នាងក៏បានយកមែកឈើចាក់តាមប្រលោះរន្ធរនាបក្តារ ក៏មានធ្លាក់កម្ទេចផេះ និងកម្ទេចទៀនសៗ នាងយកកម្ទេចផេះនោះមកហិតទើបដឹងថាជាផេះធូប។

“នេះជាកន្លែងអាសនៈរបស់វាទេតើ!”

គន្ធាប្រែជាញញឹមរកឃើញកន្លែងសំងាត់របស់សក្ក ដើម្បីបំផ្លាញពីធីសក្កដែលធ្វើលើសិទ្ធិ ដើម្បីជួយជីវិតសិទ្ធិវិញ។ សំឡេងដើរលើដីរាងខ្លាំង គឺសក្កគេត្រលប់មកវិញ គន្ធារមៀលខ្លួនចូលក្នុងគុម្ពព្រៃដើម្បីលាក់ខ្លួនពីភ្នែកសក្ក។ សក្កមើលឆ្វេងស្តាំមិនឃើញគន្ធា គិតថាគន្ធាត្រលប់ទៅផ្ទះខ្លួនវិញ។ គេបានដោះខ្សែក ហើយយកសោរដែលធ្វើជាបណ្តោងនោះមកចាក់ទ្វារ។

ក្នុងបន្ទប់គេនោះសុទ្ធតែធូលីដី និងសំបុកពីងពាង មានបាយសីជាអាសនៈ៩ជាន់ មានស្ពាន់ លង្ហិន ដាក់លើជើងពាន មានរូបចម្លាក់ធ្វើពីលង្ហិន ទៀនធូបពាសពេញលើក្តារ មានឈាម២ចាននៅពីមុខគេ ក្រហមឆ្អិនឆ្អៅ គេកាន់ឈើមួយ មានស្បែកសត្វនៅចំពីមុខគេ។

ទៀនធូបហុយសំពោងពេញក្នុងផ្ទះ គេគោះលើស្បែកនោះបណ្តើរសូត្រអាគមបណ្តើរ ស្បែកនោះប្រែជាតូចបន្តិចម្តង បន្តិចម្តងៗ គេសូត្រធម៌កាន់តែឮទៅៗឡើងចង់អង្គើរផ្ទះ ស្បែកនោះក៏បាត់សូន្យឈឹង។

បន្ទាប់ពីស្បែកបាត់ គេក៏ទម្លាក់ឈើដែលគេគោះនោះចុះ។ បន្ទាប់មកគេក៏ចាកចេញពីក្នុងបន្ទប់ហើយចាក់សោរវិញ រួចមិនដឹងដើរទៅណាបាត់។ គន្ធាចាប់ផ្តើមវិធីកម្ចាត់សក្កនៅយប់នេះតែម្តង។

នាងបានចូលទៅក្នុងភូមិដើម្បីរកអីមកបើកទ្វារឱ្យចេញ នាងបានឃើញពូថៅយកវាមកកាន់នឹងដៃ ហើយដៃរបស់នាង មានកាន់ដបទឹកមួយ ក្នុងដបដូចជាឈាមក្រហមឆ្អិនឆ្អៅខាប់។ នាងរត់ស្ទុះទៅផ្ទះសក្ក ដើម្បីកាប់បំបែកសោរបំផ្លាញពីធីរបស់សក្ក។ និយាយពីអាការសិទ្ធិវិញ សិទ្ធិគិតតែពីស្រែកយកៗ ចំណែកដំបៅហូរឈាមជាច្រើនចេញមក កែវភ្នែករបស់គេពណ៌ប្រែជាក្រហម ប្រកាច់ខ្លួនពេញលើគ្រែ។

វិជ្ជនីនិងនីស័ក ចិត្តមួយបារម្ភពីគន្ធានិងស៊ីណាមិនដឹងទៅណាបាត់ មួយទៀតបារម្ភពីសិទ្ធិមិនដឹងថាស្លាប់ឬរស់។

ពោះសិទ្ធិឡើងធំបន្តិចម្តងៗ គួរឱ្យខ្លាច លោកយាយស្ទុះអុជធូប ហើយយកកាំបិតមកដាក់ពីលើពោះរបស់សិទ្ធិ។ ពោះរបស់សិទ្ធិស្រាប់តែស្រកចុះបន្តិចម្តងៗ តែមិនបានមួយសន្ទុះស្រាប់តែឡើងធំតឹងតែម្តង សឹងតែនឹងផ្ទុះទៅហើយ។

វិជ្ជនីយកដៃខ្ទប់មាត់ ចង់ស្រែកក៏ស្រែកមិនចេញ ចំណែកស័កមិនដឹងជួយយ៉ាងម៉េចដែរ។ ស័កលុតជង្គង់មុខលោកយាយ៖

“ខ្ញុំសូមអង្វរលោកយាយជួយគេឱ្យរស់វិញផង?”

“មិត្តចៅ ត្រូវអំពើអាគមអាគមកន្លង់ស្បែកក្របី គេហើយ យាយពិបាកនឹងជួយជីវិតគេណាស់ តែយាយនឹងប្រឹងជួយជីវិតមិត្តភក្តិចៅឱ្យបាន”។

យាយចាប់ទាញថង់ មិនដឹងជាម្សៅអីគេទេ ពណ៌ស គាត់យកមកសូត្រជិតមាត់ហើយគាត់បាចពីលើខ្លួនសិទ្ធិ។ បានតែរើខ្លួនបង្ហាញពីសេចក្តីឈឺផ្សា តែមិនអាចនិយាយអ្វីបាន។ វិជ្ជនីចាប់ដៃសិទ្ធិ ចំណែកនីស័កគេចាប់ជើង តែអាការរបស់សិទ្ធិ មិនបានធូរស្រាលសោះកាន់តែធ្ងន់ឡើងៗ សូម្បីតែលោកយាយក៏អស់កម្លាំង និងវិធីសាស្រ្តដោះអំពើមួយនេះបាន។

ណាមួយទៀត សិទ្ធិត្រូវអំពើច្រើន អំពើស្នេហ៍ផង អាគមតុកកែផង ឥឡូវត្រូវអំពើអាគមកន្លង់ស្បែកក្របីទៀត។ សិទ្ធិស្រាប់តែបញ្ចេញសំឡេងស្រែកមួយទំហឹង ហើយពោះកាន់តែធំទៅៗរហូតទាល់តែប្រេះចេញពោះវៀនពោះតាំងមកក្រៅ ស្លាប់មួយរំពេច។ ចំណែកលោកយាយក៏បានក្អួតឈាមចេញមកខាងក្រៅផងដែរ។

“សិទ្ធិ សិទ្ធិ” វិជ្ជនីស្រែកយំបោកខ្លួន អាឡោះអាឡ័យចំពោះសិទ្ធិជាខ្លាំង។

“សិទ្ធិ ដឹងខ្លួនឡើងយើងទៅផ្ទះយើងវិញសិទ្ធិ” នីស័កនិយាយបណ្តើរទឹកភ្នែកបណ្តើរ ព្រមទាំងយកដៃអង្គើរសិទ្ធិឱ្យដឹងខ្លួនវិញ។

“មិត្តចៅដូចយាយនិយាយប្រាប់តាំងពីដំបូងអ៊ីចឹង យាយក៏មិនអាចជួយជីវិតពួកចៅបន្តទៀតបានដែរ”

“លោកយាយ! លោកយាយកុំមានរឿងអីឱ្យសោះ ពួកយើងមិនអាចអត់ពីលោកយាយបានទេ?” វិជ្ជនីយកកំណាត់ខ្ទប់ឈាមលោកយាយ ចំណែកស័កលើកទ្រ-កនិយាយពីក្រោយ។

“វិជ្ជនីចៅសម្លាញ់យាយ ប្រហែលជាចៅមិនចាំលោកយាយពិការភ្នែកម្នាក់នេះបានទេ ទឹកដីនេះជាទីកន្លែងកំណើតរបស់ចៅ” យាយបានទាញខ្សែកនៅលើជើងពានដែលដាក់ជិតកាំបិត។

“នេះជាខ្សែកដែលម្តាយចៅបានពាក់ឱ្យចៅកាលនៅពីតូច ចៅត្រូវបានយាយលួចយកមកចិញ្ចឹមដើម្បីគេចសម្លាប់ពីការសម្លាប់អ្នកភូមិ”

ពីដំបូងគ្រួសារវិជ្ជនីរស់នៅផ្ទះខ្ទមមួយនៅជិតអណ្តូងទឹក ដែលគេបានមកដល់ភូមិនេះដំបូង។ ម៉ែឪវិជ្ជនីគឺជាគ្រូខាងអំពើអំពាន់ តែពួកគាត់ស្មោះត្រង់នឹងជួយព្យាបាលជំងឺឱ្យអ្នកភូមិ។ អ្នកស្រុកអ្នកភូមិស្រលាញ់គោរពរាប់អានគ្រួសារវិជ្ជនីណាស់។

កាលវិជ្ជនីបានអាយុ២ខួបជាង គ្រួសារវិជ្ជនីត្រូវបានអ្នកភូមិចោទប្រកាន់ថាជាពពួកធ្មប់ព្រាយធ្វើអំពើសម្លាប់អ្នកភូមិគ្រប់គ្នាមិនឱ្យនៅបានសុខ។ មេភូមិធ្នុងជឿតាមសម្តីអ្នកភូមិ ក៏នាំគ្នាសម្លាប់គ្រួសារវិជ្ជនីចោល ដោយវិជ្ជនីបានរួចជីវិតដោយសារតែលោកយាយបានទៅចាប់វិជ្ជនីយកមកលាក់ទុក មិនឱ្យអ្នកភូមិដឹង។ គ្រូអាគមម្នាក់បានធ្វើពិធីសម្លាប់ម៉ែឪវិជ្ជនី ដោយឱ្យអ្នកភូមិចាប់ចងហើយដុតទាំងរស់ រួចយកឆ្អឹងនិងសាកសពឆេះមិនទាន់អស់បោះចូលក្នុងអណ្តូងទឹក ហើយបានប្រើអាគមសង្កត់ព្រលឹងមិនឱ្យចេញមកខាងក្រៅរករឿងអ្នកភូមិ។

រឿងរ៉ាវការស្លាប់គឺមកពីគ្រូអាគមនោះទាំងអស់ គេជាអ្នកធ្វើអំពើសម្លាប់អ្នកភូមិ ដោយសារតែច្រណែននឹងគ្រួសារវិជ្ជនី មានគេគោរពស្រលាញ់ច្រើន។ គេបានធ្វើអំពើសម្លាប់កូនប្រុសច្បងរបស់មេភូមិ ដោយមេភូមិគាត់មានកូនតែម្នាក់ ដូច្នេះហើយបានជាគាត់យល់ព្រមតាមគំនិតអ្នកភូមិឱ្យសម្លាប់គ្រួសារវិជ្ជនី។

“ចំណែកចៅត្រូវបានប្តីប្រពន្ធមួយគូ គាត់វង្វេងផ្លូវមកទីនេះ យាយក៏បានប្រគល់ចៅឱ្យទៅគេចិញ្ចឹម ដើម្បីកុំឱ្យអ្នកភូមិតាមសម្លាប់ចៅទៅទៀត។ ព្រលឹងឪម៉ែរបស់ចៅបានរួចពីអាគមសង្កត់ព្រលឹងរបស់គ្រូនោះហើយ ដោយសារតែឈាមរបស់ចៅស្រក់ចូលក្នុងទឹកអណ្តូង តែព្រលឹងពុកម៉ែចៅនៅតែចងកំហឹងអាឃាតជាមួយអ្នកភូមិ ហើយកំពុងតែអុកឡុកអ្នកភូមិធ្ងន់ធ្ងរឡើងហើយ មានតែពួកចៅពីរនាក់ទេ ដែលអាចបញ្ចប់រឿងរ៉ាវទាំងអស់នេះ។

នេះជាកាំបិតភ្លុកដំរីស នៅពេលដែលវាប៉ះឈាមស្រីក្រមុំបរិសុទ្ធ ទោះបីជាគ្រូអាគមខ្លាំងយ៉ាងក៏នៅតែវាអាចសម្លាប់បានដែរ” លោកយាយនិយាយចប់ ហុចកាំបិតនិងខ្សែកឱ្យវិជ្ជនី រួចគាត់យកដៃមកកាន់មុខវិជ្ជនី ហើយក៏ស្លាប់បាត់ទៅ”។

“លោកយាយ! លោកយាយ! ដឹងខ្លួនឡើង ស័ក! ស័ក! មួយប៉ប្រិចភ្នែកយើងបាត់បង់មនុស្សពីរនាក់បាត់ទៅហើយ សុំឱ្យវិញ្ញាណក្ខន្ធគាត់ទៅឱ្យបានសុខចុះ”

“វិជ្ជនីកាត់ចិត្តទៅណា ឥឡូវនាំគ្នាតាមរកស៊ីណា និងគន្ធាហើយចាកចេញពីទីនេះ”

ក្រោយពីវិជ្ជនីដឹងរឿងរ៉ាវទាំងអស់នេះ វិជ្ជនីយកកាំបិតនិងឱបខ្សែកជាប់មកដាក់ដើមទ្រូង សម្លឹងមើលស័កកំពុងតែកាប់ដី បញ្ចុះសពលោកយាយ និងសិទ្ធិនៅឯក្រោយផ្ទះ។

នីស័ក និងវិជ្ជនីសម្រេចចិត្តបបួកគ្នាចូលទៅក្នុងភូមិដើម្បីស្វែងរកស៊ីណា និងគន្ធា ដើម្បីនាំគ្នាចាកចេញពីទីកន្លែងនោះ។ ពេលពួកគេទៅដល់ក្នុងភូមិ មេឃប្រែជាងងឹតស្លុប សឹងតែមើលអ្វីមិនឃើញ។

ព្រលឹងខ្មោច ព្រាយ ខ្មៅងងឹតហោះពាសពេញលើមេឃ។ ធ្វើឱ្យវិជ្ជនីខិតខ្លួនទៅឱបដៃនីស័កជាប់។ សំឡេងសើចក្អកក្អាយ ហោះមកក្បែរពួកគេ ចង់លងបន្លាពួកគេ។ តែនីស័កបានកាន់គប់ភ្លើង ដើម្បីដេញពួកមនុស្សទាំងអស់នោះ។ ពួកគេដើររកផ្តុំផ្សារក៏មិនឃើញ ចូលទៅផ្តុំអ្នកភូមិក៏មិនឃើញ។

“ស័កយើងគួរតែទៅវិញទៅណា៎!”

“យើងមិនទាន់រកឃើញពួកគេទេ មិនដឹងថាពួកគេយ៉ាងម៉េចទៅហើយ ឬមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះពួកគេទេ?”

“តែបើយើង បន្តនៅស្វែងរកអ៊ីចឹង ដូចមិនកើតទេ”

វិជ្ជនីនៅពីក្រោយខ្នងនីស័ក ស័កចេះតែដើរបន្តទៅមុខ ហើយយកគប់ភ្លើងក្រវេសដេញស្រមោលខ្មៅអមនុស្សទាំងនោះ ដែលចង់យីយាខ្លួន។

“ស៊ីណា! គន្ធា!”

“គន្ធា ឯងនៅណា? ស៊ីណា ស៊ីណា នៅណា? ពួកឯងនៅណា ឮគ្នាហៅអត់? ស័កដូចគ្មានសង្ឃឹមនឹងឃើញពួកគេសោះ”

“នៅមួយសន្ទុះទៀតទៅណា ក្រែងល៎រកពួកគេឃើញ”

“អ៊ីចឹងក៏បាន គន្ធា! ស៊ីណា!”

ដោយគ្មានសង្ឃឹមថានឹករកពួកគេឃើញ ពួកគេក៏សម្រេចចិត្តត្រលប់មកចាំស៊ីណា និងគន្ធានៅផ្ទះវិញ។ ពេលដែលដើរត្រលប់មកវិញ ខ្សែកដែលវិជ្ជនីពាក់បញ្ចេញពន្លឺ នាងសម្លឹងទៅមើលលើមេឃ ឃើញស្រមោលងងឹតពីរកំពុងតែហោះពីលើនាង។ ស្រមោលងងឹតនោះហោះទៅបាត់ ខ្សែករបស់នាង ក៏លែងមានពន្លឺវិញ។

នាងចាប់ផ្តើមឆ្ងល់ ស្រាប់តែនីស័កចាប់ទាញដៃនាងស្ទុះរត់មួយទំហឹង មិនដឹងថាមានរឿងអ្វី។ វិជ្ជនីទាក់ជើងនឹងឈរ ក៏បានដួលផ្កាប់មុខទៅនឹងដី ស្រាប់តែមានឈើមួយហោះរំលងក្បាលនាងផុត។

“យ៉ាងម៉េចហើយវិជ្ជនី?” នីស័កលើកវិជ្ជនីឡើង។

“អូយ! ជើងខ្ញុំឈឺណាស់!”

“ជើងវិជ្ជនីមានរបួសហើយ ម៏! ខ្ញុំអៀវនាង”

នីស័កលើកអៀយវិជ្ជនី ហើយរត់គេចចេញពីការយីយារបស់ពួកខ្មោច ព្រាយទាំងអស់នោះ។ 

និយាយពីគន្ធាវិញ បានយកពូថៅកាប់សោទ្វារផ្ទះសក្ក កាប់ឡើងបែកញើសណាមួយបារម្ភភ័យខ្លាចសក្កមកទាន់។ គន្ធាប្រើកម្លាំងកាប់ ទាល់តែអាចបើកទ្វារនោះបាន។ ទ្វាររុញបើក ស្រាប់តែមេឃប្រែជាងងឹតខ្មៅអែ គន្ធាយកដៃខ្ទប់ច្រមុះសុទ្ធតែធូលី។

អាសនៈរបស់សក្ក មានដុតទៀនធូប ហុយសំពោងថ្មីៗ មានចានឈាមដាក់សែនសំណែនក្បែរនោះ។ មិនបង្អង់យូរគន្ធាទាញដបទឹកដែលមានឈាមយកទៅចាក់លើអាសនៈនោះ ផ្ទះចាប់ផ្តើមអង្គើរ សំឡេងអមនុស្សស្រែកឮកងរំពង ដូចជាមនុស្សមានសេរីភាពអ៊ីចឹង។ ខ្យល់ចាប់ផ្តើមបក់ចូលមកវូៗ គន្ធាប៉ះរោម។

ក្រោយពីយកឈាមទៅចាក់មានក្លិនឆ្អាបអសោចហើយ នាងទាញដែកកេះ ហើយទៀនមកដុតរួចបោះចូលអាសនៈ ឱ្យឆេះសន្ធោសន្ធៅ ព្រមទាំងលេបត្របាក់ផ្ទះនោះឱ្យឆេះខ្ទេចគ្មានសេសសល់។

រំលឹកឡើងវិញបន្តិច ពេលដែលសក្កធ្វើអំពើអាគមកន្លង់ស្បែកក្របី ទៅលើសិទ្ធិហើយ គេបានចាកចេញពីផ្ទះ មករកចន្តាមណី។ គេបានរួមរ័កមេត្រីជាមួយចន្តាមណីហើយ គេមិនទាន់ចាកចេញត្រលប់មកផ្ទះគេវិញនោះទេ។ ចន្តាមណីកំពុងតែដេកលើស្មាសក្ក សក្កនិយាយអ្វីក៏ស្តាប់មិនហ៊ានប្រកែក ព្រមធ្វើតាមសម្តីសក្កគ្រប់យ៉ាង។

ពិធីអំពើអាគមត្រីអណ្តែងធ្វើដោយគ្រូម្នាក់ ដែលចន្តាមណីបានពឹងពាក់ឱ្យគ្រូនោះធ្វើរបៀននេះឱ្យនាង។ គ្រូនោះបានយកត្រីអណ្តែងមួយខ្មៅរលោងស្រិល ហើយបានយកម្ចុលមកចាក់ត្រីនោះ ឡើងសុះសាច់។

ចាក់បណ្តើរសូត្រមន្តគាថាបណ្តើរ សូត្រផ្លុំៗទាល់តែត្រីអណ្តែងនោះលែងប្រកាច់ខ្លួនហើយងាប់ដោយឈាមហូរចេញពីខ្លួនវា តាមស្នាមម្ចុលចាក់លើខ្លួនវា។ រួចគ្រូនោះបានប្រគល់ឱ្យនាង ចំណែកនាងក៏បានយកទៅធ្វើម្ហូបដើម្បីឱ្យសក្កហូប។

សក្កកំពុងតែថើបបបោសអង្អែលចន្តាសុខៗ ស្រាប់តែចេញអាការចម្លែកលើខ្លួនគេ។ សាច់របស់គេដូចមានកាំបិតឆូត ដូចមនុស្សឆូតត្រីប្រឡាក់ឡើងសុះសាច់ពេញខ្លួនប្រាណសក្ក។ សក្កស្រែកទាំងឈឺចាប់ ចន្តានាងស្ទុះស្ទាមើលទៅសក្ក៖

“បង បងកើតអ្វីហ្នឹង?”

“អូយ បងឈឺណាស់ បងឈឺចុកចាប់ណាស់ ជួយបងផង”

ស្រាប់តែសាច់សក្កដែលមានស្នាមឆូតនោះ លេចចេញផ្លែសន្ទូចចេញពីសាច់។ ចន្តានាងលែងហ៊ានចូលទៅជិត សក្ករមៀលរមួលពេញលើគ្រែ។ ឈាមហូរស្រក់ចេញពីសាច់ជាមួយផ្លែសន្ទូចជាមួយសម្រែកនៃការឈឺចាប់។

សំឡេងអមនុស្សស្រែកសើចសប្បាយ ជុំវិញផ្ទះចន្តា គួរឱ្យខ្លាច។ សក្កប្រឹងក្រោកឡើង ហើយអង្គុយសមាធិសូត្រមន្តអាគមដើម្បីបង្រ្កាបអំពើដែលគេធ្វើលើខ្លួន ស្រាប់តែចន្តាមណីរង់ចាំឱកាសនេះយូរហើយ ស្ទុះទៅទាញកាំបិតលើទូទាញកាំបិតយកមកចាក់ពីក្រោយខ្នងសក្ក នាងដកចាក់ៗ។

“អូន ជួយបងផង! ម្តេចបានជាអូនសម្លាប់បងដូច្នេះ”

សក្កដួលខ្លួនទៅរនាបក្តារ ហើយស្រាប់តែព្រលឹងមួយជាស្រមោល មកចាប់ក្បាលសក្កហើយកាច់បំបាក់កបន្ថែមទៀត។

“ហាសហា! យើងធ្វើជាទាសកររបស់ឯងយូរហើយ ពេលនេះយើងមានសេរីភាពវិញហើយ ហាសហា ហាសហា”

ចន្តាមណីកាន់កាំបិតដែលប្រឡាក់សុទ្ធតែឈាមហូរស្រក់ពីកាំបិត ឈរសម្លឹងមើលទៅសាកសពសក្កកំពុងតែដេកស្លាប់ផ្កាប់មុខទៅហ្នឹងក្តារ។ នាងបានទាញសពរបស់សក្ក ទាញទម្លាក់តាមកាំជណ្តើរ អូសទៅបោះចោលនៅគុម្ពព្រៃខាងក្រោយផ្ទះ ហើយរៀបចំសម្អាតឈាមចេញ។ ទឹកមុខរបស់នាងប្រែជាញញឹមនិងសើចបិទមាត់មិនជិត ដូចមនុស្សសម្លាប់មនុស្សដោយមិនញញើតទាំងឈាមត្រជាក់។

ព្រឹកព្រលឹមភ្លឺជះ គន្ធាមិនដឹងរត់មកពីណា ស្ទុះឡើងតាមកាំជណ្តើរផ្ទះចន្តាហើយគោះទ្វារ ផាំង ផាំង។ ចន្តាមណីបើកទ្វារ គន្ធាដើរចូលទៅខាងក្នុង។ សភាពគន្ធាសក់សំពីងសំពោង ខោអាវដាច់រហែក ប្រឡាក់សុទ្ធតែដី។

“ឯងកើតអីឬអត់ហ្នឹង?” ចន្តាមណីស្ទុះឱបគន្ធា។

“ចុះឯងវិញ ហើយវាម្នាក់នោះ?”

“វាហ្អី? យើងបានសម្លាប់វាចោលបាត់ទៅហើយយប់មិញ ឯងកុំបារម្ភអី”

“ឯងសម្លាប់វាដោយរបៀបម៉េច?”

រឿងគឺបែបនេះ សម្លដែលចន្តាមណីប្រគល់ទៅឱ្យគន្ធាយកឱ្យសក្កហូបនោះ គឺជាសម្លកកូរត្រីអណ្តែង ដែលត្រីអណ្តែងនោះ នាងបានឱ្យគ្រូអំពើធ្វើអាគមត្រីអណ្តែង វាជាអំពើដ៏សាហាវឃោឃៅបំផុត នៃអំពើអាគមផ្លូវងងឹត។

ចំណែកឈាមក្នុងដបទឹកនោះវិញ នៅពេលដែលគន្ធាជួបចន្តាដំបូងពួកគេរកវិធីសម្លាប់សក្ក ចន្តានាងដឹងពីវិធីសម្លាប់សក្កបាន លុះត្រាតែបំផ្លាញអាសនៈនិងគ្រូដើមរបស់សក្ក។ ឱ្យចន្តាបានឱ្យប្រើឈាមរដូវក្រមុំបរិសុទ្ធ ដោយខ្លួនមិនមានភាពបរិសុទ្ធនឹងព្រហ្មចារី ដោយសារតែសក្កតែងតែបង្ខំនាងឱ្យដេកជាមួយគេសឹងតែរាល់ថ្ងៃ។

ចៃដន្យចំពេលដែលគន្ធាមករដូវផងនោះ គន្ធាបានយកឈាមរដូវរបស់ខ្លួនច្រកដបទុក ដោយនាងបានប្រើស្លឹកចេកស្ងួតដើម្បីត្រងយកឈាមរដូវរបស់នាង មុននឹងសក្កបានដេកជាមួយនាងមុននឹងទៅទៀត។ ហើយឈាមរដូវនេះហើយ ដែលគន្ធាយកទៅចាក់លើអាសនៈរបស់សក្ក ហើយបានដុតបំផ្លាញចោល។

ចំណែកនៅយប់ដែលសក្កត្រូវអំពើនោះ គឺអាគមត្រីអណ្តែងវាបានបញ្ចេញឬទ្ធិរបស់វា ធ្វើឱ្យអំពើនោះអាចសម្លាប់សក្កមុនីបាន ព្រមទាំងហ៊ានប្រមាថគ្រូធំដោយប្រើឈាមរដូវស្រីក្រមុំព្រហ្មចារីផងនោះ គ្រូដើមបានមកកាច់បំបាក់កឱ្យសក្កស្លាប់មួយរំពេច។

ក្រោយពីគន្ធាស្តាប់រឿងនេះចប់ គន្ធាក៏លាចន្តាមណី ដើម្បីទៅរកមិត្តភក្តិខ្លួននិងទៅមើលអាការរបស់សិទ្ធិ។ នាងបានចុះតាមកាំជណ្តើរ សំឡេងល្ហៀងៗហៅឈ្មោះគន្ធាពីចម្ងាយ។ គន្ធានៅចាំសំឡេងនេះច្បាស់ ជាសំឡេងរបស់មិត្តភក្តិខ្លួន គន្ធាក្រឡេកមើលឆ្វេងស្តាំ។ ចុះជណ្តើរផុត សំឡេងហៅឈ្មោះនាងម្តងទៀត៖

“គន្ធា គន្ធាជួយខ្ញុំផង!”

គន្ធាស្ទុះបែរទៅខាងក្រោយខ្នងភ្លាម ឃើញស៊ីណាកំពុងតែឈរនៅពីក្រោយផ្ទះចន្តាមណី។ គន្ធាស្ទុះដើរទៅរកស៊ីណា តែពេលទៅដល់មិនឃើញស៊ីណាសោះ។ នាងបង្វិលខ្លួនមើលទៅជុំវិញ ខ្លួនកំពុងនៅគុម្ពព្រៃក្រោយផ្ទះចន្តា។ នាងដើរថយក្រោយតិចៗ ហើយបោះជំហានចេញពីកន្លែងនោះ ក៏បានជាន់របស់អីម៉្យាង។

នាងឱនមើលរបស់ដែលខ្លួនជាន់នោះ គឺជាខ្សែដៃ ស្រាប់តែវែកស្មៅមើល ក៏ឃើញសាកសពស៊ីណា មានឈាមពេញខ្លួនដេកផ្ងារខ្លួនស្លាប់។ គន្ធាយកដៃខ្ទប់មុខ ទឹកភ្នែករលីងរលោង ឱបស៊ីណា។

“ស៊ីណាបងសម្លាញ់ អូនសុំទោស អូនសុំទោស”

គន្ធាស្រមៃរូបភាពដែលខ្លួនបានឈ្លោះជាមួយស៊ីណា ពេលស៊ីណាតាមទាន់ខ្លួននៅជាមួយសក្ក មិនដឹងថាខ្លួនជាអ្នករៀបគំរោងសម្លាប់សក្ក  មិនបានស្រលាញ់សក្កទេ។ គន្ធាក៏ស្រលាញ់ស៊ីណាដែរ នាងមិននឹកស្មានថាស៊ីណាខឹងនឹងរឿងមួយនេះ ហើយចាកចេញពីគេដូច្នេះ។

នាងចាប់កាន់ខ្សែដៃ ហើយសម្លឹងមើលទៅខ្សែដៃមួយនោះ នឹកឃើញពេលដែលសិទ្ធិបានទិញខ្សែដៃនេះពាក់ឱ្យចន្តាមណី។ គន្ធាប្រែជាទឹកមុខចងកំហឹង ស្ទុះចេញពីកន្លែងសាកសពស៊ីណា សម្លឹងឃើញកាំបិត នាងស្ទុះយកវាមកកាន់ ហើយឡើងតាមកាំជណ្តើរឡើងទៅខាងលើ ដោយលាក់កាំបិតនៅក្រោយខ្នង។ ចន្តាមណី នាងកំពុងអង្គុយសិតសក់មុខកញ្ចក់ ឃើញគន្ធាដើរមករកនាងតាមកញ្ចក់។

“នាងមិនទាន់ទៅទេ?”

គន្ធាមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ នាងកាន់តែដើរចូលជិតចន្តាមណី។ ចន្តាមណីរាងសង្ស័យ ក៏ងាកខ្លួនមកចំពេលដែលគន្ធាដកកាំបិតយកទៅចាក់ចំពោះចន្តា។

“ម្តេចបានជាឯងសម្លាប់មនុស្សដែលយើងស្រលាញ់? ហេតុអី? តើបងស៊ីណាមានកំហុសអ្វី? បានជាឯងសម្លាប់គាត់”

គន្ធាស្រែកមួយទំហឹង ហើយដកយកាំបិត រួចចាក់បន្ថែម ២-៣កាំបិតបន្ថែមទៀត។ ចន្តានាងបាន ធ្លាក់ពីលើកៅអីដេកស្លាប់នៅលើរនាបក្តារ យ៉ាងអាណោចអាធ័ម។ គន្ធាគ្រាន់ពីបានសម្លាប់ចន្តាហើយ នាងកាន់កាំបិតស្ទុះចុះពីលើផ្ទះ ចាកចេញពីផ្ទះនោះ ដោយអាវនាងប្រឡាក់សុទ្ធតែឈាមចន្តាមណី។

ការស្លាប់របស់ស៊ីណាគឺនៅយប់មួយ ចំពេលដែលគន្ធាបំផ្លាញអាសនៈរបស់សក្ក។ សក្កនិងចន្តាកំពុងនៅជាមួយគ្នា នៅក្នុងផ្ទះ។ ស៊ីណាបានរុញទ្វារចូលទៅ កាន់កាំបិតដើរទៅក្បែរគ្រែពួកគេកំពុងតែដេកជាមួយគ្នា។

ស៊ីណាបានលើកកាំបិតបម្រុងចាក់សក្កទៅហើយ គេស្ទុះរត់ចេញទាន់ទៅក្បែរទូ។ ស៊ីណាដោយមានកំហឹងក្នុងខ្លួនយ៉ាងឃោរឃៅ ដែលសក្កបានដណ្តើមគន្ធាចេញពីខ្លួន។ សក្កអស់ផ្លូវគេចខ្លួន នាងបានលើកកាំបិតចាក់លើសក្ក តែស្រាប់តែចន្តាចាក់សម្លាប់ស៊ីណាពីក្រោយ ហើយបោះកាបិតឱ្យសក្កចាក់សម្លាប់ស៊ីណាពីមុខបន្ថែម។

មូលហេតុដែលចន្តាធ្វើបែបនេះ ដោយសារខ្លួនត្រូវបានសក្កធ្វើអំពើលើខ្លួន ទាំងអំពើស្នេហ៍សារិកាលិនថោង និងអំពើសណ្តំបញ្ជាបានតាមចិត្តទៅចន្តាមណី។ រួចពួកគេក៏បានអូសសពស៊ីណាទៅចោលក្រោយផ្ទះ ពួកគេក៏សាសងស្នេហាបន្តទៀតហើយ ក៏បានរួមរ័កមេត្រីជាមួយគ្នារួចទេ។ ទើបអាការរបស់សក្កត្រូវអំពើអាគមត្រីអណ្តែង ចំពេលដែលគន្ធាបានបំផ្លាញអាសនៈបាន។

គន្ធាបានមកដល់ផ្ទះលោកយាយភ្លាម វិជ្ជនីនិងនីស័កកំពុងតែអង្គុយលើគ្រែ ទាំងទឹកមុខស្រពោន ពួកគេសម្លឹងមកមើលគន្ធា ទាំងសភាពគន្ធាមើលមិនយល់ និងមានឈាមប្រឡាក់លើអាវ។

“ឯណាសិទ្ធិ? សិទ្ធិគេយ៉ាងម៉េចហើយ? ចុះលោកយាយ?” គន្ធាស្ទុះចូលទៅក្នុងផ្ទះ រួចចេញមកវិញ

“ស័ក វិជ្ជនីឮខ្ញុំសួរឬអត់? ខ្ញុំបានសម្លាប់វាចោលបាត់ហើយ សិទ្ធិគេនឹងជាឡើងវិញ”

“សិទ្ធិនិងលោកយាយ បានស្លាប់បាត់ហើយ”

“សិទ្ធិនិងលោកយាយស្លាប់? ស័កឯងនិយាយអីហ្នឹង? មិនពិតទេ! មិនពិតទេ!” គន្ធាទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយលើគ្រែ។

“ខ្ញុំខំតាមរកឯងនិងស៊ីណា ប៉ុន្មានថ្ងៃហើយ តែមិនឃើញពួកឯងសោះ ខ្ញុំបារម្ភពីពួកឯងណាស់ដឹងអត់?”

“ហ៊ឺ…ហ៊ឺ… ស៊ីណាគេស្លាប់បាត់ហើយ”

“ស៊ីណាស្លាប់? គន្ធាស៊ីណាស្លាប់យ៉ាងម៉េច?” វិជ្ជនីក្រោកឈរមុខគន្ធា ហើយចាប់ស្មាគន្ធា។

“គឺគេស្លាប់ដោយសារតែខ្ញុំ កូនមេភូមិជាអ្នកសម្លាប់គេ”

“ពុទ្ធោស៊ីណា!”

“តែខ្ញុំក៏បានសម្លាប់នាងដូចគ្នា ពួកឯងឃើញឈាមលើអាវយើងទេ គឺជាឈាមរបស់នាង ហាសហា”

“គន្ធា ឯងធ្វើអីហ្នឹង? វិជ្ជនីចឹងយើងឆាប់ចេញពីទីនេះទៅ មិនយូរទេគេនឹងមកសម្លាប់ពួកយើងមិនខាន” គ្រប់គ្នាស្ទុះស្ទា រៀបចំអីវ៉ាន់ដើម្បីចាកចេញពីទីនោះ។

“ខ្ញុំមិនទៅទេ! ទោះបីជាខ្ញុំស្លាប់ ខ្ញុំសុខចិត្តស្លាប់នៅទីនេះដែរ”

“គន្ធាក្រោកឡើងមក! ប្រយ័ត្នពួកគេមកតាមសម្លាប់យើង”

“ហាសហា! ពួកឯងអីក៏កំសាកអាត្មានិយមយ៉ាងនេះ? គ្រប់គ្នាស្លាប់តែពួកឯងដូចមិនខ្វល់និងបារម្ភពីពួកគេសោះ?”

“គន្ធាឯងនិយាយអី? ថាពួកខ្ញុំមិនខ្វល់ ចុះឱ្យពួកខ្ញុំធ្វើបែបម៉េច? បើយកជីវិតខ្ញុំទៅប្តូរជួយពួកគេឱ្យរស់ឡើងវិញខ្ញុំនឹងប្តូរ”

“ហាសហា! និយាយបានល្អណាស់ស័ក គ្រាន់តែនិយាយអ្នកណាក៏ចេះនិយាយដែរ ទៅពួកឯងទៅៗ ខ្ញុំមិនទៅទេ”

“តស់! វិជ្ជនីកុំខ្វល់នឹងនាង”

“នីស័ក! គន្ធាជាមិត្តភក្តិរបស់យើងណា ទៅចោលនាងឱ្យនៅម្នាក់ឯងម៉េចនឹងកើត?”

“ទៅៗ វិជ្ជនី ខ្ញុំសុខចិត្តនៅទីនេះ” វិជ្ជនីស្ទុះទៅឱបគន្ធា ទាំងស្រក់ទឹកភ្នែក នីស័កទាញដៃវិជ្ជនីចាកចេញពីផ្ទះលោកយាយ។

និយាយពីមេភូមិវិញក្រោយពីដំណឹងថាកូនគាត់ស្លាប់ គាត់បានប្រមែប្រមូលអ្នកភូមិ ហើយបានហៅគ្រូខាងអាគមមកជួយធ្វើពីធីដើម្បីរកអ្នកដែលបានសម្លាប់កូនគាត់។ គ្រូអាគមម្នាក់នោះ គឺជាគ្រូដែលធ្លាប់និយាយជាមួយសក្ក កុំឱ្យសក្ករាប់អានអ្នកមិនស្គាល់ហើយគាត់ក៏ជាឪពុកបង្កើតរបស់សក្កដែរ។

គេបាននាំគ្នាធ្វើពីធីនៅពីមុខផ្ទះចន្តាមណី គ្រូនោះបានដាក់ទៀនធូបនៅខាងមុខខ្លួន ព្រមទាំងចានឈាមមួយគូ មាន់ឆ្កាងមួយ ដើម្បីអន្ទងព្រលឹងអ្នកដែលសម្លាប់កូនមេភូមិ។ គាត់បានយកខ្សែកអង្កាំមកកាន់ហើយសូត្រចុះ សូត្រឡើង អ្នកស្រុកអ្នកភូមិអង្គុយចាំមើលគ្រប់គ្នា។

ចំណែកគន្ធាមិនដឹងជាមកពីណា ដើរសំដៅទៅកន្លែងគេធ្វើពិធីអន្ទងព្រលឹងនោះ ទាំងអាវសុទ្ធតែឈាម និងមានកាន់កាំបិតជាប់ដៃ ហើយដើរដូចជាមនុស្សត្រូវថ្នាំសណ្តំរបស់គេ។ គ្រាន់តែបង្ហាញខ្លួនភ្លាម មេភូមិមានកំហឹងជាខ្លាំងបានឱ្យអ្នកបម្រើរបស់ខ្លួនចាប់គន្ធាចងនឹងខ្សែ។

“តើយើងគួរធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅលោកគ្រូ? ឥឡូវក្នុងភូមិក៏វឹកវអុកឡុកដោយព្រលឹងព្រាយបិសាចក្នុងភូមិ ធ្វើឱ្យអ្នកស្រុកអ្នកភូមិគ្មានក្តីសុខទេ”

“ខ្ញុំមានវិធីរបស់ខ្ញុំហើយ ខ្ញុំនឹងយកព្រលឹងក្មេងស្រីម្នាក់នេះ ធ្វើឱ្យព្រលឹងនាងកាច ដើម្បីបង្រ្កាបព្រលឹងព្រាយបិសាចទាំងអស់នោះ កុំឱ្យមករំខានអ្នកភូមិទៀត ២០ឆ្នាំជាងមកហើយ មិននឹកស្មានសោះថាពួកឯងមកចង់សងសឹកនឹងយើង”

“អ្នកណាគេទៅលោកគ្រូ?”

“លោកមេភូមិមិនចាំទេឬ? គឺប្តីប្រពន្ធធ្មប់កាលពី២០ឆ្នាំមុននុះ! ដែលបានធ្វើសម្លាប់កូនលោក”

“អូ! ខ្ញុំនៅចាំបាន ព្រលឹងពួកវារួចពីអាគមសង្កត់ព្រលឹងហើយ? ចឹងតើបានជាមួយរយៈនេះអ្នកស្រុកអ្នកភូមិរស់នៅមិនបានសុខសោះ មានតែលោកគ្រូទេដែលអាចចាត់ការលើរឿងនេះបាន”

“ទុកចិត្តលើយើងចុះ!”

“បងប្អូន! បងប្អូនស្ងាត់! ស្រីម្នាក់នេះហើយ ជាអ្នកចំណូលថ្មីដែលអុកឡុកអ្នកភូមិមិនឱ្យរស់នៅបានក្តីសុខ តើបងប្អូនគួរធ្វើយ៉ាងម៉េចចំពោះនាង?”

“សម្លាប់នាងចោលទៅ! សម្លាប់នាងចោលទៅ! នាងព្រាយ នាងធ្មប់” អ្នកស្រុកអ្នកភូមិស្រែក។

“ខ្ញុំមិនមែនជាធ្មប់ ជាព្រាយអីទេ ដោះលែងខ្ញុំទៅ!”

“បាទ! បងប្អូនទាំងអស់គ្នា យើងទុកឱ្យលោកគ្រូជាអ្នកធ្វើពិធីនេះទៅចុះ”

លោកមេភូមិបានបញ្ជាឱ្យគេយកនាងទៅចងឱបនឹងឈើ ដូចឈើឆ្កាង ចងដៃនាងជាប់ទាំងសងខាងជាមួយឈើ និងជើងនាងគេចងឱបគ្នានៅឈើដែរ។ ពួកគេបានសែងនាងដើរសំដៅទៅកន្លែងអណ្តូងដែលធ្លាប់ធ្វើពីធីលើម៉ែឪវិជ្ជនី។ អ្នកស្រុកអ្នកភូមិដើរតាមហែហមពីក្រោយ លោកគ្រូដើរនៅខាងមុខគេ ចំណែកមេភូមិដើរចំហៀង។

ចៃដន្យអីវិជ្ជនីនិងនីស័ក ដើរចុះដើរឡើងដើម្បីចាកចេញពីភូមិមួយនេះ តែចេញមិនផុតសោះ បែរជាវង្វេងផ្លូវមករកកន្លែងដើមទៅវិញ។ ឃើញអ្នកភូមិជុំៗគ្នាដើរពីក្រោយពួកគេក៏ព្យាយាមដើរចូលទៅឱ្យជិត ស្រាប់តែឃើញគន្ធាគេកំពុងតែចងឱបនឹងឈើហើយមានគេសែងនាងទៅ។

ស័ករករត់ចូលទៅជួយ តែវិជ្ជនីឃាត់ទាន់ ចាំរកឱកាសល្អបានអាចជួយគន្ធាបាន។ ពីរនាក់គេក៏បន្លំខ្លួនដើរតាម ពីក្រោយអ្នកភូមិ។ វិជ្ជនីយកក្រមាមករុំក្បាល ស័កធ្វើជាធម្មតាដូចអ្នកស្រុកអ្នកភូមិដែរ។ ពួកគេបានសែងគន្ធាមកដល់អណ្តូងទឹក ហើយបានឱ្យគ្នាដើរប្រមូលអុស ដើមឈើងាប់ មកដាក់គរលើគ្នា នៅក្បែរអណ្តូង ហើយបានយកគន្ធាដាក់ពីលើជាលក្ខណៈមនុស្សឈរលើគំនរអុសនោះ។ គន្ធាត្រូវបានគេចងជាប់ រើខ្លួនមិនរួច មាត់ក៏គេចងកំណាត់ជាប់មិនអាចនិយាយឬស្រែកបាន។

“សូមបងប្អូនទាំងអស់គ្នាអង្គុយចុះ រង់ចាំមើលពីធីរបស់លោកគ្រូធ្វើ”

“ហាមមិនឱ្យអ្នកណាមករំខានយើងពេលកំពុងតែធ្វើពិធីជាដាច់ខាត ចាំឱ្យច្បាស់!” គ្រូធ្មប់ម្នាក់នោះបែរមុខនិយាយទៅកាន់មេភូមិ។

“ហើយសូមឱ្យបងប្អូនទាំងអស់គ្នា កុំមករំខានពេលលោកគ្រូធ្វើពីធីឱ្យសោះ បើមិនអ៊ីចឹងប្រយ័ត្នមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ខ្លួន”

គ្រប់គ្នាស្ងាត់មាត់ពេលមេភូមិនិយាយដល់កន្លែងនេះ។ គ្រូធ្មប់ម្នាក់នោះចាប់ផ្តើមរៀបចំ មានបាយសីអាសនៈនៅខាងមុខ មានមាន់ឆ្កាង ឈាមមាន់ខ្មៅ ស្រូវល្ងពោតសណ្តែក ដែលគេរៀបចំមួយថាស គាត់ចាប់ផ្តើមអុជទៀនមួយគូ ហើយយកធូបអុជ។ គាត់កាន់មកសំពះបួងសួង សូត្រអ្វីខ្លះមិនដឹង ស្រាប់តែមេឃខ្មៅអែ ព្រលឹងខ្មោច ព្រាយបិសាចមិនដឹងហោះមកពីសើច ស្រែកក្អះក្អាយពេញផ្ទៃមេឃគួរឱ្យខ្លាច។

វិជ្ជនីនិងនីស័កបន្លំខ្លួនអង្គុយនៅពីក្រោយគេ មើលការរៀបចំកម្មវិធីនេះ។ គ្រូនោះបានដោតធូបនឹងកំប៉ុងជើងធូបរួច គាត់បានកាន់ចានឈាមមាន់ខ្មៅទាំងពីរ រួចយកមកសូត្រជិតមាត់ ហើយក៏ក្រោកឈរជះទៅលើខ្លួនគន្ធា។

នីស័កព្យាយាមទប់អារម្មណ៍ម្តងៗមិនចង់ជាប់ តែវិជ្ជនីបានកាន់ដៃនីស័កជានិច្ច ខ្លាចនីស័កមានបញ្ហាមួយទៀត។ គ្រូនោះបានអង្គុយចុះវិញ ហើយបានសូត្រអ្វីខ្លះទេ រួចយកគ្រាប់ពោតសណ្តែកទាំងនោះ បាចទៅអណ្តូង។ ព្រលឹងពុកម៉ែវិជ្ជនីបង្ហាញខ្លួនលើអាកាស សើចក្អះក្អាយគួរឱ្យរន្ធត់ចិត្ត។ វិជ្ជនីគ្រាន់តែឃើញព្រលឹងពុកម៉ែភ្លាម ស្រក់ទឹកភ្នែករលីងរលោង ចង់ហៅតែមិនអាច។

“មកហើយអ្ហះពួកឯង! តិចទៀតពួកឯងនឹងដឹងហើយ ថាអាណាខ្លាំងជាងអាណា ហាសហា…ហាសហា…”

“យើងនឹងតាមសងសឹកសម្លាប់ពួកឯង ដែលពួកឯងបំបាក់បំបែកគ្រួសារយើង ហាសហា ហាសហា”

គ្រូអាគមម្នាក់នោះបានឱ្យគ្រប់គ្នាត្រៀមភ្លើង ដើម្បីដុតគំនរអុសបូជាគន្ធា។ អ្នកកាន់ភ្លើងត្រៀមបីនាក់ឈរចាំតាមការស្តាប់បញ្ជា។ ខ្យល់មកវូៗ អង្គើរដើមឈើគ្រវីចុះ គ្រវីឡើង អ្នកស្រុកអ្នកភូមិប៉ះរោម បះសក់គ្រប់ៗគ្នា សឹងតែទប់ខ្លួនមិនចង់ជាប់ជាមួយខ្យល់បក់មកម្តងៗ។

គ្រូអាគមនោះបានក្រោកឈរ ហើយយកគប់ភ្លើង ពីអ្នកឈរក្បែរនោះ បម្រុងនឹងដុតគំនរអុស នីស័ករត់ស្ទុះចេញទៅដោយវិជ្ជនីមិនអាចឃាត់បាន។ គេស្ទុះទៅរុញគ្រូអាគមនោះចេញ គ្រូនោះដួលបោកទៅនឹងដី មេភូមិបានបញ្ជាឱ្យគេចាប់នីស័ក វាយគ្នាទៅវិញទៅមក។ តែដោយគេគ្នាច្រើន នីស័កមិនអាចតរួចត្រូវបានពួកគេវាយឡើងដំណំ។ គ្រូអាគមនោះក្រោកឡើង ហើយបានទាញកាំបិតពីជើងពានទៅចាក់ចំពោះនីស័ក នីស័កដួលខ្លួនទៅដីគ្រាំង។ វិជ្ជនីបានតែស្រែកក្នុងចិត្ត មិនអាចជួយនីស័កបាន។

“បងប្អូនទាំងអស់គ្នា អ្នកណាទៀតដែលចង់បំផ្លាញពិធីមួយនេះចេញមក? បើចង់ដូចអាក្មេងទើបតែជ្រុះពន្លៃពីក្បាលមួយនេះ” គ្រប់គ្នាគ្រវីក្បាល។

មេឃកាន់តែខ្មៅៗទៅ សឹងតែមើលអ្វីមិនចង់ឃើញ រសៀលម៉ោងប្រហែល៦ទេ។ សំឡេងនិងព្រលឹងអមនុស្សនៅជុំវិញ តែមិនអាចចូលយីយាអ្នកភូមិបាន ដោយសារតែគ្រូនោះបានសូត្រមន្តអាគមកន្លែងដែលធ្វើពិធី។ គ្រូអាគមនោះបានទាញផ្គប់ភ្លើងយកមកកាន់នឹងដៃហើយសូត្ររួចបានយកទៅដុតនឹងគំនរអុស ភ្លើងបានឆេះសន្ធោសន្ធៅវារឡើងទៅខាងលើ ទៅរករូបកាយគន្ធាយកជីវិតរបស់នាង។ អ្នកស្រុកអ្នកភូមិនាំគ្នាក្រោកឈរមើលការបូជាគន្ធា ឆ្លៀតឱកាសពេលនោះ វិជ្ជនីបាននឹកដល់សម្តីលោកយាយ៖

“កាំបិតភ្លុកដំរីសមួយនេះនៅពេលដែលវាបានប៉ះឈាមស្រីក្រមុំព្រហ្មចារីកាលណា ទោះបីជាគ្រូធ្មប់ខ្លាំងពូកែក៏វាអាចសម្លាប់បានដែរ”

វិជ្ជនីទាញកាំបិតពីចង្កេះ ហើយបានដើរតិចៗទៅខាងមុខ មិនឱ្យគេសង្ស័យ ពេលជិតដល់គ្រូអាគមនោះ នាងបានយកកាំបិតមកឆូតបាតដៃនាង ហើយសម្រស់ឈាមលើកាំបិតនោះ ចំពេលដែលគ្រូអាគមនោះងាកមករកអ្នកភូមិ វិជ្ជនីស្ទុះទៅចាក់គ្រូនោះពីមុខ ចំពោះគ្រូនោះ។ គ្រូនោះបានច្រាញនាងចេញ ដួលទៅម្ខាង សម្រែកគ្រូនោះស្រែកឡើង៖

“អូយ… ឈឺណាស់ យើងស្លាប់ហើយ យើងចាញ់ពួកឯងហើយ” ហើយក៏ដួលខ្លួនទៅនឹងដី មានស្រមោលខ្មោចរុំព័ន្ធគ្រូអាគមម្នាក់នោះបញ្ចេញសម្រែគួរឱ្យខ្លាចបែបកំហឹងចងគំនុំ។ គាត់រមៀលរមួលខ្លួននៅលើដី ហើយសុខៗស្រាប់តែក្រោកអង្គុយ ភ្នែកប្រែជាក្រហម ដូចមនុស្សមិនមានសតិនៅក្នុងខ្លួនមានគេចូលសណ្ឋិត។ គាត់បានយកដៃមកចាប់កាន់ក្បាលរបស់ខ្លួនឯង ហើយចាប់កាច់ក្បាលខ្លួនឯងស្លាប់មួយរំពេច។

អ្នកស្រុកអ្នកភូមិចាប់ផ្តើមចលាចល នាំគ្នារត់បែកវ៉ូងគ្នា ដោយសារតែខ្មោចព្រាយបិសាច តាមយីយាពួកគេ។ មេភូមិត្រូវបានម្តាយវិជ្ជនីចូលសណ្ឋិត ហើយបានបោកក្បាលខ្លួនឯងទៅនឹងអណ្តូងទាល់តែអស់ជីវិត។ ស័កកម្រើកបានតិចៗ វិជ្ជនីព្យាយាមក្រោកបម្រុងទៅជួយគន្ធា តែមិនអាចជួយទាន់ពេលទេ គឺបានត្រូវភ្លើងដុតរូបរាងកាយនាង ឆក់យកជីវិតរបស់នាងស្លាប់បាត់ពេលនោះទៅ។

“គន្ធា! ស័ក!” វិជ្ជនីស្ទុះទៅក្បែរស័ក។

គំនរភ្លើងដែលដុតគន្ធា ព្រលឹងពុកម៉ែវិជ្ជនីបានធ្វើឱ្យវាហោះពាសពេញនោះទៅបុកសម្លាប់អ្នកភូមិ សឹងតែគ្រប់ៗគ្នា។ ស្រាប់តែព្រលឹងម៉ែវិជ្ជនីបានហោះមកច្របាច់កវិជ្ជនី សឹងតែដកដង្ហើមមិនរួច នីស័កក៏មិនអាចជួយបាន វិជ្ជនីព្យាយាមរើ ម្តាយវិជ្ជនីបានឃើញខ្សែកមួយខ្សែនៅលើ-កវិជ្ជនី ស្រមៃពេលដែលគាត់យកខ្សែកនេះទៅពាក់ឱ្យវិជ្ជនីពេលកំពុងចេះដើរតេសតាសកាលនៅតូច គាត់ក៏បានទម្លាក់ដៃចុះវិញ។

“ខេះ! ខេះ! ពុកម៉ែឈប់សាងកម្មសាងពៀរទៀតទៅ ឆាប់ទៅកាន់សុគតិភូមិទៅពុកម៉ែ”

“គឺកូនរបស់ម៉ែមែនទេ?”

“កូនពុក កូននៅមានជីវិតទេ?”

“ពុកម៉ែឈប់ធ្វើបាបនិងចងកម្មជាមួយអ្នកភូមិទៀតទៅ មនុស្សដែលបានបំផ្លាញគ្រួសារយើង គេទទួលកម្មដែលពួកគេបានសាងហើយ”

“កូនថែរក្សាខ្លួនណា ម៉ែនិងពុកនឹងស្តាប់សម្តីកូន ម៉ែនិងពុកលាកូនសិនហើយ” វិជ្ជនីលុតជង្គង់ថ្វាយបង្គំលាព្រលឹងម៉ែពុករបស់ខ្លួន។

“វិជ្ជនី! វិជ្ជនី!” នីស័កស្រែកហៅវិជ្ជនីតិចៗ ទាំងខ្លួនកំពុងតែដេកនៅលើដីមិនអាចក្រោកបាន យកដៃខ្ទប់របួសស្នាមកាំបិតដែលចាក់នោះ ហូរសុទ្ធតែឈាម។

“នីស័ក! នីស័កឯងកុំទាន់អាលទៅចោលយើងណា” វិជ្ជនីទឹកភ្នែករលីងរលោងត្រកងនីស័កនៅនឹងដៃរបស់ខ្លួន។

ព្រលឹងមិត្តភក្តិគេគ្រប់គ្នា បានបង្ហាញខ្លួននៅលើមេឃ ញញឹមមកកាន់នីស័កនិងវិជ្ជនី ហើយក៏រលាយបាត់អស់ទៅ។ ស័កក៏កាន់តែធ្ងន់ធ្ងរឡើង ឈាមក៏ចេះតែហូរសឹងតែអស់ពីខ្លួន ភ្លៀងចាប់ផ្តើមរលឹមតក់ៗស្រក់ចុះមក ទៅលើពួកគេ គួរឱ្យអាណិតខ្លាំងណាស់។

“វិជ្ជនី! ថែរក្សាខ្លួនផងណា! ខ្ញុំស្រលាញ់នាង មានជាតិក្រោយយើងនឹងជួយគ្នាម្តងទៀត?” នីស័កក៏លែងមាត់ក។

“នីស័ក! នីស័ក! បងកុំទៅចោលអូនណា អូនក៏ស្រលាញ់បងដែរ!” នាងកំពុងតែបីត្រកងស័កនៅដៃ ដោយទឹកភ្នែករបស់នាងស្រក់ចុះមកលាយលំជាមួយដំណត់ទឹកភ្លៀង ។ នាងស្រែកយំឱ្យនីស័ក ទាំងមិនអាឡោះអាល័យ គិតថារូបនីស័កនឹងចាកចេញពីនាងរហូតហើយ។ ស្រាប់តែមានម្នាក់មនុស្ស មិនស្គាល់មុខថាជាអ្នកណាគេ បានយកដំបងវាយទៅលើខ្លួននាងពីក្រោយខ្នង នាងក៏សន្លប់បាត់ទៅ។

ពួកគេភ្ញាក់កំពុងតែនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យខេត្តបាត់ដំបង។ អាការរបស់ស័កបានធូរស្រាលជាងមុន ពេទ្យបានពិនិត្យនិងរុំរបួសឱ្យគេ។ ចំណែកវិជ្ជនីមិនមានបញ្ហាអីទេ គ្រាន់តែសុខភាពខ្សោយខ្លាំងត្រូវនៅតាមដានសុខភាពបន្តទៀតសិន ទើបអាចឱ្យពួកគេចាកចេញពីមន្ទីរពេទ្យបាន។

ក្រោយពេលចេញពីមន្ទីរពេទ្យក្រុមគ្រួសារពួកគេបានមកយកពួកគេត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ។ នៅលើខ្លួនវិជ្ជនីមានខ្សែកដែលលោកយាយបានប្រគល់ឱ្យនាង ជាកេរ្តិ៍របស់ម្តាយ ហើយនៅលើម្រាណដៃនាងក៏មានចិញ្ចៀនភ្លុកដំរីសដែលនាងធ្លាប់ឃើញលោកយាយពាក់ ប្រហែលជាមាននរណាម្នាក់ពាក់ឱ្យនាង។

នាងនៅចាំខ្លះៗ ពេលមានគេវាយនាងសន្លប់គឺជាមនុស្សប្រុសម្នាក់ គេកាន់កាំបិតភ្លុកដំរីសជាប់ ហើយនាងបានឮសំឡេងគេយំអាឡោះអាល័យហៅឈ្មោះលោកយាយ លោកយាយ ទៅចោលចៅហើយ។ ក្រោយមកពីមកដល់ភ្នំពេញវិញ វិជ្ជនីនិងនីស័កក៏មានទំនាក់ទំនងស្នេហាជាមួយគ្នា ហើយពួកគេតាមសើបរកភូមិដែលគេបានទៅទីនោះជាមួយមិត្តភក្តិរបស់ពួកគេ តែមិនមានដំណឹងអ្វីសោះ ពុំមាននរណាម្នាក់ស្គាល់ឡើយ។

ទោះបីជាគេរកឃើញឡានរបស់ខ្លួនដែលខូចទុកចោលនៅក្រោមដើមឈើក្តី តែផ្លូវទៅកាន់ភូមិនោះគឺគ្មានទេ គឺគ្រាន់តែជាដីព្រៃធម្មតាគ្មានអ្នករស់នៅទេ។ នីស័កនិងវិជ្ជនីអង្គុយផឹកកាហ្វេនៅហាងមួយក្រុងបាត់ដំបង គោលបំណងទៅរកភូមិមួយនោះ គឺដើម្បីយកសាកសពរបស់មិត្តភក្តិខ្លួនមកបូជាធ្វើបុណ្យតាមប្រពៃណីរបស់ខ្មែរ។

វិជ្ជនីចាប់ភ្លឹកនឹងបុរសម្នាក់ មាឌរាងធាត់បន្តិចសម្បុរស្រអែម មានពាក់ខ្សែកមានបណ្តោងដូចគ្នាទៅចិញ្ចៀនដែលនាងពាក់ តែគេងាកមកមើលពួកគេហើយ ក៏ដើរទៅបាត់។ វិជ្ជនីស្ទុះរត់ទៅតាមរកគេម្នាក់នោះ ក្រែងលមានតម្រុយខ្លះ តែមិនដឹងជាគេដើរទៅណាបាត់ទៅហើយ។ ដោយព្យាយាមស្វែងរកទីកន្លែងនោះអស់ជាច្រើនថ្ងៃគេក៏បានផ្អាកឈប់រក។ ពួកគេតែងតែធ្វើបុណ្យឧទ្ទិសកុសលទៅឱ្យមិត្តភក្តិខ្លួន លោកយាយនិងឪពុកម្តាយរបស់វិជ្ជនី។

 វិជ្ជនីនិងនីស័កបានចូលរោងការជាមួយគ្នា ពួកគេទាំងពីរស្រលាញ់គ្នាណាស់។ នៅថ្ងៃមួយនីស័កបានយល់សប្តិឃើញមិត្តភក្តិរបស់ខ្លួនមកលេង។

“ចូលរួមអបអរឯងផង បានរៀបការជាមួយវិជ្ជនី” ពួកគេគ្រប់គ្នា។

“ចុះពួកឯងសុខសប្បាយអត់?”

“មានអីទេសុខសប្បាយ! តែមិនទាន់បានចាប់ជាតិទេ” ស៊ីណានិយាយកាន់ដៃគន្ធាជាប់។

“ម៉េចបានជាពួកឯងមិនទាន់ចាប់ជាតិ?”

“រង់ចាំធ្វើជាកូនរបស់អ្នកទាំងពីរហ្នឹងហើយ!” ស៊ីណានិយាយចប់ក៏សើច។

“អ្ហាស! កូនរបស់ខ្ញុំ?”

“ឥឡូវគ្នាសុំរស់នៅជាមួយផង?” សិទ្ធិកៀកអេឡិច។

“អាសិទ្ធិកុំមកដណ្តើមខ្ញុំ នីស័កខ្ញុំសុំនៅជាមួយផងពីរនាក់គន្ធា”

“អេឡិច អត់មាត់អត់កចឹង ឥឡូវខ្ញុំព្រមឱ្យអាសិទ្ធិនិងអេឡិចនៅជាមួយខ្ញុំហើយ…”

“បងអ្ហះក្រោកឡើង! អត់ទៅធ្វើការទេអីថ្ងៃហ្នឹងបង?” នីស័កភ្ញាក់ព្រើត ក្រោកឡើង ហើយបានយករឿងមួយនេះប្រាប់វិជ្ជនី។ វិជ្ជនីសើចមិនជឿថានីស័កកុហក និយាយលេងសើចកំប្លែកជាមួយនាង។ រំលងបាន៥ខែ វិជ្ជនីចាញ់កូន នីស័កបាននាំវិជ្ជនីទៅឆ្លុះអេកូ។ ទៅដល់មន្ទីរពេទ្យ គ្រូពេទ្យបានពិនិត្យផ្ទៃពោះឱ្យវិជ្ជនី៖

“ប្អូនមានផ្ទៃពោះពីរខែហើយ គឺជាកូនប្រុស” នីស័កញញឹមដាក់ប្រពន្ធ ហើយថើបថ្ងាសប្រពន្ធ។

“ឈប់សិន! ប្រពន្ធប្អូនគឺមានកូនភ្លោះ ២នាក់ ជាប្រុសទាំងពីរ សូមចូលរួមអបអរពួកប្អូនផង”

“អ្ហាស! កូនភ្លោះ?” ពួកគេនិយាយតំណាលគ្នាហើយសើចដាក់គ្នា។

“តិចអេឡិចនិងសិទ្ធិមកសុំបងនៅកាលនោះទៅ?”

“ប្រហែលមែនហើយបង”

ក្រោយពីពពោះ៩ ខែ ១០ថ្ងៃកន្លងមក វិជ្ជនីបានសម្រាលកូន កូនទាំងពីរមានសុខភាពល្អណាស់ កូនមួយនោះសខុសគេដូចកូនជនជាតិបរទេស ម្នាក់ទៀតសម្បុរស្រអែម។

“បងកូនយើងម្នាក់នេះជាអេឡិចទេដឹង ហើយម្នាក់នេះជាសិទ្ធិ”

“ចឹងបងដាក់ឈ្មោះកូនកាត់បរទេសនេះឈ្មោះអេឡិចដដែល ហើយកូនម្នាក់នេះបងដូរឈ្មោះដាក់ថាសត្យា យ៉ាងម៉េចដែរអូន?”

“មានអីពីរោះតើបង អេឡិច សត្យា” វិជ្ជនីញញឹមសម្លឹងមើលកូនទាំងពីរ ងាកបែរមុខទៅនីស័ក នីស័កញញឹមហើយគេបានថើបវិជ្ជនីយ៉ាងមានសុភមង្គល៕

ចប់!!!

នីស័កគិតក្នុងចិត្ត ជាមួយពាក្យសម្តីរបស់លោកយាយ។ លោកយាយនិយាយអ្វីចម្លែកៗស្តាប់មិនយល់ទាល់តែសោះ៖

“អ្នកណាចងគុំនុំ! អ្នកណាសងសឹកខ្ញុំមិនយល់ទេនេះ?”

“ពួកយើងស្តាប់សម្តីលោកយាយណា កុំនាំគ្នាចូលទៅក្នុងភូមិឱ្យសោះ” វិជ្ជនីងាកទៅនិយាយដាក់គ្រប់គ្នា។ ក្រោយពីជជែកគ្នាមួយសន្ទុះ ពួកគេនាំគ្នារៀបចំកន្លែងអង្គុយញ៉ាំបាយឱ្យស្អាតដើម្បីឱ្យលោកយាយសម្រាក។

និយាយពីផ្ទះចន្តាមណីរស់នៅវិញ ចន្តាមណីកំពុងតែអង្គុយមុខកញ្ចក់ លាបម្សៅល្មៀតដូចរាល់ដង ជាមួយកាយវិការចម្លែកៗ ហើយហាមាត់និយាយតិចៗជាមួយស្នាមញញឹមមុតស្រស់ ពោសពេញបង្កប់ទៅដោយអាថ៌កំបាំង។ សំឡេងគោះទ្វារ តុក តុក តែនាងដូចជាមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងសំឡេងគោះទ្វារមួយនេះសោះ គឺនៅតែទាញឡេមកលាបលើខ្លួនបន្តទៀត។

សំឡេងទះទ្វារខ្លាំងៗ សឹងតែអង្គើរផ្ទះ ស្រែកហៅឈ្មោះនាង៖

“ចន្តាមណី ចន្តាមណីបើកទ្វារឱ្យបង” គ្រាន់តែឮសំឡេងហៅឈ្មោះខ្លួនភ្លាម នាងស្ទុះងើបទៅបើកទ្វារ។ 

“បងគោះយូរហើយ ម្តេចមិនបើកទ្វារឱ្យបង”

“អូនសំងំគេង” នាងនិយាយដោយឱនមុខចុះ សក្កមុនីឈរនៅពីមុខទ្វារ សម្លឹងទៅមើលនាង មិនដាក់ភ្នែក សំល្លៀកបំពាក់របស់នាងស្លៀក បែបរ៉ូបដេកយប់ បញ្ចេញសាច់ជាមួយក្លិនក្រអូបចេញពីខ្លួននាង ក្លិនម្សៅល្មៀត។

“បងចូលក្នុងសិនមក” នាងបានទាញដៃសក្កឱ្យអង្គុយលើគ្រែនាង។

“មិនបាច់មកយកចិត្តបងទេ ស្មានតែបងមិនដឹងថា អូនធ្វើអ្វី? ហ៊ឹស”

“មានរឿងអ្វីបានជាបងខឹងអូនយ៉ាងនេះ”

“អ្នកណាគេ ដែលអូននាំវាមកដល់ផ្ទះ អូ៎!ខ្ញុំចាំមុខវាហើយ គឺជាចោរដែលលួចរបស់គេក្នុងភូមិ ពេលនោះអូនកាន់ជើងវា”

“បងច្រឡំហើយទេដឹង អ្នកបម្រើអូនទេ! ខ្ញុំហៅគេមកប្រើ មិនមែនជាគេម្នាក់នោះទេ”

“ឱ្យតែប្រាកដ” សក្កទម្លាក់ទឹកមុខ ប្រែជាធម្មតាវិញ ចំណែកចន្តាមុនីបានឡើងលើគ្រែហើយឱបសក្កពីក្រោយ។ សក្កបែរខ្លួនទៅចំហៀង បានប៉ះមាត់ទៅថ្ពាល់របស់ចន្តា។ គេក៏បានផ្តោះផ្តងស្នេហាជាមួយគ្នា ហើយក៏បានរួមមេត្រីជាមួយគ្នាក្នុងយប់នោះទៅ។

សក្កមុនីក្រោកឡើង ស្រាប់តែឃើញអាវមនុស្សប្រុស ក៏ចម្លែកក្នុងចិត្ត៖

“អ្នកបម្រើ តើអ្នកបម្រើមួយណាទៅហ៊ានដោះអាវទុកនៅក្នុងបន្ទប់នេះជាមួយម្ចាស់ខ្លួនឯង ចន្តានាងហ៊ានក្បត់បង”

សក្កប្រែជាចងកំហឹង តែមិនបានដាស់ចន្តាមណីកំពុងតែគេងលង់លក់មិនដឹងមានរឿងអ្វីទេ។ សក្កបានទាញអាវដែលនៅក្បែរទូរមកកាន់នឹងដៃ យកមកហិត ក្លិនដីនិងសើមថ្មីៗ។ រួចក៏គេបានកាន់អាវនោះ ចាកចេញពីផ្ទះនាងបាត់ទៅ។

សំឡេងមាន់ព្រៃរងាវឮសំឡេង គុក គុក ជាមួយសត្វនៅក្នុងព្រៃយំចេបចាបៗ មេឃដូចម៉ោង៤ព្រឹកភ្លឺ នៅងងឹតស្ទុងៗនៅឡើយ។ វិជ្ជនីក្រោកពីដេកយកដៃញីភ្នែកចោលសម្លឹងទៅកន្លែងសិទ្ធិគេង តែមិនឃើញសិទ្ធិ មិនដឹងជាគេបាត់ទៅណា។

វិជ្ជនីមិនហ៊ានដាស់គ្រប់គ្នាដែលកំពុងតែសម្រាកលង់លក់ គេក៏បានចុះពីលើគ្រែ ហើយចេញមកខាងមុខផ្ទះ។ នាងកំពុងតែឃើញលោកយាយអង្គុយសមាធិកលើគ្រែ នាងបានដើរទៅជិតក្បែរលោកយាយ។

“ចៅក្រោកពីគេងហើយឬ? មិត្តភក្តិចៅកំពុងតែជួបរឿងគ្រោះថ្នាក់” វិជ្ជនីគ្រាន់តែឮថាមានគ្រោះថ្នាក់ នាងទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយនៅលើគ្រែ។

“តើធ្វើយ៉ាងម៉េចអាចជួយមិត្តភក្តិរបស់ចៅបានលោកយាយ?”

“គ្មានអ្នកណាអាចជួយជីវិតគេបានទេ មានតែទុកឱ្យទេវតាជាអ្នកសម្រេចទៅចុះ មិត្តភក្តិចៅត្រូវបាននារីម្នាក់ធ្វើអាគមស្នេហ៍… ទោះបីជាជួយគេ ដោះអំពើស្នេហ៍នេះបាន ក៏គេនឹងក្លាយទៅជាមនុស្សវិកលចរិតមិនខាន”

“សូមលោកយាយជួយមិត្តភក្តិចៅផងលោកយាយ”

“ហ៊ឺម! ពួកចៅពិតជាជួបគ្រោះច្រើនមែន ទុកឱ្យទេវតាជាអ្នកសម្រេចទៅចុះ”

វិជ្ជនីចាប់ផ្តើមរលីងរលោងទឹកភ្នែក យកដៃមកជូតទឹកភ្នែក។ ស័កឈរនៅមាត់ទ្វារ សម្លឹងមកឃើញវិជ្ជនីនិងលោកយាយកំពុងតែនិយាយគ្នា តែវិជ្ជនីមុខស្រពោនហើយភ្នែករលីងរលោងទៀត។

“មានរឿងអីវិជ្ជនី? ម្តេចបានជាយំអ៊ីចឹង!”

វិជ្ជនីយកដៃជូតទឹកភ្នែកចេញ ហើយធ្វើជាធម្មតាមិនមានរឿងកើតឡើង ណាមួយក៏មិនចង់ប្រាប់ដល់គ្រប់គ្នា ខ្លាចពួកគេមានគ្រោះថ្នាក់ពេលដឹងរឿងមួយនេះ។

“ខ្ញុំអររំភើបចំពោះគុណលោកយាយណាស់ គាត់បានជួយជីវិតពួកយើងឱ្យរស់នៅទីនេះ ពួកយើងគ្មានអ្វីសងគុណលោកយាយឱ្យស្មើនឹងគុណបំណាច់លោកយាយ”

“មែនហើយវិជ្ជនី ខ្ញុំក៏អ៊ីចឹងដែរ គុណលោកយាយមកលើពួកយើង មិនមានអ្វីតបស្នងចំពោះលោកយាយទេ”

“មិនអីទេ! ឱ្យតែពួកចៅសុខសប្បាយ យាយធូរចិត្តទៅហើយ”

“វិជ្ជនីមានឃើញសិទ្ធិអត់?”

“អូ! សិទ្ធិគេបានប្រាប់ខ្ញុំថាទៅក្នុងភូមិ ទិញរបស់របរយកមកធ្វើអីញ៉ាំ ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះម្ហូបអាហារយើងក៏ជិតអស់ហើយ”

“ទៅផ្សារអីតាំងពីព្រឹកនេះ? ទៅម្នាក់ឯងទៀត ហើយមិនដាស់ខ្ញុំឱ្យទៅជាមួយផង?”

“គេឃើញស័កឯងកំពុងតែគេង មិនហ៊ានរំខាន”

“តែមួយរយៈនេះខ្ញុំឃើញអាការគេប្លែកៗណាស់ ខ្ញុំបារម្ភពីសិទ្ធិណាស់វិជ្ជនី ខ្ញុំមិនដឹងថាមានរឿងអីចំពោះគេ”

“កុំគិតច្រើនអី តិចទៀតគេត្រលប់មកវិញហើយ”

“ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះខ្ញុំរាងមាត់ធំដាក់គេ ខ្ញុំខ្លាចតែគេខឹងនឹងខ្ញុំទេ តែខ្ញុំពិតជាបារម្ភពីសុវត្ថិភាពគេមែន”

“នីស័កកាន់តែគិតច្រើន នោះកាន់តែបំភ័យខ្លួនឯងទៅវិញទេ”

និយាយពីសិទ្ធិវិញបានរត់មកដល់ក្នុងភូមិ។ ទីនេះប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ជាងមុន សភាពដូចជាគេបំបរបង់ចោលគួរឱ្យខ្លាច។ សិទ្ធិក្រឡេកទៅមើលមេឃ ប្រែជាខ្មៅងងឹតស្លុប ផ្លេកបន្ទារផ្លេកៗ ប្រៀបដូចជាចងគំនុំនិងកំហឹងជាមួយអ្នកណាអ៊ីចឹង។ មានសំឡេងស្រែកកងរំពងចេញពីផ្ទៃមេឃ ដោយកំហឹង ព្រមទាំងមានស្រមោលខ្មៅដូចជាព្រលឹងខ្មោចហោះពាសពេញផ្ទៃមេឃ។ សិទ្ធិរត់ៗ ក៏បានមកដល់ផ្ទះរបស់ចន្តាមណី គេបានស្ទុះរត់ឡើងតាមកាំជណ្តើរ ហើយគោះទ្វារស្រែកហៅ៖

“អូន បងមកដល់ហើយ” ចន្តាមណីក្រោកមកបើកទ្វារឱ្យសិទ្ធិ។ នាងស្លៀកសំស្លៀកបំពាក់គេងយប់ គ្រាន់តែសិទ្ធិឃើញនាងភ្លាម គេបានទាញដៃរបស់នាង មកដាក់លើដើមទ្រូងហើយយកមកថើប។

“បងស្រលាញ់អូនណាស់ បងមកជួបអូនហើយ” គេចាប់បាច់បីនាង យកទៅដាក់លើគ្រែ ហើយបានឱ្យនាងដេកលើដើមទ្រូងរបស់គេ។ សិទ្ធិបាននិយាយរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេជាច្រើនប្រាប់ទៅចន្តា និងរឿងរ៉ាវមិត្តភក្តិរបស់ខ្លួនផងដែរ។ គេយកដៃអង្អែលលើដៃរបស់នាងថ្នមៗ រួចក៏បានឱនមុខទៅថើបមាត់របស់នាង។ ស្រាប់តែសិទ្ធិប្រែជាអាការចម្លែក ភ្នែកឡើងពណ៌ក្រហម ក្តៅពេញខ្លួន៖

“ក្តៅណាស់! ក្តៅណាស់!”

ចន្តាមណីស្ទុះយកកំណាត់ដាក់លើខ្លួន។ តែសិទ្ធិនៅតែស្រែក ក្តៅពេញខ្លួន ស្រាប់តែខ្លួនរបស់សិទ្ធិដូចកំពុងមានអ្វីវារក្នុងខ្លួនរបស់គេចុះឡើង ហើយសំឡេងច្រូង ច្រូង ប្រៀបដូចជាមានគេយកកាំបិតមកចាក់ខ្លួនរបស់គេ។

និយាយពីសក្កកំពុងតែអង្គុយនៅចំពីមុនអាសនៈរបស់ខ្លួន មានកាន់ក្រមួនដែលបានសូនជារូបមនុស្ស។ គេបានយកម្ចុលចាក់ទៅលើរូបក្រមួននោះ ហើយយកមកសូត្រផ្លុំៗ បន្ទាប់មកបានយកវាទៅរុញលើទៀនដែលកំពុងតែឆេះមានអណ្តាតភ្លើងនោះ រុញចុះរុញឡើង។

បន្ទាប់ពីរុញលើភ្លើងមួយសន្ទុះ រួចក៏យកវាមកដាក់ជិតមាត់សូត្រផ្លុំៗ ទាញម្ចុលជាច្រើនដើមដោតលើរូបសូននោះ។

អាការសិទ្ធិកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរឡើង ដោយមិនអាចតស៊ូជាមួយក្តីឈឺចាប់នេះបាន គេស្រែកដោយសេចក្តីឈឺចាប់៖

“អូយឈឺណាស់! ឈឺណាស់ជួយខ្ញុំផង!”

សិទ្ធិរមៀលរមួលខ្លួនពេញលើគ្រែ ចន្តានាងស្ទុះទៅឱបសិទ្ធិជាប់ អាណិតនឹងសភាពរបស់សិទ្ធិពេលនោះ។ ដោយសិទ្ធិទ្រាំមិនបាន គេក៏ស្ទុះក្រោកចេញ ចាកចេញពីផ្ទះចន្តាមណីបាត់ទៅ។ ចន្តាមណីបានក្រោកមកតាម ស្រែកហៅសិទ្ធិពីចម្ងាយ ដែលកំពុងចាកចេញពីនាង ទាំងក្តីឈឺចាប់។ ទឹកមុខនាងប្រែជាចងកំហឹង និងចងគំនុំ នាងក្តាប់ដៃជាប់ទាំងទឹកមុខគួរឱ្យខ្លាច។

“ស្មានតែយើងមិនដឹងថាឯងឬ? ឯងហ៊ានធ្វើបាបមនុស្សប្រុសដែលយើងស្រលាញ់ស្មើជីវិត យើងនឹងសងសឹកជាមួយឯងមិនខាន ឯងកុំសង្ឃឹមថាបំណងរបស់ឯងបានជោគជ័យឱ្យសោះ” នាងបង្ហាញទឹកមុខ ដូចចង់ស៊ីសាច់ហុចឈាមអ៊ីចឹង។

សិទ្ធិបានរត់មកដល់ផ្ទះលោកយាយភ្លាម គេបានដួលខ្លួនប្រកាច់នៅមុខផ្ទះតែម្តង។ វិជ្ជនីនិងនីស័កឃើញសភាពសិទ្ធិបែបនេះ ពួកគេស្ទុះទៅគ្រាហ៍សិន យកមកដាក់លើគ្រែ។ លោកយាយនៅក្បែរនោះ គ្រាន់តែឃើញអាការរបស់សិទ្ធិគាត់លាន់មាត់ភ្លាមថា៖

“មិត្តភក្តិរបស់ចៅត្រូវអំពើអាគមគេហើយ”

“សិទ្ធិត្រូវអំពើ? វិជ្ជនីសិទ្ធិត្រូវអំពើគេ ជួយគេផងទៅ”

“លោកយាយជួយមិត្តភក្តិចៅផង លោកយាយ” ចំណែកគន្ធានាងមិនហ៊ានចូលទៅជិតទេខ្លាចជាមួយអាការសិទ្ធិពេលនោះ ស៊ីណាឱបគន្ធាជាប់។ ឥឡូវពួកចៅ ជួយលើកគេទៅខាងក្នុងសិនទៅ។ ស័ក ស៊ីណានិងវិជ្ជនីបានលើកសិទ្ធិចូលទៅក្នុងផ្ទះ ទាំងសិទ្ធិកំពុងតែស្រែកថា៖

“អូយក្តៅណាស់ ក្តៅណាស់ ឈឺណាស់… ឈឺណាស់…យកកាំបិតមកសម្លាប់ខ្ញុំមក ខ្ញុំទ្រាំមិនបានទេ”

“សិទ្ធិ សិទ្ធិឯងយ៉ាងម៉េចហើយទ្រាំសិនទៅណាលោកយាយនឹងជួយឯង”

“ឱ្យទេវតាអើយជួយជីវិតមិត្តភក្តិខ្ញុំផង សុំឱ្យគេឆ្លងផុតនូវរឿងរ៉ាវដ៏អាក្រក់នេះផងចុះ” វិជ្ជនីលើកដៃបួងសួង។

លោកយាយបានទាញធូបទៀនយកមកអុជ ព្រមទាំងទាញកាំបិតចេញពីជើងពាន លើកមកសំពះបួងសួង។ រួចគាត់ក៏យកវាមកដាក់លើខ្លួនសិទ្ធិ សិទ្ធិចាប់ផ្តើមប្រកាច់ លោកយាយបានឱ្យគ្រប់គ្នាចាប់ដៃនិងជើងសិទ្ធិឱ្យជាប់ កុំឱ្យគេរើ។ លោកយាយបានសូត្រធម៌បណ្តើរយកកាំបិតអូសលើខ្លួនសិទ្ធិបណ្តើរ។ សិទ្ធិកាន់តែរើ ហើយស្រែកយកៗ។ ទឹកមុខគន្ធាអាណិតសិទ្ធិជាពន់ពេក ស្រក់ទឹកភ្នែកបណ្តើរ និយាយបណ្តើរ៖

“សិទ្ធិឯងត្រូវតែទ្រាំណា ខ្ញុំជឿថាឯងអាចស៊ូបាន”

“ពួកចៅចាប់គេឱ្យជាប់ណា”

លោកយាយបែរខ្លួនទៅអាសនៈគាត់ រួចយកផេះរបស់ធូបក្តាប់នៅដៃ ហើយបានយកមកសូត្រនៅជិតមាត់ រួចក៏បានយកទៅបាចលើខ្លួនសិទ្ធិ។ លោកយាយបានឱ្យគ្រប់គ្នាដោះខោអាវសិទ្ធិចេញ ខ្លួនរបស់សិទ្ធិស្រាតននល ពួកស្រីៗនាងខ្មាសអៀនបន្តិច តែដំណាក់កាលនេះហើយ បើនៅគិតរឿងខ្មាសអៀនពិតជាមិនអាចជួយជីវិតសិទ្ធបានទេ។

ស័កចាប់ដោះអាវខោរបស់សិទ្ធិចេញ។ វិជ្ជនីចាប់សិទ្ធិទាំងបិទភ្នែកមិនហ៊ានមើលជាមួយគន្ធា។ ស្រាប់តែស្បែកសិទ្ធិមានដំបៅដុំពេញខ្លួន ដំបៅចាប់ផ្តើមប្រះបែកហូរឈាមកក្លាក់គួរឱ្យខ្ពើម។ លោកយាយយកចុងកាំបិតដែលគាត់កាន់នៅដៃ ទៅចាក់ដំបៅនោះទាល់តែធ្លាយជាមុន។ សិទ្ធិកាន់តែឈឺចាប់ខ្លាំងជាងមុន ទាំងលំបាកវេទនា។

និយាយពីសក្កវិញបានទុករូបក្រមួននៅម្ខាង ហើយបន្តធ្វើពិធីអំពើ ដោយយកសត្វតុកកែមួយក្បាល បានចាប់ក្បាលសង្កត់ក្បាល់វាជាប់ ហើយបានយកធូបមកសរសេរជាអក្សរយ័ន្តលើខ្លួនវា។

តុកកែខំប្រឹងរើខ្លួនយ៉ាងណា ក៏រើមិនកើត។ សក្កសូត្រផ្លុំៗ ពេលដែលកំពុងសរសេរយ័ន្តនោះ រួចគេបានទាញកាំបិតមកចាក់ចំកតុកកែ។ តុកកែប្រកាច់ខ្លួនពេញរនាបក្តា សុទ្ធតែឈាម។ សក្កយកឈាមលាបលើខ្លួនតុកកែ ហើយយកវាដាក់លើជើងពាន។

ក្នុងស្បែករបស់សិទ្ធិស្រាប់តែឡើងពកវារពេញខ្លួន ពួកវាចេញមកតាមដំបៅដែលធ្លាយបែកនោះ សុទ្ធតែជាសត្វតុកកែជាច្រើនក្បាល។ គន្ធានិងវិជ្ជនីស្រែកយកៗ ខ្លាចនឹងសត្វតុកកែ ទឹកមុខសត្វតុកកែគួរឱ្យខ្លាច ខ្លួនវាសុទ្ធតែឈាម ចំណែកមាត់វាហាបិទ ហាបិទ ដូចជាកំពុងស៊ីឈាមនិងកំទេចសាច់ដំបៅរបស់សិទ្ធិអ៊ីចឹង។

លោកយាយបានឱ្យពួកគេ យកអ្វីក៏បានសម្លាប់តុកកែនោះឱ្យងាប់ទាំងអស់។ គ្រប់គ្នាបានព្រលែងសិទ្ធិ ដោយសារសិទ្ធិបានសន្លប់ទៅហើយ។ គ្រប់គ្នាអ្នកខ្លះទាញអុស អ្នកខ្លះកាំបិត បានកាប់និងវាយតុកកែនៅក្បែរខ្លួនសិទ្ធិ ងាប់ពេញលើគ្រែជាមួយឈាមពាសពេញទីនោះ។

តុកកែខ្លះវាវាររត់គេចចេញពីសេចក្តីស្លាប់ តែវិជ្ជនីយកកាំបិតទៅចាក់ពីលើកវានៅក្បែរជញ្ជាំងផ្ទះ ចាក់ផងស្រែកផងទាំងភ័យខ្លាច។ សិទ្ធិបានសន្លប់ ចំណែកលោកយាយបានយកថ្នាំឱ្យពួកគេលាបដំបៅសិទ្ធិ ហើយគាត់ក៏បានយកកាំបិតដាក់លើជើងពានរួចចេញមកខាងក្រៅ។

ពួកគេគ្រប់គ្នាយកទឹកមកជូតខ្លួនសម្អាតឱ្យសិទ្ធិ និងឈាមតុកកែនៅលើគ្រែ។ គន្ធានិងស៊ីណាលាបថ្នាំកន្លែងដំបៅឱ្យសិទ្ធិ ចំណែកវិជ្ជនីនិងនីស័កក៏បានចេញមកខាងក្រៅតាមលោកយាយ សួរនាំពីអាការរបស់សិទ្ធិ៖

“លោកយាយតើមិត្តភក្តិចៅមានរឿងអ្វីចំពោះគេ” ស័កនិយាយទាំងញ័រមាត់។

“មិត្តភក្តិរបស់ចៅបានត្រូវអំពើអាគមរបស់គេហើយ នេះជាអំពើអាគមតុកកែ គេធ្វើនេះបំណងចង់សម្លាប់មិត្តភក្តិចៅ”

“អំពើតុកកែ?”

“ពួកចៅត្រូវប្រយ័ត្នខ្លួន ចំណែកមិត្តភក្តិចៅ យាយជួយបានតែមួយរយៈទេ មិនដឹងថាជួយមិត្តភក្តិចៅបានរហូតឬអត់ទេ”

“សូមអង្វរលោកយាយជួយជីវិតមិត្តភក្តិរបស់ចៅផងណា”

“អាគមនេះ មានតែមនុស្សម្នាក់ទេដែលចេះធ្វើ គឺជាមនុស្សតែម្នាក់ដែលធ្លាប់បំបែកបំបាក់គ្រួសារគេ កាលប្រមាណ២០ឆ្នាំមុន ហេតុអ្វីក៏គេនៅតែចងកម្មចងពៀរហើយនៅតែបន្តសាងបាបទាំងអស់នេះទៀត”

គន្ធានិងស៊ីណាចេញពីខាងក្នុងផ្ទះ៖

“សិទ្ធិយ៉ាងម៉េចហើយ?” វិជ្ជនីសួរ។

“ខ្ញុំនិងស៊ីណាបានលាបរបួសឱ្យគេរួចហើយ គេកំពុងតែសម្រាក តែគេតែងទន្ទេញឈ្មោះ ចន្តាមណី ឱ្យចន្តាមណីគេចខ្លួនចេញ”

“អ្នកណាទៅឈ្មោះចន្តាមណី” វិជ្ជនីនិយាយទាំងងឿងឆ្ងល់។

“ចន្តាមណីជាកូនមេភូមិ នាងមានគូដណ្តឹងឈ្មោះសក្កមុនី”

“តិចពីរនាក់ដែលយើងបានធ្លាប់ឃើញ ពេលដែលអាសិទ្ធិគេចោទថាវាចោរទៅ ពួកអ្នកភូមិខ្លាចពួកគេពរីរនាក់នេះណាស់ ហៅម្នាក់ស្រីនោះថាអ្នកនាង” ស័កនិយាយ។

“កុំទាន់ចោទគេផ្តេសផ្តាស សំខាន់គ្រប់គ្នាកុំទៅណាក្រៅពីផ្ទះ ខ្ញុំបារម្ភគ្រប់គ្នាខ្លាចមានបញ្ហា សំខាន់កុំចង់ទៅរករឿងអ្នកណាឱ្យសោះ យើងមិនទាន់ដឹងថាអ្នកណាជាអ្នកធ្វើអំពើនេះដាក់សិទ្ធិ តែទោះបីជាដឹងក៏ដោយ កុំទៅពាក់ព័ន្ធជាមួយគ្នាអី ខ្លាចនាំគ្រោះដាក់ខ្លួន”

“គ្រប់គ្នាស្តាប់វិជ្ជនីនិយាយផង”

គន្ធានិងស៊ីណាអត់សប្បាយចិត្តនូវអ្វីដែលវិជ្ជនីនិយាយសោះ សិទ្ធិប៊ិះនឹងបាត់បង់ជីវិត។ សិទ្ធិដេកសម្រាកលើគ្រែ ទាំងខ្លួនសុទ្ធតែរបួសនិងដំបៅ ពេញខ្លួនមានឈាមហូរចេញមក។ មុខសិទ្ធិប្រែជាខ្មៅស្រអាប់ មាត់តែទន្ទេញឈ្មោះចន្តាមណីជានិច្ច។

រសៀលបន្តិចខ្ទង់ប្រហែលជាម៉ោង៣ជិត៤ គន្ធាបានចាកចេញពីផ្ទះ រត់សំដៅទៅក្នុងភូមិ។ សភាពក្នុងភូមិកាន់តែអាក្រក់ជាងមុនទៅទៀត ស្ងាត់មនុស្សឈឹង ផ្ទះខ្លះត្រូវបានគេបោះបង់ចោលមិនមានមនុស្សរស់នៅទេ។ គន្ធាបានដើរមកដល់ផ្ទះឈើធំមួយ ដែលគេធ្លាប់ដឹងពេលចូលក្នុងភូមិដំបូង ជាផ្ទះដែលកូនមេភូមិរស់នៅ។

គន្ធាសម្លឹងទៅមើលផ្ទះនោះមិនដាក់ភ្នែក បម្រុងនឹងដើរឡើងតាមជណ្តើរទៅហើយ ចន្តាមណីរត់ចុះពីលើផ្ទះ ព្រមទាំងមានកាំបិតនៅជាប់ដៃរត់ចុះមកយ៉ាងលឿន។ នាងឃើញគន្ធាកំពុងឈរនៅមុខផ្ទះ ដឹងថាជាមិត្តភក្តិរបស់សិទ្ធិ ក៏បានដើរទៅក្បែរ តែគន្ធាថយក្រោយចេញពីនាង។

“នាងជាមិត្តភក្តិរបស់បងសិទ្ធិ”

“ម៉េចបានជានាងស្គាល់សិទ្ធិ? នាងជាអ្វីនឹងសិទ្ធ?”

“ខ្ញុំឈ្មោះចន្តមណី ខ្ញុំជាមនុស្សតែម្នាក់ដែលគាត់ស្រលាញ់ ឥឡូវចូលមកអង្គុយខាងក្នុងសិនមក”

ចន្តាមណីក៏ដើរទៅអង្គុយលើគ្រែខាងក្រោមផ្ទះ គន្ធានាងរាងស្ទាក់ស្ទើរក្នុងចិត្ត ចិត្តមួយមិនជឿសម្តីចន្តា តែគេស្គាល់ឈ្មោះសិទ្ធិច្បាស់ អាចនឹងដឹងថាអ្នកណាជាអ្នកធ្វើអំពើចង់សម្លាប់សិទ្ធិ។ គន្ធាក៏សម្រេចចូលទៅខាងក្នុង ឈរក្បែរចន្តាមណី៖

“នាងមកអង្គុយសិនមក ហើយបងសិទ្ធិគាត់យ៉ាងម៉េចហើយ? ខ្ញុំបារម្ភគាត់ណាស់!”

“គាត់បានធូរច្រើនហើយ តើអ្នកណាធ្វើអំពើដាក់គាត់ គឺនាងមែនទេ?”

“មិនមែនជាខ្ញុំទេ! ខ្ញុំស្រលាញ់គាត់ស្មើជីវិតខ្ញុំ ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវធ្វើអំពើសម្លាប់គាត់ទៅវិញ?”

“ចុះតើអ្នកណាទៅ? ហ៊ានធ្វើដាក់មិត្តភក្តិខ្ញុំបែបនេះ គេកំពុងតែសន្លប់លើកន្ទេល មិនដឹងខ្លួនថាស្លាប់ឬរស់ទេ ឬក៏មកពីនាងអ្នកធ្វើរឿងទាំងអស់នេះ”

“ខ្ញុំប្រាប់នាងប៉ុន្មានដងហើយ មិនមែនខ្ញុំទេ! គឺគូដណ្តឹងខ្ញុំគេអ្នកធ្វើរឿងទាំងអស់នេះ តើឯងអាចនាំខ្ញុំទៅជួបបងសិទ្ធិបានទេ? ខ្ញុំសុំអង្វរឯង”

“ខ្ញុំមិនអាចនាំនាងទៅបានទេ គេត្រូវការព្យាបាលមួយរយៈសិន ចុះបើខ្ញុំចង់ឱ្យឯងជួយខ្ញុំរឿងមួយបានទេ?”

“ជួយឯងរឿងអីទៅ?”

“គឺសម្លាប់គូដណ្តឹងឯង!”

“សម្លាប់គេ គឺមិនអាចទៅរួចទេ!”

“ចុះក្រែងនាងស្រលាញ់សិទ្ធិស្មើជីវិតនោះអី ចុះហេតុអ្វីនាងនៅទុកចិត្តឱ្យគេ ទាំងគេរកសម្លាប់មនុស្សដែលនាងស្រលាញ់?”

“ទេ! ទេ! នាងកុំបង្ខំខ្ញុំ”

“បើនាងមិនហ៊ានធ្វើទុកឱ្យយើងធ្វើវិញក៏បាន តែនាងត្រូវជួយយើង” ចន្តាមណីនាងងក់ក្បាលយល់ព្រម។

“តែគេជាគ្រូអាគមខ្លាំងណាស់ ខ្លាចតែនាងមិនអាចទៅជិតគេបាន”

“មិនអីទេ! ទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នករៀបផែនការ”

គន្ធាស្រាប់តែភ្លាមៗក្លាយជាមនុស្សពិសពុល ចង់សងសឹកឱ្យមិត្តភក្តិរបស់ខ្លួន ដោយមិនខ្លាចអ្វីទាំងអស់។ គន្ធាបន្ទាប់ពីនិយាយជាមួយចន្តាមណីចប់ នាងក៏ត្រលប់មកផ្ទះវិញ កុំឱ្យមិត្តនាងសង្ស័យនឹងនាង។

អាការសិទ្ធិរាងធូរស្រាលជាងមុន តែមិនអាចដើរនិងក្រោករួចទេ ចំណែកដំបៅពេញខ្លួនក៏មិនទាន់ជាដែល ដោយសារតែត្រូវអំពើអាគមតុកកែ របស់សក្កមុនី។ ស្អែកឡើងគន្ធាបានចេញពីផ្ទះទាំងព្រឹកព្រលឹម មិនឱ្យអ្នកណាដឹងទេ។

នាងបានមកដល់ផ្ទះចន្តាមណី ឃើញសក្កមុនីកំពុងតែឈរជជែកជាមួយចន្តាមណី ក៏បានដើរចូលទៅ រួចទះចន្តាមួយកំផ្លៀង ឮសូរតែផ្លាប់។

“នាងជាអ្នកណា? បានមកទះកំផ្លៀងយើងបែបនេះ?”

“យើស! សួរយើងថាជាអ្នកណា? នាងដណ្តើមសង្សារយើង ស្មានតែយើងមិនដឹងហ្អី!”

“យើងលួចសង្សារនាង នាងឆ្កួតហើយ” ចន្តាមណីទាញដៃបម្រុងនឹងទះកំភ្លៀងគន្ធា ស្រាប់តែសក្កចាប់ដៃចន្តាជាប់។

“បងឯងកាន់ជើងនាង បងឯងជាគូដណ្តឹងខ្ញុំណា!”

“បងមិនបានកាន់ជើងអ្នកណាទេ តែបងមិនចង់ឱ្យអ្នកទាំងពីរឈ្លោះគ្នា”

សក្កបានយកដៃខ្លួនទៅឱបចង្កេះគន្ធា ហើយសម្លឹងមើលទៅមុខគន្ធាទាំងញញឹមបែបព្រាន។ គន្ធាក៏បានធ្វើជាយំ យកក្បាលខ្លួនទៅដាក់លើដើមទ្រូងសក្ក។ សក្កក៏បានទាញដៃគន្ធា ចាកចេញពីផ្ទះនោះទៅ។ ចន្តាពិតជាខឹង នឹងពីរនាក់គេជាខ្លាំង៖

“បងសក្ក! បងសក្ក! បងជាគូដណ្តឹងខ្ញុំ ម៉េចបានបងធ្វើដាក់ខ្ញុំដូច្នេះ?”

សក្កបានកាន់ដៃគន្ធាជាប់ ក៏បានដើរមកដល់ទឹកធ្លាក់ដែលជាកន្លែងសិទ្ធិនិងចន្តាបានមកលេង។ គន្ធាប្រែជាទឹកភ្នែករលីងរលោង ឈឺចិត្តត្អូញត្អែរថា៖

“នាងម្នាក់នោះបានដណ្តើមសង្សារខ្ញុំ ឥឡូវគាត់បានសុំខ្ញុំបែកហើយ ខ្ញុំឈឺចិត្តណាស់ដែលបុរសដែលខ្ញុំស្រលាញ់បានក្បត់ខ្ញុំ” សក្កយកដៃជូតទឹកភ្នែកគន្ធា។

“កុំយំស្តាយស្រណោះ នឹងមនុស្សប្រុសបែបហ្នឹងអី! មនុស្សប្រុសទាំងអស់ មិនដូចគ្នាទេ”

“គ្មានទេប្រុសទាំងអស់ សុទ្ធតែដូចគ្នា” គន្ធាបែរមុខចេញពីសក្ក។

“យ៉ាងណាក៏មានបងម្នាក់ ដែលស្មោះចំពោះអូនដែរ”

“ចុះនាងអម្បាញ់មិញគេគូដណ្តឹងបង?”

“គូដណ្តឹងតែឈ្មោះទេ បងមិនបានស្រលាញ់នាងទេ គឺឪពុកម្តាយបងអ្នកផ្សំផ្គង់ឱ្យទេ ឃើញទេនាងមានសង្សារក្បត់បងជាច្រើននាក់ បងនេះរឹតតែឈឺចាប់ជាងអូនទៅទៀត”

“ខ្លាចតែបងស្រលាញ់អូនមិនស្មោះ!”

“ជឿលើបងចុះ! បងហ៊ានស្បថនៅចំពោះមុខអូន”

សក្កទាញថ្ពាល់គន្ធាយកមកថើប ហើយញញឹមបិទមាត់មិនជិត។ រួចសក្កក៏បាននាំគន្ធាទៅផ្ទះរបស់ខ្លួនរស់នៅ។ ផ្ទះសក្កមុនីពិតជារាងឆ្ងាយពីភូមិបន្តិច មានផ្ទះតែមួយខ្នងហ្នឹងគត់ មានដើមឈើដុះជុំវិញ ដូចជាព្រៃស្ដុកអ៊ីចឹង។

សក្កបានកាន់ដៃគន្ធាចូលទៅខាងក្នុង ទោះបីមានដើមឈើបាំងមែន ឃើញតែដំបូលផ្ទះក្តី តែផ្ទះមានសភាពស្រស់ស្អាតបែបខ្មែរ។ គន្ធារាងស្ទាក់ស្ទើរ ដូចមិនចង់ចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះរបស់សក្ក គន្ធាមើលទៅលើមេឃចំពីលើដំបូលផ្ទះ ឃើញមេឃខ្មៅងងឹត និងមានព្រលឹងខ្មោចជាច្រើន ជាមួយពន្លឺក្រហមហោះពេញដំបូលខាងលើផ្ទះ គន្ធាឈរមើលឡើងភ្លឹក។ សក្កបានយកដៃបក់ទៅខាងលើ ទម្លាក់កាត់មុខគន្ធា គន្ធាភ្ញាក់ព្រើត។

“អូនកំពុងតែភ្លឹកមើលអ្វី?”

“ចាស! អូនអត់មានមើលអ្វីទេ បងនៅទីនេះតែម្នាក់ឯងទេ?”

 “អូនកើតអីបានជាសួរបងដូច្នេះ?”

“គ្មានអ្វីទេ!”

“អូនកុំសួរបងពេកមើល” សក្កទាញដៃគន្ធាយកមកថើប។

“បងនិយាយលេងទេ ចូលខាងក្នុងផ្ទះមក”

គន្ធាបានទៅដល់ មានគ្រែមួយនៅចំពីរមុខផ្ទះ នាងបានអង្គុយលើគ្រែ ចំណែកសក្កបានឡើងជណ្តើរទៅខាងលើយកទឹកមកឱ្យគន្ធាញ៉ាំ។ និយាយពីផ្ទះសក្ករស់បន្តិច ផ្ទះគេធ្វើពីឈើ សង់ខ្ពស់ពីដីប្រហែលជាមួយម៉ែត្រ មានដាក់គ្រែពីខាងមុខផ្ទះជិតកាំជណ្តើរទុកអង្គុយលេងបាន។

ចំណែកបើយើងឡើងតាមជណ្តើរ គឺអាចអង្គុយនៅទីធ្លាខាងមុខបន្តិចជិតមាត់ទ្វារ ហើយមានបន្ទប់មួយ។ បន្ទប់នោះចាក់សោរជាប់ មិនឱ្យអ្នកណាចូលបានក្រៅពីខ្លួនគេទេ។ គន្ធាទទួលកែវទឹកពីសក្កយកមកផឹក។

“ម៉េចបានជាបងមិននាំប្អូនចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះបង?”

“អូ! ខាងក្នុងគ្មានអ្វីទេ បងមិនបានរៀបចំរួចរាល់សុទ្ធតែធូលីដីទេ ចាំបងរៀបចំរួចរាល់បងនឹងព្រមឱ្យអូនចូលទៅខាងក្នុង”

គន្ធាងាកមើលឆ្វេងស្តាំ ហើយមានចិត្តសង្ស័យជាមួយបន្ទប់មួយនោះ។ សក្កបានសម្លឹងមើលមុខគន្ធា ហើយយកដៃមិចថ្ពាល់ ទាញដៃនាងយកមកថើប ហើយបានឱនមុខបម្រុងថើបមាត់គន្ធា គន្ធាក៏បានដកខ្លួនចេញ។

“កុំប្រញាប់ពេកបង អូនដូចជាត្រូវត្រលប់ទៅផ្ទះវិញហើយ ខ្លាចពុកម៉ែអូនមករក ថ្ងៃស្អែកអូននឹងមកជួបបងម្តងទៀត”

គន្ធាធ្វើជានិយាយកុហកសក្ក រួចនាងក្រោកឈរ ហើយងាកមុខចេញបម្រុងនឹងដើរចេញពីផ្ទះសក្ក។

“អូន បងស្រលាញ់អូន” សក្កចាប់ដៃគន្ធាជាប់ ហើយក៏យកមាត់មកថើបមាត់គន្ធា រាងមួយសន្ទុះ។

“អូនលាបងទៅវិញហើយ”

“ចាំបងជូនអូនត្រលប់ទៅវិញ ទីនេះព្រៃក្រាស់ៗណាស់ ខ្លាចអូនវង្វេង”

សក្កក៏បានជូនគន្ធាមកដល់មាត់ទឹកធ្លាក់ ហើយគេក៏លាគ្នាត្រឹមនោះ សន្យាស្អែកសក្កចាំគន្ធានៅមាត់ទឹកនេះ។ គន្ធាបានដើរត្រលប់មកផ្ទះ ចន្តាបាននិយាយប្រាប់រឿងរ៉ាវមួយចំនួនអស់ហើយ។

គន្ធាក៏ត្រលប់មកផ្ទះលោកយាយវិញ។ ដើរមកដល់របងចូលដីលោកយាយវិញ គន្ធាឃើញស៊ីណាកំពុងតែអង្គុយលើគល់ឈើ ដូចកំពុងតែរង់ចាំខ្លួនអ៊ីចឹង។ ស៊ីណាងាកមុខឃើញគន្ធាភ្លាម ស្រាប់តែរលីងរលោងទឹកភ្នែក៖

“ត្រលប់មកវិញហើយអ្ហះ!”

“ស៊ីណាឯងនិយាយអីហ្នឹង?”

“ខ្ញុំដឹងរឿងឯងអស់ហើយ ម្នាក់ប្រុសនោះជាសង្សារឯងហរ!”

“ស៊ីណា ម្នាក់ប្រុសណា?”

“ប្រុសដែលនៅផ្ទះនោះ គេឱបឯង កាន់ដៃឯង ស្មានតែខ្ញុំមើលមិនឃើញហ្អី គន្ធាឯងប៉ិនសម្តែងណាស់ ធ្វើដូចជាគ្មានរឿងរ៉ាវអីអ៊ីចឹង?”

“ស៊ីណា! ឯងនិយាយឆ្កួតអីហ្នឹង?”

“ត្រូវហើយខ្ញុំវាមិនស្អាត ជាមនុស្សស្រីមិនមែនជាមនុស្សប្រុសដែលអាចស្រលាញ់ ខ្ញុំខកចិត្តណាស់ចំពោះរឿងរ៉ាវកន្លងមក ឯងកុហកខ្ញុំ” គន្ធាទះស៊ីណាមួយកំផ្លៀង។

“ខ្ញុំសុំទោស! អ្វីដែលអាចឃើញវាមិនមែនជាការពិតទេ” គន្ធាដំបូងចង់និយាយប្រាប់ការពិត តែខ្លាចបែកការណ៍ហើយគ្រោះថ្នាក់ដល់ស៊ីណា ក៏មិនព្រមប្រាប់ការពិតវិញ។

“ត្រូវហើយ ខ្ញុំកុហកឯង តើវាយ៉ាងម៉េច?”

“ខ្ញុំពិតជាសោកស្តាយណាស់គន្ធា” ស៊ីណាស្រក់ទឹកភ្នែករត់ចេញពីគន្ធា ចូលទៅក្នុងភូមិ។

“ស៊ីណា! ស៊ីណាឯងទៅណា?”

ដោយគន្ធាមិនអាចឃាត់ស៊ីណាបាន នាងក៏ដើរត្រលប់មកផ្ទះលោកយាយវិញ។ ដើរបណ្តើរនាងស្រក់ទឹកភ្នែកបណ្តើរ ចំពោះរឿងដែលនាងធ្វើដាក់ស៊ីណា ធ្វើឱ្យស៊ីណាឈឺចិត្តជាខ្លាំង។ មកដល់ផ្ទះភ្លាម ឃើញនីស័កនិងវិជ្ជនីមុខឡើងស្រពោន ដូចជាមានអ្វីធ្ងន់ធ្ងរអ៊ីចឹង។

“សិទ្ធិគេយ៉ាងម៉េចហើយ?” គ្រប់គ្នាស្រាប់តែស្ងាត់។

“គេកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរហើយ លោកយាយបានទៅរកថ្នាំដើម្បីបន្សាប”

គន្ធារត់ចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះ ខ្លួនសិទ្ធិប្រែជារលេះរលួយ មុខវិញមើលមិនយល់សុទ្ធតែដំបៅ ប្រៀបដូចជាសាកសពរលេះរលួយអ៊ីចឹង។ គន្ធាកាន់តែមានកំហឹងខ្លាំងឡើងៗ រកវិធីសម្លាប់សក្កឱ្យបាន ដើម្បីជួយមិត្តភក្តិខ្លួនឱ្យរស់ឡើងវិញ។

និយាយពីសក្កវិញ ពេលជូនដំណើរគន្ធាហើយត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ ស្រាប់តែមានបុរសម្នាក់សក់វែងកន្តាញ់ ស្លៀកស មនុស្សតែមួយដែលវិជ្ជនីធ្លាប់ឃើញកាលពីចូលភូមិលើកដំបូង។

“ឯងត្រូវចាំសម្តីយើងទុក កុំនៅក្បែរមនុស្សដែលឯងមិនដែលស្គាល់ បើឯងមិនចង់បាត់បង់ជីវិត”

បុរសនោះ និយាយបណ្តើរចង្អុលមុខសក្កបណ្តើរ៖

“ស្តាប់យើងឱ្យច្បាស់ ត្រូវនៅឱ្យឆ្ងាយពីពួកទាំងអស់នោះ” គាត់និយាយចប់ ក៏ដើរទៅបាត់ទៅ ទុកឱ្យសក្កងឿងឆ្ងល់នឹងសម្តីគ្រប់ម៉ាត់របស់បុរសម្នាក់នេះ។

ស្អែកឡើងគន្ធាទៅជួបសក្ក តាមការសន្យា។ តែមុនទៅជួបសក្ក គេបានចូលក្នុងផ្ទះចន្តាមណី ដើម្បីជួបគ្នានិយាយពីផែនការបន្ទាន់។ ចន្តានាងបានហុចបាយសម្លឱ្យទៅគន្ធា ទុកយកឱ្យសក្កហូប។ តែត្រណមហាមគន្ធាហូបដែរ មិនឱ្យហូបសម្លកកូរទេ។

គន្ធាដឹងពីផែនការរបស់ចន្តា នាងទទួលយកហើយចាកចេញពីផ្ទះចន្តា ដើរសំដៅទៅមាត់ទឹក ដែលសក្កកំពុងរង់ចាំនាងឡើងអន្ទះសា។ គ្រាន់តែគន្ធាទៅដល់ភ្លាម សក្កឃើញភ្លែតស្ទុះមកឱ្យគន្ធា ថើបខ្លួននាងដូចមនុស្សល្មោភតណ្ហាអ៊ីចឹង។

“បងរង់ចាំអូនយូរនៅ?”

“ទោះបីយូរជាងនេះ ក៏គ្មានបញ្ហាអីដែរ ឱ្យតែអូនមកជួបបង អូនសម្លាញ់បង”

“អូនបានធ្វើបាយម្ហូបយកមកញ៉ាំជាមួយបង យើងគួរចាំហូបបាយសិនទៅ អូនដូចជាឃ្លានណាស់ដែរ”

“អ៊ីចឹងបងនាំអូនទៅផ្ទះបង ហូបបាយទាំងអស់គ្នា” សក្កក៏យកបាយម្ហូបពីដៃគន្ធា យកមកកាន់។

“ឈ្ងុយណាស់អូន ដឹងតែឆ្ងាញ់មាត់ហើយហាសហា!”

មកដល់ផ្ទះភ្លាម សក្ករៀបចំចាត់ចែងបាយម្ហូប ដើម្បីហូបជាមួយគន្ធា។ គន្ធានិយាយលួងលោមបណ្តើរបញ្ចុកបាយសក្កបណ្តើរ សក្កកាន់តែងប់ងល់នឹងគន្ធាកាន់តែខ្លាំង។ គន្ធាបញ្ចុកសម្លកកូរឱ្យសក្កពិសា សក្កញញឹមបិទមាត់មិនជិត លើកមេដៃសរសើរគន្ធាថាឆ្ងាញ់។

ក្រោយពីបាយទឹករួចរាល់ សក្កនិងគន្ធាដេកលើគ្រែមុខផ្ទះ។ ដោយគន្ធាគេងលើដើមទ្រូងសក្ក សក្កយកដៃរបស់គេអង្អែលលើខ្លួនគន្ធាចុះឡើងៗ បែរសម្លឹងមកមើលមុខគន្ធា ហើយក៏បាននិយាយរឿងរ៉ាវជាច្រើនប្រាប់ដល់គន្ធា ហើយក៏បានឱនមុខថើបលើដងខ្លួនគន្ធា ហើយគេក៏រួមមេត្រីជាមួយគ្នាពេលនោះទៅ។

និយាយពីសភាពនៅក្នុងភូមិវិញ ពោសពេញឱ្យការយីយារបស់ពពួកព្រលឹងអមនុស្ស។ ពួកវាបានអុកឡុកអ្នកភូមិ មិនឱ្យរស់នៅបានសុខ លងបន្លាចអ្នកភូមិគ្រប់ៗគ្នា។ ឱ្យតែយប់ឡើងអ្នកភូមិមិនហ៊ានចេញពីផ្ទះទេ ហើយតែងតែឮសំឡេងចម្លែងៗ ជាមួយសំឡេងសើចក្អកក្អាយគួរឱ្យខ្លាច។ ផ្ទះខ្លះគេមិនហ៊ានរស់នៅទេ ចោលផ្ទះសំបែងរបស់ខ្លួនទៅរស់នៅកន្លែងផ្សេង ដោយមិនអាចស៊ូទ្រាំនឹងពពួកព្រាយ ប៊ិសាចទាំងអស់នោះបាន។ ធ្វើឱ្យក្នុងភូមិដូចត្រូវគេបោះបង់ចោល លែងមានគេលក់ដូរលក់អីទៀត គឺម្នាក់សំងំនៅតែក្នុងផ្ទះមិនហ៊ានចេញ។

មានភាគបន្ត…

“ចាស! ខ្ញុំកំពុងតែដើរផ្សារជាមួយបងអន រើសខ្សែកនិងខ្សែដៃ ហើយបងកំពុងតែមានរឿងអ្វីជាមួយ គាត់ម្នាក់នេះ?”

“គេជាចោរ! ហ៊ានលួចរបស់របរអ្នកភូមិ បងត្រូវតែអូសកគេទៅឱ្យលោកម្ចាស់ពុកជាអ្នកកាត់ក្តី”

“ពុកអូន? នែម្តេចបានជាលោកឯងធ្វើដូច្នេះ ក្នុងភូមិនេះ មិនដែលមានរឿងអ៊ីចឹងទេ តើអ្នកឯងបានលួចមែនឬអត់?”

“ខ្ញុំមិនបានលួចទេអ្នកនាង!” ចន្តាមណីសម្លឹងទៅមើលខ្សែដៃ ដែលសិទ្ធិកាន់ មានភាពស្រស់ស្អាតពេញចិត្តខ្លួន ក៏បែរជានិយាយទៅបុរសឈរទល់មុខនាង។

“សូមបងធ្វើការងារបងទៀតចុះ! មើលទៅមុខមាត់គាត់ម្នាក់នេះ មិនសមជាចោរទេបង ចំណែកខ្សែដៃនេះ ខ្ញុំចេញលុយជំនួសគេចុះ។ នែលោកម្ចាស់់ហាង តើខ្សែដៃនេះថ្លៃប៉ុន្មាន?”

“បាទ! អ្នកនាង គឺថ្លៃប្រាក់២ដុំ”

“ណេះ! ខ្ញុំឱ្យលោក”

“ម្តេចបានជាអូនជួយវាទៅវិញ វាជាចោរណា!”

“លោកពុកធ្លាប់ប្រាប់ថា មនុស្សគឺដូចគ្នា ឱ្យតែយើងចេះសណ្តោសប្រណីដល់គេ នោះគេនឹងអាចប្រែចិត្តជាមនុស្សល្អម្នាក់មិនខាន”

“តែបងមិនព្រមទេ បងនឹងនាំវាទៅឱ្យលោកម្ចាស់”

“បងសក្កមុនី! បងមិនស្តាប់អូនទេ” នាងនិយាយរួចបែរមុខចេញ។

“មានឯណា បងព្រមស្តាប់តាមការសម្រេចចិត្ត របស់អូនទៅចុះ តស់ពីរនាក់ឯងទៅដើរល្បាតឯខាងលិចជាមួយអញទៀត”

“បានទានប្រុស”

“ឯងចាំទុកណា! តែមានលើកក្រោយទៀត យើងមិនលើកលែងឱ្យឯងទេ ហ៊ឹស!” គេនិយាយចប់ដើរចេញទាំងមុខក្រញូវ។

មិត្តភក្តិសិទ្ធិមកឈរមើលនៅក្បែរនោះ មិនហ៊ានធ្វើអីទេ។ នីស័កទាញសិទ្ធិក្រោកឡើង សិទ្ធិសម្លឹងមើលទៅមុខចន្តាមុនី មិនដាក់ភ្នែកសោះ ចំណែកមិត្តភក្តិខ្លួនបារម្ភពីសិទ្ធិយ៉ាងខ្លាំង។

“នែលោក! ហើយកំពុងសម្លឹងមើលអ្វីហ្នឹង?”

“ខ្ញុំ! អត់មានសម្លឹងមើលអ្វីទេ! ខ្ញុំអរគុណអ្នកនាងហើយ ដែលបានជួយខ្ញុំ”

“ចាស! តែលើកក្រោយត្រូវចេះប្រយ័ត្នប្រយែង ហើយកុំមានដៃមានជើងលួចរបស់គេអ៊ីចឹងទៀត”

“ខ្ញុំប្រាប់ហើយថាមិនបានលួចទេ!”

“មែនហើយអ្នកនាង! មិត្តភក្តិខ្ញុំមិនដែលមានដៃមានជើងទៅលួចរបស់គេទេ!”

នាងស្តាប់ចប់មិនតបត ហើយហៅអ្នកបម្រើខ្លួននាង ចាកចេញពីទីនោះ។ ស្រាប់តែសិទ្ធិស្រែកឱ្យនាងឈប់ រួចសិទ្ធិក៏ដើរសំដៅទៅជិតនាង៖

“របស់នេះមិនមែនជារបស់ខ្ញុំទេ! ខ្ញុំឱ្យទៅនាង”

“មិនអីទេ! លោកទុកទៅខ្ញុំបានចេញលុយឱ្យរួចហើយ”

“អត់ទេ! ទុកថាខ្ញុំជូនអ្នកនាងទៅចុះ!” គេចាប់ទាញដៃស្តាំចន្តាមណី រួចស៊កខ្សែដៃពាក់ឱ្យ។ ចំណែកនាងចន្តាមណីស្រាប់តែមុខក្រហម ដូចជាអៀននឹងសិទ្ធិទៅវិញ។

“ខ្ញុំត្រលប់ទៅផ្ទះខ្ញុំវិញហើយ”

“បាទអ្នកនាង! មានឱកាសខ្ញុំសង្ឃឹមថានឹងបានជួបអ្នកនាងម្តងទៀត” សិទ្ធិនិយាយចប់ នាងនិងអ្នកបម្រើក៏ដើរបាត់ទៅ។

សិទ្ធិដើរត្រលប់មកជិតមិត្តភក្តិវិញ គេសម្លឹងមុខគ្រប់គ្នា ធ្វើឱ្យសិទ្ធិលោតបេះដូង ឌុក ឌុក ដូចភ័យនឹងកែវភ្នែករបស់មិត្តភក្តិគេគ្រប់គ្នា។

“នែពួកឯងមើលមុខខ្ញុំធ្វើអីហ្នឹង!” គ្រប់គ្នាមើលមុខគ្នាមិនឆ្លើយគិតតែសម្លឹងមុខសិទ្ធិ “ធុញពួកឯងណាស់ តស់ទៅផ្ទះវិញ”

“យើស! សិទ្ធិឥឡូវចេះធ្វើចោរ ដើម្បីស្រីទៀត”

“និយាយឆ្កួតអីស៊ីណា!”

“ហ៊ានទៅលួចខ្សែដៃគេ យកឱ្យនាងម្នាក់នោះ គេឃើញគ្រប់គ្នា”

“ស៊ីណា! កុំនិយាយចឹង! មិត្តភក្តិគ្នាយូរឆ្នាំហើយ ខ្ញុំមិនដែលឃើញសិទ្ធិធ្វើចឹងទេ”

“តែលូវវិជ្ជនីឯងឃើញហើយ ហាសហា!”

“ស្អីទេ! មួយៗគិតថាខ្ញុំជាចោរ រាប់អានគេឡើងច្រើនឆ្នាំ អន់ចិត្ត”

“ចេះអន់ចិត្តដែរហ្អីអាសិទ្ធិ! ទៅមានគ្នាជឿលើឯង”

“តស់! ពួកយើងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញទៅ ប្រយ័ត្នលោកយាយត្រលប់ទៅផ្ទះមិនឃើញពួកយើងនៅ”

“មែនហើយ! ពួកយើងកុំឱ្យលោកយាយបារម្ភយើង”

គន្ធានិយាយចប់ ក៏ទាញដៃស៊ីណា និងឱ្យគ្រប់គ្នាត្រលប់ទៅវិញល្ងាចទៅហើយ។ ពួកគេដើរបណ្តើរ សើចចំអកឱ្យសិទ្ធិបណ្តើរ សិទ្ធិត្រូវបានគេបង្អាប់មុខក្រហមផង អៀនផង ហើយក៏ខឹងគ្រប់គ្នាដែរ។ ពួកគេដើរកាត់កន្លែងលក់នំខ្មែរ ដែលលោកយាយធ្លាប់នាំពួកគេមក។ គ្រប់គ្នាចង់ចូលទិញញ៉ាំ តែភ្លេចថាពួកគេគ្មានលុយ។ វិជ្ជនីបង្ហាញថង់ប្រាក់ដល់ពួកគេ ហើយក៏នាំគ្នាចូលទៅតូបគេញ៉ាំហើយខ្ចប់ខ្លះយកមកផ្ទះទុកញ៉ាំ។

ពួកគេក៏បានដើរមកដល់ របងដែលចេញចូលទៅក្នុងភូមិ គ្រាន់តែគ្រប់គ្នាផុតរបងបានបន្តិច មេឃចាប់ផ្តើមរលឹមតក់ៗចុះមក ពួកគេនាំគ្នាស្ទុះស្ទារត់សំដៅមកផ្ទះ ខ្លាចភ្លៀងទទឹកជោក។ គ្រប់គ្នាបានមកដល់ផ្ទះ ទាំងខ្លួនទទឹកជោកអស់ គេចមិនផុតពីភ្លៀង។ មកដល់ផ្ទះភ្លាម ស្រាប់តែពួកគេភ្ញាក់ព្រើតលោកយាយកំពុងអង្គុយលើគ្រែមុខផ្ទះ។ ម្នាក់ៗគេចមុខមិនមើលមុខលោកយាយ ទឹកមុខលោកយាយក៏ធម្មតា៖

“លោកយាយឱ្យពួកខ្ញុំសុំទោស! ហ៊ានចូលក្នុងភូមិ ដោយមិនសុំការអនុញ្ញាតពីលោកយាយ”

វិជ្ជនីឈរនិយាយព្រមទាំងលើកដៃសំពះ ខ្លួនញាក់ឱ្យទទ្រើត។

“យាយមិនបានថាអីពួកចៅទេ ឆាប់ទៅផ្លាស់ខោអាវ ប្រយ័ត្នឈឺ”

“ចាស! ចាសលោកយាយ!”

ពួកគេក៏នាំគ្នា ចូលក្នុងផ្ទះផ្លាស់ខោអាវ ក្រោយពីរួចរាល់ពួកគេក៏មកអង្គុយមុខផ្ទះក្បែរលោកយាយ មើលទឹកភ្លៀងកំពុងតែធ្លាក់។

សំឡេងយំហ៊ីងហង ហ៊ីងហង យ៉ាងទ្រហឹង ចំណែកដើមឈើរេរាំបក់ទៅតាមខ្យល់និងភ្លៀង។ ភ្លៀងកាន់តែខ្លាំងទៅៗ ចំណែកទីធ្លាខាងមុខផ្ទះលោកយាយ ពាសពេញដោយទឹកដក់ សឹងតែលុបភ្នែកគោបាត់។ វិជ្ជនីក៏ដាំបបរសឱ្យគ្រប់គ្នាញ៉ាំ ជាមួយត្រីងៀត និងពងទាប្រៃ ឱ្យមិត្តខ្លួនការពារកុំឱ្យឈឺផ្តាសាយ។ ក្រោយពីចម្អិនរួចរាល់ ពួកគេនាំគ្នាញ៉ាំបបរ ស្រាប់តែលោកយាយអង្គុយលើកៅអីក្បែរ ក៏មានប្រសាសន៍ថា៖

“ពួកចៅ ចូលក្នុងភូមិ មានបញ្ហាអីជាមួយអ្នកភូមិឬអត់? ហាមដាច់ខាតជាមួយលោកមេភូមិណា សូម្បីតែកូនស្រីគាត់់ និងអ្នកបម្រើ”

“កូនស្រីគាត់ជាអ្នកណាទៅ?” គន្ធាងាកទៅសួរលោកយាយ។

“នាងមានឈ្មោះថាចន្តាមណី តែនាងមានគូដណ្តឹងរួចហើយ ឈ្មោះសក្កមុនី គូដណ្តឹងនាង ជាអ្នកការពារភូមិមួយនោះ ហើយក៏ជាកូនអ្នកមានស្តុកស្តមដែរ”

“ចន្តាមណី! ឈ្មោះនាងពីរោះណាស់” សិទ្ធិអង្គុយនឹកគិតភ្លឹកម្នាក់ឯង។

“ចាសលោកយាយ តែភូមិមួយនេះ ម្តេចក៏នៅឆ្ងាយពីគេឯងម្ល៉េះលោកយាយ” វិជ្ជនីងាកទៅសួរលោកយាយ។

“ភូមិមួយនេះ គឺរស់តាំងពីជំនាន់ជីដូនជីតាយាយមកម្ល៉េះ មិនដឹងនៅពីពេលណាទេ ហើយវាក៏ក្លាយជាភូមិមួយទៅ។ យាយសូមផ្តាំណា ហាមដាច់ខាតទៅមានបញ្ហានៅក្នុងភូមិ” គ្រប់គ្នាតែងតែមើលមុខគ្នា បែបភ័យៗ លោកយាយតែងតែនិយាយដាស់តឿនជានិច្ច ខ្លាចតែពួកគេមានបញ្ហាជាមួយអ្នកស្រុកអ្នកភូមិ។

យប់នេះខុសពីធម្មតា ក្រោយពីមេឃភ្លៀងមួយមេធំ មេឃប្រែជាស្រឡះល្អ ពន្លឺព្រះចន្ទពេញបូណ៌មីឡើងមូលក្រឡង់ស្អាតណាស់។ បញ្ចេញរស្មីយ៉ាងស្រទន់ សឹងតែគន់មើលមិនចេះជិនណាយក្នុងចិត្តជាមួយផ្កាយរះព្រោងព្រាតពេញផ្ទៃមេឃ។

សិទ្ធិបែរជាគេងមិនលក់ទៅវិញ គេគេងយកដៃគងថ្ងាស បែរខ្លួនចុះឡើង នឹកឃើញមុខនារីម្នាក់ ដែលគេបានទាញដៃនាង ពាក់ខ្សែដៃឱ្យនាង។ ទម្រង់មុខនាងលេចឡើង ឱ្យតែសិទ្ធិបិទភ្នែក តែងនឹកដល់ពាក្យសម្តីនាង និយាយរាងស្រទន់តែក៏កាចបន្តិចដែរ។

“ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំគេងមិនលក់? នឹកឃើញតែមុខនាងដូច្នេះ នាងឈ្មោះចន្តាមណី ឈ្មោះនាងពីរោះណាស់ តែឋានៈនាងខ្ពស់ណាស់ ខ្ញុំមិនបានអាចទៅស្រលាញ់នាងបានទេ ហើយនាងថែមទាំងមានគូដណ្តឹងទៀត ហ៊ឹស! បើយើងជាគូព្រេងនឹងគ្នាទេវតារៀបចំឱ្យមែន យើងគង់តែបានជាគូនឹងគ្នាទេ”

សិទ្ធិសំងំគេងបិទភ្នែក ឈប់គិតរឿងរ៉ាវទាំងអស់នេះ កាន់តែគិតសិទ្ធិកាន់តែពិបាកចិត្ត សង្ឃឹមថាពេលនោះមកដល់រូបគេនិងនាងជាគូនឹងគ្នា។

និយាយពីចន្តាមណីវិញ កំពុងតែសំងំគេង តែដូចជាគេងមិនស្កប់ស្កល់សោះ រសេះរសោះមិនដឹងថាមានរឿងអ្វី។ នាងបានងើបខ្លួនផ្អែកនឹងក្បាលគ្រែ បែរខ្លួនសម្លឹងទៅលើតុក្បែរគ្រែនាងគេង ឃើញខ្សែដៃដែលសិទ្ធិបានពាក់ឱ្យនាង។ ស្រាប់តែលេចចេញរូបសិទ្ធិឈរក្បែរគ្រែនាងគេង សម្លឹងមកមើលមុខនាង។

“អូនពាក់ខ្សែដៃមួយនេះស្អាតណាស់” ចន្តាមណីញញឹមសម្លឹងមើលទៅសិទ្ធិ ទាញខ្សែដៃយកមកកាន់ ហើយពាក់ក្នុងដៃ។

“ពិតជាស្អាតដូចបងនិយាយណាស់” ស្រាប់តែចន្តាមណីភ្ញាក់ព្រើត យកដៃទះមុខថ្នមៗ ដើម្បីភ្ញាក់ពីការសុបិនមួយនេះ។

“គិតឆ្កួតអីហ្នឹង! ចន្តាមណី យ៉ាងម៉េចបានជានឹកឃើញមុខអាគាត់នោះទៅវិញ ហ៊ឹស! ខ្ញុំនេះពិតជាចំមែន តិចគេនឹកខ្ញុំទៅ បានជាខ្ញុំគេងមិនលក់ដូច្នេះ? តែមើលទៅរូបរាងគេក៏សង្ហាស្អាតមិនចាញ់បងសក្កមុនីទេ។ នែ! ចន្តាមណី ឯងមានគូដណ្តឹងហើយម៉េចទៅចាប់អារម្មណ៍អ្នកផ្សេងទៅវិញ?”

នាងបានសម្លឹងមើលខ្សែដៃ បង្វិលវាលើដៃចុះឡើង ហើយក៏បានដោះដាក់លើតុ រួចក៏ផ្តេកខ្លួនសំងំវិញ។ តែចិត្តនាងនៅតែគិត នៅតែនឹកឃើញ មិនដឹងថាហេតុអ្វីគ្រាន់តែឃើញមុខគ្នាសោះ ពួកគេចាប់ចិត្តនឹងគ្នាទៅហើយ។

និយាយពីផ្ទះលោកយាយវិញ លោកយាយកំពុងតែគេងយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ស្រាប់តែគាត់ងើបឡើងអង្គុយ ឡើងបែកញើសពេញមុខ។ គាត់ទាញក្រមាយកមកជូត សម្លឹងទៅមើលមេឃ ផ្លេកបន្ទោរផ្លេកៗ ព្រះចន្ទប្រែជាក្រហមឆ្អិនឆ្អៅគួរឱ្យខ្លាច ពពកខ្មៅអស់កាត់បាំងបិទព្រះចន្ទសឹងតែមិនអាចបង្ហាញពន្លឺរបស់វាដល់គេគ្រប់គ្នាបានឃើញ។

ខ្យល់បក់មកមួយវូៗ ពពកខ្មៅដែលកំពុងតែបិទបាំងព្រះចន្ទ ស្រាប់តែរសាត់ហោះចេញបាត់ទៅ។ ព្រះចន្ទប្រែជាធម្មតាវិញ ពេញមូលក្រឡង់ តែផ្ទៃមេឃក៏មិនប្រែជាស្រឡះធម្មតាដែរ ដូចរុំព័ទ្ធដោយការចងកំហឹង ចងអាឃាតគួរឱ្យខ្លាច។

លោកយាយទាញចង្កៀងមកដុត ហើយកាន់ដើរចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះ។ គ្រប់គ្នាដេកលង់លក់អស់ទៅហើយ គ្មានអ្នកណាដឹងថាគាត់បានចូលមកខាងក្នុងទេ។ លោកយាយដាក់ចង្កៀងក្បែរអាសនៈរបស់គាត់ រួចទាញធូបនៅក្បែរនោះយកអុជ។ ចៃដន្យខ្យល់បក់មួយវឹង ធ្វើឱ្យភ្លើងទៀនដែលគាត់បានដុត ទុកអុជធូបក៏បានរលត់។ គាត់យកដៃរាវដែកកេះ ស្រាប់តែវាជ្រុះទៅដីខ្ពាក គាត់ទាញចង្កៀង រួចឱនខ្លួនមើលទៅខាងក្រោម។

ពន្លឺភ្លឺពណ៌មាស ភ្លឹបភ្លែតៗ មិនដឹងថាពន្លឺមួយនេះចេញមកពីណា មកចាំងប៉ះភ្នែករបស់គាត់។ គាត់ងើបខ្លួនឡើង បន្ទាប់ពីរើសដែកកេះហើយ ស្រាប់តែឃើញពន្លឺនោះចេញតាមប្រលោះភួយ ដែលគ្រប់គ្នាកំពុងតែគេងលើគ្រែ។ គាត់បានដើរទៅឱ្យជិត ដើម្បីចង់ដឹងថាវាមកពីណាឱ្យប្រាកដ គឺចេញពីបាតជើងខាងស្តាំរបស់វិជ្ជនី។

បាទជើងមានពន្លឺពណ៌មាស ដែលមានចារយ័ន្ត ៨ទិស នៅលើបាតជើងនាង។ ស្រាប់តែលោកយាយ យកដៃខ្ទប់មាត់ ហើយចាំយកដែកកេះមកដុតទៀន ហើយអុជធូបដែលបានកាន់នៅដៃ។

អុជរួចក៏គាត់ក៏បានដើរចេញមកខាងក្រោយ តែភ្នែករបស់គាត់នៅតាមមើលពន្លឺយ័ន្តនៅលើបាតជើងវិជ្ជនី។ ពន្លឺនោះភ្លឺបានមួយសន្ទុះ ក៏បានបាត់ទៅវិញ។ លោកយាយកំពុងអង្គុយនៅលើគ្រែ ក៏ស្រមៃទៅដល់រឿងមួយ ដែលគាត់បានយកក្មេងមកចិញ្ចឹម កាលនាងនៅតូច ម្តាយឪពុកនាងបានស្លាប់ចោលនាង ទាំងនាងមានអាយុមិនទាន់៣ឆ្នាំនៅលក្ខណៈ។

នាងមានលក្ខណពិសេសមួយ គឺឱ្យតែខែពេញបូមីណ៍ នៅពេលដែលដាក់ឱ្យនាងដេក បែរបាតជើងឱ្យត្រូវទិសព្រះចន្ទ នោះបាតជើងនាងនឹងចេញពន្លឺយ័ន្ត៨ទិស អាចឪពុកម្តាយរបស់នាងជាអ្នកចារឱ្យតាំងពីតូច។

“តើនាងមែនឬដែលជាចៅស្រីដែលខ្ញុំបានយកមកចិញ្ចឹម? តើវាជាការពិត? ដល់ពេលដែលនាង ត្រលប់មកទីកន្លែងនាងកើតវិញហើយ ឬក៏ត្រលប់មកសងសឹងឱ្យគ្រួសាររបស់នាងវិញ? ខ្ញុំសុំឱ្យរឿងមួយនេះមិនកើតឡើងចំពោះនាងទៅចុះ។ អ៊ីចឹងទេតើបានជានាងនិងខ្ញុំ ដូចជាមាននិស្ស័យជាមួយគ្នា ការពិតគឺជាចៅតើ ប្រហែលជាចៅមិនចាំយាយម្នាក់នេះទេ តែថ្ងៃណាមួយនាងនឹងដឹងការពិតមិនខាន” លោកយាយអង្គុយសញ្ជឹងគិតម្នាក់ឯង នឹកឃើញរឿងរ៉ាវពីអតីតកាលរបស់គាត់ រួចក៏គាត់សម្រាកលង់លក់បាត់ទៅ។

ថ្ងៃត្រង់ក្តៅជះ គ្រប់គ្នាអង្គុយលេងលើគ្រែមុខផ្ទះ រវល់តែភ្លេចខ្លួនមិនដឹងបាត់សិទ្ធិទៅណាបាត់។ ស្រាប់តែគ្រប់គ្នាភ្ញាក់រកមិត្តភក្តិខ្លួនគ្រប់គ្នា៖

“អាសិទ្ធិទៅណា? អម្បាញ់មិញឃើញវាទៅក្រោយអីក៏យូរម៉្លេះ វាទៅធ្វើអីវា?” នីស័កនិយាយមើលមុខគ្រប់គ្នា។

“កុំមើលមុខខ្ញុំ ខ្ញុំមិនដឹងទេ” ស៊ីណាតប

“តិចវាទៅក្នុងភូមិចោលពួកយើងទៅ អានេះចំមែនហ៊ានទៅក្នុងភូមិតែម្នាក់ឯង”

“ម៉េចបានសិទ្ធិហ៊ានទៅក្នុងភូមិម្នាក់ឯងដូច្នេះ ខ្ញុំខ្លាចគេមានគ្រោះថ្នាក់ណាស់”

“កុំបារម្ភអីវិជ្ជនី ប្រហែលជាតិចទៀតគេមកវិញហើយ” គន្ធាប្រាប់វិជ្ជនីកុំឱ្យបារម្ភ។

“ពួកយើងគួរតែចូលក្នុងភូមិរកសិទ្ធិទៅ”

“គំនិតវិជ្ជនីល្អ យើងទៅក្នុងភូមិរកសិទ្ធិទៅ” នីស័កយល់ព្រមគំនិតវិជ្ជនី គន្ធាក៏និយាយកាន់។

“បើទៅរក តើទៅរកនៅឯណា? ស្គាល់កន្លែងសិទ្ធិទៅ?” គ្រប់គ្នាស្ងាត់មាត់ លែងនិយាយតទៅទៀត។ គិតគ្នារួច ពួកគេមិននាំគ្នាចូលក្នុងភូមិទេ សុខចិត្តរង់ចាំសិទ្ធិនៅផ្ទះលោកយាយ។

និយាយពីសិទ្ធិវិញ គេដូចជារត់ប្រញាប់ប្រញាល់ណាស់ ដូចខ្លាចគេរត់តាមពីក្រោយខ្លួន។ សិទ្ធិបានរត់ផុតរបង ក៏បានដើរចូលមកក្នុងភូមិ។ ទឹកមុខអ្នកភូមិ អ្នកលក់នៅផ្សារ ដូចជាមានទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោន មិនដឹងក្នុងភូមិមានរឿងអ្វីទេ។ សិទ្ធិដើរបណ្តើរ មើលទៅមុខអ្នកភូមិបណ្តើរ តែគ្រប់គ្នាសម្លឹងមកមើលមុខសិទ្ធិ ក៏ដូចជាមានកំហឹង មិនដឹងថាខ្លួនបានធ្វើអ្វីខុសទេ។ ស្រាប់តែដើរសុខៗ សំឡេងហៅពីចម្ងាយ ឡើងស្រទន់៖

“អេលោក! លោកកំពុងតែទៅណា?” សិទ្ធិក៏ងាកខ្លួនបែរទៅរកសំឡេងដែលបានហៅគេ។ គេបានងាកមកឃើញចន្តាមណី កំពុងតែដើរកាន់តាំងយូ ដើរតែម្នាក់ឯង។ សិទ្ធិងាកមើលឆ្វេងស្តាំ មើលទៅចន្តាមណី។

“លោកកំពុងរកមើលអ្វី?”

“បាទ! ខ្ញុំអត់បានរកអីទេ ខ្ញុំដូចជាធ្លាប់ជួបអ្នកនាង” ភ្នែកសិទ្ធិសម្លឹងមើលទៅដៃរបស់នាង ឃើញខ្សែដៃដែលគេបានពាក់ឱ្យពីថ្ងៃមុន។

“ចាស! ខ្ញុំធ្លាប់ជួបលោក ពេលដែរគេចាប់លោកបានលួចរបស់គេដែលនោះអី!”

“អ្នកនាង! ខ្ញុំមិនមែនជាចោរទេ! អ្នកនាង!” សិទ្ធិបែរមុខចេញ។

“ឱ្យខ្ញុំសុំទោសលោក ខ្ញុំគ្មានចេតនាទេ ហើយលោកមកតែម្នាក់ឯងទេ?”

“បាទ! ខ្ញុំមកតែម្នាក់ឯងទេ ខ្ញុំប្រហែលជារកត្រលប់ទៅវិញហើយ ខ្ញុំមកយូរដែរ”

“ឈប់សិន!”

“មានការអីអ្នកនាង?”

“ខ្ញុំអាចនាំលោកទៅលេងកន្លែងមួយបានឬអត់?” សិទ្ធិរាងអេះអុះបន្តិច ចិត្តមួយចង់តែចិត្តមួយទៀតអត់។ តែក្នុងចិត្តដែលខ្លួនមកក្នុងភូមិម្នាក់ឯងក៏ព្រោះតែចន្តាមណីសោះ។

“ខ្ញុំ…!”

“ខ្ញុំនាំលោកទៅ!”

ចន្តាមណីចាប់កាន់ដៃសិទ្ធិហើយរត់តិចៗទៅខាងមុខ ព្រមទាំងកាន់តាំងយូ រត់បណ្តើរងាកមុខមកមើលកំលោះសិទ្ធិបណ្តើរ រហូតទាល់តែសិទ្ធិមុខក្រហម។ ពួកគេបានមកដល់ឯចុងភូមិបន្តិច ជាកន្លែងមានទឹកហូរតិចៗពីកំពូលខាងលើ។ វាហូរធ្លាក់តាមចន្លោះថ្មហូរចុះមកខាងក្រោម បន្តហូរទៅៗឆ្ងាយផុតកន្ទុយភ្នែក។

សិទ្ធិមានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង ពេលដែលឃើញទិដ្ឋភាពទាំងអស់នេះ ដូចខ្លួនកំពុងស្ថិតនៅក្នុងយល់សប្តិអ៊ីចឹង។ ចំណែកនាងចន្តាមណី សម្លឹងមើលទៅទឹកមុខសិទ្ធិប្រែជាញញឹម ដូចកំពុងតែធ្លាក់ក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍សិទ្ធិអ៊ីចឹង។

សិទ្ធិបានដើរចុះទៅក្រោមតាមជម្រាលថ្ម ហើយអង្គុយលើថ្ម សម្លឹងទៅមើលទឹកហូរ។ ចន្តាមណីចុះទៅតាម ហើយអង្គុយនៅក្បែរសិទ្ធិ ផ្តេកខ្លួនទៅស្មាសិទ្ធិ។

“អ្នកនាង ដូចមិនសមទេ!” សិទ្ធិដកខ្លួនចេញបន្តិច នាងដកខ្លួននាងមកត្រង់វិញ។

“ខ្ញុំគ្រាន់តែឃើញលោកភ្លាម ខ្ញុំបានដាក់ចិត្តស្រលាញ់លោកបាត់ទៅហើយ” នាងញញឹមចប់ក៏ដកដង្ហើមធំ “តែខ្ញុំមិនអាច ស្រលាញ់លោកបានទេ ខ្ញុំមានមនុស្សដែលជាគូនឹងខ្ញុំ ដែលពុកបានរៀបចំតាំងពីក្មេង”

“អ្នកនាងនិយាយអ្វីហ្នឹង?” សិទ្ធិបែរជាប្រែទឹកមុខងឿងឆ្ងល់ និងពាក្យសម្តីចន្តាមណីនិយាយ។

“បើខ្ញុំបានជួបលោក មុនគេបន្តិច ខ្ញុំនឹងជ្រើសរើសយកលោកមិនខាន”

“ខ្ញុំកាន់តែមិនយល់ហើយនេះ!”

ស្រាប់តែចន្តាមណី បែរខ្លួនថើបទៅថ្ពាល់សិទ្ធិ សិទ្ធិប្រែជាស្រឡាំងកាំងខ្លួនជាមួយចន្តាមណី។

“តើលោកមានចាប់អារម្មណ៍លើខ្ញុំទេ?”

“ខ្ញុំ…ខ្ញុំ…”

“ឆ្លើយការពិតមក ស្មានតែខ្ញុំមិនដឹងថាលោកមកក្នុងភូមិ ក៏ព្រោះតែមករកខ្ញុំ?”

“ខ្ញុំ…ខ្ញុំ… មែនហើយ ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍លើនាង តែខ្ញុំមិនអាចស្រលាញ់អ្នកនាងបានទេ នាងមានគូដណ្តឹងហើយ”

“លោកដឹងរឿងនេះដែរហ៎! មែនហើយក្នុងភូមិនេះអ្នកណាក៏ដឹងថាខ្ញុំមានគូដណ្តឹងរួចមកហើយ តែពេលនោះពុកមានសួរខ្ញុំទេ ថាខ្ញុំស្រលាញ់គាត់ឬអត់?”

“ខ្ញុំមានអាម្មណ៍ថាពួកយើងនិយាយកាន់តែវែងឆ្ងាយហើយ ខ្ញុំដូចជារកត្រលប់ទៅវិញហើយ កុំឱ្យមិត្តភក្តិខ្ញុំបារម្ភ”

សិទ្ធិក្រោកឡើង បោះជំហានចេញពីទីនោះ ចន្តាមណីចាប់ដៃសិទ្ធិជាប់ ប្រែជាទឹកមុខស្រពោនភ្លាម។

“បងចង់ទៅណា? បងចង់ទៅចោលអូនហើយ?”

“អ្នកនាង និយាយអីហ្នឹង! ឆាប់ក្រោកឡើងមក”

“ស្អែកខ្ញុំនឹងចាំបងនៅទីនេះ! បើមិនឃើញបងមក បងនឹងលែងឃើញរូបខ្ញុំជារៀងរហូត”

សិទ្ធិក៏យកដៃចាប់ដៃចន្តាមណីឱ្យព្រលែងដៃខ្លួន រួចគេក៏បានចាកចេញពីទីនោះត្រលប់មកផ្ទះលោកយាយវិញ។

និយាយពីចន្តាមណីវិញ នាងស្រែកយំគួរឱ្យអាណិត ក៏ដោយសារតែមានក្តីស្រលាញ់ចំពោះសិទ្ធិខ្លាំង។

ចន្តាមណីអង្គុយនៅមាត់ទឹកធ្លាក់យ៉ាងស្រងូតស្រងាត់ គួរឱ្យអាណិតជាខ្លាំង យកដៃជូតទឹកភ្នែក បូករួមជាមួយភ្លៀងធ្លាក់ស្រិចៗ ខ្លួននាងទទឹកជាមួយសន្សើមទឹកភ្លៀង ដោយតាំងយូនាងទុកនៅម្ខាង។

សិទ្ធិបានមកដល់ផ្ទះភ្លាម ខ្លួនទទឹកជោក បូករួមជាមួយភក់ប្រឡាក់ពេញខ្លួន ឈរនៅពីមុខ។ គ្រប់គ្នាក្រោកអង្គុយមើលសិទ្ធិនៅចំពីមុខគេ ដោយទឹកមុខចម្លែកក្នុងចិត្ត មិនដឹងថាសិទ្ធិជួបរឿងអ្វីបានជាមានសភាពបែបនេះ។ សិទ្ធិបម្រុងនឹងដើរទៅងូតទឹកក្បែរអណ្តូង សំឡេងស្រែកសួរខ្លាំងរបស់នីស័កថាឱ្យ៖

“ទើបតែមកពីណាអ្ហះ! ថ្មើរណេះហើយធ្វើឱ្យគេគ្រប់គ្នាបារម្ភពីឯង” សិទ្ធិមិនតបត ក៏បោះជើងដើរទៅងូតទឹកក្បែរអណ្តូង “មានឮអញសួរអត់? ម៉េចអាងតែគិតថាគ្មានរឿងអីដើរហើរសេរីមែន ថ្ងៃមុនប៊ិះនឹងគេសម្លាប់ហើយតើអ្ហី!”

“នីស័ក! ឈប់ទៅ!” វិជ្ជនីស្រែកឱ្យនីស័ក នីស័កក៏ស្ងាត់មាត់លែងតប។

សិទ្ធិងូតទឹកអីរួច ក៏ដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះ មិនមើលមុខពួកគេទេ រួចផ្លាស់ខោអាវហើយ ឡើងលើគ្រែសំងំដេក។ គ្រប់គ្នាក៏មិននិយាយអ្វីតទៅទៀត បានតែអង្គុយមើលមុខគ្នា ចំណែកវិជ្ជនីបារម្ភនឹងសិទ្ធិជាមួយនីស័កឈ្លោះគ្នា។

យប់កណ្តាលអធាត្រ ងងឹតសូន្យឈឹងទៅហើយ គ្រប់គ្នាកំពុងតែគេង សំឡេងផ្គរក្ឌាំងៗ គួរឱ្យខ្លាច។ វិជ្ជនីបើកភ្នែក ហើយក្រោកអង្គុយសម្លឹងទៅមើលអ្នកទាំងអស់។ សិទ្ធិបែរខ្លួនចុះឡើង មើលទៅគេគេងមិនសោះ។

“សិទ្ធិឯងអត់ទាន់គេងទេ?”

“គេងទៅវិជ្ជនី! វិជ្ជនីតើខ្ញុំធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាបារម្ភនឹងខ្ញុំមែនថ្ងៃមិញ?”

“គេងទៅសិទ្ធិ កុំនិយាយរឿងហ្នឹងទៀត ស្អែកឡើងវានឹងធម្មតាវិញហើយ”

“ខ្ញុំពិតជាមនុស្សអាក្រក់ ដែលធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាបារម្ភពីខ្ញុំ ខ្ញុំពិតជាខឹងខ្លួនឯងណាស់”

“គេងទៅយប់ហើយ និយាយគ្នាពេកហ្នឹងអ៊ីចឹង!” សំឡេងនីស័កនិយាយ។

“ស័កអត់ទាន់គេងទេ?” ផ្លេកបន្ទោរភ្លឹបភ្លែតៗ កាត់មុខវិជ្ជនី។

“គេងទៅ ចាំស្អែកព្រឹក ចាំនិយាយគ្នា” គ្រប់គ្នាក៏ស្ងាត់ហើយ វិជ្ជនីដាក់ខ្នងទៅលើគ្រែ ហើយបិទភ្នែកសំងំដេក។

និយាយពីសិទ្ធិវិញ គ្រាន់តែបិទភ្នែកភ្លាម សំឡេងមួយបានស្រែកហៅសិទ្ធិ៖

“បង! អូនរង់ចាំបងនៅកន្លែងមួយនេះ”

ស្រាប់តែសិទ្ធិបើកភ្នែកភ្លាម នឹករូបភាពនិងឃើញមុខនាងចន្តាមណី ដែលនាងបានសន្យាជាមួយសិទ្ធិថានាងនៅចាំមាត់ទឹកធ្លាក់នៅថ្ងៃស្អែក តម្រូវឱ្យសិទ្ធិទៅរកនាងបើសិទ្ធិស្រលាញ់នាងដែរ។ ក្នុងចិត្តសិទ្ធិរសាប់រសល់ ខួរក្បាលនឹកឃើញតែនាង ជាមួយកែវភ្នែក មុខមាត់ សម្តីនាងនិយាយ ព្រមទាំងទឹកមុខពេលកាន់ដៃគេរត់ទៅមាត់ទឹកធ្លាក់។

សិទ្ធិប្រែជាខុសធម្មតា សឹងតែទប់ខ្លួនមិនជាប់ បម្រុងងើបទៅជួបនាងទាំងយប់ តែចិត្តគេមួយទៀតឃាត់មិនឱ្យទៅ។ គេដេកសម្លឹងមើលជុំវិញក្នុងផ្ទះ បន់តែថ្ងៃភ្លឺឆាប់ៗ ដើម្បីបានទៅជួបនាងទៅវិញ។

ចន្តាមណីវិញ គេអង្គុយលាបល្មៀត លើដងខ្លួន លាបបណ្តើរមើលកញ្ចក់ញញឹមបណ្តើរ ដូចជាសប្បាយចិត្តនឹងរឿងអីមួយអ៊ីចឹង។ យកដៃឆ្កឹះយកម្សៅល្មៀត ដែលមិនដឹងថាលាយជាមួយអ្វីខ្លះ មានសាភាពខាប់ដូចឡេអ្នកនៅភ្នំពេញប្រើប្រាស់អ៊ីចឹង មកដាក់លើភ្លៅខ្លួន ហើយអង្អែលថ្នមៗ ពេញដៃជើងនិងដងខ្លួនរបស់នាង។

នាងបានយកម្សៅ មកតប់ៗលើមុខ ព្រមទាំងយកក្រែមដ៏ក្រហមមកលាបលើបបូរមាត់ ហើយញញឹមតិចៗ រួចទាញក្រាសមកសិតសក់ថ្នមៗ សិតអូសយ៉ាងវែងរហូតដល់ចុងសក់។

នាងងើបពីកៅអី ដែលខ្លួនកំពុងតែអង្គុយ មាត់នាងនិយាយខ្សឹបៗម្នាក់ឯង រួចបោះជំហានឡើងទៅគ្រែនាង រួចទាញភួយយកមកដណ្តប់ខ្លួន បិទភ្នែកគេងបាត់ទៅ។

ព្រឹកព្រលឹមមកដល់ ស្រាប់តែសិទ្ធិចង់ឱ្យគ្រប់គ្នាទៅលេងផ្សារក្នុងភូមិ ចំណែកលោកយាយក៏គាត់យល់ព្រមឱ្យពួកគេចូលក្នុងភូមិលេងបាន។ គ្រប់គ្នាក៏បានចូលមកដល់ក្នុងភូមិភ្លាម ប្រែជាស្រងាកចិត្តនឹងទិដ្ឋភាពនៅក្នុងភូមិជាពន់ពេក។ អ្នកលក់ប្រែជាលែងមាន ផ្សារធ្លាប់តែអ៊ូអូរ តែភ្លាមៗស្រាប់តែដូចជាបោះបង់ចោលអ៊ីចឹង។

អ្នកស្រុកអ្នកភូមិ ប្រែជាមនុស្សមួយៗ ដើរតាមផ្លូវទាំងអ្នកផ្សេងសំងំនៅតែក្នុងផ្ទះ មិនដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងនៅក្នុងភូមិមួយនោះ។ គន្ធារិតតែខិតខ្លួនទៅក្បែរស៊ីណា ឱបដៃស៊ីណាជាប់ ភ័យខ្លាចហ្នឹងសភាពបែបនេះ។

“តស់! ពួកយើងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញហ្អី?” គន្ធានិយាយទាំងញ័រមាត់។

“មែនហើយ! គ្រប់គ្នាគួរតែត្រលប់ទៅវិញទៅ” វិជ្ជនីបន្ថែម។

“ឬក៏យើង! គួរតែយករឿងមួយនេះទៅប្រាប់លោកយាយ” នីស័កមិនទាន់និយាយផុតពីមាត់ផង សិទ្ធិដូចជាមានអាការបែបប្រញាប់ៗ មិនដឹងថាចង់ទៅណា។

“អេ! អ្នកទាំងអស់គ្នា ខ្ញុំមានការទៅនោះមួយភ្លែត អាចត្រលប់ទៅផ្ទះមុនខ្ញុំទៅ ចាំខ្ញុំទៅតាមក្រោយ” សិទ្ធិនិយាយចប់រត់ទៅណាបាត់។

“អាសិទ្ធិ! អាសិទ្ធិ! ឯងទៅណាឯង? អាសិទ្ធិ!” នីស័កខំស្រែកហៅពីចម្ងាយ។

សិទ្ធិព្យាយាមរត់យកៗ ទាំងប្រញាប់ប្រញាល់ ទាំងទន្ទេញជាប់មាត់ក្នុងចិត្ត ប្រៀបដូចបារម្ភពីអ្នកណាម្នាក់អ៊ីចឹង។

“ចន្តាមណី! កុំកើតរឿងអីណា! ចន្តាមណី! បងទៅជួបអូនហើយ ចន្តាមណី!”

រត់បណ្តើរមាត់និយាយពីឈ្មោះនាងបណ្តើរ។ មិនយូរប៉ុន្មានគេក៏បានរត់មកដល់ទឹកធ្លាក់ដែលចន្តាមណី ប្រាប់ឱ្យសិទ្ធិមករកគេនៅទីនេះ។ សិទ្ធិឃើញនារីម្នាក់អង្គុយបែរខ្នង ស្លៀកសារ៉ុងនិងមានក្រមាដណ្តប់លើគ្រែ បែបមនុស្សមកងូតទឹកនៅស្រះឬមាត់ព្រែកអ៊ីចឹង។

នាងយកដៃដួសទឹក រួចមកដាក់លើខ្លួនរបស់នាង បង្ហាញសាច់ស្រអែមភ្លឺរលោង មិនចាញ់នារីៗអ្នកទីក្រុងប៉ុន្មានទេ។ សិទ្ធិឈរភ្លឹកមើលនាងពីក្រោយខ្នងមិនដាក់ភ្នែកសោះ។ នាងបានងាកមុខមក ជាចន្តាមណី ហើយបានលើកដៃបក់ហៅសិទ្ធិ ឱ្យដើរមករកខ្លួន។

កែវភ្នែកសិទ្ធិសម្លឹងមើលនាង ហើយដើរដូចមនុស្សត្រូវសណ្តំឈ្លក់វង្វេងជាមួយសម្រស់របស់នាង។ គេបានអង្គុយនៅក្បែរនាង៖

“បងដាច់ចិត្តមករកអូនហើយមែនទេ?” សិទ្ធិងក់ក្បាល។

“បងមករកអូន តាមពាក្យសន្យាហើយ! អូនពិតជាស្អាតណាស់” សិទ្ធិនិយាយសរសើរនាង ចំណែកនាងបែរមុខចេញដូចជារាងអឹមអៀមនឹងសិទ្ធិ។

“បងស្រលាញ់អូនទេ?”

“បងស្រលាញ់អូនណាស់!” សិទ្ធិបានចាប់កាន់ដៃនាង យកមកថើបហើយអង្អែល។ ចន្តាមណីបានងើបខ្លួនឡើង ហើយដើរចូលទៅក្នុងទឹក សិទ្ធិក៏ក្រោកឡើងតាមនាង។ សិទ្ធិបានដោះអាវចេញ ហើយចាប់កាន់ដៃនាងជាប់ ដើរទៅក្នុងទឹក។

ទឹកធ្លាក់នោះ ជម្រៅប្រហែលជាពាក់កណ្តាលចង្កេះ។ ចន្តាមណីបានជ្រមុជក្បាលចូលទៅក្នុងទឹក ហើយងើបខ្លួនឡើងមកវិញ រួចញញឹមមើលមកកាន់សិទ្ធិ។ សិទ្ធិបានដើរទៅជិតនាង ហើយជះទឹកតិចៗបែបលេងសើចដាក់នាង។ គេទាំងពីរក៏បានជ្រមុជទាំងពីរនាក់ទៅក្នុងទឹក ហើយសិទ្ធិបានយកមាត់ខ្លួនទៅថើបថ្ពាល់នាង។

នាងបានងើបមុខពីទឹក ហើយបានរុញមួយទំហឹងសិទ្ធិ ដួលផ្ងារក្រោយទៅក្នុងទឹក នាងក៏ស្ទុះស្ទារត់មកខាងលើ។ សិទ្ធិក៏បានរត់ចេញពីទឹក ទៅតាមដេញចាប់នាង។ គេបានចាប់នាងបាន តែនាងបានចំពន់ជើងនឹងឈើនិងបានដួលបោកទៅដីតែបានដៃសិទ្ធិឱបខ្លួននាងពីក្រោយ ក៏បានដួលទាំងពីរនាក់រអិលខ្លួនលើគ្នា ប្រឡាក់សុទ្ធតែដី។

សិទ្ធិបាននៅពីលើខ្លួនរបស់ចន្តាមណី គេបានសម្លឹងមើលមុខនាង ហើយនាងក៏បានសម្លឹងមើលមុខគេ។ ពេលនោះដែរ សិទ្ធិបានយកមាត់របស់ខ្លួនទៅថើបមាត់របស់នាង ហើយបានបបោលអង្អែលរួមមេត្រីជាមួយគ្នាពេលនោះទៅ។ ក្រោយពីពួកគេទាំងពីរនាក់បានគេងជាមួយគ្នា ចន្តាមណីបាននាំសិទ្ធិឱ្យទៅស្គាល់ផ្ទះនាង ដែលនៅមិនឆ្ងាយពីមាត់ទឹកធ្លាក់ប៉ុន្មាន។

នៅពេលដែលនាងនាំសិទ្ធិមកដល់មុខផ្ទះ គ្មានអ្នកបម្រើណានៅទេ តែចៃដន់សក្កមុនីដែលជាគូដណឹងនាង បានឈរពីចម្ងាយមើលនាង ព្រមទាំងឃើញនាងកាន់ដៃសិទ្ធិជាប់ ហើយនាំឡើងលើផ្ទះទៀត។

មុខរបស់គេចាប់ផ្តើមមានកំហឹង ទឹកមុខប្រែជាក្រហម ចិញ្ចើមចងចូលគ្នា ហើយបានដកដាវពីចង្កេះ តែក៏បានដោតទុកវិញរួចដើរចេញបាត់។

សិទ្ធិក្រោយពីបានស្គាល់ផ្ទះនាង ហើយបានឡើងមកខាងលើផ្ទះនាងទៀត គេដូចជាមិនដាច់អាល័យពីនាងសោះ នៅតែតាមថើបនាង ដូចជាងប់ងល់ត្រូវថ្នាំសណ្តំអ៊ីចឹង។ ចន្តាមណីក៏បានឱ្យសិទ្ធិត្រលប់ទៅវិញ ខ្លាចឪពុកខ្លួនមករកនាងនៅផ្ទះ៖

“បងគួរតែត្រលប់ទៅវិញទៅ ចាំថ្ងៃស្អែកមកជួបអូនម្តងទៀត”

“តែបងដូចជាមិនចង់ចាកចេញពីអូនសោះ បងស្រលាញ់អូនណាស់”

“បងស្តាប់អូន! ចាំថ្ងៃស្អែកទៅណា!” នាងក៏បានទាញដៃសិទ្ធិចេញពីខាងក្នុងផ្ទះ ស្រាប់តែសិទ្ធិបែបជាដោះអាវចេញ ស្ទុះទៅឱបថើបនាង។ ចន្តាមណីក៏បានរុញមុខសិទ្ធិចេញ ព្រមទាំងនាំសិទ្ធិដូរខោអាវចេញ ឃើញខោអាវសិទ្ធិសើមអស់ទៅហើយ នាងក៏បានយកខោអាវអ្នកបម្រើរបស់ខ្លួនឱ្យសិទ្ធិស្លៀក។

“បងត្រលប់ទៅវិញចុះណា ចាំមករកអូននៅថ្ងៃស្អែក អូនរង់ចាំបងនៅផ្ទះរបស់អូន” សិទ្ធិងក់ក្បាល ហើយចាប់កាន់ដៃនាង យកមកថើប ក៏បានចាកចេញពីផ្ទះរបស់នាង ត្រលប់មកផ្ទះលោកយាយវិញ។ 

សិទ្ធិមកដល់ភ្លាម ល្ងាចបាត់ទៅហើយ គ្រប់គ្នាកំពុងតែអង្គុយញ៉ាំបាយ។ គ្រប់គ្នាបែរមុខមករកសិទ្ធិ សិទ្ធិមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ ក៏បានដើរចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះ។

“ឯងធ្វើតែចរិតចឹង ឥឡូវខុសពីមុនណាស់ ម៉េចយូរទៅមិត្តភក្តិលែងមានក្នុងកែវភ្នែកហើយហ្អី”

“ស័ក! កុំឈ្លោះគ្នាមើល!”

“ខ្ញុំមិនចង់ទេវិជ្ជនី តែមើលចរិតវាធ្វើមើល” លោកយាយនៅក្បែរនោះក៏តប៖

“មិត្តភក្តិចៅ ចិត្តគេបានជាប់ជំពាក់នៅខាងក្រៅហើយ មិនមែនកំហុសមិត្តភក្តិចៅទេ ពេលនោះមកដល់ពួកចៅនឹងដឹងរឿងទាំងអស់នេះ”

“តើមិត្តភក្តិចៅមានរឿងអ្វីទៅលោកយាយ” គន្ធាងាកទៅសួរលោកយាយដោយក្តីបារម្ភ។

“ទុកឱ្យទេវតាជាអ្នកសម្រេចទៅចុះ ពួកចៅថែរក្សាខ្លួនឱ្យបានល្អណា” គ្រប់គ្នាប្រែទឹកមុខភ្លាម មានក្តីបារម្ភថានឹងជួបរឿងមិនល្អមិនខាន។

“លោកយាយ តើក្នុងភូមិមានរឿងអ្វី? បានគេគ្មានអ្នកលក់ និងស្ងាត់មនុស្សក្នុងភូមិអ៊ីចឹង!”

មានភាគបន្ត…

“ចុះបើស្អែកហើយស្អែកទៀត គាត់មិនទាន់មក ពួកយើងប្រាកដជារស់នៅទីនេះរហូតមែន”

“កុំបារម្ភពេក អាសិទ្ធិអើយ មនុស្សល្អដូចពួកយើង ទេវតាគង់តែជួយទេ ទ្រាំបន្តិចសិនទៅ”

“អញសង្ស័យថាទម្រាំតែជួយហ្នឹង ពួកយើងមិនដឹងមានរឿងដល់ណាទៅហើយ”

“ទៅនាំគ្នាគេងទៅ ប្រយ័ត្នឈឺរិតតែពិបាកលើសដើម” គ្រប់គ្នាជជែកគ្នាចប់ ក៏នាំគ្នាដេក។

វិជ្ជនីកំពុងតែនៅកណ្តាលព្រៃតែម្នាក់ឯង ក្រឡេកទៅមើលឆ្វេងដៃមានអណ្តូង ដែលវិជ្ជនីធ្លាប់ឃើញពេលមកក្នុងព្រៃជាមួយមិត្តភក្តិដំបូង។ សំឡេងស្រក់ទឹកចូលក្នុងអណ្តូងតក់ៗ សំឡេងនេះឮជាប់ត្រចៀកវិជ្ជនី។ វិជ្ជនីស្រាប់តែឃើញ ឈាមនៅជាប់មាត់អណ្តូងហូរស្រក់ទៅក្នុងអណ្តូង សំឡេងហៅវិជ្ជនី៖

“ចៅ! ចៅ! កុំទៅទីនោះអីមានគ្រោះថ្នាក់ណាស់”

វិជ្ជនីងាកមករកម្ចាស់សំឡេង គឺជាលោកយាយ ដែលឈរស្រែកពីចម្ងាយមិនឱ្យនាងទៅជិតអណ្តូងនោះទេ។ តែជើងនាងបញ្ជាមិនបាន ចេះតែបោះជំហានដើរទៅជិតមាត់អណ្តូងទឹកនោះ ស្រាប់តែស្រមោលខ្មៅៗចេញពីអណ្តូងមិនឃើញរូបរាង វារចេញពីមាត់អណ្តូង។

វិជ្ជនីភ័យតក់ស្លុតជាខ្លាំង យកដៃខ្ទប់មាត់សម្លឹងមើលរូបភាពស្រមោលទាំងអស់នោះ កំពុងតែវារចេញពីមាត់អណ្តូង។ ស្រាប់តែវិជ្ជនីចង់ស្រែក តែមិនអាចស្រែកបាន នាងបែរត្រលប់ក្រោយ បម្រុងចេញពីទីនោះ សំឡេងសើចក្អាយក្អាយមិនដឹងថាជាសំឡេងអ្នកណា ដូចជាសប្បាយចិត្តប្រៀបដូចខ្លួនរួចចេញពីមន្ទីរឃុំឃាំងអ៊ីចឹង។

“យើងមានសេរីភាពហើយ រយៈពេល២០ឆ្នាំជាងមកហើយ ដែលយើងនៅទីនេះ យើងនឹងសងសឹកនូវអ្វីដែលពួកឯងបានធ្វើដាក់មកលើក្រុមគ្រួសារយើង ហាសហា” សំឡេងមនុស្សស្រីសើចគួរឱ្យខ្លាច។ វិជ្ជនីងាកទៅវិញឃើញស្រមោលខ្មៅមនុស្សស្រីប្រុសមួយគូទៅមើលបាត់។

“ចៅ! ត្រលប់មកផ្ទះយើងវិញចៅ” វិជ្ជនីភ្ញាក់ពីគេងព្រើត យកដៃញីភ្នែក រួចបើកភ្នែកមកក៏ឃើញលោកយាយគាត់កាន់កូនកាំបិតមួយយកចេញពីក្បាលដំណេកខ្ញុំ ខ្ញុំស្ទុះក្រោកឡើង។

“មានរឿងអ្វីទៅលោកយាយ?”

“គ្រាន់តែជាការយល់សប្តិប៉ុណ្ណោះចៅ ចៅបំភ្លេចវាចោលចុះ” លោកយាយប្រៀបដូចជាដឹងរឿងរ៉ាវរបស់វិជ្ជនីយល់សប្តិមួយនេះ។

“ខ្ញុំភ័យណាស់លោកយាយ!” វិជ្ជនីស្ទុះទៅឱបលោកយាយ លោកយាយគាត់អង្អែលក្បាលវិជ្ជនី

“មិត្តភក្តិចៅកំពុងតែចាំ រៀបចំខ្លួនមក”

“ចាសលោកយាយ”

នីស័កដើរចូលមកខាងក្នុងផ្ទះ ឃើញវិជ្ជនីទឹកមុខមិនសូវស្រស់បស់សោះ៖

“មានរឿងអីវិជ្ជនី?”

“គ្មានរឿងអីទេ! ខ្ញុំរៀបចំខ្លួនសិន គ្រប់គ្នានៅណា?”

“ពួកគេចាំនៅខាងក្រៅ” នីស័កនិយាយចប់មើលទៅមុខលោកយាយ លោកយាយក៏បានយកកាំបិតនោះដាក់លើជើងពានកន្លែងអាសនៈគាត់វិញ ហើយគាត់បានដើរចេញមកខាងក្រៅ។

“នីស័កចេញទៅក្រៅសិនទៅ!”

“បាទ បាទ!” នីស័កដើរចេញមកខាងក្រៅ ហើយងឿងឆ្ងល់លោកយាយ។

“គាត់កាន់កាំបិតធ្វើអី? ឬមួយក៏ចង់សម្លាប់វិជ្ជនី វាមិនអាចទេ គាត់ចិត្តល្អនឹងពួកយើងសឹងអី មកពីខ្ញុំគិតអីផ្តេសផ្តាសទេដឹង”

“ការដែលគិតអាក្រក់ពីអ្នកដទៃ ទោះបីគេធ្វើល្អយ៉ាងណាក៏នៅតែមិនល្អចំពោះកែវភ្នែកដែលគេបានគិត” នីស័កភ្ញាក់នឹងលោកយាយមិនដឹងថាគាត់ឈរក្រោយខ្នងពីអង្កាល់ នីស័កលើកដៃសំពះលោកយាយ

“ខ្ញុំសុំអភ័យទោសចំពោះលោកយាយ ដែលបានគិតបែបនេះ”

“មិនអីទេចៅ! គ្រាន់តែចៅបារម្ភពីមិត្តភក្តិនិងចេះប្រយ័ត្នប្រយែងប៉ុណ្ណោះ”

វិជ្ជនីបានរៀបចំខ្លួនរួចរាល់។ លោកយាយបាននាំពួកគេ ចូលទៅក្នុងភូមិ។ ដើរមិនយូរប៉ុន្មានដែរ ពួកគេត្រូវដើរកាត់ព្រៃស្រោងមួយ ប្រៀបដូចជាព្រំដែនឬរបង ចូលទៅក្នុងភូមិមួយនោះអ៊ីចឹង។ កន្លែងដែលពួកគេដើរកាត់ព្រៃស្បោងនោះ មានច្រកមួយអាចឱ្យពួកគេចូលក្នុងភូមិនោះបាន។ លោកយាយជាអ្នកនាំផ្លូវខាងមុខពួកគេ ពួកគេទាំងអស់គ្នាដើរពីក្រោយលោកយាយ។

ពួកគេបានមកដល់ក្នុងភូមិ ដែលមានមនុស្សច្រើនគួរសមដែរ រស់នៅ។ ប្រៀបដូចជាភូមិបូរាណមួយអ៊ីចឹង មានគេលក់ដូរត្រីសាច់ បន្លែបន្លុក តែការស្លៀកពាក់ដូចមនុស្សសាមញធម្មតាទេ តែមានចាស់ៗមួយចំនួនគាត់ស្លៀកក្បិន អាវសាច់កំណាត់។ មើលទៅទិដ្ឋភាពរស់នៅបែបលាយបូរាណបន្តិច សម័យបច្ចុប្បន្នបន្តិច។ ពួកគេសម្លឹងមើលឆ្វេងស្តាំការរស់នៅរបស់អ្នកភូមិ មានផ្សារលក់ដូរមនុស្សអ៊ូអរគួរសម។

និយាយពីផ្ទះពួកគេរស់នៅ ក៏មិនខុសពីក្នុងភូមិធម្មតាដែរ តែមានតែផ្ទះឈើ ផ្ទះស្លឹក និងស្បូវប៉ុណ្ណោះ មិនមានផ្ទះថ្ម។ ផ្ទះឈរខ្ពស់ មានក្បូរក្បាច់រចនាបែបខ្មែរស្រស់ស្អាត អាចជាផ្ទះអ្នកមានស្តុកស្តម្ភឬមានឋានៈខ្ពស់នៅក្នុងភូមិមួយនោះ។ អ្វីដែលកាន់តែពិសេសនោះ មនុស្សស្រីប្រុសគឺស្រស់ស្អាតគ្រប់ៗគ្នា។ សម្បុរសណ្តែកបាយរលោង អ្នកខ្លះក៏រាងស្រអែម តែគន់មើលៗយូរសឹងតែលង់ដកចិត្តមិនរួច។

ចំណែកបុរសៗវិញ មាឌឌាំងកម្លាំងមាំមួន អ្នកខ្លះមិនពាក់អាវអីទេ ហើយថែមទាំងមានសាក់លើដើមទ្រូងឬនៅខ្នង។ អ្នកខ្លះជាអ្នកលីសែងប៉ាវស្រូវ អង្ករ សណ្តែក ពោតជាដើម ដែលមិនសូវឃើញពួកគេពាក់អាវ។

និយាយពីក្រុមពួកគេវិញ ចាប់ចិត្តទៅលើនំខ្មែរមាននំគម នំបត់ អន្សមចេក-ជ្រូក នំកងនំក្រូច។ តែពួកគេមិនអាចយករបស់គេមកញ៉ាំផ្តេសផ្តាសបានទេ ទាល់តែទិញរបស់នោះពីអ្នកលក់យកមកញ៉ាំ។ គ្រប់គ្នាបានបម្រុងលុយ ព្រោះគិតថាលោកយាយនាំពួកគេមកលេងក្នុងភូមិ និងដើរផ្សារអាចយកលុយនោះមកចាយបាន។ តែអ្នកលក់មិនទទួលយកទេ បែរជាអ្នកលក់បង្ហាញប្រាក់ដែលគេចង់បានគឺជាដុំសំរឹទ្ធិ ប្រាក់ឬជាដុំមាស ដូចជាគ្រួសតូចបានគេល្មមលក់។

ពួកគេស្រាប់តែចម្លែកក្នុងចិត្ត តើអាចទៅរកដុំមានតម្លៃទាំងអស់នេះមកពីណា? លោកយាយឃើញពួកគេនៅចោមរោមកន្លែងលក់នំខ្មែរ ក៏មានចិត្តដឹងថាពួកគេចង់ញ៉ាំនំ ស្រាប់តែលោកយាយដកថង់កំណាត់មួយចេញពីកន្រ្តដៃគាត់ ហើយហុចទៅឱ្យអ្នកលក់៤-៥ដុំ។

អ្នកលក់ក៏ព្រមលក់ឱ្យពួកគេ។ គ្រប់គ្នាលើកដៃសំពះលោកយាយ៖

“ភូមិអីក៏ចម្លែកម៉្លេះអ្ហះ! សម័យនេះហើយនៅចាយចឹងទៀត មើលតែសម័យលង្វែកចាយប្រាក់ឌួង!” សិទ្ធិយកដៃអេះក្បាល។

“វាជាប្រពៃណីរបស់អ្នកស្រុកភូមិគេ កុំនិយាយអីផ្តេសផ្តាស” វិជ្ជនីទទួលនំពីដៃអ្នកលក់។

“នំនេះឆ្ងាញ់អ្ហះ! ផ្អែមមុតតែម្តង រសជាតិឆ្ងាញ់ជាងអ្នកភ្នំពេញធ្វើទៀត” គន្ធាញ៉ាំបណ្តើរសរសើរបណ្តើរ។

“នេះជាម្ហូបអាហារប្រចាំភូមិ រសជាតិអាចនឹងខុសពីកន្លែងផ្សេង បើឆ្ងាញ់ចៅៗញ៉ាំឱ្យច្រើនទៅ”

លោកយាយគាត់នាំពួកគេដើរទៅមុខ មើលអីផ្សេងបន្តទៀត។ គន្ធាញ៉ាំបណ្តើរបញ្ចុកស៊ីណាបណ្តើរ សិទ្ធិនិងនីស័កកៀកកគ្នាមើលគេមើលឯងយ៉ាងរីករាយប្លែកភ្នែកមិនដែលឃើញ។ លោកយាយបានទិញត្រីសាច់ និងបន្លែបន្លុកទុកយកទៅធ្វើម្ហូបអាហារពេលល្ងាចឱ្យពួកគេ។

សិទ្ធិដើរកៀកកជាមួយនីស័កសុខៗ ចោលភ្នែកទៅឃើញនារីម្នាក់ កំពុងតែកាន់តាំងយូមាន សម្លៀកបំពាក់សមសួនបែបជាកូនស្រីដែលរស់នៅក្នុងឋានៈស្តុកស្តម្ភ។

សិទ្ធិតាមមើលនាងមិនដាក់ភ្នែកសោះ សម្រស់របស់នាងមិនចាញ់នារីទីក្រុងប៉ុន្មានទេ ប្រៀបដូចជាស្រីសួគ៌អ៊ីចឹង។ នៅក្បែរនាងមាននារីម្នាក់ ជាអ្នកកាន់របស់របរឱ្យនាង ដើរតាមនាងគ្រប់ជំហាន អាចជាអ្នកបម្រើនាងបើតាមមើលទៅ។

“អ្នកនាង ដូចជាមកលេងយូរទៅហើយ ពួកយើងគួរត្រលប់ទៅវិញទៅអ្នកនាង ខ្លាចលោកម្ចាស់បារម្ភ”

“ចាំបន្តិចសិន ខ្ញុំរើសមើលខ្សែដៃមួយខ្សែនេះសិន” នាងនិយាយទាំងសម្តីទន់ភ្លន់ ហើយចាប់លើកខ្សែដៃ ដែលធ្វើពីអង្កាំនិងត្បូងយ៉ាងស្រស់ស្អាត មកពាក់លើដៃខាងឆ្វេងរបស់នាង។

“ស្អាតទេ បងខ្ញុំពាក់វាលើដៃដូច្នេះ”

“ស្អាតណាស់អ្នកនាង”

“អ្នកលក់ខ្ញុំយកខ្សែដៃមួយនេះ”

“ចាស អ្នកនាង”

សូម្បីអ្នកលក់ក៏ហៅនាងថា អ្នកនាងដែរ ដោយសារតែនាងជាកូនមេភូមិនៅក្នុងស្រុកភូមិមួយនេះ។ នាងជាកូនស្រីតែម្នាក់របស់មេភូមិធ្នុង។ មេភូមិធ្នុងស្រលាញ់កូនស្រីសំណព្វចិត្តគាត់តែម្នាក់នេះខ្លាំងណាស់ ផ្គាប់ចិត្តគ្រប់យ៉ាង សូម្បីតែការរស់នៅ ក៏រស់នៅមានផ្ទះខ្លួនឯង ហើយមានអ្នកបម្រើឆ្វេងស្តាំតាមបម្រើនាងទៀតផង។

និយាយពីសិទ្ធិវិញ ឃើញនាងកាលណា ក៏ចាប់ចិត្តស្រលាញ់នាងភ្លាម តែមិនទាន់ដឹងឈ្មោះនាងនៅឡើយទេ នីស័កខំទាញដៃសិទ្ធិឱ្យដើរទៅមុខបន្ត តែសិទ្ធិនៅឈរនឹងមួយកន្លែង។

“សិទ្ធិ! ឯងកើតអីឯង គ្រប់គ្នាគេដើរទៅខាងមុខអស់ហើយ”

“អឺ! អឺ! នាងពិតជាស្រស់ស្អាតណាស់ គ្នាមិនដែលឃើញស្រីណាស្អាតដូចជានាងសោះ” នីស័កឆ្ងល់សម្តីសិទ្ធិ ងាកមើលឆ្វេងស្តាំ តែមិនឃើញនារីណាស្អាតដែលសិទ្ធិនិយាយឡើយ មានតែមីងៗជាអ្នកលក់ និងយាយៗតែប៉ុណ្ណោះ។

“វាឆ្កួតអីឯង ឡើងវង្វេងអស់ហើយនេះ”

“អ្ហាស! នាងទៅណាបាត់តាំងពីអង្កាល់ ធ្វើម្តេចបានជួបនាងម្តងទៀតទៅ ខ្ញុំមិនអាចបំភ្លេចនាងបានទេ”

“នែ! ឯងមកនិទានប្រលោមលោកស្នេហាអីឯង មកឆាប់ទៅខាងមុខជាមួយគេមក” សិទ្ធិក៏ងាកមើលជុំវិញខ្លួនតាមរកនាង តែនាងបានត្រលប់ទៅផ្ទះវិញបាត់ទៅហើយ។ សិទ្ធិនិងនីស័ក ក៏ខំប្រឹងរត់ឱ្យទាន់ មិត្តភក្តិខ្លួនកំពុងដើរជាមួយលោកយាយនៅខាងមុខឆ្ងាយពីពួកគេឈរណាស់ដែរ។

“ហើយពីរនាក់ឯងនៅធ្វើអី?”

“គ្មានធ្វើអីទេ! ជក់មើលរបស់របរផ្សេងៗហ្នឹងស៊ីណា អ្នកភូមិនេះពូកែច្នៃណាស់ របស់របរប្រើប្រាស់ឬខ្សែកខ្សែដៃអីស្អាតៗ ប្លែកពីរបស់នៅទីក្រុង”

“អើឱ្យតែប្រាកដ! នីស័កមិនសូវប៉ុន្មានទេតែអាសិទ្ធិនោះ ភ្នែកសម្លឹងមើលតែស្រីស្អាត សង្ស័យអ្ហះ! ប្រយ័ត្នជាប់ចិត្តក្រមុំៗនៅភូមិនេះវើយ ហាសហា”

“និយាយស្អីស៊ីណា! ខ្ញុំមិនងាយដូចស៊ីណាគិតផ្តេសផ្តាសទេ បើអាស័កវាអាច”

“នីស័កហ្អី!” វិជ្ជនីភ្លាត់មាត់និយាយ

“ន៎! ឃើញអត់អាស័កប្រយ័ត្នខ្លួនតិចអ្ហែង វិជ្ជនីមុខក្រញូវហើយ”

“នែ! គ្រប់គ្នានិយាយស្អីហ្នឹង ដូចជាជ្រុលពេកហើយ”

“ឈប់និយាយភ្លាម អត់អីលេងទេអ្ហី? បានលេងបង្អាប់គ្នាឯង” នីស័កយកដៃទះក្បាលសិទ្ធិ

“ពួកចៅៗ! មេឃដូចរសៀលទៅហើយ គួរតែនាំគ្នាត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ”

“ចាសលោកយាយ តស់! គ្រប់គ្នាពួកយើងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ ខ្លាចត្រលប់ទៅវិញយប់ពិបាកមើលផ្លូវ”

“តស់! តស់!” នីស័កហៅគ្រប់គ្នា

“គន្ធាញ៉ាំរហូតហ្មងនេះ!”

“ហាសហា បើវាឆ្ងាញ់! ញ៉ាំទៀតអត់?” គន្ធាយកនំបញ្ចុកស៊ីណា។

គ្រប់គ្នាក៏បានចាកចេញពីភូមិមួយនោះ ដើម្បីត្រលប់ទៅផ្ទះលោកយាយវិញ។ វិជ្ជនីបានហុចបន្លែ ត្រីសាច់ឱ្យទៅសិទ្ធិនិងនីស័កកាន់។ ពួកគេដើរតាមលោកយាយពីក្រោយ មើលទៅភូមិក៏មានសភាពធម្មតា ទោះបីជាមិនមានមនុស្សច្រើនអ៊ូអរ តែជីវភាពរស់នៅរបស់ពួកគេ មានភាពសុខសាន្ត។

ពួកគេបានដើរកាត់ផ្ទះមួយ ជើងសសរខ្ពស់ៗ ជាមួយកាំជណ្តើរវែង ហើយមានមនុស្សជាច្រើននៅក្រោមផ្ទះ ពួកគេធ្វើការរៀងៗខ្លួន។ លោកយាយឈប់ង៉ក់ ឈរសម្លឹងមើលទៅផ្ទះមួយនោះ។ ពួកគេតាមមើលទៅអាការនិងទឹកមុខលោកយាយ៖

“នេះជាផ្ទះអ្នកណាគេដែរលោកយាយ?” គាត់ស្តាប់វិជ្ជនីមួយសន្ទុះ ទើបគាត់តប៖

“នេះជាផ្ទះមេភូមិធ្នុង” គាត់និយាយមួយម៉ាត់ហ្នឹងចប់ ក៏ដើរទៅមុខបន្តទៀត។

គ្រប់គ្នាសម្លឹងមើលទៅផ្ទះមួយនោះមិនដាក់ភ្នែក វាមានលក្ខណពិសេស ដែលពួកគេមិនធ្លាប់ឃើញ ផ្ទះខ្មែរបែបបុរាណហើយធ្វើឡើងយ៉ាងប្រណីតគួរឱ្យចង់រស់នៅ។

សិទ្ធិក្រឡេកភ្នែកទៅក្រោមផ្ទះភ្លាម ស្រាប់តែឃើញមនុស្សម្នាក់ដែលគេបានឃើញ នៅក្នុងផ្សារកំពុងរើសខ្សែដៃ ហើយគេហៅអ្នកនាងគ្រប់គ្នា។ សិទ្ធិនៅឈរកាន់បន្លែមិនដើរទៅមុខជាមួយគេសោះ ទាល់តែនីស័កស្រែក៖

“អាសិទ្ធិ! អាសិទ្ធិ! ទៅផ្ទះវិញ ចុម! មើលវា ចម្ងាយប៉ុណ្ណឹងអត់ឮ អាសិទ្ធិ!”

“ស្អីអ្ហះ! ហៅក៏ហៅម៉េស អញហ្នឹងថ្លង់មែន?” សិទ្ធិដើរចេញពីកន្លែងខ្លួនកំពុងឈរមួយសន្ទុះ ដើរបណ្តើរគិតបណ្តើរ។

“នាងជាអ្នកណាគេ? ឬក៏ជាកូនលោកមេភូមិ ចឹងតើបានជានាងស្រស់ស្អាតលើសគេ នាងពិតជាស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់ បើបានដឹងឈ្មោះនាងទៀត មិនដឹងជាល្អយ៉ាងម៉េចទេ”

និយាយពីពួកគេដើរតាមលោកយាយត្រលប់មកផ្ទះវិញ ជិតមកដល់ព្រៃរបងចេញមកវិញ វិជ្ជនីចោលភ្នែកពីចម្ងាយ ឃើញបុរសម្នាក់ស្លៀកឈុតស មានខ្សែកអង្កាំ បែបទំនងជាគ្រូខាងអាគមអំពើ សក់វែងក្រញ៉ៃមើលមិនយល់ ដែលនៅមិនឆ្ងាយពីនាងប៉ុន្មានទេ ថែមទាំងមានកាន់អីនៅនឹងដៃ មិនដឹងថាជាអ្វីឱ្យប្រាកដ នាងតាមមើលបុរសម្នាក់នោះដើរឆ្ងាយទៅៗ ទាល់តែដាច់កន្ទុយភ្នែកមើលលែងឃើញ។ ស្រាប់តែមានគេទះស្មាវិជ្ជនីបែបពញ្ញាក់៖

“មើលអ្វីហ្នឹងវិជ្ជនី?”

“អើយនីស័កទេអី! លេងអីចឹង! គ្មានមើលអីទេ”

“គ្មានមើលអីទេ! តែសម្លឹងមិនដាក់ភ្នែកសោះ”

“តស់! ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ មកនីស័កនៅមើលអីដែរ”

“ចង់ដឹងថាវិជ្ជនីឯងមើលអីហ្នឹងណា! ហាសហា”

“កុំលេងសើចច្រើនពេល ល្ងាចហើយ”

ពួកគេដើរមិនយូរប៉ុន្មានក៏បានមកដល់ផ្ទះកន្លែងលោកយាយរស់នៅ។ គ្រាន់តែមកដល់ផ្ទះភ្លាម មេឃចាប់ផ្តើមងងឹតបន្តិចម្តងៗ ពួកគេស្ទុះស្ទាអ្នកខ្លះងូតទឹក អ្នកខ្លះជួយធ្វើម្ហូបជាមួយលោកយាយ។ វិជ្ជនីនិងនីស័ក គេជួយរៀបចំធ្វើម្ហូបជាមួយលោកយាយ ចំណែកសិទ្ធិ គន្ធានិងស៊ីណា ពួកគេរៀបចំខ្លួនងូតទឹកមុន អាងហើយប្តូរវេនគ្នាជាមួយវិជ្ជនីនិងនីស័ក។ សិទ្ធិតាំងពីមកដល់ផ្ទះភ្លាម ដូចជាមិនមានព្រលឹងនៅក្នុងខ្លួនសោះ ឈរធ្មឹងៗម្នាក់ឯង សូម្បីតែយួរទឹក ក៏មួយៗ មិនដឹងថាមានរឿងអ្វី៖

“សិទ្ធិ! រវល់ធ្វើអីហ្នឹង? ដួសទឹកដាក់មក អស់ទឹកហើយ សិទ្ធិ!” គន្ធាទះស្មាមួយដៃ

“អូយ! មានរឿងអីបានវ៉ៃខ្ញុំ?”

“ឱ្យដួសទឹកដាក់ពាង”

“ចាំបន្តិចមិនបាន នែងាកតិចមើល៍”

“អញសង្ស័យតែទៅផ្សារថ្ងៃមិញ ជាប់ចិត្តអ្នកណាគេនៅក្នុងភូមិទេដឹង”

“កុំចេះតែគិតអីផ្តេសផ្តាសមើលល៍! ស៊ីណា ងូតទឹកដឹងងូតទឹក”

“ន៎! ឃើញអត់ៗ វាបង្វែរសំនួរហើយ”

“ខ្ញុំឈប់និយាយជាមួយ២នាក់ឯងហើយ! ងូតទឹកដែរសិន”

“វាអៀនហើយ វាអៀនហើយ ឃើញអត់គន្ធា ហាសហា” ពួកគេក៏នាំគ្នាងូតទឹករួច ក៏នាំគ្នាផ្លាស់ខោអាវដើម្បី ប្តូរវេនគ្នាម្តង។

និយាយពីវិជ្ជនី នីស័កនិងលោកយាយវិញ នីស័កខ្លាចៗលោកយាយមិនហ៊ាននិយាយជាមួយលោកយាយទេ បើគេចង់ធ្វើអីជួយគេសួរវិជ្ជនី ចំណែកវិជ្ជនីសួរលោកយាយតថាត្រូវធ្វើអី។ ក្រោយពីចម្អិនអាហាររួចរាល់ វិជ្ជនីបានឱ្យលោកយាយទៅអង្គុយសម្រាកលើគ្រែ ហើយយកទឹកឱ្យលោកយាយពិសារ។

ចំណែកគេនិងនីស័កក៏ធ្វើបន្តរបស់ខ្លះជំនួសលោកយាយ។ នីស័ករកវិធីលើកឆ្នាំងបាយចុះពីចង្រ្កានបាយ គេចង់រកកំណាត់មកលើក តែមិនមាន បើលើកនឹងដៃ វាក្តៅ ដោយវិជ្ជនីឃើញនីស័កឆ្លេឆ្លាៗ ក៏រាងទើសចិត្ត៖

“ហើយរកមើលអីគេ? មិនលើកឆ្នាំងចានចុះមក នៅរេរាអីគេ?”

“លើកម៉េចអត់កំណាត់ផង!”

“ចាំមើលខ្ញុំធ្វើឱ្យមើល” វិជ្ជនីយកឈើអុសប្រវែងប្រហែលជាបីចង្អាម២កំណាត់ ហើយយកវាទៅទ្រដៃឆ្នាំងហើយទម្លាក់វាចុះក្រោម។ នីស័កទះដៃសរសើរវិជ្ជនី៖

“វិជ្ជនីពូកែមែន ទាំងស្អាត ទាំងឆ្លាត ទាំងចេះធ្វើម្ហូបទៀត អ្នកណាបានធ្វើជាប្រពន្ធសំណាងងាប់ហើយ”

“និយាយអីនីស័ក? គិតអីឆ្កួតចឹង!”

“ខ្ញុំនិយាយលេងតាស! ខ្ញុំទៅងូតទឹកមុនហើយ ចាំប្រាប់ឱ្យ៣នាក់នោះមកជួយ ឆាប់បានងូតទឹក”

“ចាស! ទៅងូតទឹកមុនទៅ!” វិជ្ជនីក៏នៅមើលបាយសម្ល ចាំវាពុះដាក់វាចុះ ហើយដាក់ដាំទឹកផឹក។

កំពុងតែអង្គុយសុខៗ មានស្រមោលនៅខាងក្រៅចង្រ្កានបាយ ជាស្រមោលមនុស្សដើរ តែមិនឮសម្រឹបជើងអ្វីទាំងអស់។  កន្ទុយភ្នែកវិជ្ជនីចាប់បានស្រមោលខ្មៅនោះ ស្រមោលនោះនៅមួយកន្លែង ក្រោយវិជ្ជនីក្រោកឈរ បម្រុងនឹងដើរទៅមើលឱ្យជិត ស្រាប់តែស្រមោលនោះដើរចេញទៅបាត់ មិត្តភក្តិនាងក៏ឈរនៅមាត់ទ្វារ នាងងាកខ្លួនទៅភ្ញាក់ឱ្យព្រើត។

“ហើយគ្រប់គ្នាមកតាំងថ្មើរម៉ានហ្នឹង?”

“មិញហ្នឹង! ឃើញវិជ្ជនីអើតលើមៗ មើលអីមិនដឹងក៏ខ្ចិលហៅ ឥឡូវទៅងូតទឹកជាមួយនីស័កទៅទុកឱ្យខ្ញុំអ្នករៀបចំ”

“ស្អីគេឱ្យខ្ញុំនិងស័កងូតទឹកជាមួយគ្នា? មើលនិយាយឱ្យស្រួលមើល មួយៗឥឡូវមិនបានទេនិយាយបង្កប់ន័យណាស់ ហ៊ឹស!”

“ទៅវិជ្ជនីទៅងូតទឹកសម្អាតខ្លួនទៅណា! មើលខ្លួនប្រលាក់សុទ្ធតែផេះ និងធ្យូងអស់ហើយ” គន្ធាដើរទៅវិជ្ជនី ចាប់កាន់ដៃវិជ្ជនី។

“អឺ! អឺ! ពួកអ្ហែងរៀបចំទៅណា គ្នាទៅងូតទឹកសិនហើយ” និយាយចប់វិជ្ជនី ផ្លាស់ខោអាវដើម្បីងូតទឹក តែចាំឱ្យនីស័កងូតហើយ បានគេទៅងូតម្តង។

និយាយពីអ្នកបីនាក់ដែលនៅចង្រ្កានបាយវិញ សិទ្ធិលើកឆ្នាំងបាយដាក់លើគ្រែមុខផ្ទះ ចំណែកស៊ីណានិងគន្ធា រៀបចំម្ហូបដាក់ចានខ្លះ ដាក់លើស្លឹកចេកខ្លះ មានត្រីអាំង និងសម្លម្ជូរត្រកួន។ លោកយាយក៏បានងើបចេញពីគ្រែ ដើម្បីឱ្យពួកគេហូបបាយ គាត់មកអង្គុយលើកៅអី ក្បែរនោះ ដោយទឹកមុខស្មើ មិនដឹងថាគាត់កំពុងតែគិតអ្វី។ ក្រោយរៀបចំរួចរាល់ ពួកគេបានជុំគ្នាញ៉ាំបាយ៖

“លោកយាយមកពិសារបាយជាមួយពួកចៅ”

“ចាស! ហូបទៅចៅ យាយកាន់សីល ពេលយប់មិនទទួលទានអាហារទេ”

“ពួកចៅដូចនៅរំខានលោកយាយដល់ហើយ” គន្ធានិយាយបណ្តើរ មើលមុខបណ្តើរ។

“គ្មានទៅរំខានអីទេ បានពួកចៅមករស់នៅកុំឱ្យស្ងាត់ យាយសប្បាយចិត្ត”

“ចុះពូដែលនាំផ្លូវពួកយើង គាត់ត្រលប់មកវិញពេលណាទៅ ទើបគាត់មកនាំពួកយើងទៅក្រុងវិញទៅ?” សិទ្ធិនិយាយបណ្តើរញ៉ាំបណ្តើរតែ មើលទៅមុខនីស័ក។

“អញម៉េចដឹង! មើលមុខអញ នុះៗ!” នីស័កយកដៃចង្អុលទៅកាន់លោកយាយ តែបែបលើកដៃតិចៗជាមួយកន្ទុយភ្នែកផង។

“រឿងចៅដែលជូនពួកចៅត្រលប់ទៅវិញ ចាំមើលមួយថ្ងៃពីរសិនទៅ ពួកចៅកុំបារម្ភអី!” លោកយាយនិយាយចប់ សិទ្ធិនិងនីស័កមើលមុខគ្នា លេបទឹកមាត់ស្ងាត់ឈឹង។

“ចាសលោកយាយមិនអីទេ ពួកចៅអាចចាំបាន” ពួកគេស្ទុះស្ទានាំគ្នាញ៉ាំអាហារអីរួច រៀបចំទុកដាក់អស់ក៏ចូលសម្រាក ទៅខាងក្នុងផ្ទះ។

ព្រលឹមស្រាងៗ លោកយាយអង្គុយលើគ្រែ ដូចចាំពួកគេភ្ញាក់ពីដំណេក។ វិជ្ជនីក្រោកពីដេក ដើរចេញមកខាងក្រៅ ឃើញលោកយាយកំពុងតែអង្គុយ៖

“លោកយាយ!”

“ចាស! ចៅ ប្រាប់គ្នាពួកចៅផង ថ្ងៃនេះយាយទៅភូមិឯក្រៅ ទាល់តែល្ងាចបានយាយមកវិញ មើលគ្នាគ្នីផង កុំទៅណាផ្តេសផ្តាស”

“ភូមិឯក្រៅ? ទីនេះមានភូមិក្រៅមួយទៀត?” វិជ្ជនីគិតក្នុងចិត្ត។

“ពួកចៅ! បើចូលទៅក្នុងភូមិអី ត្រូវតែប្រយ័ត្នប្រយែង ប្រយ័ត្នរករឿងដាក់ខ្លួនណា អ្នកភូមិគេមិនចូលចិត្តមនុស្សមកពីខាងក្រៅទេ”

“ចាស! ចាសលោកយាយ”

“ថង់ប្រាក់ យាយដាក់ខាងមុខអាសនៈ ពួកចៅអាចយកចាយបាន”

“ចាស! ពួកចៅអរគុណលោកយាយណាស់”

“ចឹងយាយទៅហើយ” លោកយាយនិយាយចប់ គាត់ដើរចាកចេញពីផ្ទះនេះបាត់ទៅ។ វិជ្ជនីដើរទៅចង្រ្កានបាយ ធ្វើបាយទឹកឱ្យមិត្តភក្តិញ៉ាំ ដោយមានបន្លែត្រីសាច់ សល់ពីយប់មិញ។ មិត្តភក្តិពួកគេក្រោកឡើង រាងឆ្លេឆ្លាបាត់វិជ្ជនីនិងលោកយាយ។ ពួកគេស្រែករកវិជ្ជនី នីស័កទៅក្បែរអណ្តូង អ្នកខ្លះដើរឆ្ងាយពីផ្ទះបន្តិច៖

“វិជ្ជនី! វិជ្ជនី!”

“អញសង្ស័យវិជ្ជនីទៅក្នុងភូមិជាមួយលោកយាយទេដឹងអាស័ក!”

“អញក៏មិនដឹងដែរ!”

“វិជ្ជនី! វីជ្ជនី!” គន្ធាស្រែករកវិជ្ជនី។

“គ្រប់គ្នា វិជ្ជនីនៅទីនេះ!” ស៊ីណាស្រែកប្រាប់ពួកគេ។

“ពុទ្ធោ! វិជ្ជនី! ពួកខ្ញុំស្មានតែបាត់វិជ្ជនីឯងទៅណាបាត់ហើយ” នីស័កយកដៃជូតញើសថ្ងាស។

“មានបាត់ទៅណា! មកធ្វើបាយម្ហូបឱ្យគ្រប់គ្នាហ្នឹង”

“មកចាំខ្ញុំជួយ!”

“ចាស! គន្ធាជួយហាន់បន្លែនោះតិចមក ស៊ីណាហាន់សាច់បន្តិចមក”

“ចុះពីរនាក់ខ្ញុំមានអីឱ្យជួយអត់” សិទ្ធិសួរវិជ្ជនី។

 “ទៅជួយរកអុសបន្តិចមក”

“Ok! ចឹងតស់អាស័កទៅរកអុសពីរនាក់”

ពួកស្រីៗគេនៅចង្រ្កានបាយធ្វើម្ហូប ចំណែកសិទ្ធិនិងស័កទៅរកអុសឯព្រៃ តែមិនឆ្ងាយពីផ្ទះទេ។ និយាយពីសិទ្ធិនិងនីស័កវិញ ប្រទះឃើញដើមឈើងាប់មួយរាងធំដែរ តែមិនបានយកកាំបិតមក សិទ្ធិក៏រត់ទៅផ្ទះយកកាំបិត នីស័កគេនៅចាំសិទ្ធិយកកាំបិតមក។ នីស័កអង្គុយលើដើមឈើដែលបាក់ដួល ស្រាប់តែគេមើលទៅមេឃខ្មៅងងឹតខ្មួលខ្មាញ់ គួរឱ្យខ្លាច ប្រៀបដូចមានព្រឹត្តិការណ៍អាក្រក់អ្វីមួយកើតឡើង ផ្លេកបន្ទោរភ្លឹបភ្លែតៗ៖

“មេឃនេះដូចចម្លែកម្ល៉េះ! រកភ្លៀងទេដឹង ម៉េចៗអ្ហាងរត់ទៅផ្ទះវិញ” ស្រាប់តែសំឡេងស្រែកហៅពីចម្ងាយ នីស័កក្រឡេកទៅឃើញសិទ្ធិរត់មកពីចម្ងាយ នីស័កក៏ក្រោកឈរ ចាំយកកាំបិតពីសិទ្ធិមកកាប់ដើមឈើយកអុសទៅដុត។ សិទ្ធិរត់សំដៅមករកនីស័កព្រមទាំងស្រែកហៅ៖

“នីស័ក! ដើរមកនេះមក”

នីស័កគិតក្នុងចិត្ត៖

“រត់មកហើយចាំបាច់ឱ្យអញដើរទៅ” ស្រាប់តែមានគេកេះខ្នងនីស័ក នីស័កបែរទៅក្រោយភ្លាមសឹងតែដួលទៅនឹងដី សិទ្ធិលើកកាំបិតឡើងលើ ដូចចង់កាប់អ៊ីចឹង។

“អាស័ក! គឺអញណា៎! អ្ហែងកើតអី?”

នីស័កប្រៀបដូចជាមនុស្សភ្ញាក់ពីយល់សប្តិ ផ្ទៃមេឃធម្មតា ចំណែកសិទ្ធិគឺឈរនៅក្រោយខ្នងគេទៅវិញ។ នីស័កថយចេញពីសិទ្ធិបន្តិច៖

“អាសិទ្ធិមែន”

“អើអញអ្ហះ! យីអានេះវ៉ី!”

“ចុះរត់អម្បាញ់មិញជាអ្នកណាគេ?” នីស័កគិតក្នុងចិត្ត។

“នេះ! កាំបិត កាប់មកចាំអញលីទៅផ្ទះ”

នីស័កតាំងស្មារតី យកកាំបិតពីសិទ្ធិ ហើយកាប់ដើមឈើងាប់ៗនោះ។ កាប់បានមួយគំនរល្មមហើយ ពួកគេក៏នាំគ្នាជញ្ជូនយកទៅដាក់ចង្រ្កានបាយ។ ក្រោយធ្វើការងារគេរួចហើយ នីស័កនិងសិទ្ធិ គេរៀបចំខ្លួន ងូតទឹកមុនពួកស្រីៗ។ ចំណែកស្រីៗធ្វើអីរួច លើកយកមកដាក់លើគ្រែ ដើម្បីនាំគ្នាញ៉ាំអាហារពេលព្រឹក។

ថ្ងៃត្រង់បន្តិច គ្រប់គ្នាសម្រាកលេងលើគ្រែខាងមុខផ្ទះ ចំណែកលោកយាយក៏គាត់មិននៅ។ ម្នាក់ៗមានគំនិតចង់ដើរលេងឯផ្សារក្នុងភូមិ៖

“ពួកយើងអត់ធ្វើអីដដែលទៅលេងក្នុងភូមិហ្អី!”

“សិទ្ធិ! លោកយាយប្រាប់ថាកុំឱ្យទៅណាផ្តេសផ្តាស ល្ងាចលោកយាយគាត់មកវិញហើយ ប្រយ័ត្នបាត់ពួកយើងគាត់រកមិនឃើញគាត់បារម្ភ”

“អូយ! ស្មុគស្មាញម៉្លេះវិជ្ជនី មើលតែរាងល្ងាចតិចមកវិញមក ទាន់ហើយ!”

“គ្នាចង់ទៅលេងក្នុងភូមិដែរសិទ្ធិ!”

“ចុះស៊ីណាទៅអត់?”

“គន្ធាទៅខ្ញុំក៏ទៅដែរ វិជ្ជនីនិងនីស័កទៅដែរទៅ”

“អើយ! ពិបាកឃាត់គ្រប់គ្នាណាស់ ទៅតែកុំបង្ករឿងឱ្យសោះ”

“វិជ្ជនី! មើលតែពួកខ្ញុំហ្នឹងជើងកាប់ចាក់ ស្គាល់គ្នាតាំងពីតូច នីស័កអត់មាត់កចឹង?”

“គ្មានអីទេ! បើទៅ ទៅឥឡូវទៅ ឆាប់បានមកវិញ” និយាយចប់គ្នារួចរាល់ ពួកគេរៀបចំខ្លួនទៅក្នុងភូមិ។

ពួកគេដើរតាមផ្លូវដែលលោកយាយនាំគេពេលទៅលើកមុន មិនយូរប៉ុន្មានពួកគេបានមកដល់ផ្សារក្នុងភូមិ។ អ្នកលក់ដូរក្នុងផ្សារគឺមានសភាពដូចទូទៅធម្មតា ពួកគេដើរ ស្រាប់តែបាត់សិទ្ធិ មិនដឹងដើរទៅឯណាបាត់។ ពួកគេងាកឆ្វេង ងាកស្តាំ មិនដឹងជាសិទ្ធិនេះគេទៅណា៖

“ហើយដើរមកជាមួយគ្នាមិញ សិទ្ធិគេបាត់ទៅណា?”

“ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរវិជ្ជនី បើវាដើរពីក្រោយគេសុខៗមិនដឹងជាបាត់ទៅ?”

“អើយ! កុំខ្វល់ពីវាពេក ធំហើយមិនមែនកូនក្មេងឯណា ដើរលេងមួយជុំ ពីរជុំសិនទៅ តែតិចទៀតវាដើររកពួកយើងវិញហើយ”

“ចឹងស៊ីណាចង់ទៅដើរមើលអី?” គន្ធាចាប់កាន់ដៃស៊ីណាជាប់។

“យើងទៅមើលខាងមុខទៅ ឃើញមនុស្សជុំៗកំពុងធ្វើអីនោះ?” ស៊ីណាគន្ធាក៏ដើរតិចៗទៅមុខ។

“ឥឡូវគិតម៉េចវិជ្ជនី! ចាំសិទ្ធិសិន ឬក៏ឱ្យវាមករកពួកយើងខ្លួនឯង”

“ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ តែតាមពីរនាក់នោះសិនទៅ ចាំតាមរកសិទ្ធិតាមក្រោយ”

វិជ្ជនីនិងនីស័កក៏ដើរតាមពីក្រោយគន្ធានិងស៊ីណា។ កន្លែងដែលពួកគេទៅមើលនោះ មានប្រុស២ ៣នាក់ បង្ហាញពីអាគមឆ្អឹងដែកស្បែកស្ពាន់ កាប់មិនមុតដុតមិនឆេះ មានព្រួសភ្លើងទៅលើអាកាសទៀត។

បើនៅភ្នំពេញ គេអាចហៅថាបាស៊ី ឬសៀក តែនេះមិនមែនឆ្ពិនភ្នែកទេ គឺគេយកកាំបិតមកកាប់មនុស្សពិតៗ ដោយគេកាប់ដើមចេកសាកឱ្យមើលពីដំបូង ភ្លើងដុតពិតតែម្តង ពួកគេមើលក៏ស្រៀវជំនួស មានតែយកដៃបិទភ្នែក ខ្លាចតែមានឈាមចេញពីមនុស្សដែលឈរឱ្យគេកាប់ មានសាក់យ័ន្តពេញខ្លួន។ បន្ទាប់ពីមើលសកម្មភាពទាំងអស់នេះចប់ ពួកគេក៏ដើរត្រលប់មកក្រោយ វិញណាមួយតាមរកនីស័កសិន។ សំឡេងស្រែកពីចម្ងាយថា៖

“ឈប់! ឈប់! ឈប់អាចោរចង្រៃ!”

មនុស្សចៀសផ្លូវឱ្យបុរសនោះរត់ ថែមទាំងមានបុរសម្នាក់ រត់តាមក្រោយជាមួយគ្នាគេ២នាក់។ ពួកគេសម្លឹងមើលពីចម្ងាយគឺជាសិទ្ធិ កំពុងតែរត់ប្រវេប្រវា គេចពីបុរសដែលកំពុងតែរត់ដេញតាមគេ។ ស្រាប់តែសិទ្ធិរត់ រវល់តែងាកមើលក្រោយ ក៏បានរត់មកបុកតុអ្នកលក់ផ្លែឈើ ក្រឡាប់ខ្លួន ដួលរមៀលមកក្បែរជើងនារីម្នាក់កំពុងតែ រើសខ្សែកនិងខ្សែដៃ។

“យើស! អាចោរចង្រៃហ៊ានមានជើងមានដៃ មកលួចរបស់របក្នុងភូមិផង យើស!”

“ខ្ញុំមិនបានលួចទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែកាន់មើល ខ្ញុំមិនបានលួចទេ” សិទ្ធិលើកដៃសំពះ។

“មាត់ថាមិនបានលួច ចុះនៅដៃឯងនោះជាស្អីវិញ?”

មានភាគបន្ត…

និយាយពីបុរសម្នាក់កំពុងតែបើកឡានវិញ គេមានឈ្មោះថានីស័ក គេជាបុរសសង្ហា ខ្ពស់ ស ទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ពេលកំពុងបើកឡាន។ នារីម្នាក់ដែលកំពុងតែអង្គុយក្បែរគេនោះ ឈ្មោះថាវិជ្ជនី ទឹកមុខប្រែជាស្រពោនមិនដឹងក្នុងចិត្តនាងកំពុងតែមានរឿងអ្វីនោះទេ។ នាងជាមនុស្សពិសេសចម្លែកខុសគេបន្តិច នាងមានគ្រូបាធ្យាយកាន់តាមថែរក្សានាង ពេលមានរឿងអ្វីមួយនាងតែងតែដឹងមុនជានិច្ច។ ចំណែកនារីដែលអង្គុយនៅកៅអីក្រោយ កំពុងតែដេកលង់លក់ដូចជាមនុស្សអស់កម្លាំងនៅខាងឆ្វេងដៃក្បែរកញ្ចក់ឡានមានឈ្មោះថាគន្ធា។ គន្ធជាមនុស្សដែលឆាប់ឆេឆាវ ហើយឆាប់ខ្លាចពេលជួបរឿងអ្វីមួយរន្ធត់ៗ តែនាងស្រលាញ់មិត្តភក្តិដូចបងប្អូន។ ចំណែកបុរសនៅកណ្តាលគេមានឈ្មោះសិទ្ធិ  កំពុងតែផ្អែកស្មានឹងនារីម្នាក់ទៀត ទាំងទឹកភ្នែកជោគពេញផ្ទៃមុខ ខ្លួនប្រាណដូចជាល្ហិតល្ហៃអស់កម្លាំង មិនដឹងថាកំពុងតែខូចចិត្តរឿងអ្វី។ នារីដែលត្រូវសិទ្ធិផ្អែកស្មានាងឈ្មោះស៊ីណា។ នាងជាមនុស្សម៉ត់ចត់មិនចេះខ្លាច បែបចរិតមនុស្សប្រុស មានសាច់បន្តិច ហើយសម្តីរាងនិយាយកាងៗ តែនាងជាមនុស្សស្មោះត្រង់និងស្រលាញ់មិត្តភក្តិរបស់នាងណាស់។

តៃកុងឡានជានីស័ក ចេះតែបន្តដំណើរទៅមុខ កំពុងតែចាកចេញពីភូមិមួយស្ងាត់ជ្រងំ ព្រមទាំងមានអមនុស្សជាព្រលឹងស្រមោលខ្មៅ នៅឈរតាមមាត់ផ្លូវ មានតែវិជ្ជនីប៉ុណ្ណោះដែរអាចមើលឃើញ។ មិនដឹងផ្សែងហោះមកពីណា មកកាត់ចង្កៀងឡាន នីស័កប្រឹងទប់ចង្កូតឡានមួយទំហឹង។ ឡានស្រាប់តែឈប់ង៉ក់ ដោយសារនីស័កជាន់ហ្វ្រ័ងជាប់។ នីស័កនិងវិជ្ជនីងើបមុខឡើង មើលទៅកញ្ចក់ខាងមុខឡាន មានដើមអំពិលទឹកបារាំងប៉ុនណាណី។ បើនីស័កចាប់ហ្វ្រ័ងមិនជាប់ទេ ច្បាស់ជាបុកដើមឈើនោះមិនខាន។ ម្នាក់ៗក្នុងឡានសឹងតែព្រលឹងហោះចេញពីខ្លួនបាត់ទៅហើយ ស៊ីណាស្រែកសួរនីស័ក៖

“មានរឿងអីហ្នឹង? នីស័ក!”

“ឡានបែកកង់! សំណាងហើយមិនមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត កុំអីមានរឿងធំទាំងអស់គ្នាមិនខាន” នីស័កឆ្លើយទាំងបែកញើសជោកមុខ។

“ហ៊ឺ… ហ៊ឺ…. ខ្ញុំចង់ទៅផ្ទះវិញ” គន្ធាប្រែជាយំ ដូចកូនក្មេងបៀមដៃ។

“គន្ធា! កុំយំដូចកូនក្មេងមើល៍! ផ្ទះគង់តែទៅទេ ឥឡូវជួយគ្នាសិន ឱ្យឡានដំណើរការវិញសិន”

“គ្មានសង្ឃឹមទេនីស័កអើយ! ថ្មើរណេះនេះហើយ មានមនុស្សឯណា ហើយសំខាន់ពួកយើងនេះមិនដឹងនៅកន្លែងណាឱ្យប្រាកដទៀត?” សិទ្ធិបើកទ្វារចុះពីឡាន។

នីស័កដើរទៅខាងមុខឡាន មើលកង់ឡានខាងឆ្វេងធូរស្ពែត។ ទឹកមុខអស់សង្ឃឹម រួចដើរទៅជិតសិទ្ធិ។

“អ្ហែងធ្លាប់រស់នៅទីនេះ មានស្គាល់កន្លែងណាធ្វើឡានអត់?”

“គ្នាធ្លាប់រស់នៅមែន តែកាលនោះតូចហ្នឹង! ឥឡូវធំហើយម៉េចនឹងចាំទៅ!”

“ចឹងក៏និយាយដែរអ្ហះ!”

“គន្ធាឯងទៅណាអ្ហះ! គន្ធា គន្ធា” វិជ្ជនីស្រែកហៅគន្ធា ចំណែកគន្ធាបែរជាទៅឈរកណ្តាលថ្នល់ យកដៃបក់ហៅអ្នកណាមិនដឹង។

ស្រាប់តែឡានមិនដឹងមកពីណា ស្ទុះមកយ៉ាងលឿន ស៊ីណារត់ទៅទាញគន្ធា ឡើងលោះព្រលឹងគ្រប់គ្នា។

“គន្ធាឯងឆ្កួតទេអី! ទៅឈរកណ្តាលថ្នល់ឆ្កួតឡប់ចឹង ប៊ិះឡានបុកឯងទៀត!”

“ខ្ញុំចង់ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ ខ្ញុំមិនចង់នៅកន្លែងនេះទេ!” ស៊ីណាស្រាប់តែទះគន្ធាមួយកំផ្លៀង។

“ស៊ីណា ឈប់ទៅ!” វិជ្ជនីចាប់ដៃស៊ីណា។

“គ្រប់គ្នាមើលវាទៅ! វាឆ្កួតឡប់ហើយ សួរថាគ្រប់គ្នាចង់នៅទីនេះមែនគន្ធា?”

នីស័កនិងសិទ្ធិដើរចូលទៅជិតគន្ធា៖

“កំហុសខ្ញុំ! ឱ្យខ្ញុំសុំទោស បើខ្ញុំមិននាំអ្នកទាំងអស់គ្នាមក ក៏វាមិនមានរឿងនេះកើតឡើងដែរ”

“សិទ្ធិឯងកុំនិយាយអ៊ីចឹង គ្មានអ្នកណាចង់ឱ្យមានរឿងមួយនេះកើតឡើងដែរ”

“មែនហើយគ្នាយើង វិជ្ជនីនិយាយត្រូវ ឥឡូវពួកយើងឈប់ទម្លាក់កំហុសឱ្យគ្នាទៅ។ ព្យាយាមជួយគ្នារកវិធីដោះស្រាយ ដើម្បីត្រលប់ទៅភ្នំពេញវិញទាំងអស់គ្នា”

“បើមានឡានធ្វើដំណើរអ៊ីចឹង ប្រហែលជាមានមនុស្សអាចធ្វើដំណើរតាមហ្នឹងទៀត!” វិជ្ជនីឱបស្មាគន្ធា។

“នុ៎ះ! គ្នាយើងមានឡានជិះមក” សិទ្ធិឆ្លេឆ្លាស្ទុះទៅចិញ្ចើមផ្លូវ ដើម្បីស្ទាក់ឡាន។

សិទ្ធិលើកដៃគ្រវី ដោយទឹកមុខព្រួយបារម្ភខ្លាចឡានគេមិនឈប់ នីស័កដើរទៅឈរក្បែរនោះ៖

“ឡាន! ឈប់! ឈប់ជួយពួកខ្ញុំផង!”

សិទ្ធិព្យាយាមស្រែកផង បក់ដៃផង តែឡានបែរជាជិះលឿនស្លៅ។ ដូចមិនឃើញពួកគេឈរនៅមាត់ផ្លូវសោះ ទោះបីជាងងឹតស្ទុងៗតែហ្វាឡានគួរតែឃើញ។

“អើយអញ! ខំស្រែកឱ្យឈប់ប៉ុណ្ណោះហើយ វាមិនឈប់សោះ!” សិទ្ធិមួម៉ៅ។

“សិទ្ធិ! នីស័ក! ឡានអម្បាញ់មិញត្រលប់មកវិញហើយ គេមកជួយពួកយើងហើយ” វិជ្ជនីនិយាយផងអរផង។

“មែនហើយវិជ្ជនី!” តែបែរជាមើលទៅគន្ធាវិញ អង្គុយខ្ទប់មុខយំនៅខាងក្រោយឡាន មិនខ្វល់អ្វីទាំងអស់។

ស្រាប់តែឡាននោះត្រលប់ក្បាលមកក្រោយវិញ តែក្នុងឡានគ្មានមនុស្សជិះទេ មានតែតៃកុងឡានម្នាក់ប្រុសរាងចំណាស់ម្នាក់អង្គុយបើក ជាឡានតូរីស១៤កៅអី ។

សិទ្ធិដើរទៅជិតកញ្ចក់ឡានខាងមុខ គោះកញ្ចក់ហើយលើកដៃសំពះ៖

“ជម្រាបសួរពូ! ពួកខ្ញុំសុំទៅជាមួយផងបានទេពូ ឡានពួកខ្ញុំខូច ពូគ្រាន់តែជួយជូនខ្ញុំទម្លាក់ក្នុងភូមិ ចាំភ្លឺខ្ញុំរកជាងខ្លួនឯងពូ!”

ពូនោះបើកកញ្ចក់ឡាន មិននិយាយអ្វីទាំងអស់ គ្រាន់តែងក់ក្បាល។ សិទ្ធិឃើញគាត់ងក់ក្បាល ក៏លើកដៃសំពះអរគុណ ដើរទៅហៅមិត្តភក្តិឱ្យឡើងឡាន។

“តស់គ្នាយើង! គាត់ព្រមជូនយើងទៅទម្លាក់ក្នុងភូមិ ហើយចាំយើងរកជាងមកធ្វើឡាន”

“ចុះឡានទុកចោលហ្នឹង?”

“អើ! បើមិនទុកចោលសិន ឯងនៅចាំមែន?”

“ស័ក! ទៅទាំងអស់គ្នាទៅមិនអីទេ ចាំរកជាងបានត្រលប់មកយកឡានវិញទៅ!”

វិជ្ជនីនិយាយចប់ ដើរទៅក្បែរគន្ធា ទាញដៃគន្ធាឱ្យឡើងឡាន។

“មែនហើយអាស័កទៅទាំងអស់គ្នាទៅ!” ស៊ីណាយកអីវ៉ាន់ចេញពីឡានស័ក ដែលសំខាន់ៗរួច ដើរទៅបើកទ្វារពូម្នាក់នោះ នាំគ្នាឡើងឡានទាំងអស់គ្នា។

ពេលឡើងឡានអស់ សិទ្ធិមើលសភាពឡាន ដូចជាឡានគេដឹកផ្លែឈើនិងអីវ៉ាន់ មិនមែនជាឡានសម្រាប់រត់តាក់ស៊ីទេ។ ហើយក្នុងឡានពោសពេញដោយសំរាមនិងរោមសត្វមាន់និងទា ហើយធុំក្លិនអាក្រក់ណាស់ ដូចជាឡានដែលមិនបានសម្អាតម្តងសោះ។ ឡានចេះតែបើកទៅមុខ នីស័កនិងសិទ្ធិ ចេះតែមើលតាមបង្អួចឡាន ក្រែងលោមានផ្ទះអ្នកភូមិនៅក្បែររកចូលសួរគេ ដើម្បីរកជាងធ្វើឡាន។ សិទ្ធិមើលពីចម្ងាយ ឃើញផ្ទះមួយគេបើកភ្លើងស្ទុងៗ គិតថាមានអ្នកភូមិហើយ ទៅដល់រកឈប់សួរគេ។

“ពូ! ខាងមុខដូចមានផ្ទះ ចាំពូទម្លាក់ខ្ញុំទីនោះទៅ!”

ពូតៃកុងឡានមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ គាត់បានត្រឹមតែងក់ក្បាល ប្រាប់ជាសញ្ញាថា៖

“ដឹងហើយ!” តែពួកគេបានត្រឹមតែឃើញគាត់ងក់នៅក្នុងកញ្ចក់ឡានប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេចុះពីឡាន លើកដៃសំពះអរគុណពូតៃកុងឡាន ចំណែកពូនោះក៏បើកឡានចេញទៅបាត់ទៅ។ ពួកគេនាំគ្នាដើរសំដៅទៅរកផ្ទះមួយនោះ ដើរបានឆ្ងាយបន្តិចនាំគ្នាឈប់ មិនដឹងជាមូលហេតុអ្វី៖

“ឯណាផ្ទះដែលឯងឃើញនោះអាសិទ្ធិ?” ស៊ីណានិយាយទាំងមួម៉ៅ កំពុងតែអស់កម្លាំងដេកលក់ស្រួលផង។

“អញឃើញច្បាស់ណាស់! ឥឡូវដើរមកតាមអញមក”

“ពួកយើងទៅភ្នំពេញវិញទៅហ្អី? ខ្ញុំខ្លាចណាស់!” គន្ធានិយាយបណ្តើរឱបដៃវិជ្ជនីឡើងជាប់។

“គន្ធា! គន្ធា! ខ្លាចរឿងអី? មិនអីទេ យើងគង់តែទៅភ្នំពេញវិញទេ” វិជ្ជនីយកដៃអង្អែលស្មាគន្ធា។

“គន្ធាអើយ កុំបារម្ភអី!” ស៊ីណាឈរជិតវិជ្ជនី។

គ្រប់គ្នាក៏ដើរតាមសិទ្ធិ ឃើញមានភ្លើងអំពូលប្លុងៗពីចម្ងាយ ពួកគេក៏បានដើរសំដៅទៅរកផ្ទះមួយនោះ។

“ពួកយើងដូចដើរឆ្ងាយដែរហើយសិទ្ធិ!” វិជ្ជនីឈប់ដើរ ពួកគេមើលមុខវិជ្ជនីគ្រប់គ្នា។

“នុះ! ផ្ទះនៅមុខនោះ ជិតដល់ហើយ”

“តែខ្ញុំគិតថា ពួកយើងគួរតែទៅថ្នល់វិញទៅ! មេឃដូចជិតភ្លឺ វាងាយស្រួលរកគេឱ្យជួយពួកយើង”

“តែខ្ញុំចង់រកកន្លែងឱ្យពួកយើងសម្រាកសិន ល្មមតែឡានជួសជុសហើយនោះ”

សំឡេងខ្យល់ វូៗ អង្គើអស់ស្មៅដែលដុះចង់លិចផុតក្បាលរបស់ពួកគេ ទាំងពួកគេនៅវិលវល់ក្នុងព្រៃនោះនៅឡើយ។ ចំណែកផ្ទះដែលពួកគេបានឃើញពីចម្ងាយ ដើរឆ្ងាយមកហើយតែនៅតែមិនដល់។ ពួកគេកំពុងតែដើរ មេឃក៏ចាប់ផ្តើមបញ្ចេញរស្មីនាព្រឹកព្រលឹម សំឡេងមាន់រងាវក៏បន្លឺឡើង។

ពួកគេស្រាប់តែភ្ញាក់ បានដើរមកដល់កន្លែងមួយ មានផ្ទះខ្ទមចាស់ទ្រុឌទ្រោមមួយ ធ្លុះធ្លាយអស់ទៅហើយ ដែលគេទុកចោលយូរឆ្នាំមកហើយ គ្មានអ្នកណាគេរស់នៅទេ។ អ្វីដែលចម្លែកទៀតនោះ មានអណ្តូងទឹកមួយនៅចំហៀងផ្ទះ ផ្គុំដោយថ្មដុំធំៗ កម្ពស់ប្រហែលជិត១ម៉ែត្រពីដីចាស់ទ្រុឌទ្រោម ស្មៅក្បែរអណ្តូងដូចជាដុះលាស់ត្រួយខ្ចីល្អណាស់ អាចមកពីទីនោះជាសរសៃទឹកក្រោមដី វាធ្វើឱ្យចំហាយទឹក ជួយដល់ដីទីនោះមានជីវជាតិ ជួយដល់ដំណាំនិងរុក្ខជាតិដុះលូតលាស់បានល្អ វិជ្ជនីស្រាប់តែមានអាការចម្លែក ឈរធ្មឹងមិនដឹងថាមានរឿងអ្វី ស្រាប់តែនឹករូបភាពមួយលេចចេញមកចំពោះមុខ៖

“រត់ស្រួលបួល បងមើលកូនផងប្រយ័ត្នធ្លាក់ក្នុងអណ្តូង បងគួរតែសង់វាឱ្យខ្ពស់ជាងនេះទៅ!”

“ទើបតែ២ខួបកន្លះសោះ ចេះរត់តេះតះហើយ អូនមើលចុះ!”

“វិជ្ជនី វិជ្ជនី! តស់ពួកយើងគួរតែចាកចេញពីទីនេះទៅ ពួកយើងគួរតែដើរទៅរកផ្លូវថ្នល់ទៅ ក្រែងលបមានឡានម៉ូតូ អាចជួយពួកយើងបាន” នីស័កនិយាយបណ្តើរ ដើរចុះដើរឡើងបណ្តើរ ចំណែកសិទ្ធិទៅអង្គុយលើមាត់អណ្តូង។ ចំណែកគន្ធា គិតតែនិយាយម្នាក់ឯង៖

“ទៅផ្ទះវិញ! ទៅផ្ទះវិញ!”

“នែ! គន្ធាឯងនេះវាកើតអី ធ្វើឱ្យរឹងមាំមើល មួយៗម៉េចគិតថាខ្ញុំចង់រស់នៅទីនេះណាស់ហ្អី?”

“ខ្ញុំមិនដឹងទេ! តែខ្ញុំចង់ទៅផ្ទះវិញ វិជ្ជនីប្រាប់ពួកគេទៅ ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញទៅណា”

គន្ធាដើរទៅជិតវិជ្ជនី អង្វររុញដៃវិជ្ជនី។ សិទ្ធិងើបគូទចេញពីអណ្តូង៖

“នែវាឆ្កួតអីឯងគន្ធា! ឥឡូវពួកយើងមិនកំពុងតែរកវិធីត្រលប់ទៅវិញហ្អី!”

“កំហុសគឺមកពីឯងហ្នឹង! ដែលនាំពួកយើងមកទីនេះ ឥឡូវឯងមានឃើញអត់ថាអ្វីដែលកើតឡើងចំពោះពួកយើង?”

“ខ្ញុំអ្ហ៊ែះ? អូ៎! គ្រប់យ៉ាងមកពីខ្ញុំអ្នកនាំអ្នកទាំងអស់គ្នាមកទីនេះ អាស័កឯងនិយាយមើល ថាគ្រប់យ៉ាងមកពីខ្ញុំ?”

“អើយ! គ្រប់គ្នាកុំវែងឆ្ងាយ កាន់តែនិយាយកាន់តែវែងឆ្ងាយហើយនេះ ឥឡូវកុំបន្ទោសគ្នា ពួកយើងចាកចេញពីកន្លែងនេះទៅ!” ស្រាប់តែគន្ធារត់ទៅច្រានសិទ្ធិ ដួលទៅនឹងដី។

សិទ្ធិក្រោកឡើង ក៏ប្រតាយប្រតប់ជាមួយគន្ធា។ វិជ្ជនីចូលទៅឃាត់ ត្រូវបានសិទ្ធិគ្រវាសដៃត្រូវវិជ្ជនី។ វិជ្ជនីទៅដួលនៅក្បែរអណ្តូងទឹក សឹងតែធ្លាក់ចូលអណ្តូង បាននីស័កនៅក្បែរនោះទាញដៃទាន់។

“វាឆ្កួតអីឯងអាសិទ្ធិ! គន្ធាគ្នាស្រីអ្ហះ!”

“ស្រីក៏អញវាយដែរ ឱ្យតែធ្វើឆ្កួតៗចឹង!”

ស៊ីណាលើកវិជ្ជនី ដៃវិជ្ជនីមានត្រូវរបួសបុកនឹងមាត់អណ្តូង មានឈាមជាប់នៅមាត់អណ្តូងមួយចំនួន។

“វិជ្ជនីឯងយ៉ាងម៉េចហើយ? មានឈាម! វិជ្ជនីត្រូវរបួស!” នីស័កដើរទៅក្បែរវិជ្ជនី។

“នេះលទ្ធផលឃើញអត់អាសិទ្ធិ! វិជ្ជនីសឹងតែធ្លាក់ក្នុងអណ្តូង ឥឡូវត្រូវរបួសទៀត” ស៊ីណាដើរទៅក្បែរគន្ធា គន្ធាឱនមុខដាក់ឱ្យស៊ីណា។ សិទ្ធិលើកដៃសំពះវិជ្ជនី៖

“ខ្ញុំសុំទោសវិជ្ជនី ខ្ញុំគ្មានចេតនាទេ! ខ្ញុំសុំទោស!”

“មិនអីទេសិទ្ធិ តែពួកយើងជាមិត្តភក្តិនឹងគ្នា គួរតែស្រលាញ់គ្នាលើកទោសឱ្យគ្នា ថ្ងៃក្រោយកុំធ្វើចឹងទៀត ណាមួយគន្ធាជាស្រី គ្នាមិនរឹងមាំដូចពួកឯងទេ”

“ឥឡូវយើងគួរតែចាកចេញពីនេះ ខ្ញុំនឹងនាំអ្នកទាំងអស់គ្នាចេញពីទីនេះត្រលប់ទៅវិញ! គន្ធាគ្នាសុំទោសណា!”

“ឥឡូវកុំនាំគ្នានិយាយអីច្រើន ឆាប់នាំគ្នាចេញពីទីនេះទៅ យើងដូចជានៅកណ្តាលព្រៃតែគ្នាយើងហើយ ទីនេះគ្មានមនុស្សដើរកាត់ទេ” នីស័កក៏គ្រាហ៍វិជ្ជនី។

សំឡេងខ្យល់បក់មកវូ ដើមឈើនៅទីនោះរេរាំតាមខ្យល់មិនឈប់។ ម្នាក់ៗទឹកមុខរាងហេវហត់ដោយសារអត់បាយ អត់ទឹកតាំងពីយប់ មាត់ស្លេកៗ អាការម្នាក់ៗមិនសូវនឹងន និងមានកម្លាំងប៉ុន្មានទេ។ ស្រមោលមនុស្សពីចម្ងាយ សម្លៀកបំពាក់ អាវសាច់កំណាត់ ស្លៀកសំពត់សាច់គគីរ ចម្លែកត្រង់រុំក្រមានៅក្បាល បាំងផ្ទៃមុខមួយចំហៀង ដៃជ្រីវជ្រួញមានកាន់កន្រ្តកស្លា មានបាយហូបខ្ចប់ស្លឹកចេក ព្រមទាំងទៀនធូប និងមានម្លូស្លា។

គាត់ឈប់ង៉ក់ សម្លឹងមើលទៅពួកគេពីចម្ងាយដោយអាការចម្លែក។ គាត់មិនព្រមបន្តដំណើរទៅមុខទៀតទេ គាត់នៅតែសម្លឹងមុខពួកគេ ដោយយកដៃមកខ្ទប់ក្រមាខាងឆ្វេង យើងអាចឃើញត្រឹមតែមុខគាត់ខាងស្តាំតែមួយចំហៀងប៉ុណ្ណោះ។ គាត់មានកែវភ្នែកមុតស្រួច ពណ៌ប្រាក់ គួរឱ្យចម្លែក កម្រមានមនុស្សកែវភ្នែកមានពណ៍បែបនេះណាស់ បើមនុស្សធម្មតាទទួលមានកែវភ្នែកពណ៍ត្នោតចាស់ទេ។

អ្វីដែលចម្លែកពួកគេនៅទីនេះយូរមកហើយ មិនទាន់ឃើញមាននរណាដើរកាត់នេះទេ តែនេះស្រាប់តែមានមនុស្សពួកគេមិនដឹងថា ជាមនុស្សឬជាខ្មោច ដែលលងពួកគេទាំងថ្ងៃបែបនេះ។ វិជ្ជនីដើរទៅទល់មុខលោកយាយ ហើយលើកសំពះ៖

“ជម្រាបសួរលោកយាយ តើចៅអាចពឹងលោកយាយជួយនាំផ្លូវពួកចៅចាកចេញពីនេះបានទេ?” លោកយាយគាត់មិនមាត់ក៏អ្វីទាំងអស់ គាត់បានត្រឹមងក់ក្បាល ហើយដើរសំដៅទៅមាត់អណ្តូង យកបាយម្ហូបដែលខ្ចប់ស្លឹកចេកចេញពីកន្រ្តក ជាមួយទៀនធូប ម្លូស្លា ហើយបើកស្លឹកចេក មានបាយនិងសាច់ជ្រូកចៀន គាត់បានយកអ្វីម៉្យាងមកដាក់ជិតបាយ ហើយអុជធូបដោតជាប់ដីនៅទីនោះ។

រួចគាត់ក៏លើកកន្រ្តកមកកាន់អ្វីហើយ ដើរមកជិតវិជ្ជនី។ នីស័ក សិទ្ធិ ស៊ីណា និងគន្ធា មើលទៅលោកយាយដោយអាការងឿងឆ្ងល់ ពួកគេមិនមាត់ក ឬសួរនាំអ្វីទាំងអស់។

“ពួកចៅ! ដើរមកតាមយាយមក” គាត់និយាយតែប៉ុននេះ រួចក៏ដើរទៅមុខត្រង់ គ្រប់គ្នាក៏ដើរតាមពីក្រោយ។ អ្វីដែលងឿងឆ្ងល់នោះ គឺនីស័កបែរខ្លួនមកខាងក្រោយ មកមើលសំណែនដែលលោកយាយសែននៅមាត់អណ្តូង៖

“តើគាត់សែនសំណែននេះឱ្យអ្នកណា?”

ដើរមិនយូរប៉ុន្មាន ក៏បានមកដល់ផ្ទះខ្ទមរបស់គាត់រស់នៅ។ ផ្ទះរបស់លោកយាយ ជាខ្ទមឈើមានគ្រែនៅពីមុខផ្ទះ មានអណ្តូងទឹកនៅចំហៀងផ្ទះ មានបន្លែដំណាំតិចតួច នៅមិនឆ្ងាយពីអណ្តូងទឹកប៉ុន្មានដែរ។ ពួកគេអង្គុយនៅលើគ្រែមុខផ្ទះ រង់ចាំលោកយាយចេញពីក្នុងផ្ទះរបស់គាត់មកវិញ។

“ពួកយើងគួរតែសម្រាកនៅទីនេះសិនក៏បាន ចាំឱ្យលោកយាយនាំពួកយើងទៅផ្លូវថ្នល់ ដើម្បីរកអ្នកភូមិឱ្យជួយធ្វើឡានយើង ឆាប់បានត្រលប់ទៅភ្នំពេញវិញ!”

“មែនហើយស័ក! គ្នាយល់ស្របសម្តីឯងនិយាយ តែគ្នាដូចជាឃ្លានដល់ហើយ”

លោកយាយក៏ចេញពីក្នុងផ្ទះមកខាងក្រៅ។

“ពួកចៅ មកពីណាវិញ? បានមកដល់ភូមិមួយនេះ!”

ពួកគេមើលមុខគ្នា មិនដឹងថាឱ្យអ្នកណាជាអ្នកឆ្លើយ វិជ្ជនីក៏បានតបទៅលោកយាយ។

“ចាស! លោកយាយពួកខ្ញុំជាអ្នកភ្នំពេញ មកលេងខេត្តបាត់ដំបងនេះ ពួកខ្ញុំចាកចេញពីក្នុងភូមិ តែឡានបែកកង់ ក៏មិនដឹងថាហេតុអ្វីពួកខ្ញុំបានដើរចូលមកក្នុងព្រៃ ហើយក៏វង្វេងផ្លូវមិនអាចត្រលប់ទៅភ្នំពេញវិញបាន”

“អូ! យាយយល់ហើយ ពួកចៅសម្រាកនៅទីនេះសិនចុះ មួយថ្ងៃពីរទៀតសឹមត្រលប់ទៅវិញ ចាំយាយពឹងពាក់អ្នកភូមិឱ្យនាំចៅត្រលប់ទៅក្រុងវិញបាន ដោយសារតែអ្នកដែលយាយចង់ឱ្យនាំចៅនោះ គេប៉ុន្មានថ្ងៃនេះឡើងទៅក្រុងវិញបាត់ទៅហើយ ទាល់តែ២-៣ថ្ងៃបានមកវិញ” ម្នាក់ៗស្តាប់ហើយឆ្ងល់។

“ចុះម៉េចមានតែពូហ្នឹងទេ? នាំពួកខ្ញុំបាន ចុះអ្នកផ្សេងអត់ស្គាល់ផ្លូវ!” នីស័កគិតក្នុងចិត្ត។

“ចាស! លោកយាយមិនមានបញ្ហាអ្វីទេ ពួកចៅអាចសម្រាកទីនេះមួយរយៈសិនបាន”

“អ៊ីចឹងចៅអាចចូលសម្រាកខាងក្នុងបានពេលយប់ឡើង ចំពោះខោអាវចាំយាយចូលក្នុងភូមិយកឱ្យពួកចៅ” លោកយាយគាត់និយាយចប់ គាត់ក៏ដើរទៅចង្រ្កានបាយខាងក្រោយផ្ទះ យកបាយទឹកឱ្យពួកគេហូប។ នីស័ក និងវិជ្ជនី ស្ទុះទៅជួយកាន់លោកយាយ ដាក់លើគ្រែ នាំគ្នាហូបបាយ ហើយមិនមានចានស្លាបព្រាអីច្រើនទេ គឺប្រើស្លឹកចេក ក្រាលហើយដាក់បាយនិងសាច់នាំគ្នាញ៉ាំ។ ចំណែកលោកយាយក៏ចូលទៅក្នុងភូមិបាត់ទៅ។

“នៅទីនេះមានភូមិ? មើលទៅដូចនៅក្នុងព្រៃច្រើនជាង”

“ស៊ីបាយទៅអាសិទ្ធិកុំនិយាយច្រើនពេក” ស៊ីណាញ៉ាំយកៗ ចំណែកគន្ធា ក៏ប្រែជាធម្មតាវិញ តែមិនសូវនិយាយស្តី លេងសើចដូចពីមុន។

“ពួកយើងកុំទៅណាផ្តេសផ្តាសណា! ចាំពូដែលនាំផ្លូវយើងត្រលប់មកពីក្រុងវិញ ពួកយើងនឹងទៅទាំងអស់គ្នា ទ្រាំតែ២-៣ថ្ងៃទេ មិនយូរទេ”

“ពួកយើងស្តាប់វិជ្ជនីនិយាយផង ជាពិសេសអាសិទ្ធិពូកែដើរហើរណាស់ រឿងទៅភូមិទៅអី មិនបាច់ចង់ដឹងទេ នៅតែផ្ទះទៅ”

“ទៅអញដឹងហើយអាស័ក! ប្រដែប្រដៅជាងម៉ែឪអញទៀតទេ!” ទម្រាំតែពួកគេញ៉ាំអីរួច ពួកគេនាំគ្នាចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះសម្រាក។ ពេលចូលទៅដល់ នៅចំហៀងគ្រែខាងស្តាំ មានកន្លែងអាសនៈលោកយាយ ៥ថ្នាក់ មានទៀនធូប បាយសី ស្លាធម៌ដូង និងមានរូបចម្លាក់ព្រះផ្សេងៗជាច្រើនអង្គ។

ពួកគេក៏លើកដៃសំពះ សុំសេចក្តីសុខ សេចក្តីចម្រើន ហើយដោយសារអស់កម្លាំង មួយៗក៏នាំគ្នាដេកលើគ្រែទាំងអស់គ្នាទៅ ដោយសារតែគ្រែនោះធំដែលអាចដេកបានគ្នា៦នាក់។ សំឡេងហៅវិជ្ជនី ទាំងវិជ្ជនីកំពុងតែគេងលង់លក់៖

“វិជ្ជនី! វិជ្ជនី! កូនយើងឆ្លាតណាស់បង ទើបតែប៉ុណ្ណឹងចេះនិយាយបានខ្លះៗ”

“មែនហើយអូន! ចាំមើលកូនយើងធំឡើងដឹងតែស្អាត ហើយឆ្លាតតែម្តង”

“បង! បងកូនយើងឈ្លក់! ឈ្លក់ទឹក!” ស្រាប់តែវិជ្ជនីងើបឆ្ងក់ ប្រឹងដកដង្ហើម មួយទំហឹង យកដៃមកញីច្រមុះខ្លួន ដូចមនុស្សឈ្លក់ទឹកអ៊ីចឹង។

“ហេតុអ្វីបានជាឃើញខ្លួនខ្ញុំនៅពីក្មេង ទាំងខ្ញុំមិនចាំអ្វីទាល់តែសោះ ឬក៏ប៉ាម៉ាក់នឹកខ្ញុំទេដឹង កូនជិតបានត្រលប់ទៅភ្នំពេញវិញហើយ កុំបារម្ភពីកូនអី” វិជ្ជនីអង្គុយសញ្ជឹងគិតម្នាក់ឯង។ វិជ្ជនីដើរចេញមកខាងក្រោយ មេឃរាងបាក់រសៀលទៅហើយ មិត្តភក្តិកំពុងតែដេកលង់លក់នៅឡើយ។ វិជ្ជនីមើលពីចម្ងាយ ឃើញលោកយាយកំពុងតែយួរបន្លែត្រីសាច់។ វិជ្ជនីទៅជួយទទួលលោកយាយ៖

“ចាំចៅជួយកាន់លោកយាយ” គាត់ងក់ក្បាល ហើយហុចទៅឱ្យវិជ្ជនីជួយកាន់ដាក់លើគ្រែ។

“លោកយាយនៅតែម្នាក់ឯងមែនទេ?” លោកយាយសម្លឹងមុខវិជ្ជនី ហើយយកដៃឆ្វេងខ្ទប់ក្រមា មិនឱ្យឃើញមុខមួយចំហៀងទៀត។ យាយទម្លាក់កន្រ្តកយួរនៅដៃ លើគ្រែមុខផ្ទះ៖

“យាយនៅពីរនាក់ចៅ ដែលគេបានទៅក្រុងបាត់ដំបងបាត់ហើយ ២-៣ថ្ងៃបានវាមកលេងយាយម្តង ឬមួយអាទិត្យក៏មាន” វិជ្ជនីតាមសម្លឹងមុខលោកយាយ។

“ចៅឆ្ងល់យាយរុំក្រមាឬ?” វិជ្ជនីងក់ក្បាល ចំណែកលោកយាយដូចជាមាននិស្ស័យនឹងវិជ្ជនីណាស់ គាត់ក៏បានដោះក្រមារុំក្បាលរបស់គាត់ចេញបានដឹងថា គាត់ពិការភ្នែកមួយចំហៀង។

“ចៅសុំទោសលោកយាយ ដែលចង់ដឹងរឿងមួយនេះ” លោកយាយយកក្រមាមករុំវិញ ងក់ក្បាល រួចគាត់ក៏ញញឹម។

“មិនអីទេចៅ! ជារឿងធម្មតារបស់មនុស្សនៅពេលដែលឆ្ងល់ ពួកគេតែងតែចង់ដឹងរឿងគ្រប់បែបយ៉ាង យាយទៅដាំបាយដាំទឹកឱ្យពួកចៅសិនហើយ”

“ចាំចៅជួយលោកយាយ លោកយាយឱ្យកន្លែងស្នាក់នៅហើយ នៅបម្រើបាយទឹកពួកចៅទៀត ដូចជារអៀសខ្លួនណាស់” វិជ្ជនីជួយកាន់កន្រ្តកលោកយាយដើរទៅចង្រ្កានបាយក្រោយផ្ទះ។ ដើម្បីបានជួយធ្វើម្ហូបលោកយាយ។ មិត្តភក្តិវិជ្ជនីបានក្រោកពីគេងគ្រប់គ្នា មេឃក៏ចាប់ផ្តើមរាងងងឹតបន្តិច ព្រះសុរិយាក៏បានបាត់ខ្លួនទៅហើយ។ ពួកគេបានចេញមកលុបមុខ លុបមាត់ អ្នកខ្លះក៏រៀបចំងូតទឹកបណ្តើរៗ៖

“អាសិទ្ធិមានឃើញវិជ្ជនីអត់? ដូចជាបាត់នាង”

“គ្នាក៏មិនដឹងដែរ!”

“តើនាងទៅណាទៅ?” នីស័កបានក្រឡេកមើលឆ្វេងស្តាំក៏មិនឃើញ ក៏ដើរទៅចំហៀងផ្ទះ ឮសំឡេងមនុស្សបែបឈ្លក់ផ្សែង ក៏ដើរទៅមើល ឃើញវិជ្ជនីកំពុងជួយធ្វើម្ហូបលោកយាយ។

“ខ្ញុំខំតែរក! ការពិតនៅទីនេះសោះ”

“ចាស! គ្រប់គ្នាក្រោកពីគេងហើយមែន ចឹងឱ្យពួកគេងូតទឹក ងូតអីទៅ ន្អាលនឹងញ៉ាំបាយទាំងអស់គ្នា”

“ចឹងខ្ញុំទៅប្រាប់ពួកគេសិន!” នីស័កសម្លឹងទៅលោកយាយ ទាំងទឹកមុខចម្លែក គាត់មិននិយាយអ្វីសោះជាមួយនីស័ក។ នីស័កក៏មិនគិតអ្វីច្រើន ក៏ដើរមកខាងមុខផ្ទះ ឱ្យពួកគេរៀបចំខ្លួន ងូតទឹក ងូតអី ចាំបាយហូប។ សិទ្ធិគេអ្នកយួរទឹកអណ្តូង មកចាក់ចូលពាងឱ្យពួកគេងូត គ្មានសាប៊ូដុសខ្លួន កក់សក់អីទេ ងូតតែទឹកធម្មតា។

មេឃរាងងងឹតក៏ពិតមែន តែអាចមើលគ្នាឃើញទៅវិញទៅមកបាន ណាមួយមានពន្លឺចងៀងដាក់លើគ្រែ ដែលវាជះមក ពួកគេអាចមើលឃើញជុំវិញតំបន់នោះបាន។ គន្ធាក្រឡេកទៅមើលគុម្ពោតព្រៃពីចម្ងាយ ងងឹតស្ទុងៗ ស្រមោលរបស់វាផ្លាស់ទីលឿនណាស់ មិនអាចដឹងថាជាសត្វឬក៏ជាអ្វីឱ្យពិតប្រាកដ។

នាងតាមសម្លឹងមើលមិនដាក់ភ្នែកសោះ ជាមួយពន្លឺបៃតងក្រហមពីចម្ងាយ លើចុងឈើ ហើយមានស្រមោលដូចជាមនុស្សនៅក្បែរពន្លឺនោះ។ នាងកំពុងតែស្លុងមើល ស្រាប់តែស៊ីណាពញ្ញាក់នាងពីក្រោយ៖

“ចាក់អើ!”

“អោវ! អោវ! ហើយម៉េចបានជាលេងអ៊ីចឹងយប់ឡើង កុំលេងអ្វីឆ្កួតៗចឹងមើល ខ្ញុំចូលទៅផ្លាស់ខោអាវក្នុងផ្ទះមុនហើយ”

“អើយ! គ្រាន់តែលេងតិចសោះ ដូចប្រកាន់អ្ហះ”

គន្ធាក៏ដើរចូលក្នុងផ្ទះផ្លាស់ខោអាវបាត់ទៅ។ និយាយពីសិទ្ធិ នីស័ក ស៊ីណាពួកគេនៅងូតទឹកលេងនៅឡើយ សិទ្ធិនិងនីស័កយួរទឹកពីអណ្តូងដូរដៃគ្នាម្នាក់ម្តង។ ស្រាប់តែសិទ្ធិយួរទឹកឡើង ទាញខ្សែឡើងមក មានអារម្មណ៍ថាធ្ងន់ជាងលើកមុន។ សិទ្ធិក៏ខំប្រឹងទាញឡើង សំឡេងកូនក្មេងសើចចេញពីអណ្តូង គួរឱ្យចម្លែក។ សិទ្ធិទប់ខ្សែជាប់ ហើយឱនមើលទៅក្នុងអណ្តូង តែពុំមានវិញទេ វាងងឹតស្លុបមើលអ្វីមិនឃើញ។ សំឡេងប្រូង ដូចមនុស្សលោតចូលក្នុងទឹក សិទ្ធិភ្ញាក់ព្រឺ ព្រលែងខ្សែចោល ដួលខ្ពោកទៅនឹងដី៖

“មានរឿង! មានរឿងអីអាសិទ្ធិ?” សិទ្ធិមិនតបនឹងនីស័កទេ គិតតែយកដៃចង្អុលទៅអណ្តូងទឹក ហើយស្ទុះខ្លួនងើបឡើង។

“អញដូចគិតថាមានអីក្នុងអណ្តូង”

“កុំស្រមើស្រមៃពេក អានេះ! មើលអញមើលៗ” នីស័កទាញខ្សែយួរទឹកអណ្តូងឡើង ហើយឱនក្បាលមើលទៅក្នុងអណ្តូង គ្មានឃើញអ្វីទេ បើងងឹតសូន្យឈឹងដូច្នេះ។

“កុំនាំគ្នាបន្លាចតែខ្លួនឯងពេក ពួកយើងរស់នៅទីនេះមិនមែនផ្ទះយើងទេ ពេលខ្លះកុំជឿលើភ្នែកយើងខ្លាំងពេក តស់នាំគ្នាទៅផ្លាស់ខោអាវអ្ហាងញ៉ាំបាយ”

នីស័កនិយាយចប់ លើកកូនធុងទឹកនោះចាក់ចូលពាង។ ចំណែកវិជ្ជនីនិងលោកយាយក៏បានធ្វើម្ហូបរួចរាល់ យកមកដាក់លើគ្រែខាងមុខផ្ទះ ចាំពួកគេផ្លាស់ខោអាវ។ ក្នុងអំឡុងពេលចាំ វិជ្ជនីក៏ងូតទឹកសម្អាតខ្លួនដែរ។

វិជ្ជនីទាញក្រមាមករុំខ្លួន ហើយដើរទៅជិតពាងទឹកក្បែរអណ្តូង ទាញផ្តិលដួសទឹកមកចាក់លើខ្លួន។ ស្រាប់តែងូតទឹកបាន៣ផ្តិល ឃើញស្រមោលដូចជានីស័កកំពុងឈរមិនដឹងថាធ្វើអ្វីមិនឆ្ងាយ ពីខ្លួនប៉ុន្មានទេ។

“ស័ក! ស័កធ្វើអីហ្នឹង!” វិជ្ជនីស្រែកតិចៗហៅនីស័ក តែនីស័កមិនងាកមកសោះ។

“ស័ក! ឈរហ្នឹងធ្វើអី? ងងឹតស្លុបហ្នឹង!” ស្រាប់តែឮសំឡេងនីស័កអង្គុយជជែកគ្នាលើគ្រែ វិជ្ជនីស្ទុះដើរមកខាងមុខបន្តិចឃើញនីស័ក កំពុងតែអង្គុយលើគ្រែមុខផ្ទះមែន ហើយក៏ចោលភ្នែកទៅស្រមោលនោះវិញស្រាប់តែបាត់ៗ។

“វិជ្ជនីងូតទឹកយូរម៉្លេះ ឃ្លានបាយណាស់!” គន្ធាស្រែកហៅវិជ្ជនី។

“ចាំបន្តិចហើយៗ កុំប្រញាប់់ពេកមើល” វិជ្ជនីងាកមើលឆ្វេងស្តាំៗ ដងចាក់លើខ្លួន រួចក៏ស្ទុះដើរចូលក្នុងផ្ទះ ដើម្បីស្លៀកខោអាវដែលលោកយាយយកពីក្នុងភូមិឱ្យពួកគេ។

ពួកគេបានជុំគ្នាហូបអាហារ ចំណែកលោកយាយ គាត់មិនពិសារអាហារទេ គឺកាន់សីលយប់មិនអាចពិសារបាន គាត់អង្គុយលើកៅអី នៅក្បែរនោះ មានកាន់សៀវភៅនៅដៃមិនដឹងថាកំពុងអានអ្វី។

ពួកគេហូបអាហារដូចជាមនុស្សអត់ឃ្លាន២-៣ថ្ងៃ ញ៉ាំបណ្តើរជជែកគ្នាពីនេះពីនោះបណ្តើរ។ ក្រោយពីញ៉ាំរួចរាល់ គ្រប់គ្នាប្រមូលស្លឹកចេក និងបាយសេសសល់មួយចំនួន យកទៅបោះចោលនៅឯងចំហៀងចង្រ្កានបាយ កន្លែងគនរសំរាម។ វិជ្ជនីបានយកកំណាត់ជ្រលក់ទឹក យកមកជូតគ្រែ សម្រាប់កន្លែងលោកយាយសម្រាក។

ពួកគេបានមកអង្គុយជុំគ្នាលើគ្រែ ជាមួយលោកយាយ ដើម្បីសួរនាំពីទីកន្លែងដែលគេកំពុងរស់នៅ។ គន្ធានៅក្បែរស៊ីណា ចំណែកនីស័កគេនៅក្បែរសិទ្ធិ អង្គុយសម្លឹងទៅមើលលោកយាយរាងខ្លាចៗ ពីព្រោះតាំងពីមកនៅទីនេះមក មានតែវិជ្ជនីទេ ដែលបាននិយាយជាមួយលោកយាយ។ វិជ្ជនីនៅក្បែរលោកយាយ៖

“លោកយាយ! តើទីនេះមានភូមិមានឈ្មោះអ្វី? ម៉េចបានជស្ងប់ស្ងាត់ម្ល៉េះលោកយាយ?”

“ភូមិនេះឈ្មោះថាភូមិ បល្ល័ង្គក្រោម ភូមិនេះជាភូមិដាច់ស្រយាលឆ្ងាយពីក្រុងបាត់ដំបងរាប់រយគីឡូ មិនសូវជាមានអ្នកស្គាល់ទេ យាយមករស់នៅទីនេះ ដោយមិននៅក្នុងភូមិ ដោយសារតែយាយចូលចិត្តស្ងប់ស្ងាត់សន្សំសីលតែម្នាក់ឯង តែបើពួកចៅចង់ទៅលេងឱ្យស្គាល់ភូមិ ស្អែកព្រឹកចាំយាយនាំចៅទៅលេងបាន ប៉ុន្តែ…”

“ប៉ុន្តែមានរឿងអ្វីលោកយាយ?” នីស័កនិយាយកាត់ លោកយាយងាកទៅមើលមុខនីស័ក នីស័កឱនមុខចុះ។

“ហាមពួកចៅកុំទៅប៉ះពាល់អ្នកភូមិជាដាច់ខាត កុំឱ្យមានរឿងដាក់ខ្លួនឱ្យសោះ!”

“ចាសលោកយាយ!” វិជ្ជនីឆ្លើយ

“ចៅត្រូវដឹងថា កន្លែងណាក៏ដោយ សុទ្ធតែមានគេអ្នកគ្រប់គ្រង ដូច្នេះហើយ ចៅត្រូវតែចេះគោរពម្ចាស់គេ មុនធ្វើអ្វី! ទីនេះក៏មិនមែនជាកន្លែងដែលអាចឱ្យពួកចៅរស់នៅរហូតដែរ តែពេលដែលចៅអ្នកនាំផ្លូវមកពីក្រុងវិញ យាយនឹងឱ្យគេនាំចៅត្រលប់ទៅវិញ”

សិទ្ធិគិតក្នុងចិត្ត៖

“អើយ! គ្មានអ្នកណាចង់រស់នៅទេ បើវេទនាសឹងអីដេកផ្ទះវាមិនស្រួលជាងហ្អី!” នីស័កវៃក្បាលអាសិទ្ធិ។

“អ្ហែងនិយាយអីមិញ?”

“អញមាននិយាយអី!” សិទ្ធិ “ចុម! អញនិយាយក្នុងចិត្តសោះវាឮ” សិទ្ធិគិតក្នុងចិត្ត។

“រឿងមួយទៀតដែលយាយចង់ប្រាប់ពួកចៅ” សិទ្ធិក្រឡេកទៅមើលគន្ធាដេកលើភ្លៅស៊ីណាបាត់។

“មានរឿងអីទៅលោកយាយ?”

“ទីកន្លែងនេះចៅមិនអាចទៅណាផ្តេសផ្តាសទេ បើមិនអ៊ីចឹងទេ ពួកចៅនឹងវង្វេងផ្លូវជាមិនខាន ហើយមិនអាចរកផ្លូវត្រលប់មកក្នុងភូមិនេះ បានម្តងទៀតឡើយ! អូ! យាយភ្លេចប្រាប់ ភូមិនេះ មានមេភូមិជាអ្នកគ្រប់គ្រងម្នាក់ មានឈ្មោះថាមេភូមិ ធ្នុង គេមានកូន២នាក់ តែកូនប្រុសច្បងរបស់គេ បានស្លាប់យូរមកហើយ ចំណែកកូនស្រីរបស់គេ មានគូដណ្តឹងហើយ ហាមចៅកុំប៉ះពាល់គ្រួសារនេះឱ្យសោះ”

“ចាស! ចាសលោកយាយ! យប់ជ្រៅហើយ លោកយាយឆាប់ចូលសម្រាកទៅ ពួកចៅរំខានលោកយាយខ្លាំងណាស់”

“អឺ! អឺ! ពួកចៅក៏ដូចគ្នា”

គ្រប់គ្នាក៏ចុះពីលើគ្រែ ស៊ីណាដាស់គន្ធាដែលកំពុងតែលង់លក់ឱ្យក្រោកឡើងទៅគេងខាងក្នុង។ ពួកគេទៅដល់ខាងក្នុងភ្លាម រកកន្លែងដេករៀងៗខ្លួន ណាមួយអស់កម្លាំងតាំងពីព្រឹកផង គន្ធាមិនទាន់ទាំងនិយាយអីបានមួយម៉ាត់ផង គេងលក់បាត់ ស៊ីណាដេកក្បែរឱបគន្ធាក៏ដេកលក់បាត់ទៅ។ នៅតែនីស័ក សិទ្ធិ និងវិជ្ជនីមិនទាន់គេងលក់ អាចមកពីពួកគេគេងថ្ងៃឆ្អែត នៅសុខៗឮសំឡេងសិទ្ធិនិយាយ៖

“ស័ក! គ្នាដឹងថាឯងមិនទាន់គេងទេ ម្តេចបានពួកយើងជួបតែរឿងមិនល្អនិងបញ្ហារហូតចឹង តើយើងទៅប៉ះពៀរអ្នកណាគេ បានមានរឿងមិនចេះចប់សោះ”

មានភាគបន្ត