សៀភៅបរទេស – Meysansotheary

រឿង៖ នាងរ៉ាផុនហ្សែល

Bo Bo — Tue, 02 Apr 2024 13:01:00 +0000

យូរលង់មកហើយ នៅនគរអ៊ីតា មានកសិករពីរនាក់ប្តីប្រពន្ធ ប្រាថ្នាចង់បានកូនម្នាក់ ព្រោះរៀបការជាច្រើនឆ្នាំនៅតែឥតប្រយោជន៍។

ដោយការបួងសួងជានិច្ច រដូវរងាមួយ ព្រះបានសម្រេចតាមបំណងប្រាថ្នារបស់ពួកគេ ដោយផ្តល់នូវការមានផ្ទៃពោះ។

នៅខាងក្រោយផ្ទះរបស់ពួកគេ មានបង្អួចតូចមួយ ដែលអាចមើលឆ្ងាយរំលងសួនច្បារដ៏ស្រទន់ និងឆ្លុះដល់ផ្ទះស្តុកស្តម្ភប្រកបដោយកម្រាល រុក្ខជាតិដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតក្នុងលោក ហ៊ុមព័ទ្ធដោយជញ្ជាំងខ្ពស់ គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានចូលទៅដល់ ព្រោះជាកម្មសិទ្ធិរបស់មេធ្មប់ដែលមានអំណាចម្នាក់។

ថ្ងៃមួយ ស្ត្រីមានផ្ទៃពោះម្នាក់នោះ បានមកឈរនៅបង្អួចនេះ ក្រឡេកមើលសួនច្បារផ្ទះមេធ្មប់ ហើយនាងបានឃើញផលនៃ សាឡាដ Rapunzel គួរឱ្យឈ្ងុយឆ្ងាញ់។

បន្លែមានពណ៌ស្រស់ និងក្លិនជះក្រអូប ប្រហើរ ទាក់ទាញនាងឱ្យស្រក់ទឹកមាត់ នឹកប៉ងប្រាថ្នាចង់ញ៉ាំសាឡាដនោះជាដាច់ខាត។

បំណងប្រាថ្នាកាន់តែខ្លាំងឡើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយនៅពេលដែលនាងដឹងថា នាងមិនអាចបានសម្រេច ស្ត្រីក៏រងទុក្ខដោយការស្រេកឃ្លានព្រោះ នាងបានបដិសេធអាហារនានា ហើយស្លេកស្លាំង និងរងជំងឺខ្សោះរាងកាយយ៉ាងវេទនា។

ការនេះធ្វើឱ្យប្តីរបស់នាងភ្ញាក់ផ្អើលនឹងមិនអស់ចិត្តជាខ្លាំង។

គាត់បានសួរទៅនាងជារឿយៗថា តើមានអ្វីកើតឡើងបានជាប្រពន្ធជាទីស្រឡាញ់មិនអាចបរិភោគអាហារចូល ចុះឱ្យទារកកើតមកបានដោយរបៀបណា?

ឮហើយ នាងបានយំយែកនិងសារភាពថា ប្រសិនបើ មិនបានហូបសាឡាដ Rapunzel ពីសួនច្បារខាងក្រោយផ្ទះមេធ្មប់ នាងប្រាកដជាឃ្លានដល់ដាច់ពោះស្លាប់។

ប្តី ដែលស្រឡាញ់ប្រពន្ធពេក ជាជាងឱ្យប្រពន្ធស្លាប់ ក៏សម្រចចិត្តថា ត្រូវទៅលួចយកសាឡាដពីសួននោះមកឱ្យនាង ទោះគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងណាក៏ដោយ។

គិតហើយ នៅល្ងាចដដែលនោះ គាត់បានប្រថុយឡើងជញ្ជាំង ឆ្មក់ចូលទៅក្នុងសួនច្បាររបស់មេធ្មប់ ចាប់ដកយកបានសាឡាដ Rapunzel មួយគុម្ពតូច ហើយយកទៅចំអិនឱ្យប្រពន្ធ។

ភ្លាមៗនោះ នាងក៏បានធ្វើអាហារសាឡាដដ៏អស្ចារ្យនិងបរិភោគពេញដោយសុភមង្គលឥតគណនា។

នាងពិតជាចូលចិត្តវាខ្លាំងណាស់ ទាំងមានរសជាតិឆ្ងាញ់ និងក្លិនឈ្ងុយ។ នៅថ្ងៃបន្ទាប់នាងញ៉ាំវាយូរជាងមុនដើម្បីរម្ងាប់ចំណង់តែមិនចេះឈប់ចំណង់ទេ ដូច្នេះហើយ បុរសជាប្តីត្រូវចូលទៅក្នុងសួនច្បារម្ដងហើយទៀត។

យប់មួយពេលព្រលប់ គាត់បានឡើងលើជញ្ជាំងសួនច្បារដូចសព្វដង ប៉ុន្តែពេលចុះដល់ដីក៏ត្រូវតក់ស្លុតព្រោះ មេធ្មប់បានបង្ហាញខ្លួន។

ឈរនៅមុខគាត់មេធ្មប់បាននិយាយដោយទឹកមុខខឹងសម្បាថា៖

«ឯងជាចោរ! នឹងទទួលទោសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ»

“អូ!” បុរសអង្វរករឡើងឆ្លើយថា៖

“សូមអ្នកមេត្តាអាណិតខ្ញុំផង ខ្ញុំធ្វើវាដោយសេចក្តីត្រូវការដ៏ក្រៀមក្រំប៉ុណ្ណោះ! ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំមានផ្ទៃពោះ មានអារម្មណ៍ឃ្លានទល់ស្លាប់ ប្រសិនបើនាងមិនបានហូបវា!»

ពេលនោះ មេធ្មប់ក៏លែងខឹង ហើយនិយាយតបថា៖

«បើដូចឯងនិយាយ យើងនឹងឱ្យឯងយកសាឡាដទៅរាល់ថ្ងៃផ្គាប់ចិត្តនាងតែមានលក្ខខណ្ឌថា ឯងត្រូវឱ្យកូនដែលកើតមកនោះមកជាកូនយើង យើងធានា នឹងមើលថែនាងបានល្អជាងម្ដាយទាំងអស់ក្នុងលោក។

បុរសដែលភ័យខ្លាចសេចក្តីមរណា គាត់បានយល់ព្រមគ្រប់យ៉ាង។ មិនយូរទេ ពេលប្រពន្ធសម្រាលកូនភ្លាម ក៏បានទារិកាមួយរូបគួរឱ្យស្រលាញ់បំផុត។

មេធ្មប់ក៏លេចមុខដាក់ទារកនោះឈ្មោះថានាង Rapunzel ហើយយកទារិកាទៅបាត់។

Rapunzel គឺជាកូនស្រីដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតនៅលើភពផែនដីបណ្តាលឱ្យមេធ្មប់ភ័យណាស់ប្រសិនត្រូវបាត់បង់នាង។ នៅពេលនាងមានអាយុ 12 ឆ្នាំ មេធ្មប់បានបង្ខាំងនាងនៅលើប៉មកណ្តាលព្រៃជ្រៅដែលគ្មានជណ្តើរ ឬច្រកទ្វារ មានតែកូនបង្អួចតូចមួយ មិនអាចទាក់ទងអ្នកណាបានទាំងអស់។

រាល់ពេលចង់ចួបនាង មេធ្មប់តែងតែមកឈរនៅខាងក្រោមប៉ម ហើយហៅកូនធម៌នេះថា៖

«Rapunzel, Rapunzel, ទម្លាក់សក់មក ឱ្យម៉ែតោងឡើង!»

Rapunzel មានសក់វែងដ៏អស្ចារ្យ និងពណ៌រលើបរលោងទន់ល្អដូចមាស។

នៅរាល់ពេលណាដែលនាងឮសំឡេរបស់មេធ្មប់ នាងបានដោះសក់មកចងនៅជុំវិញទំពក់នៅលើបង្អួច ឱ្យមេធ្មប់ប្រតោងក៏ឡើងមក។

ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក បុត្រារបស់ស្ដេចបានជិះកាត់ព្រៃ ហើយសម្គាល់ឃើញប៉មចម្លែក។ ទ្រង់បានបំបោលអាជានេយ្យតម្រង់ទីនោះ ត្រចៀកបានឮបទចម្រៀងដ៏ពីរោះមួយពីនារីណាម្នាក់សមតែមានសម្ផស្សផុតគេ។

គឺ Rapunzel ដែលនិយមច្រៀងជានិច្ច កំដរភាពឯកោនៃជីវិតនាង។ ព្រះរាជបុត្រកាន់តែឮក៏អន្ទះសាចង់ឡើងទៅរកនាងតាមទ្វារប៉ម តែមិនឃើញមានទ្វារក៏ជិះសេះបកទៅរាជវាំង យកទៅតាមនូវចិត្តអន្ទះសារមិនអស់មិនហើយ។

ចម្រៀងរបស់នាង ពិតជាយកបេះដូងទ្រង់ បណ្តាលឱ្យរាជបុត្រាតែងតែឆ្មក់មកចូលព្រៃជារៀងរាល់ថ្ងៃដើម្បីសំងំស្តាប់នាង ។

លុះដល់ថ្ងៃមួយ ពេលទ្រង់មកឈរនៅខាងក្រោយដើមឈើ ក៏បានលបឃើញមេធ្មប់មកដល់ ហើយលបឃើញដឹងឮច្បាស់ពីរបៀបដែលនាងហៅកូនឱ្យទម្លាក់សក់។

ព្រះអង្គយល់ថា នេះជានិស្ស័យនៅបុពេ្វពិតៗ។

លុះថ្ងៃបន្ទាប់ ដល់ពេលងងឹត ទ្រង់ក៏បន្លំទៅដល់ប៉មពិតមែន ហើយហៅនាងថា៖

«Rapunzel, Rapunzel, ទម្លាក់សក់មកណា៎»

ភ្លាមនោះសក់មាសក៏ត្រូវបានទម្លាក់ចុះមកពិតប្រាកដមែន ឯព្រះរាជបុត្រក៏ប្រតោងឡើងបានទៅ។

ដំបូង Rapunzel មានការភិតភ័យយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលឃើញវត្តមានបុរសសង្ហាដែលជាតិនេះនាងមិនធ្លាប់ឃើញម្តង ប៉ុន្តែ ដោយរាជបុត្រចេះនិយាយជាមួយនាងយ៉ាងរាក់ទាក់ ហើយសារភាពប្រាប់នាង ថាបេះដូងទ្រង់រំជើបរំជួលដោយសារបទចម្រៀងច្រៀងរបស់នាង ក៏បានធ្វើឱ្យ Rapunzel ភ្លេចការភ័យខ្លាចរប្តូរមកវិញដោយអារម្មណ៍កក់ក្តៅស្និទ្ធស្នាល។

ហើយនៅពេលដែលទ្រង់បានសួរនាងថា តើនាងនឹងរៀបការជាមួយទ្រង់ទេ នាងបានត្រិះរិះថារាជបុត្រា នឹងស្រឡាញ់នាង ច្រើនជាងមេធ្មប់ចំណាស់ ក៏និយាយយល់ព្រមឡើងថា “ចាស៎” ហើយដាក់នាងក្នុងបាត ដៃទ្រង់។

នាងបាននិយាយថា៖

«ខ្ញុំចង់ទៅឆ្ងាយជាមួយអ្នក! ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដឹងថា ចុះពីប៉មនេះដោយរបៀបណាទេ!ដូច្នេះខ្ញុំមានគំនិតមួយ លើកក្រោយរាល់ពេលអ្នកមកលេង ចូរយកខ្សែសូត្រមកជាមួយ ខ្ញុំនឹងត្បាញជាធ្នាក់ជណ្ដើរសម្រាប់ចុះចេញ ហើយពេលណាវា រួចរាល់ខ្ញុំនឹងឈានចុះ ហើយអ្នកនឹងយកខ្ញុំទៅកាន់រទេះសេះរបស់អ្នក!»

បុត្រាបានយល់ស្រប ហើយចាប់តាំងពីពេលនោះមក រាល់វេលាដែលទ្រង់យាងមកចួបនាងបានយកមកនូវសូត្រតាមនាងបង្គាប់។

ប៉ុន្តែ គ្រប់យ៉ាងបានខូចការដោយសារ ថ្ងៃមួយមេធ្មប់កាន់តែចាស់កាន់តែពពីមពពើម យឺតយ៉ាវរហូតដល់ Rapunzel នឿយហត់ចិត្តក៏បានភ្លាត់និយាយខឹងថា៖

«ប្រាប់ខ្ញុំមក លោកម៉ែ Gothel ហេតុអ្វីបានជា ពិបាកទាញអ្នកឡើងម្ល៉េះ? អ្នលធ្ងន់និងស្ទក់ជាងរាជបុត្រាឆ្ងាយណាស់!»

មេធ្មប់ឮហើយស្រែកភ្លាត់សំឡេងថា៖

«ឱ! កូនស្រីគម្រក់! នាងបានក្បត់ម្តាយ?»

ដោយកំហឹង ធ្មប់ នាងបានកាន់សក់ដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ Rapunzel និង រុំវា ជុំវិញដៃឆ្វេងរបស់នាង ហើយ ខ្ទាស់ដៃស្តាំផងដែរ។

ធ្មប់មិនដឹងកំហុសក្នុងការនាំ Rapunzel កម្សត់ឱ្យរស់គ្មានន័យក្នុងវាលរហោស្ថានដែលជាកន្លែងដែលបែបនេះទេ ថែមទាំងចង់លើកនាងយកទៅឃុំចោលនៅទីមួយទៀតសែនឆ្ងាយដាច់សង្វែង។

នៅពេលល្ងាចមកដល់ ធ្មប់សំងំរង់ចាំបុត្រាស្តេច។ ពេលទ្រង់មកដល់នៅក្រោមកាលណា បានស្រែកហៅសង្សារថា៖

«Rapunzel, Rapunzel ទម្លាក់សក់មក!»

ធ្មប់បានទម្លាក់សក់ដែលកាត់ចេញនោះ ទាញឱ្យបុត្រា ស្តេចបានឡើងលើ ប៉ុន្តែជំនួសឱ្យចួបជាមួយនាង Rapunzel ជាទីស្រឡាញ់ ទ្រង់បែរជាប្រទះប្រឈមនឹងមេធ្មប់កំណាចដែលមើលមកចង់ពិឃាដទ្រង់។

ធ្មប់ស្រែកចំអកឡើងថា៖

«អាហា! ឯងចង់ពង្រត់យកកូនជាទីស្រឡាញ់របស់យើងចេញពីយើង ប៉ុន្តែសោកស្តាយ បក្សីដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់លែងនៅក្នុងសំបុកនេះទៀតហើយ ឯងនឹងមិនបានឮនាងច្រៀងទៀតទេ! ឆ្មាខ្មោមួយបានចាប់វាទៅឆី នឹងកោសភ្នែកចោររបស់ឯងដែរ! ជាតិនេះ ឯងនឹងមិនបានឃើញនាងទៀតជារៀងរហូត!»

ថាចប់ធ្មប់លោតទៅបាត់។

ព្រះរាជបុត្រកើតចិត្តសោកសង្រេង ហើយទ្រង់ក៏លោតចុះពីប៉មជាមួយសេចក្តីអស់សង្ឃឹម ។ ជាមួយបណ្តាសាធ្មប់ ទោះទ្រង់បានរួចជីវិត ប៉ុន្តែបន្លាបានធ្លាក់ចេញពីភ្នែកទ្រង់ ឈឺផ្សានិងងងឹតខ្វាក់។

ជាមួយការឈឺចាប់ ព្រះអង្គនៅមានៈចច្រប់ដើរជុំវិញព្រៃទាំងពិការភ្នែក មិនបានអាហារអ្វីក្រៅពីឫស និងផ្លែប៊ឺរី ហើយមិនបានធ្វើអ្វីកើតក្រៅតែពីយំសោក នឹកដល់នាងRapunzel ជាទីស្រឡាញ់។

ពេញមួយឆ្នាំ ព្រះអង្គបានរង់ចាំនៅក្នុងព្រៃ ក៏បានឮសំឡេងច្រៀងមួយដែលនាំជំហានទ្រង់ទៅដល់ទីរហោស្ថាន ដែល Rapunzel បាននឹងកំពុងរស់នៅយ៉ាងវេទនា ជាមួយកូនភ្លោះដែលនាងសម្រាលបានពីស្នេហាពួកគេ គឺកូនប្រុសម្នាក់ និងស្រីម្នាក់។

ឃើញ រាជបុត្រាពិកាភ្នែកតោកយ៉ាក Rapunzel នៅតែស្គាល់ចំណាំគាត់ ហើយផ្តេកខ្លួនមក ក្នុងដៃរបស់ទ្រង់ជាមួយ ទឹកភ្នែកស្មោះស្នេហា។

នៅពេលដែលនាងបានស្រក់ទឹកភ្នែកម្តងទៀតទ្រង់ក៏យំតាម ហើយពេលនោះទ្រង់ស្រាប់តែរួចបណ្តាសានិង អាចមើលឃើញដូចពីមុន។

ពេលនោះហើយ ទ្រង់បាននាំនាងនិងកូនៗ ត្រឡប់ទៅរាជនគរ រៀបអភិសេកយ៉ាងអំណរ ហើយពួកគេបានរស់នៅយ៉ាងសប្បាយរីករាយតរៀងទៅ។

រឿង បងប្អូនពីរនាក់

Bo Bo — Fri, 22 Mar 2024 12:00:00 +0000

យូរណាស់មកហើយ នៅទីក្រុងគែរប្រទេសអេហ្សីប ពេលមួយមានបងប្អូនពីរនាក់រស់នៅជាអ្នកចម្ការ។ នោពេលឪពុកម្តាយស្តាប់ចោល ពួកគេបានទទួលដី ជាចំណែកពាក់កណ្តាលម្នាក់ៗទុកចិញ្ចឹមជីវិតដោយការធ្វើស្រែចម្ការរៀងៗខ្លួន។

យូរៗទៅ បងប្រុសគេបានរៀបការ និងមានកូន៦នាក់ ចំណែកប្អូនប្រុសមិនដែលរកបាននារីម្នាក់ដែលសមចិត្តនឹងមករៀបការកសាងគ្រួសារទេ។

យប់មួយ វេលាចូលដេក ប្អូនប្រុសដេកមិនលក់ព្រោះរវល់ជាប់គិតស្មុគស្មាញថា៖

«គ្រប់យ៉ាងដូចជាមិនយុត្តិធម៌ទេ ដែលយើងម្នាក់ៗមានដីពាក់កណ្តាលសម្រាប់ធ្វើកសិកម្មព្រោះខ្ញុំម្នាក់ឯង តែបងប្រុសរបស់ខ្ញុំមានកូនប្រាំមួយនាក់និងប្រពន្ធត្រូវចិញ្ចឹម! គាត់គួរតែត្រូវការស្រូវច្រើនជាងខ្ញុំតែគាត់មិនដែលត្អូញ!»

នៅយប់ដដែលនោះ ប្អូនប្រុសបានទៅជង្រុករបស់គាត់ ហើយប្រមូលយកស្រូវសាលីបីបាវធំផ្ទុកលើសត្វលាបី និងបានឡើងលើភ្នំដែលជាបំណែកកសិដ្ឋានពីរចំណែកនោះ ទុកបាវស្រូវនៅនឹងចម្ការរបស់បងប្រុសគាត់ទើប ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ដោយមានអារម្មណ៍រីករាយនឹងការបរិច្ចាគរបស់ខ្លួនឯង។

នៅយប់ថ្ងៃដដែលនោះដែរ បងប្រុសក៏ដេកមិនលក់ព្រោះគិតថា៖

«អាណិតណាស់ យើងម្នាក់ៗមានដីពាក់កណ្តាលសម្រាប់ធ្វើកសិកម្មតែ ពេលចាស់ទៅ ប្តីប្រពន្ធខ្ញុំនឹងមានកូនធំមកមើលថែធ្វើស្រែជំនួស មិនបាច់ដល់មានចៅយ៉ាងខ្ញៀវខ្ញារសប្បាយទេ ខុសអីតែប្អូនប្រុសកម្សត់ខ្ញុំ គ្មាននរណាម្នាក់នឹងគេ! យ៉ាងហោចណាស់គាត់គួរលក់ស្រូវឱ្យបានច្រើន ពីឥឡូវហ្នឹងទើបគាត់អាចរក្សាលុយទុកពេលចូលជរាផ្គត់ផ្គង់ខ្លួនឯង ដោយសេចក្តីថ្លៃថ្នូរក្នុងវ័យចំណាស់បាន»។

គិតហើយ បងប្រុសក៏ក្រោកប្រមូលស្រូវសាលីបីបាវយ៉ាងសម្ងាត់ ហើយឡើងលើភ្នំ ទុកស្រូវក្នុងជង្រុករបស់ប្អូនប្រុសទើប ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ដោយមានអារម្មណ៍ពេញចិត្តនឹងការងារនេះ។

នៅព្រឹកបន្ទាប់ ពេលប្អូនប្រុសចូលទៅក្នុងជង្រុកក៏ភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងដោយឃើញបរិមាណបាវស្រូវខ្លួនមិនប្រែប្រួលចំនួន។ គាត់បាននិយាយប្រាប់ខ្លួនឯងថា យប់មិញខ្ញុំយល់សប្តិថាជួយបងខ្ញុំ តែមិនបានយកស្រូវសាលីទៅពិតៗទេ យប់នេះខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យប្រាកដបានជួយគាត់!»។

មិនបានគិតដល់ទេថា ពេលដដែលនោះ បងប្រុសរបស់គាត់ ក៏កំពុងឈរនៅក្នុងជង្រុក ដោយគិតដូចគ្នា។ លុះដល់យប់ជ្រៅ ម្នាក់ៗប្រឹងជញ្ជូនប្រមូលស្រូវសាលីយ៉ាងច្រើនពីជង្រុកខ្លួន ហើយធ្វើដំណើរទាំង ងងឹត យកទៅទម្លាក់ផ្លុងក្នុងជង្រុករបស់បងប្អូនខ្លួនជាសម្ងាត់។

នៅព្រឹកបន្ទាប់ បងប្អូនមានការងឿងឆ្ងល់ ម្តងទៀត។

«អាចច្រឡំយល់សប្តិថាជាការពិតដោយរបៀបណា?» ម្នាក់ៗគ្រវីក្បាលមិនយល់។

នៅយប់ទីបី ដោយមានការតាំងចិត្តខ្លាំងជាងពេលណាៗទាំងអស់ពួកគេម្នាក់ៗបានប្រមូលដុំស្រូវសាលីដ៏ធំមួយពីជង្រុកផ្ទាល់ខ្លួនមកដាក់លើរទេះ ហើយទាញយឺតៗកាត់តាមវាលស្រែ តស៊ូឡើងទៅលើភ្នំ។ ក្រោមស្រមោលនៃព្រះចន្ទម្នាក់ៗបានកត់សម្គាល់ឃើញរទេះមួយបរមកពីចម្ងាយដែរ។ តើវាអាចជានរណា?

នៅពេលដែលបងប្អូនប្រុសទាំងពីរបានចូលកៀកនិងមើលស្គាល់គ្នាទើបបានដឹងពីអ្វីដែលបានកើតឡើងបីថ្ងៃមកនេះ។ ពួកគេឱបគ្នាហើយពន្យល់ពីអារម្មណ៍ដែលឈឺឆ្អាល ។

តមកបានសន្យាថា នឹងរស់នៅជាមួយគ្នា ក្នុងជង្រុករួមលែងបែងចែកអ្វីទាំងអស់។ សេចក្តីស្រលាញ់ឈឺឆ្អាល ជាមនោសញ្ចេតនាដ៏មានអត្ថន័យក្នុងនាមជាគ្រួសារ។

ចប់

រឿង៖ ដំណើរផ្សងព្រេងរបស់ស៊ីនបាដ ភាគបញ្ចប់

Bo Bo — Wed, 20 Dec 2023 13:10:50 +0000

ពេលបានឮហើយ ពួកយើងគ្រប់គ្នាពេញដោយការភ័យខ្លាចនិងចាប់ផ្ដើមដាក់ព្រលឹងព្រលះថ្វាយចំពោះព្រះអល់ឡោះ។ មិនយូរប៉ុន្មាន យើងបានឮសូរគ្រហឹមដូចផ្គរលាន់ ហើយត្រីដ៏ធំមួយក្បាលលេចឡើងមកនឹងបានហែលស្លេវតម្រង់មករកសំពៅយើង។ វាមានខ្នងទូងធំ កម្ពស់ដូចកូនភ្នំ ហើយមានល្បឿនលឿនជាងសំពៅដប់ដង។ ពេលយើងកំពុងត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការស្លាប់ក្នុងពោះត្រីយក្ស ស្រាប់តែលេចសត្វពស់វែងធំដ៏សាហាវមួយក្បាលហក់មកត្របាក់ត្រីជាអាហារ។

សត្វខ្នាតយក្សទាំងពីរ ដ្បិតតែមិនទាន់បានធ្វើចលនាវាយប្រហារមកលើសំពៅយើង ក៏ពួកយើងនៅទីនេះ អាចនឹងស្លាប់ដោយការភ័យខ្លាចលេចនោម។

មិនទាន់ចប់ទៀត ប្រទូសរ៉ាយបានបង្កជាសំឡេងនិងកំរោលរលក ផ្អើលហៅសត្វទីបីលេចចេញពីក្នុងជម្រៅមហាសាគរ។ សត្វទីបីមានខ្លួនជាមហាពស់ មាត់និងក្បាលជាតោ។ វាមិនរវល់នឹងសត្វទាំងពីរមុនទេ បែរជាបើកមាត់តម្រង់មកត្រងសំពៅរបស់យើង។ ពួកយើងស្រែកឱបគ្នា ក្រឡេកមើលទៅថ្គាមរបស់វា ដែលធំជាងទ្វារទីក្រុងទៅទៀតតើយើងអាចគេចផុតរបៀបណាបាន?

ខ្ញុំបានបួងសួងអង្វរព្រះដ៏មានមហិទ្ធិឫទ្ធិឱ្យជួយជាចុងក្រោយមុនពេលខ្យល់ពីមាត់សត្វបានបក់បោកមកលើកប៉ាល់ឱ្យប៉ើងងើបឡើងពីក្នុងវាលទឹក ហើយបោកខ្ជោលធ្លាក់ទៅលើឆ្នេរថ្មប៉ប្រះទឹកបំបែកកម្ចាយជាបំណែកៗ។

យើងគ្រប់គ្នានិងអ្វីៗទាំងអស់នៅលើសំពៅបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងសមុទ្រវិញ ខណៈខ្ញុំជិះលើបន្ទះក្តារដោយជើងទធាក់ទៅមុខដូចសេះ។ ខ្យល់និងទឹកកំពុងប្រជែងស្ទង់កម្លាំងរបស់លេងខ្ញុំដោយបានបោះរាងកាយខ្ញុំឡើងចុះ ចុះឡើងឈ្លក់ទឹកង៉ាង។

ពេលនោះហើយ ខ្ញុំស្រែកយំតិះដៀលខ្លួនឯងថា៖

«អូ ស៊ីនបាដ អូស៊ាម៉ាន! ឯងមិនបានរៀនចាំពីមេរៀននៃការរងទុក្ខនិងការលំបាកមុនៗទេ! ឯងបានស្បថថានឹងបោះបង់ការដើរសមុទ្រ ប៉ុន្តែឯងបានបំពាន! ឯងសមនឹងទទួលរងទុក្ខវេទនាសាដើមដដែលជាដដែល! ការលោភលន់នេះឯង ជាហេតុនាំឱ្យឯងស្លាប់ទាំងមិនទាន់ដល់ពេល!»

មិនយូរប៉ុន្មាន ខ្ញុំប្រមូលអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំមកវិញ ហើយគិតថា៖

«ប្រសិនលើកនេះ អាចឆ្លងផុត! ខ្ញុំប្រែចិត្តដោយស្មោះឥតវៀចវេចំពោះព្រះអល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ទៀតទេ! តណ្ហារបស់ខ្ញុំសម្រាប់ការចំណេញនិងការបណ្តាក់ទុនខ្ញុំនឹងដាក់ចុះ មិនធ្វើដំណើរជួញប្រែតាមសមុទ្រទៀតជាដាច់ខាត សូម្បីតែគិតឬក្នុងសុបិន»។

ខ្ញុំបានបន្តបណ្តែតខ្លួនធ្វើបែបនេះអស់រយៈពេលមួយយប់មួយថ្ងៃស្រេកឃ្លាននិងខ្សោះទឹករហូតដល់ចុងក្រោយខ្ញុំបានទើរទៅដល់កោះមួយថ្មីដែលខ្ញុំមិនដែលស្គាល់ឬធ្លាប់ឃើញ។

ទីនោះខ្ញុំបានឃើញឈើតម្រុយនៃសម្បកផ្លែឈើ។ ជាការពិតណាស់ ប្រសិនទីណាមានឈើហូបផ្លែ ប្រាកដជាមានប្រភពទឹកសាបមិនខាន ពុំនោះទេដំណាំរស់មិនបានទេ។ ខ្ញុំបានដើររហូតដល់រកឃើញដើមពុទ្រាតូចៗ ខ្លះមានជាតិជូរ ខ្លះផ្អែមនិងខ្លះចត់។ ក្រោយពីចម្អែតហើយ ខ្ញុំក៏បន្តតាមសន្ធឹកខ្យល់រហូតដល់រកឃើញដៃទន្លេដ៏ខៀវស្រងាត់មានទឹកស្អាតឆ្វាំងនិងរសជាតិទឹកផ្អែម។ ក្បែរនោះមានដើមឈើបែកមែកសាខាដែលផ្ទុកដោយផ្លែឈើធំៗ សាច់វាទន់ និងផ្អែមក្រអូបចាប់មាត់ ដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់ឬបានភ្លក់ពីមុនមកឡើយ។

ខ្ញុំបានចម្អែតនិងសម្រាកគួរសមរួចរាល់ ក៏រកមធ្យោបាយចងឈើប្រណីតមួយចំនួនធ្វើក្បូនដោយខ្លួនឯង។ ជាច្រើនថ្ងៃដែលខ្ញុំដេកនៅលើទូករបស់ខ្ញុំ រង់ចាំទម្រាំកម្លាំងខ្យល់មកដល់ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមរុញក្បូនតាមបណ្តោយនោះចាកចេញ។ ជាច្រើនថ្ងៃដែលផ្លែឈើខ្ញុំបេះមកតាមបានហូបអស់ ខ្ញុំដេកលើនោះបណ្តែតកណ្តាលទន្លេល្ហល្ហេវគ្មានទិសតំបន់ មិនឃើញភូមិករឬទូកនេសាទ សូម្បីតែមួយ ហើយអស់សង្ឃឹមយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលដែលក្រពះទទេ។

ខ្ញុំយល់ថាក្បូននេះឯងជាទីបញ្ចប់របស់ខ្ញុំ។ ទោះសល់ដង្ហើមមួយក៏ខ្ញុំនៅតែបួងសួង។ មិនយូរប៉ុន្មាន ខ្ញុំកត់សម្គាល់ឃើញអ្នកនេសាទ ទម្លាក់អួននៅកន្ទុយភ្នែកចម្ងាយឆ្ងាយ។

ត្រេកអរណាស់ បានស្រែកប្រកូករហូតគាត់ឃើញខ្ញុំ ហើយចែវមកក្បែរជួយទាញខ្ញុំចូលច្រាំង។ បុរសនោះបានគ្រាខ្ញុំឱ្យបរិភោគនំនិងទឹកឃ្មុំរបស់គាត់ រហូតដល់ខ្ញុំមានកម្លាំងបានសម្រាករៀបរាប់គ្រប់យ៉ាង ហើយគាត់បានសន្យាថានឹងជួយខ្ញុំ។

ស្អែកឡើងយើងបានចែវមកដល់ភូមិប្រជុំជនមួយប្របនឹងច្រាំងទន្លេ កំពង់ផែដូចជាកូនទីក្រុងដ៏អាថ៌កំបាំងអស្ចារ្យមួយលាក់ខ្លួន។

បុរសវ័យចំណាស់ម្នាក់ដែលជាថៅកែទិញត្រីបានដឹងបន្តនូវរឿងកម្សត់របស់ខ្ញុំក៏មករាក់ទាក់ ហើយនាំខ្ញុំទៅផ្សាររកសម្លៀកបំពាក់ដ៏ល្អមួយឈុតឱ្យខ្ញុំប្តូរ ហើយបានបង់ប្រាក់ឱ្យខ្ញុំទៅលេងកន្លែងងូតទឹកស្ទីមក្តៅនិងចំហុយ។ បន្ទាប់មកគាត់បានអញ្ជើញខ្ញុំទៅផ្ទះរបស់គាត់ ហើយរៀបចំអាហារដ៏បរិបូរណ៍ទទួលខ្ញុំ។

នៅពេលល្ងាច ខ្ញុំចូលសម្រាកក្នុងបន្ទប់ហើយស្នាក់នៅទីនោះរយៈពេលបីថ្ងៃហូបឆ្ងាញ់និងបំប៉នថ្នាំ ធ្វើឱ្យសុខភាពកាយនិងចិត្តរបស់ខ្ញុំបានប្រសើរឡើងសន្សឹមៗ។

នៅថ្ងៃទីបួនម្ចាស់ផ្ទះរបស់ខ្ញុំបានមករកខ្ញុំហើយបបួលខ្ញុំទៅលេងខាងក្រៅដើម្បីស្រូបយកអាកាសបរិសុទ្ធ។ ខ្ញុំងឿងឆ្ងល់ ព្រោះតាមការពិតគាត់យកខ្ញុំមកទីប្រជុំជនទៅវិញ។ ខ្ញុំបានបដិសេធថា ខ្ញុំមិនមានប្រាក់សូម្បីតែមួយសេនណានិងថែមបាត់បង់ទំនិញទាំងអស់នៅក្នុងការលិចកប៉ាល់។

ទោះជាខ្ញុំប្រកែកយ៉ាងណាក៏គាត់នៅតែប្រាប់ខ្ញុំថាកុំបារម្ភអី។ ទៅដល់ផ្សារកាលណា ខ្ញុំបានឃើញទាសកររបស់គាត់ឈរពពាយនាយលក់ក្បូនរបស់ខ្ញុំ ហើយនិទានលម្អិតអំពីរឿងរ៉ាវនៃដំណើរផ្សងព្រេងរបស់ខ្ញុំ។ ពួកគេទុកថា នេះជាក្បូនព្រះនាំសំណាងឱ្យបានរស់មិនចេះស្លាប់ម្តងហើយម្តងទៀតដល់ខ្ញុំ ក៏មានអ្នកផ្តើមចង់បាននិងដេញថ្លៃយកទុក។

បុរសម្នាក់បានផ្តល់តម្លៃ១០០តម្លឹងមាស ហើយក្រោយមកការដេញថ្លៃឡើងដល់៣៥០តម្លឹងធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រឡាំងកាំងស្ងើចនឹងគំនិតជ្រោមជ្រែងរបស់ព្រះអល់ឡោះ។

ក្បូននេះមិនមានតម្លៃសោះទេក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំ។ ដូច្នេះហើយបានថា មនុស្សយើងគិតបែបណា គ្រប់យ៉ាងបានប្រែប្រួលទៅជាបែបនោះមែន។

ពេលគេគិតថា វាជារបស់សំណាង វាក៏ក្លាយជាមានតម្លៃជាងរតនៈវត្ថុ។

យើងត្រលប់មកផ្ទះវិញ គាត់មានប្រសាសន៍មកខ្ញុំថា៖

«ខ្ញុំចាស់ណាស់ហើយគ្មានកូនប្រុសទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានកូនស្រីម្នាក់ដែលនៅក្មេង ហើយខ្ញុំត្រៀមរកមនុស្សល្អមានសំណាងម្នាក់មករៀបការឱ្យនាង។ ក្នុងជីវិតដ៏វែងឆ្ងាយរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមិនដែលឮពីបុរសណាម្នាក់ ដែលតែងតែបានរួចរស់ជីវិតលើសពីការលិចកប៉ាល់ច្រើនលើកទេ តើអ្នកនឹងផ្តល់កិត្តិយសឱ្យខ្ញុំក្នុងការធ្វើជាកូនប្រសាខ្ញុំដែរ?»

ខ្ញុំនៅស្ងៀមហើយមិនឆ្លើយតបទេ ព្រោះចិត្តសប្បុរសរបស់គាត់អស្ចារ្យណាស់។ ប៉ុន្តែគាត់បានបន្តច្បាស់លាស់ហើយនិយាយថា គាត់មិនប្រាថ្នាអ្វីធំជាងនេះទេមុន ពេលស្លាប់ទៅតាមធម្មជាតិ។

ចុងក្រោយខ្ញុំក៏ទទួលយកសំណើរនោះ។ ខ្ញុំបានព្រមរៀបការជាមួយកូនស្រីតែមួយគត់របស់គាត់ តាមពិធីមង្គលការដ៏ថ្លៃថ្នូរមួយ។

ថ្ងៃនោះ ខ្ញុំបានឃើញនាងជាលើកដំបូងទើបដឹងថា តាមពិតនាងជានារីមានសម្រស់និងចរិយាសម្បត្តិល្អឥតខ្ចោះ។ ពេលនាងតុបតែងជាមួយសម្លៀកបំពាក់មង្គលដ៏សម្បូរបែប គ្របដណ្ដប់ដោយគ្រឿងអលង្ការដ៏មានតម្លៃនិងត្បូងពេជ្រ នាងបានក្លាយជាទេពអប្សររបស់ខ្ញុំ។

យើងរស់នៅជាមួយគ្នាយ៉ាងមានសុភមង្គល រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ រហូតដល់ឪពុករបស់នាងបានឆ្លងផុតទៅកាន់ពិភពលោកមួយទៀត…។

បន្ទាប់ពីខ្ញុំក្លាយជាមេគ្រួសារ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមទាក់ទងស្គាល់គ្នាជាមួយអ្នកជំនួញថ្មីៗមកពីទីក្រុងផ្សេងៗទៀតឱ្យកាន់តែជិតស្និទ្ធ។

រយៈពេលនោះខ្ញុំសេពគប់ជាមួយអ្នកចំណូលថ្មីម្នាក់។ ក្រោយយប់មួយដែលខ្ញុំនិងគេផឹកស្រាស្រវឹងខ្ញុំដឹងខ្លួនពាក់កណ្តាលក៏លបមើលឃើញថា ម្នាក់នោះគេមានអាថ៌កំបាំង។

នៅពេលគេស្រែកបាលី ទម្រង់រាងកាយបស់គេបានផ្លាស់ប្តូរ ទៅជាបក្សីធំមួយអាចហោះបាន។ ខ្ញុំស្រឡាំងកាំងជាខ្លាំងដំបូងស្មានថាគេជាគ្រូធ្មប់ តែក្រោយមកគេបានសារភាពប្រាប់ថា នេះជាបណ្តសានិងជាតំណនៃត្រកូលគេ។

ខ្ញុំដេកមិនសុខ ចេះតេគិតថាប្រសិនថ្ងៃណាមួយខ្ញុំអាចចេះបាលីនោះ ខ្ញុំប្រាកដជាអាចហោះហើរបានគ្រប់ទីកន្លែងមិនខាន?

ថ្ងៃមួយខ្ញុំចិញ្ចឹមចិត្តតាមសួរគាត់ថា៖

«ស្រែកឡើងមិត្តហើយ សូមយកខ្ញុំដាក់លើខ្នងទៅជាមួយផង ដើម្បីឱ្យខ្ញុំដឹងថាវាមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាពេលហោះខ្ពស់!»

មិត្តម្នាក់នោះបានប្រកែកញ៉ាញហើយឆ្លើយថា៖

«សំណូមពរនេះ មិនអាចទៅរួចទេ ព្រោះយើងមានតំណមតឹងដែលមិត្តមិនអាចតមបាន!»

គេបានចាកចេញមិននិយាយដល់រឿងនោះ ប៉ុន្តែចិត្តចង់ចេះនេះ ខ្ញុំមិនព្រមឈប់ត្រឹមនោះឡើយ។ ខ្ញុំតែងតែជឿថា ថ្ងៃណាមួយខ្ញុំនឹងសួរគាត់ដល់តែចេញ។

យប់មួយខ្ញុំបានបង្អកគាត់ ហើយចុងក្រោយគាត់ក៏ព្រមប្រាប់ពាក្យនោះ។

ខ្ញុំសូត្របែបណាក៏មិនកែប្រែរូបរាងទៅជាបក្សីសត្វបានដដែល អ៊ីចឹងហើយ ខ្ញុំបានឡើងលើខ្នងគាត់ ហើយបញ្ជាថា គាត់ត្រូវយកខ្ញុំទៅខ្ពស់រហូតដល់ខ្ញុំបានឃើញផែនដីនៅក្រោម។

ពេលនោះមិត្តខ្ញុំពិតជាចងបង្អួតណាស់នូវសមត្ថភាពរបស់គាត់ ក៏យល់ព្រមនាំខ្ញុំហោះឡើងទៅលើមេឃ តែបានដាក់បម្រាមតឹងរឹងមិនឱ្យខ្ញុំនិយាយសូម្បីមួយពាក្យណាឡើយពេលយើងកំពុងហោះ។

ខ្ញុំបានស្បថនឹងយល់ព្រមតាមគាត់គ្រប់យ៉ាង ទន្ទេញបម្រាមជានិច្ចលុះណាមិត្តខ្ញុំទុកចិត្តនឹងព្រមហោះឡើង។

មកដល់លើអាកាស ខ្ញុំរំភើបចិត្តជាខ្លាំង។ ខ្ញុំនឹកស្រុកកំណើត នឹកផ្ទះ ហើយបានស្រែកឡើងថា៖

«សូមសរសើរដល់ព្រះអល់ឡោះក្នុងកិច្ចកសាងភាពល្អឥតខ្ចោះនេះ!»

រំពេចនោះ ភ្លើងដ៏ធំមួយបានធ្លាក់មកពីស្ថានសួគ៌ ហើយដុតសត្វស្លាបឱ្យអន្តរធាន ធ្លាក់បាត់ខ្ចាត់ខ្ចាយនិងទម្លាក់ខ្ញុំទៅលើជួរភ្នំមួយ។

នៅទីនោះ ខ្ញុំបានធ្លាក់លើផ្ទៃបឹងហើយស្រវាហែលឡើងមក ក៏ជួបនឹងអាមាត្រពីរនាក់ មុខក្រម៉ូវ ដៃកាន់ក្តាប់ដំបងមាសធំដូចគ្នា។

ខ្ញុំបានសំពះពួកគេហើយសួរថា ទីនេះជាកន្លែងណា ហើយពួកគេទាំងពីរជានរណា។

«យើងជាអ្នកបំរើរបស់ព្រះអល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់!»

ឆ្លើយតបរួចម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះបានឱ្យដំបងមាសមួយមកខ្ញុំ ហើយដើរបណ្តើរខ្ញុំតាមជួរភ្នំសំដៅមាត់ល្អាងធំនិងជ្រៅ។ នៅកន្លែងនោះ យើងបានឮសម្រែករបស់បុរសម្នាក់ឡូឡាចេញមកពីជម្រៅឆ្ងាយថា៖

«អ្នកណានៅខាងក្រៅ! សូមជួយសង្រ្គោះខ្ញុំផងចុះ! ព្រះអល់ឡោះនឹងជួយសង្គ្រោះអ្នកពីគ្រប់បញ្ហាទាំងអស់!»

ពេលនោះ យើងបានឃើញរឿងរន្ធត់មួយ គឺសត្វពស់ធំមួយដែនរីកមាឌចម្លែកកំពុងលេបមនុស្សពាក់កណ្តាលទៅហើយ។ ក្បាលនិងផ្នែកខាងលើនៃខ្លួនគាត់នៅលៀនចេញពីមាត់វា បានជាគាត់ ស្រែករកខ្ញុំឱ្យជួយ។

ខ្ញុំប្រញាប់ចុះទៅវាយក្បាលពស់នោះដោយដំបងមាសរបស់ខ្ញុំ វាយហើយវាយទៀតមិនដាក់ដៃរហូតដល់វាទ្រាំលែងបានក៏ព្រមខ្ជាក់ជនរងគ្រោះហើយរត់គេចខ្លួនទៅក្នុងទីងងឹតបាត់។

ដោយខ្ញុំបានជួយស្អំគាត់និងមើលគាត់ឱ្យសម្រាកបន្តិចបានធូរស្បើយ ពួកយើងក៏បានបន្តដំណើរជាមួយគ្នាទៅមុខជាមួយគ្នាស្វែងរកទីប្រជុំជន។ ទីបំផុតយើងបានប្រទះឃើញមិត្តខ្ញុំដែលចេះបាលីហោះ កំពុងដេកសន្លប់ពេលធ្លាក់ពីលើមេឃ។

យើងបានជួយសង្គ្រោះគាត់មួយយប់មួយថ្ងៃទម្រាំសះរបួស។ បុរសបក្សីយល់ព្រមដឹកពួកខ្ញុំវិលទៅវិញ។ ប្រពន្ធខ្ញុំបានចេញមកទទួលខ្ញុំដោយអំណររីករាយនឹងសុវត្ថិភាពរបស់ខ្ញុំនេះ។

ទោះបីជាយ៉ាងណា យប់នោះពេលចូលនិន្ទ្រាភរិយាខ្ញុំបានខ្សឹបប្រាប់ខ្ញុំឱ្យប្រយ័ត្ននឹងការហោះហើរជាមួយមនុស្សបក្សី ព្រោះពួកគេមានទំនាក់ទំនងនឹងអារក្ស ហើយមិនដឹងថា អាចហោះឡើងនិងធ្លាក់មកវិញពេលណាទេ។ គ្មានអ្នកណាអាចបិទមាត់មិននិយាយអ្វីរហូតលើមេឃពេលកំពុងរំភើបឡើយ។

ដូច្នេះ ដោយដឹងថាខ្លួនឯងតែងតែមានចរិតរឹងរូស ចិញ្ចឹមចិត្តប៉ុនប៉ងយ៉ាងមានះ ខ្ញុំមិនមានបំណងចង់ស្នាក់នៅក្នុងទីក្រុងនេះទៀតទេ ដូច្នេះហើយពួកយើងបានសម្រេចចិត្តថា នឹងលក់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់យើងទាំងអស់ហើយបានឡើងជិះកប៉ាល់ត្រលប់ទៅទីក្រុង Baghdad វិញ។

យើងធ្វើដំណើរដោយសុវត្ថិភាពទៅកាន់ទីក្រុង Baghdad ហើយត្រូវបានមកទទួលនិងចោមព័ទ្ធ ដោយមិត្តភក្តិនិងក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំបានសន្យាចំពោះព្រះអល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត ថានឹងមិនធ្វើដំណើរទៀតទេ ក្រោយការធ្វើដំណើរលើកទីប្រាំពីរនិងជាលើកចុងក្រោយនេះ បានបង្ហាញឱ្យខ្ញុំឃើញពីផែនដីនិងអាថ៌កំបាំងលើលោកគ្រប់គ្រាន់ហើយ។

សេដ្ឋី Sinbad the Sailor បាននិយាយទៅកាន់ Sinbad ជាអ្នកលីសែងជាចុងក្រោយថា៖

«ឥឡូវនេះអ្នកបានឮពីគ្រោះថ្នាក់និងការលំបាកដែលខ្ញុំបានឆ្លងកាត់ហើយ!»

បុរសអ្នកលីសែងបានជូតទឹកភ្នែកហើយ និយាយតបវិញថា៖

«អល់ឡោះប្រទានពរដល់អ្នក! ឱ! លោកម្ចាស់របស់ខ្ញុំអត់ទោសឱ្យខ្ញុំចំពោះពាក្យដែលលើកឡើងដោយក្តីច្រណែនពីមុននោះផង!»

សេដ្ឋីបានទទួលឱ្យស៊ីនបាដលីសែងមករស់នៅជាមួយគាត់ហើយយល់ព្រមជួយឱ្យគាត់រស់នៅមិនខ្វល់ខ្វាយអ្វីទៀត។

Sinbads ទាំងពីរបានក្លាយជាមិត្តនឹងគ្នា ហើយតែងតែរីករាយនឹងជីវិតចែករំលែកសាច់រឿងដ៏រីករាយរហូតដល់ថ្ងៃចុងក្រោយរបស់ពួកគេ។

រឿង៖ ដំណើរផ្សងព្រេងរបស់ស៊ីនបាដ ភាគទី៤

Bo Bo — Wed, 06 Dec 2023 13:08:56 +0000

បានផ្លែទាំងនោះចម្អែត ខ្ញុំលង់លក់យ៉ាងស្លុងលែងដឹងអ្វីនៅក្បែរអូរដែលមានទឹកហូរថ្លា និងបក្សាបក្សីច្រវាត់។ ពេលព្រឹកឡើង ខ្ញុំឃើញបុរសចំណាស់ម្នាក់ស្លៀកសំពត់ស្លឹកត្នោត អង្គុយច្រង៉ុកនៅមិនឆ្ងាយពីខ្ញុំ ហើយសម្លឹងមើលមក។

ខ្ញុំសប្បាយចិត្តខ្លាំងពេលឃើញមានមនុស្សម្នាក់ទៀត។

យ៉ាងហោចណាស់ខ្ញុំនឹងអាចដឹងថា ទីនេះជាកន្លែងណា មានផ្សារឬមធ្យោបាយចាកចេញដែរទេ។ ឃើញខ្ញុំញញឹម គាត់បានធ្វើសញ្ញា ដូចជាសុំឱ្យខ្ញុំលើកគាត់ឡើងលើស្មាខ្ញុំ ហើយដឹកគាត់ឆ្លងកាត់ទឹកអូរផង។ ខ្ញុំបានគិតខ្លួនឯងថា៖

«ខ្ញុំជាមនុស្សរបស់ស្ថានសួគ៌ ព្រះអល់ឡោះបានបណ្តាលមកឱ្យខ្ញុំចួបនឹងជួយបុរសចំណាស់នេះ!»

គិតហើយខ្ញុំក៏បានរីករាយធ្វើតាមដូចដែលគាត់បានស្នើសុំ ហើយឱនដាក់គាត់ឡើងលើស្មារបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានដើរឆ្លងកាត់ទឹកយ៉ាងត្រដាបត្រដួសប៉ុន្តែមិនត្អូញត្អែរអ្វីទាំងអស់។

ទីបំផុតទម្រាំមកដល់ម្ខាងទៀត ខ្ញុំហត់សឹងដាច់ខ្យល់ ហើយលុតជង្គង់ចុះ ដាក់ឱ្យគាត់ចុះលើដីវិញ ស្រាប់តែប៉ុន្តែគាត់មិនព្រមចុះ។

ជននេះមិនបានចាកចេញពីស្មារបស់ខ្ញុំទេ ជំនួសមកវិញ រឹតតែបានរុំព័ទ្ធជើងទាំងពីរជុំវិញក ដោយច្របាច់ដង្ហើមខ្ញុំតឹងឡើងយ៉ាងពិបាកដកដង្ហើម។ ខ្ញុំមានគំនិតថា ជននេះមិនព្រមចុះទេ ដូច្នេះក៏បោចជើងគាត់ បែរជាត្រូវគាត់វាយសំពងមកលើក្បាលខ្ញុំបែកអំពិលអំពែក ដូចវាយក្បាលត្រី ធ្វើឱ្យខ្ញុំខ្សោយមិនអាចរលាស់និងផ្តួលយ៉ាងណាក៏នៅតែស្អិតជាប់ ហើយរឹតកខ្ញុំផង វាយក្បាលខ្ញុំផង។ គេមានជើងមករុំកខ្ញុំ ឯដៃគេពីរទំនេរទុកវាយខ្ញុំ ចំណែកជើងខ្ញុំជាប់ឈរ មិនអាចប្រើធ្វើអ្វីគេបានមានតែដៃពីរ ខ្ញុំក៏ចាញ់ដង្ហក់ ហើយមួយសន្ទុះក៏ដួលសន្លប់បាត់បង់ស្មារតី។ ពេលបានដឹងខ្លួនឡើងមកវិញ ក៏មានអារម្មណ៍ថា បុរសប្រឡាំងកាសនេះ នៅតែជាប់នៅលើស្មារបស់ខ្ញុំ ហើយកំពុងទាត់ដាស់ខ្ញុំឡើង។

ការឈឺចាប់ ដែលជននេះកំពុងផ្តល់មកគឺបង្ខំឱ្យខ្ញុំងើបឡើងដើរទៅមុខ រួចចង្អុលឱ្យខ្ញុំលីទៅកណ្តាលចម្ការដើមឈើហូបផ្លែ ដើម្បីឱ្យអាចឈោងយកអ្វីដែលគាត់ចង់យកទៅហូប។ ខ្ញុំចង់ឱ្យតានេះដាច់ពោះ បានបដិសេធមិនព្រមទៅ តាកញ្ចាស់ក៏វាយក្បាលខ្ញុំយ៉ាងឈឺចាប់ និងច្របាច់កខ្ញុំរហូតទ័លច្រកត្រូវធ្វើតាម។

រឿងនេះបានបន្តគ្មានឈប់ ហើយថ្ងៃខ្លះខ្ញុំបានត្រូវបង្ខំឱ្យលីជននេះដើរសឹងតែជុំវិញកោះដូចជាខ្ញុំនេះជាពាហនៈ។ បើខ្ញុំហត់ឬបង្អង់ ក៏សំពោងខ្ញុំយ៉ាងលីលា។ ខ្ញុំមានតាកញ្ចាស់នៅពីលើបីថ្ងៃមានអារម្មណ៍ខ្លួនឯងជាសត្វ មិនមែនមនុស្សទៀតទេ។ នៅពេលយប់ឡើងទោះខ្ញុំបានដេក ឬមិនដេក ជើងជនចង្រៃនៅតែថ្ពក់ជាប់នឹងករបស់ខ្ញុំ។ គ្មានអ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានដើម្បីអង្រួនទម្លាក់ជនចង្រៃនេះចេញទេ ទោះជាខ្ញុំបានព្យាយាមតាមដែលខ្ញុំអាចធ្វើច្រើនលើក នៅតែត្រូវជននេះវាយសំពោងស្ទើរក្ស័យ។ ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ខ្ញុំកាន់តែខ្សោយទៅៗនិងខ្លាចការសំពោងសឹងមិនហ៊ានកម្រើក។

ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមដាក់បណ្ដាសាក្រោធខឹងលើសេចក្ដីសប្បុរសរបស់ខ្លួនថា៖

«ដោយគុណអល់ឡោះ! ដរាបណាខ្ញុំនៅមានជីវិត ខ្ញុំនឹងមិនធ្វើសប្បុរស សម្រាប់ជនឯណាទៀតទេ! គំនិតតែជួយមនុស្សម្នាក់នេះហើយ គាត់បានសងខ្ញុំពីទុក្ខលំបាកប៉ុនសាគរ»។

មិនយូរប៉ុន្មាន ខ្ញុំបានអង្វរដល់ព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត សូមទ្រង់បំបាត់ភាពតានតឹងនិងភាពនឿយហត់របស់ខ្ញុំ ដោយសូមឱ្យខ្ញុំស្លាប់ទៅចុះ ប៉ុន្តែព្រះអង្គដែលមានសិរីរុងរឿងនិងមានព្រះហឫទ័យមេត្តាករុណា មានផែនការផ្សេងសម្រាប់ខ្ញុំ។

វាបានកើតឡើងនៅថ្ងៃមួយដែលយើងបានមកដល់ផ្នែកផ្សេងនៃកោះដែលដីត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយស្មៅ។ ទាំងនេះជាចម្ការហូបផ្លែធំៗនិងមានសម្បកខាងក្រៅរឹង។ គំនិតមួយបានមករកខ្ញុំ ដើម្បីបំបាត់ការឈឺចាប់លើស្មានេះ។ ខ្ញុំកាច់ផ្លែឃ្លោកមួយចំនួនចេញ ហើយយកសាច់ផ្លែខាងក្រៅមកធ្វើជាដប។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានប្រមូលផ្លែទំពាំងបាយជូរដែលដុះនៅក្បែរៗនោះ ហើយដាក់ក្នុងផ្លែឃ្លោក សង្កត់កិនវាដោយថ្ម។

បន្ទាប់ពីទុកដបឃ្លោកទាំងនេះនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃអស់រយៈពេលពីរបីថ្ងៃ ជាតិអាល់កុលក៏ត្រូវបានបង្កាត់ហើយប្រែទៅជាស្រាដ៏ខ្លាំងមួយប្រភេទ។ ល្ងាចមួយខ្ញុំបានផឹកវាហើយរាល់ភាពឈឺចាប់សន្លាក់ឆ្អឹងរបស់ខ្ញុំបានថយចុះ ហើយខ្ញុំបាត់បង់ចាប់ផ្ដើមច្រៀង ទះដៃ ហើយលោតលេងពីជើងមួយទៅជើងម្ខាង ជាមួយបុរសចំណាស់នៅលើខ្នងខ្ញុំ។ បុរសចំណាស់បានតោងចាប់ខ្ញុំនៅលើស្មា។ ដោយយល់ពីអ្វីដែលគាត់ចង់បាន ខ្ញុំក៏ហុចស្រាទំពាំងបាយជូរមួយដបទៅគាត់។ គាត់ក៏ផឹកពីវា ហើយចាប់ផ្តើមរីករាយ។ មិនយូរប៉ុន្មាន គាត់ក៏ទាមទារយកមួយទៀត ហើយខ្ញុំក៏ឱ្យតាមតម្រូវការ រហូតទាល់តែស្រាបានយកប្រៀបលើគាត់ ហើយគាត់បានដេកលក់ស្ររឹង។ ជាលើកដំបូងក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានសប្តាហ៍នេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ការចាប់ជើងព័ទ្ធជើងជននេះនៅជុំវិញករបស់ខ្ញុំបានធូររលុង។ ឆ្លៀតឱកាស ខ្ញុំបានបោះតាចាស់កញ្ចាស់ចេញពីស្មារបស់ខ្ញុំទៅលើដី។ ជននេះបើកភ្នែកព្រឹមៗសម្លឹងខ្ញុំទាំងស្រវឹងខ្លះដឹងខ្លួនខ្លះ។ ដំបូងឡើយខ្ញុំចង់ចាកចេញ រត់សប្បាយនឹងការទទួលបានសេរីភាពរបស់ខ្ញុំមកវិញ តែពេលក្រឡេកមើលបិសាចនេះកាលណា ខ្ញុំយល់ថានឹងមានអ្នកផ្សេងក្រោយៗដែលនឹងត្រូវចាញ់បោកតានេះឱ្យកៀបស្លាប់ដូចសត្វមិនខាន។

ឬមួយបើ ខ្ញុំនៅវង្វេងលើកោះ ពេលខ្ញុំដេក វានឹងឡើងមកចងកខ្ញុំម្តងទៀតក៏ថាបាន។ ខ្ញុំបានបកទៅស្វែងរកថ្មដ៏ធំមួយ ហើយប្រើវាទម្លាក់សម្លាប់កញ្ចាស់កំណាចបង់ជីវិតទាំងខ្ញុំគ្មានវប្បដិសារៈ គ្មានសេចក្តីមេត្តាករុណាអ្វីលើជនអបលក្ខណ៍នេះទេ។ មនុស្សរស់នៅជាសត្វឈ្លើង ទុកខ្ញុំជាសត្វយូរមកហើយ។

រួចរាល់នូវការសងសឹក ខ្ញុំបានបកត្រលប់ទៅកាន់ច្រាំងវិញ ក្នុងចិត្តពោរពេញដោយសេចក្តីសុខ រាងកាយស្រាលដូចបានរស់ម្តងទៀត។

៥ថ្ងៃក្រោយមក មានកប៉ាល់មួយដើរទឹកមកពីចម្ងាយ។ ខ្ញុំបានផ្តល់សញ្ញាយ៉ាងសកម្មទៅកាន់នាវិក ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន ខ្លួនខ្ញុំក៏ត្រូវបានការសង្គ្រោះពីឋានសួគ៌ចាកចេញពីកោះបណ្តាសាទុក្ខទោម្នេញដូចនរកនេះ។

ពេលសម្រាកហូបចុកដែលខ្ញុំបានតំណាលប្រាប់ក្រុមឈ្មួញនិងនាយនាវិកពីរឿងទាំងអស់ដែលបានកើតឡើងជាមួយកញ្ចាស់កំណាច មានម្នាក់បានងក់ក្បាលហើយប្រាប់ខ្ញុំថាបុរសដែលជិះលើស្មារបស់ខ្ញុំត្រូវបានអ្នកស្រុកនេះគេហៅថា Shaykh al-Bahir ដែលជាបុរសធ្លាប់ដើរសមុទ្រនិងមានជំងឺខ្វិន។ ជននេះមានចិត្តសាហាវឃោរឃៅ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ដែលត្រូវគាត់បោកប្រាស់អាចរស់បានយូរទេ គឺគាត់តោងដល់ស្លាប់ទើបចាកចេញ។

សំពៅបានដឹកខ្ញុំទៅកាន់កោះបន្ទាប់ ដែលទីនោះមានរាជធានីធំមួយឈ្មោះថា ទីក្រុងនៃ Apes ។ នៅទីនោះ សូម្បីតែជញ្ជាំងកំផែងដែលមើលពីចម្ងាយទៅក៏ឃើញមិនរឹងមាំ អាចការពារប្រជាជនពីជោគវាសនានៃរលកសមុទ្រឬព្យុះព្យោមាដែរ។

សូម្បីតែជាមួយសត្វឧត្បាតចង្រៃ។ តួយ៉ាងរៀងរាល់ល្ងាច ពេលយប់មកដល់មេឃងងឹត សត្វស្វាចុះពីដើមឈើមកលុកលុយទីក្រុង។ ដើម្បីចៀសវាងពីការយាយី ប្រជាជនគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីចាកចេញពីផ្ទះទៅដេកពួនក្នុងទូក។

អាជីវកម្មមួយចំនួនអាចរកលុយបានយ៉ាងច្រើនបំផុតពីសំណាងអាក្រក់នៃពលរដ្ឋតំបន់នេះ។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ពួកគេបានប្រមូលគ្រួសនៅលើឆ្នេរ ហើយបន្ទាប់មកបានឈានជើងចូលក្បែរព្រៃបន្តិច ហើយគប់សត្វស្វាដែលរស់នៅតាមដើមឈើ។ សត្វស្វាបានឆ្លើយតបដោយការបោះផ្លែដូងមកវិញ។ ការប្រយុទ្ធគ្នារវាងថ្មនិងដូងនេះ បានកើតឡើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែមានភាពយុត្តិធម៌ ព្រោះអ្នកជំនួញដែលហានក្លា បាននាំគ្នារើសដូងយកទៅលក់ដូរនៅលើទីផ្សារ។ ខ្ញុំបានចូលរួមក្នុងកីឡាដ៏គួរឱ្យអស់សំណើច ប៉ុន្តែប្រកបដោយគ្រោះថ្នាក់នេះដែរ ហើយអល់ឡោះបានអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំរកបានប្រាក់ចំណេញដោយយុត្តិធម៌ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ រហូតដល់ខ្ញុំបានប្រមូលប្រាក់សន្សំបានយ៉ាងច្រើន។

ពេលខ្ញុំសុខសប្បាយម្ដងទៀត ខ្ញុំបានជួលកៅអីមួយកន្លែងនៅលើកប៉ាល់ធំមួយដែលបានឆ្លងកាត់កោះនេះហើយធ្វើដំណើរត្រលប់មកផ្ទះវិញ។

ខ្ញុំបានជួញដូរមាសរបស់ខ្ញុំជាមួយការទិញដូរគជ់តាមផ្លូវទឹក ហើយទទួលបានប្រាក់ចំណេញកាន់តែខ្លាំង។ នៅពេលដែលខ្ញុំបានទៅដល់កំពង់ផែនៃក្រុង Basrah ក្រោយដំណើរលើកទីប្រាំ ខ្ញុំបានប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិចែកចាយជាចំណែកខ្លះដល់អ្នកក្រីក្រ។

ដំណើរផ្សងព្រេងលើកទី៦

ពេញរយៈពេល៣ឆ្នាំ ខ្ញុំតែងតែខ្លាចរន្ធត់ចំពោះមនុស្សពិការជើង ឬជនចំណាស់សុំទានស្គមកំព្រឹងណាម្នាក់ដែលដើរកាត់។ ព្រលឹងខ្ញុំនៅតែត្រូវលងដោយមនុស្សបញ្ញើក្អែកដែលបានធ្វើទារុណកម្មក្បាលនិងស្មាខ្ញុំសឹងអស់ជីវិតម្តងៗ។ វាជាការចងចាំមួយដែលខ្ញុំស្បថថា នឹងមិនឱ្យអ្នកណាអាចមកជិះលើស្មា ឬសូម្បីខ្នងខ្ញុំជាដាច់ខាតក្នុងជាតិនេះ។

មិនយូរប៉ុន្មានសេចក្តីប្រាថ្នាចង់ធ្វើដំណើរបានរុកកួនខ្ញុំទៀតហើយ។ ទោះណាជាខ្ញុំមានទ្រព្យសម្បត្តិគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកណាក៏ត្រូវការ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែស្រលាញ់ពេញចិត្តក្នុងការធ្វើដំណើរផ្សងព្រេងដើម្បីស្វែងរកពិសោធន៍និងរសជាតិជីវិតបន្ថែមលើគំនរទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្ញុំ។

ជាថ្មីម្តងទៀត ខ្ញុំបានធ្វើការវេចខ្ចប់ទំនិញរបស់ខ្ញុំ ហើយធ្វើដំណើរទៅកាន់កំពង់ផែ Basrah។ ខ្ញុំបានជិះកប៉ាល់ដ៏ល្អមួយ ធ្វើដំណើររួមជាមួយឈ្មួញមួយក្រុមទៀត ចល័តពីកោះមួយទៅកោះមួយ ទីក្រុងមួយចូលទីប្រជុំជនមួយទៀត ដោយជួញដូរផងសិក្សាដើម្បីជីវិតផង។

ហាក់ដូចជា សំណាងតែងតែញញឹមដាក់ក្រុមយើង គ្រប់យ៉ាងបានរលូន ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃមួយ បន្ទាប់ពីការធ្វើដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយ មេក្រុមនាវិកកើតការសង្ស័យចំពោះសញ្ញាចម្លែកនៅលើមេឃ ក៏បានឡើងទៅលើបង្គោលនាវាហើយពិនិត្យ។

មិនយូរទេគាត់វារចុះមកវិញហើយលុតជង្គង់ចាប់ផ្តើមយំដកពុកចង្កាស្រែកថា៖

«អូ អល់ឡោះអើយ! កូនៗខ្ញុំនឹងកំព្រា!»

យើងមិនដឹងថាមានអ្វីនៅខាងមុខនោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារការថ្នឹកជាមួយគ្រោះថ្នាក់ ខ្ញុំផ្តើមរៀបចំបង្វិចនិងចងអលង្ការ លុយកាក់។

ទីបំផុតនាវិកចំណាស់សារភាពប្រាប់ថា យើងបានវង្វេងផ្លូវ ហើយជិះទូកធ្លោយដល់ដែនសមុទ្រដែលមិនមានអ្នកណាធ្លាប់ឆ្លងកាត់និងស្គាល់ទិសតំបន់។

«យើងមិនអាចរកផ្លូវត្រលប់ទៅផ្ទះបានទេ!» គាត់បានស្រែកយំ។ អ្វីៗបានប្រែទៅជាអាក្រក់បន្ថែមខណៈនាវិកម្នាក់ស្រែកឡើងចង្កូតថា៖

«ជួយមើល៍ឱ្យច្បាស់ជំនួសខ្ញុំផង យើងកំពុងបុកកំផែងថ្មនៅខាងមុខឬអ្វី?»

គ្មានមនុស្សធម្មតាណាម្នាក់ អាចរារាំងអ្វីដែលកំណត់ទុកដោយជោគវាសនាឡើយ។ ភ្លាមៗនោះខ្យល់ដ៏ខ្លាំងនិងខុសទិស ក៏បក់បោកស្រោចដល់ឃ្លោងកប៉ាល់របស់យើង។

ខ្យល់ខ្លាំងឡើងៗបានបង្វិលសំពៅនេះវិលជុំវិញបីដងមុនពេលសម្បកត្រូវបានហែកចេញពីដែកនិងមេធ្នឹម។ យើងទាំងអស់គ្នាបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងសមុទ្រ។ ពួកយើងជាច្រើននាក់បានលង់ទឹក ប៉ុន្តែខ្ញុំជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកដែលបានរួចជីវិតដោយមានត្រៀមរបស់តោង តែខ្ញុំមានរបួសនិងស្នាមជាំ សឹងថាពាក់កណ្តាលស្លាប់។

ដោយភាពនឿយហត់ ខ្ញុំបានស្រវាឱបលើផ្ទាំងថ្មដែលរាយប៉ាយលើឆ្នេរចម្លែក។ ភ្នែកខ្ញុំខំសម្លឹងពាសពេញកោះនេះ។ ពុទ្ធោ! ថ្មដ៏មានតម្លៃ ត្បូងគ្រប់ប្រភេទ បានរោយរាយចោលនៅជុំវិញនេះដូចជាគ្រួសធម្មតា។

ពេលស្រមោលព្រះទនិករចោលមក គ្រប់យ៉ាងបញ្ចេញពន្លឺ។ មានគ្រប់ពេជ្រជាច្រើនលេចដុះចេញមកស្ពឹមលើដី។

ខ្ញុំមានកម្លាំងពេលឃើញរតនៈវត្ថុ ក៏ក្រោកហើយវារទៅរើសគជ់រាជមួយក្តាប់តូច មកលាពិនិត្យក្នុងបាតដៃ។

វត្ថុទាំងនេះសូម្បីក្សត្រខ្លះក៏មិនងាយមានជាកម្មសិទ្ធិផង កុំថាគ្រួសារអ្នកមានទ្រព្យធម្មតាៗ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ សូម្បីលើផ្ទៃទឹកសមុទ្រក៏មានពន្លឺចាំងជះមកដែរ។ ជាមាសអណ្តែតទឹក? ធ្លាប់ឮថា មានធាតុមាសក្រហមឆ្អិនដែលត្រូវបានផលិតនៅក្នុងពោះរបស់សត្វចម្លែកសមុទ្រមួយប្រភេទ ហើយពេលវេលាត្រូវខ្ជាក់ វាក៏ខ្ជាក់មាសឱ្យផុសឡើងអណ្តែតលើផ្ទៃទឹក?

ឈ្មួញផ្សេងទៀតបានភាំងដូចជាមនុស្សឆ្កួតហើយឈរឆ្ងល់នៅទីនេះ។ ម្នាក់ៗសរសើរស្នាដៃរបស់អល់ឡោះនិងអាថ៌កំបាំងដ៏ស្រស់ប្រណីតនៃធម្មជាតិក្នុងភពផែនដី។

យើងរត់ប្រសាចប្រមូលវត្ថុមានតម្លៃជាច្រើន តាមដែលអាចយកបានរៀងៗខ្លួន។ ប៉ុន្តែគ្មានកន្លែងណាដែលយើងអាចរកឃើញមានអ្នកស្រុករស់នៅក្រៅតែពីលេចវាលចូលព្រៃដ៏ក្រាស់ បន្ទាប់មកគឺវាលស្មៅបៃតងខ្ចីលាតសន្ធឹងគ្មានស្តេចចតុបាទមកដណ្តើមបរិភោគឡើយ។

យូរៗទៅ ក្រុមយើងកាន់តែខ្សោយទៅៗហើយអ្នកខ្លះក៏បានគ្រុនក្តៅឬឈឺស្លាប់។ មិនយូរប៉ុន្មាន មនុស្សទាំងអស់បានស្លាប់។ សាជាថ្មីខ្ញុំជាជនទុរន់ទុរាសេសសល់ក្រោយគេដែលបានលាក់លបអាហារក្រៀមនិងទឹកឃ្មុំដោយសារបទពិសោធន៍មុនៗ។

ទឹកឃ្មុំវាអាចបង្ការជំងឺជាច្រើន ទោះរាកឬគ្រុនក្តៅក៏មិនងាយកើតមានឡើងដែរ។ ខ្ញុំបានត្រាច់ចរដើម្បីរុករកកោះនេះបន្ថែមទៀត ដើម្បីមើលថាតើនឹងមានអ្នកស្រុករស់នៅដែរ?

បន្ទាប់ពីអាហារជិតអស់ ខ្ញុំមិនអាចរង់ចាំដល់ពេលដើរមិនរួចនោះទេ ខ្ញុំបានមកដល់ទន្លេមួយ ដោយផ្តើមរកមែកឈើជាច្រើនមកចងធ្វើក្បូនហើយផ្ទុកដោយទំនិញដ៏មានតម្លៃ ទាំងនោះទៅជាមួយ។ ពេលខ្ញុំជិះទូក ខ្ញុំសូត្រកំណាព្យថា «ហោះហើរ ឆ្លងកាត់សមុទ្រ ដើរតាមវាសនាក្នុងខ្យល់ប្រៃ ជឿជាក់លើខ្លួនឯងនិងគ្មានអ្នកដទៃ បន្ទាប់ពីរកឃើញដី អ្នកនឹងរកឃើញជីវិតរស់នៅ គ្រប់យ៉ាងនឹងកន្លងផុតទៅ នៅពេលដែលពេលវេលាត្រឹមត្រូវ..»។

ក្បូនបណ្តែតលើទឹកតាមយថាកម្ម បាននាំខ្ញុំរសាត់ទៅកាត់ព្រៃរនាមនិងវាលទំនាប រហូតដល់ទីបំផុតវាបានឆ្លងចូលទៅក្នុងផ្លូវរូងក្រោមដីដែលរត់កាត់តាមជញ្ជាំងភ្នំ។

ខ្ញុំបានទម្លាក់មុខផ្កាប់ចុះទៅក្នុងទូក ក្នុងភាពងងឹតដោយមានអារម្មណ៍ថា ដំបូលប្រក់នៃក្បូនរបស់ខ្ញុំគឿងទើស។ ខ្ញុំនឹកឆ្ងល់ថាតើក្បូនរបស់ខ្ញុំនឹងជាប់គាំងជ្រៅនៅក្នុងភ្នំ លែងបានឃើញពន្លឺថ្ងៃម្តងទៀតឬយ៉ាងណា?

ខ្ញុំបែរបន់និងសន្លប់ រហូតដល់ពេលមួយត្រចៀករបស់ខ្ញុំបានពោរពេញដោយសំឡេងប្រកូក និងភ្នែកនេះទទួលបានពន្លឺពីស្ថានសួគ៌។

តាមពិត ក្បូនបានអណ្តែតតាមខ្យល់ ហើយចេញទៅក្នុងចំហទឹក ដែលទីនេះមានមនុស្សមួយចំនួនបានចោមព័ទ្ធហើយស្រែកហៅខ្ញុំ។

ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានគប់ខ្សែពួរមកឱ្យខ្ញុំចាប់ ហើយពួកគេបានទាញខ្ញុំយកទៅច្រាំងទន្លេ។

ខ្ញុំដួលទន់ដៃដោយអស់កម្លាំងខ្លាំងថែមទាំងស្តាប់ ពួកគេនិយាយភាសាថ្មីដែលខ្ញុំមិនយល់ រហូតដល់មានម្នាក់ក្រោយមកដល់គាត់ចេះនិយាយភាសាអារ៉ាប់។

ពួកគេជា កម្មករលីសែង។ គេនាំខ្ញុំនិងត្បូងដ៏មានតម្លៃដែលបានទុកនៅលើក្បូននោះទៅគាល់ស្តេចព្រោះនេះជាបទបញ្ញត្តិ។

នៅព្រះបរមរាជវាំង ខ្ញុំចូលគាល់ព្រះមហាក្សត្រនិងខ្ញុំបានថ្វាយឃ្លាំងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្ញុំទុកជាអំណោយដល់ព្រះអង្គ ក្រោយមកខ្ញុំដឹងថាទ្រង់ជាព្រះករុណាព្រះមហាក្សត្រនៃប្រទេសស្រីលង្កា ហើយបានតំណាលទូលរឿងរបស់ខ្ញុំពីដើមដល់ចប់។ ពេលយកចិត្តទុកដាក់ពិចារណាហើយ ទ្រង់បានសួរខ្ញុំអំពីប្រទេសកំណើតរួច បានប្រកាសថា ខ្ញុំនេះជាមនុស្សឆ្លាតនិងមានចិត្តសីលទានគួរឱ្យសរសើរ។

ខ្ញុំបានរស់នៅក្នុងវាំងរបស់ស្ដេចស្រីលង្កាដោយកិត្តិយស រហូតដល់ថ្ងៃមួយខ្ញុំមានដំណឹងមកថា នឹងមានឈ្មួញមួយក្រុមចេញសំពៅមកដល់ទីនេះសំចតសុំបន្តផែទៅស្រុកបាស្ហា។

ស្តេចនគរស្រីលង្កាបានបង់ថ្លៃទិញកន្លែងមួយឱ្យខ្ញុំឡើងជិះទូកនោះបន្តទៅនគរទៅបាស្ហាជាមួយមហាអំណោយ រួមមានត្បូងទទឹមមួយកែវខ្ពស់ គជ់ដ៏មានតម្លៃ ស្បែកពស់ ទឹកអប់ដ៏មានក្លិនឈ្ងុយមួយតោន និងអ្នករបាំដ៏ស្រស់ស្អាតជាក្មេងស្រីបួននាក់។

នេះជាអ្វីដែលព្រះអល់ឡោះប្រទានខ្ញុំក្រោយការតស៊ូដែលទ្រង់បានសាកល្បង។ យើងបានជិះពៅក្រោមអាកាសធាតុនិងទិសខ្យល់ដ៏ត្រឹមត្រូវ ហើយសូមអរព្រះគុណដល់អល់ឡោះដែលបញ្ជាខ្យល់មេឃាបោកបក់ខ្ញុំវិលមកដល់ទីក្រុង Basrah វិញដោយសុវត្ថិភាព។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបាន អំណោយដល់មិត្តភក្តិនិងក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំផ្ទាល់ ហើយបានផ្តល់ជំនួយដល់ជនក្រីក្រ ដោះលែងទាសករចាស់ៗ ហើយត្រលប់ទៅកាន់ជីវភាពពីមុន ម្ដងទៀតដែលមានភាពសុខស្រួលនិងបុណ្យបារមី។

នៅពេលដែល Sinbad បានបញ្ចប់ការនិទានរឿងនៃការធ្វើដំណើរទីប្រាំមួយរបស់គាត់ គាត់បានផ្តល់កាក់មាសមួយដល់បុរសលីសែងដែលតែងតែមកស្តាប់រឿងរ៉ាវតំណាល។

តមក ពួកគេបានយល់ព្រមចួបគ្នាម្តងទៀតនៅព្រឹកបន្ទាប់ ដើម្បីស្តាប់ការធ្វើដំណើរទីប្រាំពីរ និងជាំដំណើរផ្សេងព្រេងលើកចុងក្រោយនៃស៊ីនបាដអ្នកជំនួញសមុទ្រ។

ដំណើរផ្សងព្រេងលើកទី៧

បន្ទាប់ពីការត្រលប់មកវិញពីការធ្វើដំណើរទីប្រាំមួយរបស់ខ្ញុំ ដែលបាននាំមកផ្ទះវិញនូវអំណោយលើសលុបពីនគរស្រីលង្កា ខ្ញុំបានរស់នៅសោយសុខក្នុងបែបបទជីវិតចាស់ដូចពីមុនឡើងវិញ។

រហូតដល់ខ្ញុំនឹកធុញថប់ បួនឆ្នាំក្រោយមកក៏ចេញគំនិតចាប់ផ្ដើមចង់ជិះទូកទៅលេងសមុទ្រ ចេញទៅបរទេស បង្កើតមិត្តភក្ដិថ្មីៗក្នុងចំណោមពាណិជ្ជករដែលមានចិត្តដូចគ្នាទៀត។

ដូច្នេះ វាគ្មានអ្វីដែលអាចមករារាំងខ្ញុំក្នុងការប្រមូលទំនិញទៅកាន់កំពង់ផែ Basrah ទៀតនោះទេ។ ខ្ញុំបានរកឃើញក្រុមឈ្មួញមួយដែលមានកប៉ាល់ត្រៀមចេញទៅសមុទ្រ។ ខ្ញុំបានជិះទូកជាមួយពួកគេ រាប់អានមិត្តភក្តិថ្មី ហើយធ្វើដំណើរប្រកបដោយសុកភាពនិងសុវត្ថិភាព ជាមួយនឹងខ្យល់អាកាសដ៏សមរម្យ។

នៅទីបំផុត យើងបានមកដល់ទីក្រុងមួយឈ្មោះថា Madinat-al-Sin ជាកន្លែងដែលយើងធ្វើអាជីវកម្មបានល្អឡើងៗ។ បន្ទាប់រយៈពេលពីរខែក្រោយមក យើងចេញដំណើរពីទីក្រុងនោះមកវិញ ខ្យល់អាកាសល្អស្ងប់រលក។

ប៉ុន្តែចេញបានកណ្តាលសមុទ្រ ស្រាប់តែពើបនឹងព្យុះចម្លែកមួយ បានបក់បោកមកលើក្បាលទូកយ៉ាងខ្លាំង ហើយភ្លៀងក៏ចាប់ធ្លាក់កញ្ជ្រោលបោកបាច។

ទំនិញរបស់យើងត្រូវ បានគ្របដណ្ដប់ដោយផ្ទាំងក្រណាត់ ហើយគ្រប់គ្នាបានអធិដ្ឋានទៅកាន់ព្រះដ៏មានមហិទ្ធិឫទ្ធិ ដើម្បីសង្គ្រោះយើងពីគ្រោះថ្នាក់ជាយថាហេតុ។

ពេលព្យុះបានកន្លងផុតទៅ ប្រធានក្រុមនាវិកបានឡើងទៅលើកំពូលបង្គោល។ គាត់មើលស្តាំ និងឆ្វេង រួចចាប់ផ្តើមវាយថ្ងាសខ្លួនឯងដោយកណ្តាប់ដៃប៉ូកៗរបៀបមនុស្សហៀបនឹងស្លាប់។

ពេលនោះហើយ គាត់បានប្រកាសអាសន្នថា ខ្យល់បានជម្រុញយើងអណ្តែតមកកាន់ជ្រុងឆ្ងាយបំផុតនៃពិភពលោកដែលគ្មានអ្នកណាដឹងនិងស្គាល់។

គាត់យកសៀវភៅមួយក្បាលមកអានទាំងស្រក់ទឹកភ្នែក។ នៅទីបំផុតគាត់ បាននិយាយមកកាន់យើងថា សៀវភៅនេះពិពណ៌នាយ៉ាងច្បាស់ពីកន្លែងដែលយើងនឹងរសាត់ទៅដល់។ វាជាកន្លែងដែលគ្មានអ្នករត់គេចរួចទេ យើងគ្រប់គ្នាប្រាកដជាស្លាប់នៅទីនេះ។

បុរាណបានដាក់ឈ្មោះទីនេះថា ជានគរសមុទ្រនៃស្តេចនាគរាជ ព្រោះនៅទីនេះរាជនគរស្តេចនាគ ដែលកកើតទឹកដីមកត្រូវបានបង្កប់នៅក្រោមរលក។ សត្វនាគរាជសមុទ្រដ៏ធំ ដែលតាំងទីរស់នៅទីនេះច្រើនសម័យកាលមក គឺមានចចាមអារ៉ាមថាមានមាត់ ធំណាស់អាចលេបស៊ីកប៉ាល់ទាំងមូលបាន។

រឿង៖ ដំណើរផ្សងព្រេងរបស់ស៊ីនបាដ ភាគទី៣

Bo Bo — Wed, 29 Nov 2023 13:00:22 +0000

លុះពេលដែលអ្នកទាំងអស់គ្នាបរិភោគឆ្អែតស្កប់ស្កល់គ្រប់គ្រាន់ថែមទាំងស្រវឹងទន់ខ្លួនលែងមានកម្លាំងនឹងបានមាត់កោកកាកតទៅទៀតហើយ ទើបឈប់មានការលើកអាហារមកបន្ថែម។

ពេលនេះនោះខ្ញុំធ្វើពុតជាអង្គុយងោកងងុយដេក ក៏លបមើលឃើញពួកគេទទួលបានសញ្ញាយកខ្នើយនិងភួយមករៀបចំឱ្យភ្ញៀវសម្រាក។

រង់ចាំយូរណាស់ មិនឃើញអ្វីក្រៅពីភាពស្ងប់ស្ងាត់ ខ្ញុំក៏លក់មួយភាំងរហូតដល់ពេលព្រឹកឡើង។ ពួកយើងត្រូវបានគេរាក់ទាក់ទទួលឱ្យហូបចុកយ៉ាងប្រណីតទៀត។

បន្ទាប់មកគឺ ទាសករនាំយើងដើរលេងលម្ហែក្នុងចំណោមចម្ការហូបផ្លែ ហែលទឹក ឡើងភ្នំ ហើយហូបចុកបរិបូរណ៍ រួចមកវិញសម្រាកដេកលេងផឹកស្រាស្រែកច្រៀងតាមចិត្ត។

ម្នាក់ៗនៅតែប៉ុន្មានថ្ងៃសោះ ក៏ភ្លើតភ្លើនលែងមានបំណងវិលទៅផ្ទះ ចេះតែពន្យារពេល ឱ្យខ្លួនឯងសោយសុខលែងធ្វើការងារ រាងកាយលូតលាស់ធាត់ទ្រលុក។

លើកលែងតែខ្ញុំដែលមិនថមថយការចាប់អារម្មណ៍នឹងអាកប្បកិរិយារបស់ស្តេចនគរនេះ ចេះតែនឹកឆ្ងល់ថា ម្តេចបានជាគេមកខ្ជះខ្ជាយអាហារទំនុកបម្រុងពួកយើងមិនធុញទ្រាន់នឹងមនុស្សកម្ជិលអស់ទាំងនោះ។

ជាមួយនឹងការភ័យខ្លាចជាពិភាល់ចម្លែកៗ យប់មួយខ្ញុំសម្រេចចិត្តធ្វើពុតជាគុ្រនក្តៅ ហើយមិនទៅជប់លៀង។ ពេលនេះខ្ញុំបានឮភ្លេងនិងសម្រែកពួកគេសប្បាយពីចម្ងាយ ដូចធ្លាប់នឹងត្រចៀក។ ដោយដឹងថា វេលាងប់ងុលការរាំច្រៀងបានមកដល់ ខ្ញុំក៏មានឱកាសក្រោកពីគ្រែលបៗចេញព័ទ្ធទៅក្រោយវិមានស្វែងរកការពិត។

នៅទីនោះ ស្នូរសំលៀងកាំបិតលាន់ឡើងបន្លំនិងស្នូរភ្លេងខាងមុខសាល។ មនុស្សមានឌធំ ទឹកមុខកោងកាចបីបួននាក់កំពុងនិយាយគ្នាថា យប់នេះជាយប់បញ្ចប់ហើយ។

ពួកគេមនុស្សខាងមុខធាត់ល្មមនឹងចាត់ការពិតមែន។

ស្តាប់បន្តិចខ្ញុំព្រឺសម្បុរភ្ញាក់ខ្លួនដឹងថា ចេតនាពិតរបស់ម្ចាស់ផ្ទះគឺសម្លាប់យើងពេលស្រវឹងយប់នេះ។ កាំបិតនិងពូថៅយមបាលដែលបានសំលៀងមិនមែនសមជាមួយសត្វព្រៃធម្មតាទេ។

យើងតាមពិតទៅ យើងបានធ្លាក់មកក្នុងកណ្ដាប់ដៃក្រុមកុលសម្ព័ន្ធចាស់មួយ ដែលធ្លាប់មានសរសេរទុកក្នុងគម្ពីរថា ជាអម្បូរមនុស្សស៊ីសាច់។

ពួកនេះមានទឹកមុខរីករាយ សម្បុរជ្រះថ្លាបញ្ញាខ្ពស់ជាងយើងធម្មតា តែពូជពង្សពួកគេតមកជាអម្បូរយូរអង្វែងដែលនិយមឆីសាច់មនុស្សដូចគ្នា។

ពួកខ្ញុំនៅខាងក្រៅដែលត្រូវបានគេចិញ្ចឹមឡើងធាត់មក តាមពិតដើម្បីបរិភោគលៀងសប្បាយអំណរ។ គេទាំងនេះទំនងជាខានបានអាហារសាច់មនុស្សជាយូរយារណាស់មកហើយ។ ខ្ញុំស្លន់ស្លោជាខ្លាំង ហើយរត់បំពួនក្បែរសាលខាងមុខបម្រុងនឹងឱ្យដំណឹងពួកមិត្តភក្តិរត់ជាមួយគ្នា ប៉ុន្តែយឺតពេលទៅហើយ ពួកគេកំពុងដេកដួលទន់ខ្លួនដោយជាតិស្រវឹង។

ពួកអ្នកគង្វាលបានបង្ហាញខ្លួនជាមួយកាំបិត ហើយចាប់ផ្តើមកាប់សម្លាប់រង្គាលលើបុរសទាំងនោះដូចសត្វ។ ខ្ញុំបានរត់វារជើងបីជើងបួនចេញទៅឆ្ងាយ តម្រង់ចូលព្រៃ ទីដែលប៉ុន្មានថ្ងៃមកនេះ បានលបសម្គាល់ឃើញផ្លូវលំមួយដែលមានការឆ្ការស្អាតទុក។

ខ្ញុំដើរតាមនោះពិតជាមិនចេះទាល់ ហើយរត់ចុះឡើងមួយយប់មួយថ្ងៃ ខ្ញុំរស់ជាមួយផ្លែប៊ឺរី ទីបំផុតខ្ញុំបានរកឃើញផ្លូវមួយទៀតនៅម្ខាងនៃបឹង។

ហែលឆ្លងបឹងនោះ ខ្ញុំរត់បន្ថែម រហូតបានច្រើនថ្ងៃមកទៀត ក៏ប្រទះឃើញជញ្ជាំងនៃកំផែងទីក្រុងដ៏ខ្ពស់អស្ចារ្យមួយ។

នៅពេលដែលខ្ញុំទៅជិតដល់ច្រកចូលទីក្រុង ខ្ញុំបានចួបជាមួយនឹងអ្នកដំណើរមួយចំនួន ដែលបររទេះធ្វើដំណើរ។ គេអាណិតសភាពទុគ៌តរបស់ខ្ញុំក៏បានឱ្យទឹកនិងចំណីហើយសួរឈ្មោះសួរទីកន្លែងដែលខ្ញុំមកពីណាទៅណា។

នៅពេលដែលពួកគេបានឮពីតំបន់កុលសម្ព័ន្ធកាចសាហាវនោះ ពួកគេបានងឿងឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីខ្ញុំអាចរត់រួច។

តំបន់នោះច្រើនជំនាន់មកហើយ មិនដែលមានអ្នកណាហ៊ានទៅក្បែរទេ។ ឃើញរឿងរ៉ាវរួចជីវិតយ៉ាងកម្រនេះពួកគេវាយតម្លៃថា ខ្ញុំជាមនុស្សល្អ ដែលទទួលបាននូវកិច្ចការពារដ៏ភាពអស្ចារ្យពីព្រះអល់ឡោះ។ ដោយសារពួកគេងប់ជឿលើបុណ្យបាបនិងសាសនា មនុស្សទាំងនេះបានរាយការណ៍តគ្នាអំពីខ្ញុំនិងវាសនាគេចចេញពីអម្បូរឆីមនុស្ស ឮដល់ស្តេចរបស់ពួកគេ។ យប់នោះខ្ញុំស្នាក់ក្នុងកូនភូមិតូចមួយក្បែរជាយក្រុង លុះព្រឹកព្រហាមក៏ឃើញមានមន្ត្រីពីរបីនាក់បានបង្ហាញខ្លួនហើយកោះហៅខ្ញុំចូលទៅនិទានប្រាប់រឿងចិញ្ចឹមឱ្យធាត់ទុកឆី ទូលថ្វាយដល់ព្រះរាជា។

ពេលជិះរទេះសេះចូលនិងកាត់ទីក្រុង ទីប្រជុំជន ខ្ញុំនឹកស្ងើចសរសើរចំពោះផ្ទះសំណង់ល្អៗ ប្រជាជនដែលមានជីវភាពធូរធារនិងទីផ្សារដែលសំបូរទៅដោយអាហារ វត្ថុប្រណីតគ្រប់ប្រភេទ។

ខ្ញុំបានឃើញថាប្រជាពលរដ្ឋជិះសេះល្អ តម្លៃខ្ពស់ និងមានពូជសេះរឹងមាំ មានការរចនាហ្មត់ចត់ ប៉ុន្តែចម្លែកណាស់ពួកគេខ្វះកៅអី។

ខ្ញុំគិតថាជាឱកាសដ៏ល្អសម្រាប់សាងជំនួញរកលុយគឺធ្វើកែបសេះលក់។

ពេលខ្ញុំបានចូលគាល់ដល់ព្រះរាជា ខ្ញុំក៏បានទូលថ្វាយឥតលាក់លៀមនូវដំណើរដ៏គ្រោះថ្នាក់នេះពីដើមដល់ចប់ ហើយទ្រង់ក៏ទទួលលៀងអាហារដល់ខ្ញុំ ផ្តល់កន្លែងសម្រាក ដោយចិត្តសប្បុរស។ ក្រោយសណ្តាប់បណ្តារឿងរ៉ាវរបស់ខ្ញុំ ហើយព្រះអង្គចាប់អារម្មណ៍និងភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ មិនយូរប៉ុន្មានទេ ខ្ញុំបានពិពណ៌នាអំពីកៅអីស្បែកដែលខ្ញុំមានតម្រិះរចនាឡើងសម្រាប់ទ្រង់។ ពេលឮខ្ញុំរៀបរាប់អំពីកៅអីស្បែកនិងឧបករណ៍ផ្សេងទៀតដែលយើងប្រើសម្រាប់ជិះសេះប្រកបដោយផាសុកភាព ព្រះមហាក្សត្រទ្រង់ចាប់អារម្មណ៍ឱ្យខ្ញុំអាចបង្កើតមួយភ្លាមទោះត្រូវការអ្វីក្តី។

ខ្ញុំបានស្វែងរកជាងឈើដ៏ឆ្លាតវៃម្នាក់ដើម្បីកុម្ម៉ង់ធ្វើស៊ុមកៅអីនិងជាងដេរ ស្បែកដែលមានលក្ខណៈទន់និងផ្ចិតផ្ចង់។ ជាងនេះទៅទៀត ខ្ញុំបានរើសអ្នកចិញ្ចឹមដង្កូវឱ្យយកមកនូវសរសៃសូត្រដ៏ស្រស់ស្អាតផុតលេខ។

ពីរថ្ងៃក្រោយមកខ្ញុំបានយកការងារដែលស្រេចបាច់នោះទៅថ្វាយព្រះមហាក្សត្រ ហើយបានបង្ហាញទ្រង់ពីរបៀបប្រើវាដាក់លើសេះដើម្បីជិះ។

ព្រះរាជាស្រែកឡើងថា ស្នាមជាំដោយការជិះលើខ្នងសេះសំគមដែលគ្មានទ្រនាប់នឹងលែងកើតមានទៀតហើយ។ ព្រះអង្គបានប្រទានរង្វាន់ខ្ញុំនឹងបានប្រើកែបនោះធ្វើដំណើរគ្រប់ច្រកល្ហកដោយព្រះទ័យសោមនស្សា។

ការនេះបានបណ្តាលឱ្យក្រុមមន្ត្រី អភិក្រមនិងពួកអភិជនទាំងអស់នៅក្នុងស្រុកចង់បានកែបនេះជាពន្លឹក។

មហាសេដ្ឋីមួយចំនួនធំបានបញ្ជាទិញឧបករណ៍ពីខ្ញុំដើម្បីស្តុកលក់ ហើយភ្លាមៗនោះកិច្ចព្រមព្រៀងជំនួញបានធ្វើឱ្យខ្ញុំក្លាយជាអ្នកមាន។

រស់នៅទីនេះប្រមាណ៨ខែដោយសន្សំបានទ្រព្យសម្បត្តិ ដីធ្លី ផ្ទះសម្បែងនិងទាសករមកបម្រើឆ្វេងស្តាំ ស្រាប់តែថ្ងៃមួយព្រះរាជាទ្រង់ត្រាស់ហៅខ្ញុំទៅអង្គជំនុំដោយមានត្រាស់បន្ទូលថា៖

«ឈ្មួញឆ្លាតបំផុតអើយ! ឧស្សាហកម្មនិងអាជីវកម្មរបស់លោក បានកែលម្អគុណភាពជីវិតនៅក្នុងទីក្រុងរបស់យើង។ មនុស្សជាច្រើនបានយកវាទៅលក់ឆ្លងព្រំដែន នាំមកនូវមាសជាច្រើនចំណេញចូលព្រះរាជនគរនេះ! យើងរមែងគិតចង់ផ្តល់ជារង្វាន់ដល់អ្នក! នាងនឹងមកជាភរិយាដ៏ស្រស់ស្អាត ដើម្បីញ៉ាំងឱ្យអ្នកប្រាថ្នាចង់រស់ជារៀងដរាបនៅក្នុងរាជនគរដាច់សង្វែងនេះដើម្បីបន្តការងារពាណិជ្ជកម្មរបស់អ្នក»។

ដោយមិនមានអ្វីត្រូវបដិសេធ ព្រះរាជាបានកោះហៅរដ្ឋមន្ត្រីនិងសាក្សី រៀបចំមង្គលការខ្ញុំភ្លាមៗជាមួយស្ត្រីក្មេងស្រស់បំផុតមកពីគ្រួសារដ៏ថ្លៃថ្នូរ គ្រប់គ្រងអចលនទ្រព្យនិងជំនួញជាច្រើន។ ឃើញនាងភ្លាម ខ្ញុំពិតជាលង់ក្នុងស្នេហា ហើយបាននិយាយម៉ឺងម៉ាត់ចំពោះខ្លួនឯងថាពេលខ្ញុំមានឱកាសត្រលប់ទៅស្រុកកំណើតវិញ ខ្ញុំនឹងយកនាងទៅជាមួយ។

ចាប់ពីពេលនោះមក ភាពងាយស្រួលនិងវិបុលភាពរបស់ខ្ញុំដែលអស្ចារ្យរួចទៅហើយ បានបន្តកើនឡើងជានិច្ចជាកាលរហូតដល់ពេលមួយ សំណាងអាក្រក់បានវាយលុកផ្ទះអ្នកជិតខាងខ្ញុំ។ មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំដែលរស់នៅក្បែរនោះបានបាត់បង់ប្រពន្ធដោយជំងឺឆ្លង។

គាត់នៅក្បែរសពជាមួយមហាទុក្ខព្រួយ។ ខ្ញុំបាននិយាយទៅលួងលោមគាត់ថា៖

«កុំយំសោកយូរពេក! ប្រពន្ធរបស់អ្នកបានរកឃើញសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់អល់ឡោះទៅគាល់ទ្រង់ហើយ ព្រះជាម្ចាស់នឹងផ្តល់ឱ្យអ្នកដែលនៅរស់នូវអ្វីដែលប្រសើរថ្មី នេះហើយជីវិត!»

ខុសពីការស្មាន បុរសនោះស្រាប់តែស្រែកទ្រហោខ្លាំងឡើង ដល់ខ្ញុំគិតថាមិនអាចលួងលោមគាត់អ្វីទៀតបានឡើយ។ គាត់បាននិយាយជំទាលឡើងថា៖

«មកតែពីអ្នកមកពីស្រុកឆ្ងាយបានជានិយាយធូរស្រាលមិនដឹងអ្វី! ថ្ងៃនេះគេបញ្ចុះប្រពន្ធខ្ញុំ គេនឹងបញ្ចុះខ្ញុំជាមួយនាងក្នុងផ្នូរតែមួយ។ វាជាទម្លាប់របស់នគរយើង!»

ដោយភ្ញាក់ផ្អើលហួសហេតុ ខ្ញុំលែងនិយាយអ្វីចេញទៀតហើយ។

នៅថ្ងៃដដែល គេបានតុបតែងសពប្រពន្ធរបស់បុរសកំសត់នោះក្នុងសម្លៀកបំពាក់ដ៏ល្អបំផុត គ្រឿងអលង្ការ មាសនិងពេជ្រ ហើយនៅថ្ងៃបន្ទាប់មក ពួកទាហានបាននាំគ្នារៀបធ្វើដំណើរចុងក្រោយបញ្ជូនប្តីប្រពន្ធនេះទៅកាន់ផ្នូរហើយបញ្ចុះ។

គេបានដាក់ថ្មមួយយ៉ាងធំសណ្តូនសពទម្លាក់នាងចុះទៅក្នុងថ្មជ្រោះជ្រៅ បន្ទាប់មកគេយកខ្សែសរសៃវល្លិ៍មាំមកដាក់ចងក្រោមក្លៀកប្តី រួចទម្លាក់សម្រូតចុះចូលក្នុងនោះតាមពីក្រោយដោយមានទឹកសាបមួយស្បោងស្បែកសត្វនិងនំប៉័ងប្រាំពីរដុំអមទៅជាមួយ។

វិលមកផ្ទះវិញ ខ្ញុំពិតជាដេកមិនលក់ទេ។ ទីបំផុតខ្ញុំបានលបសួរអ្នកដែលនៅស្គាល់ៗថា បើប្រពន្ធជនបរទេសដូចជាខ្ញុំត្រូវស្លាប់ តើគេនឹងធ្វើចំពោះខ្ញុំដូច្នេះដែរទេ?

សំណាងអាក្រក់ ពួកគេបានឆ្លើយថា ប្រាកដណាស់ថា! ពុំនោះទេ នគរនឹងមានគ្រោះថ្នាក់។

ខ្ញុំភ័យខ្លាចជាខ្លាំងក្រោយច្បាស់លាស់នូវទំនៀមទម្លាប់ដ៏ឃោរឃៅរនេះ ប៉ុន្តែពេលវេលាចេះតែកន្លង ប្តីប្រពន្ធខ្ញុំមិនមានអ្នកណាមានបញ្ហាសុខភាពទេ។

រហូតដល់ប៉ុន្មានខែក្រោយមកទៀត នាងបានចាប់ផ្តើមមានសញ្ញាឈឺ ហើយចូលទៅគេង។ ខ្ញុំបានបួងសួងដល់អល់ឡោះ ដែលមានព្រះហឫទ័យមេត្តាប្រោសឱ្យនាងឆាប់ជាឡើងវិញ ប៉ុន្តែជំងឺរបស់នាងកាន់តែអាក្រក់ទៅៗ ហើយនាងបានលាចាកលោកទៅពិតមែន។ លុះពេទ្យឱ្យដឹងថា ប្រពន្ធខ្ញុំបានទៅពិភពលោកខាងមុខមុនទៅហើយ ទាហានបានមករៀបចំយកទាំងនាងទាំងខ្ញុំចេញបញ្ចុះ។ ខ្ញុំស្រែកឡើងថា៖

«អល់ឡោះដ៏មានមហិទ្ធិឫទ្ធិមិនដែលបានកំណត់ឱ្យមានច្បាប់បញ្ចុះសពអ្នករស់នៅជាមួយនឹងអ្នកស្លាប់ឡើយ!»។ ពួកគេមិនបានខ្វល់ឬកត់សម្គាល់អ្វីអំពីការតវ៉ារបស់ខ្ញុំទេ ប៉ុន្តែបានចាប់ខ្ញុំដោយបង្ខំ ហើយចងសម្រូតខ្ញុំចុះទៅក្នុងរូងភ្នំងងឹតជ្រៅសន្លឹមជាមួយស្បោងទឹកធំមួយនំបុ័ងប្រាំពីរដុំ តាមទំនៀមទម្លាប់របស់ពួកគេទាំងអស់ឥតប្រាសចាកអ្វី។

ពេលចុះមកដល់រហោឋាននៃបាតរណ្តៅងងឹតនោះ ខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯងថាតើមានបណ្តាសាអ្វីមកលើខ្ញុំដែលត្រូវមកយកប្រពន្ធនៅទីក្រុងនេះ?

គ្មានមហាក្សត្រណាមួយជួយខ្ញុំបានទេមានតែមហិទ្ធិឫទ្ធិអល់ឡោះដ៏រុងរឿងអស្ចារ្យក្នុងបេះដូងខ្ញុំដែលប្រាប់ថា ខ្ញុំត្រូវតែរកផ្លូវរស់។

ប៉ុន្តែនៅពេលដែលខ្ញុំមើលជុំវិញខ្លួន នេះជាផ្នូរដ៏ក្រៀមក្រំ ស្អុយនិងត្រជាក់។ មិនដឹងប៉ុន្មានគូមកហើយទេដែលត្រូវបង្ខំឱ្យមកស្លាប់តាមគ្នាយ៉ាងឥតខ្លឹមសារនិងក្រៀមក្រំវេទនាក្នុងរបៀបរបបជំនឿឥតន័យនេះ។

សូម្បីតែនៅកន្លែងដ៏អាក្រក់នេះក៏ដោយ ក៏ឆន្ទៈរស់នៅ នៅតែរឹងមាំក្នុងចិត្តខ្ញុំ។ ព្រះតែងតែនៅជាមួយខ្ញុំ។ ខ្ញុំគិតហើយក៏បានសម្រេចចិត្តញ៉ាំនិងផឹកតិចៗ សន្សំសំចៃ ពង្រឹងស្មារតីតាមតែអាចធ្វើទៅបាន ដើម្បីពន្យារអាយុជីវិតនិងពេលវេលាស្វែងរកឱកាសរត់ចេញពីទីនេះ។

ដូច្នេះហើយខ្ញុំបានទ្រាំរស់នៅក្នុងភាពងងឹតនិងក្នុងចំណោមសាកសព មិនដឹងថាប៉ុន្មានថ្ងៃ យប់បានកន្លងផុតទៅនោះទេ។

ដោយចច្រប់ដើរក្នុងទីងងឹត ខ្ញុំបានរកឃើញកអាវ ខ្សែក គជ់ គ្រឿងអលង្ការ និងឈុតមាស ប្រាក់ ដែលបំពាក់ដោយត្បូងមានតម្លៃ គ្រឿងលម្អ ផ្សេងទៀតរបស់អ្នកស្លាប់។ ខ្ញុំបានប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិនេះហើយដាក់ក្នុងឆ្នួតក្បាលរបស់ខ្ញុំទុក។ ឱ្យតែមានឱកាសរបស់នេះនឹងទៅជាមួយខ្ញុំ វាជាជំនួយឱ្យខ្ញុំរត់បានឆ្ងាយឬអាចជួលទូកគេផង។

ទីបំផុតព្រឹកមួយភ្ញាក់រលីវៗ ខ្ញុំបានឮសូរគ្រហឹមនិងសំឡេងរញ៉េរញ៉ៃ។ ខ្ញុំបានដឹងថាសត្វមួយចំនួន ប្រហែលជាកញ្ជ្រោងឬឆ្កែ បានរកឃើញផ្លូវចុះមកក្នុងកន្លែងដ៏អាក្រក់នេះ។ ហើយបើវាអាចចូលបាន វាច្បាស់ជាអាចចេញវិញបាន។

សេចក្តីសង្ឃឹមបានរុញខ្ញុំឱ្យក្លាហានក្រោកហើយរំពៃតាមសត្វកំណាច។ ដោយសំងំសឹងមិនហ៊ានដកដង្ហើម ខ្ញុំរកឃើញកន្លៀតតូចចង្អៀតមួយដែលទាល់តែវារនិងគ្រវីក្បាលដូចដង្កូវទើបអាចធ្វើដំណើរបាន។

តាមផ្លូវរូងក្រោមដីនោះ ទីបំផុតខ្ញុំបានឃើញតម្រុយនៃពន្លឺ។ ព្រះពិតជានៅជាមួយខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានចាកចេញពីគោលដៅនគរនោះ រត់រហូតបានជួបនឹងឈ្មួញមានអូដ្ឋ។ ពួកគេទទួលយកអលង្ការពីខ្ញុំហើយឱ្យជំនិះមកខ្ញុំព្រមទាំងបង្ហាញផ្លូវដល់ខ្ញុំទៅរកទីក្រុងមាត់សមុទ្រ។

ជាង១០ថ្ងៃឯណោះដែលខ្ញុំបានរកឃើញភូមិកំពង់ផែ ហើយបីខែក្រោយមក ខ្ញុំបានវិលមកដល់ស្រុកកំណើតវិញ។ ជាមួយគ្រឿងមាសពេជ្រក្រោមរូងភ្នំ ខ្ញុំអាចលក់បានយ៉ាងមហាសាល។ តមក ខ្ញុំតាំងចិត្តតាមរបៀបចាស់ពីមុន គឺឈប់ផ្សងព្រេង រៀនរស់នៅមួយកន្លែង ជប់លៀងនិងលួងលោមជីវិតជាមួយការបរិច្ចាគទាន។

ប៉ុន្តែច្រើនឆ្នាំក្រោយមក ភាពរំភើបនៃការធ្វើដំណើរនិងអាជីវកម្មដែលផ្លាស់ប្តូរតាមសម័យកាលបានចូលមកជំរុញឱ្យខ្ញុំបំភ្លេចចោលនូវទុក្ខលំបាកដ៏ឃោរឃៅនានា ហើយដុតរោលថា ប្រសិនមិនផ្សងព្រេងយ៉ាងក្លាហាន ខ្ញុំមិនមែនជាកូនប្រុសពិតប្រាកដម្នាក់ឡើយ។

ដូច្នេះវាបានកើតឡើងជាលើកទីប្រាំសម្រាប់ការចេញដំណើរចាកភូមិស្រុកសាជាថ្មីទៀត។ លើកនេះនៅកំពង់ផែ Basrah ខ្ញុំបានសន្សំគំនិតរកមើលកប៉ាល់ដែលមានកម្ពស់និងរូបរាងល្អ។ បើរកមិនឃើញខ្ញុំមិនចេញដំណើរទេ រហូតដល់រកឃើញសំពៅគ្រឿងចក្រទំនើបផុតសម័យកាលមួយជាទីទុកចិត្ត ពេញភ្នែករបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំក៏ពុះកញ្ជ្រោលជាមួយវា។

កាលខ្ញុំជាអ្នកមានស្រាប់ ខ្ញុំអាចទិញវាបានភ្លាមៗមិនលំបាកទេ។ បន្ទាប់មកខ្ញុំបានជួលប្រធានក្រុមនិងនាវិកមាឌធំមានសមត្ថភាពខ្ពស់។

ទាសករបានផ្ទុកទំនិញរបស់ខ្ញុំនៅលើកប៉ាល់ ហើយឈ្មួញផ្សេងទៀតបានបង់ប្រាក់ឱ្យខ្ញុំ ដើម្បីចេញដំណើរជាមួយគ្នា។ តាមវិធីនេះ ខ្ញុំរកលុយបានចំណេញសូម្បីតែមិនទាន់ទាំងដល់ពេលចេញដំណើរផង។

មិនយូរប៉ុន្មានយើងជិះទូកលើស្រះរបស់អល់ឡោះ ពីទីក្រុងមួយទៅទីក្រុងមួយ ពីកោះមួយទៅកោះមួយ ពីសមុទ្រមួយទៅសមុទ្រ។ គ្រប់មធ្យោបាយទាំងអស់ ពួកយើងបានសប្បាយរីករាយ ដោយប្រមូលប្រាក់ចំណេញដែលយើងរកបាន។

គ្មានកីឡាណាអស្ចារ្យជាងការលេងសើចរកប្រាក់ដោយបញ្ញានៅលើទីផ្សារនោះទេ។ ទំនិញនិងលុយផ្លាស់ប្តូរដៃមនុស្ស គ្រប់ទីកន្លែងដែលមនុស្សអាចធ្វើបានដោយពឹងលើខួរក្បាលរបស់ពួកគេ។

ដូច្នេះហើយ ដំណើររបស់យើងក៏រីកចម្រើនរហូតដល់ថ្ងៃមួយ យើងបានទៅដល់កោះតូចមួយអណ្តែតក្នុងសមុទ្រ។

ខ្ញុំមិនមានចំណាប់អារម្មណ៍អ្វីពិសេសនៅកន្លែងស្ងាត់ជ្រងំនោះទេ តែនៅលើសំពៅគេពិភាក្សាគ្នាស្រួចស្រាល់អំពីថា ឈ្មួញខ្លះធ្លាប់ឮអំពីកោះនេះនិងអាថ៌កំបាំងរបស់វា គេថាចង់ស៊ើបអង្កេតរកថ្មចម្លែកមួយប្រភេទនៅច្រាំងសមុទ្រនៃកោះនោះដែលជាសិលាកម្រត្រូវបានរាជវង្សនានាប៉ុនប៉ងប្រាថ្នា។ ព័ត៌មានទាំងនេះដូចជាទាក់ចិត្តខ្ញុំដែរ ក្នុងនាមជាអភិជនម្នាក់ ខ្ញុំពិតជាចង់ឃើញរបស់អស្ចារ្យដូចគេដូចឯង ដូច្នេះហើយខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តទៅលើកោះនោះ។

នៅពេលដែលសំពៅអែបឆ្នេរ ពួកគេរត់ទៅរកផ្ទៃថ្មសស្គុសរលោងនិងចំកោងយ៉ាងប្រណីត។ ខ្ញុំវិញពិតជាសង្ស័យខ្លាំង ខ្ញុំថយមកឆ្ងាយហើយគិតថាផ្ទៃរលោងរបស់វា មានអារម្មណ៍ដូចជាស៊ុតសត្វមិនមែនសិលាកម្រអ្វីទាំងអស់។

ដូច្នេះពេលពួកឈ្មួញឱ្យទាសករពួកគេគប់ថ្មនោះផូង ក៏វាត្រូវប្រេះហើយមានផ្នូកទឹកហូរចេញមកពីចំណុចរហែក។

ពីខាងក្នុង ខ្ញុំរន្ធត់ព្រោះឃើញកូនមាន់ដ៏ធំមួយនៅមិនទាន់ដុះរោមជិត។

ឈ្មួញទាំងនោះបានមូលគំនិតគ្នាសម្រាកចតទីនេះមួយយប់ នឹងយកមាន់ខ្ចីធ្វើអាហារពេលល្ងាចស្រស់ៗដែលយើងខានហូបជាយូរមកហើយ។

ខ្ញុំដែលធ្លាប់ឆ្លងកាត់ជីវិតចម្លែកមួយអន្លើ ពេលនេះផុសចេញអារម្មណ៍មិនល្អភ្លាមៗដូចកាលពីមុនវិញ។ នៅពេលក្លិនសាច់អាំងបានប៉ះរន្ធច្រមុះខ្ញុំ ខ្ញុំទ្រាំប្រឆាំងនឹងការស្រេកឃ្លានដោយបន្តដេកក្នុងបន្ទប់ឃ្លុបផ្ទាល់ខ្លួនដដែល ខណៈត្រចៀកនេះបានលបផ្ទៀងស្តាប់ឮថាពួកឈ្មួញសប្បាយចិត្តកម្រិតណាពេលធ្វើពិធីជប់លៀងលើកោះ។

អ្វីមួយបានរត់ឡើងក្នុងគំនិតខ្ញុំគឺថា នៅក្នុងព្រះនាមនៃអល់ឡោះដ៏មានព្រះហឫទ័យ ព្រះទ័យមេត្តាករុណានិងមហិទ្ធិឫទ្ធិ ពួកនេះនឹងត្រូវវិនាសដែលបានសម្លាប់កូនរបស់សត្វមេធំផុតលោកមួយក្បាល។ រាងកូនគេបង្ហាញថាម្តាយគេអាចជាបក្សីដ៏មហិមា ដែលនឹងត្រលប់វិលមកវិញឆាប់ៗ ហើយសងសឹក។

ខ្ញុំរត់ចេញមកប្រកូកព្រមានអំពីភាពល្ងង់ខ្លៅនេះ ធ្វើឱ្យអ្នកខ្លះព្រមបោះបង់ចោលការសប្បាយ ហែលឆ្លងមកលើកប៉ាល់ឡើងវិញ ហើយអ្នកនៅសល់យើងក៏សម្រេចចិត្តចេញចោលព្រោះសន្ធឹកខ្យល់លាន់មកពីចម្ងាយ។

ពិតណាស់ ពេលសំពៅមិនទាន់បានលូនចេញណាឆ្ងាយផង យើងបានឃើញស្រមោលទទះស្លាបនៃបក្សីយក្ស។

វាបានហោះមកដល់កោះហើយបោះពួយចឹកឆីមនុស្សទាំងអស់ជុំវិញសពអាំងឆ្អើរនៃកូនវា។

យើងនៅទីនេះ តក់ស្លុតព្រោះសត្វនោះមិនត្រឹមមិនព្រមបញ្ចប់ ថែមទាំងស្រែកខ្លោចផ្សាងាកក្បាលមករកសំពៅយើង។

វាបានឱបផ្ទាំងថ្មភ្នំដ៏ធំមួយនៅក្នុងដៃក្រញាំហើយហោះបោះពួយសំដៅមក។

ខ្ញុំបានយំបួងសួង។

កម្លាំងហោះរបស់វាអាចត្រួត១០០ដងរហ័សជាងសំពៅយើង។ រីឯស្លាបវា បើបក់ដល់ឯណា រលកទឹកសមុទ្រក៏បោកទង្គិចងងឹតងងល់ជុំវិញនោះអស់លែងមើលឃើញអ្វីជាទិស។ មិនយូរទេ វាសំកាំងចំពីលើយើង ហើយទម្លាក់បន្ទុកថ្មភ្នំមួយទំហឹងពីមុខយើង។

កម្លាំងផ្ទាំងថ្មបានពង្រាបទឹកនិងបានបើកបង្ហាញបាតសមុទ្ររូងចុះក្រោម។ សំពៅនេះមិនអាចទប់ជំហរបានទេ។

យើងទាំងអស់គ្នាបានរអិលចូលទៅក្នុងរណ្ដៅដ៏ធំ មុនពេលត្រូវបានបោះឡើងមកអាកាសម្តងទៀតហើយធ្លាក់ចុះទង្គិចនឹងកម្លាំងរលកយក្ស។

កប៉ាល់របស់យើងមិនលិច តែវាបានខ្ទេចយង់ទៅជាបំណែកមើលលែងឃើញក្នុងមហាសាគរ។ ខ្ញុំបានហែលអស់ដៃជើង ក្នុងចំណោមកម្រាលទឹកដែលហក់ឡើង ហើយចាប់បានបំណែកមួយមកបណ្តែតខ្លួន។ ដោយមានការទ្រទ្រង់ពីព្រះ ខ្ញុំបានត្រូវបានអណ្តែតទាំងសន្លប់ឈឹងនិងដឹងខ្លួនមកវិញនៅលើឆ្នេរនៃកោះមួយទៀត។

នេះជារបៀបដែលជីវិតផ្សងព្រេងសែនខ្លាចរអា បានកើតមានសាជាថ្មី។

អម្បូរយក្សឬសត្វចម្លែក ឬកុលសម្ព័ន្ធឆីសាច់បានលេចឡើងមកក្នុងការគិតរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំឱបដៃ កណ្តាលភាពឯកោរងា គ្មានអ្នកណាម្នាក់មានជីវិតនៅក្បែរទេ។

ព្រះអល់ឡោះអើយ! ខ្ញុំស្រែកថ្ងូររកទ្រង់ទាំងអស់សង្ឃឹម។ ទោះយ៉ាងណា នៅពេលក្រពះទារ ខ្ញុំបានក្រោកដើរហើយស្វែងរកចំណីអាហារ។

ការត្រាច់ចរម្នាក់ឯងសំដៅស្រមោលធម្មជាតិ បានជំរុញខ្លួនខ្ញុំធ្លាក់ទៅដល់ឋានមួយប្រភេទ ដែលជាចម្ការគ្របក្រាលដោយបុស្បា ផ្កាដែលមានក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឆ្ងាញ់ មានកម្លាំង និងបណ្តាដើមរុក្ខាពេញដោយផ្លែឈើព្យួរទាបខ្ពស់គួរឱ្យឈ្ងុយឆ្ងាញ់ មិនអាចកាត់ចិត្តបាន។

រឿង៖ ដំណើរផ្សងព្រេងរបស់ស៊ីនបាដ ភាគទី២

Bo Bo — Wed, 22 Nov 2023 13:00:00 +0000

ទោះយ៉ាងណាបក្សីយក្សាដូចបានស្គាល់ទីតាំងភូមិសាស្ត្រច្បាស់ថ្នឹក។ ភាពអស់សង្ឃឹមរបស់ខ្ញុំមិនទាន់បានបន្តិចផង វាក៏ត្រដាង ទទះនិងចាក់គួរចុះចត។

គោលដៅជាល្អាងជ្រោះជ្រៅមួយ។

គ្រប់យ៉ាងមានពណ៌បៃតងស្រស់ ខុសប្លែកពីតំបន់កម្អែលមុននេះ។

ភាពរស់រវើកនៃធម្មជាតិ បញ្ចេញថាមពលពេញទៅដោយមហិទ្ធិឫទ្ធិសាងកម្លាំងចិត្តនិងបានបណ្តាលឱ្យខ្ញុំរីករាយភ្លេចអស់បណ្តាទុក្ខព្រួយ ដោយគ្រាន់តែបានឮសូរទឹកជ្រោះនិងសព្ទសត្វបក្សីខ្ញៀវខ្ញា សប្បាយ។

ដោយបានត្រៀមខ្លួនជាស្រេច ខ្ញុំបានដោះខ្លួនយ៉ាងរហ័ស មិនទុកសញ្ញាអ្វីឱ្យបក្សីដឹងថាមានខ្ញុំមកជាមួយឡើយ។

រួចផុតពីជើងរបស់បក្សីហើយ ក៏ប្រញាប់មុជទៅពួននៅពីក្រោយផ្ទាំងថ្មធំមួយ បិទបាំងបំពួនរកឱកាស។

ពីទីនោះ ខ្ញុំបានក្រឡេកមើលជ្រលងដែលយើងបានមកដល់នេះ នៅផ្នែកម្ខាងៗជាជញ្ជាំងដ៏ចោត ដែលខ្ពស់ពេកណាស់សម្រាប់មនុស្សអច្ឆរិយៈណាអាចឡើងចុះតាមមាត្រដ្ឋាននេះបាន។

ប៉ុន្តែ ដីក្រោមជើងរបស់ខ្ញុំបានធ្វើឱ្យមានអារម្មណ៍ថា….ប្លែក….គ្រើមនិងត្រជាក់?

ភាពអស្ចារ្យខុសប្លែកពីគេដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំសឹងស្រវាំងភ្នែក ពោលគឺពេលឱនទៅពិនិត្យ ទីនេះមិនមែនមានគ្រួសដូចបានស្មានពីដំបូងទេ ប៉ុន្តែជាពំនូកត្បូងពេជ្ររន្ទាល។

នៅក្រោមបាតជើងខ្ញុំជាដីដែលដុះមកសុទ្ធជាគ្រាប់ពេជ្រ។

ជារឿងមួយដែលស្ថិតក្នុងកាលៈទេសៈតឹងតែង ធ្វើឱ្យខ្ញុំអាចបំពេញចិត្តដោយម៉ឺនសែនអំណរ។ ថ្មទីនេះងាកទៅពិនិត្យទីណាក៏មានលាយឡំពន្លឺភ្លឺចែងចាំង ព្រោះវាត្រូវបានលាយជាមួយគ្រាប់ពេជ្រតូចធំ រាប់មិនអស់។ ឱ! កុំថាខ្ញុំជាគហិបតីជួញដូរថ្នឹកស្ទាត់ សមណាតែរាស្ត្រធម្មតាក៏ស្គាល់ថាជាកំណប់ត្បូងពេជ្ររន្ទាលដ៏មានតម្លៃសម្បើមកប្បការ។

គ្រាន់តែដីនេះមួយពំនូកដៃ ក៏អាចធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រលប់ទៅវិញក្លាយជាបុរសមានទ្រព្យសម្បត្តិលើសពីក្តីស្រមៃមុនៗ១០ដង…ប៉ុន្តែតើអាចត្រលប់ទៅរស់នៅក្នុងអរិយធម៌មនុស្សវិញដែរទេ? នោះជាការកំណត់នៃព្រហ្មលិខិត។

ព្រះអល់ឡោះអើយ តើទ្រព្យសម្បត្តិនៅជ្រលងភ្នំមរណៈនេះបានអ្នកណាប្រើ?

ដោយស្រេកឃ្លាននិងរងា ខ្ញុំក៏រកឃើញរូងមួយងងឹតក្បែរៗ សសៀររត់ទៅជ្រក ហើយឱបដៃលក់មួយភាំងរហូតអ្វីមួយដែលរអិលៗបានហូរចេញមកពីទិសដៅខ្ពស់ជាងដាស់ខ្ញុំមកវិញ។

ពេលដឹងខ្លួនបានបន្តិចក្រោយមក ខ្ញុំពិនិត្យហើយភ្ញាក់ក្រញាងថា នៅក្នុងល្អាងនេះដែរ មានសត្វពស់យក្សមួយក្បាលកំពុងពង មិនដឹងវាមកដល់ពីពេលណា និងបានឃើញខ្ញុំទេ? វានៅសំងំពេនការពារកូនវានិងពងវាជុំវិញនោះ។

សាច់របស់ខ្ញុំញ័រ សក់របស់ខ្ញុំបះជ្រោង។ ពស់យក្សបាំងនៅច្រកចេញ តើខ្ញុំធ្វើបែបណា?

សឹងមិនអាចដកដង្ហើម ខ្ញុំងើបមុខឡើងមើលទៅកាន់ឋានសួគ៌និងបួងសួងព្រះអល់ឡោះ សម្រេចចិត្ត លះបង់ខ្លួនឯង ទុកសម្រេចតាមជោគវាសនា ហើយបានចំណាយពេលពេញមួយយប់នោះ ដោយមិនបានដេក សំងំក្នុងជម្រកងងឹតមួយជាមួយសត្វអាសិរ្ពិសនិងធំមហាធំ។

ពេលថ្ងៃព្រលឹមមកដល់ វាមិនបានឃើញខ្ញុំដដែល តែបានវារចេញទៅលាក់ខ្លួន ទុកនូវពងមួយសំបុកធំ។ ខ្ញុំរង់ចាំដោយអំណរ ដល់វាចេញស្ងាត់យូរក្រែលទើបហ៊ានចាកចេញដោយលូននិងដើរដូចមនុស្សស្រវឹង ញ័រខ្លួន ដោយភ័យខ្លាចនិងការស្រេកឃ្លាន ស្រៀវជើងស្រៀវដៃ។

នៅក្រៅមិនឃើញមានសត្វកំណាចណាទាំងអស់ ខ្ញុំរូតរះចុះពីជ្រលងភ្នំសំដៅទំនាបវាល។ សង្ឃឹមបើមានសំបុកឃ្មុំធ្លាក់ឬផ្លែឈើទុំស្អុយណាខ្លះក៏គ្រាន់បើ។

ពេលខ្ញុំដើរមិនបានប៉ុន្មានរបស់ដែលជ្រុះធ្លាក់មកពីលើមេឃ បែរជាសាច់សត្វដ៏ធំខ្ពៀក! ខ្ញុំឈរភាំង។ ឱ! សាច់សត្វមកពីណាទៅហ្ន៎?

តើមានបក្សីយក្សណាមួយ រកសាច់បានហើយហើរមកធ្លាក់?

ពេលនេះ តើបានភ្លើងពីណាមកចម្អិន?

កំពុងផ្អៀងសាច់មើល ខ្ញុំឃើញគ្រាប់ពេជ្ររាប់រយជាប់ជុងដោតស្អិតក្នុងសាច់នោះភ្លឺផ្លេកៗ។ សាច់មួយដុំថ្មី និងដុំទីបីធ្លាក់ចុះមកដែរនូវកន្លែងផ្សេង ខាងមុខនិងពីក្រោយខ្ញុំ។

ស្នូរទទះស្លាបបានបំបែកអារម្មណ៍ភ្លឹករបស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំថយមកពួនក្រោយគុម្ពោតព្រៃ។ បក្សីធំៗពីរបីក្បាលបានហោះមកជាបន្តបន្ទាប់ រួចសណ្តោងយកដុំសាច់ដែលមានជាប់ពេជ្រនោះឡើងទៅ។

យល់ហើយ!

ខាងលើប្រាកដជាមានមនុស្ស! ពួកគេបោះដុំសាច់ធំៗចុះមកជ្រលងនេះ ក៏ដើម្បីតែមកយកពេជ្រសោះ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំនឹកឃើញរឿងរ៉ាវសរសេរទុកក្នុងតម្រារបស់អ្នកធ្វើដំណើរម្នាក់អំពីជួរភ្នំដ៏គ្រោះថ្នាក់តែពោរពេញទៅដោយត្បូងមានតម្លៃនិងទ្រព្យសម្បត្តិសួយសាអាករសល់ពីចោរបុរាណ។

រឿងនោះបានកើតឡើងដោយតំណាលថា ពួកឈ្មួញដែលមកប្រទះនឹងព្រលងមហាកំណប់ បានរកមធ្យោបាយទម្លាក់សាច់ទៅក្នុងជ្រលងភ្នំដោយសង្ឃឹមថា សម្បត្តិត្បូងឬពេជ្រនឹងដោតជាប់។ បន្ទាប់មក ពួកគេនឹងរង់ចាំដល់សត្វឥន្ទ្រី ហើរចុះមករើសសាច់នាំយកទៅកាន់សំបុករបស់វា ពេលនោះ ពួកឈ្មួញនាំគ្នាឡើងទៅលើសំបុក ហើយបន្លាចបក្សីដោយការស្រែកគប់ដំបងនិងថ្ម។ ដោយវិធីនេះ ពួកគេអាចរង់ចាំស្ទាក់បង្អើលយកត្បូងពេជ្របាន។

ពេលខ្ញុំញញឹមដូចមនុស្សវិកលចរិតព្រោះដឹងថា ច្បាស់ណាស់ខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វីដើម្បីរួចជីវិត។ ដំបូងបង្អស់ ខ្ញុំបានបំពេញហោប៉ៅទាំងឡាយរបស់ខ្ញុំដោយបណ្តាគ្រាប់ត្បូងពេជ្រធំៗ។ សូម្បីតែក្នុងចង្កេះខោក៏ដាក់ដែរ។ បន្ទាប់មកពេលសាច់ធ្លាក់ដល់ដីខ្ញុំរើសមកចងភ្ជាប់ពីលើទ្រូងដោយអាវរហែករបស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំដេករង់ចាំឥន្ទ្រីយក្ស។ មិនយូរទេ វាពិតជាបានមកដល់ហើយទាញខ្ញុំជាប់ នៅក្នុងក្រញាំរបស់វា។ ពេលវាយកសាច់ទៅដាក់ចោលមកលើសំបុកខ្ញុំបានឡើងទៅជាមួយ ដូច្នេះហើយ នេះជាវិធីដែលខ្ញុំត្រូវបានគេលើកយកចេញពីបាតជ្រលងភ្នំ។

នៅពេលមកសំបុកឥន្ទ្រីមានពេលតិចតួចក្នុងការហែកអាហារ ព្រោះភ្លាមៗនោះវាត្រូវបានរំខានដោយការស្រែកខ្លាំងៗពីក្រុមម្ចាស់សាច់ព្រៃ ជាមួយប្រដាប់ដំបង ព្រនង់គ្រប់ដៃនិងដុំថ្មផង។

ការយាយីនេះបណ្តាលឱ្យបក្សីស្លាបហើយហោះចេញចោលឋាន។ ក្រុមបុរសព្រៃ បានស្ទុះចូលមកជិត ហើយភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំងពេលឃើញខ្ញុំក្រោកឡើងពីក្រោមពំនូកសាច់។

ចិត្តខ្ញុំពោរពេញទៅដោយភាពរីករាយ ប៉ុន្តែដំបូងឡើយ ខាងពួកគេវិញពិតជាមានការខកចិត្ត និងខឹង។

«តើនេះជាល្បិចអ្វី?» ម្នាក់បានស្រែកឡើង។

ម្នាក់ទៀតបន្ទោរ៖

«យើងបានប្រថុយជីវិតដើម្បីរកទ្រព្យសម្បត្តិពីជ្រលងភ្នំ មិនមែនយកមនុស្សស្មូមមកធ្វើអ្វីទេ!»

«កុំព្រួយ»

ខ្ញុំស្រែកតបដោយសុភមង្គលហើយបើកហោប៉ៅបង្ហាញគ្រាប់ពេជ្រនិងទ្រព្យផ្សេងទៀត ចែកឱ្យពួកគេ។ ដោយសារយើងបានចំណែកស្មើគ្នា សន្តិភាពក៏កើតឡើង។

ពួកគេយល់ព្រមចែកទឹក អាហារនិងជួយខ្ញុំចុះទៅរកភូមិករ។

នៅពេលយើងកំពុងធ្វើដំណើរចេញទៅ ខ្ញុំបានបរិយាយប្រាប់ពួកអ្នកស្រុកទំាំងនោះអំពីដំណើរផ្សងព្រេងកម្សត់ខ្ចាត់ព្រាត់នេះ ហើយពួកគេពោរពេញទៅដោយការអាណិតនិងសរសើរនូវសំណាងដ៏អស្ចារ្យក្នុងជីវិតខ្ញុំ។

ក្រុមយើងត្រូវចំណាយពេលពីរថ្ងៃឯណោះទើបអាចដើរចុះពីជួរភ្នំ។

មិនយូរប៉ុន្មាន ទីបំផុតពួកយើងបានមកដល់ដីភូមិក្រោមស្រមោលដោយដើមឈើធំៗ។ តាមផ្លូវព្រានបានប្រាប់ថា នៅជើងភ្នំ គ្រោះថ្នាក់តែមួយគត់គឺសត្វរមាសយក្ស។ ពួកវាធំលើសរមាសធម្មតាដែលមានចរិតកំណាចខ្លាំងក្លា អាចជាន់ឈ្លីមនុស្សដល់ស្លាប់ប្រសិនបើវាឃើញយើង។

ខ្ញុំបានរកនឹកមធ្យោបាយសំខាន់មួយ គឺនៅពីក្រោមខ្យល់មិនឱ្យពួកវាធុំក្លិនយើងទេ ដូច្នេះទាំងភ័យខ្លាច យើងបានទៅដល់កប៉ាល់ព្រានដោយសុវត្ថិភាព ហើយបន្តធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីក្រុងកំពង់ផែ ជាកន្លែងដែលយើងបែកគ្នាទៅរកគោលដៅបន្តរៀងៗ។

ពេលនោះ ខ្ញុំមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនជាងមុនដល់ទៅពីរដង ហើយក្នុងពេលឈានជើងមកដល់ផ្ទះ ខ្ញុំបានស្បថថា ខ្ញុំនឹងមិនដើរកប៉ាល់ទៀតឡើយ។

ឱ! អ្នកលីសែងកម្សត់អើយ បើសិនជាខ្ញុំនេះ ពិតជាបានគោរពធ្វើតាមពាក្យសន្យា នោះទំនងជាខ្ញុំមិនអាចជួបរឿងយ៉ាងរន្ធត់បន្តជាខ្សែទៀតនោះឡើយ។

អ្នកលីសែង មានការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះអ្វីដែលគាត់បានឮ។ ស៊ីនបាដបានឱ្យមាស១០០កាក់ដល់គាត់ ហើយអញ្ជើញគាត់ថា បើចង់ដឹង ត្រលប់មកវិញនៅល្ងាចបន្ទាប់ដើម្បីស្តាប់រឿងពិតនៃដំណើរផ្សងព្រេងរបស់ខ្ញុំទៀត។

ដំណើររឿងលើកទីបីរបស់ខ្ញុំដែលអាក្រក់ជាងដំណើរមុនៗទៅទៀត

ច្រើនឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំធុញទ្រាន់នឹងភាពប្រណីតនៅមួយកន្លែង។ ខ្ញុំមិនអាចសម្រាកបានស្រួលនៅលើគ្រែទន់ល្មៃនិងក្រោមភួយឬខ្នើយសូត្របានយូរ ទោះជាពោះពេញទៅដោយអាហារឆ្ងាញ់នៅតែខ្ញុំចង់ដើរកប៉ាល់។

ប្រហែលជាខ្ញុំញៀននឹងជីវិតផ្សងព្រេង ឬធុញឆាប់រហ័សក្នុងការរស់នៅសុខស្រួល ឬអាចនិយាយបានថា ខ្ញុំលោភលន់ចង់បានមាសប្រាក់បន្ថែមទៀត អ្វីក៏ដោយ អាចថាជីវិតនេះមិនមានន័យបើមិនបានធ្វើអ្វីប្រថុយប្រថាន។

ដូច្នេះហើយ ខ្ញុំបានទៅដើរសមុទ្រម្តងទៀត។ ដូចពីមុនដែរ ខ្ញុំមិនបានទៅឯកោទេ គឺចូលរួមជាមួយកប៉ាល់របស់ឈ្មួញជាច្រើនគ្នា ហើយយើងបានធ្វើដំណើរពីកំពង់ផែមួយទៅកាន់កំពង់ផែពាណិជ្ជកម្មមួយផ្សេងជួញដូរចុះឡើងបណ្តាសម្លៀកបំពាក់ ព្រំ ព្រែ ទឹកក្រអូប គ្រឿងទេស ផ្លែឈើ ដំណាប់ស្ងួតនិងមាសប្រាក់។

សម្រាប់រយៈពេលពីរសប្តាហ៍ដំបូង យើងរីករាយនឹងអាកាសធាតុល្អ ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃទីដប់ប្រាំនៃការធ្វើដំណើររបស់យើង ខ្យល់ព្យុះបានឱ្យសញ្ញានៅជើងមេឃ។

កាពីទែនបានប្រមូលអ្នកដំណើរលើនាវា មកប្រជុំប្រាប់ថា៖

«ខ្យល់កំពុងជួយធ្វើឱ្យយើងទៅដល់ច្រាំងឆាប់ៗ មុនព្យុះមកដល់ តែវាជាកន្លែងយើងមិនធ្លាប់ស្គាល់ពីមុនមកសោះ ចូរប្រុងប្រៀបស្មារតីនិងសម្ភារៈចូលព្រៃហើយបែរបន់ផ្ញើជោគវាសនាក្នុងដៃអល់ឡោះទៅចុះ»។

ហើយគាត់និយាយត្រូវ។

ក្នុងរយៈពេលមិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីពួកយើងបានចូលទៅជិតច្រាំង ការពិនិត្យបានធ្វើឱ្យយើងរកឃើញថា ទីនេះជាកុលសម្ព័ន្ធនៃសត្វស្វាដែលចម្លែក។

ភាគច្រើនស្វារស់នៅលើមែកឈើខ្ពស់ៗ ផ្ទុយទៅវិញពួកគេកាន់លំពែង ហើយមានសភាពកំណាចដូចមនុស្សដែលធ្វើអំពើអាក្រក់ប្លន់គ្នាលើគោក និងតាមជាយសមុទ្រ។

ពួកស្វាឃើញយើងកាលណា ក៏ព្រួតគ្នាចោលអាវុធមកប្រល័យទាំងកំរោល ធ្វើឱ្យយើងស្លាប់បីនាក់ភ្លាមៗ អ្នកនៅសល់ក៏បង្ខំចិត្តនាំគ្នាបកឡើងកប៉ាល់ចេញទៅរកសមុទ្រវិញទាំងមេឃខ្មៅស្រអាប់ កាំរស្មីពិមេឃព្រាកៗ។

កប៉ាល់សត្វស្វាមួយគ្រឿង បានបើកប្រដេញតាមយើងយ៉ាងលឿនលយទៀត? ពួកវាមានសណ្ឋានដូចជា ចោរសមុទ្រដែលមានរោមវែងៗនិងដៃជើងរហ័ស កំណាចឃោរឃៅរ។

ពួកវាមកដល់កាលណាហក់ឡើងមកលុកលុយ ដោយខ្លះកាត់ខ្សែពួររបស់យើង ដើម្បីកុំឱ្យយើងទៅណាបានហើយ យើងមិនហ៊ានវាយតបទេ ព្រោះគ្មានអាវុធគ្រប់ ហើយខាងវាគ្នាច្រើនពេក។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងបានលោតចុះទៅក្នុងសមុទ្រ ហើយហែលប្រាស់រាងៗ។

មានគ្នាយើងដែលរួចផុតពីការវាយប្រហារប្រមាណ១០នាក់ប៉ុណ្ណោះបានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅលើឆ្នេរហើយជំនុំ។ ក្រោយមកយើងសម្រេចថា វាគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងពេកក្នុងការស្នាក់នៅទីនោះ ទើបប្រថុយផ្លាស់ទី រាវរកផ្លូវរុករកជម្រកនៅលើកំពូលភ្នំមួយ។ យើងគិតថា អ្វីក្តីដែលកំពុងរង់ចាំយើងនៅលើភ្នំ គឺវាឃោរឃៅ តិចជាងការត្រូវបានហែកស្លាប់ដោយហ្វូងសត្វស្វាកំណាច។ អ្នកផ្សេងទៀតយល់ស្រប ហើយតាមគ្នាសសៀរតោងឡើងតាមផ្លូវដ៏ចោតហត់នឿយនិងបាក់ស្បាត។

ប្រហែលជាមួយម៉ោងក្រោយ យើងបានមកដល់ផ្នែកខាងលើចង្កេះភ្នំដែលរាបស្មើធំទូលាយ។

យើងឃើញ ទីធ្លាមួយដូចជាធ្លាប់មានអ្នកភូមិរស់នៅ។ ទោះណាជាយើង មិនទាន់អាចមើលឃើញស្រមោលសត្វឬមនុស្សដែលមានជីវិត ក៏មានសញ្ញាថាធុំក្លិនសាច់អាំងអណ្តែតមកតាមខ្យល់។ យើងរត់រកតាមក្លិនពិតជា ពើបយ៉ាងអំណរទៅនឹងសំណល់សាច់ចៀមនៅជុំវិញភ្នក់ភ្លើង។

យើងសម្រេចចិត្តហូបចម្អែតរួចប្រះដេកសម្រាកអវយវៈដែលសែននឿយហត់ រន្ធត់និងបាក់កម្លាំង។

ការរញ្ជួយដីញ័រៗដាស់ខ្ញុំព្រើត។

ញីភ្នែកតិចៗ ខ្ញុំប្រទះឃើញជញ្ជាំងថ្មដ៏រឹងមាំនៃចង្កេះភ្នំ ហាក់ដូចជាកំពុងរំជួយញាប់ញ័រ។ ខ្ញុំស្ទុះក្រោក ហាមិនរួច លូកអង្រួនអ្នកណាមិនបាន ព្រោះរន្ធត់និងប្រថុចញ៉ុចហួសហេតុ។

មិនយូរប៉ុន្មានដូចគំនិតខ្ញុំគិត បិសាចក្នុងរូបរាងជាមនុស្ស ដែលមានកម្ពស់ដូចជាដើមឈើ មានភ្នែកសងខាងក្រហមដូចជាធ្យូងភ្លើង ធ្មេញរបស់វាដូចជាភ្លុកជ្រូក ក្រចកវែងធំសែនធំក្នងទម្រង់ដូចជាក្រញ៉ាំជើងតោ ហើយមាត់ប៉ុនអណ្ដូងទឹក។

ខ្ញុំធាក់ថយទន់ជើង ពេលឃើញអ្នកខ្លះក្រោករត់ ប៉ុន្តែត្រូវបិសាចឱនចុះហើយចាប់យកឡើង។ ម្នាក់នោះស្រែកទើបយើងដឹងថា គាត់ជា នាវិក។ បន្ទាប់នោះ យក្សបានឆីគាត់ ហើយខ្ញុំក៏សន្លប់បាត់ស្មារតី។

ក្នុងសុបិន ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងថា តើវាសនាមួយណាដែលគួរខ្លាចជាងគេ?

ត្រូវយក្សស៊ី ឬហែកដោយសត្វស្វា?

នៅទីបញ្ចប់ទស្សនៈរបស់ខ្ញុំបានយកឈ្នះ ខ្ញុំគិតថាមិនអាចគ្រាន់តែអង្គុយរង់ចាំស្លាប់ទេ។ ខ្ញុំដឹងខ្លួន ហើយរៀបចំផែនការខណៈយក្សានៅតែដេកលក់ក្រោយឆីមនុស្សពីរនាក់។

យើងខ្សឹបគ្នាបំបែកជាពីរក្រុមរួចបង្កើតអាវុធរបស់យើងពីក្នុងព្រៃ បន្ទាប់មកក្រោយបានគិតគ្នាល្អិតល្អន់ យើងដើរទៅជិតយក្សដែលកំពុងដេក ហើយចាក់លំពែងចូលភ្នែកវាទាំងសងខាង។

ការឈឺចាប់ ដាស់វាឱ្យភ្ញាក់ឡើងជាមួយសំឡេងគ្រហឹម ស្រែកដោយឈឺចាប់ ហើយស្រវេស្រវាច្បាមរកប្រហែលសង្ឃឹមថានឹងរកពួកយើងឃើញទាំងភ្នែកខ្វាក់ងងឹត។ ចុងក្រោយអម្បូរកំណាចក៏ជំពប់ដួលត្រលប់ត្រឡិនពីមុខរូងភ្នំ បន្ទាប់មករមៀលធ្លាក់យ៉ាងអណោចអធម៌ទៅក្នុងស្រះផុតសំឡេងយ៉ាងគ្រលួច។

យើងមិនខ្ជះខ្ជាយពេលវេលាក្នុងការរត់ចុះចេញពីចង្កេះភ្នំឱ្យលឿនតាមដែលអាចធ្វើបានក្នុងទិសដៅចុះត្រលប់ទៅឆ្នេរ។ សូមអរគុណដល់ព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់អល់ឡោះ ដែលបានដឹកនាំអ្វីៗទាំងអស់នេះរួចពួក យើងនៅសល់៨នាក់ បានមកដល់ទូករបស់យើងដោយសុវត្ថិភាព ហើយមិនឃើញទ័ពស្វាទេ ។ មិនបង្អង់ពួកយើងបានចេញដំណើរ។ ពីលើចង្កេះភ្នំ យើងឃើញយក្សបីទៀតបង្ហាញខ្លួនឈរ ហើយបោះនៅថ្មធំៗសំដៅមក។

ពួកវាប្រហែលទើបនឹងមកដល់ក្រោយពីបានឮសម្រែកឈឺចាប់របស់អាមួយមុនគេនោះ។ ពួកយក្សបន្តគប់និងបោះថ្មភ្នំធំៗ ចុះទៅក្នុងសមុទ្រតែមិនអាចត្រូវកប៉ាល់របស់យើង គ្រាន់តែបង្កជារលកដ៏ខ្លាំង ប៉ុន្តែយើងបានចេញលឿនលយនិងសុវត្ថិភាព។

នៅពាក់កណ្តាលព្រឹកនាថ្ងៃបន្ទាប់ ពួកយើងបានឃើញច្រាំងថ្មីមួយ។ ទីនោះក៏មិនមានសញ្ញាជាផែឬភូមិអ្វីដែរ។ តែដោយអត់ឃ្លានពេក ក៏សម្រេចថាប្រថុយឡើងរកមើលទឹកសាបនិងផ្លែឈើ ។ ដោយស្មារតីប្រុងប្រយត្ន័ខ្ពស់ ពួកយើងពិតជាឃើញស្រះហើយស្រូតនាំគ្នាផឹកទឹក និងគប់រើសផ្លែក្បែរៗនោះ មិនហ៊ាននៅអែអង់ទេ។

កំពុងជញ្ជូនទឹកសាបនិងផល្លាឡើងទូក សត្វពស់ដ៏ធំមួយបានទម្លាក់ខ្លួន ពីលើដើមឈើហើយព័ទ្ធជុំវិញគ្នាយើងម្នាក់។ យើងនាំគ្នា វាយប្រហារសត្វចម្លែកដោយកាំបិតនិងថ្ម ប៉ុន្តែគួរឱ្យស្តាយ សំឡេងប្រទូស្តរាយមិនបានជួយអ្វីក្រៅពីបង្អើលប្រកូកប្រកាសឱ្យឮផ្អើលដល់សត្វពស់យក្សជាច្រើនទៀត លូននិងវាររសាត់ចេញពីគុម្ពោតមកតម្រង់ពួកយើង។

គ្នាខ្ញុំប្រាសអាយូសក្នុងទិសដៅខុសគ្នា ហើយខ្ញុំវិញរត់យ៉ាងតក់ស្លុតមិនដឹងទីណាជាទីណារហូតភាពងងឹតបានធ្លាក់ចុះ មកគ្របដណ្តប់ទាំងស្រុងហើយខ្ញុំមិនអាចរកផ្លូវត្រលប់ទៅឆ្នេរបានទេ។

ដោយសារគិតថា ការសម្រាកនៅទីចំហខ្លាចត្រូវពស់ចឹក ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តសង់ទីជម្រក ហើយចាប់ផ្ដើមកាប់មែកឈើ។ ខ្ញុំបានប្រើឈើដើម្បីសង់ទ្រុងមួយនៅជុំវិញខ្លួនខ្ញុំ យ៉ាងល្អិតមិនឱ្យសត្វលូនចូលមកបាន ហើយនៅក្នុងនេះ ខ្ញុំបានល្វើយសន្លប់ពេញមួយយប់។ លុះព្រឹកឡើង ខ្ញុំលើកទ្រុងឡើងដើរទៅជាមួយ។ តាមផ្លូវខ្ញុំមានសុវត្ថិភាពពីសត្វពស់នៅក្នុងឈុតពាសជាទ្រុងឈើរបស់ខ្ញុំនេះហើយរហូតដល់ឆ្នេរ ដែលអស់សង្ឃឹម ព្រោះសំពៅបានចេញចោលខ្ញុំតាំងពីយប់ទៅហើយ។

ខ្ញុំនៅសំងំយំក្នុងទ្រុង ហើយបានបោះចោលទ្រុងវិញក្រោយពេលរកឃើញសេចក្ដីរស់រានមួយថ្មី គឺវត្តមានសំពៅមួយទៀតអណ្តែតមកលឹមៗ។

ខ្ញុំលោតហ៊ោម្នាក់ឯងដោយភាពរីករាយ គ្រវីដៃ ហើយស្រែករហូតដល់ទីបំផុតពួកគេបានប្រទះឃើញខ្ញុំមែន។ នោះជាទូកមួយតូចជាងរបស់ពួកខ្ញុំ។ នាវិកពីរនាក់បានបង្កើនល្បឿនមកច្រាំង ហើយបានជួយសង្គ្រោះខ្ញុំឡើង។

សូមអរគុណដល់ព្រះអល់ឡោះ។ នៅលើដំណើរចាកចេញពីកោះពស់ ខ្ញុំបានតំណាលប្រាប់រឿងរ៉ាវខ្មៅងងឹតរបស់ខ្ញុំនិងដំណើរផ្សងព្រេងដ៏អស្ចារ្យទាំងអស់ទៅកាន់ប្រធានក្រុមនាវិក។ នៅចុងបញ្ចប់នៃរឿងនិទាន គាត់បានមើលមកខ្ញុំ ហើយនិយាយថា៖

«ពិតប្រាកដណាស់ រឿងរបស់អ្នកបង្ហាញអំពីវិធីកំណត់វាសនាអស្ចារ្យរបស់ព្រះអល់ឡោះ។ ដំបូងខ្ញុំមិនស្គាល់អ្នកទេ។ សភាពដ៏សោកសៅដៃលអ្នកកំពុងស្ថិតនៅក្នុងទុក្ខ ឃើញថាខ្ញុំត្រូវបានអល់ឡោះប្រគល់នាទីជាអ្នកសង្គ្រោះដល់អ្នក»

ចាប់ពីថ្ងៃនោះមកការធ្វើដំណើររបស់ខ្ញុំនិងជំនួញរបស់ខ្ញុំបានដំណើរការសាជាថ្មីជាមួយអលង្ការខ្លះៗដែលខ្ញុំមានជាប់ខ្លួនហើយគ្រប់យ៉ាងកាក់កបយ៉ាងល្អ។ យើងទិញលក់នៅកន្លែងណាដែលយើងទៅដល់ ខ្ញុំបានតស៊ូបង្កើតទ្រព្យឡើងវិញ លក់ដូរសូម្បីស្លឹកខ្ទឹមនិងខ្ញី មិនថាអ្វីសូម្បីគ្រឿងទេសគ្រប់ប្រភេទ។ ហើយបន្ទាប់មកយើងបានធ្វើដំណើរទៅកាន់ស្រុកស៊ីនឌឹម ជាកន្លែងដែលខ្ញុំបានរកឃើញឈ្មួញសូត្រ ហើយបានចូលហ៊ុនរកស៊ីពេញមួយឆ្នាំជាមួយពួកគេដោយទទួលបានប្រាក់ចំណេញច្រើនស្តុកស្តម្ភ។

បន្ទាប់មកការរង់ចាំរបស់យើងបានសម្រេចពិត។ ពេលវេលាចេញសំពៅល្អសមុទ្រស្ងប់ខ្ញុំបានវិលមកដល់ក្រុងបាស៉ូរ៉ា ដោយសុវត្ថិភាពហើយរៀនបានយ៉ាងលើសលុបអំពីគុណនិងធម៌។

ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តបរិច្ចាគជូនស្ត្រីមេម៉ាយនិងកុមារកំព្រានូវប្រាក់សុទ្ធ ធញ្ញជាតិនិងខោអាវ។ វិលមកផ្ទះ ខ្ញុំបានជប់លៀងសប្បាយជាមួយមិត្តភក្ដិ ហើយភ្លេចចោលសន្សឹមៗរាល់ការលំបាកដែលខ្ញុំបានរងទុក្ខ។

ថ្ងៃស្អែក អ្នកនឹងបានស្តាប់រឿងកណ្តាលនៃការធ្វើដំណើរទាំងប្រាំពីរលើករបស់ខ្ញុំ។ កុំភ្លេចមកឱ្យសោះអ្នកលីសែងព្រោះនោះគឺជារឿងដ៏ស៊ីជម្រៅបំផុតមួយ។

នៅយប់បន្ទាប់មកពិតជាមានពិធីជប់លៀងនិងភាពសប្បាយរីករាយម្ដងទៀតនៅក្នុងផ្ទះរបស់ឈ្មួញស៊ីនបាដ។ គាត់និយាយទៅកាន់ឈ្មោះអ្នកលីសែងថា៖

«ឃើញ? នៅជុំវិញផ្ទះខ្ញុំភ្លឺស្វាងពោរពេញទៅដោយភាពសប្បាយរីករាយនិងសំណើចតែវាមិនដូចគ្នាទេ នៅពេលដែលអ្នកបានឮរឿងរ៉ាវនៃការធ្វើដំណើរទីបួនរបស់ខ្ញុំ។ គ្រប់គ្នានឹងដឹងថា ដើម្បីឈានដល់ស្ថានភាពដ៏រីករាយពេលនេះ ខ្ញុំបានវារ លូននិងឆ្លងកាត់កន្លែងដ៏ក្រៀមក្រំដែលមានភាគរយនៃការស្លាប់ច្រើនជាងនៅរស់។

ដំណើរលើកទីបួនឆ្លងកាត់ច្រកសមុទ្រ Hormuz

ដូចពីមុនដែរ យើងធ្វើដំណើរពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ ធ្វើអាជីវកម្មទិញលក់ ហើយចំណេញ។ ធ្វើបែបនេះបានប្រមាណជាបួនខែ យើងវិលមកលើសមុទ្រវិញហើយបកក្រោយ។ ដំបូងសមុទ្រស្វាគមន៍យើងយ៉ាងសុភាព តែបានត្រឹម៦ថ្ងៃ ខ្យល់បានឱ្យតម្រុយបក់ប្តូរទិស។ ប្រធានក្រុមនាវិកបានបោះយុថ្កា ដាក់កប៉ាល់ឈប់ស្ងៀមដោយពេលនោះ យើងទាំងអស់គ្នាក៏បានលុតជង្គង់អធិស្ឋាន ហើយបន្ទាបខ្លួននៅចំពោះព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ប៉ុន្តែយប់បន្តិច យើងត្រូវបានខ្យល់ព្យុះដ៏ខ្លាំងមួយរហែកមេឃ បានហែកកម្ទេចកប៉ាល់ឲ្យបាក់បែកខ្ទេច ខ្សែយុថ្កាបានខ្ទាស់ប៉ើង ហើយគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានបោះចូលក្នុងសមុទ្រ ទំនិញនិងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។

រលកបានបោកបក់ក្រុមយើងខ្លះមកទើរនៅលើមាត់ច្រាំង។

ខ្ញុំក្រោកឡើងមក មានអារម្មណ៍ស្ទើរតែស្លាប់ដោយភាពនឿយហត់និងត្រជាក់ ស្រេកឃ្លាន ខះកគ្មានជាតិទឹក និងការភ័យខ្លាច។

ទោះយ៉ាងណាពេលវេលារំលងទៅ ពួកយើងមិនអាចសំងំរង់ចាំដាច់ពោះមានតែបបួលគ្នាបង្កើនសេចក្តីក្លាហានដើរជុំវិញកោះ។

ទីនេះមានតម្រុយមានមនុស្សនៅនិងធ្លាប់ឆ្លងកាត់តាមរយៈស្នាមដានលើស្មៅ។ យើងអរណាស់ ដើរតាមដាននោះ រហូតដល់មាត់ច្រកចូលវិមានដ៏ល្អប្រណីតមួយ។

គ្នាយើងសម្រេចិត្តគោះទ្វាររកជំនួយ។

បុរសមួយចំនួនបានចេញមកមែន ពួកគេមិននិយាយភាសារបស់យើងទេ ប៉ុន្តែពួកគេបានឱនចុះមកគំនាប់ ហើយស្វាគមន៍យើងក្នុងរបៀបដែលមានអរិយធម៌។

ភ្លាមៗនោះ យើងជឿថា ក្រុមយើងមានសំណាងខ្ពស់ណាស់យ៉ាងហោចណាស់នឹងបានចម្អែតពោះហើយ។ ក្រុមយើងត្រូវបានពួកគេបាននាំផ្លូវ ដើរកាត់តាមសួនច្បារនិងទីធ្លា ហើយចូលឆ្ពោះទៅក្នុងសាលធំមួយ ទីដែលស្ដេចរបស់ពួកគេបង្ហាញព្រះកាយនៅលើបល្ល័ង្ក។

ពេលយើងខ្ញុំឱនមកគោរពគួរសម ទ្រង់បានទទួលយើងដោយរាក់ទាក់បំផុត ហើយបានផ្តល់សញ្ញាឱ្យយើងអង្គុយនៅតុវែង ដែលអ្នកបម្រើបានយកចានដែលពេញទៅដោយផ្លែឈើនិងនំបុ័ងដុតដ៏ឈ្ងុយឈ្ងប់មកដាក់ទទួល។

បន្ទាប់មកមានបង្អែម ដំណាប់និងទឹកឃ្មុំ។ ក្រុមយើងចាប់ផ្ដើមញ៉ាំអាហារយ៉ាងភ្លើតភ្លើនភ្លេចសុជីវធម៌។ អាកប្បកិរិយាដ៏ឈ្លើយនេះគឺមិនធម្មតាបំផុតសម្រាប់ចិត្តសម្ងាត់របស់ខ្ញុំ មានអារម្មណ៍ម្យ៉ាងថា ដូចជាពួកគេត្រូវបានចូលសណ្ឋិតដោយវិញ្ញាណអាក្រក់ៗ។ ក្រឡេកទៅម្ចាស់ផ្ទះ គេហាក់ដូចជាមិនខ្វល់អ្វីទេ។ គេយកទឹកដូងលាយសុរាមកឱ្យផឹកក៏គ្នាយើងផឹក។

ហើយពេលគ្នាយើងទាំងនោះស្រវឹង ក៏កាន់តែបង្ហាញសភាពច្រលោមខាងណាស់ទៅទៀត។

ខ្ញុំមានគំនិតសង្ស័យ។

ពិតណាស់យើងមិនដែលស្គាល់ទីនេះទេ តើយើងមានសិទ្ធិអ្វីឱ្យគេបម្រើ ហើយហូបចុករបៀបនេះ? ខ្ញុំសម្គាល់និងមិនហ៊ានលើកមកហូបនូវអ្វីមួយដែលចម្លែកក្រៅតែពីផ្លែឈើធម្មជាតិឡើយ។

រឿង៖ ដំណើរផ្សងព្រេងរបស់ស៊ីនបាដ ភាគទី១

Bo Bo — Wed, 15 Nov 2023 13:00:00 +0000

ជាមួយភាពនឿយហត់និងស្រេកឃ្លាន បុរសអ្នកលីសែងកម្សត់ ក្រតោកយ៉ាងម្នាក់ ឈ្មោះ ស៊ីនបាដ បានទម្រេតមកលើយ៉ខាងក្រៅវិមានស្តុកស្តម្ភមួយ។ នៅពេលនោះ បង្អួចនៃវិមាន បានបើកចំហ ក្លិននំនិងគ្រឿងក្រអូបបានបណ្តាលចិត្តឱ្យគាត់នឹកចង់ដឹងថា តើខាងក្នុងម្ចាស់វិមានជាអ្នកណា។

ក្រឡេកមកលើទ្វារ ស្លាកមួយបានគូសថា ដង្ខៅដើរសំពៅ ស៊ីនបាដ។

ឃើញហើយ អ្នកលីសែងកើតតូចចិត្តណាស់ក៏ស្រែកត្អូញត្អែរចំពោះព្រះអល់ឡោះថា «ព្រះអើយ តើវាយុត្តិធម៌ទេ ដែលអ្នកខ្លះក្រពេក ហើយអ្នកខ្លះទៀតសែនប្រណីតពេក ក្នុងឈ្មោះតែមួយដូចគ្នា?»

ម្ចាស់ផ្ទះក៏ឈ្មោះ ស៊ីន បាដ ដូចអ្នកសុំទានដែរ ។ គាត់នៅអង្គុយអានសៀវភៅ ឮដូច្នេះ ក៏ឈោងទៅក្រៅរកមើលម្ចាស់សំឡេងតម្អូញ។ ភ្លាមនោះគាត់ឮមកទៀតថា «រាល់ព្រឹកព្រលឹម ខ្ញុំភ្ញាក់ឡើងដោយការឈឺចាប់និងវេទនា…ខ្ញុំរែកឥវ៉ាន់ធ្ងន់និងចេញទៅធ្វើការទៅ…ចំណែកស៊ីនបាដផ្សេងទៀតរស់នៅដោយភាពសប្បាយរីករាយ…ជាមួយបទចម្រៀងពីរោះៗម្ហូបឆ្ងាញ់ៗ និងសើចសប្បាយ…»។ ឮហើយកាលណាម្ចាស់ផ្ទះក៏សើចនិងសួរឡើងថា៖

«ហៃអ្នកនៅក្រៅ? តើអ្នកឈ្មោះអ្វីទៅ?»

ឮហើយកាលណា ជននៅខាងក្រៅក៏ក្រោកប្រញិបប្រញាប់មកឱនលំទោនឆ្លើយ៖

«ឱ! ម្ចាស់នៃទូលបង្គំ ទូលបង្គំគឺ ស៊ីនបាដ ជនជាតិហាំម៉ាល់ ហើយទូលបង្គំទទួលទានដោយលើករបស់របររបស់ជនានុជនដាក់ទូលលើក្បាលទាន!»

«ឱ! ពិតជាឈ្មោះដូចគ្នា! ខ្ញុំនឹងឱ្យអាហារ ថែមបរិច្ចាគសម្លៀកបំពាក់ខ្លះដល់អ្នក! តែនេះមិនមែនមកពីយើងមានឈ្មោះដូចគ្នាទេ តែមកពីខ្ញុំក៏ធ្លាប់កម្សត់ក្រីក្រជាច្រើនលើកមកហើយ!»

«ឱ! តើលោកម្ចាស់មានការតស៊ូដូចម្តេចខ្លះទៅទើបបានទទួលផលកម្រិតនេះ?!»

ទទួលបានសំណួរនេះពីអ្នកទុគ៌តកាលណា អ្នកជំនួញដើរសំពៅបានឆ្លើយតបវិញដោយដង្ហើមធំថា៖

«ខ្ញុំអាចនៅរស់ និងក្លាយជាអ្នកមានមកទល់ពេលនេះ ដោយសារវាសនាតែប៉ុណ្ណោះ!»

ក្រោយមក នារីទាសករម្នាក់ក៏បានលើកអាហារមកឱ្យហើយម្ចាស់ផ្ទះបានផ្តើមនិទានថា៖

«ចូរអ្នកបរិភោគឆ្អែតនិងស្តាប់បណ្តើរៗនូវបណ្តារឿងរ៉ាវនៃជីវិតតស៊ូរបស់ខ្ញុំ!»

ការធ្វើដំណើរដំបូងរបស់ស៊ីនបាដជាអ្នកជំនួញតាមសំពៅ

ឪពុករបស់ខ្ញុំជាពាណិជ្ជករដ៏ជោគជ័យម្នាក់ ដែលបន្សល់ទុកខ្ញុំនូវទ្រព្យសម្បត្តិនិងគំរូលើកទឹកចិត្តសម្រាប់ការផ្សងព្រេងបង្កើតកេរ្តិ៍តំណែល។

ដោយខ្ញុំនៅក្មេង ក្បាលរឹង និងល្ងង់ខ្វះពិសោធន៍ ខ្ញុំចូលចិត្តពិធីជប់លៀងនិងដើរលេង ដោយគិតថា ជីវិតគ្មានអ្វីត្រូវព្រួយទេ ខ្ញុំនឹងបន្តវិធីដដែលៗនោះពេញមួយជីវិត។ តែមកដល់ថ្ងៃមួយ ពុកស្លាប់បាត់ ខ្ញុំភ្ញាក់ខ្លួនឡើង ឃើញថាលុយជិតអស់ហើយ។ ពេលនោះ ខ្ញុំនឹកឃើញពាក្យឪពុកខ្ញុំគាត់ធ្លាប់និយាយថា៖ «នៅក្នុងផ្នូរដូចល្អជាងនៅក្នុងភាពក្រីក្រ» ហើយខ្ញុំបានមកដល់អារម្មណ៍ប្រថុយប្រថានចេញជួញដូរ។ ខ្ញុំបានប្រកាសនិងប្រមូលលក់ចោលនូវសូត្រនិងសម្លៀកបំពាក់ដ៏ល្អទាងអស់ ប្រមូលយក ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្ញុំ ទិញទំនិញសម្រាប់ការធ្វើដំណើររកពាណិជ្ជកម្ម ពនេចរតាមសមុទ្រ។

កាលណោះខ្ញុំឡើងលើកប៉ាល់ជាមួយអ្នកជំនួញមួយក្រុម។

យើងចេញដំណើរក្នុងគោលដៅឆ្ពោះទៅកាន់ទីក្រុងបាសា ជាក្រុងអ៊ូអរប្រមូលផ្តុំវត្តុមានតម្លៃ ខ្វាត់ខែងដោយទីប្រជុំជន កំពង់ផែធំ មនុស្សមកពីគ្រប់ប្រទេសចួបជុំគ្នារកស៊ីជួញប្រែ។ នៅលើកម្រាស់ទឹក យើងបានធ្វើដំណើរជាច្រើនថ្ងៃទាំងយប់ ដោយប៉ះសំចតតាមកំពង់ផែ និងបណ្តាកោះ។

គ្រប់ទីកន្លែងដែលយើងទៅដល់ដី យើងបានទិញនិងលក់ ផ្លាស់ប្តូរទំនិញ ជួញដូរចុះឡើងបង្កើនទ្រព្យសម្បត្តិបន្តិចម្តងៗដោយភ្ញាក់ផ្អើលនិងរីករាយ។

នៅទីបំផុត យើងបានមកដល់កោះដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតមួយ។ នៅទីនេះ មានដំណាំហូបផ្លែ និងពូជផ្កាចម្លែកៗធំៗរីកស្គុះស្គាយ ដូចជាគ្រាប់ពូជត្រូវបានទម្លាក់ចុះមកពីសួនច្បារនៃឋានសួគ៌។ ក្លិនក្រអូបនិងចម្រុះពណ៌ទាក់ទាញពីចម្ងាយ។

ប្រធាននាវិកទម្លាក់យុថ្កា ហើយដាក់បន្ទះចុះចត។ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅលើយានបានឡើងស្រមកលើច្រាំងសមុទ្រក្នុងអារម្មណ៍ថា សូម្បីខ្សាច់ក៏ជាពំនូកមាសពិតៗនៅចន្លោះម្រាមជើងរបស់ពួកយើង។

គេនិងខ្ញុំសែនរំភើបរត់ត្របាញ់ ហើយរីករាយនឹងផ្ទៃដីដ៏ខៀវស្រងាត់ស្ងប់ស្ងាត់ក្រអូបលលៃ។ អ្នកដំណើរខ្លះ ផ្តើមដុតភ្លើងធ្វើម្ហូប អ្នកខ្លះទៀតបោកខោអាវ។ ពួកយើងមួយចំនួនទៀត បានផ្តើមរុករកជុំវិញកោះ ខណៈអ្នកខ្លះផឹកស្រានិងលេងតន្រ្តី។

រំពេចនោះ កណ្ដឹងរបស់កប៉ាល់លាន់មកយ៉ាងទ្រហឹង។

នៅពេលយើងផ្ចង់ស្តាប់ នាវិកម្នាក់ដែលយាមនៅលើកំពូលនៃនាវាព្យាយាមប្រកូកស្រែកថា៖

«គ្រប់គ្នារត់! រត់! រត់!»

សូមព្រះអល់ឡោះជួយ! ខ្ញុំស្រឡាំងកាំង ខណៈមេនាវិកស្រែកភ្លាត់សំឡេង៖

«ទម្លាក់ចោលឧបករណ៍គ្រប់យ៉ាង ហើយបកត្រលប់ឡើងកប៉ាល់វិញ! ឥឡូវ!»

យើងមានអារម្មណ៍ថាដីហុយទ្រលោម ឯសមុទ្រដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ បានផ្តើមបោករំជួលវិលជារង្វង់ទឹកយក្សជុំវិញកោះ នាំមកនូវរលកធំៗបោកបក់សំដៅមកច្រាំង។

ពេលនោះ កណ្តាលកោះបានរួញឡើងជាពំនូក បណ្តាលឱ្យអ្នកដែលមិនបានត្រលប់ទៅលើកប៉ាល់ទាន់នោះចាប់ផ្ដើមរអិលចុះទៅក្នុងទឹកសមុទ្រ។

ខ្ញុំក៏នៅក្នុងចំណោមពួកគេ។

ពេលខ្ញុំដួលប្រូងទៅក្នុងទឹកងងឹតស្លុបភាន់ភាំងដៃរបស់ខ្ញុំស្រវាចាប់កាន់បានទ្រុងកំប្លោកឈើសម្រាប់បោកគក់ ហើយរបស់នេះបានជួយជីវិតខ្ញុំ ខ្ញុំក៏តោងទៅលើវា។ រលកបានបោកបក់ខ្ញុំទៅមក ពេលដែលនាវាបានបោលចោល ឯខ្ញុំនៅអណ្តែតតែលតោលម្នាក់ឯង។

ឥឡូវនេះមើលពីទឹកទៅ ខ្ញុំឃើញថា កោះដែលយើងបានចុះចត មុននេះ តាមពិតកំពុងទូងនៅលើ ខ្នងត្រីបាឡែនមហស្ចារ្យដ៏ធំសម្បើមបំផុតមួយ។ ខ្សាច់មាសបានគ្របស្រោចលើខ្នងវា ហើយដើមឈើនិងបន្លែដុះនៅលើខ្នងរបស់វាដែរ។

សត្វនេះត្រូវដេកនៅស្ងៀមអស់ជាច្រើនឆ្នាំ ប៉ុន្តែនៅពេលពួកយើងចុះមកលើខ្នងវាយើងខ្លះចាប់ផ្ដើមដុតសាច់និងបង្កាត់ភ្លើងដាំទឹក ច្បាស់ជាបានរំខានវា ហើយដាស់វាឡើងពីដំណេកយ៉ាងកំរោល។

មិនមែនក្រោកមកស្ងៀមទេ សត្វមិនធ្លាប់មាន បានបក់កន្ទុយវាយទឹក ហើយរលកដ៏ធំៗបំផុត បានបក់មកលើខ្ញុំ និងបោកបញ្ជូនខ្ញុំទៅឆ្ងាយឡើងៗពីច្រាំងនោះ។

ដោយគ្មានឱកាសបានចួបកប៉ាល់វិញ ខ្ញុំផ្តើមអស់សង្ឃឹម។ រហូតដល់យប់មកដល់ អាកាសចុះត្រជាក់ ហើយខ្ញុំបានស្រែកយំ តែត្រៀមរៀបចំខ្លួនដើម្បីសេចក្ដីវិនាសរបស់ឆាកជីវិតខ្ញុំ។

ប៉ុន្តែព្រឹកឡើងខ្ញុំឃើញខ្លួនឯងមិនបានស្លាប់ ត្រឹមសន្លប់ និងកំពុងអណ្តែតតម្រង់ទៅកាន់ទីច្រាំងកោះដ៏ខ្ពស់មួយ។ ខ្ញុំបានខ្វាយចែវសំដៅ និងប្រតោងឡើងទៅលើ ទាំងកម្លាំងជើងចង្អៀត ស្ពឹក។ ឡើងដល់កាលណា ខ្ញុំដួលទន់មកលើដីដូចមនុស្សស្លាប់ ហើយដេកបិទភ្នែកចោលរាងកាយយ៉ាងយូរ។

មិនយូរប៉ុន្មាន ភ្លៀងធ្លាក់មកស្រោចមុខនិងរាងកាយអត់អាហារ ធ្វើឱ្យការល្ហិតល្ហៃបានសម្រាលខ្លះ ខ្ញុំដឹងខ្លួនសន្សឹមៗរួចសម្គាល់បានថា នេះតំបន់ជាយព្រៃជាព្រោះឃើញមានគ្រាប់ផ្លែប៊ឺរី និងបឹងមួយស្រងាត់មានទឹកថ្លានៅមិនឆ្ងាយ។

និទាឃរដូវនេះ បានធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា បានរស់ឡើងវិញហើយ។

ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមមានកម្លាំងលូនទៅរកទឹកលេប និងរើសបណ្តាផ្លែផល្លាសល់ពីសត្វមកហូបចម្អែត។ ផ្លែណាមិនមានស្នាមសត្វឆី ខ្ញុំមិនហ៊ានហូបឡើយ។

មិនយូរទេក្រោយមានកម្លាំងដើររុករកលើកោះក៏បានសម្គាល់ឃើញថា នេះជាកន្លែងដ៏រីករាយមានផ្លែឈើស្លូត ផ្អែម មានឱជារសច្រើនប្រភេទ។

បន្ទាប់ពីដើរចច្រប់មួយរយៈ ខ្ញុំចាប់បានគ្រោងនៃស្រមោលមានជីវិត។

ខ្ញុំប្រុងប្រយ័ត្នជាខ្លាំង ព្រោះបើជាសត្វចម្លែកទៀត ខ្ញុំមិនដឹងដោះស្រាយរបៀបណាទេ។ ពេល សំងំពួន ខ្ញុំបានឃើញស្រមោលនោះខិតមកជិត។

តាមពិតព្រះអើយ ខ្ញុំឃើញវាជាសេះដ៏ស្រស់ស្អាតនិងថ្លៃថ្នូរ ដែលត្រូវបានចងទុកក្បែរដើមឈើធំមួយនៅលើឆ្នេរ។ ខ្ញុំបានដើរទៅក្បែរដោយក្តីស្រលាញ់។

វាពិតជាសេះដ៏ប្រណីត។ ខ្ញុំប្រមូលរើសស្មៅវែងៗបែតងខ្ចីៗដែលនៅសំណើមដោយទឹកសន្សើមពេលព្រឹក យកបញ្ចុកវា។ សេះនេះជាមេដ៏ស្លូតបូតនិងគួរឱ្យស្រឡាញ់។ សត្វបានលេបស្មៅទាំងពួងពីលើបាតដៃរបស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំពិតជារីករាយនិងផ្គត់ផ្គង់សេះញី។

មិនយូរប៉ុន្មាន សេះស្រាប់តែលែងបរិភោគ ដូចជាមានអ្វីមួយធ្វើឱ្យវាភ្ញាក់ផ្អើល។ សេះមេ បានឈានមកពួនក្រោយគល់ឈើដោយទាញបន្តឹងខ្សែពួរ ក្រឡេកមើលជុំវិញកញ្ជ្រោលភ័យ។

ខ្ញុំក៏ភ័យស្លុត ព្រោះនៅឯឆ្នេរ សេះយក្សមួយក្បាលរាងជាពួកសេះសមុទ្រពណ៌សកំពុងបង្ហាញខ្លួនតម្រង់មកជាមួយភាពឃោរឃៅកំណាច។

ខ្ញុំភ័យស្លន់ស្លោដូចសត្វឈ្មោលប្រុងនាំសេះញីទៅ តែមិនមិនអាចទៅរួចនេះ ក៏រត់ត្រលប់ទៅរកគែមព្រៃពួនសម្ងំយកសុខ។ ពីទីនោះ ខ្ញុំបានឃើញថា មេសេះសមុទ្របានញ៉ុកខ្សែពួរនៅក្នុងមាត់របស់វា ហើយកំពុងអូសកូនសេះញីយកចូលទៅក្នុងសមុទ្រ ដែលប្រាកដជានឹងលង់ទឹកស្លាប់។

ទិដ្ឋភាពនេះ ពេញបេះដូងខ្ញុំផ្ទុកដោយសេចក្តីអាណិត។

ខ្ញុំទ្រាំមិនបានទេ ក៏រើសដំបងមួយធំគួរសម រត់ត្រលប់ទៅឆ្នេរវិញ ចាប់ផ្តើមវាយមេសេះសមុទ្រតម្រង់ក្បាល។ ប្រសិនភ្លាត់ វាច្បាស់ជាងាកមកទាត់ខ្ញុំរហូតដល់ស្លាប់ ប៉ុន្តែដោយខ្ញុំស្លន់ខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំវាយមិនបើកភ្នែកមិនដកដៃរហូតដល់វាខ្លាចពេក ដកថយទុកសេះញីចោល។

ពេលសត្វកំណាចទៅបាត់ក្រោមទឹក សេះញីនៅតែភ័យតក់ស្លុតឈររញីរញ័រ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានយកខ្សែពួរទាញវាមកក្បែរ ហើយវាក៏ធម្មតាវិញ។

ប៉ុន្មាននាទីក្រោយមកខ្ញុំបានឮសម្រែកបុរសម្នាក់ ដែលមើលមិនឃើញ ស្រែកពីមាត់សមុទ្រមកថា៖

«តើអ្នកជានរណា ហើយអ្នកមកពីណា?»

«អ្ហេ៎ សំឡេងអ្នកណា? ខ្ញុំគឺជាអ្នកជំនួញស៊ីនបាដមកពីបាកដាដ! ព្រះអល់ឡោះបានថែរក្សានិងបញ្ជូនខ្ញុំមកទេ! ប្រាប់ខ្ញុំវិញមក អ្នកជាអ្នកណា?»

សំឡេងដដែលតបឆ្លើយថា៖

«ខ្ញុំជារាជបុត្រា ជាម្ចាស់សេះនេះ!»

ការបង្ហាញខ្លួនពីរាជទូកមួយលឹមៗបង្ហាញថា ជាសំណាងដ៏អស្ចារ្យរបស់ខ្ញុំហើយ។ ពិតដូច្នេះមែន ពេលបានមកយកសេះសំណព្វត្រលប់ទៅវិញហើយ រាជបុត្រាបានដឹងគុណដែលខ្ញុំសង្គ្រោះសត្វរបស់ទ្រង់។

ទ្រង់បាននាំខ្ញុំយកទៅរាជធានីនិងចូលព្រះបរមរាជវាំងគាល់ព្រះរាជាមីហ្រ្យាណ។

នៅពេលដែលស្តេចនគរនេះ បានសណ្តាប់សព្ទសាច់រឿងរបស់ខ្ញុំទ្រង់មានព្រះទ័យភ្ញាក់ផ្អើលហើយរាជតម្រិះក្រោយមកចេញបន្ទូលថា៖

«ស៊ីនបាដកម្សត់អើយ! ដោយគុណអល់ឡោះ អ្នកពិតជាត្រូវបានថែរក្សាដោយអព្ភូតហេតុ! ជោគវាសនា កំណត់អាយុវែងទៅមុខនិងសំណាងសម្រាប់អ្នក ដោយជឿថាអ្នកជាមនុស្សល្អ ដែលបានទទួលការអនុគ្រោះពីព្រះ ខ្ញុំនឹងប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដោយសប្បុរស។ ពិតប្រាកដណាស់ យើងនឹងផ្តល់ការងារឱ្យខ្ញុំអ្នកគ្រប់គ្រងអ្នកជំនួញនៅកំពង់ផែ ចុះបញ្ជីនាវាទាំងអស់!»

ខ្ញុំទទួលបានការងារ កម្រៃនិងទីកន្លែងស្នាក់នៅយ៉ាងអឹកអធិក។

ជាងមួយឆ្នាំ ដំណើរការនៃជីវិតជាមេកំពង់ផែនេះផុតក្តីព្រួយអ្វីទាំងអស់។ រហូតដល់សម័យ ថ្ងៃមួយ កប៉ាល់ដែលខ្ញុំបានជិះមកពីផ្ទះ បានមកដល់និងសំចតចំផែរបស់ខ្ញុំ។ ប្រធានក្រុមនាវិក បានចំណាំស្គាល់ខ្ញុំភ្លាមៗ ហើយស្ទុះស្ទាមកឱបខ្ញុំនៅក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គាត់។

គាត់បាននិយាយថា៖

«ទំនិញរបស់អ្នកនៅតែមានសុវត្ថិភាពនៅក្នុងកប៉ាល់របស់ខ្ញុំ»។

«នេះគឺជាដំណឹងល្អដែលមិននឹកស្មានដល់បំផុត សូមអរគុណដល់អល់ឡោះ»

ខ្ញុំបានថ្វាយទំនិញនោះ ជាអំណោយដល់ស្តេចបង្ហាញពីកតញ្ញូតាធម៌ ហើយភ្លាមៗនោះដែរដោយសារការពេញចិត្តភាពស្មោះត្រង់នេះ ព្រះអង្គបានប្រទានអំណោយជាទ្រព្យដែលមានតម្លៃម្ភៃដងនៃទំនិញខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានលាអ្នករាល់គ្នាចេញមកដោយទឹកភ្នែក ហើយជិះបកត្រលប់ទៅក្រុងបាសា ជាកន្លែងដែលខ្ញុំបានបន្តជំនួញត្បូងនិងព្រំមានតម្លៃ ចំណេញជាងដប់ដងបន្ថែមទៀតពីទីផ្សារ។

ដូច្នេះហើយជាងមួយខែក្រោយ ខ្ញុំបានត្រលប់ទៅក្រុងបាកដាដវិញក្នុងនាមជាអ្នកមានស្តុកស្តមហើយ បានទិញមហាវិមាននេះ លោះយកមកនូវអ្នកបម្រើជាច្រើននាក់ ថែមបានបង្កើតឡើងនូវកន្លែងដ៏អស្ចារ្យមួយ ដូចអ្នកឃើញស្រាប់សម្រាប់រស់នៅ។

មិនយូរប៉ុន្មានក៏ចាប់ផ្តើមបំភ្លេចនូវអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់បានរងទុក្ខកាលរសាត់ក្នុងព្រៃរហោដ្ឋាន។

នេះជារឿងអព្ភូតហេតុដំបូងរបស់ខ្ញុំ បើថ្ងៃស្អែកចួបអ្នក ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកពីដំណើររឿងទីពីរនៃការធ្វើដំណើរទាំងប្រាំពីរលើករបស់ខ្ញុំ។ ថាចប់ហើយ អ្នកជំនួញស៊ីនបាដ បានផ្តល់ឱ្យស៊ីនបាដជាអ្នកលីសែងនូវកាក់មាស១០០ សម្រាប់ពេលវេលាមិនបានធ្វើការងារពេញមួយព្រឹកនេះ។

ស្អែកឡើង…អ្នកលីសែងបានវិលមកវិញហើយសុំឡើងថា៖

«ឱ! ខ្ញុំពិតជាទន្ទេញចង់ដឹងនូវដំណើរជាបន្តបន្ទាប់ទៀតរបស់លោកម្ចាស់! ខ្ញុំគេងមិនលក់ពេញមួយយប់ដោយការចង់ដឹង!»

ស៊ីនបាដញញញឹមហើយឆ្លើយថា៖

«មិត្តរបស់ខ្ញុំ! មនុស្សយើងធ្លាប់ធ្វើការងារ ខ្ញុំមិនអាចសម្រាកបានយូរទេ។ ខ្ញុំបានភ្លក់ខ្យល់អំបិល និងភាពរំភើបនៃការធ្វើដំណើរឆ្ងាយ ក៏ដូចជាជីវិតផ្សងព្រេង។ មិនយូរប៉ុន្មានខ្ញុំត្រូវបានទាញចិត្តដោយព្រះហឫទ័យរបស់អល់ឡោះឱ្យឃ្លាននឹកចង់ត្រលប់ទៅកំពង់ផែ ចង់ដើរសមុទ្រទៅបាសាទៀត!»

លើកនេះ ខ្ញុំបានទិញយកកប៉ាល់ធំមួយដែលទើបនឹងបង្កើតថ្មីជាមួយបច្ចេកវិទ្យាកែច្នៃដ៏រឹងមាំល្អ និងឧបករណ៍ត្រួតពិនិត្យអាកាសធាតុដែរ។

ប្រធាននាវិកដែលធ្វើការឱ្យខ្ញុំ បានជួយប្រមូលយកក្រុមឈ្មួញសម្រាប់ការចេញធ្វើដំណើរជាមួយគ្នាហើយខ្ញុំទទួលបានកម្រៃទ្វេ។

ទៅដល់បាសា ខ្ញុំបានចេញពីទូកឡើងទៅទីប្រជុំជននិងផ្សារទិញទំនិញសម្រាប់ដំណើរការលក់ដូរមួយរយៈ។ បន្ទាប់មកក្រុមយើង ឡើងជិះនាវាចល័តពីកោះមួយទៅកោះមួយ នគរមួយទៅនគរមួយក្នុងលក្ខខណ្ឌអាកាសធាតុល្អ។

គ្រប់ទីកន្លែងដែលយើងទៅដល់ យើងបានរកឃើញក្រុមឈ្មួញថ្មី និងដឹងពីអ្វីៗប្លែកៗគ្នាដែលអតិថិជនចង់បាន។

ចុងក្រោយទីបំផុត យើងបានមកដល់កោះដ៏សុខសាន្ត ដែលស្ងប់និងគ្មានសញ្ញានៃសំឡេងឬភូមិករអ្នកស្រុក។

វាសមជាទីកន្លែងដ៏គួរឱ្យស្រលាញ់វៀរចាកភាពអ៊ូអរ ពេញដោយដើមឈើពណ៌បៃតង សត្វស្លាបគ្រប់ប្រភេទសុខដុម មានស្លាបរោមពណ៌ភ្លឺ និងទឹកធ្លាក់ជាជ្រោះយ៉ាងត្រជាក់មនោរម្យ។

ខ្ញុំបានដើរជុំវិញកោះ សោយសុខនឹងធម្មជាតិកម្រ ហើយសំចតលើផ្ទាំងថ្មល្អាងមួយជាកន្លែងរីករាយញ៉ាំអាហារថ្ងៃត្រង់ដែលខ្ញុំបានស្ពាយយកមកជាមួយ។

បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានពិសាអាហាររួចហើយក៏ទន់ភ្នែកបិទដេកលក់យ៉ាងស្លុងនិងសុខា។ ពេលភ្ញាក់ឡើងមិនដឹងថ្មើរណាទេ មេឃប្តូរងងឹតទៅហើយ។ ដោយមានអារម្មណ៍ថាមិនស្រួល ខ្ញុំប្រញាប់ត្រលប់ទៅរកឆ្នេរវិញ តែទម្រាំមកដល់ច្រាំងវិញអ្នករួមដំណើររបស់ខ្ញុំបានបាត់ទាំងអស់។

សំពៅរបស់ខ្ញុំបានចាកចេញពីទីចត សល់តែសំបកផ្លែឈើដែលពួកគេបានបរិភោគ ហើយសំណល់ផ្សែងដែលគេដុតសម្រាប់ធ្វើម្ហូប។

ដោយមិនដឹងថា គេចួបគ្រោះអ្វីបានជាចាកចេញដោយប្រថុចញ៉ុច ឥឡូវខ្ញុំអង្គុយកម្សត់នៅមាត់ច្រាំង ហើយមើលទៅសមុទ្រ។

គ្រប់ពេលដែលខ្ញុំរំពឹងថានឹងឃើញកប៉ាល់បកត្រលប់មកវិញ មិនបានកើតឡើងទេ។ នាវិក និងពាណិជ្ជកររួមគ្នាបំភ្លេចខ្ញុំចោល។ ទឹកភ្នែកបានហូរចូលសស្រាក់នៅពេលដែលខ្ញុំត្រិះរិះគិត អំពីឆាកជីវិតស្តុកស្តមនៅក្រុងបាកដាដ។ ផ្ទះដ៏ល្អរបស់ខ្ញុំ ខ្នើយសូត្រនៅលើគ្រែរបស់ខ្ញុំ ទឹកហូរ ក្លិនបុស្បានៅក្នុងទីធ្លាសួនរបស់ខ្ញុំ ពេលនេះ ខ្ញុំបានស្គាល់វិញដែរទេ។

មួយថ្ងៃពេញមក ខ្ញុំស្រេកឃ្លានណាស់ ហើយនឹកដល់ក្លិនសាច់អាំងពីផ្ទះបាយរបស់ខ្ញុំ អ្នកបម្រើរបស់ខ្ញុំ មិត្តរបស់ខ្ញុំ គ្មានទៀតទេ ភាពប្រណីតដែលខ្ញុំធ្លាប់ក្តាប់ក្តោប។

ឥឡូវនេះខ្ញុំដេកយំកើយស្លឹកឈើ ពោះទទេនៅលើកោះ និងវាលខ្សាច់គ្មានមនុស្ស។ កំពុងស្រែកយំ ស្រក់ទឹកភ្នែករហាម មានអារម្មណ៍ថា អ្វីមួយបានបន្ទោសភាពកំសាករបស់ខ្ញុំ។ គំនិតចចេសបានលេចឡើងមកក្នុងក្បាល ធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រូវបញ្ឈប់ការយំយែក ហួសចិត្តនឹងវាសនាទាំងអស់នេះ ហើយទាញខ្លួនឯងក្រោកដើរត្រលប់ទៅរកកន្លែងផ្ទាំងថ្ម និងដើមឈើខ្ពស់ដែលខ្ញុំបានស្លុងដេក។

ខ្ញុំចាប់កាន់មែកឈើមួយ ហើយទាញខ្លួនខ្ញុំយោងឡើងទៅលើសម្រាក។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏ឡើងចុះ ចុះឡើងជុំវិញដើមឈើរហូតដល់មានគំនិតថ្មី គឺឡើងឱ្យដល់កំពូល។

ពីទីនោះខ្ញុំបានស្ទង់មើលទិសតំបន់ជុំវិញកោះ។ ខ្ញុំមិនអាចមើលឃើញផ្សែងហុយ ឬសញ្ញាណាមួយនៃភូមិករឬជីវិតមនុស្សទេ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានឃើញអ្វីមួយស ស្គុស និងធំយ៉ាងចម្លែក។

មើលហើយមើលទៀតគិតថា អាចជាប្រភេទអគារបុរាណរឹងមាំដ៏ធំរលោងនិងស។ ពេលខ្ញុំពិនិត្យឱ្យបានដិតដល់ជាងនេះ ចិត្តប្រាប់ថា វាដូចជារាជវាំង។

ខ្ញុំត្រេកអរ នឹកគុណព្រះ ហើយបានវារនិងលោតចុះទៅដីរត់រកផ្លូវវែកសំដៅទៅទិសដៅខាងលើ។ ប្រហែលមួយហត់ ខ្ញុំទៅដល់ទីនោះ។ តាមពិតវាមានកម្ពស់ទាល់តែងើយផុត ទើបអាចមើលសព្វ។ មិនអាចមើលដឹងថាជាប្រាសាទឬសំណង់ប្រភេទអ្វីទេ ខ្ញុំបានដើរនិងរត់ជុំវិញជិត៥០ ជំហាននៅតែមិនប្រទះឬរកឃើញទ្វារ។ មានអារម្មណ៍ថាវិមាននេះតាមពិតរាង ដូចជាសំបកស៊ុត?

ហត់ពេក ខ្ញុំបានអង្គុយចុះមួយសន្ទុះ។

មិនយូរប៉ុន្មាន ល្ងាចចូលមកដល់ មេឃប្រែជាងងឹត។ ដំបូងខ្ញុំគិតថា ប្រហែលជាមានពពកព្យុះធំមួយបក់មកលើកោះនេះ ប៉ុន្តែពេលខ្ញុំមើលឡើងលើក៏ស្លុតស្មារតីដឹងថា តាមពិតពពកគ្របងងឹតនេះ គឺជាសត្វស្លាបធំខ្នាតយក្សមួយសឹងធំជាងសំពៅទៀត។

កាលខ្ញុំដេក ប្រហែលជានាវិកយើងឃើញវាបានជាពួកគេចាកចេញចោលខ្ញុំប្រាស់យកជីវិត។

ឥឡូវនេះ ស្លាបរបស់មាហាបក្សីបានបក់បោក នាំមកជាកម្លាំងខ្យល់រង្គើអស់សព្វមែកឈើ និងស្លឹកធំតូច។ ខ្ញុំរត់ផាស់ក្រញាំទៅពួនក្នុងព្រៃ ព្រោះសត្វចម្លែកឆ្វែកចុះមកលើដីហើយ។

ខ្ញុំដឹងហើយថា កន្លែងសខ្ពស់មិនមានច្រកចូលនោះ តាមពិត មិនមែនជាសំណង់តែជាស៊ុតរបស់វា។

ខ្ញុំអស់សង្ឃឹមក្នុងការមានជីវិតចាកចេញពីកោះដែលស្ងាត់ជ្រងំនេះ។ តែបំណាច់នឹងស្លាប់ ខ្ញុំសុខចិត្តព្យាយាមជាមួយ គំនិតដ៏ឆ្កួតលីលាបំផុតមួយគឺ លូនចេញពីកន្លែងលាក់ខ្លួនសំដៅទៅរកបក្សីដែលកំពុងសម្រាក។

ពេលខ្ញុំទៅដល់ហើយ ខ្ញុំបានលបសសៀរឡើងទៅលើក្រញាំជើងដ៏ធំរបស់វា ដោយប្រើក្រណាត់ជួតពីលើក្បាលខ្ញុំចងខ្លួនឯងនឹងជើងវា។

វាមិនដឹងខ្លួនទេ។ នៅទីនោះខ្ញុំបានចំណាយពេលពេញមួយយប់ដែលវាមិនហើរទៅណាហើយដេកសំងំដោយអារម្មណ៍លំបាកបំផុតមិនធ្លាប់ចួបប្រទះក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។ លុះព្រឹកឡើង បក្សីភ្ញាក់ពីដំណេក ហើយចាប់ផ្តើមលាតស្លាបយ៉ាងមហិមាផ្អើលអស់ធម្មជាតិ។

បន្ទាប់មកវាចាប់ផ្តើមផ្លុំទទះស្លាបបណ្តាលឱ្យមានខ្យល់បក់ខ្លាំងមុនពេលត្រដាងស្លាបហោះឡើងខ្ពស់ទៅលើអាកាស។ ខ្ញុំអាចមើលឃើញកោះនៅពីក្រោមនិងសមុទ្រខៀវស្រងាត់។ យើងហោះឆ្លងកាត់រលក រហូតដល់ដីភ្នំមួយជួរ។

មិនយូរប៉ុន្មាន ខ្ញុំអាចមើលឃើញយ៉ាងតក់ស្លុតនូវបន្ទះភ្នំភ្លើងមួយធំ ដែលចង្អុលឡើងមកលើដោយមានផ្សែងហ៊ុយនិងកម្អែលក្តៅគគុក។ ជុំវិញនោះជាវាលរហោដ្ឋាន ថ្មភ្លើងកម្អែលបន្ទុះ គ្មានទេវត្ថុមានជីវិត។ សត្វស្លាបយក្សានេះហោះយូរហើយ នៅតែឆ្លងមិនទាន់អស់ បញ្ជាក់ថាវាលនេះ ធំធេងណាស់។ សម្លឹងយូរៗទៅ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមយំស្តាយ។

ប្រសិនណាជាខ្ញុំមុននេះមិនចេញមកតាមក្រញាំបក្សី ដោយបន្តសំងំស្នាក់នៅលើកោះ យ៉ាងហោចណាស់ក៏មានដើមឈើជ្រក ទឹកធ្លាក់សម្រាប់ងូត មិនលែងអីមានផ្លែព្រៃឬសត្វព្រៃសម្រាប់ចម្អែត ពេលនេះខ្ញុំឃើញតែកំអែលភ្នំភ្លើងនិងរហោដ្ឋាន ឯណាពិភពលោក ឯណាមនុស្ស?

រឿង “អាឡាដាំង និងចង្កៀងទិព្វ” ដកស្រង់ពី១០០១យប់

YaraMST — Mon, 31 Oct 2022 04:19:28 +0000

រជ្ជកាលដែលក្រុងបាកដាដឡើងដល់ក្នុងយុគសម័យដ៏អស្ចារ្ស ពីឆ្នាំ៧៨៦មុនគស តំណាលពី ក្មេងជំទង់ម្នាក់ឈ្មោះថា អាឡាដាំងដែលឆ្លាតនិងរហ័សរហួនសព្វសារពើ។ ឳពុក របស់អាឡាដាំង បានស្លាប់ទៅ បន្សល់ទុកនូវ ម្ដាយម៉េម៉ាយល្ងង់ខ្លៅរក្សាគេ តែគ្រួសារនេះបានគោរពសាសនាខ្ជាប់ ខ្ជួន។

ម្តាយគេតែងបួងសួងថា ទោះជីវិតគាត់លំបាកដល់ថ្ងៃមរណាសុំតែកូនប្រុសមានភព្វសំណាងភ្លឺស្វាង។

មានថ្ងៃមួយ ពេលអាឡាដាំង កំពុងដើរចច្រប់រកការងារលីសែងធ្វើយកប្រាក់ទិញខោអាវខែរងា ជាមួយមិត្តភ័ក្ដិគេ ស្រាប់តែមានមនុស្សចម្លែកម្នាក់ ស្លៀកពាក់ដូចជនពនេចរមកពីនគរឆ្ងាយ មកឈរផ្អៀងផ្អងមើលគេ។

មួយសន្ទុះបុរសនោះពោលសួរអាយុគេ ហើយបញ្ជាក់ឡើងថា៖

-តើឯងជាកូនប្រុសរបស់ ម៊ូស្ដាប៉ា មែនទេ?

អាឡាដាំង បានឆ្លើយតបដោយឥតស្ទាក់ស្ទើរថា ៖

-បាទ! ខ្ញុំជាកូនរបស់គាត់។

តាមពិត បុរសចម្លែកម្នាក់នោះជាអ្នកចេះប្រើយុទ្ធសិល្ប៍ មន្តអាគមអូមអាម ដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់ ដែលទើបតែត្រាច់ចរមកពីទ្វីបអាហ្វ្រិក។ ក្រោយពីស្ដាប់ចម្លើយរបស់គេរួច បុរសម្នាក់នោះបានមក អង្អែលក្បាល និងថើបរូបគេ រួចនិយាយថា ៖

-ខ្ញុំជាពូរបស់ឯង ណាក្មួយប្រុស។ យើងស្គាល់ឯង ដោយសារឯង មានមុខប្រហាក់ប្រហែលបងប្រុសយើង។ ទៅប្រាប់ម្ដាយឯងទៅ ថាយើងមកលេង។

ក្រោយពីបានឮបែបនេះភ្លាម អាឡាដាំង មិនបាននៅលេងជាមួយមិត្តភ័ក្ដិគេទៀតទេ គេបានរត់ទៅផ្ទះ ហើយបានប្រាប់ម្ដាយពីរឿងបានជួបពូម្នាក់នោះ។

ឮដូចនេះ ម្ដាយអាឡាដាំង បានសួរទៅកូនវិញទាំងទឹកមុខញញឹមថា ៖

-ពិតមែនហ៎កូន? ឪពុកឯងមានប្អូនប្រុសម្នាក់ តែម៉ែគិតថា គាត់ស្លាប់បាត់យូរហើយ។ ម៉ែ មិនដែលបានជួបមុខមាត់គាត់ទេ។

ម្ដាយរបស់គេបានរៀបចំបង្អែម និងអាហារ ហើយប្រាប់អាឡាដាំងឲ្យទៅហៅពូរបស់គេមក។

បុរសម្នាក់ដែលអះអាងថាជាពូរបស់អាឡាដាំងបានដើរដោយនាំយកស្រា និងផ្លែឈើមកជាមួយផង។ ក្រោយពីចូលដល់ផ្ទះភ្លាម គាត់បានលុតជង្គង់ ហើយអង្អែលកន្លែងដែល លោក ម៊ូស្ដាប៉ា ឪពុករបស់ អាឡាដាំង ធ្លាប់អង្គុយ រួចនិយាយទៅកាន់ម្ដាយរបស់អាឡាដាំងថា ៖

–កុំភ្ញាក់ផ្អើលអី។ នាងមិនដែលបានជួបខ្ញុំទេ ព្រោះថា ខ្ញុំបានចាកចេញពីប្រទេសជាង ៤០ឆ្នាំហើយ។

ដោយនិយាយបានបន្តិច គាត់បានបែរទៅមើលមុខ អាឡាដាំង ហើយសួរទៅគេថា ៖

–ឯងចង់ធ្វើជំនួញអីអត់ក្មួយ? 

ដោយឮបែបនេះ ម្ដាយអាឡាដាំងបានស្រស់ទឹកភ្នែកដោយមានសង្ឃឹមថាគាត់នឹងមានសង្ឃឹមថា ពូរបស់អាឡាដាំងនឹងអាចកែប្រែអាឡាដាំងបាន។ ម្ដាយអាឡាដាំង ក៏នឹកស្រណោះដល់ប្ដីគាត់ដែរ បើសិនជាគាត់នៅរស់នោះនឹងបានជួបគ្នាជាប្អូនគាត់ នឹងអាចរកស៊ីជាមួយគ្នា មិនពិបាកដូចសព្វថ្ងៃនោះទេ។

បុរសម្នាក់នោះ ប្រាប់ អាឡាដាំង ថា ចង់ឱ្យគេមើលថែហាងរបស់គាត់មួយ។

ក្រោយពីបានស្នាក់នៅផ្ទះអាឡាដាំងមួយយប់ ពូអាឡាដាំង បាននាំ អាឡាដាំង ទៅទិញសំលៀកបំពាក់ថ្មីៗ ហើយនាំដើរលេងជុំវិញក្រុងរហូតដល់យប់ជ្រៅទើបត្រលប់មកវិញ។ ម្ដាយរបស់អាឡាដាំងសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ ព្រោះបានឃើញគេបានដើរលេងជាមួយពូគេ ហើយក៏គាត់មានសង្ឃឹមថា គេនឹងចេះគិតគូរ ជួយគ្រួសារ មិនដូចពីមុននោះទេ។

នៅថ្ងៃបន្ទាប់ បុរសម្នាក់នោះបានទៅលេងក្នុងសួនដ៏ស្រស់ស្អាតមួយកន្លែងទៀត នៅក្រៅក្លោងទ្វាក្រុង។ បន្ទាប់ពីដើរលេងអស់កម្លាំង អ្នកទាំងពីរបានអង្គុយនៅកន្លែងបាញ់ទឹក ហើយពូ អាឡាដាំង ក៏បានយកនំដែលគាត់ទុកក្នុងសម្ពាយរុំជាប់ចង្កេះ ចែកជាពីរចំណែក ដោយមួយចំណែកហុចទៅឲ្យអាឡាដាំង និងមួយចំណែកទៀតទុកសម្រាប់ខ្លួនគាត់។ ក្រោយពីអង្គុយមួយសន្ទុះ អ្នកទាំងពីរ បានបន្តដំណើរឡើយភ្នំទៀត។ ដោយមិនធ្លាប់ឡើងភ្នំពីមុនមក ក្រោយពីឡើងបានមួយស្របក់ អាឡាដាំង ហត់ អស់កម្លាំង ហើយក៏សុំពូគេគេទៅផ្ទះវិញ។

ពូគេ មិនបានអនុញ្ញាតឲ្យទៅផ្ទះភ្លាមនោះទេ ដោយគាត់អង្គុយសម្រាកបន្តិច និងនិយាយពីនេះពីនោះ និងបាននិទានរឿងកំប្លែងប្រាប់គេ ដើម្បីបន្លប់អារម្មណ៍នឿយហត់ និងចង់ទៅផ្ទះវិញ។

សម្រាកប្រហែលមួយសន្ទុះ អ្នកទាំងពីរបានបន្តដំណើរទៅឡើងភ្នំ ពីរទៀតដែលមានជ្រោះដ៏ជ្រៅ មួយនៅចំកណ្ដាល។

ក្រោយពីឡើងបានបន្តិច ពូអាឡាំង បានងាកប្រាប់ អាឡាដាំង ថា គាត់នឹងបង្ហាញរឿងដ៏អស្ចារ្យប្រាប់គេ។

–យើងនឹងបន្តដំណើរទៅមុខទៀត។ ពូនឹងបង្ហាញឯងនូវរបស់ដ៏អស្ចារ្យមួយ ដែលឯងមិនដែលឯងមិនដែលធ្លាប់ឃើញពីមុនមក។ ឯងទៅប្រមូលកម្ទេចអុសមក យើងនឹងដុតភ្លើងឲ្យឯងមើល។

តាមពិតទៅបុរសម្នាក់នេះបានរៀនសិល្ប៍វិជ្ជា មន្តអាគមអូមអាម អស់ពេលជាច្រើនឆ្នាំ តែមិនដែលមករស់នៅទឹកដីអាណាចក្រដែលគ្រប់គ្រងដោយព្រះចៅស៊ុលតង់នោះទេ។

ក្រោយពីអាឡាដាំងទៅយកកម្ទេចឧសមកហើយ រំពេចនោះ ពូ អាឡាដាំង បានសូត្រមន្តអាគម និងបានបញ្ចេញថាមពលធ្វើឱ្យកក្រើកភ្នំ។ ស្រាប់តែពេលនោះ ដីនៅលើកំពូលភ្នំបានរង្គើម្ដងបន្តិចៗ រួចប្រេះបែកនៅចំមុខអាឡាដាំង។ ក្រោយមក បុរសម្នាក់នោះបានបង្ហាញផ្ទាំងថ្មរាងសំប៉ែតការ៉េនៅក្បែរនោះ ដោយមានកងដែកផុសចេញមក សម្រាប់បើក។

អាឡាដាំង បានឃើញបែបនេះ មានអារម្មណ៍ភិតភ័យយ៉ាងខ្លាំង ហើយប្រុងរត់ចេញពីបុរសម្នាក់នោះ ប៉ុន្តែត្រូវបុរសនោះឃាត់មិនឱ្យទៅណានោះទេ។

អាឡាដាំង បានសួរពូគេទាំងភ័យតក្កមាថា៖

-តើពូកំពុងធ្វើអ្វីហ្នឹង? បុរសនោះ បានឆ្លើយដោយសម្ដីទន់ភ្លន់ទៅវិញថា ៖

-កុំភ័យអីក្មួយ។ យើងមានកំណប់ទ្រព្យដ៏មានតម្លៃ នៅខាងក្រោមផ្ទាំងថ្មក្នុងរូងភ្នំខាងក្រោម។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចប៉ះពាល់បាននោះទេ តែឯងត្រូវធ្វើតាមយើង ទើបឯងអាចយកវាបាន។

ដោយឮថា មានកំណប់ អាឡាដាំង បាត់អស់ភាពភ័យខ្លាច ហើយបានចាប់កាន់ដែកទំពក់ ដោយនឹកទៅដល់ឈ្មោះឪពុក ម៉ែ និងយាយរបស់គេ ក្នុងទឹកចិត្តដ៏មុះមុតថានឹងយកកំណប់នោះឱ្យទាល់តែបាន។

បន្តិចក្រោយមក ផ្ទាំងថ្ម នៅលើភ្នំនោះ ក៏បានរំកិលចេញ ហើយក៏ឃើញមានជណ្ដើរជាច្រើនកាំចូលទៅក្នុងរូងភ្នំ។

បុរសនោះបាននិយាយទៅកាន់អាឡាដាំងថា ៖

-ឯងចុះទៅក្រោមទៅ។ ទៅតាមជណ្ដើរនោះ ឯងនឹងឃើញទ្វាបើកចំហមួយ រួចដើរចូលទ្វានោះទៅ ឯងនឹងឃើញបន្ទប់ធំៗចំនួនបីរួចឯងត្រូវដើរកាត់បន្ទប់ទាំងបីនោះទៅមុខត្រង់ តែមិនត្រូវប៉ះពាល់អ្វីទាំងអស់ បើមិនដូច្នោះទេ ឯងនឹងស្លាប់នៅក្នុងរូងភ្នំនោះជាមិនខាន។ ឆ្លងកាត់បន្ទាប់ទាំងបីនោះ ឯងនឹងទៅដល់សួនមួយដែលមានដើមឈើដ៏ស្រស់បំព្រង។ ឯងត្រូវបន្តដំណើរឆ្លងកាន់សួននោះ ទៅមុខទៀត រហូតដល់ឃើញកន្លែងដែលមានចង្កៀងមួយកំពុងតែឆេះមួយ។ ក្មួយឯងត្រូវចាក់ប្រេងពីចង្កៀងនោះ ចេញហើយយកចង្កៀងនោះមកឱ្យយើង។

បន្ទាប់មកបុរសម្នាក់នោះ បានជប់ចិញ្ចៀនដោយប្រើប្រាមដៃរបស់គាត់គូរជារាងចិញ្ចៀន រួចហុចទៅឲ្យអាឡាដាំង ហើយនិយាយទៅកាន់រូបអាឡាដាំងថា ៖ ឯងយកចិញ្ចៀននេះពាក់ទៅក្មួយ។ ថែរក្សាខ្លួនណា។ ឯង ត្រូវយកចង្កៀងនោះយកមកឱ្យយើងឱ្យបានណា។

ក្រោយពីចូលទៅក្នុងរូងភ្នំបានបន្តិច អាឡាដាំង បានឃើញអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដូចដែលបុរសម្នាក់នោះបានប្រាប់។

គេបានដើរកាត់តាមជណ្ដើរនៅក្នុងរូងភ្នំនោះ ហើយថែមទាំងបានយកផ្លែឈើមកជាមួយផង ព្រមទាំងបានរកឃើញចង្កៀងដូចដែលបុរសម្នាក់នោះប្រាប់អីចឹង។

នៅពេលដែលអាឡាដាំងយកចង្កៀងនោះបានហើយ គេក៏ប្រញាប់រត់ចេញពីរូងភ្នំវិញ។ ខណៈពេលកំពុងរត់ជិតផុតមាត់រូងភ្នំហើយ ស្រាប់តែបុរសម្នាក់នោះបន្លឺសំឡេង ដ៏គួរឱ្យខ្លាច និងខ្លាំងៗដាក់អាឡាដាំងថា ៖

-រត់ឲ្យលឿនមក ហើយឱ្យចង្កៀងមកយើងភ្លាម។

ឮបែបនេះ ធ្វើឱ្យអាឡាដាំងភ្ញាក់ខ្លួនព្រើតតែម្ដង តែគេមិនបានឱ្យទៅបុរសនោះទេ។ គេព្យាយាមរត់គេចដើម្បីចេញឱ្យផុតពីរូងភ្នំ។ បន្ទាប់មក បុរសនោះខឹងយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះថាអាឡាដាំងមិនព្រមឱ្យចង្កៀងនោះទៅគេ។ រំពេចនោះ ផ្ទាំងថ្មមួយផ្ទាំងធំ ក៏បានហោះទៅទីតាំងដើមរបស់វាវិញ បិទជិតរូងភ្នំនោះដែលអាឡាដាំងបានចូលទៅចង្កៀងនោះ ហើយអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងបានប្រែជាមានស្ថានភាពដូចដើមវិញ។

ស្របពេលងងឹតផង អាឡាដាំងបានគេចផុតពីក្រញាំដៃបុរសម្នាក់នោះ។

ដោយយកចង្កៀងមិនបានសម្រេច ហើយគិតថាអាឡាដាំងប្រហែលនឹងស្លាប់នៅក្នុងរូងភ្នំនោះផង បុរសម្នាក់នោះ ក៏បានចាកចេញពីអាណាចក្រពែក្យត្រលប់ទៅអាហ្វ្រិកវិញ។

តាមពិតទៅ បុរសម្នាក់នោះ មិនមែនជាពូរបស់អាឡាដាំងនោះទេ តែគេជាជនដែលបានរៀនសិល្បសាស្ត្រ និគម្ពីរវេទ និងបានអានសៀវភៅបានដឹងពីរឿងចង្កៀងទិព្វក្នុងរូងភ្នំនោះ។ ចង្កៀងនោះ នឹងអាចធ្វើឲ្យគេកាន់តែមានថាមពល រស់នៅជាអមត និងក្លាយជាបុរសដែលខ្លាំងជាងគេក្នុងលោក។

មានតែគេបុរសម្នាក់នេះគត់ ដែលបានដឹងពីរឿងចង្កៀងនេះគេមិនអាចទៅយកចង្កៀងនោះដោយផ្ទាល់ដៃបាននោះទេ ព្រោះថាក្នុងរូងភ្នំនោះអាចនឹងមានវត្ថុការពារ ដែលអាចសម្លាប់ជីវិតគេបានជាយថាហេតុ។ អីចឹងបានជាគេ ប្រើប្រាស់អាឡាដាំងដើម្បីសម្រេចបំណងរបស់គេ។ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ គោលបំណងបែរជារលាយសាបសូន្យទៅវិញ។

ក្រោយពីគេចខ្លួនរួច អាឡាដាំងបានជាប់នៅក្នុងព្រៃងងឹតរយៈពេលពីរបីថ្ងៃ។ គេយំផង និងដើររហូតដល់ទន់ជង្គង់ទៅមុខលែងរួច។ ដោយអស់សង្ឃឹម និងគិតថា ជីវិតរបស់គេប្រហែលជានឹងចោលនៅក្នុងព្រៃនោះ អាឡាដាំងបានលើកដៃសំពះ អង្វរករវត្ថុសក្ដិសិទ្ធិក្នុងព្រៃនោះឱ្យជួយគេផង។

ក្រោយពីនិយាយចប់ គេស្រាប់តែនឹកឃើញចិញ្ចៀនដែលបុរសម្នាក់នោះបានឱ្យគេ មុនចូលទៅយកចង្កៀង។ អាឡាដាំង បានយកដៃទៅអង្អែលចិញ្ចៀននោះ។ អង្អែលៗស្រាប់តែមានអារក្សហោះចេញពីចិញ្ចៀននោះ ដែលធ្វើឱ្យអាឡាដាំងភិតភ័យយ៉ាងខ្លាំង។ អារក្សចិញ្ចៀនបាននិយាយទៅកាន់រូបគេថា ៖

-កុំភ័យអី។ ខ្ញុំជាអារក្សជាចិញ្ចៀន ដែលរស់នៅក្នុងចិញ្ចៀននេះ។ តើលោកម្ចាស់ចង់បានអ្វី? ខ្ញុំអាចជួយលោកម្ចាស់បាន។

ដោយឮបែបនេះ អាឡាដាំង ហាក់មានកម្លាំង និងសង្ឃឹមឡើងវិញ រួចបានឆ្លើយតបទៅកាន់អារក្សចិញ្ចៀនដោយទឹកមុខរីករាយទៅវិញថា ៖

-យកយើងចេញពីទីនេះទៅ។

អារក្សចិញ្ចៀន ក៏បាននាំ អាឡាដាំង បានឃើញពន្លឺថ្ងៃវិញ ហើយគេក៏បានទៅដល់ផ្ទះដោយសុវត្ថិភាព។

នៅពេលដែលអាឡាដាំង ទៅដល់ផ្ទះ គេបានបានប្រាប់រឿងរ៉ាង គ្រប់យ៉ងដល់ម្ដាយរបស់គេ ហើយថែមទាំងបានបង្ហាញម្ដាយគេ ផ្លែឈើដែលគេបេះបានពីរូងភ្នំថែមទៀតផង។

អង្គុយសន្ទុះ ដោយខានស្គាល់រសជាតិបាយពីរបីថ្ងៃ អាឡាដាំង ក៏បានឱ្យម្ដាយគេរៀបចំអាហារឱ្យគេ។

ម្ដាយរបស់គេបាននិយាយទៅកាន់អាឡាដាំងថា ៖

-កូនសំឡាញ់! ម្ដាយគ្មានបាយទេ។ ម្ដាយសល់តែសំពត់នេះ ចាំម្ដាយយកវាទៅលក់ដូរយកបាយមកឱ្យឯង។

អាឡាដាំងបានឆ្លើយប្រាប់ម្ដាយវិញថា ៖

-ម៉ែ មិនបាច់លក់សំពត់នេះទេ ចាំខ្ញុំយកចង្កៀងនេះទៅលក់វិញម៉ែ។ នេះនែ…ម៉ែយកទៅលក់ទៅ។

ដោយសារតែចង្កៀងនោះប្រឡាក់ប្រឡូសពេក ម្ដាយរបស់អាឡាដាំង ក៏បានយកវាទៅដុះលាងចេញ ដើម្បីលក់បានតម្លៃថ្លៃ។ កំពុងតែដុះៗ ស្រាប់តែអារក្សចង្កៀងនោះចេញមក ហើយសួរទៅម្ដាយអាឡាដាំងថា៖ តើនាងម្ចាស់ចង់បានអ្វី? ម្ដាយអាឡាដាំងភ័យជាពន់ពេក បន្ទាប់ពីឃើញដូច្នេះ។ អាឡាដាំងបានចាប់កាន់ចង្កៀង យ៉ាងប្រញាប់ក្រោយពីបានឃើញអារក្សចង្កៀងបែបនេះ។ អាឡាដាំងបាននិយាយទៅកាន់អារក្សចង្កៀងថា ៖

-ឯងទៅរកអី ឲ្យយើងស៊ីបន្តិច។ អារក្សចង្កៀងនោះ បានជប់គោមប្រាក់មួយ ចានទាបប្រាក់ចំនួន១២ ដោយមានម្ហូបពេញចាន។ ក្រៅពីនេះនៅមានកែវទឹកប្រាក់ពីរទៀត រួមជាមួយស្រាពីរដបផង។

ភ្លាមៗនោះ ម្ដាយរបស់អាឡាដាំងមានការភ្ញាក់ផ្អើលមែនទែន ស្រែកដោយសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើលថា ៖

-អាហារនិងចានមានតម្លៃទាំងនេះ បានមកពីណាកូន?

អាឡាដាំងឆ្លើយទៅវិញថា ៖ ម៉ែ មិនចាំបាច់សួរទេ ពិសាទៅ។

ពីរនាក់ម្ដាយកូន អង្គុយហូបអាហារពេលព្រឹកយ៉ាងឆ្ងាញ់ពិសា និងរហូតដល់ពេលល្ងាចក៏ហូបអាហារនោះទៀត។ អាឡាដឹង ក៏បានប្រាប់ពីអាថ៌កំបាំងនៃចង្កៀងនោះដល់ម្ដាយ។

ដោយភ័យខ្លាចថា ចង្កៀងទិព្វនោះអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់អាឡាដាំង ម្ដាយរបស់គេ ក៏បានប្រាប់ឲ្យគេលក់ចោល ហើយកុំឱ្យធ្វើអ្វីបន្តទៀតជាមួយចង្កៀងនោះ។

អាឡាដាំងបានឆ្លើយទៅវិញថា ៖

-ទេម៉ែ។ ខ្ញុំស្ទើរតែបាត់បង់ជីវិតទម្រាំបានចង្កៀងនេះមក។ វាមានតម្លៃណាស់ យើងនឹងបន្តប្រើប្រាស់វា ហើយចិញ្ចៀននេះក៏អីចឹងដែរ។ ខ្ញុំមិនអាចបោះបង់វាចោលដោយទទេៗនោះទេ។

ឱ្យតែអស់អាហារ អារក្សចង្កៀងនឹងជប់ឱ្យគ្រួសារអាឡាដាំងរាល់ពេល។ ក្រោយមកទៀត អាឡាដាំង បានលក់ចានប្រាក់ កែវប្រាក់ ម្ដងមួយៗ រហូតទាល់តែអស់។ ក្រោយពីលក់អស់ គេឱ្យអារក្សចិញ្ចៀន ជប់ឱ្យថែមទៀត។ គ្រួសាររបស់អាឡាដាំង រស់នៅក្នុងស្ថានភាពសុកស្រួលបែបនេះ អស់ពេលជាច្រើនឆ្នាំ។

ថ្ងៃមួយ អាឡាដាំង ក៏ដូចជាពលរដ្ឋផ្សេងទៀត បានទទួលរាជបញ្ជារបស់ស្ដេចស៊ុលតង់ ដែលបានប្រកាសថា ឱ្យពលរដ្ឋគ្រប់រូបនៅផ្ទះគ្រប់ៗគ្នា បិទទ្វា បង្អួច ដោយមិនត្រូវចេញទៅណាជាដាច់ខាត ព្រោះបុត្រីរបស់ព្រះអង្គត្រូវទៅស្រង់ទឹកនៅ ក្នុងភូមិមិនឆ្ងាយពីផ្ទះអាឡាដាំង។

ភ្លាមៗនោះ អាឡាដាំង មានចិត្តចង់ឃើញព្រះភ័ក្ត្រទ្រង់។ ដូចដែលដឹងស្រាប់ហើយថា ស្ត្រីម៊ូស្លីម ប្រើស្បៃបិទមុខដោយទុកតែរង្វង់ភ្នែកតែប៉ុណ្ណោះតាំងពីបុរាណកាលមក ចំណែកព្រះនាងវិញក៏ដូចគ្នានឹងស្ត្រីដទៃទៀតដែរ។

នៅថ្ងៃដែលព្រះនាងមកស្រង់ទឹក អាឡាដាំងបានទៅលាក់ខ្លួននៅមាត់ទ្វាបន្ទប់ទឹក ហើយលួចមើលព្រះភ័ក្ត្រព្រះនាងតាមចន្លោះប្រហោងមួយ។ ព្រះនាងបានដកស្បៃមុខចេញ ពេលដែលយាងចូលទៅដល់ក្នុងបន្ទប់ទឹក។ ភ្លាមនោះធ្វើឱ្យអាឡាដាំងកើតចិត្តស្រលាញ់ព្រះនាងយ៉ាងខ្លាំង។

បន្ទាប់ពីបានលួចមើលព្រះភ័ក្ត្រ អាឡាដាំងបានត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ។ ការណ៍នេះធ្វើឱ្យម្ដាយគេភិតភ័យយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះគាត់ដឹងថាកូនគាត់ទៅលមលួចមើលបុត្រីស្តេចស៊ុលតង់ ដែលនេះបានល្មើសនឹងរាជបញ្ជារបស់ស្ដេច។

អាឡាដាំង បានរៀបរាប់ប្រាប់ម្ដាយថា ៖

-ម៉ែ ខ្ញុំស្រលាញ់បុត្រីស្តេចស៊ុលតង់ខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំមិនអាចរស់នៅដោយអត់ព្រះនាង បានទេ ម៉ែត្រូវចូលស្តីព្រះនាងយកមកធ្វើជាប្រពន្ធឱ្យបាន។ ព្រះនាងមានសម្រស់ ស្អាតគ្មានពីរទេម៉ែ។

ឮដូចនេះ ម្ដាយក៏អស់សំណើចជាខ្លាំង ព្រោះគិតថាអាឡាដាំងនិយាយលេង។ តែនេះមិនមែនជាការនិយាយលេងរបស់គេនោះទេ គឺគេចង់ឱ្យម្ដាយទៅស្ដីដណ្ដឹងព្រះនាងពិតប្រាកដមែន។

ដោយដឹងថា អាដាឡាំងលង់ស្រលាញ់ព្រះនាងមែនទែន ហើយតែងតែបង្ខំឱ្យគាត់ទៅស្តីដណ្ដឹង គាត់ក៏រៀបចំខ្លួនដើម្បីទៅស្ដីព្រះនាងឱ្យអស់ចិត្តកូន ដោយទាំងគ្មានក្ដីសង្ឃឹមបន្តិចសោះថាបានជោគជ័យ។

ម្ដាយអាឡាដាំង បានយកកន្សែងបុរាណសម្រាប់ជូនមាត់ និងយកមកដាក់ក្នុងផ្លែឈើដែលបេះបានពីចម្ការដ៏ស្រស់ស្អាតកាលអាឡាដាំងចូលទៅយកចង្កៀងនៅក្នុងរូងភ្នំ។

ផ្លែឈើនោះ បញ្ចេញពន្លឺយ៉ាងចិញ្ចាចចិញ្ចែង ប្រៀបបាននឹងគ្រឿងអលង្ការដ៏ស្រស់ស្អាត និងមានតម្លៃបំផុត។ ម្ដាយអាឡាដាំង ក៏បានត្រៀមគ្រឿងរណ្ដាប់នោះ ប៉ុនប៉ងយកទៅថ្វាយស្តេចស៊ុលតង់ ឱ្យបាន តែពិបាកបន្តិចសម្រាប់រូបគាត់ ក្នុងឋានៈជារាស្ត្រធម្មតាដើម្បីបានចូលទៅក្នុងរាជវាំង ជាពិសេសទៅកន្លែងជំនំដែលព្រះអង្គម្ចាស់តែងតែជួបប្រជុំជាមួយមន្ត្រី និងរាស្ត្រម្ដងម្កាល។

នៅពេលទៅដល់ព្រះរាជវាំង ម្ដាយអាឡាដាំងបានសុំការអនុញ្ញាតពីអមាត្យរាជវាំងចូលក្នុងបន្ទប់ជំនុំ។ ក្រុមអមាត្យក៏បាននាំម្ដាយអាឡាដាំងចូល ដោយដាក់គាត់អង្គុយនៅទីជំនុំ ដែលអាចឱ្យស្តេចស៊ុលតង់ទតឃើញ តែមិនមែននៅជិតស្តេចប៉ុន្មានទេ។

ក្នុងរយៈពេលជិតមួយសប្ដាហ៍ ស្តេចស៊ុលតង់ មិនបានចាប់អារម្មណ៍នឹងគាត់សោះ បើទោះបីជាគាត់ទៅអង្គុយកន្លែងដដែលៗ ក្នុងបន្ទប់ជំនុំជារៀងរាល់ថ្ងៃក៏ដោយ។ នេះក៏ព្រោះថាព្រះអង្គជាប់រាជកិច្ចច្រើន។

ក្រោយពីទតឃើញម្ដាយអាឡាដាំងមកជារៀងរាល់ថ្ងៃ ព្រះអង្គ ក៏នឹកឆ្ងល់ ហើយបានបញ្ជាទៅពួកអមាត្យ ទៅម្ដាយអាឡាដាំងឱ្យចូលគាល់ទ្រង់នៅថ្ងៃបន្ទាប់៖

-នែ អមាត្យ…យើងឃើញ ស្ត្រីម្នាក់នោះមកអង្គុយទៅនីនោះរាល់ថ្ងៃ។ ដៃកាន់កន្សែងចាំងចិញ្ចាចដូចមានអ្វីចង់គាល់យើង។ ថ្ងៃស្អែក ហៅគាត់ឱ្យមកចូលគាល់យើង?

ថ្ងៃបន្ទាប់ដោយទទួលបានការអនុញ្ញាតពីអមាត្យ ម្ដាយអាឡាដាំងបានចូលខាងក្នុងជំនុំ កន្លែងមន្ត្រីវាំងប្រជុំជាមួយព្រះអង្គ រួចក៏លត់ជង្គង់នៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្រស្តេចស៊ុលតង់។ គាត់នៅអង្គុយនៅទីនោះរហូតដល់ ព្រះអង្គចេញព្រះរាជអនុញ្ញាតឱ្យក្រោកឡើង។

នៅពេលជួបព្រះភក្ត្រព្រះអង្គភ្លាម គាត់ហាក់ដូចជាធ្វើស្ទាក់ស្ទើរ មិនហ៊ានទូលព្រះអង្គពីរឿងនោះទេ។ ព្រះអង្គក៏បានឱ្យមន្ត្រី អមាត្យទាំងអស់ចេញពីក្នុងបន្ទប់។ ម្ដាយរបស់អាឡាដាំងក៏បានរៀបរាប់រឿងកូនរបស់គាត់ ថ្លើមធំហ៊ានទៅលួចស្រលាញ់បុត្រីរបស់ព្រះអង្គថ្វាយទ្រង់។

ម្ដាយអាឡាដាំង បានទូលព្រះអង្គថា ៖

-ខ្ញុំព្រះករុណាបានហាមឃាត់វាដែរ តែវានៅតែគំរាមខ្ញុំព្រះករុណា មិនឈប់សោះឱ្យមកគាល់ព្រះអង្គដើម្បីឱ្យព្រះអង្គរាជានុញ្ញាតចំពោះរឿងនេះ។ ខ្ញុំព្រះករុណា សូមអង្វរព្រះអង្គ មេត្តាប្រទានទោសដល់ខ្ញុំព្រះករុណា និងកូនប្រុសខ្ញុំព្រះករុណា សូមព្រះអង្គកុំដាក់ទោសទណ្ឌអី។

ដោយដឹងថា ម្ដាយអាឡាដាំងកាន់រស់មានតម្លៃនៅក្នុងដៃ ព្រះអង្គក៏មានព្រះបន្ទូលសួរម្ដាយអាឡាដាំងថា ៖

-តើនាងកាន់អ្វីនៅក្នុងដៃ?

ម្ដាយអាឡាដាំង ក៏លាក្រណាត់ដែលកាន់ក្នុងដៃ និងបង្ហាញដល់ព្រះអង្គ។

ព្រះអង្គស៊ុលតង់ ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងបន្ទាប់ពីបានទតវត្ថុដែលភ្លឺចិញ្ចែងចិញ្ចាចនោះ។ ព្រះអង្គបានមានព្រះបន្ទូលសួរទៅអមាត្យថា ៖ វត្ថុនេះជាអ្វី អមាត្យ? តើយើង គួរសម្ដែងនូវការគោរពចំពោះអ្នកដែលឱ្យតម្លៃបុត្រីយើងដល់ថ្នាក់ហ្នឹងទេមែនទេ?

មន្ត្រីរាជវាំងម្នាក់ ដែលចង់បានព្រះនាងយកមកធ្វើជាកូនប្រសាដែរនោះ បានសុំអង្វរស្តេចស៊ុលតង់កុំចេញរាជាអនុញ្ញាតលើកព្រះនាងឱ្យអាឡាដាំង។ មន្ត្រីនោះបានអង្វរព្រះអង្គ ទុកពេលបីខែដើម្បីឱ្យកូនគាត់អាចស្វែងរករបស់មានតម្លៃជាងនេះទៅថ្វាយព្រះអង្គ និងអាចយកបុត្រីទ្រង់ ធ្វើជាកូនប្រសាបាន។

ស្តេចស៊ុលតង់ ក៏យល់ព្រមនឹងរឿងនេះ ហើយក៏មានព្រះរាជបន្ទូលទៅកាន់ម្ដាយអាឡាដាំងថា ៖

-យើងទុកពេលបីខែទៀត គឺមិនទាន់សម្រេចយ៉ាងណានោះទេ។ សូមនាង កុំមករាជវាំងទៀតរយៈពេលបីខែនេះ។

អាឡាដាំងបានរង់ចាំយ៉ាងអន្ទះសា។ ពីរខែក្រោយមក ម្ដាយអាឡាដាំងបានធ្វើដំណើរចូលទៅក្នុងក្រុងដើម្បីទិញប្រេងកាត។ ស្រាប់តែពេលនោះ គាត់បានឃើញមនុស្សម្នាជាច្រើនស្លៀកពាក់សំលៀកបំពាក់ស្អាតៗ មើលទៅដូចជាបម្រុងទៅចូលរួមពិធីមង្គលការរបស់មន្ត្រីមានសក្ដិធំណាម្នាក់អីចឹង។ គាត់ក៏បានសួរទៅបុរសម្នាក់ រួចបុរសនោះក៏ឆ្លើយថា ៖

-អ្នកមិនដឹងទេក៏អី? ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃរៀបអភិសេករវាងបុត្រីព្រះអង្គម្ចាស់ស៊ុលតង់ និងកូនប្រុសមន្ត្រីរាជវាំងម្នាក់?

ឮដូច្នេះ ម្ដាយអាឡាដាំង ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះដឹងថាព្រះអង្គមិនគោរពព្រះរាជសន្យាជាមួយគាត់។ គាត់មិនបាននៅផ្សារយូរនោះទេ ដោយរត់មកប្រាប់កូនភ្លាមៗពីរឿងនេះ។

ក្រោយពីដឹងរឿងនេះពីម្ដាយអស់ហើយ អាឡាដាំងខឹងព្រះអង្គស៊ុលតង់យ៉ាងខ្លាំង។ គេក៏បាននឹងដល់ចង្កៀងទិព្វ។ អាឡាដាំងបានយកចង្កៀងនោះមកអង្អែល ហើយអារក្សចង្កៀងក៏ចេញមក រួចសួរទៅអាឡាដាំងថា ៖ តើមានបញ្ហាអ្វីឬលោកម្ចាស់?

អាឡាដាំង បានឆ្លើយតបទៅវិញថា ៖ ស្តេចស៊ុលតង់បានក្បត់ព្រះរាជសន្យាជាមួយយើង ហើយកូនរបស់មន្ត្រីជាន់ខ្ពស់នោះ បានបុត្រីព្រះអង្គធ្វើជាប្រពន្ធ។ ឯងត្រូវធ្វើតាមបញ្ជារបស់យើង គឺនៅយប់នេះ ត្រូវទៅចាប់កូនកំលោះ និងព្រះនាង ពីក្នុងព្រះរាជពិធីមង្គលការនោះ យកមកឱ្យយើង។

អារក្សចង្កៀងនោះបានធ្វើតាមបញ្ជា។ អាឡាដាំងបានទៅពួននៅបន្ទប់ជំនុំ កន្លែងស្ងាត់ដែលអាចឱ្យអារក្សចង្កៀងទិព្វហោះយកព្រះទែនសយនា ដែលបុត្រីស្តេចស៊ុលតង់ និងកូនកំលោះកំពុងផ្ទំយកមកបាន។

បន្ទាប់ពីអារក្សចង្កៀងទិព្វយកអ្នកទាំងពីរមកដល់ អាឡាដាំង បានឱ្យអារក្សចង្កៀងយកកូនកំលោះទៅដាក់នៅកន្លែងត្រជាក់ឆ្ងាយពីទីនោះ ហើយរូបគេក៏បានឡើងទៅលើព្រះទែនសយនា ដេកជាមួយព្រះនាង។

-កុំភ័យអី។ ព្រះនាង គឺជាប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ហើយ។ ព្រះអង្គម្ចាស់បិតាព្រះនាង បានក្បត់ព្រះរាជសន្យាជាមួយខ្ញុំម្ចាស់។ ព្រះនាងផ្ទំទៅ កុំបារម្ភអី ខ្ញុំម្ចាស់មិនធ្វើបាបព្រះនាងទេ។

ព្រះនាង ភិតភ័យយ៉ាងខ្លាំង មិនហ៊ានមានព្រះសុវណ្ណីសូម្បីតែមួយម៉ាត់ ហើយព្រះនាងមិនបានផ្ទំពេញមួយយប់ ព្រោះតែខ្លាចអាឡាដាំងដែលកំពុងតែដេកយ៉ាងស្កប់ស្កល់លើព្រះទែនសយនាជាមួយព្រះនាង។ ដល់ពេលព្រឹក អារក្សចង្កៀង បាននាំយកព្រះទែនសយនា នោះទៅកាន់ព្រះរាជវាំងដាក់កន្លែងដើមវិញដោយទុកតែព្រះនាងនៅទីនោះ រួចយកអាឡាដាំងត្រលប់មកផ្ទះវិញ។

នាព្រឹកព្រលឹម ព្រះចៅស៊ុលតង់ បានធ្វើដំណើរទៅសួរសុខទុក្ខព្រះនាងដូចសព្វមួយដង។ ពេលនោះ កូនប្រុសមន្ត្រី ដែលបានរៀបអភិសេកជាមួយព្រះបុត្រីមិនហ៊ានចេញទៅជួបព្រះអង្គស៊ុលតង់ឡើយ។ ចំណែកព្រះនាងវិញ មិនមានព្រះសុវណ្ណី សូម្បីមួយម៉ាត់ និងមានព្រះភក្ត្រភិតភ័យជាខ្លាំង។

ទ្រង់ទតឃើញបែបនេះ ព្រះអង្គ ក៏បានឱ្យមហេសីទៅមើលបុត្រីដោយចង់ដឹងច្បាស់ថា ហេតុអ្វីបុត្រីមានព្រះភក្ត្រក្រៀមក្រំម្ល៉េះ។ នៅពេលបានជួបព្រះមាតា ព្រះនាងបានរៀបរាប់រឿងរ៉ាងដែលបានកើតឡើងកាលពីពេលរាត្រី ដោយមានព្រះសុវណ្ណីថា ព្រះទែនសយនា របស់ព្រះនាងត្រូវគេនាំយកទៅផ្ទះចម្លែកមួយ។ ព្រះមាតាមិនជឿព្រះបុត្រីឡើយ ហើយគិតថា ប្រហែលជាព្រះបុត្រីយល់សប្ដ ផ្ដេសផ្ដាសហើយ។

នៅយប់បន្ទាប់ អាឡាដាំងបន្តធ្វើដូចកាលពីយប់ទីមួយទៀត ហើយព្រឹកឡើងព្រះនាងឈប់មានសុវណ្ណីតែម្ដង ទោះបីព្រះបិតាបានសួរជាច្រើនលើកច្រើនសារក៏ដោយ។ ព្រះចៅស៊ុលតង់ បានគំរាមកាត់ព្រះកេសាព្រះនាង បើសិនព្រះនាងមិនព្រមមានព្រះសុវណ្ណី។

ដោយសារព្រះបិតា គំរាមបែបនេះ ព្រះនាង បានទូលព្រះបិតា រឿងរ៉ាងទាំងអស់ ហើយឱ្យហៅកូនប្រុសមន្ត្រីនោះមកសួរទៀតផង។ ព្រះចៅស៊ុលតង់បានបញ្ជាឱ្យមន្ត្រីនោះទៅសួរកូនប្រុសរបស់ខ្លួនមកសួរបញ្ជាក់ទៀត ដើម្បីឱ្យបានដឹងប្រាកដថា តើពិតជាមានរឿងរ៉ាងបែបនោះកើតឡើងមែនទេ?

នៅពេលគ្រប់បីខែ អាឡាដាំងបានឱ្យម្ដាយមករំលឹកព្រះចៅស៊ុលតង់ម្ដងទៀត។ នៅពេលទ្រង់ទតព្រះភក្ត្រឃើញម្ដាយអាឡាដាំងមក ព្រះអង្គបាននឹកឃើញដល់ អាឡាដាំង ហើយក៏បានហៅម្ដាយអាឡាំដាំង ឱ្យចូលគាល់ទ្រង់។

ដោយសារតែឃើញសំលៀកបំពាក់ម្ដាយអាឡាដាំងដែលមើលទៅដឹងថា ជាអ្នកមកពីត្រកូលកសិករ ក្រីក្រ ព្រះអង្គគ្មានព្រះទ័យបន្តិចសោះក្នុងការលើកឱ្យបុត្រីទ្រង់ឱ្យរៀបអភិសេកជាមួយអាឡាដាំង។ ព្រះអង្គ ក៏បានសុំយោបល់ពីមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់។ មន្ត្រីជាន់ខ្ពស់បានផ្ដល់យោបល់ថា ព្រះអង្គគួរកំណត់ថ្លៃបណ្ដាការខ្ពស់បំផុតដែលមនុស្សក្នុងលោកមិនរកថ្វាយព្រះអង្គបាន ដូច្នេះអាឡាដាំងពិតជាគ្មានលទ្ធភាពរៀបអភិសេកជាមួយបុត្រីព្រះអង្គបានឡើយ។

ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅម្ដាយអាឡាដាំងថា ៖

-យើងជាព្រះចៅស៊ុលតង់…ក្នុងនាមជាព្រះរាជាមួយអង្គ ត្រូវតែចាំពាក្យសន្យារបស់គេ ហើយយើងក៏ចាំពាក្យសន្យាយើងដែរ ប៉ុន្តែកូនប្រុសរបស់នាងត្រូវយកមាសសុទ្ធឱ្យយើងចំនួន ៤០ការុង អ្នកបម្រើស្បែកខ្មៅចំនួន ៤០នាក់ និង អ្នកបម្រើស្បែកសរជាច្រើននាក់ដោយត្រូវស្លៀកពាក់ស្អាតៗបំផុត។ ទៅប្រាប់គេទៅថា យើងរង់ចាំចម្លើយរបស់គេ។

ម្ដាយអាឡាដាំងបានឱនក្រាបបង្គំគោរពលាព្រះចៅស៊ុលតង់ត្រលប់មកវិញ និងបានត្រលប់ទៅផ្ទះ ដោយគិតថា កូនខ្លួនមិនអាចធ្វើបាននោះទេ។

មកដល់ផ្ទះភ្លាម ម្ដាយអាឡាដាំងបានប្រាប់ទៅអាឡាដាំងថា ៖

-ព្រះចៅស៊ុលតង់កំពុងរង់ចាំចម្លើយរបស់ឯង។ ម៉ែ គិតថា ឯងមិនអាចធ្វើបានតាមការត្រាស់បង្គាប់របស់ព្រះអង្គនោះទេ។

អាឡាដាំងឆ្លើយទៅវិញថា ៖

-មិនដូចម៉ែគិតឡើយ ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យបាន គឺបានអស្ចារ្យជាងម៉ែគិតទៅទៀត ដើម្បីបានព្រះនាងដែលខ្ញុំស្រលាញ់។

អាឡាដាំងបានឱ្យអារក្សចង្កៀងជប់អ្នកបម្រើចំនួន ៨០នាក់ ដាក់ក្នុងផ្ទះមួយ និងក្នុងសួនច្បារ ហើយបានឱ្យអ្នកបម្រើទាំងនោះ ដើរជាគូឆ្ពោះទៅកាន់ព្រះរាជវាំងជាមួយម្ដាយគេ ដែលម្នាក់ៗបានស្លៀកពាក់ថ្មីៗ ស្អាតៗ ដោយមានគ្រឿងអលង្ការលម្អពេញខ្លួនទៀតផង និងលីមាសលើស្មាម្នាក់មួយៗ។ ប្រជាពលរដ្ឋ កកកុញ បានចោមរោមមើលទិដ្ឋភាពដង្ហែចូលរាជវាំង។

នៅពេលចូលដល់រាជវាំង អ្នកបម្រើទាំងអស់បានឈរតម្រៀបគ្នាជារាងកន្លះរង្វង់ ដោយខ្វែងដៃគ្នានៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអង្គស៊ុលតង់។

ព្រះអង្គស៊ុលតង់ មានព្រះបន្ទូលមិនស្ទាក់ស្ទើរដូចមុនទៀតឡើយ។ ព្រះអង្គបានមានព្រះឱង្ការទៅកាន់ម្ដាយអាឡាដាំងថា ៖ ល្អហើយ។ នាងទៅប្រាប់កូននាងថា យើងនៅរង់ចាំទទួលគេដោយហត្ថាទាំងទ្វេរបស់យើង។

ក្រោយពីឮបែបនេះ ម្ដាយអាឡាដាំងបានត្រលប់ទៅប្រាប់អាឡាដាំងភ្លាមៗ ប៉ុន្តែអាឡាដាំងមិនបានមកភ្លាមៗនេះទេ។ គេបានឱ្យអារក្សចង្កៀងទិព្វ ជប់អាងទឹកក្រអូបមួយ សំលៀកបំពាក់ថ្លៃថ្នូរ គ្រឿងអលង្ការ ព្រមមានអ្នកបម្រើ២០ នាក់ ដើម្បីចាំអមដំណើរគេដោយយកសេះជាយានជំនិះទៅព្រះរាជវាំង។

មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ អាឡាដាំងបានឱ្យអារក្សចង្កៀងទិព្វ ជប់អ្នកបម្រើដែលស្លៀកពាក់ស្អាតៗចំនួន ៦នាក់ សម្រាប់ទៅរង់ចាំទទួលម្ដាយគេត្រលប់មកវិញ និងជប់មាស ១០ពាន់បន្ទះដាក់ក្នុងការុងធំចំនួន១០សម្រាប់ថ្វាយព្រះចៅស៊ុលតង់ទៀតផង។

នៅពេលអាឡាដាំងដើរចូលដល់រាជវាំង ព្រះអង្គបានយាងចុះពីរាងបល្ល័ង្ក ទៅទទួលស្វាគមន៍អាឡាដាំង និងរៀបចំកម្មវិធីដ៏អ៊ឹកធឹកក្នុងគោលបំណងរៀបអភិសេកបុត្រីព្រះអង្គឱ្យអាឡាដាំងនៅថ្ងៃនោះតែម្ដង។ ប៉ុន្តែអាឡាដាំងមិនបានយល់ព្រមនឹងព្រះអង្គឱ្យរៀបចំពិធីអភិសេករបស់ខ្លួនជាមួយព្រះនាង នៅថ្ងៃនោះទេ ព្រោះគេចង់ធ្វើរាជវាំងមួយទៀត សម្រាប់ខ្លួនគេ និងបុត្រីទ្រង់ មិនចង់រស់នៅក្នុងរាជវាំងព្រះអង្គស៊ុលតង់ក្រោយរៀបអភិសេកឡើយ។

នៅពេលទៅដល់ផ្ទះ គេបានឱ្យអារក្សចង្កៀងទិព្វ ធ្វើរាជវាំងមួយពីថ្មម៉ាបដែលមានតម្លៃបំផុត ដោយមានពន្លិចត្បូងគ្រប់ប្រភេទនៅតាមជញ្ជាំង។ នៅចំកណ្ដាល មានបន្ទប់រោងជំនុំដ៏ធំមួយ ដោយផ្នែកខាងលើជាប៉មខ្ពស់ត្រដែត ហើយជញ្ជាំងទាំងបួនខាងលើបិទទៅដោយមាស និងប្រាក់។ ជញ្ជាំងម្ខាងៗ មានបង្អួចចំនួន ៦ ធ្វើពីឈើ តែទុកបង្អួចមួយមិនទាន់ធ្វើឱ្យហើយនោះទេ គឺទុកបិទដោយត្បូង និងពេជ្រមានតម្លៃបំផុត។ ក្រៅពីនេះនៅមានសេះ អ្នកថែសេះ អ្នកបម្រើជាច្រើននាក់។

ការសាងសង់ រាជវាំងថ្មីនេះ ប្រើពេលតែមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។ អារក្សចង្កៀងទិព្វបាននាំយកទ្រព្យសម្បត្តិ អ្នកបម្រើ និងវត្ថុមានតម្លៃទៅទុកក្នុងរាជវាំងថ្មីនោះទៅតាមបញ្ជារបស់អាឡាដាំង ហើយពិសេសទៅទៀតនោះ ថែមទាំងបានក្រាលកម្រាលព្រំពីរាជវាំងអាឡាដាំង រហូតដល់រាជវាំងព្រះចៅស៊ុលតង់ថែមទៀតផង។

ម្ដាយអាឡាដាំងបានស្លៀកពាក់សំលៀកបំពាក់ក្នុងឫក្សពារអ្នកថ្លៃថ្នូរបំផុត ដោយហែហមដោយអ្នកបម្រើជាច្រើននាក់ ធ្វើដំណើរទៅរាជវាំងរបស់ព្រះចៅស៊ុលតង់ ដើម្បីទៅទទួលបុត្រីព្រះអង្គមករាជវាំងថ្មី។ ព្រះចៅ ស៊ុលតង់ បានបញ្ជូនក្រុមអ្នកភ្លេង ដោយមានត្រុំប៉ែត និងស្គរលេងតាមផ្លូវយ៉ាងអ៊ូអរកងរំពងរង់ចាំទទួលម្ដាយអាឡាដាំងទៀតផង។

ម្ដាយអាឡាដាំងបានជួបបុត្រីព្រះអង្គស៊ុលតង់ ដោយបានគោរពព្រះនាងក្នុងឋានៈជាបុត្រីស្តេច មិនមែនជាកូនប្រសានោះទេ។ ពេលរាត្រីមកដល់ បុត្រីព្រះចៅស៊ុលតង់ ក្រាបបង្គំលាព្រះបិតា ហើយបានយាងតាមកម្រាលព្រំ មករាជវាំងថ្មីដោយហែហមដោយទាសាទាសីរាប់រយនាក់ និងព្រះមាតាក៏បានយាងជូនដំណើរមកដែរ។ ព្រះនាងនៅថ្ងៃនោះ មានសម្រស់ស្រស់ស្អាតផូរផង់រកអ្នកណាផ្ទឹមគ្មាន។

មិនទាន់បានយាងទៅដល់រាជវាំងផង អាឡាដាំងបានរត់មកទទួលព្រះនាងដោយទឹកមុខរីករាយបំផុត។

អាឡាដាំង និយាយទៅកាន់ព្រះនាងថា ៖ បើសិនព្រះនាង មិនពេញចិត្តខ្ញុំម្ចាស់ ត្រង់ណា អាចមានសុវណ្ណីប្រាប់បាន ខ្ញុំម្ចាស់នឹងកែប្រែការតុបតែងខ្លួនទៅតាមចិត្តព្រះនាង។

ព្រះនាង បានឆ្លើយតបទៅវិញថា ៖ ខ្ញុំមានឆន្ទៈគោរព និងធ្វើតាមព្រះរាជសន្យារបស់ព្រះបិតារបស់ខ្ញុំជាមួយលោក ខ្ញុំមិនយល់ទាស់ទេ។ ពិធីរៀបអភិសេកបានចាប់ផ្ដើម អាឡាដាំងបាននាំព្រះនាងទៅក្នុងរោងជំនុំធំនៅកណ្ដាលវាំង ដែលជាកន្លែងព្រះរាជពិធីអភិសេកប្រារព្ធឡើង ហើយព្រះនាងបានសោយអាហាររហូតដល់យប់ជ្រៅ។

ចាប់តាំងពីពេលនោះមក អាឡាដាំងបានក្លាយជាអង្គម្ចាស់ដែលប្រសិទ្ធិនាមដោយព្រះអង្គម្ចាស់ស៊ុលតង់។

នៅថ្ងៃបន្ទាប់អាឡាដាំងបានអញ្ជើញព្រះចៅស៊ុលតង់មកទតព្រះរាជវាំងថ្មី។ បន្ទាប់ពីយាងចូលក្នុងរោងជំនុំធំចំកណ្ដាលរួចមក ព្រះអង្គទ្រង់ទតព្រះនេត្រឃើញត្បូង ពេជ្រ និងវត្ថុមានតម្លៃរាប់សិបបិទលម្អនៅលើជញ្ជាំង ឃើញដូច្នេះទ្រង់ព្រះកន្សែង រួចក៏មានព្រះបន្ទូលថា ៖

-ពិតជាពិភពដ៏អស្ចារ្យមែន! វាពិតជាធ្វើឱ្យយើងភ្ញាក់ផ្អើលបំផុត។

ព្រះអង្គបានងាកទៅឃើញបង្អួចមួយមិនទាន់ជួសជុលហើយ។ ទ្រង់ទតឃើញដូច្នេះ បានមានព្រះបន្ទូលសួរទៅព្រះអង្គម្ចាស់អាឡាដាំងថា ៖

-ហាក…ម៉េចក៏បង្អួចមួយនេះនៅមិនទាន់ធ្វើហើយទៀត? រាជធីតុបតី (កូនប្រសាប្រុស)។

អាឡាដាំង បានឆ្លើយតបទ្រង់វិញថា ៖ “មិនមែនទេ ព្រះករុណាថ្លៃវិសេស។ ខ្ញុំព្រះករុណា ទុកឱ្យព្រះអង្គជាអ្នករចនាបង្អួចមួយនេះ។ តើទ្រង់ចង់ធ្វើបង្ហើយបង្អួចមួយនេះទេ។

ព្រះចៅស៊ុលតង់ក៏យល់ព្រមជាមួយអាឡាដាំងថានឹងធ្វើបង្អួចមួយនោះបង្ហើយ។

មកដល់ព្រះរាជវាំងវិញ ព្រះចៅស៊ុលតង់បានចេញរាជបញ្ជាឱ្យអ្នកធ្វើគ្រឿងអលង្ការពេញមួយរាជធានី ធ្វើបង្អួចនោះប៉ុន្តែអ្នកធ្វើគ្រឿងអលង្ការទាំងអស់នោះ បានទូលទៅព្រះអង្គវិញថា ក្នុងរាជវាំងមិនមានគ្រឿងអលង្ការ និងវត្ថុមានតម្លៃគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើបង្អួចឱ្យហើយនោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី ព្រះអង្គនៅតែបញ្ជាឱ្យពួកគេធ្វើទៀត។

រយៈពេលមួយខែ បង្អួចនោះធ្វើបានតែពាក់កណ្ដាលប៉ុណ្ណោះ ព្រោះអត់មានវត្ថុមានតម្លៃ និងគ្រឿងអលង្ការគ្រប់គ្រាន់។ អាឡាដាំង ដឹងថា ព្រះអង្គម្ចាស់ស៊ុលតង់ពិតជាមិនអាចធ្វើបង្អួចនោះហើយទេ ដូច្នេះ ក៏បានបញ្ជាឱ្យយកគ្រឿងអលង្ការ និងវត្ថុមានតម្លៃចេញពីបង្អួច ហើយយកទៅថ្វាយព្រះចៅស៊ុលតង់វិញ ដោយអាឡាដាំងជាអ្នកធ្វើបង្ហើយ។

ដោយបានទទួលគ្រឿងអលង្ការ និងវត្ថុមានតម្លៃទាំងអស់នោះវិញ ព្រះចៅស៊ុលតង់មានព្រះទ័យរីករាយយ៉ាងខ្លាំង ព្រះអង្គក៏យាងមកលេងអាឡាដាំងដល់រាជវាំង។ យាងដល់ព្រះរាជវាំង ព្រះអង្គបានទតឃើញបង្អួចនោះជួសជុលរួចរាល់អស់ហើយ ព្រះអង្គមានព្រះទ័យសប្បាយរីករាយ និងពេញព្រះរាជហឫទ័យនឹងសម្រស់ដ៏ល្អឯកនៃបង្អួចនោះ។ ឃើញដូច្នេះ ពួកមន្ត្រីរាជវាំង និងអមាត្យគិតថា នេះពិតជាធ្វើឡើងដោយប្រើមន្តអាគមជាមិនខាន ទើបស្អាត និងធ្វើលឿនដោយប្រើពេលតែមួយថ្ងៃបែបនេះ។

ក្រោយពីរស់នៅក្នុងរាជវាំងថ្មីមិនបានប៉ុន្មានផង ប្រជាពលរដ្ឋជាច្រើន បានស្រលាញ់ពេញចិត្តអាឡាដាំងដោយសារតែឫក្សពារសុភាពរាបសាររបស់គេ។ គេបានក្លាយជាមេទ័ព និងបានដឹកនាំទ័ពទៅច្បាំងឈ្នះជាច្រើនសមរភូមិ និងបានរស់នៅដោយសុខសាន្តជាច្រើនឆ្នាំជាមួយបុត្រីព្រះអង្គស៊ុលតង់។

ថ្ងៃមួយស្រាប់តែបុរសចេះមន្តអាគមដែលបានប្រើប្រាស់អាឡាដាំងឱ្យទៅយកចង្កៀងទិព្វរស់នៅអាហ្វ្រិកនោះ បានដឹងថាអាឡាដាំងមិនបានស្លាប់ក្នុងរូងភ្នំទេ ហើយផ្ទុយទៅវិញគេថែមទាំងបានរៀបអភិសេកជាបុត្រីស្តេចស៊ុលតង់ និងរស់នៅក្នុងឋានៈជាក្សត្រដ៏សប្បាយទៀតផង។ គេដឹងថា ភាពសម្បូរសប្បាយ និងភាពរុងរឿងរបស់អាឡាដាំងបានមកពីចង្កៀងទិព្វដែលយកបានពីរូងភ្នំនោះ។

គេនៅមិនសុខទេ បន្ទាប់ពីបានទទួលដំណឹងនេះ។ គេបានធ្វើដំណើរទាំងយប់ទាំងថ្ងៃដោយកាត់តាមរាជធានីប្រទេសចិន ដោយប៉ុនប៉ងទៅឱ្យដល់រាជវាំងរបស់អាឡាដាំង។

នៅពេលបុរសចេះមហិទ្ធិឫទ្ធិដ៏អស្ចារ្យឆ្លងកាត់ទីក្រុងរបស់អាឡាដាំង គេបានឮពាក្យសរសើរស្ទើរតែចេញពីមាត់មនុស្សគ្រប់ៗគ្នាពីសម្រស់ដ៏ល្អឯកនៃរាជវាំងរបស់អាឡាដាំង។

បុរសចេះមន្តអាគមនេះបានសួរទៅអ្នកភូមិម្នាក់ដែលគេបានជួបតាមផ្លូវថា ៖

-សូមទោស…លោកកំពុងនិយាយពីកន្លែងអស្ចារ្យនៅឯណាដែរលោក?

បុរសនោះឆ្លើយ៖

-តើលោកធ្លាប់ឮព្រះរាជវាំងព្រះអង្គម្ចាស់អាឡាដាំងទេ? នោះគឺជាអច្ឆរិយវត្ថុដែលស្រស់ស្អាតបំផុតក្នុងលោក។ ខ្ញុំអាចនាំលោកទៅមើលបាន ប្រសិនបើលោកចង់ទៅឃើញ។

បុរសចេះសិល្បសាស្ត្រនោះបានអរគុណអ្នកភូមិម្នាក់នោះ រួចក៏បន្តដំណើរឆ្ពោះទៅរាជវាំងអាឡាដាំង។ បន្ទាប់ពីបានឃើញរាជវាំងនោះមក គេដឹងថា រាជវាំងនោះ គឺពិតជាកសាងឡើងដោយអារក្សចង្កៀងទិព្វ។ គេខឹងអាឡាដាំងយ៉ាងខ្លាំង ហើយគេប្ដេជ្ញាថា នឹងយកចង្កៀងទិព្វមកវិញឱ្យបាន និងធ្វើឱ្យអាឡាដាំងក្លាយជាអ្នកបំផុត។

ជួនជាពេលដែលអាឡាដាំងបានទៅប្រពាតព្រៃបាញ់សត្វរយៈពេលប្រាំបីថ្ងៃ ធ្វើឱ្យរូបគេមានពេលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទៅយកចង្កៀងទិព្វនោះមកវិញ។ គេបានរៀបឧបាយកលមួយ គឺគេទិញចង្កៀងថ្មីចំនួន១០ ដាក់នៅក្នុងកន្ត្រកមួយ ហើយដើរទៅចូលក្នុងរាជវាំង ដោយស្រែកពពាយនាយថា ចង្កៀងថ្មីៗសម្រាប់ដូរយកចង្កៀងចាស់ៗ។

ព្រះមហេសីអាឡាដាំងបានឮដូច្នេះ ក៏បានចេញព្រះរាជបញ្ជាឱ្យទាសីម្នាក់ចេញទៅរកមើលថានរណាស្រែកអីឡូឡានៅក្រៅរាជវាំង។

ទាសីនោះបានត្រលប់មកវិញ និងទូលព្រះនាងថា ៖ ”ព្រះម៉ែម្ចាស់ មានបុរសម្នាក់កាន់ចង្កៀងថ្មីមួយកន្ត្រក ដើរពពាយនាយចង់ដូរយកចង្កៀងចាស់”។

អ្នកបម្រើម្នាក់ទៀតដែលអង្គុយក្បែរនោះ បានទូលទៅព្រះនាងថា ៖

-ព្រះម៉ែម្ចាស់ ក្នុងរាជវាំងមានចង្កៀងចាស់មួយទុកនៅកែងរោងជំនុំ។

តាមពិតទៅ ចង្កៀងចាស់នោះគឺជាចង្កៀងទិព្វដែលអាឡាដាំងមិនបានដាក់តាមខ្លួននៅពេលដើរទៅបាញ់សត្វក្នុងព្រៃ។ ដោយព្រះមហេសីអាឡាដាំងមិនដឹងពីអានុភាពនៃចង្កៀងនោះ ក៏ឱ្យអ្នកបម្រើដូរយកចង្កៀងថ្មីទៅ។

អ្នកបម្រើក៏យកចង្កៀងទៅដូរបុរសម្នាក់នោះ។

នៅពេលបានឃើញចង្កៀងចាស់ភ្លាម បុរសចេះសិល្បសាស្ត្រនោះ ក៏បានដូរយកចង្កៀងនោះ ហើយក៏ប្រញាប់ចាកចេញពីរាជវាំងភ្លាមៗតែម្ដង។ គេក៏បានពួននៅកន្លែងស្ងាត់មួយតែម្នាក់ឯងរហូតដល់ពេលយប់ជ្រៅ គេក៏ត្រដុសចង្កៀងនោះ រហូតដល់អារក្សចង្កៀងទិព្វចេញមក។ គេបានបញ្ជាឱ្យអារក្សចង្កៀងទិព្វ ហោះយករូបគេ រាជវាំងរបស់អាឡាដាំង រួមទាំងមហេសីអាឡាដាំងផង ទៅអាហ្វ្រិកដែលជាទីស្ថានគេរស់នៅទីនោះជាយូរមកហើយ។

ព្រឹកឡើង ព្រះចៅស៊ុលតង់តើនពីដំណេក ហើយក៏បើកព្រះនេត្រមើលទៅរាជវាំងរបស់អាឡាដាំង។ ដោយទតព្រះនេត្រមិនឃើញរាជវាំង ទ្រង់ខ្លាចស្រវាំងព្រះនេត្រ ព្រះអង្គក៏ព្យាយាមញីព្រះនេត្តនិងទ្រង់ទតម្ដងទៀត ក៏នៅតែមិនឃើញរាជវាំងអាឡាដាំងទាល់តែសោះ។

ព្រះចៅស៊ុលតង់ខ្ញាល់យ៉ាងខ្លាំង ដោយបានចេញរាជបញ្ជាឱ្យអមាត្យចេញទៅមើល ថាតើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះរាជវាំងរបស់អាឡាដាំង។ អមាត្យបានទៅដល់កន្លែង តែពុំឃើញអ្វីទាំងអស់ សូម្បីតែស្លាកស្នាមបន្តិចក៏គ្មាន ហើយអមាត្យក៏បានទូលព្រះអង្គថា រាជវាំងព្រះអង្គម្ចាស់អាឡាដាំងរលាយបាត់អស់ហើយ។ ព្រះអង្គបានជ្រាបថា ព្រះរាជវាំងនោះពិតជាកសាងឡើងដោយប្រើមន្តអាគមជាមិនខានបានជារលាយបាត់ស្រមោលលឿនបែបនេះ។

ព្រះអង្គបានចេញរាជបញ្ជាឱ្យអមាត្យ និងទាហានវាំង ៣០នាក់ជិះសេះទៅចាប់អាឡាដាំងពីក្នុងព្រៃដាក់ច្រវាក់។ ស្របពេលដែលអាឡាដាំងកំពុងជិះសេះ វិលមករាជវាំងវិញ អមាត្យក៏ចាប់អាឡាដាំងនៅតាមផ្លូវដោយអូសបណ្ដើរមកតែម្ដង។ ប្រជាជនដែលធ្លាប់ស្គាល់ ស្រលាញ់ និងគោរព អាឡាដាំង បានរត់តាមមើលពួកអមាត្យចាប់អាឡាដាំង ហើយអ្នកខ្លះទៀត មានទាំងយកអាវុធមកជាមួយផងប៉ុនប៉ងរំដោះអាឡាដាំង ដោយអ្នកទាំងនោះពុំបានដឹងថា អាឡាដាំងមានទោសអ្វី បានជាព្រះអង្គចេញព្រះរាជាបញ្ជាឱ្យអមាត្យចាប់គេដាក់ច្រវាក់ដូច្នេះ។

ក្រុមអមាត្យ របស់ស្តេចស៊ុលតង់ បានចាប់អុសអាឡាដាំងទៅដាក់នៅកន្លែងប្រហារជីវិតចំពោះមុខមហាជនជាច្រើននាក់។ ព្រះចៅស៊ុលតង់បានបញ្ជាឱ្យពេជ្ឈឃាដកាត់ក្បាលអាឡាដាំងនៅថ្ងៃនោះតែម្ដង ដោយពុំចាំបាច់ស្វែងរកហេតុផងវែងឆ្ងាយឡើយ។

ពេជ្ឈឃាដបានរុញអាឡាដាំងឱ្យលុតជង្គង់ ចងមុខ រួចក៏លើកដាវឡើងបម្រុងនឹងកាត់ក្បាលគេតែម្ដង។

ភ្លាមៗនោះ មានមន្ត្រីម្នាក់ដែលបានឃើញមនុស្សម្នាមកកកកុញ ជាពិសេសពួកអ្នកធ្លាប់គាំទ្រអាឡាដាំងត្រៀមរំដោះអាឡាដាំងចេញពីក្រញាំពេជ្ឈឃាដ ដោយអ្នកខ្លះមានដំបង អ្នកខ្លះមានព្រួញ និងអាវុធជាច្រើនប្រភេទ ក៏បានបញ្ជាឱ្យពេជ្ឈឃាដផ្អាកកាត់ក្បាលអាឡាដាំង។ កម្លាំងអ្នកស្រុកកាន់តែពុះកញ្ជ្រោលធ្វើព្រះចៅស៊ុលតង់ភិតភ័យ ហើយក៏បញ្ជាឱ្យពេជ្ឈឃាដស្រាយចំណង និងដោះលែងអាឡាដាំងនៅចំពោះមុខមហាជនតែម្ដង។

មុននឹងបញ្ញាឱ្យអមាត្យដោះលែង ព្រះចៅស៊ុលតង់ បានមានព្រះបន្ទូលសួរទៅកាន់អាឡាដាំងថា ៖

-អាមនុស្សអាក្រក់! ឯងមើលទៅមើល រាជវាំងរបស់ឯងទៅណាបាត់ហើយ? ឯងពិតជាបន្លំព្រះនេត្រយើងបានល្អណាស់? ឯងប្រើមន្តអាគមអីទៅ?

អាឡាដាំង ភ្ញាក់ផ្អើលបំផុតនៅពេលដែលព្រះរាជវាំងដែលត្រូវបានមហាជនចាត់ទុកថា ជាអច្ឆរិយដ៏ល្អឯករបស់គេបាត់ពីកន្លែងដើមសូន្យឈឹង។

ព្រះចៅស៊ុលតង់ បានមានព្រះឱង្ការខ្លាំងៗដាក់គេថា ៖

-តើបុត្រីរបស់យើងយ៉ាងម៉េចទៅហើយ? យើងបារម្ភបំផុតបុត្រីរបស់យើង? ឯងត្រូវតែទៅរកបុត្រីយើងឱ្យឃើញ បើមិនដូច្នោះទេ ក្បាលរបស់ឯងនឹងធ្លាក់ពីលើស្មាហើយ។

អាឡាដាំង បានសុំពេល ៤០ថ្ងៃ ដើម្បីស្វែងរកព្រះនាង។ គេទូលព្រះចៅស៊ុលតង់ថា បើរកមិនឃើញទេ គេយល់ព្រមឱ្យព្រះអង្គកាត់ក្បាលដើម្បីបំពេញព្រះរាជហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក អាឡាដាំងប្រៀបដូចមនុស្សឆ្កួត។ គេបានដើរគ្រប់ទីកន្លែង សួរគេឯងថា មាននរណាបានឃើញព្រះមហេសី និងព្រះរាជវាំងរបស់គេឬអត់។ មហាជនដែលបានឃើញគេ ខ្លះសើចចំអក ចំណែកខ្លះទៀតអាណិតអាសូររូបគេជាពន់ពេក។

ថ្ងៃមួយ គេដើរបណ្ដើរ សួរគេបណ្ដើរ ក៏បានទៅដល់មាត់ទន្លេ។ អាឡាដាំងបានលុតជង្គង់ចុះ ហើយក៏បានអង្អែលចិញ្ចៀនកំពុងពាក់ដើម្បីឱ្យអារក្សចិញ្ចៀនចេញមក។

អាឡាដាំង បាននិយាយទៅកាន់អារក្សចិញ្ចៀនថា ៖

-អារក្សសូមជួយជីវិតយើងផង។ សូមជួយនាំយករាជវាំងយើងមកវិញ។

អារក្សចិញ្ចៀនបានឆ្លើយតបទៅវិញថា ៖

-នេះមិនមែនជាអំណាចរបស់ខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំជាអារក្សចិញ្ចៀន ខ្ញុំមិនអាចជួយលោកម្ចាស់បានទេ។ លោកម្ចាស់ទៅសួរអារក្សចង្កៀងទៅ ទើបគេអាចជួយលោកម្ចាស់បាន។

អាឡាដាំង បាននិយាយទៀតថា ៖

-បើអីចឹងឯងមិនអាចនាំយើងទៅកាន់រាជវាំងយើងបានមែនមែនទេ? ឯងមិនអាចសូម្បីតែ យកយើងទៅជួបព្រះមហេសីយើងបានមែនទេ? ហើយឯងក៏មិនដឹងថារាជវាំងយើងនៅឯណាដែរមែនទេ?

ក្រោយពីនិយាយបានប៉ុណ្ណេះ រូបគេក៏សន្លប់បាត់ស្មារតី។

អ្វីដែលនឹកស្មានមិនដល់នោះគឺនៅពេលភ្ញាក់ពីសន្លប់ រូបគេកំពុងតែស្ថិតនៅទ្វីបអាហ្វ្រិក គឺនៅក្បែររាជវាំងរបស់គេតែម្ដង។ គេដឹងខ្លួន ដោយសារតែសំឡេងសត្វបក្សាបក្សីស្រែកខ្ញៀវខ្ញារ។ អាឡាដាំងបានដឹងថា វាសនារបស់គេជួបរឿងអាក្រក់ដូចថ្ងៃនេះគឺមកពីគេបាត់បង់ចង្កៀងទិព្វដែលយកបានពីរូងភ្នំនោះ។ គេឆ្ងល់ថា នរណាជាអ្នកយកចង្កៀងទិព្វរបស់គេ?

និយាយដល់មហេសីរបស់អាឡាដាំងវិញ ព្រះនាងតែងតែតើនពីព្រឹកព្រហាមចាប់តាំងពីបុរសនោះចាប់មកអាហ្វ្រិកម្ល៉េះ។ ព្រះនាងមិនដែលបានផ្ទំស្រួលមួយយប់ណាឡើយ។ មួយយប់ៗ តែងតែនឹករលឹកទៅដល់ព្រះស្វាមី និងមេត្តា ជាពិសេសអនុស្សាវរីយធ្លាប់សុខសាន្តស្រាន្តរយៈ ពេលប៉ុន្មានឆ្នាំ។ ព្រះនាងបានដឹងខ្លួនថា ព្រះនាងមិនអាចរស់នៅជាមួយបុរសចេះមន្តអាគមនោះបានទេ ព្រោះគេតែងបង្ហាញចរិតកោងកាចខុសពីអាឡាដាំង។

ខណៈដែលព្រះនាងកំពុងតុបតែងព្រះកាយា មានទាសីម្នាក់ក៏បានឃើញអាឡាដាំងកំពុងដេកនៅប្របជញ្ជាំងរាជវាំងនៃព្រះរាជដំណាក់ព្រះនាង។ ព្រះនាងក៏បានបើកបង្អួចរួចក៏ឱនទតឃើញអាឡាដាំង។ ព្រះនាងក៏មានព្រះសុវណ្ណីហៅព្រះស្វាមី ហើយបានឱ្យឡើងមកលើជួបព្រះនាង។ នេះគឺជាពេលមួយដែលអ្នកទាំងពីរបានជួបគ្នា ចាប់តាំងពីបុរសចេះមន្តអាគមចាប់ព្រះនាងមក។

អាឡាដាំងបានអង្អែលព្រះកេសាព្រះនាង រួចថើបព្រះភក្ត្រទ្រង់ ព្រមទាំងយំ រួចបាននិយាយទៅកាន់ព្រះនាងថា ៖ បងសូមអង្វរដល់មហេសី មុនពេលដែលបងនិយាយពីយោគវាសនាយើងទាំងពីរ បងសូមសួរព្រះនាងថា មានអ្វីកើតឡើងជាមួយចង្កៀងដែលបងបានទុកនៅកែងរោងជំនំនៅពេលបងកំពុងដើរប្រមាញ់សត្វ?

ព្រះនាងបានមានព្រះសុវណ្ណីតបទៅវិញថា ៖ ព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំម្ចាស់មិនបានដឹងអ្វីទាំងអស់ពីចង្កៀងទិព្វនោះ។ ព្រះនាងក៏មានព្រះសុវណ្ណីប្រាប់គ្រប់ហេតុផល ពីការដោះដូរចង្កៀងចាស់យកចង្កៀងថ្មីនោះ។

អាឡាដាំងបានសម្រស់ទឹកភ្នែក រួចបានថ្លែង ថា ៖ បងដឹងហើយព្រះមហេសី! ចុះចង្កៀងនោះទៅណាហើយឥឡូវនេះ?

ព្រះនាងបានមានព្រះសុវណ្ណីតបវិញថា ៖ បុរសចេះមន្តអាគមនោះ បានយកទៅតាមខ្លួនបាត់ទៅហើយ។ ខ្ញុំម្ចាស់បានឃើញគេទាញចេញពីចង្កេះមកបង្ហាញខ្ញុំ។ គេចង់ឱ្យខ្ញុំម្ចាស់ក្បត់ព្រះស្វាមី និងយល់ព្រមរៀបអភិសេកជាមួយគេ។ គេថែមទាំងបាននិយាយទៀតថា ព្រះអង្គម្ចាស់ត្រូវព្រះបិតាខ្ញុំម្ចាស់កាត់ព្រះកេសាបាត់ហើយ។ គេតែងតែនិយាយដើមព្រះអង្គម្ចាស់ថាកូនកសិករក្រីក្រ។ ខ្ញុំម្ចាស់មិនដែលមានព្រះសុវណ្ណីឆ្លើយតបគេមួយម៉ាត់ណាឡើយ ក្រៅតែពីព្រះកន្សែងជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ប្រសិនបើខ្ញុំម្ចាស់ប្រឆាំងគេ ខ្ញុំគិតថា គេនឹងសម្លាប់ខ្ញុំម្ចាស់ភ្លាម។

អាឡាដាំងបានលួងលោមព្រះនាង ហើយបានចាកចេញពីព្រះនាងមួយរយៈ។ អាឡាដាំង បានប្ដូរសំលៀកបំពាក់ជាមួយបុរសម្នាក់ ដែលរូបគេបានជួបក្រោយពេលជួបព្រះមហេសី រួចក៏បានដើរទៅទិញម្សៅយកទៅឱ្យមហេសី ដោយអ្នកទាំងពីរបានលួចទំនាក់ទំនងគ្នាលួចលាក់នៅក្នុងរាជវាំងនោះ។

អាឡាដាំងបានឱ្យព្រះនាង រោយម្សៅនោះនៅលើសំលៀកបំពាក់ ហើយឱ្យញញឹមដាក់បុរសនោះដោយទឹកមុខស្រស់ស្រាយ ដើម្បីធ្វើយ៉ាងណាឱ្យគេគិតថា ព្រះនាងបានបំភ្លេចអាឡាដាំងហើយ។ បន្ទាប់មកអាឡាដាំងបានបង្គាប់ឱ្យព្រះនាងនាំបុរសម្នាក់ទៅញ៉ាំភោជនីយាហារជាមួយគ្នា ហើយត្រូវនិយាយថាព្រះនាងចង់សោយសុរាប្រទេសរបស់គេ។

ព្រះនាងបានស្ដាប់យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត។ បន្ទាប់ពីអាឡាដាំងចាកចេញបាត់ ព្រះនាងបានតុបតែងព្រះកាយា ជាមួយគ្រឿងអលង្ការ និងសំលៀកបំពាក់ដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតដែលគេមិនដែលបានឃើញចាប់តាំងពីព្រះនាងចាកចេញពីប្រទេសមកដើម្បីទៅទទួលបុរសនោះ។

ព្រះនាងមានព្រះសុវណ្ណីទៅកាន់បុរសនោះថាថា ៖

-ខ្ញុំត្រៀមចិត្តបានហើយថាព្រះស្វាមីខ្ញុំបានចូលទិវង្គតហើយ ហើយព្រះកន្សែងរបស់ខ្ញុំក៏មិនអាចធ្វើឱ្យគាត់ត្រលប់មកវិញបានដែរ ដូច្នេះខ្ញុំឈប់កាន់ទុក្ខទៀតហើយ។ ខ្ញុំត្រូវធ្វើព្រះទ័យឱ្យរីករាយ ហើយថ្ងៃនេះខ្ញុំចង់សោយអាហារជាមួយលោក ប៉ុន្តែខ្ញុំដូចជាស៊ាំទៅហើយជាមួយស្រានៅប្រទេសចិន ខ្ញុំចង់សាកស្រានៅអាហ្វ្រិកវិញម្ដង។

បន្ទាប់បានឮដូច្នេះ បុរសនោះបានឡើងជាន់ខាងលើដើម្បីទៅយកស្រាមកឱ្យព្រះនាងសោយ។ ឆ្លៀតឱកាសគេទៅបាត់ ព្រះនាងបានយកម្សៅដែលអាឡាដាំងបានទុកឱ្យចាក់ចូលទៅក្នុងកែវស្រារបស់ព្រះនាង។ នៅពេលដែលរូបគេមកដល់ គេបានចាក់ស្រាមួយកែវដែរ។ ព្រះនាងបានប្ដូរកែវជាមួយរូបគេដើម្បីជាសញ្ញាបង្ហាញថា ព្រះនាងចង់ផ្សះផ្សាជាមួយគេ។

មុនពេលគេលើកកែវស្រា បុរសម្នាក់នោះបាននិយាយសរសើរសម្រស់របស់ព្រះនាង ប៉ុន្តែព្រះនាងបានមានព្រះសុវណ្ណីកាត់បុរសនោះថា ៖

-ទុក្ខឱ្យខ្ញុំសោយមួយកែវនេះមុន រួចលោកត្រូវផឹកតាមក្រោយ។ តាមពិតទៅ ព្រះនាងមិនបានលាបស្រានោះទេ គឺគ្រាន់តែដាក់កែវស្រាលើប្របេរមាត់តែប៉ុណ្ណោះ ខណៈបុរសម្នាក់នោះបានលាបមួយកែវយ៉ាងឆ្ងាញ់ និងសប្បាយរីករាយបំផុត ព្រោះថាព្រះនាងបានបន្ទន់ព្រះហឫទ័យចង់រួមរស់ជាមួយគេ។ មួយកែវនោះបានធ្វើឱ្យរូបគេដេកស្ដូកតែម្ដង។ ដោយឃើញដូចនេះ ព្រះនាងបានស្ទុះទៅបើកបង្អួចឱ្យអាឡាដាំងចូលមក។

នៅពេលដែលអាឡាដាំងដើរចូលមក ព្រះនាងបានស្ទុះទៅឱបករប៉ុន្តែអាឡាដាំងមិនបានបីត្រកងព្រះនាងនោះទេ។ អាឡាដាំងបានយកព្រះនាងទៅទុកនៅកន្លែងសុវត្ថិភាព រួច គេ ទៅសម្លាប់បុរសម្នាក់នោះ។ ក្រោយពីសម្លាប់បានសម្រេច អាឡាដាំងបានយកចង្កៀងទិព្វនោះមកវិញ ហើយបានបញ្ជាឱ្យអារក្សចង្កៀងនាំព្រះនាង រូបគេ អ្នកហែហម ព្រមទាំងរាជវាំងត្រលប់ទៅប្រទេសកំណើតវិញ។

ព្រះចៅស៊ុលតង់ដែលកំពុងប្រថាប់ក្នុងរាជវាំង បានទន្ទឹងរង់ចាំដំណឹងបុត្រីព្រះអង្គយ៉ាងអន្ទះសា។ ព្រះអង្គបានគិតថា បុត្រីទ្រង់ត្រូវគេធ្វើគត់បាត់ទៅហើយ ហើយព្រះអង្គថែមទាំងបានធ្វើពិធីកាន់ព្រះរាជមណរៈទុក្ខថែមទៀតផង។ ប៉ុន្តែរំពេចនោះ ព្រះអង្គស្រាប់តែបានឃើញព្រះរាជវាំងដែលសាងសង់ដោយអាឡាដាំងនោះស្ថិតនៅកន្លែងដើមវិញ។ ព្រះអង្គក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ទៅ ព្រះរាជវាំង និងទៅមើលបុត្រីព្រះអង្គ។

អាឡាដាំង និងព្រះបុត្រីព្រះអង្គបានរង់ចាំព្រះអង្គក្នុងរោងជំនុំ ហើយអាឡាដាំងក៏បានរៀបរាប់រឿងរ៉ាងដែលបានកើតឡើងថ្វាយទ្រង់ និងថែមទាំងបានបង្ហាញសាកសពបុរសចេះសិល្បសាស្ត្រដែលអាឡាដាំងបានសម្លាប់នៅអាហ្វ្រិកថែមទៀតផង ដែលធ្វើឱ្យព្រះចៅស៊ុលតង់ជឿជាក់ និងទុកចិត្តគេឡើងវិញ។ ព្រះរាជពិធីជប់លៀង និងពិសាភោជនីយាហារដ៏ធំត្រូវបានធ្វើឡើងរយៈពេលដប់ថ្ងៃ សម្រាប់ការវិលត្រឡប់របស់ព្រះអង្គម្ចាស់អាឡាដាំង និងព្រះនាង។

តាមពិតទៅបុរសចេះសិល្បសាស្ត្រនោះនៅមានប្អូនប្រុសម្នាក់ទៀត ដែលកាយសាហាវ និងខ្លាំងពូកែជាងគេទៅទៀត។ ក្រោយពីបានដឹងថា អាឡាដាំងបានសម្លាប់បងប្រុសរបស់គេហើយ គេបានធ្វើដំណើរមកប្រទេសអាឡាដាំងភ្លាម ដើម្បីសងសឹកឱ្យបងប្រុសគេ។ គេបានទៅជួបស្ត្រី ម្នាក់ដែលមានឈ្មោះថា ហ្វ៉ាទីម៉ា ដើម្បីប្រើប្រាស់នាងជាឧបករណ៍សម្លាប់អាឡាដាំង។

គេបានលបចូលទៅផ្ទះហ្វ៉ាទីម៉ា ហើយបានយកកាំបិតភ្ជង់ចង្កេះនាង ដោយឱ្យនាងដោះសំលៀកបំពាក់ចេញ ដើម្បីតែងខ្លួនធ្វើជារូបនាង។ បន្ទាប់មកគេបានប្ដូរសំលៀកបំពាក់ជាមួយនាង ផាត់មុខឱ្យដូចនាង រួចក៏បានសម្លាប់នាងចោលតែម្ដង។

គេបានដើរចូលទៅក្នុងរាជវាំងរបស់អាឡាដាំងដោយប៉ុនប៉ងសម្លាប់អាឡាដាំងឱ្យបាន។ នៅពេលដែលរូបគេដើរចូលក្នុងរាជវាំង មនុស្សគ្រប់គ្នាបានចូលមកមើលកកកុញ ជុំវិញ ដោយខ្លះសុំពរជ័យ ខ្លះទៀតសុំថើបដៃ ព្រោះពួកគេគិតថា ជាហ្វ៉ាធីម៉ាពិតប្រាកដ ដែលគេស្គាល់ថា ជាស្ត្រីតាំងសិល្បគួរឱ្យគោរពបូជាម្នាក់។ សំឡេងស្វាគមន៍ហ៉ា្វធីម៉ា បានលានឭរំពងទៅដល់មហេសីអាឡាដាំង។ ព្រះមហេសីក៏បានឱ្យទាសីទៅមើល។ ទាសី ម្នាក់ក៏បានទូលព្រះនាងថា ស្ត្រីឈ្មោះហ្វ៉ាធីម៉ាមក។

ដោយមានព្រះទ័យចង់ជួប និងចង់ស្គាល់យូរហើយផង ព្រះនាងបានឱ្យទាសីហៅគាត់ឱ្យចូលគាល់។ នៅពេលបានជួប ហ្វ៉ាធីម៉ា បានថ្វាយរបស់មួយដែលគេប្រាប់ថាជារបស់សក្ដិសិទ្ធិដល់ព្រះនាង។ ព្រះនាងបានហៅស្ត្រីនោះចូលទៅអង្គុយជិត ហើយថែមទាំងចង់ឱ្យស្ត្រីនោះរស់នៅក្នុងវាំងជាមួយព្រះនាងជារៀងរហូតថែមទៀតផង។

ដោយសារខ្លាចគេសម្គាល់អត្តសញ្ញាណបា មុននឹងចូលរាជវាំងគេបានប្រើស្បៃមុខគ្របយ៉ាងជិតសល់តែរង្វង់ភ្នែក។

ព្រះនាងបាននាំគេដើរក្នុងរាជវាំង ដោយបានបង្ហាញទាំងរោងជំនំ និងរបស់របរមានតម្លៃមួយចំនួនទៀតផង ហើយព្រះនាងក៏មានព្រះសុវណ្ណីសួរទៅគេថា តើគេយល់យ៉ាងម៉េចដែរចំពោះព្រះរាជវាំងនេះ។

ហ្វ៉ាធីម៉ា បានឆ្លើយតបទៅវិញថា ៖ ពិតជាស្អាតគ្មានពីរមែន។

តែសម្រាប់ខ្ញុំម្ចាស់ ខ្ញុំម្ចាស់យល់ឃើញថា រាជវាំងនេះនៅខ្វះវត្ថុមួយទៀត។

ព្រះនាងបានសួរថា ៖ តើនេះជាអ្វីទៅ?

គេបានឆ្លើយតបទៅវិញថា ៖ ប្រសិនបើមានស៊ុតឥន្ទ្រីធំមួយធ្វើពីថ្មចងភ្ជាប់ពីប៉មខាងលើវាំងនោះ រឹតតែកាន់តែស្រស់ស្អាតថែមមួយកម្រិតទៀតជាមិនខាន។

នៅពេលអាឡាដាំងត្រលប់មកពីប្រពាតព្រៃវិញ ឮតែមហេសីរំលឹកពីស៊ុតឥន្ទ្រីមិនដាច់ពីមាត់សោះហើយមានស្ថានភាពហាក់បីដូចត្រូវគេដាក់អំពើ វង្វេងរង្វាន់ឥតមានដឹងអ្វីទាំងអស់។ ព្រះនាង មានព្រះសុវណ្ណីទាំងរវើរវាយប្រាប់ព្រះអង្គម្ចាស់អាឡាដាំងថា ៖

-រាជវាំងនេះបាត់បង់សម្រស់ពិតរបស់វាអស់ហើយ ព្រោះតែគ្មានពងឥន្ទ្រីចងភ្ជួរពីប៉មខាងលើ។

អាឡាដាំង បានមានព្រះបន្ទូលត្រលប់វិញថា ៖

-កុំបារម្ភព្រះមហេសី។ យើងនឹងរកឱ្យទាល់តែបាន។

អាឡាដាំងបាន ប្រើអារក្សចង្កៀងជប់ស៊ុតឥន្ទ្រីធ្វើពីថ្មដូចអ្វីដែលព្រះនាងបានប្រាប់។ ស្រាប់តែភ្លាមនោះ អារក្សចង្កៀងបានបន្លឺសំឡេងយ៉ាងខ្លាំងដាក់ ដែលធ្វើឱ្យរង្គើទៅដល់ប៉មរាជវាំងទាំងមូល។

អារក្សបានស្រែកខ្លាំងៗ ដោយថែមទាំងបង្ហូរទឹកភ្នែកផងថា ៖

-វានៅតែមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ ចំពោះអ្វីដែលខ្ញុំបង្កើតឱ្យលោកម្ចាស់។ លោកម្ចាស់គួរតែបញ្ជាខ្ញុំឱ្យទៅយកម្ចាស់របស់ខ្ញុំមកចងភ្ជួរពីលើប៉មនោះវិញប្រសើរជាជាងមែនទេ?

លោកដឹងទេថា លោកម្ចាស់ ព្រះនាង និងរាជវាំងទាំងមូលនេះនឹងរលាយជាផេះមិនខាន ប្រសិនបើព្រមធ្វើដូចព្រះនាងមានព្រះបន្ទូលនោះ។ នេះគឺជាល្បិចកលរបស់ប្អូនប្រុសបុរសចេះសិល្បសាស្ត្រដែលលោកម្ចាស់បានសម្លាប់នោះ។ គេប៉ុនប៉ងសម្លាប់លោកម្ចាស់ និងបំផ្លាញរាជវាំងនេះចោល។ គេកំពុងតែបន្លំខ្លួនជាហ្វ៉ាធីម៉ា។ គេបានដាក់អាគមដល់ព្រះនាង ដើម្បីឱ្យព្រះនាងបង្ខំលោកឱ្យធ្វើបែបនេះ។ ថែរក្សាខ្លួនណាលោក។ ខ្ញុំលាហើយ។

ចាប់តាំងពីពេលនោះមក អារក្សចង្កៀងក៏រលាយខ្លួនបាត់ស្រមោលទៅ។

បន្ទាប់ពីបានដឹងរឿងនេះហើយ អាឡាដាំងបានបញ្ឆោតឱ្យហ្វ៉ាធីម៉ា បង្ហាញខ្លួន រួចក៏សម្លាប់គេបានសម្រេច។

ចាប់តាំងពីពេលនោះមក អាឡាដាំងបានរស់នៅយ៉ាងសុខសាន្ត ហើយគេក៏បានឡើងសោយរាជ្យបន្តពីព្រះចៅស៊ុលតង់បានជាច្រើនព្រះវស្សា និងមានឈ្មោះល្បីរន្ទឺរហូតមក៕

ចុចអាន អាលីបាបានិងចោរ៤០នាក់

អាលីបាបានិងចោរ៤០នាក់ (ដកស្រង់ពី ១០០១ យប់)

YaraMST — Mon, 31 Oct 2022 03:59:01 +0000

ចុចអាន នាងcinderala

ក្នុងចំណោមរាត្រីទាំង១០០១របស់នាង Sheherazade មានតំណាលថា កាលពីយូរលង់មកហើយ នារាជនគរសារាហ្វហ្សាន នៃអាណាចក្រពែក្ស មានគ្រួសារកសិករចំណាស់ជរាម្នាក់ពោះម៉ាយ មានកូនប្រុស ពីរនាក់បងប្អូនគឺខាស្ស៊ីម និង អាលី បាបា។

ដឹងថាខ្លួនជិតចូលមរណា កសិករបានហៅកូនៗមកផ្តាំថា ៖«ចូរខាស្ស៊ីមជាបង ឯងចេះរក្សាប្អូនប្រុសតាមជ្រោមជ្រែងគ្នា ចំណែកឯងជាប្អូន ខុសត្រូវម្តេចក្តី ចូរគោរពស្រលាញ់បង ការពារបង!»

ចំណេរកាលក្រោយ ខាស្សីមមានភាពវៃឆ្លាតក៏បានរៀបការជាមួយធីតាត្រកូលអភិជន និងបានរស់នៅក្នុងជីវភាពដ៏ស្ដុកស្ដម្ភ។ ដោយសារបុរសជាបងនិងបងថ្លៃស្រីនោះមានចរិតកំណាញ់និងមិន អើពើរក្សាប្អូន អាលីបាបារស់នៅដោយលំបាកលំបិនជាមួយភរិយាកូនប្រុសនិងសត្វលាកម្សត់កម្រមួយកេរពីឪពុកជាមួយរបរកាប់អុសបានមួយថ្ងៃគិតមួយថ្ងៃ។

ថ្ងៃមួយ ពេលដែល អាលី បាបា ចូលទៅកាប់អុសនៅក្នុងព្រៃជ្រៅ មួយ គាត់បានបន្តដំណើរឆ្ងាយទៅៗដោយសារគាត់ចង់រកបានកន្លែងដែលមានព្រៃឈើច្រើនជាងសព្វមួយដង។ដោយនឿយហត់ខ្លាំងគាត់លាក់លៀមជាជំនិះនៅក្រោមដើមឈើធំមួយហើយស្រវាឡើងលើមែកឈើដ៏សាខានោះដេកមួយស្រឡេតយកកម្លាំង។

សំឡេងអ៊ូអរមួយបានដាស់គាត់អោយភ្ញាក់ ឡើងមមីងមមាំងហើយពីលើប្រគាបឈើគាត់បានឃើញមនុស្សជិះសេះមួយក្រុមហុយដីផ្អោងសំដៅមក។

“១០០ភាគរយពួកវាជាចោរព្រៃ!ព្រះជាម្ចាស់សូមជួយលាក់កំបាំង ខ្ញុំអោយគេចចេញពីអាសន្នមរណាក្នុងគ្រានេះអោយបាន ផង!ខ្ញុំមានប្រពន្ធនិងកូននៅផ្ទះដែលមិនអាចស្លាប់ក្នុងដៃពួកវាបានដាច់ខាត!”

ដោយអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចអាលី បាបា បាសម្ងំលាក់ខ្លួនលើដើមឈើសូម្បីដង្ហើមស្ទើរមិន ហ៊ានដក។ ក្រុមជិះ សេះបានបញ្ឈប់ជំនិះនៅមុខជញ្ជាំងភ្នំក្បែរទី ពួនលាក់ខ្លួនរបស់អ្នកកាប់ អុសក្រីក្រ។ពួក នោះមានគ្នា៤០នាក់ដោះបង្ហៀរសេះ ចងនៅនឹងដើមឈើហើយម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះលោតចុះមកដីដោយស្វាហាប់ក្នុងសំលៀកបំពាក់សមសួនជាងគេដែល អាលី បាបាទំនងថាជាមេក្រុម។ម្នាក់នោះមានភ្នែកធំៗ ពុកចង្ការក្រាស់ និងថ្ងាស់ខ្ពស់ពោរពេញដោយអំណាច។គេដើរជ្រែកកូនគុម្ពោតព្រៃ ទៅឈរនៅចំពីមុខជញ្ជាំងភ្នំហើយនិយាយថា៖

“បើក សេសាម!”

គេនិយាយវាបីដងល្មមអោយ អាលី បាបា ចាំបានហើយជញ្ជាំងនោះក៏របើក ខ្វាកចេញជារូបរាងទ្វារធំមួយសម្រាប់អោយពួកគេចូលទៅខាងក្នុងបាន។អាលីបាបាញីភ្នែកស្ទើរមិន ជឿ ហើយគាត់ចំហមាត់ធ្លុង។រំពេ ជនោះគាត់ប្រមូលបានស្មារតីមកវិញនៅចន្លោះភាពភិតភ័យនិងត្រេកអរហើយនឹកឃើញទន្ទេពាក្យថា “បើក សេសាម!” ។

នៅខាងក្រោមឯណេះពេលទ្វារថ្មរបើក ក្រុមចោរព្រៃហក់ចុះពីសេះព្រូៗហើយដើរចូលទៅក្នុងដោយមានជញ្ជូនរបស់របរលើខ្នងសត្វជាសន្ធឹកចូលទៅផង។ចុងក្រោយមេក្រុមពួកនោះក្រឡេកមើលឆ្វេងស្តំាអោយទុកចិត្តថាគ្មានគេឃើញសកម្មភាពពួកវាទើប បែរមករករូងនោះហើយដើរចូលទៅតាមក្រោយ។ទ្វារក៏បិទទៅវិញក្រាកដោយខ្លួនវា។

“ពួក នេះលួចរបស់របរអ្នកជំនួញអ្នកដំណើរនានាបានសន្ធឹកហើយនាំគ្នាយកមកលាក់នៅកន្លែងនេះច្បាស់លាស់!ក្នុងរូងនោះប្រាកដជាមានទ្រព្យសម្បាច់របស់ ពួកវាយ៉ាងមហាសាល!”អ្នកកាប់ អុសក្រីក្រគិតម្នាក់ឯងដោយសរសើរសំណាងខ្លួនផង។

អាលី បាបា ត្រូវបង្ខំចិត្តពួនសម្ងំលើដើមឈើមិនហ៊ានចុះដីទេព្រោះខ្លាចពួកគេចេញមកជួនគ្នាព្រោះចាប់ខ្លួនសម្លាប់បំបិទមាត់។ ទីបំផុតទ្វារបើកសាជាថ្មី ហើយចោរទាំង៤០នាក់ចេញមកក្រៅ។ ប្រធានក្រុមដែលចូលក្រោយគេបែរជាចេញមកមុនគេ ហើយឱ្យកូនចៅចេញផុតអស់សិនមុនពេល

សូត្របាលីបិទទ្វារដោយនិយាយពាក្យថា “បិទ សេសាម!”

ពួកគេពាក់បង្ហៀរសេះរៀងៗខ្លួន រួចឡើងលើខ្នងសេះ ប្រធានក្រុមនាំមុខត្រលប់ទៅវិញតាម ទិសដែលពួកគេបានមកមុននេះ។ ទាល់តែស្នូរជើងសេះទៅឆ្ងាយសន្លឹមហើយទើបអាលី បាបា សម្រូតខ្លួនចុះពីដើមឈើជ្រែកគុម្ពោតព្រៃ សំដៅទៅជញ្ជាំងភ្នំហើយស្រែកថា “បើក សេសាម!”។ស្រែកបានបីដងតាមបាលីដែលខ្លួនលួចទន្ទេញចាំ ទ្វារក៏បើក។

អាលី បាបា ភ្ញាក់ផ្អើលដោយសារពន្លឺព្រះអាទិត្យចាំងច្បាស់ បំភ្លឺពេញ រូងនោះដែលមុននេះគាត់គិតថាអាចនឹងងងឹតស្លុបត្រូវការចន្លុះបំភ្លឺហើយគាត់គ្មានអ្វីក្នុងដៃទេ។តាមពិតនោះជារូងភ្នំសម្ងាត់ដែលត្រូវបានជីកខូងដោយដៃមនុស្សក្នុងសណ្ឋានជាទូដែកហើយអោយទទួលពន្លឺពីរន្ធតាមពិតាន។

ដែលរឹតតែអស្ចារ្យនោះ គឺគាត់ឃើញមានរមូរសំពត់សូត្រដាក់គរលើគ្នា លើសហាងធំៗក្នុងរាជធានីទំាងពួងហើយមាសនិងប្រាក់ពូនជាពំនូក ត្បូងមានតម្លៃ អលង្ការីមកពីប្រទេសនានាព្រមទាំងវត្ថុ មានតម្លៃជាច្រើនឥតគណនាទៀត។

“មិនមែនអាពួក៤០នាក់នោះប្លន់បានរបស់ច្រើនដល់ម្លឹងទេ!រូងនេះគួរតែតមកតាំងពីជំនាន់ដូនតារបស់ពួកវាទើបសម។ទោះយ៉ាងណា នេះជាវាសនាដែលព្រះអាឡោះផ្ដល់មកអោយខ្ញុំ!” គាត់គិតដោយរីករាយហើយឈានចូលទៅបន្ទាប់មកចូទ្វារក៏បិទពីក្រោយគាត់។

គាត់មើលអ្វីៗផ្សេងក្រៅពីមាសទេហើយយកស្បោងមាសសមល្មមតាមដែលលាកម្សត់កម្ររបស់ដែលកំពុងស៊ីស្មៅនៅខាងក្រៅអាចដឹករួច ។

គាត់លីវាចេញមកហើយដាក់លើខ្នងលាដោយនិយាយ ថា៖

“សម្លាញ់អើយ!នេះជាអំណោយរបស់ព្រះសម្រាប់បញ្ចប់ភាពក្រវេទនារបស់ពួកយើង!”។

អាលីបាបាដ៏ឆ្លាតវៃបានរៀបបាច់អុសគ្របពីលើស្បោងមាសហើយមិនភ្លេចងាកក្រោយស្រែកពាក្យបាលីថា “បិទ សេសាម!” រួចទើបរលះរលាំងចាកចោលទីនោះត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។

ពេលព្រលប់ហើយទើបគាត់ទៅដល់ភូមិដោយស្រូតរូតបរសេះចូលក្នុងទីធ្លាផ្ទះដ៏ទ្រុឌទ្រោមនោះហើយប្រវាទាញបិទទ្វាររបង។ គាត់លីស្បោងមាសទៅជួបប្រពន្ធគាត់ បន្ទាប់ក៏ចាក់រលាក់មាសចេញមកនៅចំពោះមុននាង។ នាងភ្ញាក់ផ្អើលនិយាយមិនចេញតែបន្ទាប់មកគាត់បានប្រាប់នាងតាមដំណើររឿងរហូតដល់នាងយល់ការណ៍ហើយអាលី បាបា បង្គាប់ប្រពន្ធឱ្យរក្សាអាថ៌កំបាំងនេះ និងរិះរកវិធីលាក់កប់មាសទាំងនោះភ្លាមៗ។

ដើម្បីដឹងចំនួនមាស ពេលអាលី បាបាកំពុងជីករណ្ដៅទៅ នាងភរិយាបានរត់ទៅផ្ទះបងថ្លៃរកខ្ចីជញ្ជីងមកថ្លឹងមាសទាំងនោះ។ ប្រពន្ធរបស់ ខាស្ស៊ីមដោយសារដឹងថា អាលី បាបា រស់នៅក្នុងជីវភាពដ៏ក្រីក្រ បងថ្លៃស្រីម្នាក់នេះក៏កើតមន្ទិលចង់ដឹងថា តើកាលដែលពួកគេមកខ្ចីជញ្ជីងនេះគឺដើម្បីថ្លឹងគ្រាប់ធញ្ញជាតិអ្វីទៅ។ច្នោះ នាងមានកលក៏ប្រើល្បិចលាបខ្លាញ់ចៀមនៅនឹងបាតជញ្ជីង។ ភរិយារបស់អាលី បាបា មកដល់ផ្ទះក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ចាប់មាសថ្លឹង។ ពេលដឹងចំនួនជាក់លាក់ហើយ នាងក៏យកជញ្ជីងទៅសងប្រពន្ធ ខាស្ស៊ីម វិញដោយមិនបានចាប់អារម្មណ៍ពីកម្ទេចមាសតូចមួយជាប់នៅនឹងបាតជញ្ជីង។

ស្ត្រីអភិជនមានគំនិតមិនល្អជាភរិយារបស់ ខាស្ស៊ីម រសាប់រសល់នៅមិនសុខដោយសារតែដឹងពីការយកជញ្ជីងទៅថ្លឹងមាសនេះ។ ពេលដែលប្ដីមកដល់ផ្ទះនាងចាប់ទាញដៃគាត់មករអ៊ូដាក់ថា៖”ខាស្ស៊ីម ប្អូនប្រុសរបស់អ្នកមានទ្រព្យច្រើនជាងអ្នក រហូតដល់គេគ្មានកម្លាំងរាប់វាតែគេយកជញ្ជីងទៅថ្លឹង”។

ខាស្ស៊ីម ឱ្យភរិយាខ្លួនពន្យល់ពីហេតុផល នាងក៏បង្ហាញកម្ទេចមាសជាប់នឹងបាតជញ្ជីងដែលប្រពន្ធរបស់ អាលី បាបា បានខ្ចីទៅថ្លឹង។

ដោយអំណាចចិត្តលោភខាស្ស៊ីម ពិតជាចង់ដឹងការពិតខ្លាំងណាស់ ពេញមួយយប់នោះគេដេកមិនលក់ទេ។ ព្រលឹមឡើង ព្រះអាទិត្យមិនទាន់រះផងគេក៏ចេញដំណើរទៅផ្ទះរបស់ អាលី បាបា។ ជួប អាលី បាបា ភ្លាម ខាស្ស៊ីម លើកកម្ទេចមាសបង្ហាញ ហើយនិយាយថា៖

“អាលី បាបា ឯងធ្វើពុតជាក្រីក្រ ប៉ុន្តែឯងយកជញ្ជីងមកថ្លឹងមាស”។

អាលី បាបា គ្មានអ្វីលាក់លៀមទេ គាត់យល់ថាខាស្សីមជាបងបង្កើតក៏សារភាពរឿងរ៉ាវទាំងអស់ប្រាប់ព្រមទំាងបង្ហាញមាសនិងចែកមួយចំណែកឱ្យទៅ ទៀត។ តែបានមាសមួយចំណែកហើយ ខាស្ស៊ីម នៅតែយល់ថាមិនស្កប់ទើបនិយាយលួងប្អូនប្រុសថា ៖

“ប៉ុន្តែបងត្រូវតែដឹងពីកន្លែងយកទ្រព្យនោះផងបើឯងពិតជាស្មោះត្រង់និងបង”

តាមពិតទៅ អាលី បាបា មិនចង់អោយមានរឿងវែងឆ្ងាយជាមួយពួកចោរព្រៃទេប៉ុន្តែដោយខាស្សីមចេះវិធីលួងលោមទើបគាត់ដាច់ចិត្តប្រាប់ពីទីកន្លែង នោះដោយថែមទាំងប្រាប់បាលីបើកបិទទ្វាររូងភ្នំច្បាស់លាស់ផង។

ខាស្ស៊ីម ចេញពីផ្ទះ អាលី បាបា ទៅដោយគិតក្នុងចិត្តថា នឹងក្លាយជាអ្នកមានបំផុតលើលោកនេះតាមរយៈសំណាងដែលមានក្នុងដៃម្ល៉ោះហើយព្រឹកព្រលឹមស្រាងៗសឹងមិនទាន់ បុរសនេះរៀបចំសេះដប់ក្បាលចេញដំណើរទៅ។ មិនយូរប៉ុន្មានគាត់បានរកកន្លែង និងរូងភ្នំនោះឃើញមែន។

ខាស្ស៊ីម និយាយទៅកាន់ជញ្ជាំងថ្ម៣ដងថា “បើក សេសាម!” ។ទ្វារបើក និងបិទទៅវិញពេលគាត់ចូលទៅក្នុងផុត។ មាសប្រាក់ កែវកង បទុមសូរ្យកាន្ត ទាំងឡាយនៅទីនោះបានធ្វើអោយចិត្តលោភលន់ហួស ពន់ប្រមាណរបស់គាត់គ្របបិទបាំងលើសតិបញ្ញាគាត់អស់រលីង។

គាត់នៅឈរសម្លឹងភ្លឹកយូរណាស់ទម្រាំដឹងថាត្រូវយកមួយណាចោលមួយណាព្រោះចិត្តគាត់ចង់បានទំាំងអស់តែម្ដង។

ខាស្សីមប្រញាប់ប្រញាល់ប្រមូលទ្រព្យទាំងនោះយ៉ាងច្រើនណាស់ព្រោះគាត់មានសេះ ជាច្រើនចាំនៅខាងក្រៅសម្រាប់ដឹកទៅផ្ទះ។ទីបំផុតគាត់រៀបចំរួចរាល់របស់របរដាក់លើសេះបន្តបន្ទាប់រហូតដល់ស្បោងចុងក្រោយដើម្បីចេញដំណើរគាត់ស្រាប់តែរកនឹកពាក្យដើម្បីបើកទ្វារចេញមិនឃើញគឺភ្លេចសូន្យឈឹងដោយសារការអន្ទះអន្ទែងនិងកោលាហលរបស់គាត់ពេញមួយថ្ងៃចំពោះទ្រព្យមរតកពីក្រុមចោរព្រៃ។

គាត់មិននិយាយថា បើក សេសាម! បែរជាទៅនិយាយថា បើក បាលី! គាត់ព្យាយាមនិយាយឈ្មោះគ្រាប់ធញ្ញជាតិជាច្រើន លើកលែងតែឈ្មោះដែលត្រូវមួយនោះចេញ ដូច្នោះហើយទ្វារនៅតែបិទជិត។

ពេលវេលាចេះតែកន្លងទៅដោយទុកអោយបុរសនេះភ័យស្លន់ស្លោរហូតដល់ថ្នាក់ពាក្យដែលត្រូវប្រើសម្រាប់បើកទ្វារនេះទំាងស្រុង។

អំឡុងពេលថ្ងៃត្រង់ពួកចោរប្លន់បានត្រលប់មករូងភ្នំវិញ ហើយឃើញសេះរបស់ ខាស្ស៊ីម ដើរចរច្រប់ស៊ីស្មៅដោយមានហិបប្រាក់យ៉ាងធំនៅលើខ្នងផង។ ឃើញបែបនេះពួកគេក៏មានការប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយនាំគ្នាដកដាវរួចសំដៅទៅទ្វារដែលបើកឡើងបន្ទាប់ពីមេក្រុមនិយាយថា “បើក សេសាម!”

ខាស្ស៊ីម បានឮសំឡេងជើងសេះដឹងថា ជីវិតរបស់ខ្លួនអាចនឹងត្រូវបោះចោលនៅទីនេះហើយ ដូច្នេះគេបានប្រុងប្រៀបខ្លួនខណៈដែលទ្វារបើកគេបានលោតចេញមកក្រៅនិងរុញមេក្រុមចោរឱ្យដួល ប៉ុន្តែទោះយ៉ាងណាក៏គ្មានប្រយោជន៍ដែរ ពួកចោរដែលមានដាវគ្រប់ដៃប្រើពេលមិនយូរទេក៏សម្លាប់គាត់បាន។

ពេលចូលដល់ក្នុងរូងពួកគេឃើញមាសប្រាក់រប៉ាត់រប៉ាយ គួរអោយសង្ស័យ។

“ហេតុអ្វីមានគេដឹងអាថ៌កំបាំងរបស់ពួកយើង?ក្រៅពីអា ម្នាក់នេះមានអ្នកណាទៀតដែរទេ?”

នេះជាប្រស្នាដែលមេចោរមិន អាចរស់សុខបានទេបើគេរកមិនឃើញឫសគល់វា។ដូច្នេះគេបែកគំនិតថានឹងកាត់សពខាស្សីមជាបួនកំណាត់ចងបន្តោកលើជញ្ជាំងភ្នំនោះដើម្បីកម្លាកុំអោយមានគេហ៊ានមកក្បែរ។ រួចរាល់ពួកគេក៏ចាកចេញ។

យប់កាន់តែជ្រៅ ភរិយារបស់ ខាស្ស៊ីម កាន់តែព្រួយបារម្ភឡើង។ទ្រាំមិនបាននាងក៏ចេញសំដៅទៅផ្ទះរបស់ប្អូនថ្លៃប្រុស ហើយនិយាយប្រាប់គេថាប្ដីរបស់ខ្លួនបានទៅរូងភ្នំនោះតាំងពីព្រលឹមងងឹតមិនឃើញមកវិញសោះ។ អាលី បាបា ដឹងថាគ្រោះថ្នាក់នៅបង្កើយតែគេខំប្រឹងលួងលោមនាងឱ្យស្ងប់ចិត្ត ឯខ្លួនស្អែកឡើងភ្លាមក៏ចេញទៅព្រៃដើម្បីស្វែងរកបងប្រុស។ វត្ថុដំបូងដែល អាលី បាបា ឃើញគឺសពបងប្រុសរបស់គាត់។គាត់ស្រែកយំហើយឡើងស្រាយសពចុះមក។

សភាពសពធ្វើអោយអាលីបាបាដឹងថាគួរធ្វើយ៉ាងណា ដូច្នោះ គាត់ប្រមូលសពរៀបចំដាក់លើខ្នងសេះមួយ ហើយមាសប្រាក់បន្ថែមដាក់លើខ្នងសេះពីរផ្សេងទៀតបិទបាំងដោយបាច់អុសរួចទើបត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ។ គាត់បរសេះពីរដែលដឹកមាសប្រាក់ចូលទីធ្លាផ្ទះ ហើយមួយទៀតដែលដឹកសពទៅផ្ទះរបស់ ខាស្ស៊ីម។

នាងម៉ូជាណា ដែលអាលី បាបា ស្គាល់ថាជាទាសករក្លាហាន និងឆ្លាតវៃរបស់បងខ្លួនបានរត់មកបើកទ្វារ។ ស្រាយរបស់ចេញពីខ្នងសេះហើយអាលី បាបា និយាយទៅកាន់នាងថា “នេះជាសពបងយើងដែលត្រូវជាម្ចាស់ដ៏មានគុណរបស់នាង!គាត់ត្រូវគេសម្លាប់ ប៉ុន្តែជាការគោរពគាត់ យើងត្រូវការលាក់កំបាំងសភាពស្លាប់របស់គាត់ធ្វើដូចគាត់ជាអ្នក ស្លាប់ដោយជំងឺនៅលើគ្រែវិញនាងត្រូវធ្វើរឿងនេះអោយបានស្ងាត់ល្អដើម្បីម្ចាស់របស់នាងម៉ូជាណា “។

ភរិយារបស់ ខាស្ស៊ីម ឃើញជោគវាសនារបស់ស្វាមីនាងហើយ ក៏យំសោកបោកខ្លួនគួរឱ្យសង្វេគ ប៉ុន្តែអាលី បាបា ប្រាប់ថានឹងទទួលឱ្យនាងទៅរស់នៅជាមួយគ្រួសាររបស់គាត់ ប្រសិនបើនាងព្រមស្ដាប់តាមគាត់និងទុកកិច្ចការទាំងឡាយទាក់ទងនឹងសពរបស់ខាស្ស៊ីម ឱ្យ ម៉ូជាណានិងគាត់ជាអ្នកចាត់ចែង ។ស្ត្រីនោះគ្មានសង្ឃឹមក្រោយពេលក្លាយជាមេម៉ាយក៏យល់ព្រមប្រគល់វាសនាអោយប្អូនថ្លៃនិងស្ដាប់តាមគេគ្រប់ពាក្យ។

ដើម្បីដំណើរការបំភន្ត័អ្នកផង ម៉ូជាណា បានរត់ទៅផ្ទះឱសថហើយទិញសូនគុលិកា (ថ្នាំគ្រាប់មូលតូចៗ) ខ្លះៗ។ នាងប្រាប់អ្នកលក់ថ្នាំថា “ម្ចាស់ប្រុសរបស់ខ្ញុំបាយមិនបានសម្រាន្តមិនលក់គ្មាននរណាដឹងថា គាត់មានទុក្ខសោកអ្វីទេ”។ នាងយកថ្នាំទៅផ្ទះ ហើយស្អែកឡើងនាងត្រលប់មកវិញម្តងទៀតទាំងយំអណ្ដឺតអណ្ដក ហើយសួររកទិញទឹកអបសម្រាប់មនុស្សដែលជិតស្លាប់។ ដូច្នោះហើយល្ងាចស្អែកមកដល់ពេលដែលប្រពន្ធរបស់ ខាស្ស៊ីម និងម៉ូជាណា យំសោកបោកខ្លួនដើរនិយាយប្រាប់គេគ្រប់ៗគ្នាថា ខាស្ស៊ីម ស្លាប់ហើយនោះ ។នៅក្នុងភូមិមិនមានអ្នកណាចម្លែកក្នុងចិត្តទេព្រោះតំាំងពីម្សិលមកគេគិតថាថាគាត់មានជំងឺធ្ងន់ធ្ងរ។

មួយថ្ងៃក្រោយមក ម៉ូជាណា បានទៅរកបាបា ម៉ាស្តាហ្វា ជាងដេរស្បែកជើងចាស់ម្នាក់នៅជិតទ្វារក្រុងដែលបើកតូបតាំងពីព្រលឹម ដោយហុចមាសមួយដុំឱ្យទៅគាត់ហើយប្រាប់គាត់ឱ្យយកម្ជុលនិងអំបោះទៅតាមនាង។ នាងបានរុំភ្នែកគាត់នឹងកន្សែងជូតដៃហើយនាំជាងទៅដល់បន្ទប់ដាក់សាកសពក្នុងផ្ទះទើបទាញសំពត់រុំសពចេញ ហើយបង្គាប់ឱ្យគាត់ដេរសព៤កំណាត់នោះភ្ជាប់គ្នា រួចរាល់ហើយនាងក៏រុំភ្នែកគាត់វិញហើយក៏នាំគាត់ចាកចេញ។ ក្រោយមកពួកគេក៏បញ្ចុះសពខាស្ស៊ីម ហើយម៉ូជាណា ជាទាសកររបានទៅតាមសពដល់កន្លែងបញ្ចុះសពដោយយំបោចសក់ខ្លួនឯកអណ្ដឺតអណ្ដក ចំណែកឯប្រពន្ធរបស់គាត់នៅផ្ទះបន្លឺសំឡេងខ្សឹកខ្សួលដូចអ្នកមានទុក្ខសោកដែរ។

ថ្ងៃស្អែកនាងប្រគល់តូបលក់ឥវ៉ាន់របស់ខាស្ស៊ីម ឱ្យទៅកូនប្រុសច្បងរួចក៏ចាកចេញទៅរស់នៅជាមួយ អាលី បាបា។

ចោរទាំង៤០នាក់ពេលត្រលប់ទៅរូងភ្នំវិញមិនឃើញសព រឹតតែក្ដៅក្រហាយដោយសារសាកសពក៏បាត់ ស្បោងមាសប្រាក់មួយចំនួនក៏បង់បន្ថែម។ មេក្រុមបាននិយាយទៅកូនចៅថា៖

“ពេលនេះ មានមនុស្សដឹងពីអាថ៌កំបាំងរបស់ពួកយើងហើយ! បើមិនអាចស្វែងរកអ្នកដែលដឹងអាថ៌កំបាំងនោះទេ ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេនឹងនៅតែបន្តបាត់បង់ ដូច្នេះត្រូវតែតាមរកពួកវានោះដល់ឫសគល់”។

មេក្រុមបានបញ្ជាទៅចោរម្នាក់ក្នុងចំណោមកូនចៅថា៖

“ចូរឯងចូលក្រុងដោយស្លៀកពាក់ក្លែងជាអ្នកធ្វើដំណើរមកពីឆ្ងាយហើយស៊ើបឱ្យដឹងពីការនិយាយតគ្នារឿងមនុស្សដែលត្រូវគេសម្លាប់ដោយកាប់ជាបួនកំណាត់នោះ។ត្រូវធ្វើកុំអោយបរាជ័យពុំនោះដូចធ្វើអោយវាដឹងខ្លួន ។បើបរាជ័យនឹងត្រូវបាត់បង់ជីវិត ។”

ចោរម្នាក់នោះស្ដាប់ច្បាស់លាស់ក៏ផ្តើមបានបន្លំខ្លួនចូលក្រុងពេលថ្ងៃទើបនឹងរះ។ក៏បានទៅដល់ក្បែរទ្វារក្រុងជួនជាឃើញជាងដេរចំណាស់ បាបា ម៉ាស្តាហ្វា ។ចោរក្លែងជាទៅនិយាយរាក់ទាក់គាត់លេងនឹងស៊ើបដំណឹងថាមានអ្នកណាស្លាប់អត់ ដោយចាប់ផ្ដើមជាមួយប្រយោគថា “ម្នាលជនដ៏បរិសុទ្ធនិងព្រះអើយ! អាយុប៉ុណ្ណឹងហើយតើអ៊ុំនៅអាចមើលឃើញ និងដេរស្បែកជើងបានដោយរបៀបណា?”

ជាងដេរស្បែកជើងតបដោយអំនួតភ្លាម “ចាស់ចំណាស់ខ្ញុំនេះហើយ តែភ្នែកនៅភ្លឺល្អណាស់! ហើយអ្នកជឿខ្ញុំទេ កុំថាឡើយស្បែកជើងស្បែកសត្វសូម្បីសពមនុស្សភ្ជាប់គ្នានៅក្នុងបន្ទប់មិនសូវមានពន្លឺក៏ខ្ញុំធ្លាប់ដេរដែរ”។

ការប៉ប៉ាច់ប៉ប៉ោចនោះធ្វើអាយកូនចោរសប្បាយហួសនឹងសំណាងរបស់ខ្លួន ។គេក៏ឱ្យមាសមួយដុំទៅជាងដេរស្បែក សំណូមពរសុំឱ្យគាត់បង្ហាញផ្ទះដែលគាត់បានដេរសពនោះផងព្រោះគេចង់ដឹងប៉ុណ្ណោះ។ ដំបូងជាងដេរស្បែកជើងបដិសេធមិនព្រមធ្វើទេ ដោយនិយាយថា គាត់ត្រូវបានគេរុំភ្នែកជិតពេលទៅផ្ទះនោះ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលកូនចោរឱ្យមាសគាត់មួយដុំទៀតគាត់ចាប់ផ្ដើមគិតថា គាត់ប្រហែលជាអាចចាំបានប្រសិនបើគេរុំភ្នែកគាត់វិញដូចកាលពីមុន។

កូនចោរយល់ព្រមចងភ្នែកបុរសនោះហើយអោយគាត់ដើរចំណាំទៅមុន ឯខ្លួនដើរទៅតាមពីក្រោយ។ទីបំផុតជាងដេរស្បែកជើងបានទៅដល់មុខផ្ទះរបស់ខាស្ស៊ីមនៅពេលយប់ស្ងាត់។ កូនចោរអរណាស់វាចាប់យកដីសក្នុងអាចចេញមកគូសលើទ្វារផ្ទះរបស់ខាស្ស៊ីមដើម្បីចំណាំទុកព្រោះសម័យកាលនោះផ្ទះអ្នកភូមិសឹងថាដូចគ្នាទាំងអស់ពិបាកចំណាំជាខ្លាំងណាមួយពេលនេះយប់ងងឹតទៀត។

បានសម្រេច ចោរនោះក៏បានលាជាងដេរស្បែកជើង ហើយត្រលប់ទៅរកក្រុមវាវិញ។ នៅព្រឹកបន្ទាប់ម៉ូជាណា ចេញក្រៅសំដៅផ្សារមកវិញក៏សង្កេតឃើញគំនូសចម្លែកដែលកូនចោរគូស ភ្លាមទោះនាងដឹងនឹងមានហេតុភេទអ្វីល្អរឺមិនល្អទាក់ទងនិងគំនូសនោះក្តីក៏នាងរសាប់រសល់រហូតដល់ទៅយកដីសដើរគូសទ្វារផ្ទះទាំងសងខាងប៉ុន្មានផ្ទះទៀតអោយដូចៗគ្នាដោយមិនបានប្រាប់ម្ចាស់ប្រុស ឬស្រីរបស់នាងទេ។

ចន្លោះពេលនោះកូនចោរបានទៅប្រាប់បក្សពួករបស់ខ្លួនពីការរកឃើញនេះ។ មេក្រុមអរគុណគេហើយបង្គាប់ឱ្យបង្ហាញផ្លូវទៅរកផ្ទះនោះ។ ប៉ុន្តែពេលទៅដល់ពួកគេឃើញមានផ្ទះប្រាំទៅប្រាំមួយដែលមានស្នាមគំនូសដីសដូចៗគ្នា។ កូនចោរស្រពិចស្រពិល ភាន់ភាំងមិនដឹងថាត្រូវឆ្លើយថាម៉េច ហើយពេលត្រលប់ទៅព្រៃវិញគេត្រូវបានមេក្រុមកាត់ទោសកាត់ក្បាលដោយសារតែបរាជ័យនេះ។

មេក្រុមបានបញ្ជូនកូនចោរទៅម្នាក់ទៀត មិនខុសគ្នាពីចោរមុនគេបានទៅពឹងជាងដេរស្បែកជើងឱ្យជូនទៅ ហើយបានគូសចំណាំផ្ទះដោយដីក្រហម ប៉ុន្តែម៉ូជាណា ឆ្លាតវៃណាស់ដូច្នោះហើយអ្នកនាំសារទីពីរនោះក៏ត្រូវគេកាត់ទោសឱ្យស្លាប់ដែរ។

ទីបំផុតមេក្រុមសម្រេចចេញទៅដោយខ្លួនឯង ប៉ុន្តែគេឆ្លាតជាងកូនក្រុម គេមិនគូសចំណាំទេ ផ្ទុយទៅវិញគេទៅមើលឱ្យកៀកនិងផ្ចិតផ្ចង់សព្វគ្រប់ដើម្បីកុំឱ្យមានការភាន់ច្រឡំហើយថែមទាំងចេញទីផ្សារស៊ើបដំណឹងពីម្ចាស់ផ្ទះ នោះគ្រប់សព្វរហូតដល់ច្បាស់ក្នុងចិត្តថាម្នាក់នោះពិតហើយដែលមានបានដោយសាររបស់របរក្នុងរូងភ្នំនៃដូនតាចោរច្រើនជំនាន់របស់ខ្លួន។

គេត្រលប់ទៅព្រៃវិញ ដើរបណ្ដើរគិតបណ្ដើររហូតដល់រកឃើញមធ្យោបាយសម្ងាត់ក៏បង្គាប់ទៅកូនចៅថាម្នាក់ថា៖

“ចូរឯងទៅភូមិក្បែរនោះទិញរទេះសេះ១៩ ហើយទិញក្រឡស្បែកទទេ៣៨ មិនឱ្យដាក់អ្វីទាំងអស់លើកលែងតែមួយចុងក្រោយទី៣៩ត្រូវដាក់ប្រេងឱ្យពេញ។”

ពេលបានរបស់របរមកស្រេចវាបញ្ជាទៀតថា

”ចូរឯងទំាង៣៧កាន់កាំបិតហើយចូលលាក់ខ្លួនក្នុងក្រឡស្បែកទទេយើងនឹងលាបប្រេងពីក្រៅ។ធ្វើដូចជា ឈ្មួញប្រេង!ពេលដល់ផ្ទះវា អញនឹងសុំវាសំណាក់ទីនោះ ពេលយប់ជ្រៅអញអោយសញ្ញាពួក ឯងត្រូវចេញមកចាត់ការអ្នកផ្ទះនោះអោយសូន្យ បង់”។

ដូចបានគ្រោងទុក រទេះសេះទាំង១៩បានដឹកចោរក្រឡប្រេងក្លែងក្លាយពីរៗសំដៅ ចូលទៅដល់ក្រុង។ មេចោរដែលស្លៀកពាក់របៀបអ្នកជំនួញប្រេងមកពីឆ្ងាយបានឈប់នៅមុខផ្ទះអាលី បាបា ហើយគោះទ្វារ។ពេលនោះអាលីបាបាកំពុងអង្គុយលេងនៅសួនស្រាប់ក៏ចេញមកជួប មេចោរ។ចោរឆ្លៀតពេលនោះធ្វើទឹកមុខស្លូតបូតហត់នឿយហើយនិយាយទៅកាន់អាលី បាបាថា៖

“ជនដ៏សប្បុរសនៃព្រះជាម្ចាស់អើយ!ខ្ញុំដឹកប្រេងមកពីឆ្ងាយដើម្បីលក់នៅផ្សារថ្ងៃស្អែកនេះ ប៉ុន្តែឥឡូវមេឃងងឹតទៅហើយ ខ្ញុំមិនដឹងថាយប់នេះត្រូវទៅសម្រាកនៅទីណាទេ ល្គឹកណាលោកម្ចាស់មិនអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំបានចូលសម្រាកក្នុងផ្ទះរបស់លោក”។

ទោះអាលី បាបា បានឃើញមេក្រុមចោរនេះនៅក្នុងព្រៃ ក៏គាត់មិនអាចចំណាំចោរនេះបានដែរដោយសារការបន្លំខ្លួនធ្វើជាឈ្មួញប្រេង។ អាលី បាបា ស្វាគមន៍មេចោរ ហើយបើកទ្វាររបងឱ្យរទេះសេះចូល រួចដើរទៅរក ម៉ូជាណា បញ្ជាឱ្យនាងរៀបចំគ្រែនិងអាហារពេលល្ងាចលៀងភ្ញៀវទៀត។ មុនចូលផ្ទះមេក្រុមចោរប្រាប់មនុស្សរបស់គេក្នុងក្រឡម្តងម្នាក់ៗថា៖

“ចូរឯងត្រៀម!ពេលយើងគប់ដុំថ្មតាមបង្អួចបន្ទប់ដែលយើងដេកចេញមកក្រៅ ត្រូវពួកឯងនាំគ្នាយកកូនកាំបិតកាត់បើកស្បែកគម្របក្រឡចេញមកក្រៅ ហើយទៅជួយយើងកម្ទេចផ្ទះនេះ”។

និយាយរួចរាល់ហើយមេចោរក៏ដើរសុភាពរាបសារទៅរកម្ចាស់ផ្ទះ។អាលីបាបាអោយម៉ូជាណា នាំចោរទៅបន្ទប់សម្រាក។ពួកទាសករចាប់ផ្ដើមដាក់ឆ្នាំងរម្ងាស់ស៊ុបឱ្យម្ចាស់ប្រុសនាងទទួលភ្ញៀវគាប់ ជួនបន្តិចក្រោយមកចង្កៀងផ្ទះបាយរលត់ដោយសារអស់ប្រេងនាងក៏នឹកឃើញដល់ពាងប្រេងជាច្រើនរបស់ឈ្មួញនៅក្នុងរបងផ្ទះក៏ដើរសំដៅទៅ ទីនោះម្នាក់ឯងដើម្បីរកប្រេងបណ្ដោះអាសន្ន។

នាងដើរទៅជិតក្រឡមួយក្នុងចំណោមក្រឡប្រេងទាំង៣៨បម្រុងបើកគម្របស្បែកស្រាប់តែលឺចោរនៅខាងក្នុងនោះនិយាយសួរដោយសម្លេងខ្សឹបៗថា “ដល់ពេលចាត់ការហើយរឺនៅ?”

បើទាសករនារីផ្សេងមិនមែន ម៉ូជាណា ទេនោះ ពេលទៅរកប្រេងបែរជាដឹងថា បុរសនៅក្នុងនោះទៅវិញប្រាកដជាស្រែកឆោឡោ ប៉ុន្តែដោយភាពវាងវៃនាងគិតបន្ទាន់ថា ម្ចាស់ប្រុសរបស់នាងកំពុងប្រឈមនឹងគ្រោះថ្នាក់ ដូច្នេះមធ្យោបាយចាំបាច់គឺត្រូវកែស្ថានការណ៍ដោយប្រាជ្ញា ។នាងប្តូរសម្លេងគ្រលរហើយខ្សឹបវិញថា”នៅទេ !”។

នាងទៅមើលគ្រប់ក្រឡរហូតដល់រកឃើញក្រឡប្រេងពិត។ នាងតាំងស្មារតីត្រលប់ទៅអុចចង្កៀងនៅចង្ក្រានឱ្យភ្លឺឡើង ហើយទើបនាងត្រលប់ទៅម្ដងទីធ្លានោះទៀតហើយយកប្រេងពេញមួយកំសៀវស្ពាន់ធំមួយព្រមទាំងរត់យកទៅដាំលើភ្លើង។ នៅពេលប្រេងពុះនាងបានយកទៅចោះគម្របស្បែកចាក់ចូលគ្រប់ក្រឡទាំងអស់ ។ពួកចោរដែលពួនចង្អៀតនៅខាងក្នុងត្រូវរលាករលួយស្លាប់អស់គ្មានសល់។ ពេលដែលកិច្ចការចប់សព្វគ្រប់ហើយនាងត្រលប់ទៅផ្ទះបាយវិញ ពន្លត់ចង្កៀងចាំមើលថានឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើង។

មួយស្របក់ក្រោយមកមេក្រុមចោរដឹងខ្លួន ហើយក្រោកទៅបើកបង្អួច។ ដោយសារឃើញសភាពស្ងៀមស្ងាត់ គេបានគប់គ្រាប់គ្រួសសំដៅក្រឡ រួចចាំស្ដាប់ ពេលដែលគ្មាននរណាម្នាក់ចេញមក មេក្រុមមួម៉ៅក៏ដើរចូលទៅក្នុងទីធ្លា។ ទៅដល់ក្រឡទីមួយក៏និយាយថា “អាចោលម្សៀតឯងដេកលក់?”។ គេធំក្លិនប្រេងក្ដៅក៏សង្ស័យបើកគ្របមើល ទើបដឹងថាគម្រោងការសម្លាប់អាលី បាបា របស់គេត្រូវបែកការហើយ។

កូនចៅខ្លួនបានស្លាប់អស់ហើយ និងបាត់ប្រេងអស់ពីក្រឡចុងក្រោយ ផង។មេចោរគ្មានមធ្យោបាយក្រៅពីរត់គេចខ្លួនដោយឡើងផ្លោះរបងជាច្រើនដំណាក់។ ម៉ូជាណា បានឮនិងឃើញរឿងទាំងនេះនាង រីករាយនឹងជោគជ័យរបស់ខ្លួននឹងចូលដេកបាត់ទៅ។

ថ្ងៃរះហើយអាលី បាបា ក្រោកពីដេកឃើញក្រឡប្រេងនៅទីធ្លានៅឡើយក៏ឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីឈ្មួញនោះមិនទាន់បរសេះចេញទៅទៀត។ ម៉ូជាណាក៏នាំម្ចាស់ប្រុសឱ្យទៅពិនិត្យមើលក្រឡទីមួយ។ពេលឃើញមនុស្សស្លាប់ក្រញង់នៅក្នុងនោះគាត់រន្ធត់ រត់ថយក្រោយដោយភ័យតក់ស្លុតជាខ្លាំង។ ម៉ូជាណាប្រាប់គាត់ពីដើមដល់ចប់ទាក់ទងនិងហេតុភេទនៃឈ្មួញនោះទើបអាលីបាបាដឹងថា គេមិនមែនជាឈ្មួញទេ។ នាងក៏ប្រាប់ទៀតថា៖

“មិនដឹងជាវានោះមកពីណាចង់បានអ្វីពីលោកម្ចាស់ទេប៉ុន្តែកន្លងមកច្រើនថ្ងៃហើយខ្ញុំបានរកឃើញស្នាមគំនូសដីសពណ៌សបន្ទាប់មកគឺពណ៌ក្រហមដូចជាមានអ្នកណាចង់គូសចំណាំផ្ទះយើង!តែខ្ញុំក៏បានទៅគូសផ្ទះអ្នកផងអោយដូចជាផ្ទះយើងដែរ!ប្រាកដណាស់គំនូសនោះមានទាក់ទងនឹងវានេះ!។”

អាលី បាបា កាត់យល់ថានាងជាទាសករមានតម្រិះពិបាករកនិងមានគុណជួយជីវិតខ្លួនផង ក៏បានផ្ដល់សេរីភាពឱ្យនាងដោយនិយាយថា ៖

“នាងម៉ូជាណាខ្ញុំបានជំពាក់ជីវិតនាងអាចចេញពីភាពជាទាសករពីពេលនេះទៅ!ចូរនាងទៅរស់នៅដោយសុខសាន្ត ចុះ!”

តែនាងមិនព្រមចាកចេញឡើយដោយលើកឡើងវិញថា៖

“លោកម្ចាស់ដ៏សប្បុរស!សូមទុកខ្ញុំក្នុងគ្រួសារនេះផង!ឥឡូវចោរនោះក៏វារត់រួចទៅបាន មិនដឹងនឹងមានអ្វីៗទៀតអត់ទេ!ខ្ញុំ ពេញចិត្តនឹងការពារលោកម្ចាស់!”

អាលីបាបាលឺ ហើយពេញចិត្តនាងណាស់ក៏អោយរង្វាន់ប្រាក់មួយចំនួនក្រែលហើយអោយម៉ូជាណាទទួលតំណែងថ្មីជាអ្នកគ្រប់គ្រងការងារផ្ទះលើពួកទាសករនានា។

ពួកគេកប់សពចោរនៅក្នុងសួនហើយរាប់ឃើញថាមានចំនួន៣៧នាក់។នាងជាម៉ូជាណាយករទេះសេះទៅលក់ចោលអស់ឯអាលីបាបានៅផ្ទះឯណេះក៏ចូលទៅដេករិះគិតពីគ្រោះថ្នាក់នោះដោយដឹងថាពួកនោះច្បាស់ជាក្រុមចោរព្រៃក្នុងចំណោម៤០នាក់ដែលខ្លួនបានឃើញនៅមុខរូងមាសប្រាកដណាស់។គាត់ គិតហើយ បារម្ភជានិច្ចថានៅបី នាក់ទៀតមិនទាន់ស្លាប់នៅឡើយមិនដឹងថាតទៅនឹងមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគ្រួសារនេះទៀតដែរទេ។

ចំណែកមេចោរនោះទោះត្រលប់ទៅរូងភ្នំជាមួយភាពឯកោរក៏មិនព្រមបំបាត់ការតាំងចិត្តថានឹងសម្លាប់អាលី បាបា អោយខាងតែបានដើម្បីសងសឹកឱ្យបក្សពួករបស់ខ្លួននោះដែរ។

ប៉ុន្មានខែក្រោយមក គេចាប់ផ្តើមផែនការថ្មីដោយកាត់សក់ កោរពុកមាត់ ស្លៀកពាក់ថ្លៃថ្នូរធ្វើដំណើរចូលក្រុងរកទិញដីនៅទល់មុខនឹងហាងរបស់កូនប្រុសអាលី បាបា។បន្ទាប់មក ក៏សង់ជាហាងរកស៊ីហើយវិលទៅរូងភ្នំជញ្ជូនរបស់របរមានតម្លៃ និងសំពត់ សូត្រជាច្រើន បើកហាងនោះលក់ដូរធ្វើដូចជាអ្នករកស៊ីនានាដាក់ឈ្មោះខ្លួនឯងថា កូជា ហាស្សាម ។

មិនយូរប៉ុន្មានគេក៏បានសម្រេចក្នុងការទំនាក់ទំនងរាប់អានជាមួយកូនប្រុសរបស់អាលី បាបា ។យូរៗទៅចោរនោះក៏រកបានមធ្យោបាយសុំកូនប្រុសនោះទៅលេងសួរសុខទុក្ខដល់អាលី បាបាជាឪពុកដល់ផ្ទះ។

អាលី បាបា ចង់បង្ហាញតបពីសន្ដានចិត្តល្អចំពោះមិត្ត ភក្តិជំនួញរបស់កូនប្រុសខ្លួនក៏បានអញ្ជើញគេទៅផ្ទះខ្លួនឥតសង្ស័យនិងទទួលរាក់ទាក់ទៀត។

ល្ងាចឡើងឈ្មួញនេះធ្វើល្បិចលាបម្រុងចាកចេញទៅវិញធ្វើអោយ អាលី បាបា នឹកឃើញឃាត់គេភ្លាមថា៖

“តើប្រញាប់ទៅណាដោយតក់ក្រហល់មិននៅបរិភោគអាហារពេលល្ងាចជាមួយខ្ញុំ?”

បុរសជាឈ្មួញធ្វើជាបដិសេធដោយនិយាយថា គេមានហេតុផលមួយ។ ដោយសារអាលី បាបា ចង់ឃាត់គេឱ្យនៅបរិភោគអាហារពេលល្ងាចដោយក្តីរាប់អាននិងរឹកពារស្លូតបូតរបស់គេ ក៏ជជីកសួរពីហេតុផលនោះ។

ឈ្មួញនោះក៏ឆ្លើយថា ៖ “លោកម្ចាស់ តាមពិតខ្ញុំទើសទាល់ខ្លាចក្រែងលំបាកម្ចាស់ផ្ទះព្រោះតែខ្ញុំប្លែកខុសគេត្រង់មិនអាចបរិភោគអាហារដែលមានដាក់អំបិលទេ”។

អាលី បាបា ស្ដាប់ហេតុផលហើយក៏ឆ្លើយតប ៖

“បើនោះជាការពិត គ្មានអ្វីត្រូវព្រួយទេ!ដោយក្តីរាប់អានរបស់យើង យប់នេះទាំងសាច់ និងនំប៉័ងដែលយើងបរិភោគគឺគ្មានជាតិអំបិលឡើយ”។

ឈ្មួញដឹងថាឱកាសដល់ហើយក៏ងក់ក្បាលទទួលតាមសំណើម្ចាស់ផ្ទះភ្លាមនិងដោយរីករាយបំផុត។អាលីបាបាម្នីម្នាចូលទៅខាងចង្ក្រានបង្គាប់នាងម៉ូជាណាអោយចាត់ចែងពួកទាសករចម្អិនអាហារតែហាមបង់អំបិលដែលប្រការចម្លែកប្លែកពីប្រក្រតីនេះធ្វើឱ្យនាងនឹកងឿងឆ្ងល់។

នាងក៏មិន អាចអត់ទ្រាំបាន សួរថា ៖

“មានមនុស្សដែលបរិភោគអាហារសាបឈឹងមិនដាក់អំបិលដែរ?”

ម្ចាស់ប្រុសតបដោយឥតខ្វល់ខ្វាយ៖

“គេជាឈ្មួញស្លូតត្រង់រាប់អានកូនប្រុសខ្ញុំ! ដូច្នេះនាងបំពេញបំណងគេទៅ”។

នាងទទួលយល់ព្រមតែអត់ទ្រាំនឹងការចង់ឃើញមុខជនចម្លែកនេះមិនបាន ក៏ធ្វើជាជួយលើកអាហារ ជាមួយទាសករផ្សេង ទៅទីនោះ។នាងមើលហាស្សាមដោយពិនិត្យពិច័យទីបំផុតនាងឃើញគេមានលាក់កូនកាំបិតស្នៀតនៅក្នុងសំលៀកបំពាក់។ នាងភ្ញាក់ព្រើតខំរិះរកនឹកពីភិនភាគគេទើប ស្គាល់ថា កូជា ហាស្សាម ជាមេក្រុមចោរដដែលដែលធ្លាប់ពុតជាអ្នកលក់ប្រេង។

នាងនឹកក្នុងចិត្តថា៖

“បុរសកំណាចនេះនៅតែចិញ្ចឹមចិត្តចង់សម្លាប់ម្ចាស់ប្រុសរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងបំផ្លាញផែនការអកុសលរបស់គេនេះ!គេមិនដាក់អំបិលក្នុងម្ហូបប្រាកដណាស់មិនចង់អោយអ្នកណាហូបម្ហូបគិតពីហូបស្រានឹងអាលស្រវឹងងាយ!”។

នៅពេលម្ហូបចម្អិនរួចរាល់ហើយពិធីលៀងភ្ញៀវចាប់ផ្ដើម។ នៅក្នុងបន្ទប់អាហារមានតែ កូជា ហាស្សាម ជាមួយអាលី បាបា និងកូនប្រុសរបស់គាត់ ។មេចោររូបនេះពិតជាមានបំណងឱ្យពួកគេស្រវឹងលឿន ដូច្នេះគេមិនអោយបង់អំបិលធ្វើអោយឳពុកកូននោះមិនអាចបរិភោគអ្វីកើតក្រៅតែពីផឹកស្រាឆាប់ស្រវឹងនឹងអាលខ្លួនអាចចាក់សម្លាប់ពួកគេចោលទាំងពីរនាក់ដោយមិន អាចតដៃ។

គេមិនដឹងទេថា ដើម្បីការពារប្រការនេះនាង ម៉ូជាណា បានស្លៀកពាក់ដូចនារីរាំរបាំ យកខ្សែរចងចង្កេះហើយសៀតកូនកាំបិតដងប្រាក់មួយ និងប្រាប់អេបដាឡាទាសករម្នាក់ទៀត ឱ្យយកកូនស្គរចេញទៅសំដែងជូនម្ចាស់ប្រុសនិងភ្ញៀវរបស់គាត់ជាមួយនាង។

អេបដាឡាយកស្គរមកលេងពីមុខ ម៉ូជាណា រហូតដល់មាត់ទ្វារទើបគេឈប់វាយស្គរ ហើយម៉ូជាណា ចូលទៅឱនលំទោនគោរពម្ចាស់និងភ្ញៀវ។ អាលី បាបា បង្គាប់ថា “ចូលមកម៉ូជាណា ហើយសំដែងឱ្យ កូជា ហាស្សាម មើលថានាងចេះអ្វីខ្លះទៅ” និយាយហើយគាត់ងាកទៅប្រាប់ កូជា ហាស្សាម “នាងជាមេផ្ទះរបស់ខ្ញុំ”។

កូជា ហាស្សាម មិនសប្បាយចិត្តទេព្រោះគេខ្លាចគម្រោងការសម្លាប់ អាលី បាបា នឹងត្រូវខកខានដោយសារការសំដែងនេះ ប៉ុន្តែដើម្បីកុំអោយអ្នកផងសង្ស័យ គេធ្វើពុតជាអន្ទះសាចង់ឃើញការសំដែងរបស់ ម៉ូជាណា យ៉ាងខ្លាំង។

អេបដាឡា ចាប់ផ្ដើមលេង ឯម៉ូជាណាចាប់ផ្ដើមរាំ។ នាងរាំជាច្រើនបទហើយពេលខ្លះដកកូនកាំបិតដងប្រាក់ចេញមកគ្រវីគ្រវាត់ ពេលខ្លះភ្ជង់ដើមទ្រូងខ្លួនឯង ពេលខ្លះភ្ជង់ម្ចាស់របស់នាង។

ភ្លាមនោះនាងកញ្ឆក់ស្គរពីអេបដាឡា ដោយប្រើដៃឆ្វេង ហើយកាន់កូនកាំបិតដៃស្ដាំ ហុចស្គរទៅម្ចាស់របស់នាង។ អាលី បាបា និងកូនប្រុសដាក់មាសមួយដុំនៅលើស្គរ ហើយកូជា ហាស្សាម ឃើញថានាងនឹងមករកខ្លួន ក៏លូកដៃបម្រុងទាញកាបូបចេញមកដើម្បីផ្ដល់អំណោយដល់នាង ប៉ុន្តែខណៈដែលគេលូកដៃចូល ម៉ូជាណា តាំងស្មារតីបុកកាំបិតមួយទំហឹងចាក់សំដៅបេះដូងគេអោយមេចោរដួលដេកទៅក្រោយស្លាប់ភា្លមមួយរំពេជ។

អាលី បាបា ស្រឡាំងកាំងឯកូនប្រុសស្រែកដោយរន្ធត់ថា៖

“នាងបង្កគ្រោះដល់ពួកយើងហើយ!នាងសម្លាប់គេហើយព្រះ អើយ!”

ម៉ូជាណា តបម្ចាស់វិញដោយឥតសង្ស័យ៖

“គឺដើម្បីការពារលោកម្ចាស់ទេ !សូមមើលនេះទៅ!”

នាងទាញកូនកាំបិតដែលឈ្មួញក្លែងក្លាយនេះបានលាក់ចេញមកបង្ហាញម្ចាស់។ នាងបន្ត ថា៖

“លោកម្ចាស់! ភ្ញៀវដែលលោកម្ចាស់កំពុងរីករាយជាមួយមានលាក់អ្វីនឹងខ្លួន!ហើយតើលោកម្ចាស់ចាំមុខគេទេ? ចំណែកដែលគេធ្វើពុតជាមិនបរិភោគអាហារមានអំបិលព្រោះមិនចង់អោយលោកម្ចាស់មានអ្វីផ្សេងបរិភោគទៀតក្រៅពីស្រា!តាមពិតមើលគេទៅ! គេជាឈ្មួញប្រេងក្លែងក្លាយ កាលប៉ុន្មានថ្ងៃមុន ជាមេនៃចោរក្នុងពាងទាំង៣៧នាក់នោះ!គេមិនបោះបង់គំនិតសម្លាប់លោកម្ចាស់សោះ!ដូច្នេះខ្ញុំ ត្រូវតែសម្លាប់គេ!”។

អាលី បាបា ភ្ញាក់ព្រើតចំពោះគ្រោះថ្នាក់ដែលទើបតែរំលងទៅថ្មីៗនេះ។គាត់នឹកដឹងគុណម៉ូជាណា ជាពន់ពេកដែលនាងបានសង្គ្រោះជីវិតរបស់គាត់ ជាថ្មី។

គាត់ហៅកូនប្រុសមកប្រាប់ថា៖

“ម៉ូជាណាជាស្ត្រីដ៏ល្អ!ចូរគុណសងគុណនាងដោយអោយនាងរស់នៅជាស្ត្រីរបស់កូនក្នុងជីវិតនេះ!មួយទៀតមាននាងនៅទីនេះនាងអាចការពារគ្រួសារនេះដោយបញ្ញានិងភាពក្លាហានរបស់នាងបាន!ពុកសង្ស័យថាក្រុមចោរនោះនៅមានគ្នាពីរនាក់ផ្សេងទៀតដែលមិនទាន់ស្លាប់នៅឡើយកូន!”

កូនប្រុសមិនបដិសេធអ្វីឡើយដោយព្រមតាមឳពុកទាំងអស់។ដូច្នេះហើយគាត់ក៏សម្រេចផ្សំផ្គុំនាងជាមួយកូនប្រុសរបស់គាត់ក្រោយពីថ្ងៃកើតហេតុនោះយ៉ាងអ៊ឹកធឹក។

ច្រើនឆ្នាំក្រោយមក អាលី បាបា សំងំចាំដំណឹងពីចោរពីរនាក់ទៀតមិនឃើញមានអ្វីកើតឡើង ក៏សាកល្បងចេញទៅរូងភ្នំនោះពិនិត្យមើល។

គាត់និយាយថា “បើក សេសាម!” ដើម្បីបើកទ្វារ។

ស្ថានការណ៍ទីនោះគ្មានអ្វីថ្មី ឡើយប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះជាសញ្ញាថា ធ្វើអោយគាត់ដឹងថា តាំងពីមេក្រុមចោរស្លាប់ទៅមិនដែលមាននរណាចេញចូលមកទីនេះទេ ដូច្នេះបានន័យថាលែងមានចោរពីរនាក់នោះទៀតហើយ។

គាត់ដឹកមាសតាមដែលគាត់អាចយកបានត្រលប់ទៅក្រុងវិញ។

ពេលចូលវ័យចាស់ជរាជិតស្លាប់ គាត់បានប្រាប់កូនប្រុសគាត់ពីអាថ៌កំបាំងនៃរូងភ្នំនោះ និងបាលីបើកទ្វារផងដែរ។កូនប្រុសរបស់គាត់ក៏បន្តវេនទៅដឹកទ្រព្យនោះមក ដូច្នេះហើយកូននិងចៅជំនាន់ក្រោយរបស់អាលី បាបា បានរស់ក្នុងភាពស្ដុកស្ដម្ភរហូតតរៀងទៅ៕

ចប់

ចុចអាន អាឡាដាំងនិងចង្កៀងទិព្វ

រឿង នាង Cinderella

YaraMST — Sun, 20 Mar 2022 06:29:41 +0000

Cinderella ជាកូនស្រីនៃគ្រួសារអ្នកជំនួញម្នាក់ ប្រកបដោយជីវភាពធូរធាររស់នៅសុខដុមរមនា លើវិមានស្កឹមស្កៃមួយ គួរឱ្យអ្នកផងច្រណែនចង់បាន។

នាងជាកូនតែម្នាក់គត់ដែលមានសម្រស់ចិត្តនិងកាយ ល្អព្រមគ្នានាង ឧស្សាហ៍ព្យាយាម ចេះការកិច្ចទំាងពួងក្នុងផ្ទះ នាងស្រលាញ់អាណិតសត្វនិងស្និទ្ធស្នាលជាមួយធម្មជាតិ។

ឳពុកនាង បានបង្រៀនលេខការទូទាត់រកស៊ី ឯម្តាយបានបង្វឹកនាង អានសៀវភៅជាច្រើន ឱ្យមានទស្សនវិទ្យាល្អចំពោះជីវិត។

នាងជាក្មេងពេញដោយទស្សនៈវិជ្ជមាននិងក្រោកឡើងមករាល់ថ្ងៃថ្មីជាមួយភាពញញឹម។ ម្តាយនាងប្រាប់ថា ប្រសិនយើងញញឹមទៅកាន់ពិភពលោក លោកនេះនឹងញញឹមដាក់យើង។

នាងតែងតែ ញញឹមជាមួយធម្មជាតិ បុប្ផាចម្រុះពណ៌ហើយនិងហ្វូងសត្វហើរច្រវាត់ទាំងអស់នោះ រហូតដល់ពួកគេក្លាយជាមិត្តរបស់នាង។

តែកម្មផលជីវិតបានឈានដល់ ថ្ងៃមួយ នាងក្រោកមក ជាមួយសុបិនដ៏អាក្រក់….នាងតូចញញឹមមិនចេញ ហើយផ្កានានានៅមាត់បង្អួចក៏ស្រពោន។

នាងមានប្រផ្នូលផ្លូវចិត្តមិនល្អហើយរត់ចុះមកក្រោម។

ថ្ងៃ នោះហើយ ដែលអ្នកបម្រើប្រាប់មកថា ម្ដាយនាងបានទទួលមរណភាពក្នុងដំណើរទៅកាន់ទីក្រុងផ្សេងមួយដើម្បីចូលរួមជាមួយពិធីបុណ្យរបស់សាច់ញាតិ។

ទោះបីនាងតូចកើតទុក្ខសោយសោកធ្វើអោយបុប្ផាទាំងឡាយមិនអាចរីកបានអស់ជាច្រើនវេលាតែនៅទីបំផុតសុភមង្គលវិលមកវិញព្រោះលោកឪពុកបានស្រលាញ់ថ្នាក់ថ្នមនាងហើយព្រមលះបង់រាល់ការធ្វើជំនួញនៅ ស្រុកឆ្ងាយរស់នៅតែមួយនាងជារឿងរហូត។

តាមថា គ្រួសារនេះ មានទ្រព្យសម្បត្តិរហូតដល់ចាយវាយមិនចេះអស់នោះឡើយ ទោះបីឳពុកនាងលែងធ្វើជំនួញក្នុងជីវិតនេះ ។

ប៉ុន្តែកម្មមួយមកដល់ គឺឳពុកនាងត្រូវបានទាក់ទាញដោយស្ត្រីមេម៉ាយជាអភិជនម្នាក់ដែលមានសិល្បសាស្ត្រធ្មប់ អាចធ្វើមន្តអាគមពង្វក់ ចិត្តបាន។

«សែនដឺរ៉េឡានាងជាក្មេងល្អណាស់ នាងសមណាស់ជាកុលស្រ្តីសោយសុខក្នុងពិភពលោកនេះ!»

ជារៀងរាល់ថ្ងៃពេលស្ត្រីមាយានោះមកលេងផ្ទះនាង គេតែងនិយាយទន្ទេញលោមចិត្តដដែលៗបែបនេះ ជានិច្ចកាលធ្វើ អោយឳពុកសែនដឺរ៉េឡាយល់ថាគាត់អាចរកឃើញអ្នកណាម្នាក់មកជួយបំពេញភារកិច្ចជាម្ដាយអោយសែនដឺរ៉េឡាបានហើយ។

«ពុកនិងរៀបការមីងនោះមកធ្វើជាម្តាយរបស់កូន ហើយកូនដើមទាំងពីររបស់គេ នោះមកធ្វើជាបងប្អូនរបស់កូនកំដរកូនលេង!!»

ឳពុកនាងយល់ថា ក្មេងស្រីជំទង់មា្នក់មានរឿងអាថ៌កំបាំងជាច្រើនដែលមិនអាចសាកសួររំលែកយោបល់ពីឳពុកបានទេ ដូច្នេះហើយគាត់គិតថានាងត្រូវការមានម្តាយជាចាំបាច់។

គាត់បាន រៀបការស្ត្រី នោះមកក្នុងគ្រួសារហើយ ក៏យល់ព្រមទទួលទំនុកបម្រុងកូនដើមទំាងទ្វេរនោះផង។

ដោយសារតែស្ត្រីនោះជាអ្នកឡូយឆាយចាយវាយមិនចេះទុកដាក់ ខ្ជះខ្ជាយប្រើអ្នកបម្រើសព្វគ្រប់ បែបយ៉ាង មិនពាល់ការផ្ទះមិនចេះសន្សំសំចៃ ទ្រព្យសម្បត្តិក៏ចាប់ផ្ដើមខើចខ្លីក្នុងពេលយ៉ាងឆាប់។

លោកឳពុកក៏បង្ខំចិត្តចេញដើរកាប៉ា់ល់សារជាថ្មី ដើម្បី រកចំណូលមកបន្ថែម។ យប់នោះសែនដឺរ៉េឡាបានទៅកាន់បន្ទប់របស់ឪពុកដើម្បីជួយរៀបចំសម្ភារៈធ្វើដំណើរ ក្នុងជំនួញដែលប្រើពេលរាប់ខែ។

«លោកពុកអើយ!កូនមិនចង់អោយថ្ងៃស្អែកចូលមកដល់ឡើយ!»

ឪពុកក៏អង្អែលក្បាល កូនស្រីហើយផ្ដាំដូច្នេះថា៖

«សែនដឺរ៉េឡាអើយ!ជីវិតជួនពេលខ្លះមិនមែនជាជម្រើសទេ!!!តែយើងត្រូវជំនៈឆ្លងកាត់វា!គ្មានមហាសមុទ្រណាមួយអាចកាត់ផ្ដាច់ពុកអោយឈប់នឹកកូនបានឡើយ!»

«ដូច្នេះហើយកូនត្រូវទៅតាមថែទាំពុក!»នាងតវ៉ាដោយទឹកមុខស្មោះត្រង់។

«កូន ជាកូនស្រីត្រូវនៅថែរក្សាផ្ទះ! ដើរតាមសមុទ្រមានឧបសគ្គច្រើន ហើយធ្វើអោយប៉ះពាល់ដល់រូប សម្រស់របស់កូន!»

«កូនមិនខ្លាចនឹងការលំបាកទំាងឡាយទេ!»

«ដូច្នេះក៏ត្រូវនៅទីនេះសិក្សាចំណេះទាំងឡាយ សម្រាប់ អនាគត!»

«ហេតុអ្វីជីវិតមនុស្សត្រូវរៀនច្រើនម្ល៉េះ?!»

«ព្រោះថាមានទង្វើល្អៗជាច្រើនទៀត ដែលយើងអាចធ្វើបានតែយើងមិនចេះ !»

ពីពេលនោះមកនាងលែងបានជួបពុកនាងជារៀងរហូត។

អ្នកខ្លះផ្ដល់ដំណឹងមកថាកាប៉ាល់នោះលិច។ អ្នកខ្លះនិយាយថាក្រុមជំនួញបានប្រទះនឹងចោរសមុទ្រហើយអ្នកខ្លះអះអាងថាពុកនាងជាប់នៅលើកោះដាច់សង្វែង។

ម្ដាយចុងនាងបានបណ្ដេញឈ្នួលចេញអស់តាំងពីពុកនាងទើបតែចេញដំណើរហើយការងារផ្ទះគ្រប់បែបយ៉ាងត្រូវធ្លាក់មកលើនាង។

មិន យូរប៉ុន្មានស្ត្រីនោះបាននាំដំណឹងមកប្រាប់នាងអោយរៀបចំកាន់ទុក្ខឪពុកទៀត។

«ពុកខ្ញុំមិនស្លាប់ទេមីងដឹងហើយថាពូកចាំមនុស្សល្អ!»

«បាន!ឯងនៅបន្តការស្រមៃនោះទៀតចុះក្មេងល្ងង់តែឯងត្រូវដូរវាំងននទំាងអស់ក្នុងផ្ទះអោយទៅជាពណ៌ស!»

ស្ត្រីនោះសើចចំអកអោយនាងហើយបានចាកចេញ។គាត់បានជោគជ័យក្នុងការកាន់កាប់ផ្ទះនេះនិងបានម្ចាស់ផ្ទះមកធ្វើជាអ្នកបម្រើទៀត។

បន្ទាប់ពីពេលនោះមក សែនដឺរ៉េឡានាងបានរស់នៅកំព្រារងាគ្មានអ្នកយល់ចិត្ត ជាមួយម្ដាយចុងអាក្រក់ និងបងស្រីជាកូនដើមទាំងពីរនាក់របស់ស្ត្រីនោះ។

ដោយសារសែនដឺរ៉េឡាជាក្មេងស្រីដ៏ល្អនិងមានសម្រស់ស្អាត នាងទទួលបានការច្រណែននិន្ទាពីនារីទំាងបីនោះតំាងពីថ្ងៃដំបូងដែលពួកគេបានឃើញនាងរស់នៅដោយសុភមង្គលនោះម្ល៉េះ។

ពេលនេះឳពុកនាងលែងនៅ ពួកគេបានបង្ហាញភាពរឹស្យាលើនាងពេញទំហឹង។

ម្ដាយចុងបានដាក់បញ្ជាថា៖

«សែនដឺរ៉េឡាជារៀងរាល់ព្រឹកឯងត្រូវក្រោកមុនពេលថ្ងៃរះ ហើយដងទឹកនៅឯស្ទឹងមកដាំកម្ដៅត្រៀមសម្រាស់ពួកយើងងូត សម្អាតខ្លួន។ចូលព្រៃកាប់អុសមកដាក់ក្នុងឡកម្ដៅ បោសសំអាតផ្ទះ ធ្វើអាហារនិងបោកសំលៀកបំពាក់!»

សែនដឺរ៉េឡាដែលតែងតែចូលចិត្តការងារទំាងនេះបែរជាយល់ថានាងពេញចិត្តនិងជីវិតរវល់នេះហើយរាល់ពេលចេញទៅដងទឹកនាងអាចកម្សាន្តជាមួយនឹង ធម្មជាតិប្រកបដោយសេរីភាព។

នាងតែងតែធ្វើការផងច្រៀងលេងផងយ៉ាងសប្បាយរីករាយធ្វើ អោយអ្នកដែលព្យាបាទនាងកាន់តែកើតចិត្តក្រហល់ក្រហាយក្រហាយនៅមិនសុខ។

ពួកគេបានបង្កើនការព្យាបាទសែនដឺរ៉េឡា យ៉ាង ធ្ងន់ធ្ងរដោយអោយនាង ដេរសូម្បីតែសំលៀកបំពាក់ ចាក់សោមដៃស្រោមជើងខែរងាសម្រាប់ពួកគេមិនអោយនាងបានគេង ដោយកំណត់អោយហើយរួចរាល់ទាន់មុនថ្ងៃរះ។

យប់ នោះនាងត្អូញប្រាប់សត្វស្លាបថា តើនាងអាចចាក់ស្រោមដៃទាំងពីរគូរធ្វើម៉េចនឹងទាន់ទៅដូច្នេះហើយទើបសត្វស្លាបជាមិត្តបានហើរទៅរកពាំស្រោមដៃមកអោយនាងបី គូរធ្វើអោយនាងមានពេលវេលាសម្រាកគ្រប់គ្រាន់។

សុភមង្គលនិងភាពស្ងប់សុខរបស់នាងធ្វើ អោយម្ដាយនិងកូនកាន់តែស្អប់នឹងច្រណែនទ្វេឡើង។

…រហូតដល់ថ្ងៃមួយមន្ត្រីវាំងដែលធ្លាប់ស្គាល់ឪពុកនាងបានមកដល់ ផ្ទះដើម្បីអញ្ជើញកូនស្រីផ្ទះនេះទៅចូលរួម ពិធីជប់លៀងដ៏ធំមួយនៅក្នុងរាជវាំង។

«ពិធីនេះតាមពិតព្រះរាជាមានបំណងចង់ស្វែងរកព្រះនាងសម្រាប់រាជបុត្ររបស់ព្រះអង្គដែលមានវ័យ១៨វស្សាទៅហើយមិនដែលចាប់ចិត្តមេត្រីលើស្ត្រីណាម្នាក់ទាល់តែសោះ!ការ អញ្ជើញនេះគឺសម្រាប់តែផ្ទះដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះនិងមានកូនស្រី ស្អាតតែប៉ុណ្ណោះ!ចំណែកសែនដឺរ៉េឡាជាស្រីស្អាតបំផុតប្រចាំទីក្រុងតូចនេះ»

លឺមន្ត្រីលួចខ្សឹបប្រាប់សែនដឺរ៉េឡាដូច្នោះម្ដាយចុងចាប់ផ្ដើមបង្កើតបាននូវផែនការខ្មៅកខ្វក់។

«ចុះកូនខ្ញុំទាំងពីរ លោកម្ចាស់អនុញ្ញាតអោយទៅដែរទេ?!»

គាត់សួរដោយការគួរសមតែគាត់មិនដែលគិតឡើយថានឹងអនុញ្ញាតអោយសែនដឺរ៉េឡាបានទៅបង្ហាញមុខដ៏ស្អាតរបស់នាងនៅក្នុងពិធីដ៏វិសេសនោះ។

មន្ត្រីក្រឡេកមកមើលនារីកម្ជិលទំាងពីរក៏មិនត្រូវចិតត្តជាស្រេចទៅហើយនូវរូបរាងកម្ពស់កំពប៉ុន្តែគាត់ពិបាកក្នុង ការបដិសេធក៏ ងក់ក្បាលដោយទើសទាល់។ពេល មន្ត្រីចេញទៅបាត់ ម្ដាយចុង កំណាចព្រមានថានឹងអនុញ្ញាតឱ្យនាងទៅលុះ ត្រាតែនាងអាចដេរអាវថ្មីៗអំពីសូត្រមកអោយបងស្រីទាំងពីរសិន។

សែនដឺរ៉េឡានឹកដល់សម្តីអ្នកម្ដាយដែលថាខ្លួនជាចរិតសក្តិសមជាងគេនិងក្លាយជាព្រះនាង នាងក៏មានការអត់ធ្មត់ជាខ្លាងក្នុងការធ្វើតាមបញ្ជាម្ដាយចុងហើយសង្ឃឹមថានឹងបានទៅដល់ដោយនាងបានឆ្លៀតរើសយកស្លៀកពាក់ចាស់ៗរបស់ម្ដាយនាងមកកាត់ធ្វើរ៉ូបសម្រាប់ខ្លួនឯងដែរ។

ពេលល្ងាចនាងត្រូវបានគេបញ្ជាអោយធ្វើសក់សម្រាប់បងស្រីកម្ជិលទាំងពីរទៀត។

ទម្រាំពួកគេបានរួចរាល់ហើយឡើងរទេះសេះទៅកាន់ទីក្រុងដើម្បីចូលរួមកម្មវិធីពេលយប់នាងសែនដឺរ៉េឡាឡើងមកកាន់បន្ទប់នាងវិញក៏ឃើញថារ៉ូបរបស់នាងត្រូវម្ដាយចុងកាត់បំផ្លាញដាច់ដោចអស់ទៅហើយ។

ពេលនេះនាងទើបតែយល់ច្បាស់ថា ពួកគេមានបំណងចង់បន្សល់ទុកសែនដឺរ៉េឡានៅផ្ទះតែម្នាក់ឯង ។

នាងមានអារម្មណ៍ថាសោកស្តាយជាខ្លាំងចំពោះឱកាសនេះ ហើយក៏មិនអាចទប់ការស្រពោនចិត្តបាន ព្រោះនាងតែងមានគោលបំណងបានឃើញរាជបុត្រ។

សែនដឺរ៉េឡា អង្គុយយំខ្សឹកខ្សួលនឹកដល់ម្តាយឳពុកនាង។

រំពេចនោះទេពអប្សរមួយ អង្គលេចចេញមក។

គាត់មានរាងធាត់តែទឹកមុខញញឹមជាមួយដំបងទិព្វតូចឆ្មាក្នុងដៃ។

«កុំយំសែនដឺរ៉េឡា! ម៉ែទេពធីតានឹងចាត់ការអោយនាងបានទៅជប់លៀងនឹងគេ ព្រោះនាងជាគូព្រេងរាជបុត្រហើយ!»

ប៉ុន្តែសែនដឺរ៉េឡានៅតែយំ។

នាង និយាយថា៖

“ម៉ែទេពធីតាដឹងទេ?ខ្ញុំមិនមានរ៉ូបសូត្រពាក់សម្រាប់ទៅកាន់ទីនោះ ទេ!សូត្ររបស់ម្តាយខ្ញុំ ខ្ញុំបានប្រមូលមកច្នៃជារ៉ូបធំមួយនេះ វាស្អាតខ្លាំងណាស់ វាធ្វើ អោយខ្ញុំមានជំនឿ ចិត្តដូចមានគាត់មកតាមខ្ញុំ តែពេលនេះវាត្រូវគេបំផ្លាញហើយ! »នាងយំម្ដងទៀត។

ម្ដាយទេពអប្សរបានអង្អែលស្មានាងហើយអះអាងភ្លាម៖

«ម៉ែអាចធ្វើវាបាន សម្រាប់នារីល្អដូចនាង!»

គាត់បានគ្រវីដំបងវេទមន្ត ទៅជប់ប្ដូរផ្លាស់ប្តូរសម្លៀកបំពាក់អោយនាង។

សែនដឺរ៉េឡាជូតទឹកភ្នែកហើយឈ្ងោកសម្លឹងទៅ ទៅរ៉ូបថ្មីភ្លឺផ្លេកពណ៌ខៀវខ្ចីរបស់នាង។វាភ្លឺដូចជាដាំត្បូងពេជ្ររាប់ពាន់គ្រាប់គឺវាស្អាតដូចជាវត្ថុទិព្វ។

នាងហារមាត់ធំៗព្រោះរំភើប៖

«ហូ!វាស្រស់ស្អាតអ្វីម៉េ្លះ ទេ!»

នាងនិយាយទាំងភ្លេចរឿងសោយសោក។

ម្ដាយទេពអប្សរបានលូកដំបងមកប៉ះជើងនាង ហើយក៏លេចចេញនូវស្បែកជើងកញ្ចក់ដ៏ភ្លឺ រន្ទាលទៀត។

«កូនអើយ!នាងពិតជាព្រះនាងនៃរាត្រីនេះ!»

សែនដឺរ៉េឡាខ្ទប់មាត់ រំភើបចិត្តពន់ពេក។នាងគ្រវីខ្លួនហើយសម្លឹងខ្លួនឯងដោយរីករាយ។មិនបានប៉ុន្មាននាងអស់សង្ឃឹមសារជាថ្មីពេលអើតទៅក្រៅបង្អួច។

មេឃងងឹតហើយ ។…….នៅនាយសែនឆ្ងាយ នាងឃើញកំពូលព្រះរាជវាំងដែលពេញដោយពន្លឺនៃភាពរីករាយ។

បងស្រីនិងម្តាយចុងកំណាចនៅទីនេះហើយនាងដឹង។

នាងបែរមកវិញយឺតៗហើយនិយាយតម្អូញ៖

«ម៉ែទេពអប្សរអើយ!ខ្ញុំនឹងទៅរាជវាំងដោយរបៀបណាទៅ យើងគ្មានរទេះសេះឡើយ»

សត្វកណ្តុរ៦កំពុងរត់លេងនៅក្បែរល្ពៅមួយផ្លែក្នុង សួន។

ទេពអប្សរហើយលើកដំបងទិព្វចង្អុលទៅពួកគេ។

វេទមន្តរបានធ្វើអោយសត្វកណ្តុរបានក្លាយជាសេះខ្មៅភ្លឺចាំងបួន ២ទៀតក្លាយជាអ្នកបរម្នាក់និងអ្នកបើកទ្វារម្នាក់ ឯផ្លែល្ពៅក្លាយទៅរទេះមាសមួយយ៉ាងវិចិត្រ។

សែនដឺរ៉េឡាបើកភ្នែកធំៗដោយក្តីសប្បាយរីករាយហួសនឹងថ្លែង។

«ឡើងទៅកូនស្រីម្តាយ!នាងនឹងបានជួបព្រះបុត្រាមិនខានទៅៗ!»

នាងញញឹមហើយឈានឡើងលើរទេះដូចព្រះនាងពិតៗទាំងដំណើរនិងសម្រស់ចរិយាមារយាទ។

មុនពេលចាកចេញម្ដាយទេពអប្សរបាននិយាយផ្តាំយ៉ាងម៉ត់ចត់ថា៖

«មាសម្តាយ, មន្តអាគមនេះនឹងមានឥទ្ធិពលបានត្រឹមតែពាក់កណ្ដាលអាធ្រាត្រប៉ុណ្ណោះ!នាងត្រូវវិលមកវិញអោយបានមុនម៉ោង១២អាធ្រាតពុំនោះទេ អ្វីៗនឹងក្លាយជារូបរាងដើមមិនខាន!»

ត្រូវឈានទៅដល់ផ្ទះនោះ! »
«ចាស៎!»
រទេះកណ្ដុរផាយដូចហោះឆ្ពោះទៅរកគោលដៅ។មិនយូរប៉ុន្មានស្រីតូចសែនដឺរ៉េឡាបានមកដល់ព្រះបរមរាជវាំង ហើយដោយសារតែគេឃើញនាងមានជំនិះព្រមទាំងសំលៀកបំពាក់ស្អាត ប្រណិត អ្នកយាមបានបើកអោយចូលភ្លាមទោះបីនាងបានហួស ម៉ោងអនុញ្ញាតត្តិអោយចូលក៏ដោយ។

នៅ ពេលដែលសែនដឺរ៉េឡា បានចូលដល់សាលធំនៃព្រះបរមរាជវាំង, អ្នករាល់គ្នាហាក់ត្រូវភាំងស្មារតីដោយភាពស្រស់ស្អាតរបស់នាង។គ្រប់គ្នាងាកមកមើលនាងទោះគេមិនស្គាល់ថានាងជាកូនមហាមន្ត្រីរឺអ្នកជំនួញណាក៏ដោយ។

សូម្បីតែម្ដាយចុងនិងបងស្រីកំណាចរបស់នាង ក៏ពិតជាមិនអាចចំណាំនាងបានដែរ។ពួកគេស្ទើរតែរន្ធត់ចិត្តចំពោះរ៉ូបនឹងស្បែកជើងគ្រីស្តាល់របស់នាង។

តើ អោយពួកគេគិតថាអ្នកដែលស្ថិតនៅក្នុងសម្លៀកបំពាក់ស្អាត និងស្បែកជើងមហាស្អាត នេះជានាងម៉េចនឹងកើតទៅ?

ព្រះរាជបុត្រដ៏ស្រស់សង្ហាក៏បានឃើញនាង ហើយបានធ្លាក់នៅក្នុងសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះនាងដែលជាស្នេហាបរិសុទ្ធដំបូងក្នុងជីវិត។

ទ្រង់បានញែកកាត់ហ្វូងស្ត្រី ក្មេងអភិជនទាំងអស់ រាជវង្សានុវង្ស ហើយបោះដៃទៅរកនាង៖

«ព្រះនាងចង់រាំទេ? “

«ខ្ញុំម្ចាស់ពុំមែនជារាជវង្សានុវង្សឡើយក្រាបទូល!»

«តែនាងពិតជាអស្ចារ្យជាងពួកគេទៅទៀត!នាងអោយកិត្តិយសឡើង រាំនឹងយើងបានទេ?!»

ហើយសែនដឺរ៉េឡាដែលសែនពេញចិត្តចំពោះចិត្តស្រឡាញ់បានឆ្លើយតបតិចៗថា៖

«ចាស៎!»

ព្រះអង្គម្ចាស់រាំជាមួយនាងពេញមួយយប់ដោយលែងខ្វល់ពីនរណាទាំងអស់។

គ្រប់កាយវិការស្នាមញញឹមនិងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងរបស់នាងបានខាបយកបេះដូងទ្រង់។

«យើងដូចជាធ្លាប់បានស្គាល់នាងយូរមកហើយ!»

«ខ្ញុំម្ចាស់មិនដែលបានមកកាន់ទីនេះឡើយព្រះអង្គ!»

«តែយើងប្រហែលជាជួប នាងក្នុងសុបិនដ៏ល្អណាមួយ!»

«ខ្ញុំម្ចាស់រីករាយដែលអ្វីៗនៅពេលនេះពុំមែនជាសុបិន!»

«យើងចង់អោយអ្វីៗក្លាយជាការពិតហើយស្ថិតស្ថេរជារៀងដរាប!»

លឺត្រង់ណេះនាងក៏នឹកដល់សម្ដីផ្ដាំរបស់ម៉ែទេពអប្សរដែលមុននេះនាងត្រេកត្រអាលនឹងស្នេហានាងស្ទើរតែ ភ្លេចពីអ្វីដែលម្ដាយទេពអប្សរបាននិយាយអោយប្រញាប់ទៅផ្ទះវិញ។

“អូ! ខ្ញុំត្រូវទៅហើយក្រាបទូល! “

នាងបានចាកចេញពីរង្វង់ដៃដ៏កក់ក្តៅនោះ ហើយរត់ចេញពីព្រះបរមរាជវាំងដោយមានរាជបុត្រារត់តាមព្រោះមិន អស់ព្រះទ័យ។។

«អឺឈប់សិន!ៗ»

ទ្រង់កាន់តែតាមកៀកនាង នាងកាន់តែរត់លឿនទាំងសោកស្ដាយឥតបីនឹងថ្លែង។

ស្បែកជើងគ្រីស្តាល់ របស់នាងបានមករបូតទុកម្ខាងដែលនាងគ្មានពេលសូម្បីតែសម្រាប់រើសវាទុក។

នាងបានមកដល់ផ្ទះវិញល្មមចំទ្រនិចនាឡិកាវាយដប់ពីរអន្លូង។

រទេះបានក្លាយទៅជាល្ពៅវិញហើយសេះក៏វិលទៅកាន់ភាពជាសត្វជណ្ដើរដូចដើម។

នាងស្លៀកសំលៀកបំពាក់អ្នកបម្រើតែចិត្តសែន រំភើបពោរពេញដោយក្ដីសង្ឃឹម។នាងដើរឡើងមកបន្ទប់កម្សត់ទាំងចិត្ត នឹករវើរវាយទៅកាន់ព្រះអង្គម្ចាស់ជានិច្ច។

ស្នាមញញឹមនិងសម្តីសម្តៅទ្រង់នៅដិតដាមជាប់ក្នុងបេះដូងស្រីតូច។ ម្ដាយចុងនិងបងកំណាចរបស់នាង បានឈានមកដល់ផ្ទះហើយជជែកមិនដាច់ ពីស្ត្រីដ៏ស្រស់ស្អាតដែលបានឱកាសរាំជាមួយរាជបុត្រ។

សែនដឺរ៉េឡាសំងំក្នុងបន្ទប់ហើយពួកគេស្មានថានាងកំពុងដេកយំនៅឡើយ។

ទីបំផុតព្រះអង្គម្ចាស់ ដែលបានធ្លាក់ក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍សែនដឺរ៉េឡាមិនអាចបំភ្លេចនាងបានឡើយ។ទ្រង់ចងស្វះស្វែងរកក្មេងស្រីដ៏ស្រស់ស្អាតនេះថាជានរណាប៉ុន្តែទ្រង់មិនស្គាល់សូម្បីតែឈ្មោះរបស់នាង។

ទ្រង់ផ្ទំសម្លឹងគយគន់ស្បែកជើងកញ្ចក់ដែលនាងបានធ្វើជ្រុះពេលរត់មកផ្ទះវិញ។ព្រះរាជបារម្ភជាខ្លាំងពេលព្រះរាជបុត្រនឹកនាងមិនព្រមសោយក្រយា ។

ព្រះរាជាដាក់បញ្ជា ថា៖

«រាជវាំងត្រូវតែចេញប្រកាសស្វែងរកនាង! ស្ត្រី ដែលមានជើងសមនឹងស្បែកជើងនេះ នឹងបានរៀបអភិសេកជាមួយព្រះរាជបុត្រ!»

មន្ត្រីតាមស្រុកភូមិ របស់ព្រះអង្គបានយកស្បែកជើងកញ្ចក់ទៅកាន់ផ្ទះណាដែលមានកូនក្រមុំនៅក្នុងនគរ។

ពួកគេចង់ស្វែងរកស្ត្រីដែលមានជើងនឹងសមនៅក្នុងស្បែកជើងនេះ។

ស្ត្រីទាំងអស់ក្នុងនគរបានព្យាយាមលោស្បែកជើងនោះ ប៉ុន្តែមិនមានអ្នកណាម្នាក់លោសមសោះ។

មន្ត្រីបានមកដល់ ផ្ទះ សែនដឺរ៉េឡា។

បងស្រីនាងទំាងពីរ បានម្ដាយនាំចេញមកអោយលោ។ មន្ត្រីព្យាយាមដាក់ស្បែកជើងកញ្ចក់ហើយ ពួក គេទាំងបីខំច្របាច់ជើងរបស់ខ្លួនជំរុញជើងអោយចូលទៅក្នុងស្បែកជើងនោះយ៉ាងបង្ខំធ្វើអោយមន្ត្រីភ័យជាខ្លាំងថាអាចនឹងធ្វើ អោយស្បែកជើងនេះបែក។

ពេលពួកគេបរាជ័យ មន្ត្រីសួររកសែនដឺរ៉េឡា។

ម្ដាយចុង ឆ្លើយដោយខឹងសម្បារថា នឹងមិនអនុញ្ញាតឱ្យនាងលោស្បែកជើងនោះទេប៉ុន្តែ មន្ត្រីបានព្យាយាមរុករកទាល់តែឃើញនាងនៅសួនច្បារកំពុងពុះ អុស។

”ស្រីតូច ព្រះរាជា ចង់ឱ្យរបស់នាងលោស្បែកជើងនេះ!”

ស្បែកជើងនេះដាក់ទៅត្រូវនឹងជើងនាងសមឥតខ្ចោះតែម្ដង។

សែនដឺរ៉េឡាមានសេចក្ដីត្រេកអរជាខ្លាំង លោកមន្ត្រីក៏ទទួលវាមកទុកក្នងដៃវិញហើយនិយាយ៖

«ចូរនាងទៅរៀបអភិសេក!»

គាត់បែរមកវិញត្រូវម្ដាយកំណាចរបស់នាងវាយទម្លាក់បែកស្បែកជើងនោះខ្ចាយ។

ឃើញមន្ត្រីនោះតក់ស្លុតញ័រខ្លួន ស្ត្រីកំណាច់និយាយទៀតថា៖

«ឥឡូវនេះគ្មានស្បែកជើងទៀតទេ តើវានេះអាចក្លាយជាព្រះនាងដែររឺយ៉ាងណា?ចំណែកលោកនឹងត្រូវគេកាត់ក្បាលមិនខាន។!»

មន្ត្រីកិត្តិយសប៉ុន្តែសែនដឺរ៉េឡាបានប្រាប់គាត់វិញភ្លាមដោយសំឡេងយ៉ាងស្រទន់៖

«ខ្ញុំនៅមានវាមួយចំហៀងទៀត!»

ពួកគេបើកភ្នែកធំៗ។

នាងក៏ងាកមកញញឹមដាក់ម្ដាយចុងនោះហើយពោលថា៖

«ខ្ញុំជាស្រ្តីដ៏ស្អាតកាលពីយប់នោះ! !អំពើអាក្រក់របស់អ្នកនឹងធ្វើអោយអ្នកក្លាយជាជ្រូកខ្មៅចំនួនបីក្បាល!»

នាងបានតោងដៃលោកមន្ត្រីឡើងលើរទេះហើយហុចស្បែកជើងមួយចំហៀងក្នុងអាវរងាក្រាសរបស់នាងទៅអោយគាត់។

គាត់ត្រេកអរដែលរួចជីវិតហើយថែទំាវាដោយប្រយ័ត្នប្រយែងបំផុត។

សែនដឺរ៉េឡាបានរៀបការជាមួយព្រះរាជបុត្រហើយនាងត្រូវបានប្រទានងារទៅជាព្រះនាង។ពួកគេរស់នៅយ៉ាងសប្បាយរីករាយប្រកបដោយសេចក្ដីស្នេហាបរិសុទ្ធ។

រាត្រីមួយនាងបានប្រាប់សា្វមីពីរឿងបាត់ខ្លួនឳពុក។ស្វាមីបានចេញបញ្ជាអោយនាហ្មឺនចេញសំពៅតាមរកគាត់។

៣ខែក្រោយមកពួកគេបានវិលវិញជាមួយឳពុក នាងដែលតែលតោលតស៊ូរស់នៅលើកោះ។យប់នោះគាត់មកចំពេលព្រះរាជាអភិសេកព្រះរាជបុត្រនិងសែនដឺរ៉េឡាអោយឡើងគ្រងរាជ។

ឳពុកនិងកូនបានជួបជុំគ្នាដោយរីករាយ។

ថ្ងៃមួយឳពុកនឹកដល់ផ្ទះចាស់ក៏ត្រឡប់ទៅលេងទីនោះ។

គាត់មិនឃើញស្តី្រកំណាចទំាងបីទេគឺមានតែជ្រូកសំគមបីដែលឈ្មុសដីរកចំណី។