ការអត់ធ្មត់ ការប្រយុទ្ធរវាងគំនុំនឹងស្នេហា​របស់គេបានឈានដល់ទីបញ្ចប់។ ប្រុសទាញ​រុញរាងកាយដ៏តូចច្រឡឹងរបស់ដាវីនមកកៀកហើយប្រលោមមាត់នាងតបស្នងថ្នមៗរួចប្តូរទៅជាខ្លាំងក្លាតាមចិត្ត​ដែលប្រចណ្ឌមានៈ។

មនោសញ្ចេតនា​នេះបញ្ចេញមកមួយទំហឹងលែងគិតអ្វីទៀតហើយ។ គេដឹងថា មិនមែន​ខាងស្រីរលាម​ឬអ្វីទាំងអស់ មកតែពីនាងចង់ជួយគេ ចង់ព្យាបាលចិត្ត​គេដែលបានរស់ត្រាំក្នុងវិបត្តិគំនុំ​ជាច្រើនឆ្នាំពេញមួយយុវវ័យ​របស់គេ។

នាង​ចង់រំលែក ចង់ព្យាបាល ហើយចង់តបស្នង…

«ចង់ខ្លាំង?» គេសួរខ្សឹប តែភ្នែកគេស្រទន់។ គេដឹងចិត្ត​ដ៏បរិសុទ្ធរបស់នាង គេដឹងគ្រប់យ៉ាង។ ប្រុសឃើញប្រាណតូចញាប់ញ័រព្រោះនាងមិនធ្លាប់…។

គេលែងដៃបន្តិច តែលើកបីស្រីផុតពីកម្រាល ដាក់ផ្តេកលើតុឈើ។

«កន្លែងនេះ…អូខេទេព្រះនាង?»

សក់ដ៏វែងរលាស់ខ្មៅរលើបរបស់នាង បានបាចសាយពាសពេញបង្កើតជាទិដ្ឋភាពមួយដែលធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់កំលោះរឹងរូស ដែលធ្លាប់តែប្រឡាក់ដោយឈាមនិងកំហឹងរូបនេះ ស្ទើរតែលោតខុសចង្វាក់។ ភ្នែកនាងសម្លឹងមកគេ ដូចជាភ័យ តែនាងមិនបម្រះ។

គេមិនដែលគិតថា នឹងមានថ្ងៃមួយដែលគេអាចទទួលបានភាពស្រស់ស្អាតនេះមកកាន់កាប់នោះទេ។

គេទាញកាយនាង​ដោយជើងស្រីទាំងពីរមកព័ទ្ធជុំវិញចង្កេះរឹងមាំ ហើយផ្តើមឱនមកទ្រោបពីលើនាង ដោយប្រើដៃទាំងសងខាងច្រត់ទៅគែមតុបាយ  ដើម្បីកុំឱ្យទម្ងន់ខ្លួនដ៏ធ្ងន់សង្កត់លើនាងពេក ប៉ុន្តែរាងកាយរបស់គេនៅកៀកកិតបំផុត រហូតដល់នាងអាចដឹងពីកម្ដៅដែលកំពុងភាយចេញពីខ្លួនគេ។

ភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់ស៊ីណាន មិនបានដកចេញពីផ្ទៃមុខដែលកំពុងតែឡើងពណ៌ក្រហមព្រឿងៗរបស់ចំណាប់ខ្មាំងឡើយ។

គេសម្លឹងមើលនាង ហាក់ដូចជាចង់ចៀរត្រងយកគ្រប់ចំណុចនៃសម្រស់របស់នាងទុកក្នុងការចងចាំជារៀងរហូត។

«ខ្លាចនៅ?»

ស៊ីណានសួរដោយសំឡេងស្អកៗ សិចស៊ី និងពោរពេញដោយភាពទាក់ទាញដែលធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ដាវីនញ័រតិចៗ។

ដាវីនមិនឆ្លើយភ្លាមៗទេ នាងគ្រាន់តែគ្រវីក្បាលតិចៗ ទាំងភ្នែកសម្លឹងមើលបបូរមាត់ដ៏សិចស៊ីរបស់គេ។ ប្រុសឱនមកសម្លឹង​ដៃដ៏ស្រឡូនរបស់នាង បានលូកមកប៉ះដើមទ្រូងដ៏រឹងមាំ និងពោរពេញដោយសាច់ដុំរបស់គេ ដែលអាចមើលឃើញខ្លះៗពីក្រោយអាវស្តើងស។

គេខាំមាត់តិចៗសម្លក់នាង ហើយផ្តាច់ របូតឡេវអស់លើកពន្លាត់ដោះអាវគេហើយបោះទៅក្រោយ។

ម្រាមដៃរបស់នាងអូសថ្នមៗកាត់ស្បែកដ៏ក្តៅគគុករបស់គេ ធ្វើឱ្យស៊ីណានស្រៀវស្រើបដល់ឆ្អឹងខ្នង។

«អូនជាប្រពន្ធបង…» នាងនិយាយដោយរេភ្នែកមកមើលគេ។ នាង​ខ្សឹបបន្ត៖

«រៀបការបែបណា ផ្សំដំណេកកន្លែងណា អូននៅតែ…»

«ជារបស់បង!» គេតបវិញយ៉ាងមាន​អំនួត។ ឯសំឡេងរបស់នាងដែលទន់ភ្លន់ដូចជាទឹកឃ្មុំ ប៉ុន្តែមានអំណាចអាចរំលាយបេះដូងថ្មរបស់គេបានគេមិនចង់ឮទៀតទេ គេលង់ហើយ…លង់ខ្លាំង។

«មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងនៅថ្ងៃស្អែក…យប់នេះ អូនជាកម្មសិទ្ធិរបស់បងតែម្នាក់គត់!»

គេរអ៊ូហើយទាញរ៉ូបរបស់នាងច្បូតឡើងផុតក្បាល។

ពាក្យថា “ប្រពន្ធ” និងការប្រគល់ខ្លួនដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌរបស់នាង បានធ្វើឱ្យខ្សែភាពអត់ធ្មត់ចុងក្រោយរបស់ស៊ីណានត្រូវដាច់។

គេលែងបង្អង់យូរទៀតហើយ។

បបូរមាត់ដ៏ក្តៅគគុករបស់គេ បានចុះមកគ្រប់គ្រងបបូរមាត់នាងយ៉ាងតក់ក្រហល់ និងស្រេកឃ្លាន…ជាការថើបដែលលាយឡំរវាងក្តីស្រលាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅ និងការចង់បានជាកម្មសិទ្ធិយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ គេបឺតជញ្ជក់បបូរមាត់នាង ហាក់ដូចជាចង់ស្រូបយកព្រលឹងរបស់នាងឱ្យចូលមកក្នុងខ្លួនគេ។

ដាវីនតបស្នងការថើបនោះវិញដោយក្តីនឹករឭក និងក្តីស្រមៃដែលនាងលាក់ទុកជាយូរមកហើយ។

ដៃរបស់ស៊ីណាន ចាប់ផ្តើមរាវរកគ្រប់កន្លែងនៅលើរាងកាយរបស់នាង ពីចង្កេះដ៏តូចច្រឡឹង ឡើងមកកាន់ដើមទ្រូងដ៏ពេញតឹង។

សម្ផស្សរបស់ ដាវីន នៅក្រោមពន្លឺភ្លើងទៀន គឺពិតជាល្អឥតខ្ចោះ។ ស្បែករបស់នាងទន់រលោងដូចជាសូត្រ និងក្រអូបដូចក្លិនផ្កាព្រៃដែលគេមិនដែលធ្លាប់បានស្គាល់។

«ស៊ីណាន…» ដាវីនថ្ងូរតិចៗ នៅពេលដែលគេថើបអូសចុះមកដល់កញ្ចឹងក និងស្មារបស់នាង បន្សល់ទុកស្នាមក្រហមជាការបញ្ជាក់កម្មសិទ្ធិ។ អណ្តាតដ៏ជំនាញរបស់គេ បានលេងសើចនឹងត្រចៀក និងកញ្ចឹងក ធ្វើឱ្យនាងរមួលខ្លួនដោយក្តីស្រៀវស្រើប។

«ហៅបង…» គេខ្សឹបបញ្ជាទាំងដង្ហើមដង្ហក់ នៅក្បែរត្រចៀកនាង

«ហៅបងថាប្តី…ឱ្យបងដឹងថាអូនជារបស់បង…»

«បង…ប្តី…» សំឡេងថ្ងូរហៅឈ្មោះគេ បានដុតបញ្ឆេះភ្លើងតណ្ហានៅក្នុងខ្លួនគេឱ្យកាន់តែសន្ធោសន្ធៅ។

អតីតកាលនិងគំនុំ បំណុលចាស់ ដែលធ្លាប់រារាំងអតីតគូដណ្តឹងទាំងពីរប្រាណ ត្រូវបានដកចេញបន្តិចម្តងៗ ដោយដៃដ៏រហ័សរហួនរបស់ស៊ីណាន បន្សល់ទុកតែរាងកាយទទេស្អាតដែលប៉ះគ្នាបង្កើតជាកម្ដៅ។

ស្បែកប៉ះស្បែក សាច់ដុំប៉ះភាពទន់ល្មើយ។ ស៊ីណានសម្លឹងមើលរាងកាយអាក្រាតរបស់ប្រពន្ធខ្លួនដោយក្តីកោតសរសើរ មុននឹងឱនចុះទៅថើបគ្រប់កន្លែងដែលគេចង់ទៅ។

ស៊ីណានព្យាយាមធ្វើខ្លួនឱ្យទន់ភ្លន់បំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ទោះបីជាអារម្មណ៍របស់គេកំពុងតែពុះកញ្ជ្រោលចង់លេបត្របាក់នាងទាំងមូលក៏ដោយ។ គេចង់ឱ្យនាងចងចាំរាត្រីនេះ ចងចាំគ្រប់ការប៉ះពាល់ និងគ្រប់ចង្វាក់នៃសេចក្តីស្នេហ៍។

នៅពេលដែលពួកគេក្លាយជារបស់គ្នាទៅវិញទៅមក ផ្សារភ្ជាប់រាងកាយជាធ្លុងមួយ ដាវីនមានអារម្មណ៍ថាការឈឺចាប់ និងក្តីសុខបានលាយឡំគ្នា បង្កើតបានជាអារម្មណ៍មួយដែលហោះហើរផុតពីពិភពលោក។

នាងបានក្ដាប់ស្មារបស់គេយ៉ាងណែន ក្រចករបស់នាងចុចចូលទៅក្នុងសាច់ខ្នងរបស់គេ ខណៈដែលស៊ីណានបានឱបក្រសោបនាង និងចាប់ផ្តើមចង្វាក់ស្នេហ៍ដ៏ក្តៅគគុក។ គេនាំនាងហោះហើរទៅកាន់ឋានសួគ៌នៃអារម្មណ៍ដែលនាងមិនធ្លាប់ស្គាល់។ ដំណក់ញើសរបស់អ្នកទាំងពីរបានស្រក់លាយឡំគ្នា សំឡេងដង្ហើម និងការថ្ងួចថ្ងូររបស់ពួកគេបានបន្លឺឡើងពេញផ្ទះឈើ លុបបាត់សំឡេងសត្វរាត្រីនៅខាងក្រៅ។

ក្នុងពេលនេះ គ្មានគំនុំ គ្មានគ្រួសារ គ្មានការសងសឹក គ្មានអតីតកាល និងគ្មានអនាគត។ មានតែ ស៊ីណាន និង ដាវីន…បុរស និង ស្ត្រី… ដែលកំពុងតែប្រគល់ព្រលឹង និងរាងកាយឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ក្នុងរាត្រីចុងក្រោយនៃសេចក្តីស្នេហាដ៏បរិសុទ្ធ និងរោលរាលបំផុត។

«បងសុំទោស រឿងទាំងអស់!»

ខ្យល់ដង្ហើមរបស់ ស៊ីណាន កាន់តែធ្ងន់ឡើងៗ ខណៈដែលគេកំពុងតែគ្រប់គ្រងចង្វាក់បេះដូងខ្លួនឯងឱ្យនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ ដោយគ្រាន់តែបញ្ឈប់ចលនារាងកាយ ហើយសម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែករបស់ ដាវីន យ៉ាងជ្រៅ។ ភាពស្ងៀមស្ងាត់ក្នុងផ្ទះឈើ ត្រូវបានបំពេញដោយសំឡេងដង្ហក់ និងកម្ដៅដែលភាយចេញពីការកកិតនៃស្បែករបស់ពួកគេទាំងពីរ។

នារីជាភរិយាកម្សត់និយាយខ្សឹបៗ៖

«អូនសុំទោស ដែលចាស់ៗ…»

ស៊ីណាន យកដៃដ៏ធំរបស់គេ ទៅអង្អែលថ្ពាល់របស់នាងថ្នមៗ ហាក់ដូចជាចង់ឱ្យនាងឈប់ខ្វល់…នាងជាកែវចរណៃដែលងាយនឹងបែក។ នៅក្នុងកែវភ្នែកដ៏រឹងមាំរបស់គេ ស្រាប់តែមានរលកនៃភាពឈឺចាប់ និងការសោកស្តាយបានលេចឡើង។

«ដាវីន…» ស៊ីណានហៅឈ្មោះនាងដោយសំឡេងស្អកៗ លាយឡំជាមួយអារម្មណ៍ដែលកប់ទុកជាយូរ។ គេឱនមុខចុះទៅជិតនាង រហូតដល់ថ្ងាសរបស់ពួកគេទល់គ្នា។

«ប្រពន្ធបងជាជនរងគ្រោះក្នុងរឿងនេះ…បងសុំទោស។»

ដាវីន បើកភ្នែកស្រទន់ដែលរលីងរលោងសម្លឹងមើលគេ។

ចាប់តាំងពីពែលដែលនាងក្លាយមកជាចំណាប់ខ្មាំងបេះដូងនាង​ដឹងថា គេនេះមិនដែលមាន​ចេតនាធ្វើអ្វីនាងទេ គេជាសុភាពបុរស សូម្បីក្រោយរៀបការ​។

វេលានេះ ស្រីដឹងថា គេកំពុងតែចង់និយាយអំពីអ្វី។

«បងធ្លាប់តែគិតថា ការសងសឹកគឺជាអ្វីគ្រប់យ៉ាងសម្រាប់ជីវិតបង…បងធ្លាប់គិតថា បងទាញអូនចូលមកក្នុងហ្គេមនេះដើម្បីតែធ្វើឱ្យគ្រួសារអូនឈឺចាប់…»

ស៊ីណានសារភាពទាំងសំឡេងញ័រ ទឹកមុខរបស់គេបង្ហាញពីការឈឺចាប់ដែលខ្លួនធ្លាប់បានធ្វើបាបចិត្តនាងកន្លងមក។

«ប៉ុន្តែបងខុសហើយ…ការពិត បងគ្រាន់តែជាមនុស្សល្ងង់ម្នាក់ដែលវិះនឹងត្រូវបាត់បង់បេះដូងខ្លួនឯង។ អូនសំខាន់ជាងគំនុំ…អូនសំខាន់ជាងជីវិតបងទៅទៀត។»

ដាវីន ញញឹមទាំងទឹកភ្នែករមៀលចុះមកកាត់ថ្ពាល់។ នាងលើកដៃទាំងពីរទៅឱបករបស់គេ ដូចខ្លាចថា​វិប្បដិសារៈ ពង្វាងគេឱ្យចាកចេញទៀត…ហើយនាង​ទាញគេឱ្យចុះមកជិតជាងមុន។

«មនុស្សល្ងង់…» នាងខ្សឹបតបទាំងក្តីស្រលាញ់។

«អតីតកាលគ្រាន់តែជាសុបិនអាក្រក់ប៉ុណ្ណោះ។ បងមិនចាំបាច់សុំទោសទៀតទេ… អូនអត់ឱនឱ្យបងគ្រប់យ៉ាង ស៊ីណាន។ អូនស្រលាញ់បង…ស្រលាញ់តាំងពីថ្ងៃដំបូង រហូតដល់ពេលនេះ។»

ពាក្យថា “អត់ឱន” របស់នាង ប្រៀបដូចជាការដោះលែងច្រវាក់ដែលចងបេះដូងរបស់ស៊ីណានរាប់ឆ្នាំមកហើយ។ ក្តីស្រលាញ់ និងការអត់ឱនរបស់នាង បានធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់គេរលាយទន់និងកក់ក្តៅបំផុតក្នុងនាមក្មេងកំព្រា​ច្រើនឆ្នាំមកនេះ។

នាងជារបស់ពិត ដែលជីវិត​ប្រទានឱ្យ ហើយអំណរនេះ បានប្រែក្លាយទៅជាភ្លើងតណ្ហាដែលឆាបឆេះខ្លាំងជាងមុនរាប់រយដង។

«អរគុណ…» ស៊ីណានខ្សឹប ហើយក៏ចាប់ផ្តើមថើបនាងម្តងទៀត។ តែលើកនេះ មិនមែនជាការថើបដោយបង្ខំ ឬដោយកំហឹងទេ ជាការថើបដើម្បីថ្លែងអំណរគុណ និងដើម្បីបញ្ជាក់ថាគេនឹងស្រលាញ់នាងអស់មួយជីវិត។

គេចាប់ផ្តើមធ្វើចលនារាងកាយម្តងទៀត យឺតៗ តែធ្ងន់ៗ និងចូលជ្រៅទៅក្នុងខ្លួននាង។

«អ្ហាស…ស៊ីណាន…» ដាវីន ងើយកឡើងលើ បញ្ចេញសំឡេងថ្ងូរដោយក្តីសុខ នៅពេលដែលនាងទទួលអារម្មណ៍ថាគេបានចូលមកបំពេញភាពចន្លោះប្រហោងក្នុងខ្លួននាង។ ដៃរបស់នាងខ្ញាំខ្នងរបស់គេយ៉ាងណែន ខណៈដែលស៊ីណានចាប់ផ្តើមបង្កើនចង្វាក់ស្នេហ៍ឱ្យកាន់តែញាប់ស្មេរ និងរោលរាល។

សាច់ដុំដ៏រឹងមាំរបស់ស៊ីណាន បានបុកប៉ះនឹងភាពទន់ល្មើយរបស់នាង បង្កើតបានជាសំឡេងសាច់ប៉ះសាច់ដែលខ្ទរពេញបន្ទប់។

គេចាប់កាន់ចង្កេះនាងយ៉ាងណែន ដើម្បីកំណត់ចង្វាក់នៃការចូលទៅកាន់ដែនដីសម្ងាត់របស់នាង។ រាល់ការរុញចូលរបស់គេ ធ្វើឱ្យដាវីនមានអារម្មណ៍ថាព្រលឹងរបស់នាងហាក់ដូចជាត្រូវបានគេដកចេញពីរាងកាយ។

«អូនជារបស់បង…ដាវីន…និយាយមក!»

ស៊ីណាន បញ្ជាទាំងដង្ហក់ ខណៈដែលគេកំពុងតែនាំនាងទៅកាន់ចំណុចកំពូល។ ញើសបានស្រក់ចុះពីថ្ងាសរបស់គេ មកលើដើមទ្រូងរបស់នាង ធ្វើឱ្យរាងកាយទាំងពីររអិលរលោង និងក្ដៅគគុក។

«អូន… អ្ហាស… អូនជារបស់បង…តែម្នាក់គត់!» ដាវីន ស្រែកថ្ងូរឆ្លើយតប។

ស៊ីណាន មិនអាចទ្រាំបានទៀតទេ។ ក្តីស្រលាញ់ ការសារភាព និងការអត់ឱន បានរុញច្រានអារម្មណ៍របស់គេឱ្យផ្ទុះឡើង។ គេឱនចុះទៅបឺតជញ្ជក់កំពូលដើមទ្រូងរបស់នាងយ៉ាងស្រេកឃ្លាន ធ្វើឱ្យដាវីនរមួលខ្លួន និងលើកជើងទាំងពីរគោះរុំចង្កេះរបស់គេយ៉ាងណែន។

ចង្វាក់ស្នេហ៍បានឈានដល់កម្រិតកំពូល។ នៅក្នុងផ្ទះឈើកណ្តាលព្រៃ មានតែរាងកាយពីរដែលកំពុងតែធ្វើចលនាយ៉ាងខ្លាំងក្លា និងសំឡេងថ្ងួចថ្ងូរដែលលាយឡំគ្នា។ ស៊ីណាន បានបញ្ចេញកម្លាំងចុងក្រោយ រុញចូលយ៉ាងជ្រៅ និងជាប់លាប់ រហូតដល់ពួកគេទាំងពីរបានទៅដល់ឋានសួគ៌ដំណាលគ្នា។

ដាវីន ស្រែកថ្ងូរយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលរាងកាយរបស់នាងកន្ត្រាក់ទទួលយកក្តីសុខដែលស៊ីណានបានផ្តល់ឱ្យ។ ស៊ីណាន បានទម្លាក់ខ្លួនឱបនាងយ៉ាងណែន ដង្ហើមរបស់គេបុកប៉ះនឹងកញ្ចឹងករបស់នាង។

អ្វីៗបានស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ… នៅសល់តែសំឡេងដង្ហើមដ៏ញាប់ និងបេះដូងដែលលោតឌុកដាក់។

ស៊ីណាន ថើបថ្ងាសនាងមួយខ្សឺតយ៉ាងយូរ។ «បងស្រលាញ់អូន…» ដាវីន ញញឹមទាំងបិទភ្នែក នាងមានអារម្មណ៍ថាសុវត្ថិភាពបំផុតនៅក្នុងរង្វង់ដៃនេះ។ រាត្រីនេះ នាងបានទាំងប្តី បានទាំងសេចក្តីស្រលាញ់ និងបានទាំងការផ្សះផ្សាផ្លូវចិត្តដែលនាងរង់ចាំជាយូរមកហើយ។

——–

ពន្លឺព្រះអាទិត្យបានជះចូលមកដាស់ ដាវីន ឱ្យភ្ញាក់ដឹងខ្លួន។ នាងបើកភ្នែកតិចៗ ហើយឃើញថាខ្លួនឯងកំពុងដេកកើយដៃរបស់ ស៊ីណាន។ បុរសនោះនៅតែបិទភ្នែក ប៉ុន្តែដៃរបស់គេម្ខាងទៀតកំពុងតែឱបចង្កេះនាងជាប់មិនលែង។

ដាវីនញញឹមតិចៗ នឹកឃើញរឿងរ៉ាវកាលពីយប់មិញ មុខរបស់នាងក៏ឡើងក្រហម។ នាងបានក្លាយជាប្រពន្ធរបស់គេពេញសិទ្ធិហើយ។ ប៉ុន្តែស្នាមញញឹមនោះបានរសាត់ទៅវិញភ្លាមៗ នៅពេលនាងនឹកឃើញថា ថ្ងៃនេះពួកគេត្រូវត្រលប់ទៅប្រឈមមុខនឹងការពិតវិញ។

«ភ្ញាក់ហើយ?» ស៊ីណានសួរទាំងមិនបើកភ្នែក សំឡេងរបស់គេស្អកៗព្រោះទើបតែភ្ញាក់។

«អ្ហឹម!»

គេបើកភ្នែកមកសម្លឹងនាង ភ្នែកដ៏មុតស្រួចនោះឥឡូវនេះពោរពេញដោយភាពកក់ក្តៅ។ គេទាញនាងមកថើបថ្ងាសមួយខ្សឺត។

«យើងត្រូវទៅវិញហើយ!» ស៊ីណាននិយាយទាំងទឹកមុខប្រែជាម៉ឹងម៉ាត់វិញ

«លទ្ធផល DNA នឹងចេញនៅថ្ងៃនេះ។ សង្គ្រាមពិតប្រាកដ ទើបតែចាប់ផ្តើមទេ»។

———–

ភូមិគ្រឹះត្រកូល ម៉ែន…

នៅម៉ោង ១០ ព្រឹក ឡានរបស់ស៊ីណានបានមកឈប់នៅមុខភូមិគ្រឹះដ៏ធំស្កឹមស្កៃ។ ដាវីន ចុះពីឡានដោយមានអារម្មណ៍ធ្ងន់ក្នុងទ្រូង។

«មិនចូលទៅក្នុងទេ?» នាងសួរគេ។

«អត់ទេ! ខ្ញុំមិនចង់ឃើញមុខម៉ាក់នាងពេលនេះទេ» ស៊ីណានតបខ្លីៗ

«ចាំទាល់តែលទ្ធផលចេញសិន ចាំខ្ញុំមកទារបំណុលសរុប!»

ដាវីនឈរមើលឡានរបស់គេចេញទៅបាត់ ទើបនាងដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះ។ ប៉ុន្តែបរិយាកាសនៅក្នុងផ្ទះថ្ងៃនេះ ស្ងាត់ជ្រងំខុសពីធម្មតា។

នៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ លោក ម៉ែន ដា កំពុងអង្គុយឱនមុខ កាន់ក្រដាសមួយសន្លឹកនៅក្នុងដៃ ដោយមាន ពូសេត ឈរនៅក្បែរនោះដោយទឹកមុខតានតឹង។ ចំណែកឯ ជំទាវមាលា កំពុងដើរចុះដើរឡើងដោយកំហឹង។

«ប៉ា…» ដាវីនហៅតិចៗ។

ម៉ែន ដា ងើបមុខឡើង។ ភ្នែករបស់គាត់ក្រហម។ គាត់ហុចក្រដាសនោះទៅឱ្យកូនស្រី។

«ស៊ីណាន…» ម៉ែន ដា និយាយដោយសំឡេងញ័រ

«គេពិតជាកូនប្រុសរបស់ បងស៊ីន មែន…»

ដាវីនមើលក្រដាសលទ្ធផល DNA។ 99.99% MATCH។

«វាមិនពិតទេ!» ជំទាវមាលា ស្រែកឡើង

«ឯកសារហ្នឹងក្លែងក្លាយ! អាក្មេងនោះវាបោកប្រាស់! បងសេត ទៅហែកចោលទៅ!»

«មាលា ឈប់ទៅ!» ម៉ែន ដា ស្រែកគំហកវិញ

«ការពិតគឺការពិត! យើងប្លន់គេ យើងសម្លាប់ឪពុកគេ ហើយឥឡូវយើងចង់បដិសេធឈាមរបស់គេទៀត?»

«ចុះបងចង់ឱ្យខ្ញុំធ្វើម៉េច? ឱ្យខ្ញុំជាប់គុក? ឱ្យយើងក្ររហាមវិញ?» មាលាស្រែកយំ

«ខ្ញុំធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីគ្រួសារនេះ!»

«អត់ទេ ម៉ាក់ធ្វើដើម្បីខ្លួនឯង!» ដាវីន និយាយកាត់ឡើង សំឡេងរបស់នាងរឹងប៉ឹង

«ខ្ញុំបានរៀបការជាមួយគេហើយ! ស៊ីណាន គឺជាប្តីរបស់ខ្ញុំ! ទ្រព្យសម្បត្តិដែលម៉ាក់ខ្លាចបាត់បង់នោះ វានឹងត្រលប់ទៅម្ចាស់ដើមវិញ ហើយខ្ញុំនឹងនៅក្បែរគេ!»

«ឯង… ឯងហ៊ាន??» ជំទាវមាលា ស្ទុះមករកកូន ប្រុងទះកំផ្លៀង ប៉ុន្តែដៃគាត់ត្រូវបញ្ឈប់នៅកណ្តាលអាកាស។

មិនមែនដោយសារ ដាវីន ទេ តែដោយសារគាត់ទន់ជង្គង់ដួលសន្លប់ទៅវិញ ដោយសារកំហឹងនិងសម្ពាធឈាមឡើងខ្លាំងពេក។

«ម៉ាក់!» ដាវីន ស្ទុះទៅត្រកងម្តាយ។

ស្ថានការណ៍កាន់តែវឹកវរ។ ម៉ែន ដា ប្រញាប់ហៅឡានពេទ្យ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងភាពច្របូកច្របល់នោះ គ្មាននរណាចាប់អារម្មណ៍ថា ទូរសព្ទរបស់ ជំទាវមាលា ដែលធ្លាក់នៅលើឥដ្ឋ កំពុងមានសារមួយផ្ញើចេញទៅកាន់លេខសម្ងាត់មួយថា៖

“កម្ចាត់ចោលទាំង នីន ទាំង ស៊ីណាន! យប់នេះ!”

សារនោះត្រូវបានផ្ញើចេញទៅហើយ… ជាសញ្ញាថា ទោះបីជាការពិតត្រូវបានលាតត្រដាង ប៉ុន្តែភាពលោភលន់និងគំនុំមិនទាន់រលត់ឡើយ។ យប់នេះ នឹងក្លាយជាការសម្រេចជោគវាសនាចុងក្រោយ តើ ស៊ីណាន និង ដាវីន អាចឆ្លងផុតឧបសគ្គនេះដោយក្តីស្រលាញ់របស់ពួកគេដែរឬទេ?

មន្ទីរពេទ្យ…

ក្លិនថ្នាំសម្លាប់មេរោគក្នុងមន្ទីរពេទ្យ បានធ្វើឱ្យ ជំទាវមាលា ដឹងខ្លួនឡើងវិញដោយការឈឺចាប់។ រាងកាយមួយចំហៀងរបស់គាត់ពិបាកកម្រើកណាស់ (ផលប៉ះពាល់នៃការដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាលស្រាល)។ អ្វីដែលគាត់នឹកឃើញមុនគេគឺសារសម្ងាត់ដែលគាត់បានផ្ញើទៅឃាតករឈ្មោះ «អាខេន» ឱ្យទៅសម្លាប់មនុស្សពីរនាក់៖ គឺ ស៊ីណាន និង នីន។

«នីន… វាងាប់ហើយឬនៅ?» ជំទាវមាលារអ៊ូតិចៗដោយសំឡេងមិនច្បាស់។

«គាត់នៅរស់… ហើយកំពុងទទួលបានការការពារយ៉ាងល្អបំផុត»។

សំឡេងដ៏រឹងមាំមួយបានបន្លឺឡើង ធ្វើឱ្យជំទាវមាលាខំប្រឹងបើកភ្នែកមើល។ ស៊ីណាន កំពុងឈរនៅចុងគ្រែក្នុងឈុតអាវធំពណ៌ខ្មៅ ដោយមាន ដាវីន ឈរនៅក្បែរនោះ ព្រមទាំងលោក ម៉ែន ដា ដែលកំពុងអង្គុយឱនមុខ។

ស៊ីណាន ដើរមួយៗមកក្បែរគ្រែ ហើយលើកទូរស័ព្ទដៃមួយគ្រឿងបង្ហាញ។ វាគឺជាទូរស័ព្ទរបស់ឃាតករ។ «លោកជំទាវប្រហែលជាឆ្ងល់ហើយថា ហេតុអ្វីបានជាផែនការសម្លាប់ ‘នីន’ ដែលជាម៉ាក់របស់ខ្ញុំបរាជ័យ?» ស៊ីណាននិយាយដោយសំឡេងស្មើ តែមុតដូចកាំបិត។

ដាវីន បើកភ្នែកធំៗ នាងទើបតែដឹងច្បាស់នៅពេលនេះថា «នីន» គឺជាឈ្មោះម្តាយរបស់ស៊ីណាន ដែលកំពុងសម្រាកព្យាបាលជំងឺ (Coma)។

«ខ្ញុំបានដាក់មនុស្សការពារម៉ាក់ខ្ញុំ ២៤ម៉ោង។ ឃាតកររបស់លោកជំទាវ ត្រូវបានប៉ូលិសចាប់ខ្លួនតាំងពីយប់មិញ ជាមួយនឹងព័ស្តុតាងដែលលោកជំទាវជាមេក្លោងបញ្ជា។ ហ្គេមចប់ហើយ!»

ទឹកភ្នែកបានហូរចេញពីភ្នែករបស់ ជំទាវមាលា។ មិនមែនដោយសារការសោកស្តាយចំពោះកំហុសទេ តែដោយសារភាពបរាជ័យនិងការភ័យខ្លាច។

«ឯង… ឯងចង់ចាប់យើងដាក់គុកមែនទេ? ធ្វើទៅ! យកទ្រព្យសម្បត្តិយើងទៅទាំងអស់ទៅ!»

ស៊ីណាន ងាកទៅមើល ដាវីន។ ភ្នែករបស់នាងពោរពេញដោយការអង្វរករ និងក្តីឈឺចាប់។ ស៊ីណាន ដកដង្ហើមធំ រួចងាកមកនិយាយជាមួយជំទាវមាលាវិញ។

«តាមច្បាប់ លោកជំទាវត្រូវជាប់គុកអស់មួយជីវិត។ ប៉ុន្តែ…ខ្ញុំនឹងមិនប្តឹងទេ»។

គ្រប់គ្នាភ្ញាក់ផ្អើល។

«ខ្ញុំបានយកក្រុមហ៊ុន និងភាគហ៊ុនរបស់ប៉ាខ្ញុំត្រឡប់មកវិញអស់ហើយ។ ចំណែកឯផ្ទះ និងទ្រព្យសម្បត្តិដែលនៅសល់…ខ្ញុំនឹង ទុកឱ្យអ្នកទាំងពីរ​ រស់នៅចុះសងបំណុលព្រហ្មលិខិតដោយសន្សឹមៗ…»

គេថាហើយញញឹមសម្លឹងពិការភាពនៃស្ត្រីនេះ។

«ហេតុអ្វី?» លោក ម៉ែន ដា សួរទាំងសំឡេងញ័រ។

ស៊ីណាន ចាប់ដៃ ដាវីន យកមកដាក់នៅត្រង់បេះដូងរបស់គេ។

«ព្រោះខ្ញុំទទួលបានសម្បត្តិដែលមានតម្លៃបំផុតរួចហើយ…គឺ ដាវីន។ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ ត្រូវឃើញឪពុកម្តាយជាប់គុក ឬរស់នៅលំបាកវេទនានោះទេ។ នេះជាការសងគុណដែលអ្នកទាំងពីរ បានផ្តល់កំណើតឱ្យនាង»។

ស៊ីណាន ឱនទៅខ្សឹបដាក់ត្រចៀកជំទាវមាលាជាចុងក្រោយ៖

«រឿងរ៉ាវចាស់ៗ ខ្ញុំនឹងបញ្ចប់ត្រឹមហ្នឹង។ ចាប់ពីពេលនេះទៅ សូមរស់នៅឱ្យបានសុខចុះ។ ដាវីន ជារបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងនាំនាងទៅឆ្ងាយពីភាពលោភលន់និងអំពើបាបទាំងអស់នៅក្នុងគ្រួសារនេះ»។

និយាយចប់ គេក៏ធ្វើមុខមាំនិងដឹកដៃ ដាវីន ដើរចាកចេញពីបន្ទប់នោះ ទុកឱ្យអតីតកាលដ៏ខ្មៅងងឹត រសាត់បាត់ទៅនៅពីក្រោយខ្នង។

សម្រាប់ដាវីន កាលដែលស៊ីណានមិនប្តឹងម្តាយនាង​គឺជាអំណោយធំណាស់ទៅហើយ។ តទៅ នាងចង់ប្រើជីវិតជាភរិយារបស់គេ នឹងរំសាយគេចេញពីទុក្ខព្រួយផងទាំងពួង។

…មួយឆ្នាំក្រោយមក…

ពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅ…របួសផ្លូវចិត្តត្រូវបានព្យាបាលដោយក្តីស្រលាញ់។ ម្តាយរបស់ស៊ីណាន បានដឹងខ្លួនឡើងវិញ និងកំពុងរស់នៅយ៉ាងមានក្តីសុខជាមួយកូនៗ។

ចំណែកឯ ស៊ីណាន និង ដាវីន…ជារឿយៗពួកគេបានត្រឡប់មករំឮកស្នាមស្នេហ៍ផ្អែមល្ហែមនៅផ្ទះឈើកណ្តាលព្រៃ វិញ។ ទីនេះលែងជា «គុក» សម្រាប់ចាប់ជំរិតទៀតហើយ តែជា «វិមាននៃក្តីសុខ» ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។

ដាវីន កំពុងឈរនៅរានហាល សម្លឹងមើលព្រះអាទិត្យលិចដែលកំពុងលាបពណ៌មាសលើជើងមេឃ។ នាងស្លៀករ៉ូបគេងយប់ស្តើងពណ៌ស បង្ហាញឱ្យឃើញរាងកាយដ៏សិចស៊ី និងស្រស់ស្អាតដែលកាន់តែមានទឹកមានសាច់ជាងមុន។

ស្រាប់តែមានដៃដ៏រឹងមាំមួយគូ បានលូកមកឱបចង្កេះនាងពីក្រោយ ហើយដាក់ចង្កាលើស្មារបស់នាង។ ក្លិនខ្លួនដ៏ក្រអូបប្រហើររបស់ ស៊ីណាន បានធ្វើឱ្យនាងញញឹមបិទភ្នែក។

«គិតអីហ្នឹង ប្រពន្ធសម្លាញ់?»

ស៊ីណាន ខ្សឹបក្បែរត្រចៀកនាង សំឡេងរបស់គេនៅតែសិចស៊ី និងធ្វើឱ្យបេះដូងនាងលោតខុសចង្វាក់ដដែល។

«គិតថា…បើថ្ងៃនោះបងមិនចាប់អូនមករៀបការនៅទីនេះទេ ម្ល៉េះសមយើងគ្មានថ្ងៃនេះទេ»

ដាវីន និយាយហើយបែរខ្លួនមកប្រឈមមុខនឹងគេ។ ដៃរបស់នាងលើកទៅតោងករបស់គេ។

ស៊ីណាន សម្លឹងមើលនាងដោយកែវភ្នែកស្រេកឃ្លាន។ គេឱនមុខចុះទៅជិត រហូតដល់ចុងច្រមុះពួកគេប៉ះគ្នា។

«បងមិនដែលស្ដាយក្រោយទេ ដែលបានចាប់ជំរិតបេះដូងអូន។ ហើយឥឡូវនេះ…អូនគឺជាចំណាប់ខ្មាំងរបស់បងអស់មួយជីវិត។ គ្មានថ្ងៃដោះលែង! ត្រៀមខ្លួនទទួលទោសយប់នេះហើយឬនៅ?»

«អូនពេញចិត្តនឹងទទួលទោសនេះណាស់…លោកម្ចាស់ជីវិត»

ដាវីន តបវិញទាំងកែវភ្នែកឌឺដង​អូសទាញ។ ម្រាមស្រីលូកដៃទៅស្រាយឡេវអាវរបស់គេម្តងមួយៗ បង្ហាញឱ្យឃើញដើមទ្រូងដ៏រឹងមាំដែលនាង​បានលង់តាំងពីថ្ងៃចួបគ្នា​ដំបូងៗ។

«ពេលចំណាប់ខ្មាំងរឹងមាំខ្លាំងតិចថាអស់ទោសដាក់ណា៎»​ នាង​លលេងជាមួយគេ។

ស៊ីណាន សើចដើមក រួចក៏ឱនទៅបីនាងឡើង។

«ចាំមើល តើអ្នកណាជាអ្នកសុំចុះចាញ់មុន?»

គេបីនាងចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដែលពោរពេញដោយអនុស្សាវរីយ៍។ ស៊ីណាន ដាក់នាងចុះលើពូកថ្នមៗ ហើយទ្រោបពីលើ។ បបូរមាត់របស់អ្នកទាំងពីរបានចួបគ្នា បង្កើតជាចង្វាក់ភ្លើងស្នេហ៍ដ៏រោលរាលសាជាថ្មី។

ក្នុងរាត្រីនេះ និងរាត្រីជាច្រើនទៀតទៅមុខ ពួកគេនឹងបំពេញឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក លុបបាត់រាល់ស្លាកស្នាមនៃការឈឺចាប់ និងជំនួសមកវិញនូវសុភមង្គលដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។

សាច់រឿងនៃ «ចំណាប់ខ្មាំង» បានបញ្ចប់ទៅ ដោយបន្សល់ទុកតែ «ចំណងស្នេហ៍» ដែលមិនអាចកាត់ផ្តាច់បានជារៀងរហូត។

(ចប់ដោយបរិបូរណ៍)

បញ្ចប់ទាំងការសិក្សា មានការងារធ្វើ ក៏អាចរកប្រាក់ល្មមតែនឹងចិញ្ចឹមកូនស្រីគេមិនឱ្យរស់វេទនា ចំណាយកម្លាំងខ្លួនឯងស្រស់ ឈាមស្រស់ ក៏ត្រូវហើយដែលអ្នកនៅក្បែរ នឹងសំណាងពេញមួយជីវិតជាមួយខ្ញុំគឺជាមនុស្សស្រីដែលខ្ញុំរើសដោយខ្លួនឯង ហើយស្រលាញ់ដោយខ្លួនឯង។

ខ្វះអី មានអ្នកសារភាព តែដូចប្រាប់ ខុសតែមួយបន្ទាត់លក្ខខណ្ឌរបស់ខ្ញុំ ក៏ពិចារណារហូតទៅជាឆ្ងាយ ហើយមិនសម្រេចថាជាប់Short list។

«រើសប្រពន្ធ រើសៗដល់កហើយអ្ហែងនេះហា៎ មិនដឹងកាលណាអញបានស៊ីការវាទេ!»

ចួបពេលណា មិត្តភក្តិខ្ញុំវារអ៊ូមិនឈប់ឈរ តែគិតទៅខ្ញុំក៏ចំណាយពេលរកអ្នកដែលមានចំណុចខ្ញុំដៅទុកមិនបានអស់ជាង១០ឆ្នាំ ព្រោះតែគិតថាមិនចង់ចាយពេលលេងសើចច្រើន មិនច្បាស់លាស់ មិនធ្វើ​ភាពជាមនុស្សប្រុសខ្ញុំនេះ ទើបដល់ពេលនេះហើយ ខ្ញុំអាយុ៣៤ឆ្នាំ តែមិនទាន់មានសង្សារទេ។

«អាម៉េង! ចុះសង្សារឯងកាលពីវិទ្យាល័យ ពេលនេះជីវិតគេយ៉ាងណាអស់ហើយ?»

«ម្នាក់ណា?»

ឮតែពីរម៉ាត់នេះ មិត្តភក្តិខ្ញុំបីនាក់សើចសឹងតែផ្អើលបារគេ៖

«ចុះឯងមានលេខទំនាក់ទំនងគេទាំងអស់មែន? ទាំង៤នាក់ហ្នឹង?»

«អត់ទេ! តែមានពីរនាក់ឃើញតាមហ្វេសបុក!»

«ហើយម៉េចទៅ?»

«មានម៉េច? គេរៀបការមានកូនពរអស់ហើយ!»

មិនដឹងមានរឿងអី ម្តេចថ្ងៃនេះពួកវាចាប់ផ្តើមមកឌឺដងខ្ញុំរឿងអត់មានគូ ម្នាក់ៗសើចដូចចម្លែកណាស់អ៊ីចឹង។ ខ្ញុំមិនសូវជាខ្វល់ ក៏លើកកែវស្រានៅដៃដាច់ផឹងទាំងតប់ប្រមល់ពីរឿងខ្លះនៅកន្លែងការងារពេលថ្ងៃស្រាប់ផង។

មេឃអួរៗចង់ភ្លៀង Sky bar ដែលខ្ញុំធ្លាប់តែអង្គុយហើយមានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ រំសាយកង្វល់ បែរជាស្អុះស្អាប់​ចម្លែក គ្មាន​សូម្បីផ្កាយមួយឱ្យរាប់ ស្រាថ្ងៃនេះមានរសចត់មិនល្វីង មិនឆ្ងាញ់ អ្នកក្រឡុកចាស់គេបញ្ឈប់ទេដឹង?

«ស្រាថ្ងៃនេះដូចពិបាកលេបម៉េះហា៎?»

«នែ! ចិត្តវាមិនស្ងប់ មួម៉ៅដាក់សូម្បីតែកែវស្រា! អញថាហើយ ពេលខ្លះ បើមានម្នាក់គ្រាន់ហ្នឹងផ្ញើសារ ឬក៏តេសួរ បងនៅណា? មកយកអូនផង ក្រែងចិត្តវាស្រឡះអាក្តីនឿយណាយពីក្នុងទ្រូងខ្លះ ទៅខ្វះអីមនុស្សស្រី ត្រូវការមនុស្សប្រុសច្បាស់លាស់ចូលក្នុងជីវិតនៅអាយុប៉ុណ្ណេះ ណាស់តែអាឯងនេះ វាស្តង់ដារខ្ពស់ពេក»

«ថ្ងៃនេះពួកឯង ដូចបូរបាច់ម្ល៉េះហា៎?»

ខ្ញុំស្តីឱ្យហើយក៏ដើរចេញពីតុ សំដៅទៅរកអ្នកក្រឡុកស្រាដោយមិនបាច់មានអ្នកបម្រើ។

កែវត្រូវខ្ញុំក្រវាត់ដៃឱ្យរមៀលត្រលប់ពីរបីជុំនៅលើតុ។ អ្នកក្រឡុកស្រាមើលមុខ បើមិនស្គាល់ច្បាស់គេមុខថាខ្ញុំស្រវឹងចង់រករឿង ឬជាមនុស្សឈ្លើយមកពីណា តែការពិតអ្នកដែលដឹងរសស្រាខ្ញុំបានផឹកជាងមួយឆ្នាំនេះ ជាគេដដែល គ្រាន់តែមិនត្រូវមាត់ខ្ញុំដូ​ចរាល់ដង។ គេចាប់កែវខ្ញុំឱ្យឈប់ហើយសួរ៖

«ប្តូររសជាតិអត់បង?»

ខ្ញុំ​គ្រវី​ក្បាល​ ការ​ពិត​មិន​ចង់​ផឹក​ថែមទេ គឺចង់គេចពីអាបីនាក់មាត់ចាបមាត់ព្រាបនោះច្រើនជាង ទើបធ្វើជាក្រោកចេញ​​ហើយមកអង្គុយឱ្យឆ្ងាយពីពួកវា។ ថ្ងៃនេះ មិនថារសជាតិស្រាប្តូររាប់សិបដង ក៏មិនប្រាកដថាខ្ញុំតេស្តដឹង បើចិត្តខ្ញុំពិតជាល្វីង ហើយធុញថប់ប្រាកដ។

«បងយី! ម៉េចបានត្រូវជាខ្ញុំដែលទៅជាមួយគេ?»

«ហាក? បើមិនមែនអូនឯងទៅ ប្រុងឱ្យមេធំអ្នកទៅជំនួស?»

ខ្ញុំអង្គុយធ្វើមុខក្រម៉ូវប៉ុណ្ណឹងហើយ ល្មមគាត់យល់ខ្លះ មិនសមណាសុខៗ បែរជាខ្ញុំនិងក្មេងស្រីថ្មីទើបចូលនោះ​បានទៅរៀននៅវៀតណាមមួយសប្តាហ៍តែពីរនាក់។ ខ្ញុំកើតទុក្ខមិនសុខចិត្ត ព្រោះមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានគេរំខាន ដាក់ខ្ញុំឱ្យទៅការពារ ឱ្យទៅធ្វើជាមនុស្សដែលគេពឹងពាក់ ព្រោះនាងថ្មីសុទ្ធ គ្មានប្រវត្តិហោះហើរឆ្លងប្រទេស។

«ជីងអត់បានទៅ?»

បងយីសម្លក់ខ្ញុំញញឹម គាត់យល់ន័យច្បាស់ទើបខំពន្យល់ខ្ញុំតិចៗ៖

«ជីងទៅមិនកើតទេ មិនទាន់គ្រប់លក្ខខណ្ឌ!»

«ចុះបើខ្ញុំចាំទៅជើងក្រោយជាមួយជីងបានអត់បង?»

ថ្វីបើខ្ញុំនិងជីងគ្រាន់តែជាធីមការងារ តែបើបានជីងទៅជាមួយក៏បានអ្នកបណ្តើររៀងកាលីបបន្តិចទុកអួតអ្នកហាណូយ មិនមែនយាយប៉ិវែនតាធ្លាក់ដល់ចុងច្រមុះ សក់កន្រ្ទើងដូចមិនដែលសិតម្នាក់ហ្នឹង។

«គេប្រញាប់អ្នក qualify certificate ប្រុសម៉េង! ចង់ពន្យារពេល email ទៅមេធំខ្លួនឯងទៅ!»

ខ្ញុំអស់ពាក្យតវ៉ាជាមួយចែយី ហើយក៏មិនដឹងថាត្រូវរកហេតុផលអីមកនិយាយបើហ៊ានតែអ៊ីម៉ែលចេញដូចគាត់ថាមែន។ រឿងឈឺក្បាលនេះហើយដែលធ្វើឱ្យស្រាខ្ញុំធ្លាប់តែឆ្ងាញ់ បាត់រសអស់។

មិនចង់យ៉ាងណាខ្ញុំនៅតែត្រូវរៀបចំវ៉ាលិស​ដើម្បីហោះហើរ។

បើទោះគេធម្មតា ដូចមិនមែនកំពុងភ័យ តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាគេប្រឹងសម្តែង ព្រោះគេកៀកខ្ញុំស្អិតណាស់ មិនបាត់សូម្បីមួយជំហាន ដូចកូនតាមម៉ែដើរផ្សារអ៊ីចឹងដែរ។ គេធ្វើតាមខ្ញុំគ្រប់សកម្មភាព មិនលើកលែងសូម្បីតែខ្ញុំចូលបន្ទប់ទឹក ក៏នាងធ្វើតាម ខ្ញុំអស់ទ្រាំពេកក៏សួរចំៗ៖

«ប្រុងចូលបន្ទប់ជាមួយគ្នាដែរអត់នឹង?»

នាងមើលមុខខ្ញុំញញឹមបង្ខំៗហើយក៏ដើរទៅអង្គុយកន្លែងរង់ចាំវិញ។ ពេលអូសវ៉ាលិសដើរ នាងស្លន់ៗសឹងតែជាន់ជើងខ្ញុំម្តងៗ ហត់ចិត្ត តែល្អម្យ៉ាងនាងជាមនុស្សមិនសូវនិយាយច្រើន ទើបមិនបាច់ហត់មាត់ឆ្លើយមួយតង់ទៀត។

ពីភ្នំពេញទៅទីក្រុង​ហាណូយជាងពីរម៉ោងខ្ញុំជ្រើសបិទភ្នែក ជាងសម្លឹងមនុស្សនៅក្បែរដែលខ្ញុំគ្មានអារម្មណ៍ គ្មានមនោសញ្ចេតនាជាមួយ វាលើសពីភាពទើសទាល់ តែខ្ញុំក៏មិនយល់ដែរថា គេមិនបានធ្វើអ្វីខ្ញុំសោះ ហេតុអីក៏ខ្ញុំតឹងតែងវត្តមាននាងចំពោះមុខយ៉ាងនេះ?

ខ្ញុំបន្តធ្វើដេកលក់រហូតដល់ដឹងថា ពួកយើងបានមកដល់ទិសដៅហើយ។ បើកភ្នែកសន្សឹមៗ ខ្ញុំឃើញគេអង្គុយធ្មឹងមិនកម្រើក ភ្នែកសម្លឹងបង្អួចមើលទៅស្លាបគ្រឿងចក្រដែលសំកាំងកណ្តាលវេហា។ គេទាញទូរសព្ទថតទេសភាពពីដែនអាកាស ហើយញញឹមឡើងម្នាក់ឯងមិនខ្វល់ពីខ្ញុំ។

រហូតដល់យន្តហោះចុះចត មនុស្សគ្រប់គ្នាអាចក្រោកឡើងចាកចេញ នាងទុកទូរសព្ទទៅក្នុងកាតាប ហើយចាប់ផ្តើម​បន្តធ្វើតាមអ្វីដែលខ្ញុំធ្វើ ដូចពេលឡើងយន្តហោះដំបូងដែរ។

ពួកយើងមកដល់កន្លែងស្នាក់ បន្ទប់ខ្ញុំនិងនាងគឺនៅទល់មុខគ្នា។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាអស់កម្លាំង ល្វើយ ហើយក៏មិនចង់និយាយឆ្លើយឆ្លងច្រើន ទើបបែរទៅផ្តាំនាងមុនចូលបន្ទប់៖

«ខ្ញុំអត់ចេញហូបអីទេ ចង់សម្រាក!»

គេងាកមកតបទាំងមុខភ្ញាក់ផ្អើល៖

«អូ! ចាសបង!»

ខ្ញុំប្រាប់គេបែបនោះមែន តែក្រោយបានងូតទឹកសម្អាតខ្លួន អារម្មណ៍ក៏ចាប់ផ្តើមស្រស់ស្រាយ។ សំឡេងមនុស្សអ៊ូអរនៅពីមុខសណ្ឋាគារ ក្លិនឈ្ងុយឈ្ងប់នៃអាហារដងផ្លូវរបស់ជនជាតិវៀតណាម ពិតជាទាក់ទាញមែន ទើបខ្ញុំមិនដាច់ចិត្តដេកឃ្លាន​ ក៏គិតថាដើរលេងម្នាក់ឯងមិនបបួលនាង។

«ចិត្តដាច់ពេកទេដឹង?»

ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងពេលសម្លឹងឃើញទ្វារបន្ទប់គេដែលបិទជិត។ អារម្មណ៍មួយពិតជាចង់គោះទ្វារបបួលនាងទៅជាមួយ តែជើងទាំងពីរខ្ញុំមិនសហការណ៍ទេ ក៏ដើរចេញ ហើយចុះដើរលេងម្នាក់ឯង។

«គេមិនដាច់ពោះស្លាប់ទេ នៅខាងក្រោមនេះ របស់លក់ច្រើនណាស់ ឃ្លានចុះមកទិញទៅ» ខួរក្បាលខ្ញុំគិតពីរឿងនេះពេលនៅក្នុងជណ្តើរយន្ត។

ដើរលេងហូបអីមួយឆ្អែត មើលទេសភាព មើលពីរបៀបរស់នៅរបស់អ្នកស្រុកជិតខាងអស់ចិត្ត ខ្ញុំឡើងទៅបន្ទប់វិញ​។ ក្នុងដៃ ពិតជាគ្មានអ្វីយកមួយជាមួយដើម្បីផ្ញើនាងមែន ព្រោះមនុស្សអស់ធំហើយ ប្រហែលមិនដេកឃ្លានស្លាប់ ទាំងអាយុប៉ុណ្ណេះទេដឹង?

តែខ្ញុំហាក់មិនអស់ចិត្តថាគេចុះទៅទិញអីហូប ឬក៏នៅសំងំក្នុងបន្ទប់មិនទៅណា ព្រោះតែនឹកដល់សម្តីមេដែលផ្តាំហើយផ្តាំទៀតឱ្យខ្ញុំមើលថែគេ ម្យ៉ាងខ្ញុំខ្លួនឯងក៏ជាសុភាពបុរសដែរ ដ្បិតតែចិត្តមានះ​បន្តិច ក៏ដាច់ចិត្តដើរទៅគោះទ្វារបន្ទប់គេ។

គ្មានការឆ្លើយតប ច្បាស់ហើយ គេមិនមែនក្មេងឯណា។

ខ្ញុំឈានជើងដើរចេញរកទៅដេកហើយ តែភ្លាមក៏លាន់សំឡេងសារ ហើយជារបស់នាង៖

«បងឯងគោះទ្វារបន្ទប់ខ្ញុំមែន?»

ខ្ញុំឃើញភ្លាមមានអារម្មណ៍ចម្លែក ម៉េចបាននាងមិនឆ្លើយ ហើយផ្ញើរសារមកសួរបញ្ជាក់?

ខ្ញុំបកទៅវិញ ហើយតបទៅនាងនឹងបន្តគោះទ្វារម្តងទៀត។

ទ្វារបន្ទប់របើកតិចៗ ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលនឹងទឹកមុខភិតភ័យរបស់គេ៖

«មានរឿងអីមែន?»

«មុននោះខ្ញុំស្មានបងឯងគោះទ្វារ ក៏បើកដោយអត់បានសួរ គេនិយាយភាសាវៀតណាម តែប្រហែលច្រឡំបន្ទប់ សម្លឹង​មើល​លើ​មើលក្រោមពេកខ្ញុំក៏បិទវិញទៅ! មួយសន្ទុះក៏ឮសំឡេងគោះទ្វារទៀត ក៏ឈែតសួរបងឯងបញ្ជាក់!»

ដៃខ្ញុំដែលកាន់ទ្វារគេជាប់មានអារម្មណ៍ថាទន់និងស្លុត ឃើញសភាពគេនៅមិនទាន់បាត់ភ័យ ខ្ញុំស្រាប់តែក្លាហានដើរចូលទៅបន្ទប់គេហើយទាញទ្វារបិទ និងបន្តសួរនាំ៖

«ហើយគេនិយាយអីខ្លះ?»

«ហ៊ឹមបង! ខ្ញុំស្តាប់ម៉េចបាន!»

មែនហើយ គេនិងខ្ញុំមិនចេះភាសាវៀតណាមឯណា។ ខ្ញុំភ័យជួសគេពេក ក៏សួរភ្លេចគិត។ ខ្ញុំដើរទៅបើកវាំងននក្បែរគ្រែគេងរបស់គេ សម្លឹងមើលឆ្វេងស្តាំបន្ទប់ជិតខាងដែលបាំងរនាំងដែក ខ្ញុំបន្តមើលគន្លឹះទ្វារកញ្ចក់ក្រោយវាំងនន នាងក៏តាមមកក្បែរ មើលទៅដូចមិនទាន់បាត់ភ័យ ខ្ញុំក៏សួរបន្លប់៖

«មិញចុះទៅហូបអីនៅ?»

«អត់ទេបង! ខ្ញុំរវល់រៀបខោអាវ!»

ខ្ញុំសម្លឹងឃើញកំប៉ុងមីនៅលើតុក្បែររានហាល ជាមីជាតិ…គេពិតជាខ្លាចមិនហ៊ានចុះទៅក្រោមដើរម្នាក់ឯង ហើយសុខចិត្តលួចឆុងមីដែលវេចពីខ្មែរមក?

ខ្ញុំងាកមើលមុខគេ តែលើកនេះគេអត់ញញឹមដូចទម្លាប់ទេ បើទោះប្រឹងលាក់ខ្សែភ្នែកយ៉ាងណា ក៏ខ្ញុំនៅដឹងបានថា គេបានភ័យពីមនុស្សចម្លែកមកគោះបន្ទប់មិនទាន់បាត់នៅឡើយ។ បើទោះខ្ញុំធ្លាប់ឮចរិតរបស់នាងពីមិត្តរួមការងារមកថា គេជាមនុស្សមាំទាំ មិនចេះខ្លាច ក្លាហាន ហ៊ានចុះខេត្តឆ្ងាយម្នាក់ៗឯងមិនដែលតវ៉ា តែនេះស្រុកគេ មិនមែនភូមិឯងស្រួលនិយាយគ្នា ហើយបើគេមិនប្រាប់​ក៏ទឹកមុខបញ្ជាក់ច្បាស់ណាស់ទៅហើយ។

ខ្ញុំមិនសូវហ៊ានក្រឡេកមើលបន្ទប់គេប៉ុន្មានដែរ តែពេលងាកប៉ះនឹងឯកសារលើគ្រែរាយប៉ាយ ក៏ធ្វើជាសួរដើម្បី​បន្លប់​ភាពតឹងតែងក្នុងចិត្តគេខ្លះ៖

«រៀនត្រៀមមែន?»

គេងក់ក្បាលផ្ងក់ៗមិនតបហើយដើរទៅរៀបចំឯកសារទាំងនោះទុកដាក់វិញ។

«ចុះទៅហូបអីអត់? ​បងក៏មិនទាន់បានហូបអីដែរ!»

គេនៅអេះអុញមិនព្រមឆ្លើយ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តជំនួស៖

«អត់ចង់ចេញនៅហ្នឹងចុះ ចាំបងទៅទិញអីឱ្យ!»

ខ្ញុំរៀបដើរចេញស្ពាយពាក្យកុហកមិញនេះទៅជាមួយទាំងដែលពោះពេញស្ទើរធ្លាយរកកន្លែងទុកមិនបានទៅហើយ តែគេភ្លាមក៏ឃាត់ខ្ញុំពីក្រោយខ្នង៖

«មិនបាច់ទេហីបង? ខ្ញុំហូបមីឆ្អែតហើយ!»

«នៅពេញកំប៉ុងហ្នឹង?»

ខ្ញុំបានដឹងត្រឹមថាខ្លួនឯងមិនខ្វល់ខ្វាយពីគេព្រោះគិតថាជាបន្ទុក មិនសប្បាយចិត្តតាំងពីខ្មែរមកដល់ស្រុកនេះ តែមិនស្មានគេជាមនុស្សក្រែងចិត្តសូម្បីតែរឿងតូចតាចប៉ុណ្ណេះ ហើយនៅត្រូវមកចួបរឿងភ័យខ្លាច មិនសូម្បីតែប្រាប់ខ្ញុំមួយម៉ាត់ឱ្យបានដឹង បើសិនខ្ញុំមិនសួរនាំ បែបនេះហើយ ប្រុសស្អាត សុភាពបុរសដូចរាជវង្ស អាចនៅឈរមើលក្មេងស្រីធ្វើភ្នែកភ្លឹសៗដេកឃ្លាន ក្រោមអាណាព្យាបាលខ្លួនឯងដែរ?

«ចាំបងមួយភ្លែត ចាក់សោ ដាក់គន្លឹះផង ពេលបងគោះទ្វារចាំបងឈែតប្រាប់!»

ខ្ញុំ​ចុះទៅទិញអាហារម្តងទៀត នៅតាមច្រកផ្លូវដើរមុខបន្ទប់ពួកយើង ពិតជាអ៊ូអរមនុស្សចេញចូលដោយជនជាតិវៀតណាមច្រើនពិតមែន សូម្បីតែក្នុងជណ្តើរយន្តលើកនេះដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ ម្នាក់ៗសម្លឹងមើលខ្ញុំមិនតិចជាងបីដង សំខាន់សុទ្ធតែមនុស្សប្រុស បែបនេះហើយទើបគេជ្រើសហូបមីកំប៉ុងក្នុងបន្ទប់ជាជាងចេញមកក្រៅត្រូវគេសម្លក់សម្លឹងម្នាក់ឯង។

ខ្ញុំអត់ដឹងថាគេមានកម្មវិធីអ្វី ឬជាក្រុម ជាមិត្តភក្តិជួបជុំអីទេ តែនៅក្បែរបន្ទប់ពួកយើងពិតជាមានសំឡេងអ៊ូអរ សូម្បី​តែជាន់ខាងលើក៏បានឮសំឡេងកៅអីប៉ះការ៉ូដូចត្រូវគេរំកិល ឬលើកដាក់ចុះឡើងញឹកញាប់ដែរ ហើយព្រោះមិនអស់ចិត្តពីរឿងនេះ គិតដល់សុវត្ថិភាពនាងជាមនុស្សស្រីផង ខ្ញុំក៏ដាច់ចិត្ត ទៅចួបអ្នកចាត់ការនៅសណ្ឋាគារ។

ពិតជាពិបាកមែនសម្រាប់ការមកស្នាក់នៅប្រទេសវៀតណាមដែលបុគ្គលិកភាគតិចណាស់ ចេះនិយាយភាសាអង់គ្លេស។ ខ្ញុំត្រូវប្រើប្រាស់ Google translate ទើបដឹងសាច់រឿងថា ការពិតក្រុមយុវជនទាំងនេះពិតជាមានកម្មវិធីជួបជុំនៅសណ្ឋាគារ ហើយអ៊ូអរនៅជាន់ខាងលើ និងក្បែរបន្ទប់យើងមែន តែគេធានាដល់សុវត្ថិភាព និងបានប្រាប់ថា ពួកគេនឹងចាកចេញនៅព្រឹកស្អែកនេះហើយ។

ត្រលប់មកវិញ ខ្ញុំមិនបានគោះទ្វារមុនទេ តែឈែតទៅគេមុន ព្រោះមិនចង់ឱ្យគេភ័យទៀត។ អ្វីដែលខ្ញុំគិតពេលនេះ ធ្វើយ៉ាងណាឱ្យយប់នេះរំលងទៅ ដោយគេបានគេងលក់ឆ្អែតឆ្អល់ គ្មានក្តីបារម្ភអ្វី។

ជាងមួយឆ្នាំកន្លងទៅ ទើបលើកនេះទេ ដែលយើងទាំងពីរនាក់ហាក់មានឱកាសអង្គុយហូបអាហារទល់មុខគ្នាក្នុងបន្ទប់សណ្ឋាគារ ហើយនៅបរទេស។ គេរៀបចំវាដាក់នៅលើតុ ហើយចាប់ជូតចាន ជូតស្លាបព្រាឱ្យខ្ញុំទៀត៖

«ម៏បង!»

ព្រោះចង់លាក់បាំងរឿងដែលខ្ញុំចេញទៅហូបអាហារខាងក្រៅមិនបានហៅនាងទៅជាមួយ ក៏ព្រមអង្គុយចុះហើយធ្វើជាហូបលេងៗទាំងដែលពោះពេញរកកន្លែងដាក់គ្មាន។ នេះហើយលទ្ធផលមិនចំជាសុភាពបុរស។

មីកំប៉ុងនៅសល់ហើយត្រជាក់ បង្ហាញថា គេពិតជាគ្មានជម្រើសចង់ហូបមីទាំងរសៀលនេះប៉ុន្មាន ព្រោះគេខ្លាចមិនចង់ចុះទៅម្នាក់ឯង ម្លោះហើយ ទើបពេលនេះ គេឈ្ងោកហូបរបស់ខ្ញុំទិញមិនសូម្បីខ្វល់ថាខ្ញុំនៅចំពោះមុខ។

«តាមសម្រួលទៅ!»

គេសឹងតែឈ្លក់ប្រវេប្រវារទាញក្រដាសជូតមាត់។

«បង! ពេលបងឯងទៅទិញគេប្រាប់ថាម៉េច?»

ខ្ញុំហួសចិត្តនឹងសំណួរ តែក៏ឆ្លៀតបានឱកាសមិនហូប ហើយផ្អែកខ្នងលើបង្អែកកៅអីតបទៅគេធម្មតា៖

«កាយវិការទៅ! មានអីពិបាក!»

«ការពិត ខ្ញុំចង់សាកល្បងមកម្នាក់ឯងដែរ តែថ្នាក់រៀនមិនមែននៅអាស៊ីយើងឯណា ដល់ណាណី ខ្ញុំម៉េចហ៊ានទៅ មនុស្សមិនដែលជិះយន្តហោះផង! បានបងឯងមកជាមួយ ខ្ញុំសែនកក់ក្តៅ!»

មិនដឹងម៉េច គេនិយាយធម្មតាទេ តែខ្ញុំខ្លួនឯងដូចជាពេញចិត្តពាក្យខាងក្រោយប្រយោគនេះខ្លាំង?

ខ្ញុំអង្គុយញញឹម ទាំងដែលមិនធ្លាប់ឆ្លងកាត់បទពិសោធ​បែបនេះក្នុងអារម្មណ៍។ រូបភាពគេកំពុងហូបអាហាររបស់ខ្ញុំទិញ វាក្លាយជាទស្សនីយភាព ដែលអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រូវមករឭកក្នុងការចងចាំ ទោះបីមកដល់បន្ទប់ ហើយផ្តេកខ្លួនលើពូករៀបដេកហើយក្តី។

«ម៉េចអ៊ីចេះលោកបងម៉េង?»

ខ្ញុំបន្លប់ភាពច្របូកច្របល់ដោយទាញភួយដណ្តប់ មិនសូម្បីទៅបន្ទប់ទឹកដុសធ្មេញ​ លុបមុខ ដាក់ស្គីនឃែរ ព្រោះមិនចង់ឃើញខ្លួនឯងក្នុងកញ្ចក់ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ តែថានាងមិនជាប់ short list ខ្ញុំទេណា ម៉េចបានទៅជាអ៊ីចឹង?

ភ្លាមដែលរលីវៗជិតដល់វគ្គយល់សប្តិហើយ ត្រចៀកខ្ញុំស្រាប់តែបានឮសំឡេងគោះទ្វារ​?

ខ្ញុំក្រោកភ្លាម ហើយផ្ទៀងស្តាប់វាម្តងទៀត តែហាក់មិនមែនជាបន្ទប់ខ្លួនឯងទេ ច្បាស់ណាស់ គឺបន្ទប់ខាងមុខ។ ខ្ញុំស្រវារកទូរសព្ទហើយឈែតទៅគេភ្លាម៖

«មានគេគោះទ្វារទៀតមែន?»

គេអត់តប ខ្ញុំរឹតតែភ័យ។ ខ្ញុំស្ទុះចេញទៅបន្ទប់គេ​បណ្តើលើកទូរសព្ទខលបណ្តើរ។

មួយសន្ទុះទម្រាំតែគេលើក ចិត្តខ្ញុំពិតជាអន្ទះសាណាស់៖

«អាឡូបង!»

«បងឮសំឡេងគោះទ្វារ»

«បងឯងចូលក្នុងសិនមក!»

ទ្វាររបើកមិនទាន់ខ្ញុំស្ទុះចូលភ្លាម ទឹកមុខគេធម្មតា តែចម្លែកត្រង់កាន់សមនៅដៃ។ ខ្ញុំមិនទាន់សួរនាំអី គេអូសដៃខ្ញុំទៅមើលក្រោយវាំងននបន្ទប់៖

«មិញហ្នឹង ខ្ញុំឃើញមានអ្នកប្រុងឡើងមក តែមួយភ្លែតក៏បាត់ស្រមោលទៅវិញ!»

«ហើយសមជ័រហ្នឹងធ្វើអីគេបាន?»

គេផ្ទុះសំណើចហើយរៀបរាប់៖

«តាមធម្មតា នៅស្រុកយើង ខ្ញុំដាក់កូនកំាបិតមួយជាប់ខ្លួន ពេលគេងម្នាក់ឯង ដាក់ក្បាលដំណេក ដល់តែមកនេះ ជិះយន្តហោះមិនហ៊ានយកមកតាម ខ្ញុំទុកសម ដែលបងឯងទិញល្ងាចមិញទុកធ្វើអាវុធការពារខ្លួន!»

ថាអំពល់ទុក្ខ ពិតជាអំពល់ទុក្ខមែនហើយ ដាក់ខ្ញុំមកដើម្បីការពារកូនស្រីគេច្បាស់ណាស់ តែចិត្តខ្ញុំពេលនេះអត់បានទើសទាល់ដូចនៅលើយន្តហោះទេ ខ្ញុំស្រាប់តែសើច ហើយបង្គាប់គេ៖

«ទៅគេងបន្ទប់បង ឱ្យរួចមួយយប់នេះសិនទៅ! ស្អែកចាំរកកន្លែងថ្មី!»

គេមើលមុខខ្ញុំហើយមិនឆ្លើយ មួយសន្ទុះទើបនិយាយដូចទើបភ្ញាក់ខ្លួន៖

«អ៎! អ៊ីចឹងយើងដូរបន្ទប់គ្នាយប់នេះសិនឬបង?»

«មិនបាច់ទេ ដេកបន្ទប់ជាមួយគ្នាទៅ!»

«ហី! ម៉េចកើត?»

«ឥឡូវចង់អង្គុយកាន់សមជ័រហ្នឹង ឬចង់ដេក?»

គេសម្លឹងមុខខ្ញុំភ្លឹះៗមិនតប ភ្លាមសំឡេងក្រៅបន្ទប់នៅតែលាន់មក ឯខ្យល់រសៀកបក់កាត់វាំងននទាំងដែលទ្វារកញ្ចប់បិទជិតក៏មិនដឹងខ្យល់មកពីណា គេងាកមើលក្រោយខ្នងតែជំហានជើងខិតមកជិតខ្ញុំ ម៉េចដែរ ចេះខ្លាចហើយ?

ភ្នែកគេនៅមើលទៅវាំងនន និងកញ្ចក់ទ្វារ តែខ្សឹបៗដាក់ខ្ញុំ៖

«បង! ខ្ញុំអត់ទាន់ងូតទឹកផង!»

«យកខោអាវទៅងូតក្នុងបន្ទប់បង បិទទ្វារឱ្យជិត ចាំពេលងូតរួច ចាំឈែតមកបង!»

ខ្ញុំគ្មានគំនិតអ្វីក្រៅពីចង់ការពារគេពិតមែន ព្រោះក៏មិនដឹងថាមានវិធីអីដែលល្អជាងនេះ ព្រោះម៉ោងជាង១១យប់ហើយ ឱ្យទៅរកសណ្ឋាគារថ្មីនៅណាពេលនេះ?

គេអត់មានសួរអីមកទៀត តែក៏ព្រមទាញកាបូបខោអាវរបស់គេ ហើយអូសដៃខ្ញុំឱ្យជូនគេចូលបន្ទប់ខ្ញុំ៖

«បងឯងចាំក្នុងបន្ទប់ខ្ញុំសិនទៅ! ចាំហើយ ចាំខ្ញុំតេប្រាប់!»

យីបានដៃណាស់ ឱ្យខ្ញុំជូនចុះឡើងៗធ្វើដូចអង្គរក្សគេហើយ។

ហើយយប់នោះ គឺជារាត្រីដែលខ្ញុំចងចាំគ្មានថ្ងៃភ្លេច។

គេប្តូរសម្លៀកបំពាក់គេងយប់ ហើយដណ្តប់កន្សែងជាប់ខ្លួន ខ្ញុំអង្គុយលើសាឡុងក្បែរវាំងននដែលបាំងទ្វារកញ្ចក់ ហើយគេអង្គុយលើពូកផ្អែកខ្នងក្បាលគ្រែ យើងនិយាយគ្នាច្រើនរឿងណាស់ រហូតដល់រំលងអធ្រាត្រ។

រឿងជីវិតដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់បានស្តាប់ បទពិសោធន៍សើចផង យំផង ដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ហ៊ាននិយាយជាមួយមនុស្សស្រីទល់មុខគ្នា និងពាក្យលើកទឹកចិត្តដែលខ្ញុំហាក់មិនធ្លាប់ចង់ស្តាប់ ក៏បានជ្រៀតចូលក្នុងត្រចៀក និងពេញបេះដូង។

ការពិត ខ្ញុំមានរឿងចង់ឱ្យគេជួយចែករំលែក​ច្រើនណាស់ កប់ក្នុងចិត្ត គ្រាន់តែខ្ញុំមិនដឹងថា គួរប្រាប់ដល់អ្នកណា ទើបតែថ្ងៃនេះទេ ដែលខ្ញុំមានឱកាសបានបញ្ចេញវាមក ហើយខ្ញុំ​និយាយ​រហូត ដល់តែនាងដេកលក់បាត់ពីពេល​ណា​មិនដឹង។

ខ្ញុំជាសុភាពបុរសពិតមែន គឺជោគជ័យនឹងការពារមនុស្សស្រីម្នាក់ពីភាពភ័យខ្លាច រហូតអាចឱ្យគេគេងបានទាំងគ្មានក្តីបារម្ភ អ៊ីចឹងទេតើបានជាគេហ៊ានចំណាយលុយឱ្យខ្ញុំមករៀន ទាំងដែលការពិតខ្ញុំចប់វគ្គនេះយូរហើយ។

អនុស្សាវរីយ៍នៅវៀតណាមលើកនោះ ដុតចិត្តខ្ញុំឱ្យដេកនឹកអស់ពេលជាច្រើនខែ។ ព្រោះតាំងពីថ្ងៃនោះមក យើងមិនដែលបានចួបមុខគ្នាសោះ ព្រោះកាលវិភាគមិនត្រូវគ្នា។ យើងធ្វើការរៀងខ្លួន សូម្បីតែអាហារសាមគ្គី ពេលមាននាងបាត់ខ្ញុំ ហើយពេលបាត់ខ្ញុំមាននាង បែបនេះឬ ទើបខ្ញុំដូចជាមិនសុខចិត្តហើយចង់ឈែតទៅគេ?

«HI RS!»

ខ្ញុំផ្តើមពីពាក្យមួយម៉ាត់នេះ គេក៏តបមកវិញទាំងសារលោតមិនទាន់បានប៉ុន្មានវិនាទីផង។ មិនដឹងថាជាទម្លាប់គេដែលចូលចិត្តឆ្លើយសារលឿនៗឬព្រោះករណីផ្សេង តែខ្ញុំរីករាយ។

តែខ្ញុំមិនយល់ខ្លួនឯងដែរ ពេលគេហាយមកវិញ ខ្ញុំស្រាប់តែមិនដឹងមានពាក្យអីដើម្បីតប ឬមានសំណួរអ្វីសួរទៅគេទាំងដែលក្នុងចិត្តមានច្រើន ម្លោះហើយ ទើបកិច្ចសន្ទនានោះ ត្រូវបញ្ចប់ត្រឹមប៉ុណ្ណឹង។

គេផ្ញើសញ្ញាសួរមកទៀត តែខ្ញុំត្រឹម seen no reply រហូតដល់ថ្ងៃមួយដែលខ្ញុំទទួលបានព័ត៌មានមិនគួរឱ្យជឿទើបឈែតទៅគេជាថ្មី៖

«អូនឯងឈប់មែន?»

គេត្រឹមរីអេកលើសារខ្ញុំមិនតប និងផ្ញើរូបថតស្គី្រនលិខិតលាឈប់មកជំនួសចម្លើយ។ បេះដូងខ្ញុំស្រាប់តែធ្លាក់ក្ឌុកចេញពីទ្រូង។ ខ្ញុំហាក់មានអារម្មណ៍អន់ចិត្តនិងផ្តើមគិតថា ត្រឹមធ្វើការក្រុមហ៊ុនតែមួយ វេទនាបានចួបគេម្លឹង ចុះទម្រាំគេចេញទៅបាត់ទៀត ខ្ញុំលែងមានឱកាស?

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍មិនស្រណុកក្នុងខ្លួន ដៃដែលសរសេរសាររៀបរាប់ច្រើនសែនច្រើន តែត្រូវចុចលុបវិញសម្រេចថាមិនផ្ញើទៅគេ។

យប់ដ៏សោកសៅរបស់ខ្ញុំ គឺត្រូវដេករំឭក​មកវិញជាមួយអនុស្សាវរីយ៍ដែលយើងពីរនាក់ដើរលេងជាមួយគ្នារាល់ល្ងាចចេញពីរៀននៅកណ្តាលប្រទេសវៀតណាមជាងមួយសប្តាហ៍។

ការពិតដែលខ្ញុំបានទទួលស្គាល់…គឺខ្ញុំពិតជាបានចួបមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់ពិតមែន ហើយគេគ្មានសូម្បីមួយលក្ខខណ្ឌដែលខ្ញុំបានសរសេរ set ទុកនៅក្នុងសៀវភៅបញ្ជីរើសប្រពន្ធ។ សង្សារដែលខ្ញុំធ្លាប់មានទំនាក់ទំនង ឱកាស​ផ្តើម​ស្នេហ៍សុទ្ធតែងាយស្រួល តែចុងក្រោយ ពួកគេគ្រាន់តែជាអតីត ចុះមនុស្សស្រីដែលខ្ញុំបានស្រលាញ់ស្ងាត់​ៗ​លាក់ក្នុងចិត្តដ៏សែនអាថ៌កំបាំង បែរមកឱ្យខ្ញុំឈឺស្ងាត់ៗព្រោះតែរឿងពិបាកផ្តើមបែបនេះ?

ខ្ញុំពិតជាសុភាពបុរសដែលកំសាកមែន?

ខ្ញុំនឹកខ្សែភ្នែកគេដែលយកចិត្តទុកដាក់ពេលស្តាប់ខ្ញុំរៀបរាប់រឿងក្នុងចិត្តនៅយប់នោះ ខ្ញុំនឹកពេលយើងជិះឡាន ជិះយន្ត​ហោះ​កៅអីក្បែរគ្នា ទាំងដែលចិត្តខ្ញុំរឹងរុសទើសទាល់គេ រហូតដល់ចូលចិត្តគេ។

ខ្ញុំសែននឹកប្រយោគមួយឃ្លាដែលគេនិយាយមកកាន់ខ្ញុំមុនពេលគេគេងលក់នៅយប់នោះថា៖

«សំណាងហើយដែលមានបងឯងមកជាមួយ កុំអីខ្ញុំស្ពៃ!»

វាបានជំនួសឱ្យអត្ថន័យជាច្រើនដែលគេមិនបាច់រៀបរាប់ប្រាប់ វាបានប្រាប់ខ្ញុំដោយប្រយោលថា វត្តមានរបស់ខ្ញុំក្នុងរាត្រីដែលគេភ័យខ្លាចហើយនៅក្បែរគេ គឺមានន័យណាស់។

ខ្ញុំមិនបានបំភ្លេចសំណើចយប់នោះដែលយើងនិយាយដើមមិត្តរួមការងារហើយសើចជាមួយគ្នា ខ្ញុំចាំការយកចិត្តទុកដាក់ខ្លួនឯងដែលអង្គុយស្តាប់នាងនិយាយរឿងព័ត៌មានប្លែកៗដែលនាងមើលពីអ៊ិនធឺណិត។

«បង…មិញខ្ញុំឡើងភ័យ តែឥឡូវលែងអីហើយ!»

«បង! បងឯងឈឺក្រពះមែន? ខ្ញុំដាក់ថ្នាំមកដែរ!»

«ហាស? ក្រៅពីមីកំប៉ុង នៅមានថ្នាំក្រពះទៀត? ដាក់មកតាមណា?»

«យី! បងឯងកុំប៉ិនពេក!»

«បង! បងឯងអត់ស្រួលខ្លួនមែន? មកពីយប់មិញអត់បានគេងទេដឹង?»

«អរគុណបង!»

ខ្ញុំពិតជាចង់ឮពាក្យ«បង»ចេញពីមាត់គេទៀត បើដឹងមិនមានឱកាសបែបនេះ ខ្ញុំគួរតែថតសំឡេងគេទុកស្តាប់ពេលនឹកម្តងៗ ព្រោះពេលនេះ ម្ចាស់សំឡេងទៅឆ្ងាយហើយ គេធ្វើដំណើរឆ្លងប្រទេសដែលលើកនេះលែងមានខ្ញុំនៅក្បែរ មិនសូម្បីបានចួបគ្នាចុងក្រោយដើម្បីលាមួយម៉ាត់។

គេចាកចេញពីក្រុមហ៊ុន មិនមែនរកបានការងារថ្មីទេ តែគេរកកន្លែងថ្មី ព្រោះចង់ចាកចេញពីក្តីស្រលាញ់មួយដែលគេមិនសមបំណង និងចង់គេចវេះ​ពីរឿងបេះដូង។

ហើយម្នាក់ប្រុសនោះមិនមែនជាខ្ញុំ។

ខ្ញុំទើបដឹងថា ការពិតលក្ខខណ្ឌរបស់ខ្ញុំគឺសាមញ្ញណាស់ ហើយមនុស្សស្រីដែលខ្ញុំស្រលាញ់ នាងកាន់តែសាមញ្ញ មកពីខ្ញុំកន្លងមកសម្លឹងខ្ពស់ពេក ទើបមិនយល់ច្បាស់ពីតម្រូវការនៃចិត្តខ្លួនឯង ខ្ញុំមើលមិនឃើញ ព្រោះតែមិនទាន់ប៉ះអ្នកដែលត្រូវចិត្ត តែពេលនេះ…ខ្ញុំរកបានហើយ មនុស្សស្រីដែលខ្ញុំស្រលាញ់ពិតប្រាកដ គ្រាន់តែគេមិនបានស្រលាញ់ខ្ញុំវិញតែប៉ុណ្ណោះ៕

ចប់

នាងក៏បានយកមែកឈើចាក់តាមប្រលោះរន្ធរនាបក្តារ ក៏មានធ្លាក់កម្ទេចផេះ និងកម្ទេចទៀនសៗ នាងយកកម្ទេចផេះនោះមកហិតទើបដឹងថាជាផេះធូប។

“នេះជាកន្លែងអាសនៈរបស់វាទេតើ!”

គន្ធាប្រែជាញញឹមរកឃើញកន្លែងសំងាត់របស់សក្ក ដើម្បីបំផ្លាញពីធីសក្កដែលធ្វើលើសិទ្ធិ ដើម្បីជួយជីវិតសិទ្ធិវិញ។ សំឡេងដើរលើដីរាងខ្លាំង គឺសក្កគេត្រលប់មកវិញ គន្ធារមៀលខ្លួនចូលក្នុងគុម្ពព្រៃដើម្បីលាក់ខ្លួនពីភ្នែកសក្ក។ សក្កមើលឆ្វេងស្តាំមិនឃើញគន្ធា គិតថាគន្ធាត្រលប់ទៅផ្ទះខ្លួនវិញ។ គេបានដោះខ្សែក ហើយយកសោរដែលធ្វើជាបណ្តោងនោះមកចាក់ទ្វារ។

ក្នុងបន្ទប់គេនោះសុទ្ធតែធូលីដី និងសំបុកពីងពាង មានបាយសីជាអាសនៈ៩ជាន់ មានស្ពាន់ លង្ហិន ដាក់លើជើងពាន មានរូបចម្លាក់ធ្វើពីលង្ហិន ទៀនធូបពាសពេញលើក្តារ មានឈាម២ចាននៅពីមុខគេ ក្រហមឆ្អិនឆ្អៅ គេកាន់ឈើមួយ មានស្បែកសត្វនៅចំពីមុខគេ។

ទៀនធូបហុយសំពោងពេញក្នុងផ្ទះ គេគោះលើស្បែកនោះបណ្តើរសូត្រអាគមបណ្តើរ ស្បែកនោះប្រែជាតូចបន្តិចម្តង បន្តិចម្តងៗ គេសូត្រធម៌កាន់តែឮទៅៗឡើងចង់អង្គើរផ្ទះ ស្បែកនោះក៏បាត់សូន្យឈឹង។

បន្ទាប់ពីស្បែកបាត់ គេក៏ទម្លាក់ឈើដែលគេគោះនោះចុះ។ បន្ទាប់មកគេក៏ចាកចេញពីក្នុងបន្ទប់ហើយចាក់សោរវិញ រួចមិនដឹងដើរទៅណាបាត់។ គន្ធាចាប់ផ្តើមវិធីកម្ចាត់សក្កនៅយប់នេះតែម្តង។

នាងបានចូលទៅក្នុងភូមិដើម្បីរកអីមកបើកទ្វារឱ្យចេញ នាងបានឃើញពូថៅយកវាមកកាន់នឹងដៃ ហើយដៃរបស់នាង មានកាន់ដបទឹកមួយ ក្នុងដបដូចជាឈាមក្រហមឆ្អិនឆ្អៅខាប់។ នាងរត់ស្ទុះទៅផ្ទះសក្ក ដើម្បីកាប់បំបែកសោរបំផ្លាញពីធីរបស់សក្ក។ និយាយពីអាការសិទ្ធិវិញ សិទ្ធិគិតតែពីស្រែកយកៗ ចំណែកដំបៅហូរឈាមជាច្រើនចេញមក កែវភ្នែករបស់គេពណ៌ប្រែជាក្រហម ប្រកាច់ខ្លួនពេញលើគ្រែ។

វិជ្ជនីនិងនីស័ក ចិត្តមួយបារម្ភពីគន្ធានិងស៊ីណាមិនដឹងទៅណាបាត់ មួយទៀតបារម្ភពីសិទ្ធិមិនដឹងថាស្លាប់ឬរស់។

ពោះសិទ្ធិឡើងធំបន្តិចម្តងៗ គួរឱ្យខ្លាច លោកយាយស្ទុះអុជធូប ហើយយកកាំបិតមកដាក់ពីលើពោះរបស់សិទ្ធិ។ ពោះរបស់សិទ្ធិស្រាប់តែស្រកចុះបន្តិចម្តងៗ តែមិនបានមួយសន្ទុះស្រាប់តែឡើងធំតឹងតែម្តង សឹងតែនឹងផ្ទុះទៅហើយ។

វិជ្ជនីយកដៃខ្ទប់មាត់ ចង់ស្រែកក៏ស្រែកមិនចេញ ចំណែកស័កមិនដឹងជួយយ៉ាងម៉េចដែរ។ ស័កលុតជង្គង់មុខលោកយាយ៖

“ខ្ញុំសូមអង្វរលោកយាយជួយគេឱ្យរស់វិញផង?”

“មិត្តចៅ ត្រូវអំពើអាគមអាគមកន្លង់ស្បែកក្របី គេហើយ យាយពិបាកនឹងជួយជីវិតគេណាស់ តែយាយនឹងប្រឹងជួយជីវិតមិត្តភក្តិចៅឱ្យបាន”។

យាយចាប់ទាញថង់ មិនដឹងជាម្សៅអីគេទេ ពណ៌ស គាត់យកមកសូត្រជិតមាត់ហើយគាត់បាចពីលើខ្លួនសិទ្ធិ។ បានតែរើខ្លួនបង្ហាញពីសេចក្តីឈឺផ្សា តែមិនអាចនិយាយអ្វីបាន។ វិជ្ជនីចាប់ដៃសិទ្ធិ ចំណែកនីស័កគេចាប់ជើង តែអាការរបស់សិទ្ធិ មិនបានធូរស្រាលសោះកាន់តែធ្ងន់ឡើងៗ សូម្បីតែលោកយាយក៏អស់កម្លាំង និងវិធីសាស្រ្តដោះអំពើមួយនេះបាន។

ណាមួយទៀត សិទ្ធិត្រូវអំពើច្រើន អំពើស្នេហ៍ផង អាគមតុកកែផង ឥឡូវត្រូវអំពើអាគមកន្លង់ស្បែកក្របីទៀត។ សិទ្ធិស្រាប់តែបញ្ចេញសំឡេងស្រែកមួយទំហឹង ហើយពោះកាន់តែធំទៅៗរហូតទាល់តែប្រេះចេញពោះវៀនពោះតាំងមកក្រៅ ស្លាប់មួយរំពេច។ ចំណែកលោកយាយក៏បានក្អួតឈាមចេញមកខាងក្រៅផងដែរ។

“សិទ្ធិ សិទ្ធិ” វិជ្ជនីស្រែកយំបោកខ្លួន អាឡោះអាឡ័យចំពោះសិទ្ធិជាខ្លាំង។

“សិទ្ធិ ដឹងខ្លួនឡើងយើងទៅផ្ទះយើងវិញសិទ្ធិ” នីស័កនិយាយបណ្តើរទឹកភ្នែកបណ្តើរ ព្រមទាំងយកដៃអង្គើរសិទ្ធិឱ្យដឹងខ្លួនវិញ។

“មិត្តចៅដូចយាយនិយាយប្រាប់តាំងពីដំបូងអ៊ីចឹង យាយក៏មិនអាចជួយជីវិតពួកចៅបន្តទៀតបានដែរ”

“លោកយាយ! លោកយាយកុំមានរឿងអីឱ្យសោះ ពួកយើងមិនអាចអត់ពីលោកយាយបានទេ?” វិជ្ជនីយកកំណាត់ខ្ទប់ឈាមលោកយាយ ចំណែកស័កលើកទ្រ-កនិយាយពីក្រោយ។

“វិជ្ជនីចៅសម្លាញ់យាយ ប្រហែលជាចៅមិនចាំលោកយាយពិការភ្នែកម្នាក់នេះបានទេ ទឹកដីនេះជាទីកន្លែងកំណើតរបស់ចៅ” យាយបានទាញខ្សែកនៅលើជើងពានដែលដាក់ជិតកាំបិត។

“នេះជាខ្សែកដែលម្តាយចៅបានពាក់ឱ្យចៅកាលនៅពីតូច ចៅត្រូវបានយាយលួចយកមកចិញ្ចឹមដើម្បីគេចសម្លាប់ពីការសម្លាប់អ្នកភូមិ”

ពីដំបូងគ្រួសារវិជ្ជនីរស់នៅផ្ទះខ្ទមមួយនៅជិតអណ្តូងទឹក ដែលគេបានមកដល់ភូមិនេះដំបូង។ ម៉ែឪវិជ្ជនីគឺជាគ្រូខាងអំពើអំពាន់ តែពួកគាត់ស្មោះត្រង់នឹងជួយព្យាបាលជំងឺឱ្យអ្នកភូមិ។ អ្នកស្រុកអ្នកភូមិស្រលាញ់គោរពរាប់អានគ្រួសារវិជ្ជនីណាស់។

កាលវិជ្ជនីបានអាយុ២ខួបជាង គ្រួសារវិជ្ជនីត្រូវបានអ្នកភូមិចោទប្រកាន់ថាជាពពួកធ្មប់ព្រាយធ្វើអំពើសម្លាប់អ្នកភូមិគ្រប់គ្នាមិនឱ្យនៅបានសុខ។ មេភូមិធ្នុងជឿតាមសម្តីអ្នកភូមិ ក៏នាំគ្នាសម្លាប់គ្រួសារវិជ្ជនីចោល ដោយវិជ្ជនីបានរួចជីវិតដោយសារតែលោកយាយបានទៅចាប់វិជ្ជនីយកមកលាក់ទុក មិនឱ្យអ្នកភូមិដឹង។ គ្រូអាគមម្នាក់បានធ្វើពិធីសម្លាប់ម៉ែឪវិជ្ជនី ដោយឱ្យអ្នកភូមិចាប់ចងហើយដុតទាំងរស់ រួចយកឆ្អឹងនិងសាកសពឆេះមិនទាន់អស់បោះចូលក្នុងអណ្តូងទឹក ហើយបានប្រើអាគមសង្កត់ព្រលឹងមិនឱ្យចេញមកខាងក្រៅរករឿងអ្នកភូមិ។

រឿងរ៉ាវការស្លាប់គឺមកពីគ្រូអាគមនោះទាំងអស់ គេជាអ្នកធ្វើអំពើសម្លាប់អ្នកភូមិ ដោយសារតែច្រណែននឹងគ្រួសារវិជ្ជនី មានគេគោរពស្រលាញ់ច្រើន។ គេបានធ្វើអំពើសម្លាប់កូនប្រុសច្បងរបស់មេភូមិ ដោយមេភូមិគាត់មានកូនតែម្នាក់ ដូច្នេះហើយបានជាគាត់យល់ព្រមតាមគំនិតអ្នកភូមិឱ្យសម្លាប់គ្រួសារវិជ្ជនី។

“ចំណែកចៅត្រូវបានប្តីប្រពន្ធមួយគូ គាត់វង្វេងផ្លូវមកទីនេះ យាយក៏បានប្រគល់ចៅឱ្យទៅគេចិញ្ចឹម ដើម្បីកុំឱ្យអ្នកភូមិតាមសម្លាប់ចៅទៅទៀត។ ព្រលឹងឪម៉ែរបស់ចៅបានរួចពីអាគមសង្កត់ព្រលឹងរបស់គ្រូនោះហើយ ដោយសារតែឈាមរបស់ចៅស្រក់ចូលក្នុងទឹកអណ្តូង តែព្រលឹងពុកម៉ែចៅនៅតែចងកំហឹងអាឃាតជាមួយអ្នកភូមិ ហើយកំពុងតែអុកឡុកអ្នកភូមិធ្ងន់ធ្ងរឡើងហើយ មានតែពួកចៅពីរនាក់ទេ ដែលអាចបញ្ចប់រឿងរ៉ាវទាំងអស់នេះ។

នេះជាកាំបិតភ្លុកដំរីស នៅពេលដែលវាប៉ះឈាមស្រីក្រមុំបរិសុទ្ធ ទោះបីជាគ្រូអាគមខ្លាំងយ៉ាងក៏នៅតែវាអាចសម្លាប់បានដែរ” លោកយាយនិយាយចប់ ហុចកាំបិតនិងខ្សែកឱ្យវិជ្ជនី រួចគាត់យកដៃមកកាន់មុខវិជ្ជនី ហើយក៏ស្លាប់បាត់ទៅ”។

“លោកយាយ! លោកយាយ! ដឹងខ្លួនឡើង ស័ក! ស័ក! មួយប៉ប្រិចភ្នែកយើងបាត់បង់មនុស្សពីរនាក់បាត់ទៅហើយ សុំឱ្យវិញ្ញាណក្ខន្ធគាត់ទៅឱ្យបានសុខចុះ”

“វិជ្ជនីកាត់ចិត្តទៅណា ឥឡូវនាំគ្នាតាមរកស៊ីណា និងគន្ធាហើយចាកចេញពីទីនេះ”

ក្រោយពីវិជ្ជនីដឹងរឿងរ៉ាវទាំងអស់នេះ វិជ្ជនីយកកាំបិតនិងឱបខ្សែកជាប់មកដាក់ដើមទ្រូង សម្លឹងមើលស័កកំពុងតែកាប់ដី បញ្ចុះសពលោកយាយ និងសិទ្ធិនៅឯក្រោយផ្ទះ។

នីស័ក និងវិជ្ជនីសម្រេចចិត្តបបួកគ្នាចូលទៅក្នុងភូមិដើម្បីស្វែងរកស៊ីណា និងគន្ធា ដើម្បីនាំគ្នាចាកចេញពីទីកន្លែងនោះ។ ពេលពួកគេទៅដល់ក្នុងភូមិ មេឃប្រែជាងងឹតស្លុប សឹងតែមើលអ្វីមិនឃើញ។

ព្រលឹងខ្មោច ព្រាយ ខ្មៅងងឹតហោះពាសពេញលើមេឃ។ ធ្វើឱ្យវិជ្ជនីខិតខ្លួនទៅឱបដៃនីស័កជាប់។ សំឡេងសើចក្អកក្អាយ ហោះមកក្បែរពួកគេ ចង់លងបន្លាពួកគេ។ តែនីស័កបានកាន់គប់ភ្លើង ដើម្បីដេញពួកមនុស្សទាំងអស់នោះ។ ពួកគេដើររកផ្តុំផ្សារក៏មិនឃើញ ចូលទៅផ្តុំអ្នកភូមិក៏មិនឃើញ។

“ស័កយើងគួរតែទៅវិញទៅណា៎!”

“យើងមិនទាន់រកឃើញពួកគេទេ មិនដឹងថាពួកគេយ៉ាងម៉េចទៅហើយ ឬមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះពួកគេទេ?”

“តែបើយើង បន្តនៅស្វែងរកអ៊ីចឹង ដូចមិនកើតទេ”

វិជ្ជនីនៅពីក្រោយខ្នងនីស័ក ស័កចេះតែដើរបន្តទៅមុខ ហើយយកគប់ភ្លើងក្រវេសដេញស្រមោលខ្មៅអមនុស្សទាំងនោះ ដែលចង់យីយាខ្លួន។

“ស៊ីណា! គន្ធា!”

“គន្ធា ឯងនៅណា? ស៊ីណា ស៊ីណា នៅណា? ពួកឯងនៅណា ឮគ្នាហៅអត់? ស័កដូចគ្មានសង្ឃឹមនឹងឃើញពួកគេសោះ”

“នៅមួយសន្ទុះទៀតទៅណា ក្រែងល៎រកពួកគេឃើញ”

“អ៊ីចឹងក៏បាន គន្ធា! ស៊ីណា!”

ដោយគ្មានសង្ឃឹមថានឹករកពួកគេឃើញ ពួកគេក៏សម្រេចចិត្តត្រលប់មកចាំស៊ីណា និងគន្ធានៅផ្ទះវិញ។ ពេលដែលដើរត្រលប់មកវិញ ខ្សែកដែលវិជ្ជនីពាក់បញ្ចេញពន្លឺ នាងសម្លឹងទៅមើលលើមេឃ ឃើញស្រមោលងងឹតពីរកំពុងតែហោះពីលើនាង។ ស្រមោលងងឹតនោះហោះទៅបាត់ ខ្សែករបស់នាង ក៏លែងមានពន្លឺវិញ។

នាងចាប់ផ្តើមឆ្ងល់ ស្រាប់តែនីស័កចាប់ទាញដៃនាងស្ទុះរត់មួយទំហឹង មិនដឹងថាមានរឿងអ្វី។ វិជ្ជនីទាក់ជើងនឹងឈរ ក៏បានដួលផ្កាប់មុខទៅនឹងដី ស្រាប់តែមានឈើមួយហោះរំលងក្បាលនាងផុត។

“យ៉ាងម៉េចហើយវិជ្ជនី?” នីស័កលើកវិជ្ជនីឡើង។

“អូយ! ជើងខ្ញុំឈឺណាស់!”

“ជើងវិជ្ជនីមានរបួសហើយ ម៏! ខ្ញុំអៀវនាង”

នីស័កលើកអៀយវិជ្ជនី ហើយរត់គេចចេញពីការយីយារបស់ពួកខ្មោច ព្រាយទាំងអស់នោះ។ 

និយាយពីគន្ធាវិញ បានយកពូថៅកាប់សោទ្វារផ្ទះសក្ក កាប់ឡើងបែកញើសណាមួយបារម្ភភ័យខ្លាចសក្កមកទាន់។ គន្ធាប្រើកម្លាំងកាប់ ទាល់តែអាចបើកទ្វារនោះបាន។ ទ្វាររុញបើក ស្រាប់តែមេឃប្រែជាងងឹតខ្មៅអែ គន្ធាយកដៃខ្ទប់ច្រមុះសុទ្ធតែធូលី។

អាសនៈរបស់សក្ក មានដុតទៀនធូប ហុយសំពោងថ្មីៗ មានចានឈាមដាក់សែនសំណែនក្បែរនោះ។ មិនបង្អង់យូរគន្ធាទាញដបទឹកដែលមានឈាមយកទៅចាក់លើអាសនៈនោះ ផ្ទះចាប់ផ្តើមអង្គើរ សំឡេងអមនុស្សស្រែកឮកងរំពង ដូចជាមនុស្សមានសេរីភាពអ៊ីចឹង។ ខ្យល់ចាប់ផ្តើមបក់ចូលមកវូៗ គន្ធាប៉ះរោម។

ក្រោយពីយកឈាមទៅចាក់មានក្លិនឆ្អាបអសោចហើយ នាងទាញដែកកេះ ហើយទៀនមកដុតរួចបោះចូលអាសនៈ ឱ្យឆេះសន្ធោសន្ធៅ ព្រមទាំងលេបត្របាក់ផ្ទះនោះឱ្យឆេះខ្ទេចគ្មានសេសសល់។

រំលឹកឡើងវិញបន្តិច ពេលដែលសក្កធ្វើអំពើអាគមកន្លង់ស្បែកក្របី ទៅលើសិទ្ធិហើយ គេបានចាកចេញពីផ្ទះ មករកចន្តាមណី។ គេបានរួមរ័កមេត្រីជាមួយចន្តាមណីហើយ គេមិនទាន់ចាកចេញត្រលប់មកផ្ទះគេវិញនោះទេ។ ចន្តាមណីកំពុងតែដេកលើស្មាសក្ក សក្កនិយាយអ្វីក៏ស្តាប់មិនហ៊ានប្រកែក ព្រមធ្វើតាមសម្តីសក្កគ្រប់យ៉ាង។

ពិធីអំពើអាគមត្រីអណ្តែងធ្វើដោយគ្រូម្នាក់ ដែលចន្តាមណីបានពឹងពាក់ឱ្យគ្រូនោះធ្វើរបៀននេះឱ្យនាង។ គ្រូនោះបានយកត្រីអណ្តែងមួយខ្មៅរលោងស្រិល ហើយបានយកម្ចុលមកចាក់ត្រីនោះ ឡើងសុះសាច់។

ចាក់បណ្តើរសូត្រមន្តគាថាបណ្តើរ សូត្រផ្លុំៗទាល់តែត្រីអណ្តែងនោះលែងប្រកាច់ខ្លួនហើយងាប់ដោយឈាមហូរចេញពីខ្លួនវា តាមស្នាមម្ចុលចាក់លើខ្លួនវា។ រួចគ្រូនោះបានប្រគល់ឱ្យនាង ចំណែកនាងក៏បានយកទៅធ្វើម្ហូបដើម្បីឱ្យសក្កហូប។

សក្កកំពុងតែថើបបបោសអង្អែលចន្តាសុខៗ ស្រាប់តែចេញអាការចម្លែកលើខ្លួនគេ។ សាច់របស់គេដូចមានកាំបិតឆូត ដូចមនុស្សឆូតត្រីប្រឡាក់ឡើងសុះសាច់ពេញខ្លួនប្រាណសក្ក។ សក្កស្រែកទាំងឈឺចាប់ ចន្តានាងស្ទុះស្ទាមើលទៅសក្ក៖

“បង បងកើតអ្វីហ្នឹង?”

“អូយ បងឈឺណាស់ បងឈឺចុកចាប់ណាស់ ជួយបងផង”

ស្រាប់តែសាច់សក្កដែលមានស្នាមឆូតនោះ លេចចេញផ្លែសន្ទូចចេញពីសាច់។ ចន្តានាងលែងហ៊ានចូលទៅជិត សក្ករមៀលរមួលពេញលើគ្រែ។ ឈាមហូរស្រក់ចេញពីសាច់ជាមួយផ្លែសន្ទូចជាមួយសម្រែកនៃការឈឺចាប់។

សំឡេងអមនុស្សស្រែកសើចសប្បាយ ជុំវិញផ្ទះចន្តា គួរឱ្យខ្លាច។ សក្កប្រឹងក្រោកឡើង ហើយអង្គុយសមាធិសូត្រមន្តអាគមដើម្បីបង្រ្កាបអំពើដែលគេធ្វើលើខ្លួន ស្រាប់តែចន្តាមណីរង់ចាំឱកាសនេះយូរហើយ ស្ទុះទៅទាញកាំបិតលើទូទាញកាំបិតយកមកចាក់ពីក្រោយខ្នងសក្ក នាងដកចាក់ៗ។

“អូន ជួយបងផង! ម្តេចបានជាអូនសម្លាប់បងដូច្នេះ”

សក្កដួលខ្លួនទៅរនាបក្តារ ហើយស្រាប់តែព្រលឹងមួយជាស្រមោល មកចាប់ក្បាលសក្កហើយកាច់បំបាក់កបន្ថែមទៀត។

“ហាសហា! យើងធ្វើជាទាសកររបស់ឯងយូរហើយ ពេលនេះយើងមានសេរីភាពវិញហើយ ហាសហា ហាសហា”

ចន្តាមណីកាន់កាំបិតដែលប្រឡាក់សុទ្ធតែឈាមហូរស្រក់ពីកាំបិត ឈរសម្លឹងមើលទៅសាកសពសក្កកំពុងតែដេកស្លាប់ផ្កាប់មុខទៅហ្នឹងក្តារ។ នាងបានទាញសពរបស់សក្ក ទាញទម្លាក់តាមកាំជណ្តើរ អូសទៅបោះចោលនៅគុម្ពព្រៃខាងក្រោយផ្ទះ ហើយរៀបចំសម្អាតឈាមចេញ។ ទឹកមុខរបស់នាងប្រែជាញញឹមនិងសើចបិទមាត់មិនជិត ដូចមនុស្សសម្លាប់មនុស្សដោយមិនញញើតទាំងឈាមត្រជាក់។

ព្រឹកព្រលឹមភ្លឺជះ គន្ធាមិនដឹងរត់មកពីណា ស្ទុះឡើងតាមកាំជណ្តើរផ្ទះចន្តាហើយគោះទ្វារ ផាំង ផាំង។ ចន្តាមណីបើកទ្វារ គន្ធាដើរចូលទៅខាងក្នុង។ សភាពគន្ធាសក់សំពីងសំពោង ខោអាវដាច់រហែក ប្រឡាក់សុទ្ធតែដី។

“ឯងកើតអីឬអត់ហ្នឹង?” ចន្តាមណីស្ទុះឱបគន្ធា។

“ចុះឯងវិញ ហើយវាម្នាក់នោះ?”

“វាហ្អី? យើងបានសម្លាប់វាចោលបាត់ទៅហើយយប់មិញ ឯងកុំបារម្ភអី”

“ឯងសម្លាប់វាដោយរបៀបម៉េច?”

រឿងគឺបែបនេះ សម្លដែលចន្តាមណីប្រគល់ទៅឱ្យគន្ធាយកឱ្យសក្កហូបនោះ គឺជាសម្លកកូរត្រីអណ្តែង ដែលត្រីអណ្តែងនោះ នាងបានឱ្យគ្រូអំពើធ្វើអាគមត្រីអណ្តែង វាជាអំពើដ៏សាហាវឃោឃៅបំផុត នៃអំពើអាគមផ្លូវងងឹត។

ចំណែកឈាមក្នុងដបទឹកនោះវិញ នៅពេលដែលគន្ធាជួបចន្តាដំបូងពួកគេរកវិធីសម្លាប់សក្ក ចន្តានាងដឹងពីវិធីសម្លាប់សក្កបាន លុះត្រាតែបំផ្លាញអាសនៈនិងគ្រូដើមរបស់សក្ក។ ឱ្យចន្តាបានឱ្យប្រើឈាមរដូវក្រមុំបរិសុទ្ធ ដោយខ្លួនមិនមានភាពបរិសុទ្ធនឹងព្រហ្មចារី ដោយសារតែសក្កតែងតែបង្ខំនាងឱ្យដេកជាមួយគេសឹងតែរាល់ថ្ងៃ។

ចៃដន្យចំពេលដែលគន្ធាមករដូវផងនោះ គន្ធាបានយកឈាមរដូវរបស់ខ្លួនច្រកដបទុក ដោយនាងបានប្រើស្លឹកចេកស្ងួតដើម្បីត្រងយកឈាមរដូវរបស់នាង មុននឹងសក្កបានដេកជាមួយនាងមុននឹងទៅទៀត។ ហើយឈាមរដូវនេះហើយ ដែលគន្ធាយកទៅចាក់លើអាសនៈរបស់សក្ក ហើយបានដុតបំផ្លាញចោល។

ចំណែកនៅយប់ដែលសក្កត្រូវអំពើនោះ គឺអាគមត្រីអណ្តែងវាបានបញ្ចេញឬទ្ធិរបស់វា ធ្វើឱ្យអំពើនោះអាចសម្លាប់សក្កមុនីបាន ព្រមទាំងហ៊ានប្រមាថគ្រូធំដោយប្រើឈាមរដូវស្រីក្រមុំព្រហ្មចារីផងនោះ គ្រូដើមបានមកកាច់បំបាក់កឱ្យសក្កស្លាប់មួយរំពេច។

ក្រោយពីគន្ធាស្តាប់រឿងនេះចប់ គន្ធាក៏លាចន្តាមណី ដើម្បីទៅរកមិត្តភក្តិខ្លួននិងទៅមើលអាការរបស់សិទ្ធិ។ នាងបានចុះតាមកាំជណ្តើរ សំឡេងល្ហៀងៗហៅឈ្មោះគន្ធាពីចម្ងាយ។ គន្ធានៅចាំសំឡេងនេះច្បាស់ ជាសំឡេងរបស់មិត្តភក្តិខ្លួន គន្ធាក្រឡេកមើលឆ្វេងស្តាំ។ ចុះជណ្តើរផុត សំឡេងហៅឈ្មោះនាងម្តងទៀត៖

“គន្ធា គន្ធាជួយខ្ញុំផង!”

គន្ធាស្ទុះបែរទៅខាងក្រោយខ្នងភ្លាម ឃើញស៊ីណាកំពុងតែឈរនៅពីក្រោយផ្ទះចន្តាមណី។ គន្ធាស្ទុះដើរទៅរកស៊ីណា តែពេលទៅដល់មិនឃើញស៊ីណាសោះ។ នាងបង្វិលខ្លួនមើលទៅជុំវិញ ខ្លួនកំពុងនៅគុម្ពព្រៃក្រោយផ្ទះចន្តា។ នាងដើរថយក្រោយតិចៗ ហើយបោះជំហានចេញពីកន្លែងនោះ ក៏បានជាន់របស់អីម៉្យាង។

នាងឱនមើលរបស់ដែលខ្លួនជាន់នោះ គឺជាខ្សែដៃ ស្រាប់តែវែកស្មៅមើល ក៏ឃើញសាកសពស៊ីណា មានឈាមពេញខ្លួនដេកផ្ងារខ្លួនស្លាប់។ គន្ធាយកដៃខ្ទប់មុខ ទឹកភ្នែករលីងរលោង ឱបស៊ីណា។

“ស៊ីណាបងសម្លាញ់ អូនសុំទោស អូនសុំទោស”

គន្ធាស្រមៃរូបភាពដែលខ្លួនបានឈ្លោះជាមួយស៊ីណា ពេលស៊ីណាតាមទាន់ខ្លួននៅជាមួយសក្ក មិនដឹងថាខ្លួនជាអ្នករៀបគំរោងសម្លាប់សក្ក  មិនបានស្រលាញ់សក្កទេ។ គន្ធាក៏ស្រលាញ់ស៊ីណាដែរ នាងមិននឹកស្មានថាស៊ីណាខឹងនឹងរឿងមួយនេះ ហើយចាកចេញពីគេដូច្នេះ។

នាងចាប់កាន់ខ្សែដៃ ហើយសម្លឹងមើលទៅខ្សែដៃមួយនោះ នឹកឃើញពេលដែលសិទ្ធិបានទិញខ្សែដៃនេះពាក់ឱ្យចន្តាមណី។ គន្ធាប្រែជាទឹកមុខចងកំហឹង ស្ទុះចេញពីកន្លែងសាកសពស៊ីណា សម្លឹងឃើញកាំបិត នាងស្ទុះយកវាមកកាន់ ហើយឡើងតាមកាំជណ្តើរឡើងទៅខាងលើ ដោយលាក់កាំបិតនៅក្រោយខ្នង។ ចន្តាមណី នាងកំពុងអង្គុយសិតសក់មុខកញ្ចក់ ឃើញគន្ធាដើរមករកនាងតាមកញ្ចក់។

“នាងមិនទាន់ទៅទេ?”

គន្ធាមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ នាងកាន់តែដើរចូលជិតចន្តាមណី។ ចន្តាមណីរាងសង្ស័យ ក៏ងាកខ្លួនមកចំពេលដែលគន្ធាដកកាំបិតយកទៅចាក់ចំពោះចន្តា។

“ម្តេចបានជាឯងសម្លាប់មនុស្សដែលយើងស្រលាញ់? ហេតុអី? តើបងស៊ីណាមានកំហុសអ្វី? បានជាឯងសម្លាប់គាត់”

គន្ធាស្រែកមួយទំហឹង ហើយដកយកាំបិត រួចចាក់បន្ថែម ២-៣កាំបិតបន្ថែមទៀត។ ចន្តានាងបាន ធ្លាក់ពីលើកៅអីដេកស្លាប់នៅលើរនាបក្តារ យ៉ាងអាណោចអាធ័ម។ គន្ធាគ្រាន់ពីបានសម្លាប់ចន្តាហើយ នាងកាន់កាំបិតស្ទុះចុះពីលើផ្ទះ ចាកចេញពីផ្ទះនោះ ដោយអាវនាងប្រឡាក់សុទ្ធតែឈាមចន្តាមណី។

ការស្លាប់របស់ស៊ីណាគឺនៅយប់មួយ ចំពេលដែលគន្ធាបំផ្លាញអាសនៈរបស់សក្ក។ សក្កនិងចន្តាកំពុងនៅជាមួយគ្នា នៅក្នុងផ្ទះ។ ស៊ីណាបានរុញទ្វារចូលទៅ កាន់កាំបិតដើរទៅក្បែរគ្រែពួកគេកំពុងតែដេកជាមួយគ្នា។

ស៊ីណាបានលើកកាំបិតបម្រុងចាក់សក្កទៅហើយ គេស្ទុះរត់ចេញទាន់ទៅក្បែរទូ។ ស៊ីណាដោយមានកំហឹងក្នុងខ្លួនយ៉ាងឃោរឃៅ ដែលសក្កបានដណ្តើមគន្ធាចេញពីខ្លួន។ សក្កអស់ផ្លូវគេចខ្លួន នាងបានលើកកាំបិតចាក់លើសក្ក តែស្រាប់តែចន្តាចាក់សម្លាប់ស៊ីណាពីក្រោយ ហើយបោះកាបិតឱ្យសក្កចាក់សម្លាប់ស៊ីណាពីមុខបន្ថែម។

មូលហេតុដែលចន្តាធ្វើបែបនេះ ដោយសារខ្លួនត្រូវបានសក្កធ្វើអំពើលើខ្លួន ទាំងអំពើស្នេហ៍សារិកាលិនថោង និងអំពើសណ្តំបញ្ជាបានតាមចិត្តទៅចន្តាមណី។ រួចពួកគេក៏បានអូសសពស៊ីណាទៅចោលក្រោយផ្ទះ ពួកគេក៏សាសងស្នេហាបន្តទៀតហើយ ក៏បានរួមរ័កមេត្រីជាមួយគ្នារួចទេ។ ទើបអាការរបស់សក្កត្រូវអំពើអាគមត្រីអណ្តែង ចំពេលដែលគន្ធាបានបំផ្លាញអាសនៈបាន។

គន្ធាបានមកដល់ផ្ទះលោកយាយភ្លាម វិជ្ជនីនិងនីស័កកំពុងតែអង្គុយលើគ្រែ ទាំងទឹកមុខស្រពោន ពួកគេសម្លឹងមកមើលគន្ធា ទាំងសភាពគន្ធាមើលមិនយល់ និងមានឈាមប្រឡាក់លើអាវ។

“ឯណាសិទ្ធិ? សិទ្ធិគេយ៉ាងម៉េចហើយ? ចុះលោកយាយ?” គន្ធាស្ទុះចូលទៅក្នុងផ្ទះ រួចចេញមកវិញ

“ស័ក វិជ្ជនីឮខ្ញុំសួរឬអត់? ខ្ញុំបានសម្លាប់វាចោលបាត់ហើយ សិទ្ធិគេនឹងជាឡើងវិញ”

“សិទ្ធិនិងលោកយាយ បានស្លាប់បាត់ហើយ”

“សិទ្ធិនិងលោកយាយស្លាប់? ស័កឯងនិយាយអីហ្នឹង? មិនពិតទេ! មិនពិតទេ!” គន្ធាទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយលើគ្រែ។

“ខ្ញុំខំតាមរកឯងនិងស៊ីណា ប៉ុន្មានថ្ងៃហើយ តែមិនឃើញពួកឯងសោះ ខ្ញុំបារម្ភពីពួកឯងណាស់ដឹងអត់?”

“ហ៊ឺ…ហ៊ឺ… ស៊ីណាគេស្លាប់បាត់ហើយ”

“ស៊ីណាស្លាប់? គន្ធាស៊ីណាស្លាប់យ៉ាងម៉េច?” វិជ្ជនីក្រោកឈរមុខគន្ធា ហើយចាប់ស្មាគន្ធា។

“គឺគេស្លាប់ដោយសារតែខ្ញុំ កូនមេភូមិជាអ្នកសម្លាប់គេ”

“ពុទ្ធោស៊ីណា!”

“តែខ្ញុំក៏បានសម្លាប់នាងដូចគ្នា ពួកឯងឃើញឈាមលើអាវយើងទេ គឺជាឈាមរបស់នាង ហាសហា”

“គន្ធា ឯងធ្វើអីហ្នឹង? វិជ្ជនីចឹងយើងឆាប់ចេញពីទីនេះទៅ មិនយូរទេគេនឹងមកសម្លាប់ពួកយើងមិនខាន” គ្រប់គ្នាស្ទុះស្ទា រៀបចំអីវ៉ាន់ដើម្បីចាកចេញពីទីនោះ។

“ខ្ញុំមិនទៅទេ! ទោះបីជាខ្ញុំស្លាប់ ខ្ញុំសុខចិត្តស្លាប់នៅទីនេះដែរ”

“គន្ធាក្រោកឡើងមក! ប្រយ័ត្នពួកគេមកតាមសម្លាប់យើង”

“ហាសហា! ពួកឯងអីក៏កំសាកអាត្មានិយមយ៉ាងនេះ? គ្រប់គ្នាស្លាប់តែពួកឯងដូចមិនខ្វល់និងបារម្ភពីពួកគេសោះ?”

“គន្ធាឯងនិយាយអី? ថាពួកខ្ញុំមិនខ្វល់ ចុះឱ្យពួកខ្ញុំធ្វើបែបម៉េច? បើយកជីវិតខ្ញុំទៅប្តូរជួយពួកគេឱ្យរស់ឡើងវិញខ្ញុំនឹងប្តូរ”

“ហាសហា! និយាយបានល្អណាស់ស័ក គ្រាន់តែនិយាយអ្នកណាក៏ចេះនិយាយដែរ ទៅពួកឯងទៅៗ ខ្ញុំមិនទៅទេ”

“តស់! វិជ្ជនីកុំខ្វល់នឹងនាង”

“នីស័ក! គន្ធាជាមិត្តភក្តិរបស់យើងណា ទៅចោលនាងឱ្យនៅម្នាក់ឯងម៉េចនឹងកើត?”

“ទៅៗ វិជ្ជនី ខ្ញុំសុខចិត្តនៅទីនេះ” វិជ្ជនីស្ទុះទៅឱបគន្ធា ទាំងស្រក់ទឹកភ្នែក នីស័កទាញដៃវិជ្ជនីចាកចេញពីផ្ទះលោកយាយ។

និយាយពីមេភូមិវិញក្រោយពីដំណឹងថាកូនគាត់ស្លាប់ គាត់បានប្រមែប្រមូលអ្នកភូមិ ហើយបានហៅគ្រូខាងអាគមមកជួយធ្វើពីធីដើម្បីរកអ្នកដែលបានសម្លាប់កូនគាត់។ គ្រូអាគមម្នាក់នោះ គឺជាគ្រូដែលធ្លាប់និយាយជាមួយសក្ក កុំឱ្យសក្ករាប់អានអ្នកមិនស្គាល់ហើយគាត់ក៏ជាឪពុកបង្កើតរបស់សក្កដែរ។

គេបាននាំគ្នាធ្វើពីធីនៅពីមុខផ្ទះចន្តាមណី គ្រូនោះបានដាក់ទៀនធូបនៅខាងមុខខ្លួន ព្រមទាំងចានឈាមមួយគូ មាន់ឆ្កាងមួយ ដើម្បីអន្ទងព្រលឹងអ្នកដែលសម្លាប់កូនមេភូមិ។ គាត់បានយកខ្សែកអង្កាំមកកាន់ហើយសូត្រចុះ សូត្រឡើង អ្នកស្រុកអ្នកភូមិអង្គុយចាំមើលគ្រប់គ្នា។

ចំណែកគន្ធាមិនដឹងជាមកពីណា ដើរសំដៅទៅកន្លែងគេធ្វើពិធីអន្ទងព្រលឹងនោះ ទាំងអាវសុទ្ធតែឈាម និងមានកាន់កាំបិតជាប់ដៃ ហើយដើរដូចជាមនុស្សត្រូវថ្នាំសណ្តំរបស់គេ។ គ្រាន់តែបង្ហាញខ្លួនភ្លាម មេភូមិមានកំហឹងជាខ្លាំងបានឱ្យអ្នកបម្រើរបស់ខ្លួនចាប់គន្ធាចងនឹងខ្សែ។

“តើយើងគួរធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅលោកគ្រូ? ឥឡូវក្នុងភូមិក៏វឹកវអុកឡុកដោយព្រលឹងព្រាយបិសាចក្នុងភូមិ ធ្វើឱ្យអ្នកស្រុកអ្នកភូមិគ្មានក្តីសុខទេ”

“ខ្ញុំមានវិធីរបស់ខ្ញុំហើយ ខ្ញុំនឹងយកព្រលឹងក្មេងស្រីម្នាក់នេះ ធ្វើឱ្យព្រលឹងនាងកាច ដើម្បីបង្រ្កាបព្រលឹងព្រាយបិសាចទាំងអស់នោះ កុំឱ្យមករំខានអ្នកភូមិទៀត ២០ឆ្នាំជាងមកហើយ មិននឹកស្មានសោះថាពួកឯងមកចង់សងសឹកនឹងយើង”

“អ្នកណាគេទៅលោកគ្រូ?”

“លោកមេភូមិមិនចាំទេឬ? គឺប្តីប្រពន្ធធ្មប់កាលពី២០ឆ្នាំមុននុះ! ដែលបានធ្វើសម្លាប់កូនលោក”

“អូ! ខ្ញុំនៅចាំបាន ព្រលឹងពួកវារួចពីអាគមសង្កត់ព្រលឹងហើយ? ចឹងតើបានជាមួយរយៈនេះអ្នកស្រុកអ្នកភូមិរស់នៅមិនបានសុខសោះ មានតែលោកគ្រូទេដែលអាចចាត់ការលើរឿងនេះបាន”

“ទុកចិត្តលើយើងចុះ!”

“បងប្អូន! បងប្អូនស្ងាត់! ស្រីម្នាក់នេះហើយ ជាអ្នកចំណូលថ្មីដែលអុកឡុកអ្នកភូមិមិនឱ្យរស់នៅបានក្តីសុខ តើបងប្អូនគួរធ្វើយ៉ាងម៉េចចំពោះនាង?”

“សម្លាប់នាងចោលទៅ! សម្លាប់នាងចោលទៅ! នាងព្រាយ នាងធ្មប់” អ្នកស្រុកអ្នកភូមិស្រែក។

“ខ្ញុំមិនមែនជាធ្មប់ ជាព្រាយអីទេ ដោះលែងខ្ញុំទៅ!”

“បាទ! បងប្អូនទាំងអស់គ្នា យើងទុកឱ្យលោកគ្រូជាអ្នកធ្វើពិធីនេះទៅចុះ”

លោកមេភូមិបានបញ្ជាឱ្យគេយកនាងទៅចងឱបនឹងឈើ ដូចឈើឆ្កាង ចងដៃនាងជាប់ទាំងសងខាងជាមួយឈើ និងជើងនាងគេចងឱបគ្នានៅឈើដែរ។ ពួកគេបានសែងនាងដើរសំដៅទៅកន្លែងអណ្តូងដែលធ្លាប់ធ្វើពីធីលើម៉ែឪវិជ្ជនី។ អ្នកស្រុកអ្នកភូមិដើរតាមហែហមពីក្រោយ លោកគ្រូដើរនៅខាងមុខគេ ចំណែកមេភូមិដើរចំហៀង។

ចៃដន្យអីវិជ្ជនីនិងនីស័ក ដើរចុះដើរឡើងដើម្បីចាកចេញពីភូមិមួយនេះ តែចេញមិនផុតសោះ បែរជាវង្វេងផ្លូវមករកកន្លែងដើមទៅវិញ។ ឃើញអ្នកភូមិជុំៗគ្នាដើរពីក្រោយពួកគេក៏ព្យាយាមដើរចូលទៅឱ្យជិត ស្រាប់តែឃើញគន្ធាគេកំពុងតែចងឱបនឹងឈើហើយមានគេសែងនាងទៅ។

ស័ករករត់ចូលទៅជួយ តែវិជ្ជនីឃាត់ទាន់ ចាំរកឱកាសល្អបានអាចជួយគន្ធាបាន។ ពីរនាក់គេក៏បន្លំខ្លួនដើរតាម ពីក្រោយអ្នកភូមិ។ វិជ្ជនីយកក្រមាមករុំក្បាល ស័កធ្វើជាធម្មតាដូចអ្នកស្រុកអ្នកភូមិដែរ។ ពួកគេបានសែងគន្ធាមកដល់អណ្តូងទឹក ហើយបានឱ្យគ្នាដើរប្រមូលអុស ដើមឈើងាប់ មកដាក់គរលើគ្នា នៅក្បែរអណ្តូង ហើយបានយកគន្ធាដាក់ពីលើជាលក្ខណៈមនុស្សឈរលើគំនរអុសនោះ។ គន្ធាត្រូវបានគេចងជាប់ រើខ្លួនមិនរួច មាត់ក៏គេចងកំណាត់ជាប់មិនអាចនិយាយឬស្រែកបាន។

“សូមបងប្អូនទាំងអស់គ្នាអង្គុយចុះ រង់ចាំមើលពីធីរបស់លោកគ្រូធ្វើ”

“ហាមមិនឱ្យអ្នកណាមករំខានយើងពេលកំពុងតែធ្វើពិធីជាដាច់ខាត ចាំឱ្យច្បាស់!” គ្រូធ្មប់ម្នាក់នោះបែរមុខនិយាយទៅកាន់មេភូមិ។

“ហើយសូមឱ្យបងប្អូនទាំងអស់គ្នា កុំមករំខានពេលលោកគ្រូធ្វើពីធីឱ្យសោះ បើមិនអ៊ីចឹងប្រយ័ត្នមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ខ្លួន”

គ្រប់គ្នាស្ងាត់មាត់ពេលមេភូមិនិយាយដល់កន្លែងនេះ។ គ្រូធ្មប់ម្នាក់នោះចាប់ផ្តើមរៀបចំ មានបាយសីអាសនៈនៅខាងមុខ មានមាន់ឆ្កាង ឈាមមាន់ខ្មៅ ស្រូវល្ងពោតសណ្តែក ដែលគេរៀបចំមួយថាស គាត់ចាប់ផ្តើមអុជទៀនមួយគូ ហើយយកធូបអុជ។ គាត់កាន់មកសំពះបួងសួង សូត្រអ្វីខ្លះមិនដឹង ស្រាប់តែមេឃខ្មៅអែ ព្រលឹងខ្មោច ព្រាយបិសាចមិនដឹងហោះមកពីសើច ស្រែកក្អះក្អាយពេញផ្ទៃមេឃគួរឱ្យខ្លាច។

វិជ្ជនីនិងនីស័កបន្លំខ្លួនអង្គុយនៅពីក្រោយគេ មើលការរៀបចំកម្មវិធីនេះ។ គ្រូនោះបានដោតធូបនឹងកំប៉ុងជើងធូបរួច គាត់បានកាន់ចានឈាមមាន់ខ្មៅទាំងពីរ រួចយកមកសូត្រជិតមាត់ ហើយក៏ក្រោកឈរជះទៅលើខ្លួនគន្ធា។

នីស័កព្យាយាមទប់អារម្មណ៍ម្តងៗមិនចង់ជាប់ តែវិជ្ជនីបានកាន់ដៃនីស័កជានិច្ច ខ្លាចនីស័កមានបញ្ហាមួយទៀត។ គ្រូនោះបានអង្គុយចុះវិញ ហើយបានសូត្រអ្វីខ្លះទេ រួចយកគ្រាប់ពោតសណ្តែកទាំងនោះ បាចទៅអណ្តូង។ ព្រលឹងពុកម៉ែវិជ្ជនីបង្ហាញខ្លួនលើអាកាស សើចក្អះក្អាយគួរឱ្យរន្ធត់ចិត្ត។ វិជ្ជនីគ្រាន់តែឃើញព្រលឹងពុកម៉ែភ្លាម ស្រក់ទឹកភ្នែករលីងរលោង ចង់ហៅតែមិនអាច។

“មកហើយអ្ហះពួកឯង! តិចទៀតពួកឯងនឹងដឹងហើយ ថាអាណាខ្លាំងជាងអាណា ហាសហា…ហាសហា…”

“យើងនឹងតាមសងសឹកសម្លាប់ពួកឯង ដែលពួកឯងបំបាក់បំបែកគ្រួសារយើង ហាសហា ហាសហា”

គ្រូអាគមម្នាក់នោះបានឱ្យគ្រប់គ្នាត្រៀមភ្លើង ដើម្បីដុតគំនរអុសបូជាគន្ធា។ អ្នកកាន់ភ្លើងត្រៀមបីនាក់ឈរចាំតាមការស្តាប់បញ្ជា។ ខ្យល់មកវូៗ អង្គើរដើមឈើគ្រវីចុះ គ្រវីឡើង អ្នកស្រុកអ្នកភូមិប៉ះរោម បះសក់គ្រប់ៗគ្នា សឹងតែទប់ខ្លួនមិនចង់ជាប់ជាមួយខ្យល់បក់មកម្តងៗ។

គ្រូអាគមនោះបានក្រោកឈរ ហើយយកគប់ភ្លើង ពីអ្នកឈរក្បែរនោះ បម្រុងនឹងដុតគំនរអុស នីស័ករត់ស្ទុះចេញទៅដោយវិជ្ជនីមិនអាចឃាត់បាន។ គេស្ទុះទៅរុញគ្រូអាគមនោះចេញ គ្រូនោះដួលបោកទៅនឹងដី មេភូមិបានបញ្ជាឱ្យគេចាប់នីស័ក វាយគ្នាទៅវិញទៅមក។ តែដោយគេគ្នាច្រើន នីស័កមិនអាចតរួចត្រូវបានពួកគេវាយឡើងដំណំ។ គ្រូអាគមនោះក្រោកឡើង ហើយបានទាញកាំបិតពីជើងពានទៅចាក់ចំពោះនីស័ក នីស័កដួលខ្លួនទៅដីគ្រាំង។ វិជ្ជនីបានតែស្រែកក្នុងចិត្ត មិនអាចជួយនីស័កបាន។

“បងប្អូនទាំងអស់គ្នា អ្នកណាទៀតដែលចង់បំផ្លាញពិធីមួយនេះចេញមក? បើចង់ដូចអាក្មេងទើបតែជ្រុះពន្លៃពីក្បាលមួយនេះ” គ្រប់គ្នាគ្រវីក្បាល។

មេឃកាន់តែខ្មៅៗទៅ សឹងតែមើលអ្វីមិនចង់ឃើញ រសៀលម៉ោងប្រហែល៦ទេ។ សំឡេងនិងព្រលឹងអមនុស្សនៅជុំវិញ តែមិនអាចចូលយីយាអ្នកភូមិបាន ដោយសារតែគ្រូនោះបានសូត្រមន្តអាគមកន្លែងដែលធ្វើពិធី។ គ្រូអាគមនោះបានទាញផ្គប់ភ្លើងយកមកកាន់នឹងដៃហើយសូត្ររួចបានយកទៅដុតនឹងគំនរអុស ភ្លើងបានឆេះសន្ធោសន្ធៅវារឡើងទៅខាងលើ ទៅរករូបកាយគន្ធាយកជីវិតរបស់នាង។ អ្នកស្រុកអ្នកភូមិនាំគ្នាក្រោកឈរមើលការបូជាគន្ធា ឆ្លៀតឱកាសពេលនោះ វិជ្ជនីបាននឹកដល់សម្តីលោកយាយ៖

“កាំបិតភ្លុកដំរីសមួយនេះនៅពេលដែលវាបានប៉ះឈាមស្រីក្រមុំព្រហ្មចារីកាលណា ទោះបីជាគ្រូធ្មប់ខ្លាំងពូកែក៏វាអាចសម្លាប់បានដែរ”

វិជ្ជនីទាញកាំបិតពីចង្កេះ ហើយបានដើរតិចៗទៅខាងមុខ មិនឱ្យគេសង្ស័យ ពេលជិតដល់គ្រូអាគមនោះ នាងបានយកកាំបិតមកឆូតបាតដៃនាង ហើយសម្រស់ឈាមលើកាំបិតនោះ ចំពេលដែលគ្រូអាគមនោះងាកមករកអ្នកភូមិ វិជ្ជនីស្ទុះទៅចាក់គ្រូនោះពីមុខ ចំពោះគ្រូនោះ។ គ្រូនោះបានច្រាញនាងចេញ ដួលទៅម្ខាង សម្រែកគ្រូនោះស្រែកឡើង៖

“អូយ… ឈឺណាស់ យើងស្លាប់ហើយ យើងចាញ់ពួកឯងហើយ” ហើយក៏ដួលខ្លួនទៅនឹងដី មានស្រមោលខ្មោចរុំព័ន្ធគ្រូអាគមម្នាក់នោះបញ្ចេញសម្រែគួរឱ្យខ្លាចបែបកំហឹងចងគំនុំ។ គាត់រមៀលរមួលខ្លួននៅលើដី ហើយសុខៗស្រាប់តែក្រោកអង្គុយ ភ្នែកប្រែជាក្រហម ដូចមនុស្សមិនមានសតិនៅក្នុងខ្លួនមានគេចូលសណ្ឋិត។ គាត់បានយកដៃមកចាប់កាន់ក្បាលរបស់ខ្លួនឯង ហើយចាប់កាច់ក្បាលខ្លួនឯងស្លាប់មួយរំពេច។

អ្នកស្រុកអ្នកភូមិចាប់ផ្តើមចលាចល នាំគ្នារត់បែកវ៉ូងគ្នា ដោយសារតែខ្មោចព្រាយបិសាច តាមយីយាពួកគេ។ មេភូមិត្រូវបានម្តាយវិជ្ជនីចូលសណ្ឋិត ហើយបានបោកក្បាលខ្លួនឯងទៅនឹងអណ្តូងទាល់តែអស់ជីវិត។ ស័កកម្រើកបានតិចៗ វិជ្ជនីព្យាយាមក្រោកបម្រុងទៅជួយគន្ធា តែមិនអាចជួយទាន់ពេលទេ គឺបានត្រូវភ្លើងដុតរូបរាងកាយនាង ឆក់យកជីវិតរបស់នាងស្លាប់បាត់ពេលនោះទៅ។

“គន្ធា! ស័ក!” វិជ្ជនីស្ទុះទៅក្បែរស័ក។

គំនរភ្លើងដែលដុតគន្ធា ព្រលឹងពុកម៉ែវិជ្ជនីបានធ្វើឱ្យវាហោះពាសពេញនោះទៅបុកសម្លាប់អ្នកភូមិ សឹងតែគ្រប់ៗគ្នា។ ស្រាប់តែព្រលឹងម៉ែវិជ្ជនីបានហោះមកច្របាច់កវិជ្ជនី សឹងតែដកដង្ហើមមិនរួច នីស័កក៏មិនអាចជួយបាន វិជ្ជនីព្យាយាមរើ ម្តាយវិជ្ជនីបានឃើញខ្សែកមួយខ្សែនៅលើ-កវិជ្ជនី ស្រមៃពេលដែលគាត់យកខ្សែកនេះទៅពាក់ឱ្យវិជ្ជនីពេលកំពុងចេះដើរតេសតាសកាលនៅតូច គាត់ក៏បានទម្លាក់ដៃចុះវិញ។

“ខេះ! ខេះ! ពុកម៉ែឈប់សាងកម្មសាងពៀរទៀតទៅ ឆាប់ទៅកាន់សុគតិភូមិទៅពុកម៉ែ”

“គឺកូនរបស់ម៉ែមែនទេ?”

“កូនពុក កូននៅមានជីវិតទេ?”

“ពុកម៉ែឈប់ធ្វើបាបនិងចងកម្មជាមួយអ្នកភូមិទៀតទៅ មនុស្សដែលបានបំផ្លាញគ្រួសារយើង គេទទួលកម្មដែលពួកគេបានសាងហើយ”

“កូនថែរក្សាខ្លួនណា ម៉ែនិងពុកនឹងស្តាប់សម្តីកូន ម៉ែនិងពុកលាកូនសិនហើយ” វិជ្ជនីលុតជង្គង់ថ្វាយបង្គំលាព្រលឹងម៉ែពុករបស់ខ្លួន។

“វិជ្ជនី! វិជ្ជនី!” នីស័កស្រែកហៅវិជ្ជនីតិចៗ ទាំងខ្លួនកំពុងតែដេកនៅលើដីមិនអាចក្រោកបាន យកដៃខ្ទប់របួសស្នាមកាំបិតដែលចាក់នោះ ហូរសុទ្ធតែឈាម។

“នីស័ក! នីស័កឯងកុំទាន់អាលទៅចោលយើងណា” វិជ្ជនីទឹកភ្នែករលីងរលោងត្រកងនីស័កនៅនឹងដៃរបស់ខ្លួន។

ព្រលឹងមិត្តភក្តិគេគ្រប់គ្នា បានបង្ហាញខ្លួននៅលើមេឃ ញញឹមមកកាន់នីស័កនិងវិជ្ជនី ហើយក៏រលាយបាត់អស់ទៅ។ ស័កក៏កាន់តែធ្ងន់ធ្ងរឡើង ឈាមក៏ចេះតែហូរសឹងតែអស់ពីខ្លួន ភ្លៀងចាប់ផ្តើមរលឹមតក់ៗស្រក់ចុះមក ទៅលើពួកគេ គួរឱ្យអាណិតខ្លាំងណាស់។

“វិជ្ជនី! ថែរក្សាខ្លួនផងណា! ខ្ញុំស្រលាញ់នាង មានជាតិក្រោយយើងនឹងជួយគ្នាម្តងទៀត?” នីស័កក៏លែងមាត់ក។

“នីស័ក! នីស័ក! បងកុំទៅចោលអូនណា អូនក៏ស្រលាញ់បងដែរ!” នាងកំពុងតែបីត្រកងស័កនៅដៃ ដោយទឹកភ្នែករបស់នាងស្រក់ចុះមកលាយលំជាមួយដំណត់ទឹកភ្លៀង ។ នាងស្រែកយំឱ្យនីស័ក ទាំងមិនអាឡោះអាល័យ គិតថារូបនីស័កនឹងចាកចេញពីនាងរហូតហើយ។ ស្រាប់តែមានម្នាក់មនុស្ស មិនស្គាល់មុខថាជាអ្នកណាគេ បានយកដំបងវាយទៅលើខ្លួននាងពីក្រោយខ្នង នាងក៏សន្លប់បាត់ទៅ។

ពួកគេភ្ញាក់កំពុងតែនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យខេត្តបាត់ដំបង។ អាការរបស់ស័កបានធូរស្រាលជាងមុន ពេទ្យបានពិនិត្យនិងរុំរបួសឱ្យគេ។ ចំណែកវិជ្ជនីមិនមានបញ្ហាអីទេ គ្រាន់តែសុខភាពខ្សោយខ្លាំងត្រូវនៅតាមដានសុខភាពបន្តទៀតសិន ទើបអាចឱ្យពួកគេចាកចេញពីមន្ទីរពេទ្យបាន។

ក្រោយពេលចេញពីមន្ទីរពេទ្យក្រុមគ្រួសារពួកគេបានមកយកពួកគេត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ។ នៅលើខ្លួនវិជ្ជនីមានខ្សែកដែលលោកយាយបានប្រគល់ឱ្យនាង ជាកេរ្តិ៍របស់ម្តាយ ហើយនៅលើម្រាណដៃនាងក៏មានចិញ្ចៀនភ្លុកដំរីសដែលនាងធ្លាប់ឃើញលោកយាយពាក់ ប្រហែលជាមាននរណាម្នាក់ពាក់ឱ្យនាង។

នាងនៅចាំខ្លះៗ ពេលមានគេវាយនាងសន្លប់គឺជាមនុស្សប្រុសម្នាក់ គេកាន់កាំបិតភ្លុកដំរីសជាប់ ហើយនាងបានឮសំឡេងគេយំអាឡោះអាល័យហៅឈ្មោះលោកយាយ លោកយាយ ទៅចោលចៅហើយ។ ក្រោយមកពីមកដល់ភ្នំពេញវិញ វិជ្ជនីនិងនីស័កក៏មានទំនាក់ទំនងស្នេហាជាមួយគ្នា ហើយពួកគេតាមសើបរកភូមិដែលគេបានទៅទីនោះជាមួយមិត្តភក្តិរបស់ពួកគេ តែមិនមានដំណឹងអ្វីសោះ ពុំមាននរណាម្នាក់ស្គាល់ឡើយ។

ទោះបីជាគេរកឃើញឡានរបស់ខ្លួនដែលខូចទុកចោលនៅក្រោមដើមឈើក្តី តែផ្លូវទៅកាន់ភូមិនោះគឺគ្មានទេ គឺគ្រាន់តែជាដីព្រៃធម្មតាគ្មានអ្នករស់នៅទេ។ នីស័កនិងវិជ្ជនីអង្គុយផឹកកាហ្វេនៅហាងមួយក្រុងបាត់ដំបង គោលបំណងទៅរកភូមិមួយនោះ គឺដើម្បីយកសាកសពរបស់មិត្តភក្តិខ្លួនមកបូជាធ្វើបុណ្យតាមប្រពៃណីរបស់ខ្មែរ។

វិជ្ជនីចាប់ភ្លឹកនឹងបុរសម្នាក់ មាឌរាងធាត់បន្តិចសម្បុរស្រអែម មានពាក់ខ្សែកមានបណ្តោងដូចគ្នាទៅចិញ្ចៀនដែលនាងពាក់ តែគេងាកមកមើលពួកគេហើយ ក៏ដើរទៅបាត់។ វិជ្ជនីស្ទុះរត់ទៅតាមរកគេម្នាក់នោះ ក្រែងលមានតម្រុយខ្លះ តែមិនដឹងជាគេដើរទៅណាបាត់ទៅហើយ។ ដោយព្យាយាមស្វែងរកទីកន្លែងនោះអស់ជាច្រើនថ្ងៃគេក៏បានផ្អាកឈប់រក។ ពួកគេតែងតែធ្វើបុណ្យឧទ្ទិសកុសលទៅឱ្យមិត្តភក្តិខ្លួន លោកយាយនិងឪពុកម្តាយរបស់វិជ្ជនី។

 វិជ្ជនីនិងនីស័កបានចូលរោងការជាមួយគ្នា ពួកគេទាំងពីរស្រលាញ់គ្នាណាស់។ នៅថ្ងៃមួយនីស័កបានយល់សប្តិឃើញមិត្តភក្តិរបស់ខ្លួនមកលេង។

“ចូលរួមអបអរឯងផង បានរៀបការជាមួយវិជ្ជនី” ពួកគេគ្រប់គ្នា។

“ចុះពួកឯងសុខសប្បាយអត់?”

“មានអីទេសុខសប្បាយ! តែមិនទាន់បានចាប់ជាតិទេ” ស៊ីណានិយាយកាន់ដៃគន្ធាជាប់។

“ម៉េចបានជាពួកឯងមិនទាន់ចាប់ជាតិ?”

“រង់ចាំធ្វើជាកូនរបស់អ្នកទាំងពីរហ្នឹងហើយ!” ស៊ីណានិយាយចប់ក៏សើច។

“អ្ហាស! កូនរបស់ខ្ញុំ?”

“ឥឡូវគ្នាសុំរស់នៅជាមួយផង?” សិទ្ធិកៀកអេឡិច។

“អាសិទ្ធិកុំមកដណ្តើមខ្ញុំ នីស័កខ្ញុំសុំនៅជាមួយផងពីរនាក់គន្ធា”

“អេឡិច អត់មាត់អត់កចឹង ឥឡូវខ្ញុំព្រមឱ្យអាសិទ្ធិនិងអេឡិចនៅជាមួយខ្ញុំហើយ…”

“បងអ្ហះក្រោកឡើង! អត់ទៅធ្វើការទេអីថ្ងៃហ្នឹងបង?” នីស័កភ្ញាក់ព្រើត ក្រោកឡើង ហើយបានយករឿងមួយនេះប្រាប់វិជ្ជនី។ វិជ្ជនីសើចមិនជឿថានីស័កកុហក និយាយលេងសើចកំប្លែកជាមួយនាង។ រំលងបាន៥ខែ វិជ្ជនីចាញ់កូន នីស័កបាននាំវិជ្ជនីទៅឆ្លុះអេកូ។ ទៅដល់មន្ទីរពេទ្យ គ្រូពេទ្យបានពិនិត្យផ្ទៃពោះឱ្យវិជ្ជនី៖

“ប្អូនមានផ្ទៃពោះពីរខែហើយ គឺជាកូនប្រុស” នីស័កញញឹមដាក់ប្រពន្ធ ហើយថើបថ្ងាសប្រពន្ធ។

“ឈប់សិន! ប្រពន្ធប្អូនគឺមានកូនភ្លោះ ២នាក់ ជាប្រុសទាំងពីរ សូមចូលរួមអបអរពួកប្អូនផង”

“អ្ហាស! កូនភ្លោះ?” ពួកគេនិយាយតំណាលគ្នាហើយសើចដាក់គ្នា។

“តិចអេឡិចនិងសិទ្ធិមកសុំបងនៅកាលនោះទៅ?”

“ប្រហែលមែនហើយបង”

ក្រោយពីពពោះ៩ ខែ ១០ថ្ងៃកន្លងមក វិជ្ជនីបានសម្រាលកូន កូនទាំងពីរមានសុខភាពល្អណាស់ កូនមួយនោះសខុសគេដូចកូនជនជាតិបរទេស ម្នាក់ទៀតសម្បុរស្រអែម។

“បងកូនយើងម្នាក់នេះជាអេឡិចទេដឹង ហើយម្នាក់នេះជាសិទ្ធិ”

“ចឹងបងដាក់ឈ្មោះកូនកាត់បរទេសនេះឈ្មោះអេឡិចដដែល ហើយកូនម្នាក់នេះបងដូរឈ្មោះដាក់ថាសត្យា យ៉ាងម៉េចដែរអូន?”

“មានអីពីរោះតើបង អេឡិច សត្យា” វិជ្ជនីញញឹមសម្លឹងមើលកូនទាំងពីរ ងាកបែរមុខទៅនីស័ក នីស័កញញឹមហើយគេបានថើបវិជ្ជនីយ៉ាងមានសុភមង្គល៕

ចប់!!!

នីស័កគិតក្នុងចិត្ត ជាមួយពាក្យសម្តីរបស់លោកយាយ។ លោកយាយនិយាយអ្វីចម្លែកៗស្តាប់មិនយល់ទាល់តែសោះ៖

“អ្នកណាចងគុំនុំ! អ្នកណាសងសឹកខ្ញុំមិនយល់ទេនេះ?”

“ពួកយើងស្តាប់សម្តីលោកយាយណា កុំនាំគ្នាចូលទៅក្នុងភូមិឱ្យសោះ” វិជ្ជនីងាកទៅនិយាយដាក់គ្រប់គ្នា។ ក្រោយពីជជែកគ្នាមួយសន្ទុះ ពួកគេនាំគ្នារៀបចំកន្លែងអង្គុយញ៉ាំបាយឱ្យស្អាតដើម្បីឱ្យលោកយាយសម្រាក។

និយាយពីផ្ទះចន្តាមណីរស់នៅវិញ ចន្តាមណីកំពុងតែអង្គុយមុខកញ្ចក់ លាបម្សៅល្មៀតដូចរាល់ដង ជាមួយកាយវិការចម្លែកៗ ហើយហាមាត់និយាយតិចៗជាមួយស្នាមញញឹមមុតស្រស់ ពោសពេញបង្កប់ទៅដោយអាថ៌កំបាំង។ សំឡេងគោះទ្វារ តុក តុក តែនាងដូចជាមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងសំឡេងគោះទ្វារមួយនេះសោះ គឺនៅតែទាញឡេមកលាបលើខ្លួនបន្តទៀត។

សំឡេងទះទ្វារខ្លាំងៗ សឹងតែអង្គើរផ្ទះ ស្រែកហៅឈ្មោះនាង៖

“ចន្តាមណី ចន្តាមណីបើកទ្វារឱ្យបង” គ្រាន់តែឮសំឡេងហៅឈ្មោះខ្លួនភ្លាម នាងស្ទុះងើបទៅបើកទ្វារ។ 

“បងគោះយូរហើយ ម្តេចមិនបើកទ្វារឱ្យបង”

“អូនសំងំគេង” នាងនិយាយដោយឱនមុខចុះ សក្កមុនីឈរនៅពីមុខទ្វារ សម្លឹងទៅមើលនាង មិនដាក់ភ្នែក សំល្លៀកបំពាក់របស់នាងស្លៀក បែបរ៉ូបដេកយប់ បញ្ចេញសាច់ជាមួយក្លិនក្រអូបចេញពីខ្លួននាង ក្លិនម្សៅល្មៀត។

“បងចូលក្នុងសិនមក” នាងបានទាញដៃសក្កឱ្យអង្គុយលើគ្រែនាង។

“មិនបាច់មកយកចិត្តបងទេ ស្មានតែបងមិនដឹងថា អូនធ្វើអ្វី? ហ៊ឹស”

“មានរឿងអ្វីបានជាបងខឹងអូនយ៉ាងនេះ”

“អ្នកណាគេ ដែលអូននាំវាមកដល់ផ្ទះ អូ៎!ខ្ញុំចាំមុខវាហើយ គឺជាចោរដែលលួចរបស់គេក្នុងភូមិ ពេលនោះអូនកាន់ជើងវា”

“បងច្រឡំហើយទេដឹង អ្នកបម្រើអូនទេ! ខ្ញុំហៅគេមកប្រើ មិនមែនជាគេម្នាក់នោះទេ”

“ឱ្យតែប្រាកដ” សក្កទម្លាក់ទឹកមុខ ប្រែជាធម្មតាវិញ ចំណែកចន្តាមុនីបានឡើងលើគ្រែហើយឱបសក្កពីក្រោយ។ សក្កបែរខ្លួនទៅចំហៀង បានប៉ះមាត់ទៅថ្ពាល់របស់ចន្តា។ គេក៏បានផ្តោះផ្តងស្នេហាជាមួយគ្នា ហើយក៏បានរួមមេត្រីជាមួយគ្នាក្នុងយប់នោះទៅ។

សក្កមុនីក្រោកឡើង ស្រាប់តែឃើញអាវមនុស្សប្រុស ក៏ចម្លែកក្នុងចិត្ត៖

“អ្នកបម្រើ តើអ្នកបម្រើមួយណាទៅហ៊ានដោះអាវទុកនៅក្នុងបន្ទប់នេះជាមួយម្ចាស់ខ្លួនឯង ចន្តានាងហ៊ានក្បត់បង”

សក្កប្រែជាចងកំហឹង តែមិនបានដាស់ចន្តាមណីកំពុងតែគេងលង់លក់មិនដឹងមានរឿងអ្វីទេ។ សក្កបានទាញអាវដែលនៅក្បែរទូរមកកាន់នឹងដៃ យកមកហិត ក្លិនដីនិងសើមថ្មីៗ។ រួចក៏គេបានកាន់អាវនោះ ចាកចេញពីផ្ទះនាងបាត់ទៅ។

សំឡេងមាន់ព្រៃរងាវឮសំឡេង គុក គុក ជាមួយសត្វនៅក្នុងព្រៃយំចេបចាបៗ មេឃដូចម៉ោង៤ព្រឹកភ្លឺ នៅងងឹតស្ទុងៗនៅឡើយ។ វិជ្ជនីក្រោកពីដេកយកដៃញីភ្នែកចោលសម្លឹងទៅកន្លែងសិទ្ធិគេង តែមិនឃើញសិទ្ធិ មិនដឹងជាគេបាត់ទៅណា។

វិជ្ជនីមិនហ៊ានដាស់គ្រប់គ្នាដែលកំពុងតែសម្រាកលង់លក់ គេក៏បានចុះពីលើគ្រែ ហើយចេញមកខាងមុខផ្ទះ។ នាងកំពុងតែឃើញលោកយាយអង្គុយសមាធិកលើគ្រែ នាងបានដើរទៅជិតក្បែរលោកយាយ។

“ចៅក្រោកពីគេងហើយឬ? មិត្តភក្តិចៅកំពុងតែជួបរឿងគ្រោះថ្នាក់” វិជ្ជនីគ្រាន់តែឮថាមានគ្រោះថ្នាក់ នាងទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយនៅលើគ្រែ។

“តើធ្វើយ៉ាងម៉េចអាចជួយមិត្តភក្តិរបស់ចៅបានលោកយាយ?”

“គ្មានអ្នកណាអាចជួយជីវិតគេបានទេ មានតែទុកឱ្យទេវតាជាអ្នកសម្រេចទៅចុះ មិត្តភក្តិចៅត្រូវបាននារីម្នាក់ធ្វើអាគមស្នេហ៍… ទោះបីជាជួយគេ ដោះអំពើស្នេហ៍នេះបាន ក៏គេនឹងក្លាយទៅជាមនុស្សវិកលចរិតមិនខាន”

“សូមលោកយាយជួយមិត្តភក្តិចៅផងលោកយាយ”

“ហ៊ឺម! ពួកចៅពិតជាជួបគ្រោះច្រើនមែន ទុកឱ្យទេវតាជាអ្នកសម្រេចទៅចុះ”

វិជ្ជនីចាប់ផ្តើមរលីងរលោងទឹកភ្នែក យកដៃមកជូតទឹកភ្នែក។ ស័កឈរនៅមាត់ទ្វារ សម្លឹងមកឃើញវិជ្ជនីនិងលោកយាយកំពុងតែនិយាយគ្នា តែវិជ្ជនីមុខស្រពោនហើយភ្នែករលីងរលោងទៀត។

“មានរឿងអីវិជ្ជនី? ម្តេចបានជាយំអ៊ីចឹង!”

វិជ្ជនីយកដៃជូតទឹកភ្នែកចេញ ហើយធ្វើជាធម្មតាមិនមានរឿងកើតឡើង ណាមួយក៏មិនចង់ប្រាប់ដល់គ្រប់គ្នា ខ្លាចពួកគេមានគ្រោះថ្នាក់ពេលដឹងរឿងមួយនេះ។

“ខ្ញុំអររំភើបចំពោះគុណលោកយាយណាស់ គាត់បានជួយជីវិតពួកយើងឱ្យរស់នៅទីនេះ ពួកយើងគ្មានអ្វីសងគុណលោកយាយឱ្យស្មើនឹងគុណបំណាច់លោកយាយ”

“មែនហើយវិជ្ជនី ខ្ញុំក៏អ៊ីចឹងដែរ គុណលោកយាយមកលើពួកយើង មិនមានអ្វីតបស្នងចំពោះលោកយាយទេ”

“មិនអីទេ! ឱ្យតែពួកចៅសុខសប្បាយ យាយធូរចិត្តទៅហើយ”

“វិជ្ជនីមានឃើញសិទ្ធិអត់?”

“អូ! សិទ្ធិគេបានប្រាប់ខ្ញុំថាទៅក្នុងភូមិ ទិញរបស់របរយកមកធ្វើអីញ៉ាំ ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះម្ហូបអាហារយើងក៏ជិតអស់ហើយ”

“ទៅផ្សារអីតាំងពីព្រឹកនេះ? ទៅម្នាក់ឯងទៀត ហើយមិនដាស់ខ្ញុំឱ្យទៅជាមួយផង?”

“គេឃើញស័កឯងកំពុងតែគេង មិនហ៊ានរំខាន”

“តែមួយរយៈនេះខ្ញុំឃើញអាការគេប្លែកៗណាស់ ខ្ញុំបារម្ភពីសិទ្ធិណាស់វិជ្ជនី ខ្ញុំមិនដឹងថាមានរឿងអីចំពោះគេ”

“កុំគិតច្រើនអី តិចទៀតគេត្រលប់មកវិញហើយ”

“ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះខ្ញុំរាងមាត់ធំដាក់គេ ខ្ញុំខ្លាចតែគេខឹងនឹងខ្ញុំទេ តែខ្ញុំពិតជាបារម្ភពីសុវត្ថិភាពគេមែន”

“នីស័កកាន់តែគិតច្រើន នោះកាន់តែបំភ័យខ្លួនឯងទៅវិញទេ”

និយាយពីសិទ្ធិវិញបានរត់មកដល់ក្នុងភូមិ។ ទីនេះប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ជាងមុន សភាពដូចជាគេបំបរបង់ចោលគួរឱ្យខ្លាច។ សិទ្ធិក្រឡេកទៅមើលមេឃ ប្រែជាខ្មៅងងឹតស្លុប ផ្លេកបន្ទារផ្លេកៗ ប្រៀបដូចជាចងគំនុំនិងកំហឹងជាមួយអ្នកណាអ៊ីចឹង។ មានសំឡេងស្រែកកងរំពងចេញពីផ្ទៃមេឃ ដោយកំហឹង ព្រមទាំងមានស្រមោលខ្មៅដូចជាព្រលឹងខ្មោចហោះពាសពេញផ្ទៃមេឃ។ សិទ្ធិរត់ៗ ក៏បានមកដល់ផ្ទះរបស់ចន្តាមណី គេបានស្ទុះរត់ឡើងតាមកាំជណ្តើរ ហើយគោះទ្វារស្រែកហៅ៖

“អូន បងមកដល់ហើយ” ចន្តាមណីក្រោកមកបើកទ្វារឱ្យសិទ្ធិ។ នាងស្លៀកសំស្លៀកបំពាក់គេងយប់ គ្រាន់តែសិទ្ធិឃើញនាងភ្លាម គេបានទាញដៃរបស់នាង មកដាក់លើដើមទ្រូងហើយយកមកថើប។

“បងស្រលាញ់អូនណាស់ បងមកជួបអូនហើយ” គេចាប់បាច់បីនាង យកទៅដាក់លើគ្រែ ហើយបានឱ្យនាងដេកលើដើមទ្រូងរបស់គេ។ សិទ្ធិបាននិយាយរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេជាច្រើនប្រាប់ទៅចន្តា និងរឿងរ៉ាវមិត្តភក្តិរបស់ខ្លួនផងដែរ។ គេយកដៃអង្អែលលើដៃរបស់នាងថ្នមៗ រួចក៏បានឱនមុខទៅថើបមាត់របស់នាង។ ស្រាប់តែសិទ្ធិប្រែជាអាការចម្លែក ភ្នែកឡើងពណ៌ក្រហម ក្តៅពេញខ្លួន៖

“ក្តៅណាស់! ក្តៅណាស់!”

ចន្តាមណីស្ទុះយកកំណាត់ដាក់លើខ្លួន។ តែសិទ្ធិនៅតែស្រែក ក្តៅពេញខ្លួន ស្រាប់តែខ្លួនរបស់សិទ្ធិដូចកំពុងមានអ្វីវារក្នុងខ្លួនរបស់គេចុះឡើង ហើយសំឡេងច្រូង ច្រូង ប្រៀបដូចជាមានគេយកកាំបិតមកចាក់ខ្លួនរបស់គេ។

និយាយពីសក្កកំពុងតែអង្គុយនៅចំពីមុនអាសនៈរបស់ខ្លួន មានកាន់ក្រមួនដែលបានសូនជារូបមនុស្ស។ គេបានយកម្ចុលចាក់ទៅលើរូបក្រមួននោះ ហើយយកមកសូត្រផ្លុំៗ បន្ទាប់មកបានយកវាទៅរុញលើទៀនដែលកំពុងតែឆេះមានអណ្តាតភ្លើងនោះ រុញចុះរុញឡើង។

បន្ទាប់ពីរុញលើភ្លើងមួយសន្ទុះ រួចក៏យកវាមកដាក់ជិតមាត់សូត្រផ្លុំៗ ទាញម្ចុលជាច្រើនដើមដោតលើរូបសូននោះ។

អាការសិទ្ធិកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរឡើង ដោយមិនអាចតស៊ូជាមួយក្តីឈឺចាប់នេះបាន គេស្រែកដោយសេចក្តីឈឺចាប់៖

“អូយឈឺណាស់! ឈឺណាស់ជួយខ្ញុំផង!”

សិទ្ធិរមៀលរមួលខ្លួនពេញលើគ្រែ ចន្តានាងស្ទុះទៅឱបសិទ្ធិជាប់ អាណិតនឹងសភាពរបស់សិទ្ធិពេលនោះ។ ដោយសិទ្ធិទ្រាំមិនបាន គេក៏ស្ទុះក្រោកចេញ ចាកចេញពីផ្ទះចន្តាមណីបាត់ទៅ។ ចន្តាមណីបានក្រោកមកតាម ស្រែកហៅសិទ្ធិពីចម្ងាយ ដែលកំពុងចាកចេញពីនាង ទាំងក្តីឈឺចាប់។ ទឹកមុខនាងប្រែជាចងកំហឹង និងចងគំនុំ នាងក្តាប់ដៃជាប់ទាំងទឹកមុខគួរឱ្យខ្លាច។

“ស្មានតែយើងមិនដឹងថាឯងឬ? ឯងហ៊ានធ្វើបាបមនុស្សប្រុសដែលយើងស្រលាញ់ស្មើជីវិត យើងនឹងសងសឹកជាមួយឯងមិនខាន ឯងកុំសង្ឃឹមថាបំណងរបស់ឯងបានជោគជ័យឱ្យសោះ” នាងបង្ហាញទឹកមុខ ដូចចង់ស៊ីសាច់ហុចឈាមអ៊ីចឹង។

សិទ្ធិបានរត់មកដល់ផ្ទះលោកយាយភ្លាម គេបានដួលខ្លួនប្រកាច់នៅមុខផ្ទះតែម្តង។ វិជ្ជនីនិងនីស័កឃើញសភាពសិទ្ធិបែបនេះ ពួកគេស្ទុះទៅគ្រាហ៍សិន យកមកដាក់លើគ្រែ។ លោកយាយនៅក្បែរនោះ គ្រាន់តែឃើញអាការរបស់សិទ្ធិគាត់លាន់មាត់ភ្លាមថា៖

“មិត្តភក្តិរបស់ចៅត្រូវអំពើអាគមគេហើយ”

“សិទ្ធិត្រូវអំពើ? វិជ្ជនីសិទ្ធិត្រូវអំពើគេ ជួយគេផងទៅ”

“លោកយាយជួយមិត្តភក្តិចៅផង លោកយាយ” ចំណែកគន្ធានាងមិនហ៊ានចូលទៅជិតទេខ្លាចជាមួយអាការសិទ្ធិពេលនោះ ស៊ីណាឱបគន្ធាជាប់។ ឥឡូវពួកចៅ ជួយលើកគេទៅខាងក្នុងសិនទៅ។ ស័ក ស៊ីណានិងវិជ្ជនីបានលើកសិទ្ធិចូលទៅក្នុងផ្ទះ ទាំងសិទ្ធិកំពុងតែស្រែកថា៖

“អូយក្តៅណាស់ ក្តៅណាស់ ឈឺណាស់… ឈឺណាស់…យកកាំបិតមកសម្លាប់ខ្ញុំមក ខ្ញុំទ្រាំមិនបានទេ”

“សិទ្ធិ សិទ្ធិឯងយ៉ាងម៉េចហើយទ្រាំសិនទៅណាលោកយាយនឹងជួយឯង”

“ឱ្យទេវតាអើយជួយជីវិតមិត្តភក្តិខ្ញុំផង សុំឱ្យគេឆ្លងផុតនូវរឿងរ៉ាវដ៏អាក្រក់នេះផងចុះ” វិជ្ជនីលើកដៃបួងសួង។

លោកយាយបានទាញធូបទៀនយកមកអុជ ព្រមទាំងទាញកាំបិតចេញពីជើងពាន លើកមកសំពះបួងសួង។ រួចគាត់ក៏យកវាមកដាក់លើខ្លួនសិទ្ធិ សិទ្ធិចាប់ផ្តើមប្រកាច់ លោកយាយបានឱ្យគ្រប់គ្នាចាប់ដៃនិងជើងសិទ្ធិឱ្យជាប់ កុំឱ្យគេរើ។ លោកយាយបានសូត្រធម៌បណ្តើរយកកាំបិតអូសលើខ្លួនសិទ្ធិបណ្តើរ។ សិទ្ធិកាន់តែរើ ហើយស្រែកយកៗ។ ទឹកមុខគន្ធាអាណិតសិទ្ធិជាពន់ពេក ស្រក់ទឹកភ្នែកបណ្តើរ និយាយបណ្តើរ៖

“សិទ្ធិឯងត្រូវតែទ្រាំណា ខ្ញុំជឿថាឯងអាចស៊ូបាន”

“ពួកចៅចាប់គេឱ្យជាប់ណា”

លោកយាយបែរខ្លួនទៅអាសនៈគាត់ រួចយកផេះរបស់ធូបក្តាប់នៅដៃ ហើយបានយកមកសូត្រនៅជិតមាត់ រួចក៏បានយកទៅបាចលើខ្លួនសិទ្ធិ។ លោកយាយបានឱ្យគ្រប់គ្នាដោះខោអាវសិទ្ធិចេញ ខ្លួនរបស់សិទ្ធិស្រាតននល ពួកស្រីៗនាងខ្មាសអៀនបន្តិច តែដំណាក់កាលនេះហើយ បើនៅគិតរឿងខ្មាសអៀនពិតជាមិនអាចជួយជីវិតសិទ្ធបានទេ។

ស័កចាប់ដោះអាវខោរបស់សិទ្ធិចេញ។ វិជ្ជនីចាប់សិទ្ធិទាំងបិទភ្នែកមិនហ៊ានមើលជាមួយគន្ធា។ ស្រាប់តែស្បែកសិទ្ធិមានដំបៅដុំពេញខ្លួន ដំបៅចាប់ផ្តើមប្រះបែកហូរឈាមកក្លាក់គួរឱ្យខ្ពើម។ លោកយាយយកចុងកាំបិតដែលគាត់កាន់នៅដៃ ទៅចាក់ដំបៅនោះទាល់តែធ្លាយជាមុន។ សិទ្ធិកាន់តែឈឺចាប់ខ្លាំងជាងមុន ទាំងលំបាកវេទនា។

និយាយពីសក្កវិញបានទុករូបក្រមួននៅម្ខាង ហើយបន្តធ្វើពិធីអំពើ ដោយយកសត្វតុកកែមួយក្បាល បានចាប់ក្បាលសង្កត់ក្បាល់វាជាប់ ហើយបានយកធូបមកសរសេរជាអក្សរយ័ន្តលើខ្លួនវា។

តុកកែខំប្រឹងរើខ្លួនយ៉ាងណា ក៏រើមិនកើត។ សក្កសូត្រផ្លុំៗ ពេលដែលកំពុងសរសេរយ័ន្តនោះ រួចគេបានទាញកាំបិតមកចាក់ចំកតុកកែ។ តុកកែប្រកាច់ខ្លួនពេញរនាបក្តា សុទ្ធតែឈាម។ សក្កយកឈាមលាបលើខ្លួនតុកកែ ហើយយកវាដាក់លើជើងពាន។

ក្នុងស្បែករបស់សិទ្ធិស្រាប់តែឡើងពកវារពេញខ្លួន ពួកវាចេញមកតាមដំបៅដែលធ្លាយបែកនោះ សុទ្ធតែជាសត្វតុកកែជាច្រើនក្បាល។ គន្ធានិងវិជ្ជនីស្រែកយកៗ ខ្លាចនឹងសត្វតុកកែ ទឹកមុខសត្វតុកកែគួរឱ្យខ្លាច ខ្លួនវាសុទ្ធតែឈាម ចំណែកមាត់វាហាបិទ ហាបិទ ដូចជាកំពុងស៊ីឈាមនិងកំទេចសាច់ដំបៅរបស់សិទ្ធិអ៊ីចឹង។

លោកយាយបានឱ្យពួកគេ យកអ្វីក៏បានសម្លាប់តុកកែនោះឱ្យងាប់ទាំងអស់។ គ្រប់គ្នាបានព្រលែងសិទ្ធិ ដោយសារសិទ្ធិបានសន្លប់ទៅហើយ។ គ្រប់គ្នាអ្នកខ្លះទាញអុស អ្នកខ្លះកាំបិត បានកាប់និងវាយតុកកែនៅក្បែរខ្លួនសិទ្ធិ ងាប់ពេញលើគ្រែជាមួយឈាមពាសពេញទីនោះ។

តុកកែខ្លះវាវាររត់គេចចេញពីសេចក្តីស្លាប់ តែវិជ្ជនីយកកាំបិតទៅចាក់ពីលើកវានៅក្បែរជញ្ជាំងផ្ទះ ចាក់ផងស្រែកផងទាំងភ័យខ្លាច។ សិទ្ធិបានសន្លប់ ចំណែកលោកយាយបានយកថ្នាំឱ្យពួកគេលាបដំបៅសិទ្ធិ ហើយគាត់ក៏បានយកកាំបិតដាក់លើជើងពានរួចចេញមកខាងក្រៅ។

ពួកគេគ្រប់គ្នាយកទឹកមកជូតខ្លួនសម្អាតឱ្យសិទ្ធិ និងឈាមតុកកែនៅលើគ្រែ។ គន្ធានិងស៊ីណាលាបថ្នាំកន្លែងដំបៅឱ្យសិទ្ធិ ចំណែកវិជ្ជនីនិងនីស័កក៏បានចេញមកខាងក្រៅតាមលោកយាយ សួរនាំពីអាការរបស់សិទ្ធិ៖

“លោកយាយតើមិត្តភក្តិចៅមានរឿងអ្វីចំពោះគេ” ស័កនិយាយទាំងញ័រមាត់។

“មិត្តភក្តិរបស់ចៅបានត្រូវអំពើអាគមរបស់គេហើយ នេះជាអំពើអាគមតុកកែ គេធ្វើនេះបំណងចង់សម្លាប់មិត្តភក្តិចៅ”

“អំពើតុកកែ?”

“ពួកចៅត្រូវប្រយ័ត្នខ្លួន ចំណែកមិត្តភក្តិចៅ យាយជួយបានតែមួយរយៈទេ មិនដឹងថាជួយមិត្តភក្តិចៅបានរហូតឬអត់ទេ”

“សូមអង្វរលោកយាយជួយជីវិតមិត្តភក្តិរបស់ចៅផងណា”

“អាគមនេះ មានតែមនុស្សម្នាក់ទេដែលចេះធ្វើ គឺជាមនុស្សតែម្នាក់ដែលធ្លាប់បំបែកបំបាក់គ្រួសារគេ កាលប្រមាណ២០ឆ្នាំមុន ហេតុអ្វីក៏គេនៅតែចងកម្មចងពៀរហើយនៅតែបន្តសាងបាបទាំងអស់នេះទៀត”

គន្ធានិងស៊ីណាចេញពីខាងក្នុងផ្ទះ៖

“សិទ្ធិយ៉ាងម៉េចហើយ?” វិជ្ជនីសួរ។

“ខ្ញុំនិងស៊ីណាបានលាបរបួសឱ្យគេរួចហើយ គេកំពុងតែសម្រាក តែគេតែងទន្ទេញឈ្មោះ ចន្តាមណី ឱ្យចន្តាមណីគេចខ្លួនចេញ”

“អ្នកណាទៅឈ្មោះចន្តាមណី” វិជ្ជនីនិយាយទាំងងឿងឆ្ងល់។

“ចន្តាមណីជាកូនមេភូមិ នាងមានគូដណ្តឹងឈ្មោះសក្កមុនី”

“តិចពីរនាក់ដែលយើងបានធ្លាប់ឃើញ ពេលដែលអាសិទ្ធិគេចោទថាវាចោរទៅ ពួកអ្នកភូមិខ្លាចពួកគេពរីរនាក់នេះណាស់ ហៅម្នាក់ស្រីនោះថាអ្នកនាង” ស័កនិយាយ។

“កុំទាន់ចោទគេផ្តេសផ្តាស សំខាន់គ្រប់គ្នាកុំទៅណាក្រៅពីផ្ទះ ខ្ញុំបារម្ភគ្រប់គ្នាខ្លាចមានបញ្ហា សំខាន់កុំចង់ទៅរករឿងអ្នកណាឱ្យសោះ យើងមិនទាន់ដឹងថាអ្នកណាជាអ្នកធ្វើអំពើនេះដាក់សិទ្ធិ តែទោះបីជាដឹងក៏ដោយ កុំទៅពាក់ព័ន្ធជាមួយគ្នាអី ខ្លាចនាំគ្រោះដាក់ខ្លួន”

“គ្រប់គ្នាស្តាប់វិជ្ជនីនិយាយផង”

គន្ធានិងស៊ីណាអត់សប្បាយចិត្តនូវអ្វីដែលវិជ្ជនីនិយាយសោះ សិទ្ធិប៊ិះនឹងបាត់បង់ជីវិត។ សិទ្ធិដេកសម្រាកលើគ្រែ ទាំងខ្លួនសុទ្ធតែរបួសនិងដំបៅ ពេញខ្លួនមានឈាមហូរចេញមក។ មុខសិទ្ធិប្រែជាខ្មៅស្រអាប់ មាត់តែទន្ទេញឈ្មោះចន្តាមណីជានិច្ច។

រសៀលបន្តិចខ្ទង់ប្រហែលជាម៉ោង៣ជិត៤ គន្ធាបានចាកចេញពីផ្ទះ រត់សំដៅទៅក្នុងភូមិ។ សភាពក្នុងភូមិកាន់តែអាក្រក់ជាងមុនទៅទៀត ស្ងាត់មនុស្សឈឹង ផ្ទះខ្លះត្រូវបានគេបោះបង់ចោលមិនមានមនុស្សរស់នៅទេ។ គន្ធាបានដើរមកដល់ផ្ទះឈើធំមួយ ដែលគេធ្លាប់ដឹងពេលចូលក្នុងភូមិដំបូង ជាផ្ទះដែលកូនមេភូមិរស់នៅ។

គន្ធាសម្លឹងទៅមើលផ្ទះនោះមិនដាក់ភ្នែក បម្រុងនឹងដើរឡើងតាមជណ្តើរទៅហើយ ចន្តាមណីរត់ចុះពីលើផ្ទះ ព្រមទាំងមានកាំបិតនៅជាប់ដៃរត់ចុះមកយ៉ាងលឿន។ នាងឃើញគន្ធាកំពុងឈរនៅមុខផ្ទះ ដឹងថាជាមិត្តភក្តិរបស់សិទ្ធិ ក៏បានដើរទៅក្បែរ តែគន្ធាថយក្រោយចេញពីនាង។

“នាងជាមិត្តភក្តិរបស់បងសិទ្ធិ”

“ម៉េចបានជានាងស្គាល់សិទ្ធិ? នាងជាអ្វីនឹងសិទ្ធ?”

“ខ្ញុំឈ្មោះចន្តមណី ខ្ញុំជាមនុស្សតែម្នាក់ដែលគាត់ស្រលាញ់ ឥឡូវចូលមកអង្គុយខាងក្នុងសិនមក”

ចន្តាមណីក៏ដើរទៅអង្គុយលើគ្រែខាងក្រោមផ្ទះ គន្ធានាងរាងស្ទាក់ស្ទើរក្នុងចិត្ត ចិត្តមួយមិនជឿសម្តីចន្តា តែគេស្គាល់ឈ្មោះសិទ្ធិច្បាស់ អាចនឹងដឹងថាអ្នកណាជាអ្នកធ្វើអំពើចង់សម្លាប់សិទ្ធិ។ គន្ធាក៏សម្រេចចូលទៅខាងក្នុង ឈរក្បែរចន្តាមណី៖

“នាងមកអង្គុយសិនមក ហើយបងសិទ្ធិគាត់យ៉ាងម៉េចហើយ? ខ្ញុំបារម្ភគាត់ណាស់!”

“គាត់បានធូរច្រើនហើយ តើអ្នកណាធ្វើអំពើដាក់គាត់ គឺនាងមែនទេ?”

“មិនមែនជាខ្ញុំទេ! ខ្ញុំស្រលាញ់គាត់ស្មើជីវិតខ្ញុំ ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវធ្វើអំពើសម្លាប់គាត់ទៅវិញ?”

“ចុះតើអ្នកណាទៅ? ហ៊ានធ្វើដាក់មិត្តភក្តិខ្ញុំបែបនេះ គេកំពុងតែសន្លប់លើកន្ទេល មិនដឹងខ្លួនថាស្លាប់ឬរស់ទេ ឬក៏មកពីនាងអ្នកធ្វើរឿងទាំងអស់នេះ”

“ខ្ញុំប្រាប់នាងប៉ុន្មានដងហើយ មិនមែនខ្ញុំទេ! គឺគូដណ្តឹងខ្ញុំគេអ្នកធ្វើរឿងទាំងអស់នេះ តើឯងអាចនាំខ្ញុំទៅជួបបងសិទ្ធិបានទេ? ខ្ញុំសុំអង្វរឯង”

“ខ្ញុំមិនអាចនាំនាងទៅបានទេ គេត្រូវការព្យាបាលមួយរយៈសិន ចុះបើខ្ញុំចង់ឱ្យឯងជួយខ្ញុំរឿងមួយបានទេ?”

“ជួយឯងរឿងអីទៅ?”

“គឺសម្លាប់គូដណ្តឹងឯង!”

“សម្លាប់គេ គឺមិនអាចទៅរួចទេ!”

“ចុះក្រែងនាងស្រលាញ់សិទ្ធិស្មើជីវិតនោះអី ចុះហេតុអ្វីនាងនៅទុកចិត្តឱ្យគេ ទាំងគេរកសម្លាប់មនុស្សដែលនាងស្រលាញ់?”

“ទេ! ទេ! នាងកុំបង្ខំខ្ញុំ”

“បើនាងមិនហ៊ានធ្វើទុកឱ្យយើងធ្វើវិញក៏បាន តែនាងត្រូវជួយយើង” ចន្តាមណីនាងងក់ក្បាលយល់ព្រម។

“តែគេជាគ្រូអាគមខ្លាំងណាស់ ខ្លាចតែនាងមិនអាចទៅជិតគេបាន”

“មិនអីទេ! ទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នករៀបផែនការ”

គន្ធាស្រាប់តែភ្លាមៗក្លាយជាមនុស្សពិសពុល ចង់សងសឹកឱ្យមិត្តភក្តិរបស់ខ្លួន ដោយមិនខ្លាចអ្វីទាំងអស់។ គន្ធាបន្ទាប់ពីនិយាយជាមួយចន្តាមណីចប់ នាងក៏ត្រលប់មកផ្ទះវិញ កុំឱ្យមិត្តនាងសង្ស័យនឹងនាង។

អាការសិទ្ធិរាងធូរស្រាលជាងមុន តែមិនអាចដើរនិងក្រោករួចទេ ចំណែកដំបៅពេញខ្លួនក៏មិនទាន់ជាដែល ដោយសារតែត្រូវអំពើអាគមតុកកែ របស់សក្កមុនី។ ស្អែកឡើងគន្ធាបានចេញពីផ្ទះទាំងព្រឹកព្រលឹម មិនឱ្យអ្នកណាដឹងទេ។

នាងបានមកដល់ផ្ទះចន្តាមណី ឃើញសក្កមុនីកំពុងតែឈរជជែកជាមួយចន្តាមណី ក៏បានដើរចូលទៅ រួចទះចន្តាមួយកំផ្លៀង ឮសូរតែផ្លាប់។

“នាងជាអ្នកណា? បានមកទះកំផ្លៀងយើងបែបនេះ?”

“យើស! សួរយើងថាជាអ្នកណា? នាងដណ្តើមសង្សារយើង ស្មានតែយើងមិនដឹងហ្អី!”

“យើងលួចសង្សារនាង នាងឆ្កួតហើយ” ចន្តាមណីទាញដៃបម្រុងនឹងទះកំភ្លៀងគន្ធា ស្រាប់តែសក្កចាប់ដៃចន្តាជាប់។

“បងឯងកាន់ជើងនាង បងឯងជាគូដណ្តឹងខ្ញុំណា!”

“បងមិនបានកាន់ជើងអ្នកណាទេ តែបងមិនចង់ឱ្យអ្នកទាំងពីរឈ្លោះគ្នា”

សក្កបានយកដៃខ្លួនទៅឱបចង្កេះគន្ធា ហើយសម្លឹងមើលទៅមុខគន្ធាទាំងញញឹមបែបព្រាន។ គន្ធាក៏បានធ្វើជាយំ យកក្បាលខ្លួនទៅដាក់លើដើមទ្រូងសក្ក។ សក្កក៏បានទាញដៃគន្ធា ចាកចេញពីផ្ទះនោះទៅ។ ចន្តាពិតជាខឹង នឹងពីរនាក់គេជាខ្លាំង៖

“បងសក្ក! បងសក្ក! បងជាគូដណ្តឹងខ្ញុំ ម៉េចបានបងធ្វើដាក់ខ្ញុំដូច្នេះ?”

សក្កបានកាន់ដៃគន្ធាជាប់ ក៏បានដើរមកដល់ទឹកធ្លាក់ដែលជាកន្លែងសិទ្ធិនិងចន្តាបានមកលេង។ គន្ធាប្រែជាទឹកភ្នែករលីងរលោង ឈឺចិត្តត្អូញត្អែរថា៖

“នាងម្នាក់នោះបានដណ្តើមសង្សារខ្ញុំ ឥឡូវគាត់បានសុំខ្ញុំបែកហើយ ខ្ញុំឈឺចិត្តណាស់ដែលបុរសដែលខ្ញុំស្រលាញ់បានក្បត់ខ្ញុំ” សក្កយកដៃជូតទឹកភ្នែកគន្ធា។

“កុំយំស្តាយស្រណោះ នឹងមនុស្សប្រុសបែបហ្នឹងអី! មនុស្សប្រុសទាំងអស់ មិនដូចគ្នាទេ”

“គ្មានទេប្រុសទាំងអស់ សុទ្ធតែដូចគ្នា” គន្ធាបែរមុខចេញពីសក្ក។

“យ៉ាងណាក៏មានបងម្នាក់ ដែលស្មោះចំពោះអូនដែរ”

“ចុះនាងអម្បាញ់មិញគេគូដណ្តឹងបង?”

“គូដណ្តឹងតែឈ្មោះទេ បងមិនបានស្រលាញ់នាងទេ គឺឪពុកម្តាយបងអ្នកផ្សំផ្គង់ឱ្យទេ ឃើញទេនាងមានសង្សារក្បត់បងជាច្រើននាក់ បងនេះរឹតតែឈឺចាប់ជាងអូនទៅទៀត”

“ខ្លាចតែបងស្រលាញ់អូនមិនស្មោះ!”

“ជឿលើបងចុះ! បងហ៊ានស្បថនៅចំពោះមុខអូន”

សក្កទាញថ្ពាល់គន្ធាយកមកថើប ហើយញញឹមបិទមាត់មិនជិត។ រួចសក្កក៏បាននាំគន្ធាទៅផ្ទះរបស់ខ្លួនរស់នៅ។ ផ្ទះសក្កមុនីពិតជារាងឆ្ងាយពីភូមិបន្តិច មានផ្ទះតែមួយខ្នងហ្នឹងគត់ មានដើមឈើដុះជុំវិញ ដូចជាព្រៃស្ដុកអ៊ីចឹង។

សក្កបានកាន់ដៃគន្ធាចូលទៅខាងក្នុង ទោះបីមានដើមឈើបាំងមែន ឃើញតែដំបូលផ្ទះក្តី តែផ្ទះមានសភាពស្រស់ស្អាតបែបខ្មែរ។ គន្ធារាងស្ទាក់ស្ទើរ ដូចមិនចង់ចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះរបស់សក្ក គន្ធាមើលទៅលើមេឃចំពីលើដំបូលផ្ទះ ឃើញមេឃខ្មៅងងឹត និងមានព្រលឹងខ្មោចជាច្រើន ជាមួយពន្លឺក្រហមហោះពេញដំបូលខាងលើផ្ទះ គន្ធាឈរមើលឡើងភ្លឹក។ សក្កបានយកដៃបក់ទៅខាងលើ ទម្លាក់កាត់មុខគន្ធា គន្ធាភ្ញាក់ព្រើត។

“អូនកំពុងតែភ្លឹកមើលអ្វី?”

“ចាស! អូនអត់មានមើលអ្វីទេ បងនៅទីនេះតែម្នាក់ឯងទេ?”

 “អូនកើតអីបានជាសួរបងដូច្នេះ?”

“គ្មានអ្វីទេ!”

“អូនកុំសួរបងពេកមើល” សក្កទាញដៃគន្ធាយកមកថើប។

“បងនិយាយលេងទេ ចូលខាងក្នុងផ្ទះមក”

គន្ធាបានទៅដល់ មានគ្រែមួយនៅចំពីរមុខផ្ទះ នាងបានអង្គុយលើគ្រែ ចំណែកសក្កបានឡើងជណ្តើរទៅខាងលើយកទឹកមកឱ្យគន្ធាញ៉ាំ។ និយាយពីផ្ទះសក្ករស់បន្តិច ផ្ទះគេធ្វើពីឈើ សង់ខ្ពស់ពីដីប្រហែលជាមួយម៉ែត្រ មានដាក់គ្រែពីខាងមុខផ្ទះជិតកាំជណ្តើរទុកអង្គុយលេងបាន។

ចំណែកបើយើងឡើងតាមជណ្តើរ គឺអាចអង្គុយនៅទីធ្លាខាងមុខបន្តិចជិតមាត់ទ្វារ ហើយមានបន្ទប់មួយ។ បន្ទប់នោះចាក់សោរជាប់ មិនឱ្យអ្នកណាចូលបានក្រៅពីខ្លួនគេទេ។ គន្ធាទទួលកែវទឹកពីសក្កយកមកផឹក។

“ម៉េចបានជាបងមិននាំប្អូនចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះបង?”

“អូ! ខាងក្នុងគ្មានអ្វីទេ បងមិនបានរៀបចំរួចរាល់សុទ្ធតែធូលីដីទេ ចាំបងរៀបចំរួចរាល់បងនឹងព្រមឱ្យអូនចូលទៅខាងក្នុង”

គន្ធាងាកមើលឆ្វេងស្តាំ ហើយមានចិត្តសង្ស័យជាមួយបន្ទប់មួយនោះ។ សក្កបានសម្លឹងមើលមុខគន្ធា ហើយយកដៃមិចថ្ពាល់ ទាញដៃនាងយកមកថើប ហើយបានឱនមុខបម្រុងថើបមាត់គន្ធា គន្ធាក៏បានដកខ្លួនចេញ។

“កុំប្រញាប់ពេកបង អូនដូចជាត្រូវត្រលប់ទៅផ្ទះវិញហើយ ខ្លាចពុកម៉ែអូនមករក ថ្ងៃស្អែកអូននឹងមកជួបបងម្តងទៀត”

គន្ធាធ្វើជានិយាយកុហកសក្ក រួចនាងក្រោកឈរ ហើយងាកមុខចេញបម្រុងនឹងដើរចេញពីផ្ទះសក្ក។

“អូន បងស្រលាញ់អូន” សក្កចាប់ដៃគន្ធាជាប់ ហើយក៏យកមាត់មកថើបមាត់គន្ធា រាងមួយសន្ទុះ។

“អូនលាបងទៅវិញហើយ”

“ចាំបងជូនអូនត្រលប់ទៅវិញ ទីនេះព្រៃក្រាស់ៗណាស់ ខ្លាចអូនវង្វេង”

សក្កក៏បានជូនគន្ធាមកដល់មាត់ទឹកធ្លាក់ ហើយគេក៏លាគ្នាត្រឹមនោះ សន្យាស្អែកសក្កចាំគន្ធានៅមាត់ទឹកនេះ។ គន្ធាបានដើរត្រលប់មកផ្ទះ ចន្តាបាននិយាយប្រាប់រឿងរ៉ាវមួយចំនួនអស់ហើយ។

គន្ធាក៏ត្រលប់មកផ្ទះលោកយាយវិញ។ ដើរមកដល់របងចូលដីលោកយាយវិញ គន្ធាឃើញស៊ីណាកំពុងតែអង្គុយលើគល់ឈើ ដូចកំពុងតែរង់ចាំខ្លួនអ៊ីចឹង។ ស៊ីណាងាកមុខឃើញគន្ធាភ្លាម ស្រាប់តែរលីងរលោងទឹកភ្នែក៖

“ត្រលប់មកវិញហើយអ្ហះ!”

“ស៊ីណាឯងនិយាយអីហ្នឹង?”

“ខ្ញុំដឹងរឿងឯងអស់ហើយ ម្នាក់ប្រុសនោះជាសង្សារឯងហរ!”

“ស៊ីណា ម្នាក់ប្រុសណា?”

“ប្រុសដែលនៅផ្ទះនោះ គេឱបឯង កាន់ដៃឯង ស្មានតែខ្ញុំមើលមិនឃើញហ្អី គន្ធាឯងប៉ិនសម្តែងណាស់ ធ្វើដូចជាគ្មានរឿងរ៉ាវអីអ៊ីចឹង?”

“ស៊ីណា! ឯងនិយាយឆ្កួតអីហ្នឹង?”

“ត្រូវហើយខ្ញុំវាមិនស្អាត ជាមនុស្សស្រីមិនមែនជាមនុស្សប្រុសដែលអាចស្រលាញ់ ខ្ញុំខកចិត្តណាស់ចំពោះរឿងរ៉ាវកន្លងមក ឯងកុហកខ្ញុំ” គន្ធាទះស៊ីណាមួយកំផ្លៀង។

“ខ្ញុំសុំទោស! អ្វីដែលអាចឃើញវាមិនមែនជាការពិតទេ” គន្ធាដំបូងចង់និយាយប្រាប់ការពិត តែខ្លាចបែកការណ៍ហើយគ្រោះថ្នាក់ដល់ស៊ីណា ក៏មិនព្រមប្រាប់ការពិតវិញ។

“ត្រូវហើយ ខ្ញុំកុហកឯង តើវាយ៉ាងម៉េច?”

“ខ្ញុំពិតជាសោកស្តាយណាស់គន្ធា” ស៊ីណាស្រក់ទឹកភ្នែករត់ចេញពីគន្ធា ចូលទៅក្នុងភូមិ។

“ស៊ីណា! ស៊ីណាឯងទៅណា?”

ដោយគន្ធាមិនអាចឃាត់ស៊ីណាបាន នាងក៏ដើរត្រលប់មកផ្ទះលោកយាយវិញ។ ដើរបណ្តើរនាងស្រក់ទឹកភ្នែកបណ្តើរ ចំពោះរឿងដែលនាងធ្វើដាក់ស៊ីណា ធ្វើឱ្យស៊ីណាឈឺចិត្តជាខ្លាំង។ មកដល់ផ្ទះភ្លាម ឃើញនីស័កនិងវិជ្ជនីមុខឡើងស្រពោន ដូចជាមានអ្វីធ្ងន់ធ្ងរអ៊ីចឹង។

“សិទ្ធិគេយ៉ាងម៉េចហើយ?” គ្រប់គ្នាស្រាប់តែស្ងាត់។

“គេកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរហើយ លោកយាយបានទៅរកថ្នាំដើម្បីបន្សាប”

គន្ធារត់ចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះ ខ្លួនសិទ្ធិប្រែជារលេះរលួយ មុខវិញមើលមិនយល់សុទ្ធតែដំបៅ ប្រៀបដូចជាសាកសពរលេះរលួយអ៊ីចឹង។ គន្ធាកាន់តែមានកំហឹងខ្លាំងឡើងៗ រកវិធីសម្លាប់សក្កឱ្យបាន ដើម្បីជួយមិត្តភក្តិខ្លួនឱ្យរស់ឡើងវិញ។

និយាយពីសក្កវិញ ពេលជូនដំណើរគន្ធាហើយត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ ស្រាប់តែមានបុរសម្នាក់សក់វែងកន្តាញ់ ស្លៀកស មនុស្សតែមួយដែលវិជ្ជនីធ្លាប់ឃើញកាលពីចូលភូមិលើកដំបូង។

“ឯងត្រូវចាំសម្តីយើងទុក កុំនៅក្បែរមនុស្សដែលឯងមិនដែលស្គាល់ បើឯងមិនចង់បាត់បង់ជីវិត”

បុរសនោះ និយាយបណ្តើរចង្អុលមុខសក្កបណ្តើរ៖

“ស្តាប់យើងឱ្យច្បាស់ ត្រូវនៅឱ្យឆ្ងាយពីពួកទាំងអស់នោះ” គាត់និយាយចប់ ក៏ដើរទៅបាត់ទៅ ទុកឱ្យសក្កងឿងឆ្ងល់នឹងសម្តីគ្រប់ម៉ាត់របស់បុរសម្នាក់នេះ។

ស្អែកឡើងគន្ធាទៅជួបសក្ក តាមការសន្យា។ តែមុនទៅជួបសក្ក គេបានចូលក្នុងផ្ទះចន្តាមណី ដើម្បីជួបគ្នានិយាយពីផែនការបន្ទាន់។ ចន្តានាងបានហុចបាយសម្លឱ្យទៅគន្ធា ទុកយកឱ្យសក្កហូប។ តែត្រណមហាមគន្ធាហូបដែរ មិនឱ្យហូបសម្លកកូរទេ។

គន្ធាដឹងពីផែនការរបស់ចន្តា នាងទទួលយកហើយចាកចេញពីផ្ទះចន្តា ដើរសំដៅទៅមាត់ទឹក ដែលសក្កកំពុងរង់ចាំនាងឡើងអន្ទះសា។ គ្រាន់តែគន្ធាទៅដល់ភ្លាម សក្កឃើញភ្លែតស្ទុះមកឱ្យគន្ធា ថើបខ្លួននាងដូចមនុស្សល្មោភតណ្ហាអ៊ីចឹង។

“បងរង់ចាំអូនយូរនៅ?”

“ទោះបីយូរជាងនេះ ក៏គ្មានបញ្ហាអីដែរ ឱ្យតែអូនមកជួបបង អូនសម្លាញ់បង”

“អូនបានធ្វើបាយម្ហូបយកមកញ៉ាំជាមួយបង យើងគួរចាំហូបបាយសិនទៅ អូនដូចជាឃ្លានណាស់ដែរ”

“អ៊ីចឹងបងនាំអូនទៅផ្ទះបង ហូបបាយទាំងអស់គ្នា” សក្កក៏យកបាយម្ហូបពីដៃគន្ធា យកមកកាន់។

“ឈ្ងុយណាស់អូន ដឹងតែឆ្ងាញ់មាត់ហើយហាសហា!”

មកដល់ផ្ទះភ្លាម សក្ករៀបចំចាត់ចែងបាយម្ហូប ដើម្បីហូបជាមួយគន្ធា។ គន្ធានិយាយលួងលោមបណ្តើរបញ្ចុកបាយសក្កបណ្តើរ សក្កកាន់តែងប់ងល់នឹងគន្ធាកាន់តែខ្លាំង។ គន្ធាបញ្ចុកសម្លកកូរឱ្យសក្កពិសា សក្កញញឹមបិទមាត់មិនជិត លើកមេដៃសរសើរគន្ធាថាឆ្ងាញ់។

ក្រោយពីបាយទឹករួចរាល់ សក្កនិងគន្ធាដេកលើគ្រែមុខផ្ទះ។ ដោយគន្ធាគេងលើដើមទ្រូងសក្ក សក្កយកដៃរបស់គេអង្អែលលើខ្លួនគន្ធាចុះឡើងៗ បែរសម្លឹងមកមើលមុខគន្ធា ហើយក៏បាននិយាយរឿងរ៉ាវជាច្រើនប្រាប់ដល់គន្ធា ហើយក៏បានឱនមុខថើបលើដងខ្លួនគន្ធា ហើយគេក៏រួមមេត្រីជាមួយគ្នាពេលនោះទៅ។

និយាយពីសភាពនៅក្នុងភូមិវិញ ពោសពេញឱ្យការយីយារបស់ពពួកព្រលឹងអមនុស្ស។ ពួកវាបានអុកឡុកអ្នកភូមិ មិនឱ្យរស់នៅបានសុខ លងបន្លាចអ្នកភូមិគ្រប់ៗគ្នា។ ឱ្យតែយប់ឡើងអ្នកភូមិមិនហ៊ានចេញពីផ្ទះទេ ហើយតែងតែឮសំឡេងចម្លែងៗ ជាមួយសំឡេងសើចក្អកក្អាយគួរឱ្យខ្លាច។ ផ្ទះខ្លះគេមិនហ៊ានរស់នៅទេ ចោលផ្ទះសំបែងរបស់ខ្លួនទៅរស់នៅកន្លែងផ្សេង ដោយមិនអាចស៊ូទ្រាំនឹងពពួកព្រាយ ប៊ិសាចទាំងអស់នោះបាន។ ធ្វើឱ្យក្នុងភូមិដូចត្រូវគេបោះបង់ចោល លែងមានគេលក់ដូរលក់អីទៀត គឺម្នាក់សំងំនៅតែក្នុងផ្ទះមិនហ៊ានចេញ។

មានភាគបន្ត…

“ចាស! ខ្ញុំកំពុងតែដើរផ្សារជាមួយបងអន រើសខ្សែកនិងខ្សែដៃ ហើយបងកំពុងតែមានរឿងអ្វីជាមួយ គាត់ម្នាក់នេះ?”

“គេជាចោរ! ហ៊ានលួចរបស់របរអ្នកភូមិ បងត្រូវតែអូសកគេទៅឱ្យលោកម្ចាស់ពុកជាអ្នកកាត់ក្តី”

“ពុកអូន? នែម្តេចបានជាលោកឯងធ្វើដូច្នេះ ក្នុងភូមិនេះ មិនដែលមានរឿងអ៊ីចឹងទេ តើអ្នកឯងបានលួចមែនឬអត់?”

“ខ្ញុំមិនបានលួចទេអ្នកនាង!” ចន្តាមណីសម្លឹងទៅមើលខ្សែដៃ ដែលសិទ្ធិកាន់ មានភាពស្រស់ស្អាតពេញចិត្តខ្លួន ក៏បែរជានិយាយទៅបុរសឈរទល់មុខនាង។

“សូមបងធ្វើការងារបងទៀតចុះ! មើលទៅមុខមាត់គាត់ម្នាក់នេះ មិនសមជាចោរទេបង ចំណែកខ្សែដៃនេះ ខ្ញុំចេញលុយជំនួសគេចុះ។ នែលោកម្ចាស់់ហាង តើខ្សែដៃនេះថ្លៃប៉ុន្មាន?”

“បាទ! អ្នកនាង គឺថ្លៃប្រាក់២ដុំ”

“ណេះ! ខ្ញុំឱ្យលោក”

“ម្តេចបានជាអូនជួយវាទៅវិញ វាជាចោរណា!”

“លោកពុកធ្លាប់ប្រាប់ថា មនុស្សគឺដូចគ្នា ឱ្យតែយើងចេះសណ្តោសប្រណីដល់គេ នោះគេនឹងអាចប្រែចិត្តជាមនុស្សល្អម្នាក់មិនខាន”

“តែបងមិនព្រមទេ បងនឹងនាំវាទៅឱ្យលោកម្ចាស់”

“បងសក្កមុនី! បងមិនស្តាប់អូនទេ” នាងនិយាយរួចបែរមុខចេញ។

“មានឯណា បងព្រមស្តាប់តាមការសម្រេចចិត្ត របស់អូនទៅចុះ តស់ពីរនាក់ឯងទៅដើរល្បាតឯខាងលិចជាមួយអញទៀត”

“បានទានប្រុស”

“ឯងចាំទុកណា! តែមានលើកក្រោយទៀត យើងមិនលើកលែងឱ្យឯងទេ ហ៊ឹស!” គេនិយាយចប់ដើរចេញទាំងមុខក្រញូវ។

មិត្តភក្តិសិទ្ធិមកឈរមើលនៅក្បែរនោះ មិនហ៊ានធ្វើអីទេ។ នីស័កទាញសិទ្ធិក្រោកឡើង សិទ្ធិសម្លឹងមើលទៅមុខចន្តាមុនី មិនដាក់ភ្នែកសោះ ចំណែកមិត្តភក្តិខ្លួនបារម្ភពីសិទ្ធិយ៉ាងខ្លាំង។

“នែលោក! ហើយកំពុងសម្លឹងមើលអ្វីហ្នឹង?”

“ខ្ញុំ! អត់មានសម្លឹងមើលអ្វីទេ! ខ្ញុំអរគុណអ្នកនាងហើយ ដែលបានជួយខ្ញុំ”

“ចាស! តែលើកក្រោយត្រូវចេះប្រយ័ត្នប្រយែង ហើយកុំមានដៃមានជើងលួចរបស់គេអ៊ីចឹងទៀត”

“ខ្ញុំប្រាប់ហើយថាមិនបានលួចទេ!”

“មែនហើយអ្នកនាង! មិត្តភក្តិខ្ញុំមិនដែលមានដៃមានជើងទៅលួចរបស់គេទេ!”

នាងស្តាប់ចប់មិនតបត ហើយហៅអ្នកបម្រើខ្លួននាង ចាកចេញពីទីនោះ។ ស្រាប់តែសិទ្ធិស្រែកឱ្យនាងឈប់ រួចសិទ្ធិក៏ដើរសំដៅទៅជិតនាង៖

“របស់នេះមិនមែនជារបស់ខ្ញុំទេ! ខ្ញុំឱ្យទៅនាង”

“មិនអីទេ! លោកទុកទៅខ្ញុំបានចេញលុយឱ្យរួចហើយ”

“អត់ទេ! ទុកថាខ្ញុំជូនអ្នកនាងទៅចុះ!” គេចាប់ទាញដៃស្តាំចន្តាមណី រួចស៊កខ្សែដៃពាក់ឱ្យ។ ចំណែកនាងចន្តាមណីស្រាប់តែមុខក្រហម ដូចជាអៀននឹងសិទ្ធិទៅវិញ។

“ខ្ញុំត្រលប់ទៅផ្ទះខ្ញុំវិញហើយ”

“បាទអ្នកនាង! មានឱកាសខ្ញុំសង្ឃឹមថានឹងបានជួបអ្នកនាងម្តងទៀត” សិទ្ធិនិយាយចប់ នាងនិងអ្នកបម្រើក៏ដើរបាត់ទៅ។

សិទ្ធិដើរត្រលប់មកជិតមិត្តភក្តិវិញ គេសម្លឹងមុខគ្រប់គ្នា ធ្វើឱ្យសិទ្ធិលោតបេះដូង ឌុក ឌុក ដូចភ័យនឹងកែវភ្នែករបស់មិត្តភក្តិគេគ្រប់គ្នា។

“នែពួកឯងមើលមុខខ្ញុំធ្វើអីហ្នឹង!” គ្រប់គ្នាមើលមុខគ្នាមិនឆ្លើយគិតតែសម្លឹងមុខសិទ្ធិ “ធុញពួកឯងណាស់ តស់ទៅផ្ទះវិញ”

“យើស! សិទ្ធិឥឡូវចេះធ្វើចោរ ដើម្បីស្រីទៀត”

“និយាយឆ្កួតអីស៊ីណា!”

“ហ៊ានទៅលួចខ្សែដៃគេ យកឱ្យនាងម្នាក់នោះ គេឃើញគ្រប់គ្នា”

“ស៊ីណា! កុំនិយាយចឹង! មិត្តភក្តិគ្នាយូរឆ្នាំហើយ ខ្ញុំមិនដែលឃើញសិទ្ធិធ្វើចឹងទេ”

“តែលូវវិជ្ជនីឯងឃើញហើយ ហាសហា!”

“ស្អីទេ! មួយៗគិតថាខ្ញុំជាចោរ រាប់អានគេឡើងច្រើនឆ្នាំ អន់ចិត្ត”

“ចេះអន់ចិត្តដែរហ្អីអាសិទ្ធិ! ទៅមានគ្នាជឿលើឯង”

“តស់! ពួកយើងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញទៅ ប្រយ័ត្នលោកយាយត្រលប់ទៅផ្ទះមិនឃើញពួកយើងនៅ”

“មែនហើយ! ពួកយើងកុំឱ្យលោកយាយបារម្ភយើង”

គន្ធានិយាយចប់ ក៏ទាញដៃស៊ីណា និងឱ្យគ្រប់គ្នាត្រលប់ទៅវិញល្ងាចទៅហើយ។ ពួកគេដើរបណ្តើរ សើចចំអកឱ្យសិទ្ធិបណ្តើរ សិទ្ធិត្រូវបានគេបង្អាប់មុខក្រហមផង អៀនផង ហើយក៏ខឹងគ្រប់គ្នាដែរ។ ពួកគេដើរកាត់កន្លែងលក់នំខ្មែរ ដែលលោកយាយធ្លាប់នាំពួកគេមក។ គ្រប់គ្នាចង់ចូលទិញញ៉ាំ តែភ្លេចថាពួកគេគ្មានលុយ។ វិជ្ជនីបង្ហាញថង់ប្រាក់ដល់ពួកគេ ហើយក៏នាំគ្នាចូលទៅតូបគេញ៉ាំហើយខ្ចប់ខ្លះយកមកផ្ទះទុកញ៉ាំ។

ពួកគេក៏បានដើរមកដល់ របងដែលចេញចូលទៅក្នុងភូមិ គ្រាន់តែគ្រប់គ្នាផុតរបងបានបន្តិច មេឃចាប់ផ្តើមរលឹមតក់ៗចុះមក ពួកគេនាំគ្នាស្ទុះស្ទារត់សំដៅមកផ្ទះ ខ្លាចភ្លៀងទទឹកជោក។ គ្រប់គ្នាបានមកដល់ផ្ទះ ទាំងខ្លួនទទឹកជោកអស់ គេចមិនផុតពីភ្លៀង។ មកដល់ផ្ទះភ្លាម ស្រាប់តែពួកគេភ្ញាក់ព្រើតលោកយាយកំពុងអង្គុយលើគ្រែមុខផ្ទះ។ ម្នាក់ៗគេចមុខមិនមើលមុខលោកយាយ ទឹកមុខលោកយាយក៏ធម្មតា៖

“លោកយាយឱ្យពួកខ្ញុំសុំទោស! ហ៊ានចូលក្នុងភូមិ ដោយមិនសុំការអនុញ្ញាតពីលោកយាយ”

វិជ្ជនីឈរនិយាយព្រមទាំងលើកដៃសំពះ ខ្លួនញាក់ឱ្យទទ្រើត។

“យាយមិនបានថាអីពួកចៅទេ ឆាប់ទៅផ្លាស់ខោអាវ ប្រយ័ត្នឈឺ”

“ចាស! ចាសលោកយាយ!”

ពួកគេក៏នាំគ្នា ចូលក្នុងផ្ទះផ្លាស់ខោអាវ ក្រោយពីរួចរាល់ពួកគេក៏មកអង្គុយមុខផ្ទះក្បែរលោកយាយ មើលទឹកភ្លៀងកំពុងតែធ្លាក់។

សំឡេងយំហ៊ីងហង ហ៊ីងហង យ៉ាងទ្រហឹង ចំណែកដើមឈើរេរាំបក់ទៅតាមខ្យល់និងភ្លៀង។ ភ្លៀងកាន់តែខ្លាំងទៅៗ ចំណែកទីធ្លាខាងមុខផ្ទះលោកយាយ ពាសពេញដោយទឹកដក់ សឹងតែលុបភ្នែកគោបាត់។ វិជ្ជនីក៏ដាំបបរសឱ្យគ្រប់គ្នាញ៉ាំ ជាមួយត្រីងៀត និងពងទាប្រៃ ឱ្យមិត្តខ្លួនការពារកុំឱ្យឈឺផ្តាសាយ។ ក្រោយពីចម្អិនរួចរាល់ ពួកគេនាំគ្នាញ៉ាំបបរ ស្រាប់តែលោកយាយអង្គុយលើកៅអីក្បែរ ក៏មានប្រសាសន៍ថា៖

“ពួកចៅ ចូលក្នុងភូមិ មានបញ្ហាអីជាមួយអ្នកភូមិឬអត់? ហាមដាច់ខាតជាមួយលោកមេភូមិណា សូម្បីតែកូនស្រីគាត់់ និងអ្នកបម្រើ”

“កូនស្រីគាត់ជាអ្នកណាទៅ?” គន្ធាងាកទៅសួរលោកយាយ។

“នាងមានឈ្មោះថាចន្តាមណី តែនាងមានគូដណ្តឹងរួចហើយ ឈ្មោះសក្កមុនី គូដណ្តឹងនាង ជាអ្នកការពារភូមិមួយនោះ ហើយក៏ជាកូនអ្នកមានស្តុកស្តមដែរ”

“ចន្តាមណី! ឈ្មោះនាងពីរោះណាស់” សិទ្ធិអង្គុយនឹកគិតភ្លឹកម្នាក់ឯង។

“ចាសលោកយាយ តែភូមិមួយនេះ ម្តេចក៏នៅឆ្ងាយពីគេឯងម្ល៉េះលោកយាយ” វិជ្ជនីងាកទៅសួរលោកយាយ។

“ភូមិមួយនេះ គឺរស់តាំងពីជំនាន់ជីដូនជីតាយាយមកម្ល៉េះ មិនដឹងនៅពីពេលណាទេ ហើយវាក៏ក្លាយជាភូមិមួយទៅ។ យាយសូមផ្តាំណា ហាមដាច់ខាតទៅមានបញ្ហានៅក្នុងភូមិ” គ្រប់គ្នាតែងតែមើលមុខគ្នា បែបភ័យៗ លោកយាយតែងតែនិយាយដាស់តឿនជានិច្ច ខ្លាចតែពួកគេមានបញ្ហាជាមួយអ្នកស្រុកអ្នកភូមិ។

យប់នេះខុសពីធម្មតា ក្រោយពីមេឃភ្លៀងមួយមេធំ មេឃប្រែជាស្រឡះល្អ ពន្លឺព្រះចន្ទពេញបូណ៌មីឡើងមូលក្រឡង់ស្អាតណាស់។ បញ្ចេញរស្មីយ៉ាងស្រទន់ សឹងតែគន់មើលមិនចេះជិនណាយក្នុងចិត្តជាមួយផ្កាយរះព្រោងព្រាតពេញផ្ទៃមេឃ។

សិទ្ធិបែរជាគេងមិនលក់ទៅវិញ គេគេងយកដៃគងថ្ងាស បែរខ្លួនចុះឡើង នឹកឃើញមុខនារីម្នាក់ ដែលគេបានទាញដៃនាង ពាក់ខ្សែដៃឱ្យនាង។ ទម្រង់មុខនាងលេចឡើង ឱ្យតែសិទ្ធិបិទភ្នែក តែងនឹកដល់ពាក្យសម្តីនាង និយាយរាងស្រទន់តែក៏កាចបន្តិចដែរ។

“ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំគេងមិនលក់? នឹកឃើញតែមុខនាងដូច្នេះ នាងឈ្មោះចន្តាមណី ឈ្មោះនាងពីរោះណាស់ តែឋានៈនាងខ្ពស់ណាស់ ខ្ញុំមិនបានអាចទៅស្រលាញ់នាងបានទេ ហើយនាងថែមទាំងមានគូដណ្តឹងទៀត ហ៊ឹស! បើយើងជាគូព្រេងនឹងគ្នាទេវតារៀបចំឱ្យមែន យើងគង់តែបានជាគូនឹងគ្នាទេ”

សិទ្ធិសំងំគេងបិទភ្នែក ឈប់គិតរឿងរ៉ាវទាំងអស់នេះ កាន់តែគិតសិទ្ធិកាន់តែពិបាកចិត្ត សង្ឃឹមថាពេលនោះមកដល់រូបគេនិងនាងជាគូនឹងគ្នា។

និយាយពីចន្តាមណីវិញ កំពុងតែសំងំគេង តែដូចជាគេងមិនស្កប់ស្កល់សោះ រសេះរសោះមិនដឹងថាមានរឿងអ្វី។ នាងបានងើបខ្លួនផ្អែកនឹងក្បាលគ្រែ បែរខ្លួនសម្លឹងទៅលើតុក្បែរគ្រែនាងគេង ឃើញខ្សែដៃដែលសិទ្ធិបានពាក់ឱ្យនាង។ ស្រាប់តែលេចចេញរូបសិទ្ធិឈរក្បែរគ្រែនាងគេង សម្លឹងមកមើលមុខនាង។

“អូនពាក់ខ្សែដៃមួយនេះស្អាតណាស់” ចន្តាមណីញញឹមសម្លឹងមើលទៅសិទ្ធិ ទាញខ្សែដៃយកមកកាន់ ហើយពាក់ក្នុងដៃ។

“ពិតជាស្អាតដូចបងនិយាយណាស់” ស្រាប់តែចន្តាមណីភ្ញាក់ព្រើត យកដៃទះមុខថ្នមៗ ដើម្បីភ្ញាក់ពីការសុបិនមួយនេះ។

“គិតឆ្កួតអីហ្នឹង! ចន្តាមណី យ៉ាងម៉េចបានជានឹកឃើញមុខអាគាត់នោះទៅវិញ ហ៊ឹស! ខ្ញុំនេះពិតជាចំមែន តិចគេនឹកខ្ញុំទៅ បានជាខ្ញុំគេងមិនលក់ដូច្នេះ? តែមើលទៅរូបរាងគេក៏សង្ហាស្អាតមិនចាញ់បងសក្កមុនីទេ។ នែ! ចន្តាមណី ឯងមានគូដណ្តឹងហើយម៉េចទៅចាប់អារម្មណ៍អ្នកផ្សេងទៅវិញ?”

នាងបានសម្លឹងមើលខ្សែដៃ បង្វិលវាលើដៃចុះឡើង ហើយក៏បានដោះដាក់លើតុ រួចក៏ផ្តេកខ្លួនសំងំវិញ។ តែចិត្តនាងនៅតែគិត នៅតែនឹកឃើញ មិនដឹងថាហេតុអ្វីគ្រាន់តែឃើញមុខគ្នាសោះ ពួកគេចាប់ចិត្តនឹងគ្នាទៅហើយ។

និយាយពីផ្ទះលោកយាយវិញ លោកយាយកំពុងតែគេងយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ស្រាប់តែគាត់ងើបឡើងអង្គុយ ឡើងបែកញើសពេញមុខ។ គាត់ទាញក្រមាយកមកជូត សម្លឹងទៅមើលមេឃ ផ្លេកបន្ទោរផ្លេកៗ ព្រះចន្ទប្រែជាក្រហមឆ្អិនឆ្អៅគួរឱ្យខ្លាច ពពកខ្មៅអស់កាត់បាំងបិទព្រះចន្ទសឹងតែមិនអាចបង្ហាញពន្លឺរបស់វាដល់គេគ្រប់គ្នាបានឃើញ។

ខ្យល់បក់មកមួយវូៗ ពពកខ្មៅដែលកំពុងតែបិទបាំងព្រះចន្ទ ស្រាប់តែរសាត់ហោះចេញបាត់ទៅ។ ព្រះចន្ទប្រែជាធម្មតាវិញ ពេញមូលក្រឡង់ តែផ្ទៃមេឃក៏មិនប្រែជាស្រឡះធម្មតាដែរ ដូចរុំព័ទ្ធដោយការចងកំហឹង ចងអាឃាតគួរឱ្យខ្លាច។

លោកយាយទាញចង្កៀងមកដុត ហើយកាន់ដើរចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះ។ គ្រប់គ្នាដេកលង់លក់អស់ទៅហើយ គ្មានអ្នកណាដឹងថាគាត់បានចូលមកខាងក្នុងទេ។ លោកយាយដាក់ចង្កៀងក្បែរអាសនៈរបស់គាត់ រួចទាញធូបនៅក្បែរនោះយកអុជ។ ចៃដន្យខ្យល់បក់មួយវឹង ធ្វើឱ្យភ្លើងទៀនដែលគាត់បានដុត ទុកអុជធូបក៏បានរលត់។ គាត់យកដៃរាវដែកកេះ ស្រាប់តែវាជ្រុះទៅដីខ្ពាក គាត់ទាញចង្កៀង រួចឱនខ្លួនមើលទៅខាងក្រោម។

ពន្លឺភ្លឺពណ៌មាស ភ្លឹបភ្លែតៗ មិនដឹងថាពន្លឺមួយនេះចេញមកពីណា មកចាំងប៉ះភ្នែករបស់គាត់។ គាត់ងើបខ្លួនឡើង បន្ទាប់ពីរើសដែកកេះហើយ ស្រាប់តែឃើញពន្លឺនោះចេញតាមប្រលោះភួយ ដែលគ្រប់គ្នាកំពុងតែគេងលើគ្រែ។ គាត់បានដើរទៅឱ្យជិត ដើម្បីចង់ដឹងថាវាមកពីណាឱ្យប្រាកដ គឺចេញពីបាតជើងខាងស្តាំរបស់វិជ្ជនី។

បាទជើងមានពន្លឺពណ៌មាស ដែលមានចារយ័ន្ត ៨ទិស នៅលើបាតជើងនាង។ ស្រាប់តែលោកយាយ យកដៃខ្ទប់មាត់ ហើយចាំយកដែកកេះមកដុតទៀន ហើយអុជធូបដែលបានកាន់នៅដៃ។

អុជរួចក៏គាត់ក៏បានដើរចេញមកខាងក្រោយ តែភ្នែករបស់គាត់នៅតាមមើលពន្លឺយ័ន្តនៅលើបាតជើងវិជ្ជនី។ ពន្លឺនោះភ្លឺបានមួយសន្ទុះ ក៏បានបាត់ទៅវិញ។ លោកយាយកំពុងអង្គុយនៅលើគ្រែ ក៏ស្រមៃទៅដល់រឿងមួយ ដែលគាត់បានយកក្មេងមកចិញ្ចឹម កាលនាងនៅតូច ម្តាយឪពុកនាងបានស្លាប់ចោលនាង ទាំងនាងមានអាយុមិនទាន់៣ឆ្នាំនៅលក្ខណៈ។

នាងមានលក្ខណពិសេសមួយ គឺឱ្យតែខែពេញបូមីណ៍ នៅពេលដែលដាក់ឱ្យនាងដេក បែរបាតជើងឱ្យត្រូវទិសព្រះចន្ទ នោះបាតជើងនាងនឹងចេញពន្លឺយ័ន្ត៨ទិស អាចឪពុកម្តាយរបស់នាងជាអ្នកចារឱ្យតាំងពីតូច។

“តើនាងមែនឬដែលជាចៅស្រីដែលខ្ញុំបានយកមកចិញ្ចឹម? តើវាជាការពិត? ដល់ពេលដែលនាង ត្រលប់មកទីកន្លែងនាងកើតវិញហើយ ឬក៏ត្រលប់មកសងសឹងឱ្យគ្រួសាររបស់នាងវិញ? ខ្ញុំសុំឱ្យរឿងមួយនេះមិនកើតឡើងចំពោះនាងទៅចុះ។ អ៊ីចឹងទេតើបានជានាងនិងខ្ញុំ ដូចជាមាននិស្ស័យជាមួយគ្នា ការពិតគឺជាចៅតើ ប្រហែលជាចៅមិនចាំយាយម្នាក់នេះទេ តែថ្ងៃណាមួយនាងនឹងដឹងការពិតមិនខាន” លោកយាយអង្គុយសញ្ជឹងគិតម្នាក់ឯង នឹកឃើញរឿងរ៉ាវពីអតីតកាលរបស់គាត់ រួចក៏គាត់សម្រាកលង់លក់បាត់ទៅ។

ថ្ងៃត្រង់ក្តៅជះ គ្រប់គ្នាអង្គុយលេងលើគ្រែមុខផ្ទះ រវល់តែភ្លេចខ្លួនមិនដឹងបាត់សិទ្ធិទៅណាបាត់។ ស្រាប់តែគ្រប់គ្នាភ្ញាក់រកមិត្តភក្តិខ្លួនគ្រប់គ្នា៖

“អាសិទ្ធិទៅណា? អម្បាញ់មិញឃើញវាទៅក្រោយអីក៏យូរម៉្លេះ វាទៅធ្វើអីវា?” នីស័កនិយាយមើលមុខគ្រប់គ្នា។

“កុំមើលមុខខ្ញុំ ខ្ញុំមិនដឹងទេ” ស៊ីណាតប

“តិចវាទៅក្នុងភូមិចោលពួកយើងទៅ អានេះចំមែនហ៊ានទៅក្នុងភូមិតែម្នាក់ឯង”

“ម៉េចបានសិទ្ធិហ៊ានទៅក្នុងភូមិម្នាក់ឯងដូច្នេះ ខ្ញុំខ្លាចគេមានគ្រោះថ្នាក់ណាស់”

“កុំបារម្ភអីវិជ្ជនី ប្រហែលជាតិចទៀតគេមកវិញហើយ” គន្ធាប្រាប់វិជ្ជនីកុំឱ្យបារម្ភ។

“ពួកយើងគួរតែចូលក្នុងភូមិរកសិទ្ធិទៅ”

“គំនិតវិជ្ជនីល្អ យើងទៅក្នុងភូមិរកសិទ្ធិទៅ” នីស័កយល់ព្រមគំនិតវិជ្ជនី គន្ធាក៏និយាយកាន់។

“បើទៅរក តើទៅរកនៅឯណា? ស្គាល់កន្លែងសិទ្ធិទៅ?” គ្រប់គ្នាស្ងាត់មាត់ លែងនិយាយតទៅទៀត។ គិតគ្នារួច ពួកគេមិននាំគ្នាចូលក្នុងភូមិទេ សុខចិត្តរង់ចាំសិទ្ធិនៅផ្ទះលោកយាយ។

និយាយពីសិទ្ធិវិញ គេដូចជារត់ប្រញាប់ប្រញាល់ណាស់ ដូចខ្លាចគេរត់តាមពីក្រោយខ្លួន។ សិទ្ធិបានរត់ផុតរបង ក៏បានដើរចូលមកក្នុងភូមិ។ ទឹកមុខអ្នកភូមិ អ្នកលក់នៅផ្សារ ដូចជាមានទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោន មិនដឹងក្នុងភូមិមានរឿងអ្វីទេ។ សិទ្ធិដើរបណ្តើរ មើលទៅមុខអ្នកភូមិបណ្តើរ តែគ្រប់គ្នាសម្លឹងមកមើលមុខសិទ្ធិ ក៏ដូចជាមានកំហឹង មិនដឹងថាខ្លួនបានធ្វើអ្វីខុសទេ។ ស្រាប់តែដើរសុខៗ សំឡេងហៅពីចម្ងាយ ឡើងស្រទន់៖

“អេលោក! លោកកំពុងតែទៅណា?” សិទ្ធិក៏ងាកខ្លួនបែរទៅរកសំឡេងដែលបានហៅគេ។ គេបានងាកមកឃើញចន្តាមណី កំពុងតែដើរកាន់តាំងយូ ដើរតែម្នាក់ឯង។ សិទ្ធិងាកមើលឆ្វេងស្តាំ មើលទៅចន្តាមណី។

“លោកកំពុងរកមើលអ្វី?”

“បាទ! ខ្ញុំអត់បានរកអីទេ ខ្ញុំដូចជាធ្លាប់ជួបអ្នកនាង” ភ្នែកសិទ្ធិសម្លឹងមើលទៅដៃរបស់នាង ឃើញខ្សែដៃដែលគេបានពាក់ឱ្យពីថ្ងៃមុន។

“ចាស! ខ្ញុំធ្លាប់ជួបលោក ពេលដែរគេចាប់លោកបានលួចរបស់គេដែលនោះអី!”

“អ្នកនាង! ខ្ញុំមិនមែនជាចោរទេ! អ្នកនាង!” សិទ្ធិបែរមុខចេញ។

“ឱ្យខ្ញុំសុំទោសលោក ខ្ញុំគ្មានចេតនាទេ ហើយលោកមកតែម្នាក់ឯងទេ?”

“បាទ! ខ្ញុំមកតែម្នាក់ឯងទេ ខ្ញុំប្រហែលជារកត្រលប់ទៅវិញហើយ ខ្ញុំមកយូរដែរ”

“ឈប់សិន!”

“មានការអីអ្នកនាង?”

“ខ្ញុំអាចនាំលោកទៅលេងកន្លែងមួយបានឬអត់?” សិទ្ធិរាងអេះអុះបន្តិច ចិត្តមួយចង់តែចិត្តមួយទៀតអត់។ តែក្នុងចិត្តដែលខ្លួនមកក្នុងភូមិម្នាក់ឯងក៏ព្រោះតែចន្តាមណីសោះ។

“ខ្ញុំ…!”

“ខ្ញុំនាំលោកទៅ!”

ចន្តាមណីចាប់កាន់ដៃសិទ្ធិហើយរត់តិចៗទៅខាងមុខ ព្រមទាំងកាន់តាំងយូ រត់បណ្តើរងាកមុខមកមើលកំលោះសិទ្ធិបណ្តើរ រហូតទាល់តែសិទ្ធិមុខក្រហម។ ពួកគេបានមកដល់ឯចុងភូមិបន្តិច ជាកន្លែងមានទឹកហូរតិចៗពីកំពូលខាងលើ។ វាហូរធ្លាក់តាមចន្លោះថ្មហូរចុះមកខាងក្រោម បន្តហូរទៅៗឆ្ងាយផុតកន្ទុយភ្នែក។

សិទ្ធិមានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង ពេលដែលឃើញទិដ្ឋភាពទាំងអស់នេះ ដូចខ្លួនកំពុងស្ថិតនៅក្នុងយល់សប្តិអ៊ីចឹង។ ចំណែកនាងចន្តាមណី សម្លឹងមើលទៅទឹកមុខសិទ្ធិប្រែជាញញឹម ដូចកំពុងតែធ្លាក់ក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍សិទ្ធិអ៊ីចឹង។

សិទ្ធិបានដើរចុះទៅក្រោមតាមជម្រាលថ្ម ហើយអង្គុយលើថ្ម សម្លឹងទៅមើលទឹកហូរ។ ចន្តាមណីចុះទៅតាម ហើយអង្គុយនៅក្បែរសិទ្ធិ ផ្តេកខ្លួនទៅស្មាសិទ្ធិ។

“អ្នកនាង ដូចមិនសមទេ!” សិទ្ធិដកខ្លួនចេញបន្តិច នាងដកខ្លួននាងមកត្រង់វិញ។

“ខ្ញុំគ្រាន់តែឃើញលោកភ្លាម ខ្ញុំបានដាក់ចិត្តស្រលាញ់លោកបាត់ទៅហើយ” នាងញញឹមចប់ក៏ដកដង្ហើមធំ “តែខ្ញុំមិនអាច ស្រលាញ់លោកបានទេ ខ្ញុំមានមនុស្សដែលជាគូនឹងខ្ញុំ ដែលពុកបានរៀបចំតាំងពីក្មេង”

“អ្នកនាងនិយាយអ្វីហ្នឹង?” សិទ្ធិបែរជាប្រែទឹកមុខងឿងឆ្ងល់ និងពាក្យសម្តីចន្តាមណីនិយាយ។

“បើខ្ញុំបានជួបលោក មុនគេបន្តិច ខ្ញុំនឹងជ្រើសរើសយកលោកមិនខាន”

“ខ្ញុំកាន់តែមិនយល់ហើយនេះ!”

ស្រាប់តែចន្តាមណី បែរខ្លួនថើបទៅថ្ពាល់សិទ្ធិ សិទ្ធិប្រែជាស្រឡាំងកាំងខ្លួនជាមួយចន្តាមណី។

“តើលោកមានចាប់អារម្មណ៍លើខ្ញុំទេ?”

“ខ្ញុំ…ខ្ញុំ…”

“ឆ្លើយការពិតមក ស្មានតែខ្ញុំមិនដឹងថាលោកមកក្នុងភូមិ ក៏ព្រោះតែមករកខ្ញុំ?”

“ខ្ញុំ…ខ្ញុំ… មែនហើយ ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍លើនាង តែខ្ញុំមិនអាចស្រលាញ់អ្នកនាងបានទេ នាងមានគូដណ្តឹងហើយ”

“លោកដឹងរឿងនេះដែរហ៎! មែនហើយក្នុងភូមិនេះអ្នកណាក៏ដឹងថាខ្ញុំមានគូដណ្តឹងរួចមកហើយ តែពេលនោះពុកមានសួរខ្ញុំទេ ថាខ្ញុំស្រលាញ់គាត់ឬអត់?”

“ខ្ញុំមានអាម្មណ៍ថាពួកយើងនិយាយកាន់តែវែងឆ្ងាយហើយ ខ្ញុំដូចជារកត្រលប់ទៅវិញហើយ កុំឱ្យមិត្តភក្តិខ្ញុំបារម្ភ”

សិទ្ធិក្រោកឡើង បោះជំហានចេញពីទីនោះ ចន្តាមណីចាប់ដៃសិទ្ធិជាប់ ប្រែជាទឹកមុខស្រពោនភ្លាម។

“បងចង់ទៅណា? បងចង់ទៅចោលអូនហើយ?”

“អ្នកនាង និយាយអីហ្នឹង! ឆាប់ក្រោកឡើងមក”

“ស្អែកខ្ញុំនឹងចាំបងនៅទីនេះ! បើមិនឃើញបងមក បងនឹងលែងឃើញរូបខ្ញុំជារៀងរហូត”

សិទ្ធិក៏យកដៃចាប់ដៃចន្តាមណីឱ្យព្រលែងដៃខ្លួន រួចគេក៏បានចាកចេញពីទីនោះត្រលប់មកផ្ទះលោកយាយវិញ។

និយាយពីចន្តាមណីវិញ នាងស្រែកយំគួរឱ្យអាណិត ក៏ដោយសារតែមានក្តីស្រលាញ់ចំពោះសិទ្ធិខ្លាំង។

ចន្តាមណីអង្គុយនៅមាត់ទឹកធ្លាក់យ៉ាងស្រងូតស្រងាត់ គួរឱ្យអាណិតជាខ្លាំង យកដៃជូតទឹកភ្នែក បូករួមជាមួយភ្លៀងធ្លាក់ស្រិចៗ ខ្លួននាងទទឹកជាមួយសន្សើមទឹកភ្លៀង ដោយតាំងយូនាងទុកនៅម្ខាង។

សិទ្ធិបានមកដល់ផ្ទះភ្លាម ខ្លួនទទឹកជោក បូករួមជាមួយភក់ប្រឡាក់ពេញខ្លួន ឈរនៅពីមុខ។ គ្រប់គ្នាក្រោកអង្គុយមើលសិទ្ធិនៅចំពីមុខគេ ដោយទឹកមុខចម្លែកក្នុងចិត្ត មិនដឹងថាសិទ្ធិជួបរឿងអ្វីបានជាមានសភាពបែបនេះ។ សិទ្ធិបម្រុងនឹងដើរទៅងូតទឹកក្បែរអណ្តូង សំឡេងស្រែកសួរខ្លាំងរបស់នីស័កថាឱ្យ៖

“ទើបតែមកពីណាអ្ហះ! ថ្មើរណេះហើយធ្វើឱ្យគេគ្រប់គ្នាបារម្ភពីឯង” សិទ្ធិមិនតបត ក៏បោះជើងដើរទៅងូតទឹកក្បែរអណ្តូង “មានឮអញសួរអត់? ម៉េចអាងតែគិតថាគ្មានរឿងអីដើរហើរសេរីមែន ថ្ងៃមុនប៊ិះនឹងគេសម្លាប់ហើយតើអ្ហី!”

“នីស័ក! ឈប់ទៅ!” វិជ្ជនីស្រែកឱ្យនីស័ក នីស័កក៏ស្ងាត់មាត់លែងតប។

សិទ្ធិងូតទឹកអីរួច ក៏ដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះ មិនមើលមុខពួកគេទេ រួចផ្លាស់ខោអាវហើយ ឡើងលើគ្រែសំងំដេក។ គ្រប់គ្នាក៏មិននិយាយអ្វីតទៅទៀត បានតែអង្គុយមើលមុខគ្នា ចំណែកវិជ្ជនីបារម្ភនឹងសិទ្ធិជាមួយនីស័កឈ្លោះគ្នា។

យប់កណ្តាលអធាត្រ ងងឹតសូន្យឈឹងទៅហើយ គ្រប់គ្នាកំពុងតែគេង សំឡេងផ្គរក្ឌាំងៗ គួរឱ្យខ្លាច។ វិជ្ជនីបើកភ្នែក ហើយក្រោកអង្គុយសម្លឹងទៅមើលអ្នកទាំងអស់។ សិទ្ធិបែរខ្លួនចុះឡើង មើលទៅគេគេងមិនសោះ។

“សិទ្ធិឯងអត់ទាន់គេងទេ?”

“គេងទៅវិជ្ជនី! វិជ្ជនីតើខ្ញុំធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាបារម្ភនឹងខ្ញុំមែនថ្ងៃមិញ?”

“គេងទៅសិទ្ធិ កុំនិយាយរឿងហ្នឹងទៀត ស្អែកឡើងវានឹងធម្មតាវិញហើយ”

“ខ្ញុំពិតជាមនុស្សអាក្រក់ ដែលធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាបារម្ភពីខ្ញុំ ខ្ញុំពិតជាខឹងខ្លួនឯងណាស់”

“គេងទៅយប់ហើយ និយាយគ្នាពេកហ្នឹងអ៊ីចឹង!” សំឡេងនីស័កនិយាយ។

“ស័កអត់ទាន់គេងទេ?” ផ្លេកបន្ទោរភ្លឹបភ្លែតៗ កាត់មុខវិជ្ជនី។

“គេងទៅ ចាំស្អែកព្រឹក ចាំនិយាយគ្នា” គ្រប់គ្នាក៏ស្ងាត់ហើយ វិជ្ជនីដាក់ខ្នងទៅលើគ្រែ ហើយបិទភ្នែកសំងំដេក។

និយាយពីសិទ្ធិវិញ គ្រាន់តែបិទភ្នែកភ្លាម សំឡេងមួយបានស្រែកហៅសិទ្ធិ៖

“បង! អូនរង់ចាំបងនៅកន្លែងមួយនេះ”

ស្រាប់តែសិទ្ធិបើកភ្នែកភ្លាម នឹករូបភាពនិងឃើញមុខនាងចន្តាមណី ដែលនាងបានសន្យាជាមួយសិទ្ធិថានាងនៅចាំមាត់ទឹកធ្លាក់នៅថ្ងៃស្អែក តម្រូវឱ្យសិទ្ធិទៅរកនាងបើសិទ្ធិស្រលាញ់នាងដែរ។ ក្នុងចិត្តសិទ្ធិរសាប់រសល់ ខួរក្បាលនឹកឃើញតែនាង ជាមួយកែវភ្នែក មុខមាត់ សម្តីនាងនិយាយ ព្រមទាំងទឹកមុខពេលកាន់ដៃគេរត់ទៅមាត់ទឹកធ្លាក់។

សិទ្ធិប្រែជាខុសធម្មតា សឹងតែទប់ខ្លួនមិនជាប់ បម្រុងងើបទៅជួបនាងទាំងយប់ តែចិត្តគេមួយទៀតឃាត់មិនឱ្យទៅ។ គេដេកសម្លឹងមើលជុំវិញក្នុងផ្ទះ បន់តែថ្ងៃភ្លឺឆាប់ៗ ដើម្បីបានទៅជួបនាងទៅវិញ។

ចន្តាមណីវិញ គេអង្គុយលាបល្មៀត លើដងខ្លួន លាបបណ្តើរមើលកញ្ចក់ញញឹមបណ្តើរ ដូចជាសប្បាយចិត្តនឹងរឿងអីមួយអ៊ីចឹង។ យកដៃឆ្កឹះយកម្សៅល្មៀត ដែលមិនដឹងថាលាយជាមួយអ្វីខ្លះ មានសាភាពខាប់ដូចឡេអ្នកនៅភ្នំពេញប្រើប្រាស់អ៊ីចឹង មកដាក់លើភ្លៅខ្លួន ហើយអង្អែលថ្នមៗ ពេញដៃជើងនិងដងខ្លួនរបស់នាង។

នាងបានយកម្សៅ មកតប់ៗលើមុខ ព្រមទាំងយកក្រែមដ៏ក្រហមមកលាបលើបបូរមាត់ ហើយញញឹមតិចៗ រួចទាញក្រាសមកសិតសក់ថ្នមៗ សិតអូសយ៉ាងវែងរហូតដល់ចុងសក់។

នាងងើបពីកៅអី ដែលខ្លួនកំពុងតែអង្គុយ មាត់នាងនិយាយខ្សឹបៗម្នាក់ឯង រួចបោះជំហានឡើងទៅគ្រែនាង រួចទាញភួយយកមកដណ្តប់ខ្លួន បិទភ្នែកគេងបាត់ទៅ។

ព្រឹកព្រលឹមមកដល់ ស្រាប់តែសិទ្ធិចង់ឱ្យគ្រប់គ្នាទៅលេងផ្សារក្នុងភូមិ ចំណែកលោកយាយក៏គាត់យល់ព្រមឱ្យពួកគេចូលក្នុងភូមិលេងបាន។ គ្រប់គ្នាក៏បានចូលមកដល់ក្នុងភូមិភ្លាម ប្រែជាស្រងាកចិត្តនឹងទិដ្ឋភាពនៅក្នុងភូមិជាពន់ពេក។ អ្នកលក់ប្រែជាលែងមាន ផ្សារធ្លាប់តែអ៊ូអូរ តែភ្លាមៗស្រាប់តែដូចជាបោះបង់ចោលអ៊ីចឹង។

អ្នកស្រុកអ្នកភូមិ ប្រែជាមនុស្សមួយៗ ដើរតាមផ្លូវទាំងអ្នកផ្សេងសំងំនៅតែក្នុងផ្ទះ មិនដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងនៅក្នុងភូមិមួយនោះ។ គន្ធារិតតែខិតខ្លួនទៅក្បែរស៊ីណា ឱបដៃស៊ីណាជាប់ ភ័យខ្លាចហ្នឹងសភាពបែបនេះ។

“តស់! ពួកយើងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញហ្អី?” គន្ធានិយាយទាំងញ័រមាត់។

“មែនហើយ! គ្រប់គ្នាគួរតែត្រលប់ទៅវិញទៅ” វិជ្ជនីបន្ថែម។

“ឬក៏យើង! គួរតែយករឿងមួយនេះទៅប្រាប់លោកយាយ” នីស័កមិនទាន់និយាយផុតពីមាត់ផង សិទ្ធិដូចជាមានអាការបែបប្រញាប់ៗ មិនដឹងថាចង់ទៅណា។

“អេ! អ្នកទាំងអស់គ្នា ខ្ញុំមានការទៅនោះមួយភ្លែត អាចត្រលប់ទៅផ្ទះមុនខ្ញុំទៅ ចាំខ្ញុំទៅតាមក្រោយ” សិទ្ធិនិយាយចប់រត់ទៅណាបាត់។

“អាសិទ្ធិ! អាសិទ្ធិ! ឯងទៅណាឯង? អាសិទ្ធិ!” នីស័កខំស្រែកហៅពីចម្ងាយ។

សិទ្ធិព្យាយាមរត់យកៗ ទាំងប្រញាប់ប្រញាល់ ទាំងទន្ទេញជាប់មាត់ក្នុងចិត្ត ប្រៀបដូចបារម្ភពីអ្នកណាម្នាក់អ៊ីចឹង។

“ចន្តាមណី! កុំកើតរឿងអីណា! ចន្តាមណី! បងទៅជួបអូនហើយ ចន្តាមណី!”

រត់បណ្តើរមាត់និយាយពីឈ្មោះនាងបណ្តើរ។ មិនយូរប៉ុន្មានគេក៏បានរត់មកដល់ទឹកធ្លាក់ដែលចន្តាមណី ប្រាប់ឱ្យសិទ្ធិមករកគេនៅទីនេះ។ សិទ្ធិឃើញនារីម្នាក់អង្គុយបែរខ្នង ស្លៀកសារ៉ុងនិងមានក្រមាដណ្តប់លើគ្រែ បែបមនុស្សមកងូតទឹកនៅស្រះឬមាត់ព្រែកអ៊ីចឹង។

នាងយកដៃដួសទឹក រួចមកដាក់លើខ្លួនរបស់នាង បង្ហាញសាច់ស្រអែមភ្លឺរលោង មិនចាញ់នារីៗអ្នកទីក្រុងប៉ុន្មានទេ។ សិទ្ធិឈរភ្លឹកមើលនាងពីក្រោយខ្នងមិនដាក់ភ្នែកសោះ។ នាងបានងាកមុខមក ជាចន្តាមណី ហើយបានលើកដៃបក់ហៅសិទ្ធិ ឱ្យដើរមករកខ្លួន។

កែវភ្នែកសិទ្ធិសម្លឹងមើលនាង ហើយដើរដូចមនុស្សត្រូវសណ្តំឈ្លក់វង្វេងជាមួយសម្រស់របស់នាង។ គេបានអង្គុយនៅក្បែរនាង៖

“បងដាច់ចិត្តមករកអូនហើយមែនទេ?” សិទ្ធិងក់ក្បាល។

“បងមករកអូន តាមពាក្យសន្យាហើយ! អូនពិតជាស្អាតណាស់” សិទ្ធិនិយាយសរសើរនាង ចំណែកនាងបែរមុខចេញដូចជារាងអឹមអៀមនឹងសិទ្ធិ។

“បងស្រលាញ់អូនទេ?”

“បងស្រលាញ់អូនណាស់!” សិទ្ធិបានចាប់កាន់ដៃនាង យកមកថើបហើយអង្អែល។ ចន្តាមណីបានងើបខ្លួនឡើង ហើយដើរចូលទៅក្នុងទឹក សិទ្ធិក៏ក្រោកឡើងតាមនាង។ សិទ្ធិបានដោះអាវចេញ ហើយចាប់កាន់ដៃនាងជាប់ ដើរទៅក្នុងទឹក។

ទឹកធ្លាក់នោះ ជម្រៅប្រហែលជាពាក់កណ្តាលចង្កេះ។ ចន្តាមណីបានជ្រមុជក្បាលចូលទៅក្នុងទឹក ហើយងើបខ្លួនឡើងមកវិញ រួចញញឹមមើលមកកាន់សិទ្ធិ។ សិទ្ធិបានដើរទៅជិតនាង ហើយជះទឹកតិចៗបែបលេងសើចដាក់នាង។ គេទាំងពីរក៏បានជ្រមុជទាំងពីរនាក់ទៅក្នុងទឹក ហើយសិទ្ធិបានយកមាត់ខ្លួនទៅថើបថ្ពាល់នាង។

នាងបានងើបមុខពីទឹក ហើយបានរុញមួយទំហឹងសិទ្ធិ ដួលផ្ងារក្រោយទៅក្នុងទឹក នាងក៏ស្ទុះស្ទារត់មកខាងលើ។ សិទ្ធិក៏បានរត់ចេញពីទឹក ទៅតាមដេញចាប់នាង។ គេបានចាប់នាងបាន តែនាងបានចំពន់ជើងនឹងឈើនិងបានដួលបោកទៅដីតែបានដៃសិទ្ធិឱបខ្លួននាងពីក្រោយ ក៏បានដួលទាំងពីរនាក់រអិលខ្លួនលើគ្នា ប្រឡាក់សុទ្ធតែដី។

សិទ្ធិបាននៅពីលើខ្លួនរបស់ចន្តាមណី គេបានសម្លឹងមើលមុខនាង ហើយនាងក៏បានសម្លឹងមើលមុខគេ។ ពេលនោះដែរ សិទ្ធិបានយកមាត់របស់ខ្លួនទៅថើបមាត់របស់នាង ហើយបានបបោលអង្អែលរួមមេត្រីជាមួយគ្នាពេលនោះទៅ។ ក្រោយពីពួកគេទាំងពីរនាក់បានគេងជាមួយគ្នា ចន្តាមណីបាននាំសិទ្ធិឱ្យទៅស្គាល់ផ្ទះនាង ដែលនៅមិនឆ្ងាយពីមាត់ទឹកធ្លាក់ប៉ុន្មាន។

នៅពេលដែលនាងនាំសិទ្ធិមកដល់មុខផ្ទះ គ្មានអ្នកបម្រើណានៅទេ តែចៃដន់សក្កមុនីដែលជាគូដណឹងនាង បានឈរពីចម្ងាយមើលនាង ព្រមទាំងឃើញនាងកាន់ដៃសិទ្ធិជាប់ ហើយនាំឡើងលើផ្ទះទៀត។

មុខរបស់គេចាប់ផ្តើមមានកំហឹង ទឹកមុខប្រែជាក្រហម ចិញ្ចើមចងចូលគ្នា ហើយបានដកដាវពីចង្កេះ តែក៏បានដោតទុកវិញរួចដើរចេញបាត់។

សិទ្ធិក្រោយពីបានស្គាល់ផ្ទះនាង ហើយបានឡើងមកខាងលើផ្ទះនាងទៀត គេដូចជាមិនដាច់អាល័យពីនាងសោះ នៅតែតាមថើបនាង ដូចជាងប់ងល់ត្រូវថ្នាំសណ្តំអ៊ីចឹង។ ចន្តាមណីក៏បានឱ្យសិទ្ធិត្រលប់ទៅវិញ ខ្លាចឪពុកខ្លួនមករកនាងនៅផ្ទះ៖

“បងគួរតែត្រលប់ទៅវិញទៅ ចាំថ្ងៃស្អែកមកជួបអូនម្តងទៀត”

“តែបងដូចជាមិនចង់ចាកចេញពីអូនសោះ បងស្រលាញ់អូនណាស់”

“បងស្តាប់អូន! ចាំថ្ងៃស្អែកទៅណា!” នាងក៏បានទាញដៃសិទ្ធិចេញពីខាងក្នុងផ្ទះ ស្រាប់តែសិទ្ធិបែបជាដោះអាវចេញ ស្ទុះទៅឱបថើបនាង។ ចន្តាមណីក៏បានរុញមុខសិទ្ធិចេញ ព្រមទាំងនាំសិទ្ធិដូរខោអាវចេញ ឃើញខោអាវសិទ្ធិសើមអស់ទៅហើយ នាងក៏បានយកខោអាវអ្នកបម្រើរបស់ខ្លួនឱ្យសិទ្ធិស្លៀក។

“បងត្រលប់ទៅវិញចុះណា ចាំមករកអូននៅថ្ងៃស្អែក អូនរង់ចាំបងនៅផ្ទះរបស់អូន” សិទ្ធិងក់ក្បាល ហើយចាប់កាន់ដៃនាង យកមកថើប ក៏បានចាកចេញពីផ្ទះរបស់នាង ត្រលប់មកផ្ទះលោកយាយវិញ។ 

សិទ្ធិមកដល់ភ្លាម ល្ងាចបាត់ទៅហើយ គ្រប់គ្នាកំពុងតែអង្គុយញ៉ាំបាយ។ គ្រប់គ្នាបែរមុខមករកសិទ្ធិ សិទ្ធិមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ ក៏បានដើរចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះ។

“ឯងធ្វើតែចរិតចឹង ឥឡូវខុសពីមុនណាស់ ម៉េចយូរទៅមិត្តភក្តិលែងមានក្នុងកែវភ្នែកហើយហ្អី”

“ស័ក! កុំឈ្លោះគ្នាមើល!”

“ខ្ញុំមិនចង់ទេវិជ្ជនី តែមើលចរិតវាធ្វើមើល” លោកយាយនៅក្បែរនោះក៏តប៖

“មិត្តភក្តិចៅ ចិត្តគេបានជាប់ជំពាក់នៅខាងក្រៅហើយ មិនមែនកំហុសមិត្តភក្តិចៅទេ ពេលនោះមកដល់ពួកចៅនឹងដឹងរឿងទាំងអស់នេះ”

“តើមិត្តភក្តិចៅមានរឿងអ្វីទៅលោកយាយ” គន្ធាងាកទៅសួរលោកយាយដោយក្តីបារម្ភ។

“ទុកឱ្យទេវតាជាអ្នកសម្រេចទៅចុះ ពួកចៅថែរក្សាខ្លួនឱ្យបានល្អណា” គ្រប់គ្នាប្រែទឹកមុខភ្លាម មានក្តីបារម្ភថានឹងជួបរឿងមិនល្អមិនខាន។

“លោកយាយ តើក្នុងភូមិមានរឿងអ្វី? បានគេគ្មានអ្នកលក់ និងស្ងាត់មនុស្សក្នុងភូមិអ៊ីចឹង!”

មានភាគបន្ត…

“ចុះបើស្អែកហើយស្អែកទៀត គាត់មិនទាន់មក ពួកយើងប្រាកដជារស់នៅទីនេះរហូតមែន”

“កុំបារម្ភពេក អាសិទ្ធិអើយ មនុស្សល្អដូចពួកយើង ទេវតាគង់តែជួយទេ ទ្រាំបន្តិចសិនទៅ”

“អញសង្ស័យថាទម្រាំតែជួយហ្នឹង ពួកយើងមិនដឹងមានរឿងដល់ណាទៅហើយ”

“ទៅនាំគ្នាគេងទៅ ប្រយ័ត្នឈឺរិតតែពិបាកលើសដើម” គ្រប់គ្នាជជែកគ្នាចប់ ក៏នាំគ្នាដេក។

វិជ្ជនីកំពុងតែនៅកណ្តាលព្រៃតែម្នាក់ឯង ក្រឡេកទៅមើលឆ្វេងដៃមានអណ្តូង ដែលវិជ្ជនីធ្លាប់ឃើញពេលមកក្នុងព្រៃជាមួយមិត្តភក្តិដំបូង។ សំឡេងស្រក់ទឹកចូលក្នុងអណ្តូងតក់ៗ សំឡេងនេះឮជាប់ត្រចៀកវិជ្ជនី។ វិជ្ជនីស្រាប់តែឃើញ ឈាមនៅជាប់មាត់អណ្តូងហូរស្រក់ទៅក្នុងអណ្តូង សំឡេងហៅវិជ្ជនី៖

“ចៅ! ចៅ! កុំទៅទីនោះអីមានគ្រោះថ្នាក់ណាស់”

វិជ្ជនីងាកមករកម្ចាស់សំឡេង គឺជាលោកយាយ ដែលឈរស្រែកពីចម្ងាយមិនឱ្យនាងទៅជិតអណ្តូងនោះទេ។ តែជើងនាងបញ្ជាមិនបាន ចេះតែបោះជំហានដើរទៅជិតមាត់អណ្តូងទឹកនោះ ស្រាប់តែស្រមោលខ្មៅៗចេញពីអណ្តូងមិនឃើញរូបរាង វារចេញពីមាត់អណ្តូង។

វិជ្ជនីភ័យតក់ស្លុតជាខ្លាំង យកដៃខ្ទប់មាត់សម្លឹងមើលរូបភាពស្រមោលទាំងអស់នោះ កំពុងតែវារចេញពីមាត់អណ្តូង។ ស្រាប់តែវិជ្ជនីចង់ស្រែក តែមិនអាចស្រែកបាន នាងបែរត្រលប់ក្រោយ បម្រុងចេញពីទីនោះ សំឡេងសើចក្អាយក្អាយមិនដឹងថាជាសំឡេងអ្នកណា ដូចជាសប្បាយចិត្តប្រៀបដូចខ្លួនរួចចេញពីមន្ទីរឃុំឃាំងអ៊ីចឹង។

“យើងមានសេរីភាពហើយ រយៈពេល២០ឆ្នាំជាងមកហើយ ដែលយើងនៅទីនេះ យើងនឹងសងសឹកនូវអ្វីដែលពួកឯងបានធ្វើដាក់មកលើក្រុមគ្រួសារយើង ហាសហា” សំឡេងមនុស្សស្រីសើចគួរឱ្យខ្លាច។ វិជ្ជនីងាកទៅវិញឃើញស្រមោលខ្មៅមនុស្សស្រីប្រុសមួយគូទៅមើលបាត់។

“ចៅ! ត្រលប់មកផ្ទះយើងវិញចៅ” វិជ្ជនីភ្ញាក់ពីគេងព្រើត យកដៃញីភ្នែក រួចបើកភ្នែកមកក៏ឃើញលោកយាយគាត់កាន់កូនកាំបិតមួយយកចេញពីក្បាលដំណេកខ្ញុំ ខ្ញុំស្ទុះក្រោកឡើង។

“មានរឿងអ្វីទៅលោកយាយ?”

“គ្រាន់តែជាការយល់សប្តិប៉ុណ្ណោះចៅ ចៅបំភ្លេចវាចោលចុះ” លោកយាយប្រៀបដូចជាដឹងរឿងរ៉ាវរបស់វិជ្ជនីយល់សប្តិមួយនេះ។

“ខ្ញុំភ័យណាស់លោកយាយ!” វិជ្ជនីស្ទុះទៅឱបលោកយាយ លោកយាយគាត់អង្អែលក្បាលវិជ្ជនី

“មិត្តភក្តិចៅកំពុងតែចាំ រៀបចំខ្លួនមក”

“ចាសលោកយាយ”

នីស័កដើរចូលមកខាងក្នុងផ្ទះ ឃើញវិជ្ជនីទឹកមុខមិនសូវស្រស់បស់សោះ៖

“មានរឿងអីវិជ្ជនី?”

“គ្មានរឿងអីទេ! ខ្ញុំរៀបចំខ្លួនសិន គ្រប់គ្នានៅណា?”

“ពួកគេចាំនៅខាងក្រៅ” នីស័កនិយាយចប់មើលទៅមុខលោកយាយ លោកយាយក៏បានយកកាំបិតនោះដាក់លើជើងពានកន្លែងអាសនៈគាត់វិញ ហើយគាត់បានដើរចេញមកខាងក្រៅ។

“នីស័កចេញទៅក្រៅសិនទៅ!”

“បាទ បាទ!” នីស័កដើរចេញមកខាងក្រៅ ហើយងឿងឆ្ងល់លោកយាយ។

“គាត់កាន់កាំបិតធ្វើអី? ឬមួយក៏ចង់សម្លាប់វិជ្ជនី វាមិនអាចទេ គាត់ចិត្តល្អនឹងពួកយើងសឹងអី មកពីខ្ញុំគិតអីផ្តេសផ្តាសទេដឹង”

“ការដែលគិតអាក្រក់ពីអ្នកដទៃ ទោះបីគេធ្វើល្អយ៉ាងណាក៏នៅតែមិនល្អចំពោះកែវភ្នែកដែលគេបានគិត” នីស័កភ្ញាក់នឹងលោកយាយមិនដឹងថាគាត់ឈរក្រោយខ្នងពីអង្កាល់ នីស័កលើកដៃសំពះលោកយាយ

“ខ្ញុំសុំអភ័យទោសចំពោះលោកយាយ ដែលបានគិតបែបនេះ”

“មិនអីទេចៅ! គ្រាន់តែចៅបារម្ភពីមិត្តភក្តិនិងចេះប្រយ័ត្នប្រយែងប៉ុណ្ណោះ”

វិជ្ជនីបានរៀបចំខ្លួនរួចរាល់។ លោកយាយបាននាំពួកគេ ចូលទៅក្នុងភូមិ។ ដើរមិនយូរប៉ុន្មានដែរ ពួកគេត្រូវដើរកាត់ព្រៃស្រោងមួយ ប្រៀបដូចជាព្រំដែនឬរបង ចូលទៅក្នុងភូមិមួយនោះអ៊ីចឹង។ កន្លែងដែលពួកគេដើរកាត់ព្រៃស្បោងនោះ មានច្រកមួយអាចឱ្យពួកគេចូលក្នុងភូមិនោះបាន។ លោកយាយជាអ្នកនាំផ្លូវខាងមុខពួកគេ ពួកគេទាំងអស់គ្នាដើរពីក្រោយលោកយាយ។

ពួកគេបានមកដល់ក្នុងភូមិ ដែលមានមនុស្សច្រើនគួរសមដែរ រស់នៅ។ ប្រៀបដូចជាភូមិបូរាណមួយអ៊ីចឹង មានគេលក់ដូរត្រីសាច់ បន្លែបន្លុក តែការស្លៀកពាក់ដូចមនុស្សសាមញធម្មតាទេ តែមានចាស់ៗមួយចំនួនគាត់ស្លៀកក្បិន អាវសាច់កំណាត់។ មើលទៅទិដ្ឋភាពរស់នៅបែបលាយបូរាណបន្តិច សម័យបច្ចុប្បន្នបន្តិច។ ពួកគេសម្លឹងមើលឆ្វេងស្តាំការរស់នៅរបស់អ្នកភូមិ មានផ្សារលក់ដូរមនុស្សអ៊ូអរគួរសម។

និយាយពីផ្ទះពួកគេរស់នៅ ក៏មិនខុសពីក្នុងភូមិធម្មតាដែរ តែមានតែផ្ទះឈើ ផ្ទះស្លឹក និងស្បូវប៉ុណ្ណោះ មិនមានផ្ទះថ្ម។ ផ្ទះឈរខ្ពស់ មានក្បូរក្បាច់រចនាបែបខ្មែរស្រស់ស្អាត អាចជាផ្ទះអ្នកមានស្តុកស្តម្ភឬមានឋានៈខ្ពស់នៅក្នុងភូមិមួយនោះ។ អ្វីដែលកាន់តែពិសេសនោះ មនុស្សស្រីប្រុសគឺស្រស់ស្អាតគ្រប់ៗគ្នា។ សម្បុរសណ្តែកបាយរលោង អ្នកខ្លះក៏រាងស្រអែម តែគន់មើលៗយូរសឹងតែលង់ដកចិត្តមិនរួច។

ចំណែកបុរសៗវិញ មាឌឌាំងកម្លាំងមាំមួន អ្នកខ្លះមិនពាក់អាវអីទេ ហើយថែមទាំងមានសាក់លើដើមទ្រូងឬនៅខ្នង។ អ្នកខ្លះជាអ្នកលីសែងប៉ាវស្រូវ អង្ករ សណ្តែក ពោតជាដើម ដែលមិនសូវឃើញពួកគេពាក់អាវ។

និយាយពីក្រុមពួកគេវិញ ចាប់ចិត្តទៅលើនំខ្មែរមាននំគម នំបត់ អន្សមចេក-ជ្រូក នំកងនំក្រូច។ តែពួកគេមិនអាចយករបស់គេមកញ៉ាំផ្តេសផ្តាសបានទេ ទាល់តែទិញរបស់នោះពីអ្នកលក់យកមកញ៉ាំ។ គ្រប់គ្នាបានបម្រុងលុយ ព្រោះគិតថាលោកយាយនាំពួកគេមកលេងក្នុងភូមិ និងដើរផ្សារអាចយកលុយនោះមកចាយបាន។ តែអ្នកលក់មិនទទួលយកទេ បែរជាអ្នកលក់បង្ហាញប្រាក់ដែលគេចង់បានគឺជាដុំសំរឹទ្ធិ ប្រាក់ឬជាដុំមាស ដូចជាគ្រួសតូចបានគេល្មមលក់។

ពួកគេស្រាប់តែចម្លែកក្នុងចិត្ត តើអាចទៅរកដុំមានតម្លៃទាំងអស់នេះមកពីណា? លោកយាយឃើញពួកគេនៅចោមរោមកន្លែងលក់នំខ្មែរ ក៏មានចិត្តដឹងថាពួកគេចង់ញ៉ាំនំ ស្រាប់តែលោកយាយដកថង់កំណាត់មួយចេញពីកន្រ្តដៃគាត់ ហើយហុចទៅឱ្យអ្នកលក់៤-៥ដុំ។

អ្នកលក់ក៏ព្រមលក់ឱ្យពួកគេ។ គ្រប់គ្នាលើកដៃសំពះលោកយាយ៖

“ភូមិអីក៏ចម្លែកម៉្លេះអ្ហះ! សម័យនេះហើយនៅចាយចឹងទៀត មើលតែសម័យលង្វែកចាយប្រាក់ឌួង!” សិទ្ធិយកដៃអេះក្បាល។

“វាជាប្រពៃណីរបស់អ្នកស្រុកភូមិគេ កុំនិយាយអីផ្តេសផ្តាស” វិជ្ជនីទទួលនំពីដៃអ្នកលក់។

“នំនេះឆ្ងាញ់អ្ហះ! ផ្អែមមុតតែម្តង រសជាតិឆ្ងាញ់ជាងអ្នកភ្នំពេញធ្វើទៀត” គន្ធាញ៉ាំបណ្តើរសរសើរបណ្តើរ។

“នេះជាម្ហូបអាហារប្រចាំភូមិ រសជាតិអាចនឹងខុសពីកន្លែងផ្សេង បើឆ្ងាញ់ចៅៗញ៉ាំឱ្យច្រើនទៅ”

លោកយាយគាត់នាំពួកគេដើរទៅមុខ មើលអីផ្សេងបន្តទៀត។ គន្ធាញ៉ាំបណ្តើរបញ្ចុកស៊ីណាបណ្តើរ សិទ្ធិនិងនីស័កកៀកកគ្នាមើលគេមើលឯងយ៉ាងរីករាយប្លែកភ្នែកមិនដែលឃើញ។ លោកយាយបានទិញត្រីសាច់ និងបន្លែបន្លុកទុកយកទៅធ្វើម្ហូបអាហារពេលល្ងាចឱ្យពួកគេ។

សិទ្ធិដើរកៀកកជាមួយនីស័កសុខៗ ចោលភ្នែកទៅឃើញនារីម្នាក់ កំពុងតែកាន់តាំងយូមាន សម្លៀកបំពាក់សមសួនបែបជាកូនស្រីដែលរស់នៅក្នុងឋានៈស្តុកស្តម្ភ។

សិទ្ធិតាមមើលនាងមិនដាក់ភ្នែកសោះ សម្រស់របស់នាងមិនចាញ់នារីទីក្រុងប៉ុន្មានទេ ប្រៀបដូចជាស្រីសួគ៌អ៊ីចឹង។ នៅក្បែរនាងមាននារីម្នាក់ ជាអ្នកកាន់របស់របរឱ្យនាង ដើរតាមនាងគ្រប់ជំហាន អាចជាអ្នកបម្រើនាងបើតាមមើលទៅ។

“អ្នកនាង ដូចជាមកលេងយូរទៅហើយ ពួកយើងគួរត្រលប់ទៅវិញទៅអ្នកនាង ខ្លាចលោកម្ចាស់បារម្ភ”

“ចាំបន្តិចសិន ខ្ញុំរើសមើលខ្សែដៃមួយខ្សែនេះសិន” នាងនិយាយទាំងសម្តីទន់ភ្លន់ ហើយចាប់លើកខ្សែដៃ ដែលធ្វើពីអង្កាំនិងត្បូងយ៉ាងស្រស់ស្អាត មកពាក់លើដៃខាងឆ្វេងរបស់នាង។

“ស្អាតទេ បងខ្ញុំពាក់វាលើដៃដូច្នេះ”

“ស្អាតណាស់អ្នកនាង”

“អ្នកលក់ខ្ញុំយកខ្សែដៃមួយនេះ”

“ចាស អ្នកនាង”

សូម្បីអ្នកលក់ក៏ហៅនាងថា អ្នកនាងដែរ ដោយសារតែនាងជាកូនមេភូមិនៅក្នុងស្រុកភូមិមួយនេះ។ នាងជាកូនស្រីតែម្នាក់របស់មេភូមិធ្នុង។ មេភូមិធ្នុងស្រលាញ់កូនស្រីសំណព្វចិត្តគាត់តែម្នាក់នេះខ្លាំងណាស់ ផ្គាប់ចិត្តគ្រប់យ៉ាង សូម្បីតែការរស់នៅ ក៏រស់នៅមានផ្ទះខ្លួនឯង ហើយមានអ្នកបម្រើឆ្វេងស្តាំតាមបម្រើនាងទៀតផង។

និយាយពីសិទ្ធិវិញ ឃើញនាងកាលណា ក៏ចាប់ចិត្តស្រលាញ់នាងភ្លាម តែមិនទាន់ដឹងឈ្មោះនាងនៅឡើយទេ នីស័កខំទាញដៃសិទ្ធិឱ្យដើរទៅមុខបន្ត តែសិទ្ធិនៅឈរនឹងមួយកន្លែង។

“សិទ្ធិ! ឯងកើតអីឯង គ្រប់គ្នាគេដើរទៅខាងមុខអស់ហើយ”

“អឺ! អឺ! នាងពិតជាស្រស់ស្អាតណាស់ គ្នាមិនដែលឃើញស្រីណាស្អាតដូចជានាងសោះ” នីស័កឆ្ងល់សម្តីសិទ្ធិ ងាកមើលឆ្វេងស្តាំ តែមិនឃើញនារីណាស្អាតដែលសិទ្ធិនិយាយឡើយ មានតែមីងៗជាអ្នកលក់ និងយាយៗតែប៉ុណ្ណោះ។

“វាឆ្កួតអីឯង ឡើងវង្វេងអស់ហើយនេះ”

“អ្ហាស! នាងទៅណាបាត់តាំងពីអង្កាល់ ធ្វើម្តេចបានជួបនាងម្តងទៀតទៅ ខ្ញុំមិនអាចបំភ្លេចនាងបានទេ”

“នែ! ឯងមកនិទានប្រលោមលោកស្នេហាអីឯង មកឆាប់ទៅខាងមុខជាមួយគេមក” សិទ្ធិក៏ងាកមើលជុំវិញខ្លួនតាមរកនាង តែនាងបានត្រលប់ទៅផ្ទះវិញបាត់ទៅហើយ។ សិទ្ធិនិងនីស័ក ក៏ខំប្រឹងរត់ឱ្យទាន់ មិត្តភក្តិខ្លួនកំពុងដើរជាមួយលោកយាយនៅខាងមុខឆ្ងាយពីពួកគេឈរណាស់ដែរ។

“ហើយពីរនាក់ឯងនៅធ្វើអី?”

“គ្មានធ្វើអីទេ! ជក់មើលរបស់របរផ្សេងៗហ្នឹងស៊ីណា អ្នកភូមិនេះពូកែច្នៃណាស់ របស់របរប្រើប្រាស់ឬខ្សែកខ្សែដៃអីស្អាតៗ ប្លែកពីរបស់នៅទីក្រុង”

“អើឱ្យតែប្រាកដ! នីស័កមិនសូវប៉ុន្មានទេតែអាសិទ្ធិនោះ ភ្នែកសម្លឹងមើលតែស្រីស្អាត សង្ស័យអ្ហះ! ប្រយ័ត្នជាប់ចិត្តក្រមុំៗនៅភូមិនេះវើយ ហាសហា”

“និយាយស្អីស៊ីណា! ខ្ញុំមិនងាយដូចស៊ីណាគិតផ្តេសផ្តាសទេ បើអាស័កវាអាច”

“នីស័កហ្អី!” វិជ្ជនីភ្លាត់មាត់និយាយ

“ន៎! ឃើញអត់អាស័កប្រយ័ត្នខ្លួនតិចអ្ហែង វិជ្ជនីមុខក្រញូវហើយ”

“នែ! គ្រប់គ្នានិយាយស្អីហ្នឹង ដូចជាជ្រុលពេកហើយ”

“ឈប់និយាយភ្លាម អត់អីលេងទេអ្ហី? បានលេងបង្អាប់គ្នាឯង” នីស័កយកដៃទះក្បាលសិទ្ធិ

“ពួកចៅៗ! មេឃដូចរសៀលទៅហើយ គួរតែនាំគ្នាត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ”

“ចាសលោកយាយ តស់! គ្រប់គ្នាពួកយើងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ ខ្លាចត្រលប់ទៅវិញយប់ពិបាកមើលផ្លូវ”

“តស់! តស់!” នីស័កហៅគ្រប់គ្នា

“គន្ធាញ៉ាំរហូតហ្មងនេះ!”

“ហាសហា បើវាឆ្ងាញ់! ញ៉ាំទៀតអត់?” គន្ធាយកនំបញ្ចុកស៊ីណា។

គ្រប់គ្នាក៏បានចាកចេញពីភូមិមួយនោះ ដើម្បីត្រលប់ទៅផ្ទះលោកយាយវិញ។ វិជ្ជនីបានហុចបន្លែ ត្រីសាច់ឱ្យទៅសិទ្ធិនិងនីស័កកាន់។ ពួកគេដើរតាមលោកយាយពីក្រោយ មើលទៅភូមិក៏មានសភាពធម្មតា ទោះបីជាមិនមានមនុស្សច្រើនអ៊ូអរ តែជីវភាពរស់នៅរបស់ពួកគេ មានភាពសុខសាន្ត។

ពួកគេបានដើរកាត់ផ្ទះមួយ ជើងសសរខ្ពស់ៗ ជាមួយកាំជណ្តើរវែង ហើយមានមនុស្សជាច្រើននៅក្រោមផ្ទះ ពួកគេធ្វើការរៀងៗខ្លួន។ លោកយាយឈប់ង៉ក់ ឈរសម្លឹងមើលទៅផ្ទះមួយនោះ។ ពួកគេតាមមើលទៅអាការនិងទឹកមុខលោកយាយ៖

“នេះជាផ្ទះអ្នកណាគេដែរលោកយាយ?” គាត់ស្តាប់វិជ្ជនីមួយសន្ទុះ ទើបគាត់តប៖

“នេះជាផ្ទះមេភូមិធ្នុង” គាត់និយាយមួយម៉ាត់ហ្នឹងចប់ ក៏ដើរទៅមុខបន្តទៀត។

គ្រប់គ្នាសម្លឹងមើលទៅផ្ទះមួយនោះមិនដាក់ភ្នែក វាមានលក្ខណពិសេស ដែលពួកគេមិនធ្លាប់ឃើញ ផ្ទះខ្មែរបែបបុរាណហើយធ្វើឡើងយ៉ាងប្រណីតគួរឱ្យចង់រស់នៅ។

សិទ្ធិក្រឡេកភ្នែកទៅក្រោមផ្ទះភ្លាម ស្រាប់តែឃើញមនុស្សម្នាក់ដែលគេបានឃើញ នៅក្នុងផ្សារកំពុងរើសខ្សែដៃ ហើយគេហៅអ្នកនាងគ្រប់គ្នា។ សិទ្ធិនៅឈរកាន់បន្លែមិនដើរទៅមុខជាមួយគេសោះ ទាល់តែនីស័កស្រែក៖

“អាសិទ្ធិ! អាសិទ្ធិ! ទៅផ្ទះវិញ ចុម! មើលវា ចម្ងាយប៉ុណ្ណឹងអត់ឮ អាសិទ្ធិ!”

“ស្អីអ្ហះ! ហៅក៏ហៅម៉េស អញហ្នឹងថ្លង់មែន?” សិទ្ធិដើរចេញពីកន្លែងខ្លួនកំពុងឈរមួយសន្ទុះ ដើរបណ្តើរគិតបណ្តើរ។

“នាងជាអ្នកណាគេ? ឬក៏ជាកូនលោកមេភូមិ ចឹងតើបានជានាងស្រស់ស្អាតលើសគេ នាងពិតជាស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់ បើបានដឹងឈ្មោះនាងទៀត មិនដឹងជាល្អយ៉ាងម៉េចទេ”

និយាយពីពួកគេដើរតាមលោកយាយត្រលប់មកផ្ទះវិញ ជិតមកដល់ព្រៃរបងចេញមកវិញ វិជ្ជនីចោលភ្នែកពីចម្ងាយ ឃើញបុរសម្នាក់ស្លៀកឈុតស មានខ្សែកអង្កាំ បែបទំនងជាគ្រូខាងអាគមអំពើ សក់វែងក្រញ៉ៃមើលមិនយល់ ដែលនៅមិនឆ្ងាយពីនាងប៉ុន្មានទេ ថែមទាំងមានកាន់អីនៅនឹងដៃ មិនដឹងថាជាអ្វីឱ្យប្រាកដ នាងតាមមើលបុរសម្នាក់នោះដើរឆ្ងាយទៅៗ ទាល់តែដាច់កន្ទុយភ្នែកមើលលែងឃើញ។ ស្រាប់តែមានគេទះស្មាវិជ្ជនីបែបពញ្ញាក់៖

“មើលអ្វីហ្នឹងវិជ្ជនី?”

“អើយនីស័កទេអី! លេងអីចឹង! គ្មានមើលអីទេ”

“គ្មានមើលអីទេ! តែសម្លឹងមិនដាក់ភ្នែកសោះ”

“តស់! ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ មកនីស័កនៅមើលអីដែរ”

“ចង់ដឹងថាវិជ្ជនីឯងមើលអីហ្នឹងណា! ហាសហា”

“កុំលេងសើចច្រើនពេល ល្ងាចហើយ”

ពួកគេដើរមិនយូរប៉ុន្មានក៏បានមកដល់ផ្ទះកន្លែងលោកយាយរស់នៅ។ គ្រាន់តែមកដល់ផ្ទះភ្លាម មេឃចាប់ផ្តើមងងឹតបន្តិចម្តងៗ ពួកគេស្ទុះស្ទាអ្នកខ្លះងូតទឹក អ្នកខ្លះជួយធ្វើម្ហូបជាមួយលោកយាយ។ វិជ្ជនីនិងនីស័ក គេជួយរៀបចំធ្វើម្ហូបជាមួយលោកយាយ ចំណែកសិទ្ធិ គន្ធានិងស៊ីណា ពួកគេរៀបចំខ្លួនងូតទឹកមុន អាងហើយប្តូរវេនគ្នាជាមួយវិជ្ជនីនិងនីស័ក។ សិទ្ធិតាំងពីមកដល់ផ្ទះភ្លាម ដូចជាមិនមានព្រលឹងនៅក្នុងខ្លួនសោះ ឈរធ្មឹងៗម្នាក់ឯង សូម្បីតែយួរទឹក ក៏មួយៗ មិនដឹងថាមានរឿងអ្វី៖

“សិទ្ធិ! រវល់ធ្វើអីហ្នឹង? ដួសទឹកដាក់មក អស់ទឹកហើយ សិទ្ធិ!” គន្ធាទះស្មាមួយដៃ

“អូយ! មានរឿងអីបានវ៉ៃខ្ញុំ?”

“ឱ្យដួសទឹកដាក់ពាង”

“ចាំបន្តិចមិនបាន នែងាកតិចមើល៍”

“អញសង្ស័យតែទៅផ្សារថ្ងៃមិញ ជាប់ចិត្តអ្នកណាគេនៅក្នុងភូមិទេដឹង”

“កុំចេះតែគិតអីផ្តេសផ្តាសមើលល៍! ស៊ីណា ងូតទឹកដឹងងូតទឹក”

“ន៎! ឃើញអត់ៗ វាបង្វែរសំនួរហើយ”

“ខ្ញុំឈប់និយាយជាមួយ២នាក់ឯងហើយ! ងូតទឹកដែរសិន”

“វាអៀនហើយ វាអៀនហើយ ឃើញអត់គន្ធា ហាសហា” ពួកគេក៏នាំគ្នាងូតទឹករួច ក៏នាំគ្នាផ្លាស់ខោអាវដើម្បី ប្តូរវេនគ្នាម្តង។

និយាយពីវិជ្ជនី នីស័កនិងលោកយាយវិញ នីស័កខ្លាចៗលោកយាយមិនហ៊ាននិយាយជាមួយលោកយាយទេ បើគេចង់ធ្វើអីជួយគេសួរវិជ្ជនី ចំណែកវិជ្ជនីសួរលោកយាយតថាត្រូវធ្វើអី។ ក្រោយពីចម្អិនអាហាររួចរាល់ វិជ្ជនីបានឱ្យលោកយាយទៅអង្គុយសម្រាកលើគ្រែ ហើយយកទឹកឱ្យលោកយាយពិសារ។

ចំណែកគេនិងនីស័កក៏ធ្វើបន្តរបស់ខ្លះជំនួសលោកយាយ។ នីស័ករកវិធីលើកឆ្នាំងបាយចុះពីចង្រ្កានបាយ គេចង់រកកំណាត់មកលើក តែមិនមាន បើលើកនឹងដៃ វាក្តៅ ដោយវិជ្ជនីឃើញនីស័កឆ្លេឆ្លាៗ ក៏រាងទើសចិត្ត៖

“ហើយរកមើលអីគេ? មិនលើកឆ្នាំងចានចុះមក នៅរេរាអីគេ?”

“លើកម៉េចអត់កំណាត់ផង!”

“ចាំមើលខ្ញុំធ្វើឱ្យមើល” វិជ្ជនីយកឈើអុសប្រវែងប្រហែលជាបីចង្អាម២កំណាត់ ហើយយកវាទៅទ្រដៃឆ្នាំងហើយទម្លាក់វាចុះក្រោម។ នីស័កទះដៃសរសើរវិជ្ជនី៖

“វិជ្ជនីពូកែមែន ទាំងស្អាត ទាំងឆ្លាត ទាំងចេះធ្វើម្ហូបទៀត អ្នកណាបានធ្វើជាប្រពន្ធសំណាងងាប់ហើយ”

“និយាយអីនីស័ក? គិតអីឆ្កួតចឹង!”

“ខ្ញុំនិយាយលេងតាស! ខ្ញុំទៅងូតទឹកមុនហើយ ចាំប្រាប់ឱ្យ៣នាក់នោះមកជួយ ឆាប់បានងូតទឹក”

“ចាស! ទៅងូតទឹកមុនទៅ!” វិជ្ជនីក៏នៅមើលបាយសម្ល ចាំវាពុះដាក់វាចុះ ហើយដាក់ដាំទឹកផឹក។

កំពុងតែអង្គុយសុខៗ មានស្រមោលនៅខាងក្រៅចង្រ្កានបាយ ជាស្រមោលមនុស្សដើរ តែមិនឮសម្រឹបជើងអ្វីទាំងអស់។  កន្ទុយភ្នែកវិជ្ជនីចាប់បានស្រមោលខ្មៅនោះ ស្រមោលនោះនៅមួយកន្លែង ក្រោយវិជ្ជនីក្រោកឈរ បម្រុងនឹងដើរទៅមើលឱ្យជិត ស្រាប់តែស្រមោលនោះដើរចេញទៅបាត់ មិត្តភក្តិនាងក៏ឈរនៅមាត់ទ្វារ នាងងាកខ្លួនទៅភ្ញាក់ឱ្យព្រើត។

“ហើយគ្រប់គ្នាមកតាំងថ្មើរម៉ានហ្នឹង?”

“មិញហ្នឹង! ឃើញវិជ្ជនីអើតលើមៗ មើលអីមិនដឹងក៏ខ្ចិលហៅ ឥឡូវទៅងូតទឹកជាមួយនីស័កទៅទុកឱ្យខ្ញុំអ្នករៀបចំ”

“ស្អីគេឱ្យខ្ញុំនិងស័កងូតទឹកជាមួយគ្នា? មើលនិយាយឱ្យស្រួលមើល មួយៗឥឡូវមិនបានទេនិយាយបង្កប់ន័យណាស់ ហ៊ឹស!”

“ទៅវិជ្ជនីទៅងូតទឹកសម្អាតខ្លួនទៅណា! មើលខ្លួនប្រលាក់សុទ្ធតែផេះ និងធ្យូងអស់ហើយ” គន្ធាដើរទៅវិជ្ជនី ចាប់កាន់ដៃវិជ្ជនី។

“អឺ! អឺ! ពួកអ្ហែងរៀបចំទៅណា គ្នាទៅងូតទឹកសិនហើយ” និយាយចប់វិជ្ជនី ផ្លាស់ខោអាវដើម្បីងូតទឹក តែចាំឱ្យនីស័កងូតហើយ បានគេទៅងូតម្តង។

និយាយពីអ្នកបីនាក់ដែលនៅចង្រ្កានបាយវិញ សិទ្ធិលើកឆ្នាំងបាយដាក់លើគ្រែមុខផ្ទះ ចំណែកស៊ីណានិងគន្ធា រៀបចំម្ហូបដាក់ចានខ្លះ ដាក់លើស្លឹកចេកខ្លះ មានត្រីអាំង និងសម្លម្ជូរត្រកួន។ លោកយាយក៏បានងើបចេញពីគ្រែ ដើម្បីឱ្យពួកគេហូបបាយ គាត់មកអង្គុយលើកៅអី ក្បែរនោះ ដោយទឹកមុខស្មើ មិនដឹងថាគាត់កំពុងតែគិតអ្វី។ ក្រោយរៀបចំរួចរាល់ ពួកគេបានជុំគ្នាញ៉ាំបាយ៖

“លោកយាយមកពិសារបាយជាមួយពួកចៅ”

“ចាស! ហូបទៅចៅ យាយកាន់សីល ពេលយប់មិនទទួលទានអាហារទេ”

“ពួកចៅដូចនៅរំខានលោកយាយដល់ហើយ” គន្ធានិយាយបណ្តើរ មើលមុខបណ្តើរ។

“គ្មានទៅរំខានអីទេ បានពួកចៅមករស់នៅកុំឱ្យស្ងាត់ យាយសប្បាយចិត្ត”

“ចុះពូដែលនាំផ្លូវពួកយើង គាត់ត្រលប់មកវិញពេលណាទៅ ទើបគាត់មកនាំពួកយើងទៅក្រុងវិញទៅ?” សិទ្ធិនិយាយបណ្តើរញ៉ាំបណ្តើរតែ មើលទៅមុខនីស័ក។

“អញម៉េចដឹង! មើលមុខអញ នុះៗ!” នីស័កយកដៃចង្អុលទៅកាន់លោកយាយ តែបែបលើកដៃតិចៗជាមួយកន្ទុយភ្នែកផង។

“រឿងចៅដែលជូនពួកចៅត្រលប់ទៅវិញ ចាំមើលមួយថ្ងៃពីរសិនទៅ ពួកចៅកុំបារម្ភអី!” លោកយាយនិយាយចប់ សិទ្ធិនិងនីស័កមើលមុខគ្នា លេបទឹកមាត់ស្ងាត់ឈឹង។

“ចាសលោកយាយមិនអីទេ ពួកចៅអាចចាំបាន” ពួកគេស្ទុះស្ទានាំគ្នាញ៉ាំអាហារអីរួច រៀបចំទុកដាក់អស់ក៏ចូលសម្រាក ទៅខាងក្នុងផ្ទះ។

ព្រលឹមស្រាងៗ លោកយាយអង្គុយលើគ្រែ ដូចចាំពួកគេភ្ញាក់ពីដំណេក។ វិជ្ជនីក្រោកពីដេក ដើរចេញមកខាងក្រៅ ឃើញលោកយាយកំពុងតែអង្គុយ៖

“លោកយាយ!”

“ចាស! ចៅ ប្រាប់គ្នាពួកចៅផង ថ្ងៃនេះយាយទៅភូមិឯក្រៅ ទាល់តែល្ងាចបានយាយមកវិញ មើលគ្នាគ្នីផង កុំទៅណាផ្តេសផ្តាស”

“ភូមិឯក្រៅ? ទីនេះមានភូមិក្រៅមួយទៀត?” វិជ្ជនីគិតក្នុងចិត្ត។

“ពួកចៅ! បើចូលទៅក្នុងភូមិអី ត្រូវតែប្រយ័ត្នប្រយែង ប្រយ័ត្នរករឿងដាក់ខ្លួនណា អ្នកភូមិគេមិនចូលចិត្តមនុស្សមកពីខាងក្រៅទេ”

“ចាស! ចាសលោកយាយ”

“ថង់ប្រាក់ យាយដាក់ខាងមុខអាសនៈ ពួកចៅអាចយកចាយបាន”

“ចាស! ពួកចៅអរគុណលោកយាយណាស់”

“ចឹងយាយទៅហើយ” លោកយាយនិយាយចប់ គាត់ដើរចាកចេញពីផ្ទះនេះបាត់ទៅ។ វិជ្ជនីដើរទៅចង្រ្កានបាយ ធ្វើបាយទឹកឱ្យមិត្តភក្តិញ៉ាំ ដោយមានបន្លែត្រីសាច់ សល់ពីយប់មិញ។ មិត្តភក្តិពួកគេក្រោកឡើង រាងឆ្លេឆ្លាបាត់វិជ្ជនីនិងលោកយាយ។ ពួកគេស្រែករកវិជ្ជនី នីស័កទៅក្បែរអណ្តូង អ្នកខ្លះដើរឆ្ងាយពីផ្ទះបន្តិច៖

“វិជ្ជនី! វិជ្ជនី!”

“អញសង្ស័យវិជ្ជនីទៅក្នុងភូមិជាមួយលោកយាយទេដឹងអាស័ក!”

“អញក៏មិនដឹងដែរ!”

“វិជ្ជនី! វីជ្ជនី!” គន្ធាស្រែករកវិជ្ជនី។

“គ្រប់គ្នា វិជ្ជនីនៅទីនេះ!” ស៊ីណាស្រែកប្រាប់ពួកគេ។

“ពុទ្ធោ! វិជ្ជនី! ពួកខ្ញុំស្មានតែបាត់វិជ្ជនីឯងទៅណាបាត់ហើយ” នីស័កយកដៃជូតញើសថ្ងាស។

“មានបាត់ទៅណា! មកធ្វើបាយម្ហូបឱ្យគ្រប់គ្នាហ្នឹង”

“មកចាំខ្ញុំជួយ!”

“ចាស! គន្ធាជួយហាន់បន្លែនោះតិចមក ស៊ីណាហាន់សាច់បន្តិចមក”

“ចុះពីរនាក់ខ្ញុំមានអីឱ្យជួយអត់” សិទ្ធិសួរវិជ្ជនី។

 “ទៅជួយរកអុសបន្តិចមក”

“Ok! ចឹងតស់អាស័កទៅរកអុសពីរនាក់”

ពួកស្រីៗគេនៅចង្រ្កានបាយធ្វើម្ហូប ចំណែកសិទ្ធិនិងស័កទៅរកអុសឯព្រៃ តែមិនឆ្ងាយពីផ្ទះទេ។ និយាយពីសិទ្ធិនិងនីស័កវិញ ប្រទះឃើញដើមឈើងាប់មួយរាងធំដែរ តែមិនបានយកកាំបិតមក សិទ្ធិក៏រត់ទៅផ្ទះយកកាំបិត នីស័កគេនៅចាំសិទ្ធិយកកាំបិតមក។ នីស័កអង្គុយលើដើមឈើដែលបាក់ដួល ស្រាប់តែគេមើលទៅមេឃខ្មៅងងឹតខ្មួលខ្មាញ់ គួរឱ្យខ្លាច ប្រៀបដូចមានព្រឹត្តិការណ៍អាក្រក់អ្វីមួយកើតឡើង ផ្លេកបន្ទោរភ្លឹបភ្លែតៗ៖

“មេឃនេះដូចចម្លែកម្ល៉េះ! រកភ្លៀងទេដឹង ម៉េចៗអ្ហាងរត់ទៅផ្ទះវិញ” ស្រាប់តែសំឡេងស្រែកហៅពីចម្ងាយ នីស័កក្រឡេកទៅឃើញសិទ្ធិរត់មកពីចម្ងាយ នីស័កក៏ក្រោកឈរ ចាំយកកាំបិតពីសិទ្ធិមកកាប់ដើមឈើយកអុសទៅដុត។ សិទ្ធិរត់សំដៅមករកនីស័កព្រមទាំងស្រែកហៅ៖

“នីស័ក! ដើរមកនេះមក”

នីស័កគិតក្នុងចិត្ត៖

“រត់មកហើយចាំបាច់ឱ្យអញដើរទៅ” ស្រាប់តែមានគេកេះខ្នងនីស័ក នីស័កបែរទៅក្រោយភ្លាមសឹងតែដួលទៅនឹងដី សិទ្ធិលើកកាំបិតឡើងលើ ដូចចង់កាប់អ៊ីចឹង។

“អាស័ក! គឺអញណា៎! អ្ហែងកើតអី?”

នីស័កប្រៀបដូចជាមនុស្សភ្ញាក់ពីយល់សប្តិ ផ្ទៃមេឃធម្មតា ចំណែកសិទ្ធិគឺឈរនៅក្រោយខ្នងគេទៅវិញ។ នីស័កថយចេញពីសិទ្ធិបន្តិច៖

“អាសិទ្ធិមែន”

“អើអញអ្ហះ! យីអានេះវ៉ី!”

“ចុះរត់អម្បាញ់មិញជាអ្នកណាគេ?” នីស័កគិតក្នុងចិត្ត។

“នេះ! កាំបិត កាប់មកចាំអញលីទៅផ្ទះ”

នីស័កតាំងស្មារតី យកកាំបិតពីសិទ្ធិ ហើយកាប់ដើមឈើងាប់ៗនោះ។ កាប់បានមួយគំនរល្មមហើយ ពួកគេក៏នាំគ្នាជញ្ជូនយកទៅដាក់ចង្រ្កានបាយ។ ក្រោយធ្វើការងារគេរួចហើយ នីស័កនិងសិទ្ធិ គេរៀបចំខ្លួន ងូតទឹកមុនពួកស្រីៗ។ ចំណែកស្រីៗធ្វើអីរួច លើកយកមកដាក់លើគ្រែ ដើម្បីនាំគ្នាញ៉ាំអាហារពេលព្រឹក។

ថ្ងៃត្រង់បន្តិច គ្រប់គ្នាសម្រាកលេងលើគ្រែខាងមុខផ្ទះ ចំណែកលោកយាយក៏គាត់មិននៅ។ ម្នាក់ៗមានគំនិតចង់ដើរលេងឯផ្សារក្នុងភូមិ៖

“ពួកយើងអត់ធ្វើអីដដែលទៅលេងក្នុងភូមិហ្អី!”

“សិទ្ធិ! លោកយាយប្រាប់ថាកុំឱ្យទៅណាផ្តេសផ្តាស ល្ងាចលោកយាយគាត់មកវិញហើយ ប្រយ័ត្នបាត់ពួកយើងគាត់រកមិនឃើញគាត់បារម្ភ”

“អូយ! ស្មុគស្មាញម៉្លេះវិជ្ជនី មើលតែរាងល្ងាចតិចមកវិញមក ទាន់ហើយ!”

“គ្នាចង់ទៅលេងក្នុងភូមិដែរសិទ្ធិ!”

“ចុះស៊ីណាទៅអត់?”

“គន្ធាទៅខ្ញុំក៏ទៅដែរ វិជ្ជនីនិងនីស័កទៅដែរទៅ”

“អើយ! ពិបាកឃាត់គ្រប់គ្នាណាស់ ទៅតែកុំបង្ករឿងឱ្យសោះ”

“វិជ្ជនី! មើលតែពួកខ្ញុំហ្នឹងជើងកាប់ចាក់ ស្គាល់គ្នាតាំងពីតូច នីស័កអត់មាត់កចឹង?”

“គ្មានអីទេ! បើទៅ ទៅឥឡូវទៅ ឆាប់បានមកវិញ” និយាយចប់គ្នារួចរាល់ ពួកគេរៀបចំខ្លួនទៅក្នុងភូមិ។

ពួកគេដើរតាមផ្លូវដែលលោកយាយនាំគេពេលទៅលើកមុន មិនយូរប៉ុន្មានពួកគេបានមកដល់ផ្សារក្នុងភូមិ។ អ្នកលក់ដូរក្នុងផ្សារគឺមានសភាពដូចទូទៅធម្មតា ពួកគេដើរ ស្រាប់តែបាត់សិទ្ធិ មិនដឹងដើរទៅឯណាបាត់។ ពួកគេងាកឆ្វេង ងាកស្តាំ មិនដឹងជាសិទ្ធិនេះគេទៅណា៖

“ហើយដើរមកជាមួយគ្នាមិញ សិទ្ធិគេបាត់ទៅណា?”

“ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរវិជ្ជនី បើវាដើរពីក្រោយគេសុខៗមិនដឹងជាបាត់ទៅ?”

“អើយ! កុំខ្វល់ពីវាពេក ធំហើយមិនមែនកូនក្មេងឯណា ដើរលេងមួយជុំ ពីរជុំសិនទៅ តែតិចទៀតវាដើររកពួកយើងវិញហើយ”

“ចឹងស៊ីណាចង់ទៅដើរមើលអី?” គន្ធាចាប់កាន់ដៃស៊ីណាជាប់។

“យើងទៅមើលខាងមុខទៅ ឃើញមនុស្សជុំៗកំពុងធ្វើអីនោះ?” ស៊ីណាគន្ធាក៏ដើរតិចៗទៅមុខ។

“ឥឡូវគិតម៉េចវិជ្ជនី! ចាំសិទ្ធិសិន ឬក៏ឱ្យវាមករកពួកយើងខ្លួនឯង”

“ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ តែតាមពីរនាក់នោះសិនទៅ ចាំតាមរកសិទ្ធិតាមក្រោយ”

វិជ្ជនីនិងនីស័កក៏ដើរតាមពីក្រោយគន្ធានិងស៊ីណា។ កន្លែងដែលពួកគេទៅមើលនោះ មានប្រុស២ ៣នាក់ បង្ហាញពីអាគមឆ្អឹងដែកស្បែកស្ពាន់ កាប់មិនមុតដុតមិនឆេះ មានព្រួសភ្លើងទៅលើអាកាសទៀត។

បើនៅភ្នំពេញ គេអាចហៅថាបាស៊ី ឬសៀក តែនេះមិនមែនឆ្ពិនភ្នែកទេ គឺគេយកកាំបិតមកកាប់មនុស្សពិតៗ ដោយគេកាប់ដើមចេកសាកឱ្យមើលពីដំបូង ភ្លើងដុតពិតតែម្តង ពួកគេមើលក៏ស្រៀវជំនួស មានតែយកដៃបិទភ្នែក ខ្លាចតែមានឈាមចេញពីមនុស្សដែលឈរឱ្យគេកាប់ មានសាក់យ័ន្តពេញខ្លួន។ បន្ទាប់ពីមើលសកម្មភាពទាំងអស់នេះចប់ ពួកគេក៏ដើរត្រលប់មកក្រោយ វិញណាមួយតាមរកនីស័កសិន។ សំឡេងស្រែកពីចម្ងាយថា៖

“ឈប់! ឈប់! ឈប់អាចោរចង្រៃ!”

មនុស្សចៀសផ្លូវឱ្យបុរសនោះរត់ ថែមទាំងមានបុរសម្នាក់ រត់តាមក្រោយជាមួយគ្នាគេ២នាក់។ ពួកគេសម្លឹងមើលពីចម្ងាយគឺជាសិទ្ធិ កំពុងតែរត់ប្រវេប្រវា គេចពីបុរសដែលកំពុងតែរត់ដេញតាមគេ។ ស្រាប់តែសិទ្ធិរត់ រវល់តែងាកមើលក្រោយ ក៏បានរត់មកបុកតុអ្នកលក់ផ្លែឈើ ក្រឡាប់ខ្លួន ដួលរមៀលមកក្បែរជើងនារីម្នាក់កំពុងតែ រើសខ្សែកនិងខ្សែដៃ។

“យើស! អាចោរចង្រៃហ៊ានមានជើងមានដៃ មកលួចរបស់របក្នុងភូមិផង យើស!”

“ខ្ញុំមិនបានលួចទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែកាន់មើល ខ្ញុំមិនបានលួចទេ” សិទ្ធិលើកដៃសំពះ។

“មាត់ថាមិនបានលួច ចុះនៅដៃឯងនោះជាស្អីវិញ?”

មានភាគបន្ត…

និយាយពីបុរសម្នាក់កំពុងតែបើកឡានវិញ គេមានឈ្មោះថានីស័ក គេជាបុរសសង្ហា ខ្ពស់ ស ទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ពេលកំពុងបើកឡាន។ នារីម្នាក់ដែលកំពុងតែអង្គុយក្បែរគេនោះ ឈ្មោះថាវិជ្ជនី ទឹកមុខប្រែជាស្រពោនមិនដឹងក្នុងចិត្តនាងកំពុងតែមានរឿងអ្វីនោះទេ។ នាងជាមនុស្សពិសេសចម្លែកខុសគេបន្តិច នាងមានគ្រូបាធ្យាយកាន់តាមថែរក្សានាង ពេលមានរឿងអ្វីមួយនាងតែងតែដឹងមុនជានិច្ច។ ចំណែកនារីដែលអង្គុយនៅកៅអីក្រោយ កំពុងតែដេកលង់លក់ដូចជាមនុស្សអស់កម្លាំងនៅខាងឆ្វេងដៃក្បែរកញ្ចក់ឡានមានឈ្មោះថាគន្ធា។ គន្ធជាមនុស្សដែលឆាប់ឆេឆាវ ហើយឆាប់ខ្លាចពេលជួបរឿងអ្វីមួយរន្ធត់ៗ តែនាងស្រលាញ់មិត្តភក្តិដូចបងប្អូន។ ចំណែកបុរសនៅកណ្តាលគេមានឈ្មោះសិទ្ធិ  កំពុងតែផ្អែកស្មានឹងនារីម្នាក់ទៀត ទាំងទឹកភ្នែកជោគពេញផ្ទៃមុខ ខ្លួនប្រាណដូចជាល្ហិតល្ហៃអស់កម្លាំង មិនដឹងថាកំពុងតែខូចចិត្តរឿងអ្វី។ នារីដែលត្រូវសិទ្ធិផ្អែកស្មានាងឈ្មោះស៊ីណា។ នាងជាមនុស្សម៉ត់ចត់មិនចេះខ្លាច បែបចរិតមនុស្សប្រុស មានសាច់បន្តិច ហើយសម្តីរាងនិយាយកាងៗ តែនាងជាមនុស្សស្មោះត្រង់និងស្រលាញ់មិត្តភក្តិរបស់នាងណាស់។

តៃកុងឡានជានីស័ក ចេះតែបន្តដំណើរទៅមុខ កំពុងតែចាកចេញពីភូមិមួយស្ងាត់ជ្រងំ ព្រមទាំងមានអមនុស្សជាព្រលឹងស្រមោលខ្មៅ នៅឈរតាមមាត់ផ្លូវ មានតែវិជ្ជនីប៉ុណ្ណោះដែរអាចមើលឃើញ។ មិនដឹងផ្សែងហោះមកពីណា មកកាត់ចង្កៀងឡាន នីស័កប្រឹងទប់ចង្កូតឡានមួយទំហឹង។ ឡានស្រាប់តែឈប់ង៉ក់ ដោយសារនីស័កជាន់ហ្វ្រ័ងជាប់។ នីស័កនិងវិជ្ជនីងើបមុខឡើង មើលទៅកញ្ចក់ខាងមុខឡាន មានដើមអំពិលទឹកបារាំងប៉ុនណាណី។ បើនីស័កចាប់ហ្វ្រ័ងមិនជាប់ទេ ច្បាស់ជាបុកដើមឈើនោះមិនខាន។ ម្នាក់ៗក្នុងឡានសឹងតែព្រលឹងហោះចេញពីខ្លួនបាត់ទៅហើយ ស៊ីណាស្រែកសួរនីស័ក៖

“មានរឿងអីហ្នឹង? នីស័ក!”

“ឡានបែកកង់! សំណាងហើយមិនមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត កុំអីមានរឿងធំទាំងអស់គ្នាមិនខាន” នីស័កឆ្លើយទាំងបែកញើសជោកមុខ។

“ហ៊ឺ… ហ៊ឺ…. ខ្ញុំចង់ទៅផ្ទះវិញ” គន្ធាប្រែជាយំ ដូចកូនក្មេងបៀមដៃ។

“គន្ធា! កុំយំដូចកូនក្មេងមើល៍! ផ្ទះគង់តែទៅទេ ឥឡូវជួយគ្នាសិន ឱ្យឡានដំណើរការវិញសិន”

“គ្មានសង្ឃឹមទេនីស័កអើយ! ថ្មើរណេះនេះហើយ មានមនុស្សឯណា ហើយសំខាន់ពួកយើងនេះមិនដឹងនៅកន្លែងណាឱ្យប្រាកដទៀត?” សិទ្ធិបើកទ្វារចុះពីឡាន។

នីស័កដើរទៅខាងមុខឡាន មើលកង់ឡានខាងឆ្វេងធូរស្ពែត។ ទឹកមុខអស់សង្ឃឹម រួចដើរទៅជិតសិទ្ធិ។

“អ្ហែងធ្លាប់រស់នៅទីនេះ មានស្គាល់កន្លែងណាធ្វើឡានអត់?”

“គ្នាធ្លាប់រស់នៅមែន តែកាលនោះតូចហ្នឹង! ឥឡូវធំហើយម៉េចនឹងចាំទៅ!”

“ចឹងក៏និយាយដែរអ្ហះ!”

“គន្ធាឯងទៅណាអ្ហះ! គន្ធា គន្ធា” វិជ្ជនីស្រែកហៅគន្ធា ចំណែកគន្ធាបែរជាទៅឈរកណ្តាលថ្នល់ យកដៃបក់ហៅអ្នកណាមិនដឹង។

ស្រាប់តែឡានមិនដឹងមកពីណា ស្ទុះមកយ៉ាងលឿន ស៊ីណារត់ទៅទាញគន្ធា ឡើងលោះព្រលឹងគ្រប់គ្នា។

“គន្ធាឯងឆ្កួតទេអី! ទៅឈរកណ្តាលថ្នល់ឆ្កួតឡប់ចឹង ប៊ិះឡានបុកឯងទៀត!”

“ខ្ញុំចង់ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ ខ្ញុំមិនចង់នៅកន្លែងនេះទេ!” ស៊ីណាស្រាប់តែទះគន្ធាមួយកំផ្លៀង។

“ស៊ីណា ឈប់ទៅ!” វិជ្ជនីចាប់ដៃស៊ីណា។

“គ្រប់គ្នាមើលវាទៅ! វាឆ្កួតឡប់ហើយ សួរថាគ្រប់គ្នាចង់នៅទីនេះមែនគន្ធា?”

នីស័កនិងសិទ្ធិដើរចូលទៅជិតគន្ធា៖

“កំហុសខ្ញុំ! ឱ្យខ្ញុំសុំទោស បើខ្ញុំមិននាំអ្នកទាំងអស់គ្នាមក ក៏វាមិនមានរឿងនេះកើតឡើងដែរ”

“សិទ្ធិឯងកុំនិយាយអ៊ីចឹង គ្មានអ្នកណាចង់ឱ្យមានរឿងមួយនេះកើតឡើងដែរ”

“មែនហើយគ្នាយើង វិជ្ជនីនិយាយត្រូវ ឥឡូវពួកយើងឈប់ទម្លាក់កំហុសឱ្យគ្នាទៅ។ ព្យាយាមជួយគ្នារកវិធីដោះស្រាយ ដើម្បីត្រលប់ទៅភ្នំពេញវិញទាំងអស់គ្នា”

“បើមានឡានធ្វើដំណើរអ៊ីចឹង ប្រហែលជាមានមនុស្សអាចធ្វើដំណើរតាមហ្នឹងទៀត!” វិជ្ជនីឱបស្មាគន្ធា។

“នុ៎ះ! គ្នាយើងមានឡានជិះមក” សិទ្ធិឆ្លេឆ្លាស្ទុះទៅចិញ្ចើមផ្លូវ ដើម្បីស្ទាក់ឡាន។

សិទ្ធិលើកដៃគ្រវី ដោយទឹកមុខព្រួយបារម្ភខ្លាចឡានគេមិនឈប់ នីស័កដើរទៅឈរក្បែរនោះ៖

“ឡាន! ឈប់! ឈប់ជួយពួកខ្ញុំផង!”

សិទ្ធិព្យាយាមស្រែកផង បក់ដៃផង តែឡានបែរជាជិះលឿនស្លៅ។ ដូចមិនឃើញពួកគេឈរនៅមាត់ផ្លូវសោះ ទោះបីជាងងឹតស្ទុងៗតែហ្វាឡានគួរតែឃើញ។

“អើយអញ! ខំស្រែកឱ្យឈប់ប៉ុណ្ណោះហើយ វាមិនឈប់សោះ!” សិទ្ធិមួម៉ៅ។

“សិទ្ធិ! នីស័ក! ឡានអម្បាញ់មិញត្រលប់មកវិញហើយ គេមកជួយពួកយើងហើយ” វិជ្ជនីនិយាយផងអរផង។

“មែនហើយវិជ្ជនី!” តែបែរជាមើលទៅគន្ធាវិញ អង្គុយខ្ទប់មុខយំនៅខាងក្រោយឡាន មិនខ្វល់អ្វីទាំងអស់។

ស្រាប់តែឡាននោះត្រលប់ក្បាលមកក្រោយវិញ តែក្នុងឡានគ្មានមនុស្សជិះទេ មានតែតៃកុងឡានម្នាក់ប្រុសរាងចំណាស់ម្នាក់អង្គុយបើក ជាឡានតូរីស១៤កៅអី ។

សិទ្ធិដើរទៅជិតកញ្ចក់ឡានខាងមុខ គោះកញ្ចក់ហើយលើកដៃសំពះ៖

“ជម្រាបសួរពូ! ពួកខ្ញុំសុំទៅជាមួយផងបានទេពូ ឡានពួកខ្ញុំខូច ពូគ្រាន់តែជួយជូនខ្ញុំទម្លាក់ក្នុងភូមិ ចាំភ្លឺខ្ញុំរកជាងខ្លួនឯងពូ!”

ពូនោះបើកកញ្ចក់ឡាន មិននិយាយអ្វីទាំងអស់ គ្រាន់តែងក់ក្បាល។ សិទ្ធិឃើញគាត់ងក់ក្បាល ក៏លើកដៃសំពះអរគុណ ដើរទៅហៅមិត្តភក្តិឱ្យឡើងឡាន។

“តស់គ្នាយើង! គាត់ព្រមជូនយើងទៅទម្លាក់ក្នុងភូមិ ហើយចាំយើងរកជាងមកធ្វើឡាន”

“ចុះឡានទុកចោលហ្នឹង?”

“អើ! បើមិនទុកចោលសិន ឯងនៅចាំមែន?”

“ស័ក! ទៅទាំងអស់គ្នាទៅមិនអីទេ ចាំរកជាងបានត្រលប់មកយកឡានវិញទៅ!”

វិជ្ជនីនិយាយចប់ ដើរទៅក្បែរគន្ធា ទាញដៃគន្ធាឱ្យឡើងឡាន។

“មែនហើយអាស័កទៅទាំងអស់គ្នាទៅ!” ស៊ីណាយកអីវ៉ាន់ចេញពីឡានស័ក ដែលសំខាន់ៗរួច ដើរទៅបើកទ្វារពូម្នាក់នោះ នាំគ្នាឡើងឡានទាំងអស់គ្នា។

ពេលឡើងឡានអស់ សិទ្ធិមើលសភាពឡាន ដូចជាឡានគេដឹកផ្លែឈើនិងអីវ៉ាន់ មិនមែនជាឡានសម្រាប់រត់តាក់ស៊ីទេ។ ហើយក្នុងឡានពោសពេញដោយសំរាមនិងរោមសត្វមាន់និងទា ហើយធុំក្លិនអាក្រក់ណាស់ ដូចជាឡានដែលមិនបានសម្អាតម្តងសោះ។ ឡានចេះតែបើកទៅមុខ នីស័កនិងសិទ្ធិ ចេះតែមើលតាមបង្អួចឡាន ក្រែងលោមានផ្ទះអ្នកភូមិនៅក្បែររកចូលសួរគេ ដើម្បីរកជាងធ្វើឡាន។ សិទ្ធិមើលពីចម្ងាយ ឃើញផ្ទះមួយគេបើកភ្លើងស្ទុងៗ គិតថាមានអ្នកភូមិហើយ ទៅដល់រកឈប់សួរគេ។

“ពូ! ខាងមុខដូចមានផ្ទះ ចាំពូទម្លាក់ខ្ញុំទីនោះទៅ!”

ពូតៃកុងឡានមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ គាត់បានត្រឹមតែងក់ក្បាល ប្រាប់ជាសញ្ញាថា៖

“ដឹងហើយ!” តែពួកគេបានត្រឹមតែឃើញគាត់ងក់នៅក្នុងកញ្ចក់ឡានប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេចុះពីឡាន លើកដៃសំពះអរគុណពូតៃកុងឡាន ចំណែកពូនោះក៏បើកឡានចេញទៅបាត់ទៅ។ ពួកគេនាំគ្នាដើរសំដៅទៅរកផ្ទះមួយនោះ ដើរបានឆ្ងាយបន្តិចនាំគ្នាឈប់ មិនដឹងជាមូលហេតុអ្វី៖

“ឯណាផ្ទះដែលឯងឃើញនោះអាសិទ្ធិ?” ស៊ីណានិយាយទាំងមួម៉ៅ កំពុងតែអស់កម្លាំងដេកលក់ស្រួលផង។

“អញឃើញច្បាស់ណាស់! ឥឡូវដើរមកតាមអញមក”

“ពួកយើងទៅភ្នំពេញវិញទៅហ្អី? ខ្ញុំខ្លាចណាស់!” គន្ធានិយាយបណ្តើរឱបដៃវិជ្ជនីឡើងជាប់។

“គន្ធា! គន្ធា! ខ្លាចរឿងអី? មិនអីទេ យើងគង់តែទៅភ្នំពេញវិញទេ” វិជ្ជនីយកដៃអង្អែលស្មាគន្ធា។

“គន្ធាអើយ កុំបារម្ភអី!” ស៊ីណាឈរជិតវិជ្ជនី។

គ្រប់គ្នាក៏ដើរតាមសិទ្ធិ ឃើញមានភ្លើងអំពូលប្លុងៗពីចម្ងាយ ពួកគេក៏បានដើរសំដៅទៅរកផ្ទះមួយនោះ។

“ពួកយើងដូចដើរឆ្ងាយដែរហើយសិទ្ធិ!” វិជ្ជនីឈប់ដើរ ពួកគេមើលមុខវិជ្ជនីគ្រប់គ្នា។

“នុះ! ផ្ទះនៅមុខនោះ ជិតដល់ហើយ”

“តែខ្ញុំគិតថា ពួកយើងគួរតែទៅថ្នល់វិញទៅ! មេឃដូចជិតភ្លឺ វាងាយស្រួលរកគេឱ្យជួយពួកយើង”

“តែខ្ញុំចង់រកកន្លែងឱ្យពួកយើងសម្រាកសិន ល្មមតែឡានជួសជុសហើយនោះ”

សំឡេងខ្យល់ វូៗ អង្គើអស់ស្មៅដែលដុះចង់លិចផុតក្បាលរបស់ពួកគេ ទាំងពួកគេនៅវិលវល់ក្នុងព្រៃនោះនៅឡើយ។ ចំណែកផ្ទះដែលពួកគេបានឃើញពីចម្ងាយ ដើរឆ្ងាយមកហើយតែនៅតែមិនដល់។ ពួកគេកំពុងតែដើរ មេឃក៏ចាប់ផ្តើមបញ្ចេញរស្មីនាព្រឹកព្រលឹម សំឡេងមាន់រងាវក៏បន្លឺឡើង។

ពួកគេស្រាប់តែភ្ញាក់ បានដើរមកដល់កន្លែងមួយ មានផ្ទះខ្ទមចាស់ទ្រុឌទ្រោមមួយ ធ្លុះធ្លាយអស់ទៅហើយ ដែលគេទុកចោលយូរឆ្នាំមកហើយ គ្មានអ្នកណាគេរស់នៅទេ។ អ្វីដែលចម្លែកទៀតនោះ មានអណ្តូងទឹកមួយនៅចំហៀងផ្ទះ ផ្គុំដោយថ្មដុំធំៗ កម្ពស់ប្រហែលជិត១ម៉ែត្រពីដីចាស់ទ្រុឌទ្រោម ស្មៅក្បែរអណ្តូងដូចជាដុះលាស់ត្រួយខ្ចីល្អណាស់ អាចមកពីទីនោះជាសរសៃទឹកក្រោមដី វាធ្វើឱ្យចំហាយទឹក ជួយដល់ដីទីនោះមានជីវជាតិ ជួយដល់ដំណាំនិងរុក្ខជាតិដុះលូតលាស់បានល្អ វិជ្ជនីស្រាប់តែមានអាការចម្លែក ឈរធ្មឹងមិនដឹងថាមានរឿងអ្វី ស្រាប់តែនឹករូបភាពមួយលេចចេញមកចំពោះមុខ៖

“រត់ស្រួលបួល បងមើលកូនផងប្រយ័ត្នធ្លាក់ក្នុងអណ្តូង បងគួរតែសង់វាឱ្យខ្ពស់ជាងនេះទៅ!”

“ទើបតែ២ខួបកន្លះសោះ ចេះរត់តេះតះហើយ អូនមើលចុះ!”

“វិជ្ជនី វិជ្ជនី! តស់ពួកយើងគួរតែចាកចេញពីទីនេះទៅ ពួកយើងគួរតែដើរទៅរកផ្លូវថ្នល់ទៅ ក្រែងលបមានឡានម៉ូតូ អាចជួយពួកយើងបាន” នីស័កនិយាយបណ្តើរ ដើរចុះដើរឡើងបណ្តើរ ចំណែកសិទ្ធិទៅអង្គុយលើមាត់អណ្តូង។ ចំណែកគន្ធា គិតតែនិយាយម្នាក់ឯង៖

“ទៅផ្ទះវិញ! ទៅផ្ទះវិញ!”

“នែ! គន្ធាឯងនេះវាកើតអី ធ្វើឱ្យរឹងមាំមើល មួយៗម៉េចគិតថាខ្ញុំចង់រស់នៅទីនេះណាស់ហ្អី?”

“ខ្ញុំមិនដឹងទេ! តែខ្ញុំចង់ទៅផ្ទះវិញ វិជ្ជនីប្រាប់ពួកគេទៅ ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញទៅណា”

គន្ធាដើរទៅជិតវិជ្ជនី អង្វររុញដៃវិជ្ជនី។ សិទ្ធិងើបគូទចេញពីអណ្តូង៖

“នែវាឆ្កួតអីឯងគន្ធា! ឥឡូវពួកយើងមិនកំពុងតែរកវិធីត្រលប់ទៅវិញហ្អី!”

“កំហុសគឺមកពីឯងហ្នឹង! ដែលនាំពួកយើងមកទីនេះ ឥឡូវឯងមានឃើញអត់ថាអ្វីដែលកើតឡើងចំពោះពួកយើង?”

“ខ្ញុំអ្ហ៊ែះ? អូ៎! គ្រប់យ៉ាងមកពីខ្ញុំអ្នកនាំអ្នកទាំងអស់គ្នាមកទីនេះ អាស័កឯងនិយាយមើល ថាគ្រប់យ៉ាងមកពីខ្ញុំ?”

“អើយ! គ្រប់គ្នាកុំវែងឆ្ងាយ កាន់តែនិយាយកាន់តែវែងឆ្ងាយហើយនេះ ឥឡូវកុំបន្ទោសគ្នា ពួកយើងចាកចេញពីកន្លែងនេះទៅ!” ស្រាប់តែគន្ធារត់ទៅច្រានសិទ្ធិ ដួលទៅនឹងដី។

សិទ្ធិក្រោកឡើង ក៏ប្រតាយប្រតប់ជាមួយគន្ធា។ វិជ្ជនីចូលទៅឃាត់ ត្រូវបានសិទ្ធិគ្រវាសដៃត្រូវវិជ្ជនី។ វិជ្ជនីទៅដួលនៅក្បែរអណ្តូងទឹក សឹងតែធ្លាក់ចូលអណ្តូង បាននីស័កនៅក្បែរនោះទាញដៃទាន់។

“វាឆ្កួតអីឯងអាសិទ្ធិ! គន្ធាគ្នាស្រីអ្ហះ!”

“ស្រីក៏អញវាយដែរ ឱ្យតែធ្វើឆ្កួតៗចឹង!”

ស៊ីណាលើកវិជ្ជនី ដៃវិជ្ជនីមានត្រូវរបួសបុកនឹងមាត់អណ្តូង មានឈាមជាប់នៅមាត់អណ្តូងមួយចំនួន។

“វិជ្ជនីឯងយ៉ាងម៉េចហើយ? មានឈាម! វិជ្ជនីត្រូវរបួស!” នីស័កដើរទៅក្បែរវិជ្ជនី។

“នេះលទ្ធផលឃើញអត់អាសិទ្ធិ! វិជ្ជនីសឹងតែធ្លាក់ក្នុងអណ្តូង ឥឡូវត្រូវរបួសទៀត” ស៊ីណាដើរទៅក្បែរគន្ធា គន្ធាឱនមុខដាក់ឱ្យស៊ីណា។ សិទ្ធិលើកដៃសំពះវិជ្ជនី៖

“ខ្ញុំសុំទោសវិជ្ជនី ខ្ញុំគ្មានចេតនាទេ! ខ្ញុំសុំទោស!”

“មិនអីទេសិទ្ធិ តែពួកយើងជាមិត្តភក្តិនឹងគ្នា គួរតែស្រលាញ់គ្នាលើកទោសឱ្យគ្នា ថ្ងៃក្រោយកុំធ្វើចឹងទៀត ណាមួយគន្ធាជាស្រី គ្នាមិនរឹងមាំដូចពួកឯងទេ”

“ឥឡូវយើងគួរតែចាកចេញពីនេះ ខ្ញុំនឹងនាំអ្នកទាំងអស់គ្នាចេញពីទីនេះត្រលប់ទៅវិញ! គន្ធាគ្នាសុំទោសណា!”

“ឥឡូវកុំនាំគ្នានិយាយអីច្រើន ឆាប់នាំគ្នាចេញពីទីនេះទៅ យើងដូចជានៅកណ្តាលព្រៃតែគ្នាយើងហើយ ទីនេះគ្មានមនុស្សដើរកាត់ទេ” នីស័កក៏គ្រាហ៍វិជ្ជនី។

សំឡេងខ្យល់បក់មកវូ ដើមឈើនៅទីនោះរេរាំតាមខ្យល់មិនឈប់។ ម្នាក់ៗទឹកមុខរាងហេវហត់ដោយសារអត់បាយ អត់ទឹកតាំងពីយប់ មាត់ស្លេកៗ អាការម្នាក់ៗមិនសូវនឹងន និងមានកម្លាំងប៉ុន្មានទេ។ ស្រមោលមនុស្សពីចម្ងាយ សម្លៀកបំពាក់ អាវសាច់កំណាត់ ស្លៀកសំពត់សាច់គគីរ ចម្លែកត្រង់រុំក្រមានៅក្បាល បាំងផ្ទៃមុខមួយចំហៀង ដៃជ្រីវជ្រួញមានកាន់កន្រ្តកស្លា មានបាយហូបខ្ចប់ស្លឹកចេក ព្រមទាំងទៀនធូប និងមានម្លូស្លា។

គាត់ឈប់ង៉ក់ សម្លឹងមើលទៅពួកគេពីចម្ងាយដោយអាការចម្លែក។ គាត់មិនព្រមបន្តដំណើរទៅមុខទៀតទេ គាត់នៅតែសម្លឹងមុខពួកគេ ដោយយកដៃមកខ្ទប់ក្រមាខាងឆ្វេង យើងអាចឃើញត្រឹមតែមុខគាត់ខាងស្តាំតែមួយចំហៀងប៉ុណ្ណោះ។ គាត់មានកែវភ្នែកមុតស្រួច ពណ៌ប្រាក់ គួរឱ្យចម្លែក កម្រមានមនុស្សកែវភ្នែកមានពណ៍បែបនេះណាស់ បើមនុស្សធម្មតាទទួលមានកែវភ្នែកពណ៍ត្នោតចាស់ទេ។

អ្វីដែលចម្លែកពួកគេនៅទីនេះយូរមកហើយ មិនទាន់ឃើញមាននរណាដើរកាត់នេះទេ តែនេះស្រាប់តែមានមនុស្សពួកគេមិនដឹងថា ជាមនុស្សឬជាខ្មោច ដែលលងពួកគេទាំងថ្ងៃបែបនេះ។ វិជ្ជនីដើរទៅទល់មុខលោកយាយ ហើយលើកសំពះ៖

“ជម្រាបសួរលោកយាយ តើចៅអាចពឹងលោកយាយជួយនាំផ្លូវពួកចៅចាកចេញពីនេះបានទេ?” លោកយាយគាត់មិនមាត់ក៏អ្វីទាំងអស់ គាត់បានត្រឹមងក់ក្បាល ហើយដើរសំដៅទៅមាត់អណ្តូង យកបាយម្ហូបដែលខ្ចប់ស្លឹកចេកចេញពីកន្រ្តក ជាមួយទៀនធូប ម្លូស្លា ហើយបើកស្លឹកចេក មានបាយនិងសាច់ជ្រូកចៀន គាត់បានយកអ្វីម៉្យាងមកដាក់ជិតបាយ ហើយអុជធូបដោតជាប់ដីនៅទីនោះ។

រួចគាត់ក៏លើកកន្រ្តកមកកាន់អ្វីហើយ ដើរមកជិតវិជ្ជនី។ នីស័ក សិទ្ធិ ស៊ីណា និងគន្ធា មើលទៅលោកយាយដោយអាការងឿងឆ្ងល់ ពួកគេមិនមាត់ក ឬសួរនាំអ្វីទាំងអស់។

“ពួកចៅ! ដើរមកតាមយាយមក” គាត់និយាយតែប៉ុននេះ រួចក៏ដើរទៅមុខត្រង់ គ្រប់គ្នាក៏ដើរតាមពីក្រោយ។ អ្វីដែលងឿងឆ្ងល់នោះ គឺនីស័កបែរខ្លួនមកខាងក្រោយ មកមើលសំណែនដែលលោកយាយសែននៅមាត់អណ្តូង៖

“តើគាត់សែនសំណែននេះឱ្យអ្នកណា?”

ដើរមិនយូរប៉ុន្មាន ក៏បានមកដល់ផ្ទះខ្ទមរបស់គាត់រស់នៅ។ ផ្ទះរបស់លោកយាយ ជាខ្ទមឈើមានគ្រែនៅពីមុខផ្ទះ មានអណ្តូងទឹកនៅចំហៀងផ្ទះ មានបន្លែដំណាំតិចតួច នៅមិនឆ្ងាយពីអណ្តូងទឹកប៉ុន្មានដែរ។ ពួកគេអង្គុយនៅលើគ្រែមុខផ្ទះ រង់ចាំលោកយាយចេញពីក្នុងផ្ទះរបស់គាត់មកវិញ។

“ពួកយើងគួរតែសម្រាកនៅទីនេះសិនក៏បាន ចាំឱ្យលោកយាយនាំពួកយើងទៅផ្លូវថ្នល់ ដើម្បីរកអ្នកភូមិឱ្យជួយធ្វើឡានយើង ឆាប់បានត្រលប់ទៅភ្នំពេញវិញ!”

“មែនហើយស័ក! គ្នាយល់ស្របសម្តីឯងនិយាយ តែគ្នាដូចជាឃ្លានដល់ហើយ”

លោកយាយក៏ចេញពីក្នុងផ្ទះមកខាងក្រៅ។

“ពួកចៅ មកពីណាវិញ? បានមកដល់ភូមិមួយនេះ!”

ពួកគេមើលមុខគ្នា មិនដឹងថាឱ្យអ្នកណាជាអ្នកឆ្លើយ វិជ្ជនីក៏បានតបទៅលោកយាយ។

“ចាស! លោកយាយពួកខ្ញុំជាអ្នកភ្នំពេញ មកលេងខេត្តបាត់ដំបងនេះ ពួកខ្ញុំចាកចេញពីក្នុងភូមិ តែឡានបែកកង់ ក៏មិនដឹងថាហេតុអ្វីពួកខ្ញុំបានដើរចូលមកក្នុងព្រៃ ហើយក៏វង្វេងផ្លូវមិនអាចត្រលប់ទៅភ្នំពេញវិញបាន”

“អូ! យាយយល់ហើយ ពួកចៅសម្រាកនៅទីនេះសិនចុះ មួយថ្ងៃពីរទៀតសឹមត្រលប់ទៅវិញ ចាំយាយពឹងពាក់អ្នកភូមិឱ្យនាំចៅត្រលប់ទៅក្រុងវិញបាន ដោយសារតែអ្នកដែលយាយចង់ឱ្យនាំចៅនោះ គេប៉ុន្មានថ្ងៃនេះឡើងទៅក្រុងវិញបាត់ទៅហើយ ទាល់តែ២-៣ថ្ងៃបានមកវិញ” ម្នាក់ៗស្តាប់ហើយឆ្ងល់។

“ចុះម៉េចមានតែពូហ្នឹងទេ? នាំពួកខ្ញុំបាន ចុះអ្នកផ្សេងអត់ស្គាល់ផ្លូវ!” នីស័កគិតក្នុងចិត្ត។

“ចាស! លោកយាយមិនមានបញ្ហាអ្វីទេ ពួកចៅអាចសម្រាកទីនេះមួយរយៈសិនបាន”

“អ៊ីចឹងចៅអាចចូលសម្រាកខាងក្នុងបានពេលយប់ឡើង ចំពោះខោអាវចាំយាយចូលក្នុងភូមិយកឱ្យពួកចៅ” លោកយាយគាត់និយាយចប់ គាត់ក៏ដើរទៅចង្រ្កានបាយខាងក្រោយផ្ទះ យកបាយទឹកឱ្យពួកគេហូប។ នីស័ក និងវិជ្ជនី ស្ទុះទៅជួយកាន់លោកយាយ ដាក់លើគ្រែ នាំគ្នាហូបបាយ ហើយមិនមានចានស្លាបព្រាអីច្រើនទេ គឺប្រើស្លឹកចេក ក្រាលហើយដាក់បាយនិងសាច់នាំគ្នាញ៉ាំ។ ចំណែកលោកយាយក៏ចូលទៅក្នុងភូមិបាត់ទៅ។

“នៅទីនេះមានភូមិ? មើលទៅដូចនៅក្នុងព្រៃច្រើនជាង”

“ស៊ីបាយទៅអាសិទ្ធិកុំនិយាយច្រើនពេក” ស៊ីណាញ៉ាំយកៗ ចំណែកគន្ធា ក៏ប្រែជាធម្មតាវិញ តែមិនសូវនិយាយស្តី លេងសើចដូចពីមុន។

“ពួកយើងកុំទៅណាផ្តេសផ្តាសណា! ចាំពូដែលនាំផ្លូវយើងត្រលប់មកពីក្រុងវិញ ពួកយើងនឹងទៅទាំងអស់គ្នា ទ្រាំតែ២-៣ថ្ងៃទេ មិនយូរទេ”

“ពួកយើងស្តាប់វិជ្ជនីនិយាយផង ជាពិសេសអាសិទ្ធិពូកែដើរហើរណាស់ រឿងទៅភូមិទៅអី មិនបាច់ចង់ដឹងទេ នៅតែផ្ទះទៅ”

“ទៅអញដឹងហើយអាស័ក! ប្រដែប្រដៅជាងម៉ែឪអញទៀតទេ!” ទម្រាំតែពួកគេញ៉ាំអីរួច ពួកគេនាំគ្នាចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះសម្រាក។ ពេលចូលទៅដល់ នៅចំហៀងគ្រែខាងស្តាំ មានកន្លែងអាសនៈលោកយាយ ៥ថ្នាក់ មានទៀនធូប បាយសី ស្លាធម៌ដូង និងមានរូបចម្លាក់ព្រះផ្សេងៗជាច្រើនអង្គ។

ពួកគេក៏លើកដៃសំពះ សុំសេចក្តីសុខ សេចក្តីចម្រើន ហើយដោយសារអស់កម្លាំង មួយៗក៏នាំគ្នាដេកលើគ្រែទាំងអស់គ្នាទៅ ដោយសារតែគ្រែនោះធំដែលអាចដេកបានគ្នា៦នាក់។ សំឡេងហៅវិជ្ជនី ទាំងវិជ្ជនីកំពុងតែគេងលង់លក់៖

“វិជ្ជនី! វិជ្ជនី! កូនយើងឆ្លាតណាស់បង ទើបតែប៉ុណ្ណឹងចេះនិយាយបានខ្លះៗ”

“មែនហើយអូន! ចាំមើលកូនយើងធំឡើងដឹងតែស្អាត ហើយឆ្លាតតែម្តង”

“បង! បងកូនយើងឈ្លក់! ឈ្លក់ទឹក!” ស្រាប់តែវិជ្ជនីងើបឆ្ងក់ ប្រឹងដកដង្ហើម មួយទំហឹង យកដៃមកញីច្រមុះខ្លួន ដូចមនុស្សឈ្លក់ទឹកអ៊ីចឹង។

“ហេតុអ្វីបានជាឃើញខ្លួនខ្ញុំនៅពីក្មេង ទាំងខ្ញុំមិនចាំអ្វីទាល់តែសោះ ឬក៏ប៉ាម៉ាក់នឹកខ្ញុំទេដឹង កូនជិតបានត្រលប់ទៅភ្នំពេញវិញហើយ កុំបារម្ភពីកូនអី” វិជ្ជនីអង្គុយសញ្ជឹងគិតម្នាក់ឯង។ វិជ្ជនីដើរចេញមកខាងក្រោយ មេឃរាងបាក់រសៀលទៅហើយ មិត្តភក្តិកំពុងតែដេកលង់លក់នៅឡើយ។ វិជ្ជនីមើលពីចម្ងាយ ឃើញលោកយាយកំពុងតែយួរបន្លែត្រីសាច់។ វិជ្ជនីទៅជួយទទួលលោកយាយ៖

“ចាំចៅជួយកាន់លោកយាយ” គាត់ងក់ក្បាល ហើយហុចទៅឱ្យវិជ្ជនីជួយកាន់ដាក់លើគ្រែ។

“លោកយាយនៅតែម្នាក់ឯងមែនទេ?” លោកយាយសម្លឹងមុខវិជ្ជនី ហើយយកដៃឆ្វេងខ្ទប់ក្រមា មិនឱ្យឃើញមុខមួយចំហៀងទៀត។ យាយទម្លាក់កន្រ្តកយួរនៅដៃ លើគ្រែមុខផ្ទះ៖

“យាយនៅពីរនាក់ចៅ ដែលគេបានទៅក្រុងបាត់ដំបងបាត់ហើយ ២-៣ថ្ងៃបានវាមកលេងយាយម្តង ឬមួយអាទិត្យក៏មាន” វិជ្ជនីតាមសម្លឹងមុខលោកយាយ។

“ចៅឆ្ងល់យាយរុំក្រមាឬ?” វិជ្ជនីងក់ក្បាល ចំណែកលោកយាយដូចជាមាននិស្ស័យនឹងវិជ្ជនីណាស់ គាត់ក៏បានដោះក្រមារុំក្បាលរបស់គាត់ចេញបានដឹងថា គាត់ពិការភ្នែកមួយចំហៀង។

“ចៅសុំទោសលោកយាយ ដែលចង់ដឹងរឿងមួយនេះ” លោកយាយយកក្រមាមករុំវិញ ងក់ក្បាល រួចគាត់ក៏ញញឹម។

“មិនអីទេចៅ! ជារឿងធម្មតារបស់មនុស្សនៅពេលដែលឆ្ងល់ ពួកគេតែងតែចង់ដឹងរឿងគ្រប់បែបយ៉ាង យាយទៅដាំបាយដាំទឹកឱ្យពួកចៅសិនហើយ”

“ចាំចៅជួយលោកយាយ លោកយាយឱ្យកន្លែងស្នាក់នៅហើយ នៅបម្រើបាយទឹកពួកចៅទៀត ដូចជារអៀសខ្លួនណាស់” វិជ្ជនីជួយកាន់កន្រ្តកលោកយាយដើរទៅចង្រ្កានបាយក្រោយផ្ទះ។ ដើម្បីបានជួយធ្វើម្ហូបលោកយាយ។ មិត្តភក្តិវិជ្ជនីបានក្រោកពីគេងគ្រប់គ្នា មេឃក៏ចាប់ផ្តើមរាងងងឹតបន្តិច ព្រះសុរិយាក៏បានបាត់ខ្លួនទៅហើយ។ ពួកគេបានចេញមកលុបមុខ លុបមាត់ អ្នកខ្លះក៏រៀបចំងូតទឹកបណ្តើរៗ៖

“អាសិទ្ធិមានឃើញវិជ្ជនីអត់? ដូចជាបាត់នាង”

“គ្នាក៏មិនដឹងដែរ!”

“តើនាងទៅណាទៅ?” នីស័កបានក្រឡេកមើលឆ្វេងស្តាំក៏មិនឃើញ ក៏ដើរទៅចំហៀងផ្ទះ ឮសំឡេងមនុស្សបែបឈ្លក់ផ្សែង ក៏ដើរទៅមើល ឃើញវិជ្ជនីកំពុងជួយធ្វើម្ហូបលោកយាយ។

“ខ្ញុំខំតែរក! ការពិតនៅទីនេះសោះ”

“ចាស! គ្រប់គ្នាក្រោកពីគេងហើយមែន ចឹងឱ្យពួកគេងូតទឹក ងូតអីទៅ ន្អាលនឹងញ៉ាំបាយទាំងអស់គ្នា”

“ចឹងខ្ញុំទៅប្រាប់ពួកគេសិន!” នីស័កសម្លឹងទៅលោកយាយ ទាំងទឹកមុខចម្លែក គាត់មិននិយាយអ្វីសោះជាមួយនីស័ក។ នីស័កក៏មិនគិតអ្វីច្រើន ក៏ដើរមកខាងមុខផ្ទះ ឱ្យពួកគេរៀបចំខ្លួន ងូតទឹក ងូតអី ចាំបាយហូប។ សិទ្ធិគេអ្នកយួរទឹកអណ្តូង មកចាក់ចូលពាងឱ្យពួកគេងូត គ្មានសាប៊ូដុសខ្លួន កក់សក់អីទេ ងូតតែទឹកធម្មតា។

មេឃរាងងងឹតក៏ពិតមែន តែអាចមើលគ្នាឃើញទៅវិញទៅមកបាន ណាមួយមានពន្លឺចងៀងដាក់លើគ្រែ ដែលវាជះមក ពួកគេអាចមើលឃើញជុំវិញតំបន់នោះបាន។ គន្ធាក្រឡេកទៅមើលគុម្ពោតព្រៃពីចម្ងាយ ងងឹតស្ទុងៗ ស្រមោលរបស់វាផ្លាស់ទីលឿនណាស់ មិនអាចដឹងថាជាសត្វឬក៏ជាអ្វីឱ្យពិតប្រាកដ។

នាងតាមសម្លឹងមើលមិនដាក់ភ្នែកសោះ ជាមួយពន្លឺបៃតងក្រហមពីចម្ងាយ លើចុងឈើ ហើយមានស្រមោលដូចជាមនុស្សនៅក្បែរពន្លឺនោះ។ នាងកំពុងតែស្លុងមើល ស្រាប់តែស៊ីណាពញ្ញាក់នាងពីក្រោយ៖

“ចាក់អើ!”

“អោវ! អោវ! ហើយម៉េចបានជាលេងអ៊ីចឹងយប់ឡើង កុំលេងអ្វីឆ្កួតៗចឹងមើល ខ្ញុំចូលទៅផ្លាស់ខោអាវក្នុងផ្ទះមុនហើយ”

“អើយ! គ្រាន់តែលេងតិចសោះ ដូចប្រកាន់អ្ហះ”

គន្ធាក៏ដើរចូលក្នុងផ្ទះផ្លាស់ខោអាវបាត់ទៅ។ និយាយពីសិទ្ធិ នីស័ក ស៊ីណាពួកគេនៅងូតទឹកលេងនៅឡើយ សិទ្ធិនិងនីស័កយួរទឹកពីអណ្តូងដូរដៃគ្នាម្នាក់ម្តង។ ស្រាប់តែសិទ្ធិយួរទឹកឡើង ទាញខ្សែឡើងមក មានអារម្មណ៍ថាធ្ងន់ជាងលើកមុន។ សិទ្ធិក៏ខំប្រឹងទាញឡើង សំឡេងកូនក្មេងសើចចេញពីអណ្តូង គួរឱ្យចម្លែក។ សិទ្ធិទប់ខ្សែជាប់ ហើយឱនមើលទៅក្នុងអណ្តូង តែពុំមានវិញទេ វាងងឹតស្លុបមើលអ្វីមិនឃើញ។ សំឡេងប្រូង ដូចមនុស្សលោតចូលក្នុងទឹក សិទ្ធិភ្ញាក់ព្រឺ ព្រលែងខ្សែចោល ដួលខ្ពោកទៅនឹងដី៖

“មានរឿង! មានរឿងអីអាសិទ្ធិ?” សិទ្ធិមិនតបនឹងនីស័កទេ គិតតែយកដៃចង្អុលទៅអណ្តូងទឹក ហើយស្ទុះខ្លួនងើបឡើង។

“អញដូចគិតថាមានអីក្នុងអណ្តូង”

“កុំស្រមើស្រមៃពេក អានេះ! មើលអញមើលៗ” នីស័កទាញខ្សែយួរទឹកអណ្តូងឡើង ហើយឱនក្បាលមើលទៅក្នុងអណ្តូង គ្មានឃើញអ្វីទេ បើងងឹតសូន្យឈឹងដូច្នេះ។

“កុំនាំគ្នាបន្លាចតែខ្លួនឯងពេក ពួកយើងរស់នៅទីនេះមិនមែនផ្ទះយើងទេ ពេលខ្លះកុំជឿលើភ្នែកយើងខ្លាំងពេក តស់នាំគ្នាទៅផ្លាស់ខោអាវអ្ហាងញ៉ាំបាយ”

នីស័កនិយាយចប់ លើកកូនធុងទឹកនោះចាក់ចូលពាង។ ចំណែកវិជ្ជនីនិងលោកយាយក៏បានធ្វើម្ហូបរួចរាល់ យកមកដាក់លើគ្រែខាងមុខផ្ទះ ចាំពួកគេផ្លាស់ខោអាវ។ ក្នុងអំឡុងពេលចាំ វិជ្ជនីក៏ងូតទឹកសម្អាតខ្លួនដែរ។

វិជ្ជនីទាញក្រមាមករុំខ្លួន ហើយដើរទៅជិតពាងទឹកក្បែរអណ្តូង ទាញផ្តិលដួសទឹកមកចាក់លើខ្លួន។ ស្រាប់តែងូតទឹកបាន៣ផ្តិល ឃើញស្រមោលដូចជានីស័កកំពុងឈរមិនដឹងថាធ្វើអ្វីមិនឆ្ងាយ ពីខ្លួនប៉ុន្មានទេ។

“ស័ក! ស័កធ្វើអីហ្នឹង!” វិជ្ជនីស្រែកតិចៗហៅនីស័ក តែនីស័កមិនងាកមកសោះ។

“ស័ក! ឈរហ្នឹងធ្វើអី? ងងឹតស្លុបហ្នឹង!” ស្រាប់តែឮសំឡេងនីស័កអង្គុយជជែកគ្នាលើគ្រែ វិជ្ជនីស្ទុះដើរមកខាងមុខបន្តិចឃើញនីស័ក កំពុងតែអង្គុយលើគ្រែមុខផ្ទះមែន ហើយក៏ចោលភ្នែកទៅស្រមោលនោះវិញស្រាប់តែបាត់ៗ។

“វិជ្ជនីងូតទឹកយូរម៉្លេះ ឃ្លានបាយណាស់!” គន្ធាស្រែកហៅវិជ្ជនី។

“ចាំបន្តិចហើយៗ កុំប្រញាប់់ពេកមើល” វិជ្ជនីងាកមើលឆ្វេងស្តាំៗ ដងចាក់លើខ្លួន រួចក៏ស្ទុះដើរចូលក្នុងផ្ទះ ដើម្បីស្លៀកខោអាវដែលលោកយាយយកពីក្នុងភូមិឱ្យពួកគេ។

ពួកគេបានជុំគ្នាហូបអាហារ ចំណែកលោកយាយ គាត់មិនពិសារអាហារទេ គឺកាន់សីលយប់មិនអាចពិសារបាន គាត់អង្គុយលើកៅអី នៅក្បែរនោះ មានកាន់សៀវភៅនៅដៃមិនដឹងថាកំពុងអានអ្វី។

ពួកគេហូបអាហារដូចជាមនុស្សអត់ឃ្លាន២-៣ថ្ងៃ ញ៉ាំបណ្តើរជជែកគ្នាពីនេះពីនោះបណ្តើរ។ ក្រោយពីញ៉ាំរួចរាល់ គ្រប់គ្នាប្រមូលស្លឹកចេក និងបាយសេសសល់មួយចំនួន យកទៅបោះចោលនៅឯងចំហៀងចង្រ្កានបាយ កន្លែងគនរសំរាម។ វិជ្ជនីបានយកកំណាត់ជ្រលក់ទឹក យកមកជូតគ្រែ សម្រាប់កន្លែងលោកយាយសម្រាក។

ពួកគេបានមកអង្គុយជុំគ្នាលើគ្រែ ជាមួយលោកយាយ ដើម្បីសួរនាំពីទីកន្លែងដែលគេកំពុងរស់នៅ។ គន្ធានៅក្បែរស៊ីណា ចំណែកនីស័កគេនៅក្បែរសិទ្ធិ អង្គុយសម្លឹងទៅមើលលោកយាយរាងខ្លាចៗ ពីព្រោះតាំងពីមកនៅទីនេះមក មានតែវិជ្ជនីទេ ដែលបាននិយាយជាមួយលោកយាយ។ វិជ្ជនីនៅក្បែរលោកយាយ៖

“លោកយាយ! តើទីនេះមានភូមិមានឈ្មោះអ្វី? ម៉េចបានជស្ងប់ស្ងាត់ម្ល៉េះលោកយាយ?”

“ភូមិនេះឈ្មោះថាភូមិ បល្ល័ង្គក្រោម ភូមិនេះជាភូមិដាច់ស្រយាលឆ្ងាយពីក្រុងបាត់ដំបងរាប់រយគីឡូ មិនសូវជាមានអ្នកស្គាល់ទេ យាយមករស់នៅទីនេះ ដោយមិននៅក្នុងភូមិ ដោយសារតែយាយចូលចិត្តស្ងប់ស្ងាត់សន្សំសីលតែម្នាក់ឯង តែបើពួកចៅចង់ទៅលេងឱ្យស្គាល់ភូមិ ស្អែកព្រឹកចាំយាយនាំចៅទៅលេងបាន ប៉ុន្តែ…”

“ប៉ុន្តែមានរឿងអ្វីលោកយាយ?” នីស័កនិយាយកាត់ លោកយាយងាកទៅមើលមុខនីស័ក នីស័កឱនមុខចុះ។

“ហាមពួកចៅកុំទៅប៉ះពាល់អ្នកភូមិជាដាច់ខាត កុំឱ្យមានរឿងដាក់ខ្លួនឱ្យសោះ!”

“ចាសលោកយាយ!” វិជ្ជនីឆ្លើយ

“ចៅត្រូវដឹងថា កន្លែងណាក៏ដោយ សុទ្ធតែមានគេអ្នកគ្រប់គ្រង ដូច្នេះហើយ ចៅត្រូវតែចេះគោរពម្ចាស់គេ មុនធ្វើអ្វី! ទីនេះក៏មិនមែនជាកន្លែងដែលអាចឱ្យពួកចៅរស់នៅរហូតដែរ តែពេលដែលចៅអ្នកនាំផ្លូវមកពីក្រុងវិញ យាយនឹងឱ្យគេនាំចៅត្រលប់ទៅវិញ”

សិទ្ធិគិតក្នុងចិត្ត៖

“អើយ! គ្មានអ្នកណាចង់រស់នៅទេ បើវេទនាសឹងអីដេកផ្ទះវាមិនស្រួលជាងហ្អី!” នីស័កវៃក្បាលអាសិទ្ធិ។

“អ្ហែងនិយាយអីមិញ?”

“អញមាននិយាយអី!” សិទ្ធិ “ចុម! អញនិយាយក្នុងចិត្តសោះវាឮ” សិទ្ធិគិតក្នុងចិត្ត។

“រឿងមួយទៀតដែលយាយចង់ប្រាប់ពួកចៅ” សិទ្ធិក្រឡេកទៅមើលគន្ធាដេកលើភ្លៅស៊ីណាបាត់។

“មានរឿងអីទៅលោកយាយ?”

“ទីកន្លែងនេះចៅមិនអាចទៅណាផ្តេសផ្តាសទេ បើមិនអ៊ីចឹងទេ ពួកចៅនឹងវង្វេងផ្លូវជាមិនខាន ហើយមិនអាចរកផ្លូវត្រលប់មកក្នុងភូមិនេះ បានម្តងទៀតឡើយ! អូ! យាយភ្លេចប្រាប់ ភូមិនេះ មានមេភូមិជាអ្នកគ្រប់គ្រងម្នាក់ មានឈ្មោះថាមេភូមិ ធ្នុង គេមានកូន២នាក់ តែកូនប្រុសច្បងរបស់គេ បានស្លាប់យូរមកហើយ ចំណែកកូនស្រីរបស់គេ មានគូដណ្តឹងហើយ ហាមចៅកុំប៉ះពាល់គ្រួសារនេះឱ្យសោះ”

“ចាស! ចាសលោកយាយ! យប់ជ្រៅហើយ លោកយាយឆាប់ចូលសម្រាកទៅ ពួកចៅរំខានលោកយាយខ្លាំងណាស់”

“អឺ! អឺ! ពួកចៅក៏ដូចគ្នា”

គ្រប់គ្នាក៏ចុះពីលើគ្រែ ស៊ីណាដាស់គន្ធាដែលកំពុងតែលង់លក់ឱ្យក្រោកឡើងទៅគេងខាងក្នុង។ ពួកគេទៅដល់ខាងក្នុងភ្លាម រកកន្លែងដេករៀងៗខ្លួន ណាមួយអស់កម្លាំងតាំងពីព្រឹកផង គន្ធាមិនទាន់ទាំងនិយាយអីបានមួយម៉ាត់ផង គេងលក់បាត់ ស៊ីណាដេកក្បែរឱបគន្ធាក៏ដេកលក់បាត់ទៅ។ នៅតែនីស័ក សិទ្ធិ និងវិជ្ជនីមិនទាន់គេងលក់ អាចមកពីពួកគេគេងថ្ងៃឆ្អែត នៅសុខៗឮសំឡេងសិទ្ធិនិយាយ៖

“ស័ក! គ្នាដឹងថាឯងមិនទាន់គេងទេ ម្តេចបានពួកយើងជួបតែរឿងមិនល្អនិងបញ្ហារហូតចឹង តើយើងទៅប៉ះពៀរអ្នកណាគេ បានមានរឿងមិនចេះចប់សោះ”

មានភាគបន្ត

សំឡេងគ្រលរបន្លឺឡើងដោយភាពតានតឹង នាយនិយាយទាំងឱនមុខចុះដោយមិនសប្បាយចិត្ត។

«បងនិយាយអីហ្នឹង សាន់?»

«យើងលែងលះទៅ សាវនា!»

មួយប្រយោគនេះ សាន់ និយាយទៅកាន់ភរិយាដោយសំឡេងស្មើបំផុតប្រកបដោយភាពប្រាកដប្រជាទោះជាមើលទៅនាយតានតឹងបន្តិចក៏ដោយ។

«កុំនិយាយលេងអ៊ីចឹងអីមិនពីរោះស្តាប់ទេសាន់!» 

សាវនា ជាភរិយាយកហត្ថាចាប់ស្មាស្វាមីព្រមទាំងនិយាយដោយរលីងរលោង ពេលដែលឮគាត់និយាយដាក់នាងបែបនេះ។

«បងមិនបាននិយាយលេងទេ យើងលែងលះទៅ!»

«ហេតុ…អី? កន្លងមកមានអ្វីធ្វើឱ្យបងមិនពេញចិត្តមែនទេ?» សាវនា រអាក់រអួលទប់ទឹកភ្នែកដែលបម្រុងនឹងស្រក់បណ្តើរសម្លឹងមើលទៅមុខស្វាមីបណ្តើរផង នាងនៅតែមិនយល់ហេតុអីបានជា សាន់ និយាយបែបនេះមកកាន់នាងទោះបីជាកន្លងមកទំនាក់ទំនងមួយនេះសោះកក្រោះពិតមែនតែនាងក៏មិនគិតថាវាអាចដើរមកដល់ផ្លូវនេះទេ។

«បងមិនបានស្រលាញ់អូនទេ បងសុំទោស!» សាន់ ឱនមុខចុះសម្លឹង សាវនា មិនចំ។

«បងនិយាយអី? បងមិនស្រលាញ់អូន…ចុះហេតុអីបងរៀបការជាមួយអូន? ប្រាប់អូនមកមើលបងទុកអូនជាអ្វីសាន់រយៈពេលមួយឆ្នាំមកនេះ…គ្មានន័យអីសម្រាប់បងសោះមែនទេ?»

សាវនា ស្រក់ទឹកភ្នែកចុះមកតក់ៗដោយមិនអាចហាមឃាត់បានក្នុងទ្រូងនាងពេលនេះវាឈឺតឹងស្ទើរផ្ទុះ ឈឺលើសត្រូវមុខកាំបិតចាក់ទៅទៀត។ សាន់ យកដៃជូតទឹកភ្នែកចេញពីផែនថ្ពាល់នាង មុននឹងហាស្តីបន្ត៖

«សាវនា បងមិនចង់ឱ្យអូនឈឺចាប់ជាងនេះទេ! កន្លងមកបងបំភ្លេចមនុស្សដំបូងរបស់បងមិនបាននោះទេ បងនៅតែនឹកដល់នាង កន្លងមកនេះបញ្ជាក់ឱ្យបងឃើញថា បងគ្រាន់តែមានអារម្មណ៍ល្អជាមួយអូន តែបងមិនបានស្រលាញ់អូននោះទេ! បងសូមទោស អូនអាចជេរស្តីដៀលថាបងតាមចិត្តបាន បងមិនល្អនោះទេ បើបន្តកាន់យូរវាកាន់តែយ៉ាប់ជាងនេះ! បងមិនចង់ឱ្យអូនឈឺចាប់ជាងនេះទេ សូមទោស!»

«សាន់ អូនស្រលាញ់បង! យើងកុំលែងលះអីណា…»

សាវនា ស្ទុះទៅឱបសាន់ទាំងទឹកភ្នែក បេះដូងនាងពេលនេះវាឈឺស្ទើរប្រេះបែកជាបំណែកៗទៅហើយ ប្រុសម្នាក់នេះស្ងប់ស្ងាត់តែចិត្តត្រជាក់ខ្លាំងពេកហើយ។

«សាវនា បង…បងមិនអាចធ្វើឱ្យមនុស្សល្អដូចអូនឈឺចាប់ខ្លាំងជាងនេះទៀតទេ។ បើយើងបន្តតើមានន័យអ្វីទៅ? អូនក៏ដឹងថាបងនៅតែនឹកដល់គេ!»

«ហឹកៗ! ការលែងលះសម្រាប់បងវាពិតជាងាយៗផុយស្រួយណាស់មែនទេ សាន់ យើងកុំលែងលះអីអូនអង្វរ!»

«បើយើងបន្តក៏គ្មានន័យដែរ សាវនា។ បងគ្រាន់តែចង់ឱ្យអូនចួបមនុស្សល្អជាងបង បងមិនសមនឹងអូនទេ…»

«អូនមិនចង់បានអ្នកណាក្រៅពីបងទេ សម្រាប់អូនមានបងម្នាក់គ្រប់គ្រាន់ហើយ យើងកុំលែងលះអីណា សាន់ យើងកុំលែងលះអីណា! ហឹកៗ»

សាវនា យំទទូចអង្វរគេ ដូចមនុស្សកើតសតិអារម្មណ៍ ប៉ុន្តែ សាន់ បានត្រឹមតែឈរធ្មឹងហាក់មិនជ្រាបនូវអ្វីដែលភរិយានិយាយទាល់តែសោះ តែក្នុងចិត្តរបស់គេក៏អាណិតនាង ធ្វើឱ្យគេរឹតតែចង់លែងលះផ្តាច់ចំណងមួយនេះ។

«លែងខ្ញុំទៅ សាវនា!»

សព្វនាមប្តូរពី អូន មក ខ្ញុំ យ៉ាងរហ័សធ្វើឱ្យសាវនា យំកាន់តែខ្លាំងជាងមុនហើយកាន់តែបន្ថែមកម្លាំងដៃរឹតខ្លួន សាន់ មិនព្រមលែង។

«អត់ទេ បើអូនលែងបងនឹងទៅចោលអូន អ៊ីចឹងអូននឹងមិនលែងបងឡើយ»

«បានហើយសាវនា ខ្ញុំមិនបានស្រលាញ់នាងទេ!»

សាន់ និយាយហើយក៏ប្រឡេះដៃដ៏តូចរបស់ភរិយាចេញពីខ្លួន មុននឹងបោះដំណើរចាកចេញពីផ្ទះយ៉ាងរហ័សដោយមិនងាកក្រោយ មិនខ្វល់នឹងសំឡេងស្រែកទ្រហោយំអង្វររបស់ សាវនា ឡើយ។

«សាន់ ហឹកៗ កុំទៅអីសាន់ ហឹកៗ បងកុំធ្វើបែបនេះអី!»

សាវនា ក្នុងឈុតគេងឈប់រត់ទៅតាមពីក្រោយស្វាមី តែគួរឱ្យ ស្តាយ សាន់ បានបើកឡានចេញបាត់ទៅហើយនាងតាមគេមិនទាន់នោះទេ។

«សាន់ ត្រលប់មកវិញមក! ហឹកៗ!»

នាងទន់ជង្គង់អង្គុយចុះ យំចេញមកដោយឥតមានខ្មាសអ្នកណា ដៃម្ខាងរបស់ សាវនា ខ្ទប់ទ្រូងខាងឆ្វេងដែលកំពុងឈឺខ្លាំងបរិយាយមិនត្រូវ។ ពីមួយនាទីទៅមួយនាទី នាងទ្រហោយំកាន់តែខ្លាំងៗទៅដោយភាពឈឺចាប់ ខូចចិត្ត ខកចិត្ត លាយឡំគ្នាយ៉ាងសោកសៅ។

ទោះដឹងថាកន្លងមកគេរៀបការជាមួយនាងដើម្បីតែបំភ្លេចអ្នកចាស់ គេសោះកក្រោះដាក់នាង ប៉ុន្តែនាងស្រលាញ់គេខ្លាំង មិនចង់ឱ្យគេចាកចេញនោះទេ គ្រប់យ៉ាងព្រោះនាងស្រលាញ់គេខ្លាំង ស្រលាញ់គេលើសអ្វីៗទាំងអស់។

មួយសន្ទុះក្រោយ!

«សាវនា!» ម៉ូតូធំបានចតចោលនៅខាងមុខផ្ទះ រាងខ្ពស់ស្រឡះស្រវារត់ទៅជិតខ្លួនតូចដែលកំពុងអង្គុយយំយ៉ាងគួរឱ្យអាណិត សំឡេងមានទឹកដមបន្លឺឡើងដោយភាពតក់ស្លុត នាយសង្ហាប្រញាប់ស្ទុះទៅគ្រា សាវនា ឱ្យក្រោកឡើង។

«ហឹកៗ! ហឹកៗ! គេទៅហើយ រ៉ាវ៉ុន ហឹកៗ…គេទៅចោលខ្ញុំហើយ»

នាងនៅតែបន្តយំជារឿយៗ ខណៈដែលកំលោះឈ្មោះ រ៉ាវ៉ុន កំពុងតែមើលទៅកាន់នាងដោយក្តីអាណិត កែវភ្នែកគេមើលទៅក៏ឈឺមិនចាញ់នាងប៉ុន្មានដែរ ជាកែវភ្នែកដែលមានរឿងជាច្រើនលាក់នៅក្នុងចិត្ត។

«តស់ទៅក្នុងសិនទៅ មើលចុះហើមភ្នែកអស់ហើយ»

ថារួច រ៉ាវ៉ុន ក៏នាំនាងចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះ ខណៈដែល សាវនា នៅតែបន្តយំ ខ្លួនរបស់នាងមានអារម្មណ៍ថាខ្សោះខ្សោយកម្លាំងកំហែងស្ទើរតែលែងមានទៅហើយ។

«ចាំខ្ញុំទៅធ្វើ ក្រូចច្របាច់ឱ្យនាងញ៉ាំ!»

 បន្ទាប់ពីដាក់ឱ្យ សាវនា អង្គុយលើសាឡុងហើយ រ៉ាវុន ក៏ក្រោកឡើង។

«មិនបាច់ទេ ខ្ញុំមិនឃ្លានទេ តើ សាន់ ជាអ្នកឱ្យលោកមកមើលខ្ញុំមែនទេ?»

សាវនា ងើបផ្ទៃមុខដែលដាមដោយតំណក់ទឹកភ្នែក កែវភ្នែកនាងក្រហម មុខស្រពាប់ស្រពោនបង្ហាញឱ្យឃើញពីទំហំនៃភាពសោកសៅ សួរជជីកទៅកាន់ រ៉ាវ៉ុន។

រ៉ាវ៉ុន ធ្វើមុខអេះអុញយកដៃជ្រោងសក់ ឆ្លើយទាំងមិនសម៖

«បាទ…មែនហើយ»

«មិនរំខានលោកទេ ខ្ញុំចង់នៅម្នាក់ឯង»

ស្រីល្អក្រោកឡើងហើយក៏ប្រញាប់បោះជំហានទៅបន្ទប់របស់នាងយ៉ាងលឿន កំលោះសង្ហា រ៉ាវ៉ុន មិនបានហាមឃាត់ព្រោះតែដឹងពីស្ថានភាពផ្លូវចិត្តរបស់នាងច្បាស់។ នាយមិនអាចធ្វើអ្វីបាន បានត្រឹមតែទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយលើសាឡុងសញ្ជឹងគិតទៅឆ្ងាយ។

…

នៅក្នុងបន្ទប់ពោរពេញដោយភាពងងឹត គ្មានពន្លឺ រាងកាយតូចក្នុងឈុតដំណេកអង្គុយផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំងបន្ទប់ ឱនផ្ទៃមុខចុះ បាំងដោយសរសៃសក់វែងរបស់នាង កំពុងតែយំខ្សឹកខ្សួលម្នាក់ឯង។

«ហឹកៗ! សាន់… តើពេលនេះបងនៅឯណា?  បងមករកអូនវិញមក។ អូនចង់ឱ្យបងជាអ្នកមករកអូន មិនមែនជា រ៉ាវ៉ុន នោះទេ ហឹកៗ!»

សាវនា យំបណ្តើរ Chat ទៅសាន់ បណ្តើរ ដៃរបស់នាងប្រែជាញ័រ។ តែមិនថានាងព្យាយាម Chat ទៅគេប៉ុន្មានដង ក៏គេមិនបានចូលមើលនិង Reply នាងដែរ។

ច្រើនថ្ងៃក្រោយមក សាវនា នៅតែរង់ចាំការត្រលប់មកវិញរបស់ស្វាមី នាងព្យាយាមខល ព្យាយាម Chat ទៅគេប៉ុន្តែគេមិនដែលទទួលលេខនាង មិនដែលតបឈែតនាងឡើយ គ្រប់យ៉ាងបានត្រឹមតែធ្វើឱ្យនាងអស់សង្ឃឹម ព្យាយាមទទួលយកការពិតថាទំនាក់ទំនងមួយនេះដើរមកដល់ផ្លូវបំបែកទៅហើយ នាងចង់ឃាត់គេកុំឱ្យទៅ តែក៏ដឹងច្បាស់ណាស់ថាវាមិនអាចទៅរួចនោះទេ នាងកាន់តែព្យាយាមឃាត់គេ គេកាន់តែចង់ចាកចេញ។

«ទីបំផុតអូនព្រមហើយ អូនព្រមដោះលែងបងហើយ សាន់!»

សាវនា យំនាងមានអារម្មណ៍ថានៅក្នុងពេលមួយនេះឈឺចាប់លើសគ្រាណាៗទាំងអស់ នាងយំច្រើនដង ច្រើនដល់ថ្នាក់បេះដូង រាងកាយនាងស្ពឹកអស់ទៅហើយ ការឈឺចាប់កើនឡើងលើសលប់។ នាងស្រលាញ់ សាន់ ខ្លាំងពិតណាស់ថាមិនចង់ចែកផ្លូវជាមួយគេឡើយ តែក៏ព្រោះតែក្តីស្រលាញ់ដូចគ្នាធ្វើឱ្យនាងដឹងថាស្នេហាមិនអាចបង្ខំបានឡើយ។ ចុងក្រោយក្តីស្រលាញ់វាគឺជាការលះបង់សម្រាប់នាង…នាងលះបង់ សាន់ ឱ្យគេធ្វើតាមបេះដូងខ្លួនឯង។ ដូចជា សាន់ និយាយអ៊ីចឹងបន្តទៀតក៏គ្មានន័យអ្វីដែលព្រោះគេមិនបានស្រលាញ់ នាង។

៣ឆ្នាំក្រោយ…!

សាវនា ពេលនេះមានអាយុ ២៥ឆ្នាំហើយ សព្វថ្ងៃនាងជា ប្រធានផ្នែករដ្ឋបាលនៅក្នុងក្រុមហ៊ុនមួយ។ ក្រោយពីចែកផ្លូវគ្នាជាមួយសាន់នាងក្លាយជាមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលលែងជឿជាក់លើស្នេហាទៅហើយ នាងចូលចិត្តរស់នៅស្ងាត់ស្ងៀមខណៈដែល រ៉ាវ៉ុន តែងតែតាមយកចិត្តនាងក៏ដោយ។

សាន់ និង មុរី ជាគូស្នេហ៍នឹងគ្នា ប៉ុន្តែពួកគេបានបែកគ្នាមួយរយៈដោយសារ មុរី ត្រូវទៅរៀនបន្តនៅបរទេស។ ច្រើនឆ្នាំក្រោយមកបន្ទាប់ពី មុរី ត្រលប់មកវិញនាងក៏មានគូដណ្តឹងបាត់ទៅហើយ ដែលជាគូដណ្តឹងផ្សំផ្គុំពីសំណាក់គ្រួសារ សាមីខ្លួនមិនបានពេញចិត្តនោះទេ ព្រោះតែរឿងនេះហើយទើបធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងរវាង មុរី និង សាន់ ត្រូវប្រេះស្រាំ។

មុរី នេះហើយដែលជាមនុស្សដំបូងរបស់ សាន់ នាយពិតជាស្រលាញ់នាងខ្លាំងណាស់។

សាវនា នារីកម្សត់ដែលតាមស្រលាញ់ សាន់ ជាយូរមកហើយនោះមានឱកាសក៏បាន ចូលខ្លួនមកតាមមើលថែ សាន់ យកចិត្តទុកដាក់ជាមួយគេ ចុងក្រោយពួកគេក៏បានទាក់ទងគ្នាជាសង្សារហើយក៏ឈានដល់ការរៀបការ ទាំងដែល សាវនា មិនជ្រាបច្បាស់ពីបេះដូងរបស់ សាន់ ឡើយ។

ចំណែកឯ រ៉ាវ៉ុន វិញគេគឺជាមិត្តភក្តិរបស់ សាន់ ហើយក៏ជា មិត្តរួមការងាររបស់ សាវនា ផងដែរ។

ក្រុមហ៊ុន!

«បងនា នេះបងវ៉ុនផ្ញើឱ្យបង!»

បុគ្គលិកក្នុង Team យក   ភេសជ្ជៈមកឱ្យ សាវនា ដែលកំពុងអង្គុយធ្វើការមុខកុំព្យូទ័រ។ នាងងើយមុខឡើងក៏ឃើញថាវាជា Matcha latte។

«អរគុណ! តែប្រាប់គេទៅថាខ្ញុំមិនញ៉ាំទេ អូនយកទៅឱ្យគេវិញទៅ»

«តែ…»

«ផ្តាំទៅគេផង មិនបាច់ទិញឱ្យខ្ញុំទៀតនោះទេ ខ្ញុំមិនត្រូវការនោះទេ»

«អូហ៍ចាស៎!»

បុគ្គលិកក្នុង Team របស់នាងឮសម្តីម៉ឺងម៉ាត់របស់ប្រធានផ្នែកហើយ ក៏មិនហ៊ាននិយាយអ្វីដែរ បានត្រឹមតែធ្វើមីងមាំងយកភេសជ្ជៈទៅឱ្យម្ចាស់ដើមវិញ។

«បីឆ្នាំមកនេះ នាងមិនព្រមបើកចិត្តសម្រាប់ខ្ញុំបន្តិចសោះ!»

រ៉ាវ៉ុន គិតនៅក្នុងចិត្តទាំងក្រៀមក្រំព្រមទាំងសម្លឹងមើលកែវ ម៉ាឆា ដោយស្រងូតស្រងាត់។ កំលោះ រ៉ាវ៉ុន មានអាយុ ២៦ឆ្នាំហើយ នាយជាបុគ្គលិកផ្នែក IT ដ៏ឆ្នើមនៅក្នុងក្រុមហ៊ុនមួយនេះ។ គេជាបុរសសង្ហា មានចរិតល្អ ម៉ឺងម៉ាត់ ហើយនាយក៏មាននារីជាច្រើនប្រាថ្នាចង់បានជាគូអនាគតផងដែរ តែគួរឱ្យស្តាយដែលសព្វថ្ងៃនាយកំពុងតាមស្រលាញ់គេម្នាក់ឯង។

ម៉ោង៧យប់ទៅហើយ ហើយក៏ជាម៉ោងដែលបុគ្គលិកចេញពីក្រុមហ៊ុនធ្វើការដូចគ្នា។ សាវនា ចុច Shut down កុំព្យូទ័រ ហើយក៏រៀបចំកាបូបស្ពាយ ចេញមកខាងក្រៅក្រុមហ៊ុនដោយទឹកមុខមាំ រួចក៏បើកម៉ូតូស្កុបពីពណ៌សរបស់នាងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ។

សាវនា ជិះម៉ូតូតាមផ្លូវធម្មតា រហូតដល់ច្រកផ្លូវតូចមួយដែលជាច្រកបត់ចូលផ្ទះនាង តាមធម្មតាផ្លូវនេះរាងងងឹតនឹងស្ងាត់បន្តិច ធ្វើឱ្យនាងរាងខ្លាចតិចៗ ទើបប្រញាប់បោះពួយម៉ូតូឱ្យរាងលឿន ណាមួយនាងឃើញមានម៉ូតូមួយហាក់ដូចជាកំពុងជិះតាមនាងពីក្រោយ ទើបមានអារម្មណ៍ថាមិនសូវស្រួល។

បន្តិចក្រោយមកនាងក៏បានមកដល់ផ្ទះទើបប្រញាប់បើកទ្វារចាក់សោចូលផ្ទះយ៉ាងលឿនណាមួយក៏នៅតែម្នាក់ឯងផង។

បន្តិចក្រោយមកក៏ឮសំឡេងគោះទ្វារមិនឈប់!

តុកៗ!

សំឡេងគោះទ្វារបន្លឺឡើងមកខ្លាំងៗ សាវនា ភ័យញ័រដៃនាងក៏ស្រវាបានកាំបិតមកកាន់ហើយក៏ដើរទៅជិតទ្វារ។

តុកៗ!

ទ្វារកាន់តែគោះញាប់ទៅៗ សាវនា ដៃម្ខាងកាន់កូនកាំបិតរួចជាស្រេច។

ក្រាក!

ជ្រុច!

«ងាប់ទៅអារោគចិត្ត!»

«អូយ! សាវ…នា ខ្ញុំទេ!»

«អ្ហាះ??»

តាមពិតជា រ៉ាវ៉ុន ទេតើ សាវនា ស្មានតែជាពពួករោគចិត្តមកពីណាទេតើ ហើយគេកើតឆ្កួតអីបានជាជិះតាមនាងស្ងាត់ៗមកបែបនេះជួយមិនបានទេនរណាប្រើឱ្យគេតាមនាងបែបនេះធ្វើអី។

«តិចៗ… ឈឺខ្លាំងណាស់!»

រ៉ាវ៉ុន តម្អូញពេលដែល សាវនា លាបថ្នាំរបួសលើដៃឱ្យគេ នេះសំណាងហើយដែលនាងមិនជ្រុលចាក់គេខ្លាំងជាងនេះនោះ កុំអីចប់មិនខានទេ។

«លោកមកតាមខ្ញុំធ្វើអី?»

«នាងភ្លេចទូរសព្ទទើបខ្ញុំយកមកឱ្យ! អូយ! ថ្នមដៃបន្តិចទៅមើល ដៃធ្ងន់ម្ល៉េះ!»

«បើខ្លាំងលាបខ្លួនឯងទៅ!»

សាវនា ស្រែកដាក់ រ៉ាវ៉ុន ដូច្នេះទើបគេព្រមស្ងាត់មាត់ សម្លឹងទៅមើលផ្ទៃមុខស្អាតរបស់នាងដោយយកចិត្តទុកដាក់ កាន់តែមើលកាន់តែលង់ដកចិត្តមិនរួច។

«រួចហើយ! សុំទោសផងណាខ្ញុំគ្មានចេតនាទេ»

នាងហាក់បីដូចជាដឹងខុសទើបបន្ទាបសំឡេងបន្តិចរួចក៏សម្លឹងមើលទៅមុខរបស់ រ៉ាវ៉ុន។

«គ្មានចេតនាប៉ុណ្ណឹងហើយ ទម្រាំមានទៀតខ្ញុំក្លាយខ្លួនជាខ្មោចមិនខានទេ តែណ្ហើយខ្ញុំមិនប្រកាន់ទេ របួសក្រៅបេះដូង!»

«សុំទោស! នរណាទៅដឹងថាជាលោកទៅ ខ្ញុំស្មានតែពពួកក្មេងបែកថ្នាំមកពីណាទេតើ ឯណាទូរស័ព្ទរបស់ខ្ញុំនោះ?»

«នេះបាទ៎!» កំលោះសង្ហា ហុចទូរស័ព្ទឱ្យនាង រួចក៏បន្តសម្លឹងមុខ សាវនា មិនឈប់រហូតធ្វើឱ្យសាមីខ្លួនមានអារម្មណ៍ថាទើសចិត្ត។

«លោកកើតអីបានចេះតែសម្លឹងមើលមុខខ្ញុំបែបនេះ?»

«មកពីនាងស្អាត!» គេនិយាយទាំងញញឹមស្រស់។

«ឈប់លេងសើចរ៉ាវ៉ុន ខ្ញុំអត់បានរំភើបជាមួយទេ!»

«ខ្ញុំស្រលាញ់នាង!»

«ឈប់និយាយទៅ ខ្ញុំឮលោកនិយាយច្រើនដងហើយ ខ្ញុំធុញ!»

«ហ៊ើយពេលណាក៏ធុញដែរ បើរវល់តែធុញបែបនេះ ពេលណាបានរៀបការទៅ»

សាវនា ឮសម្តីរបស់នាយកំលោះម្នាក់នេះហើយក៏តបតទៅវិញភ្លាមៗបញ្ជាក់ពីអារម្មណ៍នាង៖

«ខ្ញុំធ្លាប់រៀបការហើយ ខ្ញុំមិនត្រូវការលោកទេ ខ្ញុំជាស្រីមេម៉ាយលោកក៏ដឹង»

«ខ្ញុំស្រលាញ់នាង ខ្ញុំមិនខ្វល់ថានាងជាអ្វី មានប្រវត្តិយ៉ាងម៉េចទេ សំខាន់ខ្ញុំស្រលាញ់នាង»

«តែខ្ញុំមិនស្រលាញ់លោកទេ ហើយក៏គ្មានថ្ងៃហ្នឹងស្រលាញ់ បើអស់កិច្ចការហើយសូមលោកត្រលប់ទៅវិញចុះ។ អរគុណហើយដែលបានយកទូរសព្ទមកឱ្យខ្ញុំ!»

សាវនា ថាហើយក៏បោះជំហានចូលទៅបន្ទប់នាងបិទទ្វារចាក់សោធ្វើមិនដឹង។ ចំណែក រ៉ាវ៉ុន បានត្រឹមតែធ្វើមុខក្រញូវដើរទៅរកម៉ូតូធំរបស់គេជិះត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ តែក្នុងចិត្តរបស់គេតែងតែបារម្ភពីនាងមិនឈប់។

«នាងតែងតែបែបនេះ!»

«ខ្ញុំមិនអាចបើកបេះដូងទទួលយកលោកបានទេ ខ្ញុំឈប់ជឿជាក់លើស្នេហាយូរមកហើយ ព្រោះចុងក្រោយអ្វីដែលខ្ញុំទទួលបានគឺមានតែភាពឈឺចាប់ប៉ុណ្ណោះ»

សាវនា ហាមាត់និយាយខ្សឹបៗទាំងកំពុងសម្លឹងមើលការចាកចេញរបស់ រ៉ាវ៉ុន តាមមាត់បង្អួច។

តាំងតែពីបានចែកផ្លូវគ្នាជាមួយ សាវនា មក សាន់គេបានលាឈប់ពីក្រុមហ៊ុនធ្វើការ បើកហាងកាហ្វេតូចមួយលក់ដូរដោយស្ងប់ស្ងាត់ និងព្យាយាមព្យាបាលរបួសបេះដូងរបស់គេ។ គេតែងតែដឹងអំពីរឿងរ៉ាវដែល រ៉ាវ៉ុន តាមស្រលាញ់អតីតភរិយាខ្លួន ប៉ុន្តែនាយមិនមានបញ្ហាអ្វីនោះទេ មានតែគាំទ្រ ព្រោះតែមិត្តរបស់ខ្លួន រ៉ាវ៉ុន ជាមនុស្សល្អ មិនមែនជាមនុស្សអាក្រក់ដូចជាខ្លួនឡើយ បើ សាវនា ព្រមទទួលយកគេគ្រប់យ៉ាងនឹងប្រសើរ។

ថ្ងៃស្អែក!

គ្មានអ្វីខុសប្រក្រតីនោះទេ គ្រប់យ៉ាងដំណើរការតាមធម្មតាហ្នឹងឯង។ រាងខ្ពស់ស្រឡះតូចស្តើង មានសក់ត្រឹមចង្កេះរបស់ សាវនា បោះជំហានចូលក្នុងក្រុមហ៊ុនព្រមទាំងដើរតម្រង់ទៅកន្លែងធ្វើការរបស់នាង រួចក៏ទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយចុះ។

កែវភ្នែកថ្លាស្អាតសម្លឹងទៅឃើញអ្វីម្យ៉ាងនៅលើតុការងាររបស់នាង វាគឺជាកំប៉ុងទឹកដោះគោដែលមានបិត Note មួយជាប់នៅបាតកំប៉ុង។

«ខ្ញុំដឹងថានាងចូលចិត្ត កុំភ្លេចញ៉ាំផងណា ពី រ៉ាវ៉ុន!»

«មនុស្សឆ្កួត!»

សាវនា ឧទានឡើងហើយក៏យកដបទឹកដោះគោទៅទម្លាក់ចូលធុងសំរាមដោយមិនពេញចិត្ត។ បន្ទាប់មកនាងក៏បន្តការងារធម្មតាទៅ។

សាវនា មិនបានដឹងទេថាមានមនុស្សកំពុងតែឈរមើលសកម្មភាពរបស់នាងអម្បាញ់មិញនេះ ទង្វើរបស់នាងធ្វើឱ្យទឹកចិត្តនាយកំលោះធ្លាក់ដល់បាតតែម្តង វាពិតជាឈឺចាប់ណាស់ដែលត្រូវមកឃើញរឿងបែបនេះផ្ទាល់ៗភ្នែក នាយអាចនិយាយបានថាវាជារឿងដែលធ្វើឱ្យអន់ចិត្តខ្លាំងណាស់!។

«តើនាងស្អប់ខ្ញុំមែនទេ?»

«ខ្ញុំថាបងគួរតែកាត់ចិត្តហើយ!» បុគ្គលិកប្រុសម្នាក់ដើរមកពីក្រោយហើយទះស្មា រ៉ាវ៉ុន ឱ្យភ្ញាក់ស្មារតី។

«…» រ៉ាវ៉ុន ស្ងៀមស្ងាត់មិននិយាយអ្វីទាំងអស់នៅពេលនេះ។

នៅពេលរាត្រី គ្រប់យ៉ាងប្រែជាងងឹត ស្ទើរតែទាំងអស់ ប៉ុន្តែនៅក្នុងទីក្រុងមិនងងឹតនោះទេនៅតាមផ្លូវជាតិដោយសារតែមានភ្លើងបំភ្លឺស្ទើរគ្រប់ទីកន្លែង ប៉ុន្តែក៏មានកន្លែងខ្លះស្ងាត់គួរឱ្យព្រឺរអាដែរ ហើយរឹតតែគ្មានសុវត្ថិភាពពេលដែលមនុស្សស្រីខ្លួនតូចម្នាក់ធ្វើដំណើរតែម្នាក់ឯង។

ប៉ុន្តែក្នុងនាមជាបុរសម្នាក់ដែលស្រលាញ់នាងម៉េចនឹងអាចបណ្តោយឱ្យនាងគ្មានសុវត្ថិភាពបានទៅ រ៉ាវុន តែងតែបើកម៉ូតូតាម សាវនា យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ពីក្រោយមិនឱ្យនាងដឹងឡើយ ម្សិលមិញនាងដឹងដោយសារតែគេចង់បង្ហាញប៉ុណ្ណោះ តែក៏មិននឹកស្មានថានាងគិតថាគេជាពពួករោគចិត្តដែរ។

តឺង!

«Good morning! You’re my universe!»

Chat លោតឡើងនៅលើអេក្រង់ទូរស័ព្ទ សាវនា ជ្រួញចិញ្ចើម គិតទៅ រ៉ាវ៉ុន នេះប្លែករហូតជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដឹងថានាងមិនស្រលាញ់ហើយនៅមិនព្រមកាត់ចិត្តទៀត នាងមិន Block ដូចជាបានដៃណាស់។

«ល្ងាចនេះក្រុមហ៊ុនមានកម្មវិធីជប់លៀង»

«ខ្ញុំដឹងហើយ មិនចាំបាច់លោកប្រាប់ទេ!» នាងសរសេរសារតបទៅវិញ។

«បាទ៎!»

ថ្ងៃនេះ បុគ្គលិកទាំងអស់ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចេញមុនម៉ោងកំណត់ ដោយសារតែមានកម្មវិធី ជប់លៀង ដើម្បីអបអរការបញ្ចប់គម្រោងថ្មីរបស់ក្រុមហ៊ុន។ នៅពេលនេះបុគ្គលិកទាំងអស់ ប្រហែលជាសែសិបនាក់កំពុងតែជួបជុំគ្នានៅក្នុង Sky bar ក្រោមការឧបត្ថម្ភពីសំណាក់ Boss របស់ពួកគេ។

ម្នាក់ៗមើលទៅសប្បាយរីករាយខ្លាំងណាស់នាំគ្នាជល់កែវផង រាំលេងតាមចង្វាក់តន្រ្តីផង ខុសអីតែប្រធានផ្នែករដ្ឋបាល អង្គុយធ្វើមុខក្រៀមៗហាក់មានកង្វល់ក្នុងចិត្ត។

«អ្នកនាង សាវនា នេះញ៉ាំទៅណា យូរៗក្រុមហ៊ុនជប់លៀងម្តងកុំឱ្យខាត»

លោកស័ក្តិ ដែលជាដៃគូសហការរបស់ក្រុមហ៊ុននិយាយឡើងទាំងស្នាមញញឹម លោកដើរទៅទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយជិត សាវនា ព្រមទាំងចាក់ Cocktail ឱ្យនាង។

«អត់អីទេចាស៎ ខ្ញុំមិនសូវចូលចិត្តនោះទេ!» នាងបដិសេធខណៈដែល លោកស័ក្តិ កាន់តែបង្ខំនាង។

«ញ៉ាំបន្តិចទៅ នេះខ្ញុំខំចាក់ឱ្យដោយផ្ទាល់ដៃណា ចាត់ទុកថាមួយកែវនេះជាការរាប់អានគ្នាទៅចុះ»

«តែខ្ញុំ…!» នាងជ្រួញចិញ្ចើមអេះអុញ ខណៈដែល លោកស័ក្តិ កាន់តែព្យាយាមខិតមកជិតនាង និងទទូចដាក់នាង។

«តែមួយកែវទេ! បែបនេះទើបសមជាប្រធានផ្នែករដ្ឋបាល»

លោកស័ក្តិ ញញឹមពេញចិត្ដខណៈដែលឃើញ សាវនា លើក cocktail ក្រេប។

«អស់ហើយ!»

សាវនា ហុចកែវឱ្យ លោកស័ក្តិ វិញរួចក៏ក្រោកឈរព្រោះនាងមិនបានពេញចិត្តកាលដែល លោកស័ក្តិ ខិតមកអង្គុយជិតនាងនោះទេ វាពិតជាទើសទាល់ណាស់ណាមួយនាងស្លៀកសំពត់ខ្លីលើជង្គង់ទៀត។

«អ្នកនាងចង់ទៅណា នៅទីនេះសិនហើយ នៅផឹកកំដរខ្ញុំសិនទៅ។ អ្នកផ្សេងរវល់អស់ហើយ!»

«ខ្ញុំឈប់ផឹកហើយ ខ្ញុំបានប្រាប់លោកហើយតើថាខ្ញុំផឹកតែមួយកែវទេ»

«ណា កំដរខ្ញុំបន្តិចទៅអ្នកនាង!» លោកស័ក្តិ និយាយទាំងព្យាយាមទាញ សាវនា ឱ្យអង្គុយចុះជិតខ្លួន តែនាងព្យាយាមរើចេញពីក្រញ៉ាំដៃមនុស្សម្នាក់នេះ គាត់ធ្វើឱ្យនាងរឹតតែមិនចូលចិត្តហើយ។

«លោកស័ក្តិលែងខ្ញុំ! លោកស័ក្តិ!»

សាវនាស្រែកខណៈដែល លោកស័ក្តិ កំពុងតែព្យាយាមបៀតបៀននាងដោយស្រវា ឱបចង្កេះនាងឱ្យទៅអង្គុយជាមួយគាត់។ សម្រែករបស់នាងមិនបានធ្វើឱ្យឮដល់អ្នកដទៃនោះទេព្រោះសំឡេងតន្រ្តីនិងការស្រែកច្រៀងឮពេញបន្ទប់។

«លែងខ្ញុំ…!»

«ខ្ញុំមិនលែងចាំមើលៗនាងអាចធ្វើអីខ្ញុំបាន»

ឌឹបៗ!

«ងាប់ទៅអាចង្រៃ!»

រ៉ាវ៉ុន ដែលទើបតែមកដល់ក៏ស្ទុះទៅក្បួចកអាវ លោកស័ក្តិ ហើយដាល់គាត់បីបួនដៃតាមកំហឹង នាយស្អប់បំផុតមនុស្សប្រុសដែលមិនផ្តល់តម្លៃឱ្យនារី។

ឌឹបៗ!

«ងាប់ទៅ! អាថោកទាប!»

«រ៉ាវ៉ុន បានហើយ កុំឱ្យមានបញ្ហា!»

សាវនា ស្ទុះទៅចាប់ទាញដៃ រ៉ាវ៉ុន ដើម្បីបញ្ឈប់គេបើមិនអ៊ីចឹងទេ លោកសក្តិ ស្លាប់មិនខានទេ។

«សាវនាលែងខ្ញុំ! ខ្ញុំប្រដៅអាឆ្កួតនេះម្តង»

«ឯងហ៊ានវាយយើងផង…!»  

លោកស័ក្តិ ស្រែកដាក់ រ៉ាវ៉ុន ទាំងដែលផ្ទៃមុខរបស់គាត់ពេលនេះត្រូវបាន រ៉ាវ៉ុន វាយឡើងក្រហមបែកឈាមទៅហើយ។

«សម្លាប់ឯងក៏យើងហ៊ានដែរ!»

«រ៉ាវ៉ុន បានហើយកុំឱ្យមានបញ្ហាខ្លាំងជាងនេះអី!»

សាវនា និយាយទាំងចាប់អូសដៃនាយកំលោះចេញពីក្នុងបន្ទប់យ៉ាងតក់ក្រហល់ ខណៈដែល រ៉ាវ៉ុន ក្រាញននៀលមិនចង់ទៅ។

«លែងខ្ញុំ ខ្ញុំទៅសម្លាប់វា!»

«បានហើយយល់ដល់ខ្ញុំផងទៅ!»

ទិដ្ឋភាពអម្បាញ់មិញនេះធ្វើឱ្យមានភាពចលាចលជាខ្លាំង ទើបម្នាក់ៗលែងសប្បាយអស់ទៅ គ្រប់គ្នាកំពុងតែស្លន់រៀងៗខ្លួន ពេលដែលឃើញ រ៉ាវ៉ុន ខឹង លោកស័ក្តិ ខ្លាំងដល់ថ្នាក់នេះ ទាំងដែលនាយជាមនុស្សមានសីលធម៌ មានហេតុផលមិនដែលបង្ករឿងជាមួយនរណាម្នាក់ផ្តេសផ្តាសនោះទេ។

«ហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំឃាត់មិនស្តាប់បែបនេះ? លោករឹងទទឹងណាស់ រ៉ាវ៉ុន» សាវនា ស្រែកដាក់ រ៉ាវ៉ុន ខ្លាំងៗ នេះគេជ្រុលដៃពេកហើយ។

«ខ្ញុំស្អប់វា វាមិនគប្បីចំពោះនាង ខ្ញុំចង់សម្លាប់វាចោល»

«សម្លាប់គេហើយ លោកចង់ទៅរស់នៅក្នុងគុកឬ?» នាងសម្លឹងកែវភ្នែកគេទាំងខឹង ខឹងដែលគេកម្រោលចូលមួយឆាវៗធ្វើអីមិនចេះគិត និយាយមិនស្តាប់គ្នា។

«ខ្ញុំធ្វើព្រោះតែបារម្ភពីនាង វាហ៊ានធ្វើបែបនេះដាក់មនុស្សខ្ញុំស្រលាញ់ វាមិនសមរស់ទេ» រ៉ាវ៉ុន និយាយទាំងមុខក្រហមព្រមទាំងក្តាប់ដៃយ៉ាងណែន លេចចេញសរសៃមកយ៉ាងច្បាស់។

«តែយ៉ាងណាក៏លោកត្រូវរម្ងាប់ចិត្តខ្លះ លោកធ្វើបែបនេះវានាំឱ្យប៉ះពាល់ដល់ការងាររបស់លោក លោកចង់បាត់បង់ការងារឬ?»

«ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ! ខ្ញុំមិនអាចទ្រាំមើលនាងត្រូវគេធ្វើបាបបានទេ នាងមិនអីទេមែនទេ?» សាវនា គ្រវីក្បាលបញ្ជាក់ថាមិនអីនោះទេ គេអាចស្ងប់ចិត្តបាន។

«លោកត្រៀមខ្លួនទៅ គេមិនដោះលែងលោកងាយៗទេ គេនឹងព្យាយាមរកបញ្ហាបញ្ឈប់លោកទាល់តែបានហ្នឹង»

«ខ្ញុំមិនខ្លាចនោះទេគ្រាន់តែបាត់បង់ការងារនោះ ដើម្បីការពារនាង ឃើញនាងមានសុវត្ថិភាព ខ្ញុំគ្រប់គ្រាន់ហើយ!»

ស្តាប់សម្តីរបស់គេហើយ ធ្វើឱ្យសាច់ដុំមួយក្តាប់នៅក្រោមទ្រូងខាងឆ្វេងរបស់នារីចាប់រង្គោះរង្គើឡើង នាងចង់ហូរទឹកភ្នែកព្រោះប្រុសចម្កួតម្នាក់នេះ ព្រោះដើម្បីតែនាងគេមិនគិតពីខ្លួនឯងសោះ។

«នាងកើតអី បានជាយំ? មានរឿងមិនស្រួលមែនទេ!» រ៉ាវ៉ុន ឃើញ សាវនា ធ្វើមុខរលីងរលោងក៏បារម្ភមួយរំពេច។

«អត់ទេ!»

«បើអត់អីល្អហើយខ្ញុំជូននាងទៅផ្ទះ!»

«ហ៊ឹម!» នាងមិននិយាយអីតែក៏តបជាការងក់ក្បាលជំនួសវិញ។

មួយសប្តាហ៍ក្រោយ!

អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងពិតជាដូចការគិតរបស់ សាវនា មែន។ រ៉ាវ៉ុន ត្រូវបានបញ្ឈប់ពីការងារដោយសារតែ Boss មិនចង់ឱ្យមានបញ្ហាដល់ដៃគូរសហការណ៍ដែលជា លោកស័ក្តិ ទោះជាទង្វើរបស់ លោកស័ក្តិ មិនគប្បី ចំពោះ សាវនា ក៏ដោយ ទង្វើនេះហាក់ដូចជាមិនផ្តល់តម្លៃចំពោះ សាវនា ទាល់តែសោះ។

«លោកនៅឯណា?» សាវនា ផ្ញើសារទៅកាន់ រ៉ាវ៉ុន បន្ទាប់ពីនាងខានចួបគេអស់រយៈពេលមួយអាទិត្យកន្លងមកនេះ ទទួលស្គាល់ថានាងពិតជាចង់ចួបគេខ្លាំងណាស់ បេះដូងនាងពេលនេះវាព្រមបើកទទួលយកគេហើយ។

«នៅផ្ទះ! នាងនឹកខ្ញុំមែនទេ?»

«ឈប់ស្រមើស្រមៃទៅ! លោកមកចួបខ្ញុំបន្តិចបានទេ!»

«បាទ៎បាន!»

រ៉ាវ៉ុន ក្នុងឈុតអាវយឺតពណ៌សដៃខ្លីពីខាងក្នុងរាងកាយមាំមួន អមដោយអាវក្រឡាពីខាងក្រៅជាមួយនឹងខោខូវប៊យរលុងៗមើលទៅសាមញ្ញតែសង្ហាកប់ សក់របស់គេសិតញែកជាស្ទាយបែបកូរ៉េរួញតិចៗឥតទាស់តែម្តង នាយបោះជំហានចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់ សាវនា ដោយអារម្មណ៍រីករាយព្រមនឹងជំនឿចិត្តក្នុងការធ្វើរឿងអ្វីម្យ៉ាង។

«មកហើយហី! ញ៉ាំទឹកសិនទៅ!»

«បាទ៎!»

«ខ្ញុំសូមទោសផងណាដែលធ្វើឱ្យលោកបាត់បង់ការងារគ្រប់យ៉ាងព្រោះតែខ្ញុំ»

«ខ្ញុំមិនទទួលពាក្យសូមទោសនាងទេ!»

«អ៊ីចឹង! តើលោកចង់បានអី?»

«ងាយៗនោះទេ នាងព្រមធ្វើជាកូនប្រសាម៉ាក់ខ្ញុំទៅ!»

«លោកលេងសើចពេកហើយ រ៉ាវ៉ុន!»

«ខ្ញុំមិនបានលេងសើចទេណា ខ្ញុំតាមនាង៣ឆ្នាំហើយ ខ្ញុំបដិសេធគ្រប់គ្នាដើម្បីនាង។ ព្រមផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំធ្វើជាមនុស្សចុងក្រោយរបស់នាងបានទេ?» រ៉ាវ៉ុន និយាយទាំងចាប់ដៃតូចៗរបស់ សាវនា មកកាន់ជាប់។

«គ្មានការងារបែបនេះ ចិញ្ចឹមខ្ញុំរស់ដែរមែនទេ?»

«អ្នកណាថា ខ្ញុំជាកូនទោលរបស់ម្ចាស់ក្រុមហ៊ុនណា!»

«លោក…នឹងមិនបោះបង់ខ្ញុំចោលទេមែនទេ?»

សាវនា ស្ងាត់មួយសន្ទុះទើបនិយាយឡើងទាំងអេះអុញ។

«គ្មានថ្ងៃនោះទេ សាវនា អាចជឿជាក់បាន ព្រមផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំណ៎ា!»

«ខ្ញុំព្រម…ព្រមឱ្យលោកធ្វើជាមនុស្សចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំ!»

«ទីបំផុតខ្ញុំធ្វើបានហើយ!» នាយកំលោះស្រែកខ្លាំងៗដោយក្តីរំភើប ព្រោះទីបំផុតការព្យាយាមរបស់នាយបានសម្រេចហើយ។

«តើបងអាចសុំឱបអូនបានទេ?»

រ៉ាវ៉ុន ប្តូរសព្វនាមមកជាសម្តីយ៉ាងស្រទន់ស្តាប់ហើយកក់ក្តៅទៅកាន់ សាវនា នាងក៏ងក់ក្បាលជាការយល់ព្រមដោយទឹកមុខអៀនប្រៀន ទទួលបានការអនុញ្ញាតរួចដូច្នេះទើបនាយកំលោះ ស្រវាឱបខ្លួនតូចរបស់មនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់យ៉ាងតឹងណែន ប្រកបដោយស្នាមញញឹមទមានក្តីសុខទៅវិញទៅមករវាងពួកគេទាំងពីរ។

«អរគុណបងដែលធ្វើឱ្យអូនជឿជាក់លើស្នេហាម្តងទៀត!»

«អរគុណអូនដូចគ្នាដែលព្រមផ្តល់ឱកាសឱ្យបង!»

រឿងរ៉ាវកន្លងមកបានធ្វើឱ្យយើងដឹងថាគ្មានអ្វីល្អឥតខ្ចោះនោះទេនៅក្នុងទំនាក់ទំនង លុះត្រាតែឆ្លងកាត់រឿងមិនសមបំណង ទើបស្វែងរកសេចក្តីសុខពិតឃើញ៕

ចប់!

«គ្រឹប!»

សំឡេងបិទទ្វារឡានលាន់ឡើង។ កាយវិការបោះបោករបស់ឧត្តរា ហាក់កំពុងបញ្ជាក់ច្បាស់ៗថាគេមិនសូវពេញចិត្តនឹងមកទីនេះសោះ។ គេដកដង្ហើមធំ ជើងទាំងគូរបស់គេហាក់ស្អិតជាប់នឹងដីរកតែបង្ហើបទៅមុខមិនរួច ដោយគេសុខចិត្តឈរមើលឧត្ដរាយួរគ្រឿងរណ្ដាប់ស្កេកស្កះពេញដៃចូលទៅក្នុងផ្ទះគ្រូ។

បើកទ្វារចូលផ្ទះគ្រូភ្លាម អ៊ំចម្ប៉ាកណ្ដាស់ឆាច់ព្រោះឈ្លក់នឹងផ្សែងធូបពេក។ អាសនៈជាច្រើនថ្នាក់ ហ៊ុមព័ទ្ធដោយគ្រឿងសក្ការបូជាពេញពាស។ លោកយាយចំណាស់ ស្លៀកពាក់សអង្គុយបត់ជើងយ៉ាងសុភាពនៅខាងមុខអាសនៈ។ គាត់លើកដៃចង្អុលបង្គាប់បូព៌ាឱ្យរៀបគ្រឿងរណ្ដាប់ត្រូវកន្លែង។ អ៊ំធានិងអ៊ំចម្ប៉ាគ្រាហ៍និរតីមកអង្គុយកណ្ដាលកន្ទេលក្រហមត្រង់កន្លែងដែលយាយគ្រូប្រាប់។ អ៊ំធាអង្គុយក្បែរកូនស្រីឥតឃ្លាត។ ឯអ៊ំចម្ប៉ាក្រឡេកទៅក្រៅ រកកូនប្រុស។

«អាម៉េចកូនមិនចូលមក! នៀកមកអង្គុយក្រោយមីអូន។»

បើទោះជាម៉ាក់គេហៅចំឈ្មោះឱ្យប្រញាប់ចូលក្នុងក្តី ទឹកមុខឧត្តរាមិនបានប្រែប្រួលបន្តិចដែរ។ គេបន្តដកដង្ហើមធំធ្វើដូចតឹងទ្រូងណាស់។ យូរបន្តិចទើបគេព្រមចូលតាមក្នុងកិរិយាធុញទ្រាន់។

បូព៌ាដើរចេញទៅខាងមុខផ្ទះ លូកដៃកាច់មែកអង្គារបុស្បតូចៗបីបួនមែក យកមកចងផ្តុំជាកូនបាច់។ និរតីអង្គុយស្ងៀមមិនមាត់កអ្វីមួយម៉ាត់។ អ៊ំចម្ប៉ាលូកដៃកូនប្រុសឱ្យខិតមកកៀកខ្លួនប្រពន្ធ។ អ៊ំធាលូកយកលុយច្រើនសន្លឹកពីក្នុងកាបូបដាក់លើជើងពានខាងមុខយាយគ្រូ រួចលើកដៃសំពះសុំ៖         

«សូមយាយគ្រូជួយបណ្តេញខ្មោចព្រាយបិសាចពីក្នុងខ្លួនកូនស្រីខ្ញុំឱ្យអស់។ រឿងទ្រនឹប ខ្ញុំនឹងដាក់ជូនម៉ាពេញចិត្ត។ ពេលនេះទាន់ហន់ពេកទើបមិនបានទិញអីមកធំដុំ។ ចប់កិច្ចរួចរាល់ ខ្ញុំនឹងគិតគូរមិនឱ្យយាយគ្រូអាក់អន់ចិត្តឡើយ។»

ឮតែប៉ុណ្ណោះ យាយគ្រូប្រញាប់ស្តោះទឹកមាត់ស្លាម្លូដាក់កូនត្រលោកដូងឆែបមាត់នៅចំហៀងខ្លួន។ គាត់ហូតធូបបីសរសៃយកមកអុជ រួចដោតនឹងផ្លែចេកលើកូនថាសខាងមុខអាសនៈ។ យាយគ្រូលើកផ្តិលដែលមានទឹកពេញមកដាក់ក្បែរ រួចយកបាច់មែកអង្គារបុស្បដែលបូព៌ាទើបកាច់រួចដាក់ក្នុងផ្តិលនោះ។

«ក្មួយចូលអង្គុយឱ្យកៀកនាង!

ឧត្តរាបើកភ្នែកធំ។ គេសម្តែងទឹកមុខមិនពេញចិត្តជាថ្មី។ ខ្លួនគេអង្គុយក្បែរនាងជ្រងោ ហេតុអីត្រូវឱ្យបូព៌ាមកអង្គុយក្បែរទៀត? គេចង់និយាយថា គេចេះមើលថែប្រពន្ធគេហើយ មិនត្រូវការអ្នកដទៃឡើយ។ តែគិតសព្វទៅ បើទោះជាគេនិយាយចេញក៏គ្មានអ្នកណាយល់ស្របដែរ។ គេមានតែរក្សាចិត្តខឹងនេះទុកក្នុងពោះសិន។

បូព៌ាមិនមាត់មួយម៉ាត់។ គេចូលអង្គុយកៀកខ្លួននិរតីទៅតាមអ្វីដែលគ្រូយាយប្រាប់ មើលរំលងទឹកមុខដ៏ក្រញូវរបស់មិត្តសម្លាញ់ដែលកំពុងដុតរោលដោយភ្លើងប្រចណ្ឌ។

យាយគ្រូចាប់ផ្តើមសូត្របាលី រកស្តាប់មិនយល់។ ដៃគាត់ម្ខាងកាន់បាច់មែកអង្គាបុស្បកូរទឹកក្នុងផ្តិល។ ទឹកមុខគាត់កាន់តែមាំ មាត់គាត់សូត្របាលីរឹតតែញាប់ ឯដៃក៏ចាប់កូរទឹកញាប់រន្ថាន់ដូចគ្នា។

ផែតៗ…យាយគ្រូព្រួសទឹកពីក្នុងមាត់គាត់ចូលផ្តិល។ ទឹកក្នុងផ្តិលមុននេះមានពណ៌ថ្លាខ្យងក៏ប្រែជាឡើងទង់ដែងដោយកាកកំបោរម្លូស្លា។ ឧត្តរាចាប់ភើពីក្នុងពោះមកដោយគេឆ្អើមនឹងទឹកមន្តនេះពេក។ យាយគ្រូចាប់សូត្របាលីជាថ្មី។ ដៃគាត់ក៏ចាប់កូរទឹកបន្ត។ មែកអង្គារបុស្បហែលជារង្វង់ក្នុងផ្តិលមន្ត។ ស្លឹកខ្លះដាច់ធ្លាក់ពីមែកអណ្តែតត្រា។ យាយគ្រូបង្កើនល្បឿនសូត្រអាគម រួចក៏ដកដៃដែលកាន់បាច់អង្គារបុស្បប្រោះព្រំទឹកមន្តទៅលើរាងកាយអ្នកជំងឺ។ រូបរាងកាយនិរតីក៏ចាប់ញ័រទទ្រើក។

«ចាប់…ចាប់ឱ្យជាប់!»

អ៊ំធាស្រែកភ្លាត់សំឡេងក្រោយឃើញប្រតិកម្មរបស់និរតី។ ឧត្ដរារហ័សលូកដៃបម្រុងចាប់ស្មាភរិយា តែដៃទាំងគូរបស់បូព៌ាលូកមកកាត់មុខគេមុន។ អ៊ំចម្ប៉ាបើកភ្នែកធំ របៀបហួសចិត្ត។ ពួកម៉ាកកូនប្រុសហ៊ានចាប់ប៉ះខ្លួនប្រាណកូនប្រសារស្រីមុនប្តីនាងទៅទៀត។ តែដោយស្ថានភាពបន្ទាន់ គ្រប់គ្នាគិតដល់សុវត្តិភាពរបស់និរតីជាធំ ទើបអ៊ំស្រីនិងកូនប្រុសមើលរំលងចំណុចនេះសិន។ ចាំស្ថានការណ៍ស្ងប់ស្ងាត់ សឹមទូទាត់ចេញម្តង។

យាយគ្រូបន្តសូត្របាលី និងប្រោះទឹកមន្ត រាងកាយនិរតីកាន់តែញ័រញាក់។ នាងរើបម្រះទទាក់ជើងប៉ះផ្តិលកំពប់ទឹកមន្តយាយគ្រូអស់។ អ៊ំធាស្រែកយំហ៊ូស្រវាចាប់ជើងនាងឱ្យស្ងៀម។ អ៊ំចម្ប៉ាភាំងតក់ស្លុត។

«កុំភ័យ កុំភ័យអី! ខ្ញុំនៅទីនេះ។ នៅជាមួយនិរតី។»

បរិយាកាសកាន់តែអាប់អួរ។ អាការរបស់និរតីប្រែស្ងប់ តែឧត្ដរាហាក់ទៅជាវង្វេងភាំងភាន់វិញ។ គេសម្លឹងមើលមិត្តសម្លាញ់ក្រសោបកាយប្រពន្ធរបស់គេក្នុងរង្វង់ដៃ។ គេស្ដាប់ឮពាក្យសម្ដីដ៏ស្រាលស្រទន់របស់មិត្តសម្លាញ់លួងលោមនាងឱ្យគេង។ នេះសមតែជាកិច្ចការរបស់គេជាប្ដីនាង មិនសមជាណា…។ ពេលនេះគ្រានេះ គេបានត្រឹមអង្គុយមើលប្រុសដទៃបំពេញតួនាទីជំនួស។ អ៊ំចម្ប៉ាយល់ចិត្តកូនប្រុស។ គាត់យកដៃគោះតិចៗលើស្មាគេជាការលួងលោម។

យាយគ្រូងើបអង្គុយត្រង់ខ្លួនវិញក្រោយស្គាល់រន្ទះជើងរបស់និរតី។ គាត់ប្រញាប់យកដៃវែកសក់ឱ្យស្រួលបួល រួចផ្ងារផ្តិលទឹកមន្តដែលត្រូវនិរតីធាក់ឱ្យផ្កាប់មុននេះ។

«អាម៉េចវិញយាយគ្រូ? កូនប្រសាខ្ញុំម៉េចទៅជាញ័រទទ្រើកអ៊ីចឹង?»

អ៊ំចម្ប៉ាសួរទាំងបារម្ភ ខណៈអ៊ំធាបន្តយំសស្រាក់។

«សាហាវណាស់! នាងត្រូវអំពើគេសាហាវណាស់!»

សម្ដីយាយគ្រូធ្វើឱ្យអ៊ំធាផ្អាកយំ ចូលឆ្លងសម្ដី៖

«អំពើអីយាយគ្រូ? កូនស្រីខ្ញុំនេះស្លូតណាស់ មិនដែលមានរឿងជាមួយអ្នកណាទេ។ ក្នុងភូមិអ្នកណាក៏ចូលចិត្តនាងដែរ។ ចុះអ្នកណា? អ្នកណាមានចិត្តតិរច្ឆានធ្វើបាបនាង? គុណបុណ្យអើយ ជួយកូនស្រីខ្ញុំផង អស់អីក៏ខ្ញុំព្រមដែរ។»

«នាងត្រូវអាគមស្នេហ៍!»

គ្រប់គ្នាបើកភ្នែកធំ សម្លឹងមុខយាយគ្រូ។

«អាគមស្នេហ៍!»

ឧត្ដរាឧទានតាម! គេនឹកគិតបន្តិច ទើបនិយាយឡើង៖

«តាមខ្ញុំដឹង ប្រពន្ធខ្ញុំនេះទាំងស្អាត ទាំងឆ្លាត ទាំងរៀនបានខ្ពង់ខ្ពស់ មានការងារល្អ។ ប្រុសៗក្នុងភូមិកុំថាឡើយចូលស្ដី សូម្បីតែញ៉ែញ៉ងក៏មិនហ៊ានផង។ ម៉្យាងប្រុសៗវ័យស្រករនាងរៀបការកូនមួយកូនពីរអស់ហើយ។ ក្នុងភូមិនៅតែក្មេងៗស្រករក្រោយ។ ខ្ញុំថាមិនមែនទេយាយគ្រូ។»

យាយគ្រូមិនទាន់បកស្រាយផង ម្ដាយក្មេកគេឆ្លើយជំនួស៖

«អាចអ្នកក្រៅ អ្នកស្គាល់គ្នានៅកន្លែងធ្វើការអីក៏ថាបានដែរណាកូន។ និរតីរើសប្ដីណាស់ អាចមានអ្នកសុំស្រលាញ់នាងមិនបាន ទើបធ្វើអាគមស្នេហ៍។»

«តែ…»

អ៊ំចម្ប៉ារហ័សលូកដៃចាប់ស្មាកូនប្រុសកុំឱ្យតមាត់ទៀត។ គាត់ដឹងថាអ្នកដន្លងរស់នៅជនបទការជជែកវែកញែកវែងឆ្ងាយឥតប្រយោជន៍ឡើយ។

«កាលដែលនាងមានអាការដូចខ្មោចចូល គឺមកពីឈាមរដូវរបស់នាងប្រតិកម្មនឹងអាគមស្នេហ៍នេះ។ កុំតែថ្ងៃនេះនាងមកថ្ងៃខែ កុំអីសូម្បីតែខ្ញុំក៏មិនអាចជួយនាងបានដែរ។»

ឧត្ដរានិងម៉ាក់គេបានត្រឹមគ្រវីក្បាលមើលមុខគ្នា។ ពួកគេជាអ្នកទីក្រុង មិនមានជំនឿលើរឿងផ្លូវងងឹតនេះទេ។ ខុសពីអ៊ំធា គាត់ជឿទាំងស្រុងលើសម្ដីយាយគ្រូ។

«កុំបារម្ភ! ឈាមរដូវជាគ្រឿងបន្សាបមន្តអាគមដ៏ស័ក្ដិសិទ្ធ។ ខ្ញុំត្រូវការឈាមនេះបន្តិច យកមកធ្វើកិច្ច គឺអាចផ្ដាច់អាគមនេះបានហើយ។»

អ៊ំធាបង្ហាញក្ដីត្រេកអរភ្លាមៗ ក្រោយឮសម្ដីយាយគ្រូ។ គាត់រវៀសប្រាប់កូនប្រសារ និងបូព៌ាចេញទៅក្រៅសិន។ រឿងបែបនេះ ប្រុសៗមិនគួរមានវត្តមានទេ។ ម្យ៉ាងសភាពនិរតីនាពេលនេះក៏ស្ងប់ស្ងាត់ដោយនាងបានគេងលង់លក់ មិនត្រូវការកម្លាំងមនុស្សប្រុសចាំចាប់ទៀតឡើយ។

អ៊ំធានិងដន្លងក៏ត្រងត្រាប់អនុវត្តតាមពាក្យយាយគ្រូបង្គាប់គ្រប់ជំហាន។

មេឃមីរស្រទំ ពពកខ្មៅដុំៗរសាត់ផ្តុំគ្នាពពាក់ពពូន។ ប្រហែលយប់មិញភ្លៀងមិនទាន់អស់ចិត្ត ទើបថ្ងៃនេះមេឃចាប់ផ្តើមរករឿងតាំងពីថ្មើរនេះទៅ។ ឧត្ដរា និងបូព៌ាឈរយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ក្រោមដើមអង្គាបុស្បដែលកំពុងទម្លាក់ផ្កាពណ៌សក្បុសតាមអំណាចខ្យល់បក់។

«ឯងជឿរឿងផ្លូវងងឹតនេះតាំងពីអង្កាល់? ម៉េចក៏គ្នាមិនដែលដឹង។»

ឧត្ដរាដើរតួជាអ្នកបំបែកភាពស្ងប់ស្ងាត់។ បូព៌ាយកដៃវាសផ្កាអង្គាបុស្បដែលធ្លាក់មកទើរលើក្បាលគេចេញ ទើបតបទៅសម្លាញ់វិញ៖

«មានរឿងសំខាន់ជាងនេះទៀតដែលឯងមិនបានដឹង។»

«រឿងអី?»

បរិយាកាសត្រលប់ទៅរកភាពស្ងៀមស្ងាត់ម្ដងទៀត។ ឧត្ដរានិយាយម្នាក់ឯង ខណៈបូព៌ាឈរតែស្ងៀម មិនតបស្ដី។

«គ្នាស្រលាញ់នាងអស់ពីចិត្ត​ ឥតបានបង្ខំនាងឡើយ។ ថ្ងៃដែលគ្នាសុំនាងរៀបការលើឆ្នេអូរឈើទាល នាងឆ្លើយដោយឥតមានស្ទាក់ស្ទើរបន្តិច។ នាងរំភើបដល់ថ្នាក់យំផង។

បូព៌ានឹកដល់ហេតុការណ៍ថ្ងៃនោះភ្លាម។ និរតីបើកទ្វារឡានចុះទាំងយំសស្រាក់។ នាងយំមិនមែនដោយសារនាងរំភើបព្រោះត្រូវឧត្ដរាសុំរៀបការទេ តែយំព្រោះគេបដិសេធទឹកចិត្តនាង។ ថ្ងៃនោះ នាងសួរគេជាច្រើនដងថាអ្នកណាជាម្ចាស់ចម្រៀងដែលសរសេរក្នុងសៀវភៅនាង។

បើទោះជានាងបានដឹងរួចទៅហើយថាជាអ្នកណា តែនាងគ្រាន់តែចង់ដឹងចម្លើយពិតពីគេ។ គ្រានោះគេមិនក្លាហាន គ្រានោះគេមិនបានគិតដល់សោះថា នាងឈឺចាប់ប៉ុណ្ណា។ គេនៅតែបដិសេធមិនទទួលស្គាល់។ គេនៅតែដើរតួជាមនុស្សមានគុណធម៌ លះបង់ស្នេហាដើម្បីមិត្ត។

«ឯងថាទៅមើលមានរឿងអីកើតឡើងឱ្យប្រាកដ? ម៉េចក៏នាងទៅជាបែបនេះ? ម៉េចក៏គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែជឿថានាងត្រូវអំពើ? ពួកយើងគួរយកនាងទៅឱ្យពេទ្យពិនិត្យល្អជាង។»

«នៅមានរឿងមិនគួរឱ្យជឿច្រើនទៀត ឯងគួរត្រៀមចិត្ត។»

និយាយតែប៉ុណ្ណេះ បូព៌ាដើរចូលក្នុងវិញ។

«យាយគ្រូទៅណា?»

គេសួរឡើង ដ្បិតមិនឃើញយាយគ្រូ ឃើញតែអ៊ំធានិងអ៊ំចម្ប៉ាកំពុងអង្គុយបក់ផ្លិតនិងច្របាច់ជើងឱ្យនិរតី។ អ៊ំធាតបវិញ ព្រមទាំងចង្អុលទៅជើងពាន៖

«យាយគ្រូទៅក្រៅ តែគាត់ថាអស់អីហើយ។ អស់តែធូបបីសរសៃនោះ យើងអាចនាំនិរតីទៅផ្ទះវិញបានហើយ។»

«ល្អណាស់អ៊ំ!»

«តែអ៊ំនៅមិនទាន់ធូរចិត្ត ដរាបណាមិនទាន់រកឃើញអ្នកដែលធ្វើអំពើលើនាង អ៊ំនៅតែបារម្ភ។ យើងអាចជួយនាងថ្ងៃនេះបាន ចុះបើគេនៅតែមានបំណងអាក្រក់ធ្វើបាបនាងទៀត?»

«អារ៉ាជាអ្នកដាក់ស្នេហ៍នាង។»

ខណៈនេះឧត្ដរាចូលមកក្នុងល្មម។ កែវភ្នែកអ៊ំធានិងអ៊ំចម្ប៉ាបាញ់ឆ្ពោះទៅរកគេឥតដាក់។ អ៊ំចម្ប៉ាជាម្ដាយប្រញាប់សួរកូនប្រុស៖

«មានរឿងអីកូន ម៉ាក់វង្វេងអស់ហើយ។»

មិនទាន់បានរៀបរាប់ប្រាប់ម្ដាយពីដំណើររឿងផង បូព៌ារ៉ាយរ៉ាប់ជំនួស៖

«ថ្ងៃនោះអារ៉ាជិះឡានមកទទួលខ្ញុំតាំងពីព្រលឹមអុល។ ពួកយើងនាំគ្នាយកសម្ភារសិក្សាទៅមណ្ឌលពន្លឺថ្មីជាកន្លែងនិរតីបង្រៀនជាលើកទីពីរ។ ពេលនោះគេបានបង្ហាញក្រមួនមួយដន្លាប់ ដោយប្រាប់ខ្ញុំថា ជាក្រមួនស្នេហ៍បានពីគ្រូដ៏ពូកែស័ក្តិសិទ្ធនៅភ្នំស្រង់។»

«ពុទ្ធោ!»

អ៊ំធាលាន់មាត់ ព្រមទាំងយកដៃរឺតទ្រូង។ គាត់សម្លឹងមើលកូនស្រីដែលកំពុងដេកស្ដូកស្ដឹងមិនដឹងរឿងអ្វី។ គាត់គិតទៅដល់កាលដែលកូនស្រីនៅលីវដល់អាយុសាមសិបព្រោះតែមិនពេញចិត្តចរិតមនុស្សប្រុសដែលតាមសុំស្នេហ៍នាង។ តែមិនដឹងជាមានរឿងអ្វី នាងបែរមកចាញ់ស្នេហ៍ឧត្ដរាដែលមានចរិតដូចបះបិតនឹងមនុស្សប្រុសដែលនាងធ្លាប់ស្អប់។ 

បូព៌ាបន្តរៀបរាប់៖

«ពេលនោះ ខ្ញុំលេងសើចនឹងគេថា «ទាំងមានទាំងសង្ហាដូចគេនេះ ស្រីណាក៏គេញ៉ែបានដែរ ចាំបាច់រកដន្លាប់ស្នេហ៍នាំអស់លុយអត់អំពើ។ ចាញ់តែបោកគេមែន!» តែគេឆ្លើយតបមែនទែនមកវិញថា «មនុស្សស្រីរឹងមាំដូចនិរតី គ្មានថ្ងៃមកចាប់អារម្មណ៍ប្រុសព្រានដូចគេទេ ម៉្លោះហើយត្រូវរកផ្លូវក្នុងជួយទើបបាន។» ម្សិលមិញនេះក៏គេឱ្យខ្ញុំយកដន្លាប់ស្នេហ៍នោះមកឱ្យគេលាបមុខដែរ។»

«ព្រះជាម្ចាស់!»

អ៊ំធាបន្តលាន់មាត់ និងយកដៃរឺតទ្រូង។ ឧត្តរាបើកភ្នែកធំ ក្តាប់ដៃណាន់ក្ដន់។ គេពិតជាមិនយល់ពីបំណងរបស់សម្លាញ់គេដែលសុខៗលើករឿងនេះមកនិយាយ។

«ឯងចង់បានអី?»

គេប្រើស្នៀងកំហឹង។ អ៊ំចម្ប៉ាឃើញស្ថានការណ៍មិនស្រួល គាត់រវៀសក្រោកមកចាប់ឃាត់កូន។ តែកម្លាំងតូចដូចឃាត់មិនអាចទប់កំហឹងរបស់កូនប្រុសបានឡើយ។ កណ្ដាប់ដៃរបស់គេស្ទុះលឿនដូចរំសេវទៅកម្ចាយផ្ទៃមុខបូព៌ាឱ្យបែកមាត់ឈាមល្ហាម។

«ខ្ញុំឆ្ងល់មករហូត! ខ្ញុំឆ្ងល់ថាម្ដេចកូនស្រីខ្ញុំព្រមរៀមការនឹងឯង។ នាងបដិសេធមនុស្សប្រុសល្អៗសឹងតែរាប់រយនាក់ តែបែរជាចិត្តទន់ព្រមធ្វើកូនក្រមុំឯងជាប្រុសខិលខូច។ ការពិតគឺបែបនេះសោះ។»

សម្ដីម្ដាយក្មេកធ្វើឱ្យឧត្ដរាប្រែជាទន់ជើងដៃ។ ខួរក្បាលគេស្រាប់តែទទេស្អាត គ្មានពាក្យអ្វីមកប្រកែកតវ៉ាបាន។ គេគាំងទាំងកម្លាំង គាំងទាំងគំនិត បានត្រឹមតែអនុញ្ញាតឱ្យភាពឈឺចាប់ស្រែកសន្ធាប់ក្នុងទ្រូង។

«កូនឯងនៅឡេឡឺអី ម៉េចមិនឆាប់បកស្រាយប្រាប់ម៉ាក់ក្មេកឯងឱ្យច្បាស់។»

បេះដូងគេលោតកាន់តែញាប់ ខណៈដៃទាំងគូចាប់ផ្ដើមញ័រ។ គេរឹតតែមិនដឹងថាត្រូវបកស្រាយយ៉ាងណា។ កែវភ្នែកទាំងគូផ្តើមរលីងរលោងដក់ដាមដោយទឹក។ នេះជាកែវភ្នែកខកចិត្ត កែវភ្នែកអស់សង្ឃឹម។ ទឹកភ្នែកគេហូរចុះ សំឡេងយំក៏បន្លឺមកតាមក្រោយ។

«ចេញ…ឆាប់ចេញពីកូនស្រីយើងភ្លាម។»

អ៊ំធាស្រែកឮៗ ព្រមទាំងចង្អុលមុខចំៗទៅឧត្ដរា។ អ៊ំចម្ប៉ាប្រញាប់អូសដៃកូនប្រុសចេញទៅក្រៅ។ បូព៌ាឈរធ្វើមិនដឹង។ គេមិនទាំងខ្វល់យកដៃជូតឈាមដែលកំពុងហូររឹមលើបបូរមាត់គេផង។

«អ្នកដន្លងខ្ញុំទៅសិនហើយ។ ចាំគ្រប់គ្នាបាត់ខឹង សឹមពិភាក្សាគ្នាទៀត។

សម្តីអ៊ំចម្ប៉ាហាក់គ្មានតម្លៃឱ្យអ៊ំធាដែលកំពុងផ្ទុកកំហឹងពេញពោះចាប់អារម្មណ៍ឡើយ។ គាត់គ្មានទាំងយកភ្នែកមើលអ្នកទាំងពីរចាកចេញទៅផង។ ក្នុងចិត្តអ៊ំពេលនេះ គ្មានអ្វីក្រៅពីអាណិតកូនស្រីដែលត្រូវមនុស្សប្រុសខិលខូចបោកប្រាស់។

សំឡេងរថយន្តបន្លឺឡើងជាសញ្ញាប្រាប់ថា ឧត្ដរានិងម៉ាក់របស់គេចាកចេញទៅ។ ទឹកមុខបូព៌ាកាន់តែអាក្រក់មើល។ តំណក់ទឹកស្រក់តក់ៗចុះលើទ្រនាប់ជើងប៊ូរបស់គេ។

នេះមិនមែនជាតំណក់ភ្លៀងរលឹមដែលស្រក់ចុះតាមចន្លោះប្រហោងដំបូលស្បូវនោះទេ តែជាតំណក់ទឹកភ្នែកមនុស្សប្រុសដើមទ្រូងប្រាំហត្ថ។ យាយគ្រូដើរចូលមកដោយមានទាំងកាន់ក្រមាហុចមកឱ្យបូព៌ា។ គាត់យកដៃគោះស្មាគេតិចៗហើយនិយាយខ្សឹបៗដែលមិនអាចឱ្យអ៊ំធាស្ដាប់ឮបាន។

………………….

មេឃស្រឡះ ខ្យល់ស្ងប់!

អ៊ំធាម្នីម្នាចេញពីផ្ទះដោយទឹកមុខញញឹមញញែម។ ក្នុងដៃគាត់មានគ្រឿងរណ្ដាប់ម្លូស្លា និងចេកទុំមួយស្និតផង។ អ៊ំផាជាអ្នកជិតខាងស្រែកសួរពីក្នុងរបងផ្ទះមក៖

«ទៅណាអ្នកដូចទ្រង់ប្រញាប់ម៉្លេះ?»

«ចា! មានការទៅរកអាចារ្យតិចអ្នកអើយ! ផ្ញើជួយមើលផ្ទះមើលសម្បែងខ្ញុំផង ក្រែងលោមេជ្រូកខ្ញុំដាច់ខ្សែរួច ចេញទៅឈ្មុសដំណាំគេអី។»

«ទៅរកអាចារ្យធ្វើអីអ្នក? និរតីមិនទាន់ជាដាច់ទេអ្ហី?»

«អូ! មិនមែនទេអ្នក គឺថា…» អ៊ំធាសើចបន្តិចសិនទើបបន្ត «ខ្ញុំរកមើលខែឆ្នាំ។»

«លឿនពេកទេដឹងអ្នក? ទើបតែបានមួយខែ តិចអ្នកស្រុកសើចយំ។ ខ្ញុំមិនទាន់ទាំងបានប្រើអាចក់ឱ្យទៅដឹកត្បាល់កិនម្សៅពីផ្ទះអ្នកមកវិញផង។ នៅមានតង់ចងលើរោងចុងភៅទៀត។

«ខ្ញុំចេះតែមើលលេងទៅហ្នឹងណា ក្រែងលោថ្ងៃខែពួកគេត្រូវគ្នា។ ក្មេងៗមិនទាន់ដឹងខ្លួនទេ។ អារឿងមាត់អ្នកស្រុក ខ្ញុំលែងខ្វល់ហើយ។ ខ្ញុំខ្វល់តែពីរឿងសុភមង្គលកូនស្រីខ្ញុំ។ បានជាខុសម្ដង ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យកូនខុសម្ដងទៀតទេ។ ម្តងនេះទុកឱ្យខ្ញុំជាម្ដាយចាត់ចែងរឿងគូអនាគតឱ្យកូនម្ដង។ អារឿងត្បាល់កិនម្សៅ និងកៅស៊ូតង់ កុំទាន់អាលយកវិញអីអ្នក ចាំមើលខ្ញុំមើលថ្ងៃខែរួចសិន។»

«ខ្ញុំជួយអរអ្នក! ខ្ញុំសែនពេញចិត្តក្មួយបូព៌ា។ គេទើបជាបុរសល្អស័ក្ដិសមជាមួយនិរតី។»

«ចា! អរគុណ!»

អ៊ំធាឡើងផែលកង់ជិះចេញទៅទាំងទឹកមុខស្រស់ប៉ប្រិម។ ពិតជាក្នុងគ្រោះមានលាភមែន។ តាំងពីការពិតត្រូវបានលាតត្រដាងមក អ៊ំធាប្រកាសផ្ដាច់ទំនាក់ទំនងរវាងនិរតីនិងឧត្ដរា។ គាត់បានប្រគល់លុយបណ្ណាការឱ្យទៅគ្រួសារឧត្ដរាវិញដោយមិនមានទុកមួយកាក់មួយសេនឡើយ។

រយៈពេលមួយខែមកនេះ អ៊ំធាមើលថែកូនស្រីបានយ៉ាងល្អ។ គាត់ស្វះស្វែងរកគ្រូខ្មែរគ្រប់ច្រកល្ហកឱ្យតែឮថាគ្រូណាពូកែ។ ជាលទ្ធផល និរតីបានជាសះស្បើយពីជំងឺទាំងស្រុង។

…………..

តឺងៗ…សំឡេងជួងបន្លឺឡើងក្នុងបរិវេណមណ្ឌលកុមារកំព្រាពន្លឺថ្មី។ កូនមេអំបៅពណ៌ស្វាយតូចៗហិចហើររេរង់លើផ្កាដកខឹមដែលរីករហង់ក្នុងសួនខាងមុខបន្ទប់រៀន។ ម៉ូតូអាសង់មួយគ្រឿងបរយឺតៗមកឈប់ខាងមុខថ្នាក់។ បុរសជាអ្នកបើកពន្លត់ម៉ាស៊ីន រួចយកជើងឆ្វេងវាយចន្ទល់បញ្ឈរម៉ូតូ។ នារីដែលជិះខាងក្រោយចុះពីលើកែបដោយកិរិយាថ្នមៗ។ កំលោះអ្នកឌុបប្រញាប់ចុះពីម៉ូតូដើរមកកាន់ដៃនាង ។ គេគ្រាហ៍នារីរូបស្រស់ដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់រៀនដោយការយកចិត្តទុកដាក់។

«ជម្រាបសួរអ្នកគ្រូ!»

ប្រយោគនេះបន្លឺឡើងខ្ទរថ្នាក់រៀន។ គេឃើញអ្នកគ្រូម្នាក់នោះធ្វើដៃជាសញ្ញាឱ្យសិស្សអង្គុយចុះ។ បុរសសង្ហាឈរញញឹមស្រស់នៅមាត់ទ្វារ។ កែវភ្នែកគេសម្លឹងអ្នកគ្រូក្រមុំឥតដាក់ តែមិនមែនសម្លឹងក្នុងន័យសម្លក់ទេ គឺក្នុងន័យព្រួយបារម្ភ។ អ្នកគ្រូចោលស្នាមញញឹមត្រលប់ទៅគេវិញ ជាព័ស្តុតាងបញ្ជាក់ថា នាងមិនមានកើតអីទៀតឡើយ។

សិស្សានុសិស្សលើកសៀវភៅពុម្ភដាក់លើតុបង្កើតជាស្នូរព្រូសៗ។

អ្នកខ្លះចាប់បើកមើលមេរៀនដែលត្រូវរៀនថ្ងៃនេះ។ អ្នកខ្លះបើកមើលមេរៀនចាស់ដើម្បីរម្លឹកឡើងវិញ ដ្បិតគេខកខានរៀនជាមួយអ្នកគ្រូមួយខែទៅហើយ។ ពួកគេត្រូវរៀនជាមួយគ្រូជំនួស ដោយហេតុអ្នកគ្រូដាក់ច្បាប់ព្យាបាលជំងឺ។

បុរសសង្ហាហាក់មិនអាចរក្សាខ្លួនឱ្យនឹងនៅមាត់ទ្វារបាន។ គេដើរចូលទៅក្បែរអ្នកគ្រូ រួចពោលខ្សឹបៗ៖

«បងឮថាព្រឹកនេះម៉ែទៅមើលខែឆ្នាំពួកយើង។ ថ្ងៃដែលបងទន្ទឹងក៏បានមកដល់។»

ក្មេងៗក្នុងថ្នាក់សម្លឹងតាមដានពួកគេគ្មានបាត់សកម្មភាពមួយទេ។ អ្នកខ្លះប្រឹងផ្ទៀងស្ដាប់យកតែមែនទែន។ តែគួរឱ្យស្ដាយ សំឡេងខ្សឹបរបស់ពូសង្ហានោះខ្សោយពេក មិនអាចឱ្យពួកគេស្ដាប់បាន។

«អ្នកគ្រូមុខក្រហមហើយ។»

ក្មេងៗដែលអង្គុយតុមុខនិយាយឡើង។ អ្នកគ្រូមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ តែគ្រវាសដៃឱ្យបុរសសង្ហាចាកចេញពីថ្នាក់រៀនជាបន្ទាន់។ បុរសនោះក៏បង្ខំចិត្តធ្វើតាមដោយទឹកមុខស្ទាក់ស្ទើរហាក់មិនដាច់អាល័យ។ ក្មេងៗញញឹមញញែមដូចយល់សាច់រឿងណាស់អ៊ីចឹង។

ពួកគេនាំគ្នាតឿនអ្នកគ្រូឱ្យហៅលោកពូសង្ហាចូលមកក្នុងថ្នាក់រៀនវិញ។ សិស្សខ្លះជញ្ជូនកាតាបផ្លាស់ទីទៅអង្គុយតុថ្មី ដើម្បីទុកកន្លែងឱ្យលោកពូសង្ហាបានអង្គុយទៀតផង។

សិស្សប្រុសម្នាក់ដែលអង្គុយតុក្រោយគេយកសៀវភៅបិទមុខព្រោះតែត្រូវមិត្តភក្តិចំអន់ឱ្យ។ គេចាំបានថាមានម្ដងនោះ គេមិនធ្វើកិច្ចការសាលាដែលអ្នកគ្រូដាក់ឱ្យ។ អ្នកគ្រូមិនបានដាក់ពិន័យគេទេ តែប្រាប់ឱ្យសិស្សនោះសន្យាថានឹងខិតខំរៀន លែងខ្ជិលច្រអូសទៀត។

ពេលនោះគេឆ្លើយទាំងក្លាហានថា បើអ្នកគ្រូមានប្ដី គេនឹងខំរៀនឱ្យពូកែ។ ដល់តែលើកនេះ អ្នកគ្រូមានគូ គ្រប់គ្នាចោមរោមមើលថាគេនឹងខំរៀនដូចដែលបានសន្យាដែរទេ។

អ្នកគ្រូងាកមុខមករកកូនសិស្សវិញបន្ទាប់ពីប្រើក្រសែភ្នែកជូនដំណើរគូសង្សារអស់មួយសន្ទុះ។ សំឡេងម៉ូតូបរចេញទៅ ជំនួសមកវិញនៅសំឡេងសារទូរសព្ទ។ អ្នកគ្រូក្រមុំប្រញាប់ឆែកមើល រួចក៏ញញឹមបិទមាត់លែងជិត៖

«ម៉ែប្រាប់ថាខែឆ្នាំពួកយើងត្រូវគ្នាល្អណាស់។ ក្រោយបានគ្នាជាប្ដីប្រពន្ធនឹងរកស៊ីមានបាន ត្រជាក់ត្រជុំ កើតកាលវាលគុម្ព មានកូនមានចៅពេញផ្ទះ។»

 ………….

មួយខែក្រោយមក!

សំឡេងភ្លេងការលាន់ឮគ្រហឹមបង្ហើរពីមេក្រូដែលបំពាក់លើចុងក្រសាំងរបងផ្ទះអ៊ំធា។ ម្តងនេះម្ចាស់មេក្រូលែងចងមេក្រូនឹងដើមអំពិលបារាំងដូចមុនទៀតហើយព្រោះខ្លាចនាំប្រផ្នូលមិនល្អទៀត។

អាពាហ៍ពិពាហ៍របស់និរតីនិងបូព៌ានាពេលនេះ បង្កើតឱ្យមានការជជែកវែកញែកខ្ទរខ្ទារភូមិស្រុក។ អ្នកស្រុកខ្លះជួយអរគ្រួសារនិរតីដែលអាចគេចផុតពីគ្រោះអាក្រក់ ហើយរកបានកូនប្រសារល្អដូចបូព៌ា។ អ្នកស្រុកខ្លះទៀតដែលមិនជឿលើរឿងផ្លូវងងឹត ទៅជាអាណិតកូនកំលោះមុនវិញ។

ពួកគេយល់ថា កូនក្រមុំសម្ដែងធ្វើជាឈឺដើម្បីរំសាយមង្គលការដោយមិនចង់ខូចខាតកេរ្តិ៍ឈ្មោះ។ នាងនិងគូស្នេហ៍ថ្មីរួមដៃគ្នាកេងចំណេញលើជំនឿផ្លូវងងឹតងប់ងល់របស់អ្នកភូមិ បង្កើតបានជាឆាកល្ខោនបោកប្រាស់ដ៏ជោគជ័យមួយ។

យ៉ាងណា រឿងគ្រប់យ៉ាងប្រហែលមិនខុសពីពាក្យដែលយាយគ្រូខ្សឹបប្រាប់បូព៌ានោះឡើយ «រឿងមិនគួរកើតបានកើតរួចទៅហើយ។ តទៅមានតែត្រូវដើរទៅមុខបន្តទៀត។»

ចប់ដោយបរិបូរណ៍!

វគ្គ៣ កូនក្រមុំខ្មោចចូល

សំឡេងភ្លេងការលាន់ឮគ្រហឹមបង្ហើរពីមេក្រូនៅចុងអម្ពិលបារាំងរបងផ្ទះនិរតី។ ពេលាជ័យដែលលោកតាអាចារ្យបានគន់គូរចូលមកដល់។ គ្រួសារទាំងសងខាងញញឹមស្រស់ពព្រាយពោរពេញដោយក្ដីរំភើបរីករាយ។ និរតីក្លាយជានារីទីមួយដែលអ្នកភូមិស្ងើចសរសើរគ្រប់ៗគ្នាថាមានសំណាងបានប្ដីអ្នកមាន។

មិនត្រឹមតែបានថ្លៃបណ្ណាការខ្ពស់លើសស្រីៗក្នុងភូមិ ថែមទាំងត្រូវបានភាគីកូនកំលោះធានារ៉ាប់រងរាល់ការចំណាយនានាក្នុងពិធីមង្គលការនេះទៀតផង។ 

នៅលើគ្រែធំខាងមុខផ្ទះ ចាស់ៗជាច្រើននាក់ជុំគ្នាពិសាស្លាម្លូ ជជែកពីនេះពីនោះតាមទម្លាប់អ្នកនៅស្រុកស្រែ។ យាយៗដែលចេះរៀបចំបាយសីកំពុងមមាញឹកនឹងការកាច់ធាងចេកឱ្យត្រូវក្បួន រួចក៏តាំងដោតធូប ទៀន ផ្កាភ្ញី ម្លូស្លាទៅតាមទំនៀមបុរាណ។

មីងៗនៅកាច់ជ្រុងផ្ទះកំពុងជុំគ្នាមើលភ្លើងនំដែលពួកគាត់ឡើងវេចតាំងពីទៀបភ្លឺ។ ថ្មើរនេះនំអន្សមចេក អន្សមផ្អែម នំបត់ នំគម និងនំទៀនឆ្អិនសព្វអស់ហើយ។ មីងៗពីរនាក់ដែលមានមាឌធំមិនចាញ់បុរស ម្នាក់ៗកាន់កន្សែងទ្រាប់ដៃ ចាប់ដៃឆ្នាំងធំដាក់ចុះពីចង្ក្រាន ទុកតែឆ្នាំងនំអន្សមជ្រូកដែលត្រូវស្ងោរបន្តទាល់មេឃងងឹត។

នៅខាងក្រោយផ្ទះគឺរោងចុងភៅ។ គេឃើញគ្រឿងទេសនិងសម្ភារផ្ទះបាយស្កេកស្កះនៅលើគ្រែទ្រវែងមួយព័ទ្ធជុំវិញដោយពូៗចុងភៅ។ អ្នកខ្លះពាក់អាវជិតខ្លួន អ្នកខ្លះលែងខ្លួនទទេមួយកំណាត់លើតែមានក្រមាបង់កសម្រាប់ជូតញើស។ មានអ្នកកាប់សាច់ មានអ្នកបេះបន្លែ មានអ្នកកំពុងចម្អិនម្ហូបទៅតាមការចង់បានរបស់ម្ចាស់ដើមការ។

នៅក្រោមម្លប់ស្វាយឆ្ងាយបន្តិចពីផ្ទះកូនក្រមុំគឺរោងផ្កាស្លា។ គ្រួសារឧត្តរាដ្បិតតែជាអ្នកទីក្រុងមានជីវភាពធូរធារ តែពួកគេមិនប្រកាន់នឹងរោងផ្កាស្លាប្រក់តង់បែបអ្នកស្រុកស្រែឡើយ។

អ៊ំធាម្ដាយកូនក្រមុំឧស្សាហ៍លើកនេះលើកនោះមកឥតដាច់ដោយបារម្ភខ្លាចអ្នកដន្លងមិនសូវពេញចិត្ត។ ម្តងគាត់លើកចេកណាំវ៉ាមកទាំងស្ទង ម្តងគាត់លើកផ្លែដូងមកទាំងធ្លាយ ម្តងនេះគាត់លើកនំខ្មែរដែលទើបស្រង់ពីឆ្នាំងទាំងកញ្ជើមកទៀត។ អ៊ំចម៉្បាម្តាយឧត្ដរាក្រែងចិត្តអ្នកដន្លងណាស់។ គាត់បន្ទោសកូនប្រុសមិនលែងរឿងបណ្ដោយឱ្យម្ដាយក្មេកលើករបស់ធ្ងន់ៗមកជូន ចំជាមិនគម្បីមែន។ អ៊ំធាសើចស្រស់ មិនប្រកាន់អីបន្តិច។ គាត់ជាស្ត្រីមេម៉ាយ ការងារលើកដាក់អស់នេះគាត់ថ្នឹកអស់ទៅហើយ។

នៅខាងលើផ្ទះផ្កាស្រស់ក្នុងថូមុខបន្ទប់រួមគ្នាចោលសម្រស់ផូរផង់ហាក់ចង់ប្រណាំងប្រជែងនឹងសម្ភស្សកូនក្រមុំ។ នារីផ្នួងពីររូបកំពុងសម្អិតសម្អាងតែងកាយឱ្យនិរតីដែលកំពុងអង្គុយកៅអីក្បែរមាត់ទ្វារបន្ទប់នាង។

ទឹកមុខនាងស្រងូត បបូរមាត់ស្លេកស្លាំងមើលទៅដូចមនុស្សកំពុងធ្លាក់ខ្លួនឈឺ។ ក្រែមក្រហមឆេះដែលអ្នកផ្នួងលាបបន្ថែមញឹកញាប់នៅតែមិនអាចជួយឱ្យទម្រង់មុខនាងស្រស់វិញបាន។

សំឡេងជើងទឹបៗរបស់ម្តាយនាងដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់។ ក្នុងដៃគាត់មានកាន់កែវដាក់អ្វីមួយមកជាមួយ។ ឈរមើលកូនស្រីតែងកាយបានបន្តិច គាត់ហុចកែវនោះឱ្យនាង ព្រមទាំងនិយាយទាំងមុខស្ងួត៖

«លាបរមៀតខ្លះទៅកូនកុំឱ្យឃើញស្លេកពេក។»

«មិនអីទេម៉ែ នាំប្រឡាក់ពិបាកជូតសម្អាត។ ផ្នួងគេមានគ្រឿងម្សៅគេហើយ។»

«មិនអីយ៉ាងម៉េច មើលទឹកមុខកូនពេលនេះទៅ ស្លក់ណាស់។ ឱ្យម៉ែហៅពេទ្យនៅចុងភូមិមកពិនិត្យទេ?»

«មិនបាច់ទេម៉ែ កូនលាបរមៀតនេះក៏បាន។»

និយាយតែប៉ុណ្ណេះ និរតីលូកដៃទទួលកែវរមៀតពីម្តាយទាំងរញីរញ័រ។ ស្រាប់តែ…

ប្រាវ…កែវរបូតពីដៃនាងធ្លាក់បែកខ្ចាត់ខ្ចាយលើរនាបក្តារ។ ម្សៅរមៀតកំពប់ពេញពាសជះពណ៌លឿងឆ្អៅឆ្អិន។ និរតីប្រញាប់ឱនលូកដៃបម្រុងរើសបំណែកកែវ តែត្រូវម្ដាយឃាត់។ ភ្លាមៗឧត្តរានិងម៉ាក់គេឡើងមកដល់ទាំងស្លន់។

«កើតអីនឹងអ្នក?»

អ៊ំចម៉្បាសួរទាំងព្រួយ។ អ៊ំធាមានអាការអឹមអៀនមិនទាន់ឆ្លើយទៅអ្នកដន្លងភ្លាមវិញទេ ដោយហាក់ទើសទាល់នឹងកូនប្រសាប្រុសនៅទីនេះដែរ។ គាត់លូកដៃកេះអ្នកដន្លងខិតមកកៀនជញ្ជាំងឆ្ងាយបន្តិច ទើបខ្សឹបប្រាប់តិចៗ៖

«កូនស្រីខ្ញុំមកថ្ងៃខែ ទើបនាងមិនសូវស្រួលខ្លួន។»

អ្នកដន្លងបង្ហាញទឹកមុខធូរស្បើយបន្តិចក្រោយពេលដឹងរឿង ទើបខ្សឹបប្រាប់វិញ៖

«ចាំខ្ញុំលួចខ្សឹបប្រាប់កូនប្រុសខ្ញុំ ក្រែងមីអូនអៀនមិនហ៊ានប្រាប់។ អ្នកកុំបារម្ភអី!»

«ចាស! អរគុណអ្នកហើយដែលយល់រឿងនេះ!»

«មនុស្សស្រីត្រូវតែយល់រឿងមនុស្សស្រីដូចគ្នា។ អ៊ីចឹងពួកយើងគិតចុះក្រោមវិញ ខ្ញុំឮអ្នកនៅខាងក្រោមានការរកអ្នកផង។ ឈប់ព្រួយទៀត ទីនេះទុកឱ្យកូនប្រុសខ្ញុំរ៉ាប់រង។»

«ចាស!»

អ្នកដន្លងទាំងសងបណ្ដើរគ្នាចុះដី ទុកឱកាសឱ្យប្ដីប្រពន្ធថ្មោងថ្មីមើលថែគ្នា។ និរតីផ្លាស់ទៅអង្គុយក្បែរបង្អួចវិញ ទុកទីតាំងនេះឱ្យស្វាមីសម្អាត។

ឧត្ដរាយកអំបោសជក់ត្នោតបោសប្រមូលអំបែងកែវទុកម្ដុំ រួចយកក្រណាត់កន្ទបជូតម្សៅរមៀតពីរនាប។ នារីកូនផ្នួងទាំងពីរញញឹមញាប់ញ័រនឹងទង្វើយកចិត្តទុកដាក់របស់កូនកំលោះម្នាក់នេះ។ ពួកនាងកំពុងលួចច្រណែនកូនក្រមុំដែលបានស្វាមីទាំងមានរូបរាងស្រស់សង្ហាទាំងចិត្តល្អ។

«មុតដៃអត់?»

ឧត្តរាសួរកូនក្រមុំដោយសំនៀងព្រួយបារម្ភ។  កូនផ្នួងទាំងពីរធ្វើឫកពាដូចកំពុងលើសជាតិស្ករ។ និរតីបង្ហាញបាតដៃទាំងសងឱ្យស្វាមីពិនិត្យ ព្រមទាំងនិយាយទាំងជឿជាក់៖

«អត់មានកើតអីទេ។»

នាងបម្រុងដកដៃវិញ តែត្រូវនាយក្តាប់ដៃជាប់រួចក៏តាំងអង្អែលថ្នមៗដោយកិរិយាយកចិត្តទុកដាក់។ និរតីឱនមុខជ្រប់ដោយនាងអៀនប្រៀននឹងកូនផ្នួង។ កូនកំលោះយល់ការណ៍ គេប៉ប្រិចនេត្រាជាសញ្ញាទៅពួកនាងភ្លាម។ នារីទាំងពីរយល់រឿងក៏ប្រញាប់បណ្ដើរគ្នាយកអំបែងកែវដែលឧត្តរាប្រមូលរួចទៅចោលនៅដី។

«ទៅក្រោមវិញទៅ អូនត្រូវឱ្យអ្នកផ្នួងតែងខ្លួនបន្ត។»

និរតីបណ្ដើរ នាងប្រឹងដកដៃចេញពីដៃស្វាមីបណ្ដើរ។ តែគ្មានទៅដកបានទេ ឧត្ដរារឹតតែក្រសោបដៃនាងណែនក្ដន់។ គេឱនថើបដៃនាង រួចបញ្ចេញសម្ដីទឹកឃ្មុំ៖

«ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃមង្គលរបស់យើង ក៏ជាថ្ងៃដែលបងរំភើបបំផុតក្នុងជីវិតនេះដែរ។ បងត្រូវតែនៅមើលថែអូនគ្រប់ពេល។ បងមិនអនុញ្ញាតឱ្យមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះអូនជាដាច់ខាត។»

ទឹបៗ… សម្រិបជើងនរណាម្នាក់ឡើងជណ្ដើរមកទាំងប្រញាប់ប្រញាល់។ ឧត្ដរាព្រមបន្ធូរដៃពន្លែងបាតដៃតូចច្រឡឹងទាំងពីររបស់ភរិយាចេញពីដៃខ្លួន។ នារីរហ័សដកដៃចេញ រួចងាកទៅរកអ្នកដែលកំពុងដើរចូលមក។

«អ៊ំនៅលើនេះអត់បង?»

ប្អូនប្រុសជីដូនមួយនាងនិយាយមក។

«ម៉ែចុះក្រោមយូរដែរហើយ! អូនឯងរកគាត់ធ្វើអី?»

«ខ្ញុំមកហៅគាត់ទៅឱ្យលុយថ្លៃក្បាលជ្រូកគេ។»

«មិនបាច់ទៅរកម៉ែទៀតទេ។ ចាំបងចុះទៅទូទាត់។ ក្រោយៗចំណាយអីក៏ដោយ មកប្រាប់បង ហាមទៅប្រាប់ម៉ែទៀត។»

«បាទបងថ្លៃ!»

………………

ពេលាធ្វើកិច្ចសូត្រមន្តឈានមកដល់។ លោកអាចារ្យរៀបចំឱ្យកូនកំលោះកូនក្រមុំអង្គុយផ្ទឹមគ្នា ដោយមានរណ្តាប់រៀបចំនៅខាងមុខស្កេកស្កះ។ គ្រប់គ្នាហាក់ភ្ញាក់ផ្អើលនឹងរូបសម្ភស្សកូនក្រមុំដែលមានសភាពស្លេកស្លាំងស្លក់ហាក់ដូចមនុស្សបាត់វិញ្ញាណ។

ក្រែមពណ៌ក្រហមឆេះលើបបូរមាត់នាងនៅមិនអាចលើកសម្រស់ឱ្យស្រស់បស់បាន។ បងប្អូនញាតិមិត្តដែលមកចូលរួមពិធីចេះតែខ្សឹបខ្សៀវសួរគ្នាថា កូនក្រមុំឈឺអី? ឯម្តាយនិងម្តាយក្មេករបស់កូនក្រមុំក៏ចេះតែខ្សឹបតបវិញស្ងាត់ៗព្រោះមិនចង់ឱ្យញាតិមិត្តជាបុរសដឹងឮ។

នៅរោងផ្កាស្លា ស្ដ្រីមានផ្ទៃពោះម្នាក់កំពុងបកចេកទុំពមយកៗ។ នាងត្រូវជាមីងរបស់កូនកំលោះ។ ដោយសារនាងមានផ្ទៃពោះ មិនស្រណុកដើរចុះដើរឡើងផង ទើបគេក៏ប្រគល់ភារៈចាំរោងផ្កាស្លាឱ្យបំពេញ។ ទឹកមុខស្អុយប៉ែប្រែជារីកភ្លាមក្រោយពេលនាងឃើញបូព៌ាឈប់ម៉ូតូខាងមុខរោង។ រកតែគ្នាចុះពីម៉ូតូមិនទាន់ នាងចាប់សួរនាំ៖

«ថ្មើរនេះហើយទើបមកដល់?»

បូព៌ាយួរកាតាបដើរចូលរោងបណ្ដើរ ឆ្លើយតបបណ្ដើរ៖

«បន្ទោសខ្ញុំមិនបានទេអ៊ី បើក្មួយប្រុសអ៊ីផ្ដាំផ្ញើការងារមួយលានជំពូកឱ្យខ្ញុំធ្វើ។»

«ការងារស្អីខ្លះក៏ច្រើនម៉្លេះ?»

«មិនអាចប្រាប់អ៊ីបានទេ ទុកឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។»

«មិនប្រាប់ក៏ហីទៅ បានឯងមក អ៊ីធូរទ្រូង។»

បូព៌ាទុកដាក់កាតាបស្រួលបួល ទើបតបវិញ៖

«មានអីឱ្យខ្ញុំជួយ?»

«ឯងយកលុយក្នុងកាបូបខ្មៅនេះទុកជាប់ខ្លួន ចាំទូទាត់ចំណាយ។ អ៊ីមិនសូវយល់ពីអារ៉ាទេ ស្រលាញ់ប្រពន្ធផ្កាប់មុខ។ កូនក្រមុំជនបទដាច់ស្រយាលសោះហ៊ានឱ្យបណ្ណាការដល់ទៅមួយម៉ឺនដុល្លារ ហើយនៅរ៉ាប់រងចំណាយនានាសព្វមុខទៀត។ អ៊ីប្រាប់ទៅចុះ ស្រុកនេះឃើញដាច់ស្រយាលចឹងទេ តែចាយលុយដូចក្រដាស។ អាងតែខាងប្រុសធានាចេញលុយ ខាងស្រីពឺតតែពីចាយ។ ពិធីរៀបការតូចតាចមួយសោះ ទិញក្បាលជ្រូកដប់។ អ៊ីឃើញហើយរកតែពុទ្ធោទេ។»

«តាមទំនៀមស្រុកគេទេអ៊ី! ស្រុកនេះបុរាណណាស់។ ក្បាលជ្រូកដប់ហ្នឹងសែនអ្នកតាមិនសប់កន្លែងផង។ ភូមិនេះ តែដំបូកកណ្ដៀរពូនជាប់គល់ឈើក៏គេនាំគ្នាគោរពសែនព្រេនដែរ។ គេជឿផ្លូវងងឹតណាស់។ កាលភ្ជាប់ពាក្យសែនខ្មោចមិនចេះតិចកន្លែង ទម្រាំការធំអ៊ីចេះទៀត។ អ៊ីមានផ្ទៃពោះផង កុំមាត់ច្រើន។ យើងគួរចូលស្ទឹងតាមបទ។ គេគោរពអី យើងគោរពហ្នឹងដែរទៅ។»

ឮតែប៉ុណ្ណេះ នាងរហ័សយកដៃខ្ទប់មាត់លែងនិយាយ។ បូព៌ាលួចសើចស្ងាត់ៗ។ មនុស្សមាត់ច្រើនបែបនេះ ទាល់តែគំរាមខ្លះទើបស្ងាត់។ កំលោះដោះអាវក្រៅចេញពីខ្លួន រួចរូតកាតាបលូកយកកូនក្លងមួយកាន់ក្នុងដៃ។ ប្រុងនឹងដើរចេញទៅចូលរួមពិធី សម្លាញ់របស់គេរត់ត្រហេបត្រហបមក៖

«ឯងយកឡានគ្នាជូនកូនផ្នួងទៅផ្សារបន្តិច។»

«មានរឿងអី?»

«គ្មានពេលប្រាប់ទេ ប្រញាប់ទៅឱ្យលឿនឡើង។ អូ! ហីមានយកដន្លាប់មន្តគ្នាមកទេ?»

បូព៌ាហុចកូនក្លងក្នុងដៃឱ្យមិត្តសម្លាញ់ រួមជាមួយសម្ដីត្អូញត្អែរ៖

«ដោយសាររវល់រកដន្លាប់ស្នេហ៍របស់ឯងនេះ បានជាគ្នាមកយឺត។ មិនដឹងជាយកមកធ្វើអី? អំពល់ឥតប្រយោជន៍។»

«យកមកលាបមុខកុំឱ្យចាញ់ច្រាបគេ។ ឈប់រអ៊ូទៀត ឆាប់ទៅផ្សារឱ្យលឿន។»

ឧត្ដរាប្រញាប់យកដន្លាប់មន្តរបស់គេពីដៃបូព៌ា ដោយទុកជំនួសវិញនូវកូនសោឡាន។ គេបកទៅចូលរួមពិធីវិញ ទុកឱ្យមិត្តសម្លាញ់ដែលទើបធ្វើដំណើរមកដល់ត្រូវចេញដំណើរទៅទីផ្សេងទៀត។ ពីទីនេះទៅផ្សារចម្ងាយជាងដប់គីឡូម៉ែត្រ។ សមនឹងផ្លូវលំជង្ហុកធំៗទៀត ដំណើរទៅផ្សារនេះមិនជាលឿនប៉ុន្មានទេ។ បូព៌ាបើករថយន្តយឺតៗព្រោះមិនចង់ឱ្យកូនផ្នួងទាំងពីររូបដែលជិះនៅខាងក្រោយរលាក់ខ្លាំង។ 

«បន្ទោសៗ គិតតែបន្ទោសផ្នួង។ បើកូនក្រមុំធ្វើចរិតចឹង ផ្នួងណាតែងឱ្យស្អាតបាន។»

«មែនហ្នឹង! ដល់តែជ្រុលពេកចង់តែបោកគ្រាប់បែកទេ។»

នារីទាំងពីរនិយាយគ្នាយ៉ាងក្លាហានមិនខ្លាចបូព៌ារាយការណ៍ប្រាប់កូនក្រមុំ។ បូព៌ាគ្មានទម្លាប់នាំរឿងទេ តែគេនឹកឆ្ងល់នឹងឃ្លាដែលកូនផ្នួងនិយាយថា កូនក្រមុំធ្វើចរិតអ៊ីចឹង។ គេសួររបៀបបង្វែងដាន៖

«ប្អូនៗទៅផ្សារមានកិច្ចអីបន្ទាន់?»

កូនផ្នួងម្នាក់ឆ្លើយតប៖

«ចាសបង ពួកខ្ញុំត្រូវទៅទិញគ្រឿងសម្អាងថ្មីតាមការចង់បានរបស់កូនកំលោះ។ ដើរមួយរោងនេះយ៉ាប់ណាស់បង ត្រូវមាត់គេមិនឈប់។ គេចោមរោមថាពួកខ្ញុំតែងកូនក្រមុំពីស្អាតទៅជាអាក្រក់។ បងជួយគិតមើល មុនពេលតែងខ្លួន កូនក្រមុំយំមិនឈប់។ មុខគាត់វិញស្រពោនមិនរីកសោះ។ សម្បុរវិញឡើងប្រផេះ ដូចកំពុងឈឺធ្ងន់។ ពួកខ្ញុំខំប្រឹងកែឆ្នៃណាស់ ទើបតែងខ្លួនបានគ្រាន់បើ តែកូនកំលោះនិងម៉ាក់គាត់បែរជាបន្ទោសពួកខ្ញុំឥតស្រាក។»

រថយន្តចាប់បន្ថយល្បឿនយឺតបំផុតបើទោះជាតៃកុងបើកផុតជង្ហុកក៏ដោយ។ កូនផ្នួងគិតថាតៃកុងប្រហែលចាប់អារម្មណ៍រឿងដែលពួកនាងកំពុងនិយាយទើបបន្ថយល្បឿនដើម្បីបានស្រួលស្តាប់។ ពួកនាងចាប់បន្ថែមល្បោយ៖

«ខ្ញុំសង្ស័យតែកូនក្រមុំមានសង្សារ តែត្រូវម្ដាយចាប់បង្ខំឱ្យរៀបការជាមួយអ្នកមាន។ មើលទៅគាត់ដូចគ្មានចិត្តស្រលាញ់កូនកំលោះសោះ។ គាត់សំងំយំក្នុងបន្ទប់ច្រើនដង គឺយំនឹកដល់សង្សារ។ អាណិតណាស់។ គាត់ខូចចិត្តរហូតសុខភាពធ្លាក់ចុះបែបនេះ ខ្លាចតែរស់មិនបានយូរទេ។»

រថយន្តឈប់ង៉ក់! តៃកុងបញ្ជាឡានប្ដូរទិសដៅទៅក្រោយវិញភ្លាម។

«សូមទោស! គឺខ្ញុំមិនគប្បីនឹងនាង។»

គេនិយាយតែប៉ុណ្ណេះក៏បញ្ជារថយន្តលឿនស្លេវត្រលប់ទៅផ្ទះការវិញ ទុកឱ្យកូនផ្នួងមើលមុខគ្នាឡិងឡង់ៗដោយក្ដីងឿងឆ្ងល់។

…………

ចប់ពិធីភ្លាម អ៊ំធាប្រញាប់ឱ្យខាងចុងភៅរៀបចំបាយទឹកជូនកូនកំលោះកូនក្រមុំភ្លាម។ គាត់ព្រួយខ្លាំងដោយឃើញទឹកមុខនិរតីប្រែជាបែកខ្មៅពិបាកមើល។ កូនក្រមុំដែលគ្រប់គ្នារំពឹងទុកថានឹងស្រស់ស្អាតដូចទេពអប្សរ បែរជាផ្ទុយស្រឡះទៅវិញ។

«ខ្ញុំអត់ឃ្លានទេម៉ែ!»

និរតីប្រឹងប្រកែក តែម្ដាយនាងឃាត់ភ្លាម៖

«អត់ឃ្លានយ៉ាងម៉េច ទឹកមុខកូនអាក្រក់មើលណាស់។ ហូបបាយតិចទៅ ចាំម៉ែកោសខ្យល់ឱ្យ។ កូនឯងទុកខ្យល់ឱ្យទុំទើបទៅជាបែបនេះ។»

«ខ្ញុំចង់ឡើងទៅសម្រាកខាងលើសិន។ ពេលឃ្លានចាំខ្ញុំចុះមកហូប។»

អ៊ំធាប្រុងតែឃាត់កូនស្រីទៀត តែត្រូវកូនប្រសារកាត់មុន៖

«អង្គុយស្ដាប់លោកតាយូរចុចជើងចុកចង្កេះណាស់។ ឱ្យនិរតីទៅសម្រាកសិនក៏ល្អដែរម៉ែ។»

និយាយចប់ គេដើរទន្ទឹមនាងបំណងឡើងជណ្តើរទៅខាងលើជាមួយនាងដែរ តែនាងប្រកែក៖

«បងត្រូវនៅកំដរម៉ាក់បងប្អូនខាងបងញ៉ាំបាយ កុំឱ្យពួកគាត់ទើសទាល់។ អូនមិនអីទេ!»

ឧត្តរាឈរស្ងៀមទុកឱ្យភរិយាឡើងជណ្ដើរទៅសម្រាកខាងលើផ្ទះម្នាក់ឯង។ គេយល់ច្បាស់ថាខណៈនេះ នាងចង់នៅម្នាក់ឯងច្រើនជាង។ នៅក្រោមផ្ទះ ក្រុមចង់ភៅចាប់រៀបចំអាហារសម្រាប់ភ្ញៀវគ្រប់គ្នា។ អ៊ំធាខ្នះខ្នែងលើកម្ហូបមកទទួលសាច់ញាតិខាងកូនប្រុស ទាល់តែកូនប្រសារអូសដៃឱ្យទៅអង្គុយនៅតុទន្ទឹមនឹងម៉ាក់គេ ហើយសុំខ្លួនជាអ្នកលើកម្ហូបជំនួស។

សន្ធឹកផ្គរក្តុងក្តាំងលាន់ឮបន្តកន្ទុយគ្នា។ ផ្លេកបន្ទោរព្រាកៗ ខ្យល់កន្ត្រាក់វាយបំបាក់មែកឈើលាន់ប្រាវៗ។ ភ្លៀងក៏ចាប់ទម្លាក់ខ្លួនមកតាមក្រោយ។ ដើមក្ទម្ពទេសបះជើងច្រាងដួលស្លាប់ក្បែរសមដើមកន្ទួតជូរដែលទើបរលំមុននេះ។ ស្នូរខ្យល់ក៏តាំងបំប៉ោងអំណាចមួយវឹងទៀតបក់នាំគម្របចានឆ្នាំងដែលដាក់ហាលសម្ងួតនៅលើគ្រែចុងភៅក្រោយផ្ទះឱ្យហើរធ្លាក់ដីរំលងបួនដប់ម៉ែត្រ។

ឧត្តរាស្ទុះវឹងឡើងជណ្តើរទៅរកនិរតី។ អ៊ំធាប្រញាប់នាំអ្នកដន្លងនិងសាច់ញាតិខាងកូនប្រសារចេញពីរោងផ្កាស្លាទៅស្នាក់ផ្ទះអ្នកជិតខាង។ នៅខាងក្រៅ មែកឈើបន្តបាក់ធ្លាក់ជាហូរហែរតាមអំណាចខ្យល់។ អ៊ំចម្ប៉ានិងសាច់ញាតិហាក់បាត់ព្រលឹងពីក្នុងខ្លួន។ ពួកគេជាអ្នកទីក្រុងមិនធ្លាប់បានឆ្លងកាត់ស្ថានភាពនេះពីមុនមក។ ម្ល៉ោះហើយ ម្នាក់ៗមានការភិតភ័យជាងអ៊ំធាឆ្ងាយណាស់។

ស្រមោលនរណាម្នាក់កំពុងរត់កាត់ភ្លៀងពីខាងក្រៅមក។ គ្រាន់តែរត់មកដល់ភ្លាម គេនិយាយទាំងស្លន់៖

«និរតី…»

បូព៌ាផ្អាកសម្តីបន្តិចព្រោះត្រូវសម្រួលដង្ហើមដែលសឹងរត់មិនដល់គ្នាព្រោះតែប្រឹងរត់មកនេះ។ អ៊ំធាសួរបញ្ជាក់វិញទាំងភ័យ៖

«មានរឿងអីក្មួយ? និរតីកើតអី?»

«និរតី…និរតីខ្មោចចូល។»

គ្រប់គ្នាស្រឡាំងកាំង។ អ៊ំធាស្ទុះវឹងសំដៅទៅផ្ទះវិញភ្លាម។ អ្នកផ្សេងទៀតក៏ស្រវេស្រវារកស្បោងកៅស៊ូទទូរក្បាលទៅតាមក្រោយដែរ។ អ៊ំចម្ប៉ាហាក់មានស្មារតីនឹងធឹងជាងគេ។ គាត់សួរបូព៌ាបញ្ជាក់៖

«និយាយឱ្យច្បាស់មកក្មួយ និរតីខ្មោចចូលយ៉ាងម៉េច?»

«ខ្ញុំក៏មិនច្បាស់ដែរអ៊ំ! ខ្ញុំឮអ្នកផ្នួងពីរនាក់នៅខាងលើផ្ទះស្រែកចេកចាច ហើយនិយាយបែបនេះ ក៏ប្រញាប់មកប្រាប់ទាំងអស់គ្នា។»

គ្រប់គ្នាដើរមកដល់មាត់ជណ្តើរទាំងទទឹកភ្លៀងជោក។ គេឮសំឡេងព្រូសៗពីលើផ្ទះមកហាក់ដូចជាសំឡេងបោកប្រាស់របស់របរ។ នារីផ្នួងពីរនាក់រត់ចុះជណ្តើរមកទាំងភ័យញ័រប្រាណ។

«កូនក្រមុំ…កូនក្រមុំខ្មោចចូល។»

នារីទាំងពីរទន្ទេញឃ្លានេះទាំងញ័រមាត់ ហាក់ព្រលឹងចេញពីខ្លួនអស់។ គ្រប់គ្នាក៏ប្រញាប់ឡើងទៅខាងលើផ្ទះ។ ក្នុងសភាពសក់វែងកន្ទ្រីងកន្ទ្រើង មុខសស្លេកដូចសាកសព និរតីកំពុងអង្គុយយោលជើងនៅលើធ្នឹមផ្ទះ។ ភ្នែកនាងសស្កុងបើកធំក្រឡេបក្រឡាប់ សើចផងយំផង លក្ខណៈដូចខ្មោចព្រាយនៅក្នុងភាពយន្ត។

«ចុះមកកូន! កូនម្ដាយ! ចុះភ្លាមមក!»

អ៊ំធាយំហ៊ូៗលើកដៃសំពះកូនស្រី។ ខណៈនេះ គ្មានអ្នកណាមិនតក់ស្លុតនឹងស្ថានភាពរបស់និរតីនោះទេ។ នាងកំពុងវវ្វេងវង្វាន់លែងស្គាល់គេឯង លែងស្គាល់ទាំងម្ដាយនិងស្វាមីផង។

ឧត្ដរារំកិលខ្លួនសន្លឹមៗនៅលើធ្នឹមសំដៅទៅរកនាង។ និរតីក៏តាំងលើកដៃចង្អុលនិងស្រែកគំរាម៖

«កុំចូលមកជិតយើង អាមនុស្សអាក្រក់!»

ឧត្តរាផ្អាករំកិលខ្លួន ដោយព្យាយាមនិយាយលួងលោមភរិយា៖

«និរតីគឺបងណា! បងគឺឧត្តរា ជាប្តីរបស់អូន។»

«ឯងជាបិសាច ឆាប់ចេញពីមុខយើងភ្លាម។»

នៅខាងក្រៅ មេឃបង្អុរភ្លៀងឥតឈប់។ អ៊ំធានិងអ្នកភូមិផងរៀបចំអុជធូបទានបែរបន់ដូនតានិងជំនាងផ្ទះ។ ផ្សែងធូបហុយទ្រលោមពេញផ្ទះ។ នរណាម្នាក់ដែលឈរក្បែរបង្អួច លូកដៃដកគន្លឹះបង្ហើបបង្អួចបន្តិចឱ្យខ្យល់ចេញចូល កុំឱ្យឈ្លក់ផ្សែងធូប។ អ៊ំធានិងអ្នកភូមិនិយាយបែរបន់ដល់គ្រប់ឈ្មោះអ្នកតាក្នុងភូមិ។

និរតីហាក់មានសភាពរឹតតែធ្ងន់ធ្ងរ។ នាងកាន់កូនកាំបិតមុខសស្ញាញក្នុងដៃ សម្លឹងចុះឡើងហាក់មិនច្បាស់ថាចង់ធ្វើអ្វី។ អ៊ំធាគ្រាន់តែឃើញបែបនេះ ខ្លួនគាត់ប្រែទន់រងៀក និយាយលែងចេញ។ អ្នកភូមិផងប្រញាប់ជួយរឺតច្របាច់ មានទាំងយកប្រេងកូឡាមកលាបឱ្យផង។

ឧត្ដរាចាប់រំកិលខ្លួនសន្សឹមៗទៅរកនាង។ ម្ដងនេះគេហាក់ក្លាហានជាងមុន បើទោះបីជានាងស្រែកគំរាមមិនឱ្យគេចូលក្បែរក៏ដោយ។ អ្នកភូមិប្រុសៗពីរបីនាក់ទៀត ឡើងតាមគ្រប់សសរ ជាហេតុធ្វើឱ្យអាការនិរតីកាន់តែជ្រួលច្របល់។ នាងលើកកាំបិតប្រុងនឹងអារកដៃខ្លួនឯង ស្រាប់តែ…

«និរតី!»

សំឡេងស្រាលស្រទន់ផ្អែមត្រជាក់របស់នរណាម្នាក់ហៅឈ្មោះនាងរត់ទៅបង្កកដៃនាងឱ្យនៅស្ងៀមទ្រឹង។ ទឹកមុខនាងក៏ចាប់ប្រែប្លែក។ នាងសម្លឹងមុខម្ចាស់សំឡេងឥតប៉ប្រិចហាក់ដូចចំណាំម្នាក់នោះបាន។ ម្រាមដៃនាងរលាយឺតៗអនុញ្ញាតឱ្យកូនកាំបិតជ្រុះខ្ពាកទៅលើរនាបក្ដារ។ កែវភ្នែកនាងផ្លាស់ប្រែពីសភាពសស្កុងមកជារលីងរលោង។ ទឹកភ្នែកក៏រមៀលចុះរឹមៗ។

ម្ចាស់សំឡេងរំកិលខ្លួនយឺតៗពីចុងធ្នឹមម្ខាងសំដៅទៅរកនាង។  ស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខគេហាក់ជាមន្តសណ្ដំបន្ទន់និរតីឱ្យលង់លក់។ កែវភ្នែកនាងចាប់ផ្តើមបិទបន្តិចម្តងៗ ឯរាងកាយទន់ល្វើយ។ នាងផ្ដួលខ្លួនចុះស្របពេលបុរសម្នាក់នោះលូកដៃត្រកងខ្លួននាងជាប់។  

អ្នកភូមិផងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញរៀងខ្លួន ក្រោយសភាពនិរតីបានស្ងប់។ បរិយាកាសក្នុងផ្ទះប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់។ អ៊ំធាមិនទាន់រលឹកដឹងខ្លួននៅឡើយ។ អ៊ំចម្ប៉ាគេងក្បែរអ្នកដន្លងដើម្បីងាយស្រួលមើលថែ។ ឯឧត្តរាអង្គុយក្បែរកូនក្រមុំជាប់មិនទៅណា។ គេបារម្ភខ្លាចនាងមិនស្រួលទៀត។ ម៉្យាងគេចង់ក៏ឱ្យអ្នកដែលនាងបើកភ្នែកឃើញមុនគេ គឺរូបគេ។

រំលងអធ្រាត្រ បូព៌ាសុំខ្លួនមកជំនួស៖

«គេងទៅ ទីនេះទុកឱ្យគ្នាម្តង។»

ប្រយោគរបស់បូព៌ាមិនបានធ្វើឱ្យឧត្តរាស្ងប់ចិត្តឡើយ។ គេនៅតែនឹកឃើញរូបភាពមុននេះ។ កូនក្រមុំរបស់គេស្រែកគំរាមដេញគេចេញពីខ្លួននាង តែបែរជាបន្ទន់ខ្លួនគេងកើយលើទ្រូងបូព៌ាទៅវិញ។ បូព៌ាប្រាប់ថាគេមានខ្សែកមន្តអាគមពិសេសដែលអាចបោសកំរោលបានមួយគ្រា ទើបគេអាចជួយនិរតីមុននេះបាន។ បែបហ្នឹងក៏ដោយ ក៏គេនៅមិនអាចស្ងប់ចិត្តបាន។ គេតបវិញទាំងមួហ្មង៖

«មិនអីទេ មិនទាន់ងុយផង។»

«តែឯងហត់ពេញមួយថ្ងៃហើយណា។»

«ខ្ញុំជាប្តីនាង។ ប្តីមានតួនាទីមើលថែប្រពន្ធ។»

បូព៌ាស្ងាត់មាត់ដូចគេចុក។ មុននេះប្រហែលជាគេរំភើបពេកដែលបានជួយនិរតីឱ្យឈប់វង្វេងទៀត ទើបគេភ្លេចខ្លួនថា នាងនិងសម្លាញ់គេគឺជាកូនកំលោះកូនក្រមុំកំពុងរៀបការ។ ពាក្យសម្លាញ់គេមួយឃ្លានេះហាក់ដូចទឹកជះចំកណ្ដាលមុខឱ្យស្វាងថា អ្នកណាទើបត្រូវជាអ្នកមើលថែនាង។ គេឱនមុខជ្រប់ ដើរចេញទៅឈរម្នាក់ឯងនៅរានហាល។ ថ្វីបើគេមិនមានមាត់កអ្វីមួយម៉ាត់ តែច្បាស់ណាស់បេះដូងគេកំពុងទួញថ្ងូរជំនួស។

…………………

ព្រឹកឡើង អ៊ំធារៀបចំបង្អែមចំអាបរាប់សិបថាសឱ្យអ្នកភូមិផងយកទៅសែនអ្នកតាគ្រប់កន្លែងក្នុងភូមិ។ អ៊ំចម្ប៉ាតាមឈរក្បែរគាត់ជាប់ ដោយបារម្ភខ្លាចអ្នកដន្លងកើតខ្យល់ដួលសន្លប់ទៀត។ នៅខាងលើផ្ទះ ឧត្តរាបំពេញតួនាទីជាអ្នកមើលថែប្រពន្ធបានយ៉ាងល្អ។ មួយយប់ទល់ភ្លឺមកនេះ គេគ្មានឃ្លាតពីនាងសូម្បីមួយពេល។

«ចេញ! ចេញឱ្យឆ្ងាយ!»

សំឡេងនិរតីស្រែកចេញពីបន្ទប់គេងរបស់នាង។ អ៊ំៗទាំងពីរប្រញាប់ឡើងទៅខាងលើផ្ទះភ្លាម។ និរតីអង្គុយញ័រខ្លួនទទ្រើកនៅចុងគ្រែ។ នាងឃ្លុំភួយជុំខ្លួន រាងកាយញាក់ញ័រទទ្រើក។ ឧត្តរាឈរឆ្កុងក្បែរគ្រែហាក់មិនយល់អ្វីគ្រប់យ៉ាង។ គេខំតែសង្ឃឹមថាក្រោយប្រពន្ធដឹងខ្លួន មុខតែនាងលែងមានអាការចម្លែកទៀត។ តែនេះនាងនៅតែភ័យខ្លាច នៅតែចាត់ទុកគេជាបិសាចដដែល។

«អាណិតម៉ែ កូនចុះក្រោមសិនទៅ។»

ឧត្ដរាប្រែទឹកមុខរឹតតែស្រងូតក្រោយត្រូវម្ដាយក្មេកអង្វរ។ គេឱនមុខជ្រប់ ចុះកាំជណ្តើរទាំងល្វើយ។ ក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន គេស្រាប់តែភ្ញាក់ព្រើត។ រោងការកំពុងត្រូវបានរុះវិញ ឯចានឆ្នាំង និងរបស់របរផ្សេងទៀតក៏ត្រូវបានរាប់ប្រគល់ឱ្យអ្នករោងវិញដែរ។ ស្មានមិនដល់ ពិតជាស្មានមិនដល់។ ពិធីរៀបការដែលនឹងត្រូវប្រារព្ធឡើងយ៉ាងអ៊ឹកអធឹក ប្រែជារលាយសូន្យ។ គេលែងជាកូនកំលោះទៀតហើយ។

«ប្រាប់ក្មួយបូព៌ាឱ្យជូនពួកយើងទៅរកផ្ទះគ្រូ។»

អ៊ំធាស្រែកប្រាប់ពីលើផ្ទះមក។ ឧត្ដរារឹតតែអន់ចិត្តដែលគ្រប់គ្នាមើលឃើញបូព៌ាសំខាន់ជាងខ្លួន។ តែគ្មានជម្រើសទេ ព្រោះគេក៏មិនដឹងថាត្រូវធ្វើអីបន្ត។ អំឡុងពេលនេះ រកវិធីព្យាបាលនិរតីឱ្យជាសះស្បើយជារឿងចម្បងបំផុត។ រឿងអក់អន់ស្រពន់ចិត្តទាំងឡាយគួរទុកមួយឡែកសិន។

…………………

វគ្គ៤ អានុភាពលោហិត

ឆ្កែពពាលខ្នងពីរក្បាលរត់ស្រ ហាចង្កូមដ៏ស្រួចរលែមមកទទួលរថយន្ត។ គ្រប់គ្នាមិនទាន់ហ៊ានបើកទ្វារឡានចុះទេ រង់ចាំម្ចាស់ផ្ទះចេញមកបង្អើលឆ្កែសិន។ ដោយចាំយូរពេក ឧត្ដរាក៏សម្រេចចិត្តចុចស៊ីផ្លេជាសញ្ញាសុំជំនួយ។

«ចូលផ្ទះភ្លាម!»

សំឡេងញ័រៗបន្លឺពីក្នុងផ្ទះមក អាពពាលខ្នងទាំងពីរក្បាលក៏បែរត្រលប់រត់ចូលទៅដេកក្រោមគ្រែវិញ។ លោកយាយចំណាស់ម្នាក់និយាយបណ្តើរ ក្អកខះៗបណ្តើរមកទទួលភ្ញៀវ៖

«ស្រូតចូលមកចៅ ទុកយូរទៀតមិនបានទេ ស្រូតឆាប់។»

អ៊ំធានិងអ៊ំចម្ប៉ាដែលអង្គុយនៅកៅអីក្រោយបើកភ្នែកធំ សម្លឹងមុខគ្នារបៀបភ្ញាក់ផ្អើល។ ឧត្តរា និងបូព៌ាហាក់មិនមានចម្លែកចិត្តអ្វីទេ។ អ្នកទាំងពីរឧស្សាហ៍ងាកក្រោយមើលនិរតីដែលកំពុងគេងលក់កើយស្មាម្ដាយនាង។ អ៊ំចម្ប៉ាយកដៃកេះស្មាអ្នកដន្លង ព្រមទាំងនិយាយតិចៗ៖

«គ្រូគេនេះពូកែណាស់ មិនទាន់ទាំងបានចួបផង គាត់ដឹងមុនថាយើងប្រញាប់។ មើលទៅ យើងមកត្រូវកន្លែងហើយ។»

«អាចថាមកពីកូនស្រីខ្ញុំមាននិស្ស័យនឹងទីនេះក៏ថាបាន។ តាំងពីកំណើតមកនាងស្រលាញ់ផ្កាអង្គារបុស្បណាស់។ ទីណាដែលមានផ្កាអង្គារបុស្ប នាងតែងតែទោរទន់ទៅរក ហើយទីនេះក៏មានផ្កាអង្គារបុស្បដែរ។»

អ៊ំធាចង្អុលតាមកញ្ចក់ឡានឆ្ពោះទៅដើមអង្គារបុស្បមួយដើមធំខ្ពស់ មានផ្ការីកស្គុសស្គាយបញ្ចេញពណ៌សក្បុសនៅខាងមុខផ្ទះគ្រូ។ អ៊ំចម្ប៉ាសម្លឹងឥតដាក់តាមការចង្អុលររបស់ដន្លង។ ស្នាមញញឹមក៏លេចឡើងលើផ្ទៃមុខគាត់ទៅតាមសម្រស់ផ្កាអង្គារបុស្ប។

«ពុទ្ធោម៉ាក់! អ្នកមកទីនេះអ្នកណាមិនមានការប្រញាប់។ រឿងប៉ុណ្ណេះសោះ ខ្ញុំក៏និយាយបានដែរ។ គ្មានអីពិសេសផង។»

ប្រយោគរបស់ឧត្ដរាធ្វើឱ្យម៉ាក់និងម្ដាយក្មេកគេមើលមុខគ្នាដោយមិនសូវសប្បាយចិត្ត។ អ៊ំចម្ប៉ាបម្រុងស្ដីបន្ទោសកូនប្រុស តែអ៊ំធាលើកដៃរាឃាត់។ គាត់ដឹងថាក្មេងជំនាន់ក្រោយមិនសូវជឿលើរឿងអស់ហ្នឹងដូចចាស់ជំនាន់មុនឡើយ។ ម្ល៉ោះហើយ មិនចង់ឱ្យមានការជជែកគ្នាឥតប្រយោជន៍។

បូព៌ាដោះខ្សែក្រវាត់ចេញពីខ្លួន រួចនិយាយទៅអ្នកខាងក្រោយ៖

«ដាស់និរតីឱ្យភ្ញាក់ រួចប្រញាប់ចុះទៅ។ កុំបារម្ភអី គ្រូទីនេះពូកែណាស់។ ខ្សែកដែលអាចជួយបោសកំរោលឱ្យនិរតីកាលពីយប់មិញ គឺគាត់ជាអ្នកប្រសិទ្ធីឱ្យខ្ញុំ។» សម្ដីនេះធ្វើឱ្យអ៊ំធាប្រញាប់ដាស់និរតីឱ្យភ្ញាក់ រួចក៏ញាប់ដៃញាប់ជើងរៀបចំគ្រឿងរណ្ដាប់ចុះពីឡាន។ ឧត្ដរានៅអង្គុយធ្មឹង។ គេប្លែក…ប្លែកនឹងសម្តីមិត្តសម្លាញ់។ ធម្មតា បូព៌ាមិនដែលជឿរឿងគ្រូរឿងសិល្ប៍អ្វីទេ។ ចុះគេលួចមកប្រសិទ្ធីខ្សែកនេះពីអង្កាល់? សម្ដីដែលគេនិយាយមកហាក់ដូចជាគេជាមនុស្សមានជំនឿមុតមាំលើផ្លូវងងឹតនេះណាស់។

មានភាគបន្ត…