​ខណៈ​ពេល​ដែល​ដឹងថាខ្លួនឯងនៅមាន​ការដកដង្ហើម​យ៉ាងលំបាក ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំកំពុងប្រឈមនឹង បិសាច។

កាលប៉ុន្មាន​ថ្ងៃមុន អ្នកនិពន្ធជរាដ៏ល្បីម្នាក់នៅជាយក្រុង…

កវីចាស់ លោកតា គ្រួច ហោបានបាត់មុខជាយូរ។ ក្រោយមកគាត់ប្រកាសស្នងតំណែងនិងវិជ្ជាសរសេររឿងខ្មោច ឱ្យអ្នកនិពន្ធជំនាន់ក្រោយដែលមាន​និស្ស័យ។ ខ្ញុំបានទៅតែម្នាក់ឯង ព្រោះក្លាយជាអ្នកនិពន្ធល្បីដូចគាត់ មិនមែន​អ្នកណាក៏អាចធ្វើបានទេ។ គាត់នៅខេត្តពោធិសាត់។ តំបន់វាលវែងចូលជ្រៅទៅក្នុងប្រមាណជា៣០គីឡូជាង ខ្ញុំបានរុកទៅដល់កូនផ្ទះប្រួកប្រាកមួយពេញដោយគំនរសំរាម​សៀវភៅ កខ្វក់ ក្លិន ហើយអារម្មណ៍សង្ស័យណាស់។ មិនស្មានថាគាត់ចំណាស់នេះ អាចរស់នៅឯកាតែម្នាក់ឯង។

កុមារភាពចម្លែក…

នឹកឃើញពីខ្ញុំនៅក្មេង ខ្ញុំតែងមានការភ័យខ្លាចម្នាក់ឯងស្ងាត់ៗ មិនហ៊ានប្រាប់អ្នកណាទាំងអស់ព្រោះតែងយកការពិតនៃភាពភ័យខ្លាចនេះមកលេងសើចចំអកចំអន់ខ្ញុំ។ ការភ័យខ្លាចជាសម្ងាត់ រឹតតែមានទំហំធំឡើងៗ រហូតដល់ពេញវ័យ​ ខ្ញុំ​ក៏​គិត​ថា ​ខ្ញុំ​មាន​ជំងឺ​វិកលចរិត​ជា​យូរ​មក​ហើយ គ្រាន់តែមិនសារភាពនឹងមិនមាន​អ្នកណាដឹង។

អន្តេវាសិកដ្ឋានខ្មោច….

ខ្ញុំផ្លាស់មករៀននៅសាកលវិទ្យាល័យខេត្ត។ បន្ទប់នោះ មានខ្មោច។ ៦ឆ្នាំមុនមានអ្នកគ្រូម្នាក់ត្រូវគេសម្លាប់ តែនាយកបានធ្វើដូចជាអ្នកគ្រូក្មេងសម្លាប់ខ្លួនគាត់។ នៅពេលដែលខ្ញុំមកស្នាក់នៅដំបូង ក៏មាន​អារម្មណ៍ដឹងថាទីនេះមានអ្វីមិនប្រក្រតីទៅហើយ។

យប់ដំបូងខ្ញុំឃើញគាត់អង្គុយយំចុងជើង។ អ្នកគ្រូវិល័យវ័យ២២ឆ្នាំ ត្រូវគេរំលោភសម្លាប់ហើយបិទរឿង។ ខ្លះថា ជាទង្វើនាយក​ខ្លះថាកូនប្រុសគាត់ធ្វើ ។ ខ្ញុំស្រែកហើយរត់ចេញ។ ម្តងជាពីរដង ខ្ញុំឃើញខ្មោចដដែលៗដូចជាតភាគក្នុងកុន។ ពុកនិងម៉ែ អ្នកភូមិ ប្រាប់ពេទ្យ​ថា ខ្ញុំមាន​ជំងឺផ្លូវចិត្ត។ ហេតុអ្វី? ដោយសារតែមនុស្សទាំងនោះដែលមិនទាន់មានបទពិសោធន៍ជាមួយរឿងទាំងនេះ ឬមិនជឿថាមានអរូបី ឬមានប្រតិកម្មធម្មជាតិ។

ព្យាបាលវិកល៣អាទិត្យ…

មានសាស្ត្រាចារ្យជនជាតិបារាំងមួយរូប ដែលចេះខ្មែរច្បាស់ទាំងនិយាយនិងសរសេរធ្វើការចេញចូលមណ្ឌលនោះ។ គាត់ទាំងនៅកំលោះនិងស្រស់សង្ហាហើយជាមនុស្ស​​ស្មោះត្រង់។ ខ្ញុំដឹងល្បិចថា ត្រូវចាកចេញមណ្ឌលចង្រៃនេះ​ដោយវិធីរៀបការ។ ខ្ញុំបានសរសេរពាក្យពេចន៍រំជួលចិត្ត​ជាច្រើន រួចចោលវាតាមបង្អួច។ ដែលគាត់នោះដើរកាត់។ ជនជាតិបារាំងពិតជាបានរើសយកទៅអានមែន។ ត្រឹមពេល​មួយសប្តាហ៍ខ្ញុំពិតជាទទួលបានការអាណិតជ្រាលជ្រៅពីបុរសម្នាក់នេះតាមគម្រោងការ។

សម្រាប់ការចោទថា យើងជាមនុស្សឆ្កួត ពួកគេ​មានហេតុផលវិទ្យាសាស្ត្រសម្រាប់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។ ឯខ្ញុំ វាជារបកគំហើញស្ថិតនៅក្នុងជីវិតនិងជំនឿរបស់ខ្ញុំ ព្រោះខ្ញុំទទួលបានព័ស្តុតាងថា ជំនឿអរូបីទាំងនេះពិតជាមានមែន។

ហេតុផលមួយទៀតហេតុអ្វីបានជាមនុស្សជាច្រើន​ក្លាយជាអ្នកមាន​ជំងឺចិត្ត​ដោយគ្រាន់តែមើលឃើញឬស្តាប់ឮខុសគេ? ទេ! តាមខ្ញុំមើលអ្នកផ្សេងៗនៅទីនេះ គឺដោយសារតែប្រតិកម្មធម្មជាតិរបស់មនុស្សយើង ងាយ គិតថាខ្លួឯងខុសពីគេ​គឺឆ្កួត ដោយ​មិនចង់ឈោងដៃរកជំនួយ មិនចង់និយាយជាមួយនរណាម្នាក់ សុខចិត្ត​ឃ្លាតពីគេឯង ព្រោះតែពួកគេខ្លាចថា អ្នកដទៃសើចចំអក វាយតម្លៃ ឬយល់ឃើញ អ្វីអវិជ្ជមានលើយើង ហើយប្រតិកម្មរបស់ពួកគេបានធ្វើឱ្យយើងឈឺ។

ទីនេះ ពិភពលោកនេះជាអន្ទាក់ដ៏អាក្រក់មួយ។ ខ្ញុំមិនព្រមទេ!

មិនយូរឡើយ ខ្ញុំក្លែងជាសះស្បើយមិននិយាយអំពីខ្មោចឬវិញ្ញាណទៀត រួចបារាំងបានចូលស្តីដណ្តឹងខ្ញុំជាភរិយាពេញច្បាប់។

ក្លាយជាអ្នកនិពន្ធរឿងខ្មោច…

សរសេរសៀវភៅ! នេះជាវិធីដែលខ្ញុំអាចសរសេរប្រាប់ពិភពលោកនេះ ទាក់ទងនឹងអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងចួបប្រទះ។ គេគិតថា នេះគ្រាន់តែជាបទនិពន្ធ គ្មានអ្នកណាជឿថានោះជាពិសោធន៍ពិតរបស់ខ្ញុំទេ។ រហូតមកដល់ចំណុចនេះ ​ខ្ញុំ​អាច​និយាយ​ដោយ​គ្មាន​ការ​សង្ស័យ​ថា អារក្ស ខ្មោច អរូប​វិញាណ ​មាន​ពិត ដែល​ខ្លះមាន​ប្រាថ្នា​ចាប់​មនុស្សទៅធ្វើជាជើងកបចាំទីកន្លែងស្លាប់ជំនួស  ហើយខ្លះតាម​យាយីយើង ​​ក្នុង​លក្ខណៈ​ឃោរឃៅ និង​គួរឱ្យ​រន្ធត់ដើម្បីល្បងនឹងព្រះ។

បាលីទៀន៥…

ពេលខ្ញុំមាន​ផ្ទៃ៣ខែ ម្តាយខ្ញុំបាននាំខ្ញុំទៅចួបព្រះសង្ឃល្បីមួយអង្គ។

ចេញពីវត្តមកអាចារ្យម្នាក់បានឱ្យបាលីមួយឃ្លាមកទន្ទេញ ហើយឱ្យខ្ញុំអុជទៀនប្រាំដើម ជុំវិញខ្លួនពេលណាមានអារម្មណ៍អត់ស្រួល។

នៅពេលកូនបាន៧ខែក្នុងផ្ទៃ ស្វាមីបាននាំខ្ញុំមកស្រុកបារាំង។ យប់មួយ អ្វីម្យ៉ាងបានដាស់ខ្ញុំឡើងពីដំណេក។ ខ្ញុំងាកមកមិនឃើញស្វាមីទេតែត្រចៀកនេះ អាចឮសំឡេងគាត់ខ្សឹបខ្សៀវតាមខ្យល់ ក៏មិនដឹងវាមកពីប្រភពណា?

ខ្ញុំបានចេញមកអង្គុយ​នៅលើសាឡុងក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវរបស់យើងហើយរកមិនឃើញគាត់ដដែល។  បន្ទប់គេងនិងផ្ទះទាំងមូលរបស់យើងឥឡូវនេះ គ្រប់កន្លែងត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរទៅជាត្រជាក់ទាំងស្រុង ដូចគ្មានម៉ាស៊ីនកំដៅ។

ខ្ញុំហៅប្តីគឺបង សាន  San Simón តែមិនមាន​ការឆ្លើយតប។ ខ្ញុំមិនអាចដោះស្រាយនឹងសុបិនភ្នែកស្រស់នេះបានទេ  បន្តិចម្តងៗចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថាមិនមានសុវត្ថិភាព ដូចជា អ្នកណាម្នាក់នឹង​មកសម្លាប់ខ្ញុំនិងទារកក្នុងផ្ទៃទាំងពេលនេះជឿថា ជាសុបិនផ្នែក​មួយក្នុងការគេងរបស់ខ្ញុំ ឬអ្វីមួយជារឿងគួរឱ្យអស់សំណើចសម្រាប់អ្នកស្តាប់តែជាមហន្តរាយផ្ទាល់នៃខ្ញុំ។

ខ្ញុំបានក្រោកចេញសាឡុងខណៈសីតុណ្ហភាពពិតជាត្រជាក់សែនត្រជាក់។ គ្រប់យ៉ាង​ហាក់ដូចជាមានអ្វីមួយដែលគួរឱ្យរន្ធត់កំពុងតែនឹងគំរាមកំហែងបណ្តើរៗមកលើខ្ញុំ។

ខ្ញុំពិតជាមិនអាចពន្យល់អារម្មណ៍នេះបានទេ។ អារម្មណ៍ថា ដូចជាមនុស្ស​រូបអាក្រក់អាក្រីលាក់ខ្លួននៅក្រោមភួយរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបារម្ភថាខ្ញុំវង្វេងស្មារតី។

ខ្ញុំបានអុចទៀន៥ឡើងភ្លាមៗ និងសូត្របាលី។

ឮហើយ!

មានអារម្មណ៍ឮប្តីខ្ញុំនិយាយនឹងអ្នកណាម្នាក់ នាចុងម្ខាងទៀតនៃផ្ទះ។ ពួកគេ​ហាក់ដូចជាមិនផ្តោតលើវត្តមាន​ខ្ញុំទេ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំជាអ្នកដើរទៅរកពួកគេ។

បន្ទាប់​មក​ខ្ញុំ​​ស្វាមីរបស់​ខ្ញុំរឹតច្បាស់ឡើងៗ។ គាត់និយាយ​​ជា​ភាសា​អេស្ប៉ាញ។ ខ្ញុំស្តាប់មិនបានព្រោះមិនចេះ។ ពីចម្ងាយខ្ញុំឃើញពួកគេឱបគ្នា ខ្នងប្តីខ្ញុំនិងស្រីម្នាក់ទៀត។

ខ្ញុំត្រូវការពេលវេលាដើម្បីសន្សំចិត្ត​ទប់ទល់ក្តីរន្ធត់។ មិនថាសុបិនឬអ្វី គេបានក្បត់ខ្ញុំ? បាលីនេះជួយឱ្យខ្ញុំដឹងការពិត?

សូរទូរស័ព្ទ!

ខ្ញុំបានបកក្រោយជូតទឹកភ្នែកនិងលើកមកស្តាប់…ជាសំឡេងប្តីខ្ញុំ!

«អូនសម្លាញ់ បងចេញមកទិញអាគុយ គេប្រកាសថាដាច់ភ្លើងមួយម៉ោងទៀត!»

ប្តីរបស់ខ្ញុំបានទូរស័ព្ទមក?

មិនមាត់ទេ ពីបន្ទប់នេះខ្ញុំអើតទៅមើលប្តីខ្ញុំនៅក្រៅ។ គេមិនបានកាន់ហ្វូនទេ ឱបតែស្រីកំណាន់។ ខ្ញុំឱបក្បាល និងដឹងថា កំពុងតែបាត់បង់ខ្លួនឯងដោយសារជំងឺផ្លូវចិត្តពិតមែន។ ប្តីលើខ្សែទូរស័ព្ទនិងមួយនៅក្រៅ មួយណាពិតទៅ?

ណាកា?

សំលេងលាន់មកពីខាងលើ។ ប្តីខ្ញុំមួយទៀត…គាត់កំពុងបើកបង្អួចកញ្ចក់ឱនមកហៅឈ្មោះខ្ញុំក្នុងឈុតគេង?

ព្រះ!!!

ខ្ញុំដកថយមកក្នុងវិញ ។ អំពូលភ្លើងនៅលើពិដានបានផ្ទុះខូច ម្តងមួយៗ បន្សល់នៅតែពន្លឺទៀនទាំង៥ប្រភព។

ខ្ញុំរន្ធត់ ថយផ្អែកតុបាយ ទាំងប្រាណបែកញើសជោក។

បង្គោលដែកធ្ងន់ៗ ដែលឆ្លាក់ក្បាច់រ៉ូម៉ាំងនិងដែលធ្លាប់តែព្យួរតែកតោក នៅតាមសាលធំៗនាដងផ្លូវ ស្រាប់តែរំជួលនៅខាងក្រៅផ្ទះដោយ​យោលយោគពីម្ខាងទៅម្ខាងទៀត…ប៉ុន្តែ ព្រះអើយ! បង្គោលនោះធំ និងធ្ងន់ណាស់ តើខ្យល់អីបោកវាឱ្យរេបាន?

ខ្ញុំខំគោះខ្លួនឯង ក្តិចខ្លួនឯងឱ្យភ្ញាក់ឡើង ហើយពេលដែលគ្រប់យ៉ាងមិនព្រមរលាយវិញសោះ ខ្ញុំបានស្រែកខ្លាំងថា៖

«ឈប់ទៅៗៗៗៗ»

ខ្ញុំស្ទើរតែចាប់ផ្តើមយំព្រោះអំពូលខូចអស់ហើយ  ខ្ញុំមានតែប្រញាប់ទៅច្បាមចាប់យកទៀនមួយមកកាន់ហើយឈានរកឡើងជណ្តើរទៅលើវិញគិតថា ខាងក្រោមនេះអាចជារូបភាពបញ្ឆោត សង្ឃឹមថា ប្តីខ្ញុំកំពុងគេងនៅលើគ្រែ។

អ្នកណាសម្លាប់គាត់?

ទីបំផុត​ខ្ញុំបាន​ទន់ជើងសន្លប់ព្រោះនៅលើគ្រែគឺប្តីខ្ញុំបានស្លាប់ទាំងបើកភ្នែកនិងស្ថិតក្នុងថ្លុកឈាម។ កាំបិតមួយ​ដោយលើទ្រូងគាត់។

ក្រោយពេលប្តីខ្ញុំ​ស្លាប់បាន​៩​ថ្ងៃ​ ទើបខ្ញុំចេញពីបន្ទប់ Coma ។

ទាំងមានផ្ទៃពោះ ខ្ញុំត្រូវបានគេយកទៅបន្ទប់ស្នាក់ដោយឡែកមួយដែល ខ្ញុំជឿថា គេទុកបង្ខាំងសម្រាប់ព្យាបាលមនុស្ស​សរសៃប្រសាទនៅស្រុកខ្មែរវិញ។

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បំបែកចេញពីមនុស្ស​គ្រប់គ្នា​ដែលខ្ញុំស្រលាញ់ លើកនេះ ខ្ញុំ​មិនជូរចត់ពេកទេ យ៉ាងហោចណាស់ខ្ញុំមាន​ទារកក្នុងផ្ទៃ។

​តែច្រើនថ្ងៃកន្លងផុត​ទៅ ម្តាយខ្ញុំ​ក៏​មិន​ដែលឃើញមក​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​​ខ្ញុំ​ម្តងណាសោះ។ ខ្ញុំចង់សួរនាំគាត់អំពីឃាតករដែលធ្វើឃាតស្វាមីខ្ញុំ  ខ្ញុំ​មិន​ឃើញនរណាមកសោះ។ រឿងនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រែកយំម្នាក់ឯង។

មិនយូរប៉ុន្មាន ខ្ញុំត្រូវបានគេមកសួរសុខទុក្ខមែន។​ ដោយអំណរ ខ្ញុំខំចេញទៅបន្ទប់រង់ចាំ ប៉ុន្តែមិនមែនអ្នកផ្ទះទេ គឺអាចារ្យដែលបានប្រគល់ទៀន៥និងបាលីមកឱ្យខ្ញុំ។

«ឯណាម្តាយខ្ញុំ?» ខ្ញុំពោលសួរគាត់​។

«ក្មួយចង់ចួបគាត់ធ្វើអ្វី?»

«ខ្ញុំចង់ឱ្យគាត់រកអ្នកស៊ើបថា អ្នកណាសម្លាប់ប្តីខ្ញុំ!»

អាចារ្យបើកភ្នែកមូលសម្លឹងខ្ញុំដោយស្រពោន។

គាត់បើកទូរស័ព្ទឱ្យខ្ញុំមើល។ វីដេអូទីមួយ…ខ្ញុំខ្ទប់មាត់។ ប្តីខ្ញុំកំពុងដេក ឯខ្ញុំបានលើកកាំបិតសស្ងាចនិងវែងស្រួចមួយពីផ្ទះបាយមកចាក់គាត់ច្រឹប!!!

ទេ!

«គឺកូនឯងមាន​បិសាចក្នុងខ្លួន!» អាចារ្យប្រាប់ខ្ញុំដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។

ខ្ញុំក្រោកថយ ពីកៅអីសន្ទនា គាត់ក្រោកមកតាម ហើយពន្យល់ខ្ញុំថា បាលីទៀន៥ គាត់ឱ្យខ្ញុំការពារ តែខ្ញុំមិនបានដុតគ្រប់ពេលទេ ។ ខ្ញុំដុតពេល​ខ្ញុំសម្លាប់ប្តីរួច និងចុះមកប្រុងចាក់ខ្លួនឯងព្រោះចង់យកកូនក្នុងផ្ទៃចេញ។
ហេតុអ្វី? ខ្ញុំជាមនុស្ស​ឆ្កួតមែនទេ?

អាគមក្នុងសៀវភៅឈាម…

ខ្ញុំបានស្រែកសួរគាត់ទាំងកំហឹងព្រោះខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំមិនឆ្កួតឡើយ។

អាចារ្យពន្យល់ប្រាប់ខ្ញុំថា៖

«ប្រហែលចៅបានទទួលយកអាគមណាមួយអំពីអ្នកណាម្នាក់! វាពាក់ព័ន្ធនឹងឈាម! បិសាចនេះត្រូវបានចិញ្ចឹមដោយឈាម វាអាចនឹងនៅក្នុងខ្លួនចៅ ហើយធ្វើទុក្ខចៅឯងជានិច្ច​ ឱ្យសម្លាប់គ្រប់មនុស្សជាទីស្រលាញ់របស់ចៅ ហើយទាល់តែរកអ្នកស្នងបាន ទើបចៅ​ផុតពីវា!»

«កុហក!»

ខ្ញុំលើកកៅអីសំពងគាត់ផូង។ កម្លាំងមកពីណាសម្បើមម្ល៉េះ? ខ្ញុំសំពងគាត់ហើយសំពងទៀតទោះប៉ូលីសស្រីៗ​រត់ចូលមកច្រើនយ៉ាងណាក៏ខ្ញុំមិនឈប់ដែរ។

កម្លាំងខ្ញុំគឺលើកកៅអីស្រាលស្ងើក វាយប្រហារតាអាចារ្យដូចគាត់មានទំហំប៉ុនកណ្តុរប៉ុណ្ណោះសម្រាប់ខ្ញុំ។

«ឈប់ !! ឈប់ណ៎ា ថាឱ្យឈប់!!» ប៉ូលីសស្រីៗភ្ជង់មកហើយ ក៏ខ្ញុំមិនខ្ចីធ្វើដឹង។

ខ្ញុំឮសំឡេងខ្លួនឯងគ្រហឹមហើយព្រមានឮៗថា៖

«ក្មេងស្រីនេះជាទាយាទរបស់អញ! អញជាអ្នកគ្រប់គ្រងវិញាណវា! បាលីកំប៉ិកកំប៉ុកឯងស្មានថាឈ្នះបាន?»

ខ្ញុំនឹកឃើញសំឡេងនេះហើយ ជាសំឡេងអ្នកនិពន្ធរឿងខ្មោចដ៏ល្បី លោកតា គ្រួចហោ។

ឱ! ថ្ងៃដែលខ្ញុំទៅរកគាត់នោះ តាមពិត​គាត់មិនមែនស្នងវិជ្ជាតែងនិពន្ធអ្វីមកឱ្យខ្ញុំទេ គឺគាត់ឱ្យបិសាចមួយនេះមកសណ្ឋិតលើខ្ញុំវិញជំនួសគាត់។

គាត់នៅឯកោព្រោះគាត់បានសម្លាប់មនុស្ស​ដែលគាត់ស្រលាញ់អស់ទៅហើយ? គាត់បានឱ្យសៀវភៅមួយមកខ្ញុំ…ក្នុងនោះសុទ្ធតែឈាម…ខ្ញុំខ្លាចណាស់​តែហួសពេលហើយ។

ពេលវិលមកផ្ទះ ខ្ញុំឃ្លានសរសេរតែរឿងខ្មោច។

ពិតណាស់ខ្ញុំលែងជាខ្ញុំដូចពីមុនទៀតហើយ។

ផូង!

ខ្ញុំរបូតកៅអីពីដៃ!

រាងកាយខ្ញុំផ្កាប់ទៅមុខ…បិសាចធ្ងន់កណ្ឌុកមួយ​បានចាកចេញពីខ្លួនខ្ញុំ។ វាខ្មៅនិងធំ។ វារសាត់ចេញបានដោយគ្មានអ្នកណាឃើញ សល់តែខ្ញុំដែលខំស្ទាបកូនក្នុងពោះ។ បើដឹងអ៊ីចឹង ថ្ងៃនោះខ្ញុំមិនទៅស្នងវិជ្ជាពីតាចាស់កំណាចទេ។

ចប់

មាន​និស្សិតប្រុសមិនសូវចេះមាត់កម្នាក់ មកពីខេត្តប៉ៃលិន ឈ្មោះស្រឡៃ។

ក្នុងវ័យ២០ឆ្នាំ​ស្រឡៃជាកូនអ្នកកូឡា ដ៏សង្ហាម្នាក់ ក៏ជាកូនប្រុសបន្ទាប់ក្នុងចំណោមកូនបីនាក់របស់កុងសែធូធារម្នាក់។

គេជួលផ្ទះតូចមួយក្បែរៗកន្លែងពួកយើងជួលស្នាក់ ។ ចម្លែកជានិច្ច ស្រឡៃ​​មិនទៅណាទេពេលទំនេរ  ពេលសួរទៅ​គេថា គេ​បាន​សំងំអាន​សៀវភៅ។

ពេលស្និទ្ធគ្នាបានបន្តិច ស្រឡៃប្រាប់ខ្ញុំថា រាល់ថ្ងៃសំងំក្នុងបន្ទប់និយាយជាមួយអនាគតប្រពន្ធ។

គេអួតថា នាង​មាន​អាយុ​ប្រហែល ១៨ ឆ្នាំ ហើយ ។ គេញញឹម ពេលនិយាយ នេះបង្ហាញថាស្រឡៃ ពិត​ជា​ស្រលាញ់​នាង​ខ្លាំង​ណាស់។ គេធ្លាប់និយាយរឿងជាច្រើនតមកទៀតអំពីនាង ប្រាប់និស្សិតផ្សេងៗ ដូចជាថា មិនបានទៅកម្សាន្តចុងសប្តាហ៍ជាមួយទេ ជាប់និយាយជាមួយសង្សារឬគូដណ្តឹង ។ល។

មនុស្សជាច្រើនមានអារម្មណ៍ចម្លែកនិងពិបាកជឿ ។ ជាឧទាហរណ៍ ខ្លះគិតថា ស្រឡៃទំនងជាមានវិបត្តិផ្លូវចិត្ត​។

គេអួតថា គេមិនចង់ចេញបាយក្រៅ​ព្រោះនាងអាចធ្វើម្ហូប និងនិយាយលេងយ៉ាងមាន​សុភមង្គលជាមួយគេ។ ព្រឹកខ្លះគេអួតថា​គេនៅជាមួយនាងពេញមួយយប់។

យើងមិនជឿទេ ហើយគិតជានិច្ចថា គេអាចនឹងមាន​ខ្មោចលង លុះដល់រឿងនេះឮដល់ត្រចៀកគេ គេឈប់និយាយរកអ្នកណាៗ។

ពួកយើងរវល់រៀងខ្លួនព្រោះកៀកប្រលងបញ្ចប់ ។  នៅព្រឹកមួយ ស្រឡៃចេញមកដោយទឹកមុខក្រៀមក្រំ ហើយប្រាប់ខ្ញុំថា ឪពុករបស់គាត់ដែលឈឺនៅផ្ទះនឹងស្លាប់។ ប្រុងកំដរជូនគេទៅប៉ៃលិន ស្រាប់តែឮគេពន្លយមកទៀតថា នេះគឺអនាគតប្រពន្ធរបស់គេបានប្រាប់កាលពីនៅជាមួយគ្នាពេលយប់មិញ។

 ពេល​នោះខ្ញុំ​បាន​ចាត់​ទុក​បញ្ហា​នេះថារវើរវាយ ​ដោយ​ព្រងើយ​កន្តើយនឹង​គេ ប៉ុន្តែ​នៅ​ម៉ោង​ប្រហែល ១០ យប់ មាន​តេឡេក្រាម​ក្នុងក្រុមមកថា ឪពុកសិស្សមកពីប៉ៃលិនស្លាប់ គ្រូនាយកអំពាវនាវឱ្យពួកយើងចូលរួមរំលែកទុក្ខ។

ពួកយើងបានធ្វើតាមប្រពៃណី គឺចូលបុណ្យនិងទៅចូលរួមកំដររោង…ហើយប៉ុន្មាន​ខែក្រោយមក រឿងនេះត្រូវបានបំភ្លេចចោល។

មិនយូរប៉ុន្មាន រឿងថ្មីបានកើតមានឡើង ។ កណ្តាលយប់សោះ ស្រឡៃរត់មកប្រាប់ថា ឱ្យគ្រប់គ្នាក្រោកមានរឿងហើយ។  ពួកខ្ញុំខ្លះស្រែកឡូឡាព្រោះងងុយ​ ខ្លះក៏ខឹងមិនមាត់មិនក ស្រាប់តែឡានដប់កង់ធំមួយ បោលមកបំបុកចំកណ្តាលអាគារផ្ទះជួលដោយអ្នកបើកស្រវឹងខ្លាំង។ ចាប់ពីពេលនោះមក ស្រឡៃ បានក្លាយជាប្រធានបទខ្សឹបខ្សៀវ។

គ្រប់គ្នា​ចង់ដឹងថា ​ប្រពន្ធគេជាអ្នកណា? នៅក្នុងបន្ទប់នោះ?

រហូតដល់មាន​បុណ្យផ្កាមួយក្បែរសាលា ខ្ញុំនិងភឿនពីរនាក់ បានអង្គុយជាមួយនិងទាន់អ៊ុំចាស់ស្រុកមួយក្រុម អង្គុយនិយាយគ្នា​ថា ផ្ទះដែលស្រឡៃជួលនៅជាអតីតផ្ទះប្រពន្ធចុងដង្ខៅអ្នកមានធំម្នាក់មុនសម័យ​សង្គមរាស្ត្រនិយម នាងឈ្មោះថាឃុនស្រី។ 

ក្រោយពេលនាង​លង់ទឹក​ស្លាប់ ប្តីបានធ្វើតាម​ដោយឱ្យគេរៀបចំ​ផ្ទះនេះទៅជាបណ្ណាល័យអាន ព្រោះនាងចូលចិត្ត​អានសាស្ត្រនិងគូរគំនូរសិល្បៈ។ តាំងពីមុនប៉ុលពត គ្មានអ្នកណាហ៊ានស្នាក់ទីនេះពេលយប់ទេ ព្រោះមានគេគិតថា​នាងចេញមកអានសៀវភៅទាំងទទឹកខ្លួនជោក។

ពួកយើង​តែងគិតបារម្ភថា ឃុនស្រីលងស្រឡៃ។ ទោះយ៉ាងណាគ្មានអ្នកណាហ៊ាននិយាយអ្វីទាំងអស់។

បន្ទាប់មកការប្រឡងបញ្ចប់បានមកដល់។ មុខវិជ្ជាខ្សោយរបស់ខ្ញុំគឺមានច្រើន ខ្ញុំបារម្ភណាស់។ យប់មួយ ខ្ញុំដាច់ចិត្ត​សាកនិយាយជាមួយស្រឡៃថា គួរ​សួរអនាគត​​ប្រពន្ធ​របស់​គេ​នូវ​វិញ្ញាសាដែលប្រុង​នឹងចេញនោះទៅ។

​គេសប្បាយចិត្ត​ខ្លាំង​ដែលខ្ញុំជឿថា ប្រពន្ធគេអាចដឹងអំពីអនាគតហើយបានយល់ព្រមសួរនាង​ឃុនស្រី នៅយប់មុនពេលប្រឡង។ ដោយអន្ទះសារ ខ្ញុំសច្ចាយប់នោះថា បើមែន ក្រោយប្រឡងខ្ញុំនឹងយករឿងនេះទៅរម្លឹកម្តាយឳពុកគេ​ ឱ្យយកគេទៅស្រោចទឹករំដោះពីខ្មោចវិញ្ញាណ។

នៅពេលព្រឹកឡើងស្រឡៃ ចេញមកមែន ហើយយើងបាននាំគ្នា​សួរយ៉ាងអន្ទះសារនូវអ្វីដែលអនាគត​ប្រពន្ធរបស់គេប្រាប់ទាក់ទងនឹងក្រដាសប្រឡង។

ស្រឡៃ បាននិយាយទាំងក្រៀមក្រំថា

«នាងបានប្រាប់ខ្ញុំ ដឹងទេ?  នាងបាននិយាយថានាងនឹងមិនមកលេងខ្ញុំទៀតទេ!»

ដោយសារការប្រឡងមានសារៈសំខាន់ជាង ដូច្នេះយើងមិនរវល់នឹង​ទុក្ខព្រួយរបស់ស្រឡៃប៉ុន្មានទេ។

យើងចង់ដឹងតែពីវិញ្ញាសា។

ពិតណាស់ នៅពេលប្រលង​វិញ្ញាសាបានចេញ​ដូចគ្នាបេះបិទទៅនឹងអ្វីដែលឃុនស្រីប្រាប់ស្រឡៃ។ ពួកយើងធ្វើបានល្អសឹងគ្រប់ៗគ្នា។

បន្ទាប់ពីការប្រឡង ពួកយើងបានបែកគ្នាត្រលប់ទៅស្រុកសម្រាក។

ខ្ញុំបាននឹកឃើញ ខលទៅប្រាប់ម្តាយឪពុកគេពីរឿងនេះ ពួកគាត់បានប្រាប់មកវិញដោយបារម្ភថា មិនឃើញគេមកផ្ទះវិញទេ។

ពួកគាត់អង្វរខ្ញុំឱ្យត្រលប់ទៅរកគេទាំងយប់។

ខ្ញុំបកមកបាត់ដំបងតាមការស្នើព្រោះបារម្ភអំពីគេដូចគ្នា មិនដឹងហេតុអ្វីបានជាគេមិនទៅផ្ទះវិញបើប្រឡងចប់ទៅហើយ?

មកដល់កាលណា ម៉ោង៨យប់ល្មម។ អ្នកជិតនោះបានប្រាប់យើងថា គេមិនបានចេញមកទេ នៅសំងំក្នុងផ្ទះ។

ខ្ញុំបានគោះទ្វារ និងស្រែកហៅជាបន្តបន្ទាប់ ក៏មិនឃើញគេឆ្លើយ។ ប៉ាម៉ាក់គេក៏បានជិះមកដល់ដែរ។ ដោយទាក់ទងគេមិនបានយើងសម្រេចចិត្ត​ទម្លាយទ្វារចូល។

ពេលនោះយើងឃើញខ្នងគេពីឆ្ងាយ។

ហោចណាស់ក៏…គេនៅមានជីវិត​យើងសប្បាយចិត្ត​បន្តិចវិញ តែគេដូចជាមិនពាក់ព័ន្ធនឹងលោកនេះទេ។ គេមិនរវល់នឹង​អ្នកណាមក ម្តាយគេឱបគេ ខ្លួនគេទទឹកជោកមិនមានប្រតិកម្ម។

ពីមុខគេ គឺជាតុមួយដែលមានសៀវភៅដ៏ធំបើកចំហ។

ទំព័រនោះ គ្មានអ្វីទាំងអស់ មានតែផ្ទៃខ្មៅងងឹត មិនមានរូបភាព មិនមានទាំងអក្សរអ្វី។  ពេលដែលឪពុកគេនិងអ្នកជិតខាង​នាំគ្នា​ចូលមកជួយគ្រាហ៍គេឡើង បំណងថា នឹង​យកទៅប៉ៃលិនវិញ បែរជាខ្លួនស្រឡៃធ្ងន់ដូចជាដុំថ្មធំ មិនអាចកម្រើក។

បានមនុស្សម្នា នាំគ្នាគ្រវីក្បាលថា ហេតុអ្វីបានជាគេធ្ងន់ដូចមាននរណាសណ្ឋិត?

ម្តាយរបស់គេយំយែកនិង អុជធូបស្រែកសុំឱ្យម្ចាស់ទឹកម្ចាស់ដីជួយ។

ទីបំផុតគេក៏បានងាកមកនិយាយដោយទឹកមុខ ទទឹកជោកដូចមនុស្សមុជទឹកភ្លៀងថា ប្រពន្ធគេ ធ្លាក់ទៅក្នុងស្រះ។

ដៃស្រឡៃ គេចង្អុលទៅក្នុងសៀវភៅហើយគេនិយាយថាប្រពន្ធគេធ្លាក់ទៅក្នុងស្រះទឹកជ្រៅគេចង់ចូលទៅជួយនាង។

ចប់

«គេធុញមិនដឹងម៉ាក់ ទើបមិនដែលស្តីរកអាបងម្តង!»

ខ្ញុំងាកសម្លក់ប្អូនស្រីមាត់ច្រើនពូកែថែមល្បោយ។ មិនជួយចូកចែវ ឱ្យបងប្រុសឆាប់បានប្រពន្ធ អាលនឹងចេញពីមុខពីមាត់ម៉ាក់ នៅមកយកជើងរាទឹកទៀត? គិតថានៅអរសប្បាយសុំលុយចាយហើយ?

«កុំមកចេះ!»

ស្តីថាឱ្យប្អូនរួចខ្ញុំដើរទៅក្បែរម៉ាក់ដែលអង្គុយបត់ខោអាវ បន្លប់ឱបគាត់និយាយលួងលោមពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់ ដែលទើបនឹងរៀនរំអួយចេះពីប្អូនស្រីពៅ៖

«ខ្ញុំទៅយកចិត្តម៉ែពុកគេទេតើម៉ាក់!»

«មុខអាឯងនេះទៅនាំបងប្អូនគេផឹក ឡើងដឹងចិត្តថ្លើមមិនដឹងអាជុន! ហ៊ើយ…ម៉ាកៗឯងនេះ បើមិនចោលអាចរិតផឹកស្រវឹងជិះម៉ូតូយប់នេះទេ គ្មានម៉ែឪណាគេលើកកូនស្រីឱ្យឯងនាំគ្រាំទ្រូងទេ! គេខ្លាចកូនគេមេម៉ាយទាំងក្មេងណាស់!»

គាត់មិនត្រឹមតែមិនអាណិតចិត្តថ្លើមកូនប្រុសច្បងដ៏ល្អរបស់គាត់ ដែលមិនចេះខិលខូច លេងល្បែង មានស្រីញីអីផ្តេសផ្តាសនឹងគេ គ្រាន់តែខូចរឿងផឹកបន្តិចនឹងសោះ ក៏ស្តីឱ្យមិនយល់មុខកូនពៅគាត់សូម្បី​បន្តិច​។

«បើខ្ញុំរៀបការរួច ខ្ញុំលែងផឹកកើតហើយម៉ាក់ ម្នាក់នឹងកាចយ៉ាងនេះ គេស្អប់អ្នកផឹក!»

មិនស្មានថានិយាយបែបនេះធ្វើឱ្យគាត់ទន់ចិត្តអាណិតអាសូរ កោតសរសើរដល់កូនប្រុសល្អទាំងរូបទាំងចរិត​ ដឹងអីជេរថែម៖

«ស្បថទៅអាជុន ថាបានប្រពន្ធឯងលែងផឹក!»

ប្អូនស្រីសើចចំអកកាច់ក មើលមកបងប្រុសកម្សត់យ៉ាងនេះ វាធ្វើរួច?

មិនយល់ម៉ាក់ទេ ខំសន្យាយ៉ាងនេះហើយ នៅមិនយល់ចិត្តកូនប្រុស ហើយប្រកែកគ្រប់ពាក្យអ៊ីចឹងកើតទៀត។ ដំបូងឡើយថាចង់រកប្រពន្ធឱ្យ ការឱ្យបាត់ចេញពីមុខពីមាត់គាត់​ ដល់តែគេរកឃើញ ពេញចិត្តកូនស្រីគេម្នាក់ហើយ បែរជាមកលើកហេតុផលគ្រប់បែបយ៉ាងមិនព្រមស្តីដណ្តឹង ចាំមើលតែគេឆក់ម្នាក់ហ្នឹងបាត់ លែងយកប្រពន្ធ នៅជាមួយគាត់មួយជីវិតតែម្តង។

ខ្ញុំអន់ចិត្តនឹងម៉ាក់ ឈប់និយាយឈប់តបគាត់ ហើយក៏ដើរទៅឡើងបេះព្រីងទុំក្រោយផ្ទះថាយកទៅផ្ញើគេ ដើម្បីបានលេសទៅចួប។

ស្រីពៅក្រវែលៗអើតឆ្វេងស្តាំទំនងមានរឿងចង់ប្រាប់។ ខ្ញុំគប់ព្រីងចំក្បាល គេក៏សម្លក់ខ្ញុំថ្មែរ មាត់ជីបអូចៗទំនងលួចជេរក៏មិនដឹង។

«ថី? ស៊ើបអីបានការណ៍ចង់មកប្រាប់?»

«បងឯងនេះ! សមនឹងម៉ាក់ថាមិនខុសទេ!»

«ស្អីឯង? សុំលុយបងពេលណាបានពេលហ្នឹង ពឹងអ្វីមិនដែលប្រកែកម្តង នៅមើលមិនឃើញបងល្អទៀតហាស? អត់មានជួយនិយាយបងសោះ មានតែបង្ខូចបងថែម»

«បងឯងដឹងអត់? ម៉ាក់ថាស្រលាញ់បងស្រីហ្នឹងណាស់ ហើយគាត់ថាគ្រួសារគេល្អ ឪពុកម្តាយស្លូត កូនគាត់ច្បាស់ជាមានសំណាងហើយ តែបងឯងនេះ កែខ្លួនអារឿងផឹកហ្នឹងអត់?»

ខ្ញុំឮតែប្អូននិយាយបែបនេះ ក៏ហក់ចុះវឹងពីលើចុងព្រីងកម្ពស់ជិតបីម៉ែត្រ។

សឹងគ្រេចចង្កេះ តែវាអត់ឈឺអីបន្តិចទេ ព្រោះអាចិត្តអររបស់ខ្ញុំនេះវាស្ទើរហោះទៅលុបបំបាត់អស់ទៅហើយ គ្រាន់តែដឹងថា ការស្រលាញ់របស់ខ្ញុំចំពោះគេ ទឹកចិត្តស្មោះរបស់ខ្ញុំ ម៉ាក់មិនបានមើលរំលង។

ខ្ញុំរហន់សួរទៅប្អូនស្រីបញ្ជាក់៖

«អ៊ីចឹងម៉ាក់ថានឹងចូលស្តីគេឱ្យបង?»

«មិនដឹងដែរ! តែម៉ាក់ថា អាណិតគេទៅវិញ បើបានបងឯង!»

«ស្អី? បងអន់ដល់ថ្នាក់ហ្នឹងហីអាជី?»

«ទេ…ខ្ញុំនិយាយតែតាមសម្តីម៉ាក់! ព្រោះគេនោះមានទាំងចំណេះ ការងារល្អ គេរកមួយខែបានរាប់រយ បើធៀបគ្នាទៅ…!»

«បានហើយ! ឈប់និយាយ!»

ខ្ញុំឃាត់ប្អូនស្រី ហើយក៏ងាកមុខចេញពីគេ។ ចិត្តខ្ញុំអស់សប្បាយអស់ឈឺ វាទៅជាស្ពឹកៗ កកដូចដេក​កណ្តាល​តំបន់ប៉ូលទាំងគ្មានខោអាវ ដែលសូម្បីតែប្អូនស្រីបង្កើតរបស់ខ្លួនពេលនេះ ក៏ខ្ញុំលែងហ៊ានប្រឈមមុខដែរបើនិយាយដល់រឿងរៀនសូត្រ ការងារល្អដែលគេរឭកមក មានអី ខ្ញុំគ្រាន់តែជាកម្មករម្នាក់រៀនបានត្រឹមថ្នាក់ទី១០ រកបានត្រឹមប៉ុន្មានរយមួយខែ ឯគេ ប្រាក់ខែលើសខ្ញុំគុណនឹងពីរ ខ្ញុំហក់ជាមួយបាន?

អាជីឈប់មាត់ក៏តាមសម្លឹងមុខបែបអាណិតបងប្រុស។ ខ្ញុំហុចក្បង់ក្រមាដែលពេញដោយព្រីង​ឱ្យទៅប្អូនស្រីហើយក៏ដើរចេញទៅសំងំក្នុងបន្ទប់ មិនទាំងខ្ចីបើកភ្លើង។

ស្នាមញញឹមគេទាំងប៉ុន្មានបានលេចត្រដែតនៅចំពោះមុខ។ បិទភ្នែកប៉ុន្មានដងក៏នៅតែមិនរលុប ពេលណាទៅដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើមស្រលាញ់គេខ្លាំងយ៉ាងនេះ តាំងពីស្គាល់បងប្អូនគេ ហើយគេត្រឹមមើលមុខ មិនដែលនិយាយរកខ្ញុំសោះ រហូតដល់គេចេះសួរនាំសុខទុក្ខខ្លះៗពេលទៅលើកក្រោយៗ ខ្ញុំក៏ស្រាប់តែដកចិត្តពីគេមិនរួច?

រូបរាងខ្ញុំមិនអន់ទេ សង្ហាដល់ទៅស្រីដេញដល់មុខផ្ទះ តែម្យ៉ាងដែលខ្ញុំមិនហ៊ាន គឺមើលមុខគេមិនចំ ព្រោះខ្ញុំរៀនបានតិច រកលុយបានតិចជាងគេ។

គេគិតពីចំណុចនេះឬអត់? តែខ្ញុំពិតជាខ្វល់ណាស់ ដែលខ្លួនជាមនុស្សប្រុស តែសមត្ថភាពនៅអន់ជាងគេ។​ ក្រៅតែពីរឿងផឹកដែលម៉ាក់ប្រកាន់ជាប់រហូតមក ចំពោះខ្ញុំ បើគេមិនចូលចិត្ត ឬដើម្បីមនុស្សស្រីដែលខ្ញុំស្រលាញ់ ខ្ញុំនឹងផ្តាច់ ឬក៏ឈប់ប្រព្រឹត្តមួយជីវិតក៏បាន តែរឿងគម្លាតចំណេះដឹង ចិត្តខ្ញុំមិនស្ងប់ មិនអាចដកចេញពីវិបត្តិស្នេហ៍នេះឡើយ។

គេជាមនុស្សល្អម្នាក់ រៀនបានខ្ពស់ ចរិយាថ្លៃថ្នូរ ច្បាស់ជាមានមនុស្សប្រុសដែលមានសមត្ថភាពល្អលើសខ្ញុំចង់បាន និងមើលថែគេ…

«ហ៊ឹម! អាជុនអើយ! ម្តេចមកចួបរឿងនេះបាន? ពេលម៉ែឱ្យរៀន ម្តេចក៏គេចសាលា ពេលនេះទើបមកដឹងថាស្តាយ?»

ទឹកភ្នែកស្រក់មិនបាន វានាំឱ្យទ្រូងខ្ញុំចង្អៀត សូម្បីតែខ្យល់ទន្លេដែលធ្លាប់បោកបក់តាមបង្អួចបង្ហើក្លិនផ្កាក្រោយផ្ទះក៏ប្រែជាស្ងប់ ពួកវាបានដឹងឮ និងចូលរួមឈឺចាប់ ខ្វល់ខ្វាយជាមួយខ្ញុំដែរឬអ្វី?

រាត្រីនោះបានរំលង ខ្ញុំបើកភ្នែកឡើងឃើញមេឃបើកថ្ងៃចាំងក្បាលទៅហើយ។ ខូចចិត្តពេក ការពិតយប់មិញខ្ញុំចូលដេកមិនទាំងបានហូបបាយល្ងាច ហើយក៏មិនបានងូតទឹក។

ផ្ទះក៏ស្ងាត់មនុស្សមិនឃើញម៉ាក់ប៉ា ប្អូនស្រីប្រហែលទៅរៀនគួរម៉ោង៥បាត់។ ខ្ញុំឃ្លានក៏ដើរទៅបើកទូទឹកកក៏បានឃើញព្រីងដែលខំបេះ ហើយអរសង្ឃឹមបានយកទៅឱ្យគេនឹងបានចួបមុខ នៅពោរពេញចាន អាជីលាងទឹកទុក បែបដឹងថាបងប្រុសមិនមានមុខទៅចួបគេហើយ។

មិនឃើញមានម្ហូបខ្ញុំឆុងមី រួចរាល់ក៏ដើរទៅក្រោយផ្ទះដងទឹកស្រោចដំណាំតាមទម្លាប់រាល់ដងមុនទៅរោងឡាន។ ព្រោះតែរឿងម្សិលមិញដែលអាជីបានរឭក ខ្ញុំពិតមិនអាចប្រៀបធៀបនឹងគេ ខ្ញុំស្រាប់តែប្រែពីមនុស្សមាត់ច្រើនឡូឡាក្នុងផ្ទះទៅជាស្ងប់ស្ងាត់។

ប៉ាឌុបម៉ាក់ត្រលប់មកពីផ្សារ ខ្ញុំក៏ទាញម៉ូតូជិះចេញទាំងមិនស្តីអ្វីមួយម៉ាត់ គាត់ទាំងពីរតាមសម្លឹងមុខខ្ញុំដែលខុសទម្លាប់ ម៉ាក់ក៏ស្រែកសួរ៖

«ស៊ីអីហើយឬនៅអាជុន? ម៉ាក់មិនបានធ្វើម្ហូប!»

បើមិនឆ្លើយតបនឹងគាត់ច្បាស់មិនមែនខ្ញុំទេ ប្រមឹកពេលផឹកតែមិនដែលឈ្លើយ អត់សុជីវធម៌ដាក់ម្តាយឪពុកឡើយ៖

«រួចហើយម៉ាក់!»

ថ្ងៃនេះអ្នកណាក៏និយាយពីរឿងចរិតខ្ញុំប្លែកដែរ ស្ងប់ស្ងាត់ មុខកើតទុក្ខដឹងតាំងពីចម្ងាយ១គីឡូដី ខ្ញុំដឹងតែសំងំធ្វើឡាន សូម្បីទឹកក៏មិនចង់ក្រោកទៅផឹក តែមកពីខ្ញុំផឹកច្រើនក្រោយពីហូបមីក្តៅពោះ អ៊ីចឹងទើបនោមញឹក។ ម្នាក់ៗបានខ្ញុំមិនមាត់ អង្គុយទាយនេះទាញនោះមិនឈប់ គួរឱ្យធុញមែន ពួកវាសុទ្ធតែមានប្រពន្ធអស់ហើយ ម្តេចនឹងយល់អារម្មណ៍ដើរជំពប់ឧបសគ្គស្នេហ៍ដូចខ្ញុំពេលនេះទៅ?

កំពុងនៅក្នុងបង្គន់មិនទាន់រួចផង ស្រាប់តែទូរសព្ទដែលកាន់ចុចនៅដៃលោតលេខអាជី។

ខ្ញុំមិនទាន់លើកខោស្លៀក ក៏ចុចទទួល៖

«ថី?»

«មានដំណឹងអាបង!»

ខ្ញុំនឹកចម្លែកក្នុងចិត្តទោះមិនច្បាស់ថាអាជីមានការអ្វីប្រាកដ តែចិត្តខ្ញុំហាក់ច្បាស់ពីពាក្យថាដំណឹងដែលគេនឹងយកមកប្រាប់ គឺពិតជាពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំដេកអត់បាយអត់ទឹកយប់មិញនោះហើយ ព្រោះក្រៅពីរឿងខ្ញុំចង់បានប្រពន្ធ ហើយម៉ាក់បដិសេធ ព្រោះអាណិតកូនស្រីគេ អត់មានអ្វីដែលយើងនិយាយគ្នាទៀតនោះទេ។

ខ្ញុំក៏ខាំទូរសព្ទជាប់មាត់ ហើយប្រញាប់លើកខោស្លៀកចាក់ទឹកបង្កន់សិនមុនត្រៀមស្តាប់ប្អូនស្រីនិយាយបន្ត៖

«បងឯងនៅក្នុងបង្គន់?»

វាសួរព្រោះឮសំឡេងទឹក តែខ្ញុំមិនខ្វល់ឆ្លើយក៏រហន់ចង់ដឹងរឿងជាង៖

«ឆាប់និយាយមក ដំណឹងអី?»

«ម៉ាក់ថានឹងទៅស៊ើបឱ្យ»

ខ្ញុំតាមថាគួរណាតែអរលោតកញ្ឆេង សប្បាយចិត្តជាងត្រូវឆ្នោតរាប់លានដុល្លា តែម្តេចក៏ខ្ញុំប្រែជាស្ងៀមទ្រឹង បេះដូងដូចមិនកម្រើកបន្តិចសោះអ៊ីចឹង? ឬក៏វាគាំងស្លាប់កាលពីយប់មិញបាត់ទៅហើយ?

«អាបងៗៗ! សប្បាយចិត្តពេក ដាច់ខ្យល់បាត់ដឹង!»

ប្អូនស្រីកំហូចនៅតែចំអកឱ្យខ្ញុំ តែវាមិនដឹងថា ពេលនេះ ទ្រូងបងប្រុសកំពុងអួលណែនស្ទើរប្រេះទៅហើយទេ មិនមែនសប្បាយអរដូចវាគិតឡើយ។

លោកអើយ! ទើបលើកទីមួយក្នុងជីវិតហើយដែលខ្ញុំចេះមកគិតសុញ ខ្វល់ចិត្តអីច្រើនយ៉ាងនេះ។ ស្រលាញ់ស្រីម្នាក់ អីក៏វេទនាម្ល៉េះលោក បើដឹងអ៊ីចឹង យកសង្សារតាំងពីក្មេងទុកធ្វើជាបទពិសោធន៍ជីវិតបាត់ហើយ ក៏ប្រហែលមិនត្រូវមកដេកមិនលក់ ស៊ីមិនឆ្ងាញ់ សឹងតែពិបាកដកដង្ហើមយ៉ាងនេះទេ។

ដូចទៅនឹងបទចម្រៀង ក៏មិនខុសពីធម្មទេសនាព្រះសង្ឃតែងទូន្មានថា មានស្នេហ៍មានទុក្ខយ៉ាងនោះឯង?

«បងជុនហា!»

«យ៉ាងម៉េច?»

«កុំភ្លេចរង្វាន់ថ្លៃដំណឹងឮអត់?»

«ពីរដៃយកទេ?»

«ហូយ! ខ្សែលើយ៉ាងនេះ ចាំមើលឈប់ស៊ើបការណ៍ឱ្យហើយ!»

«កាពៅ! ក្រែងឯងទៅសាលា ម៉េចក៏​មកដឹងរឿងថាម៉ាក់ចង់ទៅស៊ើបឱ្យបង?»

គេសើចលាន់ពេញទូរសព្ទមិនឆ្លើយ បែរជាឈ្លើយបិទចោលបាត់គ្រាន់តែប្រាប់ថាគ្រូគេមកដល់ត្រូវចូលរៀន ទុកឱ្យខ្ញុំនៅមិនអស់ចិត្ត ក៏កាន់តែធ្វើអ្វីមិនកើត គិតបន់ឱ្យតែដល់ម៉ោងត្រលប់ទៅផ្ទះនឹងអាលសួរម៉ាក់ឱ្យអស់ចិត្ត។

ល្ងាចរួចពីការងារ ក្រុមជាងឡាននាំគ្នាដាក់ម៉ាយួរផឹកអបអរកម្មវិធីទទួលប្រាក់កម្លាំងពលកម្ម អារម្មណ៍ខ្ញុំនៅនឹងរឿងចង់បានប្រពន្ធ ខ្លាចតែរឿងផឹកស៊ីនាំស៊យឱ្យគេបដិសេធមិនឱ្យកូន ខ្ញុំមិនហ៊ានចូលរួមជាមួយគេទេ ព្រោះប្រញាប់ស្រូតឱ្យបានទៅដល់ផ្ទះឆាប់នឹងសួរម៉ាក់។

«កាពៅប្រាប់ខ្ញុំពិតមែនអត់ទេម៉ាក់?»

ម៉ាក់ងាកមកសម្លក់ហើយឆ្លើយផាំងៗអត់អាសូរចិត្តខ្ញុំ៖

«ចាំបាច់ទៅស៊ើបអីឯង? ក្រែងបងប្អូនគេនៅនេះក៏មានច្រើនដែរ រឿងកូនស្រីគេមានមនុស្សល្អម្នាក់ចូលចែចូវស្រេច ថាអីមិនល្បីអាជុន?»

ខ្ញុំឮហើយសឹងធ្លាក់ថ្លើមខ្ពាកតាមមាត់។ ពិតជាស៊ើបការណ៍របស់គេមែន ស៊ើបទាំងម្តាយទាំងកូន មិនមែនទៅស៊ើបចែចូវ បែរជាស៊ើបដឹងថាគេមានអ្នកផ្សេងឆក់បាត់។

បេះដូងខ្ញុំរលេះរលួយ ស្នេហាទី១ដែលបេះដូងខ្ញុំស្មោះយ៉ាងនេះ តាំងចិត្តថាត្រូវកែប្រែខ្លួនឯងដើម្បីឱ្យសក្តិសមនឹងគេ ខ្ញុំនៅតែបរាជ័យ?

ខ្ញុំលែងតបម៉ាក់ក៏ដើរវឹងចូលទៅបន្ទប់សំងំខូចចិត្ត។

អង្គុយស្ងៀមក្នុងបន្ទប់ងងឹតស្រក់ទឹកភ្នែកដូចអផ្សុកពេក ក៏ដើរទៅទិញស្រាបៀរយកមកផឹកកំដរខ្លួនឯងសេដរហូតដល់យប់ជ្រៅ។

ម៉ាក់និងប្អូនយល់ចិត្តណាស់ ទើបគ្មានអ្នកណាមកអើតសួរនាំខ្ញុំសោះ ជាពិសេសប្អូនពៅសំណព្វរបស់ខ្ញុំ ដឹងរឿងអ៊ីចឹងហើយ គេមិនហ៊ានមកក្បែរបន្តិចណាឡើយ ព្រោះខ្លាចខ្ញុំដេញធាក់។

តែឱ្យខ្ញុំបន្ទោសអ្នកណា? មកពីខ្ញុំផឹកពេក? មកពីខ្ញុំមិនសមនឹងគេ? ឬក៏ព្រោះពួកយើងទាំងពីរគ្មាន​និស្ស័យ​ស្នេហ៍ជាប្តីប្រពន្ធជាមួយគ្នា?

ខ្ញុំនិយាយបន្លប់ទេ តែខ្ញុំខូចចិត្តមែនទែន…

លើកទី១ហើយដែលខ្ញុំមិនទទួលបានអ្វីដូចដែលចិត្តប៉ង ហើយក៏ជាលើកទី១ដែរ ដែលអាចធ្វើឱ្យទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់ចុះ ព្រោះខ្ញុំពិតជាស្រលាញ់គេខ្លាំង…

មេឃកាន់តែងងឹតហើយ ខ្ញុំផឹកយ៉ាងណាក៏នៅតែមិនអាចភ្លេចទុក្ខក្នុងទ្រូង ខំបន្លប់យ៉ាងណាក៏នៅមិនអាចលុបពាក្យឈឺចាប់ចេញពីបេះដូងបាន។ ខ្ញុំទាញទូរសព្ទឆែករកមើលប្រូហ្វាល់ហ្វេសបុកគេដែលខ្ញុំយូរហើយមិនដែលហ៊ានអេដទៅ លួចមើលរូបថតគេដែលខ្ញុំលួចសេវទុក គ្រាន់នឹងរំសាយអារម្មណ៍នឹកដែលខ្លួនឯងគិតដល់គេម្តងៗ។

តាំងពីស្រលាញ់គេ ខ្ញុំមិនធ្លាប់ប្រាប់គេឡើយ ព្រោះតែគម្លាតចំណេះដឹងដែលជាគំនាបចិត្តខ្ញុំកន្លងមក ខ្ញុំមិនធ្លាប់ពោលពាក្យស្រលាញ់ ក៏មិនធ្លាប់ប្រាប់ឱ្យគេដឹងពីចិត្តខ្លួនឯងមានចំពោះគេដែរ ខ្ញុំខ្លាច ខ្លាចពាក្យមិន«សក្តិសម»ដែលខ្លួនឯងលាក់ទុកក្នុងទ្រូងរហូតមកបំផ្លាញសូម្បីទំនាក់ទំនងជាមិត្ត ជាបងប្អូន បំផ្លាញស្នាមញញិមដែលគេធ្លាប់មានឱ្យខ្ញុំ តែពេលនេះ មិននិយាយអ្វីសោះ ខ្ញុំនៅតែត្រូវបាត់បង់គេដដែល។

«អាជុន! តើចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ឯងនឹងឈប់ផឹកស្រា ឬបន្តផឹក?»

ខ្ញុំសួរហើយឆ្លើយមិនចេញខ្លួនឯង។ ស្រាអស់ហើយ ខ្ញុំមិនហ៊ានចេញទៅទិញថែមខ្លាចម៉ាក់ជេរ ម៉ោងជាង២រំលងអធ្រាត្រ ខ្ញុំដេកមិនលក់ ស្រវឹងក៏មិនស្រវឹង ព្រោះឈឺចាប់ជាង ហើយពេលនោះជាពេលដែលខ្ញុំកាន់តែឯកោ អផ្សុក និងពិបាកទ្រាំណាស់ បើដូចមុនវិញ ខ្ញុំមិនដែលបណ្តោយខ្លួនឯងឱ្យវេទនាចិត្តអីម្ល៉ឹង ខ្ញុំមុខតែជិះម៉ូតូដើរលេងផឹកស៊ីជាមួយពួកម៉ាកឱ្យណាណីមិនចូលផ្ទះហើយ តែមិនស្មានថា តាំងពីស្គាល់គេ តាំងពីបានស្តាប់រឿងដែលគេនិយាយថាមិនចូលចិត្តមនុស្សប្រុសផឹកស្រាប្រមឹក ជិះម៉ូតូដើរលេងយប់ជ្រៅមក ខ្ញុំកែខ្លួនអស់រលីង ហើយចុងក្រោយ នៅតែឯកោម្នាក់ឯងដដែល។

ខ្ញុំនៅអង្គុយចុចទូរសព្ទអូសចុះអូសឡើង មិនហ៊ានដ្រាម៉ាដាក់ហ្វេសបុកផង ខ្លាចបងប្អូនគេគ្រួសារគេដឹងពីរឿងខ្ញុំខូចចិត្តដែលគេនឹងរៀបការជាមួយអ្នកផ្សេង ព្រោះរឿងខ្ញុំស្រលាញ់គេ មានតែអ្នកផ្ទះខ្ញុំប៉ុណ្ណោះដែលដឹង។

មើលមុខគេម្តងហើយម្តងទៀត គួបផ្សំជាតិស្រវឹងសឹងមួយកេះផឹកដាច់ម្នាក់ឯងធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំក្លាហានចង់ឈែតស្នើរទៅគេ តែក៏នៅនឹកឃើញថា បើគេមិនមើលសំណើរឈែតហ្នឹងយូរដែរទម្រាំគេតប វិធីលឿន ខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់កុងធនាគាគេក៏សាកល្បងបាញ់លុយសរសេរពាក្យសួស្តី និងពាក្យក្នុងចិត្តប៉ុន្មានម៉ាត់៖

«សួស្តី! សុខសប្បាយអត់?»

ងាប់ហើយអាជុនអើយ បាញ់លុយអស់ជិតម្ភៃដុល្លា ហ៊ានត្រឹមប្រើពាក្យ«សុខសប្បាយអត់?»

គេមិនតបទេ ព្រោះមេឃជិតភ្លឺហើយ គេកំពុងគេងលក់ស្រួល ខ្ញុំមិនដឹងធ្វើម៉េចទៀត បើបាញ់បន្តអស់លុយគេមិនតបទាន់ចិត្តដដែលមានតែឱបទូរសព្ទដេក មិនខ្វល់នឹងក្រោកទៅងូតទឹកដុះធ្មេញអីផង។

………

ស្អែក! ទោះខូចចិត្តយ៉ាងណាក៏ខ្ញុំត្រូវតែក្រោកទៅធ្វើការដែរ គ្រាន់តែទៅយឺតជាងគេជាងឯងតែប៉ុណ្ណឹង។

ម៉ាក់និងប្អូនសួរនាំខ្ញុំធម្មតា ខ្ញុំមិនឆ្លើយ នៅតែបន្តសភាពស្ងៀមស្ងាត់អត់ពាក្យនិយាយ ធ្វើមុខស្អុយដាក់អ្នកផ្ទះ បញ្ជាក់ថាខ្ញុំកំពុងខូចចិត្តធ្ងន់ធ្ងរ ហូបបាយកករួច ខ្ញុំក៏ចេញពីផ្ទះ។

ម៉ោងជាង១០ខ្ញុំទៅដល់ការ៉ាស់ឡាន ទាំងពួកម៉ាកទាំងមេខ្ញុំធម្មតាទៅហើយ បើខ្ញុំស្រវឹងពីយប់ក្រោកមិនរួច តែងតែមកយឺតអ៊ីចឹងឯង តែវាយូរដែរហើយដែលខ្ញុំលែងទម្លាប់ផឹកស្រាដូចងូតទៀត ទើបតែយប់មិញខ្ញុំខូចចិត្តពេកក៏វិលទៅរកទម្លាប់ចាស់ ដល់អ៊ីចឹងហើយ ពួកបនភឿនមើលខ្ញុំឱ្យស្រ ឯមេក៏ដើរមកគោះស្មាសូរនាំ៖

«ម៉េចឯងជុន? យប់មិញអត់នៅចូលរួមជាមួយគេផង ម៉េចក៏ធ្ងន់ម្ល៉េះ?»

«ខូចចិត្តបង!»

ខ្ញុំនិយាយត្រង់ គិតថាមិនដឹងលាក់បាំងបានអីទៀត ណាមួយមនុស្សគាត់ជាទីប្រឹក្សាល្អម្នាក់ ឱ្យតែកូនចៅមានទុក្ខលំបាក បើប្រាប់ការពិតម្ល៉េះក្រែងគាត់មានគំនិតអីលួងលោមខ្ញុំខ្លះ។ ឃើញមុខខ្ញុំមាំហើយច្បាស់លាស់ពេក គាត់ទំនងជឿ ទើបដើរមកក្បែរសួរថែម៖

«ស្អីគេ? ឯងឥឡូវមានស្នេហា?»

«បាទ! តែចប់ហើយបង!»

«ទេ! បងដូចមិនធ្លាប់ឮឯងនិយាយអីសោះ! ហើយកូនអ្នកណា? ជាសង្សារ ហើយបែកគ្នា?»

ខ្ញុំស្រាប់តែនៅស្ងៀមគិតចង់បន្តរឿងរ៉ាវប្រាប់គាត់បន្តិចអីបន្តិច ​​​​​​​​​តែណ្ហើយ! បើឈឺចាប់ម្នាក់ឯងខ្លាចក្រែងស្ទះស្លាប់ មានអ្នករំលែកទុក្ខសោក ខ្ញុំច្បាស់ជាបានធូរស្បើយ។

«គេមានចំណេះ មានការងារល្អ ម៉េចនឹងសមខ្ញុំត្រឹមកូនជាងឡានមួយរៀលៗ!»

ខ្ញុំនិយាយទាំងរំកិលខ្លួនចូលទៅក្រោមឡានដើម្បីជួសជុល ដ្បិតកំពុងរៀបរាប់រឿងស្នេហាខកចិត្តតែមិនហ៊ានទម្លាក់ដៃធ្វើការងារបន្តិចទេ ព្រោះក្រែងចិត្តមេ ថ្ងៃនេះមកយឺតមិនស្តីឱ្យហើយ នៅមកជួយស្តាប់រឿងក្នុងចិត្តទៀត។

«ហើយម៉េច? គេព្រោះរឿងនេះទើបសុំឯងបែក?»

«អត់ទេបង! ខ្ញុំខ្លួនឯងខ្លាចមិនសមនឹងគេ ទើបស្រលាញ់មិនហ៊ានសារភាពផង អ្នកផ្សេងក៏ឆក់បាត់!»

«អ៊ឹម! ស្តាប់ទៅ បងក៏ចង់និយាយពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់ទៅឯង តែ…ចេញពីក្រោមឡានសិនមក!»

ដល់តែមេបញ្ជាខ្ញុំក៏ហ៊ានតោងចេញពីឡានគើមៗហើយសម្លឹងមុខគាត់ដែលច្បាស់លាស់៖

«អតីតកាលឯងមិនអាចផ្លាស់ប្តូរបានមែន តែម៉េចក៏មិនកែប្រែព្យាយាមធ្វើឱ្យល្អបំផុតក្នុងបច្ចុប្បន្ន ដើម្បីសម្រេចអនាគតមួយដែលឯងចង់បានទៅ?»

ខ្ញុំបានត្រឹមជ្រួញចិញ្ចើមសម្លឹងគាត់ ហាក់មិនទាន់ចាប់បានពីអ្វីដែលគាត់និយាយនៅឡើយ។ ឃើញមុខខ្ញុំទំនងពិបាកទទួលយក ហើយមិនតបគាត់ក៏គោះស្មាខ្ញុំនិយាយបន្ថែម៖

«បើគេជាជាង គេនឹងយកគ្រាប់ពេជ្រមួយគ្រាប់ដូចឯងនេះទៅកែច្នៃ ហើយឱ្យតែឯង ព្រមក្លាយជាពេជ្រដែលជួយបំពេញចំណុចខ្វះខាតរបស់គេ! ជុន! ស្នេហាមិនពិបាកយល់ណាស់ណាទេ មនុស្សពីរនាក់ស្រលាញ់គ្នា រស់នៅជាមួយគ្នាបាន មិនមែនទាល់តែដូចគ្នាទាំងស្រុងឡើយ! បងមើលឃើញសមត្ថភាពឯង បើគិតថាជាកូនជាងមួយរៀលៗមិនសមហ្នឹងគេ ឯងអាចប្តូរធ្វើមេជាង ជាម្ចាស់ការ៉ាស ឬក៏អាចមានជំនាញទិញដូរឡាន ធ្វើថៅកែ ឱ្យតែឯងខំ ព្រោះដើរជាមួយបងច្រើនឆ្នាំ បងស្គាល់ឯងច្បាស់ ឯងមានទេពកោសល្យ ឯងឆ្លាត ឯងអាចទៅរួច!»

ខ្ញុំដូចជាសប្បាយចិត្តភ្លាមគ្រាន់តែឮពាក្យដាស់តឿនរបស់គាត់ប៉ុន្មានម៉ាត់នេះ តែមិនទាន់ស្បើយច្រើនណាស់ណាទេ​ មែនហើយ ខ្ញុំអាចកែប្រែខ្លួនឯងដើម្បីអនាគត ដើម្បីអាចស្រលាញ់គេ តែបានន័យអី? ព្រោះពេលនេះវាហួសពេលហើយ។

«បាទបង! មួយទៀត! គេអត់ចូលចិត្តសភាពផឹកស្រារបស់ខ្ញុំទេ!»

«អើ! បើអត់បានអត់ទៅ វាដូចមិនខាតអីផង មែនអត់?»

ខ្ញុំសើចដាក់គាត់ដកដង្ហើមធំបន្លប់ទុក្ខ។

ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំហាក់ភ្ញាក់រឭកខ្លួន ហើយរៀនពីជំនាញជាងឡានឱ្យច្បាស់លាស់ រៀនដើរទិញដូរឡានពីមេខ្ញុំ ដើម្បីបង្កើនចំណេះដឹងខ្លួនឯងលើផ្នែកនេះ។

ពេលវេលាបានកន្លងទៅ ឯរឿងដែលគេនឹងត្រូវភ្ជាប់ពាក្យមិនបានពន្យារសោះឡើយ ខ្ញុំដឹងថាមិនអាចបដិសេធមិនចូលរួមបានទេ បើគ្រួសារគេនិងខ្ញុំរាប់អានគ្នាស្និទ្ធយ៉ាងនេះ តែសំណាងហើយ ដែលខ្ញុំត្រូវផ្លាស់ទៅនៅសៀមរាប ព្រោះមេបានបើកការ៉ាសថ្មីនៅទីនោះ និងឱ្យខ្ញុំធ្វើជាមេជាងកាន់កាប់ជំនួសគាត់ទាំងស្រុង។

ខ្ញុំបានលេសនេះ មិនទៅចូលរួមថ្ងៃភ្ជាប់ពាក្យគេ ហើយក៏សម្រេចថាទៅសៀមរាប មិនចង់មកស្រុកកំណើត ព្រោះខ្លាចត្រូវចួបជុំនឹងគ្រួសារគេ ពិសេស ឃើញគេ ឬឃើញមុខគូដណ្តឹងគេ បែបនេះ ទើបរាល់ពេលបុណ្យទានធំៗទើបខ្ញុំមកផ្ទះលេងប៉ាម៉ាក់និងប្អូនពៅម្តង។

ពេលវេលាន្លងទៅហើយ ជាពេលដែលខ្ញុំបានព្យាបាលចិត្តឈឺចាប់ដោយបន្លប់នឹងការធ្វើការ រៀនផង មិនសម្រាក…

ខ្ញុំក៏បានផ្តាច់លែងផឹកស្រាព្រោះឱ្យតែចាប់កាន់ឃើញតែមុខគេពេក ខ្ញុំខ្លាចនឹកគេដល់តែដេកមិនលក់ ទើបចេះតែខ្លាចស្រា ហើយឈប់ផឹកដល់ពេលនេះ។

ចុងក្រោយ ខ្ញុំក៏បានការ៉ាសឡាននោះមកកាន់កាប់ជារបស់ផ្ទាល់ខ្លួន និងមិនស្មានសោះថា ៥ឆ្នាំក្រោយ ខ្ញុំបានចួបគេនៅសៀមរាប…

​ទាំងអស់នេះគឺជាលទ្ធផលនៃការប្រ​តោងផ្លូវទៅរកអនាគត។ ​សង្គមស៊ីវិល័យ និងមហិច្ឆតា បាន​សម្លាប់​ ​ខ្ញុំឱ្យស្លាប់បាត់និងកើតឡើងមកជាមនុស្សម្នាក់ផ្សេងទៀត តាំងពីថ្ងៃដែលខ្ញុំចង់​ទៅឱ្យដល់ចំណុច​កំពូល​ក្នុងអាជីពបស់ខ្ញុំ។

នេះជាអ្វីដែលកើតឡើង នៅពេលដែលយើងចង់ចេញពីជីវិតធម្មតា មិនចង់ដូចកាលពីជំនាន់ប៉ាម៉ាក់យើង។ មុនពេលបានមកដល់កន្លែងខ្ញុំនៅឈរជើងសព្វថ្ងៃនេះ ខ្ញុំបានបោះបង់ចោល​ទាំងអស់ មនុស្ស​ពីមុន ទម្លាប់ពីមុន និងការគិតដូចពីមុន។

បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ ខ្ញុំ​នៅតែដូចអាភក្ត្រពីមុន ដែល ខ្លាចគេ អន់ចិត្ត តូចចិត្ត និងក្ររហាម។ ពេលនេះ ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកមានផ្ទះឬគេហៅថា អ្នកស្រុកមកពីកំពង់ធំដូចមុនទេ។

ខ្ញុំមាន​ផ្ទះនៅភ្នំពេញ មានប្រពន្ធនិងកូនស្រីពីរនាក់។ ខ្ញុំមាន​មុខរបរពីរបី មានមនុស្ស​ជាងម្ភៃនាក់នៅពីក្រោមខ្ញុំ ហើយពួកគេ​កំពុងទុកខ្ញុំជាអាយដល ប្រាថ្នាថ្ងៃណាមួយ ពួកគេមកអង្គុយកន្លែងដែលខ្ញុំកំពុងអង្គុយឥឡូវនេះ។

នៅក្នុងភ្នែករបស់ពួកគេ ខ្ញុំមានគ្រប់យ៉ាងទាំងអស់។ ហើយបើនិយាយដោយស្មោះត្រង់ពួកគេគិតមិនខុសទេ ខ្ញុំមានអំណាច ខ្ញុំមានទ្រព្យសម្បត្តិ ខ្ញុំមានស្រីស្អាតនិងក្រួសារ ប៉ុន្តែមានរឿងមួយដែលនៅតែគេចពីខ្ញុំ។

សុភមង្គល។

មិនដឹងថា សុភមង្គលជាស្អីទេ ខ្ញុំមិនដឹងថា កំពុងមានវាដែរអត់ ហើយ​ចង់បានដែរអត់ទេ បើឥឡវនេះ ខ្ញុំមាន​គ្រប់យ៉ាងទៅហើយ។

មនុស្សយើង​តែងតែមាន​ចំណុចខ្សោយ។ នោះហើយជាអ្វីដែលជីវិតបានបង្រៀនខ្ញុំ ហើយបើយើងគិតពីវាថាធំពេក មានតម្លៃពេកយើងនឹង​ឈឺ។

ដូច្នេះខ្ញុំមិនខ្វល់ប៉ុន្មានទេ។

«រ៉េមីទៅណា?»

ខ្ញុំចេញមកពីគ្រែអត់ឃើញនាងទេ។ រ៉េមីប្រពន្ធខ្ញុំ។ នាងទើបតែអាយ២៤ឆ្នាំមានកូនពីរនាក់ជាមួយខ្ញុំ ពួកយើង​រៀបការកាលពីឆ្នាំ២០១៩។

តាមពិតនាងនៅរៀនម៉ាស្ទ័រ តែប៉ានាង​ប្រញាប់ឱ្យនាងរៀបការជាមួយខ្ញុំព្រោះខ្ញុំជាអ្នករៀបចំល្បិចនោះឡើង។  ល្បិចបញ្រ្ចកស្រារ៉េមីហើយ​បានអ្វីៗជាមួយគ្នា។

ឃើញថាខ្ញុំមានក្រុមហ៊ុនInterior Design និងជាអ្នកគ្រប់គ្រងដ៏ពូកែប៉ានាង​មិនមាន​កន្លែងណាត្រូវជំទាស់ទេ។

ចូលក្នុងគ្រួសាររ៉េមី ខ្ញុំកាន់តែពង្រីកអាណាចក្រ​ជំនួញបានធំ​ដោយសារប៉ាម៉ាក់ក្មេកចែកដើមទុន។

«ក្មួយជំទាវអត់ទាន់មកផ្ទះទេ!»

មីងនេះឈ្មោះមីងស្រី គាត់មកពីស្រុកខាងខ្ញុំមកជួយមើលផ្ទះសម្បែង ទិញម្ហូបដាក់ឱ្យពួកចុងភៅធ្វើ គឺផ្ទះខ្ញុំមានចុងភៅ​ធ្វើជាពីរផ្នែក មួយផ្នែកសម្រាប់ខ្ញុំ ប្រពន្ធនិងកូន មួយផ្នែកទៀតសម្រាប់កម្មករនិងជាំង និងបុគ្គលិក។

ក្រុមហ៊ុនខ្ញុំមាន​រោងជាង​ពីរធំមួយតូចមួយ ។ រោងធំនៅឆ្ងាយប្រមាណបួនគីឡូពីផ្ទះ។ រោងតូចនៅក្បែរបុរីនេះ រំលងពីរបីផ្លូវ ចំណែកក្រុមហ៊ុនគឺនៅជាន់ក្រោមវីឡាខ្ញុំនេះតែម្តង។

មីងស្រីតែងតែហៅប្រពន្ធខ្ញុំថាជំទាវ ខ្ញុំនាង​បានទិញងារឧកញ៉ាឱ្យខ្ញុំតាំងពីឆ្នាំ២០២០ តាមរយៈការជួយទិញវ៉ាក់សាំងកូវីដជាមួយ​រដ្ឋាភិបាល។

ដោយងើយមើលនាឡិកា​ម៉ោង១០ព្រឹកហើយ អ្វីដែលខ្ញុំមាន គឺអារម្មណ៍គឺប្រហោងចំកណ្តាលទ្រូងរបស់ខ្ញុំជារៀងរាល់ព្រឹកនៅពេលខ្ញុំក្រោកពីដំណេកមិនឃើញនាង​។

មួយសប្តាហ៍ម្តងឬពីរដង រ៉េមី ទៅផឹកស្រាជាមួយមិត្តភក្តិជំនិត ឬគ្រួសារខាងនាង ហើយដាច់យប់។ ខ្ញុំជាស្វាមីដែលរវល់រកស៊ី ណាមួយគិតថានាងភរិយាខ្ញុំទៅហើយ ធ្វើអីធ្វើទៅកុំឱ្យតែរករឿងខ្ញុំ តែជារៀងរាល់ពេលដែលក្រោកមកមិនឃើញនាង មានអារម្មណ៍សម្ងាត់មួយប្រាប់ខ្ញុំថា ថ្ងៃណាមួយ​ ខ្ញុំនឹងនាង​អាចនឹងមានរឿង​អស់នៅជាមួយគ្នាបាន។

ពេលខ្ញុំខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯងថា «អ្វីក៏ដោយ!» រកលុយសិន​សឹមគិតទៀត។ នៅពេលខ្ញុំទៅរកស៊ី ហើយជោគជ័យ មានគេអបអរច្រើន មកយកចិត្ត​យកថ្លើម ទោះរាល់យប់ដែលវិលមកវិញមិនឃើញភរិយា​ដ៏ក្មេងខ្ចីនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលខ្ញុំគេងតែម្នាក់ឯងនៅលើគ្រែឱបកូនៗ ក៏ខ្ញុំនៅតែគិតថា ទ្រាំបន្តិចសិន«អ្វីក៏ដោយ!»។

«ខ្ញុំហូបនៅក្រៅ មានណាត់គេហូបកាហ្វេមីង!»

ខ្ញុំនិយាយធ្វើមុខធម្មតា តែបេះដូងខ្ញុំប្រហោងៗ ខ្យល់ៗ ដើរដូចជាជីវិតនេះកំពុងមានរឿងមិនល្អមួយ មិនដឹងថា ជារឿងអ្វី​ដែលកំពុង​រង់ចាំខ្ញុំ។

តាមកញ្ចក់ ខ្ញុំលបឃើញមីងស្រីក្រឡេកមើលតុបាយទាំងពិបាកចិត្ត​ ។ មិនដឹងគាត់អាណិតខ្ញុំ ឬគាត់ស្រណោះគ្រួសារក្មេងៗអ្នកមាន​ដែលរស់នៅប្លែកៗដូចពួកខ្ញុំនេះទេ។

នៅក្នុងបន្ទប់ទឹក ខ្ញុំបិទភ្នែក​ទទួលយកសេចក្តីសុខក្រោមតំណក់ទឹកក្តៅ ហើយលួងខ្លួនឯងថា អ្វីក៏ដោយដែលខ្ញុំចង់បាន ខ្ញុំអាចមាន ខ្ញុំគ្រាន់តែចុចវឺតបញ្ជាទិញវានឹងមកដល់មុខផ្ទះ​ កូនចៅខ្ញុំនឹង​យកវាមកប្រគេនខ្ញុំ។

នោះជាជីវិតរបស់ខ្ញុំដែលប៉ុន​ប៉ងកាលមកពីខេត្ត។ ក្នុងនាមជានិស្សិតកំពង់ធំមហាឆ្លាត​ខ្ញុំបានក្លាយជាស្តេចមួយអង្គក្នុងអាណាចក្រ​ជំនួញឌីសាញ នៃទីក្រុងមួយនេះ ប៉ុន្តែ…..យើងមិនអាចទិញស្នេហាឬសុភមង្គលបានទេខ្ញុំទទួលស្គាល់។

យើងអាចថាកំពុងរស់ក្នុងស្នេហាក្លែងក្លាយដោយការប្រើល្បិចឬទិញដៃគូមកឱប ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថា មិនអាចទិញរបស់ពិតបានទេ​តែក៏មិនទាន់ចង់បាន។ តាំងពីយូរមកហើយ​ស្នេហាមិនដែលជាអទិភាពរបស់ខ្ញុំទេ តែលុយនិងអំណាច។

ប្រសិនខ្ញុំគិត​ដូចយុវជនផ្សេងៗ​ ប្រហែលថ្មើរណេះកំពុងនៅផ្ទះជួលជាមួយប្រពន្ធក្រៗដូចគ្នា មាន​កូនពីរ តែសឹងរកបាយបីពេលល្អៗមិនបានផងកុំថាឡើយផ្តល់ការសិក្សាកម្រិតអន្តរជាតិដល់ពួកគេ។

«លោកក្មួយឧកញ៉ា អ្នកខលមក!»

មីងស្រីប្រាប់ពីក្រៅទ្វារ។​ «អ្នក»គឺឈ្មោះគាត់ដាក់ពេលហៅម្តាយខ្ញុំម្តងៗ។ ខ្ញុំក្រោក​មករុំកន្សែងនិងចេញខលត្រឡប់ទៅម្តាយ។

ម្តាយខ្ញុំឈឺមិនសូវជាទេ បានជាគាត់ទាក់ទងមកកាលណាខ្ញុំមិនដែលប្រហែស។ ណាមួយទៀត ខ្ញុំជឿគ្រូ។  

ចេញរកស៊ីធំ ពួកអ្នករកស៊ីធ្វើមេគេដូចជាខ្ញុំនៅភ្នំពេញនេះភាគច្រើន​​កាន់អសនៈគ្រូ ហើយមិនសូវហ៊ាន​រំលងការយកចិត្ត​ទុកដាក់ចំពោះម្តាយទេ។

​«ម៉ែ? មានការអីហ្មែន?»

«ម៉ែឈឺកូន! មកកំដរម៉ែពីរបីថ្ងៃមក!»

«បាទ!»

តាំងពីប៉ាខ្ញុំលែងនៅ គាត់ខូចកាលពីឆ្នាំ២០២១ ម្តាយខ្ញុំរស់នៅឯកោព្រោះបងស្រីខ្ញុំគេទៅនៅបារាំង ឯប្អូនប្រុសពៅខ្ញុំ ខ្ញុំយកមកនៅមើលក្រុមហ៊ុនជួយខ្ញុំ។

ដោយសារម្តាយខ្ញុំស្រលាញ់ខ្ញុំនឹងទុកខ្ញុំជាសំណព្វព្រោះខ្ញុំជាកំពូលកូនពូកែរបស់គាត់ ខ្ញុំតែង​តែមានមុខ​មើលថែគាត់ពេលគាត់​ឯកោឬទន់ខ្សោយ។ តាមពិតខ្ញុំមាន​បងស្រីជីដូនមួយម្នាក់ ជាអ្នកម៉េម៉ាយ​មានកូនមួយនៅកំដរម្តាយខ្ញុំ ខ្ញុំជួយគាត់ថ្លៃម្ហូបម្ហា និងកូនគាត់រៀន តែរាល់ពេលម្តាយខ្ញុំរកខ្ញុំឱ្យទៅកំពង់ធំ ខ្ញុំដឹងថា រោគផ្លូវចិត្ត​គាត់រើឡើង គ្មានថ្នាំណាពិសេសជាវត្តមានខ្ញុំទេ។

យប់នោះខ្ញុំគេងឱបគាត់ ហើយសុំគាត់ថា​បើគាត់មិនអីទេ ទៅសម្រាន្តផ្ទះខ្ញុំជាមួយខ្ញុំមួយរយៈទៅ នៅភ្នំពេញខ្ញុំបានកំដរគាត់ផង ធ្វើការផង និងបានជូនគាត់ដើរ។ តែម្តាយខ្ញុំប្រកែក….

«ទៅភ្នំពេញអញឆាប់ងាប់មិនខាន!»

គាត់និយាយពាក្យនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំលបអន់ចិត្ត​ដែរ តែតាមពិតគាត់មានហេតុផលរបស់គាត់។ ប្រពន្ធខ្ញុំមិនសូវរាប់ញាតិរាក់ទាក់ទេ នាង​មិនជាថ្វី មិននិយាយអ្វីមិនល្អ តែនាង​ដើរហើរផឹកស៊ី តែងខ្លួនស៊ិចស៊ីចោលកូននៅផ្ទះ ទោះម្តាយខ្ញុំនៅភ្នំពេញ​ក៏នាងមិនក្រែងចិត្ត​ដែរ។

ណាមួយ ប្រហែលមីងស្រីយប់មិញបានប្រាប់ម្តាយខ្ញុំរឿងរ៉េមីដាច់យប់ទៀត។ គិតថាទៅស្តីឱ្យគាត់ តែនឹកឃើញខ្ជិលវិញ។

ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា ​តើ​ខ្ញុំ​អាច​ទទួល​អារម្មណ៍​រឿង​ពិត​ទៀត​ឬ​អត់? ខ្ញុំបន្សាំខ្លួន ក្លាយជាមនុស្ស​គ្មានអារម្មណ៍​ទៅហើយ ដើម្បីទីតាំងនៅភ្នំពេញ ខ្ញុំគ្មានថ្ងៃបកក្រោយទេ ហើយខ្ញុំក៏មិនមែនខ្ញុំដូចពីមុនដែរ។

«កូនឯង បើទ្រាំបានទ្រាំ បើទ្រាំមិនបាន ឈប់ទ្រាំទៅកូន!»

ម្តាយខ្ញុំនិយាយពាក់កណ្តាលលក់ ពាក់កណ្តាល​ភ្ញាក់។ ខ្ញុំមិនមាត់ទេ តែចិត្ត​ខ្ញុំគិត​។

ប៉ុន្មានឆ្នាំហើយដែលខ្ញុំក្លាយមកជាសត្វដែលពិភពលោកត្រូវការ និងបង្ខំខ្ញុំឱ្យធ្វើ? សត្វដែលតែទុកលុយនិងអំណាចជាធំ? កូនប្រុសពិតរបស់ម៉ែ ដេល​ធ្លាប់​នៅ​​ខាង​ក្នុងរាងកាយមួយនេះ បានស្លាប់បាត់យូរហើយ តាំងពីវាទៅភ្នំពេញ ត្រូវគេមើលងាយ ហើយព្រួតគ្នា​រើសអើងវា។

ខ្ញុំចង់និយាយពាក្យទាំងនេះចេញមក តែក៏ខ្ជិលទៀត!

នេះហើយចរិតខ្ញុំពេលឥឡូវ គឺពេល​ដែលខ្ញុំយល់ថា«អ្វីក៏ដោយដែលកើតឡើង!» កើតទៅ ឱ្យតែខ្ញុំមាន​លុយ​។

​«កូនម្តាយពូកែណាស់ គួររៀបការជាមួយមនុស្ស​ស្រី ដែល​ត្រឹមត្រូវ នៅផ្ទះ អត់ដើរផឹកស៊ី ! ដល់តែវាដើរយូរទៅ គងតែបែកគំនិតមានញីមានឈ្មោលទេ!»

គាត់និយាយហើយសម្រាន្តលក់ព្រោះខ្ញុំមិនតបត។

​អំពីរ៉េមី  តើនាងអាចឃើញខ្ញុំថាខ្ញុំជានរណាម្នាក់ សុភក្តិកូនប្រុសអ្នកកំពង់ធំពីមុន ឬមនុស្ស​គ្មានបេះដូងឥលូវនេះ មនុស្ស​អាងប្រាក់និងមិនខ្វល់ពីអ្វីក៏ដោយដែលកើតឡើង?

ខ្ញុំយកទូរសព្ទចុចរកប្រពន្ធខ្ញុំ គ្មាន​ការទទួលទេ។ នាង​មិនខ្វល់ឡើយ ថាខ្ញុំទៅណា មានការអ្វី។ និយាយម្យ៉ាងប្រហែលជាបើផឹក ឬទុកទូរសព្ទចោលក្នុងឡានមិនចង់ឱ្យមាន​អ្នកណារំខាន។

គំនិត​ទាំង​អស់​នេះ​បាន​ក្លាយជាសំនួរសម្ងាត់ ហូរ​ចូល​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​ដូច​ជា​ព្យុះ ខណៈ​អ្នក​បើក​បរ​ដឹក​ខ្ញុំ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញទាំងយប់។

ម៉ោងប្រហែលជាពីរភ្លឺ ខ្ញុំបានមកដល់ភ្នំពេញ។ ដេករំលងអាធាត្រនិងក្រោក​ម៉ោងបាយថ្ងៃត្រង់ ជាជីវិតដែលខ្ញុំរស់នៅសព្វថ្ងៃ។

ខ្ញុំឱ្យគេបន្ថយល្បឿន ព្រោះមិនទាន់ចង់ចូលផ្ទះ មិនទាន់ចង់ឃើញសភាពដែលបន្ទប់ដេកគ្មានវត្តមាន​ស្រីមេផ្ទះដូចជារ៉េមី។

ជិះ​មើល​ទីក្រុង​កាត់តាមបណ្តា​​ពន្លឺ​ភ្លើង​ចម្រុះពណ៌ ​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ពីកន្លែងមួយដែលខ្ញុំភ្លើតភ្លើនចង់បានជាខ្លាំង តែពេលនេះខ្ញុំសប្បាយចិត្ត​ទេ ហេតុអ្វីថ្មើរណេះមិនអាចឱបគ្រួសារក្នុងទ្រូងដូចជាគេឯងបាន?

​ធម្មតា មនុស្សភាគច្រើនគេ​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ក្នុងពេលថ្ងៃ ហើយប្រើ​ជីវិតពេលរាត្រីជា​ធម្មតា​ជាមួយមនុស្ស​ជាទីស្រលាញ់។ ខ្ញុំបានស្រមៃជាច្រើនដង ហើយជាច្រើនលើកដែលខ្ញុំគិតថា បើសិនខ្ញុំមានលុយ​ដូចពេលនេះ ហើយរៀបការជាមួយនិមល នាង​ជាអ្នកមកពីកំពង់ធំដូចខ្ញុំ ធ្លាប់មួយរយៈជាសង្សារ ខ្ញុំមិនទាន់មានការធ្វើ នាង​បានធ្វើការពេលយប់បន្ថែម ចិញ្ចឹមខ្ញុំ។

ជីវិតជាមួយនិមលវាប្រហែលជាស្នេហាមួយពិតសម្រាប់នាង តែខ្ញុំមិនពិតជាមួយនាង ព្រោះតាំងពីឈានមកភ្នំពេញ ខ្ញុំតែងតែស្រើបស្រាលថា ចង់បាន​ជីវិតប្រសើរជាងជីវិតដែលខ្ញុំកំពុងរស់នៅកាលណោះ។

«រ៉េមីមកឬនៅ?»

ខ្ញុំសួរមីងស្រីដែលស៊ើងមើងក្រោកមកបើកទ្វារ។

ទឹកមុខគាត់បញ្ជាក់ថា ប្រពន្ធខ្ញុំគ្មានស្គាល់ផ្ទះទេ។

«វាទៅដាច់ខ្យល់នៅឯណា?»

ខ្ញុំរអ៊ូ​ហើយឡើងដេក។

ទូរសព្ទប្អូនប្រុសខ្ញុំខល ដាស់ខ្ញុំឡើងមកទាំងមមីងមមាំង។ នរណាម្នាក់ព្យាយាមសម្លាប់ខ្ញុំព្រោះខ្ញុំទើបតែបានសម្រាកចិត្ត​។ ខឹងណាស់សម្លឹងនាឡិកា ម៉ោង៦ភ្លឺងហើយបានប្អូនប្រុសខ្ញុំខលមក។

«បងភក្តិ មានគេឃើញប្រពន្ធបងឯនៅថៃ! នៅបាងកក ជាមួយ​ប្រុសម្នាក់  ពួកម៉ាកគាត់អាប៉ិនសឿន!»

សឿនជាថៅកែទិញលក់ឡាន ស្ថិតក្នុងក្រុមដើរលេងស៊ីផឹកជាមួយ​គ្នា​ខាងប្រពន្ធខ្ញុំ។ ប្រពន្ធសឿនក៏ជាមិត្តភក្តិរបស់រ៉េមី។

កន្លងមក ខ្ញុំ គ្មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ សង្ស័យអ្វី​អំពី​ការ​ក្បត់ក្នុង​ចំណោម​ពួកគេទេ គិតថា​ពួកគេគ្រាន់តែសប្បាយនិងផឹកស្រារាំរែក តែយប់នេះម្តាយខ្ញុំបង្ហើប ខ្ញុំស្មាន​តែគាត់ចេះតែនិយាយបង្កា តាមពិតប្រហែលប្អូនខ្ញុំបានជម្រាបម្តាយមុន ទើបបានជាគាត់ហោខ្ញុំទៅលួងអារម្មណ៍?

«ប្រពន្ធអាសឿនទៅដែរ?»

ខ្ញុំសួរទាំងឆួលចុងច្រមុះ។

«អត់ទេ! ទៅតែពីរនាក់!»

ខ្ញុំស្វាងពីងងុយ។ ខ្ញុំចុចទូរសព្ទទៅរកនាង​ដាណេ។ នាង​ជាកូនឯកឧត្តមម្នាក់ថ្នឹកខាងរត់ការដីធ្លី ជាប្រពន្ធសឿន មាន​កូនដល់ទៅ៤នាក់។

ខលភ្លាម​ដាណេលើកភ្លាម ហើយនិយាយឌឺខ្ញុំ។

«ទៅបាងកកមើលពួកសាហយអត់?»

ខ្ញុំភ្ញាក់រួចភាំងបន្តិច។ សំឡេងនាង គឺខឹងខ្លាំង។ នាង​ប្រហែលជាដឹងរឿងនេះដែរហើយ។ សភាពនេះអាចមានអ្នកស្លាប់រស់ប្រសិន​ដាណេឡើងទៅបាងកកព្រោះនាងមានកាំភ្លើង។

«ខ្ញុំរវល់បន្តិច!»ខ្ញុំតបយកលេសឱ្យពួកគេប៉ះទង្គិចគ្នា​ចុះ ។

ស្រាប់តែឮសំឡេងនាងសើច៖

«ថាអាវែកៗមែន! ខ្លាចមិនមែន ចង់កុហកខ្លួនឯងទៀតមិនមែន? ឬខ្ចីដៃខ្ញុំសម្លាប់ពួកវា​ខ្លួនឯងនៅសោយសុខ​នឹងទ្រព្យមូល​ រួចការប្រពន្ធថ្មី?»

តាំងពីដើមមកខ្ញុំដឹងថា ពួកគេតែងតែចំអកខ្ញុំពីក្រោយ ពីរឿងប្រពន្ធដេលមិនស្រលាញ់ខ្ញុំ តែត្រូវរៀបការព្រោះកាលៈទេសៈ។ ក្រោយមកម្នាក់ៗចំអកដែលខ្ញុំជោគជ័យ​កាលងារកាត់មុខពួកគេ តែមិនជោគជ័យស្នេហា។ អ្វីក៏ដោយ ខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯង! អ្នកណាថាអីថាទៅ តែ….ព្រឹកនេះ គ្រប់យ៉ាងដូចជាហួសព្រំដែនហើយ។

ខ្ញុំទ្រាំសង្កត់ចិត្តតបនឹង​ដាណេ៖

«កុំឆេវឆាវ! គិតកូនផងដាណេ!»

«ចុះបងឯង? សំងំធ្វើមិនដឹងរឿង ឬមួយ….»​

ខ្ញុំបិទទូរសព្ទព្រោះមិនចង់ឮដល់ចប់ទេ។ ចិត្ត​ខ្ញុំកំពុងឈឺខ្លាំង នឹងពាក្យ​សម្តីលាយសំណើចចំអករបស់ដាណេ។ ប៉ុន្តែបើខ្ញុំលែងលះនាងពេលនេះ គឺចូលស៊ងនាង នោះក៏មានន័យថា ខ្ញុំព្រមបោះបង់អំណាចដែលខ្ញុំបានខិតខំសឹងពេញមួយជីវិតយុវវ័យ​ដើម្បីទទួលកេរ៍ពីប៉ាម៉ាក់នាង?

នេះអ្វីមួយដែលខ្ញុំបានស្បថថា «អ្វីក៏ដោយដែលកើតឡើង…..»ខ្ញុំនឹងមិនអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនឯងបកទៅក្រម្តងទៀតទេ។

ខ្ញុំទៅរោងជាងធំថ្ងៃនេះ។

យើង​កំពុង​ឆ្លង​កាត់​សង្កាត់​ភោជនីយដ្ឋានម្តុំទួលទំពូង ពេល​មាន​អ្វី​ចាប់​ភ្នែក​ខ្ញុំ​ក្រៅកញ្ចក់​ឡាន។ នារីម្នាក់មាន​ផ្ទៃមុខភ្លឺថ្លា  ជាង​ព្រះអាទិត្យ។

“ឈប់សិន​!”

ខ្ញុំ​ខ្ទាស់​ភ្នែក​ជាមួយ​អ្នក​បើក​បរ​ដែល​គោរព​តាម​បញ្ជា​របស់​ខ្ញុំ​ភ្លាមៗ។ គាត់​ទាញ​ឡាន​មក​ក្បែរខាង​ផ្លូវ​ឱ្យចុះ។

​ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​ក្រៅ​ឃើញ​នារី​ម្នាក់នោះ ​អង្គុយម្នាក់ឯង​​នៅលើ​តុ​រាង​ជា​រង្វង់មូល។

«និមល!»

ខ្ញុំហៅនាង​។

នាង​ងាកមកភ្លាម ហើយញញឹម។ នាង​ស្អាតដូចដើម និងមាន​ឈុតការិយាល័យស្រស់បំព្រង។ នេះជា​ហាងកាហ្វេលាយ​​ភោជនីយដ្ឋានបារាំង​មួយយីហោ​ក្នុង​ស្រុក តែយើង​​ស្គាល់​ថា​ជា​កន្លែង​ណាត់​ជួប​ដ៏​ពេញ​និយមសម្រាប់អ្នកមាន​លុយ​។

«មកម្នាក់ឯង?»

ខ្ញុំទាញកៅអីអង្គុយ​ដោយ​វង់ភ្លេង​ស្នេហាចាស់មួយ បាន​ឆាបឆេះ​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន​ខ្ញុំ ជា​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​មាន​ជា​យូរ​មក​ហើយចាប់តាំងពីខ្ញុំសម្រេចចិត្ត​ចោលនាង​រត់មកតោងរ៉េមី។

តាមពិត ឥឡូវនេះ បើសិនជាខ្ញុំចង់ចាប់និមល ខ្ញុំអាចរបូត​ចេញពីការស្នងតំណែងមរតកប៉ារ៉េមី តែមិនដឹងហេតុអ្វី​ខ្ញុំចង់ចាប់និមលមែនទែនពេលនេះ​ពេលឃើញស្នាម​ក្រែមលើមាត់នាង។

និមលជានារីខ្លាំង នាងពូកែការងារ គ្រាន់តែកាលណោះយើងក្រពេក ខ្ញុំមិនចង់ព្យាយាមពីចំណុចសូន្យឡើងទេ ម្ល៉ោះហើយខ្ញុំត្រូវចាប់កៅអីពីគ្រួសាររ៉េមីដើម្បីទប់ខ្លួនខ្ញុំឱ្យជាប់នៅភ្នំពេញ​ហើយក្បត់នាង។

នាងនៅតែញញឹម ស្រស់ស្អាតហើយមិនមានអ្វីល្អក់កករ។

« ថ្ងៃនេះញាំកាហ្វេជជែកគ្នាលេងបានទេ?!»

នាង​ញញឹមចង្អុលទៅកន្លែងគិតលុយ​។

ខ្ញុំឃើញប្រុសម្នាក់មើលមកពួកយើង។ នាង​ប្រាប់ថា ជា​​សា្វមីនាង ឈ្មោះអាត ។

ដៃប្តីនាង​គិតលុយ​ផងបណ្តើរដឹកក្មេងស្រីស្អាតម្នាក់ផង មុខដូចនិមលបេះដាក់។ ហើយ….ជាអ្វីដែលជាការអាម៉ាស់ផងដែរដោយសារប្តីនាង​ស្វាគមន៍ មិនដឹងរឿងចាស់របស់ពួកយើងទេ ខ្ញុំតែអង្គុយសម្លឹអខើញពួកគេស្រលាញ់គ្នា នាងគឺស្រស់ស្អាតហើយមានសុភមង្គល។

គ្រប់គ្រាន់ហើយ​ឃើញបានក្តីសុខ។ មានតែខ្ញុំទេ។ ពាក្យថាក្តីសុខ មិនដែលជាអទិភាពទេ ឱ្យតែមានលុយ​។ ពេលនេះ ត្រឡប់មកនៅម្នាក់ឯងមួយសន្ទុះ នៅក្នុងផ្ទះ គំនិតដែលថា អ្វីក៏ដោយដែលកើតឡើងកើតទៅខ្ញុំទ្រាំងបាន ប្រហែលជាដល់ពេលហើយ។

ជីវិតនេះសាបស្លេម។

ខ្ញុំឆ្លាតណាស់សម្រាប់វិធីក្លាយជាអ្នកឈរជើងមាំនៅភ្នំពេញពីបាតដៃទទេ​ដោយតោងស្រីឡើង ហើយយល់ថា ពួកប្រុសៗដែល​ទ្រាំជាមួយប្រពន្ធជាអ្នកក្រគឺល្ងង់ខ្លៅ។

«យើងលែងគ្នា»

សារនាង​ផ្ញើមកខ្ញុំ ប្រពន្ធខ្ញុំ។

ខ្ញុំចាំពាក្យនេះយូរហើយ ម្តេចពេលនេះខ្ញុំក្លាយជាពិបាកចិត្ត​?

«បងឯងយកទាំងអស់ទៅផ្ទះនិងក្រុមហ៊ុន​! ខ្ញុំយកកូន!»

នាង​សរសេរមកទៀតហើយ​នេះ ជារឿងដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតពីមុនមក ។ នាង​មិនដែលស្រលាញ់ខ្ញុំទេ តែនាង​បង្កើតចៅពីរមក ព្រោះឳពុកនាង​នឹងឱ្យមរតកមកចៅ។

ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា កូនបង្កើតទៀតបាន​ប្រពន្ធការថ្មីបាន តែភាពជាអ្នកមាន​ទាល់តែមានឱកាសបានយកបាន។

«២លានដុល្លារ!»

ខ្ញុំសរសេរតប។

នេះបានន័យថា​បន្ថែមពីរលើលក្ខខណ្ឌ័ទាំងអស់ ខ្ញុំចង់ទារលុយ២លានទៀតជាថ្នូរនឹងសេរីភាពនាង។

«ឆ្កួតហ្មែន?»

នាង​តបមកវិញបែបនេះ ហើយក៏លែងឆ្លងឆ្លើយគ្នា។ ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំមិនអន្ទះសារទេ​ ព្រោះខ្ញុំជាអធិរាជនៃនៃពាក្យថា «អ្វីក៏ដោយដែរកើតឡើង!»។

ចំណែកខាងរ៉េមីវិញទេ ដែលប្រហែលជាលែងអត់ធ្មត់បានតទៅទៀត។

ដោយសារនាងមានចិត្តឆេវឆាវ ចង់បានសេចក្ដីស្រឡាញ់ជាមួយអាប៉ិសឿនរបស់នាង ដូច្នេះប្រពន្ធគឺជាអ្នកខាតបង់ពីរលានបន្ថែមទៀត នោះបើចង់បានសេរីភាពទៅនៅជាមួយគ្នា។

ស្អែកឡើង ប្រពន្ធខ្ញុំវិលមកផ្ទះវិញ ។

ខ្ញុំក៏ធ្វើដូចធម្មតា។ យើងអង្គុយញ៉ាំបាយជាមួយគ្នាដូចរាល់ដង។ ក្នុងផ្ទះនេះអ្នកណាក៏ដឹងថា ពួកយើងគឺជាដុំទឹកកកដែលគ្មានមនោសញ្ចេតនាចំពោះគ្នា ។ ផ្ទះនេះមិនដែលមានទម្លាប់នៅជុំគ្នាឱបកូនៗ ជជែកគ្នាលេង ក្អាក្អាយ​ដូចផ្ទះគេដទៃដែរ។

កូនៗរបស់ខ្ញុំ ក្រៅពីទៅសាលារៀន ពួកគេ​ មា​នវត្ថុលេងទំនើបៗសព្វយ៉ាង សំងំនៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ធំមួយដែលប្រពន្ធខ្ញុំបានរៀបចំដូចជារាជដំណាក់របស់បុត្រីបុត្រាស្ដេចសម្រាប់ពួកគេ ។

ម្តាយខ្ញុំធ្លាប់និយាយថា ប្រយត្ន័កូនៗខ្ញុំនឹងក្លាយទៅជាមនុស្សគ្មានបេះដូង គ្មានមនោសញ្ចេតនាពីព្រោះគ្រួសារខ្វះភាពកក់ក្តៅ ប៉ុន្តែមានអីមិនល្អ?

សម្រាប់ខ្ញុំ បើសិនជាពួកគេអាចក្លាយជាអធិរាជ«អ្វីក៏ដោយ»ដូចជាខ្ញុំដែរ ថ្ងៃក្រោយធានាថា ស្អីក៏គេយកឈ្នះបានដែរ ជីវិតមនុស្ស​កាត់ចិត្ត​បានយ៉ាងមាំដូចខ្ញុំ គ្មានថ្ងៃក្រលំបាកទេ។

 ពេលវេលាកន្លងទៅបានពីរអាទិត្យ។

រ៉េមីទៅទិញសម្លៀកបំពាក់សិចស៊ីឃ្យូតៗ ចេញដើររាំនិងផឹកស្រាញាប់ជាងពីមុន។

ស្មានថា ខ្ញុំមិនខ្វល់?

ចង់បញ្ជោះខ្ញុំលែង?សង្ឃឹមទៅ! ចាំមើលថា តើនរណាអាចទ្រាំយូរជាងអ្នកណា? នាងត្រូវការកសាងគ្រួសារថ្មីដោយមិនមាន​ខ្ញុំ ចំណែកខ្ញុំអ្វីក៏ដោយឲ្យតែមានលុយ ខ្ញុំមិនខ្វល់នោះទេ។

 ក្លិប!

អ្នកណាម្នាក់បង្ហាញខ្លួននៅខាងមុខបន្ទប់ខ្ញុំ។

 តើជាអ្នកណា ? ចោរចូលផ្ទះ?

ចៃដន្យថ្ងៃនេះ មីងស្រីគាត់សុំច្បាប់ទៅស្រុក ព្រោះក្មេងៗត្រូវតាគេមកយកទៅដើរលេងសឹង្ហបុរីអស់ហើយ ផ្ទះស្ងាត់ ។

នឹកឃើញ​ពីអ្នកយាមនៅខាងក្រោមដែរ តែមេឃភ្លៀងស្រិចៗ តិចពួកវាស្រវឹងដេកត្មោលអស់ទៅ?

«អ្នកណា?»

ខ្ញុំសួរកម្លាចិត្ត​ខ្លួនឯងដែលកំពុងភ័យសង្ស័យ។

គ្មានចម្លើយ ក៏មានអារម្មណ៍ថាប្លែក។

 ភ្លាមនោះ ខ្ញុំឈានទៅដល់កញ្ចក់ និងទាញទ្វាររបើក។

គ្មានឃើញ​នរណាទាំងអស់មានតែចំហាយខ្យលត្រជាក់និងភ្លៀងសាចមកតិចៗ។

 ប៉ុន្តែ….នៅពេលបែរខ្លួនត្រឡប់មកវិញ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំមានបញ្ហាហើយ ។

ជាបញ្ហា​ធំ មិនអាចដោះស្រាយដោយពាក្យ«អ្វីក៏ដោយបានទេ!»

ខ្មាន់កាំភ្លើងម្នាក់ឈរពីមុខខ្ញុំ ហើយញញឹម។ ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់ម្នាក់នេះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថា កាំភ្លើងរបស់វាមិនភ្ជង់លេងឡើយ វានឹងសម្លាបខ្ញុំ ព្រោះវាហ៊ានបង្ហាញមុខ។

 ផូង! ខ្ញុំដួលទៅលើដី!

ឈាមហូរចេញពីបំពង់ករបស់ខ្ញុំ។ គ្រាប់កាំភ្លើងមួយគ្រាប់តែប៉ុណ្ណោះ អាចផ្ដាច់ដង្ហើមរបស់ខ្ញុំបានសូម្បីតែស្រែកបន្តិចក៏លែងមានឱកាស​ដែរ។

ខ្ញុំដួលផ្កាប់មុខភីងទៅលើព្រំ។

 ពាក្យដែលខ្លួនឯងសាងឡើងមកសម្រាប់ជីវិត«អ្វីក៏ដោយដែលកើតឡើង» នៅវិលវល់ជុំវិញរាងកាយត្រដរខ្យល់របស់ខ្ញុំ។ ទោះបីពេលនេះកំពុងនៅក្នុងicuក៏គ្មានអ្នកណាសង្គ្រោះខ្ញុំបានដែឬកុំថាឡើយនៅដេកស្ប៉ាបម្នាក់ឯងបែបនេះ។

ខួរក្បាលខ្ញុំដែលនៅដើរប្រាប់ខ្ញុំថា នេះជារឿងធម្មតាដែលខ្ញុំគួរត្រៀមដឹងជាយូរមកហើយ​ថា អ្នកដែលជាអ្នកធ្វើ ។

ជើងរបស់ជននោះរត់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់របស់ខ្ញុំ ស្នូរ​បើកទ្វារទូដែក ដោយចុចលេខសម្ងាត់ ។

ខ្ញុំដឹងថា អ្នកណា​ដែលឱ្យលេខសម្ងាត់ទូដែកទៅវា។  មិនមែនគោលដៅរបស់វាគឺយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្ញុំនោះទេប៉ុន្តែគឺធ្វើឲ្យប៉ូលីសយល់ថា ខ្ញុំត្រូវបានគេប្លន់។

នេះហើយ ចុងបញ្ចប់នៃ អធិរាជបេះដូងដែក ដែលជឿលើពាក្យថា«អ្វីក៏ដោយតែកើតឡើង» បើយើងមិនចាញ់ យើងនៅតែមិនចាញ់។

ឥឡូវនេះ ពិតជាកើតឡើងមែន។

ខ្ញុំលែងអាចដកដង្ហើមបានទៀតហើយ។

រូបរាងក្មេងប្រុសនិស្សិត​ មកពីកំពង់ធំ មាន​ស្ពាយសាក់កាដូនិងមានតែកង់មួយ ឡើងមកផ្សងព្រេងជីវិតរហូតដល់ក្លាយទៅជាអ្នកមានប្រាក់វាល់លាននៅទីក្រុងមួយនេះ ចុងក្រោយត្រូវបញ្ចប់បែបនេះឬ?

«អ្វីក៏ដោយដែលកើតឡើង!» ពាក្យដែលខ្ញុំស្បថថាទទួលយកឱ្យតែបានក្លាយជាសេដ្ឋីនឹងគេ។

រឿងស្នេហាគឺជាសមីការដែលពិបាកដោះស្រាយបំផុតក្នុងជីវិតខ្ញុំ តាំងពីដើមមកអ្នកដែលស្រលាញ់ខ្ញុំ ខ្ញុំមិនចាប់អារម្មណ៍ តែអ្នកដែលខ្ញុំមានចិត្តសុទ្ធតែរំលងខ្ញុំ។

គាត់ឈ្មោះ Ken ជាអាយធីក្នុងក្រុមហ៊ុន ឯខ្ញុំត្រឹមបុគ្គលិកសាមញ្ញធម្មតា ដែលរាល់ពេលត្រូវការឬមានបញ្ហា ឱ្យអាយធីជួយ ខ្ញុំមិនសូវពឹងគាត់ឡើយតែងរកអ្នកផ្សេង មកពីខ្ញុំអៀនគាត់ ម្យ៉ាងភាពព្រងើយកន្តើយ និងកាលដែលគាត់មិនចាប់អារម្មណ៍ខ្ញុំ គឺជាមូលហេតុដែលខ្ញុំត្រូវឃាត់ចិត្តមិនឱ្យទៅក្បែរគាត់ ហើយគេចវេះពីគាត់ជាចាំបាច់។

បង Ken ចូលចិត្តសួរនាំខ្ញុំ ហើយនិយាយលេងតែពីរឿងស្រីស្អាត ជួបពេលណាក៏និយាយថា៖

«មានបុគ្គលិកស្រីស្អាតចូលថ្មីទេ?»

ខ្ញុំគ្រាន់តែសើចធម្មតា ហើយក៏រើសរូបថតខ្លះបង្ហាញគាត់ពីអ្នកនេះអ្នកនោះ ឱ្យតែបានពាក្យសន្ទនាជាមួយគាត់ ហេតុតែជាមនុស្សយើងចូលចិត្ត។ គាត់ញញិមដាក់ខ្ញុំហើយក៏ដើរទៅបាត់។ ប៉ុន្តែស្រីស្អាតទាំងនោះ មិនស្មើស្រីស្អាត ល្អ ឆ្លាតដែលអង្គុយធ្វើការក្នុងការិយាល័យជាមួយគាត់ទេ ម្នាក់នោះទើបជាទំពក់ភ្ជាប់ចិត្តគាត់បាន។

ជឿទៅថា មនុស្សប្រុសពូកែ ល្អ ច្បាស់ជាមានតម្រូវការខ្ពស់ អ្នកដែលគេចាប់អារម្មណ៍ក៏សុទ្ធតែជាលំដាប់ស្រីស្អាត ឋានៈខ្ពស់ ម៉េចនឹងអាចមករវល់ស្រីដូចខ្ញុំ?

ដំបូងខ្ញុំហាក់មានសង្ឃឹមខ្លះ ព្រោះទង្វើរបស់គាត់ញ៉យដង តែងតែធ្វើឱ្យខ្ញុំគិតច្រើននិងសង្ឃឹមថា ពួកយើងមានចិត្តដូចគ្នា។ បង Ken ចូលចិត្តនិយាយធ្វើដូចគាត់ហ្នឹងខ្វល់ពីខ្ញុំ បារម្ភខ្ញុំ ចាប់អារម្មណ៍ខ្ញុំ តែឬក៏ដូចពាក្យគេថា បើកាលណាយើងលួចចាប់អារម្មណ៍គេ ហើយទង្វើតិចតួចស្តួចស្តើងរបស់គេដែលហាក់ធ្វើដូចមនុស្សទូទៅជុំវិញខ្លួនដែរនោះ គឺជាទង្វើនៃក្តីស្នេហា?

«ថ្ងៃ១៤កុម្ភៈមានអ្នកណាត់ឬនៅ?»

ខ្ញុំសើចឆ្លើយទៅគាត់តិចៗ៖

«មុខខ្ញុំហ្នឹងដែលមានសង្សារ?»

«បើអ៊ីចឹងបងណាត់!»

ថាតែមួយឃ្លានេះគាត់សើចហើយក៏ដើរទៅបាត់។ ថ្ងៃ១៤កុម្ភៈដែលចំថ្ងៃអាទិត្យខ្ញុំត្រូវអង្គុយស្រណោះស្រណោក ដេកអរដូចឆ្កួត បែរជាលួចរំភើបហើយរំពឹងថាគេនឹងមក។

វាជាពាក្យលេងសើចដែលអាចឱ្យខ្ញុំឈឺចាប់បាន បើខ្ញុំខ្លួនឯងបណ្តោយឱ្យអារម្មណ៍រសាត់តាមពាក្យគាត់ថា។

រួចពីថ្ងៃនោះមក មានប្រុសម្នាក់ដែលហាក់ចាប់អារម្មណ៍ខ្ញុំ គេតាមយកចិត្តទុកដាក់ បារម្ភ ខ្វល់ពីសុខទុក្ខខ្ញុំ។ គេនោះបបួលខ្ញុំប៉ាវបាយថ្ងៃច្រើនដង តែខ្ញុំមិនព្រម ព្រោះខ្ញុំមិនចង់ផ្តល់ក្តីសង្ឃឹមក្លែងក្លាយទៅអ្នកណា ដូចដែលអារម្មណ៍សោកសៅដែលខ្ញុំទទួលបានពីបង Ken នោះទេ។

តែមិនស្មានថាគេនោះបានទិញកាហ្វេ ដែលដឹងច្បាស់ណាស់ថារសជាតិខ្ញុំចូលចិត្តគឺអ្វី។ គេលបស្ងាត់លួចយកមកដាក់លើតុធ្វើការរបស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យផ្អើលអស់មនុស្សគ្រប់គ្នា ដែលមិនស្មានថាបង Ken ក៏នៅទីនោះ ប្រតិកម្មគាត់កាន់តែដុតកម្លោចចិត្តខ្ញុំ។

គាត់បានសួរទៅមិត្តរួមការងារខ្ញុំហាក់ឌឺខ្ញុំ​៖

«នីតា! ឃ្លានកាហ្វេទេ ចាំបងប៉ាវ?»

គាត់និយាយតែកែវភ្នែកកាន់តែបញ្ជាក់ច្បាស់ថាសំដៅមកខ្ញុំ។ គាត់សម្លឹងទាំងមុខស្មើ ធ្វើឱ្យខ្ញុំពិបាកក្នុងការសម្លឹងគាត់វិញណាស់។ នីតាដែលត្រូវគាត់សុខៗយកជាប្រធានបទក៏ងាកមើលខ្ញុំម្តង មើលគាត់ម្តង ទាំងមិនយល់រឿង។

គាត់ដើរចេញពីការិយាល័យបាត់មិនបន្តអ្វីទៀត។

រឿងកាហ្វេនៅមួយទៀត ថ្ងៃមួយដែលមេប៉ាវកាហ្វេ គាត់ក៏មានចំណែក គ្រប់គ្នាយកអស់នៅសល់តែខ្ញុំចុងក្រោយ តែវាគឺជាតែបៃតងដែលខ្ញុំមិនចូលចិត្តនោះទេ។ គាត់មើលមុខខ្ញុំហើយសួរថា៖

«យក cappuccino ស្ករ 70 ភាគរយពីបងទេ? បងដូរឱ្យ»

ខ្ញុំសប្បាយចិត្តហើយក៏ប្រញាប់ដូរភ្លាម ពីមុនគាត់ក៏ដូចខ្ញុំ ពួកយើងចូលចិត្តរសជាតិដូចគ្នា គាត់និងខ្ញុំគឺមិនចូលចិត្តតែបៃតងនោះទេ តែពេលនេះគាត់សុខចិត្តដូរឱ្យខ្ញុំ បើមិនឱ្យខ្ញុំគិតថាគាត់បារម្ភឬគិតចំពោះខ្ញុំ តើជាអ្វី?

អស់ពីរឿងកាហ្វេ ល្ងាចមួយដែលកំពុងធ្វើការម៉ោងជាងបី គឺឃ្លានណាស់បន្ទាប់ពីបាយថ្ងៃត្រង់កន្លងទៅជាងបួនម៉ោង រឿងដែលមិននឹកស្មាន គាត់បានយកសេនវិចមួយឆ្លងការិយាល័យហុចឱ្យខ្ញុំ។

អារម្មណ៍ពេលនោះ សឹងថាបាត់ឃ្លានដោយមិនបាច់ហូបសេនវិចមួយដុំនោះឡើយ។ កាលនោះ ធ្វើឱ្យមិត្តរួមការងារម្នាក់ដែលលួចស្រលាញ់គាត់ ច្រណែនខ្ញុំខ្លាំង ហើយធ្វើជាខឹង និងមិនស្តីរកបើស្អែកគេគ្មានសេនវិចដូចខ្ញុំ​ដែរ​។

រឿងដែលហួសចិត្តលើហួសចិត្ត មនុស្សកំពុងតែមានមនោសញ្ចេតនាផង ក៏ស្រាប់តែខ្ញុំទទួលបានឈែតមួយពីគាត់ថា « I love you »។

បើជាធម្មតាច្បាស់រំភើបរកនឹកធ្វើអ្វីមិនត្រូវ តែម៉េចក៏ពេលនោះខ្ញុំធ្មឹង គ្មានអារម្មណ៍អ្វីសោះ?

មិត្តអ្នកអានដឹងទេ ព្រោះខ្ញុំទទួលបានអារម្មណ៍សោះកក្រោះ និងមិនខ្វាយខ្វល់ពីគាត់ច្រើនដងពេក ធ្វើឱ្យខ្ញុំបើទោះជាឈឺយ៉ាងណា ក៏ត្រូវបង្រៀនខ្លួនឯងឱ្យឆ្ងាយពីគាត់ដាច់ខាត។

ខ្ញុំមិនដឹងពីមូលហេតុ តែចិត្តខ្ញុំច្បាស់ណាស់ថា តាំងពីពេលស្រីស្អាតរួមការិយាល័យម្នាក់នោះចូលមក គាត់ឆ្ងាយពីខ្ញុំ ឆ្ងាយដាច់ប៉ាត់។

ចំពោះសារដែលខ្ញុំផ្ញើទៅគាត់ ទោះជារឿងការងារក៏ដោយ មិនមែនជាការងារក៏ដោយ លឿនបំផុតមួយម៉ោងទើបគាត់តប តែសម្រាប់អ្នកផ្សេងសេវាសម្រាប់ពួកគេគឺធម្មតា។ បែបនេះទើបខ្ញុំចូលចិត្តខលរកអាយធីផ្សេងជំនួស ឬប្រឹងបើក google ដើម្បីធ្វើវាខ្លួនឯង ដោយដឹងថានិស្ស័យពួកយើងគឺខ្សត់ខ្សោយយ៉ាងហ្នឹង ​រាល់ពេលឃើញគាត់នៅទីណា ខ្ញុំតែងដើរគេច ទោះជួបមុខក៏ខ្ញុំមិនហៅ មិនញញិម ចៀសបានគឺចៀសឱ្យផុត។

កុំថាខ្ញុំខឹងស្អប់គេដែលមិនស្រលាញ់ អត់ទេ គឺខ្ញុំកំពុងបង្វឹកចិត្តខ្លួនឯងឱ្យឈប់គិតច្រើនទៅលើគាត់។ បើគាត់សួរនាំខ្ញុំក៏ឆ្លើយធម្មតា តែបើគាត់ក៏ធ្វើដូចមិនចាប់អារម្មណ៍ មិនចង់និយាយរកខ្ញុំ ខ្ញុំគុណឱ្យគាត់នឹងពីរ គឺធ្វើលើសពីអ្វីដែលគាត់ធ្វើដាក់ខ្ញុំ ឃើញគាត់នៅឆ្វេង ខ្ញុំត្រូវរត់ទៅស្តាំចាំបាច់។

រឿងគ្មាននិស្ស័យ ឬស្នេហាមិនអាចបង្ខំ ខ្ញុំយល់ច្បាស់ជាងគេ ព្រោះខ្ញុំក៏កំពុងគេចវេះពីការតាមស្រលាញ់របស់ម្នាក់ប្រុសដែលទិញកាហ្វេឱ្យខ្ញុំនោះដែរ។

តែនិស្ស័យបែរឱ្យខ្ញុំជួបគាត់ម្តងទៀត ហើយស្និទ្ធិស្នាលជាងមុន​ តែម្តងនេះ គឺគាត់ជាអ្នកផ្តើម។

គាត់សួរខ្ញុំថា ធ្វើយ៉ាងណាញ៉ែមនុស្សស្រីម្នាក់បាន? សំណួរនេះចេញមក ខ្ញុំកាន់តែដឹងពីតួនាទីខ្លួនឯងច្បាស់ក្នុងចិត្តគាត់ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាមិត្តឬប្អូនស្រីម្នាក់ ដល់ចំណុចនេះ បេះដូងខ្ញុំក៏លុបចោលនូវក្តីស្នេហាដែលសេសសល់ក្នុងចិត្តចំពោះគាត់ ខ្ញុំឈឺចាប់ខ្លាំង តែវាមិនយូរទេ។

ហើយចំពោះរឿងសារថាស្រលាញ់ ខ្ញុំក៏ដឹងថាមិត្តគាត់លេងសើចទេ គេយកទូរសព្ទគាត់ផ្ញើមកខ្ញុំ ព្រោះគាត់ក៏បានប្រាប់ការពិតភ្លាមៗ ដោយខ្លាចថាខ្ញុំយល់ច្រឡំ។

រឿងមួយទៀតដែលខ្ញុំទទួលបានពីស្នេហានេះ គឺខ្ញុំសប្បាយចិត្តបើទោះគេមិនស្រលាញ់ខ្ញុំ តែខ្ញុំពិតជាចង់ឃើញមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់មានក្តីសុខ។ ខ្ញុំសើចហើយតបទៅគាត់វិញ៖

«គឺញ៉ែមនុស្សស្រីដែលលួចស្រលាញ់បង!»

គាត់ផ្ញើរូបសើចមកខ្ញុំ កាលដែលតបបែបនេះគឺវាការពិត ព្រោះមនុស្សស្រីដែលគាត់កំពុងញ៉ែ ជានារីរួមការិយាល័យជាមួយគាត់នោះ ក៏កំពុងលួចស្រលាញ់គាត់ដូចគ្នា ខ្ញុំហ៊ានអះអាងដោយអារម្មណ៍ជាមនុស្សស្រីដូចគ្នា ហើយក៏ចាប់អារម្មណ៍លើមនុស្សប្រុសតែម្នាក់ ទាស់ត្រង់ថាគេក្លាហាន ហើយខ្ញុំមិនដូចគេ។

ស្គាល់គាត់ក្រោយខ្ញុំ តែគេមានហ្វេសបុកគាត់មុនខ្ញុំ គាត់និងនាងលេងខំមិនជាមួយគ្នាជាសាធារណៈ ទាំងដែលរូបខ្ញុំឬ Story ខ្ញុំគាត់មិនឡែក មិនដែលចូលមើលផង។

គាត់សួរមកខ្ញុំបន្ថែម ពេលខ្ញុំលែងតប៖

«ចុះអ្នកណាកំពុងលួចស្រលាញ់បង?»

ខ្ញុំក៏ឆ្លើយដោយធម្មតាតាមរឿងពិតទៅវិញ៖

«គឺម្នាក់ដែលបងឯងកំពុងចង់ញ៉ែហ្នឹងហើយ!»

«ម៉េចក៏ដឹង?»

ខ្ញុំមិនឆ្លើយសំណួរបន្ទាប់នេះរបស់គាត់ តែក៏ប្រញាប់ឆ្លើយកាលពីសំណួរទីមួយដើម្បីឆាប់បញ្ចប់សេចក្តី៖

«ញ៉ែបានទាល់តែសារភាព បើមិនប្រាប់ គេគ្មានថ្ងៃដឹងទេ មនុស្សស្រីភាគតិចណាស់ ដែលហ៊ាននិយាយពីមាត់ថាស្រលាញ់ មុនមនុស្សប្រុស»

ខ្ញុំផ្ញើឱ្យគាត់ប៉ុននេះហើយមិនចង់ដឹង មិនខ្វល់ថាគាត់និងតបអ្វីយ៉ាងណា ខ្ញុំបិទទូរសព្ទហើយចាប់ផ្តើមទាញកំណត់ហេតុដែលជាអ្នកយល់ចិត្តខ្ញុំជាងគេមកសរសេរ។

អ្វីដែលត្រូវធ្វើខ្ញុំធ្វើហើយ ចិត្តដែលស្រលាញ់ ក៏ខ្ញុំស្រលាញ់ហើយ​ រឿងបន្ទាប់ដែលថាស្នេហាខ្ញុំជោគជ័យឬអត់ហើយត្រូវសម្រេចសម្រួលទទួលយកការពិតយ៉ាងណា គឺខ្ញុំខ្លួនឯងជាអ្នកត្រូវខ្វល់ ខ្ញុំលែងចង់ដឹងរឿងស្នេហារបស់គាត់ទៀតហើយ អ្វីម្យ៉ាងដែលអាចឱ្យខ្ញុំញញិមពេលនេះ គឺពួកគេសមគ្នា។

ទៅធ្វើការនៅកំពង់ឆ្នាំងលើកនេះខ្ញុំសល់បានបេះដូងខ្ទេចខ្ទាំមួយចំណែកមកតាមខ្លួន។ ចង់តែសើចពេលស្នេហាបាត់បង់ បែរជាមេតម្រូវឱ្យខ្ញុំបន្តទៅខេត្តពោធិ៍សាត់ ដូចដឹងខ្ញុំកំពុងឈឺចិត្ត? ចង់គេចវេះពីស្នេហា?

ជារឿងល្អដែលខ្ញុំមានឱកាសចាកចេញឱ្យផុតពីមុខពីមាត់ កុំបាច់ឆ្ងល់ថា គាត់គិតយ៉ាងណាពេលបាត់ខ្ញុំ ព្រោះស្នេហាសូន្យភាគរយតាំងពីដើម តែគាត់បែរជាមាន​ឱកាសបានទាក់ទងនឹងមនុស្សដែលគាត់ស្រលាញ់ ខ្ញុំអស់ចិត្តលើសពីអស់ចិត្ត។

តែរឿងដែលកើតឡើងបន្ទាប់នៅពោធិ៍សាត់…

ខ្ញុំស្រាប់តែបានជួបនឹងអ្នកដែលខ្ញុំធ្លាប់ព្យាយាមគេច។

រឿងរវាងខ្ញុំនិងគេកើតឡើងមុនពេលខ្ញុំបានទៅកំពង់ឆ្នាំង ហើយជួបបង Ken ទៅទៀត គេជាមនុស្សដំបូងដែលខ្ញុំពិបាកខ្លាំងណាស់ក្នុងការចាកចេញ ហើយទទួលយកការឈឺចាប់អួលណែនចំពោះឃ្លាចុងក្រោយមុនពេលបែក ហើយគេធ្លាប់ជាមិត្តដែលខ្ញុំទុកថាពិសេស ស្និទ្ធបំផុត ស្រលាញ់បំផុតកាលពីរៀននៅភ្នំពេញ។

ឆ្នាំនោះខ្ញុំមិនយល់ទេ ហេតុអ្វីគេរើសខ្ញុំធ្វើជាកូនក្រុម ហេតុអ្វីគេព្យាយាមស្និទ្ធស្នាលទាំងដែលខ្ញុំមិនចំណូលនឹងការរាប់អានជាមួយមិត្តភក្តិប្រុសទេតាំងពីក្មេងមក។

គេដើរចូលក្នុងជីវិតទាំងដែលខ្ញុំមិនបានត្រៀមខ្លួនសោះថា នឹងត្រូវសម្លឹងមើលអ្នកណាដោយក្តីស្រលាញ់ គិតខ្វល់ពីអ្នកណាជាស្នេហា តែពេលក្បែរគេយូរទៅ អារម្មណ៍និងមនោសញ្ចេតនានោះក៏កើតឡើងដោយខ្ញុំមិនបានបញ្ជា។

ពួកយើងទាក់ទងគ្នាប្រាំមួយឆ្នាំ ហើយក៏បែកក្រោមហេតុផលមួយថា ខ្ញុំទាមទារការស្រលាញ់ពីគេទាំងមិនសមហេតុផល គេប្រកាន់ដែលខ្ញុំត្រង់ បើកបង្ហាញក្តីស្រលាញ់ពេក​។

ខ្ញុំធ្លាប់សួរគេថា«ឯងប្រចណ្ឌខ្ញុំមែន?» គេឆ្លើយថាខ្ញុំឆ្កួត កោតតែពាក្យបែបហ្នឹងនិយាយចេញមកបាន? មិត្តភក្តិឆ្កួតអីទៅប្រចណ្ឌមើលតែសង្សារ?

កាលនោះក៏មកពីគេចូលចិត្តស្តីថាឱ្យខ្ញុំ ប្រដៅខ្ញុំរឿង Crush អ្នកនេះ Crush អ្នកនោះមិនឈប់ ទង្វើគេធ្វើមក កុំថាតែខ្ញុំ បើមនុស្សស្រីផ្សេងក៏គេយល់បែបនេះដែរ។

ខ្ញុំមិននិយាយអ្វីច្រើន តែទាក់ទងគ្នាប្រាំមួយឆ្នាំ មិនមែនខ្ញុំមិនយល់ពីគេសោះនោះទេ តែថ្ងៃដែលយើងប្រកែកគ្នាដល់ថ្នាក់ខ្ញុំអាន់ហ្វ្រេនគេ ក៏មកពីការយល់ច្រឡំដែលខ្ញុំមិនចង់បកស្រាយ។

ទំនាក់ទំនងស្និទ្ធស្នាលរវាងមនុស្សស្រីនិងមនុស្សប្រុសមិនអាចសុទ្ធតែប្រែទៅជាស្នេហា គេចង់ធ្វើជាមិត្តល្អ ខ្ញុំក៏មិនទាមទារលើសពីគំនូសព្រំដែននេះ តែកាលដែលខ្ញុំខឹងគេថ្ងៃនោះ អាន់ហ្វ្រេនគេ គឺមកពីខ្ញុំអន់ចិត្ត។

ទើបពេលនេះខ្ញុំមិនចង់ស្តី ចាត់ទុកថាជាមនុស្សមិនធ្លាប់ស្គាល់គ្នា បើទោះពិភពលោកសែនតូចចង្អៀត នៅឆ្លៀតឱ្យខ្ញុំនិងគេបានមកជួប ឈរទល់មុខគ្នា។

ខ្ញុំដើរគេចទៅផ្លូវផ្សេង ខ្ញុំស្ងើចខ្លួនឯង ប្រុងរត់គេចមនុស្សប្រុសបែបនេះដល់ពេលណា?

តែសំឡេងគេលាន់មកពីក្រោយខ្ញុំដូចខឹងណាស់៖

 «ចាំបាច់ដើរគេច? ស្រលាញ់មិនបាន ធ្វើមិត្តមិនបានទេអ្ហេស?»

ខ្ញុំមិនបែរមុខ ព្រោះហត់នឿយនឹងការពន្យល់ ការបកស្រាយ ពេលខ្លះដែលខ្ញុំគិតថា គេហាក់មានអំនួតលើខ្លួនឯងពេក គិតថាអ្វីដែលខ្ញុំគិត អ្វីដែលខ្ញុំកំពុងធ្វើ គឺមានសង្ឃឹមលើគេរឿងស្នេហាមាំណាស់?

មិនដឹងគេគិតថាវាជារឿងធម្មតា មិនដឹងជាខ្ញុំដែលយល់ច្រឡំ តែពាក្យស្រលាញ់ជាមួយខ្ញុំ ងាយផ្តើម ស្រួលបញ្ចប់ ស្រលាញ់គ្នាក៏ផ្តើមទំនាក់ទំនងទៅ មិនស្រលាញ់ក៏បញ្ចប់ទៅ មិនមែនជាស្នេហាក៏នៅអាចជាមិត្ត។

ខ្ញុំមិនចង់និយាយរកគេ ខឹងគេ ក៏ព្រោះសារដែលគេផ្ញើមកនៅថ្ងៃនោះថា៖

«ភាណាស្រលាញ់ខ្ញុំខ្លួនឯង ទើបមកឈឺចាប់ម្នាក់ឯង តាំងពីដើម ក្រែងដឹងហើយថាខ្ញុំមិនបានស្រលាញ់មនុស្សស្រីទេ? មិត្តភក្តិអីជួបទុក្ខទើបនឹកឃើញ ពេលសប្បាយបាត់សូន្យ?»

គេឆ្លើយមកវែងហូរហែ ទាំងដែលខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឱ្យគេនៅក្បែរ ត្រូវការការលួងលោមពីគេពេលខូចចិត្ត។ មែន! ខ្ញុំទទួលស្គាល់ពេលខ្លះ ខ្ញុំមិនសូវឈែតទៅរកគេមុន ទើបគេខឹង ហើយពេលពិបាកចិត្តទើបនឹកឃើញគេ តែគេមិនយល់សោះថា មនុស្សដែលខ្ញុំនឹកដល់មុនគេ មិនថាពេលរីករាយ ពេលឈឺចាប់ គឺជាគេ បើមិននិយាយរកគេ ខ្ញុំមានពេលសម្រាប់តែការងារនិងគេង ខ្ញុំមិនទម្លាប់និយាយលេងច្រើនជាមួយមិត្តភក្តិណា បើមិនចាំបាច់នោះទេ ព្រោះគេម្នាក់នេះខុសពីគេ គេជាមនុស្សពិសេស តែគេប្រកាន់។

ពេលខ្លះខ្ញុំគិតថា គេបានស្គាល់ខ្ញុំច្បាស់ជាងខ្ញុំខ្លួនឯង ហើយខ្ញុំក៏ស្គាល់គេច្បាស់ដូចគ្នា ព្រោះយើងប្រើពាក្យថា សម្លាញ់ ខ្ញុំចង់ឱ្យគេចែករំលែកក្តីស្រលាញ់ ការឈឺចាប់ដែលគេជួបប្រទះជាមួយខ្ញុំ តែមកពីខ្ញុំសោះកក្រោះពេក មិនចេះឈែតរកអ្នកណាមុន បើទោះខ្ញុំកំពុងអង្គុយនឹក គិត បារម្ភពីគេ។

គេត្រូវការក្តីស្រលាញ់ដែលជាទង្វើពិតប្រាកដ តែខ្ញុំមានត្រឹមក្តីស្រលាញ់ដែលលាក់ទុកក្នុងចិត្ត។

ខ្ញុំមិនតបទៅនឹងអ្វីដែលគេផ្ញើមក ខ្ញុំគ្រាន់តែសួរចង់ដឹងចិត្តគេនូវសំណួរខ្លី៖

«ចុះឥឡូវកំដរបានអត់? ជូនឯងទៅស៊ីមី»

«មិនទៅ! រវល់ធ្វើការ!»

គេសរសេរខ្លី តែដំណក់ទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់បន្តវែងអន្លាយ។ ខ្ញុំដាច់ចិត្តសួរសំណួរចុងក្រោយ៖

«បើអ៊ីចឹងចាំឯងឡើងទៅភ្នំពេញ ចាំទៅហូបមីជុំគ្នា»

«អត់បានទៅទេ រវល់ធ្វើការ!»

ខ្ញុំផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្លួនឯងបានធ្វើជាមិត្តល្អរបស់គេ បើគេពិតជាគ្មានចិត្តស្រលាញ់ ខ្ញុំផ្តល់ឱកាសឱ្យគេទទួលបានមិត្តភាពដែលខ្ញុំពិតជាខ្វាយខ្វល់ពីគេចេញពីចិត្ត តែគេជាអ្នកបដិសេធ ហើយខ្ញុំនៅបន្តធ្វើអី? អារម្មណ៍ខ្ញុំអួលណែន បាយថ្ងៃមួយពេលនោះ ខ្ញុំលេបមិនរួច វាចត់ខ្លាំង។

ដោយសារហេតុផលនោះ ខ្ញុំបានសុំមេត្រលប់ទៅភ្នំពេញវិញ សំណាងល្អគាត់យល់ព្រម ដោយយកលេសថា ខ្ញុំដូចចាញ់ទឹកដីនៅខេត្តពោធិ៍សាត់ ទើបចេះតែឈឺគ្រុនមិនបាត់។

តែរឿងមនោសញ្ចេតនាវិលវល់ណាស់ វាទៅណាមិនឆ្ងាយពីខ្ញុំ នឹកមិនចេញសោះថា យ៉ាងម៉េចបានជាបង Ken ត្រូវប្តូរទៅភ្នំពេញដែរ?

គាត់ដើរមកជិត ហើយស្តីឱ្យខ្ញុំ៖

«ម៉េចបានដូរខេត្តមិនប្រាប់បងមួយម៉ាត់?»

ទឹកមុខខ្ញុំនៅដដែល ភ្នែកនៅតែចាញ់ពន្លឺភ្នែកគាត់មិនហ៊ានសម្លឹង៖

«ស្មានថាបងឯងដឹង»

គាត់ធ្វើមុខញិមៗសម្លឹងខ្ញុំ។ តាមថាខ្ញុំចង់សួរនាំរឿងគាត់ដែលប្តូរមកភ្នំពេញនេះ តែបើសួរច្រើន នៅអង្គុយមើលមុខគ្នាកាន់តែយូរ ពេលនេះខ្ញុំចង់ដើរចេញ តែរកលេសមិនឃើញ។ អារម្មណ៍រញ៉េរញ៉ៃពិបាកនិយាយ ស្រាប់តែគាត់សួរមកថែម៖

«អត់មានអីត្រូវសួរបងទេ?»

ខ្ញុំក៏សួរទៅគាត់វិញ៖

«បងឯងមានអីចង់ប្រាប់ខ្ញុំមែន?»

គាត់សើច ហើយស្នាមញញិមមួយនោះហើយ ដែលរាល់ពេលបិទភ្នែកគឺខ្ញុំនឹកឃើញ។

មួយសន្ទុះគាត់ក៏និយាយឡើង៖

«បងមានរឿងនិទានមួយនិយាយឱ្យស្តាប់»

ខ្ញុំសម្លឹងគាត់ស្លឺព្រោះមិនជឿ។ សុខៗចេះចង់មានរឿងនិទានមកនិយាយ? គិតអីគាត់អ៊ីចេះ?

គាត់ក៏បន្តមកទៀត៖

«រឿងហ្នឹង…គឺពេលខ្លះពិបាកនិយាយ! មនុស្សប្រុសម្នាក់ហ្នឹងដូចជាស្រពេចស្រពិលណាស់ថា តើគេពិតជាលួចចាប់អារម្មណ៍លើក្មេងស្រីម្នាក់នោះឬមិនមែន? គេស្រលាញ់នាងឬគ្រាន់តែចូលចិត្ត រាប់អានជាមិត្ត ជាប្អូនស្រី?»

គាត់សម្លឹងមុខខ្ញុំហើយញញិម។ ខ្ញុំទើបនឹងភ្ញាក់ពីអារម្មណ៍ពិតដែលគាត់គិតចំពោះខ្ញុំកន្លងមក ទោះមិនប្រាប់ក៏ច្បាស់ណាស់ថា រឿងគាត់កំពុងនិយាយ គឺរឿងយើងទាំងពីរ។

គាត់ពិតជាខ្វាយខ្វល់មែនឬអំពីមនោសញ្ចេតនាយើងពួកយើង? គាត់បានធ្លាប់គិតថា វាជាស្នេហា?

ខ្ញុំមិននិយាយអ្វី បើទោះបេះដូងលោតញាប់យ៉ាងណា។ គាត់ក៏ចាប់និយាយបន្ត៖

«តែនៅថ្ងៃដែលនាងចាកចេញ គេដេកគិត អង្គុយគិត ក៏ច្បាស់ពីចម្លើយ…គេនិយាយប្រាប់ខ្លួនឯងថា បើអាច គេនឹងស្រលាញ់នាង!»

បេះដូងខ្ញុំឈួលតែនៅចង់សួរគាត់ថា៖

«ហេតុអី?»

គាត់ព្យាយាមសម្រួលអារម្មណ៍ ខ្ញុំមើលដឹងថាគាត់តានតឹង គឺក្រែងចិត្តខ្ញុំ ហើយក៏ប្រាប់ខ្ញុំថា៖

«មិនមែនមកពីសម្រស់ មិនមែនមកពីឋានៈ ក៏មិនមែនព្រោះហេតុផលអ្វីទាំងអស់ តែព្រោះបេះដូងមិនស្រលាញ់!»

ខ្ញុំពេលនោះគឺគ្មានអ្វីទាំងអស់ក្នុងចិត្ត វាដូចពេលដែលខ្ញុំនិងគាត់គ្រាន់តែស្គាល់គ្នាជាមិត្តរួមការងារធម្មតាដូចថ្ងៃទីមួយដែលបានជួប ព្រោះមនោសញ្ចេតនា ស្នេហាខ្ញុំមានឱ្យគាត់ វាលុបបាត់នៅថ្ងៃខ្ញុំចាកចេញពីកំពង់ឆ្នាំងនោះហើយ​។

តែខ្ញុំនៅចង់ដឹងទើបបន្តសួរ៖

«ចុះហេតុអីធ្លាប់គិត?»

«ក៏មកពីបេះដូងធ្លាប់យល់ច្រឡំទង្វើដែលទទួលបាន ទាំងដែលមនុស្សប្រុសម្នាក់ហ្នឹងមិនធ្លាប់ទទួលបានពីអ្នកណាដូចដែលនាងធ្វើ តែរឿងក៏មកតែពីបេះដូងមិនត្រូវប៉ាន់ មនោសញ្ចេតនានៅមិនជ្រៅ ទើបចេះតែចាប់អារម្មណ៍ខុស ហើយកាលដែលគេនិយាយថា បើអាចនឹងស្រលាញ់ ព្រោះបើគេនៅមិនអាចរកឃើញអ្នកណាដែលនាំឱ្យយល់ច្រឡំខ្លាំងជាងនេះ គេនឹងគិតស្រលាញ់នាង!»

ខ្ញុំសើចហើយក៏ឆ្លើយទៅគាត់មុនដើរចេញ៖

«បើមិនច្បាស់លាស់ កុំធ្វើឱ្យគេយល់ច្រឡំអី! ខ្ញុំគិតថាមកពីស្រីម្នាក់នោះច្បាស់លាស់ ទើបបង្ហាញអារម្មណ៍ឡើង ធ្វើទង្វើស្និទ្ធស្នាល ស្រលាញ់ក៏ស្រលាញ់ហើយ ចុងក្រោយត្រូវពឹងនិស្ស័យ? តែខ្ញុំមិនចង់ឱ្យនិស្ស័យនោះ លេងសើចនឹងខ្ញុំទេ!»

ខ្ញុំថារួចក៏ដើរចេញពីគាត់ ពួកយើងក៏ផ្តាច់ទំនាក់ទំនងចាប់ពីពេលនោះ។

ចុងក្រោយ ខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងណាសុំមេប្តូរទៅកំពង់ឆ្នាំងវិញឱ្យបាន ខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ខ្លួនឯងថា ភ្នំពេញឬពោធិ៍សាត់ ខ្ញុំមិនចង់ទៅទេ ហើយក៏ជឿលើនិស្ស័យ ច្បាស់មិននាំខ្ញុំឱ្យជួបរឿងរញ៉េរញ៉ៃបែបនេះទៀតដែរ បើខ្ញុំខ្លួនឯងមានជំហររឹងមាំ៕

 រៀបរាប់ខ្លឹមសារតាមលំដាប់                  ដំណើរគូគាប់ឆ្គងមេបា។

២,សុខណាជាស្រីវ័យក្រមុំ                      រូបរាងសមរម្យស្បែកភ្លឺថ្លា

សក់សមស្រឡូនភ្នែកយង់ថ្លា                 រាងនាងជីវ៉ាគួរបេតី។

៣,សម្តីសំដៅមិនសូវច្បាស់                   ពាក្យខ្មែរខុសខ្លះឃ្លាតអត្ថន័យ

នាងកូនកាត់យួនរស់លើផ្ទៃ                    ទន្លេសាបថ្លៃពីយូរយារ។

៤,ស្រស់ស្រីមានពុកតែបាត់ម៉ែ               ទំគភ៌គ្រប់ខែម៉ែឃ្លាតឃ្លា

លោហិតហូរខ្លាំងខ្សោះវេទនា                សង្ខារផុតនាចាកផែនភព។

៥,ជីវិតនាងរស់ទាំងលំបាក                   ព្រឹកថ្ងៃតោកយ៉ាកប្រឹងពុំឈប់

ចងចាប់មច្ឆាធ្វើជាម្លប់                           ថ្ងៃខ្លះដាច់យប់ព្រោះក្រពះ។

៦,ចំណែកពុកថ្លៃឈឺប្រចាំ                    ថ្ងៃខ្លះដាច់ថ្នាំគ្មានប្រាក់កាស

នួននាងរត់ខ្ចីបុលគេខ្លះ                         ព្យាបាលពុកសះអរកាយា។

៧,តាំងពីស្រស់ស្រីពេញរូបរាង              កំលោះឈរផ្អៀងដោយកាមា

ចិត្តកួចចាប់ចិត្តផ្តិតចិន្តា                         លួចសរសើរថា ស្អាតគ្រាន់បើ។

៨,តែស្រីក្រមុំហាក់មិនចាប់                    កែវភ្នែកលួចប្រាប់តាមដំណើរ

ថានាងគ្មានចិត្តទេកុំស្នើរ                       យកពេលបម្រើលោកប្រពៃ។

៩,មានខ្លះចូលស្តីនាំម៉ែឪ                       ចាស់ទុំនាំផ្លូវតាមប្រពៃ

ណីល្អផូរផង់តាមទឹកដី                          ខ្មែរល្អប្រពៃគួរប្រតិបត្តិ។

១០,ចម្លើយតបវិញគឺខកចិត្ត                  សុំទោសវមិត្រសូមរៀមកាត់

ណងចូលស្តីទោះមានញត្តិ                    ក៏នាងសន្មតពុំយកថ្វី។

១១, កំលោះខ្លះខឹងចងគុំគួន                ប្រាថ្នាយកខ្លួននាងពិសី

 ឱ្យខូចខាតបង់កុំសល់អ្វី                       ឱ្យប្រុសដទៃក្រេបលម្អង។

១២,ថ្លែងពីតួប្រុសស្រស់សង្ហា               សម្បុរសថ្លាលើសអ្នកផង

ជាកូនអ្នកក្រុងឆ្ងាយកន្លង                     យូរៗមកម្តងលេងយាយតា។

១៣,កំលោះរៀនជ្រៅពេញចំណេះ       យល់ច្បាស់គិតត្រិះមុនវាចា

សម្តីផ្អែមល្អែមដូចសារិកា                     នាមប្រុសជីវ៉ាសុខ សិរី។

១៤,ថ្ងៃនេះរៀមបងមកលេងស្រុក         កំណើតខាងពុកនាទីនៃ

ក្រគរ ពោធិ៍សាត់កាត់ដងព្រៃ                 ជាប់ព្រំទឹកដីទន្លេសាប។

១៥,ចំខែវស្សាគង្គាឡើង                       លិចព្រៃក្រាស់ស្តើងដេកដួលដាប

សល់ចុងលឹមៗប្រឹងសារស័ព្ទ                 វាយោបក់ប្រាប់លំហើយកាយ។

១៦,នរៈចែវទូកតាមគង្គា                       ជជែកប្រាជ្ញគ្នាយ៉ាងសប្បាយ

ជាមួយបងប្អូនខាងសាច់ឆ្ងាយ               អតីតតូចកាយប្រាកដឡើយ។

១៧,គាប់ជួនសុខណានេសាទត្រី           ដោយមងទាក់ត្រីពុំកន្តើយ

ទឹកមុខញញឹមប្រឹងបង្ហើយ                    ឈ្មួញចាំដង្ហើយយោលអារម្មណ៍។

១៨,មាត់ច្រៀងកំដរបទប្រចាំ                 ខ្មែរយួនប៉ៃឡាំពីរោះសម

ឱនងើបៗចាប់ចងចំ                              ត្រីតូចត្រីធំដាក់ក្នុងទ្រុង។

១៩,សិរីរេភក្រ្តប្រទាក់ចិត្ត                       បេះដូងចងរឹតលើឆោមយង់

ចតទូកក្បែរព្រៃសល់ត្រឹមចុង                  ខ្សែភ្នែកធ្លាក់ផុងអន្ទាក់ស្នេហ៍។

២០,គេថាទាវទុំស្នេហ៍រន្ទះ                       ឃើញភ្លាមយល់ច្បាស់ស្លាប់គ្មានប្រែ

ប្តូរផ្តាច់ជីវីសុំរស់ក្បែរ                              ឋានៈទាញប្រែក៏រក្សា។

២១.កំលោះសិរីលើសទុំទាវ                    ចិត្តពុះកញ្ជៀវលើសុខណា

ផ្អៀងផ្អងដកកតាមរុក្ខា                           ដៃវែកកេសាប្រាកដច្បាស់។

២២,ខួរក្បាលបេះដូងបញ្ជាឡើង             ចូលទៅកុំឆ្មើងឱ្យរហ័ស

ផ្តោះផ្តងសារស័ព្ទសួររកផ្ទះ                     ម៉ែឪចាស់ៗងាយចំណាំ។

២៣,ចិត្តគិតនៅគិតមិនព្រមហា               មួយនៅខ្លាចថា ស្រស់ស្រងាំ

មិនតបវាចាធ្វើឫកមាំ                             ខ្លួនខ្មាស់យ៉ាងធំអ្នកនៅក្បែរ។

២៤,សុខណារេភ្នែកឃើញប្រុសរៀម       នាងស្ទុះទៅភ្លាមមិនហ៊ានបែរ

មើលមកម្តងទៀតខ្លាចក្រែងតែ               ប្រុសគិតឡប់ឡែលើកាយស្រី។

២៥,សិរីស្រវាចូកចែវតាម                  សួនវាចាហាមថាកុំវ៉ី

មើល​ឱ្យជាក់ច្បាស់មុនលកលៃ          អាចនាំគ្រោះភ័យដោយហេតុថា។

២៦,ម្យ៉ាងខ្លាចក្រែងនាងជាខ្មោចព្រាយ  ដូចគេនិយាយតតម្រា

រនាមមានខ្មោចកាចអស្ចារ្យ              បំភ័ន្តនេត្រាឆក់ជីវិត។

២៧, សម្តីសួនប្អូនហាក់ឃាត់ខ្លះ        រូបភាពប្រទះអាចមិនពិត

បើស្រីធម្មតាមិនហ៊ានស្និទ្ធ                ផ្ទៃទឹកកៀកកិតដូចស្នេហា។

២៨,រវល់តែគិតបាត់រូបថ្លៃ                 ភ្នែកគន់រំពៃលើជលសា

ស្តាយអើយសែនស្តាយក្នុងឱរ៉ា         មិនដឹងពេលណាបានចួបចួន។

២៩,កង្កែបយំយប់សាយសំឡេង       ក្តាត់លោតប្រឡែងហាក់បិទពួន

ជន្លេនលង់ទឹកខំគេចខ្លួន                  បែរចួបនឹមនួនសត្វប្រហារ។

៣០,វាយោបក់ផាត់ដោយទាំងក្លិន    ស្លែរភក់រសឆ្អិនលាយមច្ឆា

បបោសច្រមុះនាំកាមា                    ស្រមៃសព្វសារគន្ធរស។

៣១,សិរីកំលោះឈរប្រឡែង           មើលសព្វស្តាំឆ្វេងដោយច្រមុះ

ញញឹមពព្រាយលេចសម្រស់           ក្នុងភាពល្អស្រស់ហួសវាចា។

៣២,រូបភាពប្អូនស្រីក្នុងកែវភ្នែក        សម្រស់ល្អឯកប្រៀបបុប្ផា

មិនដឹងរសក្លិនល្អយ៉ាងណា              ចិត្តរៀមប្រាថ្នាក្បែររូបស្រី។

៣៣,បើសិនពេលនេះបានកៀកកិត  ប្រឡែងនែបនិត្យរួមមេត្រី

ក្តីសុខកើតមានយ៉ាងប្រពៃ               បានថ្នាក់ថ្នមបីពៅនួនល្អង។

៣៤,តែស្តាយសែនស្តាយមិនដឹងថា   ខ្លួនមានវាសនាចួបជាម្តង

ពីរដងទៀតទេពៅស្នេហ៍ស្នង            កំលោះសៅហ្មងបើឃ្លាតឃ្លា។

៣៥,សុរិយាប្រឹងរះឈ្នះពពក           បង្ហាញកាយមកលើអាកាស្យា

រស្មីល្អថ្លាជួយប្រជា                          បំភ្លឺនភាជះសង្ឃឹម។

៣៦,គង្វាលដេញគោនិងក្របី            កាត់ទឹកកាត់ព្រៃនៅញញឹម

បាយមូរស្លឹកចេកនៅចងត្រឹម            ចង្កេះកៀនផ្ទឹមនឹងដបទឹក។

៣៧,ត្រដោកលាន់ឡើងរំពងឋាន       កាណូតអូសដានឮសន្ធឹក

លើផ្ទៃគង្គាចន្លោះព្រឹក្ស                     ព្រៃសល់ពីទឹកលិចអន្លើរ។

៣៨,នរៈបបួលកំលោះសួន               ថាឱ្យនាំខ្លួនដោយការស្នើរ

ទៅឬមិនទៅកុំគ្រាន់បើ                     ទៅបានគ្នាដើរកុំឱ្យខ្លាច។

៣៩,សួនយល់ចិត្តថ្លើមនាយសិរី        ច្បាស់ចង់ចួបស្រីប្រឹងធ្វើកាច

លង់លក់សម្រស់ខ្ជិលមាត់ដាច         ក្រែងតាគាត់កាចសម្លុតស្តី។

៤០,កំលោះទាំងពីរដើរសំដៅ           ឧត្តរឆ្ពោះទៅឥតអាល័យ

ទូកយានចែវចូកកាត់ដងព្រៃ            ភ្នែកគន់រំពៃរកបុប្ផា។

៤១,ឃើញតែកុកក្រៀល ចាប លលក  មាន់ទឹកហើរមកទំរុក្ខា

យោលយោគទន់ទាបធ្លាក់ផល្លា       ហ្វូងត្រីហើបហាលោតតោងឆី។

៤២,អាអូតលបៗប្រឹងសម្លឹង           ត្រីក្រាញ់រត់វឹងព្រោះខ្លាចក្ស័យ

ប្រាប់ទៅត្រីផ្ទក់ត្រីដំរី                     កំផ្លៀញឆ្លាតវៃប្រឹងស្តាប់ដែរ។

៤៣,ចែវផងមើលផងមិនប្រទះ      ចិត្តនៅជម្នះចួបមាសស្នេហ៍

ដូចកុកលបចាប់ពួនក្បែរៗ           ក្រែងល៎ក្រែងតែបានសាសង។

៤៤,សួនថាសិរីខ្ញុំប្រញាប់             ទៅផ្ទះវ៉ឹងឆាប់យកគោចង

អាត្នោតវារោទិ៍ទ្រហឹងកង           ស៊ីស្រូវអ្នកផងបង្កើតក្តី។

៤៥,សិរីគិតគូររួចវាចា                ទៅមុនអើហាឯងកុំភ័យ

គ្នានៅគយគន់សម្រស់ព្រៃ         ព្រឹក្សាលកលៃទៅតាមក្រោយ។

៤៦,នាយសួនឮហើយអស់សំណើច   ភរអញទៅកើតអាហេងស៊យ

នៅក៏នៅចុះកុំបណ្តោយ           មើលឆ្វេងស្តាំវ៉ើយតិចក្រពើ។

៤៧,សិរីតបវិញដោយហានក្លា   កុំភ័យវ៉ើយហ្អា៎កុំមកធ្វើ

បន្លាចគ្នាថាមានក្រពើ               ទីនេះគ្នាដើរសព្វពេញទី។

៤៨,សួនដើរទៅមុនទុកកំលោះ  ទីក្រុងល្អស្មោះឈ្មោះសិរី

ឱ្យនៅតែឯងក្រែងចួបថ្លៃ         ក្រមុំជលស័យប្រទាក់ចិត្ត។

៤៩,រំពេចភ្លាមនោះសុខណាស្រី  ចែវទូកនិស្ស័យមកកៀកកិត

ទូកចាប់ដោះត្រីឥតភ័យភិត       និស្ស័យនាងស្និទ្ធលើជលសា។

៥០,សិរីឃើញភ្លាមខំគាស់កាយ  បែកទឹកឡើងខ្ចាយជិតជីវ៉ា

ក្រែងបានសាសងដោយផ្លែផ្កា     សម្តីវោហាផ្តោះលេបខាយ។

៥១,ក្រមុំទន្លេបែរសំដៅ             ចំប្រុសឆោមឆ្លៅពីនាយអាយ

នាងចាប់ច្រវាចូកប្រញាញ        តែប្រុសឆោមឆាយចាប់ទូកជាប់។

៥២,កំលោះសិរីផ្តើមសម្តី          ថាឱ!នួនស្រីជាគូគាប់

ក្រមុំភូមិណាមិនដែលធ្លាប់        ប្រទះប្រសព្វម្តងណាសោះ។

៥៣,មុខមាត់រូបរាងល្អប្រសើរ   រោមភ្នែកកោងលើសមឥតខ្ចោះ

បបូរមាត់រលោងថែមសម្រស់   មើលទៅគ្មានទាស់ត្រង់ណាឡើយ។

៥៤,បើបានស្តាប់នូវមន្តវាចា     ដឹងល្អយ៉ាងណាពៅត្រាណត្រើយ

បើបានកៀកកិតរៀមធូរស្បើយ  ថែមភ្លៅគេងកើយស្រណុកប្រាណ។

៥៥,ក្រមុំរូបស្រស់ពុំស្រដី        តបទៅសិរីនាំដេញដាន

កំលោះទីក្រុងច្រើនហំហាន     បានខ្លួនរួចច្រានគ្មានខ្លឹមសារ។

៥៦,ឬមួយនួននាងស្អប់មុខបង   ទើបមិនសាសងតបជាសារ

បើមិនស្អប់ខ្ពើមសូមមេត្តា        ឆ្លើយភ្លាមមកណាពៅព្រលឹង។

៥៧,នោះន៏!ក្រពើធំសម្បើម     ស្បែកវាខ្មៅគ្រើមមើលសម្លឹង

ចំថ្លៃហើយអូនឆាប់ស្ទុះវ៉ឹង      យកបងទីពឹងណាអូនណា៎។

៥៨,សុខណាឮហើយផ្ទុះសំណើច   តបដោយបញ្ចើចប្រុសជីវ៉ា

នេះឬស្ទាយញ៉ែលោកសង្ហា      ប្រៀបដូចកូនង៉ានៅបៀមដៃ។

៥៩,ឈប់ទៅខ្ញុំសុំនាំខ្មាសគេ    គេដឹងក្រែងតែហួសនិស្ស័យ

កំលោះទីក្រុងញ៉ែស្រីៗ         ដូចមិនយល់ន័យក្តីស្នេហា។

៦០,សិរីហួសចិត្តនឹងសម្តី     ក្រមុំជលស័យហ៊ានវាចា

ឡកឡើយសូកសៀតគ្មានមេត្តា    កំលោះប្រាថ្នាតាមលុះក្ស័យ។

៦១,ថាឱ!ប្អូនស្រីខ្មែរឬយួន           បានមកលាក់ពួននៅក្នុងព្រៃ

ចងដោះមងអួនស្ទាក់ចាប់ត្រី          ក្រមុំសព្វថ្ងៃនៅភូមិណា។

៦២,ខ្ញុំជាកូនយួននៅឯណោះ        ភូមិល្អឆើតស្រស់គួរទស្សនា

ភូមិកំពង់លួងលើជលសា              ក្រគរថ្លៃថ្លាខេត្តពោធិ៍សាត់។

៦៣,ចំណែកខ្ញុំវិញនៅទីក្រុង         បានចួបមាសទ្រង់បងខំស្កាត់

ចង់ចួបសាសងឱ្យច្រើនម៉ាត់         សូមកុំចិត្តដាច់ណាប្អូនស្រី។

៦៤,ត្រឹមតែសាសងខ្ញុំមិនថា          តែកុំស្នេហាមិនប្រពៃ

ខ្ញុំមិនប្រាថ្នាស៊ូនៅនៃ                    ក្រមុំល្អក្រៃចិញ្ចឹមពុក។

៦៥,កំលោះឥឡូវច្រើនឡូយឆាយ   ការងារជិតឆ្ងាយខ្ជិលរំអុក

យកមកថ្ងៃក្រោយក្រែងកើតទុក្ខ    លំបាកដល់ពុកគាត់ជរា។

៦៦,សិរីឮហើយកាន់តែអរ           នេះហើយស្រីល្អចង់រួមជា

សុខទុក្ខរួមជាតិមិនឃ្លាតឃ្លា         បើបានមិនដឹងជាល្អយ៉ាងណា។

៦៧,កំលោះសម្លឹងមិនដាច់ភ្នែក    សុខណារារែកយល់ឱរ៉ា

នាងបែរមុខចេញរួចវាចា             បើលោកអស់ការណ៍ខ្ញុំប្រញាប់។

៦៨,ពុកខ្ញុំនៅផ្ទះទន្ទឹងចាំ             បើតាមលោកផ្តាំវ៉ឹងឱ្យឆាប់

នាំគាត់ទៅពេទ្យតាមទម្លាប់         ថ្នាំចាក់ឱ្យជាប់ជំងឺស្រាន្ត។

៦៩,កំលោះទីក្រុងយល់សេចក្តី    ព្រមឱ្យនួនស្រីត្រលប់បាន

តែមុននឹងទៅជួយរំខាន             ឱ្យឈ្មោះកល្យាណក្នុងហ្វេសប៊ុក។

៧០,សុខណាលែងស្តីផ្តើមដំណើរ  យ៉ាងលឿនគ្រាន់បើឆ្ពោះទៅមុខ

បើនៅយូរទៀតធ្លាក់ជង្ហុក          ស្នេហ៍ប្រុសក្រៅស្រុកគ្រាំចិន្តា។

៧១,លោកថាជួញជិតល្អជាងឆ្ងាយ    បានស្គាល់រូបកាយពូជវង្សា

ស្គាល់ផ្ទះសម្បែងចរិតឫកពារ      ពេលឈ្លោះទាស់គ្នាមិនរត់គេច។

៧២,សិរីប្រឹងគាស់តាមមិនដាច់     ចិត្តគិតរួចស្រេចចាំឥតភ្លេច

ហោចណាស់បានលេខឆ្លងពាក្យពេចន៍     យូរទៅគង់លេចពន្លកស្នេហ៍។

៧៣,ទឹកស្រក់លើថ្មគង់របេះ       បញ្ហាចាក់ស្រែះគង់អាចកែ

បុប្ផាល្អឆើតគង់លង់ស្នេហ៍         កន្លង់ត្រឹបត្រែក្រេបលម្អង។

៧៤,ដូចការសង្ឃឹមមិនខុសអ្វី     សុខណាម្ចាស់ថ្លៃព្រមសាសង

ហ្វេសប៊ុកក៏បានលេខក៏ចង        ប្រុសអរកន្លងរំពឹងក្រៃ។

៧៥,រាល់យប់កំលោះឆាតសំណេរ   ផ្ញើទៅមាសស្នេហ៍ពីអត្ថន័យ

បេះដូងធ្លាក់ផុងចង់ថ្នមបី           រក្សារូបស្រីមិនឱ្យហ្មង។

៧៦,ស្អែកនេះរៀមចង់ចួបស្ងួនទៀត   មុននឹងខ្ញុំឃ្លាតកាយកន្លង

មិនដឹងពេលណាបានសាសង    ឆ្ងាយឃ្លាតចំណងចិត្តរឭក។

៧៧,ក្រមុំវៀតណាមមិនប្រកែក   ថាឱ្យចាំស្អែកបើពិតនឹក

កន្លែងដដែលនៅពេលព្រឹក         ចិត្តខ្ញុំក៏នឹកលោកដូចគ្នា។

៧៨,សុរិយាប្រឹងរះពីទិសបូព៌      នាំពន្លឺមកជូនប្រជា

បំភ្លឺទ្វីបលោកឱ្យស្បើយគ្រា        ងងឹតវេលាតាមធម្មជាតិ។

៧៩,កសិកររូតរះបោចស្មៅស្រែ   ទាន់រដូវខែឥតឃ្លាងឃ្លាត

ទឹកមុខញញឹមសង្ឃឹមទៀត         ផលស្រូវកើនមាឌថ្កើនថវិកា។

៨០,ឯអ្នកកំលោះក៏ឃ្មាតខ្មី           រៀបចំលកលៃយ៉ាងសង្ហា

ដើរឡើងដើរចុះអន្ទះសារ            ដូចមាន់បក្សារាន់រកពង។

៨១,បន់ឱ្យដល់ពេលនឹងប្រញាប់   នឹកស្រីស្ទើស្លាប់អាលសាសង

បើបានកៀកកិតល្អកន្លង             បន្ថែមថើបផងរឹតប្រពៃ។

៨២,ខណៈនេះទូរស័ព្ទក៏ផ្តើមរោទិ៍    លើកឡើងអាឡូលេខប៉ាថ្លៃ

ខលមកទាំងព្រឹកមានការណ៍អ្វី    សូមលោកស្រដីខ្ញុំចាំស្តាប់។

៨៣,ការណ៍នេះសំខាន់ស្មើជីវិត   កូនមកដឹងពិតប៉ារៀបរាប់

នៅផ្ទះទីក្រុងមកឱ្យឆាប់             តបតាមទូរស័ព្ទមិនយល់ការណ៍។

៨៤,សិរីអង្គុយទាំងស្រពោន     ខំរៀបចំខ្លួនចួបជីវ៉ា

តែបែរត្រូវឃ្លាតចោលសន្យា     មិនដឹងសុខណាខឹងឬទេ។

៨៥,ទៅមួយចោលមួយពិតពិបាក           ចិត្តគិតឥតស្រាកខំរិះរេ

គិតឡើងគិតចុះនៅត្រឹមតែ                     ស៊ូចោលមាសស្នេហ៍ដើម្បីប៉ា។

៨៦,ចំណែកសុខណាខំប្រញាប់              ចែវទូកស្វាហាប់អន្ទះសារ

កាត់ព្រៃលិចទឹកលើជលសា                  ហត់កាយយ៉ាងណាក៏ពុះពារ។

៨៧,តាមផ្លូវបំពេដោយបក្សា                 ស្រែកយំខ្ញៀវខ្ញារកគ្នាវា

សាស័ព្ទពីរោះគួររមនា                          បាត់ហត់មួយគ្រារំសាយចិត្ត។

៨៨,មកដល់ស្រីស្រស់រេនេត្រា              រកប្រុសជីវ៉ាតាមឆ្ងាយជិត

វែកដើមរំពាក់ដើមគគឹត                       ដើមរាំងធំពិតមិនរំលង។

៨៩,រងចាំច្រើនម៉ោងមិនប្រទះ             ទឹកភ្នែកយល់ម្ចាស់ស្រក់កាត់ឆ្លង

ដានលើថ្ពាល់ស្រីកើតចំណង              ឆ្អែតចិត្តកន្លងហួសវាចា។

៩០,ឯណាសន្យាប្រុសថាមក             ចួបប្អូនពន្លកឆ្លងស័ព្ទសារ

ថានឹកចង់ចួបលើជលសា                  ថ្នាក់ថ្នមកាយាតាមចំណង់។

៩១,ឬក៏គ្រាន់តែជាសម្តី                     ប្រុសព្រានអប្រិយចង់បំបង់

បោកចិត្តរូបខ្ញុំឱ្យធ្លាក់ផុង                    បានចិត្តគេចកុងរួចអាត្មា។

៩២,គិតទៅឈឺចិត្តពេកកន្លង             មិនគួរប្រុសបងចោលសន្យា

សម្តីបុរសឥតបានការណ៍                  ស៊ូនៅធ្វើការថែលោកពុក។

៩៣,ខកចិត្តលើកនេះជាមេរៀន         មនុស្សប្រុសច្រើនព្រានស្អាតតែមុខ

បោកចិត្តស្រីៗយកក្តីសុខ                  ទុកនាងជាអុកលេងកំដរ។

………………………………………………………………

                                             ជីវិត

៩៤,កត្តិកទឹកស្រកគីង្គក់យំ             ប្រាប់ទៅអ្នកភូមិជាសញ្ញា

ត្រីក្រាញ់ប្តូររសឆីរុក្ខា                     សារាយរីកថ្លាត្រៀមស្រពោន។

៩៥,រុក្ខជាតិតូចៗមានដង្ហើម           លោតរួចចេញដើមបង្កើតកូន

សម្លឹងព្រះអាទិត្យបាត់លោកសូន្យ   ច្រើនថ្ងៃសណ្តូនក្នុងជលសា។

៩៦,មាន់ទឹកមាន់ទោឱ្យសំឡេង      កុកក្រៀលលលេងត្រីចង្វា

កំប្រុកលោតប្លោតតោងគ្នាវា           ពពូលយំលារកចំណី។

៩៧,ទឹកស្រកថយបាត់ឆ្ងាយអ្នកភូមិ   ចូលព្រៃជុំឆោមតាមប្រពៃ

សុខណាថយដាននេសាទត្រី          ចូលជ្រៅគ្មានភ័យតាមទម្លាប់។

៩៨,ដ្បិតថាចិត្តស្រីនៅកង្វល់         រងទុក្ខអំពល់ជាញឹកញាប់

តែនាងបែងចែកបានល្អជាប់         ឪពុកសំណព្វជម្រើសពិត។

៩៩,យប់នេះដួងចន្ទពេញភ្លឺថ្លា      អមដោយតារាយ៉ាងប្រណីត

ឥតមានពពកមកផ្តេកផ្តិត            រំខានដល់ចិត្តស្រីនោះឡើយ។

១០០,នាងមើលម្នាក់ឯងតាមបង្អួច អារម្មណ៍នៅកួចប្រុសត្រាណត្រើយ

ចង់ផ្តាំតាមចន្ទជួយដង្ហោយ        សូមប្រុសបកក្រោយប្រសព្វស្ងួន។

១០១, ប្រសិនពេលនេះមានអ្នកក្បែរ   ក្រោមម្លប់ដួងខែថ្នមរូបអូន

ភ្លៅអ្នកជាខ្នើយកល់សណ្តូន        ក្តីសុខពេញខ្លួនយ៉ាងប្រាកដ។

១០២,ភ្លាមនេះទូរស័ព្ទរោទិ៍រន្ធាន់   សុខណាស្ទុះរាន់លើករួចមាត់

អាឡូអ្នកណាខលសន្មត           លេខខ្ញុំប្រាកដមានការណ៍ឬ។

១០៣,អាឡូបងទេគឺសិរី            ឃ្លាតអូនច្រើនថ្ងៃចង់បំភ្លឺ

ប្រាប់ស្ងួនថាស្អែកនេះបងគឺ       ទៅចួបពន្លឺចិត្តជាក់ជា។

១០៤,លោកមកមិនមកមានទាស់អ្វី     ចាំបាច់ស្រដីប្រាប់មុនគ្រា

ខ្ញុំខ្ជិលស្តាប់ណាស់នាំវេទនា      សម្តីយកគ្នាមិនបានសោះ។

១០៥,ឱ្យបងសុំទោសផងកល្យាណ     បងរវល់ខានទើបក្រៀមក្រោះ

មិនបានសាសងប្រាប់ដោយស្មោះ     ការងារចួបគ្រោះគ្មានភិតក្បត់។

១០៦,មេរៀនទីមួយខ្ញុំចាំជាក់           ឈឺណាស់ឈឺថ្នាក់ស្ទើតែរត់

គេចពីផែនដីឱ្យរលត់                       កុំឱ្យប្រុសក្បត់លើកទី២។

១០៧,នាងអួលដើមកខំស្រដី          បើប្រុសស្នេហ៍ថ្លៃទុកនាទី

ឱ្យខ្ញុំរស់នៅឈប់យាយី                  ខ្ញុំលើកដៃពីរសូមអង្វរ។

១០៨,ម្តេចអូនស្រដីថាដូច្នោះ          ចាក់ឱរ៉ាប្រុសបងឱ្យមរណ៍

ឈឺដូចវះសាច់ស្លាប់ទាំងឈរ          ដៃពីរលែងទ្រទម្ងន់ជាប់។

១០៩,ពាក្យថាយាយីរបស់ប្អូន         មានរសគ្មានខ្លួនគ្មានល្អគាប់

បងស្នេហ៍អូនពិតតាមទម្លាប់           ហើយការងារឆាប់ចូលចែចូវ។

១១០,បងច្បាស់ប្រាកដនិងកល្យាណ    បងស្បថក៏បានបើសមផ្លូវ

ហែកទ្រូងបងមើលរូងយកទៅ        ឱ្យតែពាលពៅព្រមប្រណី។

១១១,សុខណាឮហើយចុកឱរ៉ា       ទ្រូងអួលឈឺផ្សាលែងស្រដី

នាងយំខ្សិកខ្សួលបែបជាស្រី          ទឹកភ្នែកអាល័យស្រក់កាត់ថ្ពាល់។

១១២,សិរីព្យាយាមវាចាទៀត       បើស្អែករវាតមិនចួបផ្ទាល់

តាមពាក្យសន្យាសូមនិមល         ជេរស្តីបងទៅតាមចំណង់។

១១៣,ដោយក្តីស្រឡាញ់នៅដក់ដាម   សុខណាព្រមតាមឥតអែអង់

ស៊ូដូចវិធាវីក៏នៅរង់                     ចាំកំលោះក្រុងសារជាថ្មី។

១១៤,ទាំងពីរសាសងយល់ឱរ៉ា    បញ្ចប់ស័ព្ទសារក្នុងរាត្រី

ព្រះចន្ទពេញវង់បំភ្លឺដី                  ដ៏ស្រស់ប្រិមប្រិយគួរចាប់ចិត្ត។

——————————————————————————

                                       ឱ្យហេតុ

១១៥,សុរិយារះរៀងតាមលំអាន    ប្រាប់ទៅអស់ប្រាណរាល់ជីវិត

ចាប់ផ្តើមការថ្មីទោះឆ្ងាយជិត         ក្រពះរួតរិតទារចំណី។

១១៦,សុខណារៀបចំទៅនេសាទ   ព្រឹកព្រាងកុំខាតទាន់នាទី

សង្សារសំណព្វមកឆ្ងាយទី              ណាត់ចួបសំភីមុនបាយថ្ងៃ។

១១៧,នាងលាលោកពុកដោយកិរិយា   សម្តីទន់ថ្លាសមរម្យក្រៃ

ពុកអើយ ខ្ញុំលាទាំងអាល័យ           សូមពុកនៅនៃសុខសាន្តណា៎។

១១៨,លេបថ្នាំឱ្យទៀងតាមវេជ្ជ       បើមានអាការៈហៅមីងឡា

គាត់អាចជួយពុកតាមយល់ការណ៍   ពុកអាចព្រឹក្សានឹងគាត់បាន។

១១៩,ម្ហូបបាយចំណីខ្ញុំរៀបស្រេច    សូមពុកកុំភ្លេចពិសារកុំខាន

ពិសារច្រើនៗទើបពុកបាន              រាងកាយរត់ដានជាប្រក្រតី។

១២០,ពូហាវងក់ក្បាលទាំងពិភាល់   ហាក់ដូចមិនយល់ពីកូនស្រី

ឫកពារប្លែកៗពីសព្វថ្ងៃ                   មានរឿងហេតុអ្វីទេដឹងកូន។

១២១,មិនហ៊ានវាចាបានត្រឹមគិត     កប់ទុកគំនិតមិនប្រាប់ស្ងួន

កុំឱ្យនាងភ័យដោយសារខ្លួន          ញញឹមសមសួនឫកធម្មតា។

១២២,គាត់តាមសម្លឹងដំណើរបុត្រ   ទាំងមិនប្រាកដក្នុងឱរ៉ា

ម្យ៉ាងភ្នែកស្តាំញាក់ប្រាប់បញ្ហា        ធ្លាប់ដឹងតាមការជាទម្លាប់។

១២៣,គាត់ឱនមុខចុះទាញបារី       អុចជក់ងើបវៃឆ្ពោះប្រសព្វ

សម្លឹងដំណើរកូនយ៉ាងជាប់           ទ្រូងញ័រភ័យស្លុតប្លែកនេត្រា។

១២៤,ឃើញខ្លួនបាត់ក្បាលកូនស្រីពុក  ឬមានលាមកក្នុងនេត្រា

គាត់យកដៃញីក្រែងច្បាស់ការណ៍   បើកមើលធម្មតាគ្មានអ្វីប្លែក។

១២៥,តែដូចជាមិនស្រណុកចិត្ត    អារម្មណ៍ផ្តេកផ្តិតហាក់ចម្លែក

ប្រៀបដូចការចួបគ្មានដល់ស្អែក     កូនអើយពុករែកទុក្ខព្រោះកូន។

១២៦,ប្រសិនបើកាយពុកធម្មតា     ពុំមានរោគានៅក្នុងខ្លួន

ម្ល៉េះកូនមិនហត់ពុកសណ្តូន          ចិញ្ចឹមកូនស្ងួនរសាយកាយ។

១២៧,តែនេះកាយពុកពេញជំងឹ     ជួនជាជួនឈឺឥតរសាយ

ទ្រាំរស់ទាំងចិត្តមិនសប្បាយ         ឱ្យកូននឿយកាយលំបាកសព្វ។

១២៨,មិនយូរប៉ុន្មាននាងមកដល់    ជិតទីធ្លាប់យល់តែងប្រសព្វ

នេសាទមច្ឆាជាទម្លាប់                   ស្វាក់គ្រាន់បើកបប្រចាំថ្ងៃ                          

១២៩,ប្រឹងចូកប្រឹងចែវកាត់រុក្ខា     សត្វទាំងទ្វេហាផ្អើលពេញព្រៃ

ក្រមុំឈប់ទ្រឹងដូចសង្ស័យ            ខុសកាលរាល់ថ្ងៃស្ងាត់ជ្រងំ។

១៣០,សម្រែកស្រែកផ្អើលគួររន្ធត់  បើតាមសន្មតស្តាប់ស្វាយំ

ឱ្យហេតុទុកមុនមានគ្រោះធំ        តែណ្ហើយរូបខ្ញុំត្រូវក្លាហាន។

១៣១,ដោះត្រីចូលទូកយ៉ាងប្រញាប់     សោតាលួចស្តាប់ក្រែងដឹងដាន

តែស្ងាត់ទៅវិញលែងរំខាន                   សភាពស្ងប់សាន្តតែសូវភ័យ។

១៣២,ថ្ងៃនេះមងជាប់ច្រើនចម្លែក         រនងគ្រប់ផ្នែកពេញដោយត្រី

សប្បាយដោះណាស់ថវិកាក្រៃ             សុខណាគិតលៃទុកហូបខ្លះ។

១៣២,រវល់សប្បាយនឹងមច្ឆា               ភ្លេចមើលជលសារលកច្រាស់

មានទូកមួយមកសំដៅច្បាស់              បុរសចំណាស់រេសម្លឹង។

១៣៣,កែវភ្នែកមុតស្រួចដោយគំនុំ      គំគួនយូរម្តុំចងកំហឹង    

ដូចសត្វសីហៈរំពៃវ៉ឹង                        ម្រឹគាស្ងៀមទ្រឹងច្បាស់ជាក្ស័យ។

១៣៤,នារីសោភាងាកប្រទះ              នាងភ័យខ្លាំងណាស់តាំងស្មារតី

ញញឹមយកគួរតាមប្រពៃ                  បន្លប់ភាពភ័យធ្វើធម្មតា។

១៣៥,បងចនទៅណាមកណាដែរ    ព្រមទាំងបងសែមកជាគ្នា

មិនដែលឃើញបងមកក្បែរនា          ទីជិតរុក្ខាម្តុំនេះសោះ។

១៣៦,ឬបងមករកកន្លែងថ្មី               ដាក់មងយកត្រីគ្រប់ចន្លោះ

ខ្ញុំសូមប្រាប់បងដោយចិត្តស្មោះ        គន្លងព្រៃប្រោះគេដាក់ហើយ។

១៣៧,បុរសទាំងពីរពុំស្រដី             តបទៅស្រស់ស្រីមួយម៉ាត់ឡើយ

គេស្ទុះឆ្លងទូកមើលមុខក្រោយ        ដកកាំបិតហើយចូលសំដៅ។

១៣៨,សុខណាដឹងច្បាស់នឹងមានគ្រោះ  នាងថយប្រុងចុះលោតចូលទៅ

ទឹកហែលឱ្យឆ្ងាយចូលព្រៃជ្រៅ       នាយចនស្រែទៅច្បាស់ហ៊ានក្ស័យ។

១៣៩,ជួយផង!ជួយផង!ជួយខ្ញុំផង!   មានគេប៉ុនប៉ងលើរូបស្រី

មានអ្នកនៅជិតសុំប្រណី                បើខកច្បាស់ក្ស័យអស់សង្ខារ។

១៤០,នាយសែស្ទុះវ៉ឹងប្រុងចាប់ស្រី   សុខណាឈ្លាសវៃធាក់ដួលផ្ងារ

អុកគូទលើទូកទាំងច្រវា          នាងស្រែកទៀតថា ជួយខ្ញុំផង។

១៤១,នាយចនស្ទុះចូលកាន់កាំបិត    កែវភ្នែកមាំពិតចិត្តគុំចង

រំលោភបំបាត់ក្តីចំណង            ខំលួចស្នេហ៍ស្នងលេងឫកពារ។

១៤២,សុខណាថយក្រោយជិតផុតចុង  ភ្នែកស្រីរេរង់ក្រែងឃើញគ្នា

តែបានត្រឹមគិតគ្មាននរណា          ក្រៅពីប្រុសមារចិត្តអប្រិយ។

១៤៣,ហ៊ានចូលយើងនឹងលោតក្នុងទឹក   ឱ្យស្លាប់រម្លឹកកុំស្រមៃ

បានខ្លួនឱ្យសោះស៊ូក្ស័យន័យ       ជាងបង់កាយថ្លៃឱ្យតិរច្ឆាន។

១៤៣,កើតមកជាប្រុសពុំដូចគេ    យកភេទគ្រាន់តែអួតសណ្តាន

ចិត្តខ្មៅកង្វក់ជាប់ដក់ដាន             គ្រឿងញៀនផុងប្រាណលែងស្គាល់អ្វី។

១៤៤,បានហើយឈប់ដៀលតិចអញចាក់    ឱ្យស្លាប់ខានមាក់ងាយអញវ៉ី

អញជក់ អញ  ផុង ទើសនាងហ្អី   ម្តេចក៏ស្រដីមិនប្រមាណ។

១៤៥, យល់ល្អនិយាយអង្វរអញ   ក្រែងល៎អញចាញ់ឱ្យរួចប្រាណ

ជាជាងត្មិះដៀលដល់សន្តាន        នាងយួនថោកប្រាណកុំវាចា។

១៤៦,ខ្ញុំយួនមែនពិតតែស្គាល់ល្អ  ទឹកចិត្តស្មោះសរជូនខេមរា

មិនដូចឯងខ្មែរខុសតម្រា            គ្រឿងញៀនគ្រឿងម៉ាឆ្គងស្មារតី។

១៤៧,នាយចនលែងស្តីស្ទុះចូលឱប   សុខណាឈ្ងោកទ្រោបតប់ដោយដៃ

ជើងលើកប្រឹងទាក់ពុំត្រូវថ្វី         នាយចនផ្តួលស្រីដួលបះផ្ងារ។

១៤៨,ឱនស្ទុះចូលថើបដោយតម្រេក  ថ្ពាល់ក្រអូបពេកលង់កាមា

ច្រើនខ្សឺតមិនឈប់ទាំងកេសា    សក់ស្រីសុខណាគ្មានរបៀប។

១៤៩,នាយសែថានែ!ទុកអញផង    ដល់វេនអញម្តងតិចធ្លាក់ទាប

ជាំអស់ហើយវ៉ើយហាមសៀប្រៀប  ស៊ីអត់របៀបគ្មានមើលមិត្ត។

១៥០,កុំភ័យមើលហ្អា៎!អញថ្មមៗ   ទៅតាមក្រឹត្យក្រមគ្រាន់នែបនិត្យ

មិនប៉ុន្មានទេ កម្លាំងរិត           អស់លែងកើនពិតទុកឱ្យហើយ។

១៥១,នារីអភ័ព្ទឃើញដូច្នោះ   នាងធាក់កំលោះចនផ្ងារក្រោយ

ស្ទុះលោតចូលទឹកហែលរឿយៗ     កម្លាំងថមថយក៏តស៊ូ។

១៥២,ទោះបីនាងស្លាប់ក៏សុខចិត្ត   ជាជាងនៅនិត្យពុំសមគួរ

ចោលខ្លួនឱ្យព្រានគ្មានគម្រូ         អាក្រក់អាប់អួរថោកតម្លៃ។

១៥៣,នាយសែហក់ប្រូងហែលតាមកិត  ប្រវារជើងស្អិតតោងនួនស្រី

បំណងចាប់យកលើទូកលៃ      បំពានបំភ័យឱ្យអស់កេរ្តិ៍។

១៥៤,សុខណាខំរើធាក់ចេញឆាប់   ដៃហែលប្រញាប់គ្មានទំនេរ

បេះដូងស្រីលោតញាប់គ្នន់គ្នេរ      ដូចម្រឹគរត់កែពីសីហៈ។

១៥៥,តែអនិច្ចាកាយជាស្រី      កម្លាំងពុំវៃគ្មានសុខៈ

គេចាប់សក់ជាប់ជាអន្ទាក់      ឱ្យស្រីគ្រោះថ្នាក់មិនចាំស្អែក។

១៥៦,កម្លាំងប្រុសឈ្មោលពិតសាហាវ      មួយដៃអួលឆាវស្រវាំងភ្នែក

ណានៅក្នុងទឹកជ្រៅខ្លាំងពេក     មានតែប្រឹងផ្តេកតោងរុក្ខា។

១៥៧,នាយសែឱបនាងរួចស្រដី    បើព្រមនិស្ស័យពុំឈឺផ្សា

ម្ល៉េះសមស្រណុកផងកាយា      ពេលរួចកិច្ចការអញវិលវៃ។

១៥៨,ក្រមុំកម្សត់ប្រឹងសម្លឹង     ជនល្មោភស្រវឹងនឹងកាមកៃ្រ

គ្មានស្គាល់បុណ្យបាបក្នុងលោកិយ៍   ស្លាប់ទៅច្បាស់នៃចូលនរក។

១៥៩,អូសទាញលើកឡើងដាក់លើទូក    នាយចនឱនឈ្ងោកថើបញីញក់

ដោះអាវស្រាតខោក្រញាំខ្ទក់    នាយសែឈរងក់សម្លឹងផ្លូវ។

១៦០,ថាហ្អា៎!ប្រញាប់តិចគេមក    គេឃើញនាំយកប្តឹងតម្រូវ

ដេកគុកច្រើនឆ្នាំកម្លាំងសូវ           ក្រហមបាយនៅមិនសូវឆ្ងាញ់។

១៦១,នាយចនផ្អាកសិនរួចស្រដី   នែក៎!កុំគិតខ្លីអាសម្លាញ់

រំលោភនាងរួចយើងត្របាញ់        ទៅថៃវិលវិញជាធម្មតា។

១៦២,នាយងាកមកថើបសុខណាស្រី    ដែលអន់កាយនៃកម្លាំងសារ

ដោយសារប្រុសព្រានដាល់កាយា   ស៊ូទ្រាំដេកផ្ងាររក្សាជន្ម។

១៦៣,ទឹកភ្នែកនាងហូរកាត់ផែនថ្ពាល់   ស្រក់ឥតមង្គលមកទម្ងន់

បន្ថែមឈឺចាប់របួសធ្ងន់           ក្នុងទ្រូងរែកពន់ហួសវាចា។

១៦៤,បើនាងដាច់ចិត្តបញ្ចប់ក្តី    ត្រឹមលាលោកិយ៍ផ្តាច់សង្ខារ

អណ្តាតផ្តាច់ចោលឱ្យមរណា    ចុះពុកពិការរស់យ៉ាងម៉េច។

១៦៥,ណ្ហើយ!សុខចិត្តរស់ទាំងអប្រិយ   ជាប់ឈ្មោះជាស្រីប្រុសកម្ទេច

ព្រហ្មចារីអស់ក៏ស៊ូធ្មេច               ក៏មិនកែគេចនៅក្បែរពុក។

១៦៦,ពេលនឹកគិតដល់លោកសិរី  សុខណាគិតវៃខុសទំនុក

លែងចង់រស់ទៀតតទៅមុខ         ខ្មាសទាំងអ្នកស្រុកក្បែរជៀវជុំ។

១៦៧,គេដៀលដៀមដាមស្តីចុងដើម    ថាស្រីរលើមឥតក្រមុំ

ខាតបង់អសារលែងសុខុម        ប្រុសណារស់ជុំអាប់រាសី។

១៦៨,នាងប្រឹងងើបធាក់ចំពេញពោះ      នាយចនខ្ទាតមោះទៅម្ខាងនៃ

ដោយទាំងនាយសែពុំដឹងអ្វី      រួចនាងស្ទុះវៃហក់ចូលទឹក។

១៦៩,ម្តងនេះនាយចនផ្គើនកំហឹង    កែវភ្នែកសម្លឹងមើលឥតភ្លឹក

ដៃចាប់កាំបិតហក់ចូលទឹក      លាន់ឮសន្ធឹកសន្ធាប់សូរ។

១៧០,នាងឯងចង់ខ្លាំងនឹងគ្រោះថ្នាក់ អញចាប់បានចាក់ឱ្យឈាមហូរ

ឱ្យអស់មានៈក្រែងបន្ធូរ        សន្តានក្រែងដូរក្តីរឹងរូស។

១៧១,អំណាចកំហឹងលុបស្មារតី     កម្លាំងកើនវៃបំភ្លៃឈ្មោះ

ពាក្យថាមនុស្សត្រូវប្តូរជួស     សីហៈចាប់ឈ្លូសយ៉ាងក្លាវក្លា។

១៧២,ដៃស្តាំចាប់សក់ដៃឆ្វេងចាក់   ចំពោះវល័ក្ខណែនអួលផ្សា

កម្លាំងលែងមានទន់កាយា          ទីពីរប្រហារនាងស្ទើក្ស័យ។

១៧៣,ច្បាស់ណាស់នាយចនចាក់សុខណា      កាំបិតពីរចារហូរឈាមថ្លៃ

ចូលក្នុងគង្គាក្លិនឆ្អាបក្រៃ                 នាយលើកនាងបីដាក់ទូកក្តារ។

១៧៤,ប្រាប់ទៅនាយសែទាំងភ្នែកស    តិចនាងលែងល្អប្រែមរណា

លែងមានជីវិតលើលោកា              គេដឹងច្បាស់ជាយើងដេកគុក។

១៧៥,នាយសែស្ទុះភ្លាមស្ទាបដង្ហើម   ប្រាប់ទៅចនឆ្នើមយើងមានទុក្ខ

ដង្ហើមគ្មានទេច្បាស់ជាប់គុក        គួររត់ឬទុកនាងទីនេះ។

១៧៦,គិតឡើងគិតចុះប្រាំនាទី     ចនរកវិធីដោយតម្រិះ

កុំទុកនាងអីក្រែងសាបផ្អេះ          អ្នកកាត់ទីនេះដំណឹងដល់។

១៧៧,បើតាមខ្ញុំគិតគួរណាស់យក ក្រណាត់រុំមកកុំបន្សល់

ដាក់លើប្រគាបឈើខ្ពស់គល់         គ្មានអ្នកស្មានយល់ឬពុំប៉ះ។

១៧៨,ដាក់ក្នុងព្រៃឆ្ងាយជំរុំជ្រៅ       គ្មានសូម្បីផ្លូវឆ្ងាយពីផ្ទះ

ទម្រាំទឹកស្រកនឹងច្បាស់ណាស់      សពរលួយខ្លះពិបាកស្មាន។

១៧៩,នាយសែថាអើគំនិតល្អ          ប្រញាប់ឡើងមកក្រែងយើងសាន្ត

រួចខ្លួនពីទោសទាំងប៉ុន្មាន               បីថ្ងៃគេចប្រាណទៅស្រុកថៃ។

១៨០, គូកនប្រញាប់យ៉ាងបន្ទាន់      ក្រែងមានអាសន្នដោយស្នាដៃ

ល្ងង់ធ្លោយមួយឆាវធ្លាក់បាតដី         ជាប់ទោសក្នុងន័យសម្លាប់គេ។

១៨១,​ម្នាក់អុំម្នាក់គន់រំពៃព្រឹក្ស         ផ្លូវឆ្ងាយតាមទឹកលើទន្លេ

ទៅឱ្យឆ្ងាយឋានភ្នែកផងគេ             បំណងគេចកែបំភ័ន្តដាន។

១៨២,ត្រអួ ដើមរាំងមែកសាខា       នាយសែប្រាប់ថាវ៉ី!លឿនហាន

ទីនេះសមគួរកុំល្អក់ដាន                លើកនាងវ៉ឹងថ្កានធ្នើរឱ្យជាប់។

១៨៣, ដាក់ហើយនាយមនុស្សចិត្តតិរច្ឆាន   គេចខ្លួនយកសាន្តហាក់ឱ្យចប់

ត្រឹមការគេចខ្លួនពុំត្រលប់              ចូលឋានប្រសព្វធ្លាប់រស់នៅ។

១៨៤,មិនទាន់ឆ្ងាយផងប្រែខុសប្លែក   កើតហេតុចម្លែកបង្អាក់ផ្លូវ

កែវភ្នែកនាយសមិនហ៊ានទៅ        ខ្លាចនាំហ្មងសៅពិបាកស្មាន។

១៨៥,បក្សាតូចធំហើរច្រវ៉ាត់         ឃ្លាតទីប្រែស្ងាត់លែងសល់ដាន

សំឡេងសត្វយំក៏លែងមាន          ដូចមិនសុខប្រាណពិបាកនៅ។                                            

១៨៦,ពពកដេរដាសពីបូព៌ា          ពពូនចងគ្នាខ្មៅពេកកូវ

បង្កជាភ្លៀងខ្យល់នាំផ្លូវ                ហាក់ជួយសោកសៅបុប្ផាស្រី។

១៨៧,វាយោបក់បោកដើមរាំងរេ   សពនាងផ្អៀងទេរស្ទើផុតនៃ

ចាកពីព្រឹក្សាមកដល់ផ្ទៃ             ទឹកអាចនាំភ័យពិបាកស្មាន។

១៨៨, ផ្គរលាន់ក្ឌូងក្ឌាំងរង្គើរដែន  រន្ទះកាចសែនលូនចាកប្រាណ

រោលរាលសាកសពស្រស់ភុំផាន    ធ្លាក់ចុះទឹកខានទើររុក្ខា។

១៨៩,ខ្សែពួរដាច់ដោចចាកទីទៃ          ពីសពនួនស្រីគួរអនិច្ចា

លូនចុះចូលជ្រៅក្នុងគង្គា                 ជ្រៅឥតគណនាស្មានមិនត្រូវ។

១៩០,ឃាតកៈទាំងពីរភ័យញ័រមាត់     បើមិនឆាប់រត់ពិបាកនៅ

ព្រលឹងសុខណាស្ទាក់តាមផ្លូវ             ​នាមជាសត្រូវបំផ្លាញជន្ម។

១៩១,ខំគាស់កាយទឹកទាំងពីរនាក់      ឆ្ពោះទៅទីរាក់ឱ្យដល់មុន

ក្រែងចួបអ្នកស្គាល់គ្រាន់ជាទុន           តែក៏មិនទន់ប្រាប់រឿងហេតុ។                                        

១៩២,  ថ្លែងពីកំលោះនាដែនក្រុង       រូបល្អសមទ្រង់ខ្ពស់ត្រដែត

រូតរះបរចេញព្រោះដោយហេតុ           មិនអាចចាំស្អែកចួបសង្សារ។           

១៩៣, ដល់កំពង់លួងចតឡានទុក     តម្រង់ទៅមុខសួរប្រជា

អ្នកភូមិទីនេះក្រែងស្គាល់ថា               ផ្ទះម្ចាស់ចិន្តា សុខណាស្រី។

១៩៤,លុះបានដំណឹងច្បាស់ការហើយ    កំលោះពុំល្ហើយរកទូកខ្មី

ឱ្យគេជូនទៅដោយតម្លៃ                    សមគួរតាមលៃឱ្យដល់ឆាប់។

១៩៥,ដៃលើកសំពះជម្រាបសួរ         ជាការសមគួរមានសណ្តាប់

បែបផែនជាខ្មែរតាមទម្លាប់              ដែលប្រកាន់ភ្ជាប់តសាវតា។

១៩៦,បុរសពោះម៉ាយជនជាតិយួន  ស្លៀកខោលែងខ្លួននៅលើក្តារ

ដៃកាន់កាំបិតជួសមងត្រា              លើកដៃវាចាតបយ៉ាងសម។

១៩៧,ថាអ្នកកំលោះជានរណា      ចុះមកមានការណ៍អ្វីផ្ទះខ្ញុំ

មើលមុខសាច់ឈាមនេះមិនសម   អ្នកស្រុកធ្លាប់ជុំក្បែរលំនៅ។

១៩៨,ខ្ញុំជាអ្នកក្រុងមកពីឆ្ងាយ        ភ្នំពេញឆើតឆាយតម្រង់ផ្លូវ

រកផ្ទះសុខណាកូនពូហូវ               តាមអ្នកនាំផ្លូវថាហ្នឹងច្បាស់។

១៩៩,សិរីផ្អាកសួររេនេត្រា           រកមើលសង្សារយ៉ាងរហ័ស

តែពុំឃើញឡើយនៅក្នុងផ្ទះ        ឬមួយនាងផ្លាស់ទៅទីទៃ។

២០០,ពូហូវសម្លឹងមើលកំលោះ   ហាក់ដូចស្រណោះមាននិស្ស័យ

គាត់ឆ្លើយយ៉ាងលឿនតាមសេចក្តី    ហ្នឹងហើយផ្ទះស្រ័យខ្ញុំអាត្មា។

២០១,សូមលោកប្រាប់មកនូវធុរៈ       មានអ្វីកុំលាក់ចំពោះការណ៍

ខ្ញុំបាទនឹងឆ្លើយតាមបញ្ហា                 ដែលអាចវាចាសមសេចក្តី។

២០២,ខ្ញុំជាសង្សារសុខណាមុំ           យូរច្រើនគួរសមរាប់ជាថ្ងៃ

ឡើងខែក្បែរឆ្នាំសូមប្រណី             ខ្ញុំមកក្នុងន័យបង្ហាញប្រាណ។

២០៣,ថានឹងចូលសួរតាមតម្រា       ចូលដល់មេបាញាតិសន្តាន

ទៅមកតាមច្បាប់ពុំរអាន                ខុសត្រូវប៉ុន្មានសូមប្រណី។

២០៤,មើលឡើងមើលចុះមិនអស់ចិត្ត   ពូហាវភ្នកគិតដោយសង្ស័យ

មិនដែលឃើញមុខតិចបំភ្លៃ          ថាសង្សារស្រីសុខណាកូន។

២០៥,សម័យឥឡូវសម្បូរណាស់    ជនល្មោភបោកប្រាស់បន្លំខ្លួន

ល្បិចគ្រប់រូបភាពជាចំនូន              តោងជួយសណ្តូនពិបាកស្មាន។

២០៦,តែណ្ហើយ ប្រថុយមួយគ្រាចុះ   ទោះស្មោះមិនស្មោះក៏យល់ដាន

ស្គាល់មុខស្គាល់មាត់សម្គាល់បាន    ខុសត្រូវប៉ុន្មានចាំលកលៃ។              

២០៧, នាងទៅនេសាទយូរណាស់ហើយ តែមិនទាន់ឡើយឃើញវិលវៃ

បើតាមទម្លាប់គឺរាល់ថ្ងៃ               ថ្មើនេះយកត្រីឱ្យឈ្មួញស្រេច។

២០៨,គាត់ឈប់វាចាឱនមុខជ្រប់   អារម្មណ៍សញ្ជប់ចែកមិនដាច់

ខ្លាចកូនមានទុក្ខលើផ្លូវត្រាច់       សុខទុក្ខយ៉ាងម៉េចទេកូនស្រី។

២០៩,សិរីយល់ជាក់ពីទឹកចិត្ត     អ្នកមានគុណពិតដ៏ថ្លាថ្លៃ

កំលោះបង្វែរនាំសេចក្តី             និយាយទីទៃក្រែងលោកស្រាន្ត។

២១០, បើតាមសម្តីប្អូនសង្សារ    ធ្លាប់ប្រាប់ឡើងថាពុំដែលខាន

បេះដូងលោកខ្សោយញ័រសព្វប្រាណ   ដាច់ថ្នាំមិនបានគួរបារម្ភ។

២១១,អង្គុយរង់ចាំម៉ោងពីរជាង   នេត្រាមើលមៀងយ៉ាងក្រៀមក្រំ

មិនឃើញស្រមោលស្រីស្រងាំ   ខលទៅប្រចាំមិនទទួល។

២១២,សិរីមិនអាចចាំដូចមុន    កំលោះទោរទន់ទាំងកំសួល

រកកាណូតជូនបន្ថែមឈ្នួល      ក្នុងចិត្តមិនស្រួលហាក់យល់ហេតុ។

២១៣,កាណូតលយលឿនលើជលសា  ចន្លោះព្រឹក្សាដែលខណ្ឌចែក

រនាមព្រៃជ្រៅសល់ត្រឹមមែក       ឫសដើមផុងបែកបាត់កាយា។

២១៤,នេត្រាកំលោះគយសម្លឹង   គ្មានសល់ជុំហ្នឹងទាំងទុក្ខា

ក្នុងចិត្តវិយោគអួលឈឺផ្សា          មិនឃើញជីវ៉ាសូន្យដំណឹង។

២១៥,បងមានដឹងថា សុខណាថ្លៃ ដាក់មងរាល់ថ្ងៃលើផ្ទៃបឹង

ទន្លេសាបគង្គាដ៏សែនល្វឹង       ទីណាច្រើនហ្នឹងសកម្មញឹក។

២១៦,ជូនទៅឱ្យគ្រប់អស់មន្ទិល កុំឱ្យស្រពិលក្រោយក្រែងនឹក

បារម្ភនាងណាស់ខ្ញុំរម្លឹក           តោងថ្ងៃល្ងាចព្រឹកស្រពន់ចិត្ត។

២១៧,ពូជាអ្នកបរកាណូតស្តាប់     យល់ហើយប្រញាប់បន្ថែមវឹក

ចំហាយទឹកចេញយ៉ាងសន្ធឹក    លូនលឿនលើទឹកឆ្ពោះតម្រង់។

២១៨,រកគ្រប់កន្លែងមិនប្រទះ   ថ្ងៃរះលែងច្បាស់ធ្លាក់រយុង

ពពកបាំងបាត់អន្ធិការង់          ចូលវេនបម្រុងតាមវេលា។

២១៩,ក្មួយអើយយប់ហើយតោះទៅផ្ទះ  ងងឹតលែងច្បាស់ខ្លាចវេទនា

បង្កគ្រោះថ្នាក់លើជលធារ        បើកបរពុំជាមិនត្រង់ផ្លូវ។

២២០,សិរីសង្ខុញច្រត់ចង្កា       ប្រុងឆ្លើយឡើងហាខ្លាចពុំត្រូវ

មេឃងងឹតជាក់ច្បាស់ពិតនូវ    ធម្មជាតិតម្រូវផ្លាស់ប្តូរវេន។

២២១,កាណូតបរចេញទាំងអាល័យ    មន្ទិលសង្ស័យនៅពេញដែន

ទន្លេសាបព្រៃរនាមសែន          ចុកចាប់អួលណែនសង្វេគក្រៃ។

២២២,ពូហូវចំណាស់នៅមិនសុខ      ក្នុងចិត្តរំអុកភ្នកកូនស្រី

ដំណឹងបាត់សូន្យខានវិលវៃ              ថ្មើនេះកូនថ្លៃជាយ៉ាងណា។

២២៣,ក្រោមភ្លើងអំពូលចាំងឆ្លុះប្រាណ     ជម្រកចាស់ដានសល់ដូនតា

ពូហូវអង្គុយច្រត់ចង្ការ                ជួនយកក្រម៉ាបក់ដេញសត្វ។

២២៤,គាត់គិតក្នុងចិត្តទាំងក្រៀមក្រំ    តិចកូនស្រីខ្ញុំព្រាត់រសាត់

ដោយការធ្លាក់ទឹក ចូលជ្រៅបាត់     ឬមួយមានសត្វខ្មីយាយី។

២២៥,ឱ!កូនសម្លាញ់ពុកបារម្ភ       សូមគុណឧត្តមដ៏ប្រពៃ

ជួយការពារនាងពីចង្រៃ                គ្រោះហេតុម្តេចក្តីសូមចៀសឆាប់។

២២៦,សិរីមកដល់បង្ហាញភក្រ្ត       យល់ច្បាស់យ៉ាងជាក់មិនបាច់ប្រាប់

មិនឃើញសុខណា ពុកឈឺចាប់     កូនអើយប្រញាប់មកវិញណា។

២២៧,ទឹកភ្នែកមេបាស្រក់ដូចស្រី   កាត់ថ្ពាល់ដ៏ខ្លីដក់លើក្តារ

បន្តឥតដាច់ហៀរជលសា             ដង្ហោយវាចាក្តីឈឺចាប់។

២២៨,យំផងពោលផងគួរអាណិត  កូនអើយកម្មរឹតតាំងពីចាប់

កកើតឃើញថ្ងៃត្រូវម្តាយស្លាប់      ធំកាយរសាត់ពីពុកទៀត។

២២៩,ថ្លែងពីនាយដននិងនាយសែ   ភ័យព្រួយឥតល្ហែរងសម្ពាធ

ណាខ្លាចគេដឹងចាប់ចងសៀត      ណាខ្លាចខ្មោចទៀតលងយាយី។

២៣០,កែវភ្នែកដក់ដាមតែមុខនាង   មើលមកមុនរៀងចុងនាទី     

បើកឡើងធំៗសុំជីវី                      ដង្ហើមចាកទីដែនផែនភព។

២៣១, នាយសែបន្លឺទៅនាយដន   នែក! អាគូកនគួរតាំងស្ងប់

យកធម៌យកអារ្យតាំងជាម្លប់         ក្រែងបានប្រសព្វរួចទុក្ខទោស។

២៣២,នាយដនវាចាយ៉ាងរហ័ស   កម្មយើងក្រាស់ណាស់ពុំសណ្តោស

ផ្តាច់សង្ខារសត្វយ៉ាងទុរយស        ពាក្យថាជាមនុស្សពុំសមប្រាណ។

២៣៣,បុណ្យផ្សេងបាបផ្សេងឥតច្រឡំ  បើតាមគោតមពុទ្ធលោកត្រាន

ចងជាគម្ពីរតលំអាន                    មិនអាចលាងបានដោយអំពើ។

២៣៤, បើឯងដឹងខុសគឺប្រពៃ      តោះយើងលកលៃកែខៃមើល

រិះគិតបែបណាទើបប្រសើរ          បើតាមដំណើរជ្រុលផុងជ្រៅ។

២៣៥, អញថាយើងគួរស្រង់សពនាង   ដាក់ទើរក្រែងឆៀងមនុស្សតាមផ្លូវ

ចែវចូកបរកាត់អាចយកទៅ        ធ្វើបុណ្យតាមនូវប្រពៃណី។

២៣៦,គេថាដឹងខុសគឺប្រសើរ     ទោះបីដំណើរជ្រៅមិនថ្វី

ហោចណាស់ជួយខាងញាតិរវៃ   ទាន់សពថ្មីៗយល់អត្ត។

២៣៧,ព្រមព្រៀងតាមការណ៍រួចប្រញាប់  ព្រឹកឡើងស្វាហាប់ទាន់ត្រជាក់

ស្រង់សពសុខណាទាំងពីរនាក់       ធ្នើរលើមែកពាក់ក្បែរមាគ៌ា។

២៣៨,រួចហើយគេចខ្លួនទៅទីវត្ត      យល់តាមសន្មតប្តូរភេទជា

សង្ឃរៀនធម៌អាថ៍ព្រមវិជ្ជា              តាំងសីលភាវនាជូនកុសល។

២៣៩, ដល់ខ្មោចក្រមុំខ្លួនបំពាន      រោលរាលស្រេកឃ្លានធ្លោយបន្សល់

ជាជនឧក្រិដ្ឋគ្មានដឹងគល់               សីលធម៌ពុំយល់ដោយកាមា។

 ……………………………………………………………

                                         សោកសៅ

២៤០,រាត្រីត្រជាក់ខ្យល់ជំនោរ        បក់នាំយកមកទាំងរុក្ខា

ក្នុងទឹកក្លិនឆួលជាប់ឃានា             ចងជាអក្ខរាបំពេចិត្ត។

២៤១,សំឡេងរលកបន្លឺឡើង          ផ្ទប់ជាប់ដោយជើងសសរកិត

លេចចេញជាស្នូរដូចជីវិត               ចុះឡើងឥតពិតមានសុខទុក្ខ។

២៤២,សិរីអង្គុយមើលព្រះចន្ទ          ជាគូកំណាន់គ្រាមានសុខ

ពន្លឺល្អថ្លាផ្តល់ទំនុក                        សុខច្រើនជាងទុក្ខក្នុងជីវិត។

២៤៣,សំឡេងគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានប្តូរ      ប្រែមកជាថ្នូរខុសការពិត

ដង្ហោយឱ្យជួយស្រង់ជីវិត              សំឡេងនៅជិតសោតាកាយ។

២៤៤,​ខ្ញុំរងារណាស់ ដង្ហើមថប់      ឈ្លក់ទឹកមួយយប់ពុំរសាយ

កាយខ្មៅរោលរាលដោយផ្សែងនាយ  រងទុក្ខសម្ពាយវេទនាក្រៃ។

២៤៥,កំលោះបែរភក្ត្រទៅសំឡេង  គ្មានឃើញអ្វីផ្សេងក្រៅរាត្រី

បាំងបាត់ពន្លឺព្រះចន្ទថ្លៃ               ពពកមូលមីរលើវេហាស៍។

២៤៦,គាត់ភ័យរន្ធត់ព្រឺរោមខ្ញាក   ក្រោកឈរប្រុងចាកលែងប្រាថ្នា

គយគន់សម្រស់ដ៏សោភា           ក្បែរខ្លួនដូចជាមានអ្វីម្យ៉ាង។

២៤៧,ជើងឈានដំណើរតែត្រចៀក    ស្តាប់ឮយល់ពាក្យមកពីម្ខាង

សំឡេងដដែលតែខុសរាង          បើស្តាប់ដោយផ្ទៀងដូចសុខណា។

២៤៨,ក្តៅណាស់!ជួយផង បងសិរី   សូមបងប្រណីជួយមួយគ្រា

ក្តៅដូចគេដុតដោយកាមា               ជាភ្លើងហិង្សាបំផ្លាញរូបំ។

២៤៩,សិរីឈប់ទ្រឹងរួចងាកមើល     ឆ្វេងស្តាំទៅលើមុខស្លេកស្លាំង

ជើងញ័រទទ្រើកគ្មានកម្លាំង             តែខំប្រឆាំងកុំឱ្យដួល។

២៥០,គ្រប់យ៉ាងទទេគ្មានរូបរាង     សុខៗមានភ្លៀងមួយកំសួល

រន្ទះពុះមេឃដូចមិនស្រួល            ថែមទាំងបបួលផ្គរលាន់ទៀត។

២៥១, ពន្លឺមួយនេះបង្ហាញច្បាស់   ខ្មោចស្រីម្ចាស់ផ្ទះពេញដោយមាឌ

ធំខ្មៅអាក្រក់ស្បែកគ្រោតគ្រាត     កែវភ្នែកបើកឡើងប៉ុនពងមាន់។

២៥២,ខ្មោច!ខ្មោច!សូមឆាប់ចេញភ្លាមទៅ  កុំបីឡើយនៅបង្កើតមន្ត

បន្លាចខ្ញុំអីនាំអាសន្ន                   កម្លាំងខ្ញុំអន់អាចគាំងស្លាប់។

២៥៣,ខ្មោចនេះចូលមកកាន់តែជិត   សិរីពិនិត្យរិតមុខយ៉ាប់

ភ្នែករូងខូងជ្រៅទាញធ្លាក់ទាប     សំឡេងខមស្តាប់ព្រឺបះសក់។

២៥៤,ទេ!កុំចូលមកខ្ញុំខ្លាចហើយ    សិរីដង្ហើយភ្ញាក់លែងលក់

រើចុះរើឡើងកន្ទេលខ្ទក់             ពូហាវស្ទុះមកផ្តើមវាចា។

២៥៥,ក្មួយមានរឿងអ្វីម្តេចស្រែកខ្លាំង     រើដោយកម្លាំងខុសធម្មតា

ទឹកមុខស្លេកស្លាំងផ្តើមដោយការ   ឬខ្មោចកម្លាជំនាងផ្ទះ។

២៥៦,មិនមែនទេ បើខ្ញុំចាំជាក់     យល់សប្តជំពាក់យ៉ាងជាក់ច្បាស់

សំឡេងសុខណាដង្ហោយដាស់   នាងរងាណាស់កម្សត់ប្រាណ។

២៥៧,សិរីរៀបរាប់តាមដំណើរ    ប្រាប់ទៅឥតបើខុសប្រមាណ

ពីក្នុងសុបិនទាំងប៉ុន្មាន              ទាំងពីរអង្គប្រាណរំពៃសោក។

២៥៨,បន់ឱ្យឆាប់ភ្លឺនឹងចេញចរ   តាមរកស្រីល្អឱ្យវិលមក

ជួបជុំរស់នៅក្នុងជម្រក               ថែរក្សាលោកអ្នកមេបា។

                             ស្វែងរក

២៥៩,សុរិយាប្រាកដលើនភា      អ្នកភូមិប្រជាចេញយាត្រា

នាំដោយកំលោះសិរីរ៉ា                     តាមរកសង្សារបាត់ដំណឹង។

២៦០,គ្រប់គ្នាចែកផ្លូវចូលក្នុងព្រៃ         ខ្លះខំលកលៃភ្នែករវឹង

រកទូកក្រែងម្ចាស់នៅក្បែរហ្នឹង             ខ្លះខំស្រែកប្រឹងរំពងព្រឹក្ស។

២៦១,មិនយូរប៉ុន្មានឮសំឡេង             អ្នកភូមិចាស់ក្មេងឡើងសន្ធឹក

បរទូកយ៉ាងលឿនឡើងខ្ចាយទឹក        សំឡេងអឹកធឹមក៏ផ្តួចផ្តើម។

២៦២,នាងណាស្លាប់ហើយខ្លួនឡើងខ្មៅ មើលតាមសំដៅផុតដង្ហើម

ប្រាកដណាស់ថារន្ទះឆ្នើម                  ផ្តាច់យកដង្ហើមនួននាងស្រី។

២៦៣,សិរីទន់ជើងទឹកភ្នែកស្រក់        ជាច្រើនដំណក់ចូលជលស័យ

ឱបសពសង្សារទាំងអាល័យ             សម្លឹងមុខស្រីគួរសង្វេគ។

២៦៤,ខ្សិកខ្សួលរៀបរាប់ពីជម្រៅ      ក្តីស្នេហ៍ដ៏ជ្រៅសួរទៅមេឃ

សួរទឹកសួរដីទាំងទឹកភ្នែក                 លោកដាច់ចិត្តពេកពង្រាត់ក្ស័យ។

២៦៥,ហេតុអីឱ្យចួបហើយឱ្យព្រាត់    ទាំងក្តីកម្សត់ខុសប្រពៃ

នាងស្លាប់ឱ្យខ្ញុំរស់ធ្វើអ្វី                    បើក្នុងហឫទ័យយល់តែទុក្ខ។

២៦៦,បើអាចសូមខ្ញុំស្លាប់ជួសនាង    ឱ្យខ្ញុំអ្នកលាងរាល់បន្ទុក

បាបកម្មទាំងឡាយយល់តែសុខ        ឱ្យនាងផុតទុក្ខកម្មវេរា។

២៦៧,ទឹកនេត្រាស្រក់ចុះលើភក្រ្ត      រូបស្រីវល័ក្ខចងន័យជា

ទំហំស្រឡាញ់ប្រាប់ពុំងារ                 ច្រើនឥតគណនាត្រឹមសម្តី។

២៦៨,បើមានជាតិក្រោយសូមចួបជួន   រស់នៅរលូនកុំព្រាត់ថ្វី

សាងសុខគ្រួសារប្រពន្ធប្តី                  រួមរស់ដល់វ័យជរារៀង។

២៦៩,សូមស្ងួនបានសុខក្នុងភពថ្មី      កំណើតប្រពៃកុំឱ្យល្អៀង

កើតមកជាមនុស្សប្រសើរជាង           អាយុស្រីនាងច្រើនរយខែ។

២៧០,កាណូតនាំយករូបកាយស្រី    បរលើជលស័យកាត់ស្រងែ

ឆ្ពោះទៅទីឋានដែលធ្លាប់តែ             រួមរស់នៅក្បែរលោកឪពុក។

២៧១,សាមសិបនាទីដល់ជម្រក     ពូហាវស្ទុះមកលើករំអុក

លើកកូនស្រីបីថ្លែងទំនុក              កូនអើយទ្រូងពុកស្ទើប្រេះឆា។

២៧២,អនិច្ចាជីវិតកូនខ្លីម្ល៉េះ           ចោលពុកម្នាក់នេះឱ្យកំព្រា

តែលតោលម្នាក់ឯងឥតមានគ្នា      ថ្ងៃក្រោយទៅជាយ៉ាងណាទេ។

២៧៣,ឱ!ព្រហ្មលិខិតកំណាចក្រៃ   លោកពុំប្រណីបំបែកគ្នេរ

គ្នារួមលោហិតប្រតិដ្ឋក្បែរ              ល្អាងកម្មឡប់ឡែបំណងអ្វី។

២៧៤,លោកជូតទឹកភ្នែកចេញពីថ្ពាល់   សភាពពុំយល់មើលសិរី

ឱ!ក្មួយប្រុសអើយជួយលកលៃ       គិតគូបច្ច័យធ្វើបុណ្យជូន។

២៧៥,ឱ្យកូនស្រីខ្ញុំបានទៅចាប់      កំណើតយ៉ាងឆាប់ទៅតាមក្បួន

កុំឱ្យអន្ទោលតាមដោយខ្លួន            ជាប់បាបធ្លាក់សូន្យឋានអប្រិយ។

២៧៦,គ្រួសារខ្ញុំក្រគ្មានលទ្ធភាព    ធ្វើបុណ្យបានទាបត្រឹមមួយថ្ងៃ

កន្លែងចង្អៀតពុំប្រពៃ                   កណ្តាលជលស័យពិបាកស្នាក់។

២៧៧, សិរីញញឹមទាំងទឹកភ្នែក    ថាពុកកុំរែករែងនាំធ្លាក់

កម្លាំងលោកខ្សោយនាំគ្រោះថ្នាក់  រឿងបុណ្យពំនាក់លើខ្ញុំបាន។

២៧៨, ខ្ញុំនឹងយកសពទៅបូជា       ទីឋានល្អជាច្រើនសន្តាន

ភ្ញៀងច្រើនអឹកធឹកឱ្យសមប្រាណ    ទីវត្តអារាមស្ថានដោយព្រះធម៌។

២៧៩,ពូហាវលើកដៃឡើងសំពះ    អរគុណក្មួយណាស់ដែលចិត្តល្អ

ជួយយកអាសាយ៉ាងស្មោះសរ      រូបខ្ញុំបាទក្រគ្មានអ្វីសង។

២៨០,  ពូកុំសំពះខ្ញុំបាទថ្វី            មើលទៅឃ្លាតវ័យថែមទាំងឆ្គង

ចាស់សំពះក្មេងគ្មានទំនង            ខ្ញុំជួយបំណងក្តីស្រលាញ់។

២៨១,និយាយគ្នាចប់ក៏រៀបដាក់    កាណូតទូកទាក់គ្មានកំណាញ់

ឱ្យជាសោហ៊ុយជូនទៅពេញ        ទីទួលឥតម្នេញឆ្ពោះទៅវត្ត។

២៨២,សម្តេចយស្សាវត្តសែនល្បី  មានធម៌វិន័យយ៉ាងហ្មត់ចត់

ទីធ្លាស្អាតស្ងប់គ្របដណ្តប់        ព្រឹក្សាក្បែរវត្តអមបុប្ផា។

២៨៣,ចេតិយតូចធំរៀបជាជួរ    មើលទៅគឺគួរទាក់នេត្រា

ព្រះវិហារប្រាកដលើវេហាស៍           ឈរយ៉ាងសង្ហាហាក់បេតី។

២៨៤,ដល់វត្តកំលោះចាត់ស្វាហាប់    ទៅតាមលំដាប់ប្រពៃណី

មួយថ្ងៃមួយព្រឹករួចវិលវៃ                 យកឆ្អឹងនាងស្រីទៅផ្ទះរ៉ា។

២៨៥,ព្រលឹមថ្ងៃរះពីទិសបូព៌           សិរីនាំយកធាតុសុខណា

បរទូកកាត់ទឹកទន្លេថ្លា                   ឆ្ងាយផ្ទះស្នាក់សាសច្ចាផ្សង។

២៨៦,មកដល់កំលោះរែងសញ្ជឹង   អារម្មណ៍ពុំនឹងជាប់ចំណង

ស្លាកស្នាមក្តីស្នេហ៍ដែលបានក្រង    ទោះខ្លីក៏ប៉ងរួមរស់ក្បែរ។

២៨៧,សំឡេងសត្វរំពេបន្លឺកាត់    សោតាកៀកកិតនឹកក្តីស្នេហ៍

គ្រាដែលសាសងក្បែរស្រងែ         រំពេយំថែពន្លកត្រួយ។

២៨៨,ក្រលេកមើលទឹកឡើងរលក   បុរសនឹកភ្នកនាគ្រាមួយ

ទូកមួយពីរនាក់ភាសាជួយ        ផ្តោះផ្តងជំនួយដោយកែវភ្នែក។

២៨៩,នាងសន្យាថានឹងរស់ក្បែរ  ឱ្យច្រើនរយខែកុំបីបែក

មិនខ្វល់មាត់ញាតិបន្លឺញែក         ខ្មែរយួនខុសប្លែករស់ពុំគាប់។

២៩០,រស់នៅលើដីប្រកបការ      ស្រួលជាងជលសាកុំត្រលប់

ពិបាករស់នៅពិបាកសព្វ           ផ្ទះតូចខ្វះទ្រព្យគ្មានអ្វីចែក។

២៩១,រាល់អនុស្សាចាំទាំងអស់   អារម្មណ៍ដែលស្មោះមិនអល់អែក

ទោះបាត់រូបកាយក៏ពុំប្លែក        បេះដូងលែងចែកឱ្យអ្នកផ្សេង។

២៩២,នេត្រាសម្រក់ចុះកាត់ថ្ពាល់     វាមានឫសគល់មិនសម្តែង

អារម្មណ៍ឈឺចាប់ពិបាកថ្លែង       ក្នុងទ្រូងអួលណែនចំបែងក្រៃ។

២៩៣,សិរីទម្លាក់ធាតុសង្សារ     ពោលតិចៗថាសូមរូបស្រី

ទៅកាន់ទីភពដ៏ប្រពៃ              បាបកម្មចង្រៃរសាត់ដាន។

២៩៤,សូមបុណ្យដែលខ្ញុំធ្លាប់បានធ្វើ  ជូនស្ងួនប្រសើរទទួលបាន

តិចក្តីច្រើនក្តីតាមលំអាន         សន្យាឥតខានជូនបន្ត។

២៩៥,កុំបីអាល័យអ្នកមានគុណ  ខ្ញុំស្ម័គ្ររែកពុនថែឱ្យល្អ

មើលថែទុកដាក់ដោយស្មោះសរ   ពុំមានល្អក់កកររួមលោហិត៕                                                                 

ចប់- 

រាងប្លែកចិត្តបន្តិចតែកើតចិត្តនឹកឃើញមកវិញថាខ្លួនមិននៅផ្ទះទេ។ ខ្ញុំនិងមិត្តបីនាក់ទៀតគេងផ្ទះមេភូមិព្រោះជាប់ចុះបេសកកម្មស្ម័គ្រចិត្តសម្ភាសអ្នកភូមិពីការចិញ្ចឹមសត្វ ។

មើលទៅមេឃមិនទាន់ភ្លឺត្រឹមត្រូវខ្ញុំបិទភ្នែកវិញ ដៃរាវរកភួយដណ្តប់គេង រាវឆ្វេងស្តាំមិនប៉ះភួយប៉ះតែធូលីប្រឡាក់ពេញដៃ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៏ថានៅលើគ្រែមួយដែលរង្គើមិននៅលើពូកទន់ដែលខ្លួនបានគេងដូចពីយប់ទេ ខ្ញុំបើកភ្នែកបញ្ឈប់ខ្លួនឯងពីការងោកងុយស្ទុះក្រោកវឹង វ៉ាលី ភួយខ្នើយ ពួកម៉ាកខ្ញុំបាត់ទៅណាអស់ បន្ទប់នេះក្លាយជាទទេរស្អាតមានតែគ្រែទ្រុឌទ្រោមមួយដែលគ្នាបានគេងអម្បាញ់មិញ។

ខ្ញុំរឹតតែស្វាងពីងងុយ រវាសរវៃរេភ្នែករកបង្អួចចង់មើលទៅក្រោម គ្មានបង្អួចទេជំនួសដោយស្លាបព្រិលតូចៗនៅខាងលើខ្ពស់។ កាំរស្មើព្រះអាទិត្យ ជះពន្លឺចាំងយ៉ាងស្រទន់តាមស្លាបព្រិល ជញ្ជាំងបន្ទប់នេះក្រវេមក្រវាមសុទ្ធតែដី។

ខ្ញុំដើរញាប់ជើងទៅបើកទ្វារចេញពីបន្ទប់កខ្វក់នេះ។ ក្រោយទាញទ្វារចំហ ខាងក្រៅបន្ទប់មានតែពន្លឺបំភ្លឺតិចៗចេញពីស្លាបព្រិល។ ខាងមុខបន្ទប់នេះលែងមានបន្ទប់អ៊ំមេភូមិទៀតហើយ មានតែជញ្ជាំងទទេរ ខ្ញុំងាកឆ្វេងស្តាំយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ខាងឆ្វេងដៃមានជញ្ជាំងខណ្ឌ។ ផ្ទះនេះទំនងបានគេទុកចោលយូរដូចមិនមានមនុស្សនៅ សភាពផ្ទះនេះមិនមែនជាផ្ទះថ្មស្រស់ស្អាតរបស់មេភូមិដែលទើបពីសុំស្នាក់នៅដូចកាលពីល្ងាចម្សិលទេ។

“គុន!គុន…ឮខ្ញុំហៅទេ ភា…មុំ… អ្នកទាំងអស់គ្នាទៅណាអស់ហើយ?”

ឮតែសំឡេងខ្លួនឯងខ្ទរមកវិញខ្ញុំកាន់តែភ័យ។ខ្ញុំបន្ដដើរលបៗឃើញមានជណ្ដើរមួយចំកណ្ដាលផ្ទះចុះទៅក្រោយ វាមានមកពីណា បើល្ងាចមិញឡើងតាមមុខសោះហ្នឹង? ដោយគ្មានជម្រើសខ្ញុំក៏ចុះតាមជណ្តើរនេះទៅរកផ្លូវចេញ នៅក្រោមអំពូលម៉ែត្រចាស់មិនមែនអំពូលចរណៃក្នុងផ្ទះនេះឡើយ អ្វីៗដែលបានឃើញល្ងាចម្សិលនិងពេលនេះខុសពីគ្នាដាច់ស្រឡះ ខ្ញុំកាន់តែប្រាកដចិត្តឡើងថានេះមិនមែនផ្ទះអ៊ំមេភូមិទេ  ជុំវិញសុទ្ធតែសំបុកពីងពាងប្រទាក់គ្នា ជញ្ជាំងកាន់ដីក្រឡាក់កខ្វក់កណ្តៀរឡើងពេញ។

ចុះមកដល់ក្រោមឃើញមានធូលីដីក្រាសខ្មឹកលើការ៉ូដូចគ្មានអ្នកសម្អាតមកជាយូរ។ ទីនេះគ្មានដានជើងមនុស្សលើធូលីទាំងអស់នេះទេ? មិនធ្លាប់មានមនុស្សមកទីនេះទេ? មកដល់ក្រោមខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថាពិតជាត្រជាក់ល្ហឹមដូចនៅកណ្តាលព្រៃ។ ក្នុងសភាពស្ងាត់ជៀបឮតែសំឡេងដង្ហើមដង្ហក់ខ្លួនឯង ខ្ញុំលើកដៃដែលត្រជាក់ដូចទឹកកកច្បូតមុខខ្លួនឯងឱ្យស្វាង ខាងក្រោមនេះក៏គ្មានអីក្រៅពីមានទ្វារបន្ទប់២នៅខាងក្រោយជណ្តើរដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន។

ពេលនោះស្រាប់តែឮសំឡេងងឺត…អូសបន្លាយយ៉ាងវែង ទ្វារមួយរបើកដោយឯកឯង។ ខ្ញុំនៅតែបន្ដហៅមិត្តភក្តិស្រីៗ៣នាក់ទៀត តែគ្មានអ្នកឆ្លើយសោះ។ ទោះខ្ញុំនេះជាមនុស្សស្រីកើតក្នុងរូបរាងជាមនុស្សប្រុស ខ្ញុំធ្លាប់ជាមនុស្សមិនចេះខ្លាចពពួកខ្មោចព្រាយដូចបុរស តែពេលនេះរូបភាពខ្មោចគ្រប់សណ្ឋានគ្រប់បែបដែលខ្ញុំធ្លាប់មើលនៅក្នុងរឿង បានរំឮកមកវិញបំផុសពេញការចង់ចាំរបស់ខ្ញុំអស់ហើយ។

ចូលដល់ក្នុងបន្ទប់នេះមានតែ ទូរបាក់បែកនិងមានកូនគ្រែមួយសម្រាប់ទ្រចានឆ្នាំងហ៊ុមព័ទ្ធដោយធូលីដី

“មានបង្អួច?” ខ្ញុំអរភើតសំដៅទៅបង្អួចដោយក្តីសង្ឃឹម

“ច្រាច!!!”

ខ្ញុំរហ័សងាកទៅប្រភពសំឡេងនៅក្បែរខ្លួន គ្រែស្រុតបាក់ ចានឆ្នាំងទង្គិចគ្នាបែកខ្ចាយទាំងមិនបានប៉ះ ខ្ញុំកាន់តែញ័រខ្លួនដូចកូនសត្វ តែខ្ញុំមិនប្តូរទិសដៅប្រញាប់បើកគន្លឹះបង្អួចរុញអស់កម្លាំងកូនប្រុស។ ខ្ញុំរុញបណ្តើរស្រែកហៅជំនួយបណ្តើរទោះវាមានចម្រឹងដែកខ្ញុំមិនអាចលោតផ្លោះទៅក្រៅបានយ៉ាងហោចណាស់ក៏បានហៅគេជិតនេះមកជួយបានដែរ។

ទីបំផុតបង្អួចរបើក នៅខាងក្រៅសុទ្ធតែគុម្ពឬស្សីទីនេះពិតជាក្នុងព្រៃឬស្សី ទាំងមិនដឹងថាមកដល់ក្នុងព្រៃដោយរបៀបណា? ម៉េចមានផ្ទះមួយនេះក្នុងព្រៃទៅកើត?

មើលទៅត្រង់នៅមិនឆ្ងាយពីនេះមានមនុស្សដើរទាំងហ្វូង មនុស្សដែលកំពុងភ័យខ្លាចនេះកាន់តែមានកម្លាំងស្រែកហៅពួកគេ តែពួកគេមិនខ្វល់ងាកមកមើលតាមសំឡេងខ្ញុំទេ ពួកគេធ្វើដូចមិនឮសំឡេងខ្ញុំ មើលទៅអ្នកទាំងនោះដើរត្រង់ខ្លួនឆ្កឹងមើលទៅមុខត្រង់ ទោះខំស្រែកស្អកកចង់បែកអាកាសទៅហើយក៏ដោយ។

ខ្ញុំឈប់បន្លឺសំឡេងដែលគ្មានបានការរបស់ខ្ញុំ ដៃកាន់ក្តាប់ចម្រឹងបង្អួចជាប់ អារម្មណ៏បានឱ្យដឹងថាដូចមានអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងនោះសម្លឹងមកខ្លួន ខ្ញុំរកពិនិត្យមើលឃើញមនុស្សស្រីម្នាក់អាយុប្រហែល២០ឆ្នាំស្របាលខ្ញុំដែរ នាងពាក់អាវខ្មៅសំពត់ខ្មៅឈរថ្មឹងមើលមកកាន់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំនេះមានសង្ឃឹមឡើងរេដៃទៅក្រៅបង្អួចផ្តល់សញ្ញាហើយស្រែក “ជួយផង ជួយខ្ញុំផង ខ្ញុំជាប់នៅទីនេះ “។

មួយរំពេចខ្យល់បោកមួយវឹប ធូលីដណ្តើមគ្នាចូលពេញភ្នែក ខ្ញុំបិទភ្នែកស្ងប់ខ្យល់បើកភ្នែកមកវិញស្រាប់តែវ៉ាកអឺ មនុស្សស្រីឈុតខ្មៅនោះឈរនៅក្រៅបង្អួចទល់មុខខ្ញុំជិតបង្កើយ ខ្ញុំស្រែក ស្ទុះវឹង ចេញពីគ្រែ

“នេះកើតអី កាវី យល់សប្តិអាក្រក់អីហ្អា ស្រែកដូចឃើញខ្មោច”

មិត្តភ័ក្តិស្រីឈ្មោះគុនសួរ ពីរនាក់ស្រីៗទៀតក៏ស្រឡាំងកាំងនឹងសកម្មភាពរបស់ខ្ញុំ។

“ប្លែកកន្លែងចឹងហើយ ដេកអត់ស្ងប់ យល់សប្តិអាក្រក់”

ស្រីភាក៏និយាយតាមទម្លាប់ស្ងប់ស្ងាត់របស់នាង

“ពួកឯងស្រីៗចុះទៅចាំក្រោមសិនទៅ ចាំខ្ញុំទៅតាមក្រោយ”

មិត្តភ័ក្កិចុះទៅអស់ ខ្ញុំនេះយករបស់ម្យ៉ាងដែលទើបពីរើសបាននៅក្រោមពូកកាលពីមកដល់ល្ងាចមិញ ចេញពីកាតាបអីវ៉ាន់យកមកពិនិត្យពិច្ច័យមើលហើយដាក់ចូលក្នុងកាតាបវិញយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។

ពេលធ្វើដំណើរសំដៅផ្ទះអ្នកភូមិមានចិញ្ចឹមសត្វ យើងបំបែកគ្នាពីរក្រុម គុននិងមុំទៅម្ខាង ខ្ញុំនិងភាមកម្ខាង ស្រាប់តែឃើញមានតាចាស់ភ្នែកក្រហមម្នាក់ឈរនៅចិញ្ចើមផ្លូវសម្លឹងមកពួកខ្ញុំមិនដាក់ភ្នែក មុខគាត់ជ្រើញជ្រួញមែន តែមើលទៅគាត់សម្លឹងមកកាចណាស់។

ខ្ញុំក៏មិនចង់ងាកភ្នែកមើលសភាពរបស់គាត់ក៏ជិះហួស មកដល់ផ្ទះអ្នកមានចិញ្ចឹមសត្វគិតថាលែងបានជួបមនុស្សសម្លឹងខ្ញុំដូចម្ចាស់កម្មពារនោះហើយ ដឹងអីស្រាប់តែតាចាស់រូបរាងស្រមេមស្រមាមនោះបង្ហាញខ្លួនឡើងចំផ្ទះខ្ញុំចូលមកនេះ។ ខ្ញុំភ័យស្ទើរលស់ព្រលឹងស្លាប់ តែគាត់នៅតែសម្លឹងមកខ្ញុំដូចមានគំនុំជំពាក់គ្នារាប់ពាន់ជាតិ ទាំងខ្ញុំនេះមិនធ្លាប់ស្គាល់គាត់សោះ ឬគាត់ដឹងថាខ្ញុំមិនចូលចិត្តរូបរាងគាត់មិនដឹង។

“ចេញទៅ” គាត់ស្រែកដាក់ខ្ញុំ តានេះចាស់មែនតែសំឡេងមានកម្លាំងណាស់

សោភានិងខ្ញុំងីងើ។ ពួកខ្ញុំចេញមកវិញចូលផឹកទឹកអំពៅរអ៊ូពីជនចំណាស់ចម្លែកនេះ

“តាចាស់នេះឆ្កួតទេដឹង? គេមិនទាន់និយាយអីផងស្រែកដេញគេ ដូចគេទៅលួច ឆ្កួតមែនដូចមនុស្សឆ្កួត ខ្ញុំមិនចូលចិត្តតាហ្នឹងតាំងឃើញឈរសម្លក់ពួកយើងនៅតាមផ្លូវម៉្លេះ ស៊យអីចូលចំផ្ទះមនុស្សអត់គ្រប់នេះទៀត កុំឱ្យជួបទៀតមនុស្សធុនហ្នឹង កុំឱ្យជួបទៀតៗៗ”ខ្ញុំស្រែករអ៊ូ យកដៃវៃភ្លៅខ្លួនឯង

“តាំងពីយើងមកដល់មិនមែនតែរឿងមួយហ្នឹងទេ នេះឯងមានឃើញដូចយើងឃើញអត់ គឺផ្ទះអ៊ំមេភូមិហ្នឹងណា យើងឃើញមានរូបថតមនុស្សស្រីម្នាក់ស្របាលពួកយើងនៅពីក្រោយជើងធូក ដុតទៀនភ្លុងៗដូចមនុស្សទើបស្លាប់ថ្មីៗ” សោភាឱនមកនិយាយខ្សឹបៗ

“ខ្ញុំគិតថាភូមិនេះចម្លែកៗយ៉ាងម៉េចទេ នេះតិចដូចក្នុងរឿង គឺរឿងគេចុះបេសកម្មដូចពួកយើងហើយ ខ្មោចនាំចូលចំភូមិខ្មោចនោះអី”

“ឡប់អស់ហើយ កុំចេះតែស្រមៃអត់ប្រយោជន៏រឿងបែបនោះមានតែក្នុងរឿងព្រេងទេ ហើយខ្ញុំថា គាត់នោះមិនដេញយើងទេដឹង?”

“នែ! សោភាដេញអ្នកណាទៀតបើមានតែគ្នាយើងបួននាក់ ឯងចង់ថាតានោះដេញខ្មោចមួយតាមខ្លួនឯងនោះមែន ហាសហា” បានខ្ញុំនិយាយត្រូវរឿងវាសម្លក់ខ្ញុំ

“ខ្មោចតាមស្អី តាមឯងមិនគិត ឯងនេះកុំចេះតែដៃដល់ មាត់ដាច លើទឹកដីគេផងកុំចេះតែប្រមាថ ឯងនៅចាំបានរឿងកាលឆ្នាំមុនទេ? ពួកយើងចុះទៅកំរៀងនោះអី មីកាវីឯងមាត់អត់គិតគេវៃពស់មិនទាន់អីផង ឯងស្រែក ស្ងោរជ្រក់ៗ ដល់យប់ឡើង អ្នកនោះចូលអ៊ីម្ចាស់ផ្ទះស្រែកឡូឡាផ្អើលគេមួយភូមិ”

“អើយ! បានហើយៗទៅគ្នាសុំទោសៗ កុំរម្លឹកទៀតគ្នាព្រឺសម្បុរណាស់នៀក”

“មនុស្សលោភលន់នាំទុក្ខដាក់តែខ្លួនឯង របស់គេនៅតែជារបស់គេ របស់គេមានម្ចាស់គេនឹងតាមយកវិញមិនខាន” អ៊ំស្រីម្នាក់អាយុស្របាល៤០ប្លាយដើរមកអង្គុយតុជាមួយពួកយើងហើយរអ៊ូរងូវៗ ហើយបន្ដចោលសំណួរ

“ពួកឯងនៅផ្ទះតាសឿនមែនទេ?”

“តាសឿនណា ខ្ញុំនៅផ្ទះមេភូមិទេតើ នៅតែបីថ្ងៃទៅភ្នំពេញវិញហើយ” ស្រីភានិយាយឡើង

“ផ្ទះគាត់ហ្នឹងហើយ ពួកឯងដឹងទេផ្ទះនោះតែងមានរឿងចម្លែកៗកើតឡើង”

“រឿងចម្លែក?”

ពួកយើងខិតជិតគ្នាស្ដាប់យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់

“ ព្រឹកឡើងបង្អួចចំហខ្លួនឯង ចានឆ្នាំងរប៉ាត់រប៉ាយ កញ្ចក់ប្រេះបែក នៅមានរឿងមួយទៀតគឺ”

ពួកខ្ញុំឱនក្បាលកាន់តែជិតគាត់

“គឺ ក្មួយតាសឿនធ្លាក់ស្លាប់ទាំងយប់”

“រកមូលហេតុឃើញទេអ៊ំ?”

“តំបន់នេះពីមុនជាព្រៃត្រូវបានកាប់ឆ្ការ ផ្ទះនេះសង់លើផ្នូររបស់មនុស្សជំនាន់មុន ផ្នូរខ្លះត្រូវគេកោះប្ដូរកន្លែង ផ្នូរខ្លះក៏នៅ។ កាលពីនាងនោះធ្លាក់ស្លាប់ខ្ញុំប្រមើលឃើញ ក្មេងនេះរើសបានរបស់នៅក្រោយផ្ទះ ហើយយកធ្វើជាកម្មសិទ្ធិត្រូវបានម្ចាស់គេតាមយាយីរហូតដល់ស្លាប់”

“របស់នោះជាអី?”

“កងដៃ”

ខ្ញុំបុកពោះភឹប!

“មុខឯងស្លេកម្ល៉េះអាវី” សោភាមើលមុខខ្ញុំភ្លឹះៗ

“គឺ…គឺ អត់អីទេ”

ខ្ញុំញ័រដៃជើងគិតអ្វីមិនចេញ កាលមកដល់ដំបូងខ្ញុំក៏បានឃើញកងដៃមួយនៅក្រោមកម្រាសពូក ខ្ញុំបានយកវាដាក់ក្នុងកាតាបមិនឱ្យអ្នកណាដឹងសូម្បីមិត្តភក្ដិខ្ញុំ។ រឿងចួនគ្នាម្ល៉េះ កងដៃម៉េចហ្នឹងអាចមានតែមួយ របស់ខ្ញុំរើសបានមិនមែនជារបស់ខ្មោចទេដឹង បើមែននៅក្នុងបន្ទប់នោះយ៉ាងម៉េច ខ្ញុំរហ័សសួរបក

“ហើយឥឡូវកងដៃនោះរសាត់ទៅដល់ទីណាហើយអ៊ំ”

“នៅក្នុងផ្ទះនោះដដែល គ្មានអ្នករកឃើញឡើយ”

“រកមិនឃើញម៉េចដឹងថាជាកងដៃ?”

“មនុស្សលោភលន់នឹងឃើញវាបង្ហាញខ្លួន ហើយប៉ុនប៉ងយកវាជាកម្មសិទ្ធិនឹងត្រូវមានគ្រោះដល់ជីវិតមិនខាន។ ពួកឯងត្រូវប្រយ័ត្នពួកឯងមានចំហាយអាក្រក់តាមខ្លួនហើយ”

មនុស្សមានខ្លួន មិនដែលស្រណុកចិត្តដូចមនុស្សមិនធ្វើអីខុសទេ។ រឿងទីមួយខ្ញុំធ្វើអ្វី? បើប្រាប់អ៊ំស្រីនេះនិងមិត្តភ័ក្ដិថាខ្ញុំក៏បានយកកងដៃនោះដែរ ក៏មិនខុសពីសារភាពថាខ្លួនឯងជាចោរ នៅផ្ទះគេលួចរបស់គេ។ បើលាក់ទុកលទ្ធផលខ្ញុំនឹងទទួលខ្លួនឯង។ ខ្ញុំគួរជឿជននេះទេ ឫគាត់ចេះតែនិយាយបំភ័យ តែភាគរយជឿច្រើនណាស់។

និយាយប្រាប់ស្រីៗនេះក៏ជួយស្អីខ្ញុំមិនបាន បានតែស្ដីឱ្យថែម បើណាត់អ៊ំស្រីនោះនិយាយតែពីរនាក់អាចមានវិធីដោះស្រាយបានយ៉ាង តែចាំស្អែកចាំប្រាប់ក៏មិនទាន់ហួសពេលដែរ សល់ពេលដេកគិតមួយយប់ទៀតសិន។

អ៊ំស្រីនេះទាញកាបូបស្ពាយចំហៀងជាប់ខ្លួនដូចមេឆ្នោត ទម្លាក់ចុះរើរបស់របរជាច្រើនមកដាក់ពីមុខពួកយើង

“ទាំងនេះសុទ្ធតែជាវត្ថុស័ក្តិសិទ្ធិ អាចការពារពួកឯងពីចំហាយអាក្រក់បាន”

ខ្ញុំលូកដៃយកមួយមកពិនិត្យមើល

“អ៊ំចិត្តល្អណាស់ អរគុណអ៊ំ!”

“ទិញម្នាក់មួយទៅ ការពារពួកឯង”

“លក់?”

ភាកេះខ្ញុំធ្វើជាសញ្ញា

“បោកទេដឹង” នាងខ្សឹបៗ

“យើងមិនបោកពួកឯងទេ របស់នេះមិនត្រឹមតែបណ្ដេញគ្រោះទេ ថែមទាំងនាំសំណាងដល់ម្ចាស់ពេញមួយជីវិត”

“សំណាង?” ខ្ញុំភ្លាត់មាត់

“មែនហើយសំណាង លុយហូរចូលដូចទឹក រស់នៅរីករាយ អ្នកផងចូលចិត្ត”

“មួយណាអ៊ំ” ខ្ញុំរហ័សសួរដូចខ្លាចគេដណ្ដើម

“គឺបន្ដោង រូបក្បាលក្របីនេះ”

ខ្ញុំទទួលពីគាត់មកមើល បន្ដោងនេះពណ៌ខ្មៅក្រិប មើលមុខក្របីនេះគួរឱ្យខ្លាចម៉េចមិនដឹង

“កុំយកអីល្អជាង កាវី” សោភានិយាយឡើង

“ម៏! មិនយកទេឱ្យមកវិញ មិនយកតិចលោស្ដាយ”

ខ្ញុំនៅរេរា

“មើលទៅឯងដូចមាននិស្ស័យណាស់ ឥឡូវអ៊ំឱ្យឯងមិនយកលុយទេ ទទួលយកទៅ”

ខ្ញុំទទួលយក អរគុណគាត់ម្ដងហើយម្ដងទៀត។ ពេលអ៊ំនេះដើមចេញទៅបាត់ សោភាមុខក្រញ៉ូវរអ៊ូ

“ចេះតែទទួលកើតដែរ? មិនដឹងរបស់ស្ដីផង ឯងជឿដែរ? វត្ថុស័ក្តិសិទ្ធិគេយកមកលក់បែបនេះ? មិនមែនចេះតែរកឃើញ មិនមែនចេះតែបានៗទេ វត្ថុស័ក្តិសិទ្ធិណា។”

“មិនស្ដាប់ទេ គាត់ថាយើងមាននិស្ស័យ របស់នេះនឹងនាំសំណាងដល់យើង”

“បើនាំមែនគាត់ម៉េចឱ្យ? មិនទុកខ្លួនឯង? យើងថាគាត់ចម្លែកណាស់”

“ចម្លែកមិនដល់តាចាស់រូបរាងអាក្រក់ពីព្រឹកទេ ភា”

សោភានៅតែមិនអស់ចិត្ត សួរអ៊ីលក់ទឹកអំពៅពីអ៊ំម្នាក់អម្បាញ់មិញ

ចម្លើយគាត់ធ្វើឱ្យពួកយើងបើកភ្នែកធំៗ

“មិនដែរឃើញ គាត់ទេ គាត់មិនមែនអ្នកក្បែរនេះទេ”

មកដល់ភ្លាមនៅចំផ្ទះ មនុស្សទើបស្លាប់ថ្មីៗ ព្រឹកឡើងជួបមនុស្សសតិមិនប្រក្រតី ឥឡូវមានស្រ្តីចំណាស់បង្ហាញខ្លួនយកបន្ដោងចម្លែកនេះមកឱ្យទៀត សោភានៅតែមិនស្រណុកចង់ឱ្យខ្ញុំតាមរកស្រ្តីនោះនិងប្រគល់បន្ដោងនេះទៅម្ចាស់ដើមវិញ តែខ្ញុំមិនយល់ស្របទេ ទោះក្នុងចិត្តក៏រាងចម្លែកដូចនាងក៏ដោយ។

យប់នេះកំពុងដេកសុខៗ ខ្ញុំស្រាប់តែងើបពីគេងទាំងកណ្ដាលយប់ ដើរចេញពីបន្ទប់ចុះទៅក្រោមតែម្នាក់ឯង ទាំងមិនដឹងខ្លួនថាទៅណា។ ខ្ញុំចង់ទៅបន្ទប់វិញតែខ្ញុំមានអារម្មណ៏ថាបញ្ជាខ្លួនឯងមិនបានសោះ នេះខ្ញុំកើតអីទៀតហើយ?

ខ្ញុំកាន់តែដើរៗដល់មាត់បឹង ខ្ញុំមើលឃើញបឹងដោយសារពន្លឺព្រះចន្ទ ខ្ញុំចង់ស្រែកហៅសោភា ស្រីគុន ខ្ញុំចង់ស្រែកហៅគេជួយណាស់ តែទីនេះស្ងាត់គ្មានមនុស្សសោះ ហើយខ្ញុំមិនអាចងាកខ្លួនបាន តែជើងខ្ញុំចេះតែបន្ដទៅមុខ។

បាតជើងខ្ញុំប៉ះដីភក់ នេះស្លាប់ហើយខ្ញុំដើរចូលទឹក ដោយមិនដឹងអី ខ្ញុំចង់រត់ឡើងច្រាំងវិញ ខ្ញុំខ្លាចណាស់ខ្ញុំចង់ទៅផ្ទះ តែខ្លួនខ្ញុំនៅតែមិនអាចងាកបាន ជើងកាន់តែបោះជំហានទៅមុខ នេះទឹកក៏ដល់ចង្កេះខ្ញុំហើយ។ កំពុងតែប្រទាញប្រទង់ជាមួយខ្លួនឯងយ៉ាងលំបាកស្រាប់តែមានដៃអ្នកណាបីបួនត្រជាក់ល្អូកចាប់ទាញខ្ញុំពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ។ ខ្ញុំដួលក្នុងទឹកប្រូង ពន្លឺភ្នែកចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំឃើញថាអ៊ំមេភូមិនៅចំពោះមុខ ព្យាយាមចាប់អូសខ្ញុំបញ្ច្រាសទឹក។

ដឹងខ្លួនមកវិញខ្ញុំមិនមែននៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យទេ គឺបើកភ្នែកឡើងឃើញដំបូលក្បឿង ពីងពាងព័ទ្ធប្រទាក់គ្នាខ្ញុំភ័យណាស់ ស្ទុះងើបវឹងមក គឺឃើញមានមិត្តខ្ញុំទាំងអស់នៅទីនេះជាមួយ អ៊ំមេភូមិ ក្មេងប្រុសមិនស្គាល់ម្នាក់ និងម្នាក់ទៀតគឺ តាចាស់សតិមិនល្អម្នាក់ដែលពួកខ្ញុំជួបកាលពីព្រឹក មើលទៅពេលនេះគាត់មិនមែនស្រមេមស្រមាម ដូចអ្នកសុំទានពីមុននេះទេ តែមើលទៅគាត់ពេលនេះដូចមនុស្សដែលគ្រប់គ្នានៅទីនេះកំពុងត្រូវការជំនួយពីគាត់ រួមទាំងខ្ញុំដែរ? ពួកគេមិនមាត់មិនស្ដី តែអ្វីខ្ញុំឃើញមុនគេលើជើងពានមុខមនុស្សចាស់នេះគឺ កងដៃមាស និងបន្ដោងក្បាលក្របីខ្ញុំ?

“ម្ចាស់គេ តាមឯងមិនឃ្លាតមួយជំហានទេអាវ៉ា”

ខ្ញុំឮពាក្យនេះដំបូងគេបន្ទាប់ពីសន្លប់មិនដឹងប៉ុន្មានម៉ោង ពីមាត់មនុស្សចាស់នេះ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមភ័យជាថ្មី។ ខ្ញុំគិតហើយគិតទៀតអ្នកណាយកកងដៃនោះចេញពីកាតាបខ្ញុំ ខ្ញុំរអៀសខ្លួន ហើយខ្មាស

“លោកគ្រូ មានវិធីជួយក្មេងទាំងនេះទេ ខ្ញុំជឿលើលោកគ្រូ លោកគ្រូជួយពួកគេផងទៅ”

អ៊ំមេភូមិស្រាប់តែអង្វរមនុស្សនេះ ឱ្យជួយពួកខ្ញុំ? ទាំងខ្ញុំនេះមិនចូលចិត្តគាត់សោះហើយនាំគ្នាអង្គុយនិយាយដើមគាត់ពេញមួយព្រឹក?

មនុស្សចាស់នេះមិននិយាយអ្វីឡើយគិតតែអង្គុយសម្មាធិយ៉ាងយូរ

កងដៃនេះខ្ញុំឃើញនៅក្រោមពូកដែលខ្ញុំសម្រាកក្នុងផ្ទះមេភូមិ តែមេភូមិនេះនៅតែអះអាងថាកងដៃនេះគាត់មិនធ្លាប់ឃើញ មិនមែនជាទ្រព្យរបស់គ្រួសារលោក។

“លោកតាអើយ  បើឱ្យកងដៃនេះទៅវិញខ្មោចនោះលែងតាមខ្ញុំលែងមកពន្យល់សប្តិខ្ញុំទៀត  ខ្ញុំក៏មិនចង់បានទៀតដែរ”

បើខ្ញុំសារភាពប្រាប់អ៊ំស្រីនោះពីល្ងាចមិនមែននាំទុក្ខស្ទើររបូតជីវិតបែបនេះដែរ។

“បើឯងមិនលោភលន់ឯងមិនពិបាកខ្លួនដូចនេះដែរ គ្រោះជាន់គ្រោះ! បន្ដោងនេះក៏ត្រូវគេនាំមកដើម្បីរំដោះគ្រោះពីអ្នកមុន កងដៃនេះក៏ម្ចាស់គេតាមមកព្យាបាទ” គ្រូចានិយាយឡើង

បន្ទាប់មកតាចាស់ស្រមេមស្រមាមម្នាក់នេះ មិនមែនទេគឺលោកគ្រូចា គ្រូផ្លូវងងឹតប្រចាំស្រុកម្នាក់នេះរៀបចំពិធីបណ្ដែតកងដៃមាសនោះនិងរបស់របរជាច្រើនទៀតតាមខ្សែទឹក។

សោភាកាន់បន្តោងខ្សែកមរតកជីតានាងជាប់ហើយនិយាយថា កាលយប់មិញនាងឮសំឡេងអ្នកណាម្នាក់ស្រែកប្រាប់ថា គេទៅហើយៗ ទើបនាងក្រោកម្នីម្នាមើលតាមបង្អួចឃើញខ្ញុំដើរចូលព្រៃម្នាក់ឯងក៏នាំគ្នាទៅរកក៏ប្រទះឃើញខ្ញុំកំពុងចុះទឹកនោះ។

“មេភូមិឱ្យផ្ទះយើងនៅ យើងលួចកងដៃពីផ្ទះគាត់នាំឱ្យមានបញ្ហា យើងទទួលវត្ថុមិនដឹងប្រវត្តិពីជនចម្លែកមកដាក់ជាប់ខ្លួនព្រោះចង់បានសំណាងល្អក៏ត្រូវគេបោកនាំគ្រោះស្ទើរដើរចូលទឹកលង់ស្លាប់ តាចាមនុស្សស្រមេមស្រមាមយើងមិនចូលចិត្តនោះបែរមកជួយយើង នេះកម្មអ្វីទេសំណាងអាក្រក់ដល់ហើយ ផ្ទួនៗគ្នាកើតឡើងតែលើខ្ញុំ”

“សំណាងអាក្រក់? កើតឡើងមកតែពីឯងប៉ុណ្ណោះ កាវី ឯងមិនយល់ទៀត? គឺមកពីភាពលោភលន់របស់ឯងហ្នឹងហើយ លទ្ធផលចុងក្រោយឯងអ្នកទទួលខ្លួនឯង”៕

ចប់

«​ បើមិនស្អាតមិនមែនអូនហ៊ានចំណាយលុយប្រាក់ខែមួយខែមកទិញវាទេ»

កំលោះដេវីតដែលត្រូវជាសង្សារនិយាយទាំងចំអន់សើចតិចៗហើយប្រើកន្ទុយភ្នែកមើលទៅនាង។

« ឆឺស……» សំឡេងសើចក្អាកក្អាយរបស់គូស្នេហ៍មួយគូរនេះនៅតែបន្លឺឡើងក្រោមអាកាសធាតុចុះត្រជាក់នាពេលរាត្រី។ ពួកគេធ្វើដំណើររហូតមកដល់ខាងមុខផ្ទះនាងជាសង្សារចំណែកឯដេវីតក៏លើករបស់មួយបង្ហាញនាង…..។

« ជាអ្វីនិងដេវីត….»

«​ បងជូនអូន ហើយឆាប់ចូលផ្ទះទៅយប់ហើយ…….»

និយាយចប់ដេវីតក៏ប្រញាប់ចាកចេញទៅដោយមិនចាំស្ដាប់ពាក្យអរគុណពីនាងសោះ។

« គាត់យ៉ាងម៉េចហ្នឹង…..?»

ឃើញបែបនេះនាងក៏រាងឆ្ងល់បន្តិចតែក៏មិនបានគិតច្រើនព្រោះមួយថ្ងៃនេះគាត់កំដរនាងមួយថ្ងៃពេញប្រហែលជាហត់មិនចង់និយាយច្រើនទើបនាងសម្រេចចិត្តចូលទៅក្នុងផ្ទះជារបៀបApartmentមួយកន្លែង។

ចូលមកដល់ក្នុងបន្ទប់នាងប្រញាប់បើកមើលវត្ថុដែលមានទំហំធំរបស់សង្សារដែលឱ្យមកនាង….

« រូបគំនូរ​…?» នីនឧទានឡើងក្រោយឃើញរូបគំនូរគូស្នេហ៍នៅមាត់បឹងទន្លេស្ថិតក្រោមចន្ទរាត្រីយ៉ាងស្រស់ស្អាតធ្វើឱ្យស្នាមញញឹមត្រូវបញ្ចេញមកដោយសេចក្ដីសុខ។ នាងប្រញាប់ថតរូបវារួចហើយផ្ញើទៅនាយជាសង្សារព្រមភ្ជាប់ជាមួយCaption……

« អរគុណបងសម្លាញ់…….»

ដោយដេវីតមិនទាន់ចូលតបនាងក៏លើករូបគំនូរទាំងនោះទៅព្យួរនិងជញ្ជាំងព្រមជាមួយនិងគំនូរដែលនាងបានទិញដាក់ទៅជញ្ជាំងម្ខាងឯរូបគំនូររបស់សង្សារនាងដាក់នៅជញ្ជាំងម្ខាង។

នាងឈរសម្លឹងទៅផ្ទាំងគំនូរដែលនាងបានទិញ នាងឈរសម្លឹងវាកាន់តែយូរក៏មានអារម្មណ៍កាន់តែចម្លែកឡើង។ វាំងននពណ៌សដែលគូរបាំងរូបរាងមនុស្សស្រីមួយចំហៀងខ្លួនរីឯមួយចំហៀងខាងឆ្វេងលេចចេញរូបរាងញញឹមស្រស់វាដូចជារូបភាពលេងបិទពួនយ៉ាងច្នឹង…..!

« ឈប់គិតហើយទៅដេកវិញ…» នាងបំភ្លេចរាល់ការគិតច្រើនហើយប្រាសខ្លួនចូលដេកដោយមិនសម្អាតកាយឬប្ដូរសម្លៀកបំពាក់នោះទេ។

ព្រឹកឡើងគ្រប់យ៉ាងក៏គ្មានអ្វីប្រែប្រួល តែគ្រាន់តែភ្ញាក់ពីដំណេកនីនក៏បានបើកទូរស័ព្ទមើលមុនគេព្រោះមិត្តប្រុសនាងមិនបានតបសារតាំងពីយប់មិញម្ល៉េះ……!

“ បងមានភារកិច្ចដែលត្រូវធ្វើមិនបានឆ្លើយតបអូនទេ តែអូននៅក្នុងបេះដូងបងរហូត​ ស្រលាញ់អូន នីន…..”

សារយ៉ាងវែងភ្ជាប់ជាមួយស្ទីកឃើររូបបេះដូងជាច្រើនពីដេវីតគ្រាន់តែអានចប់ភ្លាមស្រីស្រស់លីនីនក៏ញញិមបិទមាត់មិនជិត ព្រឹកនេះមើលទៅហាក់ប្រែជាពេលព្រឹកដ៏ស្រស់ស្រាយខ្លាំងហើយ នាងទម្លាក់ទូរស័ព្ទចុះហៀបនិងទៅបន្ទប់ទឹកតែក៏ប្រទះឃើញខ្លួនឯង….

« អ្អេ៎…..យប់មិញយើងមានបានផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់ឯណា ម៉េចក៏…?»

នាងហាក់ឆ្ងល់ហើយសួរខ្លួនឯងដែលខ្លួនស្ថិតក្រោមឈុតគេងរលុងៗទៅវិញ?

« ប្រហែលយើងច្រឡំខ្លួនឯងហើយ…!!!»

នាងនិយាយបន្លប់ម្ដងទៀតរីឯបន្ទាប់ពីររៀបចំខ្លួនហើយក៏ចេញទៅខាងក្រៅជួបជុំមិត្តភក្ដិតាមធម្មតារបស់មនុស្សស្រី។ នាងក៏បានបានត្រលប់មកapartmentវិញនៅពេល្ងាចម៉ាងប្រហែល៥ជិត៦។

 “ ក្រាក….!”

សំឡេងបើកទ្វារបន្ទប់ដោយស្នាដៃនីន គ្រាន់តែឈានជើងចូលមកដល់បន្ទប់ភ្លាមនាងហាក់ភ្ញាក់ផ្អើលនូវសភាពបន្ទប់ខ្លួនជាពន់ពេក

« មានរឿងអី? អ្នកណាចូលមករុះរើបន្ទប់ខ្ញុំ? ឬមួយក៏មានចោរ?»

លីនីនហួសចិត្តដែលសភាពបន្ទប់នាងប្រៀបដូចជាមានមនុស្សមកកកាយឬបែបជាត្រូវខ្យល់បក់ប៉ើងធ្លាក់របស់របរពេញឥដ្ឋខុសពីសភាពពេលនាងចេញទៅ។ ក្រោយមិនអស់ចិត្តនាងបានហៅសន្តិសុខយាមកាមនៅទីនេះមកមើលថែមទាំងបានឆែកកាម៉េរាសុវត្ថិភាពទៀតផងប៉ុន្តែចម្លើយបានត្រឹមតែ………

« ខ្ញុំយាមនៅទីនេះមួយថ្ងៃហើយគ្មានមនុស្សប្លែកមុខឬអ្នកណាឡើងទៅជាន់អ្នកនាងទេ កាម៉េរាក៏គ្មានចាប់បានអ្នកណាចូលទៅបន្ទប់អ្នកនាងដែរ ហើយសោរក៏មិនបានខូចខាតដែរបាទ! អ្នកនាងប្រហែលជាច្រឡំខ្លួនឯងហើយ…»

« ខ្ញុំមិនបានច្រឡំទេ​មុនពេលទៅគ្រប់យ៉ាងនៅធម្មតាទេតើ….» 

នាងប្រញាប់បកស្រាយទៅសន្តិសុខនិងគ្រប់គ្នាដែលមកចោមរោមមើលប៉ុន្តែគ្រប់គ្នាហាក់មិនខ្វល់ហើយដើរចេញប្រហែលជាគេគិតថានាងវង្វេងវង្វាន់ច្បាស់ណាស់!

«​ ហ៉ើយ……ចំជាចង្រៃមែន»

នាងបោកកាបូបដៃចោលទៅក្នុងបន្ទប់ទាំងក្ដៅក្រហាយ​ សុខៗក៏ត្រូវរៀបបន្ទប់សារជាថ្មីប្រាប់ហេតុផលក៏គ្មានអ្នកណាជឿគិតទៅគួរឱ្យក្ដៅក្រហាយពិតមែន…! ចំណាយពេលអស់មួយសម្ទុះលីនីនរៀបចំគ្រប់យ៉ាងហើយអស់រហូតដល់ផ្ទាំងរូបគំនូរទាំងអស់សុទ្ធតែត្រូវធ្លាក់រាយប៉ាយសូម្បីតែគំនូររបស់ដេវីត តែចម្លែកអីរូបគំនូរដែលនាងទើបនិងទិញនោះនៅជាប់ជញ្ជាំងដដែលខុសពីរគំនូរដទៃរួចក៏ពោលម្លាក់ឯង តិចៗ

« ម៉េចក៏វាខុសពីគេ  អាយ៎…………….»

នាងស្រែកឡើងទាំងតក់ស្លុតក្រោយនិយាយមិនទាន់ផុតពីមាត់រូបគំនូរនោះស្រាប់តែធ្លាក់ចុះមកភ្លាមៗ……….។​ លីនីនសម្លឹងទៅផ្ទាំងគំនូរនោះដែលដូចជាមើលមកនាងវិញអារម្មណ៍ចម្លែកៗក៏ហោះចូលមកក្នុងខួរក្បាល នាងប្រញាប់រៀបចំពួកវាឱ្យបានរៀបរយហើយមុជទឹកចូលគេងយ៉ាងលឿនខុសពីររាល់ដង…………។

អធ្រាត្រយប់ស្ងាត់ខ្យល់បក់បោកនាំយកភាពត្រជាក់ចូលមកកាន់បន្ទប់ស្រីក្រមុំដែលគេងបែរខ្នងយ៉ាងស្កប់ស្កល់…..

« ហ៊ឹម……» នីនគ្រហឹមប្រាស់ខ្លួនទាំងមានអារម្មណ៍ថាត្រជាក់ស្រឹបៗមិនដូចរាល់ដង។  ភ្នែកបើកព្រិមៗក៏ប្រទាក់ភ្នែកនិងរូបគំនូរដែលនាងទិញ វាចាប់ផ្ដើមមានសភាពខុសប្លែក។

រូបវាំងននប្រែសភាពជាវាំងននពិតៗឯមនុស្សស្រីនោះស្រាប់តែលេចចេញពីរូបពាក់កណ្ដាលមួយចំហៀងខ្លួន ធ្លាក់ដៃឆ្វេងធ្លាក់សក់ក្បាលចេញពីស៊ុមធ្វើឱ្យលីនីនបើកភ្នែកធំរៀបនិងស្រែកតែនាងនោះបែជាងើបក្បាលមករួចសម្លឹងមុខនាងមិនដាក់ហើយស្រែកដាក់លីនីនមុនយ៉ាងគ្រលួច…។

 “ អា៎………….”

« អាយ៎……» លីនីនស្រែកមួយវ៉ាសធ្វើឱ្យងើបអង្គុយភ្ញាក់ពីដំណេកដូចគេទាញ។ នាងអង្គុយសម្លឹងមើលទៅរូបគំនូរពីរលើគ្រែទាំងធូរទ្រូងខ្សាកព្រោះមិញនេះវាជាការយល់សប្តិសោះ តែវាកាន់តែធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ថាវាមិនមែនធម្មតាដូចនាងគិតឡើយ……………។

ប៉ុន្មានថ្ងៃបន្ទាប់មកទៀតចេះតែមានរឿងចម្លែកៗកើតឡើងលើនាងមិនថាបន្ទប់ទឹកឬបន្ទប់គេងឡើយសុខៗក៏ដាច់ភ្លើង ពេលខ្លះគេងឮសំឡេងមនុស្សប្រុសស្រីស្រែកហៅឈ្មោះរបស់នាងយ៉ាងច្បាស់ដូចជាធ្លាប់ស្គាល់ពីមុនមក។​ នាងក៏បានសម្រេចចិត្តយកគំនូរដែលបានទិញនោះទៅប្រគេនព្រះសង្ឃហើយត្រលប់មកកន្លែងស្នាក់វិញនៅពេលល្ងាចដោយវិលវល់នូវពាក្យដែលព្រះសង្ឃនោះមានសង្ឃដីការប្រាប់នាងថា…….

« គ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែជាការបំភាន់ភ្នែក បើញោមអាចគេចផុតនោះញោមនិងបានរួចខ្លួន…..»

« គុណម្ចាស់ចង់បានន័យថាម៉េច ចុះបើមិនរួចខ្លួននោះ? ហ៊ឹស….លេងសើចណាស់…» នាងសើចតិចៗព្រោះគិតថាជាពាក្យបំភ័យតែនាងមិនមែនជាមនុស្សខ្លាចពាក្យបែបហ្នឹងនោះទេ​ ម្យ៉ាងគំនូរបានប្រគេនព្រះសង្ឃរួចហើយមានអីត្រូវគិតទៀត?

« អ្វីដែលគួរគិតនោះគឺដេវីតបាត់ឈឹងតែម្ដង គួរតែខលទៅស្ដីឱ្យទើបបាន….»

នាងចាប់យកទូរស័ព្ទបម្រុងខលទៅសង្សារខ្លួនហើយបែរជាមានលេខមួយខលមកនាងមុន។ ដោយឃើញថាលេខប្លែកនាងក៏បានលើកនិយាយហើយក៏…..

“ ហាឡូ….ជាលីនីនមែនទេ”

“ ត្រូវហើយខ្ញុំលីនីននិយាយ អ្នកជាអ្នកណា?”

“ ខ្ញុំជាអ្នកម៉ាក់របស់ដេវីត…”

“ អូ៎…គឺអ្នកម៉ាក់ឬ……អឹម……មែនហើយខ្ញុំថារៀបនិងខលទៅបងដេវីតដែលគាត់មិនទាក់ទងមកខ្ញុំទេប៉ុន្មានថ្ងៃនេះអ្នកម៉ាក់ដឹងថាគាត់កើតអីទេ?”

“ នេះនីនមិនដឹងរឿងដេវីតទេ? ហ៊ឹកៗ….ដេវីតគេបានស្លាប់ហើយ”

“ អ្នកម៉ាក់ម៉េចក៏និយាយបែបនេះវាអត់សប្បាយទេណា៎…..”

នីនចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍មិនស្រួលតើគាត់ចង់លេងសើចហ្នឹងនាងឬ?

“ ខ្ញុំមិនបានលេងសើច ដេវីតគេត្រូវចោរប្លន់សម្លាប់តាំងពីសប្ដាហ៍មុនមកម្ល៉េះ ហ៊ឹក…..ពេលនេះទើបតែរកសាកសពឃើញទេ”  

“ ទឺត….ទឺត……”

នាងចុចបិទទូរស័ព្ទយ៉ាងលឿនព្រោះគិតថាជាមនុស្សបោកនិយាយមិនដឹងរឿងប៉ុណ្ណោះ​ តែហាក់មិនអស់ចិត្តនាងបានបើកទូរស័ព្ទចូលទៅមើលព័ត៌មាននៅក្នុងបង្ដាញសង្គមម្ដងទៀត។

ក្ដុក…..!!

ទូរស័ព្ទនីនបានធ្លាក់ពីក្នុងដៃ អណ្ដាតដូចជាគាំងមិនអាចគន្លាស់បានទៀតនេះច្បាស់ណាស់វាជារឿងពិត។ ទឹកមុខប្រែជាស្លេកស្លាំងគ្មានឈាមធ្វើអ្វីក៏មិនត្រូវ តែនាងនៅតែសម្លឹងមើលទៅរូបគំនូរឮព្យួរនៅជញ្ជាំងយ៉ាងស្រស់ស្អាតដែលសង្សារនាងទើបនិងជូនប៉ុន្មានថ្ងៃមុននេះសោះតែម្ចាស់វាបែរជាត្រូវគេសម្លាប់​ ៧ថ្ងៃមកហើយ ចុះហេតុអីគំនូរនៅទីនេះ?

ឌូក…!!!

គំនូរដ៏ស្រស់ស្អាតបានធ្លាក់របូតដោយឯកឯងទាំងគ្មានខ្យល់បក់សូម្បីបន្តិច! នីនងើបដើរសម្ដៅទៅរកវាបន្តិចម្ដងៗដោយញ័រអស់ទាំងខ្លួនខួរក្បាលហាក់ទទេរស្អាតគិតអ្វីមិនចេញ។ នាងបានឈោងដៃយកវាមកកាន់មើល បានបន្តិចឈាមក្រហមស្រស់បានហូរចេញពីមនុស្សប្រុសនៅក្នុងគំនូរហូរធ្លាក់មកលើដៃនាងយ៉ាងច្រើន…………..

« អាយ៎……ហ៊ឹកៗ…..» នីនបោះចោលគំនូរហើយប្រញាប់ដើរថយក្រោយទាំងទឹកភ្នែកចាប់ផ្ដើមស្រក់ដោយអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច ឯសំឡេងហៅឈ្មោះរបស់នាងបន្លឺឡើងពេញសោតរបស់នាង

“ នីន……លីនីន…..”

« ឈប់ទៅ….ពួកយើងជាសង្សារនិងគ្នាបងកុំធ្វើបាបអូនអីវីត…….ហ៊ឹកៗ……ហ៊ឺ…..»

លីនីនយំស្រែកម្នាក់ឯងប្រៀបដូចមនុស្សឆ្កួតស្ថិតក្នុងកាលៈទេសៈនេះនាងមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីក្រៅពីពាក្យអង្វរកនោះទេ…….

“ តែបងស្រលាញ់អូន………”

« ហ៊ឺៗ………បើស្រលាញ់អូនមិនត្រូវធ្វើបែបនេះទេ  អាយ៎…….»

ឌឹប…………!!!!!

សំឡេងដេវីតចេញពីកន្លែងណា៎ក៏មិនដឹងបានធ្វើឱ្យនាងកាន់តែយំនិងភ័យលើសដើមនាងនៅតែដើរថយក្រោយរហូតរអិលជើងនិងក្រណាត់ហើយដួលផ្ងាកក្រោយមួួយជំហរធ្វើឱ្យបោកក្បាលនិងគ្រែហើយបត់កទៅចំហៀងដេកដួលនិងឥដ្ឋលើឈាមទាំងថ្លុក…!

« ជួយ….អឹក….កុំអី…!!!» នាងមិនអាចក្រោកបានដោយហេតុកត្រូវបាក់បត់ទៅចំហៀងតែនាងនៅតែស្រែកហៅរកជំនួយទាំងដឹងខ្លួនច្បាស់ណាស់ថានាងគ្មានសំណាងបានរស់ដល់ស្អែកឡើយ។ កែវភ្នែកទាំងគូរចាប់ព្រិលបន្តិចម្ដងៗមានព្រមជាមួយនិងទឹកភ្នែកដែលហូរមិនចេះដាច់……..!

«…………….»

គ្រាសល់ត្រឹមដង្ហើមតឹកៗនាងបានព្យាយាមផ្ដិតរូបភាពរាល់សកម្មភាពរហូតឃើញជំហានបោះមួយៗមករកនាងបន្តិចម្ដងៗដោយជើងប្រឡាក់ភក់សើម។ នាងសម្លឹងពីក្រោមរហូតដល់លើក្រោមសភាពងងឹតមានត្រឹមពន្លឺពីព្រះចន្ទនៅក្រៅបន្ទប់។​

ខ្មោចនាយដេវីតនាំមកជាមួយកាំបិតស្រួចវែងដោតជាប់នៅនិងកធ្លុះពីម្ខាងទៅម្ខាងឈាមកកជាប់អាវសមុខហើមស្លេក ក្លិនភក់ស្អុយមិនគួរនិងហិតធ្វើឱ្យនីនដែលបានឃើញកាន់តែខ្លាចហើយអាណិតបុរសម្ចាស់ស្នេហ៍ព្រមគ្នា…….។

« ហ៊ឹកៗ……» លីនីនកាន់តែយំព្រោះនាងយល់ថាគ្រប់រឿងដែលកើតឡើងហាក់នឹកស្មានមិនដល់ ខ្មោចដេវីតឱនមកជិតមុខរបស់នីនសម្លឹងយ៉ាងយូរ តែរួចក៏ហួសទៅផ្ដិតស្នាមថើបលើថ្ងាសនាងជាសង្សារយ៉ាងយូរប្រៀបដូចជានឹកមករាប់ថ្ងៃខែ…..។

« ខ្ញុំយល់ហើយពាក្យដែលព្រះសង្ឃមួយអង្គមានសង្ឃដីការ គឺគ្រប់យ៉ាងវាជាការបំភាន់ភ្នែករបស់ដេវីតធ្វើឱ្យខ្ញុំយល់ច្រឡំ…..»

ត្រលប់ទៅអតីត

ដេវីតដឹងថាលីនីនសង្សារខ្លួនជាមនុស្សស្រលាញ់រូបគំនូរទើបនាយបានគូរគំនូរមួយផ្ទាំងសម្រាប់ជូនទៅនីនតែអកុសលយប់ដែលនាយទៅជួបនាងក៏មានចោរមួយក្រុមមកស្ទាក់ប្លន់ហើយសម្លាប់បោះចូលស្ទឹងបឹងទន្លេសាបយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នាយស្លាប់យ៉ាងតៃហោងដោយវិញ្ញាណានិងព្រលឹងរបស់នាយស្ថិតជាប់នៅក្នុងគំនូរដែលបានប្រឡាក់ឈាមនៅពេលស្លាប់ ហើយដេវីតក៏ចង់ឱ្យរបស់ដែលនាយបានគូរទៅមនុស្សដែលនាយស្រលាញ់បំផុត។

គ្រប់យ៉ាងដែលនីនបានឃើញបាននិយាយជាមួយដេវីតគឺនាងនិយាយតែម្នាក់ឯងធ្វើតែម្នាក់ឯងទាំងការទៅសាលតាំងពិព័រណ៍គឺនាងជាអ្នកយល់ច្រឡំ! វិញ្ញាណដេវីតស្ថិតក្នុងរូបគំនូរគូស្នេហ៍ជាអ្នកបង្កើតបញ្ហាគ្រប់បែបយ៉ាងព្រោះដេវីតចង់រស់នៅជាមួយនាង ហើយតែងដើរតាមនីនគ្រប់ពេលវេលា។

« ព្រោះបងស្រលាញ់អូន បងចង់ឱ្យអូនទៅរស់នៅជាមួយបង»

មកដល់ខេត្តបន្ទាយមានជ័យនៅពេលល្ងាច ដើម្បីធ្វើការឱ្យគម្រោងមួយឈ្មោះថា ​«ភ្នំជញ្ជាំងពណ៌មាសនាដែនបន្ទាយ» ជាគម្រោង​ស្នាក់នៅដើរផ្សងព្រេង​ថតរូបមកស្តុកទុកលក់នៅក្នុងអ៊ីនធឺណិត។

បន្ទប់របស់ពូនៅចុងក្រោយគេនោះ ក្មេងស្រីជំទង់ឈ្មោះដា ដើរផងចង្អុលទៅកាន់បង្អួចមួយដែលមានសំណាញ់ដាមខ្មៅ។ មើលពីនេះទៅដូចកន្លែងឃុំខ្លួន?

នេះសោបងឯង!

នាង​ហុចកូនសោរឱ្យហើយមិនជូនទៅដល់ទីនោះទេ។

គេគិតហួសចិត្ត​ ព្រោះលើនោះមាន​សរសេរលេខ១៣​។ វាសនា​មែន! បន្ទប់ដេក​ក៏មានសណ្ឋានជាបន្ទប់គ្មានអ្នកណាស្រមៃចង់គេង លេខក៏យ៉ាប់ ព្រោះក្នុងតម្លៃសាមសិបប្រាំដុល្លារសម្រាប់មួយខែគឺវាថោកខ្លាំងណាស់។

ក្នុងការចាយលុយមួយដុល្លារ សម្រាប់ការស្នាក់នៅគេយល់ថាតិច ប៉ុន្តែវាថ្លៃណាស់សម្រាប់វាសនាដែលមិនមានចំណូលសូម្បីមួយរៀលណា រយៈពេលប្រាំបួនខែមកហើយក្រោយកូវីដបិទប្រទេស។

គេបានចាយប្រាក់មួយចំនួនដែលបងប្រុសគេនៅស្រុកកំណើតជួយមកខ្លះនិងម្ដាយគេបានលក់ស្រូវផ្ញើមកឱ្យគេខ្លះ។

ជាមួយនឹងកាមេរ៉ានៅក្នុងដៃដែលជាវត្ថុសំណព្វ គេឱបវានៅពីមុខទ្រូងនិង​ហាក់ធ្ងន់ៗ ដើរសំដៅទៅក្រោមកែវភ្នែកសម្លឹងដ៏ចម្លែកមួយរបស់ក្មេងស្រីជាអ្នកនាំផ្លូវ។

សាក់កាដូក្រោយខ្នងរបស់គេ មានសភាពស្រាលជាមួយ​ខោអាវ​បីកំប្លេ កំប៉ុងមី និងត្រីខ ដូច្នេះវាមិនមានអីសំខាន់ស្មើទៅនឹងកាបូបដែលគេឱបជាប់ប្រាណនៅពីមុខនោះឡើយ។

នៅបរិវេណជុំវិញបន្ទប់នេះ ដូចជាមានសម្បុកពីងពាងថែមទាំងមានស្លែកាន់លើឥដ្ឋ ផ្នែកខ្លះជាកន្លែងដែលទឹកជ្រាប ចូលដល់ក្នុងរដូវវស្សាហើយស្ងួត មិនសម្អាតទាន់អស់នៅក្នុងរដូវប្រាំងនេះ។

ច្បាស់ណាស់គេមិននៅទីនេះដល់ខែវស្សាទេ។ ​ពេល​ចប់ការងារ នឹងបានលុយ​មួយដុំ គេនឹងបន្តផ្សងព្រេងជីវិតនៅសៀមរាប​ឬភ្នំពេញវិញ។

រុញទ្វារចូលទៅ​នៅធុំធូលី។

វាប្រហែលជាគ្មានគេបេតីយូរហើយ។ នេះឯងជាមូលហេតុ​តម្លៃវាថោក ព្រោះម្ចាស់ផ្ទះបានប្រាប់គេតាមទូរសព្ទថាបន្ទប់ជួរខាងមុខទាំងមុខពេញ​អស់ហើយ តែ​មានតម្លៃពីចិតសិបទៅប៉ែតសិបដុល្លារ​ នៅតែបន្ទប់ពីរក្រោយគេ​នេះ តម្លៃក៏ល្អ។

គេដាក់សាក់កាដូខោអាវនិងកាមេរ៉ា​ចុះលើគ្រែដែក​ទទឹងមួយម៉ែត្រពីរតឹក ហើយងាកសម្លឹងរកមើលតុធ្វើការមួយ​ដែលគាត់បាន​សន្យាថារកឱ្យគេ​បានអង្គុយ​ធ្វើការ​ងារ។ គាត់ប្រាប់វាសនា​ថាបន្ទប់នេះ ធ្លាប់ជាកន្លែងដាក់ឥវ៉ាន់របស់គាត់ ប៉ុន្តែគាត់បានប្រមូលលក់អស់ហើយ រៀបចំសាជាថ្មីឱ្យគេ។

គេបកទៅមាត់ទ្វារទាញខ្ទប់ការពារ​កាមេរ៉ា ដោយ​លោសោថាបម្រុងចាក់វិញ​នៅពេលដែលផ្អៀងក្បាលខាងស្ដាំបន្តិចអ្វីដែលគេមានអារម្មណ៍ចម្លែកគឺក្មេងស្រីអម្បាញ់មិញ ឈប់ខាងមុខបន្ទប់ ចម្ងាយប្រមាណជាជាង១០ម៉ែត្រ​ឯណោះ តែនាងនៅងាកមកមើលគេភ្លឹះៗ។

សាជាថ្មីគេមិនឃើញមុខរបស់នាងនោះទេ ដោយសារតែពីនេះទៅគឺត្រូវកុងជាមួយពន្លឺថ្ងៃ។

ដោយមិនចង់ខ្វល់ច្រើន ហូបមីស្រុសមួយកំប៉ុងរួចហើយថែមកាហ្វេស្រាប់មួយកំប៉ុងទៀត គេចាប់ផ្ដើម Edit រូប។ នៅទីនេះអ៊ីនធឺណិតលឿនគួរសម។

គ្មានអ្វី​ជក់ជាងការងារមួយនេះទេ ដល់តែក្រពះរើសសាជាថ្មីទើបនឹកឃើញ​ពត់ដៃជើង ងើបចេញពីតុ។

មិនទាន់ក្រោក​ផង  ឮសំឡេងអ្វីមួយនៅខាងក្រៅ……ងឺត…..ប្រៀបបីដូចជាមនុស្សបើកទ្វារចូលមក។

កម្លោះងាកទៅមើលទ្វារ ទ្វារនៅបិទដដែលមិនបានហើបអីបន្តិចណាទេ ថែមទាំងមានរនុកខ្ទាស់ពីក្នុងទៀត។ ទម្លាប់របស់វាសនា កិច្ច​ការពារកាមេរ៉ារបស់គេ ជាអាយុជីវិត ដូច្នេះហើយនៅគ្រប់ទីកន្លែងត្រូវតែមាំខ្លាំង។ គេដើរទៅមើលរនាំងបង្អួចដើម្បីបង្ការយប់នេះ បង្អួចនេះដូចជាខានបើក​យូរហើយ បានជាករសម្បុកពីងពាងខ្លះជូតចេញ​ជ្រះខ្លះមិនជ្រះខ្លះ។

ដោយសារគេមិនមាន​អ្វីសម្រាប់បោសសម្អាតវា ក៏ធ្វើមិនដឹងបែរសំដៅ​ទៅបន្ទប់ទឹក ចាប់ផ្ដើមបើករ៉ូប៊ីណេងូត។

ភាពត្រជាក់ស្រេងផ្តើមកម្លាំងព្រឹស។ ដ្បិតតែថា មានក្លិនជាទឹកអណ្ដូង ហើយបន្ទប់ទឹកនេះដូចជាស្ងួតកាន់ក្លិនស្លែនិងធូលីខានមានគេប្រើជាយូរមកហើយក្តី ម្ចាស់ផ្ទះដូចជាមាន​ចូលមកបោសសម្អាតលំៗ តែគេមិនសូវរវល់យកភ្នែកទើសទេ។

ហោចណាស់វាសមតម្លៃហើយ។

Apartment ទើបជាក្ដីស្រមៃរបស់គេ ប៉ុន្តែមុនទៅដល់អាផាតមិនគេត្រូវតែឆ្លងកាត់ដំណាក់កាលបន្ទប់ដែលថោកបំផុតសិន នេះជាលំនាំជីវិត។

ចម្លែកទៅទៀតនៅតំបន់ចុងកាត់មាត់ញកនេះមានបន្ទប់ថោកបំផុតមួយស្វាគមន៍គេមែន។

«អាឡូ បាទម៉ែខ្ញុំមកដល់ហើយ ជាប់រវល់ការងារបានជាមិនទាន់ចុចទៅ!»

សំឡេងម្តាយគេត្រេកពេលឮថាកូនដល់បន្ទាយមានជ័យ។

«យប់ហើយ​នៅធ្វើអីហ្នឹងមិនគេងកូន!»

«កំពុង​រៀបចូលគេង!»

«អឺ ដល់ហ្នុងថ្ងៃដំបូងអ៊ីចឹង បើពេលចូលគេង ចេះបន់ស្រន់សំពះក្បាលដំណេកអីផង!»

«បាទ!»

ជាងថតក្មេង​ឆ្លើយឱ្យតែរួចពីមាត់ ហើយបោះហ្វូនចោលទៅលើគ្រែ។ ទើបតែចាប់អារម្មណ៍​ថា គ្រែដែកដ៏​តូចមួយនេះ មានខ្នើយកើយមួយ និងភួយមួយបត់ផ្ទុកគ​រពីលើគ្នា ក្រៅពីនេះពូកវា ក៏មើលទៅដូចជាស្ដើង។

ទោះបីថាកម្រាលត្រូវបានរៀបចំថ្មីប៉ុន្តែជាកម្រាលចាស់ពណ៌ខ្មៅ សក្ដិសមនឹងតម្លៃបន្ទប់ពេកហើយ។ កន្លែងខ្លះ គ្មានពូកឱ្យយើង​ផង នេះបើតាមការអួតរបស់ម្ចាស់ផ្ទះជួល។

ការសម្រន់ពេលនេះ មីទៀតហើយ ដោយ​ដាំទឹកជាមួយនឹងកំសៀវភ្លើងចាស់ដែលគេបានស្នើសុំមីងម្ចាស់ផ្ទះ​តាំងពីល្ងាចមិញ​មកដល់ដំបូង។  មីងម្ចាស់ផ្ទះបានប្រាប់ថា ជារបស់កូនស្រីគាត់ប្រើ ប៉ុន្តែកូនគាត់ឡើងទៅរៀនតនៅភ្នំពេញបាត់ហើយ ដូច្នេះគាត់ឱ្យខ្ចីទុកឆុងមីសិនចុះ។

បានជោគជ័យគ្រាន់បើដែរ មានជាតិមីស៊ុបជាលើកទីពីរហើយក៏ចាប់ផ្តើមការងារ។

អីទេព្រោះសាជាថ្មី នឿយហត់ជាខ្លាំងបើសិនបានកូកាកូឡាមួយល្អពាក្យឆ្វេងស្ដាំ រកមើលប្រុងថាចេញភាព​នឿយហត់​និងងោកងុយ​សន្ធប់មកដល់…..ស្នូរសំឡេងគោះទ្វារតុៗ…..គេលើកនាឡិកាមើល។

ម៉ោង១១និង៥៩នាទីយប់ហើយ ពីណាគេមករកអី?

គេក្រោកទាំងស្ងាប​និងធេងធោង។  ទ្រនិចនាឡិកាចង្អុលចំម៉ោងដប់ពីរល្មម។

នេះហើយជីវភាពជាំងថតឯករាជ្យ Edit រូប គ្មានដែនកំណត់ ឱ្យតែជក់មិនដែល​ដឹងភ្លឺនោះទេ។

«អ្នកណាគេ?»

វាសនា​សួរតិចៗ តែមិនបានបើកទ្វារព្រោះកាមេរ៉ាត្រូវតែមានសុវត្ថិភាព។

«ខ្ញុំនៅក្បែរនេះក្មួយ សុំចូលផង!» សំឡេងមនុស្សប្រុសចំណាស់។

ធូរចិត្តបន្តិចក៏បានសម្រេចបើកគន្លឹះ​ទ្វារ​ឱ្យគាត់ចូល។ ភ្ញៀវនេះជាមនុស្សប្រុសមានរូបរាងស្គមស្តើង​ ទឹកមុខញញឹមប៉ុន្តែស្ថានភាពសុខភាពមិនសូវមាំទេ។

គាត់មានវ័យប្រហែលជាសែសិបឆ្នាំជាង ប៉ុន្តែអាចមើលសម្បកក្រៅទៅចាស់ជាងនេះ ដោយសារតែគាត់មិនមែនជាតុបតែងខ្លួនបែបអ្នកភ្នំពេញឡូយឆាយ។

«ពូឈ្មោះខឿន នៅបន្ទប់លេខ៤!»

«ខ្ញុំ…..វាសនា​! អឺ ពូមានការអី?»

«សុំជជែកគ្នាលេងបានទេ គ្រាន់បានរាប់ជាញាតិ​ជិតខាង!»

 តាមដាន​អកប្បកិរិយា​ដ៏សុភាពនេះ កម្លោះអាចទុកចិត្តបានថា ពូខឿនជាមនុស្ស​ស្លូតត្រង់ តែបើលោជាចោរហារយវិញ​ក៏​គង់តែគ្មានអីដែលស៊ូជាមួយគេបានដដែលផ្អែក​តាម រូបរាងស្គមស្គាំងរបស់គាត់។

«អង្គុយ​លេងសិនខ្ញុំ អត់មាន​អីជូនពូពិសាទេ ថាស្អែកបានចេញទៅទិញ​អីមកទុកខ្លះ!»

ទេសកាលអី​ឃើញ​ភ្នែកបុរសនេះសម្លឹងទៅកាន់កុំព្យូទ័ររបស់គេ គេក៏ប្រញាប់ចុចបិទ។​ យល់ចិត្ត​យុវវ័យ​ ពូខឿននិយាយឡើង៖

«ពូជាអតីតគ្រូ Photoshopនៅស្រុកថៃ! ចេះការងារនេះខ្លះ!»

គាត់និយាយប្រាប់វាសនា​នូវវិធីសាស្ត្រកែរូបនិងធ្វើ animation បានល្អជាងនេះ​រហូត​ដល់ម៉ោងជិត៣ភ្លឺ ទើបលាទៅវិញ​។

ចំណេះគាត់ ធ្វើឱ្យគេ​ភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង​និងកើតចិត្ត​គោរព​គាត់ប្លែក ខុសពីដំបូង​ដែលវាយតម្លៃគាត់តាមរយៈតែ​រូបរាងពីក្រៅ។

«សម្រាកទៅជិតភ្លឺហើយ ចាំស្អែកពូមកទៀត!»

«បាទពូ អរគុណណាស់ ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលដោយសារចំណេះរបស់ពូខ្លាំងមែនទែន!»

«កុំភ័យ​ចាំពូផ្ទេរឱ្យ!»

«ពូថាមែនឬលេង​! ខ្ញុំមកទីនេះមិនស្តាយក្រោយមែន»

ចិត្ត​មនុស្ស​វ័យក្មេងម្នាក់ដែលចង់ធ្វើការថតរូបរហូត​ក្លាយជាអ្នកដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីប្រចាំកម្ពុជា មានរឿងអីមិន​ឱប​ខ្នើយគិតសរសើរសំណាងខ្លួន?

រយៈពេលបីថ្ងៃជាប់គ្នា គេកម្រចាកចេញពីបន្ទប់ទៅណាណាស់ មានតែ​ទៅរក​ទិញអាហារបន្តិចបន្តួចសល់ពីនេះ​គេនៅរៀនកម្មវិធី Photo Editor ថ្មីអនុវត្តខ្លួនឯងពេលថ្ងៃ រៀនជាមួយ​ពូខឿននៅពេលយប់។ វាសនា​ពិតជា​ជក់ចិត្តណាស់ ដែលគាត់បានបង្រៀននូវវិធីសាស្ត្រមួយចំនួននៅក្នុងការថតទៀត មិនត្រឹមតែកែរូប កែពណ៌នោះទេ។ ដល់ព្រឹកថ្ងៃទីបួន គេចេញមកក្រៅ​ចួបជាមួយមីងម្ចាស់ផ្ទះ។

«រាល់ថ្ងៃ ញ៉ាំបាយនៅណាដែរក្មួយ? បាយមានលក់នៅទល់មុខនេះម៉េចក៏មិនដែល​ឃើញចេញមកហូប?»

«ទិញអត់អីទេមីងខ្ញុំហូបអីតិចតួចការងារប្រញឹកពេក! អាទិត្យ​ក្រោយអីប្រហែលរយាលដៃ!»

«ភ្នែកក្មួយខ្មៅណាស់ គេងមិនលក់ឬក៏យ៉ាងម៉េច ស្អុះខ្លាំង?!»

«មិនអីទេមីង!»

ពាក្យថាមិនអីទេ គឺបានន័យ​ថា គេចង់ឱ្យការសន្ទនា​នេះឆាប់ៗចប់។ គេមិនសូវចង់និយាយស្តីនោះទេ ព្រោះមិនចាប់អារម្មណ៍​នឹងអ្វីផ្សេងក្រៅពីប្រធានបទ​ថតរូបឡើយ។

ងាកមកបន្តិចក៏ឃើញក្មេងស្រីម្នាក់ដដែល​តាមសម្លឹងមកគេទាំងដៃឱបកន្ធន់បោកខោអាវ។

គេឃើញថា នេះជាលើកទីបីហើយ​ដែលនាងលបសម្លឹងគេ ហើយ​ងាកចេញបាត់ពេកគេចាប់បាន។

ដូច្នេះគេចាប់ផ្ដើមចាប់អារម្មណ៍អៀន លបគិត​រឿងប្រុសស្រី ដោយឱនសម្លឹងខោអាវ​ទាញរៀបរយ។ ចិត្ត​គិតថា ក្មេងនោះអាច​លង់ជាមួយរូបរាងរបស់គេជាអ្នកភ្នំពេញឬក៏យ៉ាងម៉េច?

ម្ល៉ោះហើយ​គេធ្វើជាទទួលយកនំនិងទឹកក្រូចពីអ្នកលក់ដើរធ្វើហីត្រលប់មកកាន់បន្ទប់វិញ។

«បង! បង! បង!»

នាងរត់តាមមក ពីក្រោយមិនត្រឹមតែតាមមើលហើយហៅបងទៀត?

គេគិតដោយញញឹម​ងាកមករកនាងវិញសម្លឹងនាង​ពីលើ​ដល់ក្រោម។ តាមពិតនាង​នៅក្មេងខ្លាំងណាស់ ១៥ឬ១៦ឆ្នាំទេ បើសិនជានាងស្រឡាញ់ក៏មិនដឹងថាតើត្រូវធ្វើម៉េចដែរ មិនចង់ប្រឈមមុខទៅនឹងបញ្ហានោះទេ។

«មានកាអីកូនក្មេង!»

«សុំសួរបងឯងមួយ» នាង​ធ្វើភ្នែកវិលជុំហើយ​ខ្សឹបតូចៗ «នៅបីថ្ងៃនេះ បងឯង​ដែលឃើញអីអត់?»

ក្ដីសង្ឃឹមថានាង កំពុងតែអូសក្រឡាជាមួយខ្លួនព្រោះក៏ចង់ឯកោយូរ​នៅកន្លែងនេះ ត្រូវរលាយខ្សុលធ្លាក់ដល់ចុងជើង ឯសំណួរនាងធ្វើឱ្យគេសម្លឹងទៅក្នុងទឹកមុខរាងភ័យៗនោះ បណ្តាលចិត្ត​គេឱ្យគិតដល់រឿងអ្វីម្យ៉ាង។

«ឃើញអីគេ?»

នាងត្រូវហានិយាយ ​តែត្រូវស្ត្រីម្ចាស់ផ្ទះជួលដែលលក់ចាប់ហួយនៅខាងមុខស្រែកហៅកកោក៖

«អឺ…អាដា យក​ឆ្នាំងបាយមកណេះជាងគេមកជួសជុលហើយ!»

«ចាស៎មីង!»

មុនពេលទៅនាងឆ្លៀតងាកមកខ្សឹប៖

«បើមាន​ឃើញអីប្លែក​ត្រូវប្រាប់ខ្ញុំផង!»

មុនពេលទៅនៅឆ្លៀតមកខ្សឹបប្រាប់គ្នាដូច្នេះទៀត​តើមានន័យថាម៉េច?

ធ្វើឱ្យគេបែរមកវិញ ដៃម្ខាងកាន់កូកាកូឡាដៃម្ខាងទៀត​រាវរកសោបន្ទប់ចាក់សោចូលក្នុងលែងរវល់។

តែមុនឈានជើង ចិត្ត​ចាប់ផ្ដើមនឹកឃើញដល់អ្វីម្យ៉ាងក៏ក្រឡេកទៅរកមើលជួលបន្ទប់ដ៏វែងអន្លាយគិតបើរាប់ពីនេះទៅ៩បន្ទប់ទៀតទើបសល់បន្ទប់ពូខឿន?

បីថ្ងៃហើយមិនដែលស្គាល់អ្នកជិតខាងណាម្នាក់សោះក្រៅពីពូនេះ។ ចាំមើលបានលុយពីកម្រៃការងារទិញអីទៅហូបជុំគ្នានៅបន្ទប់គាត់លេងម្តង។

តុក! តុក! តុក!

គេភ្ញាក់វិញក្រោយពីទ្រោបលើកុំព្យូទ័រដេកលក់មួយភាំង។

ម៉ោង​១១ជិត១២ហើយហ្នឹង?

ជាងថត​ដើរទៅបើកទ្វារទាំងស្ងាបងោកទទួលគ្រូ ប៉ងនឹង​ប្រាប់គាត់ថា​ថ្ងៃនេះសុំ​សម្រាកមួយយប់ព្រោះហត់នឿយពេក តែនៅពីក្រោយ​ទ្វារដែលរបើក មិនមានអ្នកណាទាំងអស់​មានតែសំណើមលើកម្រាលសាបនិងអាកាសត្រជាក់ចំហាយ​ភ្លៀងកក់ខែ។

គិតឆាប់ចប់ថា ប្រហែលជាគាត់ក៏ហត់ដូចជាយើងដែរហើយ គ្មានអ្នកណាមានកម្លាំងមកបង្រៀនយើងរហូតទេ ក៏បែរខ្នង​ទាញទ្វារបិទវិញ ស្រាប់តែឃើញពូនេះ កំពុងអង្គុយឆែកកុំព្យូទ័ររបស់គេ។

ភ្ញាក់ព្រើតស្វាងងោក!

មិនដឹងឡើយ​! គ្មានចម្លើយ​! តើគាត់ហក់ចូលតាមណាបាន? ជាខ្មោចឬជាមនុស្ស?

ជាបណ្តើរៗ​គេ​នៅពីចម្ងាយ​ចោល​ភ្នែកសម្លឹងគាត់ពីក្រោយខ្នង។ បុរសនេះហាក់ជក់ចិត្ត​មិនរវល់នឹងគេសោះ គឺ​គាត់អង្គុយធ្វើអ្វីម្យ៉ាងដោយស្ងៀមស្ងាត់ នៅពីមុខកុំព្យូទ័រ។

គេដើរយឺតៗមួយៗប្រុង​ថា​ឆ្ពោះទៅរកគាត់ ​តែក៏នឹកឃើញ​ឈប់ជើងខណៈពេលដែលផ្ទាំងកញ្ចក់នៅខាងស្ដាំដៃ ជាកញ្ចក់ដែលមានស្នាមប្រេះបែកមួយ​ព្យួរនឹងជញ្ជាំងក្បែរទ្វារបន្ទប់ទឹក។

វាសនា​ថ្លោះទឹកមុខ​ទន់ជើងព្រោះក្នុងនោះបង្ហាញថានៅលើកៅអីដែលគេអង្គុយធ្វើការ​គ្មានអ្នកណាទេនៅក្នុងកញ្ចក់ ហេតុអីបានជានៅខាងក្រៅគេឃើញគាត់?

គេថយក្រោយវឹងដោយមិនដឹងខ្លួន ហើយ​បុកប៊ឹង​នឹង​ទ្វារ​ដែក​ បែកញើសជោកថ្ងាស។

វាសនា​ស្លុតចិត្ត​សម្លឹងទៅបុរសនោះព្រោះថាស្នូរប៊ឹងបានធ្វើឱ្យគាត់ងាកក្រោយ។

បុរសនេះងាក​តែក្បាលគាត់ទេប៉ុន្តែខ្លួនគាត់នៅតែបែរខ្នង​ដដែលបែបនេះ។

គាត់អាចបង្វិលក្បាលបានមួយជុំសម្លឹងមុខគេ ធ្វើឱ្យ​គេត្រូវភ្លាត់មាត់ស្រែកបះដៃបះជើងភ្ញាក់ឡើងក្រញ៉ាងព្រោះឃើញខ្លួនឯងនៅលើគ្រែ។

ម៉ោងបួនទៀបភ្លឺមាន់រងាវ…..អូខេគ្រាន់បើគួរសម! មេឃភ្លៀងហើយត្រូវនិងសុបិនអាក្រក់បូករួមគ្នាទៀត?

បើភ្ញាក់ដឹងខ្លួននៅចំកណ្តាលយប់ប្រាកដជារឿងផ្សេង!

នេះព្រឹកហើយ! គេបើកភ្នែកសម្លឹងទៅតុកៅអីនិងកុំព្យូទ័រគ្មានអ្វីចម្លែកនោះទេ។

យល់សប្តិអាក្រក់ដដែលហ្នឹង!

ខ្ជិលគិត បាន​ត្រឹមងូតទឹក ប៉ុន្តែពេលដើរកាត់ក្រឡេកទៅឃើញកញ្ចក់ប្រេះបែកនៅព្យួរតែកតោកនៅមុខបន្ទប់ទឹកក៏នឹកឃើញថា យើងមិនត្រូវទុករបស់​ប្រេះបែកនៅក្នុងនេះ​ទេ​ក៏​យួរកញ្ចក់ចេញទៅទុកនៅខាងក្រៅ​ឱ្យម្ចាស់គេវិញ។

គេគិតថា​ចេញ​រត់ហាត់ប្រាណមួយព្រឹកយកអារម្មណ៍ល្អស្តារមកវិញសិន ​ទើបដោះអាវដៃវែងស៊កអាវយឺតកីឡានិងខោខ្លី ឱនចងស្បែកជើង។

ទើបតែដឹងថានៅក្រោមគ្រែមានស្រោមស្បែកជើងមួយគូ ព្រមទាំងគម្របកាមេរ៉ាមួយ។

គេយកជើងកេះមកមើល។ សូម្បីគម្របកាមេរ៉ាឬស្បែកជើងសុទ្ធតែរុំព័ទ្ធទៅដោយធូលីស្រមក បន្ទប់នេះកខ្វក់ពេកហើយ គេ​ងើយភ្នែកពិនិត្យ​សម្លឹងពិតានជុំវិញហើយគិតថាអូខេ ល្មមនឹងរើចេញដែរ ចាំមើលសួរពួកខឿនតើបន្ទប់គាត់យ៉ាងម៉េចដែរអាចចែកគ្នាដេកបានទេ អ្នកថតរូបដូចគ្នាសោះហ្នឹងទៅមុករកគ្នារាល់យប់ដដែលហើយបន្ទប់គាត់ថ្លៃជាងនេះ ម៉េចក៏បានជួយ​ស៊ែរចេញគ្នា?

គេចេញទៅក្រៅចមពេល​ក្មេងស្រីជំទង់ឈ្មោះដាកំពុងតែលើកបបរសំដៅទៅបន្ទប់មួយទៀតនៅជាន់លើ។ នាងភ័យភ្ញាក់ផ្អើលនៅពេលដែលឃើញគេ។

បន្ទប់លេខបួន​ទៅខាងណា?

គេសួរទាំងញញឹម​ក្នុងរបៀបប្រុសស្អាត។

បន្ទប់លេខបួន?

ក្មេងស្រីធ្វើភ្នែកឡិងឡង់។

«ដើរឱ្យលឿនមកដាមីងប្រញាប់ឱ្យអាទូចញ៉ាំថ្នាំ!»

សម្លេងស្ត្រីម្ចាស់ផ្ទះ​បានបញ្ជាមកធ្វើឱ្យនាងតក់ក្រហល់គ្រវីដៃ

លាសិនហើយ!

នាង​លើកបបរប្រញិប​ប្រញាប់​​រត់ឡើង​ទៅជណ្ដើរមួយឆ្ពោះទៅជាន់ខាងលើដែលជាផ្ទះរបស់ម្ចាស់ផ្ទះគេទុកនៅខ្លួនគេ។

ចង់ស្វែងរកបន្ទប់លេខបួន​បន្ត​ដែរប៉ុន្តែរកមិនឃើញនោះទេ។ បន្ទប់លេខផ្សេងៗ គ្មានបង់លេខទាំងអស់​ហើយគ្មានឃើញ​អ្នកនៅគ្រាន់នឹងសួរផង។

វាសនា​បោះបង់ចោល​ការ​ស្វែងរកហើយចេញទៅរត់សិន។

«អាអូនអ្នកភ្នំពេញហ្មែន?»

គេងាកទៅពូប៉ះកង់ស្លៀកខោទាហាន​ដែលកំពុងតែរៀបចំកន្លែងសប់កង់របស់គាត់។ គេសើចគួរសម ហើយសួរបក៖

«ក៏ពុំគិតថាខ្ញុំអ្នកបាត់ដំបងផងទៅ?»

«គ្រាន់តែឃើញក៏ស្គាល់! ពេលស្ដាប់ឮសម្តីកាន់តែស្គាល់ទៀត!»

«បាទ​​​ខ្ញុំមកពីភ្នំពេញ!»

«គេងនៅផ្ទះជួលនោះមែន?»

«បាទ!»

«ដែលឃើញអីអត់?»

សំណួរនេះហើយ​ដែលធ្វើឱ្យគេនឹកឃើញដល់សម្តីរបស់ក្មេងស្រីម្សិលមិញ។

«ឃើញអីទៅពូ!»

«អូខេៗៗ សួរលេងទេ រត់ទៀតទៅណា ពូរៀបចំសិន!»

ថ្ងៃនេះមិនសូវសប្បាយចិត្តនឹងសំណួរមួយឃ្លានោះទេ មានពិភាល់។ គេចេញទៅស្រស់ស្រូបនិងដើរកម្សាន្ត​ក្នុងហាងកាហ្វេខេត្ត​ពីរបីកន្លែងអង្គុយធ្វើការ​យកអារម្មណ៍ល្អសិន រសៀលជ្រេ​ទើបវិលមកវិញ។

មកដល់ទីនេះកាលណាក៏មាន​អារម្មណ៍​តឹងតែង​។ ជិតយប់វិញហើយ គេនឹកដល់សុបិនកាលពីទៀបភ្លឺ។ ចិត្ត​គេ ដូចជា​ចង់ចួបមីង និង​និយាយ​សុំដូរបន្ទប់នោះចេញឆាប់ៗក្រោយសុបិនអាក្រក់ តែទាល់ពូខឿនព្រមឱ្យចែកបន្ទប់ជាមួយគាត់។

គេគិតដូច្នេះហើយក៏ត្រលប់មកវិញ ហើយដើររុករកពាសពេញទីបំផុតគេរកឃើញបន្ទប់លេខបួន ដែលនៅចុងម្ខាងទៀតនៃអគារផ្ទុយស្រឡះពីកន្លែងគេ។

មើលពីខាងក្រៅទៅដូចជាពិបាកមើលជាងបន្ទប់ចាស់របស់គេទៀតដោយសារមានកូនគ្រែឫស្សី និងសម្ភារៈដែលមិនប្រើប្រាស់ចាស់ៗ​គខាងមុខថែមទាំងមានដុះដើមវល្លិ៍ធ្លាក់មកខ្លះៗ។

«អ្ហេបង! ​មកធ្វើអីនៅហ្នឹង?»

នាង​ដាធ្វើមុខស្លឺ ដើរមកពីឆ្ងាយ​ជាមួយអំបោះនិងប្រដាប់កើប។

«បន្ទប់ពូខឿនមែនអត់?»

«ពូខឿន?»

នាងធ្វើមុខ​ដូចជាមិនដែលស្គាល់ឬសូម្បីតែ​ឮឈ្មោះនេះ។

«បន្ទប់នេះ!  គាត់ប្រាប់ខ្ញុំថានៅបន្ទប់លេខ៤!»

នាង​គ្រវីក្បាលធ្វើមុខមីងមាំង៖

«នែបង! បន្ទប់គេទុកដាក់អេតចាយចោលយូរហើយហ្នឹង?»

គេអេះក្បាលងាកមកសម្លឹងបន្ទប់នេះទៀត។

«ពូម្នាក់ស្គមណា! ខ្ញុំឃើញ​គាត់បីដងហើយ!​»

នាង​ធ្វើមុខសង្ស័យមិនមាត់តែសម្លឹងគេ។

គេរំឭកទៀត៖

«គាត់មកលេងខ្ញុំតាំងពីយប់ដំបូង ហើយ​ថា នៅបន្ទប់លេខបួន! គាត់ជាគ្រូបង្រៀនថតរូបមកពីស្រុកថៃ!»

ឆ្កែមួយបោលកាត់នាង​ភ្ញាក់ឡើងរបូតអំបោសពីដៃ។ អាការៈដា​ដូចជាភ័យនិងអ្វីម្យ៉ាង។ នាង​សម្លឹង​បន្ទប់នេះបន្តិច​រួច​ប្រញិបប្រញាប់ឱនរើស​អំបោស​រត់ចេញទៅ។

​តែពេលនាង​ឈប់រត់ ហើយងាកមកក៏ឃើញ​គេនៅឈរទីរទើនៅមុខបន្ទប់ចាស់ នាង​ដកដង្ហើមធំ​ស្ទុះមកក្បែរៗ និងខ្សឹបបើកភ្នែកធំៗ៖

«​កុំមកកន្លែងហ្នឹងទៀត!» នាងថាហើយក៏ធ្វើដូចស្លេកស្លាំងដើរហួសចេញទៅ​បណ្តាលឱ្យគេ​ប្រដេញតាមពីក្រោយហើយខ្សឹកសួរព្រោះសង្ស័យ៖

«មានរឿងអី?»

ដោយ​នាងងាកឆ្វេងស្ដាំមិនឃើញមានមនុស្ស មិនឃើញមីងម្ចាស់ផ្ទះមកក៏លើកដៃក្បង់ខ្សឹបដាក់ត្រចៀកគេ៖

«ខ្ញុំមិនទាន់ដែរ! ខ្ញុំមកទើបបានបីខែហ្នឹង តែឮអ្នកមុនៗថា បន្ទប់នេះ​មានមនុស្សសម្លាប់ខ្លួន!»

គេបើកភ្នែកធំៗ ធ្វើឱ្យដាស្លន់ភ័យ​នាងគ្រវីក្បាលគេចខ្លួន៖

«ហើយ….រឿងបន្តខ្ញុំអត់ដឹងទេ!  ខ្ញុំទើបមកនៅបានបីខែ! ប៉ុន្តែមានគេមុនៗ ធ្លាប់ប្រាប់ថាកុំឱ្យដើរកាត់នេះពេលព្រលប់​ៗ ឬយប់អាធ្រាត្រ ព្រោះយូរហើយ ធ្លាប់មាន​មនុស្សប្រុសម្នាក់ញៀនថ្នាំ អត់លុយបង់ថ្លៃបន្ទប់ត្រូវថៅកែដេញចេញ យប់ដដែលហ្នឹង​គាត់ក៏សម្លាប់ខ្លួននៅហ្នឹងទៅ! កាលមុនមិនទាន់មានបន្ទប់ជួលថ្មីមួយជួរ នៅខាងមុខហ្នឹង​ទេ មានតែម្តុំនេះ តែ​ក្រោយពីមានរឿងហ្នឹងមក គេក៏សង់បន្ទប់ជួលថ្មីនៅខាងមុខវិញ ម្តុំនេះ អ្នកដឹងរឿងមានអ្នកណាហ៊ានមកនៅទេ បងឯងកុំឧស្សាហ៍ដើរមកពេក។»

បេះដូងគេចង់ញាប់ញ័រព្រោះសំណួរមិនល្អជាច្រើន។

គេប្រញាប់វិលទៅបន្ទប់វិញយ៉ាងរហ័សដៃញ័រទទ្រើក ចាប់ផ្តើមបើក laptop ហើយស្រាវជ្រាវរកករណីសម្លាប់ខ្លួននៅខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។

​មិនយូរទេ គេ​រកឃើញ​មនុស្សប្រុសម្នាក់ឈ្មោះខឹម ខឿន ដែលមានប្រវត្តិ​ទៅធ្វើការនៅថៃយូរ ញៀនថ្នាំខ្លាំង​និង​វិលត្រលប់មកស្រុកនេះ លក់ម៉ាស៊ីនថតលក់អ្វីគ្រប់យ៉ាងរបស់គាត់ដេកសំងំក្នុងបន្ទប់សេពថ្នាំ រហូត​ដល់អស់លុយបង់ថ្លៃបន្ទប់។

មានគេនិយាយថាគាត់ធ្លាប់ជាអ្នកថតរូបល្បីម្នាក់នៅក្រុមហ៊ុនផ្សាយពាណិជ្ជកម្មមួយនា​ទីក្រុងបាងកក ប៉ុន្តែត្រូវបានបណ្ដេញចេញត្រលប់មកស្រុកវិញដោយសារតែគាត់ញៀនថ្នាំ ហើយបាត់បង់ស្នេហាព្រមទាំងព្រឹត្តិការណ៍ទៀត ចុងក្រោយគេរកឃើញគាត់សម្លាប់ខ្លួននៅពេលដែលគាត់ត្រូវមីងម្ចាស់ផ្ទះទារឱ្យ​បង់ថ្លៃបន្ទប់។

គេទម្លាក់ដៃចោលកុំព្យូទ័រ​ គាំងរាងកាយ​ទាំងពេលព្រលប់ល្អះៗមិនទាន់បើកភ្លើង។ ចិត្តវាសនា ​ចង់រត់ទៅចុចភ្លើង ឱ្យបាន​ភ្លឺស្រលះមុនមេឃងងឹតដែរ ​តែ​ដូចជាប់គាំង ត្រូវអាគម។​ ដោយឯកឯង កុំព្យូទ័ររបស់គេស្រាប់តែ​លោតបង្ហាញ​ព័ត៌មាន​ចាស់ៗទាំងមិនបានចុច Key។

​មនុស្សដែលសម្លាប់ខ្លួនព្រោះគ្មាន​ថ្លៃឈ្នួលផ្ទះនៅខេត្តបន្ទាយមានជ័យទោះ​រូបភាព ត្រូវបានគេបិទភ្នែកមុខ​នៅលើទំព័រសារព័ត៌មានក៏ដោយ នៅតែពិនិត្យ​ស្គាល់ថាជាពូខឿន។

ស្នូរគោះទ្វារ…..តុៗៗៗ

គេភ័យ​របូតខ្លួនពីកៅអី ធាក់ថយនៅលើឥដ្ឋ។

ដោយ​បែកញើសជោក​ជាំ​​គេងាកក្រឡោត​ៗទៅសម្លឹងទ្វារ។​ នៅក្នុងភាព​ងងឹត គេពិតជាឮសំឡេង​គាត់ហៅ​៖

«វាសនា! វាសនា!»

គេសម្លឹងនាឡិកាលើដៃនិងស្រែកវ៉ាសព្រោះឃើញ​ម៉ោងដប់ពីរយប់ហើយ? ​ឆាប់ម្ល៉េះ?

«ទេ! ទេ! ចេញទៅៗៗៗៗ»

គេស្រែកហើយ​រត់ទៅចុចបើកភ្លើង អំពូល​នោះក៏​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ខៀវស្រអាប់ បន្ទាប់មកប្រផេះ ដូចជាមានអព្ទផ្សែង។

គេក្រោកមិនរួចទេ ស្នូរគោះនៅតែរន្ថើន។

គេ​ស្ទុះមកលើគ្រែរាវរកទុរសព្ទខលទៅម្តាយ ស្រាប់តែម្តាយគេទទួល។

«ម៉ាក់! ម៉ាក់! ជួយខ្ញុំ! ជួយខ្ញុំផងម៉ាក!»

សំឡេងឆ្លើយមកមិនមែន​ម្តាយគេឯណា​ជាសំឡេងគ្រូខឿន៖

«ឯង ត្រូវតែខំរៀនវាសនា! ឯងមិនចង់រៀនទេ?»

ជាសំឡេងរបស់បុរសឈ្មោះខឿន ដែលឆ្លើយឆ្លងជាមួយគេតាម​ទូរសព្ទទៅវិញ? នេះធ្វើឱ្យគេងាកមកលើកទូរសព្ទមើល​រួចហើយគ្រវែងវាចោលដោយភ័យខ្លាច។

ទ្វារចាប់បានផ្តើមរបើកដោយខ្លួនវា….គេខំស្រែកយ៉ាងខ្លាំងព្រោះរន្ធត់ តែទំនងសំឡេងគេ​មិនលាន់មកក្រៅទេ វាឮថប់ទៅៗ តែក្នុងបេះដូងខ្លួនឯង រហូតដល់គាំងៗខ្ទរ​ៗ និងលែងឮ។

ពេលរាងកាយគេស្ងៀមបញ្ជាដៃជើងលែងរួចព្រោះឈាមលែងរត់ បេះដូង​ផ្អាកដំណើរការ គេនៅចាំសម្តីចុងក្រោយ​របស់ពូខឿន«ចាំពូផ្ទេរ​ឱ្យ!»។

មេឃនៅខាងក្រៅរលឹមស្រិច។

គេឮសូរសំឡេងមនុស្ស​ស្រែកជេរថា បើអត់បង់លុយទេរើចេញ។

បន្ទាប់មកសំឡេងលោកសង្ឃសូត្រធម៌ និងសំឡេងមនុស្ស​រងា…..

«បើឯងរកអ្នកផ្ទេរមិនបាន ឯងនឹងត្រូវចាំនៅកន្លែងនេះរហូត!»

——

៧ខែក្រោយមក

«សួស្ដីមីង ខ្ញុំជាជាងថតរូប មកពីភ្នំពេញដែលបានកក់បន្ទប់!»

 «អូនោះ អាដា ! ជូនក្មួយនេះទៅ នោះបន្ទប់នៅចុងគេ!»

ក្មេងស្រីឈ្មោះដាសម្លឹងនាក់មកពីភ្នំពេញពីលើដល់ក្រោម។ គេរាងធាត់និងទាបក្រអាញ សភាពរបស់គេមិនដូចអ្នកថតរូបឈ្មោះវាសនា ដែលបានគាំងបេះដូងស្លាប់កាលពី៧ខែមុនទេ។

«ណេះ​សោបង!​ ហើយចុះបងឯងជិះឡានមកយឺតម៉េះ​យប់ហើយបានមកដល់?»

គេនោះញញឹម​លូកដៃប្រុងទទួលសោពីដា ស្រាប់តែនាងមិនដាច់ចិត្ត​នាងនិយាយខ្សឹប៖

«មានបន្ទប់ផ្សេងសល់ទេតើបង សុំគាត់ដូរទៅ!»

ជាងថតងាកសម្លឹងឆ្វេងស្តាំហើយឆ្លើយឡូយ៖

«ដូរធ្វើអី បន្ទប់នេះចុងគេមិនសូវថ្លង់ បងចូលចិត្ត!»

«តែ….»

នាងងាកទៅម្ខាងឃើញវាសនា​ឈរស្កុប នាង​ស្លុត​ញ័រមាត់​ងាកមុខចេញ​លែងនិយាយរួចព្រោះអ្នកចំណូលថ្មីនេះប្រហែលមើលមិនឃើញ​វាសនា​ដូចនាងទេ។

«ថី? មានអីនិយាយ?»

អ្នកទើបនឹងមកជួលបន្ទប់នេះ​ឃើញនាង​នៅភាំងស្លេក គេ​ក៏ដកដង្ហើមធំ….

«បងហត់ណាស់! បងចូលសម្រាកហើយ!»

គេបើកសោទាំងហួចផងច្រៀងផង រួចបោះកាតាបស្ពាយនិង​កាបូបកាមេរ៉ា​ទៅលើគ្រែ។ កាតគេ​ជាប់កាបូបបង្ហាញ​ឈ្មោះ​ថា វ៉ាឌី។

គេសម្លឹងជុំវិញ រួចមក​អង្គុយនៅតុធ្វើការ​។

ដោយហត់ពេកឈ្ងោកជ្រប់លក់ភ្លឹង…..ដឹងខ្លួនមកវិញ​ឃើញខ្លួនឯងក្នុងបន្ទប់ដែលមិនចាំបានថា បានចុចបើកភ្លើងពីពេលណា​ គ្រាន់តែភ្លើងនេះ​ដូចជាប្រផេះស្រអាប់មិនស្រលះបានសោះ?

ស្នូរគោះទ្វារ…..មើលនាឡិកា អូម៉ោង១១និង៥៩ហើយ?

គេក្រោកទៅបើកគន្លឹះ……

«សួស្ដីខ្ញុំឈ្មោះវាសនាស្នាក់នៅបន្ទប់ជាប់នេះ! ​ខ្ញុំជាជាងថតរូបរៀមច្បងមានអីចោទឡើង អាចសួរខ្ញុំបាន ខ្ញុំជួយបង្រៀនហ្វ្រីទេ!»
——

អ្នកបន្ទាយមានជ័យជឿថា មានជើងកបនៅជាប់បណ្តាសាត្រូវ​រង់ចាំ​នា​កន្លែងដែលពួកគេស្លាប់រហូត​ ទាល់តែរកបានអ្នកមកផ្ទេរ​ទើបគេ​អាច​បានទៅចាប់ជាតិវិញ។

តើអ្នកណាជាអ្នករងគ្រោះចុងក្រោយ?

សូមអរគុណដែលអានរឿងនិទានរបស់ខ្ញុំហើយជួយឱ្យតម្លៃផង នេះគឺជារឿងប្រតិដ្ឋសុទ្ធសាធ បើមានខុសទាស់ត្រង់ណា សូមមេត្តា​ជួយកែតម្រូវ​ ឱ្យយោបល់ព្រមទាំងជួយស៊ែរផង។

« អ្ហេ៎…លោកពូម៉េចក៏មកអង្គុយក្នុងនេះ? នេះជាបន្ទប់ទឹកស្រីទេតើ?»

មនុស្សស្រីវ័យ១៨ឆ្នាំម្នាក់និយាយឡើងក្រោយនាងដើរមកបន្ទប់ទឹកក្នុងសាលាតែវាត្រូវពេញអស់ ទើបនាងក៏បន្តដើររហូតដល់បន្ទប់ចុងក្រោយក៏ស្រាប់តែឃើញបុរសវ័យកណ្ដាលស្លៀកពាក់ជាកម្មករមកអង្គុយស្មឹងស្មាធិ៍ដោយទឹកមុខស្លេកៗគួរឱ្យចម្លែក…

«……….» ដោយមិនមានការតបឆ្លើយពីអ្នកម្ខាងទៀតនាងក៏ត្រលប់ទៅបន្ទប់ខាងមុខក្បែរនោះវិញដោយហេតុថាមានមនុស្សដើរចេញហើយតែចម្លែកអីតែលោកពូម្នាក់នោះដែលចូលមកទីនេះធ្វើអី? ឬមួយជាពួករោគចិត្តទេដឹង? ទោះនាងក្រមុំគិតយ៉ាងណាក៏គ្មានចម្លើយ។

ក្រោយរួចធុរៈនាងបានចេញមកវិញដោយមិនភ្លេចដៀងភ្នែកទៅបន្ទប់ខាងចុងគេតែក៏មិនបានឃើញលោកពូម្នាក់នោះទៀតឡើយ។ បំបោសគំនិតមិនល្អចោល….នាងបន្តដើរចេញពីបន្ទប់ទឹកដែលស្ថិតក្នុងបរិវេណសាលាត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ ប៉ុន្តែ…..

ឌឹប….អ្ហា៎ក……

ប៉ុន្តែ..សំឡេង…សំឡេង…ធ្លាក់វត្វុអ្វីមួយយ៉ាងខ្លាំងបង្ហើរដោយសម្រែកស្រែកឈឺចុកចាប់បានបណ្ដាលឱ្យនារីសក់ខ្លីដែលដើរបែរខ្នងចេញមកមុននេះត្រូវបែរមកម្ដងទៀតក្នុងសភាពងឿងឆ្ងល់។

«………..» អណ្ដាតដែលគ្មានឆ្អឹងទាល់តែសោះក៏ប្រែជាគាំងស្កុបហាក់មានអ្វីមកបញ្ជា ចំណែកកែវភ្នែកទាំងគូរបស់ស្រីម្នាក់នោះបើកធំហាក់ដូចជាមិនជឿនិងអ្វីដែលខ្លួនកំពុងឃើញ។

បុរសមាឌធំម្នាក់ឈរនៅមាត់ទ្វារចូលបន្ទប់ទឹកដែលមានចម្ងាយរាងឆ្ងាយពីជេហា៍… មនុស្សស្រីដែលបានដើរចេញពីទីនោះបានបន្តិចក្រោមរូបភាពដ៏គួរឱ្យខ្លាចនៃដែកថែបមូលដោតចំកណ្ដាលថ្ងាសមានឈាមកកនៅតាមជាយសម្លៀកបំពាក់ប្រឡាក់ដោយធូលីដីគួរឱ្យសង្វេគ។

«ជួយដកវាចេញផង….ជួយ….»

«អត់ទេ….ជួយផង…..»

ជេហា៍ស្រែកឱ្យគេជួយព្រមនិងលោកពូម្នាក់សុំការជួយពីនាងដូចគ្នា។

មិនបង្អង់យូរក្រោយពីស្រែកឱ្យគេជួយហើយគឺនាងត្រូវរត់ចេញទាំងចាប់ផ្ដើមបែកញើសជោកអាវ ទោះបីជានាងរត់កាន់តែឆ្ងាយក៏បុរសនោះនៅតែបក់ដៃស្រែកឱ្យនាងជួយល្វើយៗពីចម្ងាយដែលឆ្ងាយទៅៗនាងរត់ងាកក្រោយរហូតពេលបែរមកវិញ

« ជួយ..ផង..អ្ហា៎…….អឹប…»

« នេ៎….ឈប់ស្រែក! គេមើលមកច្រើនណាស់..!»

ខ្ញុំ មិត្តរបស់ជេហា៍ក៏ប្រញាប់យកប្រអប់ដៃស្រឡូនទៅខ្ទប់មាត់នារីសក់ខ្លីដែលស្រែកឡើងដូចជាជួបហេតុពិតៗទាំងដែលពេលនេះពួកយើងអង្គុយលេងនៅទីធ្លាសាលាសោះ?។

« ហើយកើតឆ្កួតស្អីឯង…?»

« អឺ…គឺ…គឺ..យើងភ័យពេក….»

« ភ័យ..? គ្រាន់តែជាការស្រមៃសោះកុំយកធ្វើជារឿងធំអី»

ខ្ញុំនិយាយដដែលៗទាំងប្រយោគមួយនេះខ្ញុំនិយាយមិនក្រោម១០០០ដងទៅហើយចាប់តាំងពីស្គាល់ជេហ៌ាមក! មិនបាច់ឆ្ងល់ថាមកពីអ្វីទេ…

« ឯងថាយើងស្រមៃ? នេះយើងកំពុងប្រាប់រឿងកាលពីពីរបីថ្ងៃមុនដែលយើងថាខ្មោចលងនោះណា៎ លើកនេះវាស្រស់ជាងលើកណាៗទាំងអស់បើមិនចឹងមិនមែនយើងដេកពេទ្យអស់ពីរថ្ងៃទេ»

« លើលោកនេះគ្មានខ្មោចទេ……» ខ្ញុំបន្ត

« ទៀតហើយ? អូខេ…ឯងមិនជឿក៏បានតែឯងត្រូវស្ដាប់យើង ក្រោយពីកើតរឿងនៅថ្ងៃនោះមកយើងបានសាកសួរអ្នកនៅម្ដុំនេះគេប្រាប់ថាកាលពីពេលដែលសាងសង់សាលានេះដំបូងគឺមានឧបទ្ទវហេតុជាងធ្លាក់ពីលើធ្នើរជាន់ខ្ពស់ត្រូវជុងនិងដែកដែលគេធ្វើគ្រោងស្លាប់ភ្លាមៗហើយកន្លែងដែលគាត់ធ្លាក់ស្លាប់នោះគឺបន្ទប់ទឹកជាន់ផ្ទាល់ដីនេះឯង យើងគិតថាគាត់ចង់ឱ្យយើងជួយប៉ុណ្ណោះវាមិនមែនជាការស្រមៃដូចឯងនិយាយទេ….»

ជេហា៍និយាយរៀបរាប់តាមអ្វីដែលនាងបានដឹងមកព្រោះនាងជាមនុស្សម្នាក់ដែលមានក្រយៅជួបពពួកអរូបដូចជាខ្មោច ព្រាយ បីសាច នឹងពួកអាសូរកាយអស់ទាំងនោះមិនតិចនោះទេហើយនាងក៏ជឿលើបញ្ហានេះខ្លាំងណាស់ដែរ… ចម្លែកតែមិត្តរបស់នាង… គឺខ្ញុំ! ខ្ញុំតែងតែជឿថាវាគ្រាន់តែជារឿងវិលវល់របស់មនុស្សដែលបង្កើតនូវរូបភាពចម្លែកហើយតាំងនិយាយថានៅមានខ្មោចទាំងដែលពេលនេះជាសម័យទំនើបទៅហើយ…!!

« អឹម….ហើយយ៉ាងម៉េចឬត្រូវឱ្យយើងជឿឯងទើបសមចិត្ត?»….

« ម៉ូន! ន៎! យើងមិនមែនឱ្យឯងជឿយើងទេ យើងគ្រាន់តែចង់ប្រាប់ថានៅលើលោកនេះមានអ្វីដែលមិនគួរឱ្យជឿច្រើនណាស់យើងគ្រាន់តែចង់ឱ្យឯងស្វែងយល់ ពេលមួយដែលឯងជួបដោយខ្លួនឯងហើយទើបដឹងថាទោះសាសនាអ្វីក៏គេមានជំនឿរបស់គេដែរ ហើយអ្វីដែលយើងនិយាយសុទ្ធតែជាការពិត»

« អឺ…អឺ…!» ខ្ញុំគ្រាន់តែក្រហឹមអឺអើមិននិយាយអ្វីតបតព្រោះពួកយើងចេះតែមានគំនិតខ្វែងគ្នាជាធម្មតាទៅហើយ។

សុំមកណែនាំខ្លួនបន្តិច… ខ្ញុំ ម៉ូន! ជាក្មេងស្រីម្នាក់ដែលមានអាយុស្រករជេហា៍មានសម្រស់ស្រស់ស្អាតល្មមទទួលយកបាន សក់វែងប្រាសខ្នង ពណ៌សម្បុរភ្លឺថ្លា ទម្រង់មុខមូលក្រឡង់សមនិងឈ្មោះម៉ូន ដែលមានន័យថាព្រះចន្ទនោះអី។

ខ្ញុំនិងជេហា៍ជាមិត្តនិងគ្នាទើបតែដើមឆ្នាំនេះប៉ុណ្ណោះតែ ថ្វីដ្បិតថាពេលខ្លះការគិតពួកយើងខុសគ្នាទាំងស្រុងសូម្បីតែចរិតក៏មិនជាមានភាពស្រដៀងគ្នាដោយជេហា៍ជាប្រភេទមនុស្សចង់ដឹងចង់ឮនិយាយវែកញែកច្រើនហើយក៏មិនមែនមានប្រយោជន៍ទាំងអស់នោះដែរ តែក៏នៅតែដើរជាមួយគ្នាបានយ៉ាងល្អ ឯខ្ញុំមានចរិតល្អរួសរាយស្រស់ស្រាយ ជាមនុស្សហ្មត់ចត់និយាយតិចធ្វើច្រើនពូកែសព្វគ្រប់ប៉ុន្តែចំណុចដែលអវិជ្ជមាននោះគឺខ្ញុំទាន់សម័យហួសពេកដល់ថ្នាក់រឿងអបិយជំនឿក៏ខ្ញុំមិនជឿសូម្បីតែបន្តិចហើយថែមទាំងចាត់ទុកវាត្រឹមជារឿងអស់សំណើចទៀតផង។

ជេហា៍ដែលអង្គុយសុខៗក៏ចាប់ផ្ដើមនឹកឃើញរឿងថ្មីមួយរួចនិយាយ……..ឡើង………

« អឹម…មែនហើយឯងមានដឹងរឿងDopperganger ទេថ្មីៗនេះ?»

« ស្អីឯងទៀតហើយ?» ខ្ញុំយកដៃអេះក្បាលឆ្លើយទាំងរាងចាប់ផ្ដើមធុញតិចៗ

« គឺជារឿងដែលមានអ្នកជួបផ្ទាល់ថាមានមនុស្សដែលមានរូបរាងដូចគ្នាបេះដាក់ប៉ុន្តែមិនជាប់សាច់ឈាមគ្រួសារទេ អ្នកខ្លះថាជាមនុស្សប៉ុន្តែមានភាគរយតិច ខ្លះក៏ថាជាខ្មោចអីបែបនិង ម្យ៉ាងថ្មីនេះដូចជាមានអ្នកជួបរឿងហ្នឹងច្រើនណាស់ឯងមានដឹងខ្លះទេ?»

ជេហា៍និយាយបូបាច់វែងសែនឆ្ងាយព្រោះដូចជាមានចម្ងល់ខ្លាំងណាស់ទើបខំសួរខ្ញុំជាមិត្តតែចម្លើយបានមកវិញត្រឹម…..

« មិនដឹង! អេ្ហ…មិត្តប្រុសយើងមកដល់ហើយ យើងទៅមុនហើយណា..»

និយាយចប់ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ទាញកាតាបដើរសម្ដៅទៅមិត្តប្រុសរបស់ខ្ញុំមិននៅចាំយូរ ដោយទុកឱ្យជេហា៍ជាមិត្តហាក់ហួសចិត្តប៉ុនពេកដែលហ៊ានទុកនាងក្រយៅជួបខ្មោចឱ្យនៅម្នាក់ឯងព្រោះជួបនាងពេលណាមិនដែលថានិយាយរឿងល្អជាទេ ជួបលើកណាក៏លើកតែរឿងអាប់រស្មីមកនិយាយរហូត!

« អស់និយាយពិតមែន…» ខ្ញុំឮល្វើយៗមកពីខាងក្រោយខ្នងនៅសម្លឹងមនុស្សស្រីដែលបាននិយាយជាមួយខ្ញុំមុននេះ។

…

“មកហើយឬ?” សំឡេងគ្រលធំមួយបានបន្លឺឡើងពេលវត្តមានរបស់ខ្ញុំបានបង្ហាញមុខនៅចំពោះមុខរបស់គេ

“យ៉ាងម៉េច? … ជីវិតនៅតាមខេត្ត មិនចូលចិត្ត មិនសប្បាយដូចនៅទីក្រុងឬ?” មនុស្សប្រុសម្នាក់នោះបន្តសួរមកខ្ញុំបន្ទាប់ពីមុននេះខ្ញុំមិនបានឆ្លើយតបនឹងគេឡើយ

“មានមិត្តប្រុសដូចបងនៅក្បែរកុំថាឡើយនៅសៀមរាបនេះទោះទៅនៅកណ្តាលបឹងទន្លេសាបតែពីរនាក់ទៀតក៏មិនអផ្សុកដែរ!” ខ្ញុំបោះសម្តីចំអកលេងសើចទៅកាន់សព្វនាមរបស់គេ មុននឹងស្នាមញញឹមតូចមួយក៏បង្ហាញលើមុខប្រុសម្នាក់នោះ។ ត្រូវហើយ ឆ្នាំនេះលោកពុករបស់ខ្ញុំគាត់មានការងារចាំបាច់ត្រូវចុះមកបំពេញតាមខេត្ត តែដោយត្រូវចំណាយពេលនៅទីនេះយូរខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តមកតាមគាត់ដើម្បីមើលថែរគាត់នឹងប្តូរមកសិក្សានៅតាមតំបន់ក្បែរដងទន្លេរក្នុងក្រុងសៀមរាបនេះដើម្បីបានភ្លក់រស់ជាតិថ្មីខ្លះ តែអ្នកណាទៅដឹងថាមិត្តប្រុសខ្ញុំម្នាក់នេះក៏តាមមកដល់ទីនេះដែរ… ហើយនៅជេហ៌ាទៀត! ខ្ញុំមិនដែលបានជួបមនុស្សដូចជានាងពីមុនមកទេ។

យប់យន់មេឃបាក់ងងឹត ក្នុងបន្ទប់គេងសស្អាតដែលមានរាងកាយតូចស្រឡូនរបស់ខ្ញុំដែលកំពុងពត់ពេននៅលើគ្រែហៀបនិងចូលដំណេកទៅហើយនោះស្រាប់តែប្រទះភ្នែកនិងរូបរាងខ្លួនឯងលេចឡើងនៅក្នុងបន្ទប់ទឹក…..

« អ្ហេ៎…ជាស្អីហ្នឹង?» ខ្លួនប្រាណដែលហៀបនិងបិទភ្នែកគេងទៅហើយនោះក៏ត្រូវសម្រូតខ្លួនចុះពីគ្រែដើរសម្ដៅទៅបន្ទប់ទឹកដោយហេតុថាដូចជាមានស្រមោលដូចជាខ្លួនកំពុងនៅមុខកញ្ចក់ក្នុងបន្ទប់នោះ ខ្ញុំរំពៃដើរចូលទៅដល់ក្នុងរកមើលប៉ុន្តែមិនបានឃើញអ្វីឡើយ

«ឬមួយខ្ញុំស្រវាំងភ្នែកទេ?អាក៎…អ្ហា៎……» ខ្ញុំនិយាយខ្សឹបៗម្នាក់ឯង មុនបោះជំហានទៅមុខទៀតតែក៏ត្រូវរអិលជើងដួលមួយទំហឹងធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រូវបាត់បង់ស្មារតីសន្លប់ភ្លាមៗ។ តែគ្រានោះអ្វីដែលខ្ញុំបានឃើញគឺស្រមោលមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលមានរូបរាងដូចខ្ញុំបេះដាក់ប្រៀបដូចជាកូនភ្លោះកំពុងឱនមកសម្លឹងខ្ញុំដោយទឹកមុខស្មើធេង។ វិនាទីបន្ទាប់ខ្ញុំក៏ត្រូវបាត់បង់ស្មារតីទៅដោយមានមនុស្សស្រីម្នាក់នោះនៅឈរមើលមិនដាក់! ប្រហែលជាខ្ញុំគិតច្រើនពេកហើយ?

កន្លងទៅអស់ ៧ថ្ងៃតែដូចជា ៧ឆ្នាំដែលខ្ញុំត្រូវរស់នៅដូចជាជីវិតអ្នកទោសដែលមានមនុស្សតាមមើលគ្រប់វេលាចាប់តាំងពីថ្ងៃខ្ញុំសន្លប់នៅបន្ទប់ទឹកនោះ នារីម្នាក់ដែលមានរូបរាងដូចខ្ញុំតែងបង្ហាញខ្លួននៅកន្ទុយភ្នែកខ្ញុំគ្រប់ពេល ពេលខ្លះខ្ញុំគិតថាខ្លួនឯងប្រហែលជាស្ដាប់រឿងជេហា៍ច្រើនពេកទើបក្លាយទៅជាបែបនេះ តែអត់នោះទេគ្រប់សកម្មភាពដែលកើតឡើងវាដូចជាការពិតរហូតខ្ញុំចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថាខ្លាច…

ត្រលប់ទៅប៉ុន្មានថ្ងៃមុន…

ដោយចង់រំសាយអារម្មណ៍ដែលវិលវល់ចាប់អ្វីមិនត្រូវមួយនេះចោលខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តខលណាត់ជួបមិត្តប្រុសរបស់ខ្ញុំដើម្បីចេញមកខាងក្រៅដើរលេងដើម្បីបានលម្ហែចិត្តនឹងកាយខ្លះរួចបោះចោលគំនិតដែលនៅជ្រួលច្របល់ពេញខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំ។

ពេលនេះខ្ញុំកំពុងនៅតាមបណ្តោយផ្លូវធំមួយដោយគ្រងឈុតអាវយឺតដៃខ្លីពណ៌សនឹងខោខៅប៊យជើងខ្លី ជាមួយម៉ូតសក់ទម្លាក់ចុះក្រោម … សាមញ្ញៗល្មមអាចចេញដើរលេងខាងក្រៅបាន

«បងមកដល់ឬនៅ?»

ដៃស្រឡូនក៏លូកយកទូរស័ព្ទដែលនៅក្នុងកាបូបដៃចុចខលទៅរកអ្នកជាមិត្តប្រុសបន្ទាប់ពីភ្នែកបានសម្លឹងសញ្ជឹងចាំផ្លូវគេជាយូរ។

«បងចតម៉ូតូរួចហើយ… ចាំបងបន្តិចទៅបងកំពុងដើរទៅរកកន្លែងយើងណាត់គ្នាហើយ»

ខ្ញុំក៏ចុចបិទទូរស័ព្ទបន្ទាប់ពីស្តាប់សម្តីរបស់គេហើយតែចិត្តដែលអន្ទះសារក៏នាំជើងស្រឡូនឱ្យបោះជំហានទៅមុខបន្តិចម្តងៗសំដៅទៅកន្លែងចតម៉ូតូដែលនៅឆ្ងាយពីកន្លែងដែលពួកយើងណាត់ជួបគ្នាគួរសមដែរ…

“អេ៎?… អូននៅទីនេះបង!!” ដងខ្លួនដែលកំពុងដើរទៅមុខទាំងមិនភ្លេចងាកកទៅមកៗដើម្បីស្វែងរកមនុស្សម្នាក់ក៏ត្រូវឈប់ឆ្ងក់ដូចម៉ាស៊ីនអស់ភ្លើង។ អ្នកណាមិនសង្ស័យពេលដែលឃើញមិត្តប្រុសរបស់ខ្លួនកំពុងដើរសារសងជាមួយស្រីផ្សេងដែលខ្លួនមិនស្គាល់មុខនោះ!

“…” ដោយមិនបានការឆ្លើយតបមកវិញខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តដើរឆ្លងផ្លូវទៅដងផ្លូវម្ខាងទៀតដែលពួកគេទាំងពីរកំពុងតែដើរសាសងគ្នាយ៉ាងរីករាយ… នេះម្នាក់ស្រីនោះជាអ្នកណា? ហេតុអីក៏នាងមើលទៅមានអារម្មណ៏ថាប្រហែលៗម្ល៉េះ??… នៅមានសម្លៀកបំពាក់របស់នាងទៀត ហេតុអីក៏ស្លៀកពាក់ដូចខ្ញុំម្ល៉េះ?

“ប្រយ័ត្ន ម៉ូន!!” ចិត្តដែលមិនអស់មន្ទិលសង្ស័យក៏ធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្លេចខ្លួនថាខ្លួនឯងពេលនេះកំពុងតែដើរឆ្លងផ្លូវដែលកំពុងមានឡានខ្មៅមួយបើកសំដៅមករកខ្ញុំយ៉ាងលឿន!

“ទីត!!! ព្រុស!!” ខ្លួនប្រាណរបស់ខ្ញុំក៏ត្រូវបុរសមាឌធំម្នាក់គ្របដណ្តប់ពីលើមុនពួកយើងទាំងពីរដួលទៅម្ខាងផ្លូវ

“អូនមិនអីទេឬ?” សំឡេងដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់មកជាយូរក៏បន្លឺឡើងទាំងកែវភ្នែករបស់ប្រុសម្នាក់នោះពោរពេញដោយការព្រួយបារម្ភមុនយកដៃមកវែកសក់ដែលរញ៉េរញ៉ៃនៅលើមុខរបស់ខ្ញុំចេញ

“បងមកហើយឬ?” ខ្ញុំនិយាយទាំងព្រលឹងរត់ចូលខ្លួនមិនទាន់គ្រប់នៅឡើយ

“នេះបើបងមិនមក… អូនចង់រត់ចូលឡានឱ្យស្លាប់បែបនេះឬយ៉ាងម៉េចហ្អា?… ម៏!​ ងើបឡើងសិនមក!”

រាងតូចច្រឡឹងក៏ត្រូវបានមិត្តប្រុសខ្ញុំគ្រាហ៌ទៅរកកន្លែងអង្គុយដែលល្អជាងនៅដេកលើចិញ្ចើមផ្លូវបែបនេះ

“មើល! មានត្រូវរបួសត្រង់ណាទេ?… ហេតុអីក៏អូនមិនប្រយ័ត្នបែបនេះហ្អា ម៉ូន?… ចុះបើមិននេះបងមិនបានឃើញអូនហើយបងមកមិនទាន់តើអូននឹងទៅជាយ៉ាងណាទៅ?…”

មិត្តប្រុសខ្ញុំនៅតែបន្តនិយាយម្នាក់ឯងមិនឈប់ចំណែកឯត្រចៀកខ្ញុំក៏ទៅជាហឹងស្តាប់អ្វីលែងដឹងឮ… ចុះស្រីម្នាក់ដែលដើរជាមួយមិត្តប្រុសខ្ញុំមុននេះនាងទៅណាបាត់ហើយ?

“ស្រីមួយដែលកំពុងដើរជាមួយបងមុននោះទៅណាបាត់ហើយ?”

“អ្នកណា? បងដើរមកតែម្នាក់ឯងទេតើ!” មិត្តប្រុសរបស់ខ្ញុំឆ្លើយទាំងធ្វើភ្នែកស្លឺព្រោះមិនយល់ពីសំណួររបស់ខ្ញុំតែ សម្តីរបស់គេក៏ធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនគិតមិនបាន

“មិនអាចទេ… មនុស្សស្រីម្នាក់នោះគឺមុននេះកំពុងដើរជាមួយបងច្បាស់ណាស់!… រាងរូវនាង ទាំងសក់ ទាំងកម្ពស់ នឹងការស្លៀកពាក់ទៀតសុទ្ធតែដូចអូនទាំងអស់!” ខ្ញុំ

និយាយខ្សាវៗម្នាក់ឯងទាំងមិត្តប្រុសខ្ញុំបន្តធ្វើភ្នែកស្លឺទាំងស្តាប់ខ្ញុំនិយាយមិនយល់…

បច្ចុប្បន្ន…

ដោយរឿងរ៉ាវកើតឡើងច្រើនដងទាំងគ្មានហេតុផលការពន្យល់ច្បាស់លាស់ច្រើនដងពេកពេលនេះទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្ត

«ហាឡូ….ជេហា៍គឺយើងណា៎…»

«អឺម…ឯងមានការអីឬ? ទើបខលមកទាំងយប់? នេះខ្មោចលងឯងឬហ្អា?»

«គឺ…គឺ… វាមិនដូចឯងគិតទេ! យើងចង់សួរឯងពីររឿងដែលមានមនុស្សមុខមាត់ដូចគ្នាអីបែបនោះហើយវាអាចកើតឡើងបានយ៉ាងម៉េច?»

«Dopperganger និងឬ? ម៉េចក៏សុខៗមកសួរពីរឿងហ្នឹងឯងមានបញ្ហាអីអ្ហេ៎?»

«គឺអត់ទេគ្រាន់តែចង់ដឹងធម្មតា….»

«តែធម្មតាឯងមិនយកចិត្តទុកដាក់និងរឿងអស់នោះទេ…  អឺតែមិនអីទេចាំយើងប្រាប់ប៉ុន្តែយើងក៏មិនសូវដឹងច្បាស់អីប៉ុន្មានទេ គ្រាន់តែរឿងនេះមានកើតឡើងដោយមានអ្នកខ្លះបានឃើញមានមនុស្សមានរូបរាងដូចជាពួកគេបេះដាក់… ពេលខ្លះវាបញ្ចេញសកម្មភាពចម្លែកៗ ពេលខ្លះវាក៏រក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ហើយដើរតាមខ្លួនយើងមិនឱ្យច្បាស់ថាជាមនុស្សឬខ្មោច តែមានមនុស្សភាគតិចណាស់ដែលថាជាមនុស្សពិតព្រោះអ្នកខ្លះបានជួបនិយាយគ្នាទៀតផង! និយាយទៅរឿងនេះពិបាកវែកញែកឱ្យជាក់ណាស់ព្រោះ សូម្បីអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រក៏មិនអាចសន្មតថាជាអីឱ្យប្រាកដដែរ។ បើសិនជាឯងចាប់អារម្មណ៍អាចឆែកមើលក្នុងInternetទៀតបាន…ឥឡូវយើងរវល់បានហើយសម្លាញ់…\»

និយាយចប់នាងក៏បិទទូរស័ព្ទយ៉ាងតក់ក្រហល់។ ខ្ញុំទម្លាក់ទូរសព្ធ័ចុះកែវភ្នែកសម្លឹងមើលទៅLaptopដែលមានវេបសាយខ្ញុំបានមើលកាលពីមិនទាន់ខលទៅជេហា៍ដោយអក្សរធំៗសរសេរថា…..

« Doppelganger is real……»

ក្នុងចិត្តស្ទាក់ស្ទើរហាក់មិនហ៊ានចុចចូលទៅវេបសាយនោះសោះ តែដោយរឿងកើតឡើងដល់ទៅពីរដងទៅហើយខ្ញុំមិនអាចថាមើលរំលងវាបានទេ… ខ្ញុំសញ្ជឹងគិតអស់មួយសន្ទុះធំក៏សម្រេចចុចលើវាទៅហើយប៉ុន្តែពេលនោះស្រាប់តែ…

ឌឹប!!

សំឡេងធ្លាក់កញ្ចក់ពីលើតុហាក់ពញាក់អារម្មណ៍ខ្ញុំឱ្យកាន់តែភ័យម្ដងទៀត។ ខ្ញុំចុះពីលើគ្រែសម្ដៅទៅលើកវាមកដាក់កន្លែងដើមវិញ ស្របពេលដែលខ្ញុំលើកវាមកកាន់ទល់និងមុខតែក៏ប្រទះឃើញ

«……………»

ខ្ញុំភ័យម្ដងទៀតហើយ! រូបរាងមនុស្សស្រីដែលមានភិនភាគដូចខ្ញុំមិនខុសសូម្បីសម្លៀកបំពាក់បានមឈរពីក្រោយខ្ញុំចម្ងាយរាងឆ្ងាយបន្តិច ហើយពេលនេះហើយដែលខ្ញុំបានឃើញនាងដោយផ្ទាល់និងភ្នែកគឺជារូបរាងខ្ញុំនេះឯង តើមានអ្នកណាCopy past​ ទេដឹង? ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមបែកញើសសស្រាក់ហើយរកនឹកវិធីកម្ចាត់នាងចេញឱ្យបានដោយ….

« អ្ហា៎……..» ប្រាវវវវ! សំឡេងកញ្ចក់បោកទង្គិចទៅនឹងកម្រាលឥដ្ឋប្រៀបដូចមានមនុស្សមានបំណងគប់វាឱ្យបែកសំដៅមកដីមួយទំហឹងបានបន្លឺឡើងធ្វើឱ្យធ្លាក់បែកអំបែងកញ្ចក់ជាច្រើនបំណែកបែកខ្ចាយពីគ្នាប្រៀបបាននឹងខ្លួនខ្ញុំដែលងើបឆ្ងក់បើកភ្នែកធំៗពេលដែលបានឮសំឡេងធ្លាក់កញ្ចក់បែកអម្បាញ់មិញ!

“មុននេះខ្ញុំគេងលក់មែនទេ?”

ខ្ញុំនិយាយសួរមកខ្លួនឯងពេលដែលអ្វីៗនៅជុំវិញខ្លួនដូចជាគ្មានអ្វីប្រែប្រួលឡើយ។ ស្របពេលដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយនោះខ្យល់ត្រជាក់ស្រេងក៏បក់បោកចូលមកតាមមាត់បង្អួចទាញនាំឱ្យវាំងននទាំងគូរបក់ផើយផាត់ទៅមកមិនឈប់ប្រៀបដូចស្លឹករុក្ខជាតិតូចៗដែលកំពុងវេរទៅវេរមកតាមកម្លាំងខ្យល់ដែលបានផាត់ចូលមកក្នុងបន្ទប់តូចរបស់ខ្ញុំ។

“នាងម៉ូនអើយ! នេះយប់អធ្រាត្រហើយចេះភ្លេចបិទបង្អួចទៅកើត!!”

ខ្ញុំស្តីឱ្យខ្លួនឯងតិចៗពេលដែលពន្លឺកាំរស្មីពណ៌ខៀវនៅតែបន្តជះចេញពីផ្ទាំងកុំព្យូទ័រចាំងពេញមុខរបស់ខ្ញុំតែក៏ត្រូវផ្លាតទៅវិញមួយភាគធំដោយសារកញ្ចក់វែនតាការពារភ្នែកដែលខ្ញុំកំពុងពាក់។ ក្នុងចិត្តខ្ញុំនៅតែស្ទាក់ស្ទើរមិនដឹងថាតើគួរចុចចូលទៅក្នុងវេបសាយមួយនោះឬទេស្របពេលដែលខ្យល់ត្រជាក់ដូចទឹកកនៅតែបន្តបកបោកចូលមកក្នុងបន្ទប់របស់ខ្ញុំ

“លើលោកនេះគ្មានខ្មោចនោះទេ! គ្រប់យ៉ាងគឺសុទ្ធតែមានហេតុនឹងផលទាំងអស់… បើវាមានពិតមែននោះនាងម៉ូនម្នាក់នេះនឹងរកការពិតឱ្យឃើញ!”

ក្រោយនិយាយចប់ម្រាមដៃស្រឡូនរបស់ខ្ញុំក៏លើកទៅចុច keyboard ដើម្បីចុចចូលទៅក្នុងវេបសាយមួយនោះដំណាលគ្នានឹងដៃម្ខាងទៀតដែលទាញភួយដែលខ្ញុំកំពុងដណ្តប់ចេញដើម្បីងើបទៅបិទបង្អួច។ ខ្ញុំរៀបនឹងទាញជើងទម្លាក់ចុះពីលើគ្រែទៅហើយតែភ្លាមនោះខ្ញុំក៏ឮសំឡេងមួយដែលមិនគួរឮទាល់តែសោះ!

… ក្រិច ក្រក…

ដោយមុននោះខ្ញុំគិតថាគ្រប់យ៉ាងជាការយល់សបិ្តទើបខ្ញុំមិនបានចាប់អារម្មណ៏ទៅមើលបរិវេណកម្រាលឥដ្ឋនោះឡើយតែព្រះជាម្ចាស់តើនោះជាអ្វីទៅ? នេះខ្ញុំកំពុងនៅក្នុងការយល់សប្តិឬវាជាការពិតទៅ?? ទឹកមុខខ្ញុំប្រែរជាស្លេកគ្មានឈាមពេលដែលបានឃើញទិដ្ធភាពដ៏សែនអាក្រក់មួយនៅនឹងមុខរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់។

តក់… តក់… 

សំឡេងទឹកស្រក់ជាតំណក់ៗចេញពីរ៉ូបីណេទឹកប្រៀបបាននឹងសម្រក់ឈាមទាំងធ្លុកដែលកំពុងហូរចេញពីរូបខ្ញុំ… ទេ!នោះមិនមែនជារូបខ្ញុំទេវាគឺជានាង!…មនុស្សដែលមានរូបរាងដូចខ្ញុំម្នាក់នោះ!! ដៃដែលពោរពេញដោយស្នាមឆូតរបស់អំបែងកញ្ចក់កំពុងតែឈោងទៅរើសអំបែងថ្លាៗដែលធ្លាក់បែកខ្ចាយមកប្រមូលផ្តុំវាឱ្យនៅមួយកន្លែង ខ្ញុំមិនចង់ជឿទេថានាងជាមនុស្ស… បាតជើងសស្តើងកំពុងជាន់លើអំបែងរាប់រយបំណែកដែលបានចាក់ចូលទៅក្នុងស្បែករបស់នាងឱ្យចេញឈាមមកជោកកម្រាលឥដ្ឋរហូតប្រែពណ៌ទៅជាក្រហមឆ្អៅប្រៀបដូចគេលាបថ្នាំ! ទោះក្នុងស្ថានភាពបែបនេះក៏ស្រីម្នាក់នោះនៅរក្សាទឹកមុខនឹងធឹងមិនប្រែប្រួល… ទឹកមុខនឹងធឹងដែលពោរពេញដោយភាពត្រជាក់ដូចទឹកកកមើលមិនយល់ថាក្នុងចិត្តនាងកំពុងគិតពីអ្វីបានងាកមកសម្លឹងមុខខ្ញុំដែលធ្វើឱ្យទិដ្ធភាពមួយនេះដិតជាប់នៅក្នុងភ្នែកខ្ញុំគ្មានថ្ងៃអាចបំភ្លេចបានឡើយ!

ព្រះជាម្ចាស់!… មុខមាត់របស់ខ្ញុំប្រៀបបានដូចគេជាទៅដេរភ្ជាប់លើមុខរបស់នាងដែលរកភាពខុសគ្នាគ្មានកំពុងត្រូវគ្រប់ដណ្តប់ដោយឈាមក្រហមឆ្អៅដែលហូររហាមចេញពីក្បាលរបស់នាងដែលមានអំបែងកញ្ចក់មួយផ្ទាំងធំចាក់ចំកណ្តាលក្បាលរបស់នាង… កញ្ចក់មុននេះមិនធំប៉ុន្មានទេតែហេតុអីក៏នាងត្រូវរបួសច្រើនកន្លែងម្ល៉េះ? ឬមុននេះខ្ញុំពិតជាបានគប់កញ្ចក់ចំនាងពិតមែន??? កែវភ្នែកមួយគូរដែលជាកែវភ្នែកដ៏ស្រទន់របស់ខ្ញុំពេលនេះនៅក្នុងភ្នែករបស់នាងកំពុងមើលមកខ្ញុំទាំងពោរពេញដោយកំហឹងស្ទើរតែដុតខ្ញុំទាំងរស់បាន!

…ក្រិច ក្រកក…

នាងងើបឈរឡើងបន្តិចម្តងៗទាំងភ្ជាប់មកជាមួយនឹងសំឡេងឆ្អឹងទង្គិចគ្នាគ្រប់ទីកន្លែងស្របពេលដែលខោរអាវរបស់នាងជោកទៅដោយឈាមសើមជោកដល់ស្រក់ហូរដំណក់ឈាមតក់ៗចេញពីអាវពណ៌ផ្កាឈូកដែលមានសណ្ធានដូចរបស់ខ្ញុំបេះបិទ!! សម្រឹបជើងរបស់នាងធ្ងន់ៗបោះសំដៅមកជិតគ្រែរគេងរបស់ខ្ញុំបន្តិចម្តងៗទាំងដៃក្តាប់អំបែងកញ្ចក់ជាប់។

“ហ-ហេតុ…អី… ឯង-ឯង… ចង់ធ្វើបាបយើងបែបនេះ?”

សំឡេងតែមួយដែលខ្ញុំចាំបានយ៉ាងច្បាស់ថាជាសំឡេងរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់កំពុងបន្លឺចេញពីមាត់ស្រីម្នាក់នោះដែលកំពុងសួរសំណួរមួយនោះមកខ្ញុំ។ ពេលដែលខ្ញុំបោះកញ្ចក់សំដៅទៅរកនាងនោះវាជាការពិតឬយល់សប្តិទៅ?

ចុះពេលនេះវាជាការយល់សប្តិឬជាការពិត?? ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងតិចៗទាំងដៃជើងចាប់ស្ពឹកកម្រើកអ្វីលែងបានស្របពេលស្រីម្នាក់នោះកំពុងដើរកាន់តែខិតមកជិតគ្រែរបស់ខ្ញុំ… ពន្លឺព្រាលៗដែលបំភ្លឺចេញពីចង្កៀងរាត្រីធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងច្បាស់ថារាងកាយនាងទាំងមូលមានសភាពដូចខ្ញុំប៉ុនណា!! បើខ្ញុំចាំមិនខុសទេអ្នកដែលខ្ញុំបានឃើញដើរក្បែរមិត្តប្រុសរបស់ខ្ញុំនោះ…ក៏ជានាងដែរ? នាងជាមនុស្សឬខ្មោចទៅ???

“ហេតុអីមិនឆ្លើយនឹងយើង? នាងជាយើង…យើងជានាង… បើយើងក្លាយជាបែបនេះនាងក៏ត្រូវតែក្លាយជាបែបនេះដែរ… អ៎ា!! អាយ៎!!!”

ស្រីម្នាក់នោះនិយាយទាំងក្តាប់ដៃដែលណែនទៅដោយអំបែងកញ្ចក់ឱ្យឈាមបាញ់ខ្ទាតគ្រប់ទីកន្លែង។ សម្រែករបស់នាងជាលើកចុងក្រោយក៏បានបន្លឺឡើងមុននឹងនាងគប់អំបែងកញ្ចក់ដែលស្រោបដោយឈាមទាំងនោះសំដៅមកខ្ញុំអំឡុងពេលដែលខ្ញុំក៏កំពុងតែស្រែកទាំងភាពភ័យខ្លាចដូចគ្នា

“អ៎ា!!… ម៉ូន!! ម៉ូន…បើកទ្វា ម៉ូន! គឺបងណា!”

សម្រែកដែលពោរពេញដោយភាពភ័យខ្លាចក៏ត្រូវបានបង្អាក់ស្រប់ពេលអំបែងកញ្ចក់តូចមួយបានហោះមកឆូតមុខខ្ញុំឱ្យចេញឈាមរឹមៗ… ចុះឯណាស្រីម្នាក់នោះ? ឯណាអំបែងកញ្ចក់ជាច្រើនបំណែកដែលបោះសំដៅមករកខ្ញុំអម្បាញ់មិញ? ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងទាំងអារម្មណ៍វឹលវល់រហូតដល់សំឡេងគោះទ្វាបន្លឺឡើងមកកាត់ចង្វាក់ម្តងទៀត។

“តឹបៗ ម៉ូន… គឺបងទេណា!” សំឡេងមិត្តប្រុសរបស់ខ្ញុំបានបន្លឺឡើងម្តងទៀត

“ច-ចាំបន្តិចបង!” ខ្ញុំយកដៃជូតញើសប៉ុនៗគ្រាប់ពោតដែលហូរសស្រាក់លើថ្ងាសចេញពីមុខស្លេកស្លាំងមុនប្រមូលស្មារតីចុះពីលើគ្រែសំដៅទៅបើកទ្វារ។

“បងមកធ្វើអ្វីទាំងយប់បែបនេះ? ចុះឯណាប៉ា?” ខ្ញុំសួរទៅមនុស្សជាទីស្រលាញ់របស់ខ្ញុំទាំងព្យាយាមលាក់ភាពភ័យខ្លាចទុកក្នុងពោះ

“គឺ…អេ! មុខអូនទៅត្រូវនឹងអ្វីឬទើបមានឈាមបែបនេះ?”

ដៃធំដ៏កក់ក្តៅក៏ឈោងមកចាប់ថ្ពាស់មូលៗរបស់ខ្ញុំ។ ភាពកក់ក្តៅដែលគាត់បានផ្តល់ឱ្យខ្ញុំក៏ជួយធ្វើឱ្យខ្ញុំសម្រួលអារម្មណ៍បានខ្លះ។

“អូន…អូនមិនអីទេ! សំខាន់បងមកទីនេះធ្វើអីទាំងយប់?”

“ក្រែងកន្លះម៉ោងមុនអូនផ្ញើសារមកបងថាអូនមិនស្រួលខ្លួននោះអី? គឺបងទិញថ្នាំមកឱ្យនឹងណា… នេះឈឺឡើងបាត់បង់ការចងចាំហើយឬអាក្បាលខូច?”

សម្តីរបស់គេក៏ធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត! ត្រូវហើយហេតុអីខ្ញុំត្រូវជឿលើរឿងដែលកើតឡើងអម្បាញ់មិញទៅ? វាអាចគ្រាន់តែជាការស្រមើស្រមៃដោយសារខ្ញុំមិនស្រួលខ្លួនប៉ុណ្ណោះ… ខ្មោចស្អីទៅថាហើយវាគ្មានពិតនោះទេគឺសុទ្ធតែការស្រមើស្រមៃរវើរវាយរបស់មនុស្សតែប៉ុណ្ណោះ!

ខ្ញុំព្យាយាមលួងលោមខ្លួនឯងមុនទទួលថ្នាំពីដៃគាត់ហើយនិយាយលាគ្នាបានបន្តិចគាត់ក៏ត្រលប់ទៅវិញរួចខ្ញុំក៏បោះជំហានលឿនដូចរត់សំដៅមកឈរមុខទូរសម្អាងរបស់ខ្ញុំ។

“បើពិតជាខ្ញុំរវើរវាយខ្លួនឯងមែនម៉េចក៏មុខខ្ញុំមានស្នាមឆូតពីអំបែងកញ្ចក់មុននេះ?” ខ្ញុំអង្អែលមុខខ្លួនឯងថ្នមៗទាំងចិត្តរសាប់រសល់រហូតដល់កែវភ្នែកខ្មៅសម្លឹងទៅប៉ះនឹងតំណក់ឈាមដែលប្រឡាក់ជាប់ឈើឆ្កាងដែលតាំងលើក្បាលដំណេករបស់ខ្ញុំ!

“នេះមានឈាមមកប្រឡាក់លើឈើឆ្កាងយ៉ាងម៉េចបាន??”

ខ្ញុំប្រញាប់ប្រញាល់រត់ទៅយកកន្សែងដៃស្អាតមួយមកជូតឈាមចេញលើឈើឆ្កាងមុនលេបថ្នាំហើយក៏ចូលគេងដោយបើកកុំព្យូទ័រដែលកំពុងចូលក្នុងវេបសាយមួយនោះចោលរហូតដល់វារលត់ទៅបាត់ដោយខ្លួនឯង។

……………….

“ម៉ូន?… ម៉ូន!!” ត្របកភ្នែកងក្រាស់របស់ខ្ញុំក៏បើកឡើងបន្តិចម្តងៗព្រោះចាំងនឹងពន្លឺដែលជះចូលមក

“នេះឯងគេងក្នុងថ្នាក់ទៀតហើយណ៎ា!!” ជេហា៍និយាយទាំងយកដៃអង្រួនខ្លួនខ្ញុំ។ ត្រូវហើយ! ចាំតាំងពីថ្ងៃដែលមានរឿងនោះកើតឡើងខ្ញុំតែងតែយល់សប្តិអាក្រក់រហូតដល់ត្រូវលេបថ្នាំងងុយគេងក៏នៅតែជួយមិនបានទើបតែងតែគេងលក់នៅសាលាជារឿយៗ

“យើងឃើញថ្នាំងងុយគេងច្រើនណាស់នៅក្នុងកាតាបរបស់ឯង… ឯងកើតអី?” ជេហា៍ពោលពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់សួរមកកាន់ខ្ញុំទាំងព្រួយបារម្ភ

“យើងមិនអីទេគ្រាន់តែយល់សបិ្តអាក្រក់បន្តិចបន្តួច!” ខ្ញុំប្រាប់ត្រង់ទៅនាងតែម្តងព្រោះមិនចង់ឱ្យវែងឆ្ងាយ នេះចង់កន្លះខែទៅហើយដែលខ្ញុំឃើញស្រីម្នាក់នោះនៅក្នុងសុបិនខ្ញុំរាល់យប់! ទឹកមុខស្លេកស្លាំងរបស់នាងពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់តែវាក៏មិនខុសពីមុខខ្ញុំពេលនេះប៉ុន្មានទេព្រោះគេងមិនគ្រប់គ្រាន់ច្រើនថ្ងៃជាប់គ្នាមករហូត! យូរៗទៅមុខខ្ញុំស្លក់ជាងមុខស្រីម្នាក់នោះទៅទៀត។

“នេះឯងយល់សប្តិអាក្រក់ធ្វើមើលតែមានខ្មោចតាមលងទៅហើយ… អឺ! ត្រូវហើយ… និយាយអ៊ីចឹងឯងនៅចាំរឿងdoppergangerដែលយើងធ្លាប់និយាយទេម៉ូន?”

ជេហា៍ក៏លើករឿងនោះមកនិយាយម្តងទៀតប្រៀបដូចជានាងរកបានអ្វីថ្មីពីរឿងទាំងនោះ

“បានហើយ! ឈប់រម្លឹករឿងdoppergangerឆ្កួតឡប់ទាំងនោះទៀតទៅជេហា៍!!”

ខ្ញុំងើបឈរឡើងទះតុមួយទំហឹងព្យាយាមបញ្ឈប់ជេហា៍កុំឱ្យបន្តនិយាយរឿងទាំងនោះ

“វាមិនមែនជាការពិតឡើយឯងជឿលើវាធ្វើស្អីហ្អាស??”

ខ្ញុំសម្លុតឱ្យជេហា៍ខ្លាំងស្របពេលដែលជើងស្រឡូនបោះចេញពីតុសំដៅចេញពីថ្នាក់រៀន។

“ម៉ូន? ម៉ូន!! ឯងឈប់សិនបានទេ?” ជេហា៍ងើបឈរឡើងស្រែកឃាត់ដំណើររបស់ខ្ញុំ

“យើងហត់ពេកហើយដែលត្រូវមកជួបរឿងទាំងនេះឯងដឹងទេជេហា៍! អ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែជារឿងឡប់សតិ!  Dopperganger ស្អីទៅ… វាគ្មានទេនៅលើលោកនេះ! វាគ្រាន់តែជាការស្រមើស្រមៃតែប៉ុណ្ណោះឯងស្តាប់ឮទេ??” ខ្ញុំបញ្ចេញកំហឹងនឹងពាក្យសម្តីដែលខ្ញុំតែងប្រើនិយាយមកកាន់ខ្លួនឯងទៅកាន់ជេហ៌ាដែលនាងមិនបានដឹងអ្វីសោះ! ជាលើកចុងក្រោយខ្ញុំបានបែរខ្នងស្រែកដាក់ជេហា៍ម្តងទៀតមុនអារម្មណ៏ខឹងសម្បារត្រូវបានចូលមកសណ្ឋិតខ្ញុំម្តងទៀត គឺជាស្រីម្នាក់នោះទៀតហើយ!! នាងកំពុងអង្គុយក្នុងកៅអីរបស់ខ្ញុំជាមួយសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្ញុំក៏កំពុងនៅជាប់ខ្លួននាងដែរ!

“ទីបំផុតនាងបង្ហាញខ្លួនហើយហ្អែស??” ខ្ញុំ

ដកដង្ហើមធំមួយហើយក៏ព្យាយាមប្រមូលស្មារតីមកវិញមុនបោះសម្តីចោលទៅស្រីម្នាក់នោះ។ ខ្មោចមិនចំខ្មោច… មនុស្សមិនចំមនុស្ស នេះនាងមកលងបន្លាចមិនឱ្យខ្ញុំនៅបានសុខចង់កន្លះខែហើយ! សប្បាយណាស់ឬ? ខ្ញុំបានទៅប៉ះពាល់នាងពីពេលណាទៅហ្អាស?

“ចេញមកណែនាំខ្លួននាងបន្តិចទៅល្អទេ?”

ខ្ញុំបោះជំហានវែងៗសំដៅទៅរកនាងមុនចាប់ទាញជាយអាវនាងឡើងលើ។ ពេលនេះមុខខ្ញុំនឹងមុខនាងគឺនៅជិតគ្នាបង្កើយ! ស្បែកមុខតែមួយដែលកំពុងគ្រប់ដណ្តប់លើមុខពួកយើងទាំងពីរ… ទៅវាមានភាពដូចគ្នាតែពួកយើងទាំងពីរមិនមែនជាមនុស្សតែមួយឡើយ… ខ្ញុំគ្មានបងប្អូនភ្លោះឡើយ! ចុះតើនាងជសកូនចៅអ្នកណាទៅ?

“ហេតុអីនាងមិននិយាយអ្វីសោះ??” ខ្ញុំចាប់អង្រួនខ្លួននាងខ្លាំងៗពេលដែលនៅលើមុខនាងលេចចេញនូវស្នាមញញិមមួយដ៏វែងដល់គុម្ពត្រចៀក។

ស្នាមញញិមលាក់គំនួចរបស់នាងពិតជាមិនស៊ីគ្នាជាមួយកែវភ្នែកទាំងគូររបស់នាងដែលបើកសម្លឹងមើលមកខ្ញុំសឹងតែជ្រុះចុះមកដីឡើយ! ស្នាមញញិមមួយនោះវាធ្វើឱ្យខ្ញុំចុះចាញ់ហើយ… វាអាក្រក់ខ្លាំងណាស់!! ខ្ញុំមិនអាចស្រមៃមុខរបស់ខ្ញុំត្រូវមានសភាពបែបនេះទេ! ទឹកភ្នែកមួយតំណក់ក៏រមៀលចុះមកលើថ្ពាល់ទាំងមិនដឹងខ្លួន

“និយាយទៅ!!” ខ្ញុំស្រែកដាក់នាងមួយទំហឹង

“ម៉ូន!… ឯងនិយាយជាមួយអ្នកណាគេ?” ជេហា៍និយាយកាត់ពេលដែលអ្វីដែលនាងមើលឃើញគឺភាពទទេរស្អាត

“ត្រូវហើយម៉ូន! ឯងកើតអី??”

សិស្សក្នុងថ្នាក់ទាំងអស់ចោលសំណួរមួយនេះមកខ្ញុំប្រៀបដូចទឹកត្រជាក់មួយធុងជះចំកណ្តាលមុខខ្ញុំ។ នេះគ្រប់គ្នាមើលមិនឃើញនាងទេឬ??

“ជេហា៍… ឯងមើលឃើញខ្មោចត្រូវទេ?… ឯងឆ្លើយនឹងយើងមកថានៅនឹងមុខឯងមានមនុស្សពីរនាក់ត្រូវដែរទេ??”

“ម៉ូន? ឯងកើតអី?”

“ឆ្លើយនឹងយើងសិនមក!!”

“ទេ! នៅនឹងមុខយើងគ្មានអ្វីឡើយ… គឺមានតែមនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងនិយាយម្នាក់ឯងនេះហើយ…”

សម្តីជេហា៍ក៏ធ្វើឱ្យដៃជើងទាំងគូររបស់ខ្ញុំចាប់ញ័រដូចកូនសត្វស្របពេលដែលមុខរបស់ខ្ញុំចាប់ផ្តើមស្លេកស្លាំងប្រៀមដូចមាន់ស្ងោរ។ ក្នុងទ្រូងរបស់ខ្ញុំប្រៀបដូចមានអ្វីកកស្ទះធ្វើឱ្យខ្ញុំដកដង្ហើមស្ទើរតែមិនបាន។ ខ្ញុំព្រលែងដៃពីជាយអាវរបស់នាង… ជើងបោះជំហានថយក្រោយបន្តិចម្តងៗរហូតដល់បុកតុមួយទៀត ខ្ញុំយកដៃជូតទឹកភ្នែកដែលហូរមកបន្តបន្ទាប់គ្នាចេញ

“នាងនៅទីនេះ! នាងអង្គុយនៅទីនេះ!!… គ្រប់គ្នាមើលនាងមិនឃើញទេឬយ៉ាងម៉េច? គ្រប់គ្នាខ្វាក់អស់ហើយមែនទេ???” ខ្ញុំស្រែកចង្អុលទៅកៅអីដែលនាងកំពុងអង្គុយមិនឈប់ប្រៀបដូចមនុស្សគ្មានសតិ។

មួយពព្រិចភ្នែក គ្រប់យ៉ាងប្រៀបដូចត្រូវឈប់គាំងស្កុបលែងដំណើរការណ៍ ចំណែកខ្លួនប្រាណរបស់ស្រីម្នាក់នោះចាប់ផ្តើមរសាត់ចេញពីនោះបន្តិចម្តងៗរហូតដល់វិនាទីចុងក្រោយដែលនាងបញ្ចេញស្នាមញញិមដ៏វែងដល់គុម្ពត្រចៀកនាងមកកាន់ខ្ញុំម្តងទៀតមុនវត្តមានទាំងស្រុងរបស់នាងត្រូវរលត់រលាយអស់ទៅតាមខ្យល់… នេះខ្ញុំពិតជាត្រូវបន្តរស់នៅទាំងមិនបានដឹងការពិតនៅពីក្រោយរឿងនេះទេឬ? នាងជាអ្នកណាទៅ?? តើនាងអាចនឹងមកបង្ហាញខ្លួនឱ្យខ្ញុំឃើញម្តងទៀតទេ??? បើនាងមករកខ្ញុំមែនតើដោយសារហេតុអី???? នាងជាខ្ញុំឬខ្ញុំជានាងទៅ?

———

Dopperganger… ពាក្យនេះជាភារបរទេសដែលបកមកថាការលេចឡើងឬវត្តមានទ្វេដងនៃមនុស្សណាម្នាក់។ Dopperganger ជារឿងមួយដែលសូម្បីតែអ្នកវិទ្យាសាស្រ្តក៏មិនទាន់អាចបញ្ជាក់បានដែរថាវាជាការពិតឬមិនមែន! តែនៅក្នុងសង្គមយើងសព្វថ្ងៃក៏ធ្លាប់មានមនុស្សជាច្រើនបានបញ្ជាក់ថាពួកគេធ្លាប់ជួប Dopperganger ដែលមានរូបរាងដូចពួកគេពិតមែនតែតាមការគណនាភាគរយដែលមានមនុស្សបានជួប Doppelganger ពិតគឺមានមិនច្រើននោះទេ… តែចំពោះមនុស្សមួយចំនួនក៏បានឱ្យដឹងដែរថាពួកគេធ្លាប់ជួប Doppelganger នៅក្នុងសុបិនឬជារបៀបលងបន្លាចដោយឱ្យឃើញនៅចុងកន្ទុយភ្នែកឬក្រោយខ្នងជាដើម។ ពិតណាស់! ដូចដែរប្អូនស្រីខ្ញុំផ្ទាល់ក៏ធ្លាប់ជួបរឿង Doppelganger នេះដែរដោយខ្ញុំជាអ្នកមើលឃើញវាដោយផ្ទាល់ភ្នែកទើបខ្ញុំយកលំនាំនៃរឿងពិតមួយនេះមកសរសេរជាសាច់រឿងដោយផ្ទាល់ដោយមានថែមគំនិតថ្នៃប្រតិដ្ឋមួយចំនួន។ នៅក្នុងហេតុការណ៍ដែល Dopperganger វាបានបង្ហាញខ្លួននីមួយៗតែងមានសភាពខុសៗគ្នារួចក៏ស្ងាត់បាត់ទៅវិញនៅសល់តែសំណួរជាច្រើនដែលខ្ញុំ ប្អូនស្រីខ្ញុំ នឹងមនុស្សរាប់លាននាក់ទៀតដែលធ្លាប់បានជួបរឿង Doppelganger ទាំងអស់តែងតែចោទសួរឥតឈប់ឈរ “Doppelgangerជាការពិតដែរឬទេ?”

រឿងមួយអាចនឹងមិនចប់ដោយបរិបូរណ៍ឡើយព្រោះវានៅបន្សល់ចម្ងល់ជាច្រើន…។

រឿង Doppelganger (The Evil Twin) Base on true story…!!!