«ធារី! ជាមនុស្សសំខាន់ម្នាក់ដែលស្មើនឹងគ្រប់យ៉ាងនៃជីវិតយើង ដូច្នេះយើងមិនអនុញ្ញាតឱ្យធារីឈឺចាប់ដោយសារឯងម្តងទៀតទេ។»

នេះជាសម្តីរបស់វុធនិយាយទៅកាន់ភារុណ។ នៅមានទៀត…

«ឯងគ្មានថ្ងៃអាចរស់នៅលើលោកនេះទេ បើធារីនៅតែឈឺចាប់ដោយសារគំនិតចង់រៀបការរបស់ឯងនិងនីកាទៀត។»

ខ្ញុំខំប្រឹងអានសារមួយៗរហូតដល់ចប់ ទាំងស្លាក់ចិត្តស្ទើរស្លាប់។ ទឹកភ្នែកខ្ញុំហូរពេលនេះ ព្រោះតែនឹកឃើញដល់វុធដែលល្អដាក់ខ្ញុំដល់ថ្នាក់នេះ។ ខ្ញុំដាក់ទូរស័ព្ទចុះ ផ្អាកអានសារទាំងនេះសិន។ ម្យ៉ាងចង់ឱ្យទឹកភ្នែកដែលយំអាណិតវុធស្រក់ឱ្យអស់ចិត្តសិន។

 ពិសិដ្ឋខលមកខ្ញុំ។ គេគ្រាន់តែឮថាខ្ញុំកំពុងយំ ក៏ប្រញាប់ប្រញាល់មកភ្លាម។ មិនដឹងថាគេបើកម៉ូតូលឿនយ៉ាងណាទេ តែមួយភ្លែតសោះ គេមកដល់បន្ទប់ខ្ញុំភ្លាម។

រកតែគេអង្គុយចុះស្រួលបួលមិនទាន់ ខ្ញុំបង្ហាញឆាតរបស់ភារុណនិងវុធឱ្យគេអាន។ គេអានចប់…

«ធារីឈប់បន្ទោសខ្លួនឯងទៅ! យ៉ាងណារឿងទាំងនេះវាបានកើតឡើងរួចទៅហើយ។ បើទោះជាធារីនៅបន្តបន្ទោសខ្លួនឯងទៀត ក៏មិនអាចកែប្រែអ្វីបានដែរ។» គេនិយាយលួងលោមខ្ញុំដោយសំឡេងស្រទន់។

«តែខ្ញុំពិតជាមិនយល់សោះ! ហេតុអី? ហេតុអីភារុណសម្លាប់វុធព្រោះតែពាក្យគំរាមតូចមួយ?»

«មនុស្សយើងមានពេលខ្លះធ្វើរឿងដែលខ្លួនឯងមិនដែលតាំងចិត្តព្រោះតែការគិតខុសមួយពេល។ ភារុណប្រាកដជាស្តាយក្រោយណាស់ហើយ ទើបក្រោយពីគេសម្លាប់វុធរួច គេក៏ប្រែទៅជាល្អជាមួយធារីវិញ។»

«តែខ្ញុំមិនត្រូវការទេ! ខ្ញុំមិនត្រូវការឱ្យគេល្អនឹងខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំត្រូវការវុធ។»

ខ្ញុំនិយាយបណ្តើរ យំបណ្តើរ។ ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវមកជួបរឿងទាំងនេះ។ ព្រះជាម្ចាស់ បើចង់ដាក់ទោស ដាក់ទោសមកលើខ្ញុំតែម្នាក់បានហើយ។ វុធ! ខ្ញុំសុំទោស គឺមកពីខ្ញុំ។ ខ្ញុំទើបជាឃាតកៈពិតដែលសម្លាប់វុធ។

ពិសិដ្ឋកាន់ដៃខ្ញុំ។ គាត់និយាយពាក្យជាច្រើនលួងលោមខ្ញុំ។ បើគ្មានគាត់នៅក្បែរខ្ញុំនាពេលនេះទេ ខ្ញុំប្រហែលជាធ្វើរឿងផ្តេសផ្តាសអីមួយហើយ។ ខ្ញុំមិនអាចឃាត់ខ្លួនឯងឱ្យឈប់គិតថា ខ្លួនជាមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យវុធស្លាប់ទេ។

 ស្អែកឡើង ខ្ញុំប្រគល់ភស្តុតាងទាំងអស់នេះឱ្យពូប៉ូលីស ឱ្យច្បាប់ជាអ្នកចាត់ចែងចុះ។ ២ថ្ងៃក្រោយមក ប៉ូលីសបាននាំខ្លួនភារុណទៅសាកសួរ។ តាមរយៈភស្តុតាងដែលយើងមាន និងការធ្វើការដ៏ប៉ិនប្រសប់របស់ប៉ូលីស ភារុណក៏បានសារភាពរឿងគ្រប់យ៉ាង។ វាមិនខុសពីអ្វីដែលខ្ញុំនិងពិសិដ្ឋស្មាននោះទេ។ ភារុណបណ្តោយឱ្យកំហឹងដឹកមុខមួយពេល។ គេបារម្ភខ្លាចវុធនៅបន្តរារាំងការភ្ជាប់ពាក្យរបស់គេនិងនីកា គេក៏រកវិធីទប់ទល់ដោយកម្ចាត់វុធចោល។ ក្រោយពីជ្រុលដៃមួយពេល ភារុណមានវិប្បដ្ឋិសារីយ៉ាងខ្លាំង គេក៏ត្រលប់មកធ្វើល្អនឹងខ្ញុំដើម្បីលុបលាងអំពើបាបដែលគេបានសាង។ គេដឹងថាវុធស្រលាញ់ខ្ញុំណាស់ មានតែមកបំពេញអ្វីដែលវុធត្រូវការទើបអាចប៉ះប៉ូវដល់ព្រលឹងរបស់វុធបាន។

«ព្រហ្មលិខិតពិតជាលេងសើចជាមួយពួកយើងជ្រុលពេកហើយ។»

ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំមិនគួរបន្ទោសព្រហ្មលិខិតទេ តែបើមិនបន្ទោសលោក ខ្ញុំប្រាកដជាបន្ទោសខ្លួនឯងមិនឈប់។ វុធ! ឱ្យខ្ញុំសុំទោសម្តងទៀត។ ពេលនេះ សូមឱ្យវិញ្ញាណក្ខន្ធរបស់វុធទៅកាន់សុគតិភពចុះ។ ឃាតកៈដែលសម្លាប់វុធត្រូវបានដាក់ទោសតាមផ្លូវច្បាប់ហើយ។ សូមវុធទៅឱ្យបានស្ងប់ចុះ។

ថ្ងៃនេះក្រុមប៉ូលីសនាំភារុណទៅពន្ធនាគារ។

«ធារី! តើឯងមិនទៅមើលមុខមនុស្សដែលឯងធ្លាប់វក់ស្រលាញ់កាលពីមុនទេ?»

ខ្ញុំសួរបេះដូងខ្លួនឯង។ ភ្លាមៗវាក៏ឆ្លើយថា បើខ្ញុំទៅ ខ្ញុំមិនអាចទប់ចិត្តបានទេ ខ្ញុំប្រាកដជាសម្លាប់គេនៅទីនោះមិនខាន។

«ទីង! ទីង!»

សំឡេងសារអនាមិកលោតឡើង។ ចិត្តខ្ញុំក៏ឈប់គិតលើភារុណ។ ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់ តើអ្នកណា? អ្នកណាជាអ្នកជួយខ្ញុំបំបែកករណីឃាតកម្មនេះ?

«៨៩»

នេះជាលេខដែលម្ចាស់សារនោះផ្ញើមក។ ៨៩? ឬក៏ជាផ្ទះលេខ៨៩ដែលនៅជាយក្រុងនោះ? នៅមានរឿងអីទៀតដែលខ្ញុំមិនទាន់បានដឹងមែនទេ? ឬមួយក៏ម្ចាស់សារនេះណាត់ខ្ញុំជួបនៅកន្លែងនោះ? ចម្ងល់ជាច្រើនចាក់ស្រេះក្នុងចិត្តខ្ញុំ។ ខ្ញុំនៅតែសម្រេចចិត្តទៅផ្ទះនោះដើម្បីស្រាយមន្ទិលទាំងអស់នេះ។

ខ្ញុំឈរនៅពីមុខផ្ទះលេខ៨៩ទាំងអារម្មណ៍សោកសៅ។ ស្លាកលេខផ្ទះនេះហើយជួយឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ត្រេកអរក្រោយគេចពីហេតុការណ៍ចម្លែកនៅតាមផ្លូវកាលពីថ្ងៃដែលខ្ញុំមកទីនេះលើកដំបូង។

ខ្ញុំដូចជារារែកចិត្តមិនចង់ឈានជើងចូលទៅក្នុង។ តែទោះជាយ៉ាងណា…ក៏ខ្ញុំត្រូវតែដឹងឱ្យបាន ម្ចាស់សារអាថ៌កំបាំងនោះជាអ្នកណា? គេមានពាក់ព័ន្ធអ្វីជាមួយភារុណ? ហេតុអ្វីក៏គេដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងទាក់ទងនឹងឃាតកម្មនេះ? គេជាមនុស្សលាក់កំបាំងពេកហើយ…ហេតុអ្វីក៏គេប្រាប់ឱ្យខ្ញុំមកកាន់ទីនេះម្តងទៀត?

«ងឺត…!»

សំឡេងទ្វានេះនៅតែដដែល តែខុសត្រង់ថាខ្ញុំលែងមានអារម្មណ៍ខ្លាចដូចមុនទៀតហើយ។ វាខុសប្លែកបន្តិច ពេលនេះគ្មានម៉ូតូបែកកង់របស់ខ្ញុំដាក់ក្បែរនឹងឡានទំនើបរបស់ភារុណទៀតទេ។

ដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះ បេះដូងខ្ញុំលោតកាន់តែញាប់ឡើង។ ខ្ញុំស្រាប់តែនឹកដល់ថ្ងៃដំបូងដែលខ្ញុំមកទីនេះ។ ខ្ញុំនឹកដល់កាលដែលភារុណលុតជង្គង់សុំខ្ញុំរៀបការ។ ខ្ញុំនឹកទៀតដល់វេលាដែលខ្ញុំមកទីនេះលើកទីពីរ។ កាលនោះខ្ញុំបានរកឃើញអាថ៌កំបាំងដ៏ធំក្នុងបន្ទប់ដាក់សម្ភារៈ។ 

ដើរគិតៗខ្ញុំមិនដឹងថាខ្លួនឯងបានដើរមកជាន់ទីពីរតាំងពីពេលណា។ ឈានជើងជាន់ធូលីដីក្រាស់នៅលើការ៉ូ ស្នាមម្រាមជើងរត់ដេញតាមខ្ញុំដូចស្រមោល។ ទីនេះនៅតែដដែលវាខុសត្រង់ថា គ្មានផ្កាក្រអូប នឹងគ្មានប៉ោងៗបង្ហោះជុំវិញដូចថ្ងៃនោះទៀតទេ។ ដង្ហើមធំរបស់ខ្ញុំបានដកបញ្ចេញចោល ស្របជាមួយនឹងកម្លាំងខ្យល់ធម្មជាតិដែលបក់ចូលតាមបង្អួច។ ទោះស្លុងចិត្តនឹងអនុស្សាវរីយឈឺចាប់ប៉ុនណាក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនៅតែមានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ជានិច្ច ព្រោះខ្ញុំមិនដឹងថាមនុស្សសម្ងាត់ម្នាក់នោះ គេមានបំណងអ្វីឱ្យពិតប្រាកដចំពោះខ្ញុំឡើយ។

ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ទៅនឹងកម្រាលតុយ៉ាងខ្លាំង។ មិនមែនខ្ញុំឈ្លក់វង្វេងនឹងម៉ូដផ្កាដ៏ប្រណិតរបស់វាទេ តែដូចជាមានរបស់អ្វីម្យ៉ាងដែលកល់នៅក្រោមនោះ។ ខ្ញុំមិនអាចទ្រាំនៅសង្ស័យក៏បើកកម្រាលនោះឡើង។

«កូនសោ!»

ខ្ញុំចាំបានថា ពេលដែលខ្ញុំដាក់ប្រអប់រ៉ូបដែលភារុណឱ្យខ្ញុំនៅលើតុនេះដូចជាគ្មានសោនៅទីនេះទេ តែពេលនេះវាបានបង្ហាញខ្លួនឡើងជាមួយនឹងភាពអាថ៌កំបាំងបំផុត។ តើសោនេះអាចជាតម្រុយបន្ទាប់អាចធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងរឿងអ្វីមួយដែរទេ? វាជារឿងចៃដន់ អាចថាភារុណភ្លេចសោអ្វីនៅទីនេះ ឬក៏ជាចេតនា ដែលម្ចាស់សារអនាមិកនោះចង់បង្ហាញខ្ញុំ?…តើគេ…ខ្ញុំក្រឡេកក្រោយឆាច់។ គ្មានមនុស្សម្នាក់សោះ តែម៉េចក៏ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានអ្នកណាម្នាក់កំពុងតែដើរកាត់មុខបន្ទប់នេះ? ខ្ញុំចាប់ផ្តើមវិលវល់ហើយ ដើមទ្រូងរបស់ខ្ញុំលោតផឹបៗដោយភាពភ័យខ្លាច។

«ប្រមូលអារម្មណ៍ឡើងធារី ឯងមិនត្រូវស្លន់ស្លោទេ។» ខ្ញុំនិយាយប្រាប់ខ្លួនឯង។

ខ្ញុំក្តាប់កូនសោណែនជាប់នៅក្នុងដៃ។ ខ្ញុំត្រូវតែប្រថុយនៅពេលនេះ ទោះជាមនុស្សឬខ្មោចក៏ដោយ។ ជំហានស្រាលស្ងើករបស់ខ្ញុំក៏បន្តបោះមួយៗតម្រង់ទៅមាត់ទ្វារ។

«ទឹបៗៗ…»

សំឡេងសម្រឹបជើងមនុស្ស? គេកំពុងសំដៅឡើងមកខាងលើហើយ ខ្ញុំបង្អង់ដំណើរឈរដកដង្ហើមមួយៗទាំងព្រលឹងហោះបាត់ពីក្នុងខ្លួន។ កំពុងផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់ ញើសខ្ញុំហូរសស្រាក់ជោកអស់ក្បាល។ សំឡេងកាន់តែកៀកជិតបង្កើយ។ ខ្ញុំរារែកហើយតើខ្ញុំគួរតែធ្វើយ៉ាងណា? ខ្ញុំភ័យណាស់។ ខ្ញុំប្រមូលអារម្មណ៍មិនបានរឹងប៉ឹងដូចដែលមាត់និយាយទេ ខ្ញុំស្ទុះវឹងទៅផ្អែកខ្នងជាប់ជញ្ជាំងចាំមើលថាជាអ្នកណា? ខ្ញុំបិទភ្នែកបន់អស់គុណពុកម៉ែ ខ្ញុំចង់រត់ចេញណាស់ តែជើងខ្ញុំស្រាប់តែញ័រចំប្រប់ឈានទៅមុខមិនរួចទេ ខ្ញុំញ័រអស់ហើយ។ ដៃត្រជាក់មួយបានមកប៉ះស្មាខ្ញុំ…

 «ធារី!»

ខ្ញុំបើកភ្នែកធំសម្លឹងទៅកាន់មនុស្សប្រុសដែលឈរពីមុខខ្ញុំ។ លោកអើយ…គឺពិសិដ្ឋសោះ! ខ្ញុំយកដៃខ្ទប់ទ្រូងអរភើត។ ខ្ញុំអង្គុយចុះនៅលើការ៉ូដកដង្ហើមញាប់ៗបន្ធូអារម្មណ៍ដែលភ័យខ្លាចទាំងមិនខ្វល់ពីធូលីដីប្រឡាក់ខោនោះទេ។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅពិសិដ្ឋ ទឹកមុខគេពោរពេញដោយក្តីព្រួយបារម្ភ។

«ធារីមកទីនេះធ្វើអី?»

ខ្ញុំក្រោកឈរវឹងតាមកម្សួលចិត្តដែលខឹងគេ។

«សំណួរនេះខ្ញុំទេដែលជាអ្នកសួរលោក ! កុំប្រាប់ថាលោកតាមដានខ្ញុំ?»

គេបែរក្រសែភ្នែកចេញបង្ហាញថាខ្ញុំចាក់ត្រូវចំនុច។ គេគ្មានកិច្ចការធ្វើទេឬបានជាតាមដានខ្ញុំ? រឿងក្តីដែលគេត្រូវស៊ើបបានបញ្ចប់ហើយតើ ហើយនៅមានពាក់ព័ន្ធអ្វីនឹងខ្ញុំទៀត?

«ខ្ញុំបារម្ភពីធារី! ខ្ញុំបានដឹងថា តែងតែមានសាអនាមិកផ្ញើមកធារីគ្រប់ពេល វាមិនមែនជារឿងល្អទេ គេអាចនឹងមានបំណងអាក្រក់ក៏ថាបាន។»

មែនហើយពិសិដ្ឋនិយាយមិនខុសទេ ចុះបើគេម្នាក់នោះគិតអាក្រក់ចំពោះខ្ញុំវិញ មនុស្សស្រីទន់ខ្សោយដូចជាខ្ញុំអាចទៅតទល់ជាមួយគេម៉េចនឹងកើតទៅ។ សំណាងដែរដែលគេចេះបារម្ភពីខ្ញុំហើយតាមមកដល់ទីនេះ។ មានគេក៏ប្រសើជាងម្នាក់ឯងដែរ។

ខ្ញុំនៅស្ងៀមមិននិយាយស្តីព្រោះគេនិយាយត្រូវច្រើន។ ពេលនោះខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ថាគេមិនបានពាក់ស្បែកជើងទេ បើគេគ្មានស្បែកជើងផងម៉េចអាចនឹងមានសម្រឹបជើងទៅកើត? ចុះម៉េចក៏មុននេះ ខ្ញុំបានឮដូចសំឡេងមនុស្សរត់ច្បាស់ខ្លាំងម្ល៉េះ? ខ្ញុំវិលវល់ទៀតហើយ។ ពិសិដ្ឋជ្រួញចិញ្ចើមនឹងទឹកមុខរបស់ខ្ញុំសារជាថ្មី។

«មានរឿងអ្វីមិនប្រក្រតីមែនទេ?» គេសួរខ្ញុំដោយក្តីបារម្ភ។

«លោកគ្មានស្បែកជើង ហើយចុះសម្រឹបជើងជារបស់អ្នកណា?»

«សម្រឹបជើង?» ពិសិដ្ឋភ្ញាក់ផ្អើលនឹងរឿងនេះដូចគ្នា។ ខ្ញុំឃើញគេឱនមើលជើងខ្លួនឯង ខ្ញុំដឹងថាគាត់ក៏ចម្លែកចិត្តមិនចាញ់ខ្ញុំដែរ។

«ម៉េចនឹងអាចមានសម្រឹបជើងទៅកើត? បើខ្ញុំខ្លួនឯងដើរសឹងមិនឮផងហ្នឹង។ ធារីស្តាប់ច្រឡំទេដឹង?»

«ខ្ញុំកុហកលោកធ្វើអី? ខ្ញុំពិតជាឮច្បាស់មែន!»

ពិសិដ្ឋនៅស្ងៀម។ គាត់ជឿខ្ញុំឬក៏អត់?

«ប្រាវ…»

សំឡេងអី? ពួកយើងទាំងពីរភ្ញាក់ច្រងាង។ ខ្ញុំនឹងពិសិដ្ឋខំសម្លឹងមើលទៅជុំវិញខ្លួន តែមិនឃើញមានអ្វីចម្លែកទេ។ មិនមែនរឿងចៃដន់ទេ? តើក្នុងផ្ទះនេះពិតជាមានមនុស្សម្នាក់ទៀតឬ? ខ្ញុំចាប់ព្រឺឆ្អឹងខ្នងខ្ញាក។ ពិសិដ្ឋរត់ទៅមើលតាមបង្អួច សំឡេងច្បាស់យ៉ាងនេះគាត់មិនមែនថាខ្ញុំកុហកទៀតទេ។ ខ្ញុំឈរត្រង់ខ្លួនបុកពោះផឹបៗ។ បើជាមនុស្សខ្ញុំមិនសូវបារម្ភច្រើនទេព្រោះមានពិសិដ្ឋនៅជាមួយហើយ តែបើជាខ្មោចវិញមិនដឹងថានិយាយគ្នាយ៉ាងម៉េចត្រូវទេ។ តើម្ចាស់សារអាថ៌កំបាំងនេះជាអ្នកណាឱ្យប្រាកដ?

បន្ទាប់ពីអើតមើលតាមបង្អួចអស់ចិត្តពិសិដ្ឋក៏ដើរចេញទៅក្រៅបន្តិចរកមើលនៅជុំវិញនោះ។ ខ្ញុំមិនហ៊ាននៅម្នាក់ឯងក៏រត់ទៅតាមគាត់ពីក្រោយជាប់។ គ្មានតម្រុយអ្វីទេទាំងស្រមោលមនុស្សនិងស្រមោលខ្មោចមិនឃើញទាំងអស់។

«មិនឃើញអ្វីទេ!»

គេពោលស្រាលៗ។ ខ្ញុំយកដៃជូតញើសជាមួយអារម្មណ៍ដ៏តានតឹងបំផុត។ ពេលនោះ សំឡេងគោះទឹងៗបានបន្លឺឡើងសារជាថ្មី។ ពួកយើងទាំងពីរបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងមុខគ្នា។ ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតនឹងសំឡេងនេះ។ ខ្ញុំចាំបានថា ពេលដែលភារុណណាត់ខ្ញុំមកជួបគេនៅទីនេះដំបូងខ្ញុំក៏ធ្លាប់ឮសំឡេងចម្លែកបែបនេះដែរ។ វាចេញពីក្នុងបន្ទប់នោះ។

ខ្ញុំងាកទៅរកបន្ទប់ដែលនៅស្តាំដៃពេញដោយចម្ងល់។ ពិសិដ្ឋសម្លឹងទៅបន្ទប់នោះតាមក្រសែភ្នែកខ្ញុំ។ ភារុណធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់ឃុំឆ្មានៅក្នុងនោះ។ តើវាជាសត្វឆ្មាដដែលដែលបង្កើតសំឡេងនេះឡើងមែនទេ? បន្ទប់នោះចាក់សោពីក្រៅជិត។ រួចចុះកូនសោនេះ? ពិសិដ្ឋសម្លឹងមើលសោក្នុងដៃខ្ញុំយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។

«កូនសោអី?»

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ តែខ្ញុំឃើញវានៅលើតុ! អាចថាជនអនាមិកនោះមានចេតនាឱ្យវាមកយើងទេដឹង?»

ពិសិដ្ឋយកកូនសោពីដៃខ្ញុំ គាត់ក៏ចាប់អារម្មណ៍នឹងសោនោះខ្លាំងដែរ។

«គេផ្ញើសារមកធារីថាម៉េច?»

«គេគ្រាន់តែសរសេរលេខផ្ទះឱ្យខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។ តែខ្ញុំច្បាស់ថាគេកំពុងប្រាប់ពីអាថ៌កំបាំងអីមួយដែលមាននៅក្នុងផ្ទះនេះ។»

ពិសិដ្ឋសម្លឹងមើលទៅបន្ទប់ស្តាំដៃដែលចាក់សោពីក្រៅ គាត់ក៏ប្រហែលគិតដូចខ្ញុំដែរ ថាកូនសោនេះគឺជាសោបន្ទប់ដែលភារុណឃុំឆ្មាទុក។ តើមានអ្វីលាក់នៅខាងក្នុងទៅ? នេះយូរថ្ងៃមកហើយ ភារុណនៅតែឃុំឆ្មានោះដដែល?

ពិសិដ្ឋមិនបង្អង់យូរក៏បោះជំហានមួយៗតម្រង់ទៅកាន់បន្ទប់នោះ។ ភាពភ័យខ្លាចរបស់ខ្ញុំកាន់តែពុះកញ្ជ្រោលជាងមុនហើយ ខ្ញុំបន្តពីក្រោយជំហានគេមិនឱ្យឃ្លាតឆ្ងាយទេ។ គេប្រឹងចាក់សោទាំងញ័រដៃទទ្រើក។ ខ្ញុំគិតថាគេក៏តក់ស្លុតនឹងហេតុការផ្ទួនៗអម្បាញ់មិញមិនចាញ់ខ្ញុំដែរ។ មិនប៉ុន្មាននាទីផងសោក៏ចាក់បាន។ តែច្រវាក់ដែលរុំព័ទ្ធបង្ហាញពីការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ណាស់។

បើគ្រាន់តែសត្វឆ្មាមួយក្បាលនឹងកូនឆ្មាតូចៗសោះ ម៉េចក៏ភារុណប្រុងប្រយ័ត្នម្ល៉េះ? គេជាឃាតកៈសម្លាប់មនុស្ស អាចទេនៅខាងក្នុងក៏ជា…? អត់ទេ…ខ្ញុំមិនហ៊ានគិតដល់ទេ។ ភារុណគ្រាន់តែជាមនុស្សប្រុសចិត្តសាវាម្នាក់ គេមិនមែនអាក្រក់ខ្លាំងដល់ថ្នាក់នេះទេ? តែគេបានសម្លាប់វុធម្នាក់ហើយ។

ខ្ញុំបន់ស្រន់ស្របពេលដែលពិសិដ្ឋព្យាយាមស្រាយច្រវាក់ទាំងនោះចេញពីទ្វារបន្ទប់។ សុំកុំឱ្យមានសាកសពឬក៏រឿងល្មើសច្បាប់លាក់នៅខាងក្នុងទៀតអី។

ទ្វារត្រូវបានច្រានចូលទៅក្នុង។ បន្ទប់ងងឹតស្លុប វាគ្មានបង្អួចទេ សូម្បីតែកញ្ចក់ដែលអាចជះពន្លឺចូលមកក្នុងក៏ត្រូវបិទបាំងដោយក្រដាសដែរ។ ពិសិដ្ឋស្រវាចុចកុងតាក់ភ្លើងដែលនៅមិនឆ្ងាយពីមាត់ទ្វា។

លោកអើយ…ខ្ញុំភ្ញាក់ច្រងាង ឈរខ្ទប់មាត់បើកភ្នែកធំ ដង្ហើមដកសឹងមិនដល់គ្នា។ មនុស្សប្រុសម្នាក់ត្រូវគេចងជាប់កៅអីកំពុងព្យាយាមស្វែងរកអ្នកជួយ។ ខ្ញុំរន្ធត់ឡើងស្រក់ទឹកភ្នែក ដៃជើងខ្ញុំញ័រអស់ហើយ បបូរមាត់គាំងនិយាយអ្វីមិនចេញទេ។ ពិសិដ្ឋស្ទុះទៅស្រាយចំណងគេ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាដូចជាធ្លាប់ស្គាល់មនុស្សម្នាក់នេះ? គេដុះពុកមាត់ក្រាស់ សក់វែងបាំងជិតភ្នែក តែត្រឹមច្រមុះ នឹងបបូរមាត់របស់គេធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកដល់មនុស្សម្នាក់។

មិនអស់ចិត្ត ខ្ញុំស្ទុះទៅវែកសក់គេមើលមុខឱ្យច្បាស់។ ពុទ្ធោ…! ខ្ញុំបើកភ្នែកធំស្រឡាំងកាំង។

«ភារុណ…!»

វគ្គ៖ ម្ចាស់សារអាថ៌កំបាំង

ខ្ញុំស្រែកហៅឈ្មោះគេទាំងមិនដឹងខ្លួន។ ពិសិដ្ឋភ្ញាក់នឹងសំឡេងខ្ញុំ គាត់សម្លឹងមកខ្ញុំមុននឹងស្ទុះទៅមើលមុខភារុណដូចមិនជឿអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយ។

«ភារុណ? ម៉េចក៏លោកបែរមកជាប់ចំណងនៅទីនេះទៅវិញ?»

ភារុណរើបំរៈខ្លួនស្ទើរតែនឹងដួលបោកខ្លួនទាំងចំណង។ ខ្ញុំនឹងពិសិដ្ឋដឹងថាគេចង់និយាយប្រាប់ពួកយើងពីរឿងអីមួយក៏នាំគ្នាស្រាយចំណងញាប់ដៃញាប់ជើង។ ចំណងស្រាយរួច ភារុណក៏ផ្តួលខ្លួនទៅលើការ៉ូទាំងល្ហិតល្ហៃ។ គេរងទុក្ខវេទនាណាស់ហើយមើលទៅ។ ខ្ញុំស្ទុះទៅត្រកងគាត់។

«ទឹក…ទឹក…!»

ភារុណបង្ហើបសំឡេងស្រាលៗស្រែករកទឹក។ ពិសិដ្ឋក្រឡេកឃើញដបទឹកដាក់ជាប់សៀវភៅមួយក្បាលនៅលើតុក៏ស្ទុះវឹងទៅកញ្ឆក់ដបទឹកនោះយកមកបញ្ចុកគេ។ ភារុណផឹកទឹកទាំងបង្ខំឡើងទទឹកជោកអាវ។ សភាពគេដូចមនុស្សដែលអត់បាយទឹកច្រើនថ្ងៃអ៊ីចឹង។ ឃើញភារុណបែបនេះទឹកភ្នែកខ្ញុំក៏បណ្តេញគ្នាស្រក់ចុះខ្លោចចិត្តអាណិតគេយ៉ាងខ្លាំង។ ទឹកសុទ្ធមួយដបតូចគាត់ផឹកចូលទៅក្នុងពោះខ្លះ កំពប់ខ្លះ។

ក្រោយបានផ្សើមបំពង់ករួច ភារុណដូចជាមានកម្លាំងជាងមុនបន្តិច គេសម្លឹងមុខខ្ញុំកែវភ្នែកដក់ដានដោយទឹកភ្នែករលីងរលោង។ គេហាក់ដូចជាសប្បាយចិត្តណាស់ដែលបានជួបខ្ញុំ។ ក្រែងភារុណនៅក្នុងគុក ហេតុអ្វីក៏ប្រែមកជាប់ចំណងហើយមានសភាពទ្រុឌទ្រោមយ៉ាងនេះ? គាត់ដូចជាមិនមែនទើបតែត្រូវគេឃុំទេ តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងទៅ? ខ្ញុំមិនយល់សោះ។

«ភារុណដែលនៅក្នុងគុកនិងភារុណនៅទីនេះជាមនុស្សតែម្នាក់ដែរទេ?»

ពិសិដ្ឋលើកសំណួរឡើងទាំងក្នុងចិត្តខ្ញុំកំពុងវង្វេងវង្វាន់រកកន្លែងចតមិនឃើញ។ ភារុណដកដង្ហើមញាប់ៗប្រឹងសម្រួលអារម្មណ៍ ពួកយើងរង់ចាំចម្លើយរបស់គាត់យ៉ាងអន្ទះសា។

«គេគឺវុធ!» ភារុណបង្ហើបសំឡេងស្រាលម្តងទៀត។

«វុធ…?» ខ្ញុំដួលផ្ងាទៅក្រោយមួយទំហឹង ស្លុតចិត្តនឹងអ្វីដែលបានឮនេះ។ សំឡេងទូងស្គរលាន់ឡើងរងំក្នុងទ្រូងខ្ញុំ។  ខ្ញុំគាំងស្ទើរតែភ្លេចដកដង្ហើម។ ពិសិដ្ឋស្ទុះមកត្រកងខ្ញុំដែលកំពុងដង្ហើយរកខ្យល់។ ខ្ញុំស្តាប់ច្រឡំមែនទេ? មិនអាចទៅរួចទេ…

«មិនអាចទៅរួចទេ…វុធម៉េចនឹងអាចក្លាយទៅជាភារុណទៅ? ក្រែងគេបានស្លាប់ហើយ…ខ្ញុំមិនជឿទេ…!»

ខ្ញុំទ្រហ៊ោយំផង សើចផង ដូចមនុស្សឆ្កួត។ ភារុណដឹងថាខ្ញុំពិតជាមិនអាចទទួលយករឿងទាំងនេះបាន គេចាប់ដៃខ្ញុំព្យាយាមនិយាយឡើងទាំងគ្មានកម្លាំង។

«វុធកែមុខជាបង…គេឃុំបងទុកនៅទីនេះជាងមួយខែហើយ…!»

ខ្ញុំច្រានដៃភារុណចេញ ថយទៅផ្អែកខ្នងជាប់ជញ្ជាំងស្លាក់ខ្យល់និយាយមិនរួច។ ខ្ញុំមិនជឿទេ…វុធមិនអាច ធ្វើរឿងទាំងនេះទេ…ខ្ញុំកំពុងតែយល់សប្តិហើយ…មិនពិតទេ…!

ខ្ញុំស្ទុះវឹងក្រោករត់ចេញពីក្នុងបន្ទប់ ដោយមិនអាចទទួលយករឿងនេះបាន។ ខ្ញុំឮសំឡេងភារុណនិងពិសិដ្ឋស្រែកហៅខ្ញុំពីក្រោយដោយក្តីបារម្ភ តែខ្ញុំមិនបានបង្អង់ល្បឿនទេ ខ្ញុំវិលវល់អស់ហើយ ហេតុអីក៏មានរឿងបែបនេះកើតឡើង? វុធធ្វើបែបនេះធ្វើអី?

ខ្ញុំឈប់ស្ងៀមឱនមុខយំខ្សឹកខ្សួលក្រោយរត់ចេញឆ្ងាយពីភារុណនិងពិសិដ្ឋបន្តិច។  តើអ្នកណាយល់ពីអារម្មណ៍ឈឺចាប់របស់ខ្ញុំនៅពេលនេះទៅ? ទឹកភ្នែករាប់លានតំណក់ស្រក់ចុះដូចជាទឹកបាក់ទំនប់ បេះដូងរបស់ខ្ញុំកំពុងចាក់ដោតដោយព្រួញពិសសែនចុកចាប់។

ខ្ញុំពិតជាទទួលយកមិនបានពិតមែន…តែនឹកដល់ចំនុចនេះខ្ញុំកាន់តែចង់ដឹងច្បាស់។ ខ្ញុំខំប្រមូលកម្លាំងអស់ពីខ្លួនដើម្បីមានសតិគ្រប់គ្រាន់អាចទៅជួបគេនៅពន្ធនាគារ។ ខ្ញុំចង់ជួបគេណាស់ ចង់សួរគេ ឱ្យបានច្បាស់ ថាហេតុអ្វី…?…

ស្អែកឡើង ខ្ញុំទៅដល់កន្លែងដែលគេឃុំខ្លួន។ ជង្គង់ទាំងពីរស្រាប់តែទន់ដើរទៅមុខមិនរួច។ ខ្ញុំគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងមិនបានសោះ។ ចិត្តខ្ញុំពុះកញ្ជ្រោលចង់ជួបវុធណាស់ តែខ្ញុំបែរជាមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចមិនដឹងថាត្រូវប្រឈមមុខនឹងគេយ៉ាងណាទេ។

ប្រអប់ដៃដែលមានកម្តៅមួយគូបានចាប់ស្មាខ្ញុំសងខាងពីក្រោយ។ ពិសិដ្ឋជួយគ្រាហ៍ខ្ញុំដើរចូលទៅក្នុង។ កែវភ្នែកដែលគេសម្លឹងមកខ្ញុំនៅពេលនេះចង់បង្ហាញថា សភាពខ្ញុំពិតជាគួរឱ្យអាណិតអាសូរណាស់។ ខ្ញុំខំបោះជំហានមួយៗទាំងគ្មានកម្លាំងក្នុងខ្លួនសោះ។ ខ្ញុំបន់ស្រន់ឱ្យវាគ្រាន់តែជាសុបិន ប៉ុន្តែ…ម៉េចក៏សុបិនមួយនេះយូរខ្លាំងម្ល៉េះ? ពេលណាទើបខ្ញុំអាចចាកចេញពីភពស្រមើស្រមៃនេះទៅ…។

ខ្ញុំអង្គុយធ្មឹងជាមួយនឹងរាងកាយដែលគ្មានវិញ្ញាណក្នុងបន្ទប់សួរសុខទុក្ខ។ ត្រឹមប៉ុន្មាននាទីក្រោយខ្ញុំបានឃើញវុធដើរចេញមកជាមួយនឹងឆ្មាំគុកក្នុងសំលៀកបំពាក់ជាអ្នកទោស។ ទឹកមុខគេស្រស់ថ្លា សក់គេកាត់ខ្លី ចង្កាគ្មានពុកមាត់ មិនដូចជាភារុណដែលខ្ញុំជួបនៅផ្ទះលេខ៨៩នោះទេ។ ខ្ញុំនិយាយមិនចេញក្រៅពីយំខ្សឹកខ្សួល។ គេដើរមកបណ្តើរញញិមដាក់ខ្ញុំបណ្តើរ។ ស្នាមញញិមរបស់គេកាន់តែធ្វើឱ្យខ្ញុំក្តុកក្តួលចិត្តខ្លាំងឡើង។ គេអង្គុយចុះនៅពីមុខខ្ញុំ។

ខ្ញុំអង្គុយធ្មឹង ទោះចង់យំក៏យំលែងចេញ។ សម្លឹងមើលកែវភ្នែកគេយ៉ាងយូរទើបខ្ញុំមើលឃើញគេជាវុធ មិនមែនជាភារុណ។ កែវភ្នែកដែលតែងតែមានភាពស្រទន់ កែវភ្នែកដែលតែងតែសម្លឹងមើលមកខ្ញុំពេញដោយក្តីស្រលាញ់ កែវភ្នែកដែលតែងតែបារម្ភពីខ្ញុំ មិនបានផ្លាស់ប្តូរទេ វានៅតែដដែលទោះម្ចាស់របស់វាបានប្តូររាងកាយថ្មីទៅហើយក្តី។

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមបន្ទោសខ្លួនឯងខ្លាំង។ ចុះកន្លងមកម៉េចក៏ខ្ញុំភ្នែកខ្វាក់មើលមិនឃើញ? ទឹកមុខគេពេញដោយស្នាមញញិម គេចង់ឱ្យខ្ញុំដឹងថាគេរឹងមាំ គេមិនសោកស្តាយ តែខ្ញុំក៏បានដឹងដែរ ថាបេះដូងគេឈឺចាប់ប៉ុនណា។

ខណៈនោះខ្ញុំស្រាប់តែនឹកឃើញពាក្យសម្តីដែលគេនិយាយជាមួយខ្ញុំនៅថ្ងៃដែលគេណាត់ជួបខ្ញុំនៅផ្ទះលេខ៨៩។

«វុធមិនដែលស្តាយក្រោយនូវអ្វីដែលគេបានធ្វើចំពោះធារីទេ ទោះដឹងថាលទ្ធផលចុងក្រោយវាទៅជាយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ការប្រឹងប្រែងរបស់គេក៏មិនមែនអត់ប្រយោជន៍ដែរយ៉ាងហោចណាស់ក៏អាចធ្វើឱ្យធារីនិយាយចេញពីមាត់យ៉ាងច្បាស់ថាធារីព្រមផ្តល់ឱកាសឱ្យគេដែរ។…ធារីកុំបារម្ភអី ខ្ញុំគិតថាគេបានស្តាប់ឮ ហើយក៏កំពុងតែសប្បាយចិត្តដែរ ទោះវាយឺតពេលបន្តិចក៏ដោយ…»។

នេះគេធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីខ្ញុំ? សេចក្តីសុខមនុស្សស្រីសាមញ្ញម្នាក់នេះមានន័យចំពោះគេខ្លាំងដល់ថ្នាក់នេះ? ដើម្បីឱ្យខ្ញុំទទួលបានស្នេហាដែលខ្ញុំធ្លាប់ងប់ងល់ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំបានសមបំណងស្នេហ៍ គេត្រូវលះបង់ធំធេងបែបនេះ?

វុធលូកដៃមកផ្តិតទឹកភ្នែកនៅលើថ្ពាល់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំគ្រវាសដៃគេចេញមួយទំហឹង។ គេស្រាប់តែឱនមុខចុះមិនព្រមសម្លឹងខ្ញុំ។ «ធារីខឹងនឹងខ្ញុំខ្លាំងណាស់មែនទេ?» នេះប្រហែលជាអ្វីដែលគេកំពុងគិត។

«មនុស្សអាត្មានិយម! ធ្វើបែបនេះគិតថាខ្ញុំយល់ព្រមស្រលាញ់វុធមែនទេ?»

«ខ្ញុំ…»

គេអួលដើមកនិយាយមិនចេញ។ ខ្ញុំវិញស្រែកយំហ៊ូៗមិនខ្វល់អ្វីទាំងអស់។ ដៃត្រជាក់របស់គេលូកមកស្ទាបអង្អែលថ្ពាល់ទាំងសងរបស់ខ្ញុំថ្នមៗជាថ្មី។ ខ្ញុំឈប់ឃាត់គេទៀតហើយ បណ្តោយឱ្យគេផ្តិតយកទឹកភ្នែកខ្ញុំឱ្យអស់ចុះ។

«សុំទោសធារី! ខ្ញុំនេះពិតជាមនុស្សគ្មានបានការទាល់តែសោះ…គ្រាន់តែចង់ឱ្យធារីសប្បាយចិត្ត ក៏មិនអាចធ្វើបានដែរ នៅតែធ្វើឱ្យធារីយំដដែល…!»

គេញញិមស្ងួតដាក់ខ្ញុំ ក្រោយបញ្ចប់ឃ្លានេះ។ ពេលនេះហើយ គេនៅបារម្ភពីខ្ញុំដល់ម្លឹងទៀត។

«ម៉េចក៏ល្អនិងខ្ញុំដល់ថ្នាក់នេះ? វុធល្អនឹងខ្ញុំខ្លាំងពេក រហូតភ្លេចស្រលាញ់ខ្លួនឯង។ វាមិនមែនជាទង្វើដែលគួរតែលះបង់ដើម្បីស្នេហាទេ តែវាគឺជាគំនិតដ៏ល្ងង់ខ្លៅបំផុត…ដឹងខ្លួនអត់មនុស្សល្ងង់?»

ទឹកភ្នែកខ្ញុំចាប់ស្រក់ដូចភ្លៀងដំណាលនឹងសម្តីញ័រៗដែលប្រឹងស្តីបន្ទោសគេនេះ។

គេបង្ខំចិត្តសើចទាំងទឹកភ្នែកស្រក់រហាម។ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលវុធបណ្តោយឱ្យខ្ញុំឃើញទឹកភ្នែកគេ។ ខ្ញុំដឹងថាកន្លងមកគេតែងលួចយំគ្រប់ពេលដែលគេឃើញខ្ញុំឈឺចាប់ដោយសារភារុណ តែនៅចំពោះមុខខ្ញុំគេបង្ហាញតែស្នាមញញិមប៉ុណ្ណោះ។   គេសើចដើម្បីបន្លប់ទុក្ខទេដឹង? ខ្ញុំបន្ទោសគេប៉ុណ្ណឹងហើយគេនៅសើចចេញទៀត។

«ខ្ញុំសុំទោស! រឿងគ្រប់យ៉ាងគឺមកពីខ្ញុំ។ បើខ្ញុំមិនឆ្កួតងប់នឹងភារុណទេ វុធក៏មិនដើរដល់ផ្លូវនេះដែរ។ សុំទោស!»

«ធារីកុំបន្ទោសខ្លួនឯងឱ្យសោះ។ ធារីមិនដែលខុសទេ អ្នកដែលខុសគឺបង។ បងខុសត្រង់ស្រលាញ់អូនពេក មិនអាចទ្រាំមើលអូនឈឺចាប់បាន។»

«វុធ!»

«បានហើយ! ធារីទៅវិញចុះ។ ខ្ញុំមិនចង់ឃើញធារីយំទៀតទេ។ បងនាំខ្ញុំទៅវិញ។» គេប្រាប់សន្តិសុខពន្ធនាគារឱ្យនាំគេទៅវិញ។

គេដើរកាត់មុខខ្ញុំទាំងញញិម ហាក់ដូចគ្មានរឿងអីកើតឡើង។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលស្នាមញញិមគេ រហូតដល់គេដើរចេញផុតពីបន្ទប់នេះបាត់មើលលែងឃើញ។

«វុធមិនចង់ឃើញខ្ញុំយំទៀតទេ ខ្ញុំគួរតែធ្វើតាមគេ។ ប្រហែលជាមានតែរឿងមួយនេះទេ ដែលខ្ញុំអាចធ្វើជូនគេបាន។» 

ខ្ញុំដើរចេញពីបន្ទប់បណ្តើរងាកក្រោយបណ្តើរទាំងមិនដាច់អាល័យ។ ពេលវេលាពិតជាកន្លងទៅលឿនណាស់ ថ្ងៃមុនស្រស់ៗខ្ញុំទើបតែបានស្គាល់គេជាមនុស្សប្រុសមិនសូវ និយាយស្តី តែថ្ងៃនេះពួកយើងក៏ត្រូវបែកគ្នាជាមួយហេតុផលមួយនេះ។ ព្រហ្មលិខិតគិតថាដាក់ទោសពួកយើងបែបនេះសមណាស់មែនទេ? លោកអាក្រក់ណាស់មិនអាណិតមនុស្សល្អដូចគេសោះ?

«ធារី…!»

នីកាគ្រាហ៍ភារុណដើរចូលមករកខ្ញុំ។ ទឹកមុខអ្នកទាំងពីរក៏ក្រៀមក្រំមិនខុសពីខ្ញុំដែរ។ ពួកយើងសុទ្ធតែស្លុតចិត្ត នឹកស្មានមិនដល់ថា ផ្លូវជីវិតពួកយើងត្រូវជួបបញ្ហាជូរចត់បែបនេះ។ ពួកគេសម្លឹងមុខគ្នាដោយភាពស្ងួតសោះកក្រោះ ខ្ញុំដឹងថាគេអាណិតខ្ញុំខ្លាំង។

«សុំទោសធារី! រឿងគ្រប់យ៉ាងគឺមកពីបង!»

ភារុណនិយាយមកទាំងមុខស្ងួតពោពេញដោយទុក្ខសោក។ គេចង់បន្ទោសខ្លួនឯងទាំងស្រុងមែនទេ? គេមិនបានខឹងវុធទេឬ?

«មិនមែនតែបងទេភារុណ! គឺគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែខុស…ខុសព្រោះងប់ងល់មិនបានពិចារណាឱ្យបានច្បាស់។ ខុសព្រោះបណ្តោយឱ្យការស្រលាញ់ដឹកមុខ។ ចុងក្រោយតើពួកយើងនៅសល់អ្វីពីស្នេហាងប់ងល់នេះ? គឺសល់ត្រឹមតែការឈឺចាប់ និងវិប្បដិសារីដែលនឹងតាមលងបន្លាចយើងគ្រប់វិនាទីតទៅ។»

«បងធ្លាប់ស្រលាញ់ខ្ញុំទេភារុណ?»

ពួកគេសម្លឹងមុខគ្នាជ្រួញចិញ្ចើម។ ប្រហែលជាឆ្ងល់ខ្លាំងហើយដែលមិននឹកស្មានថាខ្ញុំបែរជាសួរសំណួរបែបនេះ។ ភារុណស្ងប់ស្ងៀមមិននិយាយស្តី ប្រហែលគេភ័យខ្លាចខ្ញុំនឹងមានគំនិតអវិជ្ជមានពេលទទួលបានចម្លើយពីគេហើយ។

«អ្នកទាំងពីរកុំបារម្ភ ខ្ញុំគ្មានន័យអីទៀតទេ។ ធារីបច្ចុប្បន្នមិនមែនជាស្រីល្ងង់ពីមុនទៀតឡើយ។»

ភារុណ និងនីកានៅតែសម្លឹងមកខ្ញុំដោយកែវភ្នែកស្រទន់ស្រអាប់។ គេព្យាយាមឆ្លើយទាំងស្ទាក់ស្ទើរ៖

«ទោះបងខំព្យាយាមយ៉ាងណា…ក៏នៅតែគិតថាអូន…ត្រឹមជាមិត្តល្អរបស់បង ! បងសុំទោសណា ធារី…!»

ខ្ញុំសើចតិចៗ លាយនឹងដំណក់ទឹកភ្នែកដែលបន្តដក់ក្នុងភ្នែកខ្ញុំនៅឡើយ។

«ស្នេហាមិនអាចបង្ខំ! ស្នេហាពិតជាមិនអាចបង្ខំបានមែន។»

«អូនគិតបែបនេះត្រូវហើយធារី! ឈប់បន្ទោសខ្លួនឯងទៀតទៅ។ ឈប់គិតថាអូនជាមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យវុធក្លាយជាបែបនេះ។ ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់គ្មានកំហុសមែន ប៉ុន្តែមិនមែនឱ្យតែយើងស្រលាញ់អ្នកណា ម្នាក់នោះត្រូវតែស្រលាញ់យើងវិញទេ។ យើងមានសិទ្ធិជ្រើសរើសស្រលាញ់គេ គេក៏មានសិទ្ធិជ្រើសរើសមិនស្រលាញ់យើងវិញដែរ។»

ខ្ញុំយកដៃញីភ្នែក បង្ខំទឹកភ្នែកដែលបម្រុងស្រក់ចុះឱ្យត្រលប់ថយក្រោយវិញ។ ពេលនេះ ខ្ញុំពិតជាមិនអាចធ្វើអ្វីក្រៅពីឈរសញ្ជប់សញ្ជឹងលង់ក្នុងពិភពទុក្ខសោកជាលទ្ធផលពីស្នេហាច្របូកច្របល់មួយនេះទេ។

សៀវភៅមួយក្បាលបានបង្ហាញខ្លួននៅពីមុខខ្ញុំ។

«នេះគឺជាកំណត់ហេតុរបស់វុធ ! រាល់ពេលដែលគេយកបាយទៅឱ្យបង គេតែងចំណាយពេលអង្គុយសរសេរសៀវភៅមួយក្បាលនេះ។ ដ្បិតតែគេបានឃុំឃាំងបំបិទសេរីភាពបង តែគេមិនដែលធ្វើបាបបងទេ…បងអាចយល់បាន គេធ្វើបែបនេះដើម្បីអូន គេមិនចង់ឃើញអូនឈឺចាប់ព្រោះតែបងទៀត។»

ខ្ញុំទទួលយកសៀវភៅពីដៃភារុណ។ បេះដូងដែលមុននេះគាំងភ្លឹកលែងកម្រើកក៏ចាប់ផ្តើមមានប្រតិកម្មជាថ្មី។ វារន្ធត់ញាប់ញ័របង្ករជាទឹកភ្នែកជន់ជោរស្រក់ចុះម្តងទៀត។ ខ្ញុំឈានជើងដើរចេញពីអ្នកទាំងពីរដូចមនុស្សបាត់អស់វិញ្ញាណ។ អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំបានផ្តោតសំខាន់តែលើសៀវភៅ ទោះអ្នកទាំងពីរប្រែប្រួល ទឹកមុខបែបណា ឬខ្ញុំដើរប៉ះមនុស្សជុំវិញខ្លួនយ៉ាងម៉េចខ្លះក៏ខ្ញុំមិនខ្វល់ដែរ។ ខ្ញុំសំដៅទៅអង្គុយក្រោមដើមពោធិ៍ធំមួយក្នុងបរិវេណពន្ធធនាគា។

កំណត់ហេតុរបស់វុធ…

អារម្មណ៍ដំបូងដែលខ្ញុំចង់រៀបរាប់នៅក្នុងសៀវភៅនេះ គឺជាអារម្មណ៍លង់ស្រលាញ់នារីម្នាក់។ នាងឈ្មោះធារី។ នាងស្អាតណាស់! គ្រប់ជំហានដែលនាងដើរ គឺល្វតល្វន់តែម៉ឺងម៉ាត់ សក្តិសមជានារីខ្មែរដែលប្រកាន់ភ្ជាប់ប្រពៃណី។

ខ្ញុំមិនដឹងថា ហេតុអីក៏នាងបែរជាជ្រើសមកអង្គុយជាមួយខ្ញុំទេ។ ក្នុងថ្នាក់រៀនសល់តុទំនេរច្រើនណាស់តែម៉េចក៏នាង…ឬមួយក៏…! ខ្ញុំញញិមមួយពេលនឹកដល់ចំនុចនោះ។ តាំងពីបានស្គាល់នាង ខ្ញុំហាក់សប្បាយចិត្តជាងមុនច្រើន ញ៉ាំអីក៏ឆ្ងាញ់ រៀនក៏ចូល ជាពិសេសចេះតែងខ្លួនជាងមុនទៀត។ គ្រាន់តែគេងមិនសូវបានច្រើន ព្រោះចេះតែស្រមៃឃើញគេពេក។ ស្នាមញញិមរបស់នាងប្រៀបដូចជាទឹកអម្រឹតមកស្រោចស្រប់បេះដូងសោះកក្រោះមួយនេះឱ្យស្រស់ថ្លាឡើង។ នេះឬជាអារម្មណ៍ស្នេហាដំបូង?

តែ…..

«មនុស្សដែលនាងស្រលាញ់មិនមែនជាខ្ញុំឡើយ។»

នាងចាប់អារម្មណ៍នឹងគេម្នាក់នោះ។ តាំងពីភារុណផ្លាស់មករៀននៅបន្ទប់នេះ នាងយកចិត្តទុកដាក់នឹងគេណាស់។ នាងហាក់លែងចាប់អារម្មណ៍អ្នកអង្គុយរួមតុម្នាក់នេះ ដែលលួចស្រលាញ់នាងអស់ពីបេះដូង។

 «មេឃភ្លៀងខ្លាំងណាស់…ខ្ញុំបណ្តើរម៉ូតូកណ្តាលភ្លៀងទៅទទួលនាងចេញពីសាលា។ តែពេលទៅដល់…នាងក៏ឡើងឡានទៅជាមួយគេម្នាក់នោះ។ តើនាងមានឃើញខ្ញុំទេ? នាងដឹងថាខ្ញុំឈឺចាប់ប៉ុនណាទេ? ភ្លៀងធ្លាក់ក៏ខ្លាំង ម៉ូតូក៏រលត់ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងកំពុងឈរនៅកណ្តាលទីក្រុងដែលគេបោះបង់ចោល វាកណ្តោចកណ្តែងពេកហើយ។»

«គ្រប់យ៉ាងដែលបងធ្វើដើម្បីអូន ព្រោះបងស្រលាញ់អូន តែក្នុងចិត្តអូនអាចទទួលបងត្រឹមជាមិត្តស្និទ្ធស្នាលម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ មិនស្មានថាបងត្រឹមជាមនុស្សកំដរ។»

អូនស្រលាញ់គេខ្លាំងណាស់មែនទេធារី? តែគេធ្វើបាបអូនច្រើនពេកហើយ។ គេចាត់ទុកអូនគ្រាន់ជាមនុស្សកំដរ ជាស្រីលេងសើច គេធ្វើឱ្យអូនឈឺចាប់ តែអូននៅតែនឹកគេ នៅតែត្រូវការគេ។ អូនដឹងទេថា ទង្វើនេះធ្វើឱ្យបេះដូងបងឈឺចុកចាប់ប៉ុនណា? តែយ៉ាងណាបងក៏មិនបន្ទោសអូនដែរ! ព្រោះបងយល់ច្បាស់ បងដឹងថាអារម្មណ៍ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់គឺរឹងរូសបែបនេះ។

អូនដឹងទេ? ថ្ងៃដែលបងឈឺចាប់ខ្លាំងបំផុត ហើយមិនអាចបំភ្លេចបានក្នុងមួយជីវិតនេះ គឺថ្ងៃដែលអូនសម្រេចចិត្តចង់បញ្ចប់ជីវិតខ្លួនឯងដោយសារភារុណសារភាពស្នេហ៍នារីដទៃ។ ឃើញអូនក្នុងសភាពបែបនោះ ដូចជាសម្លាប់បងទាំងរស់។ បើសិនជាអាច បងសុំទទួលរងការឈឺចាប់ទាំងអស់ជំនួសអូន។ បើគ្មានអូន ប្រុសម្នាក់នេះក៏មិនដឹងថារស់នៅដើម្បីអ្វីដែរ។ អូនធ្វើឱ្យបងឈឺចាប់ បងអាចទ្រាំបាន តែបងពិតជាមិនអាចទ្រាំឃើញអូនធ្លាក់នរកព្រោះតែមនុស្សប្រុសដូចជាគេទេ។

ចូលដល់ឆ្នាំទី៣ ខ្ញុំបានប្រាប់ធារីថា ខ្ញុំជាប់អាហារូបករណ៍ទៅរៀនបន្តនៅប្រទេសថៃ។ ខ្ញុំកុហកគេថា ខ្ញុំសប្បាយចិត្តដែលបានទៅរៀនបរទេស ព្រោះខ្ញុំក៏មិនចង់បន្តការសិក្សានៅទីនេះទៀតដែរ។ ខ្ញុំមិនអាចកាត់ចិត្តពីធារីបាន ហើយក៏ដឹងថាធារីមិនអាចកាត់ចិត្តពីភារុណបានដូចគ្នា។ បើខ្ញុំទៅឆ្ងាយ ប្រហែលខ្ញុំអាចធ្វើចិត្តពីនាងបាន។ ខ្ញុំមើលទៅនាងហាក់មិនចាប់អារម្មណ៍នឹងការដែលខ្ញុំត្រូវឃ្លាតពីនេះសោះ។ ឬក៏ក្នុងកែវភ្នែកនាងមានតែភារុណម្នាក់មែន?

ធារីនិងមិត្តភក្តិដទៃទៀតហាក់ជឿទាំងស្រុងថាខ្ញុំជាប់អាហាររូបករណ៍ទៅរៀននៅថៃ។ ការពិត គ្មានអ្នកណាម្នាក់ដឹងទេថាខ្ញុំគិតអីនោះ សូម្បីខ្ញុំខ្លួនឯងក៏មិនច្បាស់ដែរ។

ថ្ងៃនេះខ្ញុំត្រូវឡើងយន្តហោះទៅថៃ។ តាមផ្លូវធ្វើដំណើរទៅព្រលានយន្តហោះ ខ្ញុំនឹកគេខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំចាំទូរស័ព្ទគេរហូត។ តែស្ងាត់ឈឹង។ គេគ្មាននឹកឃើញខ្ញុំបន្តិចសោះ បើទោះជាថ្ងៃនេះ ខ្ញុំត្រូវចាកចេញទៅឆ្ងាយក៏ដោយ។

ខ្ញុំឆែក Facebook ឃើញនាងផុស Status យ៉ាងក្រៀមក្រំ។ ខ្ញុំកាន់តែអាសូរខ្លួនឯង។ ខ្ញុំគិតថា ពេលដែលខ្ញុំកំពុងអាន Status នេះ នាងប្រហែលកំពុងគេងយំហើយ។ ថ្ងៃនេះ ជាថ្ងៃកំណើតរបស់នីកា ភារុណប្រាកដជារៀបចំកម្មវិធីឱ្យនាង ឯធារីច្បាស់ណាស់ នាងប្រាកដជាខូចចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។

ពេលខ្លះ ខ្ញុំពិតជាចង់បន្ទោសនាងណាស់ តែខ្ញុំក៏យល់ពីជម្រៅនៃក្តីស្រលាញ់។ ចិត្តរបស់នាងចំពោះភារុណ គឺដូចនឹងចិត្តរបស់ខ្ញុំចំពោះនាងដូចគ្នា។ ខ្ញុំមិនអាចហាមចិត្តខ្លួនឯងឱ្យឈប់ស្រលាញ់នាងផង មានសិទ្ធិអីទៅហាមនាងឱ្យឈប់ស្រលាញ់ភារុណនោះ។ ព្រះ! កំពុងតែចង់លេងសើចចំពោះពួកយើងហើយ។ គិតដល់សភាពដែលនាងកំពុងគ្រាំគ្រាចិត្ត ខ្ញុំបន់ឱ្យតែដល់ថៃឱ្យឆាប់ៗទេ។

ទៅដល់ព្រលានយន្តហោះ ចិត្តខ្ញុំនៅតែរំពឹងថា ធារីនឹងមកជូនដំណើរខ្ញុំជាលើកចុងក្រោយ។ តែគ្មានសោះ បើទោះបីជាខ្ញុំខំងាកមើលក្រោយយូរប៉ុនណាក៏មិនបានឃើញរូបនាងឡើយ។

រំលងប៉ុន្មានម៉ោង ខ្ញុំមកដល់ប្រទេសថៃ។ ទោះជាខ្ញុំនិងគេនៅឆ្ងាយពីគ្នាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនអាចឃាត់ចិត្តមួយនេះ កុំឱ្យគិតដល់គេដែរ។ ខ្ញុំស្រាប់តែគិតឃើញថា តិចលោនាងទ្រាំនឹងការឈឺចាប់លែងបាន នាងធ្វើអីផ្តេសផ្តាសទៅ? គិតដល់ត្រឹមនេះ បេះដូងខ្ញុំស្រាប់តែលែងចង់កម្រើកធ្វើចលនា។ ខ្ញុំអើយខ្ញុំ! នៅគិតពីគេដល់ណាទៀត!

ថ្ងៃថ្មីចូលមកដល់ ខ្ញុំត្រៀមខ្លួនរួចស្រេចតាមការណាត់របស់គ្រូពេទ្យ។ ក្នុងចិត្តខ្ញុំភ័យតិចតួចដែរ បារម្ភខ្លាចតែវាខុសការពីផែនការដែលខ្ញុំគ្រោងទុក។ ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្លួនឯងឆ្កួតឬជាទេ ដែលនឹកឃើញធ្វើរឿងដ៏អាក្រក់នេះ។ តែខ្ញុំពិតជាមិនអាចទ្រាំមើលការឈឺចាប់របស់ធារីបានទៀតទេ។ ឃើញនាងស្ថិតនៅសភាពបែបនេះ ខ្ញុំខ្លួនឯងដូចរស់នៅក្នុងនរកអ៊ីចឹង។

ខ្ញុំយកប៊ិចឆូតមុខខ្លួនឯងក្នុងរូបថតចេញ រួចប្រាប់ខ្លួនឯងថា ចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅខ្ញុំមិនមែនជាវុធទៀតទេ។  គ្រូពេទ្យរៀបចំវះកាត់កែសម្ភស្សខ្ញុំឱ្យដូចនឹងមនុស្សម្នាក់ដែលនៅក្នុងរូប។ នោះគឺជារូបរបស់ភារុណ។ ខ្ញុំនឹងក្លាយជាភារុណ។ ខ្ញុំនឹងក្លាយជាមនុស្សដែលធារីស្រលាញ់បំផុត។

ព្រឹកនេះខ្ញុំឆ្លុះកញ្ចក់។ គ្រូពេទ្យប្រាប់ខ្ញុំថា ដោយសារខ្ញុំនិងភារុណមានរូបរាង កម្ពស់កម្ពប៉ុនគ្នា ហើយមានទម្រង់មុខស្រដៀងគ្នាទៀត ការវះកាត់កែសម្ភស្សនេះជោគជ័យច្រើន។ ពិតណាស់! ខ្ញុំមើលទៅក្នុងកញ្ចក់ឃើញមុខខ្លួនឯងដូចជាភារុណស្ទើរទាំងស្រុងហើយ។ នៅតែឆ្លងកាត់ការវះកាត់ ម្តងទៀតប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំអាចដូចគេ១០០%ហើយ។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ ធារី ខ្ញុំសន្យាថា ខ្ញុំនឹងធ្វើជាភារុណដែលស្រលាញ់នាងបំផុតលើផែនដីនេះ។

ធ្មេចបើកៗ ខ្ញុំមកនៅថៃបានពីរឆ្នាំហើយ។ ថ្ងៃនេះក៏ជាថ្ងៃដែលខ្ញុំត្រូវត្រលប់ទៅប្រទេសកំណើតវិញដែរ។ ខ្ញុំត្រេកអរខ្លាំង។ ខ្ញុំជិតបានជួបមុខនារីដែលខ្ញុំស្រលាញ់វិញហើយ។

មកដល់ព្រលានយន្តហោះភ្នំពេញ ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតនឹងវត្តមានរបស់ធារី។ នេះនាងកំពុងមកទទួលខ្ញុំមែនទេ? អត់ទេ! ប្រហែលជារឿងចៃដន់ទេ។ នាងឯណាយកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំយ៉ាងនេះនោះ។ ខ្ញុំពាក់ម៉ាសជិតរួចព្យាយាមដើរគេច កុំឱ្យនាងឃើញ។

ធារីទូរស័ព្ទមកខ្ញុំ ប្រាប់ថានាងចង់ធ្វើពិធីស្វាគមន៍ចំពោះការត្រលប់របស់ខ្ញុំ តែខ្ញុំបដិសេធ។ ខ្ញុំព្យាយាមគេចពីនាង ហើយក៏ឆ្ងល់ដែរថា នាងដូចជាយកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំច្រើនជាងមុន។ សុំទោសផងធារី មិនមែនខ្ញុំមិនចង់ជួបមុខនាងទេ តែខ្ញុំមិនអាចឱ្យនាងដឹងបានទេថា ឥឡូវនេះ ខ្ញុំមានមុខមាត់ជាភារុណ។

ក្រោយត្រលប់មកបានពីរថ្ងៃ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមផែនការរបស់ខ្ញុំបន្តទៀត។ លើលោកនេះមិនអាចមានភារុណពីរនាក់ទេ។ ខ្ញុំត្រូវតែកម្ចាត់ម្នាក់ចោល។ ច្បាស់ណាស់! ក្នុងផែនការខ្ញុំគឺខ្ញុំត្រូវសម្លាប់ភារុណចោល ប៉ុន្តែ…… ខ្ញុំលើកដៃមិនរួចឡើយ។ ធារីស្រលាញ់ភារុណយ៉ាងនេះ ខ្ញុំម៉េចនឹងអាចធ្វើបាបចិត្តនាងបានទៅ។ ខ្ញុំបានប្តូរផែនការ។ ខ្ញុំបានត្រឹមតែយកគេទៅឃុំទុកនៅផ្ទះចាស់របស់ខ្ញុំនៅជាយក្រុងប៉ុណ្ណោះ។

ដោយសារខ្ញុំមិនដាច់ចិត្តសម្លាប់ភារុណ ខ្ញុំក៏ត្រូវសម្លាប់មនុស្សម្នាក់ទៀតមកបន្លំជាសាកសពខ្ញុំ។ គេនោះគឺជាជនអនាថាម្នាក់រស់នៅតាមចិញ្ចើមអគារដែលខ្ញុំរស់នៅ។ នៅថ្ងៃកើតហេតុខ្ញុំណាត់ភារុណមកជួបខ្ញុំ។ គេមិនចង់មកទេ តែខ្ញុំប្រាប់គេថា បើគេមកជួបខ្ញុំថ្ងៃនោះ ខ្ញុំនឹងលែងរារាំងពិធីភ្ជាប់ពាក្យរបស់គេ និងនីកាទៀត។ គេមកដល់ ខ្ញុំនៅចាំគេនៅជាន់ក្រោមដោយប្រាប់គេថា ម៉ាស៊ីនត្រជាក់បន្ទប់ខ្ញុំខូច មិនអាចពិភាក្សាគ្នានៅទីនោះបានទេ។ ខ្ញុំបបួលគេទៅអង្គុយបង់នៅក្រោយអគារ។ ខ្ញុំក៏បានហៅជនអនាថា មកទីនោះដូចគ្នា។ ថ្នាំសណ្តំបានត្រៀមរួចរាល់ក្នុងកាហេ្វ។ ក្រោយពួកគេសន្លប់អស់ ខ្ញុំលើកភារុណទុកក្នុងឡាន ហើយដាក់ជនអនាថាក្នុងទូឈើថ្មីមួយដែលខ្ញុំទើបនឹងទិញ។

ខ្ញុំជួលពូមុតឱ្យជួយលើកទូឈើទៅដាក់ក្នុងបន្ទប់។ ក្រោយពូមុតចេញបាត់ ខ្ញុំយកជនអនាថាដែលកំពុងសន្លប់អត់ដឹងខ្លួន ទៅដាក់ជាប់នឹងធុងហ្គាសនៅផ្ទះបាយ។ ខ្ញុំយកស្រាជាច្រើនដបបញ្ច្រកគេឱ្យដូចមនុស្សស្រវឹង។ បន្ទាប់មករៀបចំគន្លឹះដើម្បីឱ្យធុងហ្គាសផ្ទុះនៅពេលមួយសន្ទុះទៀត។ ក្រោយគ្រប់យ៉ាងរៀបរយអស់ ខ្ញុំទូរស័ព្ទហៅពូមុតមកលើកវ៉ាលីចាស់ទៅបោះចោល។ ខ្ញុំចូលសំងំក្នុងវ៉ាលីចាស់នោះ រង់ចាំពូមុតជញ្ជូនចុះក្រោម។ ក្រោយពីក្មួយប្រុសទាំងពីររបស់ពូមុតសែងវ៉ាលីចាស់មកបោះចោលនៅកន្លែងសំរាម ខ្ញុំក៏ចេញពីវ៉ាលីនោះ។ ខ្ញុំដើរទៅរកឡានខ្ញុំ រួចដឹកភារុណដែលនៅសន្លប់ស្តូកស្តឹងទៅឃុំទុកនៅផ្ទះចាស់ ជាផ្ទះលេខ៨៩នៅឯជាយក្រុង។

ក្រោយពេលកើតហេតុ ទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែជឿថាមនុស្សដែលស្លាប់ក្នុងបន្ទប់នោះគឺជាខ្ញុំ។ ក្នុងភ្នែកពួកគេ វុធបានឆេះស្លាប់បាត់ហើយ។ ខ្ញុំក៏ដោះម៉ាសចេញ ដើរតួជាភារុណជាផ្លូវការ។

ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំស្លៀកពាក់យ៉ាងសង្ហា រង់ចាំមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់។ ខ្ញុំកុហកគេថា ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃខួបកំណើតប្អូនស្រីខ្ញុំ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យគេភ្ញាក់ផ្អើល ព្រោះមួយរយៈនេះគេហាក់ក្រៀមក្រំយ៉ាងខ្លាំងតាំងពីវុធស្លាប់ទៅ។ 

ពេលដែលខ្ញុំសុំនាងរៀបការ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ ហើយក៏ជឿជាក់ថានាងគិតបែបនេះដូចគ្នា។ តែរឿងមួយដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមិននឹកស្មានដល់នោះគឺ នាងបដិសេធ។ ក្រែងនាងស្រលាញ់ភារុណណាស់ ម៉េចក៏នាងអាចបដិសេធកើត?

«ខ្ញុំព្រមផ្តល់ឱកាសឱ្យវុធ។» មួយឃ្លានេះស្ទើរតែឱ្យខ្ញុំគាំងបេះដូងស្លាប់។ ពុទ្ធោ! ខ្ញុំមិនមែនយល់សប្តិទេឬ? ខ្ញុំស្ទើរតែភ្លាត់មាត់ប្រាប់នាងថា ខ្ញុំជាវុធ ជាមនុស្សដែលធារីរង់ចាំផ្តល់ឱកាសឱ្យ តែមុខមាត់ខ្ញុំពេលនេះបានក្លាយជាភារុណរួចទៅហើយ។ តើឱ្យខ្ញុំធ្វើយ៉ាងណាទៅ?

ព្រះអើយ! ខ្ញុំដើរជ្រុលមួយជំហានហើយ។ ខ្ញុំគិតថា ពេលដែលខ្ញុំក្លាយជាភារុណ ខ្ញុំនឹងផ្តល់សេចក្តីសុខគ្រប់យ៉ាងដល់នាង។ ការពិត រយៈពេលពីរឆ្នាំដែលខ្ញុំនៅថៃ នាងបានកាត់ចិត្តពីភារុណទៅ ហើយ។ ព្រះជាម្ចាស់កំពុងលេងសើចនឹងខ្ញុំកាន់តែខ្លាំងហើយ។

ខ្ញុំឃើញពីការឈឺចាប់និងស្តាយក្រោយដែលនាងបានបាត់បង់វុធ ដង្ហើមខ្ញុំស្ទើរផុតម្តងៗ។ នាងពិតជាស្រលាញ់វុធជ្រាលជ្រៅណាស់។ ខ្ញុំរំភើបចិត្តពន់ពេកប្រមាណ ខ្ញុំមិនដែលគិតសោះថាមានថ្ងៃដែលចិត្តនាងប្រែមកស្រលាញ់ខ្ញុំ។

តែ……

ខ្ញុំជ្រុលទៅហើយ! ពេលនេះ ខ្ញុំជាភារុណ ជាឃាតកៈសម្លាប់មនុស្សម្នាក់ ម៉េចនឹងសក្តិសមជាមួយនារីល្អដូចនាងទៅ? ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តធ្វើរឿងមួយទៀតទាំងញញិម។

ខ្ញុំផ្ញើសារអនាមិកឱ្យនាងជារឿយៗ ដើម្បីផ្តល់តម្រុយឱ្យនាងសង្ស័យបំបែកក្តីឃាតកម្មមួយនេះ។ ខ្ញុំផ្ញើតម្រុយឱ្យនាងម្តងបន្តិចៗ ដើម្បីឱ្យនាងសង្ស័យលើខ្ញុំថាជាអ្នកសម្លាប់វុធរបស់នាង។ មានតែអាចរកអយុត្តិធម៌ដល់វុធប៉ុណ្ណោះ ទើបចិត្តនាងបានស្រាលឈប់ស្តីបន្ទោសខ្លួនឯងទៀត។

ខ្ញុំសប្បាយចិត្តនឹងធ្វើវា។ គ្រាន់តែបានដឹងថា នាងមានចិត្តលើខ្ញុំ ខ្ញុំអាចស្លាប់ក៏បានដែរ។ ខ្ញុំអស់ចិត្តហើយ។ ម្យ៉ាងខ្ញុំក៏បានក្លាយខ្លួនជាឃាតកៈម្នាក់ទៅហើយ ខ្ញុំត្រូវតែទទួលខុសត្រូវនៅអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើ។ ធារី ខ្ញុំសង្ឃឹមថាធារីនឹងសប្បាយចិត្តដែលអាចរកអយុត្តិធម៌ដល់វុធដែលនាងស្រលាញ់បាន។ បើទោះបីជា គេមិនមែនជាវុធពិតប្រាកដក៏ដោយ។  

ឱ្យបងសុំទោសផងធារី! បងសុំទោសដែលមិនអាចមើលថែអូនបាន។ ជាតិនេះ និស្ស័យពួកយើងបានត្រឹមតែទឹកភ្នែកនិងការឈឺចាប់ប៉ុណ្ណោះ។ បងសង្ឃឹមថា អូននឹងឈប់បន្ទោសខ្លួនឯង ហើយត្រូវរស់នៅដោយភាពរឹងប៉ឹង។ អូនមិនត្រូវយំទៀតឡើយ អូនត្រូវញញិម។

ចុងក្រោយ បងមានរឿងមួយចង់ប្រាប់អូន

«………………………………………………………។»

ស្លឹកពោធិ៍ពណ៌លឿងទុំមួយជ្រុះមកទើលើសៀវភៅស្របពេលដែលខ្ញុំបញ្ចប់វា។ ខ្ញុំបិទសៀវភៅកំណត់ហេតុរួចយកវាមកឱបជាប់ដើមទ្រូង។ ពិភពលោកនៅពេលនេះហាក់ដូចជាទទេស្អាត។

ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅបន្ទប់ពន្ធនាគារទាំងគ្មានព្រលឹងក្នុងខ្លួន។ សម្រឹបជើងមនុស្សម្នាក់ដើរសំដៅមករកខ្ញុំ។ អារម្មណ៍ខ្ញុំពេលនេះដក់ជាប់តែលើមនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងនៅក្នុងបន្ទប់ពន្ធនាគារ មិនបានទៅចាប់អារម្មណ៍ខ្វល់នឹងអ្នកណាដើរមករកខ្ញុំទេ។

សម្រឹបជើងស្ងាត់ទៅវិញ។ គេឈប់ទ្រឹងមិនបន្តដើរមករកខ្ញុំទៀតទេ។ នេះប្រហែលជាគេដឹងថា បើទោះជាគេមកក្បែរខ្ញុំ និយាយរកខ្ញុំ ក៏ខ្ញុំគ្មានអារម្មណ៍ឆ្លើយតបទៅគេវិញដែរ។

បានបន្តិចខ្ញុំឮសម្តីល្ហៀងៗ ដែលនរណាម្នាក់ស្រែកសួរគេ៖

«យ៉ាងម៉េចសិដ្ឋ ទៅជិតដល់ហើយ ឯងម៉េចមិនទៅជួយលួងលោមនាងទៅ? នៅឈរស្ងៀមធ្វើអី?»

«ខ្ញុំខ្លាចរំខាននាង។ ពេលនេះប្រហែលជានាងចង់នៅម្នាក់ឯងច្រើនជាង។»

«ធ្វើមនុស្សប្រុសកុំខ្លាចនេះខ្លាចនោះ។ បើស្រលាញ់ត្រូវហ៊ាន!»

«អ្នកណាថាខ្ញុំស្រលាញ់នាង? ខ្ញុំគ្រាន់តែអាណិតនាងតើ។»

«ស្រលាញ់វាកើតចេញពីអាណិតហ្នឹងហើយ! អបអរសាទរ! អ្នកស៊ើបអង្កេតកំលោះមានស្នេហាហើយ។»

ស្លឹកពោធិ៍ពណ៌លឿងទុំបន្តជ្រុះមកប៉ះខ្លួនខ្ញុំ។ វាហាក់មកជួយដាស់វិញ្ញាណខ្ញុំឱ្យត្រលប់មកវិញ។ ក្បាលខ្ញុំធ្ងន់យឹប។ ខ្ញុំបើកភ្នែកព្រឹមៗ ឃើញបុរសម្នាក់នោះនៅឈរស្ងៀមក្បែរខ្លួនខ្ញុំដដែល។ គេហុចទឹកត្រជាក់មួយដបឱ្យខ្ញុំអមនឹងស្នាមញញិមដ៏ទន់ភ្លន់ប្រកបដោយការយកចិត្តទុកដាក់។ 

ចប់ដោយបរិបូរណ៍!

មេឃចាប់ផ្តើមងងឹត តាប៉ិពិសិដ្ឋជិះម៉ូតូមកទទួលខ្ញុំ។ គេធ្វើខ្លួនឡើងប្លែកខុសពីធម្មតា អាវក្រឡាឆ្នូតទុយនុយមួយចំហៀង ខោខូវប៊យមូរជើងពណ៌ទឹកប៊ិចខ្ចីថ្មីចែសទំនងទើបទិញ សក់លាបចាហួយឡើងបះច្រូង ទឹកអប់វិញបាញ់ដូចមិនដែលបានបាញ់ គ្រាន់តែឈរជិតក្លិនឡើងឈួលចង់បែកច្រមុះ។ 

«កើតអីលោក? នេះទៅចាប់ជនសង្ស័យ ឬក៏ទៅចូលរួមពិធីអី? តែងខ្លួនខុសពេល។»

«តែស្រីស្អាតមិនយល់ថាខ្ញុំសង្ហាខ្លាំងទេ។»

ខ្ញុំជ្រេញអើយសែនជ្រេញនឹងចរិតតាប៉ិម្នាក់នេះ។ នេះខ្ញុំទ្រាំខ្លាំងណាស់ដើម្បីវុធ។ ខ្ញុំឡើងម៉ូតូទៅជាមួយគេ ទាំងចិត្តមិនស្រលះសោះ។

«ម៉េចនៅបញ្ឆេះនឹងហើយ អត់ចេញម៉ូតូទៅទេ?»

«អ្នកនាងមិនទាន់សរសើរថាខ្ញុំសង្ហាផង។»

ខ្ញុំគក់ខ្នងគេមួយដៃផាំង ក្នាញ់ពេក។ គេមិនមាត់ គិតតែសើចញឹមៗរួចបរម៉ូតូចេញទៅ។ 

ពិសិដ្ឋនាំខ្ញុំជិះផ្លូវសំដៅទៅជាយក្រុង។ ម៉េចអ៊ីចេះ ក្រែងថាតាមដានអ្នកមីងកែវ ម៉េចក៏ជិះទៅណាទៅវិញ?

«នែ! ចង់នាំខ្ញុំទៅណា?»

«បេសកកម្មយប់នេះនោះអី!»

«កុំលេងសើចច្រើន ឆាប់ប្រាប់ខ្ញុំឱ្យត្រង់ភ្លាម។»

«បាន! បាន! ខ្ញុំបានជួលមនុស្សឱ្យតាមដានមីងកែវ។ ពួកគេប្រាប់ថា គាត់ជិះម៉ូតូទៅជាយក្រុង។  អ៊ីចឹងហើយទើបខ្ញុំនាំស្រីស្អាតមកទីនេះ។»

«ខ្ញុំយល់ហើយ។ អ៊ីចឹងប្រញាប់ទៅ។»

«ទទួលបញ្ជាស្រីស្អាត! តែសូមឱបចង្កេះខ្ញុំផង។»

ខ្ញុំលូកដៃមួលចង្កេះគេ ជំនួសឱ្យការឱប។ និយាយពីថាក្នាញ់នោះក្នាញ់ពេកហើយ។ ទៅដល់ជាយក្រុង ពិសិដ្ឋឈប់ម៉ូតូត្រង់កន្លែងមួយដែលមានបុរសមាឌធំៗបួនប្រាំនាក់។ ម្នាក់សាច់ដុំធំជាងគេលើកដៃចង្អុលទៅផ្លូវខាងមុខ។

«នោះគឺមីងកែវ!»

ខ្ញុំភ្លាត់មាត់និយាយ។ គាត់ឈប់ម៉ូតូនៅត្រង់តូបលក់ចាប់ហួយនៅជាប់ផ្លូវមួយ រួចដាក់កូនគាត់ចុះពីលើម៉ូតូនៅតូបនោះ។ យប់យ៉ាងនេះហើយ គាត់នៅយកកូនមកតាមទៀត។ ដាក់កូនចុះរួច មីងកែវជិះម៉ូតូទៅមុខទៀត។ ក្រុមបុរសមាឌធំក៏បន្តតាមដានមីងកែវ។

«ហើយលោកមិនទៅតាមមីងកែវទេ?»

ខ្ញុំសួរពិសិដ្ឋដោយមិនឃើញគេចេញម៉ូតូទៅតាម។

«មិនទៅទេ។»

«ហេតុអី?»

«កូនចៅខ្ញុំទៅបួនប្រាំនាក់ហើយ។ បើគ្រាន់តែចាប់ក្មេង២នាក់ មិនចាំបាច់ខ្ញុំទៅផ្ទាល់ទេ។»

«ថ្វីដៃមិនដល់គេទេដឹង!»

គេមិនតប តែបញ្ចេះម៉ូតូឡើង។

«ក្រែងថាមិនតាមទេ? ឥឡូវដូរចិត្តហើយ? មកពីអន់ចិត្តនឹងពាក្យសម្តីខ្ញុំអម្បាញ់មិញទេដឹង?»

«អ្នកណាថាខ្ញុំទៅតាម!»

«ចុះប្រុងទៅណា?»

«បន្តិចទៀតស្រីស្អាតដឹងហើយ។»

គេចេញម៉ូតូវឹង។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមដុំក្នុងពោះទៀតហើយ ក្នាញ់គាត់ហ្នឹងម្ល៉េះទេ។ នេះខ្ញុំរំពឹងថាបានជួបជនសង្ស័យផ្ទាល់ ចង់សួរឱ្យអស់ចិត្ត។ តែពេលនេះ មើលចុះ! តាប៉ិម្នាក់នេះមកលេងឆ្កួតៗអី។

គេដាក់ខ្ញុំចុះនៅមុខតូបលក់បង្អែមមួយជាប់ផ្លូវចម្ងាយមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីតូបលក់ចាប់ហួយដែលកូនមីងកែវនៅ។

«យ៉ាងម៉េចលោក! នេះជាពេលអីហើយ លោកនៅចង់ញ៉ាំបង្អែមទៀត?»

គេចុះពីលើម៉ូតូ មិនតបខ្ញុំមួយម៉ាត់ បែរជាទៅអង្គុយកៅអីនៅតូបលក់បង្អែមធ្វើហីទៅវិញ។

«អ្នកលក់ឱ្យបង្អែមផ្លែឈើ២ចានមក!»

«ចាស! ចាំមួយភ្លែតពូ!» អ្នកលក់តប។

គេមើលមកខ្ញុំដែលមិនព្រមចុះពីលើម៉ូតូទាំងបបូរមាត់ញឹមៗ។

«យ៉ាងម៉េចចង់អង្គុយលើនឹងរហូតមែន?»

ខ្ញុំឃើញអ្នកលក់បង្អែម និងអ្នកមកញ៉ាំបង្អែមផ្សេងៗទៀតសើច ខ្ញុំក៏ចុះពីលើម៉ូតូដើរមកអង្គុយកៅអីក្បែរគេ ព្រោះមិនចង់ឱ្យខ្មាសអ្នកផ្សេងទៀត។ គេបន្តញញឹមខ្ជឹបដូចសប្បាយចិត្តណាស់អ៊ីចឹង។ ខ្ញុំពិតជាមិនយល់សោះថាគេកំពុងគិតអី។ ធ្វើការបែបៗនេះ ស្ងើចតែបានធ្វើជាអ្នកស៊ើបអង្កេតដែរ។

គេញ៉ាំបង្អែមរបស់គេដោយមិននិយាយមួយម៉ាត់។ តែខ្ញុំសង្កេតឃើញគេសម្លឹងទៅតូបចាប់ហួយនោះញឹកញាប់។ គេកំពុងធ្វើអីឱ្យប្រាកដហ្នឹង?

ទូរស័ព្ទគេរោទិ៍ឡើង។ គេងើបពីកៅអីដើរទៅនិយាយទូរស័ព្ទឆ្ងាយពីខ្ញុំ។ បានបន្តិចគេត្រលប់មកវិញ អង្គុយចុះលើកៅអី ហើយបន្តញ៉ាំបង្អែមវិញធ្វើដូចគ្មានរឿងអី។ ខ្ញុំទ្រាំមិនបានយកដៃកេសគេសួរ៖

«អម្បាញ់មិញលោកបានដំណឹងពីក្រុមដែលតាមដានអ្នកមីងកែវមែនទេ?»

«បាទ!»

គេឆ្លើយមួយម៉ាត់យ៉ាងខ្លីដូចមិនដឹងថាខ្ញុំកំពុងអន្ទះអន្ទែងយ៉ាងណាទេ។ មើលទៅឃើញខ្ញុំមិនមាត់ គេកាន់តែបានចិត្ត។

«ពួកគេតេមកប្រាប់ថា ជនសង្ស័យមិនបានបង្ហាញខ្លួនតាមការគិតនោះទេ។ មីងកែវគាត់ទៅសួរសុខទុក្ខបងប្អូនគាត់ដែលកំពុងមានជំងឺប៉ុណ្ណោះ។»

«បានន័យថា យើងចំណាយពេលឥតប្រយោជន៍មកទីនេះ?»

«អ្នកណាថាឥតប្រយោជន៍ ចំពោះខ្ញុំបេសកកម្មយប់នេះគឺមានន័យណាស់ ព្រោះមានស្រីស្អាតមកកំដរ។»

និយាយត្រង់ខ្ញុំចង់តែទៅទះកំផ្លៀងគេឱ្យវិលក្បុងទេ។ នេះគេគ្មានពិបាកចិត្តអីបន្តិចដែលចាប់ជនសង្ស័យមិនបាន តែបែជាមកឆ្លៀតលេងសើចខុសទំនងទៅវិញ។

គេងើបពីកៅអី ដើរទៅម៉ូតូ រួចបញ្ឆេះឮង៉ោង។

«ឆាប់ឡើងម៉ូតូមក!»

«ទៅណា?»

«ក្រែងចង់ជួបមុខជនសង្ស័យណាស់ហី?»

ខ្ញុំធ្វើមុខឆ្ងល់។ ក្រែងអម្បាញ់មិញប្រាប់ខ្ញុំថាជនសង្ស័យមិនបានបង្ហាញមុខទេ។ ចុះបានជនសង្ស័យពីណា មកឱ្យខ្ញុំឃើញមុខ?

«ឆាប់ឡើងម៉ូតូមកខ្ញុំប្រាប់!»

ខ្ញុំឡើងម៉ូតូទាំងចម្ងល់រាប់រយបង្ហាញលើផ្ទៃមុខ។ គេបរម៉ូតូយឺតៗចេញពីតូបលក់បង្អែម។

«ជនសង្ស័យដែលស្រីស្អាតកំពុងអន្ទះសារចង់ជួបនៅក្នុងតូបលក់ចាប់ហួយខាងមុខនោះហើយ។»

«ថាម៉េច?» ខ្ញុំលាន់មាត់សួរ។

«អ្នកនាងមានចាប់អារម្មណ៍ទេ បើមីងកែវទៅសួរសុខទុក្ខបងប្អូនមែន ម៉េចចាំបាច់ទុកកូននៅតូបលក់ចាប់ហួយ?»

«ប្រហែលផ្លូវចុះពិបាកពេក ទើបមិននាំកូនទៅជាមួយ។»

«អ៊ីចឹងគាត់ចាំបាច់យកកូនមកតាំងពីផ្ទះធ្វើអី?»

«ខ្ញុំម៉េចដឹង!»

«មីងកែវប្រាកដជាសង្ស័យថាពួកយើងតាមដានគាត់។ គាត់ក៏បង្វែងដានត្រលប់ជាទៅសួរសុខទុក្ខបងប្អូនវិញ។ ការដែលគាត់ទុកកូននៅតូបចាប់ហួយនេះ គឺគាត់ប្រគល់កិច្ចការនេះឱ្យកូនធ្វើជំនួស។»

«លោកចង់និយាយថា កូនមីងកែវជាអ្នករង់ចាំប្រគល់របស់របរដល់ជនសង្ស័យ?»

«ពិតប្រាកដណាស់!»

«ខ្ញុំយល់ហើយ! អ៊ីចឹងហើយបានជាលោកមិនទៅតាមមីងកែវ ហើយបែរនាំខ្ញុំទៅតូបបង្អែមវិញ។ ខ្ញុំឃើញលោកក្រឡេកទៅតូបចាប់ហួយរហូត តែដោយសារមិនយល់និងខឹងនឹងលោកតិចៗផង ខ្ញុំមិនបានចាប់អារម្មណ៍នឹងចំនុចនេះសោះ។»

«ចុះពេលនេះ…»

«ពេលនេះយល់ហើយ! ច្បាស់ទៀតផង!»

«អ៊ីចឹង អាចឱបចង្កេះខ្ញុំបាននៅ?»

មួយឃ្លារបស់គេនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំក្តៅទៀតហើយ។ មិនរាង? ខ្ញុំលូកដៃមួលចង្កេះគេម្តងទៀតជារង្វាន់ដល់ពាក្យសម្តីលេបខាយរបស់គេ។ គេឈប់ម៉ូតូនៅមុខតូបលក់ចាប់ហួយ។ បុរសមាឌធំបួនប្រាំនាក់នៅទីនោះ។ មិនបាច់ប្រាប់ក៏ដឹងដែរ ពួកគេគឺជាអ្នកដែលពិសិដ្ឋជួលមក។

ពិសិដ្ឋនាំខ្ញុំចូលក្នុងតូបចាប់ហួយ។ ខ្ញុំឃើញក្មេងស្ទាវ២នាក់ កំពុងអង្គុយផ្ទាល់ដី ដៃទាំងពីរចងជាប់។

«ធី និង ថា?» ពិសិដ្ឋសួរពួកគេ។

«បាទ! បាទ!» ពួកគេឆ្លើយតបដោយសំឡេងញ័រៗ។

«កាលពីជាងមួយខែមុន ថ្ងៃដែលមានហេតុការណ៍ផ្ទុះហ្គាសនៅបន្ទប់ ០២២ អ្នកទាំងពីរបានចូលក្នុងបន្ទប់នោះដែរ? »

«បាទ! គឺពូមុតជាអ្នកប្រាប់ពួកខ្ញុំឱ្យទៅលើកអីវ៉ាន់ពីបន្ទប់នោះ។»

«ហេតុអីមិនឃើញពួកឯងនៅក្នុងកាមេរ៉ា?»

«ពេលពួកខ្ញុំដើរជិតដល់បន្ទប់០២២ មានកូនក្មេងតូចម្នាក់កាន់ប៉ោងៗហោះមួយបាច់ធំដើរកាត់ទីនោះ។ ពេលនោះក្មេងតូចក៏របូតដៃលែងប៉ោងៗហោះទៅលើ។ វាទើរនៅធ្នើមុខបន្ទប់ ហើយក៏ប្រហែលបាំងកាមេរ៉ាជិតមើលមិនឃើញពួកខ្ញុំ។»

«ពេលនោះអ្នកទាំងពីរបានជួបជនរងគ្រោះដែរទេ »

«ពួកខ្ញុំមិនបានឃើញទេ!»

«បើពួកឯងមិនបានឃើញ ចុះអ្នកណាជាអ្នកបើកទ្វារបន្ទប់ឱ្យពួកឯងចូល?»

«គ្មានអ្នកណាបើកទ្វារបន្ទប់ឱ្យទេ។ ពេលដល់មុខបន្ទប់ ខ្ញុំគោះទ្វារ តែគ្មាននរណាឆ្លើយតបសោះ។ ពួកខ្ញុំបានឃើញក្រដាសតូចមួយបិទនៅលើទ្វារប្រាប់ថាទ្វារអត់ចាក់គន្លឹះទេ។ ពួកខ្ញុំក៏បើកទ្វារចូលទៅ។»

«ចុះពេលពួកឯងចូលក្នុងមានបានឃើញអ្នកណាទេ?»

«អត់មានទេ! បើកទ្វារបន្ទប់ចូលក្នុង ពួកខ្ញុំមិនបានឃើញមាននរណាឡើយ ឃើញដបស្រាបីបួនដប ហើយបន្ទប់ទាំងមូលធុំក្លិនស្រាឡើងហួង។ ពួកខ្ញុំស្រែកហៅម្ចាស់បន្ទប់តែគ្មានអ្នកណាតបសោះ។ ពេលនោះ ពួកខ្ញុំក៏ឃើញវ៉ាលីចាស់ធំមួយនៅក្បែរទ្វារ។ នៅលើវ៉ាលីចាស់មានលុយ២០ដុល្លារ និងក្រដាសតូចមួយដែលសរសេរថា លើកវ៉ាលីចាស់នេះទៅចោលនៅកន្លែងសំរាម។ ពួកខ្ញុំយកលុយហើយក៏នាំគ្នាសែងវ៉ាលីចាស់នោះចេញពីបន្ទប់យកទៅបោះចោលនៅកន្លែងសំរាម។»

«ចុះបើគ្រាន់តែប៉ុណ្ណឹង ម៉េចក៏ពួកឯងនាំគ្នារត់គេចខ្លួន?»

«រឿងដែលពួកខ្ញុំរត់គេចខ្លួននោះ ដោយសារពួកខ្ញុំបានលួចយកនាឡិកាដៃរបស់ម្ចាស់បន្ទប់ដែលជ្រុះនៅក្រោមតុក្បែរនោះ។ ពួកខ្ញុំស្មានថាបងៗតាមចាប់រឿងលួចនាឡិកានោះ ទើបនាំគ្នារត់គេចទៅ។»

«ពួកឯងប្រាកដហើយថាគ្មានរឿងអីផ្សេង?»

«បាទៗ បង! អ្វីដែលពួកខ្ញុំនិយាយសុទ្ធតែជាការពិតទាំងអស់។»

«ពួកឯងស្គាល់ជនរងគ្រោះខ្លាំងប៉ុនណា?»

«ធ្លាប់ដើរជួបមុខគ្នាម្តងពីរដងដែរ តែមិនដែលស្តីរកគ្នាទេ។ សូម្បីតែមុខក៏មិនដែលឃើញច្បាស់ដែរ។ តាំងពីគេមកពីថៃវិញ គេពាក់ម៉ាសរហូត។ ឮមីងកែវនិយាយថា គេឈឺផ្តាសាយធំ។»

«អ៊ីចឹង ពួកឯងមិនដែលមានរឿងអីជាមួយជនរងគ្រោះទេ?»

«បាទៗ មិនដែលទេ។»

ពិសិដ្ឋផ្អាកសំណួរសួរពួកគេ។ គាត់ក្រឡេកមកមើលមុខខ្ញុំទាំងដកដង្ហើមធំ។

ខ្ញុំឱននិយាយខ្សឹបៗ៖

«លោកឈប់សួរពួកគេហើយ?»

គេមិនមាត់តបខ្ញុំឡើយ។ ខ្ញុំនៅមិនអស់ចិត្តនឹងចម្លើយរបស់ពួកគេទាំងពីរសោះ។ បើគិតពេលវេលានៃការកើតហេតុនិងពេលវេលាដែលពួកគេចូលក្នុងបន្ទប់វុធ ពួកគេគួរជាមនុស្សចុងក្រោយហើយ។ ម្យ៉ាងគ្រាន់តែដឹងថាពូរបស់ពួកគេត្រូវពិសិដ្ឋសួរនាំ ពួកគេក៏នាំគ្នាគេចខ្លួនបាត់។ បើមនុស្សល្អមែន គេមិនខ្លាចប្រឈមមុខទេ។ ខ្ញុំគិតថា រឿងលួចនាឡិកានោះគ្រាន់ជាការប្រតិដ្ឋរបស់ពួកគេទេ។

«ចុះពួកឯងមានដឹងថា ជនរងគ្រោះធ្លាប់មានជម្លោះជាមួយអ្នកណាទៀតទេ?» ពិសិដ្ឋសួរទៅពួកគេ ក្រោយគេស្ងាត់បន្តិចមុននេះ។

ធី និងថារកនឹកបន្តិចក៏និយាយ ៖

«មុនថ្ងៃកើតហេតុ២ថ្ងៃ ជនរងគ្រោះបានទាស់សម្តីគ្នាជាមួយជនអនាថាម្នាក់ដែលរស់នៅសំយាបអគារនោះ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាពួកគេទាស់គ្នារឿងអីទេ។ តែមានរឿងមួយដែលចម្លែក។»

«រឿងអី? ពួកឯងឆាប់និយាយភ្លាម!»

«រឿងដែលចម្លែកនោះគេ តាំងពីថ្ងៃកើតហេតុមក គ្មានអ្នកណាបានឃើញជនអនាថានោះស្នាក់នៅទីនោះទៀតទេ។»

«ចុះពួកឯងមានដឹងថា ជនអនាថានោះអាចទៅកន្លែងណាផ្សេងទេ?»

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ! មីងកែវថា គាត់គ្មានផ្ទះសម្បែង គ្មានបងប្អូនសាច់ញាតិ ដើររសាត់អណ្តែតដេកតាមសំយាបអគារ។ ក្រោយពេលគាត់បាត់ខ្លួនក៏គ្មានអ្នកណាអើពើរកដែរ។»

ពិសិដ្ឋផ្អាកសួរសំណួរពួកគេ។ ខ្ញុំឃើញគេកត់ស្អីខ្លះលើកូនសៀវភៅគេ។

«អស់អីហើយ! ពួកឯងចេញទៅចុះ។»

ធី និងថាក៏ចាកចេញទៅ។ ក្រុមបុរសមាធធំក៏ចេញទៅដូចគ្នា។

«ម៉េចក៏ឆាប់ឱ្យគេទៅវិញម្ល៉េះ?» ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត។

បម្រុងនឹងសួរគេហើយ ពិសិដ្ឋក៏ចាប់ដៃខ្ញុំដើរមកឆ្ងាយបន្តិចពីពួកគេ។

«ពួកគេមិនជាប់ទាក់ទងនឹងការស្លាប់របស់ជនរងគ្រោះទេ។»

«ម៉េចក៏លោកច្បាស់ម៉េស?»

«តាមបទពិសោធន៍របស់ខ្ញុំកន្លងមក ខ្ញុំហ៊ានធានាថាពួកគេមិនបានពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងឃាតកៈម្មនេះឡើយ។»

«តែខ្ញុំនៅតែមិនអស់ចិត្តសោះ។»

ពិសិដ្ឋមុខស្ងួតមិនតប។ គេដើរទៅបញ្ឆេះម៉ូតូ រួចមើលមកខ្ញុំបំណងហៅខ្ញុំឱ្យឡើងម៉ូតូ។ គេចុចស៊ីផ្លេតេតៗ ហៅខ្ញុំឱ្យឡើងជិះ។ ទោះជាប្រឹងគិតនៅទីនេះទៀត ក៏គ្មានបានអីដែរ។ ខ្ញុំឡើងម៉ូតូ។ ជិតមួយម៉ោងក្រោយមក ពិសិដ្ឋជូនខ្ញុំមកដល់ផ្ទះវិញ។

មកដល់គ្រែគេង ខ្ញុំនៅតែមិនទាន់ឈប់គិតពីរឿងនោះទៀត។ ភ្នែកទាំងគូរបស់ខ្ញុំមិនព្រមបិទសោះ។ ទ្រាំបើកបានមួយសន្ទុះធំ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមិនអាចជម្នះនឹងទេវតាងងុយទៀតទេ។ ខ្ញុំក៏គេងលក់ដោយមិនដឹងខ្លួន។

ស្អែកឡើង ខ្ញុំទូរស័ព្ទទៅពិសិដ្ឋ ៖

«ពួកយើងត្រូវធ្វើអីបន្តទៀត?»

«មិនដឹងទេ!» គេឆ្លើយមកធូរល្ហុយ។

«ចុះលោកមិនគិតស៊ើបពីជនអនាថាដែលបាត់ខ្លួននោះទេ។ ខ្ញុំគិតថារឿងនេះគួរឱ្យសង្ស័យណាស់។»

«ខ្ញុំបានទៅសួរនាំអ្នកស្នាក់នៅអគារនោះ តែគ្មានអ្នកណាម្នាក់ដឹងថាជនអនាថានោះទៅណាទេ។ គេគ្មានផ្ទះ គ្មានសាច់ញាតិ ដើររសាត់អណ្តែត មិនដឹងថាពេលនេះទៅដល់ទីណាទេ។» 

ខ្ញុំដកដង្ហើមធំបង្ហាញពីការអស់សង្ឃឹមយ៉ាងខ្លាំង។

«មើលទៅយើងគ្មានផ្លូវអាចរកយុត្តិធម៌ឱ្យវុធទេ។ អាចទេដែលថា ខ្ញុំនិងលោកគិតច្រើនពេក រឿងឧបទ្ទវហេតុ មកគិតមកជារឿងឃាតកៈម្ម។ ដូច្នេះហើយ បានជាយើងដោះស្រាយមិនបាន។ ហ៊ឹម!»

«អ្នកណាថាយើងដោះស្រាយមិនបាននោះ? ខ្ញុំមិនទាន់និយាយថាអស់ផ្លូវឯណា? ស្រីស្អាតកុំបារម្ភ! ជនល្មើសគ្មានថ្ងៃគេចផុតទេ។»

«សង្ឃឹមអ៊ីចឹងចុះ!»

ខ្ញុំដាក់ទូរស័ព្ទចុះទាំងល្វើយ រកកម្លាំងបន្តិចគ្មាន។ រៀបចំខ្លួនរួច ខ្ញុំធ្វើដំណើរទៅប៉ុស្ត៍ប៉ូលីស។ ខ្ញុំចង់ទៅសួរពួកគាត់ថាតើមានតម្រុយអីខ្លះទេ?

ទៅអង្គុយនៅប៉ុស្ត៍ប៉ូលីសមួយកំណាត់ថ្ងៃ ខ្ញុំគ្មានបានអីសោះ ក្រៅពីខាងប៉ូលីសកំពុងធ្វើការ។ ខ្ញុំសង្ស័យតែដូចពិសិដ្ឋនិយាយហើយ ប្រហែលជាមាននរណាម្នាក់បំបិទប៉ូលីសមិនឱ្យស៊ើបរឿងនេះ។ ទ្រាំអង្គុយចាំលែងបាន ខ្ញុំសម្រេចចិត្តទៅផ្ទះវិញ។ 

«ធារី!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតនឹងសំឡេងហៅឈ្មោះខ្ញុំនេះ។

«ហើយចុះព្រលឹងទៅណាអស់? នេះធារីដើរមកស្ទើរតែប៉ះខ្ញុំហើយ តែបែជាដូចមើលមិនឃើញខ្ញុំសោះ។»

«សុំទោស! អម្បាញ់មិញនេះ ខ្ញុំពិតជាមិនបានឃើញលោកមែន។»

«មានរឿងអីបានជាធ្វើឱ្យធារីគិតដល់ថ្នាក់ភ្លេចខ្លួននេះ?»

«គ្មានរឿងអីធំដុំទេ! អេ អម្បាញ់មិញលោកហៅខ្ញុំថាម៉េច?»

«ហៅធារី! យ៉ាងម៉េច មិនពេញចិត្ត? បើមិនពេញចិត្តហៅខ្ញុំពិសិដ្ឋវិញទៅ។»

«គ្មានអីទេ! ហើយលោកមកទីនេះធ្វើអី?»

«ខ្ញុំចង់មកនាំធារីទៅញ៉ាំអាហារពេលល្ងាច។ កុំបដិសេធណា។»

គេមកបបួលស្របពេលដែលខួរក្បាលខ្ញុំស្ទើរផ្ទុះទៅហើយ។ តែក៏ល្អដែរ បើខ្ញុំចេញក្រៅជាមួយគេ ប្រហែលអាចការពារខួរក្បាលមួយនេះកុំឱ្យផ្ទុះបាន។

«អូខេ!»

ខ្ញុំឡើងជិះម៉ូតូគេ។ គេបរចេញទៅ។ មួយសន្ទុះក្រោយមកគេឈប់ម៉ូតូនៅចិញ្ចើមផ្លូវ ៖

«លោកចង់ញ៉ាំនៅទីនេះ?»

«បាទ! យ៉ាងម៉េចធារីមិនចូលចិត្ត?»

«មិនមែនទេ! គ្រាន់តែខ្ញុំខានញ៉ាំអាហារតាមផ្លូវបែបនេះយូរ ទើបមានអារម្មណ៍ប្លែកបន្តិច។»

«អ៎! អ៊ីចឹងទេអី! តោះយើងទៅរកកន្លែងអង្គុយទៅ។»

ខ្ញុំនិងគេចេញទៅអង្គុយនៅតុមួយ។ ពិសិដ្ឋហៅគ្រឿងញ៉ាំពីរបីមុខ។ ក្លិនឈ្ងុយរបស់អាហារធ្វើឱ្យខ្ញុំបានស្បើយខួរក្បាលបន្តិច។ តាមពិតទៅ ខ្ញុំមិនជាចាប់អារម្មណ៍លើអាហារប៉ុន្មានទេ គ្រាន់តែនឹកឃើញកាលពីមុន វុធតែងតែនាំខ្ញុំញ៉ាំអាហារតាមផ្លូវបែបនេះ។ គ្រាន់តែពេលនោះ ខ្ញុំអង្គុយជាមួយគេមែន តែចិត្តខ្ញុំមិនដែលខ្វល់ពីគេសោះឡើយ។

«ធារីកុំគិតអីច្រើនពេក។ បោះបង់រឿងស្មុគស្មាញទាំងអស់ទៅម្ខាងសិន ហើយឆាប់ញ៉ាំទៅទាន់នៅក្តៅ។»

គេនិយាយបណ្តើរ ហុចចានពងមាន់អាំងដាក់ពីមុខខ្ញុំបណ្តើរ។ សកម្មភាពរបស់គេ ធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ខ្ញុំនឹកដល់វុធទៀតហើយ។ ពេលដែលគេហៅពងមាន់អាំងឱ្យខ្ញុំម្តងៗ គេតែងលួចប្រាប់អ្នកលក់ឱ្យលួចច្របាច់ក្រូចឆ្មារដាក់ឱ្យជូរខ្លាំង។ គេដឹងថាគ្រប់ពេលដែលខ្ញុំត្រូវជាតិជូរ ទោះជាខ្ញុំពិបាកចិត្តយ៉ាងណាក៏រសាយដែរ។

«យ៉ាងម៉េចហ្នឹង ធារីមិនញ៉ាំទេ?»

«ខ្ញុំខ្លាចមានក្រូចឆ្មារក្នុងហ្នឹង។»

«ធារីនិយាយអី អ្នកណាទៅលួចច្របាច់ក្រូចឆ្មារដាក់នោះ។»

«បើមានមែនល្អហើយ! ខ្ញុំចង់ភ្លក់រសជាតិនោះម្តងទៀតណាស់។ គិតទៅវុធគេប្រសប់ណាស់។ ដើម្បីបន្លប់ទុក្ខខ្ញុំ គេចេះនឹកឃើញលួចច្របាច់ក្រូចឆ្មារក្នុងពងមាន់។ កោតតែគេចេះនឹកឃើញទៅរួច។»

ខ្ញុំញញឹមតិចៗនឹកឃើញដល់រូបភាពទាំងនោះ ឯពិសិដ្ឋវិញ មុខគេមិនស្រស់ដូចមុនសោះ ដូចជាអន់ចិត្តរឿងអីមួយ។

«គ្មានអីពិសេសទេ គ្រាន់តែអ៊ីចឹងសោះ។» គេនិយាយមកទាំងមុខក្រម៉ូវ។

«ម៉េចក៏ថាគ្មានអីពិសេស? យើងអាចនិយាយបានថា រឿងខ្លះមើលភ្នែកទទេមិនឃើញទេ។ ដូចជាពងមាន់នេះចឹង លោកមិនអាចមើលដឹងថាមានក្រូចឆ្មារនៅខាងក្នុងឬអត់ទេ។»

ពិសិដ្ឋស្រាប់តែនៅស្ងៀម ភ្នែកសម្លឹងទៅចានពងមាន់អាំងមិនប៉ប្រិចបន្តិច។

«ខ្ញុំនឹកឃើញហើយ។ ខ្ញុំនឹកឃើញថារឿងក្តីនេះមានចំនុចអីមិនស្រួលហើយ។» គេឧទានឡើង ធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់។

«លោកនឹកឃើញអី?»

«គឺទូឈើនោះ! ទូឈើថ្មីដែលវុធនិងពូមុតសែងចូលក្នុងបន្ទប់មានបញ្ហា។»

វគ្គ. អាថ៌កំបាំងទូឈើ

ស្អែកឡើង ពិសិដ្ឋមកទទួលខ្ញុំទៅបន្ទប់០២២ម្តងទៀត។ មើលទៅទឹកមុខពិសិដ្ឋ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា គេហាក់ជឿជាក់លើតម្រុយដែលគេទើបគិតឃើញមុននេះនឹងអាចបំបែកករណីឃាតកៈម្មរបស់វុធបាន។

ទៅដល់មុខបន្ទប់០២២ ខ្ញុំរាងចម្លែកចិត្តបន្តិច។ ខ្ញុំឃើញពូមុតនៅទីនេះដែរ។

«ម៉េចក៏នាំពូមុតមកទីនេះដែរ ក្រែងលោកអះអាងថាគាត់មិនជាប់ពាក់ព័ន្ទរឿងនេះទេ?»

«បន្តិចទៀតអ្នកនាងដឹងហើយ។»

គេឆ្លើយយ៉ាងខ្លី រួចបែរទៅហុចស្រាពីរដបឱ្យពូមុត។

«មិនដឹងជារបៀបធ្វើការម៉ាកអីទេនេះ?» ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត។

«បានតែ២ដបនេះ ក្មួយចង់ដឹងរឿងអីក៏បានដែរ។ ឱ្យតែពូដឹង ពូប្រាប់ទាំងអស់។»

ពូមុតទទួលស្រា២ដបទាំងអរសប្បាយ។ អ្ហើយ! ពិតជាមិនយល់សោះ មានមនុស្សស្រួលប្រើដល់ម្លឹងផង គ្រាន់តែបានស្រា២ដប គេឱ្យធ្វើអីក៏ព្រម។ នេះគាត់ស្រលាញ់ស្រាដល់ថ្នាក់់ហ្នឹង? 

ពិសិដ្ឋនាំខ្ញុំ និងពូមុតដើរចូលក្នុងបន្ទប់។ ចូលទៅដល់ក្នុងភ្លាម ពិសិដ្ឋប្រញាប់ដើរទៅពិនិត្យទូឈើថ្មីដែល នៅជាប់ជញ្ជាំងនោះភ្លាម។ ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់ តើតម្រុយដែលពិសិដ្ឋ គិតឃើញជាអ្វីឱ្យប្រាកដ? គេបើកទូមើល នៅខាងក្នុងគ្មានអ្វីទាំងអស់។

«ពូជួយលើកទូនេះទៅដាក់ខាងណោះបន្តិច។» ពិសិដ្ឋនិយាយទៅពូមុត។

ពូមុតទុកស្រា២ដបរបស់គាត់កៀនជញ្ជាំងសិន រួចក៏មកជួយលើកទូឈើនោះដាក់ទៅកាច់ជ្រុងបន្ទប់។

«ចុះម្តងនេះដូចជាស្រាលម្ល៉េះ? កាលពីពូលើកជាមួយក្មួយវុធ ទូនេះធ្ងន់ណាស់។ គ្រាន់តែលើកចុះពីរទេះរុញដាក់ផ្អឹបជញ្ជាំងហ្នឹង ពូចង់បាក់ដៃ។ អ៊ីចឹងហើយបានកាលហ្នឹងពូសុំថ្លៃថែម។»

ពិសិដ្ឋសម្លឹងមុខខ្ញុំ។ ខ្ញុំកាន់តែមិនយល់ហើយថាពិសិដ្ឋកំពុងធ្វើអី។

«ធារីឆាប់ចូលមកក្នុងទូនេះ។»

គេបក់ដៃឱ្យខ្ញុំចូលទៅក្នុងទូ។ មិនដឹងថាហេតុអី ខ្ញុំស្រាប់តែធ្វើតាមគេទាំងមិនមាត់មួយម៉ាត់។ ចូលមកក្នុងទូរួច ខ្ញុំឮពិសិដ្ឋនិយាយទៅពូមុត៖

«ពូជួយលើកទូនេះទៅកន្លែងដើមវិញបន្តិច។»

ពូមុតក៏ជួយលើកទូនេះដាក់កន្លែងដើមវិញ។

«ទម្ងន់ក្មួយស្រីប៉ុណ្ណេះមិនទាន់ធ្វើឱ្យទូនេះធ្ងន់ដល់ទម្ងន់ដែលពូលើកពីមុនទេ។ ពូគិតថាប្រហែលនៅខ្វះដប់ម្ភៃគីឡូអីទៀត។»

«រឿងដែលខ្ញុំសង្ស័យពិតជាមិនខុសមែន។» ពិសិដ្ឋឧទានឡើង។

ខ្ញុំចេញពីក្នុងទូ ធ្វើមុខឆ្ងល់ គេសង្ស័យអី? 

«មានរឿងអីពាក់ព័ន្ធនឹងទូនេះ?» ខ្ញុំសួរពិសិដ្ឋ។ 

«ពេលពូមុតនិងជនរងគ្រោះយកទូនេះមកគឺមានមនុស្សម្នាក់ពួននៅខាងក្នុងទូនេះ។ ម្នាក់នោះគឺជាឃាតកៈ។ បន្ទាប់ពីពូមុតចាកចេញទៅ វាក៏ចេញពីក្នុងទូហើយសម្លាប់ជនរងគ្រោះ។ សម្លាប់រួច វាយកជនរងគ្រោះទៅដាក់នៅចង្រ្កានបាយក្បែរធុងហ្គាស។ ឃាតកៈបានយកស្រាមកចាក់ចូលមាត់និងលើខ្លួនជនរងគ្រោះធ្វើដូចជនរងគ្រោះស្រវឹង។ វាបានរៀបចំគន្លឹះណាមួយដើម្បីឱ្យធុងហ្គាសផ្ទុះនៅពេលមួយសន្ទុះទៀត។ ពេលធុងហ្គាសផ្ទុះ គ្រប់គ្នាជឿថាវាជាឧបទ្ទវហេតុដោយសារជនរងគ្រោះស្រវឹងភ្លេចខ្លួន។»

«តែធ្វើម៉េចទើបឃាតកៈអាចចាកចេញបានដោយគ្មានដាននោះ?» ខ្ញុំសួរពិសិដ្ឋទាំងឆ្ងល់។

«គឺក្មួយប្រុសទាំង២របស់ពូមុតជាអ្នកយកឃាតកៈនោះចេញពីបន្ទប់នេះ។ វ៉ាលីចាស់ដែលក្មួយពូមុតទាំងពីរនាក់សែងទៅដាក់កន្លែងសំរាមនោះ គឺជាឃាតកៈនោះហើយ។ វារៀបចំបានល្អិតល្អន់ណាស់។ ពេលដែលគ្រោះថ្នាក់កើតឡើងវាបានទៅឆ្ងាយដោយមិនមាននរណាម្នាក់ដឹងឡើយ។»

ខ្ញុំភាំងមួយសន្ទុះ ក្រោយស្តាប់ពិសិដ្ឋបកស្រាយ។ 

«អ៊ីចឹងតើយើងទៅរកឃាតកៈនោះនៅឯណាទៅ?» ខ្ញុំសួរពិសិដ្ឋទាំងនៅរន្ធត់ចិត្តខ្លាំង។

«អត់ដឹងដែរ!»

ពុទ្ធោ! គេឆ្លើយមកឡើងផុយ។ ខ្ញុំបែរភ្នែកពីគេក្រឡេកទៅមើលពូមុតម្តង។ នុះ! ស្រាប់តែភ្ញាក់ព្រើត។ ចុះគាត់ទៅបានអង្គុយផឹកស្រាពីអង្កាល់អស់ជិតកន្លះដបស្រាច់។ មុននេះអាល័យតែនិយាយជាមួយពិសិដ្ឋភ្លេចចាប់អារម្មណ៍ពីគាត់។

«បើអស់ការអីហើយ ពូសុំចេញទៅមុនហើយ។ ប្រញាប់យកស្រានេះទៅផឹកជុំជាមួយក្លើម្រាក់នៅក្រោមផង។» ពូមុតក្រោកឈរ កាន់ដបស្រាជាប់ និយាយមកខ្ញុំ។

«បាទពូ! អញ្ជើញចុះ!» ពិសិដ្ឋឆ្លើយជំនួសខ្ញុំ។ 

«ក្មួយស្រី!»

«ចាសពូ!»

«ពូរៀបតែភ្លេចទៅហើយ។ អ៊ឺក! ក្មួយប្រុសទាំង២របស់ពូគេសុំប្រគល់របស់នេះឱ្យក្មួយស្រីវិញ។ នេះគឺនាឡិកាដែលពួកគេលួចពីបន្ទប់នេះនៅថ្ងៃនោះ។ សួមក្មួយទទួលយកវិញចុះ។»

ខ្ញុំស្ទើរគាំងស្មារតីពេលឃើញនាឡិកាដៃដែលពូមុតហុចមកឱ្យខ្ញុំ។ ដៃរបស់ខ្ញុំញ័រលូកចាប់នាឡិកាមិនជាប់។ ពិសិដ្ឋទទួលនាឡិកាពីដៃពូមុតជំនួសខ្ញុំ។ ពូមុតចាកចេញទៅ។

«ធារី! ធារីយ៉ាងម៉េចហ្នឹង? នាឡិកានេះ…?»

«នេះគឺជានាឡិកាដៃដែលខ្ញុំទិញឱ្យភារុណកាលពី២ឆ្នាំមុន។ ម៉េចក៏ថ្ងៃកើតហេតុវាមកនៅទីនេះទៅកើត?»

«ប្រហែលភារុណដែលអ្នកនាងនិយាយក៏បានចូលមកបន្ទប់នេះថ្ងៃនោះដែរ។»

«មិនអាចទេ។ ពួកយើងមើលកាមេរ៉ារួចហើយ ក្រៅពីពូមុត មិនឃើញនរណាផ្សេងទៀតឡើយ។»

«គេអាចជាម្នាក់ដែលលាក់ខ្លួនក្នុងទូ។»

«លោកចង់និយាយថាភារុណគឺជាឃាតកៈ?»

«នេះគ្រាន់តែជាការស្មានរបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។»

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមគិតឡើងវិញដល់រឿងយល់សប្តិឃើញខ្មោចរបស់វុធដែលពាក់នាឡិការបស់ភារុណ។ នឹកដល់ពាក្យដែលនីកាប្រាប់ខ្ញុំថា ពួកគេទាំងពីរធ្លាប់បានឈ្លោះគ្នាតាមទូរស័ព្ទ។ ខ្ញុំគិតដល់រឿងទាំងនោះ ចិត្តរបស់ខ្ញុំហាក់ប្រែជាយល់ស្របនឹងការសង្ស័យរបស់ពិសិដ្ឋដែរ ដែលថាភារុណអាចជាឃាតកៈសម្លាប់វុធ។

ក្រោយពីចាកចេញពីបន្ទប់ ០២២ នោះវិញ ស្រាប់តែឃើញភារុណកំពុងតែរង់ចាំខ្ញុំនៅខាងក្រៅ។  ខ្ញុំមានអារម្មណ៍មិនសូវល្អសោះរាល់ពេលឃើញវត្តមានគេ ខ្ញុំរៀងស្ទាក់ស្ទើរចិត្តក្នុងការបោះជំហានទៅរកគេ ក៏ព្រោះតែមន្ទិលក្នុងចិត្តកំពុងរុកគួន តែក៏ត្រូវបង្ខំចិត្តដើរទៅរកគេដដែល។ ខ្ញុំលាពិសិដ្ឋ រួចដើរទៅរក ភារុណ។

«ចាំខ្ញុំយូរហើយហ្ហេស?» ខ្ញុំនិយាយទៅរកគេ ទាំងប្រឹងលាក់អារម្មណ៍សង្ស័យ។

«មិនជាយូរប៉ុន្មានទេ ប៉ុន្តែធារីដូចជាមកទីនេះយូរបន្តិចហើយ… មានអីហ្ហេស?»

ហ៊ឹម!! ពួកយើងទាំងពីរក៏ស្ងាត់ស្ងៀមមួយភ្លែត ក៏ព្រោះតែខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវឆ្លើយនឹងសំណួរភារុណបែបណា។

«អឺ..ភារុណ! នៅចាំខ្ញុំបន្តិចណា៎ ខ្ញុំរកឆ្លងផ្លូវទៅខាងនោះរកទិញភេសជ្ជៈបន្តិច។ ខ្ញុំដូចជាស្រេកទឹកណាស់។»

«ok»

មកពីមិនដឹងត្រូវនិយាយអីបន្ត ក៏ឆ្មក់ឱកាសគេចចេញមួយគ្រាសិនទៅ។ ខ្ញុំឆ្លងទៅទិញភេសជ្ជៈតែម្នាក់ឯងដោយឱ្យគេនៅរង់ចាំខ្ញុំកន្លែងដដែល។

«អ្នកមីងឱ្យទឹកត្រជាក់ខ្ញុំមួយដបមក!»

«ចាស! ក្មួយ!»

«ក្មួយស្រីមីងផ្ញើលុយអាប់នេះឱ្យក្មួយប្រុសម្នាក់ដែលមកជាមួយក្មួយស្រីផង។»

សម្តីអ្នកលក់ធ្វើឱ្យខ្ញុំភាំងសម្លឹងមុខគាត់ភ្លាមៗ។

«លុយអាប់?»

«ហ្នឹងហើយក្មួយ»

«ហេតុអី…?»

មិនទាន់និយាយចប់ស្រួលបួលផង គាត់ក៏កាត់សម្តីខ្ញុំភ្លាម។

«ក៏ព្រោះកាលពីលើកមុន ក្មួយប្រុសម្នាក់នោះមកទិញរបស់ខ្លះពីខ្ញុំ ហើយក៏មិនបានយកលុយអាប់ ដូច្នេះខ្ញុំក៏រក្សាទុកឱ្យគាត់រហូតមក។»

«គេឧស្សាហ៍មកម្តុំនេះហ្ហអ្នកមីង?»

«អត់ទេ! មីងឃើញគេតែម្តងប៉ុណ្ណោះ។ ពេលនោះ គេមកជួបជាមួយនឹងក្មួយប្រុសម្នាក់ដែលស្នាក់នៅអគារទល់មុខនេះឯង»។

សម្តីរបស់គាត់ធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំកាន់តែសង្ស័យឡើង។

«គេមកជួបវុធមែនទេអ្នកមីង?»

«ខ្ញុំមិនស្គាល់ឈ្មោះក្មួយប្រុសស្នាក់នៅអគារខាងមុខនេះទេ តែគេជាអ្នកដែលបានស្លាប់ដោយសារភ្លើងឆេះកាលពីខែមុន។»

«អ្នកមីងនៅចាំទេថា ថ្ងៃដែលគាត់ (ខ្ញុំចង្អុលទៅភារុណ ) មករកទិញអីនោះប្រហែលជាថ្ងៃណាដែរ?»

«អូ! មានរឿងអីត្រូវភ្លេចកើត! គឺនៅថ្ងៃដែលមានហេតុការណ៍ភ្លើងឆេះអគារខាងមុខនេះ… ហ៊ឺម!! អនិច្ចាណាស់!»

ពាក្យសម្តីរបស់មីងអ្នកលក់បានបញ្ជាក់កាន់តែច្បាស់ថា ភារុណបានមកទីនេះនៅថ្ងៃកើតហេតុ។ ចំណែកឯនាឡិការបស់គេដែលសុខៗទៅនៅក្នុងបន្ទប់របស់វុធនោះ គឺដូចជាអ្វីដែលពិសិដ្ឋសង្ស័យ ភារុណពិតជាបានចូលក្នុងបន្ទប់នោះមែន។

«តេត! តេត!»

ភារុណស៊ីផ្លេឡាន ព្រោះចាំខ្ញុំយូរពេក។ ខ្ញុំទិញភេសជ្ជៈហើយដើរទៅរកគេធ្វើដូចគ្មានរឿងអី។ គេជូនខ្ញុំត្រលប់មកផ្ទះវិញ។ នៅតាមផ្លួវ ខ្ញុំមិននិយាយរកគេមួយម៉ាត់។ ក្នុងចិត្តនៅតែឆ្ងល់ ឆ្ងល់ ឆ្ងល់! បើភារុណ ពិតជាឃាតកៈមែន តើគេសម្លាប់វុធដើម្បអ្វី?

មកដល់ផ្ទះវិញ ខួរក្បាលខ្ញុំនៅសម្រុកគិតឥតឈប់។ ហេតុការណ៍គ្រប់យ៉ាងវាដូចជាកាន់តែមានការជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងភារុណហើយ។ តើរឿងនេះវាយ៉ាងម៉េចវិញ? ខ្ញុំច្របូកច្របល់អស់ហើយ!!!!

រំពេចនោះ…..

សារអនាមិកចាប់ផ្តើមបង្ហាញខ្លួនជាថ្មី។ ខ្ញុំត្រេកអរណាស់ វាប្រហែលផ្តល់តម្រុយថ្មីអីដល់ខ្ញុំទៀតហើយ។  ខ្ញុំឆែកសារអាន៖

«១២.០៦.១៩៩៥»

នេះជាថ្ងៃខែឆ្នាំកំណើតខ្ញុំទេតើ។ ខ្ញុំស្រងាកចិត្ត ម្តេចក៏ម្ចាស់សារនេះស្គាល់ថ្ងៃខែឆ្នាំកំណើតខ្ញុំ។ គេស្គាល់ខ្ញុំច្បាស់ដល់ម្លឹង? ឬមួយគេជាមិត្តភក្តិ ឬសាច់ញាតិខ្ញុំ?

ភ្លាមៗខ្ញុំក៏នឹកឆែកមើលសារទាំងអស់ម្តងទៀត។ ពេលនេះទើបខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ថា រាល់សារដែលគេផ្ញើមកសុទ្ធតែផ្ញើមកនៅពេលវេលាតែមួយ គឺម៉ោង8:15នាទី ហើយវាត្រូវនឹងពេលដែលហេតុការណ៍ផ្ទុះហ្គាសកើតឡើង។

«ចៃដន់ពេកទេដឹង? មិនអាចទេ! ច្បាស់ណាស់សារអនាមិកទាំងអស់នេះកំពុងប្រាប់ខ្ញុំពីតម្រុយជុំវិញករណីនេះ។»

តើអ្នកណា? អ្នកណាជាម្ចាស់សារនេះ? ម្តងនេះគេផ្ញើថ្ងៃខែឆ្នាំកំណើតខ្ញុំ តើគេចង់ប្រាប់ខ្ញុំពីអ្វីទៅ? ខ្ញុំប្រាកដក្នុងចិត្តណាស់ថាលេខទាំងនេះច្បាស់ជាតម្រុយអ្វីមួយ។ តែខ្ញុំអាចដឹងតាមរយៈអ្វីទៅ? វាគួរតែជាលេខសម្ងាត់អីម៉្យាងដែលគេចង់បង្ហាញខ្ញុំ។ មែនហើយ ប្រាកដជាលេខសម្ងាត់។

«អាចទេដែលលេខទាំងនេះជាលេខសម្ងាត់ហ្វេសប៊ុករបស់វុធ?»

ខ្ញុំប្រញាប់ឡុកអ៊ីនចូលហ្វេសប៊ុករបស់គេដោយប្រើលេខសម្ងាត់នេះ។

«មែន! វាពិតជាលេខសម្ងាត់ហ្វេសប៊ុកគេមែន!»

មានភាគបន្ត…

ព្រឹកឡើង រកតែក្រោកពីគ្រែមិនទាន់ ម្នាក់ឈ្មោះពិសិដ្ឋនោះខលមកភ្លាម។ ក្នុងចិត្តនៅក្នាញ់នឹងតាប៉ិហ្នឹងមិនទាន់បាត់ទេ ក្នាញ់ត្រង់មាត់គេពូកែនាយអាយខ្ញុំពេក។ តែបើគិតឱ្យសព្វទៅបានគេជួយស៊ើបរឿងវុធក៏រាប់ថាសំណាងខ្ញុំដែរ។ ដ្បិតតែគេមាត់ឆៅបន្តិច តែ….មិនដឹងគួរនិយាយថាម៉េចទេ គ្រាន់តែមានអារម្មណ៍ថា មានគេធ្វើរឿងនេះ ខ្ញុំដូចជាមានទំនុកចិត្ត។ តែកុំច្រឡំណា មិនមែនខ្ញុំពេញចិត្តគេទេ។

«អាឡូ!» ខ្ញុំលើកទូរស័ព្ទនិយាយ។

«អាឡូមួយម៉ាត់ អត់ជម្រាបសួរទេ? ហ៊ឹម! ទើបតែដឹងថាស្រីស្អាតចូលចិត្តនិយាយកំបុតៗចឹង?»

ឃើញអ្ហេស? ទើបនឹកសរសើរអម្បាញ់មិញ ឥឡូវតាប៉ិហ្នឹងតាំងប្រើមាត់ឆៅមកផ្តោះផ្តងទៀតហើយ។ ដឹងអ៊ីចឹង មុននេះអត់លួចសរសើរឱ្យខាតទឹកមាត់ទេ។

«ខ្ញុំជម្រាបសួរតែសុភាពបុរស មិនមែន…»

«Crush ទេ»

គេនិយាយកាត់ខ្ញុំផាំង។ មុននេះខ្ញុំចង់និយាយថា មនុស្សមាត់ឆៅទេតើ ម៉េចក៏គេស្មានចេញជាCrush ទៅកើត។ ក្តៅក្រហាយណាស់ ចង់តែចុចបិទទេខ្ញុំ តែ…ណ្ហើយ ចេះតែទ្រាំៗទៅធ្វើម៉េចយើងចង់បានជំនួយពីគេទៅហើយ។

«ឱ្យដឹងតួនាទីផង ថាលោកកំពុងធ្វើការងារអីឱ្យប្រាកដ។ គេជួលមកអស់ទាំងលុយ មកធ្វើការ មិនមែនមកដើរនាយអាយលិចកើតជើងត្បូងនោះទេ។»

«ចុះខ្ញុំមានបានទៅនាយអាយដាក់អ្នកដែលជួលខ្ញុំឯណា ខ្ញុំនាយអាយដាក់តែអ្នកនាងហ្នឹង ព្រោះអ្នកនាងមិនបានជួលខ្ញុំផង។»

«សម្តីចាក់ទឹកមិនលិច!»

«សម្តីគ្មានរូបរាងផង ធ្វើម៉េចនឹងចាក់ទឹកឱ្យលិចបាន។ ទោះអ្នកនាងប្រឹងចាក់ឱ្យអស់ពីមហាសមុទ្រក៏មិនលិចដែរ។»

ស្តាប់ចុះលោកអើយ! បើអ៊ីចឹងៗអី ឱ្យខ្ញុំទ្រាំមិនក្តៅម៉េចនឹងកើត?

«បើសិនធ្វើការងារបានប្រហែលមាត់និយាយហ្នឹងប្រហែលជា…»

«គួរឱ្យស្រលាញ់មិនខាន!»

មួយម៉ាត់ទៀតហើយ! ឆ្ងល់គាត់ហ្នឹងចូលចិត្តនិយាយកាត់គេម៉េស? កាត់រកតែក្រឡាចំនេញទៀត។

«មនុស្សរោគចិត្ត កុំពូកែបកប្រែ បំភ្លៃ បំភាន់ពេក។» ខ្ញុំទ្រាំលែងបានដាក់មួយម៉ាត់ទៅ។

«ខ្ញុំថាអ្នកនាងច្បាស់ជាមិនទាន់ដុសធ្មេញហ្មង! បើដុះធ្មេញហើយ ប្រាកដជានិយាយពីរោះពិសាជាងនេះ អាចថាសុំCrushខ្ញុំត្រង់ៗផងមិនដឹង។»

ខ្ញុំចុចបិទ រួចគប់ទូរស័ព្ទចោលទៅលើគ្រែ។ នេះបើម្នាក់ហ្នឹងនៅចំពោះមុខវិញ ធានាថាមួយទូរស័ព្ទនេះ ឈាមច្រមុះមិនខាន។ តែបើគិតទៅ ម៉េចក៏គេដឹងថាខ្ញុំមិនទាន់ដុសធ្មេញ។ ខ្ជិលគិត ខ្ញុំរៀបចំខ្នើយភួយឱ្យស្រួលបួល រួចដើរចេញតម្រង់ទៅបន្ទប់ទឹក។

សំឡេងសារទូរស័ព្ទលោតឡើង។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមរំភើបចិត្ត គិតថាប្រហែលជាសារអាថ៌កំបាំងប្រាប់តម្រុយអីដល់ខ្ញុំទៀតហើយ។ ខ្ញុំស្ទុះវឹងទៅយកទូរស័ព្ទនៅលើគ្រែមកឆែកមើល។

«ថ្ងៃនេះកុំទៅណា បន្តិចទៀតខ្ញុំទៅទទួលអ្នកនាងទៅមើលកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពដែលវុធបានដាក់នៅមុខបន្ទប់គេ។ ហើយផ្តាំមួយ ថ្ងៃក្រោយកុំចុចបិទទូរស័ព្ទគេឆៅៗទៀត ប្រយ័ត្នគេទ្រាំមិនបាន សុំយើងធ្វើសង្សារទៅ។»

ស្តាប់សម្តីគេចុះ! មុននេះនិយាយតាមទូរស័ព្ទមិនអស់ចិត្ត ឥឡូវមកថែមរបោយតាមសារទៀត។ តែណ្ហើយ ទ្រាំសិនទៅធារី ឱ្យតាប៉ិហ្នឹងបានដៃសិនចុះ ចាំមើលតែស៊ើបក្តីវុធរួច គាត់ឯងប្រាកដជាស្គាល់ថ្នាំខ្លាំងម្តងវិញមិនខាន។

ខ្ញុំអង្គុយរង់ចាំគេមកទទួលពេញមួយថ្ងៃ តែមិនឃើញស្រមោលគាត់ហ្នឹងមកសោះ។ ក្រែងសរសេរក្នុងសារច្បាស់ណាស់ថាថ្ងៃនេះមកទទួលខ្ញុំទៅមើលកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពរបស់វុធ។ មើលទៅតាប៉ិនេះមិនត្រឹមតែជាមនុស្សរោគចិត្តទេ ថែមទាំងក្រឡិចក្រឡុចទៀតផង។

ម៉ោងជាង១២យប់ គេទូរស័ព្ទមកខ្ញុំ។ គ្រាន់ឃើញលេខគេភ្លាម ក្នុងខ្លួនខ្ញុំក្តៅមួយរំពេច។ មិនចង់ចុចទទួលទេ តែចង់ដឹងថាគេមានលេសអីដោះសាររឿងថ្ងៃមិញ។

«ចេញមកក្រៅមក!» គេនិយាយ។

«លោកឯងឆ្កួតទេអី ថ្មើរនេះហើយមកបបួលខ្ញុំចេញក្រៅ?»

«អត់ចង់ទៅមើលកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពទេ? បានហើយ ចេញមកខ្ញុំចាំនៅខាងមុខបន្ទប់។»

នេះគេនៅមុខបន្ទប់ខ្ញុំពិតមែន? តាប៉ិនេះកាន់តែផ្តេសផ្តាសមែនទែនហើយតើ។

«គិតដល់ណាហើយស្រីស្អាត កាមេរ៉ានៅប៉ុស្ត៍ប៉ូលីស ខ្ញុំពិបាកណាស់ទើបអាចសម្រួលគេបាន។ បើមិនទៅយប់នេះទេ ប្រយ័ត្នគ្មានឱកាស។»

«អូខេ! ចាំបន្តិចអ៊ីចឹង!»

ក្នុងចិត្តនៅតែមិនទុកចិត្តសោះ លោតែប៉ូលីសចាប់បានអីទៅ មិនវីវរទៅហើយទេ។ តែក្រោយឮគេថា ប្រយ័ត្នគ្មានឱកាស ខ្ញុំសុខចិត្តប្រថុយទៀតចុះ។ បើប៉ូលីសចាប់បានមែន ឆ្លើយដាក់តាប៉ិហ្នឹងទៅរួចខ្លួនហើយ។

គេនាំខ្ញុំទៅប៉ុស្ត៍ប៉ូលីសទាំងកណ្តាលអាធ្រាត្រ។ ទៅដល់មានប៉ូលីសម្នាក់នៅជួយសម្រួលកិច្ចការឱ្យ។ គេនាំពួកយើងទៅបន្ទប់ដាក់វត្ថុតាង។ ខ្ញុំនិងគេមើលទិន្នន័យកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាព។ នៅម៉ោង៧យប់ថ្ងៃកើតហេតុ គេឃើញមនុស្សប្រុសពាក់ម៉ាសជិតម្នាក់ និងមនុស្សប្រុសមាឌធំម្នាក់ទៀតរុញរទេះផ្ទុកទូឈើថ្មីមួយ ចូលក្នុងបន្ទប់វុធ។ ១៥នាទីក្រោយមក បុរសមាឌឌាំងម្នាក់នោះ ចេញពីបន្ទប់វិញ។ គាត់ធាក់ទ្វារមួយជើងដោយអាការខឹងសម្បារ។

«អ្នកនាងមានស្គាល់មនុស្សទាំងពីរអ្នកនេះទេ?»

«ចាសអត់ទេ! តែខ្ញុំដឹងថាអ្នកណាដែលអាចស្គាល់ពួកគាត់។»

«អ្នកណា?»

«គឺអ្នកមីងម្នាក់ដែលនៅជាប់បន្ទប់នោះ។ គាត់ជិតស្និទ្ធនឹងវុធណាស់។»

អ្នកស៊ើបអង្កេតមាត់ឆៅចាប់ផ្តើមថតចម្លងរូបភាពក្នុងកាមេរ៉ានោះ។ ថតចម្លងរួច ពួកយើងក៏ចាកចេញ។

 ស្អែកឡើងខ្ញុំនិងគេទៅជួបមីងនួន។ គ្រាន់តែឃើញរូបភាពអ្នកទាំងពីរនោះភ្លាម មីងនួនឧទានឡើង៖

«ស្គាល់! ខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ណាស់។»

ឮបែបនេះ ខ្ញុំនិងពិសិដ្ឋញញឹមដាក់គ្នា។ ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត «ពេលនេះចាប់បានមុខសញ្ញាហើយ។»

«ម្នាក់ពាក់ម៉ាសនោះគឺក្មួយវុធ។ តាំងពីត្រលប់មកពីថៃវិញ គេពាក់ម៉ាសរហូត។ ឮគេថា ផ្តាសាយធំ។ ឯពូម្នាក់មាឌធំនោះឈ្មោះ មុត ជាអ្នកថែរក្សាសណ្តាប់ធ្នាប់ប្រចាំអគារនេះ។»

ខ្ញុំឃើញពិសិដ្ឋកត់អ្វីដែលមីងនួននិយាយយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ឯខ្ញុំវិញហាក់ផ្តោតខ្លាំងទៅលើពូមុត ដែលមីងនួននិយាយនោះ។ តើអាចទេដែលគាត់ជាឃាតកៈសម្លាប់វុធ?

«មីងអាចប្រាប់ខ្ញុំបន្តិចបានទេថា ពូមុតជាមនុស្សមានអត្តចរិតបែបណាដែរ?» ពិសិដ្ឋសួរទៅមីងនួន។

«គាត់ជាមនុស្សចូលចិត្តផឹកស្រា និងរករឿងគេឯង។ អ្នកនៅក្នុងអគារនេះមិនសូវមានអ្នកណាចូលចិត្តគាត់ទេ។ គាត់ជាមនុស្សចូលចិត្តប្រើហិង្សា។ ក្មេងៗម្តុំនេះគ្រាន់តែឃើញមុខគាត់ក៏រត់អស់ដែរ។ »

«នៅថ្ងៃកើតហេតុ វេលាម៉ោង៧យប់ ពេលដែលពូមុតចូលក្នុងបន្ទប់នេះ អ្នកមីងនៅក្នុងបន្ទប់របស់អ្នកមីងដែរមែនទេ?»

«ចាស! ក្មួយ។»

«ចុះអ្នកមីងមានឮពួកគេជជែកគ្នាអីទេ?»

«ចាស! ឮ! ខ្ញុំឮសូរមាត់ពូមុតខ្លាំងៗ តែមិនដឹងថា ពួកគេទាស់គ្នារឿងអ្វីឡើយ។»

«ចុះអ្នកមីងមានដឹងទេថា ពូមុតនិងជនរងគ្រោះធ្លាប់មានបញ្ហាជាមួយគ្នាពីមុនមក?»

«កាលពី២ឆ្នាំមុន ពេលដែលវុធចាកចេញទៅថៃ គេបានអនុញ្ញាតឱ្យពូមុតនាំគ្រួសារមកស្នាក់នៅបន្ទប់គេ ដោយសារអាណិតអាសូរដល់ប្រពន្ធពូមុតដែលទើបសម្រាលកូនខ្ចីរួច ពិបាករស់នៅក្នុងបន្ទប់ដាក់អីវ៉ាន់តូចចង្អៀត។ បន្ទាប់ពីមករស់នៅក្នុងបន្ទប់នេះ ពូមុតតាំងខ្លួនដូចម្ចាស់ផ្ទះ។ ក្រោយមក ពេលវុធត្រលប់មកវិញ ប្រហែលជាមួយអាទិត្យមុនកើតហេតុ ពូមុតមិនព្រមរើចេញសោះ ទាល់តែវុធរាយការណ៍ដល់ប៉ូលីសទើបគាត់ព្រមចាកចេញ។ ពេលស្រវឹងម្តងៗ គាត់តែងតែស្រែកក្តែងៗ ថាបន្ទប់០២២ ជាផ្ទះរបស់គាត់។ ថ្ងៃណាមួយគាត់នឹងយកផ្ទះរបស់គាត់មកវិញឱ្យបាន។»

ពិសិដ្ឋបន្តកត់ត្រាពាក្យសម្តីរបស់មីងនួន។ មើលទៅគេយកចិត្តទុកដាក់ធ្វើការណាស់ មិនឡេះឡោះដូចនិយាយជាមួយខ្ញុំឡើយ។ មីងនួនក៏ឆ្លើយគ្រប់សំណួរដែលគាត់សួរ។ ខ្ញុំមើលទៅអ្នកមីងឆ្លើយលះល្អណាស់ ទំនងមិនកុហកទេ។

ក្រោយស្តាប់មីងនួនរៀបរាប់រួច ការសង្ស័យរបស់ខ្ញុំកាន់តែកើនឡើង។ ពូមុតប្រហែលជាសម្លាប់វុធ ដោយសារខឹងវុធដេញគាត់លែងឱ្យស្នាក់នៅបន្ទប់គេ ហើយចង់យកបន្ទប់មកធ្វើជាកម្មសិទ្ធិខ្លួនឯង។ ខ្ញុំគិតដល់នេះ ចិត្តស្អប់របស់ខ្ញុំពុះកញ្ជ្រោលឡើង។

«ខ្ញុំអរគុណអ្នកមីងណាស់ដែលបានផ្តល់ព័ត៌មានទាំងអស់នេះ។»

«ចាស! មិនអីទេក្មួយ។ មីងពេញចិត្តនឹងប្រាប់អ្វីដែលមីងបានដឹង។ មុនហ្នឹងឆ្ងល់ដែរតើ ព្រោះតាំងពីកើតហេតុមក មិនឃើញអ្នកណាមកសួរនាំអីសោះ ខាងប៉ូលីសក៏ស្ងាត់ឈឹង។ បានក្មួយមកសួរនាំ មីងសប្បាយចិត្ត សង្ឃឹមថាអាចរកយុត្តិធម៌ជូនព្រលឹងក្មួយវុធបានផងចុះ។»

ពេលឮពាក្យ «រកយុត្តិធម៌ឱ្យវុធ» បេះដូងខ្ញុំប្រែជាស្រពោនភ្លាម។ ខ្ញុំអាណិតគេស្ទើរខ្លោចចិត្ត។ គេអើយគេ ម៉េចក៏អភ័ព្វម្ល៉េះ? អភ័ព្វទាំងបេះដូង អភ័ព្វទាំងអាយុជីវិត។

«អ្នកនាង!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ស្មារតីក្រោយឮពិសិដ្ឋហៅខ្ញុំ។

«ឥឡូវនេះយើងមានមុខសញ្ញាហើយ។ អ្នកនាងកុំបារម្ភខ្លាំងពេកអី។ តោះ! ទៅធ្វើកិច្ចការជំហានបន្តទៀត។»

«ចាស!»

ខ្ញុំឆ្លើយទៅគេទាំងអត់ជាតិ។ ក្នុងចិត្តកំពុងរំជួលខ្លាំងនឹកដល់វុធនៅឡើយ។ ក្រោយកិច្ចការចប់អស់ ខ្ញុំក៏ចេញពីទីនោះ។ ក្នុងចិត្តអន្ទះសារចង់ដឹងណាស់ពីពូមុតម្នាក់នោះ។ ហេតុអី គាត់ដាច់ចិត្តសម្លាប់ជីវិតមនុស្សម្នាក់ដោយគ្រាន់តែរឿងបែបនេះ? ពិតជាមិនយល់សោះ។

ស្អែកឡើង អ្នកស៊ើបអង្កេតកំលោះនាំខ្ញុំទៅជួបពូមុត។ ខ្ញុំចង់មើលមុខគាត់ណាស់ ចង់មើលមុខឃាតកៈដែលសម្លាប់វុធឱ្យច្បាស់ថា តើគាត់មានមុខមាត់បែបណា? ហេតុអ្វីក៏មានចិត្តឃោរឃៅម្ល៉េះ? ក្នុងចិត្តខ្ញុំពុះកញ្ជ្រោលស្ទើរដាច់ខ្យល់។ ខ្ញុំពិតជាចង់ សួរគាត់ណាស់ថា «ហេតុអី? ហេតុអីហ៊ានដាច់ចិត្តសម្លាប់មនុស្សម្នាក់?»។

ពិសិដ្ឋបណ្តើរពូមុតកាត់មុខខ្ញុំធ្វើដូចគ្មានរឿងអី។ ពូមុតមានអាយុប្រហែលជាងសែសិបឆ្នាំ សម្បុរខ្មៅ មាឌធំក្រអាញ។ សក់គាត់កន្ទ្រីងកន្ទ្រើង ឯភ្នែកក្រហមក្រឡេបក្រឡាប់គួរឱ្យខ្លាច។ ខោអាវគាត់រាងចាស់ សម្បុរពព្លាក់ ក្អែលកាន់តែនតាប់។ ដំណើរទ្រេតទ្រោតជាអាកប្បកិរិយារបស់មនុស្សប្រម៉ឹក។ ទោះគាត់ដើរទៅឆ្ងាយបន្តិចក្តី ច្រមុះខ្ញុំនៅតែធំក្លិនស្រាហួង។

«ត្រូវគេចាប់មកសួរចម្លើយហើយ គាត់នៅព្រហើនផឹកស្រវឹងទៀត។ គាត់នេះ ស្អីក៏មិនខ្លាចដែរ! អ៊ីចឹងតើបានជាហ៊ានដល់សម្លាប់ជីវិតមនុស្ស។»

ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្តជាមួយកំហឹងពុះកញ្ជ្រល។ ពិសិដ្ឋនាំពូមុតចូលក្នុងបន្ទប់មួយ។ គេមិនឱ្យខ្ញុំចូលរួមជាមួយគេទេ ខ្លាចខ្ញុំគ្រប់គ្រងកំហឹងមិនបាន ខូចការណ៍អស់។ ទ្វារបន្ទប់បិទជិត។ ភ្នែកខ្ញុំមើលលែងឃើញរូបរាងឃាតកៈម្នាក់នោះហើយ តែចិត្តមិនទាន់អាចស្ងប់បានទេ។ ចិត្តខ្ញុំកំពុងតែក្តៅរោលឆេះ។ វាជាកម្តៅនៃកំហឹងដ៏ក្តៅមុះមុតដុតកញ្ជ្រោលខ្លួនរបស់ខ្ញុំ។ ភ្នែកទាំងគូឡើងក្រហម ខ្យល់ដង្ហើមពោរពេញដោយចំហាយក្តៅ។ កំហឹងខ្ញុំឡើងដល់កម្រិតកំពូល។ បើកុំតែពិសិដ្ឋឃាត់ខ្ញុំ កុំអីខ្ញុំប្រាកដជាទៅវាយចាក់កាប់ឃាតកៈម្នាក់នេះឱ្យស្លាប់តែម្តង។ 

ខណៈពេលដែលពិសិដ្ឋកំពុងសួរនាំពូមុតនៅក្នុងបន្ទប់ ខ្ញុំអង្គុយខាងក្រៅរង់ចាំចម្លើយទាំងអន្ទះអន្ទែង។ វាហាក់ដូចជាខ្ញុំកំពុងអង្គុយក្នុងពិភពលោកដ៏ល្វឹងល្វើយមួយឥតកោះឥតត្រើយ។ រូបភាពវុធបានមកបង្ហាញខ្លួនក្នុងកែវភ្នែកខ្ញុំម្តងទៀត។ ខ្ញុំស្រាប់នឹកដល់អំពើល្អជាច្រើនដែលគេបានធ្វើដាក់ខ្ញុំ ទាំងដែលខ្ញុំមិនដែលយកភ្នែកមើល។ ខ្ញុំនឹកដល់រឿងកំប្លែងជាច្រើនដែលគេព្យាយាមធ្វើឱ្យខ្ញុំសើច គ្រប់ពេលដែលខ្ញុំឈឺចាប់ដោយសារភារុណ។ គិតដល់រឿងទាំងអស់នោះ បបូរមាត់ខ្ញុំញញឹមដោយមិនដឹងខ្លួន។

តែ……..

ខ្ញុំមិនអាចឃាត់ចិត្តខ្ញុំឱ្យគិតដល់តែរឿងសប្បាយចិត្តនោះទេ។ រូបភាពបុរសម្នាក់ត្រូវភ្លើងឆេះរលេះ រលួយដែលខ្ញុំឃើញក្នុងយល់សប្តិក៏បានប្រាកដខ្លួនចំពោះមុខខ្ញុំម្តង។ វាបានចូលមកកម្ទេចស្នាមញញឹម ឱ្យរលាយសូន្យទៅតាមខ្យល់។ ទឹកភ្នែកបានស្រក់ចុះមកជំនួសឱ្យស្នាមញញឹមដែលបាត់សូន្យនោះ។

«ងឺត »

សំឡេងបើកទ្វារបន្ទប់ដាស់អារម្មណ៍ខ្ញុំឱ្យងាកចេញពីសមុទ្រនៃភាពខ្សឹកខ្សួលមកពិភពមនុស្សវិញ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្លួនឯងយំយូរប៉ុនណាទេ។ អារម្មណ៍អន្ទះអន្ទែងរបស់ខ្ញុំដែលរលត់បាត់មុននោះ ចាប់ផ្តើមត្រលប់មកវិញ។    

ខ្ញុំសម្លឹងទៅមាត់ទ្វារបន្ទប់នោះទាំងអារម្មណ៍ញាប់ញ័រ។ ក្នុងចិត្តរំពឹងថា ពិសិដ្ឋប្រាកដជាទទួលបានចម្លើយសារភាពរបស់ពូមុត។

ពូមុតដើរចេញមកមានទាំងកាន់ស្រាពីរដបនៅដៃផង។ អាការគាត់ហាក់នៅដដែល។ គាត់នៅដើរទ្រេតទ្រោត ទឹកមុខស្មើហាក់មិនខ្វល់អើពើនឹងលទ្ធផលដែលគាត់បានទទួលពីអំពើឃោរឃៅរបស់គាត់សោះ។ មុខស្មើធេងនេះធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង។ តើពូមុតបាននិយាយអ្វីខ្លះ?

«អរគុណក្មួយហើយដែលបានប៉ាវពូស្រាពីរដបនេះ! ខ្លាំងរបស់គេមែន។ ថ្ងៃក្រោយបើចង់ដឹងអី មករកពូទៀត ឱ្យតែពីរដបទៀតមក ធានាថាស្អីក៏ពូប្រាប់ក្មួយដែរ ឱ្យតែពូដឹង។»

ពូមុតដើរហួសកាត់មុខខ្ញុំទៅបន្សល់ទៅចម្ងល់រាប់រយក្នុងខួរក្បាល។ តាប៉ិពិសិដ្ឋនោះ នាំពូមុតមកសួរចម្លើយ ឬមកផឹកស្រាឱ្យប្រាកដ? មិនបង្អង់ឱ្យចម្ងល់ទាំងនោះចាក់ស្រេះដល់បេះដូង ខ្ញុំស្ទុះវឹងទៅរកគេក្នុងបន្ទប់។

«លោកធ្វើស្អីហ្នឹង?»

ខ្ញុំរត់ចូលក្នុងបន្ទប់បណ្តើរស្រែកបណ្តើរ។ អាកប្បកិរិយាខ្ញុំហាក់លែងបានខ្វល់ពីស្អីហើយ។ ខ្ញុំដឹងតែមួយមុខថា ខ្ញុំត្រូវសួរឱ្យអស់ចម្ងល់ក្នុងចិត្ត។

«តាមសម្រួលសិនអ្នកនាង! អង្គុយចុះឱ្យស្រួលបួលសិនមក។»

«ប្រាប់ខ្ញុំភ្លាម! នេះលោកមកធ្វើការឬមកផឹកស៊ី?»

ខ្ញុំឃើញពិសិដ្ឋធ្វើមុខស្មើទៀតហើយ។ នេះកើតអីឱ្យប្រាកដ ម៉េចក៏ទាំងពូមុតទាំងពិសិដ្ឋធ្វើមុខស្មើទាំងអស់ក្រោយពេលជួបគ្នារួច។ អ្នកទាំងពីរមានដឹងទេថា មុខស្មើធេងនេះកំពុងរុញច្រានបេះដូងខ្ញុំឱ្យលោតញាប់ទៅៗ។

«សម្រួលអារម្មណ៍សិនទៅ។ ចង់សួរចម្លើយអ្នកប្រមឹកទាល់តែប្រើស្រាអ៊ីចឹងហើយ។»

«បានព័ត៌មានអីខ្លះ?»

«ពូមុតមិនជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងករណីឃាតកម្មនេះទេ។»

«មិនជាប់ទាក់ទង? ខ្ញុំមិនមែនស្តាប់ច្រឡំទេ?»

«ត្រូវហើយ! អ្នកនាងមិនបានស្តាប់ច្រឡំទេ។»

«ម៉េចនឹងអាចទៅរួចទៅ? តាមកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាព មុនពេលហេតុការណ៍កើតឡើង មានតែពូមុតម្នាក់គត់ ដែលចូលក្នុងបន្ទប់វុធ។ ម្យ៉ាងអ្នកមីងនួនដែលនៅបន្ទប់ជាប់នោះក៏អះអាងថាបានឮសំឡេងពួកគេឈ្លោះគ្នាដែរ។»

«រឿងដែលគាត់ទាស់គ្នាជាមួយជនរងគ្រោះ គឺដោយសារ តែគាត់សុំទារថ្លៃជួយលើកទូឈើមកដាក់បន្ទប់មួយទ្វេរជាពីរ ក៏កើតមានការទាស់ពាក្យសម្តីគ្នាតិចតួចទៅ។ ម្យ៉ាងគាត់មានចរិតកោងកាច គ្រាន់តែគាត់និយាយធម្មតាក៏ស្តាប់ឮទៅដូចឈ្លោះគ្នាដែរ។»

«តែពួកគេទាំងពីរទើបតែមានរឿងជាមួយគ្នាហើយថ្មីៗ រឿងពូមុតមិនព្រមប្រគល់បន្ទប់ឱ្យវុធវិញ។ ពូមុតអាចព្រោះតែរឿងនេះបានសម្លាប់វុធដើម្បីយកបន្ទប់មករស់នៅវិញ។»

«រឿងនេះអាចជាមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យពូមុតមានបំណងអាក្រក់ទៅលើវុធមែន តែគាត់បញ្ជាក់ហើយថា គាត់គ្រាន់តែនិយាយចេញតាមអំណាចស្រាប៉ុណ្ណោះ។ ម្យ៉ាងអ្វីដែលសំខាន់នោះគឺ ពូមុតប្រាប់ថាគាត់មិនមែនជាមនុស្សចុងក្រោយដែលចូលក្នុងបន្ទប់វុធទេ។»

ខ្ញុំគាំងទ្រឹងស្តាប់ឮឃ្លាចុងក្រោយរបស់ពិសិដ្ឋ។

«មិនមែនមនុស្សចុងក្រោយ? តែកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពបញ្ជាក់ច្បាស់ណាស់ថាក្រោយពីគាត់ចាកចេញពីទីនោះទាំងខឹងសម្បារ មិនឃើញមាននរណាចូលក្នុងបន្ទប់វុធទៀតទេ។»

«ចំនុចនេះ ប្រហែលជាកាមេរ៉ាមានបញ្ហាហើយ។ អ្នកនាងមានចាំទេ ក្រោយពូមុតចាកចេញទៅបន្តិច មានស្អីមួយហោះមកបាំងកាមេរ៉ាជិត។ ខ្ញុំគិតថាច្បាស់ជាមានរឿងអីមួយកើតឡើងនៅពេលនោះមិនខានឡើយ។ ពូមុតនិយាយថា បន្ទាប់ពីគាត់ចេញពីបន្ទប់វុធទៅបានមួយសន្ទុះធំ វុធបានទូរស័ព្ទទៅគាត់។ គេប្រាប់ឱ្យគាត់មកជួយលើកអីវ៉ាន់ចាស់ៗចោលធុងសំរាម។ តែដោយសារពូមុតនៅខឹងរឿងទារថ្លៃជួយលើកទូមិនបាន គាត់មិនបានទៅខ្លួនឯងទេ ក៏ប្រាប់ឱ្យក្មួយៗគាត់២នាក់ទៅជំនួស។»

«អាចដែរ ដែលវុធទូរស័ព្ទទៅពឹងមនុស្សដែលទើបទាស់សម្តីគ្នា? ខ្ញុំថាចំនុចនេះដូចជាគួរឱ្យសង្ស័យណាស់។»

«គាត់ថាមានម៉ូតូឌុបពីរបីនាក់នៅជុំផឹកស្រាជាមួយគាត់ដែរ ពេលដែលវុធខលមកគាត់។ បើមិនជឿអាចទៅសួរពួកគាត់បាន។ ខ្ញុំមើលទៅ ពូមុតមិនកុហកទេ។»

«ប្រសិនបើវាជាការពិតមែន មានន័យថា ក្មួយប្រុស២នាក់របស់ពូមុតគឺជាអ្នកដែលចូលបន្ទប់វុធក្រោយគេ?»

«ពូមុតចេញពីបន្ទប់ជនរងគ្រោះនៅម៉ោង ៧ និង ១៥ នាទី។ គាត់ថាមួយសន្ទុះក្រោយក្មួយប្រុសទាំង២របស់គាត់ឡើងទៅ ខ្ញុំគិតថាប្រហែលជាម៉ោង ៧និង៤០នាទី។ ហេតុការណ៍ផ្ទុះធុងហ្គាសកើតឡើងនៅម៉ោង ៨និង១៥នាទី។ តាមមើលពួកគេប្រហែលជាអ្នកដែលជួបជនរងគ្រោះចុងក្រោយ។»

«អ៊ីចឹង ក្មួយប្រុសទាំងពីររបស់ពូមុតនោះអាចជា….?»

«រឿងនេះមិនទាន់ច្បាស់នៅឡើយ។ ខ្ញុំក៏មិនទាន់អាចសន្មតបានដែរ។»

ខ្ញុំដកដង្ហើមធំមួយយ៉ាងវែង។ ក្តីរំពឹងដែលថានឹងចាប់បានជនល្មើស រកយុត្តិធម៌ឱ្យព្រលឹងវុធ បែរជារលាយវិញអស់។ ពូមុតមិនមែនជាឃាតកៈ។ ចុះអ្នកណា? អ្នកណាជាឃាតកៈទៅ?

«យើងគួរធ្វើយ៉ាងណាទៀត?» ខ្ញុំសួរពិសិដ្ឋទាំងសូរស័ព្ទអស់សង្ឃឹម។

«ក្រោយពីពូមុតនិយាយដល់ក្មួយប្រុសគាត់ទាំងពីរ ខ្ញុំបានពឹងមនុស្សមួយក្រុមទៅឃ្លាំមើលអគារស្នាក់នៅពួកគេហើយ។ ស្រីស្អាតកុំបារម្ភពេកអី។»

«រ៉ឹង! រ៉ឺង »

សំឡេងទូរស័ព្ទពិសិដ្ឋបន្លឺឡើង។

«អាឡូបង! ជនសង្ស័យពីររូបដែលបងឱ្យពួកខ្ញុំតាមដាននោះបានបាត់ខ្លួនពីបន្ទប់ស្នាក់នៅហើយ។»

«ថាម៉េចបាត់ខ្លួន?» ខ្ញុំស្រែកភ្លាត់សំឡេង។

ក្នុងចិត្តខ្ញុំចាប់ផ្តើមច្របល់។ បាត់ខ្លួន? គួរតែរត់គេចខ្លួនច្រើនជាង។ ពួកគេប្រាកដជាបានប្រព្រឹត្តរឿងអាក្រក់អីមួយហើយ ទើបរត់គេចខ្លួនដូចនេះនោះ។ ឬមួយក៏ពួកគេពិតជាឃាតកៈសម្លាប់វុធពិតមែន? ការរត់គេចខ្លួនរបស់ពួកគេនេះ ហាក់ជួយឱ្យការសង្ស័យរបស់ខ្ញុំកាន់តែច្បាស់ឡើង។

«អ្នកនាង! ខ្ញុំសុំទោស! មិនបាននៅពិភាក្សាជាមួយអ្នកនាងទៀតទេ។ ខ្ញុំមានការត្រូវធ្វើបន្ទាន់។»

«លោកចង់ធ្វើអីបន្តទៀត?»

«រឿងនេះ…!»

«យ៉ាងម៉េចប្រាប់ខ្ញុំមិនបានទេមែនទេ?»

«ស្រីស្អាតយល់ផង។ »

«មិនប្រាប់ខ្ញុំក៏បានដែរ តែខ្ញុំសុំទៅជាមួយផង ហាមបដិសេធ។»

«នេះអ្នកនាង?»

«យ៉ាងម៉េច!»

«អូខេ! បានៗ! បុរសសង្ហាមិនគួរបដិសេធស្រីស្អាតឡើយ។»

គេនាំខ្ញុំទៅអគារស្នាក់នៅរបស់វុធ។ ចិត្តខ្ញុំប្រែជាមួហ្មងទៀតហើយ។ ខ្ញុំមិនអាចឃាត់ចិត្តខ្លួនឯងមិនឱ្យឈប់គិតដល់វុធទេ។ ឃាត់ម្តេចបាន បើពេលនេះខ្ញុំកំពុងឈរក្នុងអគារដែលគេធ្លាប់រស់នៅ។ ខ្ញុំស្រមៃឃើញរូបភាពគេចុះជណ្តើរ រូបភាពគេចតឡាន ……។

«អ្នកនាង! អ្នកនាង!»

សំឡេងពិសិដ្ឋហៅខ្ញុំដាស់អារម្មណ៍ខ្ញុំឱ្យត្រលប់ពីភាពអណ្តែតអណ្តូងមកវិញ។

«ម៉េចក៏នាំខ្ញុំមកទីនេះ?»

«ទៅបន្ទប់ស្នាក់នៅរបស់ពូមុត។»

«ទៅធ្វើអី?»

«ក្មួយប្រុសទាំងពីររបស់គាត់ក៏ស្នាក់នៅជាមួយគាត់ដែរ។ បើចង់ដឹងព័ត៌មានពីពួកគេមានតែមកទីនេះ។»

ខ្ញុំមិនតប ដើរតាមគេឆ្ពោះទៅបន្ទប់ដាក់អីវ៉ាន់។ សង្ឃឹមថាយើងនឹងទទួលបានព័ត៌មានច្រើនពីជនសង្ស័យទៅចុះ។

«តុ! តុ!» ពិសិដ្ឋគោះទ្វារបន្ទប់។

បានបន្តិចមីងម្នាក់វ័យប្រហែលជាងសែសិបបើកទ្វារបន្ទប់។

«អ្នកមីងគឺអ្នកមីងកែវ ភរិយារបស់ពូមុតមែនទេ?»

«ចាស! ក្មួយ!»

ខ្ញុំលើកដៃសំពះសម្តែងការគោរពចំពោះអ្នកមីង។ ទឹកមុខគាត់មើលទៅពោរពេញដោយទុក្ខព្រួយ។ រូបរាងស្គមស្គាំងរីងរៃ មុខឡើងស្លេក។ ឱ្យមុខគាត់ស្រស់យ៉ាងម៉េចបើមានប្តីបែបពូមុតយ៉ាងហ្នឹងនោះ។

«ឮប្តីខ្ញុំថា ក្មួយទាំងពីរសួរនាំគាត់ពីរឿងផ្ទុះធុងហ្គាសបន្ទប់ក្មួយវុធ។ មានរឿងអីមែនក្មួយ? ប្តីខ្ញុំដ្បិតតែស្រវឹងខួបមែន តែគាត់ជាមនុស្សល្អទេ។»

ពូមុតម្ង៉ៃៗផឹកស្រាធ្វើបាបមីងមិនលស់ថ្ងៃ មីងនៅតែបារម្ភពីគាត់។ ហ៊ឹម! និស្ស័យប្តីប្រពន្ធពិតជាពិបាកយល់ណាស់។ បើមនុស្សប្រុសទាំងអស់ចេះគិតដល់សេចក្តីសុខរបស់ភរិយាមិនដឹងជាល្អប៉ុនណាទេ។

«កុំបារម្ភអីអ្នកមីង! គ្មានរឿងអីទេ។»

«ក្មួយស្រី! មីងប្រាប់ក្មួយចុះ! ប្តីមីងថ្វីដ្បិតតែគាត់ខូច និយាយស្តីមិនចេះគិតក្រែង តែគាត់មិនដែលធ្វើបាបអ្នកណាឡើយ។ គាត់បានតែមាត់ផ្តេសផ្តាសទេ មិនដែលមានដៃមានជើងអីឡើយ។»

«បើពិតជាអ៊ីចឹងមែន អ្នកមីងរឹតតែមិនត្រូវបារម្ភទៀត។»

«និយាយអ៊ីចឹងក្មួយទាំងពីរមកទីនេះមានការអីដែរ?»

«បាទ! ពួកខ្ញុំមកជួបអ្នកមីងនៅពេលនេះ គឺចង់សាកសួរអ្នកមីងខ្លះៗ។»

មីងកែវហាក់សម្តែងទឹកមុខភ័យជាងមុន។ គាត់មិនព្រមបើកទ្វារឱ្យធំ ហើយហៅខ្ញុំនិងពិសិដ្ឋចូលអង្គុយលេងអីសោះ។ ឬមួយក៏គាត់កំពុងព្យាយាមលាក់បាំងអីមួយ?

«ក្នុងបន្ទប់នេះ ស្នាក់នៅប៉ុន្មាននាក់ដែរអ្នកមីង?» 

«ចាស! ក្មួយប៉ូលីស! នៅគ្នា៤នាក់ ខ្ញុំ ពុកវា និងកូនៗ២នាក់ទៀត។»

«ខ្ញុំដូចជាឮលោកពូថា ក្មួយប្រុសគាត់២នាក់ក៏ស្នាក់នៅជាមួយគាត់ដែរ។»

មីងកែវប្រែទឹកមុខភិតភ័យ។ គាត់ឆ្លើយបន្តទាំងរដាក់រដុប៖

«អត់ទេ! អាធី និងអាថា រើចេញពីទីនេះហើយ នៅតែខ្ញុំ ពុកវា និងកូនៗទេ។»

ចុងកន្ទុយពាក្យរបស់មីងកែវរាងញ័របន្តិច។ គាត់ហាក់ប្រឹងលាក់បាំងរឿងអ្វីមួយពីពួកយើង។

«រើចេញ? ចុះអ្នកមីងមានដឹងទេថាពួកគេរើចេញទៅស្នាក់នៅកន្លែងណាវិញ?»

«អត់ដឹងទេក្មួយ! អាពីរនាក់ហ្នឹងវាមិនបានប្រាប់ខ្ញុំផង។ តែតាមមើលគ្មានទៅណាក្រៅពីទៅស្រុកកំណើតទេ។»

«ស្រុកកំណើតដែលអ្នកមីងនិយាយនៅខាងណាវិញមីង?»

«ចាស! នៅឯប៉ោយប៉ែតឯណោះ។ ពួកវាមកទីនេះជិតមួយខែហើយ តែរកការងារធ្វើមិនបាន ក៏សម្រេចចិត្តត្រលប់ទៅរកស៊ីនៅស្រុកវិញ។»

ខ្ញុំឃើញពិសិដ្ឋព្យាយាមសម្លឹងមើលក្នុងបន្ទប់យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ប្រហែលអ្នកមីងកែវចាប់អារម្មណ៍នឹងការសម្លឹងរបស់គាត់ គាត់ក៏បង្វែរជាសួរ៖

«ក្មួយប្រុស និងក្មួយស្រីមានការអីជាមួយក្មួយៗខ្ញុំទាំងពីរ?»

«បាទ! គ្មានអីទេអ្នកមីង។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ដឹងព័ត៌មានបន្ថែមអំពីប្តីមីងប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកមីងកុំបារម្ភអី។»

សំឡេងទូរស័ព្ទរោទ៍ឡើងក្នុងបន្ទប់! ទឹកមុខមីងកែវប្រែជាស្លេក។ គាត់រេរាបែបរកចង់ទទួលទូរស័ព្ទបន្តិច អត់បន្តិច។

«អ្នកមីង! ទូរស័ព្ទរោទិ៍ហើយ។»

«មីងមិនចង់ទទួលទេ។ គ្មានអីក្រៅពីពួកអាផឹកស៊ី វាតេមកបបួលប្តីមីងទេ។»

សូរទូរស័ព្ទរោទិ៍ដាច់ទៅវិញ។

«ក្មួយទាំងពីរឱ្យមីងសុំទោស! ឥឡូវនេះមីងដល់ម៉ោងត្រូវទៅយកកូនពីសាលាហើយ។ មីងសុំទោសណា។»

«អ្នកមីងមិនចាំបាច់សុំទោសអីទេ។ ពួកខ្ញុំក៏ល្មមដល់ពេលទៅវិញហើយ។»

ខ្ញុំនិងពិសិដ្ឋលាអ្នកមីងកែវ។ គ្រាន់តែពួកយើងដើរចេញមកបន្តិច អ្នកមីងកែវក៏បិទទ្វារបន្ទប់ភ្លាម។ ខ្ញុំដូចជាឮសំឡេងទូរស័ព្ទក្នុងបន្ទប់គាត់រោទិ៍ម្តងទៀត។ មើលទៅកាយវិការរបស់គាត់ដូចជាលាក់បាំងណាស់។

ដើរចេញពីអគារ ពិសិដ្ឋចុចស៊ីផ្លេម៉ូតូតេតៗក្នុងបំណងហៅខ្ញុំ។

«ទុកឱ្យខ្ញុំជូនស្រីស្អាតទៅផ្ទះ!»

ខ្ញុំងក់ក្បាលជំនួសការឆ្លើយយល់ព្រម។ ក្នុងចិត្តស្រាប់តែនឹកឃើញថា កាយវិការរបស់អ្នកស៊ើបអង្កេតម្នាក់នេះ ពេលខ្លះស្រដៀងនឹងវុធខ្លះដែរ គ្រាន់តែវុធគេមិនសូវបានវោហារួសដូចគេ។

ឡើងអង្គុយលើម៉ូតូគេ ខ្ញុំធំក្លិនក្រអូបផ្កាម្លិះងប់។ ពេលមកទីនេះខ្ញុំក៏ជិះម៉ូតូនេះដែរ តែដូចជាមិនមានក្លិនផ្កាទេ។ ឆ្ងល់ណាស់?

«ស្មានមិនដល់ថាផ្កាម្លិះក្នុងសួនច្បារទីនេះក្រអូបយ៉ាងនេះសោះ។»

ខ្ញុំឃើញផ្កាម្លិះមួយកញ្ចុំក្នុងដៃពិសិដ្ឋ។

«នេះលោកលួចកាច់ផ្ការបស់គេផង។ មិនបាច់ជូនខ្ញុំទៅផ្ទះទេ ជូនទៅប៉ុស្ត៍វិញ ឱ្យប៉ូលីសចាប់ចោរនេះម្តង។»

«ដាច់ចិត្តដែរ?»

«រឿងអីអត់?»

«ខ្ញុំឃើញអ្នកនាងយកដៃជ្រោងសក់ញឹក ពេលដើរចេញពីជួបប្រពន្ធពូមុតរួច ដូច្នេះហើយទើបខ្ញុំលួចកាច់ផ្កាម្លិះនេះ ដើម្បីឱ្យក្លិនក្រអូបរបស់វាជួយឱ្យអ្នកនាងស្បើយពីភាពតានតឹងខ្លះ។»

ទង្វើរបស់គេកាន់តែធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកដល់វុធ។ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំអាចសប្បាយចិត្តបាន រឿងឆ្កួតៗអីក៏វុធអាចធ្វើបានដែរ។ នឹកដល់រឿងទាំងអស់នោះ ខ្ញុំសើចតិចៗដោយមិនដឹងខ្លួន។

«យ៉ាងម៉េចហ្នឹង? នេះអ្នកនាងរំភើបចិត្តនឹងទង្វើរបស់ខ្ញុំមែនទេ? មិនបាច់ប្រាប់ក៏ដឹងដែរ បើញញឹមស្រស់យ៉ាងនេះហើយនោះ។»

ពិសិដ្ឋញញឹមបែបសប្បាយចិត្តក្រោយបញ្ចប់ឃ្លានេះ។ ខ្ញុំមិនយល់សោះ តើគាត់សប្បាយចិត្តរឿងអី? មុននេះ ខ្ញុំរវល់តែនឹកដល់វុធ មិនបានចាប់អារម្មណ៍ថាឃ្លាចុងក្រោយនោះនិយាយពីអីទេ។

ម៉ូតូបរចេញសំដៅទៅផ្ទះខ្ញុំ។ ខ្ញុំឆ្ងល់ណាស់ ម៉េចក៏ពូនេះនៅញញឹមមិនទាន់ឈប់ទៀត?

«យប់នេះចង់ទៅជាមួយខ្ញុំអត់?»

«លោកនិយាយឆ្កួតអីហ្នឹង? កុំឃើញខ្ញុំសហការជាមួយលោក លោកប្រុងមានគំនិតអាក្រក់នោះ។»

«គិតដល់ណាហើយ? ខ្ញុំចង់សំដៅពីបេសកកម្មយប់នេះទេ។»

«បេសកកម្មអី?»

«គឺចាប់ជនសង្ស័យនៅយប់នេះ។ ពេលជួបអ្នកមីងកែវមុននេះ ខ្ញុំព្យាយាមសម្លឹងមើលក្នុងបន្ទប់គាត់។ ខ្ញុំឃើញទូរស័ព្ទស្មាតហ្វូនមួយគ្រឿងកំពុងសាកថ្ម។ បទចម្រៀងរោទិ៍របស់ទូរស័ព្ទនេះគឺបទ Sheep របស់ Lay ។ បទចម្រៀងរោទិ៍អន្តរជាតិទាន់សម័យយ៉ាងនេះ ខ្ញុំគិតថាទូរស័ព្ទប្រាកដជាមិនមែនរបស់អ្នកមីងកែវ ឬពូមុតទេ។ ប្រហែលជាក្មួយទាំងពីររបស់ពួកគាត់ប្រញាប់ពេកភ្លេចយកទូរស័ព្ទនោះទៅជាមួយ។ ខ្ញុំក៏ជឿដែរថា អ្នកដែលទូរស័ព្ទមកពេលនោះគឺពួកគេ។ ដូច្នេះហើយទើបមីងកែវមិនហ៊ានលើកទទួល។»

«ប៉ុណ្ណឹងអាចនាំទៅដល់ការចាប់ជនសង្ស័យបានដែរ?» ខ្ញុំសួរគេបញ្ជាក់។

«មីងកែវនិយាយថា ពួកគេមកស្នាក់នៅជាមួយគាត់ជិតមួយខែហើយតែមិនទាន់រកការងារបានទេ។ បើគេត្រូវរត់ចេញទៅឆ្ងាយពួកគេប្រាកដជាត្រូវការលុយជាចាំបាច់។ ខ្ញុំជឿថាមីងកែវប្រាកដជារកវិធីយកលុយឱ្យពួកគេនៅយប់នេះ។»

«គាត់អាចផ្ញើលុយតាមភ្នាក់ងារវេរលុយបានតើ មិនចាំបាច់ពិបាករកវិធីផ្សេងឡើយ។»

«សូម្បីទូរស័ព្ទដៃក៏គេមិនបានយកទៅផង ប្រាកដជាមានរបស់សំខាន់ដទៃទៀតដែលមិនអាចផ្ញើបាន។ ជនសង្ស័យពេលនេះប្រាកដជាអន្ទះអន្ទែង មិនអាចចាំយូរទៀតបានទេ។ យប់នេះ យើងតាមដានអ្នកមីងកែវ ប្រាកដជាចាប់បានក្មួយគាត់ទាំងពីរនាក់។»

ម៉ូតូឈប់ង៉ក់!

«លោកឈប់ម៉ូតូធ្វើអី?»

«ដល់មុខផ្ទះអ្នកនាងហើយតើ!»

មុននេះ ខ្ញុំស្តាប់គាត់ឡើងស្លុងភ្លេចខ្លួនថាដល់ផ្ទះបាត់។ ខ្ញុំចុះពីលើម៉ូតូដើរចូលផ្ទះទាំងមិនលាគេមួយម៉ាត់។

«សម្រេចថាយប់នេះទៅជាមួយខ្ញុំអត់? កុំបារម្ភ ធានាសុវត្ថិភាពជូន១០០%។»

ខ្ញុំបែរខ្នង ងក់ក្បាល ញញឹមដាក់គេមួយជំនួសឱ្យការឆ្លើយយល់ព្រម។

«ស្នាមញញឹមប្រហារបេះដូងខ្ញុំហើយ។»

ខ្ញុំសែនក្នាញ់នឹងពាក្យសម្តីរបស់គេ។ តែណ្ហើយ ដើម្បីវុធខ្ញុំទ្រាំសិនចុះ។ គេបញ្ឆេះម៉ូតូជិះត្រលប់ទៅវិញ។ ខ្ញុំចូលផ្ទះ រៀបចំខ្លួនសម្រាប់បេសកម្មយប់នេះ។

មានភាគបន្ត…

ស្អែកឡើង…!

អ្វីដែលខ្ញុំសង្ស័យនោះពិតជាមិនខុសមែន។ វុធកំពុងប្រើប្រាស់ខ្លួនប្រាណភារុណ មកស្និទ្ធស្នាលនឹងនារីដែលគេស្រលាញ់ស្មើជីវិត។ ម្នាក់នោះគឺខ្ញុំ។

«នេះគឺមកពីខ្ញុំ! គ្រប់យ៉ាងមកពីខ្ញុំទាំងអស់។»

ខ្ញុំអង្គុយត្រមង់ត្រមោចម្នាក់ឯងលើបង់ក្នុងផ្ទះភារុណ មាត់និយាយបន្ទោសខ្លួនឯងឥតឈប់។ 

«បើពេលនោះខ្ញុំមិនខ្វាក់ភ្នែក បើពេលនោះខ្ញុំមិនងប់តែនឹងភារុណ បើពេលនោះខ្ញុំមើលឃើញវុធតែបន្តិច ម្ល៉េះសមពេលនេះគេមិនវេទនាដូច្នេះទេ។ គេស្លាប់ទៅហើយ វិញ្ញាណគេមិនបានទៅសុគតិភពទៀត។ ខ្ញុំអើយខ្ញុំ! ធ្វើបាបគេដល់ពេលណា?»

ខ្ញុំយំខ្សឹកខ្សួលទម្លាក់ទឹកភ្នែកនៃវិប្បដ្ឋិសារីចុះមករាប់រយតំណក់។ វាស្រក់! វាបន្តស្រក់ជាហូរហែ ជោកក្រណាត់យ័ន្តដែលខ្ញុំកំពុងកាន់នៅក្នុងដៃ។

«វុធដឹងទេ ក្រណាត់យ័ន្តទាំងនេះហើយដែលខ្ញុំនឹងប្រើវាបណ្តេញវិញ្ញាណរបស់វុធត្រលប់ទៅវិញ។ ខ្ញុំអាក្រក់ណាស់មែនទេ មិនអាណិតសូម្បីតែវុធក្លាយជាវិញ្ញាណទៅហើយ។»

តំណក់ទឹកភ្នែកបន្តស្រក់មកឥតដាច់ ហាក់ចង់ឃាត់ខ្ញុំមិនឱ្យបណ្តេញវិញ្ញាណវុធចេញទៅវិញ។ ពួកវាប្រហែលដាក់ចិត្តអាណិតវុធណាស់ហើយមើលទៅ។ មិនមែនខ្ញុំមិនអាណិតគេទេ បើអាចខ្ញុំស្ម័គ្រចិត្តព្រមនៅជាមួយវិញ្ញាណគេរហូតទៅ។ តែ…ចុះសុភមង្គលរបស់ភារុណនិងនីកានោះ? បើទោះបីខ្ញុំចង់ឃាត់វិញ្ញាណវុធយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏មិនអាចបំផ្លាញក្តីសុខរបស់អ្នកដទៃដែរ។ ស្នេហាម៉េចនឹងអាចអាត្មានិយមបែបនេះទៅ។ ពេលនេះនីកាកំពុងមានផ្ទៃពោះ។ តើខ្ញុំអាចទ្រាំមើលក្មេងម្នាក់កើតមកគ្មានឪពុកដែរទេ?

ខ្ញុំយកដៃជូតទឹកភ្នែក ជម្នះចិត្តក្រោកពីបង់អង្គុយដើរទៅរកមាត់ទ្វារ។ នីកាប្រាប់ថាឱ្យតែខ្ញុំបិទយ័ន្តនេះក្នុងផ្ទះគេ យ៉ាងយូររយៈពេលបីថ្ងៃព្រលឹងវុធនឹងចាកចេញពីខ្លួនភារុណជាក់ជាមិនខាន។

ខ្ញុំបង្ខំចិត្តបិទក្រណាត់យ័ន្តនៅមាត់ទ្វារចូលផ្ទះទាំងកំពុងត្រូវបេះដូងជេរស្តីយ៉ាងខ្លាំង។ ខ្ញុំនេះអាក្រក់ណាស់។ វុធធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីខ្ញុំហើយ ខ្ញុំនៅតែដាច់ចិត្តធ្វើបាបគេទៀត។ ខ្ញុំយំហ៊ូៗដោយនឹកអាណិតគេខ្លោចចិត្ត។

សូរសំឡេងរថយន្តមកឈប់នៅមុខផ្ទះ។ ភារុណត្រលប់ពីផ្ទះចាស់នៅជាយក្រុងរបស់គេវិញហើយ។​ ខ្ញុំប្រឹងសម្រួលចិត្ត ញញិមធ្វើដូចគ្មានរឿងអី។

ជើងរបស់គេកំពុងបោះជំហានមករកខ្ញុំ។ បានបន្តិចគេក៏បង្ហាញខ្លួនទាំងញញិមស្រស់។ ស្នាមញញិមរបស់គេជាស្នាមញញិមដ៏បរិសុទ្ធរបស់វុធ ហើយក៏ជាស្នាមញញិមដ៏ស្មោះត្រង់ឥតយល់ការថាបន្តិចទៀតវិញ្ញាណរបស់គេនឹងត្រូវចាកចេញពីខ្លួនប្រាណភារុណដោយស្នាដៃមនុស្សស្រីដែលគេស្រលាញ់។

គេអង្គុយលើបង់យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់តែនៅតែមិនភ្លេចបញ្ចេញស្នាមញញិមដ៏មុតស្រួចដាក់ខ្ញុំឡើយ។ ខ្ញុំយកផ្លែឈើចិតសម្បករួចមួយចានមកដាក់លើតុនៅខាងមុខគេ។ កែវភ្នែកគេដូចមិនបានចាប់អារម្មណ៍លើចានផ្លែឈើសោះ គេគិតតែសម្លឹងមុខខ្ញុំមិនឈប់។

«ម៉េចក៏ចេះតែមើលមុខខ្ញុំ? មុខខ្ញុំប្រឡាក់អីមែន?»

«គ្មានអីទេ! ខ្ញុំគ្រាន់តែនឹកធារីខ្លាំងប៉ុណ្ណោះ។»

ខ្ញុំស្តាប់ពាក្យគេនិយាយទាំងខ្លោចចិត្ត តែក៏ប្រឹងទប់អារម្មណ៍មិនសម្តែងឱ្យគេដឹងឡើយ។ ពួកយើងអង្គុយនិយាយគ្នាពីនេះពីនោះជាច្រើនរឿង។ ភ្នែកខ្ញុំសម្លឹងមើលភ្នែកគេរហូត ចង់ផ្តិតយកកែវភ្នែកដ៏ទន់ភ្លន់របស់វិញ្ញាណវុធជាលើកចុងក្រោយ។​

បីថ្ងៃក្រោយមក…

រយៈពេលបីថ្ងៃដូចដែលនីកានិយាយប្រាប់ តែដូចជាមិនឃើញភារុណមានប្រតិកម្មអីសោះ។​ គេនៅតែធ្វើខ្លួនជាវុធ នៅតែធ្វើល្អ នៅតែយកចិត្តទុកដាក់ផ្គាប់ចិត្តខ្ញុំគ្រប់បែបគ្រប់យ៉ាង។ គេមិនបានត្រលប់ទៅជាភារុណដូចមុនទេ។

«ឬមកពីក្រណាត់យ័ន្តនេះមិនស័ក្តិសិទ្ធ? មិនអាចទេ នីកានិយាយច្បាស់ហើយថាគ្រូដែលធ្វើយ័ន្តនេះខ្លាំងពូកែណាស់។»

ខ្ញុំឈរសម្លឹងមើលក្រណាត់យ័ន្តដែលបិទនៅមាត់ទ្វារទាំងចម្ងល់ពេញខ្លួន។ បីថ្ងៃហើយ គេមិនមានអីប្រែប្រួលសោះ ឬក៏…

«ឬមួយក៏ភារុណមិនមានវិញ្ញាណស្ថិតនៅក្នុងខ្លួនទេ? កាលដែលគេផ្លាស់ប្តូរអត្តចរិតមកជាវុធនេះគឺគេធ្វើឡើងដោយមានចេតនា?»

ខ្ញុំភ្ញាក់ស្មារតីព្រើត គ្រលៀសភ្នែកចេញពីក្រណាត់យ័ន្ត។ ប្រហែលមកពីខ្ញុំគិតទៅដល់វុធពេក ទើបខ្ញុំលង់ជឿនឹងរឿងអស់នេះ។ គ្មានមនុស្សរស់ណាត្រូវវិញ្ញាណសណ្ឋិតអីទេ។ រឿងដែលភារុណសុខៗផ្លាស់ប្តូរអត្តចរិតចំពោះខ្ញុំក៏ប្រហែលជាមានមូលហេតុអីផ្សេង។ ខ្ញុំគួរឈប់គិតពីរឿងជំនឿផ្តេសផ្តាសនេះតទៀត។

ដើម្បីបញ្ជាក់ចម្ងល់នេះឱ្យកាន់តែច្បាស់ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តទូរស័ព្ទទៅសួរនីកាម្តងទៀត៖

«ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរធារី។ តែខ្ញុំច្បាស់ថា បងភារុណចាប់ផ្តើមប្រែប្រួលខ្លាំងក្រោយពេលដែលវុធស្លាប់។»

«ក្រោយពេលវុធស្លាប់?»

«ចា៎»

តើអាចទេដែលមូលហេតុដែលភារុណផ្លាស់ប្តូរចរិតមានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងការស្លាប់របស់វុធ? កាលដែលខ្ញុំឃើញវុធពាក់នាឡិការបស់ភារុណក្នុងយល់សប្តនោះប្រហែលជាប្រផ្នូលអីទេដឹង?

«ដំបូងខ្ញុំគិតថា បងភារុណប្រែដោយសារត្រូវវិញ្ញាណវុធសណ្ឋិត។ តែពេលនេះបើគ្មានរឿងវិញ្ញាណទេ មានតែរឿងអីផ្សេង?»

«ចុះនីកាមានចាប់អារម្មណ៍ទេថា មុនពេលដែលវុធស្លាប់ ភារុណមានអ្វីខុសប្រក្រតីដែរទេ?»

«ដូចជាគ្មានទេ! តែមានរឿងមួយដែលខ្ញុំមិនបានប្រាប់ឯង។ មិនដឹងថាវាទាក់ទងឬក៏អត់ទេ?»

«រឿងអីនីកា? ឆាប់និយាយមក!»

«នៅមុនពេលដែលវុធស្លាប់បីថ្ងៃ ភារុណនិងវុធបានឈ្លោះគ្នាតាមទូរស័ព្ទ។ ពេលនោះខ្ញុំស្តាប់ឮដោយចៃដន់ទេក៏មិនដឹងថាពួកគេទាស់គ្នារឿងអ្វីឡើយ។»

«ឈ្លោះគ្នាតាមទូរស័ព្ទ?» ខ្ញុំឧទានសួរនាង។

ទូរស័ព្ទដាច់សេវាប៉ិតបន្សល់នៅចង្ងល់រាប់រយជំពូកក្នុងខ្លួនខ្ញុំ។ ខ្ញុំកាន់តែសង្ស័យពីការផ្លាស់ប្តូរអត្តចរិតរបស់ភារុណកាន់តែខ្លាំង។ មិនអាចគ្មានរឿងអីសោះមនុស្សម្នាក់ស្រាប់តែផ្លាស់ប្តូរចរិតខ្លួនឯងទេ។

ខ្ញុំដកដង្ហើមធំឱ្យស្បើយល្ហើយក្នុងទ្រូងបន្តិច។ រំពេចនោះសំឡេងសារលោតឡើង! ខ្ញុំប្រាកដណាស់ថា ជាសារអនាមិកនោះទៀតហើយ។

«០២៣»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត! ភ្ញាក់ផ្អើលនឹងលេខដែលសរសេរក្នុងសារអនាមិកនេះ។ ខ្ញុំគិតថាប្រហែលជាត្រូវទទួលបានសារ«ប្រយ័ត្នមនុស្សក្បែរខ្លួន»ដដែលទៀតហើយ ។​ តែម្តងនេះអត់ទេ! ម្តងនេះគឺលេខបីខ្ទង់។

«លេខបីខ្ទង់នេះកំពុងប្រាប់ខ្ញុំពីអ្វី? ០២៣ ដូចជាប្រហែលៗ។» ខ្ញុំរកនឹកបន្តិច។ ដូចជាប្រហែលៗនឹងលេខបន្ទប់ដែលវុធស្នាក់នៅ? ខ្ញុំប្រញាប់ប្រញាល់ចាកចេញពីផ្ទះភារុណបំណងត្រលប់ទៅផ្ទះខ្ញុំវិញដើម្បីមកបញ្ជាក់ពីអាថ៌កំបាំងលេខបីខ្ទង់នោះ។

ត្រលប់មកដល់ផ្ទះភ្លាម ខ្ញុំស្ទុះវឹងទៅឆែកឆេររកមើលឯកសាររបស់វុធដើម្បីមើលពីលេខបន្ទប់ដែលគេស្នាក់នៅ។ 

«០២២! ជាលេខបន្ទប់របស់វុធ។ ចុះ ០២៣?» ប្រាកដជាលេខបន្ទប់ដែលនៅជាប់នឹងបន្ទប់របស់វុធហើយ។ 

គិតដល់ត្រឹមនេះ ខ្ញុំបែកញើសជោកខ្លួន។ ពិតឬមិនពិតមានតែសាកល្បងទេទើបអាចបញ្ជាក់បាន។ ម្ចាស់សារនេះប្រហែលជាមានរឿងរ៉ាវសំខាន់អ្វីមួយចង់ឱ្យខ្ញុំដឹងហើយ។ អាថ៌កំបាំងនោះប្រហែលជាអាចបកស្រាយបាននៅបន្ទប់០២៣នោះក៏ថាបាន។ 

ស្អែកឡើងខ្ញុំរៀបចំទៅអគារចាស់នោះ។ ជំហានរបស់ខ្ញុំបោះយឺតៗសំដៅទៅរកបន្ទប់លេខ០២៣។ ដើរទៅដល់ក្បែរបន្ទប់នោះ ជង្គង់ខ្ញុំស្រាប់តែរោយលែងចង់ទៅមុខទៀត។ ទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់ស្របពេលដែលខ្ញុំក្រឡេកឃើញលេខបន្ទប់ដែលខ្ញុំឈរពីមុខលេខ០២២។ បន្ទប់នេះត្រូវបានគេយកឈើខ្វែងពីក្រៅទ្វារដែលបិទជិត។ 

«វុធ! ខ្ញុំមកមើលវុធហើយ។ វុធសុខសប្បាយទេ?»

ខ្ញុំយកដៃជូតទឹកភ្នែក ខំប្រឹងបន្លប់ទៅរឿងអីផ្សេង។ បើមិនធ្វើបែបនេះទេ ខ្ញុំប្រាកដជាយំបោកខ្លួនដួលសន្លប់មុខបន្ទប់នេះមិនខាន។ 

ខ្ញុំសង្រួមចិត្ត ប្រឹងបង្ខំជើងឱ្យដើរហួសបន្ទប់នេះ។ មកដល់មុខបន្ទប់លេខ០២៣ ខ្ញុំរាងស្ទាក់ស្ទើរបន្តិច។ ខ្ញុំលើកដៃយឺតៗ គោះទ្វារដោយសំឡេងស្រាលៗ។ បានបន្តិច មីងម្នាក់អាយុប្រហែលជាងសែបើកទ្វារបន្ទប់។ 

«ជម្រាបសួរអ្នកមីង! ខ្ញុំសុំរំខានពេលវេលាអ្នកមីងបន្តិចបានទេ?»

«អូ! មិនអីទេក្មួយ! ចុះក្មួយមានការអីដែរ?»

«ចាស! ខ្ញុំឈ្មោះធារី ជាមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធរបស់វុធដែលធ្លាប់ស្នាក់នៅបន្ទប់លេខ០២២ជាប់នេះ។ ខ្ញុំមកនេះចង់សួរអ្នកមីងអំពីរឿងរ៉ាវខ្លះៗកាលពីគេនៅរស់។» 

អ្នកមីងហាក់បញ្ចេញអាកប្បកិរិយារាងភ័យបន្តិច។ គាត់អើតមកក្រៅបន្ទប់ក្រឡេកមើលឆ្វេងស្តាំដោយទឹកមុខភ័យព្រួយ។ មិនឃើញមានអ្នកណានៅក្បែរនោះ អ្នកមីងក៏ហៅខ្ញុំចូលក្នុង រួចបិទទ្វារជិតឈឹងហាក់ដូចជាខ្លាចនរណាម្នាក់ស្តាប់ឮ។ 

«អង្គុយមកក្មួយ!»

«ចាស! អរគុណអ្នកមីង!»

«រឿងដែលបន្ទប់ក្មួយវុធផ្ទុះធុងហ្គាសនោះ មីងដូចជាមានអារម្មណ៍ថាមិនស្រួលទេ តែមិនហ៊ាននិយាយព្រោះដឹងមិនសូវច្បាស់។»

«មិនសូវច្បាស់? អ្នកមីង! អ្នកមីងបានដឹងរឿងអីខ្លះ អ្នកមីងប្រាប់ខ្ញុំផង។»   

«នៅមុនពេលកើតហេតុមីងបានឮសំឡេងទាស់សម្តីគ្នានៅក្នុងបន្ទប់គេ។ តែមីងមិនដឹងថាគេទាស់ជាមួយនរណាទេ។» 

«ទាស់សម្តីគ្នា?» 

ស្តាប់ដល់ចំនុចនេះ ខ្ញុំក៏នឹកឃើញពាក្យដែលនីកាប្រាប់ខ្ញុំ «នៅមុនពេលដែលវុធស្លាប់បីថ្ងៃភារុណនិងវុធបានឈ្លោះគ្នាតាមទូរស័ព្ទ»។ តើអាចទេអ្នកដែលទាស់គ្នាជាមួយវុធក្នុងបន្ទប់នោះជាភារុណ? 

ខ្ញុំប្រញាប់ទាញទូរស័ព្ទមកចុចមើលរូបភារុណបង្ហាញឱ្យអ្នកមីងមើល។ ក្នុងចិត្តចាប់ផ្តើមភ័យច្របល់ខ្លាចក្រែងអ្វីដែលខ្ញុំគិតជារឿងពិតមែន។

«មីងធ្លាប់ឃើញគេម្នាក់នេះមកលេងវុធទេ?»

អ្នកមីងប្រឹងសម្លឹងមើលរូបថតភារុណយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ បានបន្តិចគាត់គ្រវីក្បាល។ 

«មិនដែលទេក្មួយ! មីងនៅបន្ទប់រាល់ថ្ងៃមិនដែលឃើញក្មួយប្រុសក្នុងរូបនេះមកទីនេះសោះ។»

ចិត្តខ្ញុំបានរសាយអស់ពីទ្រូងក្រោយស្តាប់ពាក្យរបស់អ្នកមីងរួច។ នេះខ្ញុំកំពុងគិតអីហ្នឹង ខ្ញុំកំពុងសង្ស័យលើភារុណមែនទេ? 

«បើក្មួយចង់ដឹងរឿងច្បាស់ទាល់តែឆែកមើលកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពដែលដាក់នៅមុខបន្ទប់ក្មួយវុធ។ តែតាមមីងដឹង វីដេអូកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពរួមទាំងវត្ថុតាងផ្សេងៗទៀតត្រូវប៉ូលីសយកទៅរក្សាអស់ហើយ។»

មែនហើយ ម៉េចក៏ខ្ញុំគិតមិនឃើញពីចំនុចនេះសោះ។ ឱ្យតែខ្ញុំអាចឆែកកាមេរ៉ានោះ ខ្ញុំប្រាកដជាដឹងថាអ្នកណាខ្លះមកបន្ទប់វុធនៅថ្ងៃកើតហេតុ។ 

ខ្ញុំអរគុណអ្នកមីង រួចលាគាត់ចាកចេញពីបន្ទប់នោះ។ ដើរមកដល់មុខបន្ទប់របស់វុធ ខ្ញុំក្រឡេកមើលមាត់ទ្វារបន្ទប់ដែលបិទជិតទាំងបេះដូងលោតក្តុកក្តាក់ឥតឈប់។

ខ្ញុំសម្រេចចិត្តទៅប៉ុស្ត៍ប៉ូលីសដើម្បីរាយការណ៍ព័ត៌មាននេះ។ មិនដឹងថា ខាងប៉ូលីសគេនៅធ្វើការលើករណីនេះឬអត់ព្រោះបើគិតទៅវាកន្លងហួសទៅមួយខែហើយតាំងពីថ្ងៃកើតហេតុមក។ 

កំពុងធ្វើដំណើរតាមផ្លូវសំដៅទៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលីស សំឡេងទូរស័ព្ទខ្ញុំចាប់រោទិ៍ឡើង។ ខ្ញុំមិនចង់ទទួលទេព្រោះកំពុងជិះម៉ូតូផង តែក៏គិតថាប្រហែលអ្នកណាមានការអីសំខាន់ហើយ។ ខ្ញុំបន្ថយល្បឿនម៉ូតូ រួចជិះអែបខាងបន្តិចដើម្បីទទួលទូរស័ព្ទ។ គ្រាន់តែចុចទទួលរួច លើកទូរស័ព្ទដាក់ត្រចៀកមិនទាន់ទាំងបាននិយាយហេឡូផង…

ស្រាប់តែ….

ដៃមកពីណាលឿនដូចរន្ទះឆក់ទូរស័ព្ទពីដៃខ្ញុំទៅវឹង។ ខ្ញុំគាំងស្តូករកតែស្រែកឱ្យគេជួយមិនកើតផង។ ខ្ញុំឈប់ម៉ូតូសម្លឹងមើលម៉ូតូក្មេងស្ទាវនោះរត់យ៉ាងលឿនស្លេវទៅមុខ។ ពេលនោះ មីងៗដែលជិះម៉ូតូនៅខាងមុខខ្ញុំស្រែកឡើង៖

«ចោរៗ! ជួយចាប់ចោរ!»

គាត់ស្រែកព្រមទាំងលើកដៃចង្អុលទៅម៉ូតូក្មេងស្ទាវនោះផង។ គួរឱ្យសោកស្តាយណាស់ ពួកវាបើកលឿនដូចហោះ តែមួយប៉ព្រិចភ្នែកទៅឆ្ងាយបាត់ទៅហើយ។

«ស្រុកយើងឥឡូវសម្បូរណាស់អារឿងចោរប្លន់ចោរឆក់ហ្នឹង! ងាកប៉ះៗ»

មីងម្នាក់ដែលឈប់ម៉ូតូនៅក្បែរខ្ញុំនិយាយទាំងមួរម៉ៅ។

ខ្ញុំនៅតែស្ងៀមមិនស្តីមួយម៉ាត់ ខ្ជិលនិយាយបើពួកវាឆក់ទៅបាត់ហើយហ្នឹង។ នេះបើចំអ្នកផ្សេងវិញមិនដឹងជាជេរដាក់ទំនាយប៉ុន្មានកញ្ឆេហើយទេ។ ខ្ញុំបញ្ឆេះម៉ូតូបម្រុងជិះទៅមុខទៀត ចាត់ទុកជាថ្ងៃស៊យរបស់ខ្ញុំចុះ។ 

«អ្នកនាង! ទូរស័ព្ទនេះជារបស់អ្នកនាងមែនទេ?»

បុរសសង្ហាម្នាក់ មាឌមាំ រាងខ្ពស់សាហាវ ឈរចំហៀងខ្ញុំ ដៃម្ខាងហុចទូរស័ព្ទមក។ 

«ចា! នេះជាទូរស័ព្ទខ្ញុំ។ អរគុណពូខ្លាំងណាស់!» ខ្ញុំទទួលយកទូរស័ព្ទពីដៃគេទាំងត្រេកអរ។ 

«ផ្លូវនេះសម្បូរជនឆ្លៀតឱកាសណាស់ អ្នកនាងប្រុងប្រយ័ត្នផង!»

«ចាស! អរគុណ!» 

ខ្ញុំនិយាយតែប៉ុណ្ណេះក៏បើកម៉ូតូចេញទៅ។ ជិះហួសបន្តិចក៏នឹកក្នុងចិត្ត

«បើទោះជាមនុស្សបច្ចុប្បន្នកាន់តែមានចិត្តសាហាវឃោរឃៅក៏ដោយ តែមនុស្សល្អក៏នៅតែមានដែរ។»  

មកដល់ប៉ុស្ត៍ប៉ូលីសខ្ញុំរាងរារែកបន្តិច តែពាក្យសម្តីរបស់អ្នកមីងនួននៅបន្ទប់០២៣ និងការសង្ស័យក្នុងចិត្ត បានរុញជំហានខ្ញុំឱ្យដើរទៅមុខទាំងក្លាហាន។ 

«ជម្រាបសួរលោកពូ!»

«លើកដៃថ្វាយព្រះក្មួយ! ក្មួយមកទីនេះមានការអីដែរ?»

«ចាស! លោកពូក្មួយចង់ដឹងពីករណីអគ្គីភ័យកាលពីមួយខែមុន។»

«ករណីឆេះបន្ទប់០២២ ហើយសាកសពឆេះខ្លោចមើលមិនស្គាល់នោះមែនទេ?»

«ចាស! ករណីហ្នឹងហើយលោកពូ។»

«ក្មួយស្រីត្រូវជាក្រុមគ្រួសារជនរងគ្រោះមែនទេ?»

«ចាស! មិនមែនទេ។ តែខ្ញុំជាមិត្តជិតស្និទ្ធរបស់គាត់។»

«អ៊ីចឹងក្មួយស្រីចូលទៅអង្គុយរង់ចាំនៅបន្ទប់ខាងស្តាំដៃនោះសិនទៅ។ ចាំពូប្រាប់ក្រុមការងារឱ្យរៀបចំឱ្យ។»

«ចាស! អរគុណលោកពូ!»

ខ្ញុំដើរចូលទៅបន្ទប់ដែលពូនោះប្រាប់។ សំឡេងញាប់ញ័រនៃបេះដូងរបស់ខ្ញុំបានធ្វើឱ្យបន្ទប់ដែលស្ងាត់ឈឹងមួយនេះទៅជាអ៊ូអរមួយរំពេច។ តិចលោអ្វីដែលខ្ញុំសង្ស័យជាការពិតទៅ? 

សំឡេងសម្រឹបជើងមនុស្សម្នាក់ដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់ ខ្ញុំប្រឹងសម្រួលអារម្មណ៍មកធម្មតាវិញ រួចបែរក្រោយ។ 

«អ្នកនាង….!»

«ពូ!»

ខ្ញុំនិងគេនិយាយដំណាលគ្នា។ គេសើចបន្តិចបញ្ចេញធ្មេញសស្គុស។ 

«ចៃដន់ណាស់! យើងជួបគ្នាម្តងទៀតហើយ។ មើលទៅប្រហែលជានិស្ស័យទេដឹង។»

ខ្ញុំមិនតបសម្តីគេវិញទេ គ្រាន់តែញញិមដាក់បន្តិច។ 

«និយាយអ៊ីចឹងអ្នកនាងមានត្រូវរបួសត្រង់ណាទេ? មុននេះមិនបានសួរព្រោះអ្នកនាងប្រញាប់ពេក។»

«ចាស! មិនអីទេ។ អរគុណពូម្តងទៀត។»

«មិនបាច់អរគុណអីទេ! អារឿងចាប់ចោរអីហ្នឹងជារឿងកំប៉ិកកំប៉ុកសម្រាប់ខ្ញុំសោះ។ ថ្ងៃក្រោយបើអ្នកនាងជួបបញ្ហាអីទៀត អាចទាក់ទងមកខ្ញុំគ្រប់ពេល។»

ម៉េចអ៊ីចេះ? តាប៉ិម្នាក់នេះបានខ្ញុំនិយាយបែបសុភាពដាក់ គាត់គិតចង់អូសក្រឡា? មិនបានទេ ខ្ញុំគួរកាត់ឱ្យដល់សាច់រឿងវិញទើបល្អ។ 

«លោកពូខាងនោះគាត់បានប្រាប់ពូឬនៅ?» 

«បាទ! ប្រាប់រួចហើយថាអ្នកនាងចង់ដឹងពីករណីភ្លើងឆេះកាលពីមួយខែមុន។»

«ចាសពូ! »

«ហៅខ្ញុំពិសិដ្ឋចុះ! ហៅពូ ស្តាប់ទៅដូចជាចាស់ណាស់។»

ខ្ញុំនឹកជ្រេញនឹងអត្តចរិតរបស់អាប៉ិនេះណាស់ តែមិនហ៊ានបញ្ចេញមកក្រៅ។ 

«ខ្ញុំនិយាយលេងទេ។ អ្នកនាងហៅអីក៏ហៅចុះ។ សំណុំឯកសារករណីដែលអ្នកនាងចង់ដឹងនោះ នៅក្នុងទូខាងណុះ។ អ្នកនាងសូមអញ្ជើញអង្គុយចាំបន្តិចសិន។»

ខ្ញុំអង្គុយលើកៅអីមួយ ក្នុងចិត្តនៅមិនទាន់បាត់ក្នាញ់រឿងពាក្យសម្តីលេបខាយរបស់គេឡើយ។ គេអង្គុយកៅអីក្បែរខ្ញុំ មាត់និយាយមិនឈប់។

«ម៉ូតខោអាវដែលអ្នកនាងពាក់នេះស្រស់ស្អាតណាស់ ទិញនៅឯណា ខ្ញុំរកទិញឱ្យមិត្តភក្តិខ្ញុំដែរ។»

ខ្ញុំធ្វើមុខធុញមិនមាត់តប។ គាត់នោះ មិនឈប់មាត់ត្រឹមហ្នឹង នៅបន្តទៀត៖

«អ៎! នឹកឃើញហើយ! ម៉ូតនេះឃើញគេស្លៀកច្រើនតើ តែឆ្ងល់ម៉េចមិនឃើញស្អាតដូចអ្នកនាងពាក់ចឹង? តាមពិតមិនមែនម៉ូតខោអាវស្អាតទេ តែម្ចាស់ស្អាតច្រើនជាង។»

«ពូជាអ្នកកាន់ព័ត៌មាននៅទីនេះមែន? បើមែនខ្ញុំត្រូវការព័ត៌មានបន្ទាន់។» ខ្ញុំឆ្លើយដោយខឹង ជ្រេញនឹងគាត់ហ្នឹងពេក។

«ឧបទ្ទវហេតុផ្ទុះធុងហ្គាសនៅបន្ទប់០២២នៃអគារចាស់មួយ។ ជនរងគ្រោះឈ្មោះវុធបានឆេះស្លាប់។ ចង់ដឹងរឿងហ្នឹងមែន?» គេតបមកខ្ញុំរបៀបរាងឌឺ។ 

«ចាស! ថ្មីៗនេះខ្ញុំទើបទទួលបានព័ត៌មានមួយចំនួនពីអ្នកជិតខាងរបស់ជនរងគ្រោះ។ ខ្ញុំសង្ស័យថា ការផ្ទុះធុងហ្គាសមិនមែនជាឧបទ្ទវហេតុទេ។ វាគឺជាការរៀបចំរបស់នរណាម្នាក់ដើម្បីសម្លាប់ជនរងគ្រោះ។»

«អ្នកនាងចង់មានន័យថា រឿងនេះជាឃាតកម្មគិតទុកជាមុន មិនមែនគ្រោះថ្នាក់ដោយយថាហេតុទេ?»

«ចាស!»

«អ៊ីចឹងហេតុអ្វីអ្នកនាងមិនជូនដំណឹងដល់ប៉ូលីសតាំងពីដំបូង? មកដល់ពេលនេះវាកន្លងហួសទៅមួយខែហើយ។»

«ថ្ងៃកើតហេតុ ខ្ញុំជាប់រវល់ការងារនៅខេត្ត។ ពេលខ្ញុំមកភ្នំពេញវិញ សាកសពគេត្រូវបានបញ្ជូនទៅធ្វើបុណ្យនៅវត្តទៅហើយ។ ម្យ៉ាងដោយសារខ្ញុំខូចចិត្តនឹងការបាត់បង់គេពេក ខ្ញុំក៏មិនបានទៅពិនិត្យកន្លែងកើតហេតុដែរ។»

«បុរសម្នាក់នោះប្រាកដជាសំខាន់ចំពោះអ្នកនាងណាស់មែនទេ?»

ខ្ញុំយកដៃញីភ្នែកប្រឹងទប់កុំឱ្យទឹកភ្នែកធ្លាក់មកទាន់។ វាជារឿងធម្មតាទៅហើយដែលខ្ញុំយំគ្រប់ពេលខ្ញុំរម្លឹកពីវុធ។ 

«គេជាមនុស្សដែលស្រលាញ់ខ្ញុំបំផុត។»

«ខ្ញុំចូលរួមសោកស្តាយផង។» 

គេហុចកូនកន្សែងតូចមួយឱ្យខ្ញុំក្រោយបញ្ចប់ប្រយោគនេះ។ 

«និយាយតាមត្រង់ចុះ រឿងនេះខ្ញុំក៏មានការសង្ស័យដែរ តែប៉ូលីសដូចគ្មានឃើញសកម្មភាពអីសោះ។ ការស្លាប់របស់ជនរងគ្រោះក៏ចម្លែកដែរ សូម្បីតែបុណ្យសពគឺមិត្តភក្តិរបស់ជនរងគ្រោះជាអ្នករៀបចំទាំងអស់។ គ្មានឃើញសាច់ញាតិណាមួយចូលរួមឡើយ។»

ខ្ញុំហាក់ចាប់អារម្មណ៍លើសម្តីរបស់គេកាន់តែខ្លាំង ក្រោយស្តាប់ឮថាគេក៏សង្ស័យលើរឿងនេះដែរ។ បានន័យថា មិនមែនមានតែខ្ញុំនិងមីងនួនអ្នកជិតខាងរបស់វុធទេដែលសង្ស័យនោះ។

«អ៊ីចឹងពូ! តើពូអាចធ្វើការស៊ើបអង្កេតករណីនេះឡើងវិញបានទេ?»

«មិនបានទេ!»

«ហេតុអីមិនអាច?»

«ព្រោះខ្ញុំមិនមែនជាប៉ូលីសផង។» 

ខ្ញុំនឹកក្នាញ់នឹងពូនេះកាន់តែខ្លាំង។ ពេលនេះហើយគេនៅឆ្លៀតលេងសើចទៀត។ គេក្រោកឈរ សើចញឹមៗហើយដើរមកក្បែរខ្ញុំ។

ប៉ូលីសម្នាក់ដើរចូលមក។

«សូមអ្នកទាំងពីរទៅកាន់បន្ទប់ខាងនោះដើម្បីជួបជាមួយក្រុមការងារយើង។»

គាត់និយាយតែប៉ុណ្ណេះ ក៏ចាកចេញទៅវិញ។ ខ្ញុំឡិងឡង់ៗ ឆ្ងល់ខ្លាំង! ពូម្នាក់ឈ្មោះពិសិដ្ឋនោះ ដើរចេញទៅ។ ដើរដល់មាត់ទ្វារ គេបែរមកហៅខ្ញុំ៖

«យ៉ាងម៉េចអត់ទៅទេ? ក្រែងថាមានតម្រុយចង់ប្រាប់ដល់ប៉ូលីសអី?»

«ចុះខ្ញុំប្រាប់ពូហើយតើ!»

«ខ្ញុំនិយាយហើយថាខ្ញុំមិនមែនជាប៉ូលីសទេ។ ខ្ញុំមកទីនេះក៏មកចង់ដឹងពីព័ត៌មានករណីនេះដែរ។»

គេឆ្លើយមកធូរល្ហុយ រួចដើរចេញទៅ។ ខ្ញុំឯណេះនឹកខឹងអាប៉ិហ្នឹងណាស់! មួយថ្ងៃហើយស្មានតែគាត់ធ្វើការនៅទីនេះតើ។ ខ្ញុំដើរចេញតាមគេ ទាំងមុខធ្មួង។

រាយការណ៍ដល់ប៉ូលីសរួច ខ្ញុំក៏ត្រលប់មកផ្ទះវិញ។ យប់ឡើងខ្ញុំគេងមិនលក់សោះ។ ក្នុងចិត្តចេះតែរសាប់រសល់គិតនេះគិតនោះជុំវិញតែរឿងការស្លាប់របស់វុធ។ ភ្នែកខ្ញុំសម្លឹងមើលទូរស័ព្ទមិនដាក់។ ក្នុងចិត្តបន់ឱ្យតែសារអនាមិកនោះលោតមកទៀតទេ ក្រែងលោមានតម្រុយអីថ្មី។ តែគ្មានសោះ! ចុះអ្នកណាអ្ហើយ! បើជ្រុលជាមកបង្ហើបឱ្យសង្ស័យហើយម៉េចមិនប្រាប់ឱ្យអស់មក? 

កំពុងតែរង់ចាំសារ ស្រាប់តែនីកាខលមក៖

«អាឡូធារី! ឯងមានបានជួបអ្នកស៊ើបអង្កេតដែលគ្នាជួលឱ្យទៅជួយឯងទេ។»

«នីកាឯងចង់និយាយពីអ្នកណា?»

«ខ្ញុំបានជួលអ្នកស៊ើបអង្កេតម្នាក់ឱ្យជួយឯងស៊ើបពីករណីស្លាប់របស់វុធ។ ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាហេតុអីដែរ មួយខែហើយ ក្រុមប៉ូលីសគ្មានធ្វើសកម្មភាពអីសោះ។ ខ្ញុំសង្ស័យថាមានអ្នកណាម្នាក់នៅពីក្រោយរឿងនេះ បំបិទមិនឱ្យប៉ូលីសស៊ើប។»

«នីកា ឯងចង់និយាយពីអាប៉ិមួយមាត់មិនឈប់ហ្នឹងមែន? ជួបហើយ ជួបកាលពីថ្ងៃ។»

«គាត់ឈ្មោះពិសិដ្ឋ ជាអ្នកស៊ើបអង្កេតដ៏ចំណានម្នាក់។ ឯងសហការជាមួយគាត់ទៅ។»

«ខ្ញុំដឹងហើយ។» ខ្ញុំដាក់ទូរស័ព្ទចុះ។ ក្នុងចិត្តចេះតែគិតថា មើលតែចរិតតាប៉ិនហ្នឹងទៅ មិនសមឱ្យធ្វើការជាមួយសោះ។ 

ម៉ោង១២យប់ ស្រាប់តែគេខលមកខ្ញុំ។ គេបបួលខ្ញុំទៅពិនិត្យកន្លែងកើតហេតុ។ និយាយត្រង់ចុះ មិនចង់ទៅទេ តែដោយសារតែចង់ដឹងពីករណីស្លាប់របស់វុធខ្លាំងពេក ក៏សម្រេចចិត្តទៅជាមួយគេទៅ។

ម៉ោងជាង១២យប់ ខ្ញុំនិងអាប៉ិអ្នកស៊ើបអង្កេតមាត់ឆៅនោះ ទៅដល់បន្ទប់ស្នាក់នៅរបស់វុធ។ បើកទ្វារបន្ទប់ភ្លាម ធូលីដីហុយសំពោង។ ទើបតែបានមួយខែសោះម៉េចក៏ធូលីច្រើនយ៉ាងនេះ។ ខ្ញុំនិងពូនោះនាំគ្នាដើរចូលក្នុង។ ក្នុងបន្ទប់រញ៉េរញ៉ៃ របស់របរនៅរាយប៉ាយពាសពេញ។ របស់ទាំងនោះភាគច្រើនត្រូវបានឆេះខ្មៅរោល។ 

តាប៉ិមាត់ឆៅដើរយ៉ាងស្វាហាប់សំដៅទៅចង្ក្រានបាយ។ ខ្ញុំវិញដើរថ្នមៗ ភ្នែកមើលទៅក្រោមឥតដាក់។

ពូមាត់ឆៅឈរនៅចង្រ្កានបាយ ដៃចង្អុលមកតុមួយដែលនៅក្បែរបង្អួចខាងមុខ។  

«អ្នកនាងមើលចុះ ធុងហ្គាសនិងតុដែលជនរងគ្រោះផឹកស្រានៅឆ្ងាយពីគ្នាណាស់។ ម្យ៉ាងធុងហ្គាស​នេះ បាំងដោយជញ្ជាំងខ័ណ្ឌត្រឹមចង្កេះនេះទៀតផង មិនសមអាចធ្វើឱ្យជនរងគ្រោះឆេះរលេះរលួយមុខដល់ថ្នាក់មើលលែងស្គាល់សោះឡើយ។»

ពាក្យរបស់តាប៉ិមាត់ឆៅធ្វើឱ្យខ្ញុំសង្ស័យកាន់តែខ្លាំង។ ខ្ញុំស្រមៃដល់សាកសពវុធដែលខ្ញុំបានមើលនៅថ្ងៃបូជាសព។ ពុទ្ធោ! មុខមាត់គេឆេះខ្លោចទាំងអស់។ 

«វាហាក់ដូចជាខ្លួនរបស់គេនៅជាប់នឹងធុងហ្គាសផ្ទាល់តែម្តង? អាចទេដែលគេស្រវឹងដល់ថ្នាក់ដួលសន្លប់នៅកន្លែងធុងហ្គាសនេះ?»

«ទេ! មិនអាចទេ!» ខ្ញុំឆ្លើយតប។ 

«ខ្ញុំស្គាល់វុធច្បាស់ណាស់។ គេមិនមែនជាមនុស្សយកស្រាធ្វើត្រីមុខទេ។ បើទោះជាគេស្រវឹងក៏មិនដែលស្រវឹងដល់ថ្នាក់មិនអាចគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបានដែរ។»  

«រឿងនេះកាន់តែគួរឱ្យសង្ស័យហើយ។»

«គួរឱ្យសោកស្តាយ វត្ថុតាងត្រូវប៉ូលីសប្រមូលទុកអស់ បើសិនជានៅប្រហែលជាយើងអាចដឹងតម្រុយអីខ្លះ។»

ពូមាត់ឆៅស្រាប់តែដើរមកជិតខ្ញុំ ដកទូរស័ព្ទបង្ហាញខ្ញុំ។

«ចង់ធ្វើស្អី?»

«មើលរូបក្នុងទូរស័ព្ទទៅ។»

ខ្ញុំមើលរូបក្នុងទូរស័ព្ទតាមគេប្រាប់។ នោះគឺជារូបថតវត្ថុតាងដែលគេបានថតមក។ 

«ម៉េចក៏លោកមានរូបទាំងអស់នេះ?»

«អីយ៉ា ប្តូរពីហៅពូមកហៅលោកហើយតើ! សង្ស័យតិចទៀតហៅបងទេ។»

សែនជ្រេញម្នាក់នេះជាពន់ពេក តែមិនដឹងធ្វើម៉េច បើត្រូវធ្វើការជាមួយគេ។ 

«ខ្ញុំមានបណ្តាញនៅប៉ុស្ត៍ប៉ូលីស។ អ្នកនាងដឹងហើយ ឱ្យតែមានលុយចង់បានអីក៏បានដែរ។»

ខ្ញុំពិនិត្យមើលរូបថតវត្ថុតាងដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ ខ្ញុំស្រាប់តែចាប់អារម្មណ៍នឹងរូបមួយសន្លឹក។ វាគឺជារូបដបស្រាដែលមានម៉ាកXYZ។ ភា្លមនោះខួរក្បាលខ្ញុំស្រាប់តែនឹកឃើញរឿងមួយ។ 

«ខ្ញុំចាំបានថា វុធគេប្រតិកម្មនឹងស្រាម៉ាកនេះ។ ជាធម្មតាគេមិនដែលផឹកស្រានេះទេ ព្រោះវាធ្វើឱ្យគេឈឺក្បាលខ្លាំង។ តែមួយកែវក៏ធ្វើឱ្យគេដួលបានដែរ។ »

«តែអ្នកនាងមើលចុះ! នៅក្នុងរូបនេះមានដបស្រាទទេ៣ដប។ បើពិតដូចអ្នកនាងថា គេត្រូវស្រានេះតែមួយកែវដួលមែន អ៊ីចឹងម៉េចក៏មានដបស្រាដែលផឹកអស់ដល់ទៅ៣ដប? ឬមួយក៏…  

«ឬមួយក៏នរណាម្នាក់យកស្រានេះដើម្បីបំភាន់ភ្នែកថាមូលហេតុនៃគ្រោះថ្នាក់នេះដោយសារតែវុធស្រវឹងខ្លាំង?» ខ្ញុំនិយាយកាត់ពូមាត់ឆៅ។ 

ប្រាកដណាស់! ខ្ញុំប្រាកដហើយថាវុធមិនបានស្រវឹងនៅថ្ងៃកើតហេតុទេ។ នរណាម្នាក់បានចូលមកទីនេះ ហើយធ្វើរឿងទាំងអស់នេះ។ តែគេមិនដឹងថា ស្រាដែលគេដាក់បន្លំនេះជាស្រាដែលវុធមិនអាចផឹកបាន។ 

«ប្រហែលជាជនរងគ្រោះបានស្លាប់មុនពេលធុងហ្គាសផ្ទុះទៅទៀត។ ឃាតកៈធ្វើរឿងទាំងនេះដើម្បីបង្វែងដាន។» 

ព្រះអើយ! ស្មានមិនដល់ថាអ្វីដែលខ្ញុំសង្ស័យអាចជាការពិតសោះ។ អ្នកណា? អ្នកណា​ជាអ្នកធ្វើរឿងទាំងអស់នេះ?

មានភាគបន្ត…

ខ្ញុំមិនខ្ចីឆែកមើល។ តែចិត្តមួយក៏គិតថា តិចមិត្តភក្តិឬអ្នកនៅក្រុមហ៊ុនមានការអីទៅ? នៅមិនបានក៏ឆែកសារអាន។ 

ដាវីផ្ញើសារមក។ នាងប្រាប់ថានាងឈឺ ចង់ឱ្យខ្ញុំទៅកំដរនាងគ្រាន់បានស្បើយខ្លះ។ នាងជាមិត្តភក្តិវិទ្យាល័យខ្ញុំ។ ពួក​យើងស្និទ្ធគ្នាណាស់។ 

មិនទាន់តបសារទៅនាងភ្លាមទេ ព្រោះផ្ទះនាងនៅឆ្ងាយដែរ ទម្រាំខ្ញុំចេញពីធ្វើការហើយទៅដល់ប្រាកដជាយប់មិនខាន។ តែ… ក្រែងខ្ញុំកំពុងរកមូលហេតុបដិសេធការអញ្ជើញរបស់ភារុណអ្ហី? ល្អណាស់! ខ្ញុំគួរទៅសួរសុខទុក្ខនាង។ យប់បន្តិចក៏មិនអីដែរ! 

ខ្ញុំតបសារ Yes ទៅដាវី និង No ទៅភារុណ រួចជិះម៉ូតូទៅធ្វើការ។

នៅកន្លែងធ្វើការ ខ្ញុំឮមិត្តរួមការងារពីរបីនាក់និយាយពីរឿងប្រផ្នូលនៅក្នុងយល់សប្តិ។ ចិត្តក៏នឹកភ្នកដល់យល់សប្តិយប់មិញ។ ប្រហែលជានឹកវុធពេកទើបយល់សប្តិឃើញមនុស្សដែលត្រូវភ្លើងឆេះនោះ។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមរាងរលីងរលោងទឹកភ្នែកបន្តិចនឹកដល់ការស្លាប់របស់វុធ។ ព្រះអើយ! រូបរាងគេត្រូវឆេះខ្លោចអស់។ 

ខ្ញុំដកដង្ហើមធំមួយ រួចយកដៃញីភ្នែកកុំឱ្យមិត្តរួមការងារដឹងថាកំពុងយំ។ ភ្លាមនោះដូចជាចាប់អារម្មណ៍រឿងមួយ…។ ម៉េចក៏ព្រលឹងវុធបែជាពាក់នាឡិការបស់ភារុណ? ឬមួយក៏វុធចង់ប្រាប់ខ្ញុំអំពីអ្វីមួយ? 

គិតដល់ត្រឹមនេះសម្បុរខ្ញុំព្រឺរខ្ញាកៗ។ ឬក៏វុធចង់ប្រាប់ថាការស្លាប់របស់គេមានទាក់ទងនឹងភារុណ? ខ្ញុំប្រហោងពោះធ្លុង។ ហ៊ឹម! ប្រហែលជាគិតផ្តេសផ្តាសច្រើនពេកហើយ។

ម៉ោងជាង៥ ខ្ញុំចេញពីធ្វើការ រួចបង្ហួសទៅផ្ទះដាវី។ ជិះម៉ូតូតាមផ្លូវ ខួរក្បាលមិនព្រមសម្រាកគិតសោះ។ វានៅតែបន្តគិតពីរឿងយល់សប្តិនោះទៀត។ សំណួរកាន់តែច្រើនលេចឡើង។ ខ្ញុំនៅតែមិនអស់ចិត្ត ចេះតែគិតថា តិចការស្លាប់របស់វុធពិតជាទាក់ទងនឹងភារុណមែនទៅ?

ភ្លេចខ្លួនមួយសន្ទុះ ក៏មកដល់ផ្ទះដាវី។ គេនៅជាន់លើនៃអគាររាងចាស់មួយ។ ខ្ញុំចតម៉ូតូ រួចដើរសំដៅជណ្តើរយន្ត។ ចេះតែមានអារម្មណ៍ថាដូចមាននរណាម្នាក់តាមដានខ្ញុំម៉េចទេ? ខ្ជិលខ្វល់ច្រើន ខ្ញុំប្រញាប់ចូលប្រអប់ជណ្តើរយន្ត។ វាក៏នាំខ្ញុំទៅដល់ជាន់ទី៥។

«តុ! តុ!» ខ្ញុំគោះទ្វារបន្ទប់ដាវី។ បានបន្តិចនាងបើកទ្វារទទួល ព្រមទាំងញញិមពព្រាយមករកខ្ញុំ។ ក្រែមពណ៌ក្រហមឆេះលើបបូរមាត់នាងរិតតែធ្វើឱ្យនាងស្រស់បស់ មើលទៅមិនដូចមនុស្សដែលកំពុងឈឺសោះ។

ដាវីហៅឱ្យអង្គុយលើសាឡុងក្នុងបន្ទប់ រួចនាងដើរសំដៅទៅទូរទឹកកក។

«ហើយឯងឈឺអីឱ្យពិតប្រាកដ? មើលទៅមិនទំនងឈឺសោះ។» ខ្ញុំសួរដាវី។

ដាវីធ្វើមុខឆ្ងល់។ នាងត្រលប់មកអង្គុយលើសាឡុងក្បែរខ្ញុំ ព្រមទាំងហុចទឹកត្រជាក់មួយកែវមកផងដែរ។ 

«ប៉ុន្មានថ្ងៃមុនគ្នាលាប់គ្រុនពោះវៀន តែឥឡូវបាត់ហើយ។ អេ! ហើយម៉េចក៏ឯងដឹងថាខ្ញុំឈឺ?»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតនឹងសំណួររបស់ដាវី។ ក្រែងនាងជាអ្នកផ្ញើសារប្រាប់ខ្លួនឯងតើ ម៉េចក៏នៅសួរអ៊ីចឹងទៀត? 

«ឯងមើលទៅ!» ។ ខ្ញុំហុចទូរស័ព្ទឱ្យនាងអានសារ។

«អត់ទេ! ខ្ញុំមិនបានផ្ញើសារទៅឯងទេ។» 

«តែលេខទូរស័ព្ទរបស់ឯងច្បាស់ណាស់! ។»

«តែខ្ញុំពិតជាមិនបានផ្ញើសារនេះមែនណា៎។» 

ដូចជាចាប់ផ្តើមចង់ភ័យម៉េចមិនដឹងទេ។ លោកអើយ! ស្អីឱ្យពិតប្រាកដហ្នឹង។ អារម្មណ៍ខ្ញុំចាប់ផ្តើមជ្រួលច្របល់។ មើលទៅទឹកមុខដាវីរាងមាំណាស់ មិនទំនងជាកំពុងលេងសើចទេ។ 

«ប្រហែលជាប្រព័ន្ធទូរស័ព្ទវា Error ហើយ។ ថ្ងៃមុនខ្ញុំក៏ធ្លាប់អ៊ីចឹងម្តងដែរ។ ឯងឈប់ឆ្ងល់ទៅ។»

ឮនាងនិយាយដូចនេះ ចិត្តខ្ញុំក៏ស្ងប់ទៅវិញ។ 

និយាយជាមួយដាវីមួយសន្ទុះ ក៏លានាងត្រលប់មកផ្ទះវិញ។ ចេញពីបន្ទប់នាងរួច ខ្ញុំដើរសំដៅទៅប្រអប់ជណ្តើរយន្ត។ ខ្ញុំព្យាយាមចុចបើកប្រអប់ជណ្តើរនោះជាច្រើនសារ តែវាមិនព្រមដំណើរការសោះ។ 

«ជណ្តើរយន្តនេះខូចបីថ្ងៃហើយ។ អ្នកនាងចុះជណ្តើរជើងទៅ។»

សំឡេងបុរសមាឌឌាំងម្នាក់និយាយមករកខ្ញុំ។ គេទើបតែឡើងមកពីជណ្តើរជើង។ គេពាក់អាវមួកគ្របក្បាល ហើយពាក់ម៉ាសជិត។ ភ្នែកគេក្រហម រេចុះរេឡើងគួរឱ្យខ្លាច។ 

«ជណ្តើរយន្តខូចបីថ្ងៃហើយ? មិនអាចទេ ក្រែងខ្ញុំទើបតែជិះឡើងមកមុននេះដែរតើ។»

ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត។ ភា្លមនោះ សំឡេងសារអនាមិក ទឺត ទឺត បានបន្លឺឡើង។ 

 «ប្រយ័ត្នមនុស្សក្បែរខ្លួន!»។ 

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមិនស្រួលក្នុងចិត្ត។ គេម្នាក់នេះមើលទៅមិនទំនងជាមនុស្សល្អសោះ។ គេច្បាស់ជាកុហក បញ្ឆោតឱ្យខ្ញុំចុះជណ្តើរជើងក្នុងបំណងមិនល្អណាមួយ។ ខ្ញុំមិនខ្ចីតបទៅគេ ហើយបន្តឈរចាំជណ្តើរយន្ត។

គេមិនឃើញខ្ញុំមាត់តប ក៏ដើរចេញទៅ។ នៅតែមានអារម្មណ៍ថាភ្នែករបស់គេពិត

ជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់ ដូចជាភ្នែកឃាតកក្នុងភាពយន្តដែលមើលប៉ុន្មានថ្ងៃមុន។ 

សំឡេងសារ ទឺត ទឺត បន្លឺម្តងទៀត។ ខ្ញុំមិនស្រួលក្នុងចិត្តកាន់តែខ្លាំង។ ទ្រាំលែងបានហើយ មិនអាចចាំជណ្តើរយន្តទៀតទេ។ មើលទៅមានតែចុះជណ្តើរជើងហើយ។ ខ្ញុំប្រញាប់ដើរទៅជណ្តើរជើង ឯភ្នែកប្រឹងសម្លឹងទៅបុរសនោះដែលកំពុងដើរទៅឆ្ងាយ។ 

ទើបតែចុះបាន២ជាន់ក៏ស្រាប់តែឮសម្រឹបជើងធ្ងន់ៗចុះជណ្តើរមកពីខាងលើ។ ខ្ញុំបង្អង់ជើង ងើយមើលលើទាំងអារម្មណ៍ភិតភ័យ។ ព្រះអើយ! បុរសម្នាក់នោះកំពុងចុះជណ្តើរតាមមកហើយ។ មិនបង្អង់ឡើយ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមបន្ថែមល្បឿនជើង។ 

សម្រឹបជើងគេឮកាន់តែកៀកៗហើយ។ ខ្ញុំប្រឹងណាស់ ប្រឹងចុះឱ្យលឿន តែស្បែកជើងកែងដែលខ្ញុំពាក់ វាមិនបានជួយឱ្យលឿនដូចចិត្តទេ។ ខ្ញុំឈប់បន្តិច យកដៃដោះស្បែកជើងចេញ។ ដោះមិនទាំងហើយស្រួលបួលផង ស្រាប់តែ…

ដៃរបស់គេម្ខាងលូកមកប៉ះស្មាខ្ញុំ។ ខ្ញុំយកដៃគ្រវាសចេញ ស្រែកមួយទំហឹង។ 

«ជួយផង! ជួយផង!»

គេមិនមាត់មួយម៉ាត់។ ដៃម្ខាងទៀតរបស់គេហុចសោម៉ូតូមួយមក។ ខ្ញុំបានត្រឹមតែឈរហាមាត់ស្ងៀមទ្រឹង។ គេមិនឃើញខ្ញុំទទួលសោ ក៏ដាក់សោនោះចុះ រួចឡើងជណ្តើរទៅលើវិញ។ 

ខ្ញុំរើសសោឡើងទាំងដៃម្ខាងរឺតទ្រូង។ នេះជាសោម៉ូតូរបស់ខ្ញុំទេតើ។ មុននេះប្រាកដជាភ្លេចនៅបន្ទប់ដាវី។ គេម្នាក់នោះប្រហែលជាសង្សាររបស់ដាវី ហើយក៏ប្រហែលជាគេហើយដែលផ្ញើសារឱ្យខ្ញុំមកលេងដាវីនោះ។​ កាលដែលដាវីកុហកខ្ញុំថាមិនដឹងអ្នកណាផ្ញើមកក៏ព្រោះមិនចង់ឱ្យខ្ញុំដឹងថានាងកំពុងមានសង្សារជាអ្នកលេង។ ខ្ញុំធូរទ្រូងវិញខ្សាក តែនឹកឆេះដុំដល់សារអនាមិកនោះ។ មកពីវាទើបធ្វើឱ្យខ្ញុំចេះតែគិតផ្តេសផ្តាស។ 

ខ្ញុំចុះដល់ជាន់ក្រោមផុត រួចដើរសំដៅម៉ូតូ។ 

«ចុះអ្នកណាយកម៉ូតូខ្ញុំទៅណាហើយ? ខ្ញុំច្បាស់ណាស់ថាដាក់នៅត្រង់នេះ។» 

ខ្ញុំព្យាយាមរកមើលម៉ូតូ។ ព្រះ! ខ្ញុំឃើញម៉ូតូនៅចុងកន្លែងចតឡានឯណុះ។ ប្រហែលជាទើសកន្លែងគេចតឡានហើយ ទើបគេយកម៉ូតូខ្ញុំទៅដាក់ត្រង់នោះវិញ។

ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ដើរតម្រង់ទៅទីនោះ។

ភ្នែកឆ្វេងខ្ញុំញាក់ព្រាកៗ មានអារម្មណ៍ថាដូចជាមានមនុស្សកំពុងតាមខ្ញុំទៀតហើយ។ មិនអស់ចិត្តខ្ញុំក៏ក្រឡេកមើលក្រោយខ្នង តែមិនឃើញមានអ្វីសោះ។ ជើងទាំងពីរចាប់ផ្តើមស្រាលស្ងើក។ ភ្លាមនោះ ខ្ញុំមិនដើរសំដៅទៅម៉ូតូទេ តែខ្ញុំដើរទៅពួនក្រោយឡានក្បែរនោះ ឯត្រចៀកប្រឹងស្តាប់សំឡេង។ 

ដូចជាបានឮសំឡេងសម្រឹបជើងមនុស្សដើរថ្នមៗ។ ខ្ញុំអើតកមើលបន្តិច ឃើញស្រមោលខ្មៅពីរដើរស្ទុងៗសំដៅមក។ ខ្ញុំនៅស្ងៀម ដង្ហើមស្ទើរតែមិនដក។ 

«នាងទៅណាបាត់ហើយ? អម្បាញ់មិញឃើញនៅទីនេះទេតើ?»

បុរសម្នាក់សួរទៅកាន់បុរសម្នាក់ទៀត។ 

ខ្ញុំស្លុត! ស្នូរជើងពួកគេកាន់តែមកកៀកហើយ។ មិនដឹងរត់ទៅទីណាទេ? ខ្ញុំសាកល្បងយកដៃបើកទ្វារឡាន ក្នុងចិត្តរំពឹងថាបានចូលពួនក្នុងឡាននេះ។

ទ្វារឡានរបើកតិចៗ! ខ្ញុំអរព្រួច! ក្នុងចិត្តនឹកអរគុណម្ចាស់ឡាននេះជាខ្លាំងដែលមិនបានចាក់សោទ្វារ។ ខ្ញុំចូលទៅក្នុងឡានលបៗ។ គ្រាន់តែទាញទ្វារបិទរួចភ្លាម បុរសពីរនាក់នោះក៏មកដល់។ គេដើរចុះឡើងៗជុំវិញឡាន ខ្ញុំវិញសំងំក្រាបយ៉ាងស្ងាត់បំផុត។ 

បានបន្តិច ពួកគេចេញទៅវិញអស់។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមងើបអង្គុយស្រួលបួល ដោយរាងចុកកបន្តិច។ 

ភា្លមនោះ សំឡេងសារអនាមិកលាន់ឡើងម្តងទៀត។ ខ្ញុំក្តៅខ្លាំងណាស់ ចង់តែបោកទូរស័ព្ទចោលទេ។ 

«កុំឱ្យខ្ញុំដឹងឱ្យសោះថាជារបស់អ្នកណា។ បើដឹងវិញ ខ្ញុំនឹងចិញ្ច្រាំសាច់ម្នាក់ហ្នឹងធ្វើផ្អកមិនខាន»។ ខ្ញុំនិយាយទាំងខាំមាត់។

រំពេចនោះ ស្រាប់តែ…

«សួស្តីធារី! សុខសប្បាយជាទេ? ខ្ញុំចាំនាងទីនេះយូរហើយ។» 

សំឡេងនារីម្នាក់បន្លឺមកពីខាងក្រោយខ្នង។ ខ្ញុំងាកទៅតាមសំឡេងទាំងបុកពោះ។ នារីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់ស្លៀកពាក់ស៊ិចស៊ី មិនដឹងមកអង្គុយខាងក្រោយខ្ញុំតាំងពីពេលណា។ 

«នីកា!» ខ្ញុំហៅឈ្មោះនាងទាំងភ្ញាក់ផ្អើល។ 

«ខ្ញុំចាំនាងមួយសន្ទុះហើយ! ថ្ងៃនេះយើងត្រូវនិយាយគ្នាឱ្យដឹងរឿង។ ខ្ញុំមិនអាចឱ្យនាងពង្វក់បងភារុណបានទៀតទេ។»

នីកានិយាយចប់ភ្លាម បុរសពីរនាក់តាមខ្ញុំមុននោះបើកទ្វារឡានមើលមុខខ្ញុំ។ បុរសម្នាក់បោះដៃមករក។ ខ្ញុំយល់ការក៏ប្រគល់សោម៉ូតូឱ្យគេ រួចងើបទៅអង្គុយខាងក្រោយក្បែរនីកា។ បានសោម៉ូតូរួចគេចាកចេញទៅ។ បុរសម្នាក់ទៀតចូលអង្គុយហើយបើកឡានចេញពីទីនោះ។

«នាងមិនបាច់ភ័យរឿងម៉ូតូទេ! ខ្ញុំឱ្យគេជិះម៉ូតូនាងតាមមកពីក្រោយហើយ។»

នីកានិយាយមករកខ្ញុំលក្ខណៈមិនរាក់ទាក់សោះ។ ទឹកដមសំឡេងនាងខ្សោះអត់ជាតិហាក់ខឹងស្អប់ខ្ញុំខ្លាំង។

«នាងចង់នាំខ្ញុំទៅណា?» ខ្ញុំសួរនីកាដោយសំនៀងមិនចូលចិត្ត។

«កុំបារម្ភ! ខ្ញុំមិនធ្វើអីនាងទេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែមានពាក្យខ្លះចង់បញ្ជាក់ជាមួយនាងឱ្យច្បាស់។»

ទោះនាងមិនទាន់ប្រាប់ខ្ញុំក៏ខ្ញុំអាចស្មានត្រូវដែរថានាងចង់និយាយពីអ្វី។ គ្មានអីក្រៅពីហេតុអីក៏ភារុណសុខៗបែមកចាប់អារម្មណ៍ខ្ញុំវិញ? នាងជាមនុស្សស្រីដែលភារុណស្រលាញ់ជាច្រើនឆ្នាំ។ និយាយទៅ ប្រហែលតាំងពីពេលដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើមស្រលាញ់ភារុណម្ល៉េះ។ ខ្ញុំធ្លាប់ស្អប់នាងជាខ្លាំង តែងតែគិតថានាងជាមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យភារុណបដិសេធខ្ញុំ។ 

នាងនៅតែមិនចោលចរិតឆ្មើងឆ្មៃ។ មិនខ្ចីស្តីរកខ្ញុំបន្តិច! ក្រែងមុននេះថាមានរឿងចង់បញ្ជាក់? ខ្ញុំក៏មិនសួរវិញដែរ។ មនុស្សធ្លាប់ជាសត្រូវគ្នាផង។ បើទោះពេលនេះ ខ្ញុំធ្វើចិត្តពីភារុណហើយក៏ដោយ តែនឹកដល់កាលដែលនាងនិងភារុណធ្វើបាបចិត្តខ្ញុំពេលមុន ខ្ញុំនៅតែមានចិត្តស្អប់នាងតិចៗ។ 

ឡានឈប់ង៉ក់។ នីកានាំខ្ញុំចូលផ្ទះនាង។ ខ្ញុំអង្គុយចុះលើសាឡុងខណៈដែលនាងដើរមករកខ្ញុំព្រមទាំងមានកាន់អ្វីមួយក្នុងដៃផង។ 

«នាងនេះគ្មានចិត្តសោះ! ទឹកមួយកែវក៏មិនយកឱ្យផឹកដែរ។» ខ្ញុំនឹកក្នុងចិត្ត។ 

នីកាហុចកញ្ចប់ដែលនាងកាន់នោះឱ្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំឆែកមើលទាំងឆ្ងល់។ នោះគឺក្រដាសយ័ន្តមួយដែលមានសរសេរបាលីអីក្រវេមក្រវាម។ 

«ហេតុអីនាងឱ្យរបស់នេះមកខ្ញុំ?» 

«វាជារបស់នាង!»

«កុំលេងសើច! ខ្ញុំមិនដែលមានរបស់បែបនេះទេ។»

«ពីមុនមិនមែនជារបស់នាងមែន! តែចាប់ពីពេលនេះទៅ វាជារបស់នាងហើយ។»

«ខ្ញុំមិនយល់ទេ! នាងចង់និយាយពីអី?»

«នាងមិនយល់ថាបងភារុណឥឡូវខុសពីមុនទេ?» 

«កុំនៅកាច់ជ្រុងរង្វង់មូលវែងឆ្ងាយ! ចង់និយាយអីនិយាយឱ្យច្បាស់មក។» 

«ខ្ញុំជឿថានាងក៏អាចមើលឃើញដែរ។ បងភារុណស្រលាញ់ខ្ញុំណាស់។ ពួកយើងមានគម្រោងរៀបការឆាប់ៗទៀតផង។ តែចាប់តាំងពីវុធស្លាប់ទៅ អត្តចរិតគាត់ហាក់ប្រែប្រួល១០០%។ បងភារុណហាក់ប្រែទៅជាមនុស្សថ្មីម្នាក់ទៀត។ នាងមិនយល់ថារឿងនេះមិនស្រួលទេ?»

«ខ្ញុំប្រាប់នាង ខ្ញុំធ្វើចិត្តពីភារុណបានយូរហើយ។ ខ្ញុំមិនចង់ដឹងឮរឿងរ៉ាវដែលពាក់ព័ន្ធនឹងគេទៀតទេ។ បើនាងហៅខ្ញុំមកដើម្បីតែសួររឿងនេះ ខ្ញុំសុំទៅវិញហើយ។»

ខ្ញុំក្រោកពីសាឡុងដើរចេញបន្តិចទៅរកមាត់ទ្វារ។ 

«តែរឿងនេះទាក់ទងនឹងវុធ នាងប្រាកដហើយថាមិនចង់ដឹងឮនោះ?»

ខ្ញុំឈប់ស្ងៀម តបទៅនាងវិញទាំងមួរម៉ៅ៖

«ពាក់ព័ន្ធនឹងវុធ? នាងកុំចេះតែនិយាយផ្តេសផ្តាស។ វុធគេស្លាប់ទៅហើយ ឱ្យគេទៅឱ្យបានសុខចុះ។ កាលនៅរស់គេមិនដែលមានក្តីសុខ ពេលនេះគេស្លាប់ កុំប្រតិដ្ឋរឿងពាក់ព័ន្ធនឹងគេទៀត។»

«ប្រតិដ្ឋរឿង? នេះនាងពិតជាមើលមិនដឹងទេថា វិញ្ញាណរបស់វុធកំពុងតែស្ថិតនៅក្នុងខ្លួនបងភារុណ?»

ខ្ញុំសម្លក់នីកាមួយទំហឹង ហួសចិត្តនឹងអ្វីដែលនាងនិយាយមក។ ខ្ញុំទប់ចិត្តមិនខឹងនឹងនាងមិនបាន។

«នាងនិយាយឆ្កួតអីហ្នឹង? រឿងបែបនេះកោតតែនាងនឹកឃើញដែរ?» 

«នាងថាខ្ញុំឆ្កួត? នាងមានមើលទេ បងភារុណស្រលាញ់ខ្ញុំណាស់ ជាងបួនឆ្នាំមកហើយ គាត់មិនដែលមើលឃើញនាងទេ តែហេតុអីក៏សុខៗគាត់បែរទៅជាសុំនាងរៀបការទៅវិញ?»

«ឈប់រម្លឹកពីរឿងនេះទៅ។ ចង់ឱ្យខ្ញុំនិយាយប៉ុន្មានដងទៀតថា ខ្ញុំមិនចង់ដឹងឮរឿងរបស់ភារុណទៀតទេ?»

«តែរឿងនេះនាងត្រូវដឹង! ខ្ញុំប្រាកដណាស់ ខ្លួនប្រាណបងភារុណកំពុងត្រូវបានវិញ្ញាណរបស់វុធប្រើប្រាស់ហើយ។ បើមិនអ៊ីចឹងទេ គាត់មិនសុំខ្ញុំបែក ហើយទៅសុំនាងរៀបការទេ។ បងភារុណគ្មានថ្ងៃធ្វើបែបនេះឡើយ។»

ខ្ញុំស្ងាត់មាត់ស្ងាត់កឈឹង ក្រោយស្តាប់ពាក្យនេះ។ អ្វីដែលនាងនិយាយមិនមែនមិនសមហេតុផលនោះទេ។ ច្បាស់ណាស់ ភារុណមិនដែលមើលឃើញខ្ញុំឡើយ។ រឿងដែលគេសុខៗមកសុំខ្ញុំរៀបការ គឺជារឿងចម្លែកបំផុត។ 

«យ៉ាងម៉េចនាងគិតយល់ហើយមែនទេ?» នីកាបន្ត។

«និយាយត្រង់ចុះ ខ្ញុំក៏យល់ថាភារុណគេចម្លែកខ្លាំងដែរ។ តែខ្ញុំហាក់មិនជឿរឿងវិញ្ញាណហ្នឹងទេ។» 

«វុធគេស្រលាញ់ឯងណាស់ធារី! រឿងនេះឯងដឹងច្បាស់ជាងអ្នកណាទាំងអស់។ គេស្លាប់ហើយ តែវិញ្ញាណគេនៅតែបារម្ភពីឯង។ គេដឹងថាឯងស្រលាញ់បងភារុណខ្លាំង អ៊ីចឹងហើយបានជាព្រលឹងគេប្រើប្រាស់ខ្លួនភារុណមកធ្វើល្អនឹងឯង។»

នីកាស្រាប់តែប្តូរពីហៅខ្ញុំនាងមកឯងវិញ។ ទឹកដមសំឡេងរបស់នាងក៏ប្តូរមកស្រាលស្រទន់មិនពោរពេញដោយកំហឹងដូចមុន។ 

«ធារី! ឯងត្រូវដឹង។ បើទោះគេស្រលាញ់ឯងប៉ុនណាក៏ដោយ តែគេបានស្លាប់ហើយ។ គេមិនអាចមកបំផ្លាញអនាគតបងភារុណទេ។ ពួកខ្ញុំជិតរៀបការនឹងគ្នាហើយ។ ម៉្យាងឯងក៏ធ្វើចិត្តពីបងភារុណបានហើយដែរ។»

សម្តីរបស់នីកាកាន់តែទន់ភ្លន់ ស្តាប់ទៅកាន់តែគួរឱ្យអាណិត។

«រឿងដែលសំខាន់នោះពេលនេះខ្ញុំកំពុងមានផ្ទៃពោះ។ ឯងអាណិតកូនក្នុងផ្ទៃខ្ញុំផងណា។ ខ្ញុំមិនអាចឱ្យកូនខ្ញុំកើតមកគ្មានឪពុកហៅនឹងគេទេ។»

ខ្ញុំរំជួលចិត្តអាណិតនីកាខ្លោចចិត្ត តែក៏មិនសម្តែងមកក្រៅឱ្យនាងដឹងចិត្តដែរ។

«ខ្ញុំដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េចហើយ។»

ខ្ញុំឆ្លើយតបនាងតែប៉ុណ្ណឹង រួចក៏ចាកចេញទៅជាមួយនឹងក្រណាត់យ័ន្តដែលនាងឱ្យខ្ញុំ។       

កន្លះម៉ោងក្រោយ ខ្ញុំក៏មកដល់ផ្ទះវិញ។ ល្វើយកាយណាស់ថ្ងៃនេះ មកដល់ផ្ទះភ្លាមខ្ញុំក៏ប្រាសខ្លួនដេកស្តូកស្តឹងនៅក្នុងបន្ទប់ តែចិត្តនៅតែនឹកគិតដល់សម្តីនីកាដែលនិយាយជាមួយខ្ញុំមុននេះ។

«វិញ្ញាណរបស់វុធកំពុងសណ្ឋិតក្នុងខ្លួនភារុណ។»

*****

វគ្គ៖ វិញ្ញាណសណ្ឋិត

ម៉ោងជាង៧ព្រឹក ខ្ញុំរៀបចំខ្លួនបម្រុងចេញទៅធ្វើការដូចធម្មតា។ កាហ្វេមួយកែវធំ នៅតែមិនធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំស្រលះសោះ។ វានៅតែគិតពីពាក្យដែលនីកាប្រាប់ខ្ញុំកាលពីយប់មិញ។ គិតចុះគិតឡើងខ្ញុំគិតធ្លាយដល់រឿងយល់សប្តិកាលពីយប់មុនទៀត។ 

«ខ្ញុំឃើញដៃរបស់វុធពាក់នាឡិការបស់ភារុណ។ ឬមួយជាប្រផ្នូលប្រាប់ឱ្យខ្ញុំដឹងថា វិញ្ញាណរបស់វុធពិតជាកំពុងស្ថិតនៅក្នុងខ្លួនភារុណពិតមែន?» 

គិតដល់ត្រឹមនេះ ខ្ញុំចាប់ឈឺក្បាលខ្ទោកៗ។ មិនដឹងជាស្អីឱ្យពិតប្រាកដទេ។ តែបើពិនិត្យមើលអាកប្បកិរិយារបស់ភារុណ វាច្បាស់ណាស់ថាគេបានប្តូរស្ទើរតែទាំងស្រុងហើយ។ តើអាចទេ?

ភ្លាមនោះភារុណបានទូរស័ព្ទមក! អារម្មណ៍ខ្ញុំដែលកំពុងហោះហើរទៅតាមខួរក្បាលក៏ត្រលប់មកវិញ។ 

«ធារី! ល្ងាចនេះ ខ្ញុំអញ្ជើញធារីញ៉ាំអាហារពេលល្ងាច។ កុំបដិសេធណា! កុំធ្វើឱ្យខ្ញុំគ្រាំចិត្តដូចម្សិលមិញទៀត។»

ការណាត់របស់គេមកស្របពេលដែលខ្ញុំកំពុងចង់ដឹងរឿងរបស់គេផង។ ខ្ញុំឆ្លើយយល់ព្រមទៅគេដោយគិតថានឹងប្រើប្រាស់ការណាត់នេះដើម្បីបញ្ជាក់ចម្ងល់ក្នុងចិត្តខ្ញុំ ថាតើគេពិតជាកំពុងត្រូវបានវិញ្ញាណរបស់វុធសណ្ថិតពិតមែនឬក៏អត់? 

ម៉ោងជាង៥ល្ងាច គេក៏មកទទួលខ្ញុំពីកន្លែងធ្វើការ។ គ្រាន់តែឃើញគេពីចម្ងាយ អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំចាប់ផ្តើមច្របល់រកកលចង់ស្ទះ។ គេពាក់អាវពណ៌ក្រហមឆេះ ជាពណ៌ដែលខ្ញុំចូលចិត្ត។ 

តែខ្ញុំចាំច្បាស់ណាស់! កាលពីខ្ញុំនៅវក់ស្រលាញ់គេ ខ្ញុំធ្លាប់ទិញអាវពណ៌ក្រហមឱ្យគេម្តង។ គេបោះអាវនោះចោលចំពោះមុខខ្ញុំ ហើយស្រែកដាក់ខ្ញុំខ្លាំងៗថាគេស្អប់ពណ៌ក្រហមណាស់។ ចុះម្តេចថ្ងៃនេះ គេបែជាពាក់ពណ៌ក្រហមទៅវិញ? តិចលោ…..! 

គិតមិនទាន់ចប់ផង គេមកទទួលកាបូបពីដៃខ្ញុំ។ កាយវិការគេប្រកបដោយការយកចិត្តទុកដាក់។ កន្លងមកមានតែវុធទេដែលធ្វើដាក់ខ្ញុំបែបនេះ។ ទង្វើគេកាន់តែធ្វើឱ្យចម្ងល់ក្នុងចិត្តខ្ញុំរីកធំទៅៗហើយ។ 

ខ្ញុំចូលក្នុងឡានគេទាំងអារម្មណ៍រសាប់រសល់នៅខ្វល់នឹងចម្ងល់នោះនៅឡើយ។ គេមិនមាត់មិនកក្រៅតែពីញញិមតិចៗ តែខ្ញុំនៅតែអាចមើលដឹងថា គេកំពុងរំភើបចិត្តណាស់។ វាខុសឆ្ងាយពីពេលមុនដាច់ប៉ិត។ ពីមុនកុំថាឡើយញញិម តែមុខស្មើគេមិនបញ្ចេញផង។ ពេលគេនៅក្បែរខ្ញុំ គេបញ្ចេញតែទឹកមុខទ្រឹស្តស្មូរប៉ុណ្ណោះ។

រថយន្តបរចេញទៅ…!

ក្នុងឡានប្រែជាស្ងាត់ច្រៀប ខណៈពេលដែលមនុស្សពីរនាក់ស្គាល់គ្នាមករាប់ឆ្នាំបែរជារកពាក្យហាស្តីរកគ្នាមិនបាន។  ខ្ញុំបានត្រឹមតែសម្លឹងទៅតាមកញ្ចក់បង្អួចមើលទេសភាពតាមផ្លូវ ក៏មិនបានទៅចាប់អារម្មណ៍ពីកន្លែងដែលគេចង់នាំខ្ញុំទៅដែរ។

«អាចបើកចម្រៀងបន្តិចបានទេ?»

«អូខេ!»

ដោយសារតែបរិយាកាសក្នុងឡានអាប់អួរពេកទើបខ្ញុំស្នើរសុំឱ្យគេបើកចម្រៀងស្តាប់។ ខ្ញុំបន្តសម្លក់សម្លឹងទៅកញ្ចក់បង្អួច ចិត្តលួចនឹកគិតដល់វុធជានិច្ច។ ស្របពេលល្មម ភារុណបានបត់ក្បាលឡានចូលកន្លែងចាស់របស់ខ្ញុំហើយនិងវុធ ។

«ហេតុអីនាំខ្ញុំមកកន្លែងនេះ? »

«ក្រែងធារីចូលចិត្តរសជាតិនៅទីនេះអ្ហី!»

មិនអាចទេ! ហេតុអីក៏ភារុណអាចដឹងពីរឿងនេះដែរ ទាំងដែលកន្លងមកគេមិនធ្លាប់ចាប់អារម្មណ៍នឹងខ្ញុំម្តងណាផង?

«នៅភ្លឹកអីហ្នឹង! តោះ! ចូលទៅ!»

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ តែក៏សម្រេចចិត្តដើរត្រុកៗតាមគេពីក្រោយ។ ចូលមកដល់ទីនេះភ្លាម រូបភាពវុធនៅដិតដាមពេញខួរក្បាលខ្ញុំ។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅកៅអីមួយដែលខ្ញុំនិងគេតែងតែមកអង្គុយត្រង់នោះ។ ខ្ញុំទើបដឹងខ្លួនឯងច្បាស់ថា ពេលនេះខ្ញុំនឹកគេខ្លាំងណាស់។

«Mocha ស្ករ 70% និង ស្ករ 50% មួយ»

«កុម្ម៉ង់ឱ្យខ្ញុំហ្ហេស?»

«ត្រូវហើយ ចុះនៅមានអ្នកណាផ្សេងទៀត?»    

ចា៎! ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថាគ្មានអ្នកណាផ្សេងទៀតទេ ក៏ប៉ុន្តែហេតុអីគេអាចដឹងពីចំណូលចិត្តខ្ញុំ?

«ធារីឃ្លានឬនៅ? យើងកុម្ម៉ង់អាហារញ៉ាំល្អទេ?»

«ល្អតើ!»        

ភារុណញញិមញញែមហាក់ដូចជារីករាយណាស់ដែលបានរួមតុអាហារជាមួយខ្ញុំ។ បើទោះជាខ្ញុំអង្គុយមុខមិនរីកដាក់គេក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំអាចមើលដឹងពីភាពរីករាយក្នុងខ្លួនគេដែរ។

«ប្អូនហ្ហា៎ប្អូន បងត្រូវការមីអ៊ីតាលីមួយបន្ថែម Cheese ពីលើច្រើនបន្តិចណា៎!»

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមីងមាំង! សញ្ញាសួរជាច្រើនកំពុងហោះហើរពេញក្នុងចិត្តខ្ញុំ។ វាពិតជាពិបាកនឹងឱ្យខ្ញុំជឿណាស់ថាមនុស្សម្នាក់ដែលធ្លាប់តែទុកខ្ញុំត្រឹមខ្យល់អាកាសបែរជាអាចដឹងច្បាស់ពីខ្ញុំដល់ម្លឹង។ ឱ្យជឿយ៉ាងម៉េចបើពីមុនគេមិនធ្លាប់ខ្វល់ពីចំណូលចិត្តខ្ញុំផងនោះ។

«ភារុណ! ភារុណ!»

 ភារុណនៅស្ងៀម មិនឆ្លើយតបនឹងខ្ញុំអ្វីទាំងអស់។ គេនៅស្ងៀមហាក់ដូចមិនស្គាល់ឈ្មោះខ្លួនឯងយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ អាចដែរថាគេស្តាប់ខ្ញុំហៅមិនឮត្រឹមចម្ងាយប៉ុណ្ណឹង? បែបនេះចិត្តខ្ញុំបែរបកត្រលប់ទៅរកសម្តីនីកា។ ខ្ញុំមិនគួរជឿ ព្រោះមិនអាចនោះទេ ដើម្បីខ្ញុំដែលវុធនៅតាមថែរក្សាមិនព្រមទៅចាប់កំណើត? តើវាមានពិតដែលវិញ្ញាណអ្នកស្លាប់ អាចចូលខ្លួនអ្នកនៅរស់ដូចមនុស្សធម្មតាបាន?

« អូ! ហៅខ្ញុំហ្ហេស?»

គេសម្លឹងមុខខ្ញុំញញិមធម្មតា។ ទោះយ៉ាងណាខ្ញុំគួរស្ងៀម កុំខ្វល់អី ភារុណ គឺភារុណហើយ។

«ចុះនៅមានអ្នកផ្សេងទៀតឈ្មោះភារុណនៅកន្លែងនេះទៅ?»

«មានការអីមែនទេ?»

«អត់អីទេ!»

អ្នករត់តុលើកកាហ្វេមកដល់ល្មម។ បន្តិចក្រោយមកអាហារដែលយើងកុម្ម៉ង់ក៏មកដល់ដែរ។ គ្រាន់តែអាហារលើកមកដល់ភ្លាម ភារុណក៏ទាញចានទៅទទួលខុសត្រូវខាងចាត់ចែង។ ជាធម្មតា ខ្ញុំមិនញ៉ាំមីអ៊ីតាលីច្រើនទេ ដូច្នេះវុធតែងតែចាត់ចែងពាក់កណ្តាលទៀត។ ខ្ញុំពិតជាភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងចំពោះទង្វើរបស់ភារុណ។ គេយកសមមូលមីមួយដុំៗជាស្រេចដាក់លើចានមួយផ្សេងទៀតឱ្យខ្ញុំ ហើយក៏ដាក់បន្ថែមឆីសពីលើ។

«ញ៉ាំទៅ!»

ខ្ញុំភាំងស្ទើមិនអាចទប់ស្មារតីទើបលាន់មាត់៖

«វុធ!»

ខ្ញុំក៏ហៅភារុណថាជាវុធ។ គេមិនបានប្រកែកតែបែរជាឆ្លើយដូចខ្លួនគេជាមនុស្សដែលខ្ញុំកំពុងហៅទៅវិញ។

«យ៉ាងម៉េចទៀតហើយ?»

ខ្ញុំសម្លឹងមុខគេដោយក្តីងឿងឆ្ងល់មួយសន្ទុះ។ ខ្ញុំមើលមិនដឹងថាគេកំពុងតែគិតអីទេ។ អម្បាញ់មិញនេះគេឆ្លើយដោយមិនដឹងខ្លួន ឬក៏មានចេតនា? បានបន្តិចគេក៏សម្តែងអាកប្បកិរិយាដូចទើបភ្ញាក់ដឹងខ្លួនពីអីមួយ។

«ធារី ហៅខុសឈ្មោះហើយ!»

«គឺវុធមែនទេ? វុធមកនៅក្បែរខ្លួនខ្ញុំព្រោះមិនអស់ចិត្តនឹងរឿងអីមែនទេ?»

ភារុណទម្លាក់សមចុះដែលកំពុងរៀបនឹងដាក់ចូលក្នុងមាត់ទៅហើយ។ គេផ្តើមជ្រួញចិញ្ចើមភ្លាម។

«ធារី! ខ្ញុំថាធារីដូចជាស្រមើស្រមៃរឿងវិញ្ញាណអីហ្នឹងច្រើនពេកហើយ។»

«វាមិនពិតហ្ហេស?»

ភារុណមិនឆ្លើយនឹងខ្ញុំ។ គេដកដង្ហើមធំ ផ្អែកខ្នងនឹងកៅអី ធ្វើទឹកមុខមាំដាក់ខ្ញុំ។

«បើអ្នកដែលអង្គុយនៅចំពោះមុខខ្ញុំនេះមិនមែនជាវុធទេ ចុះហេតុអីក៏អាចដឹងពីរឿងទាំងនេះបាន?»    

គេនៅតែស្ងៀមមិនឆ្លើយតបនឹងខ្ញុំសោះ។

«ហេតុអីមិនឆ្លើយ?»

«គិតផ្តេសផ្តាសច្រើនពេកហើយ! »

គេដាច់ចិត្តឆ្លើយនឹងខ្ញុំដោយសំនៀងមួរម៉ៅ។

«បើមិនមែន ភារុណបញ្ជាក់ឱ្យខ្ញុំទៅដឹង!»

«ខ្ញុំថាពួកយើងគួរត្រលប់ទៅវិញហើយ។»

«អត់ទេ! ភារុណត្រូវប្រាប់ខ្ញុំឱ្យច្បាស់សិន។»

ភារុណមិនខ្វល់នឹងការទាមទាររបស់ខ្ញុំទេ គេបានទុកសោឡានឱ្យខ្ញុំហើយក៏ដើរចេញទៅក្រៅបាត់។

ទោះចង់ឬមិនចង់ ខ្ញុំក៏ត្រូវបើកឡានភារុណត្រលប់មកផ្ទះវិញ។ បើកឡានតាមផ្លូវបណ្តើរ ខ្ញុំក៏គិតឃើញដល់ផ្ទះចាស់ខ្ញុំដែលនៅមិនឆ្ងាយពីហាងនេះ។ ជ្រុលជាមកដល់ទីនេះហើយ ខ្ញុំគួរទៅមើលទីនោះបន្តិច។ ខ្ញុំក៏បត់ឡានសំដៅទៅទីនោះ។

គ្រួសារខ្ញុំរើចេញពីផ្ទះចាស់២ខែហើយ ព្រោះវានៅជាប់នឹងការដ្ឋានអភិវឌ្ឍន៍ថ្មី សំឡេងរំខានខ្លាំងណាស់រកធ្វើអីមិនកើតទេ។ តែប៉ាម៉ាក់ក៏មិនដាច់ចិត្តលក់វាសោះព្រោះជាផ្ទះកេរ្តិ៍ពីដូនតា។

ខ្ញុំបរឡានមកឈប់នៅមុខផ្ទះចាស់។ 

«ទ្វារផ្ទះអត់ចាក់សោទេ?»

ខ្ញុំស្រឡាំងកាំងដោយមើលទៅឃើញទ្វារផ្ទះមិនបានចាក់សោ។ ខ្ញុំប្រញាប់ចុះពីឡានទៅពិនិត្យមើល។ សោទ្វារផ្ទះដូចជាទើបតែត្រូវបានគេបើកទេ។ ខ្ញុំរហ័សរកមើលកូនសោដែលវុធនិងខ្ញុំកប់ដីលាក់នៅក្នុងផើងផ្កាខាងមុខមាត់ទ្វារ។ ស្នាមកាយដីថ្មីៗ? ខ្ញុំព្យាយាមកាយរកកូនសោតែរកមិនឃើញសោះ។ នរណាម្នាក់បានយកកូនសោពីក្នុងផើងផ្កានេះរួចចាក់សោបើកទ្វារផ្ទះ។ មិនអាចទៅរួចទេ! រឿងនេះមានតែខ្ញុំនិងវុធប៉ុណ្ណោះដែលដឹង ម៉េចនឹងអាចមានអ្នកផ្សេងដឹងទៅ?

រឿងដែលខ្ញុំលាក់កូនសោក្នុងផើងផ្កានេះគឺជាគំនិតរបស់វុធ។ គេធ្វើបែបនេះព្រោះគេបារម្ភពីខ្ញុំខ្លាំង។ គ្រប់ពេលខ្ញុំខូចចិត្តនឹងភារុណ គេតែងបារម្ភខ្លាចខ្ញុំធ្វើរឿងផ្តេសផ្តាស។ គេឱ្យខ្ញុំលាក់សោមួយនៅទីនេះដើម្បីឱ្យគេអាចចេញចូលមើលថែខ្ញុំបាន។ ចុះអ្នកណា? អ្នកណាដឹងរឿងនេះដែរ?

ខ្ញុំបើកទ្វារ រួចបោះជំហានចូលក្នុងផ្ទះសន្សឹមៗដើម្បីបញ្ជាក់ពីការពិត។

«ភារុណ!»

ភារុណកំពុងឈរញញិមមករកខ្ញុំ។ ចម្លែកណាស់ ហេតុអីក៏គេដឹងរឿងនេះបាន?

«ម៉េចក៏ភារុណអាចចូលមកបាន?»

«ក៏ព្រោះតែកូនសោដែលលាក់នៅក្នុងផើងផ្កានុះឯង។»

«តែ…ថា…មានតែវុធម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលដឹង?»

«អេ…ហើយធារីជឿគេដែរ! ខ្ញុំក៏ជាសម្លាញ់របស់គេដែរណា៎។ »

សម្តីរបស់គេមិនបានធ្វើឱ្យខ្ញុំឈប់សង្ស័យអីបន្តិចទេ បើទោះជាគេឆ្លើយមកលក្ខណៈមិនមានភ័យបារម្ភអីក៏ដោយ។

«យប់ថ្មើរនេះហើយធារីមកទីនេះធ្វើអី?»

«ខ្ញុំគួរតែសួរភារុណវិញទើបត្រូវ។»

«ខ្ញុំ..ខ្ញុំ…ខ្ញុំ…ធារីប្រាប់ខ្ញុំមុនសិនមក។»

ខ្ជិលប្រកែកនឹងគេច្រើន ខ្ញុំក៏ព្រមឆ្លើយសំណួរគេមុន។

«ខ្ញុំមករករបស់ម៉្យាងដែលវុធធ្វើជូនខ្ញុំ ហើយក៏ជា…។»

«របស់នេះមែនទេ?»

ខ្ញុំនិយាយមិនទាន់អស់ពីមាត់ផងភារុណក៏កាត់សម្តីខ្ញុំ។ គេលូកយករូបមនុស្សស្រីដ៏ស្រស់ស្អាតមួយធ្វើពីក្រមួនចេញពីក្នុងហោប៉ៅរបស់គេមកបង្ហាញចំពោះមុខខ្ញុំ។

ខ្ញុំភាំងខ្លាំងនឹងសកម្មភាពរបស់គេ។ អាចជាការពិតយ៉ាងម៉េចកើតដែលគេដឹងរឿងទាំងអស់នេះបាន?

«ភារុណដូចជាដឹងរឿងរបស់វុធច្រើនពេកហើយ។»

«មិនចម្លែកទេ! ព្រោះពួកយើងទាំងបីសុទ្ធតែជាមនុស្សស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នា។»

«តែ..ថា…»

«បានហើយ! ធារីឈប់សួរខ្ញុំទៀតទៅ។ គ្រាន់តែដឹងត្រឹមថាវុធក៏ជាសម្លាញ់របស់ខ្ញុំដែរ។ វាមិនចម្លែកទេដែលពួកយើងដឹងរឿងសម្ងាត់គ្នាទៅវិញទៅមកនោះ។»

ខ្ញុំព្រមតាមសំណើរគេ មិនសួរដេញដោលទៀតឡើយ។ ខ្ញុំទទួលរូបក្រមួនពីគេរួចពួកយើងក៏ចាកចេញទៅ។ 

មកដល់ផ្ទះវិញ ខ្ញុំនៅតែបន្តគិត។ ហេតុអី? ហេតុអីភារុណដឹងរឿងទាំងអស់នេះ? ឬមួយក៏អ្វីដែលនីកាសង្ស័យគឺជាការពិត? ភារុណពិតជាត្រូវបានវិញ្ញាណរបស់វុធសណ្ឋិតមែន? ខ្ញុំមិនសូវជឿលើរឿងព្រលឹងនេះអីសោះ។ តែរឿងខ្លះវាដូចជាចម្លែកពេក! ភារុណនៅសុខៗម៉េចនឹងអាចដឹងរឿងទាំងអស់នោះទៅ?

«ខ្ញុំត្រូវរកវិធីនៅក្បែរខ្លួនគេដើម្បីឱ្យប្រាកដថាគេពិតជាត្រូវបានវិញ្ញាណវុធសណ្ឋិតពិតមែន ឬក៏អត់? ខ្ញុំត្រូវតែធ្វើរឿងនេះឱ្យបាន។» ខ្ញុំនិយាយបណ្តើរ ទាញទូរស័ព្ទខលទៅភារុណបណ្តើរ។

«អាឡូ! ធារី!»

«ភារុណ! ខ្ញុំមានការចង់ពឹងភារុណបន្តិច។ ថ្ងៃស្អែកនេះ បងប្អូនខាងប៉ានៅស្រុកមកលេង។ ភារុណដឹងហើយផ្ទះខ្ញុំតូចមួយ។ ខ្ញុំត្រូវប្រគល់បន្ទប់ខ្ញុំឱ្យអ៊ំៗចាស់ៗសម្រាក។ ខ្ញុំអាចរំខានស្នាក់នៅផ្ទះភារុណមួយយប់ពីរយប់សិនបានទេទម្រាំពួកគាត់ទៅវិញ។ ខ្ញុំដឹងថាផ្ទះភារុណធំមានបន្ទប់ទំនេរច្រើន។» 

«ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ដែលធារីមកស្នាក់នៅទីនេះ។ ចង់មកស្នាក់នៅមួយជីវិតក៏បានដែរ។»

«មិនរំខានយូរដល់ម្លឹងទេ។»

«ធារីគិតមកអង្កាល់?»

«ចាស! ចាប់ពីស្អែកទៅ។»

ស្អែកពេលល្ងាច ខ្ញុំរើអីវ៉ាន់ផ្ទាល់ខ្លួនមួយចំនួនទៅផ្ទះគេ។ ដើម្បីបញ្ជាក់ចម្ងល់ក្នុងចិត្តឱ្យកាន់តែច្បាស់ ខ្ញុំសុខចិត្តប្រថុយម្តងចុះ។

ភារុណទទួលខ្ញុំយ៉ាងរាក់ទាក់។ គេឱ្យខ្ញុំស្នាក់នៅបន្ទប់ធំទូលាយមួយជាប់បន្ទប់គេ។ តាំងពីមកដល់ទីនេះ ខ្ញុំឥតមានភ្លេចពីគោលបំណងខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំតាមដានសកម្មភាពគេគ្រប់ជំហាន មិនមានឱ្យចន្លោះឡើយ។

យប់ឡើង​ ភារុណមើលរឿងខ្មោចដោយបើកសំឡេងឮៗដូចចង់បន្លាចខ្ញុំ។ ខ្ញុំនៅមិនសុខក្នុងចិត្តក៏ចេញមកក្រៅមើល។ គេកំពុងមើលរឿង ខ្មោចចេកជ្វា។ 

«ភារុណម៉េចក៏បើកសំឡេងឮបែបនេះ? រឿងខ្មោចគួរឱ្យខ្លាចផង តិចលោខ្មោចមកលងមែនទែនទៅ?»

«ធារីខ្លាច?»

«មិនខ្លាចទេ គ្រាន់តែមិនចូលចិត្ត។ ហើយភារុណមកចូលចិត្តរឿងខ្មែរតាំងពីពេលណាមក? ខ្ញុំចាំបានថា ភារុណដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់មិនដែលទាំងយកភ្នែកមើលរឿងខ្មែរផង។»

«ធារីត្រូវដឹងថាអ្វីៗក្នុងលោកនេះតែងតែប្រែប្រួល។ គ្មានអ្វីមួយដែលស្ថិតស្ថេរអមតៈទេ មានតែ……»

«ស្នេហារបស់វុធចំពោះខ្ញុំ?»

«មែនហើយ! វុធគេស្រលាញ់ធារីណាស់។ ខ្ញុំជឿថាបើទោះពេលនេះគេស្លាប់ទៅហើយក្តី តែក្តីស្នេហ៏ដែលគេមានចំពោះធារីមិនបានស្លាប់ទៅតាមរូបកាយគេទេ។ វាដូចជាស្នេហាក្នុងរឿងខ្មោចនេះអ៊ីចឹង។»

«ដូចគ្នា?»

«ព្រោះតែក្តីស្រលាញ់ចំពោះស្វាមី នាងតីបានស្លាប់ទៅហើយក៏ពិតមែន តែព្រលឹងរបស់នាងនៅតែមិនព្រមទៅណា។ នាងនៅតែមករស់នៅជាមួយប្តី។»

«ភារុណចង់មានន័យថា….»

«ខ្ញុំគ្មានន័យអីទេ! យប់ជ្រៅហើយធារីឆាប់ទៅគេងចុះ។ ខ្ញុំក៏ទៅគេងដែរ។ រាត្រីសួស្តី!»

គេនិយាយតែប៉ុណ្ណេះក៏បិទទូរទស្សន៍ហើយចាកចេញទៅ។ ខ្ញុំច្បាស់ណាស់សម្តីដែលគេនិយាយអម្បាញ់មិញនេះហាក់ចង់ប្រាប់ខ្ញុំពីរឿងអីមួយ។ នាងតីស្លាប់ហើយតែព្រលឹងនាងនៅតែមករស់នៅជាមួយស្វាមី។ ឬក៏គេចង់ប្រាប់ខ្ញុំថា វុធស្លាប់ទៅពិតមែន តែព្រលឹងរបស់គេនៅតែមករស់នៅជាមួយខ្ញុំ? នេះគេកំពុងបង្ហើបប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្លួនគេជាព្រលឹងវុធ? ខ្ញុំគិតចុះគិតឡើងចង់សរសៃប្រសាទហើយ។ 

៦ថ្ងៃដែលខ្ញុំស្នាក់នៅទីនេះ ភារុណបានធ្វើឱ្យខ្ញុំច្របល់ចិត្តខ្លាំង។ ពេលនេះគេនិងវុធហាក់ដូចជាមនុស្សតែមួយទៅហើយ។ គេតែងដឹងរឿងសម្ងាត់គ្រប់យ៉ាងដែលវុធដឹង។

«ភារុណទៅណា?»

នេះជាសំណួរដែលខ្ញុំតែងសួរគ្រប់ពេលគេចេញទៅក្រៅនៅពេលល្ងាច។

«ធារីកុំចង់ដឹងអី!»

នេះជាចម្លើយដែលគេតែងប្រាប់មកខ្ញុំវិញ។ ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់ ហេតុអីភារុណតែងចេញទៅក្រៅរាល់ម៉ោង៦ល្ងាច? ការចេញក្រៅរបស់គេម្តងៗដូចជាអាថ៌កំបាំងដល់ហើយ។

ថ្ងៃទី៧ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តរកល្បិចដើម្បីដឹងឱ្យបានថាគេទៅណារាល់ល្ងាចនោះ។

គ្រាន់តែកៀកម៉ោង៦ល្ងាចភ្លាម ភារុណក៏បើកឡានចេញទៅក្រៅដូចសព្វដង។ ដើម្បីជម្រះមន្ទិលក្នុងចិត្ត ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តតាមដានដំណើរគេ។ គ្រាន់តែគេចេ​ញឡានទៅភ្លាម ខ្ញុំក៏ស្រូតជិះម៉ូតូតាមពីក្រោយគេ។

ភារុណបើកឡានដោយល្បឿនយឺតៗឆ្ពោះទៅជាយក្រុង។ ខ្ញុំដូចជាប្រហែលៗផ្លូវនេះម៉េចទេ។ គេបត់ក្បាលឡានចូលទៅក្នុងផ្លូវលំមួយ។ ខ្ញុំបង្អង់ម៉ូតូបន្តិច រង់ចាំឡានភារុណចូលទៅក្នុងមួយសន្ទុះទើបបើកចូលតាមក្រោយ កុំឱ្យគេចាប់អារម្មណ៍។

«ផ្លូវនេះខ្ញុំដូចជាធ្លាប់ជិះកាត់ម្តងហើយ។»

ក្រឡេកមើលសងខាងផ្លូវខ្ញុំចាំយ៉ាងច្បាស់ថា នេះគឺផ្លូវដែលខ្ញុំជិះទៅខួបកំណើតក្លែងក្លាយរបស់ប្អូនស្រីភារុណកាលពីថ្ងៃមុន។ ភារុណទៅផ្ទះចាស់គេទេដឹង? ទីនោះមានអីមិនស្រួលមែនទេបានជាគេត្រូវទៅមើលរាល់ថ្ងៃ?

ការសង្ស័យកាន់តែច្រើនផុសឡើងក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏ចេញម៉ូតូបន្តជិះសំដៅទៅផ្ទះចាស់គេ។​

ជិះម៉ូតូមកឈប់នៅក្រៅផ្ទះចាស់ ខ្ញុំក្រឡេកឃើញឡានគេចតនៅមុខផ្ទះ។ ពិតជាស្មានមិនខុសសោះ ភារុណពិតជាមកទីនេះមែន។ ខ្ញុំកាន់តែចង់ដឹងពីអាថ៌កំបាំងរបស់គេ មើលទៅឫកពារគេដូចជាចម្លែកណាស់។ 

ខ្ញុំពន្លត់ម៉ាស៊ីនម៉ូតូ រួចអូសចូលទៅទុកបាំងជញ្ជាំងកុំឱ្យគេសង្ស័យ។  គេចូលទៅក្នុងយូរដែរហើយ មិនដឹងជាមានរឿងសម្ងាត់អីក្នុងផ្ទះនេះទេ។ ខ្ញុំនៅឈរចាំការចាកចេញរបស់គេទាំងអន្ទះសារជាមួយនឹងអារម្មណ៍ភ័យផងខ្លាចផង។

សំឡេងបិទទ្វារក្រោយការចាកចេញរបស់ភារុណធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រេកអរជាពន់ពេក។ ភារុណចាក់សោទ្វារផ្ទះយ៉ាងត្រឹមត្រូវហើយក៏ទុកសោនៅក្នុងផើងផ្កាមួយក្បែរនោះ។

ខ្ញុំរង់ចាំរហូតភារុណបើកឡានចេញទៅបាត់ទើបប្រញាប់ទៅយកកូនសោចាក់មើលពីអាថ៌កំបាំងនៅក្នុងនេះ។

ចូលមកដល់ក្នុងផ្ទះអ្វីៗហាក់មិនខុសប្លែកពីកាលដែលខ្ញុំមកទីនេះថ្ងៃមុនទេ។

ពិនិត្យមើលជាន់ក្រោមរួចរាល់ ខ្ញុំក៏ឡើងទៅមើលនៅជាន់ទីពីរ។ មកដល់ជាន់ទីពីរ ខ្ញុំឃើញបាច់ផ្កាក្រៀមស្វិតជាច្រើនដែលសល់ពីថ្ងៃដែលគេរៀបចំសុំខ្ញុំរៀបការនោះ។ ភារុណមកទីនេះរាល់ល្ងាចម៉េចក៏មិនយកបាច់ផ្កាទាំងអស់នោះចោលផង។ មើលចុះក្រៀមស្វិតអស់ហើយហ្នឹងទុកលម្អអីទៀត។

ដើរទៅមុខត្រង់បន្តិច ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងនឹងបន្ទប់ពីរជាប់គ្នា។ ខ្ញុំចាំច្បាស់ណាស់បន្ទប់ខាងឆ្វេងគឺបន្ទប់ដាក់សម្ភារៈ ឯបន្ទប់ខាងស្តាំគឺបន្ទប់ដែលភារុណឃុំឆ្មាកាច។ 

ខ្ញុំលូកដៃបើកទ្វារបន្ទប់ដាក់សម្ភារៈថ្នមៗដោយបន្ទប់នេះមិនបានចាក់សោទេ។ ភ្លើងអំពូលតូចៗពីរបី ចោលពន្លឺភ្លឺព្រឹមៗមកក្នុងបន្ទប់។ ក្រឡេកមើលឆ្វេងស្តាំសុទ្ធតែអីវ៉ាន់ចាស់ៗដែលរុំដោយធូលីដី។ ទីនេះពិតជាគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំដូចជាគ្មានភាពក្លាហានដើរចូលទៅបន្តទេ។

ប៉ុន្តែ….

«ភារុណកំពុងត្រូវបានព្រលឹងរបស់វុធសណ្ថិត។ »    

មួយឃ្លានេះនៅតែដិតដាមក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំជាប់ជានិច្ច។ ខ្ញុំក៏ពង្រឹងភាពក្លាហានម្តងទៀតដើម្បីចូលទៅ។  ដើរមិនបានប៉ុន្មានជំហានផង ខ្ញុំប្រទះឃើញតុមួយដែលពោរពេញដោយគ្រឿងសក្ការៈមានធូប មានទៀន ដុតបំភ្លឺ។ នោះដូចជាគ្រឿងធ្វើពិធីបញ្ជាន់ព្រលឹងអីមួយ។ មើលទៅលើតុឃើញមានបាយម្ហូបថ្មីៗ ខ្ញុំគិតដឹងភ្លាមថាប្រាកដជាភារុណទើបយកមកដាក់អម្បាញ់មិញនេះ។

នៅក្បាលតុមានរបស់អីម្យ៉ាងដែលគ្របជិតដោយក្រណាត់ពណ៍ស។ ខ្ញុំបង្ខំចិត្តលូកដៃទៅទាញក្រណាត់សនោះចេញទាំងភ័យខ្លាចខ្លាំង។

«ពុទ្ធោ!»

វាជារូបសំណាកមនុស្សដែលខ្ញុំស្គាល់ម្នាក់ធ្វើពីក្រមួនមានព័ទ្ធសីមាជុំជិត។ ខ្ញុំច្បាស់ណាស់នេះជារូបរបស់ភារុណ។ ពិនិត្យរូបរួចសព្វគ្រប់ខ្ញុំស្រាប់តែស្រឡាំងកាំង។

«រូបរបស់ភារុណតែម៉េចក៏សរសេរឈ្មោះវុធទៅវិញ?»

ខ្ញុំញ័រដៃទ្រើកៗ! នេះព្រលឹងរបស់វុធពិតជាសណ្ថិតក្នុងខ្លួនភារុណពិតមែន។ ភារុណដែលស្រាប់តែល្អនឹងខ្ញុំក៏ដោយសារតែវិញ្ញាណវុធជាអ្នកបញ្ជា? ទឹកភ្នែកខ្ញុំចាប់ផ្តើមហូរចុះកាត់បបូរមាត់ដែលបម្រុងស្រែកយំ។ ខ្ញុំលើកដៃបំណងជូតវាកុំឱ្យស្រក់ទាន់។

ស្រាប់តែ….

«ទូក! ទូក!»

សំឡេងអ្វីម្យ៉ាងលាន់ឡើង។ ខ្ញុំស្តាប់ទៅហាក់ដូចជាសំឡេងមនុស្សគោះជើងលើការ៉ូ។ ដូចជាចាំបានថាថ្ងៃដែលខ្ញុំមកទីនេះពេលមុន ខ្ញុំក៏បានឮសំឡេងនេះដែរ។

ខ្យល់ត្រជាក់ស្រាប់តែបក់មកធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺឆ្អឹងខ្នងខ្ញាក។ ឆ្កែអ្នកស្រុកក៏ចាប់ផ្តើមលូហូរហែ។ ខ្លែងស្រាកមួយគូហើរមកពីណាមិនដឹងស្រាប់តែមកទុំនៅមាត់បង្អួច យំខ្វាកៗគួឱ្យខ្លាច។ ចុងដៃចុងជើងខ្ញុំឡើងត្រជាក់អស់ហើយ ឯបបូរមាត់ឡើងស្លេកប៉ឹម។

«មិនបានទេ! ខ្ញុំគួរប្រញាប់ចាកចេញពីទីនេះទើបបាន។»

ខ្ញុំប្រញាប់ប្រញាល់រត់ចេញទៅក្រៅសំដៅម៉ូតូ។ ខ្ញុំជិះម៉ូតូយ៉ាងលឿនចេញពីទីនោះ តែអារម្មណ៍នៅតែដក់ជាប់នឹងអ្វីដែលខ្ញុំបានឃើញមុននេះ។ រូបក្រមួនរបស់ភារុណដែលមានសរសេរឈ្មោះវុធខាងក្រោយបញ្ជាក់ច្បាស់ហើយថាព្រលឹងវុធពិតជាស្ថិតក្នុងខ្លួនភារុណមែន។ នីកាស្មានមិនខុសទេ។ កាលដែលភារុណស្រាប់តែធ្វើល្អនឹងខ្ញុំនេះក៏ដោយសារព្រលឹងវុធជាអ្នកបញ្ជាដែរ។

មានភាគបន្ត…

សំឡេងផ្ទុះលាន់សូរដូចរន្ទះកក្រើកកណ្តាលទីក្រុង។ មនុស្សម្នាកំពុងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះសូរផ្ទុះដ៏រន្ទឺនេះ។ អ្នកខ្លះអះអាងថាប្រហែលកូនអ្នកមាន អ្នកធំ ឬកូនឧកញ៉ាណាឈ្លោះគ្នា បោកគប់គ្រាប់បែកគ្នាហើយ។ អ្នកខ្លះទៀតថាវាជាសូរផ្ទុះគ្រាប់កាំភ្លើងទេ ប្រហែលជាឃាតកឈាមថោកណាមួយបាញ់ប្រហារអ្នកស្នេហាជាតិទៀតហើយ។

រំលងមួយសន្ទុះ សំឡេងស្រែកឱ្យជួយហៅឡានទឹកបន្លឺបន្តគ្នាពីមាត់មួយទៅមាត់មួយ។ ពេលនេះគ្រប់គ្នាប្រាកដហើយថាមានរឿងអ្វីកើតឡើង។ ហៅឡានទឹកប្រាកដណាស់ថាមានអគ្គីភ័យមិនខាន។

នាឡិកាចង្អុលម៉ោង៨និង៣៥នាទីយប់។ សំឡេងសារ៉ែនរថយន្តពន្លត់អគ្គីភ័យលាន់ឡើងលប់សំឡេងជ្រួលច្របល់របស់អ្នកនៅទីនោះ។ ក្រុមអ្នកពន្លត់អគ្គីភ័យធ្វើការយ៉ាងសស្រាក់សស្រាំពន្លត់ភ្លើងដែលកំពុងឆេះចេញពីបន្ទប់លេខ០២២នៅជាន់ទីពីរនៃអគារចាស់មួយ។ មនុស្សម្នាដែលឈរមើលហេតុការណ៍នោះ និយាយខ្សឹបខ្សាវតគ្នាថា ភ្លើងឆេះស្លាប់មនុស្សម្នាក់។ 

ព្រឹកបន្ទាប់ ក្រុមប៉ូលីសបានចេញរបាយការណ៍ឱ្យដឹងថា អគ្គីភ័យនេះបណ្តាលមកពីការផ្ទុះធុងហ្គាសចេញពីបន្ទប់០២២។ ហេតុការណ៍នេះក៏បានបណ្តាលឱ្យជនរងគ្រោះម្នាក់បាត់បង់ជីវិតផងដែរ។ បុរសម្នាក់ត្រូវឆេះស្ទើរសុះសាច់រហូតមិនអាចឱ្យគេមើលស្គាល់ថាជានរណាបាន។ អ្នកជិតខាងទីនោះប្រាប់ថា បុរសរងគ្រោះឈ្មោះវុធ ជាម្ចាស់បន្ទប់០២២។ គេទើបត្រលប់មកពីបរទេសវិញប្រហែលជាងមួយអាទិត្យមុន។ គេឃើញមានដបស្រាជាច្រើននៅក្នុងបន្ទប់កើតហេតុ ប៉ូលីសសន្និដ្ឋានថា មូលហេតុដែលបណ្តាលឱ្យផ្ទុះធុងហ្គាសនេះ មកពីជនរងគ្រោះស្រវឹងខ្លាំង ហើយធ្វេសប្រហែសពេលប្រើចង្ក្រានហ្គាស។

មួយខែក្រោយមក…….

វគ្គ៖ ​អ្វីៗហួសពេល

ម៉ោងជាង៦ល្ងាច តាមធម្មតាមិនសូវជាងងឹតទេ តែថ្ងៃនេះងងឹតស្លុប។ ផ្ទៃមេឃទាំងមូលគ្របដណ្តប់ដោយពពកពណ៌ខ្មៅមីរដេរដាស មើលទៅគួរឱ្យខ្លាច។ ផ្លេកបន្ទោរព្រាកៗ ផ្គរគ្រហឹមគ្រឹមៗ ឯខ្យល់ត្រជាក់ចាប់ផ្តើមបក់បោកជាសញ្ញាប្រាប់មុនថាបន្តិចទៀតព្រះភិរុណនឹងយាងមកដល់។

«មិនដឹងជាម៉េចមេឃហ្នឹង ឱ្យតែមានការចេញទៅក្រៅដឹងតែចង់ភ្លៀង! ដូចតាមធ្វើបាបម៉េចទេ!។»

ជិះម៉ូតូបណ្តើរ ខ្ញុំរអ៊ូដាក់មេឃបណ្តើរ។ មេឃងងឹតកាន់តែខ្លាំង ដុំពពកខ្មៅមូលមីរដូចចង់បាក់ធ្លាក់មកលើផែនដីនេះស្រស់ៗ។ ភ្នែកខ្ញុំប្រឹងសម្លឹងទៅមុខ ឯដៃប្រឹងមួលបន្ថែមល្បឿន។

«ភារុណក៏អ៊ីចឹងដែរ ហៅមកខួបកំណើតប្អូនស្រី ប្រាប់ខ្ញុំថាផ្ទះជិតទេ មានជិតឯណា ជិះចង់១ម៉ោងហើយមិនទាន់ដល់ទៀត។» ខ្ញុំបន្តរអ៊ូទាំងក្នក់ក្នាញ់ក្នុងចិត្ត។​

ជិះទៅមុខមួយស្របក់ ខ្ញុំក៏មកដល់ផ្លូវបំបែកបត់ចូលភូមិ។ ផ្លូវនេះស្ងាត់ណាស់ ហើយជង្ហុកទៀត។ ខ្ញុំដូចជារាងខ្លាចៗម៉េចទេ។ លើកទីមួយហើយដែលមកជិះម៉ូតូនៅជាយក្រុងទាំងថ្មើរនេះ។ មិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីដើម្បីបន្លប់អារម្មណ៍ខ្លាចទេ ទោះបីជាចង់ជិះលឿនក៏ជិះទៅមិនរួច បើប្រឹងតែបង្ខំល្បឿនច្បាស់ជាដួលខ្ពោកស៊ីដីមិនខាន។

ជិះទៅមុខប្រហែលបានជាងមួយរយម៉ែត្រ ខ្ញុំឈប់ម៉ូតូតែអត់បានពន្លត់ម៉ាស៊ីនទេ ទុកបញ្ចាំងភ្លើងទៅខាងមុខ។ មិនមែនបញ្ចាំងមើលទេសភាពអីទេ តែត្រូវឈប់ចុះទៅយកមែកឈើដែលបាក់ធ្លាក់មកលើផ្លូវនៅខាងមុខចេញ។  កំពុងអូសមែកឈើចេញពីផ្លូវ ស្រាប់តែម៉ូតូដាច់ភ្លើងប៉ិត។ ចុម យក្ស! ងងឹតឈឹង។ ខ្ញុំប្រឹងអូសមែកឈើដាក់ទៅចិញ្ចើមផ្លូវទាំងភ័យខ្លាច។

ផ្លេកបន្ទោរព្រាក ភ្លឺឆ្វាច! ខ្ញុំប្រញាប់រត់ទៅរកម៉ូតូវិញ។ ទៅដល់ភ្លាម ខ្ញុំយកដៃទះអំពូលម៉ូតូពីរបីផាំង អំពូលក៏ភ្លឺវិញ។ មិនបង្អង់យូរ ខ្ញុំរោទិ៍ម៉ូតូង៉ោងទៅមុខទៀត។ ជិះទៅមុខបានបន្តិច មានអារម្មណ៍ថាម៉ូតូដូចជាធ្ងន់ក្រោយម៉េចទេ? ដូចជាមាននរណាម្នាក់កំពុងជិះ? 

ខ្យល់ត្រជាក់បក់មកកាន់តែខ្លាំង រង្គើស្លឹកឈើនៅជុំវិញផ្លូវ។ ខ្លួនខ្ញុំក៏កំពុងរង្គើដែរ តែមិនមែនរង្គើដោយសារខ្យល់ទេ តែរង្គើដោយសារភ័យនឹងការសង្ស័យរបស់ខ្លួន។ ខ្ញុំរេភ្នែកតិចៗសម្លឹងកញ្ចក់ម៉ូតូ។ ព្រះអើយ! ស្អីគេនៅពីក្រោយខ្ញុំ? ខ្ញុំចាប់ហ្វ្រាំងង៉ឺត រត់ចុះពីម៉ូតូ ស្រែកភ្លាត់សំឡេង៖

«ជួយផង ខ្មោចលង! ជួយផង»

«បងស្រីគឺខ្ញុំទេ! ខ្ញុំមនុស្សតើ មិនមែនខ្មោចរេ!» សំឡេងអ្នកនៅលើកែបម៉ូតូតប។

ខ្ញុំភ័យចង់គាំង ដកដង្ហើមអត់ចង់ដល់គ្នា។ ផ្លេកបន្ទោរព្រាកម្តងទៀត ខ្ញុំឃើញរូបរាងម្ចាស់សំឡេងច្បាស់។ ក្មេងប្រុសម្នាក់អាយុប្រហែលប្រាំមួយប្រាំពីរឆ្នាំ សម្បុរខ្មៅ អត់ពាក់អាវ កំពុងសើចស្ញេញដាក់ខ្ញុំ។ ពុទ្ធោអើយ! មនុស្សសោះ។ 

«អូនឯងឡើងជិះម៉ូតូបងតាំងពេលណាមក? ហើយម៉េចមិនប្រាប់បងផង។ មកស្ងាត់ៗ បងភ័យចង់ស្លាប់។» ខ្ញុំនិយាយទៅប្អូនប្រុសទាំងនៅភ័យរដាក់រដុប។

«បាទ! បង! ខ្ញុំឡើងពេលបងឯងឈប់រើសមែកឈើ។ មេឃងងឹតពេក មកពីផ្ទះមិត្តភក្តិវិញខ្ញុំអត់ហ៊ានទៅផ្ទះម្នាក់ឯង។ អត់ហ៊ានប្រាប់បង ខ្លាចបងអត់ឱ្យជិះ។» 

ស្តាប់ទៅគាត់មានហេតុផលតើ! ខ្ជិលនៅនិយាយច្រើន ខ្ញុំដើរមកជិះម៉ូតូវិញ ឌុបគាត់ចូលភូមិ។ ជិះទៅមុខរំលងផ្ទះអ្នកភូមិពីរបីដល់ផ្ទះគាត់។ ខ្ញុំឈប់ម៉ូតូ ដាក់គាត់ចុះ។ 

«អរគុណបងស្រីស្អាត!»

«បានហើយប្រញាប់ចូលផ្ទះទៅ! អូនឯងនេះ លេងបងមួយក្តារចង់បាក់ចង្កេះ។»

កំលោះតូចរត់ចូលផ្ទះ ខ្ញុំក៏បន្តជិះម៉ូតូទៅមុខទៀត។ 

«ចុះផ្ទះភារុណគេហ្នឹងនៅដល់ណាទៅ? ចង់ផុតភូមិហើយអត់ទាន់ដល់ទៀត។» 

កំពុងពិបាកចិត្ត ស្រាប់តែម៉ូតូចាប់រលាក់ខ្លាំងឡើងៗ។ 

«តិចធ្លាយទៅ!» ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត។

ខ្ញុំឈប់ម៉ូតូមើលកង់មុខ។ ព្រះ! ធ្លាយមែន។ ចង្រៃយក៍! ពេលណាមិនធ្លាយមកធ្លាយចំពេលនេះ។ ហ៊ឹម! ស៊យអីស៊យម៉េសខ្ញុំ។ ខ្ញុំខំបណ្តើម៉ូតូទៅមុខយឺតៗ និងច្រៀងតិចៗបន្លប់អារម្មណ៍ភ័យខ្លាចទាំងញ័រមាត់ទទ្រើក។ 

«ផ្ទះ???»

នៅឆ្ងាយពីខ្ញុំប្រហែលដប់ម៉ែត្រមានផ្ទះថ្មចំណាស់មួយកម្ពស់ពីរជាន់។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ដូចមានសង្ឃឹមរស់ឡើងវិញអ៊ីចឹង។ អូសម៉ូតូទីណាត់ទីណែងយ៉ាងទើសចិត្ត ខ្ញុំសន្យាថាលើកក្រោយ ពេលទៅណាមកណាឈប់ជិះវាទៀតហើយ នាំតែពិបាកខ្លួន។

មកឈប់ចំពីមុខផ្ទះ ខ្ញុំដូចជាស្រឡាំងកាំងបន្តិច….!

«ផ្ទះលេខ៨៩? ក្រែងជាលេខផ្ទះដែលភារុណផ្ញើសាមកខ្ញុំទេតើ?»

ខ្ញុំលូកយកទូរស័ព្ទពីក្នុងកាបូបមកផ្ទៀងសារម្តងទៀត។ មែនហើយ! គឺផ្ទះនេះច្បាស់ណាស់។ តែម៉េចក៏សភាពផ្ទះស្ងាត់ជ្រងំ ដូចជាគ្មានអ្នកណានៅសោះអ៊ីចឹង? ផ្ទះនេះមានពិធីខួបកំណើតមែនឬក៏អត់ទេ? មិនអស់ចិត្តខ្ញុំក៏ចុចកណ្តឹងមុខផ្ទះ ហើយឈររង់ចាំទាំងក្តីអន្ទះសារ។ ចុចច្រើនដងហើយ នៅតែគ្មានអ្នកឆ្លើយ។

ក្រឡេកមើលម៉ូតូបែកកង់ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងដូចជាឈរនៅមាត់ជ្រោះមរណៈ។ រំពេចនោះ សំឡេងទូរស័ព្ទរន្ថើន…។ មែនហើយ រួចចុះមួយថ្ងៃហើយ ម៉េចក៏មិននឹកឃើញខលទៅភារុណ? ខ្ញុំស្រវាចាប់ទូរស័ព្ទមកចុចទទួលយ៉ាងរហ័ស។

«អាឡូភារុណ! នេះ…»

ខ្ញុំសួរគេមិនទាន់ចេញជាសំណួរផង គេរហ័សឆ្លើយមកវិញភ្លាម៖

«សុំទោសដែលឱ្យធារីចាំយូ! គ្រប់គ្នាកំពុងជាប់ដៃរៀបចំពិធីនៅខាងលើ ទើបមិនបានឮសំឡេងកណ្តឹង។ ធារីឆាប់ចូលមក ទ្វារអត់ដាក់គន្លឹះទេ។»     

ខ្ញុំអូសម៉ូតូចូលក្នុងទៅទុកនៅក្បែរឡានភារុណ។ ឈានជើងបម្រុងចូលផ្ទះគេ ខ្ញុំស្រាប់តែចាប់អារម្មណ៍រឿងមួយ។ ម៉េចក៏មានតែឡានភារុណមួយនៅទីនេះ? ចុះភ្ញៀវឯទៀត? ឬក៏គេមិនទាន់មកដល់ទេ? ឬក៏…ពិធីនេះមានតែភារុណ ខ្ញុំ និងប្អូនស្រីរបស់គេទេ? ចម្លែកណាស់!

ដើរគិតៗជើងរបស់ខ្ញុំមកដល់ជាន់ទីពីរទាំងមិនដឹងខ្លួន។ គ្រប់ជ្រុងបន្ទប់អមដោយថូផ្កាស្រស់ ពន្លឺភ្លើងព្រឹមៗចាំងរំលេចយ៉ាងរ៉ូមែនទិច។ ប៉ោងៗជាច្រើនរេទង្គិចគ្នាទៅតាមកម្លាំងខ្យល់។ ភ្លាមនោះ សំឡេងតន្រ្តីចាប់ផ្តើមអង្រួនស្រាលៗ។ ខ្ញុំស្មានថាគេចាក់បទច្រៀងជូនពរថ្ងៃកំណើតទេតើ។  តែស្តាប់យូៗទៅជាបទប្រភេទលួងលោមសុំសារភាពស្នេហ៍ទៅវិញ។ 

ខ្ញុំមកខុសផ្ទះទេដឹង? កំពុងតែខ្វាយខ្វល់ម្នាក់ឯង ភារុណមិនដឹងចេញមកពីទិសណា ញញឹមពព្រាយមករកខ្ញុំ។ គ្រាន់ឃើញគេភ្លាម ខ្ញុំផ្តើមសំណួរ ៖

«ឯណាក្រុមគ្រួសារនិងប្អូនស្រីភារុណជាម្ចាស់ខួបកំណើត?»

គេធ្វើភ្នែកឡិងឡង់ ឫកពារបែបលឹបលរៗហាក់ដូចមានអីលាក់បាំងនឹងខ្ញុំ។ គេគិតតែបន្តធ្វើឫកញឹមៗដាក់ខ្ញុំដោយមិនព្រមឆ្លើយសំណួរសោះ។ ទ្រាំមិនបានខ្ញុំសួរបញ្ជាក់៖

«ម៉េចមិនឮខ្ញុំសួរទេអ្ហី?»

«សុំទោសធារី…! ការពិតថ្ងៃនេះគ្មានពិធីខួបកំណើតអីទេ!»

ខ្ញុំស្រឡាំងកាំងមិនស្ទើរ។ គ្មានពិធីខួបកំណើត? តើគេចង់និយាយពីអី? ហេតុអ្វីក៏កុហកខ្ញុំឱ្យមកទីនេះ?នេះខ្ញុំខំធ្វើដំណើរទាំងលំបាកលំបិនមកតាមការអញ្ជើញរបស់គេដើម្បីស្តាប់ពាក្យសុំទោសនេះទេ?

«គ្មានខួបកំណើតទេ?»

«បាទ…!»

ភារុណឆ្លើយយ៉ាងខ្លី។ គេផ្លាស់ប្តូរច្រើនណាស់តាំងពីវុធស្លាប់ទៅ។ គេប្រែជាសុភាព លែងមានចរិតសោះអង្គើយ ថែមទាំងយកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំទៀត។ ភារុណលេបថ្នាំច្រឡំ ឬក៏ដើរជាន់ពែខ្មោចអនាថា? ការផ្លាស់ប្តូររបស់គេមិនគួរឱ្យជឿសោះ។

«ប្រាប់ខ្ញុំតាមត្រង់មកភារុណ បើគ្មានខួបកំណើតទេ ភារុណហៅខ្ញុំមកទីនេះធ្វើអី?»      

«ធារីចូលចិត្តបរិយាកាសបែបនេះទេ?»

«ឆ្លើយសំណួរខ្ញុំសិនមក?»

«សុំទោសដែលខ្ញុំកុហក។ ខ្ញុំធ្វើបែបនេះ ព្រោះមានរឿងសំខាន់ចង់ប្រាប់ធារី។ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំមិនល្អ ធ្វើឱ្យធារីឈឺចាប់ជាច្រើនដង។ ឥឡូវនេះខ្ញុំចង់ប៉ះប៉ូវកំហុសទាំងនោះវិញ…ខ្ញុំ…ខ្ញុំទើបតែដឹងថា…»

«ដឹងថាយ៉ាងម៉េច?»

«ខ្ញុំទើបតែដឹងថា ខ្ញុំលង់ចិត្តស្រលាញ់ធារីហើយ…។»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតដូចគេកន្រ្តាក់រាងកាយ ឯបេះដូងផ្តើមលោតរន្ថើនលាយឡំនឹងភាពច្របូកច្របល់។ ភារុណនិយាយលេងសើចមែនទេ? តែកាយវិការគេដូចជាមិនបានបង្ហាញសញ្ញាអ្វីមួយបញ្ជាក់ថាគេនិយាយច្រឡំឡើយ។ ស្នាមញញឹមស្រស់នៅលើផ្ទៃមុខគេ បញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាអ្វីដែលគេនិយាយគឺជាការពិត។ គេលូកយកប្រអប់តូចមួយចេញពីក្នុងហោប៉ៅមកកាន់ជាប់ក្នុងដៃ រួចបើកថ្នមៗ។ ភ្នែកទាំងគូរបស់ខ្ញុំរវល់តែផ្តោតនឹងពន្លឺចែងចាំងនៃចិញ្ចៀនពេជ្រក្នុងប្រអប់ ភ្លេចមើលទៅហើយថាជង្គង់របស់គេបានលុតដល់ការ៉ូទៅហើយ។  

«ផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំម្តងទៀតបានទេ ធារី?»

ភ្នែកខ្ញុំស្រាប់តែចាប់ផ្តើមរលីងរលោង បបូរមាត់ក៏ជាប់គាំងនិយាយអីមិនចេញ។ គេលុតជង្គង់ចំពោះមុខខ្ញុំទាំងកែវភ្នែកជឿជាក់។ ដៃរបស់គេកាន់ប្រអប់ចិញ្ចៀនបង្ហាញខ្ញុំដោយមិនមានញ័រអីបន្តិចសោះ។ ខ្ញុំយកដៃជូតទឹកភ្នែកដែលបម្រុងនឹងស្រក់ចុះ រួចប្រឹងគ្រលៀសភ្នែកគេចពីកែវភ្នែកពោរពេញដោយទឹកដមរបស់គេ។

«ផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំម្តងទៀតមកណា! ខ្ញុំសន្យាមើលថែធារីអស់មួយជីវិត។»

ទឹកភ្នែកខ្ញុំហូរស្រក់ចុះមកលែងរអែងចិត្តគេទៀត។ បេះដូងក្នុងទ្រូងលោតញាប់ដូចគេទូងស្គរ។ បុរសម្នាក់ដែលខ្ញុំធ្លាប់ងប់ស្រលាញ់កាលពីមុន តែងបែរបន់ឱ្យបានជួបគេ ហើយក៏ជាគេដែលតែងបដិសេធសេចក្តីស្នេហារបស់ខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំខកចិត្ត ពេលនេះបែរជាមកលុតជង្គង់សុំក្តីស្នេហានៅចំពោះមុខខ្ញុំ ខ្ញុំគួរសប្បាយចិត្តមែនអត់? តែម្តេចក៏ខ្ញុំបែរជាមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ខ្លាំងទៅវិញ?

«ធារីឆ្លើយនឹងខ្ញុំមក!»

ភារុណទទូចឱ្យខ្ញុំផ្តល់ចម្លើយ។ គេប្រាកដជារំពឹងថាខ្ញុំនឹងឆ្លើយយល់ព្រមទាំងត្រេកអរ ព្រោះពីមុនអ្នកណាក៏ដឹងថាខ្ញុំស្រលាញ់គេខ្លាំងលើសលប់ដែរ។ តែចម្លើយនោះបែរជា…

«សុំទោស!»

ខ្ញុំប្រឹងសម្រួលចិត្តទម្រាំនិយាយពាក្យមួយម៉ាត់នេះចេញ។ តាមថាខ្ញុំគួរតែរីករាយដែលបុរសក្នុងក្តីសុបិនសារភាពស្នេហ៍ចំពោះមុខ តែគ្រប់យ៉ាងពេលនេះវាមិនដូចមុនឡើយ។

ភារុណជ្រួញចិញ្ចើមសម្លឹងខ្ញុំសួរទាំងហួសចិត្ត គេនឹកមិនដល់មែន ថាខ្ញុំឆ្លើយបែបនេះ?

«សុំទោស?»

គេនិយាយបញ្ជាក់ខ្ញុំទាំងកែប្រែទឹកមុខលែងស្រស់បស់ដូចមុន។ ដៃរបស់គេប្រឹងបិទប្រអប់ចិញ្ចៀនទាំងប្រឆាំងបញ្ជាបេះដូង។ ពន្លឺចែងចាំងរបស់ចិញ្ចៀនពេជ្រក៏រលត់បាត់ឈឹង។

«ចាស! គឺសុំទោស!»

«ហេតុអី?»

ខ្ញុំឃើញកែវភ្នែកគេដក់ដាមដោយទឹកភ្នែកក្រោយពេលសួរខ្ញុំមួយម៉ាត់នេះ។ គេប្រាកដជាភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ហើយដែលខ្ញុំឆ្លើយបែបនេះ។ ខ្ញុំស្រលាញ់គេដល់ឆ្អឹងតែម្តេចក៏ឆ្លើយពាក្យសុំទោសទាំងទឹកភ្នែក ជំនួសឱ្យការឆ្លើយយល់ព្រមដោយស្នាមញញឹម?

«គ្មានអីទេ! រឿងរបស់ពួកយើងក្លាយជាអតីតអស់ហើយ កុំរម្លឹកទៀតអី។» 

«បានន័យថាធារីឈប់ស្រលាញ់ខ្ញុំហើយមែនទេ?»

ទីបំផុតសំណួរដែលខ្ញុំមិនចង់ឆ្លើយបានមកដល់។ តែបើទោះជាចម្លើយវាអាចឱ្យគេខកចិត្តក៏ដោយ ខ្ញុំក៏ពុំគួរលាក់ទៀតដែរ។ គ្រប់យ៉ាងគួរបញ្ជាក់គ្នាឱ្យច្បាស់។

«មែនហើយ! ខ្ញុំឈប់ស្រលាញ់ភារុណហើយ គឺឈប់តាំងពីថ្ងៃដែលភារុណសម្រេចជ្រើសរើសនីកាម្ល៉េះ។ ពេលនេះក្នុងចិត្តខ្ញុំក៏មានមនុស្សជំនួសភារុណហើយដែរ គេគឺ វុធ!»

«មិនពិតទេ! ធារីម៉េចនឹងអាចស្រលាញ់វុធទៅ? អ្នកណាក៏ដឹងដែរថាធារីស្រលាញ់ខ្ញុំ មិនមែនវុធឡើយ។» គេឆ្លើយតបទាំងបញ្ចេញឫកពារស្លុតចិត្តខ្លាំង។

«មែន! ខ្ញុំធ្លាប់ស្រលាញ់ភារុណ ធ្លាប់ស្រលាញ់ភារុណខ្លាំងបំផុត តែដូចដែលខ្ញុំប្រាប់ រឿងទាំងអស់នោះវាបានក្លាយជាអតីតអស់ទៅហើយ។» 

«ម៉េចនឹងអាចទៅ? បេះដូងធារីម៉េចនឹងអាចប្រែជាបែបនេះទៅ? ក្រែងធារីស្រលាញ់ខ្ញុំណាស់នោះអី ម្តេចក៏ពេលនេះប្រែអស់?» 

«បេះដូងខ្ញុំមិនត្រឹមតែប្រែទេ តែវាបានស្លាប់បាត់ហើយ។ វាបានស្លាប់ព្រមជាមួយរាងកាយរបស់វុធតាំងពីមួយខែមុនមកម្ល៉េះ។ វត្ថុដែលកំពុងលោតនៅក្នុងទ្រូងខ្ញុំពេលនេះ វាគ្រាន់តែជាវិប្បដិសារីដែលស្រែកជេស្តីខ្ញុំគ្រប់វិនាទីប៉ុណ្ណោះ។»

«វិប្បដិសារី?» គេនិយាយសង្កត់ពាក្យខ្ញុំទាំងខាំមាត់បង្ហាញពីចម្ងល់ពេញទី។​

«ចាស! គឺវិប្បដិសារី។ វិប្បដិសារីដែលខ្ញុំមិនទាន់បាននិយាយពាក្យក្នុងចិត្តប្រាប់វុធ។ ខ្ញុំចង់ប្រាប់គេថា ខ្ញុំព្រមផ្តល់ឱកាសឱ្យគេហើយ ព្រមតាមអ្វីដែលគេតែងប្រាថ្នាចង់បាន។ គួរតែនិយាយថា ខ្ញុំព្រមផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្លួនឯងទើបត្រូវ។»

ភារុណនៅស្ងៀម! ប្រហែលជាគេហួសចិត្តខ្លាំងហើយមើលទៅ។ គេឈរទ្រឹងដូចមនុស្សបាត់វិញ្ញាណ។ ឃើញសភាពក្រៀមក្រំរបស់គេនាពេលនេះ ខ្ញុំគ្មានភាពក្លាហានសម្លឹងមុខគេទេ។

«ទីបំផុតវុធបានសម្រេចក្តីបំណងរបស់គេហើយ។»

«ភារុណនិយាយអីហ្នឹង?» ខ្ញុំសួរបញ្ជាក់ភារុណភ្លាមៗក្រោយពេលគេនិយាយប្រយោគចម្លែកនេះលាយឡំជាមួយសូរសំណើចតិចៗ។

«ខ្ញុំចង់និយាយថា ទីបំផុតវុធបានសម្រេចក្តីបំណងរបស់គេហើយ។ ធារីក៏ដឹងដែរថាគេស្រលាញ់ធារីប៉ុនណា។ គេមិនដែលស្តាយក្រោយនូវអ្វីដែលគេបានធ្វើចំពោះធារីទេ ទោះជាដឹងថាលទ្ធផលចុងក្រោយទៅជាយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ឥឡូវនេះ ការប្រឹងប្រែងជាច្រើនឆ្នាំរបស់គេគឺមិនឥតប្រយោជន៍ឡើយ។ យ៉ាងហោចណាស់ក៏អាចធ្វើឱ្យធារីនិយាយចេញពីមាត់យ៉ាងច្បាស់ថាធារីព្រមផ្តល់ឱកាសឱ្យគេដែរ។»

«តែគេស្លាប់បាត់ហើយ! គេលែងនៅលើលោកនេះទៀតហើយ!» ខ្ញុំ

និយាយបណ្តើរ អួលដើមកបណ្តើរ ទឹកភ្នែកក៏ផ្តើមស្រក់ចុះជាថ្មីទៀត។ 

«ធារីកុំបារម្ភអី ខ្ញុំគិតថាគេបានស្តាប់ឮហើយ គេក៏កំពុងតែសប្បាយចិត្តដែរ ទោះបីវាយឺតពេលបន្តិចក៏ដោយ។»

ខ្ញុំយកដៃជូតទឹកភ្នែក រួចសម្លឹងមើលទៅប៉ោងៗដែលស្រាប់តែធូរស្វិតអស់ខ្យល់ មិនខុសពីដួងចិត្តពួកយើងទាំងបីដែលក្រៀមស្រពោនព្រោះតែស្នេហាបញ្ច្រាសទិសនេះ។ កាលពីមុនខ្ញុំងប់ស្រលាញ់ភារុណខ្លាំង ទាំងដែលដឹងថាភ្នែករបស់គេមិនដែលមើលឃើញខ្ញុំឡើយ។

ការស្រលាញ់ងប់ងល់នេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំមើលរំលងសេចក្តីស្នេហាដ៏បរិសុទ្ធរបស់វុធចំពោះខ្ញុំ។ ខ្ញុំឈឺចាប់ដែលភារុណមិនព្រមទទួលយកខ្ញុំ ឯវុធឈឺចាប់ដែលខ្ញុំមិនព្រមទទួលយកគេ។ ពេលនេះភារុណប្តូរចិត្តមកស្រលាញ់ខ្ញុំវិញ ខ្ញុំគួរតែសប្បាយចិត្តទើបត្រូវ។ តែគួរឱ្យសោកស្តាយណាស់ អ្វីៗហួសពេលអស់។ ខ្ញុំកាត់ចិត្តពីគេបានហើយ។ ខ្ញុំឈប់ងប់ងល់ស្រឡាញ់គេហួសហេតុទៀតហើយ។ ខ្ញុំចង់ផ្តល់ឱកាសដល់មនុស្សដែលធ្លាប់លះបង់គ្រប់យ៉ាងដើម្បីខ្ញុំវិញម្តង។ គេគឺ វុធ។ ស្មានមិនត្រូវ! ពិតជាស្មានមិនដល់សោះថា ខ្ញុំយឺតមួយជំហាន។ វុធបានចាកចេញពីពិភពលោកនេះទៅហើយ ទៅទាំងមិនបានដឹងពីចម្លើយក្នុងចិត្តខ្ញុំចំពោះគេ។ ព្រហ្មលិខិតពិតជាលេងសើចនឹងពួកយើងពេកហើយ។ 

ខ្ញុំឈានជើងដើរចេញពីទីនោះបន្តិច ដើម្បីបន្សាយការឈឺចាប់ដែលកំពុងផ្ញុកណែនពេញដើមទ្រូង។ ឈានជើងឆ្ងាយបានប៉ុន្មានជំហាន ខ្ញុំស្រាប់តែឮសំឡេងចម្លែកអ្វីម្យ៉ាង។ នៅខាងមុខខ្ញុំមានបន្ទប់ពីរជាប់គ្នា។ ខ្ញុំមិនប្រាកដសោះថាសំឡេងចម្លែកចេញពីបន្ទប់មួយណា ហើយក៏មិនច្បាស់ថាវាជាសំឡេងអ្វីដែរ តែស្តាប់ទៅដូចជាសូរមនុស្សយកជើងគោះការ៉ូ។ 

ខ្ញុំបន្តបោះជំហានទៅមុខទាំងអារម្មណ៍តានតឹងបំផុត។ សំឡេងដដែលបានបន្លឺឡើងសារជាថ្មី។  

«ភារុណ! សំឡេងស្អីចេញពីក្នុងបន្ទប់ខាងមុខ?»

ខ្ញុំសួរភារុណទាំងមិនបានចាប់អារម្មណ៍ថា គេបាត់ខ្លួនទៅណាតាំងពីថ្មើរណាឡើយ។  បេះដូងខ្ញុំស្រាប់តែលោតញាប់ដុកដាក់ៗអង្រួនដោយអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច។ សំឡេងនោះលាន់ឡើងម្តងទៀតកាន់តែច្បាស់។ ដង្ហើមខ្ញុំផ្តើមដកញាប់ឡើងស្ទើរផុត។ ខ្ញុំខ្លាចណាស់ តែក៏ចង់ដឹងណាស់ដែរថានៅក្នុងបន្ទប់នោះមានអ្វីឱ្យពិតប្រាកដ។ 

ជើងទាំងគូរបស់ខ្ញុំដើរទាំងរញីរញ័រទៅឈប់នៅមុខបន្ទប់ទាំងពីរ។

«បន្ទប់ដាក់សម្ភារៈ!»

ខ្ញុំអានស្លាកដែលគេសរសេរបិទនៅលើមាត់ទ្វារបន្ទប់ខាងឆ្វេងដៃ។ បន្ទប់នោះមិនបានចាក់សោទេ តែខ្ញុំក៏មិនចង់ចូលទៅក្នុងដែរ គ្រាន់តែយកត្រចៀកផ្ទៀងស្តាប់ក្បែរមាត់ទ្វារ។

សូរសំឡេងដូចមនុស្សគោះជើងលើការ៉ូលាន់ឮជាថ្មី តែមិនមែនចេញពីបន្ទប់ដាក់សម្ភារៈទេ។ ខ្ញុំក៏ដើរចេញសំដៅទៅរកបន្ទប់ខាងស្តាំដៃវិញ។ បោះជើងមកឈប់មុខបន្ទប់នោះបណ្តើរ ខ្ញុំយកដៃស្ទាបទ្រូងទាំងភិតភ័យបណ្តើរ។  

«ភារុណ! ភារុណ!»

ខ្ញុំស្រែកហៅឈ្មោះគេទាំងមិនដឹងថាគេនៅទីណាឡើយ។   ដៃដែលញ័រទ្រើកៗរបស់ខ្ញុំលូកថ្នមៗ ប្រុងទៅចាប់សោដែលចាក់ខាងក្រៅបន្ទប់។

ស្រាប់តែ…

«ឆ្មាកើតកូននៅក្នុងបន្ទប់ទេធារី! ឆ្មានេះកាចណាស់ វាហួងហែងកូន ទើបខ្ញុំចាក់សោវាទុកខាងក្នុងទៅ។»

ភារុណដើរចេញពីបន្ទប់ដាក់សម្ភារៈនិយាយមករកខ្ញុំ។ ខ្ញុំធូរទ្រូងវិញខ្សាក ឮគេប្រាប់ដូច្នេះ។

«និយាយអ៊ីចឹង ខ្ញុំឃើញម៉ូតូធារីបែកកង់ ទុកឱ្យខ្ញុំជូនធារីទៅផ្ទះចុះ។»

«អ៎! ភារុណ…! មិនអីទេ ខ្ញុំត្រលប់ទៅខ្លួនឯងវិញក៏បានដែរ។»

«ទៅខ្លួនឯង? ធារីចង់ត្រលប់ទៅវិញដោយរបៀបណា?»

«មិនអីទេភារុណ! ខ្ញុំបានផ្ញើសារហៅពូកង់បីរួចរាល់ហើយ គាប់ជួនគាត់ដឹកម៉ូយមកម្តុំនេះដែរ ប្រហែលបន្តិចទៀតគាត់មកដល់ហើយ។»

«តែខ្ញុំបារម្ភពីសុវត្ថិភាពរបស់ធារីណាស់។»

«កុំបារម្ភអី! គាត់ជាម៉ូយប្រចាំរបស់ខ្ញុំ គាត់ជាមនុស្សអាចទុកចិត្តបាន!»

«អូខេចឹង!»

ខ្ញុំចុះមកក្រោម បំណងមកបណ្តើរម៉ូតូបែកកង់មុខរបស់ខ្ញុំទុកឱ្យស្រួលបួល។ ភារុណមិនបានចុះមកតាមទេ។ ខ្ញុំឃើញគេចាក់សោចូលបន្ទប់ដែលឃុំឆ្មានោះ រួចបិទទ្វារជិត។ 

ដើរមកដល់ក្បែរម៉ូតូ ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតស្ទើរលស់ព្រលឹង។ លោកអើយ! ហើយឆ្មាម៉េចក៏មកដេកក្នុងឡានភារុណទៅកើត? ក្រែងភារុណប្រាប់ថាឆ្មាកើតកូននៅក្នុងបន្ទប់ទេហ្អី? ចុះម៉េចក៏វាមកដេកទីនេះទៅវិញ? អ៎…ប្រហែលភារុណចិញ្ចឹមឆ្មាច្រើនហើយ។ 

តេតៗ…! សំឡេងកង់បីរំពងមុខផ្ទះ។ ខ្ញុំឃើញពូសុខញញឹមស្ញាញមករកខ្ញុំ។ អូសម៉ូតូទុកក្នុងផ្ទះភារុណរួច ខ្ញុំដើរទៅរកកង់បី។ គ្រាន់តែដាក់គូទអង្គុយលើកង់បី សំឡេងសារទូរស័ព្ទខ្ញុំលាន់ទីងៗ។ ខ្ញុំទាញទូរស័ព្ទពីក្នុងកាបូបមកមើល៖

«Private Number ទៀត? ចុះអ្នកណាអីក៏អាថ៌កំបាំងម្ល៉េះ?»

ពូសុខបើកកង់បីទៅមុខ ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងឆ្ងល់នឹងសារអាថ៌កំបាំងនេះខ្លាំង។ មិនអស់ចិត្ត ខ្ញុំក៏ឆែកសារអាន៖

«ប្រយ័ត្នមនុស្សក្បែរខ្លួន!» 

គេសសរសេរតែប៉ុណ្ណឹង។ ហ៊ឹម! គេមានចេតនាអីចេះ? គេឱ្យខ្ញុំប្រយ័ត្នមនុស្សក្បែរខ្លួន? គេចង់សំដៅលើអ្នកណា? តើអាចជាសារច្រឡំម្ចាស់ដែរទេ? នៅមិនស្រណុកចិត្តទេពេលនេះ តើគេជាអ្នកណា? បើសិនមានលេខអាចខលទៅបាន ខ្ញុំនឹងខលសួរគេឱ្យដឹងការពិតហ្មង។ 

កំពុងតែគិតពីរឿងសារអាថ៌កំបាំង ពូសុខក៏បត់ម៉ូតូទៅផ្លូវផ្សេង ជាផ្លូវដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់ពីមុនមក។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមិនស្រួលក្នុងចិត្ត។ ក្នុងចិត្តពេលនេះចេះតែគិតថា តិចមនុស្សក្បែរខ្លួនដែលសារអនាមិកនិយាយជាពូសុខទៅ? គាត់ចង់ធ្វើស្អីអ៊ីចេះ? បេះដូងខ្ញុំលោតកាន់តែញាប់ហើយ។

«ពូ…! ខ្ញុំគិតថាពូបត់ខុសផ្លូវហើយ។» 

ពូសុខនៅតែជិះទៅមុខដោយមិនបង្អង់ល្បឿនបន្តិចសោះ។

«ពូជិះផ្លូវកាត់! តាមនេះឆាប់ដល់ផ្ទះជាង។» ពូសុខតប។

ផ្លូវស្ងាត់ដូចចោរលួចសេះ សូម្បីតែកង់ម៉ូតូមួយគ្មានផង។ ខ្លួនខ្ញុំបែកញើសស្រាក់ៗ។ មិនមែនខ្ញុំភ័យនឹងផ្លូវស្ងាត់ទេ តែខ្ញុំភ័យនឹងពូសុខ។

«តិចលោប្រយ័ត្នមនុស្សក្បែរខ្លួនចង់សំដៅដល់ពូសុខមែនទៅ? ប្រហែលជាមាននរណាម្នាក់ដឹងថាពូសុខចង់ធ្វើអាក្រក់អី ទើបគេផ្ញើសារប្រាប់ឱ្យខ្ញុំប្រយ័ត្នខ្លួន។» ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត។

កំពុងតែបុកពោះភឹបៗផង ពូសុខស្រាប់តែឈប់កង់បីង៉ក់។ នៅជុំវិញខ្លួនខ្ញុំងងឹតស្លុប ហើយស្ងាត់ឈឹង។ ព្រះអើយ! ព្រលឹងខ្ញុំហោះទៅទើរនៅចុងសក់អស់ហើយ។

«ពូ…ពូឈប់ធ្វើអី?» ខ្ញុំសួរទាំងសំឡេងភ័យខ្លាច។

ពូសុខចុះពីលើកង់បីដើរមកមុខយ៉ាងមាំ។ គាត់បើកភ្នែកធំៗសម្លឹងខ្ញុំមិនប៉ប្រិចភ្នែក។ គាត់មិនឆ្លើយនឹងខ្ញុំ ខ្ញុំរឹតតែបុកពោះ។ គាត់ដើរចូលមកកាន់តែកៀក ព្រលឹងខ្ញុំកាន់តែហោះទៅណាឆ្ងាយ។ 

ពូសុខស្រាប់តែលូកដៃមកក្បែរជើងខ្ញុំ។ លោកអើយ…គាត់យកក្រដាសអនាម័យពីក្នុងកេសសោះ។ ខ្ញុំធូរទ្រូងវិញខ្សាក យកដៃរឺតទ្រូងបន្ធូរដង្ហើម។ ពូសុខញញឹមស្ញេញដាក់ខ្ញុំ គាត់ឱនខ្ទប់ពោះដូចជាមានអាការៈធ្វើទុក្ខអ្វីម្យ៉ាងក្នុងខ្លួន។

«សុំទោសក្មួយ! ម្ជូរស្វាយពីថ្ងៃដូចជាធ្វើទុក្ខពូមិនស្រួលសោះ។ ពូសុំទៅព្រៃមួយភ្លែតណា។»

ពូសុខស្ទុះវឹងប្រញាប់ប្រញាល់ទៅគុម្ពោតព្រៃដែលនៅមិនឆ្ងាយពីកង់បី។ 

ខ្ញុំអរស្ទើរហោះ។ អម្បាញ់មិញនេះបុកពោះស្ទើរធ្លាយទៅហើយ។  ខ្ញុំប្រឹងសម្រួលដង្ហើមឱ្យត្រលប់មកធម្មតាវិញ រួចប្រញាប់ហៅព្រលឹងបួនដប់ឱ្យវិលចូលខ្លួន។

*****

វគ្គ៖ ប្រយ័ត្នមនុស្សក្បែរខ្លួន

ម៉ោងជាងដប់យប់ ខ្ញុំមកដល់ផ្ទះ។ ហុចលុយឱ្យពូកង់បីរួច ខ្ញុំប្រញាប់ដើរចូលក្នុង។ ជាធម្មតាម៉ោងថ្មើរនេះ មិនសូវជាស្ងាត់ទេ ម៉ូតូ ឡាន អីបើកកាត់ហ្នឹងច្រើនតើ។ ប្លែកតែយប់នេះមិនដឹងជាម៉េចស្ងាត់ឱ្យឈឹង។ សូរស្បែកជើងកែងចោតខ្ញុំលាន់ ទឹប ទឹប ញាប់រន្ថាន់។ មិនឱ្យញាប់យ៉ាងម៉េច មនុស្សកំពុងខ្លាចខ្មោចផង។ 

ចូលក្នុងបន្ទប់ភ្លាម ខ្ញុំទម្លាក់ខ្លួនទៅលើពូកមួយទំហឹង។ មានអារម្មណ៍ថាត្របកភ្នែកទាំងគូនេះធ្ងន់ណាស់។ មិនអាចទ្រាំទ្របានទេ សុំគេងហើយ។ សុំទោសខ្លួនឯងផងដែលមិនបានងូតទឹក។ គ្មានកម្លាំងងើបទៅបន្ទប់ទឹកទេ។ ចាំព្រឹកស្អែកចាំងូតសងឱ្យវិញ។ ខោអាវក៏មិនបានប្តូរដែរ ល្វើយណាស់។ ក្លិនផ្អូមជាប់ខ្លួនតិចៗមិនជាបញ្ហា! គេងក្នុងបន្ទប់ម្នាក់ឯងសោះ អ្នកណាទៅខ្វល់! តែគេងលក់ទៅលែងដឹងក្លិនហើយ។ 

សំឡេងទូរស័ព្ទរោទិ៍ឡើង! 

«ស្លាប់ទៅជាខ្មោចអសោចទៅហើយ…!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ដឹងខ្លួន ប្រញាប់យកដៃចុចសំឡេងស្ងាត់កុំឱ្យឮបទនេះទៀត។ ចាំបានថា ខ្ញុំដូចជាដាក់បទ Liu Xing ជាបទរោទិ៍ទេ ចុះអ្នកណាចង្រៃមកប្តូរដាក់បទនេះវិញ។ ពាក់កណ្តាលអាធ្រាត្រមកស្តាប់បទចឹងៗ ព្រឺសម្បុរតិចអី។ 

«ម៉ោងជាង១យប់ អ្នកណាមានការអីទៀត?»

ខ្ញុំរអ៊ូបណ្តើរមើលអេក្រង់ទូរស័ព្ទបណ្តើរ។

«អេ! លេខការ៉េ៤ដូចប្រហែលៗ។ ទេ! មិនមែនប្រហែលទេ នេះគឺលេខដែលខ្ញុំទិញឱ្យភារុណកាលពីជាងពីរឆ្នាំមុនតើ។ តែខ្ញុំចាំបានថា ភារុណបានបោះស៊ីមនោះចូលក្នុងទឹកទន្លេហើយ»។ ខ្ញុំឆ្ងល់ជាខ្លាំងទាំងមាត់ស្ងាបមិនឈប់។

«អាឡូ! ជម្រាបសួរ!» 

ស្ងាត់ច្រៀប! គ្មានអ្នកណាឆ្លើយតបសោះ។ ខ្ញុំនិយាយអាឡូៗពីរបីដងទៀតនៅតែគ្មានអ្នកឆ្លើយ។ កំពុងងងុយខ្លាំងផង ខ្ញុំក៏បិទទូរស័ព្ទហើយបោះវាទៅឆ្ងាយពីខ្លួនបន្តិច រកគេងបន្ត។ គ្រាន់តែបិទភ្នែកភ្លាម ទូរស័ព្ទក៏ចាប់រោទិ៍ម្តងទៀត។ ខ្ញុំមើលទៅអេក្រង់ឃើញលេខការ៉េ៤ដដែលកំពុងហៅមក។ និយាយពីថាក្នាញ់នោះក្នាញ់ តែនៅតែចុចទទួល។ 

«អាឡូ! ជម្រាបសួរ!»

ស្ងាត់ច្រៀបទៀតហើយ! ក្តៅពេក ខ្ញុំងើបអង្គុយនិយាយកុំឱ្យចាញ់ចិត្តម្នាក់ហ្នឹង។ 

«បើនៅតែមិនព្រមហើបមាត់និយាយទេ ខ្ញុំ Block លេខហ្នឹងចោលហើយ។ យី! ពាក់កណ្តាលអាធ្រាត្រដើររំខានគេផ្តេសផ្តាស ក្តៅតើ!» ខ្ញុំនិយាយដាក់ទាំងមួរម៉ៅ។ 

បម្រុងនឹងចុចបិទ ស្រាប់តែ…

«ធារី!» ​

សំឡេងបុរសម្នាក់ឆ្លើយតបខ្ញុំ! គេហៅឈ្មោះខ្ញុំទាំងសំឡេងញ័រៗ។ ខ្ញុំភាំងបន្តិច។ 

«អ្នកណា? អ្នកណានិយាយហ្នឹង?» ខ្ញុំតប!

«ធារី! ធារីជួយខ្ញុំផង!» 

«ជួយ? អ្នកណាកើតអី? ហើយនៅទីណា?»

«ជួយ! ជួយខ្ញុំផង! ខ្ញុំនៅខាងក្រៅបន្ទប់ធារី! ជួយផង»

ខ្ញុំស្រឡាំងកាំងពេលឮគេថាគេនៅខាងក្រៅបន្ទប់ខ្ញុំ។

«លោកកើតអី? លោកៗ!»

ស្ងាត់ឈឹង! ខ្ញុំមើលទូរស័ព្ទស្រាប់តែភ័យបុកពោះ។ វាដាក់ថា miss called។ ទេ! អម្បាញ់មិញខ្ញុំចាំច្បាស់ណាស់ថាបានចុចទទួលរួចហើយ ម៉េចក៏អាចជា miss called កើត? ចុះបុរសម្នាក់ដែលហៅឱ្យខ្ញុំជួយនោះយ៉ាងម៉េចវិញ? បេះដូងខ្ញុំចាប់ផ្តើមបុកញាប់ខ្លាំងឡើង  ឯដៃទាំងពីរស្រវាទាញភួយមកដណ្តប់ខ្លួនជិត។ 

ភ្លាមនោះសំឡេងគោះទ្វារបន្លឺឡើង! ដំបូងសូរគោះឮតិចៗទេ តែក្រោយមកលាន់ខ្លាំងឡើងៗ។ ខ្ញុំមិនហ៊ានទៅឈរមើលក្បែរមាត់ទ្វារឡើយ។ មកគោះទ្វារយប់ថ្មើរនេះទៅហើយ មិនអាចជាមនុស្សល្អទេ។

សំឡេងគោះទ្វារលាន់កាន់តែខ្លាំង ទ្រាំមិនបាន ខ្ញុំក៏ស្រែកសួរទាំងភ័យខ្លាច។ 

«អ្នកណា? អ្នកណាគោះទ្វារហ្នឹង?»

«ធារី! ធារីជួយខ្ញុំផង។»

ខ្ញុំស្លុតស្មារតីឮសំឡេងនោះម្តងទៀត។ នេះគឺជាសំឡេងបុរសម្នាក់ដែលទើបនិយាយទូរស័ព្ទជាមួយខ្ញុំទេតើ! គេនិយាយឃ្លាដដែលទៀត។ ខ្ញុំទន់ខ្លួនអស់ហើយ ភ័យនឹងសំឡេងនោះពេក។ គេប្រហែលមិនមែនជាមនុស្សទេ គេជាខ្មោច។ 

សំឡេងគោះទ្វារលាន់ខ្លាំងឡើង។ អត់ទេ! មិនមែនសំឡេងគោះទ្វារទេ តែជាសំឡេងបុកទម្លុះទ្វារ។ ខ្លួនខ្ញុំញ័រចំប្រប់ ដៃជើងស្ពឹកកម្រើកលែងចង់បាន។ ក្នុងចិត្តគិតឃើញតែ ចុះបើគេទម្លុះទ្វារចូលមកបាន តើគេនឹងធ្វើអ្វី? គិតមិនទាំងបានចប់ផង…

«គ្រាំង!»

ទ្វារដួលមកក្នុងបន្ទប់។ បុរសម្នាក់កំពុងដើរពីលើទ្វារនោះទាំងរញីររញ័រសំដៅមក។ ខ្ញុំចង់ស្រែកឱ្យគេជួយណាស់តែមិនដឹងយ៉ាងម៉េចបំពង់កនេះស្រាប់តែជាប់គាំងស្រែកមិនចេញសោះ។ 

គេនៅតែបន្តដើរចូលមកជាមួយនឹងសម្រឹបជើងតិចៗ ដំណាលគ្នានឹងស្នូរបេះដូងខ្ញុំដែលលោតចង់ផ្ទុះមកក្រៅ។ ខ្ញុំឃ្លុំភួយជិត មិនដឹងថាគេដើរមកដល់ក្បែរឬក៏នៅទេ។ ព្រះអើយ! មានអារម្មណ៍ថាភួយរបស់ខ្ញុំកំពុងត្រូវបាននរណាម្នាក់ទាញចុះក្រោមហើយ។ ខ្ញុំប្រញាប់អង្កុញជើងឡើងលើ។ ដង្ហើមដកលែងចង់ដល់គ្នាហើយ។ គុណពុក គុណម៉ែ ជួយកូនផង! 

គេទាញភួយចេញពីខ្លួនខ្ញុំអស់។ ខ្ញុំយកដៃខ្ទប់ភ្នែក យំសស្រាក់។

«កុំ! កុំធ្វើបាបខ្ញុំ! កុំ!»

«ធារីជួយខ្ញុំផង! ជួយខ្ញុំផង!»

គេនៅតែនិយាយឃ្លានេះឡើង។ បើទោះជាខ្ញុំកំពុងយំខ្លាំងយ៉ាងណា ខ្ញុំនៅតែស្តាប់ដឹងថា សូរសៀងដែលគេនិយាយមកពិតជាគួរឱ្យអាណិតណាស់ មិនគួរឱ្យខ្លាចសោះ។ ខ្ញុំបន្លំបើកភ្នែកតិចៗ បើទោះជានៅភ័យបុកពោះស្ទើរធ្លាយក៏ដោយ។ 

ព្រះអើយ! ចុះអ្នកណាបើកភ្លើងតាំងពីពេលណា? ភ្លើងភ្លឺក្រឡែតធ្វើឱ្យខ្ញុំមើលឃើញរូបរាងគេច្បាស់ចែស។ គេឈរនៅចុងគ្រែ។ រូបរាងគេពោរពេញដោយរងើកភ្លើងឆេះខ្លោចមើលមិនស្គាល់ថានរណាទេ។ តែខ្ញុំហាក់ចាប់អារម្មណ៍នឹងរបស់ម្យ៉ាង នោះគឺនាឡិកានៅលើដៃគេដូចគ្នាបេះបិទនឹងនាឡិកាដែលខ្ញុំធ្លាប់ទិញឱ្យភារុណកាលពី២ឆ្នាំមុន។ 

ខ្ញុំដកដៃទាំងពីរចេញពីភ្នែក ហើយប្រឹងសម្លឹងទៅនាឡិកា។ នាឡិកាធ្លាក់ចេញពីដៃគេដំណាលនឹងរាងកាយទាំងមូលដែលកំពុងជ្រុះធ្លាក់រោយលើការ៉ូ។ ខ្ញុំប្រឹងសម្លឹងមិនដាក់ភ្នែក រហូតដល់រូបរាងបុរសម្នាក់នោះរលាយអស់ពីមុខខ្ញុំ។ សំឡេងល្ហៀងៗចុងក្រោយរបស់គេ «ធារីជួយខ្ញុំផង» នៅតែដក់ជាប់ក្នុងត្រចៀកខ្ញុំ។

«រ៉ឹងៗៗៗៗ»

សំឡេងនាឡិការោទិ៍ចង់បែកបន្ទប់។ ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតដូចគេកន្រ្តាក់ បែកញើសជោកខ្លួន ដង្ហើមដកញាប់ៗស្ទើរផុត។ រាងកាយរកកម្លាំងបន្តិចគ្មាន។ ព្រះអើយ! ខ្ញុំយល់សប្តិសោះ។ តែម៉េចក៏ដូចជាការពិតម្ល៉េះ?

មិនអស់ចិត្តខ្ញុំប្រញាប់យកទូរស័ព្ទមកឆែកមើល។ អ្ហាក! លេខការ៉េ៤ពិតជាបានខលមកខ្ញុំមែនតើកាលពីយប់មិញ។ ដង្ហើមដែលទើបដកបានយឺតបន្តិចក៏ប្រែជាញាប់វិញភ្លាម។ ខ្ញុំខំទប់ចិត្តឆែកមើល Miss   Called។ ធូរទ្រូងវិញបន្តិចដោយមិនបានឃើញលេខការ៉េ៤នៅក្នុង Miss Called នោះ។ ខ្ញុំគិតឡើងវិញ។ ការពិតលេខនោះខលមកខ្ញុំតែម្តងទេ។ អាលើកទី២នោះ ខ្ញុំយល់សប្តិសោះ។ ពុទ្ធោអើយ! ឱ្យតែយល់សប្តិម៉ាកៗហ្នឹងទៀត មិនរស់ទេ។ 

ខ្ញុំចុះពីលើគ្រែ ទាំងមិនបានរៀបចាំទុកដាក់ខ្នើយភួយ។ ដើរបានពីរបីជំហាន ជើងខ្ញុំក៏ជាន់របស់ម្យ៉ាង។ ខ្ញុំដកជើងចេញ។

«ហ្អាស៎!» ខ្ញុំស្រែកឡើង។

វាគឺជានាឡិកាដៃដែលធ្លាក់ចេញពីដៃបុរសដែលត្រូវរងើកភ្លើងឆេះរលេះរលួយនោះ។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមចង់គាំងទៀតហើយ យ៉ាងម៉េចអ៊ីចេះ? ភ្លាមនោះក៏នឹកឃើញថា កាលពី២ឆ្នាំមុន ខ្ញុំបានទិញនាឡិកានេះចំនួន២។ មួយឱ្យភារុណ និងមួយទៀតជូនលោកប៉ា។ ប្រហែលជាលោកប៉ាចូលមកយកសៀវភៅហើយជ្រុះនាឡិកានៅទីនេះដោយមិនដឹងខ្លួន។ គិតដល់នេះ ដង្ហើមខ្ញុំធូរវិញបន្តិច។ ខ្ញុំរើសនាឡិកាដាក់លើតុ រួចដើរទៅបន្ទប់ទឹក។ រៀបចំខ្លួនរួច ក៏ចេញទៅធ្វើការ។

គ្រាន់តែបើកទ្វារបន្ទប់ចេញក្រៅ ខ្ញុំឮមីងនីនិងមីងនួនដែលជាអ្នកជិតខាង និយាយគ្នារង៉ូវៗ។ 

«អ្នកនួន! ចុះយប់មិញអ្នកណាកណ្តាលអាធាត្រហើយមកគោះទ្វារបន្ទប់អ្នកហ្នឹង? គោះមួយទំហឹង ថ្លង់ខ្ញុំដេកមិនបានសោះ។» មីងនីនិយាយទៅមីងនួន។

«មិនមែនគោះទ្វារបន្ទប់ខ្ញុំទេ។ បែបបន្ទប់ក្មួយធារីទេដឹង? ខ្ញុំក៏ថ្លង់ដែរ! គោះនោះគោះ រកអ្នកណាដេកពួនមិនកើត។» មីងនួនតប។ 

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមដូចចង់បុកពោះ។ ស្អីអ៊ីចេះ? ចឹងយប់មិញមានអ្នកគោះទ្វារបន្ទប់ខ្ញុំមែន?

ចុះដល់ជាន់ផ្ទាល់ដី ពូសន្តិសុខក៏ហុចដៃប្រគល់សោម៉ូតូឱ្យខ្ញុំ។ គាត់មិនប្រាប់ក៏ខ្ញុំដឹងដែរថាប្រាកដជាភារុណយកម៉ូតូខ្ញុំទៅប៉ះ ហើយជិះយកមកឱ្យតាំងពីព្រលឹមម្ល៉េះ។ ខ្ញុំទទួលសោហើយដើរទៅយកម៉ូតូ។ ដើរដល់ម៉ូតូ ខ្ញុំឃើញក្រដាសតូចមួយបិទនៅកែប។ 

«ល្ងាចនេះ ចេញពីធ្វើការ ខ្ញុំអញ្ជើញធារីញ៉ាំអាហារពេលល្ងាច!» ខ្ញុំអានសារនេះចប់ទាំងមិនសូវសប្បាយចិត្ត។ បានជាកាត់ចិត្តពីគេបានហើយ មិនចង់ទៅស្និទ្ធស្នាលនិងគេទៀតទេ។ ម្យ៉ាងមិនចង់ធ្វើរឿងខុសឆ្គងចំពោះវុធទៀតឡើយ។ ខ្ញុំព្យាយាមរកនឹកមូលហេតុបដិសេធគេ។ ពេលនោះ សំឡេងសារទូរស័ព្ទលោត ទឺត ទឺត ឡើង។ ខ្ញុំក្តៅឆេវមួយរំពេច។

មានភាគបន្ត…