មុននិងនាង​រៀបរាប់ហើយសម្រេចថា នឹង​យកស្នាដៃមួយនេះមកចែករំលែក គឺបានបញ្ជាក់ថា យោបល់នេះមិនមែនដើម្បីផលប្រយោជន៍អ្វីមួយទេ គឺបង្ហាញពីចំណាប់អារម្មណ៍ដែលពេញចិត្តស្មោះនូវស្នាដៃអ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារី អ្នកនិពន្ធ។

រឿង​តើជាតិនេះយើងជួបគ្នាទេ ដែលបានដាក់ឱ្យអានដោយឥតគិតថ្ងៃតាមបណ្ដាញសង្គមសាច់រឿងផ្ដើមឡើងពីជីវិតនារីម្នាក់ ជាតិនេះកើតមកមានគ្រប់យ៉ាង​តែនាង​រស់នៅតែសម្រាប់តែអ្នកដទៃ មិនអាចមានសិទ្ធិ ធ្វើអ្វីដែលខ្លួនចង់ ប៉ុន្តែក្រោយមកនាងក៏បានជួបនិងមនុស្សម្នាក់….!

អត្ថន័យអប់រំនៃរឿង:

១. ការរស់នៅធ្វើជាខ្លួនឯងគឺជាក្ដីសុខ (ការយល់ដឹងថាខ្លួនឯង រស់នៅដើម្បីអ្វីមួយជាក់លាក់ ឬការស្គាល់ខ្លួនឯងជាអ្នកណា វាគឺជាតម្លៃរបស់មនុស្ស ដែលត្រូវមានបុព្វហេតុដើម្បីរស់នៅបន្តទោះជួបប្រទះនិងរឿងឈឺចាប់យ៉ាងណាក៏ដោយ)។

២. ឪពុកម្ដាយ ចិញ្ចឹមបីបាច់ ស្រឡាញ់ថ្នាក់ថ្នមចង់ឱ្យកូនល្អតែគួរដឹងថា ( កូនស្រឡាញ់អ្វី ចូលចិត្តអ្វី មានគោលបំណងអ្វីដែលចង់ធ្វើ ចង់សម្រេចនៅក្នុងជីវិត ការដែលដឹងអំពីកូន អនុញ្ញាតឱ្យកូនធ្វើរឿងដែលពួកគាត់ចង់បាន ចង់ធ្វើ ចង់សម្រេច ដោយមិនប្រព្រឹត្តខុស នោះទើបហៅថា ឪពុកម្តាយដែលស្រឡាញ់កូន មិនមែនយកពាក្យដែលថាស្រឡាញ់កូន ចង់ឱ្យកូនល្អមកធ្វើជារនាំងដើម្បីរារាំងពីគោលបំណងរបស់កូន ហើយយកមកបំពេញតាមតម្រូវការរបស់ខ្លួនដែលគិតថាត្រឹមត្រូវនិងចង់បាននោះទេ “នេះវាហៅថាភាពអាត្មានិយម មិនមែនក្ដីស្រឡាញ់” )។

៣. សេចក្ដីស្នេហា (ស្នេហាវាកើតឡើងមិនរើស វណ្ណៈ បុណ្យសក្តិ ឬពណ៌សម្បុររបស់មនុស្សឡើយ វាកើតឡើងតាមច្បាប់នៃធម្មតា ហើយវាកើតឡើងចំពោះមនុស្សដែលមានអារម្មណ៍ថា ពេលពួកគេបាននៅក្បែរគ្នា សាមីខ្លួនម្នាក់ៗទទួលបាននិងពាល់នូវអារម្មណ៍ដែលកក់ក្ដៅ មានសុវត្ថិភាព សប្បាយរីករាយហើយចូលចិត្តញញឹម ទោះពេលអ្នកកំពុងតែកើតទុក្ខក៏ដោយ នេះហើយហៅថាអំណាចនៃសេចក្តីស្នេហាដ៏បរិសុទ្ធ វាកើតឡើងដោយមិនបានរើសថា ម្នាក់នោះ គេមានគូហើយឬក៏នៅឡើយ តែអារម្មណ៍ដែលនាក់ទាំងពីបានផ្ដល់ឱ្យចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមកគឺជាការពិត)។

៤. ការកុហកនិងការដែលហ៊ាននិយាយនូវការពិត (គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងលោកនេះល្អឥតខ្ចោះ គ្មានកន្លែងទាក់ឬចន្លោះប្រហោងដែលត្រូវបំពេញនោះទេ គឺមានដូចៗគ្នា គ្រាន់តែការដែលទទួលផលគឺខុសគ្នា ការទទួលស្គាល់ឬការកេចវេសនេះហើយ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកមើលឃើញពីរឿងដែលកើតឡើងសម្រាប់យើងនូវថ្ងៃមុខបាន យើងមិនអាចរត់កេចពីការពិត បើខុស ត្រូវដឹងថាខុស ត្រូវហ៊ាននិយាយទទួលស្គាល់កំហុស ហើយក៏ត្រូវចេះកែ គ្មាននរណាមួយដែលមិនខឹងនិងការកុហកទេ តែក៏គ្មាននរណាមួយដែលចងចិត្តចាំតែខឹងស្អប់យើងរហូតដែរ ព្រោះគេក៏ចេះហត់ដូចគ្នា)។

«សម្រាប់សាច់រឿងមួយនេះ ខ្ញុំពេញចិត្ត ពេលខ្លះអានទាំងរអាក់រអួល ទោះវាមិនកំសត់ពេកក៏ដោយ តែហាក់ដូចជាខ្លួនឯង ស្ថិតនៅក្នុងហេតុការណ៍ទាំងនោះពិតៗ (ព្រោះថា ក្នុងនាមជាកូនស្រីម្នាក់ ត្រូវបំពេញតួនាទីឱ្យបានល្អសមជាស្រី ត្រូវធ្វើតាមចិត្តរបស់ឪពុកទាំងដែលខ្លួនមិនពេញចិត្តសោះ វាពិតជាឈឺ “តួនាទីជារនាំង ជាថ្មដ៏សែនធ្ងន់ ជាសម្ពាធដ៏សែនពិបាកនិងស្ពាយ” )។ ខ្ញុំ ពេញចិត្តនិងរឿង ៦.៥/១០ ហើយក៏អរគុណសម្រាប់ស្នាដៃប្រលោមលោក មិនថាជាប្រទេសលើកទឹកចិត្តនិងដឹកនាំ បងស្រីពិតជាបានសរសេរបានល្អ រាប់រៀបបកស្រាយក្បោះក្បាយ។ »

ចុចឡាចផេក: meysansotheary.com & ម៉ីសន សុធារី Meysansotheary ដើម្បីអាចអានរឿងជាច្រើនប្រភេទដោយសម្បូរបែប និងស្ដាប់ដំបូន្មានអប់រំផ្សេងៗ!

សូមអរគុណ ពីនាងខ្ញុំ ចន្ធី!!

រាល់​ការបង្កើតភាព​វិល​វល់ ​ត្រូវ​មាន​ច្រើនជាងភាព​​បន្លាយតំអូញ បានន័យថា កាត់ រហ័ស​ម៉ត់ចត់និងបង្កើតមួយស្រទាប់ពីលើមួយស្រទាប់ជានិច្ច​។

នៅក្នុងសំណុំរឿងក្តីរសើបៗ ពិសេស​បទនិពន្ធទៅអនាគត(រឿង L34 សរសេរសម្រាប់ឆ្នាំ២០៣១ ) ​ត្រូវ​ការ​​បញ្ចូលទិដ្ឋភាពទៅកាន់កែវភ្នែកលើតួអងក្សរ ហើយនឹងបញ្ចូលអារម្មណ៍ទៅដល់​បេះដូង និងរំញោច​គំនិតសង្ស័យតវ៉ា។

ខ្ញុំបានផ្តោតលើការកសាងតួអង្គស្មុគស្មាញ ដែលនឹងប្រកួតប្រជែងគ្នា នាំទៅរកការពិតដែលមិននឹកស្មានដល់។ ដែលលមបាក គឺសាច់រឿងត្រូវតមកពីរឿងចាស់ (រូបខ្មៅស្រអាប់) សរសេរតាំងពីឆ្នាំ២០២១ ខ្ញុំភ្លេចចរិតតួ និងភ្លេចឈ្មោះតួខ្លះ តែខ្ញុំចង់បានពួកគេវិលមកវិញ នេះជាចំណោទដែលខ្ញុំដាក់ភ្នាល់ជាមួយសមត្ថភាពខ្លួនឯង។

ខ្ញុំបានជំរុញអ្នកអានឱ្យជក់ រំភើប​ជាមួយនឹង​តម្រុយដែលត្រូវបានដាំដានយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ពាសពេញដី។

កុំអានអីព្រោះគ្រប់គ្នា​នឹងត្រូវបង្ខំឱ្យជក់!!!

ប្រលោមលោកនេះមិនគ្រាន់តែនិយាយអំពីវិធីដោះស្រាយឧក្រិដ្ឋកម្មនៃអនាគតកាល​ដ៏ច្នៃប្រឌិតនៃបច្ចេកវិទ្យា​ប៉ុណ្ណោះទេ តែ វានឹងបង្កប់ទៅជាមួយនូវការសាកល្បងលើព្រំដែនអំណត់របស់មនុស្ស ព្រំដែន​នៃ​យុត្តិធម៌ និង​សីលធម៌ ជាមួយនឹងការលាយបញ្ចូលគ្នានៃភាពតានតឹង វិជ្ជាជីវៈនិងបេះដូង។

ខ្ញុំម៉ីសនសុធារី ចង់បង្កើតដំណើរផ្សងព្រេងមួយដែលអ្នកអានមិនអាចបំភ្លេចបាន ទៅកាន់ឆ្នាំ២០៣១ជាមួយគ្នា!

សាកអានប៉ុន្មានឃ្លាខាងក្រោមលេងៗណា៎

មែន!​កំពុង​លុប​អ្វី​គ្រប់​យ៉ាងពីទីនេះ ឱ្យតែទាក់ទងនឹងថ្ងៃដែល​ក្មេងជំទង់បានបាត់ខ្លួន។

«ហ្សឺឌី!»

«ថីហើយ?»គេខ្សឹបសួរបារម្ភព្រោះសំឡេងនាងញ័រ។

«មេខ្ញុំនៅនេះដែរ!  គាត់មកមុនយើង! គាត់កំពុងបំផ្លាញអីមួយក្នុងរ៉ាដា!»

 ធីតារអ៊ូដាក់មីក្រូហ្វូន។

«ឱ ធីតា! កំពុងTrack កំព្យូទ័រគេហ្មែន? ឈប់ភ្លាម!»

មិត្ត​និយាយឃាត់មិនទាន់ចប់ផង សំឡេងរោទ៍បន្លឺឡើងផូង ជាការជូនដំណឹងអាសន្ននៃប្រព័ន្ធសុវត្ថិភាព AI។

ថេប្លេតរបស់ធីតាលេចសញ្ញាភ្លើងក្រហម ដែលបញ្ជាក់ថា នាងត្រូវបានបណ្តាញ​រកឃើញពីការចូលប្រើទិន្នន័យ​អ្នកក្រៅដោយគ្មានការអនុញ្ញាត។

ភ្នែក​របស់​លោក ផន មុត ងើបមុខមកសម្លឹង​មាត់​ទ្វារ។

«ចេញមកភ្លាមធីតា!» ហ្សឺឌីបង្គាប់។

ធីតាដែល​បាន​រមកិលថយមកបាំងនឹងទ្វារ ដកខ្លួន​ក្រោយ​យ៉ាង​លឿន ​ទៅ​ក្នុង​ស្រមោលរាត្រីកាល ដោយ​រំកិល​ខ្លួនផ្តេក​ថយកាត់​តាម​ជួរកម្រាល​ដ៏​រលោង ក្រោមកិច្ច​ការពារផ្តាច់រលកសញ្ញាទាំងអស់ចេញពីTABLET របស់នាង ។

«គេរកទីតាំងនាងមិនឃើញទេ តែត្រូវ​គេចឱ្យបានមុនគេឃើញដានជើងនាងធីតា! ខ្ញុំបង្កើតរលកសញ្ញាក្លែងក្លាយប្តូរគោលដៅពួកគេឱ្យបាន២០វិនាទី! ហើយចេញតាមរលកសញ្ញាលើវ៉ែនតានាង យើងចេញច្រកទី៧!»

​អ្នកកាសែត​ស្រី អាចឮពីក្រោយ​ពាក្យរបស់ហ្សឺឌី នូវសព្ទសំលេងមេកានិចសុវត្ថិភាព ដែលលាន់ប៊ីបៗមកពីឆ្ងាយ។ បានន័យថា សំឡេងនេះកំពុងជួយបំភាន់លោកផន។

សូម្បីតែកំពុងមាន​ពេល​គេចខ្លួនត្រឹម​២០វិនាទីត្រឡប់រកច្រកចេញក្រៅ តែនាង​នៅតែចិញ្ចឹមចិត្ត​វិលមកវិញ គឺមកទីនេះ ដើម្បីចាប់យកភស្តុតាងបញ្ជាក់ថា លោកផនមានជាប់ពាក់ព័ន្ធជាមួយករណីជួយបិទបាំងឧក្រិដ្ឋកម្មនៅ L-34 ។

ប្រលោមលោកស៊ើបអង្កេតថ្មីបំផុត រឿង បន្ទប់ពិសោធន៍L-34 មានតែនៅទីនេះក្នុង ព្រីមៀមក្លឹប។ សូមចូលជាសមាជិកថ្ងៃនេះ ចុចទំនាក់ទំនង

កម្រងវណ្ណកម្មប្រលោមលោកឧក្រិដ្ឋកម្មបច្ចេកវិទ្យាដ៏ស្មុគស្មាញ  ឧក្រិដ្ឋកម្មនិងសំណុំក្តីព្រហ្មទណ្ឌ​ដ៏ជក់ចិត្ត​ បានធ្វើឱ្យប្រលោមលោកបែបស៊ើបអង្កេតរបស់ខ្មែរ រឿង គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ ក្លាយជាទីចង់បាននៃអ្នកអានជិតឆ្ងាយ។

អ្នកនិពន្ធម៉ីសនសុធារី  ដែលប្រ់នាមប៉ាកាសុភាប្រុស​លើរាល់បទនិពន្ធប្រលោមលោកស៊ើបអង្កេត​នឹងធ្វើឱ្យអ្នកអាប៉ាន់ស្មានមិនបាន មុជមិនជ្រៅរហូតដល់ទីបញ្ចប់!

 តើ​​ត្រៀម​ខ្លួន​ហើយ​ឬ​នៅ​សម្រាប់សាកល្បងកម្រិតស៊ីជម្រៅនៃការអង្កេត​​រឿង?

​«គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥» ជាប្រលោមលោកឧក្រិដ្ឋកម្មថ្មី ផ្តើមចេញពីបទល្មើសចាក់ស្រេះកើតមានឡើងនៅចំ​កណ្តាលទីក្រុងភ្នំពេញ ។ អ្នកអានមុនៗ បានសន្យាថា នេះជាប្រលោមលោក​ដែលអ្នកស្នេហាអំណាន​គួរតែបាន​អានសម្រាប់យល់ដឹងអំពីល្បិចនៃសំណេរដ៏មាន​ភាពចាក់ស្រេះនិងជ្រៅជ្រះ។

អ្នកគាំទ្របានលើកឡើងអំពីភាពស្រពិចស្រពិល អាថ៌កំបាំង និងភាពងងឹតគ្មានតម្រុយ​។

 នៅក្នុងពិភពលោកថ្មីមួយដែលគ្មានអ្វីអាចធានា​បាន​ជាក់លាក់ អ្នកស៊ើបអង្កេតម្នាក់នៅឈរចន្លោះយុត្តិធម៌ និងគ្រោះមហន្តរាយ។

អាថ៍កំបាំងនៃគម្រោងសម្ងាត់២០៣៥ ត្រូវបានអ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារី ចាត់ទុកថា ជារឿងនិទានមុះមុតដែលបញ្ចូលនូវស្នៀតបញ្ឆោត គ្រោះថ្នាក់ និងសេចក្តីប្រុងប្រយ័ត្នមិនឈ្នះអំពើទ្រុស្ត​។ ទោះយ៉ាងណា  សៀវភៅនេះសំបូរទៅដោយអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកអានចូលចិត្តស្វែងរកនៅក្នុងរឿងប្រតីដ្ឋប្រភេទឧក្រិដ្ឋកម្ម សកម្មភាពរហ័ស តួអង្គរឹងមាំ អ្នកលាក់មុខជាឃាតក ដែលបញ្ចេញទម្រង់ធ្វើការ​ស្មុគស្មាញ និងបទពណ៌នា​បត់បែនដែលនឹងធ្វើឱ្យអ្នកអាន​ដកដង្ហើមធំ។

សង្ខេបរឿង៖

គម្រោងការសម្ងាត់កំពូលមួយ ដែលបង្កើតឡើងប្រើឈ្មោះថា ២០៣៥ បានធ្វើឱ្យមាន​កូនស្រីអភិជនជាច្រើនបាត់ខ្លួនបន្តគ្នាត្រឹមគម្លាតជាងម្ភៃម៉ោង។​ ឧត្តមសេនីយ៍ ឌិត​សាម៉ុន​ដែលមានកូនស្រីម្នាក់វ័យដូចគ្នានឹងអ្នកបាត់ខ្លួនមុនៗ បានរកកូនប៉ូលីសសក្តិបួនមកនៅក្បែរនាង​គ្រប់វិនាទី។ ខ្លួនគាត់បានទទួលបន្ទុកបំបែកក្តី២០៣៥នេះ។  ប្រលោមលោកដែលរុញប្រទេសកម្ពុជាចូលទៅក្នុងយុគសម័យបច្ចេកវិទ្យាដ៏អន្តរកម្មស្មុគស្មាញ បានចោទចេញជាសំណួរថា ហេតុអ្វីឧត្តមសេនីយ៍កំពូលផ្ញើវាសនា​កូនស្រីតែមួយកត់ទៅលើដៃកូនប៉ូលីសគ្មានកេរឈ្មោះម្នាក់?

នៅពេលដែលមន្ត្រីរដ្ឋាភិបាលព្យាយាមរកមធ្យោបាយមកគ្រប់គ្រងលើសំណុំរឿងនេះ អ្នកស៊ើបអង្កេតទាំងឯកជននិងផ្លូវការបានប្រជែងគ្នា ជាមួយកម្រិត​ប្រាក់រង្វាន់មហាសាលដែលគ្រួសារអ្នកបាត់កូនស្រីម្នាក់ៗបានដាក់ចេញឱ្យ។

តម្រុយដ៏គួរឱ្យរំខានជាច្រើន ត្រូវបានអ្នកនិពន្ធម៉ីសនសុធារី បង្ហាញចេញជាការពង្វៀង ខណៈសត្រូវដ៏សំខាន់របស់ច្បាស់នៅសំងំ​លាក់មុខយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។

រាល់ជំហានខិតទៅជិតការពិតនាំ មកនូវគ្រោះថ្នាក់កាន់តែច្រើន ដោយបង្ខំឱ្យអ្នកអាន​ត្រូវ​ប្រឈមមុខនឹងបណ្តាញនៃការភូតកុហក និងគំនុំសងសឹក​ដែលលាតសន្ធឹងដល់កម្រិតខ្ពស់បំផុតនៃផ្ទៃរឿង។

ការសម្រេចចិត្តមួយ ដែលអាចមានន័យថា មានជីវិតទៅផ្ទះវិញ​ ឬស្លាប់បានធ្វើឱ្យអ្នកអានចំហរមាត់។

 មិនគួរខកខានអានសៀវភៅនេះឡើយ ។ អាថ៌កំបាំងនៃគម្រោង២០៣៥ បង្កប់មកជាមួយនូវវប្បធម៌ដ៏សម្បូរបែប និងបរិយាកាសសន្តិសុខ​ដ៏រស់រវើកនាអនាគតកាល ដែលញាំងឱ្យមិត្តអ្នកអានឃើញខ្លួនឯងបានជ្រមុជខ្លួននៅក្នុងសាច់រឿងដ៏មាន​អនុភាព។

 អ្នកនិពន្ធរំលេកដែរថា៖ «ជំពូកនិមួយៗ ខ្ញុំតែងតែដកម្តងបន្តិចៗនូវស្រទាប់អាថ៌កំបាំងមួយជាន់ហើយមួយជាន់ទៀត នាំទៅដល់ការសន្និដ្ឋានដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលមួយ ហើយខុសជានិច្ច!»

បេះដូងនៃអ្នកស៊ើបអង្កេត មិនមែនគ្រាន់តែប្រដេញតាមឧក្រិដ្ឋជនប៉ុណ្ណោះទេ តែគេកំពុងប្រយុទ្ធជាមួយសីលធម៌ ប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ភាពភ័យខ្លាច និងសម្ពាធនៃទំនាក់ទំនងស្នេហា ។

ដើម្បីផ្តល់យុត្តិធម៌តើប៉ូលីស​អាចបាត់បង់មនុស្ស​ដែលគេស្រលាញ់ដែរទេ?

ប្រលោមលោក រឿង​ គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ ថែមមកជាមួយនូវប្រភេទនៃភាគនិទានដ៏អស្ចារ្យដែលនឹងធ្វើឱ្យអ្នកអានស្រេកឃ្លានកាន់តែច្រើនឡើងមិនចង់ឱ្យចប់។

ប្រលោមលោកនេះ មានជិតមួយពាន់ទំព័រ និងបោះពុម្ពជាពីរភាគ ដាក់លក់ តម្លៃសរុប​៧២០០០រ។

ទំនាក់ទំនងជាវ តេឡេក្រាម​ https://t.me/RaksmeyMeth

អ្នកនិពន្ធ អ្នកស្រី ម៉ីសន សុធារី លើកឡើងថា​​ ការគិតប្រកបដោយ​ភាពច្នៃប្រឌិត មធ្យោបាយទំនាក់ទំនង និងឆន្ទៈសហការការងារក្រុម ជាជំនាញធំបង្អស់នៅសម្រាប់សតវត្សទី ២១ ព្រោះនោះគឺជា សមត្ថភាពអាចបង្កើតទិន្នន័យថ្មីផ្ទុកលើ AI នាំយកភាពជាមនុស្ស ទៅកាន់វិធីសាស្រ្តឡូជីខល និងការវិភាគមុន ពេលដាក់ដំណើរការAIនិមួយៗ។

លោកស្រីបន្ថែមថា៖« មនុស្សយើង រមែងមានវិចារណញាណ ការវិនិច្ឆ័យ និងការយល់ចិត្តខ្ពស់ជាងដែលម៉ាស៊ីនអាចផ្ទុក! អ្នកឯកទេសជាមនុស្ស​ នៅតែមាន​តម្លៃ ប្រសិន​គាត់ចេះចំណេះ ជំនាញ ដែល Algorithms  មិនអាចធ្វើជំនួសយើងបាន!»

Algorithms  (សំណុំនៃក្បួនដោះស្រាយដែល ត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាធាតុសំខាន់នៃការសរសេរកម្មវិធីកុំព្យូទ័រ…) មិន ។

លោកស្រីពន្យល់ថា បុគ្គលដែលមានភាពបត់បែននិង អាចកែតម្រូវបានរហ័សរហួននិងមាន​ ដោះស្រាយបញ្ហាប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព ក្នុងបរិយាកាសការងារថាមវន្ត។

«ភាពវៃឆ្លាតខាងអារម្មណ៍ និងសង្គម គឺជាគុណសម្បត្តិរបស់មនុស្ស ដែលនៅតែមិនអាចខ្វះបានព្រោះយើងយល់ដឹងអំពីភាពខុសគ្នានៃវប្បធម៌ និងសមត្ថភាពក្នុងកិច្ចសហការជា បរិយាកាសចម្រុះ» ។

អ្នកនិ ពន្ធរូបនេះលើកឡើងទៀតថា ជាជាងនៅអង្គុយថប់បារម្ភអំពីវត្តមាន​AI មនុស្ស​ពិត ត្រូវបង្វឹកបន្ថែម​សមត្ថភាពសហគ្រិនដូចជា ភាពច្នៃប្រឌិត ភាពរហ័សរហួន និងការសម្រេចចិត្ត ផងដែរ។ AI មិនអាចការដោះស្រាយបញ្ហាបានទេ Problem Solving នៅតែត្រូវការមនុស្ស​។ មនុស្ស​ដែលមានជំនាញដោះស្រាយបញ្ហាអាច យកឈ្នះលើបញ្ហាប្រឈមនានា​ដោយឆ្លាតវៃ និងប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។

ក្រៅពីនេះ ជំនាញចរចា និងបញ្ចុះបញ្ចូលនិង​រួមចំណែកក្នុងយន្តការបង្កើត ទំនាក់ទំនងល្អជាមួយអតិថិជន ក៏ដូចជាបណ្តាដៃគូសហការនានា។

គួរកត់សម្គាល់ដែរថា សម្រាប់អនាគតដ៏ខ្លី បច្ចេកវិទ្យានឹង​ទាញយកការងារជាច្រើនជំនួសមនុស្ស តែ​ជំនាញទន់នៅតែមិនមានអ្វីអាចជំនួសមនុស្ស​បាននៅឡើយទេ។

ចុចអានអត្ថបទ មានជំនាញទន់AIមិនអាចជំនួសអ្នកបានទេ

ចម្លើយខ្លី គឺ«មកពីពិបាកសរសេរ!» អ្នកនិពន្ធបានឆ្លើយតបបែបនេះទៅនឹងសំណួរមិត្តអ្នកអានយើង។ អ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារីបន្ថែមថា   ប្រសិនមិនពូកែពិពណ៌នា យើងនឹងបាត់­គ្រឿងទេស ដែលចូលទៅបន្ថែមនូវរសជាតិដល់សាចរឿងទាំងមូល។

អ្នកស្រីបញ្ជាក់ថា ការពណ៌នាបានល្អ ក្នុងបរិមាណត្រឹមត្រូវបានជួយឱ្យប្រលោមលោកមានជីវិតរស់រវើក។

«អ៊ីចឹងកុំឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីអានមិនចូល មិនស្លុង? ព្រោះខ្សោយការទាញអារម្មណ៍ បានត្រឹមសរសេរឃ្លាសន្ទនាចុះឡើង ចប់មួយរឿងទាំងអ្នកអានមិនមើលឃើញទិដ្ឋភាពអ្វីទាំងអស់!»អ្នកស្រីពន្យល់បន្ថែម។

ការពណ៌នាល្អ ដែលបង្កប់សំឡេង រូប និងសកម្មភាព ជាការបង្កើតរូបភាពក្នុងសំណេរសម្រាប់កន្ត្រាក់ភ្នែកឱ្យចង់អានបន្ត ឯការដែលពណ៌នាអំពីអារម្មណ៍តួអង្គបានល្អ ជាការទាញយកបេះដូង​អ្នកអានតាមរយៈនិទានកថា ពេញលក្ខណៈ។

ការពណ៌នា ជាចំណុចលំបាក​កម្រមានអ្នកនិពន្ធអាចធ្វើបានល្អណាស់ លើកលែងតែពួកគេដាក់អារម្មណ៍ កំណត់ចរិតលក្ខណៈតួអង្គច្បាស់ អាចបង្កើតកាយវិកា​ដែលឆ្លើយតបនឹងចរិតនោះ ។ ចំណែក​ទិដ្ឋភាពដែលអាច​ឱ្យអ្នកអានព្រមជឿ គឺអ្នកនិពន្ធត្រូវការ​ចូលរួមច្រើន​ដើរច្រើន ក្នុងមជ្ឃដ្ឋាន​ច្រើន មិនអានអង្គុយសំងំ​សរសេរតាមលំនាំរឿងទូរទស្សន៍ទេ។

កន្លែងដែលយើងមិនធ្លាប់បានទៅឃើញ ទៅស្តាប់សំឡេង ឬស្រង់ក្លិនផ្ទាល់ ការសរសេរមិនបានល្អទេ អាចថា អ្នកអានមានអារម្មណ៍ឆ្គង ខុសៗ ហើយមិនជក់ចិត្ត​។

អ្វីដែលនៅក្នុងគំនិតរបស់អ្នកនិពន្ធមុនសិន ទើបអ្នកអានទទួលបានខ្លះជាក្រោយ។ តែបើគំនិតនោះមិនស៊ីសង្វាក់ សមទំនងនិងការពិតនៃជំនឿ ឬអ្វីដែលជាក់ស្តែងនោះទេ អ្នកអាន​អាចនឹងណាយលែងចង់អាន។

អ្នកស្រី ម៉ីសន សុធារីផ្តែផ្តាំទៀតដែរថា ក្នុងនាមជាអ្នកនិពន្ធ យើងគួរតែស្មឹងស្មាធឱ្យមានរូបភាពច្បាស់លាស់នៃទីកន្លែង តួអង្គ និងព័ត៌មានលម្អិតនៅក្នុងប្រលោមលោករបស់យើងសិនទើបអាចធ្វើការពណ៌នាបាន​ មិនធ្វើ​ឱ្យអ្នកអានរបស់យើងមាន​ក្តីស្រមៃខុសគ្នាខ្លាំង។

បទនិពន្ធដែលមិនបាន​ពិពណ៌នា​លម្អិត​គ្រប់គ្រាន់​ដើម្បី​ធ្វើការ​ចាប់​ផ្ដើម​ទេនោះ អ្នក​អាន​នឹង​មិន​អាច​ភ្ជាប់​អារម្មណ៍ជាមួយ​នឹងសាច់​រឿង​​បាន​ឡើយ គ្រប់យ៉ាង​​ស្រពិចស្រពិលឬគ្មានរូបរាងសោះ វាគ្រាន់ជាការសរសេរថើៗ ដែលអ្នកអាននឹងមិនជាប់អារម្មណ៍ចង់អានបន្ត។

«សម្រាប់បទពិសោធន៍ខ្ញុំ ការរួមបញ្ចូលការពិពណ៌នាច្រើននៅក្នុងប្រលោមលោកមិនដែលហួសហេតុទេ! កាន់តែច្រើន វាអាចកាន់តែធ្វើឱ្យសាច់រឿងរបស់យើងអូសទាញអ្នកអានស្លុងចូល។ ការពិពណ៌នាធ្វើឱ្យការសរសេរយឺត​ហត់ និងទាមទារច្រើន ។ អ្នកនិពន្ធជាច្រើនធុញនឹងការពិពណ៌នា​ហើយគាត់ចង់រំលង ជាវិធីរបស់គាត់តែ ការផ្លោះទៅសន្ទនាជំនួសមិនមែនជាវិធីសាស្ត្រល្អឡើយ! ការបង្ហាញតែងតែល្អជាងការប្រាប់ចំៗ! ខ្ញុំឧទាហរណ៍ រវាងការឱ្យតួនិយាយថា អូយ ខ្ញុំដួលហើយ ខ្ញុំឈឺណាស់ គេក្បត់! អ្នកនិពន្ធដែលថ្នឹកជំនាញ មិនប្រើសន្ទនា​ទេ គាត់អាចសរសេរថា នាងថយមកប៉ះជញ្ជាំង! ជើងនាងទន់! ដៃក្តាប់! ភ្នែករលើប! មាត់នាងញ័រ! វាជាសញ្ញានៃការឈឺចាប់ដែលមិនអាចបរិយាយ!»

អ្នកស្រីបន្តថា អ្នកនិពន្ធដែលអានតិច ដើរតិច ស្វែងយល់តិច នឹងពិបាកក្នុងការពណ៌នាបង្ហាញ បានជាគាត់ត្រូវសរសេរប្រាប់ចំៗ តែការសរសេរបែបនោះមិនចូលបេះដូងអ្នកអានទេ នៅថើៗ ធ្វើឱ្យការអានទៅជាធុញទ្រាន់។

«ពិតណាស់យើងមិនគួរព្យាយាមពណ៌នាគ្រប់យ៉ាងឱ្យបានលម្អិតទេ តែ ផ្ទុយទៅវិញ ផ្តោតលើព័ត៌មានលម្អិតណាដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ និងមានអត្ថន័យភ្ញោច។ ការពិពណ៌នាដ៏ល្អ និងមានប្រសិទ្ធភាពទាក់ទាញអ្នកអានឱ្យចូលទៅក្នុងរឿងដោយអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេទទួលបានបទពិសោធន៍រវើរវាយតាមរយៈព័ត៌មានលម្អិតដែលប្រព្រឹត្តិតាមសំណេរ!ហើយ​ជួយ​រំកិល​សាច់រឿង​ទៅមុខយ៉ាងរហ័សមិនធុញថប់!ហេតុអ្វីរឿងខ្លះ១០ទំព័រ អ្នកអាន​ថាខ្លី? ហេតុអ្វីរឿងខ្លះពីរបីទំព័រសោះគេអានរំលង?»

ការពិពណ៌នាមិនមានន័យថាជាការបំពេញ ឬជាឱកាសសម្រាប់អ្នកនិពន្ធដើម្បីបង្ហាញថា ខ្លួនចេះពាក្យ​និងវាក្យសព្ទសម្បូរបែបទេ តែជា ការពិពណ៌នាល្អមានគោលបំណង ឆ្លុះបញ្ចាំងពីតួអង្គដែលកំពុងនៅទីនោះ ឬពិពណ៌នាអំពីសកម្មភាពមួយយ៉ាងលម្អិត ដោយបន្ថយល្បឿនឱ្យមិត្តអ្នកអាន សង្ស័យ ខ្វល់ ខឹង និងកម្សត់។

លី យ៉ារ៉ា

អ្នកនិពន្ធម៉ីសន សុធារី បានលើកឡើងថា «ខ្ញុំហៅជំនាញនេះ ថាជាមនុស្ស ព្រោះវាជាវិធីដែលញាំងឱ្យបុគ្គលិកអាចធ្វើការក្នុងកម្រិតប្រាស្រ័យទាក់ទងយ៉ាងប្រសើរ មិនដូចជំនាញរឹង ឬជំនាញបច្ចេកទេស ដែលមានលក្ខណៈជាក់លាក់និងមិនបត់បែន!»

អ្នកនិពន្ធសង្កត់ធ្ងន់ថា ជំនាញទន់រួមបញ្ចូល នូវសមត្ថភាពជាច្រើន ដូចជាការជជែក ផ្តល់ព័ត៌មាន សេចក្តីពន្តល់ ​ ការចរចា ភាពជាអ្នកដឹកនាំ លើកទឹកចិត្ត និងការគ្រប់គ្រងគុណតម្លៃ ភាពជាសហគ្រិន ការសម្របខ្លួន និងមធ្យោបាយអាចរៀនសូត្រមិនចេះធុញទ្រាន់។

ដោយសារជំនាញទាំងនេះនឹងមានតម្រូវការរឹតតែខ្ពស់ ឡើងទៅអនាគត អ្នកស្រីបានខិតខំចំណាយពេលវេលាដ៏មាន​តម្លៃក្នុងការចែករំលែក ដោយមិនចង់បានអ្វីមកវិញ​ ក្រៅពីមាន​បំណង​ឃើញជំនាញទាំងនេះចូលទៅបំពេញបន្ថែមដល់សមត្ថភាព​កូនខ្មែរជំនាន់ក្រោយ។

អ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារី​បញ្ជាក់ថា ការផ្លាស់ប្តូរវិជ្ជមាន​ នូវពេលមនុស្សយើងផ្តោតទៅលើជំនាញទន់និងនាំឱ្យជំនាញរឹង ត្រូវបានវាយតម្លៃ និងវាស់វែងបានយ៉ាងងាយថែមទាំងមានប្រសិទ្ធិភាពជាងមុន ។

«ការសិក្សានៅប្រទេសជឿនលឿនបង្ហាញថា មុខរបរដែលទាមទារចាំបាច់នូវជំនាញទន់ នឹងកើនឡើងក្នុងអត្រា ៣.៧ ដងនៃការងារ ក្នុងវិស័យច្រើន ហើយសិល្បៈទំនាក់ទំនង ការជំរុញទឹកចិត្ត​ មានចំណែកយ៉ាងសំខាន់ក្នុងលក្ខខណ្ឌការងារទាំងអស់នៅឆ្នាំ ២០៣០។»អ្នកនិពន្ធគូសបញ្ជាក់។

លោកស្រី បន្ថែមផងដែរថា  នៅពេលដែលស្វ័យប្រវត្តិកម្មរីកចម្រើន ឬ វត្តមាន​ AI មកលើទីផ្សារកាន់តែនឹងនរច្រើន  ជំនាញរឹងអាចនឹងលែងប្រើបាន​ប្រសិនយើងមិនអភិវឌ្ឍខ្លួន។ មានតែសមត្ថភាពសង្គម និងអារម្មណ៍ដែល ​ម៉ាស៊ីនឬ Robo ​មិន​អាច​ចម្លងជំនួសមនុស្ស​។

​ ជំនាញទន់ ដូចជាការងារជាក្រុម កិច្ចសហការគ្នា និងភាពធន់នឹងបញ្ហា ធ្វើឱ្យបុគ្គលិកដែលមាន​ទស្សនៈខុសៗគ្នា និងរួមចំណែកធំដុំឡើងដល់ភាពជោគជ័យរបស់ក្រុម។

ចុចទីនេះសម្រាប់វីដេអូពេញ

នៅឆ្នាំ២០១៨ លោកស្រីមាន​ប្រសាសន៍ ថា​ខ្សែរឿងនេះស្មុគស្មាញខ្លាំង ព្រោះមាន​បញ្ចូល​ចារកម្មបច្ចេកវិទ្យា ហើយថា សរសេរបានសម្រេច​ដោយមានកម្លាំងចិត្ត​ពីមិត្តអ្នកអានតែប៉ុណ្ណោះ។

មិត្តអ្នកអានម្នាក់ គឺលោក ឆិន ដាន នៅផ្សារអូឡាំពិកបានលើកឡើងថា លោកតាមដាននិងស្គាល់អ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារី តាមរយៈ នាមប៉ាកាសុភាប្រុសនេះ គឺលោកនិងមិត្តភក្តិចូលចិត្ត​ប្រភេទរឿងស៊ើបអង្កេត។ តែទោះយ៉ាងណា លោកបានអះអាងថា កម្រងរឿង គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ នេះ ស៊ីជម្រៅ និងទាក់ទាញជាងខ្សែរឿង ស្ទូឌីយោលេខ៧ទៅទៀត។

ជាង៥ឆ្នាំមកនេះ​ប្រលោមលោក រឿង គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ មានតែលើវេទិកា​អនឡាញសម្រាប់អាន ដោយទើបតែសម្រេចការបោះជាសៀវភៅតាម​ការចង់បាន​របស់ហ្វេន។

«ខ្ញុំមិនមានបំណងបោះពុម្ពច្រើនទេ! យើងផ្តោតលើអនឡាញ! ហើយយើងចង់ឱ្យគ្រប់គ្នា​ចំណាយតិច! តែអ្នកគាំទ្រ ភាគច្រើន​ចង់បានជាអនុស្សាវរីយ៍រក្សាទុក!» អ្នកនិពន្ធសង្កត់បញ្ជាក់។

រហូតដល់ឆ្នាំ២០២០ អ្នកស្រីបានបញ្ចប់កម្រងប្រលោមលោកស៊ើបអង្កេតថ្មី ក្រោមចំណងជើងថា #រូបខ្មៅស្រអាប់ ។ តែមកដល់ពេលនេះ គឺបាន៤ឆ្នាំមកហើយ មិនមានស្នាដៃសុភាប្រុសថ្មី លេចរូបរាងបាននៅឡើយ។

ស្នាដៃប្រលោមលោកស៊ើបអង្កេត នាមប៉ាកកាសុភាប្រុស រួមមាន រឿង ម៉ោង១២អាធ្រាត្រនៅសង្កាត់លេខមួយ (មានស្តុក) រឿង ស្ទូឌីយោលេខ៧ អស់ស្តុក រឿង សំណុំឯកសារZ22 អស់ស្តុក និង រឿង គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ ទើបនឹងចេញលក់។ ប្រលោមលោកទាំងនេះ ក៏មាន​លើអនឡាញផងដែរ។

ទំនាក់ទំនងជាវសៀវភៅ សូមចុចទីនេះ

អានអនឡាញស្នាដៃមុនៗរបស់សុភាប្រុស

ប្រលោមលោកដែលសាងឈ្មោះឱ្យដល់​ #សុភាប្រុស អាចចុចតាមតំណទាំងនេះ(សម្រាប់តែសមាជិកព្រីមៀម)

១ ស្ទូឌីយោលេខ៧

២ ម៉ោង១២អាធ្រាតនៅសង្កាត់លេខ១

៣ សំណុំឯកសារZ២២

៤ គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥

៥​ រូបខ្មៅស្រអាប់

អ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារីដែលទទួលបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ជិត២៥ឆ្នាំ ក្នុងភាពជាអ្នកដឹកនាំ នឹងចែករំលែកមាតិកាមួយចំនួននៅក្នុងសៀវភៅថ្មីនេះ ដូចជា ភាពខុសគ្នា​រវាងការគ្រប់គ្រងនិងដឹកនាំ សិល្ប៍វិធីនៃឥទ្ធិពលសុចរិត​ក្នុងភាពជាអ្នកដឹកនាំ។ល។

តើអ្នកចង់បានសៀវភៅនេះដែរទេ?

#ដឹកនាំដោយមិនគ្រប់គ្រង#ម៉ីសនសុធារី បើកកក់ឆាប់ៗនេះ!

ខ្ញុំដឹងថា គណៈកម្មការកំណែសៀវភៅឬដាក់ពិន្ទុសៀវភៅច្រើនមើលស្រាលលើប្រលោមលោក ឬសៀវភៅប្រភេទដែលចងក្រងឡើងសម្រាប់មនុស្ស​ជំទង់ ដូច្នេះហើយបានជាទម្រង់នៃការរីកចម្រើនផ្នត់គំនិតនៅប្រទាំងប្រទើសច្រើនក្នុងប្រទេសយើង។

មនុស្ស​ប៉ុន្មាន​ភាគរយ ដែលសរសើរថា​សៀវភៅប្រលោមលោក ឬសៀវភៅផ្សេងៗដែលវ័យជំទង់ចូលចិត្ត​ បង្កប់ការអប់រំល្អ? ទេ! មានតិចណាស់ ភាគច្រើនមិនចាប់អារម្មណ៍ ឬមិនខ្វល់និយាយដល់តែម្តង បើឱ្យរើស ពួកគេចង្អុលការស្រាវជ្រាវ សៀវភៅសិក្សាជាមួយប្រធានបទជាក់លាក់ ឬប្រវត្តិសាស្ត្រ…..ទើបទុកថាជាសៀវភៅល្អ។

ជាមួយនឹងកំណត់ចំណាំបែបនោះហើយ ពួកគេមិនខ្វល់ឡើងថា សៀវភៅល្អដែលពួកគេ​លើកសរសើរ អាចធ្វើឱ្យវ័យជំទង់អានឬមិនអាន​?

មួយវិញទៀត យើងមិនចាំបាច់ជាក្មេងជំទង់ ទើបចូលអាន​ប្រលោមលោករបស់វ័យជំទង់បាននោះដែរ។ទោះណាជាមនុស្សពេញវ័យមិនចូលចិត្តឈុតឆាក ក្លឹប ស្គី ហ្គេម រូបភាព រូបថ្លុក ឬគ្រាមភាសាទ្រគោះត្រង់ភ្លឹងពេក តែខ្ញុំគិតថា សៀវភៅប្រភេទនោះ ជួយលោកអ្នកឱ្យបានយល់ច្រើនអំពី ផ្លូវចិត្តក្មេងជំទង់ក្នុងផ្ទះ ជាកូនឬប្អូន ក្មួយ ក្មេងដែលធ្វើការជាមួយ សិស្ស​ ឬអ្វីផ្សេងៗ។

តើហេតុអ្វីគេគិតថា សៀវភៅវ័យជំទង់គ្មាន​ពុទ្ធិអ្វី? សួរថា តើអ្នកណាជាអ្នកសរសេរសៀវភៅ Young Adults ល្បីៗលើលោក? ៩៩%ភាគរយនៃពួកគេគឺជាមនុស្សពេញវ័យ ក៏ជាអ្នកដែលមានចិត្តគំនិតបើកចំហរ សិក្សា​ពីភាពរីកចម្រើន​នៃក្រុមមនុស្ស​បន្តវេនបាន​ជាប់លាប់ ថែមទាំងយល់អំពីភាពសំខាន់នៃ វត្តមាន​ក្រុមមនុស្សវ័យជំទង់ ថែមទាំងចេះគ្រប់គ្រងមនុស្ស​ជំទង់។

ប្រលោមលោកវ័យជំទង់ រឿង ថ្ងៃណាមួយ និពន្ធដោយ ម៉ីសន សុធារី

ជាទូទៅ Young Fictions គឺច្រើនមានប្រជាប្រិយភាពលើប្រភេទរឿងប្រឌិតដែលមានតួអង្គមានអាយុចន្លោះពី១២ទៅ១៧ឆ្នាំ សូម្បីភាពយន្ត​របស់ Disney ឬ Hollywood ក៏ដូចគ្នា​។ ខ្លះប្រើតួអង្គក្មេងជាងនេះទៅទៀត ដែលមានបន្ថែមតួអង្គចាស់ៗពាក់ព័ន្ធ។ ប្រលោមលោកនេះកំពុងក្លាយជាប្រភេទដែលរីកចម្រើននិងបានការ​ពេញនិយមយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងប្រទេសជឿនលឿន ។

តើយើងចង់អប់រំមនុស្សជំទង់ដូចម្តេចបើមិនព្រមសរសេរប្រភេទសៀវភៅដែល ពួកគេចង់អាន? ហើយមួយវិញទៀត ដែលរឹតគួរកត់សម្គាល់នោះគឺថាប្រលោមលោកដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីយុវវ័យ មិនមែនជាប្រលោមលោកសម្រាប់អប់រំតែលើយុវវ័យនោះទេ។ ដូចយ៉ាងក្នុងរឿង ថ្ងៃណាមួយ តួអង្គវ័យជំទង់ជេមស៍ ដែលខ្ញុំបានបំពាក់ឡើង ជាជីវិត​ប្រុសស្រលាញ់ប្រុស ដែលមាតាបិតាគួរតែមានការយល់ដឹងអំពីជីវិត​របស់ពួកគេ​នៅក្នុងបរិបថបច្ចុប្បន្ន។

ជាទូទៅ សៀវភៅក្មេងជំទង់ មិនថាអំពីអ្វីក្តី ខ្មោច ព្រាយ ស្នេហា ការសិក្សា​ ឬរវើរវាយក្តី រមែងបានប្រាប់អ្នកអាន​ពីទស្សនៈរបស់កុមារ និងមនុស្ស​វ័យជំទង់។ ប្រសិនលោកអ្នកជាមាតាបិតា ជាគ្រូបង្រៀន មិនគួររំលងសៀវភៅប្រភេទនេះឡើយ។

ចុចទីនេះអានអត្ថបទ វិធីតែងនិពន្ធសៀវភៅវ័យជំទង់

មិនថាអ្នកនោះជាសហគ្រិនដែលមានមហិច្ឆតា ឬជាក្រុមអ្នកជំនាញការដែលមានឯកទេសច្បាស់លាស់ ឬជាមនុស្សម្នាក់ ដែលចង់មានឥទ្ធិពលវិជ្ជមានដល់មនុស្ស​ជុំវិញ  ការបណ្តុះជំនាញដឹកនាំដ៏រឹងមាំគឺសមត្ថភាពក្នុងការបំផុសគំនិត។ ហេតុផលនេះហើយបានជាយើងត្រូវការធ្វើវិនិយោគលើខ្លួនឯងដើម្បីស្វែងរក​ ការរីកចម្រើនលើបុគ្គលិកលក្ខណៈ និងនិងជំនាញ​វិជ្ជាជីវៈ។

ប្រសិទ្ធភាពនៃការ រួមបញ្ចូលគ្នា នៃជំនាញរឹង និងជំនាញទន់ ចាប់តាំងអំពីការគិតជាយុទ្ធសាស្ត្រ និងជំនាញធ្វើការសម្រេចចិត្ត រហូតដល់សិល្បៈប្រាស្រ័យទាក់ទងល្អ ការយល់ចិត្ត និងឆន្ទៈសហការជាសំណុំជំនាញ ដែលជាធាតុសំខាន់សម្រាប់ការអភិវឌ្ឍន៍អាជីព និងវឌ្ឍនភាព បង្កើតទំនាក់ទំនងរឹងមាំ ជំរុញការបង្កើតថ្មី និងជំរុញភាពជោគជ័យក្នុងស្មារតីជាអ្នកដឹកនាំ។

ការធ្វើសេចក្តីសម្រេចចិត្តដែលមានព័ត៌មានត្រឹមត្រូវ មានការពន្យល់ ជាជំនាញនាំភាពជាអ្នកដឹកនាំ ហើយជំនាញនេះ ត្រូវការ​ សមត្ថភាពក្នុងការវិភាគព័ត៌មាន ថ្លឹងថ្លែង រកជម្រើស និងបំផុសគំនិត​ដែលហៅថា យុទ្ធសាស្ត្រ។

សូមចងចាំថា ការគ្រប់គ្រងគឺនិយាយអំពីប្រសិទ្ធភាពនៃ ការរៀបចំ និងការប្រតិបត្តិភារកិច្ចនៅក្នុងប្រព័ន្ធដែលបានបង្កើតឡើងតែ ភាពជាអ្នកដឹកនាំគឺនិយាយអំពីចក្ខុវិស័យ ការបំផុសគំនិត និងការគូសផែនទីផ្លូវថ្មី។

ខណៈពេលដែលអ្នកគ្រប់គ្រងរៀបចំផែនការ បង្កើតសកម្មភាព និងរៀបចំប្រព័ន្ធ ដំណើរការធ្វើសកម្មភាព​ដោះស្រាយបញ្ហា​ បែរជាអ្នកដឹកនាំមានតួនាទីផ្សេងគឺ ការលើកទឹកចិត្តនិងតម្រឹមសកម្មភាពទាំងនោះឆ្ពោះទៅគោលដៅ នេះបញ្ជាក់ថា  អ្នកដឹកនាំមិនមែនគ្រាន់តែជាចៅហ្វាយនាយនៃការប្រតិបត្តិប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាស្ថាបត្យករនៃការផ្លាស់ប្តូរទៀត។

យុវជន​អាចបង្វឹកការអនុវត្តជំនាញក្នុងភាពជាអ្នកដឹកនាំប្រចាំថ្ងៃដូចជា៖

១ ត្រូវយល់ថា ភាពជាអ្នកដឹកនាំមិនមែនទាល់តែបង្ហាញខ្លួននៅកន្លែងធ្វើការពេញម៉ោងទេ តែជាសកម្មភាពប្រចាំ ដើម្បីអនុវត្ត និងពង្រឹងជំនាញភាពជាអ្នកដឹកនាំ ចាប់ផ្តើមដោយការផ្តួចផ្តើមគំនិត ឬភាពជាគំរូសម្រាប់អ្នក នៅជុំវិញ។

២ ត្រូវបង្ហាញការប្រាស្រ័យទាក់ទងប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព កសាងទំនុកចិត្ត និងលើកទឹកចិត្តអ្នកដទៃឱ្យឈានដល់សក្តានុពលពេញលេញរបស់ពួកគេ។

៣ ពិចារណាពីទស្សនៈរបស់បុគ្គលិក​ លះបង់ពេលវេលា យកចិត្តទុកដាក់ ដោយសន្មត់ថាតួនាទីជាអ្នកដឹកនាំគឺជាអ្នកបង្រៀន ណែនាំបុគ្គលក្នុងដំណើរផ្ទាល់ខ្លួន និងអាជីពរបស់ពួកគេមិនអាចត្អូញត្អែរគេចវ៉េសឡើយ។

៤ មានសមានចិត្តទូលំទូលាយ ផ្តល់តម្លៃដល់ទស្សនៈ និងបទពិសោធន៍ផ្សេងៗគ្នា ហើយបង្កើតបរិយាកាសរួមបញ្ចូល ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍ថាទទួលបានការ គោរពនិងសុវត្ថិភាព ។

៥ ចូរដឹកនាំដោយឧទាហរណ៍ បង្ហាញពីតម្លៃ និងអាកប្បកិរិយាដែលយើងរំពឹងពីអ្នកដ៏ទៃ ហើយទទួលខុសត្រូវចំពោះសកម្មភាព និងផលវិបាកក្រោយការសម្រេចចិត្ត​និមួយៗរបស់យើងផងដែរ ។

ម៉ីសន សុធារី