សំឡេងគ្រលរបន្លឺឡើងដោយភាពតានតឹង នាយនិយាយទាំងឱនមុខចុះដោយមិនសប្បាយចិត្ត។

«បងនិយាយអីហ្នឹង សាន់?»

«យើងលែងលះទៅ សាវនា!»

មួយប្រយោគនេះ សាន់ និយាយទៅកាន់ភរិយាដោយសំឡេងស្មើបំផុតប្រកបដោយភាពប្រាកដប្រជាទោះជាមើលទៅនាយតានតឹងបន្តិចក៏ដោយ។

«កុំនិយាយលេងអ៊ីចឹងអីមិនពីរោះស្តាប់ទេសាន់!» 

សាវនា ជាភរិយាយកហត្ថាចាប់ស្មាស្វាមីព្រមទាំងនិយាយដោយរលីងរលោង ពេលដែលឮគាត់និយាយដាក់នាងបែបនេះ។

«បងមិនបាននិយាយលេងទេ យើងលែងលះទៅ!»

«ហេតុ…អី? កន្លងមកមានអ្វីធ្វើឱ្យបងមិនពេញចិត្តមែនទេ?» សាវនា រអាក់រអួលទប់ទឹកភ្នែកដែលបម្រុងនឹងស្រក់បណ្តើរសម្លឹងមើលទៅមុខស្វាមីបណ្តើរផង នាងនៅតែមិនយល់ហេតុអីបានជា សាន់ និយាយបែបនេះមកកាន់នាងទោះបីជាកន្លងមកទំនាក់ទំនងមួយនេះសោះកក្រោះពិតមែនតែនាងក៏មិនគិតថាវាអាចដើរមកដល់ផ្លូវនេះទេ។

«បងមិនបានស្រលាញ់អូនទេ បងសុំទោស!» សាន់ ឱនមុខចុះសម្លឹង សាវនា មិនចំ។

«បងនិយាយអី? បងមិនស្រលាញ់អូន…ចុះហេតុអីបងរៀបការជាមួយអូន? ប្រាប់អូនមកមើលបងទុកអូនជាអ្វីសាន់រយៈពេលមួយឆ្នាំមកនេះ…គ្មានន័យអីសម្រាប់បងសោះមែនទេ?»

សាវនា ស្រក់ទឹកភ្នែកចុះមកតក់ៗដោយមិនអាចហាមឃាត់បានក្នុងទ្រូងនាងពេលនេះវាឈឺតឹងស្ទើរផ្ទុះ ឈឺលើសត្រូវមុខកាំបិតចាក់ទៅទៀត។ សាន់ យកដៃជូតទឹកភ្នែកចេញពីផែនថ្ពាល់នាង មុននឹងហាស្តីបន្ត៖

«សាវនា បងមិនចង់ឱ្យអូនឈឺចាប់ជាងនេះទេ! កន្លងមកបងបំភ្លេចមនុស្សដំបូងរបស់បងមិនបាននោះទេ បងនៅតែនឹកដល់នាង កន្លងមកនេះបញ្ជាក់ឱ្យបងឃើញថា បងគ្រាន់តែមានអារម្មណ៍ល្អជាមួយអូន តែបងមិនបានស្រលាញ់អូននោះទេ! បងសូមទោស អូនអាចជេរស្តីដៀលថាបងតាមចិត្តបាន បងមិនល្អនោះទេ បើបន្តកាន់យូរវាកាន់តែយ៉ាប់ជាងនេះ! បងមិនចង់ឱ្យអូនឈឺចាប់ជាងនេះទេ សូមទោស!»

«សាន់ អូនស្រលាញ់បង! យើងកុំលែងលះអីណា…»

សាវនា ស្ទុះទៅឱបសាន់ទាំងទឹកភ្នែក បេះដូងនាងពេលនេះវាឈឺស្ទើរប្រេះបែកជាបំណែកៗទៅហើយ ប្រុសម្នាក់នេះស្ងប់ស្ងាត់តែចិត្តត្រជាក់ខ្លាំងពេកហើយ។

«សាវនា បង…បងមិនអាចធ្វើឱ្យមនុស្សល្អដូចអូនឈឺចាប់ខ្លាំងជាងនេះទៀតទេ។ បើយើងបន្តតើមានន័យអ្វីទៅ? អូនក៏ដឹងថាបងនៅតែនឹកដល់គេ!»

«ហឹកៗ! ការលែងលះសម្រាប់បងវាពិតជាងាយៗផុយស្រួយណាស់មែនទេ សាន់ យើងកុំលែងលះអីអូនអង្វរ!»

«បើយើងបន្តក៏គ្មានន័យដែរ សាវនា។ បងគ្រាន់តែចង់ឱ្យអូនចួបមនុស្សល្អជាងបង បងមិនសមនឹងអូនទេ…»

«អូនមិនចង់បានអ្នកណាក្រៅពីបងទេ សម្រាប់អូនមានបងម្នាក់គ្រប់គ្រាន់ហើយ យើងកុំលែងលះអីណា សាន់ យើងកុំលែងលះអីណា! ហឹកៗ»

សាវនា យំទទូចអង្វរគេ ដូចមនុស្សកើតសតិអារម្មណ៍ ប៉ុន្តែ សាន់ បានត្រឹមតែឈរធ្មឹងហាក់មិនជ្រាបនូវអ្វីដែលភរិយានិយាយទាល់តែសោះ តែក្នុងចិត្តរបស់គេក៏អាណិតនាង ធ្វើឱ្យគេរឹតតែចង់លែងលះផ្តាច់ចំណងមួយនេះ។

«លែងខ្ញុំទៅ សាវនា!»

សព្វនាមប្តូរពី អូន មក ខ្ញុំ យ៉ាងរហ័សធ្វើឱ្យសាវនា យំកាន់តែខ្លាំងជាងមុនហើយកាន់តែបន្ថែមកម្លាំងដៃរឹតខ្លួន សាន់ មិនព្រមលែង។

«អត់ទេ បើអូនលែងបងនឹងទៅចោលអូន អ៊ីចឹងអូននឹងមិនលែងបងឡើយ»

«បានហើយសាវនា ខ្ញុំមិនបានស្រលាញ់នាងទេ!»

សាន់ និយាយហើយក៏ប្រឡេះដៃដ៏តូចរបស់ភរិយាចេញពីខ្លួន មុននឹងបោះដំណើរចាកចេញពីផ្ទះយ៉ាងរហ័សដោយមិនងាកក្រោយ មិនខ្វល់នឹងសំឡេងស្រែកទ្រហោយំអង្វររបស់ សាវនា ឡើយ។

«សាន់ ហឹកៗ កុំទៅអីសាន់ ហឹកៗ បងកុំធ្វើបែបនេះអី!»

សាវនា ក្នុងឈុតគេងឈប់រត់ទៅតាមពីក្រោយស្វាមី តែគួរឱ្យ ស្តាយ សាន់ បានបើកឡានចេញបាត់ទៅហើយនាងតាមគេមិនទាន់នោះទេ។

«សាន់ ត្រលប់មកវិញមក! ហឹកៗ!»

នាងទន់ជង្គង់អង្គុយចុះ យំចេញមកដោយឥតមានខ្មាសអ្នកណា ដៃម្ខាងរបស់ សាវនា ខ្ទប់ទ្រូងខាងឆ្វេងដែលកំពុងឈឺខ្លាំងបរិយាយមិនត្រូវ។ ពីមួយនាទីទៅមួយនាទី នាងទ្រហោយំកាន់តែខ្លាំងៗទៅដោយភាពឈឺចាប់ ខូចចិត្ត ខកចិត្ត លាយឡំគ្នាយ៉ាងសោកសៅ។

ទោះដឹងថាកន្លងមកគេរៀបការជាមួយនាងដើម្បីតែបំភ្លេចអ្នកចាស់ គេសោះកក្រោះដាក់នាង ប៉ុន្តែនាងស្រលាញ់គេខ្លាំង មិនចង់ឱ្យគេចាកចេញនោះទេ គ្រប់យ៉ាងព្រោះនាងស្រលាញ់គេខ្លាំង ស្រលាញ់គេលើសអ្វីៗទាំងអស់។

មួយសន្ទុះក្រោយ!

«សាវនា!» ម៉ូតូធំបានចតចោលនៅខាងមុខផ្ទះ រាងខ្ពស់ស្រឡះស្រវារត់ទៅជិតខ្លួនតូចដែលកំពុងអង្គុយយំយ៉ាងគួរឱ្យអាណិត សំឡេងមានទឹកដមបន្លឺឡើងដោយភាពតក់ស្លុត នាយសង្ហាប្រញាប់ស្ទុះទៅគ្រា សាវនា ឱ្យក្រោកឡើង។

«ហឹកៗ! ហឹកៗ! គេទៅហើយ រ៉ាវ៉ុន ហឹកៗ…គេទៅចោលខ្ញុំហើយ»

នាងនៅតែបន្តយំជារឿយៗ ខណៈដែលកំលោះឈ្មោះ រ៉ាវ៉ុន កំពុងតែមើលទៅកាន់នាងដោយក្តីអាណិត កែវភ្នែកគេមើលទៅក៏ឈឺមិនចាញ់នាងប៉ុន្មានដែរ ជាកែវភ្នែកដែលមានរឿងជាច្រើនលាក់នៅក្នុងចិត្ត។

«តស់ទៅក្នុងសិនទៅ មើលចុះហើមភ្នែកអស់ហើយ»

ថារួច រ៉ាវ៉ុន ក៏នាំនាងចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះ ខណៈដែល សាវនា នៅតែបន្តយំ ខ្លួនរបស់នាងមានអារម្មណ៍ថាខ្សោះខ្សោយកម្លាំងកំហែងស្ទើរតែលែងមានទៅហើយ។

«ចាំខ្ញុំទៅធ្វើ ក្រូចច្របាច់ឱ្យនាងញ៉ាំ!»

 បន្ទាប់ពីដាក់ឱ្យ សាវនា អង្គុយលើសាឡុងហើយ រ៉ាវុន ក៏ក្រោកឡើង។

«មិនបាច់ទេ ខ្ញុំមិនឃ្លានទេ តើ សាន់ ជាអ្នកឱ្យលោកមកមើលខ្ញុំមែនទេ?»

សាវនា ងើបផ្ទៃមុខដែលដាមដោយតំណក់ទឹកភ្នែក កែវភ្នែកនាងក្រហម មុខស្រពាប់ស្រពោនបង្ហាញឱ្យឃើញពីទំហំនៃភាពសោកសៅ សួរជជីកទៅកាន់ រ៉ាវ៉ុន។

រ៉ាវ៉ុន ធ្វើមុខអេះអុញយកដៃជ្រោងសក់ ឆ្លើយទាំងមិនសម៖

«បាទ…មែនហើយ»

«មិនរំខានលោកទេ ខ្ញុំចង់នៅម្នាក់ឯង»

ស្រីល្អក្រោកឡើងហើយក៏ប្រញាប់បោះជំហានទៅបន្ទប់របស់នាងយ៉ាងលឿន កំលោះសង្ហា រ៉ាវ៉ុន មិនបានហាមឃាត់ព្រោះតែដឹងពីស្ថានភាពផ្លូវចិត្តរបស់នាងច្បាស់។ នាយមិនអាចធ្វើអ្វីបាន បានត្រឹមតែទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយលើសាឡុងសញ្ជឹងគិតទៅឆ្ងាយ។

…

នៅក្នុងបន្ទប់ពោរពេញដោយភាពងងឹត គ្មានពន្លឺ រាងកាយតូចក្នុងឈុតដំណេកអង្គុយផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំងបន្ទប់ ឱនផ្ទៃមុខចុះ បាំងដោយសរសៃសក់វែងរបស់នាង កំពុងតែយំខ្សឹកខ្សួលម្នាក់ឯង។

«ហឹកៗ! សាន់… តើពេលនេះបងនៅឯណា?  បងមករកអូនវិញមក។ អូនចង់ឱ្យបងជាអ្នកមករកអូន មិនមែនជា រ៉ាវ៉ុន នោះទេ ហឹកៗ!»

សាវនា យំបណ្តើរ Chat ទៅសាន់ បណ្តើរ ដៃរបស់នាងប្រែជាញ័រ។ តែមិនថានាងព្យាយាម Chat ទៅគេប៉ុន្មានដង ក៏គេមិនបានចូលមើលនិង Reply នាងដែរ។

ច្រើនថ្ងៃក្រោយមក សាវនា នៅតែរង់ចាំការត្រលប់មកវិញរបស់ស្វាមី នាងព្យាយាមខល ព្យាយាម Chat ទៅគេប៉ុន្តែគេមិនដែលទទួលលេខនាង មិនដែលតបឈែតនាងឡើយ គ្រប់យ៉ាងបានត្រឹមតែធ្វើឱ្យនាងអស់សង្ឃឹម ព្យាយាមទទួលយកការពិតថាទំនាក់ទំនងមួយនេះដើរមកដល់ផ្លូវបំបែកទៅហើយ នាងចង់ឃាត់គេកុំឱ្យទៅ តែក៏ដឹងច្បាស់ណាស់ថាវាមិនអាចទៅរួចនោះទេ នាងកាន់តែព្យាយាមឃាត់គេ គេកាន់តែចង់ចាកចេញ។

«ទីបំផុតអូនព្រមហើយ អូនព្រមដោះលែងបងហើយ សាន់!»

សាវនា យំនាងមានអារម្មណ៍ថានៅក្នុងពេលមួយនេះឈឺចាប់លើសគ្រាណាៗទាំងអស់ នាងយំច្រើនដង ច្រើនដល់ថ្នាក់បេះដូង រាងកាយនាងស្ពឹកអស់ទៅហើយ ការឈឺចាប់កើនឡើងលើសលប់។ នាងស្រលាញ់ សាន់ ខ្លាំងពិតណាស់ថាមិនចង់ចែកផ្លូវជាមួយគេឡើយ តែក៏ព្រោះតែក្តីស្រលាញ់ដូចគ្នាធ្វើឱ្យនាងដឹងថាស្នេហាមិនអាចបង្ខំបានឡើយ។ ចុងក្រោយក្តីស្រលាញ់វាគឺជាការលះបង់សម្រាប់នាង…នាងលះបង់ សាន់ ឱ្យគេធ្វើតាមបេះដូងខ្លួនឯង។ ដូចជា សាន់ និយាយអ៊ីចឹងបន្តទៀតក៏គ្មានន័យអ្វីដែលព្រោះគេមិនបានស្រលាញ់ នាង។

៣ឆ្នាំក្រោយ…!

សាវនា ពេលនេះមានអាយុ ២៥ឆ្នាំហើយ សព្វថ្ងៃនាងជា ប្រធានផ្នែករដ្ឋបាលនៅក្នុងក្រុមហ៊ុនមួយ។ ក្រោយពីចែកផ្លូវគ្នាជាមួយសាន់នាងក្លាយជាមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលលែងជឿជាក់លើស្នេហាទៅហើយ នាងចូលចិត្តរស់នៅស្ងាត់ស្ងៀមខណៈដែល រ៉ាវ៉ុន តែងតែតាមយកចិត្តនាងក៏ដោយ។

សាន់ និង មុរី ជាគូស្នេហ៍នឹងគ្នា ប៉ុន្តែពួកគេបានបែកគ្នាមួយរយៈដោយសារ មុរី ត្រូវទៅរៀនបន្តនៅបរទេស។ ច្រើនឆ្នាំក្រោយមកបន្ទាប់ពី មុរី ត្រលប់មកវិញនាងក៏មានគូដណ្តឹងបាត់ទៅហើយ ដែលជាគូដណ្តឹងផ្សំផ្គុំពីសំណាក់គ្រួសារ សាមីខ្លួនមិនបានពេញចិត្តនោះទេ ព្រោះតែរឿងនេះហើយទើបធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងរវាង មុរី និង សាន់ ត្រូវប្រេះស្រាំ។

មុរី នេះហើយដែលជាមនុស្សដំបូងរបស់ សាន់ នាយពិតជាស្រលាញ់នាងខ្លាំងណាស់។

សាវនា នារីកម្សត់ដែលតាមស្រលាញ់ សាន់ ជាយូរមកហើយនោះមានឱកាសក៏បាន ចូលខ្លួនមកតាមមើលថែ សាន់ យកចិត្តទុកដាក់ជាមួយគេ ចុងក្រោយពួកគេក៏បានទាក់ទងគ្នាជាសង្សារហើយក៏ឈានដល់ការរៀបការ ទាំងដែល សាវនា មិនជ្រាបច្បាស់ពីបេះដូងរបស់ សាន់ ឡើយ។

ចំណែកឯ រ៉ាវ៉ុន វិញគេគឺជាមិត្តភក្តិរបស់ សាន់ ហើយក៏ជា មិត្តរួមការងាររបស់ សាវនា ផងដែរ។

ក្រុមហ៊ុន!

«បងនា នេះបងវ៉ុនផ្ញើឱ្យបង!»

បុគ្គលិកក្នុង Team យក   ភេសជ្ជៈមកឱ្យ សាវនា ដែលកំពុងអង្គុយធ្វើការមុខកុំព្យូទ័រ។ នាងងើយមុខឡើងក៏ឃើញថាវាជា Matcha latte។

«អរគុណ! តែប្រាប់គេទៅថាខ្ញុំមិនញ៉ាំទេ អូនយកទៅឱ្យគេវិញទៅ»

«តែ…»

«ផ្តាំទៅគេផង មិនបាច់ទិញឱ្យខ្ញុំទៀតនោះទេ ខ្ញុំមិនត្រូវការនោះទេ»

«អូហ៍ចាស៎!»

បុគ្គលិកក្នុង Team របស់នាងឮសម្តីម៉ឺងម៉ាត់របស់ប្រធានផ្នែកហើយ ក៏មិនហ៊ាននិយាយអ្វីដែរ បានត្រឹមតែធ្វើមីងមាំងយកភេសជ្ជៈទៅឱ្យម្ចាស់ដើមវិញ។

«បីឆ្នាំមកនេះ នាងមិនព្រមបើកចិត្តសម្រាប់ខ្ញុំបន្តិចសោះ!»

រ៉ាវ៉ុន គិតនៅក្នុងចិត្តទាំងក្រៀមក្រំព្រមទាំងសម្លឹងមើលកែវ ម៉ាឆា ដោយស្រងូតស្រងាត់។ កំលោះ រ៉ាវ៉ុន មានអាយុ ២៦ឆ្នាំហើយ នាយជាបុគ្គលិកផ្នែក IT ដ៏ឆ្នើមនៅក្នុងក្រុមហ៊ុនមួយនេះ។ គេជាបុរសសង្ហា មានចរិតល្អ ម៉ឺងម៉ាត់ ហើយនាយក៏មាននារីជាច្រើនប្រាថ្នាចង់បានជាគូអនាគតផងដែរ តែគួរឱ្យស្តាយដែលសព្វថ្ងៃនាយកំពុងតាមស្រលាញ់គេម្នាក់ឯង។

ម៉ោង៧យប់ទៅហើយ ហើយក៏ជាម៉ោងដែលបុគ្គលិកចេញពីក្រុមហ៊ុនធ្វើការដូចគ្នា។ សាវនា ចុច Shut down កុំព្យូទ័រ ហើយក៏រៀបចំកាបូបស្ពាយ ចេញមកខាងក្រៅក្រុមហ៊ុនដោយទឹកមុខមាំ រួចក៏បើកម៉ូតូស្កុបពីពណ៌សរបស់នាងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ។

សាវនា ជិះម៉ូតូតាមផ្លូវធម្មតា រហូតដល់ច្រកផ្លូវតូចមួយដែលជាច្រកបត់ចូលផ្ទះនាង តាមធម្មតាផ្លូវនេះរាងងងឹតនឹងស្ងាត់បន្តិច ធ្វើឱ្យនាងរាងខ្លាចតិចៗ ទើបប្រញាប់បោះពួយម៉ូតូឱ្យរាងលឿន ណាមួយនាងឃើញមានម៉ូតូមួយហាក់ដូចជាកំពុងជិះតាមនាងពីក្រោយ ទើបមានអារម្មណ៍ថាមិនសូវស្រួល។

បន្តិចក្រោយមកនាងក៏បានមកដល់ផ្ទះទើបប្រញាប់បើកទ្វារចាក់សោចូលផ្ទះយ៉ាងលឿនណាមួយក៏នៅតែម្នាក់ឯងផង។

បន្តិចក្រោយមកក៏ឮសំឡេងគោះទ្វារមិនឈប់!

តុកៗ!

សំឡេងគោះទ្វារបន្លឺឡើងមកខ្លាំងៗ សាវនា ភ័យញ័រដៃនាងក៏ស្រវាបានកាំបិតមកកាន់ហើយក៏ដើរទៅជិតទ្វារ។

តុកៗ!

ទ្វារកាន់តែគោះញាប់ទៅៗ សាវនា ដៃម្ខាងកាន់កូនកាំបិតរួចជាស្រេច។

ក្រាក!

ជ្រុច!

«ងាប់ទៅអារោគចិត្ត!»

«អូយ! សាវ…នា ខ្ញុំទេ!»

«អ្ហាះ??»

តាមពិតជា រ៉ាវ៉ុន ទេតើ សាវនា ស្មានតែជាពពួករោគចិត្តមកពីណាទេតើ ហើយគេកើតឆ្កួតអីបានជាជិះតាមនាងស្ងាត់ៗមកបែបនេះជួយមិនបានទេនរណាប្រើឱ្យគេតាមនាងបែបនេះធ្វើអី។

«តិចៗ… ឈឺខ្លាំងណាស់!»

រ៉ាវ៉ុន តម្អូញពេលដែល សាវនា លាបថ្នាំរបួសលើដៃឱ្យគេ នេះសំណាងហើយដែលនាងមិនជ្រុលចាក់គេខ្លាំងជាងនេះនោះ កុំអីចប់មិនខានទេ។

«លោកមកតាមខ្ញុំធ្វើអី?»

«នាងភ្លេចទូរសព្ទទើបខ្ញុំយកមកឱ្យ! អូយ! ថ្នមដៃបន្តិចទៅមើល ដៃធ្ងន់ម្ល៉េះ!»

«បើខ្លាំងលាបខ្លួនឯងទៅ!»

សាវនា ស្រែកដាក់ រ៉ាវ៉ុន ដូច្នេះទើបគេព្រមស្ងាត់មាត់ សម្លឹងទៅមើលផ្ទៃមុខស្អាតរបស់នាងដោយយកចិត្តទុកដាក់ កាន់តែមើលកាន់តែលង់ដកចិត្តមិនរួច។

«រួចហើយ! សុំទោសផងណាខ្ញុំគ្មានចេតនាទេ»

នាងហាក់បីដូចជាដឹងខុសទើបបន្ទាបសំឡេងបន្តិចរួចក៏សម្លឹងមើលទៅមុខរបស់ រ៉ាវ៉ុន។

«គ្មានចេតនាប៉ុណ្ណឹងហើយ ទម្រាំមានទៀតខ្ញុំក្លាយខ្លួនជាខ្មោចមិនខានទេ តែណ្ហើយខ្ញុំមិនប្រកាន់ទេ របួសក្រៅបេះដូង!»

«សុំទោស! នរណាទៅដឹងថាជាលោកទៅ ខ្ញុំស្មានតែពពួកក្មេងបែកថ្នាំមកពីណាទេតើ ឯណាទូរស័ព្ទរបស់ខ្ញុំនោះ?»

«នេះបាទ៎!» កំលោះសង្ហា ហុចទូរស័ព្ទឱ្យនាង រួចក៏បន្តសម្លឹងមុខ សាវនា មិនឈប់រហូតធ្វើឱ្យសាមីខ្លួនមានអារម្មណ៍ថាទើសចិត្ត។

«លោកកើតអីបានចេះតែសម្លឹងមើលមុខខ្ញុំបែបនេះ?»

«មកពីនាងស្អាត!» គេនិយាយទាំងញញឹមស្រស់។

«ឈប់លេងសើចរ៉ាវ៉ុន ខ្ញុំអត់បានរំភើបជាមួយទេ!»

«ខ្ញុំស្រលាញ់នាង!»

«ឈប់និយាយទៅ ខ្ញុំឮលោកនិយាយច្រើនដងហើយ ខ្ញុំធុញ!»

«ហ៊ើយពេលណាក៏ធុញដែរ បើរវល់តែធុញបែបនេះ ពេលណាបានរៀបការទៅ»

សាវនា ឮសម្តីរបស់នាយកំលោះម្នាក់នេះហើយក៏តបតទៅវិញភ្លាមៗបញ្ជាក់ពីអារម្មណ៍នាង៖

«ខ្ញុំធ្លាប់រៀបការហើយ ខ្ញុំមិនត្រូវការលោកទេ ខ្ញុំជាស្រីមេម៉ាយលោកក៏ដឹង»

«ខ្ញុំស្រលាញ់នាង ខ្ញុំមិនខ្វល់ថានាងជាអ្វី មានប្រវត្តិយ៉ាងម៉េចទេ សំខាន់ខ្ញុំស្រលាញ់នាង»

«តែខ្ញុំមិនស្រលាញ់លោកទេ ហើយក៏គ្មានថ្ងៃហ្នឹងស្រលាញ់ បើអស់កិច្ចការហើយសូមលោកត្រលប់ទៅវិញចុះ។ អរគុណហើយដែលបានយកទូរសព្ទមកឱ្យខ្ញុំ!»

សាវនា ថាហើយក៏បោះជំហានចូលទៅបន្ទប់នាងបិទទ្វារចាក់សោធ្វើមិនដឹង។ ចំណែក រ៉ាវ៉ុន បានត្រឹមតែធ្វើមុខក្រញូវដើរទៅរកម៉ូតូធំរបស់គេជិះត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ តែក្នុងចិត្តរបស់គេតែងតែបារម្ភពីនាងមិនឈប់។

«នាងតែងតែបែបនេះ!»

«ខ្ញុំមិនអាចបើកបេះដូងទទួលយកលោកបានទេ ខ្ញុំឈប់ជឿជាក់លើស្នេហាយូរមកហើយ ព្រោះចុងក្រោយអ្វីដែលខ្ញុំទទួលបានគឺមានតែភាពឈឺចាប់ប៉ុណ្ណោះ»

សាវនា ហាមាត់និយាយខ្សឹបៗទាំងកំពុងសម្លឹងមើលការចាកចេញរបស់ រ៉ាវ៉ុន តាមមាត់បង្អួច។

តាំងតែពីបានចែកផ្លូវគ្នាជាមួយ សាវនា មក សាន់គេបានលាឈប់ពីក្រុមហ៊ុនធ្វើការ បើកហាងកាហ្វេតូចមួយលក់ដូរដោយស្ងប់ស្ងាត់ និងព្យាយាមព្យាបាលរបួសបេះដូងរបស់គេ។ គេតែងតែដឹងអំពីរឿងរ៉ាវដែល រ៉ាវ៉ុន តាមស្រលាញ់អតីតភរិយាខ្លួន ប៉ុន្តែនាយមិនមានបញ្ហាអ្វីនោះទេ មានតែគាំទ្រ ព្រោះតែមិត្តរបស់ខ្លួន រ៉ាវ៉ុន ជាមនុស្សល្អ មិនមែនជាមនុស្សអាក្រក់ដូចជាខ្លួនឡើយ បើ សាវនា ព្រមទទួលយកគេគ្រប់យ៉ាងនឹងប្រសើរ។

ថ្ងៃស្អែក!

គ្មានអ្វីខុសប្រក្រតីនោះទេ គ្រប់យ៉ាងដំណើរការតាមធម្មតាហ្នឹងឯង។ រាងខ្ពស់ស្រឡះតូចស្តើង មានសក់ត្រឹមចង្កេះរបស់ សាវនា បោះជំហានចូលក្នុងក្រុមហ៊ុនព្រមទាំងដើរតម្រង់ទៅកន្លែងធ្វើការរបស់នាង រួចក៏ទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយចុះ។

កែវភ្នែកថ្លាស្អាតសម្លឹងទៅឃើញអ្វីម្យ៉ាងនៅលើតុការងាររបស់នាង វាគឺជាកំប៉ុងទឹកដោះគោដែលមានបិត Note មួយជាប់នៅបាតកំប៉ុង។

«ខ្ញុំដឹងថានាងចូលចិត្ត កុំភ្លេចញ៉ាំផងណា ពី រ៉ាវ៉ុន!»

«មនុស្សឆ្កួត!»

សាវនា ឧទានឡើងហើយក៏យកដបទឹកដោះគោទៅទម្លាក់ចូលធុងសំរាមដោយមិនពេញចិត្ត។ បន្ទាប់មកនាងក៏បន្តការងារធម្មតាទៅ។

សាវនា មិនបានដឹងទេថាមានមនុស្សកំពុងតែឈរមើលសកម្មភាពរបស់នាងអម្បាញ់មិញនេះ ទង្វើរបស់នាងធ្វើឱ្យទឹកចិត្តនាយកំលោះធ្លាក់ដល់បាតតែម្តង វាពិតជាឈឺចាប់ណាស់ដែលត្រូវមកឃើញរឿងបែបនេះផ្ទាល់ៗភ្នែក នាយអាចនិយាយបានថាវាជារឿងដែលធ្វើឱ្យអន់ចិត្តខ្លាំងណាស់!។

«តើនាងស្អប់ខ្ញុំមែនទេ?»

«ខ្ញុំថាបងគួរតែកាត់ចិត្តហើយ!» បុគ្គលិកប្រុសម្នាក់ដើរមកពីក្រោយហើយទះស្មា រ៉ាវ៉ុន ឱ្យភ្ញាក់ស្មារតី។

«…» រ៉ាវ៉ុន ស្ងៀមស្ងាត់មិននិយាយអ្វីទាំងអស់នៅពេលនេះ។

នៅពេលរាត្រី គ្រប់យ៉ាងប្រែជាងងឹត ស្ទើរតែទាំងអស់ ប៉ុន្តែនៅក្នុងទីក្រុងមិនងងឹតនោះទេនៅតាមផ្លូវជាតិដោយសារតែមានភ្លើងបំភ្លឺស្ទើរគ្រប់ទីកន្លែង ប៉ុន្តែក៏មានកន្លែងខ្លះស្ងាត់គួរឱ្យព្រឺរអាដែរ ហើយរឹតតែគ្មានសុវត្ថិភាពពេលដែលមនុស្សស្រីខ្លួនតូចម្នាក់ធ្វើដំណើរតែម្នាក់ឯង។

ប៉ុន្តែក្នុងនាមជាបុរសម្នាក់ដែលស្រលាញ់នាងម៉េចនឹងអាចបណ្តោយឱ្យនាងគ្មានសុវត្ថិភាពបានទៅ រ៉ាវុន តែងតែបើកម៉ូតូតាម សាវនា យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ពីក្រោយមិនឱ្យនាងដឹងឡើយ ម្សិលមិញនាងដឹងដោយសារតែគេចង់បង្ហាញប៉ុណ្ណោះ តែក៏មិននឹកស្មានថានាងគិតថាគេជាពពួករោគចិត្តដែរ។

តឺង!

«Good morning! You’re my universe!»

Chat លោតឡើងនៅលើអេក្រង់ទូរស័ព្ទ សាវនា ជ្រួញចិញ្ចើម គិតទៅ រ៉ាវ៉ុន នេះប្លែករហូតជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដឹងថានាងមិនស្រលាញ់ហើយនៅមិនព្រមកាត់ចិត្តទៀត នាងមិន Block ដូចជាបានដៃណាស់។

«ល្ងាចនេះក្រុមហ៊ុនមានកម្មវិធីជប់លៀង»

«ខ្ញុំដឹងហើយ មិនចាំបាច់លោកប្រាប់ទេ!» នាងសរសេរសារតបទៅវិញ។

«បាទ៎!»

ថ្ងៃនេះ បុគ្គលិកទាំងអស់ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចេញមុនម៉ោងកំណត់ ដោយសារតែមានកម្មវិធី ជប់លៀង ដើម្បីអបអរការបញ្ចប់គម្រោងថ្មីរបស់ក្រុមហ៊ុន។ នៅពេលនេះបុគ្គលិកទាំងអស់ ប្រហែលជាសែសិបនាក់កំពុងតែជួបជុំគ្នានៅក្នុង Sky bar ក្រោមការឧបត្ថម្ភពីសំណាក់ Boss របស់ពួកគេ។

ម្នាក់ៗមើលទៅសប្បាយរីករាយខ្លាំងណាស់នាំគ្នាជល់កែវផង រាំលេងតាមចង្វាក់តន្រ្តីផង ខុសអីតែប្រធានផ្នែករដ្ឋបាល អង្គុយធ្វើមុខក្រៀមៗហាក់មានកង្វល់ក្នុងចិត្ត។

«អ្នកនាង សាវនា នេះញ៉ាំទៅណា យូរៗក្រុមហ៊ុនជប់លៀងម្តងកុំឱ្យខាត»

លោកស័ក្តិ ដែលជាដៃគូសហការរបស់ក្រុមហ៊ុននិយាយឡើងទាំងស្នាមញញឹម លោកដើរទៅទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយជិត សាវនា ព្រមទាំងចាក់ Cocktail ឱ្យនាង។

«អត់អីទេចាស៎ ខ្ញុំមិនសូវចូលចិត្តនោះទេ!» នាងបដិសេធខណៈដែល លោកស័ក្តិ កាន់តែបង្ខំនាង។

«ញ៉ាំបន្តិចទៅ នេះខ្ញុំខំចាក់ឱ្យដោយផ្ទាល់ដៃណា ចាត់ទុកថាមួយកែវនេះជាការរាប់អានគ្នាទៅចុះ»

«តែខ្ញុំ…!» នាងជ្រួញចិញ្ចើមអេះអុញ ខណៈដែល លោកស័ក្តិ កាន់តែព្យាយាមខិតមកជិតនាង និងទទូចដាក់នាង។

«តែមួយកែវទេ! បែបនេះទើបសមជាប្រធានផ្នែករដ្ឋបាល»

លោកស័ក្តិ ញញឹមពេញចិត្ដខណៈដែលឃើញ សាវនា លើក cocktail ក្រេប។

«អស់ហើយ!»

សាវនា ហុចកែវឱ្យ លោកស័ក្តិ វិញរួចក៏ក្រោកឈរព្រោះនាងមិនបានពេញចិត្តកាលដែល លោកស័ក្តិ ខិតមកអង្គុយជិតនាងនោះទេ វាពិតជាទើសទាល់ណាស់ណាមួយនាងស្លៀកសំពត់ខ្លីលើជង្គង់ទៀត។

«អ្នកនាងចង់ទៅណា នៅទីនេះសិនហើយ នៅផឹកកំដរខ្ញុំសិនទៅ។ អ្នកផ្សេងរវល់អស់ហើយ!»

«ខ្ញុំឈប់ផឹកហើយ ខ្ញុំបានប្រាប់លោកហើយតើថាខ្ញុំផឹកតែមួយកែវទេ»

«ណា កំដរខ្ញុំបន្តិចទៅអ្នកនាង!» លោកស័ក្តិ និយាយទាំងព្យាយាមទាញ សាវនា ឱ្យអង្គុយចុះជិតខ្លួន តែនាងព្យាយាមរើចេញពីក្រញ៉ាំដៃមនុស្សម្នាក់នេះ គាត់ធ្វើឱ្យនាងរឹតតែមិនចូលចិត្តហើយ។

«លោកស័ក្តិលែងខ្ញុំ! លោកស័ក្តិ!»

សាវនាស្រែកខណៈដែល លោកស័ក្តិ កំពុងតែព្យាយាមបៀតបៀននាងដោយស្រវា ឱបចង្កេះនាងឱ្យទៅអង្គុយជាមួយគាត់។ សម្រែករបស់នាងមិនបានធ្វើឱ្យឮដល់អ្នកដទៃនោះទេព្រោះសំឡេងតន្រ្តីនិងការស្រែកច្រៀងឮពេញបន្ទប់។

«លែងខ្ញុំ…!»

«ខ្ញុំមិនលែងចាំមើលៗនាងអាចធ្វើអីខ្ញុំបាន»

ឌឹបៗ!

«ងាប់ទៅអាចង្រៃ!»

រ៉ាវ៉ុន ដែលទើបតែមកដល់ក៏ស្ទុះទៅក្បួចកអាវ លោកស័ក្តិ ហើយដាល់គាត់បីបួនដៃតាមកំហឹង នាយស្អប់បំផុតមនុស្សប្រុសដែលមិនផ្តល់តម្លៃឱ្យនារី។

ឌឹបៗ!

«ងាប់ទៅ! អាថោកទាប!»

«រ៉ាវ៉ុន បានហើយ កុំឱ្យមានបញ្ហា!»

សាវនា ស្ទុះទៅចាប់ទាញដៃ រ៉ាវ៉ុន ដើម្បីបញ្ឈប់គេបើមិនអ៊ីចឹងទេ លោកសក្តិ ស្លាប់មិនខានទេ។

«សាវនាលែងខ្ញុំ! ខ្ញុំប្រដៅអាឆ្កួតនេះម្តង»

«ឯងហ៊ានវាយយើងផង…!»  

លោកស័ក្តិ ស្រែកដាក់ រ៉ាវ៉ុន ទាំងដែលផ្ទៃមុខរបស់គាត់ពេលនេះត្រូវបាន រ៉ាវ៉ុន វាយឡើងក្រហមបែកឈាមទៅហើយ។

«សម្លាប់ឯងក៏យើងហ៊ានដែរ!»

«រ៉ាវ៉ុន បានហើយកុំឱ្យមានបញ្ហាខ្លាំងជាងនេះអី!»

សាវនា និយាយទាំងចាប់អូសដៃនាយកំលោះចេញពីក្នុងបន្ទប់យ៉ាងតក់ក្រហល់ ខណៈដែល រ៉ាវ៉ុន ក្រាញននៀលមិនចង់ទៅ។

«លែងខ្ញុំ ខ្ញុំទៅសម្លាប់វា!»

«បានហើយយល់ដល់ខ្ញុំផងទៅ!»

ទិដ្ឋភាពអម្បាញ់មិញនេះធ្វើឱ្យមានភាពចលាចលជាខ្លាំង ទើបម្នាក់ៗលែងសប្បាយអស់ទៅ គ្រប់គ្នាកំពុងតែស្លន់រៀងៗខ្លួន ពេលដែលឃើញ រ៉ាវ៉ុន ខឹង លោកស័ក្តិ ខ្លាំងដល់ថ្នាក់នេះ ទាំងដែលនាយជាមនុស្សមានសីលធម៌ មានហេតុផលមិនដែលបង្ករឿងជាមួយនរណាម្នាក់ផ្តេសផ្តាសនោះទេ។

«ហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំឃាត់មិនស្តាប់បែបនេះ? លោករឹងទទឹងណាស់ រ៉ាវ៉ុន» សាវនា ស្រែកដាក់ រ៉ាវ៉ុន ខ្លាំងៗ នេះគេជ្រុលដៃពេកហើយ។

«ខ្ញុំស្អប់វា វាមិនគប្បីចំពោះនាង ខ្ញុំចង់សម្លាប់វាចោល»

«សម្លាប់គេហើយ លោកចង់ទៅរស់នៅក្នុងគុកឬ?» នាងសម្លឹងកែវភ្នែកគេទាំងខឹង ខឹងដែលគេកម្រោលចូលមួយឆាវៗធ្វើអីមិនចេះគិត និយាយមិនស្តាប់គ្នា។

«ខ្ញុំធ្វើព្រោះតែបារម្ភពីនាង វាហ៊ានធ្វើបែបនេះដាក់មនុស្សខ្ញុំស្រលាញ់ វាមិនសមរស់ទេ» រ៉ាវ៉ុន និយាយទាំងមុខក្រហមព្រមទាំងក្តាប់ដៃយ៉ាងណែន លេចចេញសរសៃមកយ៉ាងច្បាស់។

«តែយ៉ាងណាក៏លោកត្រូវរម្ងាប់ចិត្តខ្លះ លោកធ្វើបែបនេះវានាំឱ្យប៉ះពាល់ដល់ការងាររបស់លោក លោកចង់បាត់បង់ការងារឬ?»

«ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ! ខ្ញុំមិនអាចទ្រាំមើលនាងត្រូវគេធ្វើបាបបានទេ នាងមិនអីទេមែនទេ?» សាវនា គ្រវីក្បាលបញ្ជាក់ថាមិនអីនោះទេ គេអាចស្ងប់ចិត្តបាន។

«លោកត្រៀមខ្លួនទៅ គេមិនដោះលែងលោកងាយៗទេ គេនឹងព្យាយាមរកបញ្ហាបញ្ឈប់លោកទាល់តែបានហ្នឹង»

«ខ្ញុំមិនខ្លាចនោះទេគ្រាន់តែបាត់បង់ការងារនោះ ដើម្បីការពារនាង ឃើញនាងមានសុវត្ថិភាព ខ្ញុំគ្រប់គ្រាន់ហើយ!»

ស្តាប់សម្តីរបស់គេហើយ ធ្វើឱ្យសាច់ដុំមួយក្តាប់នៅក្រោមទ្រូងខាងឆ្វេងរបស់នារីចាប់រង្គោះរង្គើឡើង នាងចង់ហូរទឹកភ្នែកព្រោះប្រុសចម្កួតម្នាក់នេះ ព្រោះដើម្បីតែនាងគេមិនគិតពីខ្លួនឯងសោះ។

«នាងកើតអី បានជាយំ? មានរឿងមិនស្រួលមែនទេ!» រ៉ាវ៉ុន ឃើញ សាវនា ធ្វើមុខរលីងរលោងក៏បារម្ភមួយរំពេច។

«អត់ទេ!»

«បើអត់អីល្អហើយខ្ញុំជូននាងទៅផ្ទះ!»

«ហ៊ឹម!» នាងមិននិយាយអីតែក៏តបជាការងក់ក្បាលជំនួសវិញ។

មួយសប្តាហ៍ក្រោយ!

អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងពិតជាដូចការគិតរបស់ សាវនា មែន។ រ៉ាវ៉ុន ត្រូវបានបញ្ឈប់ពីការងារដោយសារតែ Boss មិនចង់ឱ្យមានបញ្ហាដល់ដៃគូរសហការណ៍ដែលជា លោកស័ក្តិ ទោះជាទង្វើរបស់ លោកស័ក្តិ មិនគប្បី ចំពោះ សាវនា ក៏ដោយ ទង្វើនេះហាក់ដូចជាមិនផ្តល់តម្លៃចំពោះ សាវនា ទាល់តែសោះ។

«លោកនៅឯណា?» សាវនា ផ្ញើសារទៅកាន់ រ៉ាវ៉ុន បន្ទាប់ពីនាងខានចួបគេអស់រយៈពេលមួយអាទិត្យកន្លងមកនេះ ទទួលស្គាល់ថានាងពិតជាចង់ចួបគេខ្លាំងណាស់ បេះដូងនាងពេលនេះវាព្រមបើកទទួលយកគេហើយ។

«នៅផ្ទះ! នាងនឹកខ្ញុំមែនទេ?»

«ឈប់ស្រមើស្រមៃទៅ! លោកមកចួបខ្ញុំបន្តិចបានទេ!»

«បាទ៎បាន!»

រ៉ាវ៉ុន ក្នុងឈុតអាវយឺតពណ៌សដៃខ្លីពីខាងក្នុងរាងកាយមាំមួន អមដោយអាវក្រឡាពីខាងក្រៅជាមួយនឹងខោខូវប៊យរលុងៗមើលទៅសាមញ្ញតែសង្ហាកប់ សក់របស់គេសិតញែកជាស្ទាយបែបកូរ៉េរួញតិចៗឥតទាស់តែម្តង នាយបោះជំហានចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់ សាវនា ដោយអារម្មណ៍រីករាយព្រមនឹងជំនឿចិត្តក្នុងការធ្វើរឿងអ្វីម្យ៉ាង។

«មកហើយហី! ញ៉ាំទឹកសិនទៅ!»

«បាទ៎!»

«ខ្ញុំសូមទោសផងណាដែលធ្វើឱ្យលោកបាត់បង់ការងារគ្រប់យ៉ាងព្រោះតែខ្ញុំ»

«ខ្ញុំមិនទទួលពាក្យសូមទោសនាងទេ!»

«អ៊ីចឹង! តើលោកចង់បានអី?»

«ងាយៗនោះទេ នាងព្រមធ្វើជាកូនប្រសាម៉ាក់ខ្ញុំទៅ!»

«លោកលេងសើចពេកហើយ រ៉ាវ៉ុន!»

«ខ្ញុំមិនបានលេងសើចទេណា ខ្ញុំតាមនាង៣ឆ្នាំហើយ ខ្ញុំបដិសេធគ្រប់គ្នាដើម្បីនាង។ ព្រមផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំធ្វើជាមនុស្សចុងក្រោយរបស់នាងបានទេ?» រ៉ាវ៉ុន និយាយទាំងចាប់ដៃតូចៗរបស់ សាវនា មកកាន់ជាប់។

«គ្មានការងារបែបនេះ ចិញ្ចឹមខ្ញុំរស់ដែរមែនទេ?»

«អ្នកណាថា ខ្ញុំជាកូនទោលរបស់ម្ចាស់ក្រុមហ៊ុនណា!»

«លោក…នឹងមិនបោះបង់ខ្ញុំចោលទេមែនទេ?»

សាវនា ស្ងាត់មួយសន្ទុះទើបនិយាយឡើងទាំងអេះអុញ។

«គ្មានថ្ងៃនោះទេ សាវនា អាចជឿជាក់បាន ព្រមផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំណ៎ា!»

«ខ្ញុំព្រម…ព្រមឱ្យលោកធ្វើជាមនុស្សចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំ!»

«ទីបំផុតខ្ញុំធ្វើបានហើយ!» នាយកំលោះស្រែកខ្លាំងៗដោយក្តីរំភើប ព្រោះទីបំផុតការព្យាយាមរបស់នាយបានសម្រេចហើយ។

«តើបងអាចសុំឱបអូនបានទេ?»

រ៉ាវ៉ុន ប្តូរសព្វនាមមកជាសម្តីយ៉ាងស្រទន់ស្តាប់ហើយកក់ក្តៅទៅកាន់ សាវនា នាងក៏ងក់ក្បាលជាការយល់ព្រមដោយទឹកមុខអៀនប្រៀន ទទួលបានការអនុញ្ញាតរួចដូច្នេះទើបនាយកំលោះ ស្រវាឱបខ្លួនតូចរបស់មនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់យ៉ាងតឹងណែន ប្រកបដោយស្នាមញញឹមទមានក្តីសុខទៅវិញទៅមករវាងពួកគេទាំងពីរ។

«អរគុណបងដែលធ្វើឱ្យអូនជឿជាក់លើស្នេហាម្តងទៀត!»

«អរគុណអូនដូចគ្នាដែលព្រមផ្តល់ឱកាសឱ្យបង!»

រឿងរ៉ាវកន្លងមកបានធ្វើឱ្យយើងដឹងថាគ្មានអ្វីល្អឥតខ្ចោះនោះទេនៅក្នុងទំនាក់ទំនង លុះត្រាតែឆ្លងកាត់រឿងមិនសមបំណង ទើបស្វែងរកសេចក្តីសុខពិតឃើញ៕

ចប់!

អ្នកនិពន្ធដាក់ឈ្មោះនាងថាបុប្ផា ខុសពីឈ្មោះពិតរបស់នាងដែលអ្នកនិពន្ធធ្វើបទសម្ភាសន៍។ អត្ថបទខាងក្រោមនេះ គឺជាឆាកជីវិតរបស់នាងដែលអ្នកនិពន្ធបាន​ស្នើសុំមកសរសេរចងក្រងជាកំណាព្យកាព្យឃ្លោង ។

ចាកដែននិរតី មមៃដីក្រុង

ម៉ែពុកបម្រុង ប្រុងឈ្មោះនិស្សិត

បំពាក់ឱ្យកូន ស្រីមាសស្នេហ៍ស្និទ្ធ

ផ្កា​ក្រពុំពិត តែចិត្តនាងហ៊ាន។

ស្រីចង់តស៊ូ ក្រេបយកវិជ្ជា

បួនឆ្នាំម្នីម្នា  គ្រា​បន្តរៀន

បើវាសនាគាប់ រៀនជាប់មិនខាន

ញាតិផៅព្រៀងលាន ជូនពរផ្កាស្រី។

ដីក្រុងទំនើប ខុសពីក្នុងកុន

សម្ភារៈគ្រប់ធុន ប្រញាយបំភ្លៃ

ឱ្យនាងត្រអាល ចង់ប្ដូរចិត្តថ្មី

សុបិនស្រមៃ កាន់តែធំឡើង។

ពីមុនប៉ងសុំ ត្រឹមឈ្មោះនិស្សិត

ឥឡូវនាងគិត ដល់ជីវិតកើន

ចង់មានយសសក្តិ លុយកាក់រស់ថ្កើង

អាលពុកម៉ែយើង បានមកក្រុងដែរ ។

គ្រាមុនគិតថា ស្រវាចំណេះ

ជំនាញដែលចេះ ចៀសក្តៅធ្វើស្រែ

បើមិនមែនគ្រូ ក៏ធនាគារដែរ

ជួយជ្រោងពុកម៉ែថែទាំពេលចាស់ ។

ឥឡូវគិតថ្មី មិនចង់វិលឡើយ

បំណាច់ចេញហើយ ដីក្រុងភ្លឺច្បាស់

បុគ្គលិកឬគ្រូ ខ្ជិលគិត ទៀតណាស់

ចង់ប្ដូរដីចាស់ឈ្មោះជាអ្នកក្រុង ។

ចង់តាំងលំនៅ លូកជ្រៅកប់ក្លៀក

បើរៀនពិបាក អស់ទុនបម្រុង

គិតចេញធ្វើការនៅលើដីក្រុង

សន្សែសន្សំក្លាយជាមនុស្ស​ថ្មី។

គិតចុះគិតឡើង ទម្រាំរៀនចប់

ធ្វើការថ្ងៃយប់សន្សំលុយបានអ្វី?

អង្កាល់មានផ្ទះលំនៅឋានថ្មី

ប្រាក់ខែរាល់ថ្ងៃគ្មានសង្ឃឹមឡើយ។

និស្សិតស្អេកស្កះ គ្មានការងារធ្វើ

គោលដៅគ្រាន់បើតែមិនទាន់ល្ហើយ

ទីក្រុងតឹងតែងជែងគ្នាមិនស្បើយ

មានស្លាបមាំហើយ ទើបអាចសង្ឃឹម។

សម្លឹងខ្លួនឯងឆ្លុះទឹកទន្លេ

សម្ផស្សបុព្វេផ្តល់មកប៉ប្រឹម

គួរយកឱកាសរិះរកស្លាបធំ

ហោះហើរឱ្យសម​ស្មើហង្សបក្សី។

កាលចេញពីស្រុកក្នុងនាម​ក្រមុំ

ដូចផ្កាក្រពុំ ចោលក្លិនប្រពៃ

ជិតជុំកន្លង់ចង់រំខានស្រី

គិតយូរសំច័យលៃកែវាសនា។

លែងចង់សម្រុក រឿងរៀនប៉ុន្មាន

សង្វាតមានបានក្រែងគាប់ចិន្តា

ស្រលាញ់ប្រេនៗ  ស្រលាញ់ដុល្លារ

តើមាន​អ្នកណា ថាមិនចង់ល្អ?

តែថាចង់ធំ មុំត្រូវលះបង់

បុប្ផាឱបទ្រូង រំពឹងវាសនា​

ចាប់ផ្ដើម រាប់មិត្តក្លាហានអស្ចារ្យ

គោលដៅដូចគ្នា រឿងចង់បានខ្ពស់។

ក្បត់ចិត្ដពុកម្តាយ នាងដើរលេងយប់

ចូលក្លិបសេពគប់ ពាក់អាវវាលហួស

រាំរែកថ្ងៃនេះថ្ងៃស្អែកមិនលោះ

ស្រាប់តែធ្លាក់ជ្រោះ​ជាចំណីព្រាន។

នាង​ចាញ់ពាក្យលួង ល្បួងដោយបាបមិត្ត​

គេថានាងល្អិតស្អាតដូចព្រះប្រទាន

រូបប៉ុណ្ណឹងដែរ ខ្លាចអីត្រូវហ៊ាន

បើយើងក្រគ្មាន មុខតែអាស្រូវ។

បុប្ផារំភើបឈ្លក់ក្រោមភ្លើងពណ៌

ស្លៀកពាក់ស្អាតល្អ ជាន់ចោលសៀវភៅ

បុប្ផាសំងំតែនឹង ក្រែមម្សៅ

ចិត្តស្រាលលង់ជ្រៅកែមុខថែមមាត់។

បុប្ផាលង់កាយក្រោមដៃប្រុសព្រាន

ឱ្យតែអ្នកមាន​នាង​ស្រវាស្កាត់

នាង​បានលុយឡាន​លង់ខ្លួនរសាត់

ជីវិតនិស្សិតនាងលែងចង់បាន។

ពេលម្តាយដេញសួរនាងលែងស្មោះស

ពោលពាក្យមិនល្អថារៀនមិនបាន

ចង់រកលុយវិញព្រោះវេលាច្រាន

ម៉ែអើយកុំស្មានថាកូននេះខ្លៅ។

ថ្ងៃមួយកូនបានជីវិតរុងរឿង

អ្នកអស់ភូមិយើងនឹងស្ងើចស្រីពៅ

ថាកូនឆ្លាតវៃលើសអស់ញាតិផៅ

ម្តាយអើយអ្នកនៅមើលវាសនា​កូន។

ក្បួនម្តាយ​លែងស្តាប់ត្រាប់ស្ត្រីជើងឆើត

បុប្ផាជំទើតលែងនឹកស្តាយខ្លួន

នាង​សដូចចាន ចរិតមិនមួន

ខុសត្រូវក៏កូនមិនខ្វល់រក្សា។

ត្រូវនឹងពួកឈ្មួញពង្វក់ក្មេងស្រី

ញុះញង់សម្តីសំញ៉ែងដុល្លារ

នាំនាងលក់កាយ ប្តូរយកដុល្លារ

ជីវិតបុប្ឆាក្លាយជារោយរុះ។

សប្បាយអស់ចិត្តព្រានចាស់ដោះដៃ

បុប្ផាចរណៃ គ្មានលុយបង់ផ្ទះ

គេបណ្តេញចុះទាំងគ្មានញាតិម្នាក់

រលាយលុយកាក់ រសាត់តាមខ្យល់។

ដឹងថាជ្រុលខ្លួនខូចបង់ក្រមុំ

បុប្ផាសំងំជេរពួកល្បិចកល

ទឹកភ្នែកលិចលង់ មានអ្វីនៅសល់

រៀនក៏មិនដល់បានអី្វធ្វើការ?

ជេរព្រហ្មលិខិត ចិត្តនៅមានៈ

មិនព្រម​ជំនៈខំដោយបញ្ញា

កន្ទុយធ្លាប់ខ្វៀនអ្វីនឹងស្តារ

ជិវិតបុប្ផាជាពេស្យាកម្ម។

មិនដៀលខ្លួនល្ងង់ បែរដៀលភ័ព្វព្រេង

បុប្ផាសង្រេងយកស្រាជាធំ

គ្រឿងញៀនស្រវឹងនាងប្រឹងបន្ស៊ាំ

ជីវិតភក់ជ្រាំកំពុងរង់ចាំ។

មិនត្រឹមជក់ញៀនមានទាំងរោគឆ្លង

រោយរុះលម្អង រំលងខែឆ្នាំ

នាង​បាត់ស្ងាត់សូន្យពុកម៉ែរង់ចាំ

ម៉ែអើយព្រោះបកក្រោយលែងបាន។

បុប្ផាផ្លាស់ប្តូរ ពី មួយ ទៅមួយ

ជិវិតបណ្តោយ​ឱ្យចប់សាមាន្យ

ភាពជានិស្សិតដែលធ្លាប់ចង់បាន

សល់ត្រឹមរយលានវិប្បដិសារី។

បុប្ផាអភ័ព្វ ឈរមាត់ទន្លេ

កូនមិនស្តាប់ម៉ែមិនថែច្បាប់ស្រី

ស្អប់ពាក្យប្រដៅលង់ក្នុងលោកីយ៍

កូនអើយធ្វើអ្វីកុំឱ្យហួសពេក។

នាង​ផ្តាំក្មេងៗក្រែងគិតខុសតាម

កុំភ្លេចខំច្បាម​រៀនដើម្បីស្អែក

ចំណេះបានមាំ​ទើបមានបង្អែក

កុំផ្លោះលឿនពេក ទឹកភ្នែកបងផ្តាំ៕

គាត់និយាយប្រាប់ខ្ញុំទៀតថា៖

«ប្តីប្រពន្ធវាស្រឡាញ់គ្នាណាស់! នាងឈ្មោះ ថាវី! ហើយចំពោះរឿងមីនា គឺអាយ៉ាមិនដែលស្គាល់គ្នាទេ! ណាមួយក៏មិនដែលមានចិត្តចូលស្ដីដណ្ដឹងមីនាអីផង ដូច្នេះហេតុអីបានជាថាវាមកធ្វើអំពើអាគមអីលើមីនា? គ្មានទំនងសោះ!»

ខ្ញុំនៅស្ងៀមបន្តិចក៏កេះគាត់សួរ៖

«បង! យើងគិតម៉េចរឿងនេះ?»

ដៃគាត់ចុចទូរសព្ទរាវរកលេខមិនឈប់ឈរ តែមាត់គាត់ខ្សឹបតបនឹងខ្ញុំ៖

«មិនទាន់ដឹង! ប៉ុន្តែបងសង្ស័យពេលដែលនិយាយរឿងទាំងនេះត្រឡប់ឡើងមកវិញ ក៏នឹកឃើញថា ពីមុនធ្លាប់មានមិត្តភក្តិខ្លះសង្ស័យប្រពន្ធអាយ៉ាលែងវាចោល និងថា មិនបានទៅរៀន បណ្ឌិតនៅស្រុកក្រៅអីទាំងអស់! ប្តីប្រពន្ធទើបតែរៀបការជាមួយគ្នាបានប្រហែលជាមួយឆ្នាំជាង គ្មានកូន មានរឿងអីនាងចាកចេញទៅ? ពួកគេតែងតែនិយាយថា អាយ៉ាដូចជាមានអាថ៌កំបាំងមិនទាក់ទងជាមួយមិត្តភក្តិណាទាំងអស់ចាប់តាំងពីប្រពន្ធរបស់គេលែងនៅជាមួយគេ!»

«ចឹង តើនាងទៅណា ?» ខ្ញុំហើបមាត់សួរក៏គ្មានចម្លើយអ្វី។

ពេលនោះហើយពួកយើងក៏សម្រេចចិត្តត្រឡប់ទៅមន្ទីរពេទ្យ ដោយមិនបាច់យកអ្វីទៅតាមទាំងអស់ ព្រោះហាក់បីដូចជាភ័យខ្លាចសុវត្ថិភាពមិនាជាងអ្វីគ្រប់យ៉ាង គិតថាពេលស្អែកចាំត្រលប់មកយកអីវ៉ាន់ចេញក៏មិនទាន់យឺតពេលដែរ។

ប៉ុន្តែនៅពេលពួកយើង ដើរកាត់ផ្ទះវីឡាតឿខាងមុខបែរជា បងសីហាប្រាប់ខ្ញុំថាឱ្យទៅពេទ្យមុនទៅ គាត់ត្រូវការចូលឆែកមើលថាតើមិត្ត​របស់គាត់មានអ្វីលាក់កំបាំងនិងពួកយើង។

ទោះបីជាយ៉ាងណា ខ្ញុំបានរិះគន់គំនិតនេះ ព្រោះថាការលុកលុយចូលលំនៅឋានរបស់អ្នកដទៃមិនមែនជារឿងល្អ។ ពេលនោះ បងសីហាបានទាញខ្ញុំទៅក្រោមដើមឈើ រួចព្យាយាមបពន្យល់ខ្ញុំនូវហេតុផលថា នេះជាឱកាសមួយសម្រាប់រកការពិត។

ប្រសិនបើជាមីនាត្រូវគេធ្វើអំពើខ្មៅងងឹត  ប្រាកដជាមានអ្វីមួយបន្សល់នៅក្នុងបន្ទប់វីឡានេះ។ ក្រែងលោយើងអាចរកឃើញនឹងសង្គ្រោះនាង​ខ្ញុំក៏នៅទ្រឹងស្ងៀមពិចារណាចុះឡើង។

ពេលនោះបងសីហា​មិនរង់ចាំទេ  គាត់បានសម្រេចចិត្តចូលទៅក្នុងតាមវិធីរបស់គាត់។ ពេលនោះ មិនដឹងថាគាត់ចូលតាមទ្វារក្រោយដោយគាស់បង្អួចឬក៏អ្វី ប៉ុន្តែខ្ញុំឈរេរាខាងក្រៅផ្ទះ។

រលឹមនៅក៏មិនទាន់ដាច់គ្រាប់ ខ្ញុំឆ្លៀតខលទូរស័ព្ទជម្រាបរឿងគ្រប់យ៉ាងទៅលោកតាអាចារ្យលាវគាត់បានប្រាប់ថាការធ្វើដូចបងសីហាគឺជារឿងល្អបើសិនជាចូលទីនោះ គ្រូឃើញអ្វីត្រូវនិយាយប្រាប់គាត់ភ្លាម។

មិនទាន់បានហៅបងសីហា​ផង ខ្ញុំវិញហ្វាឡានមួយបាញ់ចូលមកប្រកៀកៗ។ ដោយកត្តាភ័យនិងរអៀសខ្លួន ខ្ញុំថយដោយយ៉ាងរហ័សបំពួនក្បែរចំណុចរបងខ្មៅស្ទង់។

គឺបងយ៉ា!

គាត់ស្រាប់តែបកឡានមកវិញ?

គាត់ឃើញអ្វី?

មែនហើយ​! ម្ចាស់ផ្ទះពេញដោយអាថ៌កំបាំងម្នាក់នេះកំពុងតែសម្លឹងទៅក្នុងផ្ទះ។ អាចទេ? បើគាត់តាមដាន​Lineទូសព្ទយើងមុននេះ គាត់ដឹងថា បងសីហា​នៅទីនេះនៅឡើយ។ វរមិនខាន!​ ខ្ញុំរាវហោប៉ៅរកទូរស័ព្ទចុច​ខលឱ្យដំណឹង​ដល់បងសីហា តែគ្មាន​សញ្ញាលើកទេ។

បងសីហាបានបិទសំឡេងមុននេះហើយ។

ច្បូតមុខទាំងសុញចិត្ត​! ដឹងថាពួកគេនឹងមានបញ្ហា​នឹងគ្នាមិនខាន។ បងយ៉ាបង្កើនជំហានរត់ញាប់ចូលទៅ បានន័យថា គាត់ដឹងរឿងគេលុកលំនៅ? គាត់ចូលទៅក្នុងហើយ!

ខ្ញុំ​រារែកខ្លាំងណាស់ មុនពេលសម្រេចឈានទៅសម្រួលជម្លោះពួកគេមិនយូរប៉ុន្មាន ដើរបានបីបួនជំហាន ខ្ញុំកើតចិត្ត​សង្ស័យដោយ​មិនចង់មានទោសលុកលំនៅដ្ឋានអ្នកដទៃ​បានសម្រេចចិត្ត​ឈប់ស្ងៀមវិញរង់ចាំមើលសភាពការណ៍សិន។

រឿងនេះ​ក៏ដោយសាររារែកថា ប្រពន្ធកំពុងតែមានសុខភាពមិនល្អ  ខ្ញុំមិនចង់មានរឿងក្តីក្តាំបន្ថែមមួយជាន់ទៀតនោះទេ។

ខ្ញុំធំដឹងក្តីឡើងមក ភាគច្រើនធ្លាប់ឮអំពីរឿងរ៉ាវជំនឿអរូបីជាទម្លាប់នៃអ្នកស្រុកខ្ញុំ តែខ្ញុំផ្ទាល់ដូចមិនដែលជឿអ្វីទាំងនេះងប់ទេ​ ព្រោះមិនធ្លាប់ចួប តែក៏មិនប្រមាថដែរ។

មុននេះ ខ្ញុំបានឃើញបងយ៉ាសូត្រធម៌នៅក្នុងផ្ទះ ពេលនេះញ្ញាណទាំងប្រាំផ្តើមប្រុងប្រៀបផ្តោតមើល។ ខ្ញុំយល់ថាចម្លែក បើប្រពន្ធខ្ញុំត្រូវឈឺព្រោះមន្តអាគមបើពួកគេមិនធ្លាប់ទាំងស្គាល់គ្នា​ផង​ មិនា ទៅមាន​សត្រូវពីណាមក?

រំពេចនោះ ខ្ញុំហាក់ឮសូរសំឡេងគ្រហឹម និងប្រទ្រូសគ្នា​លាន់មកពីខាងក្នុងផ្ទះ។

ខ្ញុំងាកយ៉ាងទាន់ហន់ទៅរកប្រភពសូរស័ព្ទ ថែមទាំងឈានទៅមុខដើម្បីឃ្លាំពិនិត្យ​មើល…ទ្វារផ្ទះចំហ​មាន​ពន្លឺភ្លើងខ្លះ មិនភ្លឺច្បាស់ទែងទេ​ តែខ្ញុំអាចសម្លឹងពីក្រៅធ្លុះទៅដល់ទ្វារក្រោយ។

គ្មានអ្នកណាទាំងអស់!

«អ្ហែងឆ្កួតហើយអាយ៉ា!»

សំឡេងនេះទាញខ្ញុំឱ្យបែរមកស្តាំ។ សំឡេងឆ្ងាយ ង៉ុល ខ្ទរ ទោះណាជាបងសីហា​ខំស្រែកតែឮខ្សោយ។ ខ្ញុំរត់ចូលហើយស្រែកឮៗថា៖

«…ស្អីគេហ្នឹង?»

ខ្ញុំភ័យណាស់។ ទ្វារមួយនៅក្រោមជណ្តើរ​ជាប្រភពនៃសូរសព្ទប្រទុស្ត្ររាយគ្នា។ ឬមួយផ្ទះនេះមាន​ជាន់ខាងក្រោម?

ខ្ញុំរត់ទៅក្បែរហើយរុញ។ មិនរង្គើទេ! តាមមើល ខ្ញុំយល់ច្បាស់ណាស់ថា បងយ៉ាមកដល់ពេលឃើញបងសីហា​ចុះទៅក្រោមទ្វារ​ហើយក៏បិទពីក្នុងមកវិញជាប់។​ គាត់គិតធ្វើអ្វីបងសីហា? ខ្ញុំគិតដល់រឿងជាច្រើន ដូចជា ខលរកជំនួយ​រកប៉ូលីស ស្រែករកអ្នកក្បែរៗ តែទីបំផុតទៅមិនបានធ្វើអីទាំងអស់ ជ្រួលច្រាលបំបុកទ្វារ។

ទម្រាំទ្វាររបើកខ្ញុំត្រូវធាក់ហត់គឃូស។

ក្លិនស្អុយអាសោចភាយចេញមកហើយ ខ្ញុំសឹងធាក់ថយ តែបងសីហា​ស្រែកដង្ហោយឱ្យជួយ។

«ចុះមក ប្តីមិនា! ឱ្យលឿន​ចុះមក!»

ខ្ញុំររត់ត្រេចុះ និងកាច់បត់។ ពុទ្ធោ! បន្ទប់ក្រោមដីជ្រៅណាស់។ កាច់បួនដប់ជណ្តើរទើបចុះដល់។ ហេតុអ្វីមនុស្ស​ដូចបងយ៉ាមាន​លាក់បន្ទប់ក្រោមដីជ្រៅយ៉ាងនេះ?

គ្មានពេលគិតទេ!

ជិតដល់ចុងនៃជណ្ដើរខាងក្រោម  ក៏ត្រូវភាំងព្រោះឃើញបងយ៉ាកំពុងចាប់អាវរបស់បងសីហា​ ហើយទាញក្លេគូបដិបក្ខយ៉ាងជាប់កាច់ទៅក្រោយឱ្យបងសីហា​ស្រែកអូយយ៉ាងឈឺចាប់។ ខ្ញុំមិនដឹងត្រូវធ្វើយ៉ាងណាទេ ក្លិនស្អុយដូចគំរង់កំពុងរាតត្បាត​តែដៃបងសីហា​បម្រុងតែនឹងត្រូវកាច់បាក់។

«ឈប់ភ្លាម!»

ខ្ញុំស្រែកបង្អាក់ហើយរត់ចុះត្រេ បណ្តាល​ឱ្យម្ចាស់ផ្ទះកំណាចទាញបងយ៉ាដកថយទៅក្នុងបន្ទប់ដែលស្រគាំក្រោមពន្លឺភ្លើងក្រហមព្រាលៗ។

«បងឯងលែងបងសីហា!»

ខ្ញុំថាហើយងាកឆ្វេងស្តាំរកអ្វីមួយជាអាវុធ ដ្បិតអី ភ្នែកបងយ៉ាក្រហម​ដោយកំហឹង។ ងាកមកក្រោយខ្ញុំភាំង…ពីនេះទៅក្នុង​បន្ទប់​គេងដែលមាន​ភាពស្ងប់ស្ងាត់ទាំងស្រុងនិងមានពន្លឺច្រើន ខ្ញុំឃើញសាកសព…រលួយ ឃើញច្បាស់ណាស់ ទោះណាជា មានដុតទានធូបច្រើន មានដុតខ្លឹមចន្ទ មាន​អ្វីៗមកបំបិទក្លិនគំរង់ តែខ្ញុំនៅតែធំក្លិនសពជាជាងក្លិនផ្សែងទាំងអស់នោះ។

បងយ៉ា​បង្ខំ​ខ្លួនគាត់​ឱ្យ​ងាក​មើល​តាមខ្ញុំដែ។

«ស្អីគេនេះ?»

ខ្ញុំសួរញ័រៗតែខ្ញុំទន់ជើង អង្គុយមកលើ​ជណ្តើរកាំក្រោមៗ។ សព​ដេក​នៅ​ក្នុងបន្ទប់ខាងក្រោម​ជណ្ដើរ​គ្មាន​ចលនា ប្រហែល​ជា​ស្លាប់យូរហើយព្រោះក្លិនអាសោច និងខ្មៅកខ្វក់​។

បងសីហា​ស្រែកភ្លាត់សំឡេងពន្យល់ខ្ញុំ៖

«ខ្មោចប្រពន្ធវា!»

ខ្ញុំស្រក់ទឹកភ្នែក ព្រោះធ្លាប់តែឃើញក្នុងកុន។

«ទូរស័ព្ទហៅប៉ូលីសមក! ​វាឆ្កួតហើយ!»

ខ្ញុំងក់ក្បាលទាំងខ្លួនស្អិតប្រតោងនឹងដៃជណ្តើរ នេះជារឿងតែមួយគត់ដែលយើងត្រូវធ្វើទាំងញ័រខ្លួនប៉ុន្តែធ្វើមិនបាន​មិនដឹងទូរស័ព្ទនៅណា សូម្បីហានិយាយក៏មិនចង់ចេញ។

សំឡេងបងយ៉ាលាន់មកញាប់ញ័រ៖

«កុំ! កុំហៅប៉ូលីស! ថាវីជិតដឹងខ្លួនហើយ! នាងមិនស្លាប់ទេ បងធ្វើជិតបានសម្រេចហើយ!»

បងយ៉ាងលែងដៃបងសីហា​ហើយស្ទុះទៅពាំងពីមុខទ្វារបន្ទប់សាកសពប្រពន្ធគាត់?

ខ្ញុំឃើញបងសីហា​គ្រាដៃខ្លួនគាត់ដែលបាក់ ដើរមករកខ្ញុំបន្តិចម្តងៗ។ ជំហានគាត់ញ័រតិចៗ បញ្ចេញភាពតក់ស្លុតពេញខ្លួន។ គាត់កំពុងដកដង្ហើមដង្ហក់តែប្រឹងនិយាយ៖

«អាយ៉ាឆ្កួតហើយ!»

ពួកយើងសម្លឹងទៅប្តីប្រពន្ធគួរឱ្យខ្លាចមួយគូនេះ។ បន្ទាប់មកក៏ឮស្នូរដកដង្ហើមធំរបស់បងយ៉ា។

«ថាវីក្រោកឡើងៗៗៗ ពួកគេជិតមកដល់ហើយ ក្រោកឡើង។»

យើងមើលមុខគ្នា ហើយសម្លឹងជុំវិញបន្ទប់។ ​នៅលើជញ្ជាំងពោរពេញទៅដោយអក្សរបុរាណ ។ យើងមិនដឹងទេថា មានអ្វីកំពុងកើតឡើង។

ប្រពន្ធគេហេតុអ្វីបានជាស្លាប់? ​ហេតុអ្វីគេកុហកគ្រប់គ្នាថានាងទៅរៀន? ហើយហេតុអ្វីបងយ៉ាងរក្សាសពនាងនៅទីនេះ?

បន្ទាប់ពីដកដង្ហើមជ្រៅៗបានពីរបីដង ខ្ញុំបានប្រមូលកម្លាំងដើម្បីក្រោកឈរឡើងនិយាយខ្សាវៗ៖

«បងឯងធ្វើមន្តអាគមអីមកលើមិនា?»

​កត់​សម្គាល់ឃើញ​ថា បងយ៉ាមិនរវល់នឹងសំណួរនេះ ហើយគាត់ផ្តើមធ្វើដូចជាគ្មានវត្តមានពួកយើងកំពុងមើលគាត់។ គាត់អង្គុយ​ចាប់ដៃនាងមកកាន់ធ្វើឱ្យខ្ញុំឈ្ងោកក្អួតចាក់ទីង។

កំអួតចេញសឹងអស់ពីទ្រូង ខ្ញុំនិយាយមិនរួច​ស្រែកមិនចេញ។

សាកសពរបស់នាង​ប្រឡាក់ទៅដោយទឹករងៃ ដង្កូវចោះនឹងស្អុយម៉ឺនសែនយោជន៍ ម្តេចគាត់កាន់ដូចជាកំពុងឃើញនាងនៅមានជីវិត។

បងសីហាស្ទុះឡើងលើមុន គាត់រត់ចេញ តែប្រហែលមកពីមិនឃើញខ្ញុំទៅតាម បានជាគាត់ឈប់ជើងសិន ហើយស្រែកហៅ«ឡើងមក!»

​«អញជិតបានសម្រេចហើយ ថាវីជិតរស់ឡើងវិញហើយ អាសីហា ឯងបំផ្លាញ​អធិដ្ឋាន​របស់យើង!»

ខ្ញុំព្យាយាមទាញខ្លួនឯងរត់ឡើងជណ្តើរ តាមបងសីហា ទាំងត្រចៀកនៅឮសំឡេងបងយ៉ាយំយ៉ាងចម្កួត ។ គាត់មិនខ្វល់ថា  នាងជាសពពេញដោយ ស្នាមគំរង់ ប្រឡាក់ស្អុយ នៅលើគ្រែនោះ តែគាត់នៅស្អិតជាមួយនាង​។

គាត់ឆ្កួតមែនហើយ!

ពីរបីជំហានទៀតប៉ុណ្ណោះ  អ្វីមួយបានទាញជើងខ្ញុំ ទាញខ្លាំងណាស់ រហូត​ខ្ញុំដួលមកវិញ  ក្បាល​ទង្គិចនឹង​​គែមជញ្ជាំង​ជណ្តើរ។

ជំហរខ្ញុំដួល ខ្ញុំស្រែកមួយទំហឹង៖

«បងសីហា!»

បងសីហា​រត់បកមកវិញទាំងដៃគាត់របួស។

ទាំងបែកអំពិលអំពែក ឈឺខ្លាំង តែខ្ញុំនៅឃើញ​ថា អ្នកដែលចាប់កជើងខ្ញុំមិនមែន​បងយ៉ា​ទេ។ បងយ៉ា​នៅ​ឱបប្រពន្ធគាត់យំ។

ដៃដែលចាប់ខ្ញុំ ជ្រួញ ចាស់​តែខ្លាំងណាស់។

«ឱ! ខ្មោច!»

បងសីហាស្រែកឡើង។ ខ្ញុំខំងើបក្បាលមើល។ នោះជាស្ត្រីម្នាក់ ចាស់ សែនចាស់ សក់វែង សក្បុស មុខស្គមជ្រួញ​ ភ្នែកម្ខាងតូចម្ខាងធំ។

ខ្ញុំទធាក់យ៉ាងណា​ក៏ដៃគាត់មិនរបូតដែរ មិនរបូតដាច់ខាត។

ដៃម្ខាងយាយកញ្ចាស់មានកាន់កន្ត្រៃធំមួយលើកឡើងយ៉ាងខ្ពស់។

ខ្ញុំលើកជើងធាក់យាយនេះ ធាក់ហើយធាក់ទៀតតែចិត្តខ្ញុំគាំង។

ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំស្លាប់ហើយ មិនបានចួបមុខប្រពន្ធទៀតទេ។

សម្រាប់ ករណីមន្តអាគម​ភាគនិរតីនេះ ខ្ញុំធ្លាប់បានឮរឿងជាច្រើនដែលបានកើតឡើងជំវិញអំពើអាបធ្មប់ ប៉ុន្តែអំពីរឿងយកសពមកលាក់ទុក និងធ្វើមន្តអាគមខ្ញុំធ្លាប់តែឃើញក្នុងរឿង។

ទាំងនេះ ខ្ញុំមិនអាចបញ្ជាក់យ៉ាងណា  ប៉ុន្តែវាពិតជាបានកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ។

ខ្ញុំទាត់ធាក់ដូចបាវខ្សាច់ហើយ តែយាយនោះមិនលែងដៃពីកជើងខ្ញុំសោះ បងសីហា​ទាំងដៃកំពុងបាក់ គាត់ស្ទុះគ្រហឹមមក ធាក់យាយធ្មប់ហ្នឹងបន្ថែមតែមិនឃើញយាយនេះឈឺឡើយ។

ប្រូស! គាត់រុញបងសីហា​ខ្ទាតទៅម្ខាង។

ខ្ញុំយល់ហើយ ដែលបងយ៉ាព្រមទទួលពួកខ្ញុំនៅ គេអាចនឹងត្រូវការបណ្តេញព្រលឹងអ្វីមួយចេញពីប្រពន្ធ ខ្ញុំ នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំឃើញគាត់សូត្រមន្តក្នុងផ្ទះពួកយើងហើយមិនាឈឺយ៉ាងចម្លែក។

«អ្នកអណិកជនមុន ក៏ពួកយាយឯងជាអ្នកសម្លាប់ដែរ !!!! មីមេធ្មប់​អញដឹងអស់ហើយ!»

ខ្ញុំស្រែកជំទាលខឹងសម្បា ធ្វើឱ្យដៃ​ដែលចាប់អូសកជើង​ខ្ញុំកាន់តែរឹងមាំ។ នេះជាបទពិសោធន៍ដ៏ឈឺចាប់មួយនៅក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែអាចប្រែប្រួលពេលខ្ញុំនឹកឃើញដល់លោកតាលាវ ។

«លោកតាអើយជួយខ្ញុំផង!»

«តាមកដល់ហើយ!»

សំឡេងគាត់នៅជាន់លើផ្ទះបាន​មកសង្គ្រោះព្រលឹងរន្ធត់របស់ពួកយើងដូចជាថ្នាំទិព្វ។

សម្រាប់អ្នកដទៃដែលមិនចួបដូចខ្ញុំ ទោះជាយ៉ាងណាក៏មិនជឿថា តាលាវមកទាន់ដែរ។

និយាយទៅគាត់មានសីល។ ការព្រមានដោយយុត្តិធម៌ចំពោះនរណាម្នាក់ មិនថាមនុស្សឬសត្វដែលគ្មានកំហុស គង់តែសាបសូន្យ តួយ៉ាងបងយ៉ានិងក្រុមគាត់។

ពីមុនខ្ញុំគិតថា ប្រហែលជាអ្នកដែលលេងអំពើខ្មៅដាក់គេឯងមកពី អាក់អន់ចិត្ត ឬអ្នកនោះទៅរំខានកន្លែងគេ ឬក៏ធ្វើបំពានអ្វីមួយ បានជាគេចិញ្ចឹមចិត្ត​យកព្រលឹងយើងបាន តែនេះមិនាមិនបានស្គាល់អ្នកណានៃគ្រួសារនេះឡើយ។ នាង​រងគ្រោះដោយមិនដឹងអ្វីទាំងអស់។

លោកតាលាវមិនបានមកម្នាក់ឯងទេ គាត់មានមនុស្សប្រុស​​បីនាក់ទៀតមកជាមួយ។ ម្នាក់មានកាន់កាំភ្លើងវែងខ្ញុំធូរចិត្ត​វិញ។

បងម្នាក់មកទាញខ្ញុំឡើងខណៈយាយរូបអាក្រក់ដកថយសំដៅទៅបន្ទប់បងយ៉ា។ បងម្នាក់នេះជាមេឃ្លាំងដែលនៅក្បែររបង។ ខ្ញុំយល់ថា គាត់បានសង្ស័យទីនេះយូរហើយ អាចថាមុននឹងខ្ញុំមកផង ឬអាចថាពេលលោកតាលាវមកដល់បានរកអ្នកជិតខាងជាកម្លាំងជំនួយ។

ប្រុសម្នាក់ទៀត​ស្លៀកពាក់​អាវ​ធំ​ពណ៌​ខ្មៅ ក្រោយមកទើបខ្ញុំដឹងថា គាត់ជាមិត្តរបស់ស្ត្រីអណិកជនដែលស្លាប់នៅកន្លែងនេះ។ គាត់មិនបានបញ្ឈប់ការស៊ើបអង្កេតទេ។ ចំណែកម្នាក់កាន់កាំភ្លើងជាទាហាន និងជាបងជីដូនមួយអណិកជន។

«យើងត្រូវរកអ្វីម្យ៉ាងដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ប្រពន្ធក្មួយ គេយកមកធ្វើមន្តអាគមនៅទីនេះ! បើរកឃើញទើបដោះអំពើចិញ្ចឹមវិញ្ញាណឱ្យប្រពន្ធក្មួយជាវិញ​ដូចដើមបាន!»

លោកតាលាវស្ទុះចុះទៅមុនហើយ​និយាយបែបនេះឮៗ នាំឱ្យយាយនោះប្រញាប់ទាញបិទទ្វារបន្ទប់សព ហើយគាត់និងបងយ៉ានៅក្នុងនោះ។ តាលាវប្រញាប់ស្រែក៖

«បើកទ្វារឡើង!»

ទាហាននោះស្ទុះទៅ បងម្ចាស់ឃ្លាំងក៏ជួយ តែមុនពេលពួកគេគាស់ទ្វារបាន គឺមាន​ផ្សែងហុយចេញទ្រលោម។

«មិនបានទេ! ពួកនេះសម្លាប់ខ្លួនហើយ!»

បងសីហាស្រែករន្ធត់ព្រោះភ្លើងឆេះលាយក្លិនសាំង និងមានផ្ទុះប្រេះប្រស់។

«ឡើងលើៗសិន នាំគ្នាឡើងទៅលើ ប្រយត្ន័ពុលផ្សែង!»

ភ្លើងសន្ធោខ្លាំងណាស់ព្រោះម្ចាស់ផ្ទះហាក់បានត្រៀមរួចហើយក្នុងការកម្ទេចចោលព័ស្តុតាង គេបានស្តុកប្រេង និងមាន​ទៀន មានភ្លើងជាស្រេចសម្រាប់បញ្ចប់ខ្លួនគេ។

ទម្រាំយើងពន្លត់បាន គឺភ្លើងបានឆេះឆាបកម្ទេចវីឡានេះទាំងស្រុងសល់តែគំនរបាក់បែក។ ដំបូងខ្ញុំនិងបងសីហាភ័យណាស់ ថាតើមិនានឹងជាវិញបានដែរទេ? តែលោកតាលាវបានបញ្ជាក់ថា អាគមសាបហើយក្រោយគ្រូឬអ្នកដែលដាក់នោះស្លាប់បាត់។

បានបួនថ្ងៃក្រោយមក នាងបានសះស្បើយនិងចេញមកកំពង់ចាមវិញ។

បន្ទាប់ពីនោះ ឱ្យតែនិយាយដល់ខេត្តកោះកុង នាងមានអារម្មណ៍នៅតែខ្លាច។

ហ៊ឹម! នៅ​ពី​ក្រោយ​រឿង​ជា​ច្រើន​កន្លងមកនេះ តាមពិតគឺ​ជា​រឿង​អាស្រូវបង្កឡើងដោយគ្រួសារបងយ៉ាមិនទាក់ទងនឹងពលរដ្ឋល្អៗផ្សេងៗនៅកោះកុងទេ។

ការចិញ្ចឹម​ព្រលឹងគឺជារឿងរ៉ាវដ៏ឆោតល្ងង់ ត្រូវបានបង្កើត និងគ្រប់គ្រងលើបងយ៉ាដោយឥទ្ធិពលនៃជំងឺម្យ៉ាងតំណពូជ។ សំឡេងនិង វិញ្ញាណគឺជាការបំភាន់ក្នុងវិចារណញាណ របស់គាត់ដែលមូលដ្ឋាន​ចិត្តវិទ្យាបញ្ជាក់ថា  គ្មានអ្វីក្រៅពីការគំរាមកំហែងផ្លូវចិត្តខ្លួនឯងដោយដំណឹងមិនពិតដែលខួរក្បាលបានប្រាប់មកនោះទេ។

ជាងមួយឆ្នាំមុន…

អ្នកគ្រូថាវី បានសរសេរVlog ដែលមាន​តែ​បទពិសោធន៍​ចម្លែកៗ​មួយ​ចំនួនពិបាករក​ការ​ពន្យល់

«ក្រោយពីបានមករស់នៅផ្ទះចាស់របស់ប្តីខ្ញុំ ខ្ញុំចេះតែមាន​អារម្មណ៍មិនស្រណុកចិត្ត​។ យើងរស់នៅតែពីរនាក់​ហើយខ្ញុំបានរៀបចំ​គម្រោងក្រុមហ៊ុននាំចេញផលនេសាទសមុទ្រ ឯប្តីខ្ញុំគាត់ធ្វើការរាជការ។ យើងរស់នៅបានល្អ តែខ្ញុំចេះតែយល់ថា មានអ្នកផ្សេងបំពួន​រស់នៅក្នុងផ្ទះនេះដែរ គ្រាន់តែមិនដែលចាប់បាន។ នេះ​គឺ​ជា​រឿង​ដ៏​គួរ​ឱ្យ​ខ្លាច និង​ពោរពេញ​ដោយ​អាថ៌កំបាំង។ មិនយូរប៉ុន្មានខ្ញុំបានដឹងថា នៅជាន់ក្រោមវីឡា មាន​ជាន់ក្រោមពីរជាន់ទៀត! ទីនោះមាន​ក្លិនឈាម សត្វ ក្បាលមាន់ក្រៀម និងទ្រុងឆ្មា​ដែលស្លាប់ដោយរងទុក្ខ។ ខ្ញុំយល់ថា អ្នកណាម្នាក់ជាអ្នកលេងមន្តអូមអាម​!»

នេះមិនមែនជារឿងសើចទេ។ មានអ្នកជ្រកភ្លៀងម្នាក់ ជាអ្នកដឹកជញ្ជូនត្រីបានប្រាប់ប៉ូលីសថា យប់មួយគាត់បានចូលជ្រកភ្លៀងក្នុងសំយ៉ាបខាងក្រោយនៃវីឡា។ គាត់បានឮសូរឈ្លោះគ្នា«នរណា​? ហេតុអីខ្ញុំ​អត់​ដឹង?» «​​ជា​ជីដូនរបស់បង គាត់រស់នៅក្រោមហ្នឹង!»«បងថាគាត់​​ស្លាប់ហើយ!»«តែវេទមន្តក្រោមដីជួយ​ឱ្យគាត់រស់វិញបាន!»

គឺប្រុសស្រីបានទាស់គា្ន។

​គ្មានអ្នកណាដឹងថា អ្នកគ្រូថាវីស្លាប់នៅយប់នោះឬយ៉ាងណាទេ ។ ព្រោះពួកគេទាំងបីបានក្លាយជាផេះអស់ទៅហើយ។

លោកតាលាវបានបកស្រាយថា យាយរបស់គេអាចជាសពដែលត្រូវបានរក្សាដោយថ្នាំបុរាណហើយត្រូវបានសណ្ឋិតដោយវិញ្ញាណ តែប៉ូលីសគ្រវីក្បាលចំពោះការបកស្រាយនេះ។

គ្មានអ្នកណាជឿថា​មាន​មនុស្ស​រស់នៅបន្ទប់ជ្រៅក្រោមដី គ្មានពន្លឺថ្ងៃ ហើយគ្មានជំងឺតម្កាត់នោះទេ។ អ្នកយាមខ្លាំងក្បែរខាងបានសារភាពថា ធ្លាប់ឃើញបងយ៉ាទិញទំនិញច្រើនៗ ដូចជាមានមនុស្ស​រស់នៅច្រើនក្នុងផ្ទះ។ បងប្រុសនិងម្តាយ​របស់ខ្ញុំដែលមកលេង បានព្រមានកុំឱ្យបន្តសំណួរអ្វីអំពីរឿងបងយ៉ាតទៅទៀត​គាត់ថា មន្តអាគមនឹងទាញខ្ញុំឱ្យពាក់ព័ន្ធជាមួយក្រុមគេនោះ បើខ្ញុំនៅតែជក់ចិត្ត​នឹងរឿងពួកគេម្ល៉ោះហើយ ខ្ញុំក៏​ឈប់​ជជីក​មែនព្រោះមាន​អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​មិនសូវ​ស្រួល​ខ្លួនទេរាល់ពេលរំឮក៕

ចប់!!!

ខ្ញុំជាមួយអូនមិនា បានផ្លាស់​មកខេត្តកោះកុង និងស្នាក់នៅបម្រើការងារម្នាក់ធ្វើការរាជការ​ ម្នាក់ធ្វើការធនាគារ។ ការរស់នៅតំបន់សមុទ្រនេះ ព្រោះនាងជាគ្រូត្រូវបំពេញការងារនៅខេត្ត ហើយយើងមិនមាន​កម្មសិទ្ធិផ្ទះទេ ដូច្នេះនេះជាផ្ទះជួលដំបូងមួយ​នៃជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ពួកយើង។

ផ្ទះដែលយើងស្នាក់នេះពិតជា មានខ្យល់ធម្មជាតិ ទេសភាព ស្អាតព្រោះនៅក្បែរដៃសមុទ្រ។ ក្រោយផ្ទះមានដើមកោងកាងខ្លះ តែមិនប៉ះផ្ទាល់ជាប់នឹងជញ្ជាំងផ្ទះទេ រំលងប្រហែលជា៣០ម៉ែត្រ ទើបដល់ព្រៃកោងកាងនោះ។

តាមពិត​មិនាជាមនុស្ស​ខ្លាច ហើយតែងនិយាយថា នាងសង្ស័យ​ថា ផ្ទះនេះ​​មាន​ខ្មោច ។

ផ្ទះដែលយើងបានជួលស្នាក់នៅនេះ​ជាកន្ទុយដីនៃផ្ទះវីឡាតឿរចនាបថចាស់មួយតែគេសម្អាតនិងតុបតែងថ្មីប្រណីតគួរសមនៅផ្នែកខាងមុខដែលម្ចាស់គេស្នាក់នៅ។

នោះជាកូនវីឡាតឿប្រក់ក្បឿងមិនមាន​ជាន់លើទេ។ ហើយល្វែងខាងក្រោយនេះ ​ខ្ញុំនិងប្រពន្ធត្រូវគេជួលឱ្យនៅ។ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា ពីដើម​ទីក្រោយនេះអាចជាផ្ទះភ្ញៀវ មិនមែន​សម្រាប់គូលីអ្នកបម្រើឡើយ ពីព្រោះមាន​បន្ទប់គេងស្អាតបែរមុខទៅសួន មានកញ្ចក់ធំថ្លា មើលទៅក្រៅឃើញយ៉ាងរមនា ឯបន្ទប់ទឹកក៏ធំទូលាយ ​និងកូនបន្ទប់ចង្ក្រាន្តស្ថិតក្រោមសំយ៉ាបក្បែររបងរៀបចំត្រឹមត្រូវ។

បងម្ចាស់ផ្ទះឈ្មោះយ៉ា ជាមនុស្ស​មិនមាត់មិនក​ម្នាក់ គាត់​​ជាអ្នកស្នងដីនេះពីជីតាគាត់ ។ ឮថា​ប៉ាម៉ាក់គាត់ស្លាប់តាំងពីគាត់មានអាយុ២ឆ្នាំ ហើយភរិយាគាត់ធ្វើដំណើរទៅសិក្សាបន្តបណ្ឌិតនៅបរទេស។

ពីកូនវីឡារបស់គាត់មកដល់កន្លែងដែលប្តីប្រពន្ធខ្ញុំស្នាក់នៅនេះ ចម្ងាយប្រហែលជា៨ទៅ៩ម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ ហើយសួននោះបាំងដោយកូនសួនតូច មានដើមទឹកដោះគោ និងដូង។

តាំងពីរើមកនៅទីនេះមិននិយាយថា ធ្លាប់ឮសំឡេងមនុស្សប្រលែងគ្នាកក្អឹកកណ្តាលយប់​ចួនដូចជាមានគូស្នេហ៍ខ្សឹបខ្សៀវចែចង់គ្នា។  មុននឹងជឿនាង ខ្ញុំអង្អែលស្មាប្រពន្ធថ្មោងថ្មីម្នាក់នេះដោយព្យាយាម​ថា លួងកុំឱ្យនាងគិតច្រើន តែតាមបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ ទោះណាជាខ្ញុំមិននិយាយចេញមក តែខ្ញុំយល់ថា មិនា​បានងប់ជឿលើកុនរឿងខ្មោចថៃនិងជប៉ុនពេកហើយ។

នាង​រអ៊ូបែបនេះ រាល់ថ្ងៃ​រហូតបានមួយសប្តាហ៍ដែលយើងរស់នៅជាមួយគ្នា នាង​ក៏លែងនិយាយអ្វីព្រោះធ្លាក់ខ្លួនគ្រុនសម្រាកផ្ទះ។ ពេលមិនា​ឈឺ នេះហើយ​ក៏ចិត្ត​ខ្ញុំនៅតែរក្សាការគិតដដែលថា សង្ស័យតែនាង​មានសុខភាពផ្លូវចិត្តមិនល្អដោយសារទម្លាប់មើលតែកុនខ្មោច។ នាងលេបថ្នាំបានពីរថ្ងៃនៅតែឡើងកំដៅ មិនស្បើយអាការៈគ្រុន បែរជា​ក្តៅរវើរវាយ​និយាយផងស្រែកផង  ខ្ញុំក៏ភ័យហើយនាំនាងមកគ្លីនិក​នៅជិតផ្សារ។

ថ្ងៃដែលខ្ញុំនាំមិនាទៅពេទ្យឯកជនក្បែរផ្ទះ មានអ្នកមកខ្សឹប​នឹងខ្ញុំថា ផ្ទះនោះធ្លាប់មាន​គេមកជួលនៅដែរ តែមិនមាន​អ្នកណានៅបាន។

ចិត្ត​ខ្ញុំមិនសប្បាយទេ ពេលពេទ្យប្រាប់ថា នាងខ្វះឈាមនិងហើមសួត។ មុនពេលសម្រេចចិត្ត​ហៅបងប្អូន មកជួយនាំមិនាទៅពេទ្យរដ្ឋ ខ្ញុំក៏ចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា ពូម្នាក់ ជាអ្នកធ្វើអនាម័យនៅ​ទីនោះ ​ហាក់មានអ្វីមួយរារែកក្នុងការនិយាយប្រាប់ខ្ញុំ គាត់មើលមករហូត ហើយក្រៀមក្រំ។

ទីបំផុតខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្ត​ស្កាត់រកគាត់​នៅជ្រុងសួនក្បែរដៃសមុទ្រហើយសាកសួរគាត់ស្ងាត់ៗ។

«ពូដឹងរឿងអីទាក់ទងនឹងផ្ទះបងយ៉ា?»

ពូនោះសម្លឹងមកខ្ញុំដូចអាណិត។ គាត់គ្រវីក្បាលតិចៗជាចម្លើយថា មិនដឹង។ តែខ្ញុំព្យាយមចាប់ដៃគាត់ពេលគាត់បម្រុងចេញទៅធ្វើការគាត់វិញ។

«ប្រពន្ធខ្ញុំមុនពេលឈឺ ប្រាប់ថានាង​ឮសំឡេងចម្លែកៗ គាត់គិតថា មនុស្ស​ប្រលែងគ្នា។»

ពូនៅស្ងៀមវិញដោយសំងំ​សញ្ជឹងគិត។

ខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ បានឱកាសក៏ខ្សឹបខ្សៀបជាមួយគាត់​៖

«ជុំវិញនោះគ្មានអ្នកនៅទេ បើមានគេប្រលែងឬក៏ខ្សឹបគ្នា ម្តេចឮដល់ផ្ទះវីឡាបងយ៉ាបាន ឬមួយអាចដែរ អាចមានខ្មោចលង?»

«ក្មួយជាអ្នកមកជួលទីប្រាំមួយហើយ! ហឹម អ្នកដែលមកជួលផ្ទះលោកយ៉ា​រស់នៅ ជាស្ត្រីវ័យកណ្តាល ម្នាក់ ដែលមិនបាន​ពីរអាទិត្យផងបានស្លាប់ទាន់ហន់ដោយជំងឺសសៃឈាមស្ទះ!»

«នៅក្នុងផ្ទះដែលខ្ញុំនៅ?»

ទោះណាជាបានធ្វើមុខសាកសួរឡើងដូចធម្មតា​ តែតាមពិតក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំស្លុតឡើងៗហើយ។

តាមពិត ពីដំបូងឡើង ខ្ញុំនិងមិនា សម្រេចមកស្នាក់នៅផ្ទះបងយ៉ាម្នាក់នេះ តាមរយៈបងប្រុសរបស់មិនាដែលជាមិត្ត​របស់បងយ៉ា។ គាត់ប្រាប់មកថា បងយ៉ាយកតម្លៃថោក មិនគិតថ្លៃភ្លើងលើស និង​ជាមនុស្ស​ស្ងប់ស្ងាត់ ស្រួលរស់ក្បែរ។ ណាមួយកន្លែងនេះ​ជិះមិនដល់បីនាទីដល់សាលាដែលមិនាបង្រៀន និងកន្លែងធ្វើការខ្ញុំហួសពីនោះតែ៣ផ្លូវប៉ុណ្ណោះ។

 «អ្នកស្រីម្នាក់ឈ្មោះ ដាឡែន នៅក្មេងប្រហែលជា៤០ឆ្នាំ នៅពេលដែលស្លាប់។  ប្តី និងកូន ៗ របស់គាត់

ពេលដែលមកទទួលសព ពួកគេស្ទើរ តែមិនជឿថា អ្នកគ្រូដាឡែន​មានបញ្ហា​សុខភាពទេ! អ្នកគ្រូនោះមកស្នាក់នៅផ្ទះរបស់លោកយ៉ា​តែម្នាក់ឯងព្រោះបានទទួលការងាររៀបចំគម្រោងសាងសង់ស្ពានមួយ​! នាងជាអណិកជន​ខ្មែរអូស្ត្រាលី!»

ខ្ញុំតាំងចិត្ត​ថា មិនប្រាប់មិនា និងសាច់ញាតិពីរឿងនេះទេ ព្រោះមិន​ចង់​ធ្វើ​ឱ្យពួក​គេ​ភ័យ​ខ្លាច។ តាម​ខ្ញុំ​ដឹង គ្មាន​អ្នក​ជិត​ខាង​ណា​ម្នាក់នឹង​​និយាយ​អ្វី​ជាមួយ​ពួក​គេ​ទេ ព្រោះ​ជុំវិញនេះ មានឃ្លាំងមួយធំ មានកម្មករច្រើន​តែពួកគេរវល់ប្រញឹក មិនដែលចេញពីរបងមកនិយាយលេងទេ ម្ខាងទៀតជាស្ថាប័នរដ្ឋ​ដែលមានមន្ត្រីមកចេញចូលតែពេលថ្ងៃ ចំណែកពីល្ងាចដល់ព្រឹកគឺស្ងាត់ស្ងៀម។

«តាំងពីពួកយើងផ្លាស់មក ប្រពន្ធខ្ញុំខ្លាចរាល់ថ្ងៃ !»

«បើអ៊ីចឹង ក្មួយរកកន្លែងថ្មីហើយរើចេញទៅ!»

ខ្ញុំនៅសម្លឹងគាត់ភ្លឹះៗ។ គាត់ដកដង្ហើមធំហើយប្រាប់ខ្ញុំវិញថា៖

«មិនមែន​អណិកជននោះលងទេ ! តែ…ប្រយ័ត្នម្ចាស់ផ្ទះនោះ!»

ថាចប់កាលណា ពូគាត់ក៏បង្ហាញចេតនា​ចង់ចាកចេញ ដូចជាខ្លាចថា អាចមានគេឃើញនិងបន្ទោសគាត់ ដែលមិនធ្វើការ​បែរជាមកឈរនិយាយជាមួយខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែមុននឹងទៅ គាត់មិនដាច់ចិត្ត​នឹងខ្ញុំក៏ឆ្លៀតប្រាប់ខ្ញុំថា នៅស្ទឹងវែង (ឈ្មោះឃុំមួយក្នុងស្រុកស្មាច់មានជ័យ)មានអាចារ្យចាប់ខ្មោចម្នាក់ល្បី ឈ្មោះលោកតាលាវ។

ពេលមកដល់ពេទ្យរដ្ឋ ភរិយាខ្ញុំមានភាពធូរស្រាលឡើងៗ។ ពេទ្យថា នាងលើសឈាមខ្លាំង និងឱ្យតមអាហារប្រៃ ឬការភ័យខ្លាច ព្រួយបារម្ភសព្វសារពើ។

តាមពិតមិនាទើបតែមាន​វ័យ​២៨ឆ្នាំ ម្តេចនាង​លើសឈាមទាន់ហន់បើមិនធ្លាប់ដែលមាន​ប្រវត្តិលើសឈាមផង?​​

«យើងរើទៅនៅផ្ទះសំណាក់សិនបើអូនមិនចង់ត្រឡប់ទៅវីឡានោះ!»

ខ្ញុំប្រាប់នាង​បែបនេះ នាង​ញញឹម ព្រមជាមួយខ្ញុំ​ តែបងប្រុសនាងដែលទើបតែមកដល់ពីភ្នំពេញមិនសប្បាយចិត្តទេ។

គាត់ថា គាត់មិនចង់ឱ្យពួកយើងចេញឆ្ងាយពីបងយ៉ាឡើយ គាត់ទុកចិត្ត​បងយ៉ាថានឹងជួយតាម​មើលពួកយើងឱ្យ។ ខ្ញុំមិនចង់និយាយប្រឆាំងនឹងបងថ្លៃទេ​ព្រោះគាត់ដូចជាមាន​ការជឿទុកចិត្ត​លើមិត្តរបស់​គាត់ពេក តែខ្ញុំបានបង្ហើបថា៖

«បងយ៉ាមិនទាន់ទាំងដឹងថា មិនាឈឺផង !!! គាត់មិនបានមកអើតសួរនាំអីទេ ឃើញទេ! ឱ្យគាត់រក្សាពួកខ្ញុំម៉េច?»

មិននិយាយប្រាប់បងនាងដែរថា៖

«ខ្ញុំមិនចូលចិត្តបន្ទប់ហ្នឹងទេ ជាពិសេសនៅពេលយប់! ផ្ទះនឹងចម្លែក! ម្ចាស់ផ្ទះជាជំនាង​ដូចជាមានអ្វីមួយចង់ប្រាប់ខ្ញុំ!»

បងប្រុសគេស្តាប់ចប់​ហាក់ខឹងនឹងប្អូន តែមិនមាត់មិនក ក្រោកដើរចេញ។ មកដល់ក្រៅ បងប្រុសមិនាផ្ទាល់ឈ្មោះបងសីហា បានទះស្មាខ្ញុំហើយរអ៊ូ៖

«មនុស្ស​វានេះ​ គិតតែពីអារឿងខ្មោចព្រាយហ្នឹង​! ស្មានថាពេលវា​មានប្តីហើយ វាលែងអ៊ីចឹង! ធ្វើដល់គ្រូគេ…គំនិតមើលតែក្មេងបៀមដៃ! អើ បើថានេះ ចាំយប់នេះបងទៅដេកមើលមុខខ្មោចចេញ!»

ដោយមិនាមាន​ម្តាយគេ និងប្រពន្ធបងសីហាមក​នៅជាមួយ ពួកគេគេងកំដរនាង​នៅពេទ្យ ខ្ញុំនឹងបងសីហា​មកសម្រាកនៅផ្ទះបងយ៉ាវិញ។

យប់នេះ មេឃត្រជាក់ព្រោះភ្លៀងរលឹម។

បន្ទប់ជួលនេះ មិនដើរតាមទ្វារធំពីមុខវីឡា​ទេ ប៉ុន្តែមានកូនទ្វារចំហៀងមួយ ចៀសវាងរំខានដើរកាត់ម្ចាស់ផ្ទះ។

«វីឡាបើកតែភ្លើងក្រៅរានហាល បានន័យថាអាយ៉ាមិននៅផ្ទះ​វាប្រហែលទៅកំពង់សោមឬទៅថៃ បានជាមិនដឹងប្រពន្ធឯងឈឺ!»

តាមឮមកគឺថា បងយ៉ានេះ ជាអ្នករកស៊ីទិញលក់ទំនិញនាំចេញនាំចូល​សម្ភារៈសំណង់។ គាត់ជាគ្រួសារធូធារតាំងពីជីដូនជីតាមក និងធ្លាប់បាន​ជួយបងប្រុសមិនាច្រើនដែរជាហិរញ្ញវត្ថុ ​កាលពីគាត់ឡើងទៅរៀននៅភ្នំពេញជាមួយគ្នាប្រមាណជាង៦ឆ្នាំមុន។

ទំនាក់ទំនងពួកគេ​យ៉ាងណាខ្ញុំមិនសូវរវល់ទេ តែបងយ៉ានិងបងប្រុសមិនា​ជាមនុស្ស​ទុកចិត្តគ្នាបានជាយើងជួលទីនេះបានថោកខ្លាំង ត្រឹម​តែ៣៥ដុល្លារក្នុងមួយខែ។ ​

ពេលខ្ញុំលូកដៃចូលទៅបើកភ្លើងបន្ទប់មុននឹងឈានជើងចូល ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រោះចាំបាន មុនពេលចេញមក ខ្ញុំបានដាក់រោយអង្ករមួយសំណុំនៅលើកម្រាលជើង។

«ក្មួយទៅផ្ទះវិញ ចង់ដឹងទីនោះមាន​ខ្មោចមែនឬអត់ ដាក់អង្ករ​រោយមាត់ផ្លូវ​បើខ្មោចចង់ចូល​វាត្រូវវាសអង្ករចេញ!»

អារម្មណ៍ភ័យខ្លាចខ្ញុំបានកើតមាន​ឡើងយ៉ាង​ចម្លែក ។

ខណៈដែលបងសីហាមកដល់គាត់ឈរមើលខ្ញុំពីក្រោយ ប្រហែលមិនធ្លាប់ឃើញខ្ញុំមានអារម្មណ៍បែបនេះ។

«បង! ខ្ញុំបានទៅជួបអាចារ្យ ទូលសួររឿងមិនាឈឺចម្លែក គាត់ឱ្យរោយអង្ករនៅទ្រនាប់ជើងមាត់ទ្វារបន្ទប់ឥឡូវ​ម៉េចគ្មានសល់មួយគ្រាប់?»

ដៃបងសីហា​កាន់ទូរស័ព្ទនៅឡើយ។ មុននេះគាត់ប្រាប់ថា គាត់ខលទៅរកបងយ៉ា។ អាការៈគាត់ពេលនេះ គឺខលបងយ៉ាមិនចូល។

មានអារម្មណ៍ថា គ្រប់យ៉ាងចម្លែកនិងស៊ីចង្វាក់គួរឱ្យសង្ស័យ។ បងសីហាសម្លឹងកម្រាលជើង ហើយខ្ញុំបានហៅគាត់ចូលមកនិងបានរៀបរាប់ពីគ្រប់យ៉ាងរួមទាំងទីនេះធ្លាប់មាន​អ្នកស្លាប់។

«វាមិនដែលនិយាយទេ! អាយ៉ា មិនដែលនិយាយពីរឿងមាន​គេស្លាប់នៅនេះសោះ!»

គាត់ភ្លាត់មាត់ឡើងដោយធ្វើភ្នែកស្រឹមគិតល្អិតល្អន់។ ការមិនពេញចិត្តរបស់គាត់ចំពោះខ្ញុំអាចនឹងមាន​ដែលខ្ញុំបានរើសអើងទីនេះទាំងដែលមិត្តគាត់ខំចិត្ត​ល្អទទួលយើងស្នាក់នៅ តែខ្ញុំនៅចចារនិយាយថា៖

«ខ្ញុំក៏មិនជឿអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចប្តូរ​ផ្តាស់របស់មិនាដែរ តែដល់ឮមកច្រើនប្រភព វាពិតជាចម្លែក! ប្រសិនបើអ្នកគូរប្លង់ម្នាក់នោះមកដេកស្លាប់​ក្នុង​បន្ទប់នេះ ម្តេចបងយ៉ាមិនប្រាប់? គាត់ខ្លាចយើងមិនជួល? ទេ លុយហ្នឹង​មិនស្មើគាត់ហូបគុយទាវផង តើអីទៅជាបំណងគាត់?»

«តែ…អាណាគេមកយកអង្ករចេញពីទ្រនាប់ជើងនេះ?»

បងសីហា​សួរខ្ញុំដូច្នេះ គាត់ដូចប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់ក៏មាន​អារម្មណ៍ចម្លែកដែរ។ បានឱកាស​ខ្ញុំសារភាពនឹងគាត់៖

«បង! មីងម្នាក់ដែលកត់ឆ្នោតនៅច្រកក្រៅ ខ្ញុំឈ្លេចសួរ គាត់ថា ពូជនេះពីដើមឡើយជាគ្រួសារចិញ្ចឹម​វិញ្ញាណ…ចិញ្ចឹមព្រលឹង…!»

បងសីហាចំហមាត់សម្លឹងខ្ញុំភ្លឹះៗ។ ខ្ញុំនិយាយបង្ហើយ៖

«ពេលខ្ញុំជម្រាបលោកតាលាវ គាត់លើកឡើងថា បើគេជាពូជអ្នកចេះចិញ្ចឹម​ព្រលឹងមែន គេខ្លាចអង្ករណាស់!»

ភ្លាមនោះ ទូរសព្ទរបស់បងសីហារោទ៍ គាត់បង្ហាញខ្ញុំអេក្រង់ឈ្មោះ​YA។ គ្រាន់តែឃើញឈ្មោះនេះក៏ពួកយើព្រឺដែរ។

«អឺ» បងសីហាឆ្លើយ។

«ឯងនៅឯណា?» បងយ៉ាសួរមកតាមទូរស័ព្ទស្រួយស្រោក​។

«មកដល់កោះហើយ!»

«អ៊ីចឹង? នៅណានេះ?» បងយ៉ាដេញសួរបងសីហា​។

«នៅពេទ្យ អាមិនាឈឺ!»

«អូ!»សំឡេបងយ៉ាដូចជាភ្ញាក់បន្តិច។ ខ្ញុំនៅស្ងៀម ក៏​មិនយល់ច្បាស់ដែរថា ម្តេចបងសីហា​កុហកបងយ៉ាថានៅពេទ្យ?

«អញជិតដល់ផ្ទះហើយ មកដេកនេះមក!» បងយ៉ាបញ្ជាក់។

បងសីហាដើរចេញទៅក្រៅនិយាយហ្វូន  ខ្ញុំចូលមករៀបចំអីវ៉ាន់ប្រពន្ធដែរព្រោះ​យើងសម្រេចថា​ រើចេញទៅ​នៅ​ផ្ទះសំណាក់។ នឹកឃើញដល់រឿងចិញ្ចឹមព្រលឹង យប់នេះ ដូចជា…មិនបាច់ដេកនៅហ្នឹងក៏ល្អ។ ដោយមិនស្រណុកចិត្ត​សោះ ខ្ញុំនឹកដល់លោកអាចារ្យឈ្មោះលាវ ​ដែល​ខ្ញុំបានទៅសុំយោបល់កាលពីម្សិលមិញ ខ្ញុំដាច់ចិត្ត​ខលទៅគាត់ទាំងរាត្រី។ ដោយគាត់មិនទាន់សម្រាន្ត ខ្ញុំជម្រាបអាចារ្យលាវថា៖

«លោកតា ខ្ញុំ​ជឿ​ថា​បន្ទប់នេះមាន​ខ្មោច ព្រោះពេលចៅមកដល់ក៏បាត់អង្ករអស់ពីមាត់ទ្វារ​!»

«ចៅចូលចង្ក្រានបាយ រកអង្ករមកថែម ដាក់ក្បែរដៃ​ បើមានអ្វីមួយមិនស្រួល ចោលវានឹងអង្ករ ហើយចាកចេញមកក្រៅបរិវេណនោះ ! បើខ្មោចជាវិញ្ញាណដែលស្លាប់ចាំកន្លែង ​វាអាចត្រូវគាំងនឹងអង្ករស ​ហើយមិនអាចប្រដេញតាមចៅទេ!»

ខ្ញុំក្រោកទាំងបែកញើស ទៅច្បាមអង្ករមកច្រកពេញហោប៉ៅខោ។ បងសីហាដែលជាបងប្រុសរបស់ប្រពន្ធខ្ញុំ ត្រឡប់មកក្នុងផ្ទះវិញ ខ្ញុំក៏និយាយរឿងទាំងនេះប្រាប់គាត់ ទាំងដែលដៃខំព្យាយាមរៀបចំអីវ៉ាន់យ៉ាងញាប់។

ចាប់អារម្មណ៍ថា បងសីហាក្រឡេកពិនិត្យជុំវិញបរិវេណនេះ គាត់ក៏ធ្វើទឹកមុខស្ងួតហើយនិយាយប្រាប់ខ្ញុំថាយើងមិនដឹងអ្នកណាយ៉ាងម៉េចទេ ដូច្នេះបងចង់សាកល្បងរឿងមួយ។

ខ្ញុំនិយាយយ៉ាងញាប់ថា៖

«បងអ្ហា៎! ខ្ញុំចង់វិលត្រឡប់ទៅមន្ទីរពេទ្យវិញ មិនដេកបន្ទប់នេះទេ!»

ប៉ុន្តែបងថ្លៃខ្ញុំ គាត់បាន​បដិសេធឡើងថា៖

«យប់ជ្រៅពេកហើយ! សូម្បីពេទ្យក៏ដេកមិនចុះគ្នាដែរ!»

ដូច្នេះគាត់ប្រាប់ឱ្យខ្ញុំលាក់ទុកអីវ៉ាន់ទាំងអស់ដែលបានរៀបចំអម្បាញ់មិញកុំឱ្យមានការសង្ស័យ។ សម្តីគាត់ដូចជាគិតថា បងយ៉ា អាចនឹង​មកដល់ហើយចូលមកដល់បន្ទប់នេះ ជួបជាមួយពួកយើង?

មិនយូរប៉ុន្មាន គាត់បានឱ្យខ្ញុំបិទភ្លើងធ្វើដូចជាគ្មានអ្នកណានៅ ហើយខ្លួនគាត់ចេញទៅក្រៅចាក់សោបន្ទប់ពីខាងក្រៅ ដោយផ្លោះចូលមកក្នុងតាមបង្អួចសំងំជាមួយខ្ញុំ។ ខ្ញុំយល់ហើយថា បងថ្លៃម្នាក់នេះ គាត់កំពុងតែសង្ស័យលើបងយ៉ា។

ចំណែកខ្ញុំ ខ្ញុំមិនដែលគិតដល់ទេថា បងយ៉ាមានបញ្ហា។ មិត្តរបស់គាត់គ្រាន់តែលាក់ពួកយើងពីរឿងមរណភាពរបស់អ្នកគូរប្លង់ ក៏មិនមែនមានន័យថាបងយ៉ាជាមនុស្សអាក្រក់ដែរ។

កំពុងតែគិតចុះឡើងៗ ភ្លាមនោះ ពួកយើងបានឮស្នូរឈប់ឡាននៅមាត់ទ្វាររបងខាងមុខ។

ខ្ញុំស្គាល់សំឡេងឡានរបស់បងយ៉ាច្បាស់។ ងាកទៅ ឃើញបងសីហា​សំងំ​សឹងតែមិនហ៊ានដកដង្ហើម។

«ធ្វើដូចជាយើងមិននៅទីនេះ!»

គាត់ខ្សឹបហើយទាញខ្ញុំមកពួនលឹបក្រោមបង្អួច។

ដោយនេះជាយប់ជ្រៅម៉ោងជាង១០ហើយខាងក្រៅមាន​ភ្លៀងធ្លាក់ស្រឹបៗផង ដូច្នេះគ្រប់យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ល្អធ្វើឱ្យយើងអាចឮសូរសម្រឹបជើងរបស់បងយ៉ា​ដែលបានឈានមក។

នៅពេលគាត់មកកាន់តែដល់ជិតបន្ទប់ បេះដូងខ្ញុំលោតសែនញាប់។ ខ្ញុំមិនដឹងថា បងសីហា​រកឃើញអ្វីអំពីមិត្ត​គាត់ទេ តែខ្ញុំដូចមាន​សង្ស័យខ្លាំងឡើងៗមែន ថា តើបងយ៉ាមកទីនេះធ្វើអ្វី? ម្តេចគាត់មិនចូលផ្ទះវីឡាគាត់?

ខាងក្រោមនេះជះពន្លឺចេញពីទូរស័ព្ទរបស់បងសីហា។

គាត់និងខ្ញុំពួនក្បែរគ្នាក្រោមបង្អួចដើម្បីងាយស្រួលសម្លឹងទៅខាងក្រៅ។ ទីលាន​ខាងក្រៅភ្លឺប៉ុន្តែនៅទីនេះងងឹតស្លុប។ អេក្រង់ទូរស័ព្ទរបស់គាត់បង្ហាញថា​គឺបងយ៉ាខលមកប៉ុន្តែមិនមានសំឡេងលាន់ ។

ខ្ញុំសរសើរ​ដែល​បងសីហាគិតបាន​ល្អិតល្អន់ណាស់គឺគាត់បានបិទTONEទាំងអស់​តាមពិតចង់តាមបងយ៉ាសោះ។

ខ្ញុំងាកមកមើលក្រៅវិញ​ឃើញបងយ៉ាឈប់បង្អង់ក្បែរកូនសួន ស្របពេលបងសីហាឆ្លើយហ្វូនថា៖

«នៅពេទ្យជាមួយមីនា!»

នេះប្រហែលជាបងយ៉ា​សួរថាបងថ្លៃខ្ញុំកំពុងនៅឯណាហើយ។ ភ្លាមនោះខ្ញុំឮបងសីហាប្រាប់បន្ថែមថា៖

«នៅពេទ្យទាំងអស់គ្នា ប្តីមិនាក៏ដេកនៅពេទ្យដែរ!»

បង សីហាកំពុងក្លែងធ្វើដូចជាយប់នេះ ផ្ទះនេះអត់មានអ្នកណានៅ។

គ្រប់យ៉ាងនៅពេលឥឡូវនេះកំពុង​បំផ្ទុះការសង្ស័យ​របស់ខ្ញុំថែមឡើង។ មិនយូរប៉ុន្មានយើងឃើញរូបរាងបងយ៉ាដើរសំដៅមកបន្ទប់យើងមែន។ គាត់នៅចំពីមុខបន្ទប់យើងប្រហែលជាបីម៉ែត្រពីគ្នាប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំក៏កេះបងសីហាឱ្យគាត់ដឹង គាត់ក៏សម្លឹងមកខាងក្រៅមាត់គាត់និយាយបញ្ចប់៖

«អ៊ីចឹងបានហើយយ៉ា ចាំស្អែកចួបគ្នា !»

«ចាំគ្នាទៅមើលប្អូនរបស់ឯង នៅពេទ្យ!» សំឡេងបងយ៉ាលាន់មកពីក្រៅបង្អួច។

ពេលដែលបងយ៉ានិងបងសីហាលាគ្នា គាត់បាន​បិទទូរស័ព្ទ ស្រាប់តែ បងយ៉ានៅខាងក្រៅប្តូរជំហានមកជាញាប់រត់សំដៅមកបន្ទប់យើង ថែមទាំងដកសោពីហោប៉ៅ ព្រោះនេះជាផ្ទះរបស់គាត់ គាត់មានសោគ្រប់បន្ទប់។

ពីរនាក់យើងនៅខាងក្នុងនេះយើងសឹងតែផុតដង្ហើមព្រោះតែការខំអត់ទ្រាំមិនហ៊ានធ្វើឱ្យឮខ្លាំងនូវស្នូរដង្ហើមនីមួយៗ។

ស្នូរបើកទ្វារក្រោក…បានលាន់ឡើង ដូចការត្រៀមទុក។ ពួកយើង​ក៏នាំគ្នាថយទៅពួននៅពីក្រោមជណ្ដើរ ស្របពេលដែលបងយ៉ា​បង្ហាញខ្លួននៅមាត់ទ្វារដោយមិនមានបើកកុងតាក់ភ្លើង។

គាត់ឈរធ្មឹងនៅទីនោះសម្លឹងមើលគ្រប់យ៉ាងនៅខាងក្នុងបន្ទប់ យូរបន្តិចដែរទើបគាត់បានឈានចូលមក។ ​ប្រសិនបើគាត់បើកភ្លើងគាត់នឹងអាចរកឃើញពួកយើង ដូច្នេះហើយខ្ញុំកាន់តែភ័យ ប៉ុន្តែ ចៃដន្យគាត់មិនបើកភ្លើងបែរជាទាញទ្វារបិទត្រឡប់ទៅវិញឱ្យងងឹតជាងមុន។

ពេលបងយ៉ា ដើរមកឈរចំកណ្តាលបន្ទប់ ពួកយើងបានឮគាត់សូត្រអ្វីម្យ៉ាងដែលយើងស្ដាប់មិនបាន ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថានោះគឺជាភាសារបស់ជនជាតិ មិនដឹងជាឥណ្ឌាឬមួយក៏ជនជាតិចាមឬក៏ជនជាតិអ្វីក្ដី សុទ្ធតែធ្វើឱ្យពួកយើងងឿងឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីបានជាមិត្ត​បងថ្លៃខ្ញុំតាមពិតជា មនុស្សចេះមន្តអាគមអូមអាម?

សូត្រខាកទឹកមាត់​ៗ ភូសៗ ចំកណ្តាលបន្ទប់ហើយ សូត្រប្រមាណជាចប់មួយបទចម្រៀង ទើបគាត់ឈប់ និងថយក្រោយចាកចេញ។

គាត់ចាក់សោរពីក្រៅហើយដើរទៅតម្រង់ខាងមុខផ្ទះ។

ភ្លាមៗនោះ  អ្វីមួយបានប្រាប់បងប្អូនយើងទាំងពីរថា មីនាប្រពន្ធខ្ញុំកំពុងត្រូវអំពើគេ។

មិនដឹងឡើយថា បងយ៉ាដែលយើងមិនដែលស្គាល់គាត់ ទើបតែស្គាល់ថ្មីៗនេះ តើគាត់មាន​អ្វីស្អប់ខ្ពើមចំពោះមិនា​បានជាមកធ្វើអំពើបែបនេះលើនាង? តើគាត់ទៅណា បានជាមិនចូលផ្ទះ​ពេលនេះ គាត់ចេញឡាន​យ៉ាងប្រញាប់ ឬក៏ទៅរកពួកយើងនៅមន្ទីរពេទ្យឬអ្វី?

ភ្លាមនោះពេលដែលដឹងថា គាត់បរឡាន​ចេញបាត់ហើយ បងសីហាក៏ទាញខ្ញុំក្រោកឡើងហើយបើកភ្លើង បន្ទប់ប្រញាប់ចុចទូរស័ព្ទទាំងងងឹតទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យ ប្រាប់ម្តាយរបស់គាត់និងប្រពន្ធគាត់ហាមដាច់ខាតមិនឱ្យបើកទ្វារទទួលភ្ញៀវចម្លែកណាចូលសួរសុខមិនាទេ រហូតដល់គាត់ទៅដល់សិន។

ស្តាប់ហើយ​ខ្ញុំកាន់តែបារម្ភទ្វេរឡើង។ ​ពេលនោះខ្ញុំក៏សួរបងសីហាថា៖

«មានរឿងអី? ប្រាប់ត្រង់មកបង បងយ៉ានេះពីមុនធ្លាប់តាមស្រឡាញ់មីនាប្រពន្ធខ្ញុំឬអ្វី? គ្រួសារបង​បានបំបែកគាត់ឬអី បានជាគាត់ធ្វើឱ្យប្រពន្ធខ្ញុំឈឺ?!»

បងថ្លៃខ្ញុំដកដង្ហើមធំ គាត់ខ្សឹបឡើងថា៖

«មិនដឹងទេ! វាមិនដែលស្គាល់មិនាឯណា! ដឹងតែថាវានេះមានរឿងចម្លែក! មួយរយៈដែលបែកគ្នាលែងរៀនជាមួយគ្នា ធ្លាប់ចួបនិងឮអ្នកស្គាល់ៗនិយាយថា អាយ៉ានេះប្លែកច្រើន! ធ្លាប់មានគេប្រាប់ពីរឿងចម្លែកដែលថា អ្នកគ្រូថាវីប្រពន្ធវា សុខៗបាត់ខ្លួន!»

«ប្រពន្ធគាត់?…ក្រែងថាចេញទៅរៀនបណ្ឌិត?» សូមរង់ចាំអានបន្តនៅក្នុងស្នាដៃខ្ញុំបាទថ្មីរឿង«ភរិយាដែលបាត់ខ្លួន»

«បើProject នេះបរាជ័យព្រោះកាធ្វេសប្រហែសរបស់លោក ខ្ញុំមិនលើកលែងឱ្យលោកដាច់ខាត!»

ខ្ញុំជាបុគ្គលិកមកថ្មី ហើយក៏ជាក្រុមតែមួយជាមួយនាង តែមិនគួរណាថ្ងៃដំបូង ខ្ញុំត្រូវគេយល់ច្រឡំកម្រិតធ្ងន់ធ្ងរ ទាំងមិនទាន់ស្គាល់កន្លែងផឹកទឹកផង ហើយខ្ញុំទៅធ្វើឱ្យកាហ្វេប្រឡាក់ឯកសារនាងយ៉ាងម៉េចបាន?

ខ្ញុំហួសចិត្តដែលគេមិនទុកឱកាសឱ្យខ្ញុំបានបកស្រាយអ្វីបន្តិច បើគ្រាន់តែថ្ងៃទីមួយធ្វើឱ្យគេស្អប់ម្លឹងហើយ ខ្ញុំអាចទៅធ្វើការជាមួយគេបានប៉ុន្មានទឹក?

នាងឈ្មោះភក្រណា ជាមេពិធីការ ដែលល្បីថាពូកែ ម៉ឺងម៉ាត់ ស្ទុះស្ទា មានគំនិតច្នៃប្រតិដ្ឋ មួយម៉ាត់ទៀតដែលឮមកក្រៅពីការងារ គឺសោះកក្រោះខ្លាំង ហើយរាល់គម្រោងរបស់នាងមិនសូវបរាជ័យធ្លាក់ទៅដៃគូប្រកួតប្រជែងឡើយ។

គម្រោងដែលមិនដឹងអ្នកណាធ្វើឱ្យកាហ្វេកំពប់ប្រឡាក់ ហើយមកចោទខ្ញុំដែលអង្គុយក្បែរនោះ ព្យាយាមជូតសម្អាត តែត្រូវគេចោទជាអ្នកធ្វើ គឺផ្សារទំនើបធំរបស់អ្នកវិនិយោគជប៉ុន ហើយនាងត្រូវធ្វើបទបង្ហាញថ្ងៃនេះ។

ខ្ញុំអត់ដឹងធ្វើអីមានតែអង្គុយបន់ឱ្យគេចិត្តទូលាយប៉ុណ្ណឹងឯង យ៉ាងណាគ្រាន់តែឯកសារប្រឡាក់ អាចព្រីនថ្មីបាន វាអាចថានិងយឺតបន្តិចតែ…

«ពេលវេលាសំខាន់ណាស់លោកមិនមែនមិនដឹងទេ? បើគ្រាន់តែរឿងប៉ុណ្ណឹងគ្រប់គ្រងមិនបាន ចង់ឱ្យគេមកទុកចិត្តបោះលុយរាប់លាន ធ្វើការជាមួយលោកយ៉ាងម៉េច?»

ខ្ញុំស្តាប់ហើយមានអារម្មណ៍ថាហួសចិត្ត តែក៏មិនតវ៉ា បើមើលទៅនាងគ្មានហេតុផលយ៉ាងនេះ។ សំខាន់ខ្ញុំមិនមែនក្មេងទេ ហើយក៏មិនមែនចូលធ្វើការថ្ងៃទីមួយដែរ តែឧបទ្ទវហេតុវាកើតឡើងអ្នកណាទៅមើលឃើញ? ហើយវាជាកំហុសខ្ញុំ?

គេកញ្ឆក់ឯកសារចេញទាំងមិនភ្លេចសម្លក់។ យ៉ាងហោចណាស់គួរយល់ខ្ញុំជាអ្នកមកថ្មី ថ្ងៃដំបូង តែមិនស្មានគេលេងស្វាគមន៍យ៉ាងចាស់ដៃ ល្អដែលបន្ទប់នេះមានតែពីរនាក់ ចុះបើអ្នកដទៃឃើញរឿងហេតុនេះ? ខ្ញុំត្រូវខ្មាសគេប៉ុនណា?

ខ្ញុំទៅផ្ទះវិញទាំងមិនអស់ចិត្ត អ្នកណាទៅអារម្មណ៍ល្អកើត មកចួបមិត្តរួមការងារបែបនេះថ្ងៃទីមួយ។

តែសំណាងខ្ញុំមានប្រពន្ធល្អម្នាក់ដែលយល់ចិត្ត បើទោះតប់ប្រមល់យ៉ាងណា ខ្ញុំធូរស្រាលពេលឃើញស្នាមញញឹមនាង។

«យ៉ាងម៉េចដែរការងារបងថ្ងៃដំបូង?»

កុំឱ្យតែនឹកឃើញមុខគ្មានជាតិម្នាក់ហ្នុង ខ្ញុំលែបបាយតឹងចិត្តណាស់។

«ត្រូវគេស្វាគមន៍យ៉ាងចាស់ដៃ!»

ប្រពន្ធខ្ញុំលើកចិញ្ចើមសម្លឹងមុខ៖

«ក្រុមការងារកាចៗណាស់បង? ឬចូលភ្លាម បានប៉ះគម្រោងធំភ្លាម?»

«គឺប៉ះមនុស្សស្រីមានបញ្ហាផ្លូវចិត្តច្រើនជាង!»

ប្រពន្ធខ្ញុំសើចដែលមិនធ្លាប់ឃើញប្រតិកម្មខ្ញុំបែបនេះពីមុនមកទេ នាងលួចស្តីថាខ្ញុំម៉េចក៏ចេះចិត្តចង្អៀត ប្រកាន់ច្រើន ទាំងដែលពីដើមខ្ញុំជាមនុស្សចិត្តធ្ងន់បំផុតហើយ។

ខ្ញុំធ្ងន់ណាស់ទេតើ ទើបមិនតបតទៅនាងនៅក្រុមហ៊ុនពេលហ្នុងទេ ចាំមើលស្អែក ខ្ញុំមិនសង្ឃឹមថាមនុស្សស្រីដូចនាងនិងចេះនិយាយសុំទោសឬអត់ តែខ្ញុំមិននិយាយរកមុនដាច់ខាត បើទោះខ្ញុំជាអ្នកថ្មីក៏ដោយ។

ធានីដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រងគឺជាមិត្តសម្លាញ់ខ្ញុំគេហៅប្រជុំព្រឹកនេះបន្ទាន់ដូចដឹងថាខ្ញុំនិងភក្រណាមិនស្តីរកគ្នា។

«គេសម្រេចហើយចុះកុងត្រាបីឆ្នាំ ធ្វើបានល្អណាស់ភក្រណា!»

គម្រោងជោគជ័យ មេសរសើរតែខ្ញុំមិនឃើញនាងញញឹមអ្វីបន្តិច មុខស្មើឱ្យដូចទឹកសមុទ្ទដែលគ្មានខ្យល់ ខ្ញុំហ៊ានថា លើកទីមួយហើយដែលខ្ញុំចួបមនុស្សស្រីខ្សត់ស្នាមញញឹម ខ្សត់សម្តីជាមួយមិត្តរួមការងារដូចនាងបែបនេះ បើទោះខ្ញុំប្រឡូកជិតប្រាំឆ្នាំក៏ដោយ។

គេអង្គុយធ្មឹងសម្លឹងមុខធានី។ ពូហ្នឹងក៏ដូចយល់ចិត្តកូនចៅគេម្នាក់នេះច្បាស់ដែរ ទើបអត់មានប្រតិកម្មអីទៅនឹងចរិតនាង។ តែគេក៏បែរមកញញឹមដាក់ខ្ញុំហើយនិយាយបន្ត៖

«ក៏ព្រោះបានជំនាញជិះម៉ូតូអត់ដង្ហើមរបស់ពុទ្ធី ទើបឯកសារបានទៅដល់ភក្រណាទាន់ពេល»

នាងដកភ្នែកចេញពីធានីហើយទម្លាក់មុខចុះ។ អូ! ការពិតដឹងហើយមែន? ថាខ្ញុំជាអ្នកប្រថុយយ៉ាងណាជិះម៉ូតូកន្លុកកន្លៀតគេចស្ទះផ្លូវយកទៅឱ្យនាងទាន់ពេលទាំងមិនគិតពីសុវត្ថិភាពខ្លួនឯង ទើបបានជាព្រឹកមិញ គ្រាន់តែមិនស្តីរកខ្ញុំធម្មតា តែមិនបានសម្លក់? អ៊ីចឹងសោះ។

«ហើយក៏ចង់ប្រាប់ដែរថា កាហ្វេនោះ ជារបស់ខ្ញុំទេ…បែបនេះណាភក្រណា ទើបខ្ញុំប្រញាប់រត់ទៅព្រីនឯកសារ​ចួនពេលដែលពុទ្ធីជួយសម្អាត…គឺអ៊ីចឹងឯង! សូមទោស!»

ខ្ញុំគ្រឺតអាធានីចង់ឡើងស្លេះហើយ វាញញឹមដាក់ខ្ញុំព្រោះយល់ថាខ្ញុំចង់ធ្វើស្អីវា។ បើពេលនេះមិនមែននៅក្រុមហ៊ុន ហើយវាឋានៈចៅហ្វាយខ្ញុំ ម្ល៉េះសមខ្ញុំប្រដៅវាចេញម្តង ល្អណាស់ដែលឱ្យកូនចៅវាមកជេរខ្ញុំអស់ចិត្តហើយទើបចេញមុខមកនិយាយ។

ហើយគេក៏នៅបន្តស្ងាត់មាត់ ខ្ញុំអត់ឆ្ងល់សមត្ថភាពធ្វើការរបស់នាងទេ ព្រោះដឹងថាគេពូកែ តែខ្ញុំឆ្ងល់រាល់ថ្ងៃគេរស់នៅបែបម៉េចជាមួយមនុស្សជុំវិញខ្លួន? បើនិយាយស្តីខ្លាចធ្លាក់ព្កុលមាសយ៉ាងនេះ។

បន្ទាប់ពីនោះយើងក៏ត្រូវមានគម្រោងថ្មីជាមួយគ្នា។ តាមថានាងចង់ធ្វើវាម្នាក់ឯង តែធានីចង់ឱ្យនាងបង្រៀនខ្ញុំ វាគេចពីការពិភាក្សា ឬនិយាយរកគ្នាចៀសមិនរួចនោះទេ តែបើនាងធ្វើបានដោយមិននិយាយរកខ្ញុំសោះគឺអស្ចារ្យពេកហើយ។

ហើយក៏ជាស្រីអស្ចារ្យដែលខ្ញុំមិនប្រទះសោះ។

អង្គុយក្បែរគ្នាមើលគម្រោងជាមួយគ្នានាងមិននិយាយបែរជាសរសេរសារ?

រឿងហេតុបង្ហាញច្បាស់ណាស់ថាមិនមែនជាកំហុសខ្ញុំ នាងមួយម៉ាត់មិនសូមទោស សូម្បីសម្លឹងមើលខ្ញុំបន្តិចដើម្បីបញ្ជាក់ថានាងខុសជេរខ្ញុំច្រឡំក៏គ្មាន ហ៊ឹម…ខ្ញុំក្នាញ់បើថាអាចលេបបានខ្ញុំលេបនាងទុកក្នុងពោះ។

«ឯងប្តូរយើងចេញទៅធានី!»

វាសើចគោះស្មារខ្ញុំមិនខ្វល់អារម្មណ៍ធុញទ្រាន់ដែលខ្ញុំត្រូវទ្រាំធ្វើការជាមួយភក្រណាស្រីលេងចរិតនោះ។ ខ្ញុំតប់ប្រមល់ណាស់ ប្រុសសង្ហាដូចខ្ញុំមានតែស្រីៗរោមក្បែរ មានភាពទាក់ទាញ រួសរាយ ធ្វើការងារអ្វីក៏រលូនដែរ តែមកប៉ះនាង បំបាក់សុភាពបុរសខ្ញុំអស់ គ្មានអារម្មណ៍ធ្វើការ។

«ភក្រណាបែបហ្នឹងតាំងពីដើម មិនមែននាងលេងចរិត តែធម្មជាតិនាងបែបនេះ! តែឯង មានសង្កេតឃើញអ្វីផ្សេងទេ?»

ខ្ញុំសម្លឹងមុខវាហើយក៏គិតមុនពេលលើកវីសស្គីមកក្រេប៖

«គេចូលចិត្តនិយាយត្រង់ទៅត្រង់មក! ស្ងៀមស្ងាត់ តែឯងដឹងទេ យើងឧស្សាហ៍ឃើញនាងលួចញញឹមម្នាក់ឯងក្រោយខ្នងតែញ៉យ!»

«ហ្នឹងហើយ!»

វាវាយស្មារខ្ញុំខ្លាំងដៃជាងមុន ចង់ប្រាប់ថាសម្បកក្រៅនាងរឹងរុស តែទន់ភ្លន់ខាងក្នុង?

«យើងមិនសូវខ្វល់រឿងទាំងនោះទេពេលស្គាល់នាងច្បាស់ សំខាន់ នាងប្រឹងធ្វើការ មានសមត្ថភាព!»

ខ្ញុំនឹកដល់រឿងឧស្សាហ៍ ភាពខំប្រឹងប្រែងយកចិត្តទុកដាក់របស់នាង ពិតជាគ្មានអ្នកប្រៀបឡើយ ភក្រណាជាបុគ្គលិកដែលស្រលាញ់គម្រោងជាងស្រលាញ់ខ្លួនឯង នាងតែងចេញយប់ស្ងាត់ ហើយពេលខ្លះដេកក្នុងក្រុមហ៊ុនក៏មាន ដូចនេះទើបនាងមានគម្រោងធំៗជាច្រើនក្នុងដៃ ហើយឆាប់ឡើងតំណែង។

ក្នុងនាមជាដៃគូ ខ្ញុំបែរមិនហ៊ានចេញទៅផ្ទះចោលនាង តែភក្រណាមិនដែលយល់ព្រម នាងតែងសរសេរសារផ្ញើមកខ្ញុំ៖

«ទៅមុនទៅ! ខ្ញុំនៅម្នាក់ឯងធ្លាប់ហើយ!»

គេមិនទម្លាប់មានអ្នកយកចិត្តទុកដាក់ទើបមិនត្រូវការជំនួយខ្ញុំដែលចង់នៅកំដរ។ នាងកាន់តែហាម ខ្ញុំកាន់តែមិនចង់ទៅចោល ព្រោះបារម្ភពីសុវត្ថិភាពគេ។ ខ្ញុំបន្លំធ្វើដូចខ្លួនឯងរវល់ តែនាងដឹងច្បាស់ថាខ្ញុំរឹងរុស ទើបបង្ខំចិត្តបិទកុំព្យូទ័រដើម្បីទៅផ្ទះ ហើយខ្ញុំក៏ដើរពីក្រោយគេស្ងាត់ៗ។

ផ្លូវទៅផ្ទះជួលនាងគឺផ្លូវដឿងហែមងងឹតស្លុង ខ្ញុំមិនដាច់ចិត្តឱ្យនាងជិះម៉ូតូម៉ោង៩ស្ងាត់ម្នាក់ឯងក៏បើកតាមពីក្រោយ។

ភក្រណាលើកដៃស៊ីញ៉ូឱ្យខ្ញុំបកត្រលប់ទៅវិញច្រើនដង តែបើមិនឃើញគេចូលដល់ក្នុងផ្ទះ ខ្ញុំមិនអស់ចិត្ត។

ក្រៅពីធ្វើការមិនគិតសុវត្ថិភាព នាងក៏ជាមនុស្សស្រីខ្ជីខ្ជា មិនសូវខ្វាយខ្វល់សុខភាពខ្លួនឯងទេ។ ព្រឹកណាក៏ខ្ញុំឃើញនាងខកខានអាហារពេលព្រឹកដែរ មិនដែលហូបឆ្អែត ត្រឹមសេនវិចមួយ​ ឬនំប៉ាវមួយកាហ្វេមួយកែវឆ្អែតដល់ថ្ងៃហើយសម្រាប់នាង។

បែបនេះ ទើបរាល់ពេលចូលទិញអារហារពេលព្រឹក ខ្ញុំត្រូវខ្ចប់មួយចំណែកសម្រាប់គេ ហើយទម្លាប់បែបនេះកើតមានតាំងពីពេលណាខ្ញុំមិនដឹង ច្បាស់តែថា ពួកយើងមិននិយាយរកគ្នាសោះក្រៅពីសរសេរសារ តាំងពីថ្ងៃដំបូងដល់ឥឡូវនេះ តែខ្ញុំស្រាប់តែសប្បាយចិត្តនិងតាមផ្គាប់គេ។

មិនស្មានថាថ្ងៃមួយនៅពិធីជប់លៀងក្រុមហ៊ុនពួកយើងនាំគ្នាច្រៀងលេងនៅ Sky Bar ហើយមានឱកាសអង្គុយនិយាយគ្នាពីរនាក់ នាងក៏ដាច់ចិត្តហាមខ្ញុំ៖

«តាំងពីដើមមក ខ្ញុំមិនដែលខ្លាចរឿងជិះម៉ូតូយប់ស្ងាត់ទេ! ហើយក៏មិនខ្លាចដេកម្នាក់ឯងនៅក្រុមហ៊ុនដែរ!»

ខ្ញុំស្ងៀមមិនតប តែបេះដូងស្រាប់តែឈួលសោកដោយអារម្មណ៍អន់ចិត្ត? ខ្ញុំព្យាយាមសម្លឹងមុខគេចង់ដឹងថា តើវាជាការំខានណាស់បើខ្ញុំគ្រាន់តែបារម្ភពីសុវត្ថិភាពនាង? គេអត់ដឹងទេថា ខ្ញុំត្រូវដកពេលវេលាស្និទ្ធស្នាលមួយល្ងាចជាមួយប្រពន្ធដើម្បីកំដរគេ?

ខ្ញុំលើកកែវស្រាផឹកទាំងតប់ប្រមល់ នាងក៏បន្ត៖

«ហើយ…ខ្ញុំចេះចិញ្ចឹមខ្លួនឯងហើយ!»

នាងហាមខ្ញុំមិនឱ្យខ្វល់ មិនបាច់ទិញបាយព្រឹក នាងឃាត់ខ្ញុំកុំធ្វើជាវីរបុរសដែលជូននាងទៅផ្ទះពេលយប់ស្ងាត់ នាងចង់បានអ្វី? ខ្ញុំធ្លាប់ជាមនុស្សតវ៉ាច្រើន តែបែរគមិនស្តីពេលនៅក្បែរនាង។

គេឈប់និយាយហើយទាញកែវស្រាដើរចេញ។

ពួកយើងក៏ដូចពីមុនគឺមិននិយាយរកគ្នា ហើយកាន់តែអាក្រក់ទៅទៀត សូម្បីសារក៏គ្មាន។

ខ្ញុំនៅរកមូលហេតុមិនទាន់ឃើញនៅឡើយ ថាហេតុអីគេបែរជាស្អប់ ធុញថប់នឹងការយកចិត្តទុកដាក់របស់ខ្ញុំយ៉ាងនេះ តែ ខ្ញុំក៏យកពេលនោះមកសួរខ្លួនឯងដូចគ្នា ហេតុអី? ខ្ញុំស្រាប់តែខ្វល់ពីគេលើសពីមិត្តរួមការងារ?

ធ្វើការធម្មតាមិនសូវជាអស់កម្លាំងទេ តែភាពព្រងើយកន្តើយរបស់ដៃគូសហការណ៍រូបនោះពិតជាអាចបំបាក់ស្មារតីកម្លាំងប្រយុទ្ធរបស់ខ្ញុំពិតណាស់ ខ្ញុំទទួលបានការឆ្លើយតបពីភ្ញៀវក៏ហាក់មិនសប្បាយទៅរួចព្រោះគេបានសុំធានីឱ្យប្តូរខ្ញុំលែងធ្វើជាកូនចៅគេទៀត គ្រាន់តែសុំរៀនសូត្រចំណេះរៀបចំកម្មវិធីពីគេប៉ុណ្ណឹងក៏មិនស្មាគមន៍ផង មានសង្ឃឹមអីអាចបាននៅជិតស្និទ្ធស្នាលនឹងគេទៀត?

«មានរឿងអី? ឃើញបងអង្គុយសម្លឹងទូរសព្ទយូរហើយ មិនទៅងូតទឹកហូបបាយសោះ!»

ហើយក៏ព្រោះរឿងនោះ ឱ្យតែមកដល់ផ្ទះពេលណាខ្ញុំក៏បានប្តូរទម្លាប់ពីជួយរៀបចំម្ហូបបាយល្ងាចប្រពន្ធ បែរខ្វល់តែនឹងអង្គុយសម្លឹងសារក្រែងគេតប។

ខ្ញុំល្វើយណាស់ ទាញអាវក្រៅដើរចេញពីសាឡុងមិនស្តីមួយម៉ាត់តបទៅលីកា ហើយបន្តដំណើរវង្វេងវង្វាន់ផ្លូវចិត្តមួយនោះឡើងទៅបន្ទប់សំងំគេងទាំងគ្មានកម្លាំង។

«មកពីម្នាក់ឈ្មោះភក្រណាហ្នឹងទៀតហើយ?»

ខ្ញុំត្រូវភ្ញាក់បើកភ្នែកភ្លាមពេលឮសំឡេងប្រពន្ធនៅក្បែរឯគ្រែគេងទាំងមិនដឹងនាងបើកទ្វារចូលមកតាំងពីពេលណា។

ទឹកមុខគេបារម្ភ ទើបសម្លឹងខ្ញុំមិនដាក់ភ្នែក តែខ្ញុំបែរមិនចង់និយាយស្តីអ្វីសោះ ហើយក៏កើតអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់នឹងសំឡេងដែលចេះតែតាមសួរម្តងហើយម្តងទៀតមួយនេះមិនដាច់ពីត្រចៀក។

«បងល្វើយណាស់ ចង់សម្រាកសិន!»

«អូខេ! អូនបោកខោអាវរួចល្មម ចាំបងបាត់ល្វើយ ចាំហូបបាយជុំគ្នា!»

ភាពក្រៀមក្រោះក្នុងបេះដូង កើតពីបម្រាមផ្លូវចិត្ត នៃអារម្មណ៍ស្និទ្ធស្នាលពីមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលគ្មានឋានៈ ហើយក៏អាចធ្វើឱ្យខ្ញុំបន្តគេងដោយរំលងអាហាររបស់ប្រពន្ធដែលខំរៀបចំ។

ខ្ញុំបើកភ្នែកតិចៗទាំងអស់កម្លាំង ក៏ឃើញប្រពន្ធកំពុងអង្គុយនៅក្បែរហើយញញឹមរក៖

«បងក្រោកហើយ? អូនប្រុងថាដាស់បងឱ្យហូបអាហារខ្លះ មិនចង់ឱ្យបងគេងទាំងពោះទទេ ខ្លាចមិនស្រួលខ្លួន!»

ម្តងជាពីរដង បើទោះបីស្វាងងងុយមែន តែខ្ញុំនៅមិនទាន់ស្វាងចិត្តដែលធុញទ្រាន់ទឹកមុខនិងសំឡេងបារម្ភខ្វល់ខ្វាយរបស់ប្រពន្ធ ដែលខ្ញុំធ្លាប់តែចូលចិត្តស្តាប់។ ម្តេចពេលនេះវាប្រែប្រួលទៅជាតប់ប្រមល់យ៉ាងនេះ?

ខ្ញុំក៏ក្រោកពីគ្រែហើយឆ្លើយតបទាំងមិនសប្បាយចិត្ត៖

«បងមិនឃ្លាន! អូនហូបទៅ មិនបាច់ចាំបងទេ!»

ខ្ញុំមិនបានងាកក្រោយសម្លឹងទឹកមុខប្រពន្ធពេលនោះយ៉ាងណា ហើយខ្ញុំទទួលស្គាល់ដំណាក់កាលនេះថា ខ្ញុំប្រែប្រួល ខ្ញុំលែងទុកក្តីខ្វល់ខ្វាយផ្លូវចិត្តប្រពន្ធក្នុងបេះដូង ព្រោះពេលនេះ…

តើខ្ញុំពិតជាខ្វល់ពីភក្រណាជាងប្រពន្ធខ្លួនឯង?

ខ្ញុំស្រលាញ់គេ?

ខ្ញុំកំពុងក្បត់ប្រពន្ធ?

ខ្ញុំមិនអាចឆ្លើយសំណួរទាំងនេះ គ្មានចម្លើយសម្រាប់ខ្លួនឯង ដឹងត្រឹមថាខ្ញុំកើតទុក្ខ មិនរីករាយ ហើយក៏ប្រែទម្លាប់មួយចំនួនក្នុងជីវិតទៅជាយ៉ាប់យឺន។ ដូចពេលនេះខ្ញុំត្រូវអង្គុយក្នុងបន្ទប់ទឹក ទុកឱ្យទឹកផ្កាឈូកធ្លាក់មកឈូឆរទាំងមិនខ្វល់។

«បង!!! យ៉ាងម៉េចហើយ?»

ខ្ញុំមិនតបហើយប្រញាប់ក្រោកបិទទឹករៀបចំខ្លួនចេញមកក្រៅ។ លីកានៅតែផ្តល់ស្នាមញញឹមមកជានិច្ច នាងជាមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលថ្នមចិត្ត យកចិត្ត និងស្រលាញ់ខ្ញុំគ្រប់គ្រាលំបាកឬសប្បាយ តែមើលមកខ្លួនឯងពេលនេះ គឺអាត្មានិយម ហើយចោលម្សៀត។

«អូនងូតទឹករួចហើយ?»

«ចាស!»

«បើអ៊ីចឹងឆាប់គេងទៅ!»

«តែបងមិនទាន់ហូប…!»

«បងមិនឃ្លានទេ! ចង់សម្រាក!»

«ចាំអូនផ្លុំសក់ឱ្យបង! កុំគេងទាំងទទឹកអី!»

ខ្ញុំអង្គុយចុះទុកឱ្យប្រពន្ធបំពេញការងារដែលរាល់ដងយើងធ្លាប់ធ្វើជាមួយគ្នាយ៉ាងរីករាយ តែពេលនេះខ្លួនឯងគ្មានអារម្មណ៍និងក្តីសុខអ្វីបន្តិចទេ ព្រោះតែបេះដូងកំពុងមានអ្នកទីបី។ លីកាតែងលួចសម្លឹងមុខខ្ញុំក្នុងកញ្ចក់ នាងសួរនាំ លើកទឹកចិត្តព្រោះដឹងត្រឹមថាខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្ត ស្មុគស្មាញជាមួយការងារថ្មីដែលហាក់មិនចុះសម្រុង តែគេមិនបានដឹងថា​ ខ្ញុំខូចចិត្តព្រោះកំពុងត្រូវបានស្រីផ្សេងម្នាក់បដិសេធស្នេហ៍។

យប់នេះខ្ញុំគេងឱបប្រពន្ធ តែបេះដូងលួចនឹកអ្នកផ្សេង។

«ល្មមៗដកខ្លួនទៅ កុំឱ្យវាធ្ងន់ជាងនេះ!»

ហើយអារម្មណ៍ក្បត់លួចលាក់មួយនេះត្រូវបានខ្ញុំទម្លាយនៅចំពោះមុខធានី ដែលគេជាមិត្តស្និទ្ធហើយទទួលដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងពីជីវិតខ្ញុំ។

ស្រាវីស្គីយប់នេះមានអារម្មណ៍ថាចត់ខ្លាំង វាពិបាកលេប តែខ្ញុំនៅតែបន្តផឹករហូតអស់ពីកែវ។ ខ្ញុំនៅស្ងៀម គេក៏បន្តនិយាយ៖

«រឿងមិននឹកស្មានដល់ តែយើងក៏ទទួលបានចម្លើយហើយ ថាហេតុអី ភក្រណាធ្វើការសុខៗក៏សុំលាឈប់!»

ខ្ញុំងាកសម្លឹងធានីជាមួយអារម្មណ៍កាន់តែវង្វេង វាមិនមែនព្រោះរសជាតិអាកុលដែលកំពុងរត់រសឹបក្នុងសរសៃឈាម តែព្រោះខ្ញុំកំពុងឈឺចាប់។ គ្រប់យ៉ាងគឺមកពីខ្ញុំដែលបណ្តោយអារម្មណ៍ឱ្យឆ្កួតលីលាមិនព្រមគ្រប់គ្រង គេជាមនុស្សស្រីត្រឹមត្រូវម្នាក់ គេមិនចង់ធ្វើជនទីបី ទើបសុខចិត្តចាកចេញ ចោលការងារដែលគេស្រលាញ់។

«ឯងទទួលហើយ?»

«យើងមិនចង់បាត់បង់បុគ្គលិកល្អទាំងគ្មានមូលហេតុ! ទុកពេលឱ្យគេពិចារណា តែយើងគ្រាន់តែនឹកមិនដល់ ថារឿងកើតឡើងធ្ងន់ធ្ងរបែបនេះ! យើងសូមដាស់តឿនឯងក្នុងនាមជាមិត្តពុទ្ធី! ក្បត់គឺក្បត់! ពាក្យថាសារជាតិមនុស្សប្រុស អីអស់នេះ យើងឮ តែមិនគួរឱ្យក្លាយជាទម្លាប់ វាមិនមែនជាធម្មជាតិទេ វាជាចរិតរបស់មនុស្ស!»

ខ្ញុំស្វាងនឹងពាក្យធានីដូចត្រូវគេដាល់មួយដៃចំកណ្តាលមុខ។ ខ្ញុំមានប្រពន្ធហើយ ខ្ញុំត្រូវទន្ទេញពាក្យនេះមួយថ្ងៃឱ្យបានច្រើនដងដើម្បីដាស់សតិខ្លួនឯង ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថាមនោសញ្ចេតនាពិបាកឃាត់ព្រោះវាជាអារម្មណ៍ តែខ្ញុំក៏ទទួលយកថា ក្បត់មិនមែនជាសារជាតិ គឺចរិត បើខ្ញុំហាមខ្លួនឯងមិនឱ្យស្រលាញ់គេ ហេតុអីខ្ញុំមិនគេចចេញ? ដូចពេលនេះដែលគេជ្រើសរើសការចាកចេញព្រោះចង់គេចពីខ្ញុំ មិនចង់ឱ្យរឿងផិតក្បត់ ឬរឿងឈឺចាប់ត្រូវកើតឡើង។

«យើងយល់ហើយ! តែឯងមិនបាច់ទទួលពាក្យលាឈប់របស់គេទេ! ចំណងនេះយើងអ្នកចង ទុកឱ្យយើងជាអ្នកស្រាយ! យើងខុស ហើយមិនគួរបំផ្លាញអនាគតអ្នកណាម្នាក់ ព្រោះភាពអាត្មានិយម!»

ខ្ញុំសម្រេចចិត្តចាកចេញព្រោះមិនអាចឱ្យប្រពន្ធដែលស្មោះត្រង់ ហើយស្រលាញ់ខ្ញុំស្មើជីវិតត្រូវខកចិត្ត ទំនួលខុសត្រូវដែលខ្ញុំត្រូវស្ពាយជាប់ក្នុងជីវិតមិនថាកាលៈទេសៈណាទេគឺ«ស្មោះជាមួយប្រពន្ធ»។

«ភក្រណា!»

គេទម្លាប់និយាយតិច ហើយកាន់តែតិចបំផុតរហូតដល់គេចចេញមិនចង់ចួបមុខក្រោយដឹងថាខ្ញុំមានអារម្មណ៍ស្រលាញ់ទៅលើនាង មានតែពេលនេះដែលគេដឹងថាខ្ញុំបានលាឈប់ ទើបព្រមនៅស្ងៀមស្តាប់ខ្ញុំនិយាយជាមួយគេលើកចុងក្រោយ។

«សូមទោស!»

ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ពោលពាក្យមួយឃ្លានេះ មុនពេលដែលពួកយើងឈានដល់ដំណាក់កាលមួយដែលថា គេខឹងស្អប់រហូតដល់ទោះចួបមុខខ្ញុំទៅថ្ងៃក្រោយក៏ដើរចេញធ្វើមិនស្គាល់ គឺអ្នកដទៃ ដែលត្រូវតែលុបចោលពីក្នុងការចងចាំ។

គេមិនបានឆ្លើយតបហើយក៏ដើរចេញ គេប្លុកខ្ញុំចោលគ្រប់បណ្តាញទំនាក់ទំនងដែលធ្លាប់មាន ក៏ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំហាក់ស្តាយក្រោយចំពោះរឿងទាំងអស់ដែលកើតឡើង។

ហើយកាន់តែឈឺចាប់ពេលដែលខ្ញុំដឹងថា ការពិតលីកាមិនមែនមិនដឹងប្តីខ្លួនឯងក្បត់ ចង់សាងទំនាក់ទំនងស្នេហានិងអ្នកថ្មី តែនាងសម្តែងធ្វើមិនដឹង នាងលែបលាក់ការឈឺចាប់គ្រប់យ៉ាង ក្លែងធ្វើជាញញឹមចំពោះមុខសូម្បីតែដឹងថាប្តីកំពុងនឹកស្រីថ្មី។

ហេតុអី?

គឺហេតុអីដែលខ្ញុំត្រូវសងការឈឺចាប់ទៅឱ្យមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលជាប្រពន្ធ នឹងព្រមសូម្បីតែអាចលះបង់ជីវិតដើម្បីខ្ញុំ? គេរងទុក្ខបង្កើតកូន ហើយផ្លាស់ប្តូរខ្លួនឯងក៏នៅបំពេញតួនាទីជាភរិយាល្អ ចុះខ្ញុំគ្រាន់តែមានចិត្តស្មោះមួយនឹងមួយជាមួយមនុស្សស្រីដែលខ្ញុំបានរៀបការពេញច្បាប់ សំពះក្បាលដល់កន្ទេលនៅមុខចាស់ទុំ ក៏ធ្ងន់ណាស់?

មកដល់ផ្ទះខ្ញុំឱបប្រពន្ធ ទើបខ្ញុំនឹកឃើញពីទឹកភ្នែកដែលគេលួចយំពីក្រោយខ្នងមិនឱ្យខ្ញុំដឹង ព្រោះតែខ្ញុំវក់នឹងចិត្តក្បត់ទើបខ្ញុំមិនបានចាប់អារម្មណ៍ ពេលនេះទើបខ្ញុំដឹងថា ទឹកភ្នែកប្រពន្ធ គឺមានតម្លៃណាស់ ខ្ញុំមិនអាចចេះតែធ្វើឱ្យគេយំ ហើយឈឺចាប់បែបនេះទេ។

ខ្ញុំប្រឡែងលេងនឹងភ្លើងដូចជាសត្វមមាច សំណាងដែលខ្ញុំលង់ស្រលាញ់ប៉ះមនុស្សដូចភក្រណា ចុះបើខ្ញុំលេងៗ ចំមនុស្សស្រីដែលគេមែន គ្រួសារតូចខ្ញុំនេះនឹងទៅជាយ៉ាងណា?

លទ្ធផលចុងក្រោយខ្ញុំត្រូវបែកបាក់ លីកាខូចចិត្ត ហើយតើខ្ញុំនឹងមានសុភមង្គល ឬត្រូវស្ពាយកម្មក្បត់តាមខ្លួនក្រោយពេលរឿងក្បត់នេះត្រូវបានកើតឡើង។

ខ្ញុំសំណាងដែលមានប្រពន្ធដែលបានផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំបានធ្វើជាប្តីល្អរបស់គេសារជាថ្មី ហើយខ្ញុំសន្យាជាមួយខ្លួនឯង មិនឱ្យរឿងនេះកើតឡើងជាលើកទីពីរដាច់ខាត។

«យើងសួរឯងត្រង់ ឯងធ្លាប់មានអារម្មណ៍បែបនេះទេ?»

ខ្ញុំសួរទៅធានីពេលយើងចួបគ្នាតាមទម្លាប់ក្រោយរឿងគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានដោះស្រាយ។

«ដូចយើងប្រាប់ឯងហើយពុទ្ធី! ក្បត់ គឺចរិត មិនមែនសារជាតិរបស់មនុស្សប្រុសទេ! តែយើងមិនបដិសេធពីការកើតឡើងនៃមនោសញ្ចេតនា គ្រាន់តែយើងនឹងមិនបណ្តោយឱ្យវាក្លាយទៅជារឿងធំ យើងអាចគ្រប់គ្រង កុំឱ្យវាមកបំផ្លាញទំនាក់ទំនង និងសុភមង្គលនៅចំពោះមុខ! មិនមែនមនុស្សគ្រប់គ្នាដូចភក្រណា ក៏មិនមែនមនុស្សស្រីសុទ្ធតែចិត្តធ្ងន់ដូចប្រពន្ធឯង នឹងព្រមលើកលែងទោស ចួនកាលជំហានទៅមុខដែលខ្វះការពិចារណា នឹងអាចធ្វើឱ្យឯងស្តាយក្រោយអស់មួយជីវិត!»

«គឺយើងសំណាងដែលមានឯងជាមិត្ត ហើយដាស់តឿនឱ្យយើងភ្ញាក់ខ្លួនទាន់ពេល!»

«ល្អហើយ! បើអ៊ីចឹង យប់នេះឯងជាអ្នកចេញលុយ!»

«គ្មានបញ្ហាទេ!»៕

នាង​មើលទូរសព្ទច្រើន​ដង និងដកដង្ហើមធំ។

គ្មាន​នរណា​ម្នាក់ខល​ចូល ឬឈែតមកទេ។ ​ចិត្តនេះរសើប រងាព្រោះរដូវភ្លៀងឬអ្វី? ទេ​ ​ភ្លៀងជារឿងម្យ៉ាង​ទេ តែសំឡេងភ្លៀងធ្លាក់សូរឡើងរណ្តំ គួរតែពីរោះបើមាន​រាជនៅក្បែរ។

ជាពិសេស មេឃ​ប្រែជា​ងងឹត ភ្លើងអំពូល​ជះ​ចាំងលើទឹក​ដក់។ ស្ថានភាព​គ្រប់កន្លែង អាច​មើល​ទៅ​ហាក់​ដូច​ជា ស្រពោន​​មិន​គួរ​ឱ្យ​ជឿ មិនដូចផ្កា​ដែលត្រូវសន្សើមទេ។

បូរ៉ាវីនិងរាជ ស្គាល់គ្នា​តាំងពីថ្នាក់ទី៧មក ឥឡូវថ្នាក់ទី១១ហើយ។ ​ដំបូងពួកគេឈ្លោះគ្នា​ ព្រោះមិនចុះចាញ់ ក្រោយមក​ក្លាយជាមិត្ត​សែនស្និទ្ធដោយបោះបង់មិត្ត​ដទៃចោល។

នៅពេលដែលពួកគេនៅជាមួយគ្នាគ្រប់យ៉ាង​ស្រស់បំព្រង គ្មានទេរឿងរំខាន ឬអ្វីផ្សេងដែលអាចបង្កជា ភាពសោកសៅ ឆ្លងកាត់ចិត្តរបស់ពួកគេបាន។ រហូតដល់រាជត្រូវប្តូរសាលា ​ក៏ទំនាក់ទំនង​នេះនៅរក្សាដូចដើម​ សាររឹតតែផ្ញើច្រើនជាងមុន ហើយទាំងពីរនាក់​អាច​និយាយ​គ្នា​ជា​ច្រើន​ម៉ោង​តាម​ទូរសព្ទរាល់ៗរាត្រីមិនចេះធុញ។

តែល្ងាចនេះអ្វីគ្រប់យ៉ាងប្តូរជាចម្លែក។

តាំងពីព្រឹកមក រាជមិនបានឆ្លើយសាររបស់វី ក្រោយមកថែមទាំងបដិសេធការហៅទូរសព្ទនាង​។

ទាំងទទឹក វីត្រូវបានបងស្រីនាងដឹកពីសាលាមកដល់ផ្ទះ។ បូរ៉ាវីមិនមាត់មិនក មិនអាចលេបបាយចូលព្រោះព្រួយ​បារម្ភ​ថា ​មាន​អ្វី​ខុសប្រក្រតីបានកើតមានឡើង។

យប់ម៉ោង១០​ហើយ នាងនៅតែគេងមិនលក់…ព្រោះរាល់ដងនាងនិយាយទូរសព្ទជាមួយរាជ។ ពេលនេះឯងនាង​ស្រក់ទឹកភ្នែកតិចៗមិនដឹងខ្លួនពេលស្ងាត់បាត់គេ។

ពេល​នេះមែនទេ ​ទើប​នាង​ដឹង​ថា ​គេ​មាន​ន័យ​ចំពោះ​នាង​ប៉ុនណា…?

មិនយូរប៉ុន្មាន នាងបានសរសេរសារថ្មីមុនលង់លក់ថា៖

«អធ្រាត្រហើយ បើរាជឃើញ​ត្រូវឆ្លើយ ខ្ញុំបារម្ភណាស់! តើមា​នរឿងអីនៅខាងណោះ?»

រ៉ឺងៗ….បូរ៉ាវីភ្ញាក់សើងមមើងព្រោះសំឡេង​ខលទូរសព្ទ…គឺខាងប្រុសបានខលមកទាំងម៉ោង៥ព្រឹកងងឹត​ៗ​។

ខាងប្រុស៖ ហាយ វី!

បូរ៉ាវីញញឹម៖ ម្សិលមិញបាត់ទៅក្នុងស្រទាប់ផែនដីមួយណា?

រាជ៖ ខ្ញុំរវល់!

បូរ៉ាវី៖ មានរឿងអ្វីកើតឡើង?

រាជ៖ មានអីឯណា?

ទោះយ៉ាងណាខាងស្រីយល់ថាមានអ្វីមួយខុសៗកំពុងនៅចន្លោះរវាងពាក្យសន្ទនានេះ ប៉ុន្តែនាងមិនអាចសួរបញ្ជាក់បាន ព្រោះមិនដឹងត្រូវសួរពីណាទៅណា?

ក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់ទាងសងខាង ស្រាប់តែនាង​ឮខាងប្រុសនិយាយកាត់សេចក្តី៖ អូខេណា៎ឈប់និយាយទៅហើយ ទៅងូតទឹក​ទៅសាលា​!

បូរ៉ាវី៖  នែ៎ ហេតុអ្វី?

សំឡេងនាងសួរ​ឡើងដូចកំពុងរង​ស្រពោនចិត្តជាខ្លាំង។

រាជ៖ ប្រញាប់!

ថាពីរម៉ាត់ រួចក៏បិទទាំងមិនបានលាត្រឹមត្រូវ​ដូចគេចពីអ្វីមួយ និយាយបានថា គេចពីនាង?

ការ​ផ្ដាច់​​ទូរសព្ទនេះ ធ្វើឱ្យបូរ៉ាវីមាន​អារម្មណ៍​ថា ​ស្វាងនិងSadទាំងព្រឹក។ ប្រៀបដូចជា​អ្នក​ណា​ម្នាក់

បានទះមុខរបស់នាងឱ្យភ្ញាក់ពីសុបិននិងទុក្ខព្រួយ។

នាង​គិតថា រាជមិនដែលដូច្នេះទេ។ អ្វីផ្សេងទៀតបានលេចឡើង​នៅក្នុងចិត្តរបស់នាង ​គេដូចជាគេចពីចំណងទាក់ទងនេះ?

ទឹកភ្នែកសើមៗ នាងខំរំងាប់ណាស់ ក៏ថ្ងៃនេះនៅតែញញឹម​មិនចេញ។ នៅលើម៉ូតូទៅសាលា ទីក្រុង​មួយនេះ​​រត់ថយក្រោយ ​ដោយ​នាងកំពុង​សោយសោកចិត្ត​។ រាជប្រាកដជាមានមិត្តថ្មី​ហើយចង់ផ្តាច់ពីនាង?

នេះជាអ្វីដែលបូរ៉ាវីគិត។

ដំបូលអគារជាច្រើន​បន្តកន្ទុយគ្នា.​..ពេលថ្ងៃរះច្បាស់ក៏ដូចជាស្រពេចស្រពិលសម្រាប់នាង.​..វីមិនអាចយល់ពីអ្វីទាំងអស់ដែលកំពុងតែកើតឡើងនេះបានទេ…អារម្មណ៍ឯកា ខូចចិត្ត សោកស្តាយ​ មិនយល់ និងមានសំណួរជាច្រើន​ មាន​តែរាជម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលអាចផ្តល់ចម្លើយចំពោះអ្វីៗទាំងអស់នេះបាន។

នាងមើលទូរសព្ទ ពេលចេញលេងនិង​ម៉ោងចាំបងស្រីវិលទៅផ្ទះ គ្មានទេ សាររបស់គេ ដូចជារាល់ដង។

ទោះណាជាសារទាំងអស់របស់នាង​ត្រូវបានគេ​អាន តែគ្មាន​ពាក្យ​តបមួយឃ្លាថ្មីសោះ។

ភាពព្រងើយកន្តើយរបស់​រាជ​កំពុង​វាយ​ប្រហារបេះដូង​នាង…ហើយនាង​ទទួលស្គាល់ថា នាង​នឹកមិត្ត​ម្នាក់នេះលើសពីមិត្ត​ធម្មតា ដែលតាំងចិត្ត​កាលពីដំបូងៗ។

បេះដូងចង់លោតចេញនៅពេលទទួលស្គាល់ថា គេនេះសំខាន់ណាស់ សំខាន់ក្នុងជីវិតនាង។

«ហេតុអី…??»

បូរ៉ាវី​ស្រែកសួរចិត្ត​ស្ងួតស្ងប់របស់នាង ដោយសំឡេងរបស់នាងកប់ជ្រៅក្នុងបេះដូងខ្ទេចខ្ទាំ។ ពេលនាងដើរមកដល់ផ្ទះសន្ធឹកភ្លៀងតិចៗហាក់ដូចជា បូករួមបានល្អនឹងល្ងាចដ៏គួរឱ្យសង្វេគមួយនេះ។ នឹកឃើញកាលណា រដូវភ្លៀងឆ្នាំមុនៗ គេផ្ញើសារសួរថា​មាន​សើមខោអាវ ផ្តាសាយដែរ?

ពេលនេះមនុស្ស​ធ្លាប់ខ្វល់ស្រាប់តែលែងខ្វល់។ បូរ៉ាវីឈោងដៃ​បើក​វាំងនន ទិដ្ឋភាព​ដ៏​គួរ​ឱ្យ​ស្រងេះស្រងោច ​បាន​ស្វាគមន៍​ភ្នែកយុវនារី។ នាង​អាច​ឃើញ​ភ្លៀង​ធ្លាក់​មករវិចៗ ប៉ើងផាត់ផាយ​តាម​រយៈ​ស្រមោល​ភ្លើងគោម​បំភ្លឺ​ផ្លូវ។

«មកញ៉ាំបាយកូន! បងជីដូនមួយឯងមកលេង!»

ម្តាយនាងហៅមកពីក្រោយ តែនាង​មិនឆ្លើយ ព្រោះអស់កម្លាំងចិត្ត ថែមរុញបន្ទប់បិទពេលឮស្នូរជើងគាត់ដើរមកតាមហៅ។

យប់ដែលមានភ្លៀងធ្លាក់ ដ្បិតថាត្រជាក់ខ្លះ តែក៏មិនមែនជារឿងដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែចូលចិត្តនោះទេតែ ឯបូរ៉ាវីក៏មិនដឹងថា វា”សោកសៅ” ដល់ម្ល៉ឹងនេះដែរ។

«រាជ!»

នាង​លបហៅឈ្មោះគេតិចៗ ទាំងមាន​លាយ​ដង្ហើម​នៃភាពសោកសៅ និងអស់សង្ឃឹម។ ទោះយ៉ាងណាក្រោយងូតទឹករួចហើយបូរ៉ាវី តាំងចិត្តជាចុងក្រោយក្នុងព្យាយាមរកឱ្យឃើញមូលហេតុនិងតស៊ូ​ដណ្តើម​យកមិត្តភាពពួកគេត្រលប់មកវិញ…។

មិនយូរប៉ុន្មានទេ នាង​បានខលទៅគេ រាជក៏ទទួល។

រាជ៖ ហាឡូ!

បូរ៉ាវី៖ ម៉េចស្ងាត់ម្ល៉េះ?

រាជ៖ មានអីស្ងាត់?

បូរ៉ាវី៖ (ខ្សឹកខ្សួល) ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឱ្យរាជបានដឹងរឿងមួយ មុនពេលយើងឈប់និយាយ!

ប្រុស៖(អាក់បន្តិច) ប្រាប់…មក…!

ដំបូងខាងស្រីតាំងចិត្ត​ចង់និយាយ​តែដូរចិត្តទាក់ទើរវិញ។

បូរ៉ាវី៖ សុខសប្បាយទេ? ស្ងាត់ពេក! អត់មា​នរឿងអីឯណាអ្ហី?

សំឡេងនាងទាក់ៗ ដូចមិនស្គាល់ចិត្តគ្នា ដូចទើបនឹងបានរាប់អានគ្នា​ដំបូង។ នាងបែក…អារម្មណ៍ និងមិននឹងនរទេ។ នាងព្យាយាមណាស់ដើម្បីបន្តការនិយាយគ្នា  ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងមិនដូចមុន។

រាជ៖ មានអី​ឯណា?

នេះមិនមែនជាចម្លើយដែលវីចង់បានទេ។ ពេលនេះថ្មើរណេះ ទើបវីដឹងថា នាងមិនមែនជាមិត្តរបស់រាជតាំងពីដំបូង…តែជាមនុស្សលើសពីមិត្ត​។ ទឹកភ្នែកហូរបណ្តើរ ក្នុងអារម្មណ៍អាក្រក់បំផុត ព្រោះឮគេប្រើពាក្យលាបន្ទាន់។

រាជ៖ បើអត់អីទេ លាហើយ Homeworkច្រើន!

ព្រឹកថ្មី នាងចេញពីផ្ទះដោយភ្នែកហើមប៉ោង។ ម្តាយនាង​ចំណាំ..និងតាមឃ្លាំនាង​។

«បងជីដូនមួយឯង ចង់ចួបឯងណាស់ ល្ងាចគេមកទៀត! ហើយនោះ កាដូគេទិញមកឱ្យ!»

នាង​មិនយល់ទេហេតុអ្វីកាដូច្រើនម្ល៉េះ? ចាប់ពីពេលនោះមក រាជលែងខលមកទាំងអស់។ នាង​មានអារម្មណ៍ថា ពិភពលោកនេះ ឃោរឃៅណាស់ បើឱ្យចួបហើយម្តេចក៏ត្រូវបែកដោយគ្មានហេតុផល។

នាង​សរសេរសារ«បើរាជមានមិត្តថ្មីហើយ ប្រាប់ច្បាស់មកក៏ល្អ! »

យប់នោះគ្មាន​សារតបទេ ស្អែកឡើងនាងភ្ញាក់ទាំងទឹកភ្នែក។ សារគ្មានអ្នកអាន​ទេ។ នាងខលទៅទៀត។ម្តងនេះទូរសព្ទរាជទាក់ទងមិនបាន។

—–

៣ឆ្នាំក្រោយមក….

នេះជាខែមិថុនា នៃឆ្នាំ២០២៣។ បូរ៉ាវី​អាយុ១៨ឆ្នាំហើយ។ នាង​បានឈរសម្លឹងមើលទៅតំណក់ទឹកភ្លៀងធ្លាក់តាមបង្អួចនា​ រាត្រីដ៏គួរឱ្យធុញដដែលៗរាល់ៗឆ្នាំដែលចិត្តនាង​ ខំបំភ្លេចរាជ​តែរឹតនឹកឡើង។

ដើម្បីផ្គូផ្គងនឹងភាពអផ្សុកគ្មានទីបញ្ចប់នៃការជាប់គាំងកណ្តាលភាពនិរាសនេះ នាង​តែងតែសរសេរពាក្យពេចន៍នៅលើហ្វេសប៊ុក។ យប់នេះ បូរ៉ាវីសរសេរថា«ស្អប់ភ្លៀងរាត្រីណាស់!»

តាំងពីរាជគ្មានដំណឹង ដូរលេខ និងលែងទាក់ទងគ្នាបាន រាល់យប់ដែលមានភ្លៀង ពិតជាអាចធ្វើឱ្យអារម្មណ៍វីធ្លាក់ចុះ ទៅជាស្អប់ការស្រលាញ់គ្នាទាំងអស់នៅលើលោកនេះ និងស្អប់ការញញឹម។

សាស្ត្រាចារ្យម្នាក់ឈ្មោះពេជ្រ ​ដែលនាងស្គាល់លើបណ្តាញសង្គមបានសរសេរសារមកនាង​ថា«សប្បាយចិត្ត​ឡើងវិញណា៎ក្មេងតូច!»

នាង​មិនឆ្លើយតបទេ តែយប់នោះបានសាកល្បងចំណាយពេលពីការខូចចិត្តមកនិពន្ធរឿងខ្លី និងផុសចេញលើហ្វេសប៊ុកថា «កាលពីមុនមាន​​មិត្តប្រុសស្រីពីរនាក់ដែលមិនអាចបំបែកបាន!  ពួកគេមានភាពដូចគ្នាច្រើន ជាអ្នកជិតយល់ចិត្តគ្នា ជួយគ្នា មានក្តីប្រាថ្នាដូចគ្នា ហើយសប្បាយចិត្ត​ពេលបានឃើញគ្នា។ ពួកគេក្លាយមកជាមិត្តនឹងគ្នា ទុកចិត្តគ្នា ហើយគិតថា មិនអាចភ្លេចគ្នាបានទេទោះអ្នកណាម្នាក់ចាកចេញ​។ ពួកគេបានចំណាយពេលជាមួយគ្នាស្អិតរមួត​ ទុកគ្នាយ៉ាងសំខាន់​កាលពីវ័យជំទង់ រួចស្រាប់តែត្រូវបែកគ្នាទាំងគ្មានហេតុផល នៅពេលដែលខ្វះគ្នាមិនបាន។

ពេលវេលាកន្លងផុតទៅ ខាងស្រីទាំងពីរបានរៀនចប់ចូលមហាវិទ្យាល័យ ហើយនាងតែងតែនឹកដល់ខាងប្រុសជានិច្ច។ បើទោះណាជាគេភ្លេចរឿងកាលពីក្មេង ក៏គេគួរតែនៅរាប់អានគ្នាបានដែរ ចំណែកខាងក្មេងស្រីតូចម្នាក់នោះវិញ នាងកាន់តែបំភ្លេចគឺរឹតតែនឹក។»

សរសេរបានតែប៉ុណ្ណេះក៏គេងលក់ទៅ។ ស្អែកឡើងបូរ៉ាវីទទួលបាន​ការ​ចូលអាននិង​Likesជាច្រើន។ មានយោបល់ផងដែរថា អ្នកអានក៏ចឹងដឹងដែលខាងប្រុសអាចបំភ្លេចបាន ហេតុអ្វីមាន​តែខាងស្រីដែលនៅជាប់ចំណងនេះម្នាក់ឯង។

ស្អែកទៀតសាស្ត្រាចារ្យដដែលនោះបានសរសេរឈែតមកនាងថា ហេតុអ្វីបានជានាងសោកសៅម្ល៉េះ?

រឿងប្រលោមលោកខ្លីនោះធ្វើឱ្យខ្ញុំកម្សត់ពិតមែន។

នាង​មិនឆ្លើយព្រោះគិតថា ម្នាក់នេះមាន​នាទីជាសាស្ត្រាចារ្យ​តែមកចែចង់នាង។

ពេលវេលាចេះតែរំកិលទៅមុខ ហើយនាង​ក៏រៀនជិតចប់ខាងផ្នែកសន្តិសុខជាតិ។ នាង​បានក្លាយជានិស្សិតស្រីលេចធ្លោដែលសម្រេចបានពិន្ទុល្អបំផុត។

នាង​តែងមានវត្តមាននៅគ្រប់សន្និសីទសារព័ត៌មានរបស់ប៉ូលិសដែលបាន​បំបែក​ឆាកឧក្រិដ្ឋកម្ម រាប់ចាប់ពីឃាតកម្មធម្មតា រហូតដល់ការវាយប្រហារដោយភេរវកម្ម។ល។  មានពេលមួយ ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយកំពុងមានភាពអ៊ូអរជាមួយព័ត៌មានអំពីក្រុមជួញដូរគ្រឿងញៀន…ហើយ​បង្ហាញរូបថតសមាជិកក្រុមអន្ធពាល​ដែល គ្មាននរណាម្នាក់ដឹងពីកន្លែងលាក់ខ្លួនរបស់ពួកគេ ស្រាប់តែនាងចាប់អារម្មណ៍ថា….ស្គាល់។

រាជ???

បុរស​ម្នាក់​នេះ​ជា​សមាជិកម្នាក់នៃ​ក្រុម​ជួញ​ដូរ​គ្រឿងញៀន។

គេធ្លាប់ប្រាប់នាង​ថា គេចង់ធ្វើមេធាវី។

ថ្ងៃនោះនាងបានស្រាវជ្រាវរឿងជាច្រើនទៀត ហើយដឹងថា កាលពី៤ឆ្នាំមុនប៉ារបស់រាជបានរកស៊ីក្ស័យធននិងជំពាក់បំណុលធនាគាររឹបអូសគ្រប់យ៉ាង។

ម្តាយគេនិងគេ បងប្រុសគេ ត្រូវរើទៅនៅជាយក្រុង​និងប្តូរមករៀនសាលារដ្ឋ។

គេមិនអាចផ្ស៊ាំនឹងជីវិត​លំបាកដែលគេមិនធ្លាប់នោះបានទេ ពិសេសក្រោយប៉ាម៉ាក់គេធ្លាក់ខ្លួនឈឺ និងគ្មាន​ចំណូល។

គេនិង​បងគេបានបោះបង់ចោលការសិក្សា​ហើយដើរផ្លូវខុស។ ជាបណ្តើរៗ ម្តាយនាង​ដឹងពីរឿងនេះព្រោះគាត់មាន​បណ្តាញជិតខាងនាំមកប្រាប់។

គាត់ក៏រកវិធីឱ្យនាង​បំភ្លេចគេ ដោយខលទៅព្រមាន​រាជថា កុំទាក់ទងកូនគាត់ទៀតអី ​ព្រោះនាងជិតរៀបការជាមួយគូដណ្តឹងនាងហើយ គឺបងជីដូនមួយនាង ជាអ្នករៀនច្បាប់ម្នាក់។

ចាប់តាំងពីដឹងរឿងទាំងនេះ បូរ៉ាវីក៏ព្យាយាមស៊ើបពីរាជម្ដងហើយម្ដងទៀតទាល់តែបានដឹងជីវិតគ្រួសារគេគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ ហើយល្ងាចមួយ នាងចាប់ផ្ដើមហ៊ានសួរនាំម្តាយរបស់នាង។

ទីបំផុតទៅ គាត់ក៏បានសារភាពថា ពិតណាស់ ដោយសារគាត់បារម្ភទំនាក់ទំនងអ្នកទាំងពីរកាលជំទង់ គាត់ប្ដឹងទៅសាលាឱ្យរាជប្ដូរទៅកន្លែងថ្មី ថែមទាំងនាំបងជីដូនមួយរបស់នាងឱ្យចួបគេ ព្រមានគេថា ប្រសិនបើគេនៅតែទាក់ទងជាមួយនាង នាងនឹងគ្មានអនាគត។

ព្រោះដឹងការពិតអស់ហើយ  យប់នោះនាងចង់យំខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែយំមិនចេញសោះ។

មនុស្សយើងនៅពេលដែលមានភាពស៊ាំទៅនឹងសេចក្ដីទុក្ខព្រួយខ្លាំងពេក ហើយនៅពេលដែលយើងកាន់តែចាស់ចិត្តចាស់គំនិត យើងមិនងាយយំដូចកូនក្មេងទៀតទេ ប៉ុន្តែការឈឺចាប់ពេលនេះ សែន ពិបាកនៅក្នុងការរៀបរាប់ណាស់។

បូរ៉ាវីពិតជាយល់ថាអ្វីៗដែលនាងធ្លាប់បានគិត គឺខុសទាំងស្រុងចំពោះរាជ ប៉ុន្តែតើ​ឱ្យនាងធ្វើយ៉ាងម៉េចដើម្បីឲ្យពេលវេលាអាចវិលត្រលប់ក្រោយ?

នាងពិតជាចង់ចួបគេណាស់។

មួយអាទិត្យក្រោយមក ក្រុមការងាររបស់នាងនៅមហាវិទ្យាល័យបានប្រាប់នាងថា បណ្តា​ក្រុមជនអន្ធពាលដែលថ្ងៃមុនសមត្ថកិច្ចបានកំណត់មុខសញ្ញា ពេលនេះមានលេចឮ​ព័ត៌មានថ្មីទៀត គឺពួកគេតែងតែក្លែងបន្លំខ្លួន ម្ដងធ្វើជាមេធាវី ម្ដងធ្វើជាសាស្ត្រាចារ្យ។

យប់នោះមកដល់ផ្ទះវិញ មានអារម្មណ៍​ចេះតែមិនអស់ចិត្ត​។

ចាប់ផ្ដើមចាប់អារម្មណ៍ថា មានសាស្ត្រាចារ្យម្នាក់ដែលនាងមិនដែលស្គាល់សោះហើយឈែតមកនាង។

វីមិនដែលឆ្លើយឆ្លងនោះទេ នៅតែឈែត?

ដូច្នេះ យប់នេះនាងក៏ចាប់ផ្ដើមសរសេរទៅគាត់ថា«Hi» ហើយស្រាប់តែឃើញគេតបត្រលប់មកវិញភ្លាម​។

«សុខសប្បាយទេ?»

ហើយនាងស្រក់ទឹកភ្នែក​រលើបរលោង ដៃក៏សរសេរនូវសម្ដីដែលពួកគេធ្លាប់និយាយគ្នាកាលពីក្មេង«មេឃភ្លៀង មានសើមខោអាវ ផ្ដាសាយដែរអត់?»

ស្រាប់តែឃើញសាស្ត្រាចារ្យនោះអានចប់ ស្ងៀមស្ងាត់មិនឆ្លើយតបសោះឡើយ។

ហេតុការណ៍បាន ធ្វើឱ្យបូរ៉ាវីស្រែកយំជាខ្លាំង។

នាងសរសេរទៀតថា«រាជមែនទេ? ខ្ញុំដឹងថា គឺជារាជ តើយើងអាចចួបគ្នាបានទេ?»

ចាប់ពីពេលនោះមកសាស្ត្រាចារ្យមិនដាក់ឈែតជាមួយនាងនោះឡើយ។

ប្រាំមួយខែក្រោយមក ប៉ូលិសបានរកឃើញក្រុមអន្ធពាលនេះតាមការប្រមាញ់ទុក។ ពួកគេត្រូវបាន​ចាប់ដាក់ខ្នោះដៃបញ្ជូនឡើងតុលាការ។ បូរ៉ាវី​បានសម្រេចចិត្តថា ទៅសួរសុខទុក្ខគេក្នុងពន្ធនាគារ។

ហេតុអ្វីទៅ….ពីព្រោះថា មិនមែនមានតែនាងដែលខំបំភ្លេចរឹតនឹក រាជក៏មិនបានភ្លេចនាងដែរ។ ដ្បិតតែគេតែងតែឈែតជាមួយនាង ហើយនៅក្បែរៗនាងជានិច្ចគ្រាន់តែនាងមិនចាប់អារម្មណ៍តែប៉ុណ្ណោះ។

ចប់

ធំឡើងបន្តិច លាក់ខ្លួនក្នុងបន្ទប់អីវ៉ាន់ចាស់ៗ ដោយមាន​ចំរើនដែលជាមិត្តជិតខាងជួយកំដរកុំឱ្យខ្លាច។

មិនយូរប៉ុន្មាន ប៉ា​របស់​ផាណា ​បាន​ចាក​ចេញ​ពីផ្ទះ ដោយមិនវិលមកវិញ ។ ពេលនេះជិតម្ភៃឆ្នាំកន្លងទៅ ស្នាមញញឹម និងមុខមាត់របស់គាត់ត្រូវបានផាណាបំភ្លេច​ស្រពិចស្រពិលទៅតាមពេលវេលា។

ចាំបានត្រឹមថា យប់ដែលគាត់បានចាកចេញ ​ម្តាយនាង​បែរខ្នង ឱនដេរ ញាប់ៗ ។ គាត់មិនបានយំទេរហូតដល់ប៉ាផាណាទៅបាត់យូរណាស់ ទើបគាត់ផ្តើមជូតទឹកភ្នែក។

នោះក៏ជាយប់ដែលម៉ាក់នាងបានផ្លាស់ប្តូរ។ គាត់លែង​ជា​ម្ដាយ​ដែលទន់ភ្លន់ ​មាន​ក្ដី​ស្រឡាញ់ផ្អែមល្ហែម​ដាក់កូន​​ដូចមុនទៀតហើយ។

​គ្មាន​រឿងនិទាន គ្មាន​ទឹកមុខស្លូត គាត់បែរជា​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត តោះតើយ និងកាច ឆេវឆាវ។ ទោះយ៉ាងណា ក៏ផាណាអរគុណ​ដែលម៉ាក់កាចតែ​បានបន្ត​នៅផ្ទះនេះជាមួយកូន ​បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​សម្រេច​ចិត្តប្រកែកនឹងប៉ាថា ​មិនទៅរកស៊ីឆ្ងាយចោលកូនទេ។

នេះជារឿងចាស់មួយនៅខេត្តកំពត នាឃុំក្រីក្រមួយជើងភ្នំកំចាយ។

​ខែមេសា ឆ្នាំ២០២២

ប៉ា?

បុរស​ម្នាក់​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ផាណាពេលនេះ មិន​អាច​ក្លាយ​ជា​ឪពុកដែលព្រាត់យ៉ាងយូរ​របស់នាង​​បាន​ទេ ទោះ​បី​ជា​មានពន្លឺ​ភ្នែក​ពណ៌ខ្មៅ​ដែលនាង​បានចងចាំ។

“ស្រីណា!” សំឡេង​គាត់​ឮ​ខ្សោយជាង​សូរប៉ាខ្ញុំហៅ​ពីតូច។ ​អនុស្សាវរីយ៍រត់លេង​ឆ្ងាយៗ​របស់​នាងហើយគាត់ប្រកូកហៅមកធ្វើការផ្ទះ ឬហូបបាយ។ ផានុន ងាកមករកនាង​ ទាំងភ្នែករលីងរលោង ។ គេជាប្អូនប្រុសតែមួយគត់របស់ផាណា ពេលនេះអាយុ១៩ឆ្នាំហើយ។

កាលប៉ាទៅ ផានុននៅក្នុងអង្រឹងនៅឡើយ។ តែច្រើនឆ្នាំមកនេះ ផានុនតែងតែ​ទុករូបប៉ា និងយកមកមើលជារឿយៗ។ ប៉ាបានវិលមកវិញក្រោយពេលដែលនាងនិងប្អូនគ្មានឪពុក​ធ្លាប់ទៅហើយ។ ជាមួយនឹងសម្លៀកបំពាក់ដ៏ពភ្លក់ គាត់ធ្វើឱ្យពួកនាងច្រឡំបល់ចិត្ត​។

«ផានុន? តើផានុនពិតមែនទេ?» គាត់សួរ។

ផាណាស្ទះបំពង់ក ​គ្មាន​ពាក្យ​អ្វីនឹង​​និយាយ​ទៅ​កាន់​បុរស​ស្រវឹង​ម្នាក់​ដែល​ពាក់​មុខ​ជាឪពុក​ខ្លួនទេ។ អាស្រស់ជាមិត្តក្នុងសង្កាត់នេះ នាង​ធំឡើងស្មើគ្នា ធ្លាប់ឮគេនិយាយពីប៉ាដ៏ហិង្សារបស់ផាណា ថ្ងៃនេះបានចួបផ្ទាល់ ។ ស្រស់បាន​ដាក់ដៃលើស្មារបស់មិត្ត​នាង ក្នុងគោលបំណងចង់សម្រាលការភាំងស្លុត។

ផាណាតាំងចិត្ត​ធ្វើមាំ។ នាង​បោះជំហានឆ្ពោះទៅរកបុរសចម្លែក ធ្វើឱ្យស្នាមញញឹមចាស់លេចឡើងមក។ ទោះស្នាមញញឹមរបស់គាត់មិនស្អាតដូចដែលនាង​ចងចាំកាលពីអតីត តែ…..អាចធ្វើឱ្យជើងនាងទន់និងឈប់ដើរកណ្តាលទី។ ភ្នែកផាណាព្រិលហើយ។

«ប៉ារកកូនយូរហើយ!»

គាត់ដើរមក​ដាក់ដៃរបស់គាត់នៅលើថ្ងាសនាង​។

«ម៉ាក់ស្លាប់ហើយ!» ផាណានិយាយដោយស្ងៀមស្ងាត់ សម្លឹងមើលស្មារបស់គាត់ជាជាងមើលភ្នែកល្អក់កកររបស់គាត់។

«ហើយម៉េចចាំគាត់ស្លាប់បានមក?»

ផានុនស្រែកផងយំផង។ ឪពុក​​ងាក​មក​មើលកូនប្រុសពៅ​គាត់ ហើយស្ងាត់​មួយ​សន្ទុះ។

«គ្មានអ្នកណាត្រូវការឱ្យមនុស្ស​ដែលទៅចោលផ្ទះ វិលមកផ្ទះវិញទេ។»

ថាហើយផានុនជូតទឹកភ្នែក​ដើរបកទៅអង្គុយ​លើតុទឹកអំពៅមុខផ្ទះស្រស់។ ឪពុកស្ទាក់ស្ទើរសម្លឹង​ជុំវិញគាត់បន្តិច ខណៈអ៊ំមួយឈ្មោះឈិនជិះកង់កាត់។

អ៊ំឈិននេះជាគ្រូបង្រៀននៅសាលាទួល ឆ្ងាយប្រហែលជា១គីឡូពីភូមិនេះ ។ គាត់បកកង់មកវិញព្រោះឃើញពុកផាណា។

«សុផល?»

គាត់ហៅឈ្មោះពុកនាង ជាឈ្មោះដែលម្តាយនាង​កាលនៅរស់តែងត្រូវបានគេសួរថា «ឯណាផល?» ចូលឆ្នាំនេះមកផ្ទះទេ?

​«បងឈិន!»

ផាណាអាចធំក្លិនស្រា​នៅតាម​ដង្ហើម​របស់​គាត់។

នាង​​ឆ្លៀត​ឱកាស​ឱ្យគាត់និយាយជាមួយអ្នកជិតខាង ​ដើម្បីបាន​ចាក​ចេញ​ពី​ឪពុក​នាង។ ងាកមក ផាណាឃើញផានុនឈរក្បែរស្រស់ ហើយពួកគេសម្លឹងមក។

ផាណា​ឈានមក​ឈរ​ក្បែរស្រស់ដកលុយខ្លះហុចទៅនាង​រួចខ្សឹប៖

«អ្ហែងឱ្យលុយគាត់ ហើយប្រាប់ថា ខ្ញុំមិននៅទីនេះយូរទេ!»

ស្រស់ឈ្ងោក​សម្លឹងលុយ​រួចងាកមកមើលផានុន។ នាង​ទាញដៃផាណារួចខ្សឹប៖

«កុំធ្វើចឹងអ្ហ៎ា ហៅគាត់ហូបបាយសិនទៅ ចាំមើលសិនគាត់ម៉េចហើយច្រើនឆ្នាំនេះ!»

 រូបភាពឪពុកផាណា​ដែលកំពុងញ៉ាំបាយ និងបោកចានចោលព្រោះខឹងសម្លមិនត្រូវចិត្ត កើតឡើងញាប់ណាស់ មុនពេលគាត់សម្រេចចិត្ត​ចេញពីផ្ទះទៅធ្វើការនៅភ្នំពេញជាមួយបងស្រីគាត់។ ផានុនមិនបានឃើញរឿងនេះ តែផាណាចាំបានវាជារឿង​សេសសល់ដែលនាង​នៅឱបជាប់ដោយមិនអាចញញឹមតាំងពីកាលនៅជាកូនស្រីតូចរបស់គាត់។

«មើលខ្ញុំទៅផាណា ប៉ាក៏ស្លាប់ចោល ម៉ាក់ក៏ស្លាប់ ឯងគ្រាន់មានឪនៅមួយ!»

នេះពិតជាឆ្គងណាស់បើប្រាប់ថាផាណានៅនឹករលឹក​ បុរស​ម្នាក់​នេះ ទោះគាត់​គឺ​ជា​ឪពុក​របស់​នាង​តែ ជា​បុរស​ដែល​ទុកឱ្យ​ម្តាយនាង​ និង​ប្អូននាង ខ្លួននាង​នៅកំព្រា។

​ហើយ ច្រើនឆ្នាំ​ដែលក្លិនស្រា និងអំពើហិង្សាបាន​ឃ្លាតបាត់ឆ្ងាយ ឥឡូវ គាត់មកបង្ហាញខ្លួនវិញ នៅទីនេះនៅពីមុខនាង​នឹង​ប្អូន…ស្រវឹង ហើយ នាង​មិនដឹងថាត្រូវគិតយ៉ាងណាទេ។

ផានុនទាញបងស្រីទៅឆ្ងាយពីគេឯងរួចខ្សឹប។

«គាត់ប្រហែលជាឮរឿងយើងលក់ផ្ទះ!»

«កុំសង្ឃឹម! គ្មានចំណែកគាត់ទេ!» ផាណាគ្រហឹមដោយភ្នែកក្រហម។

គ្មានអ្នកណាដឹងទេ​ថាការធំឡើងមកជាមួយឪពុកដែលមានជាតិអាល់កុលក្នុងខ្លួនជំនួសព្រហ្មវិហាធម៌ និងទទួលខុសត្រូវងារជាឪពុក  គឺជាអារម្មណ៍ខកចិត្តនិងតូចចិត្ត​យ៉ាងណាក្នុងនាមជាកូនស្រីច្បង។

ការខកចិត្តដែលគាត់បំផ្លាញម្តាយនាង គាត់ចាកចេញ និងឥឡូវវិលមកវិញពេលនាង​ជិតរៀបការ ហើយគ្រួសារខាងប្រុសមិនដែលដឹងថា នាង​នៅសល់ប៉ាទេ។

ទោះបីផាណា ខឹង និងអន់ចិត្តចំពោះគាត់ គាត់នៅតែជាមនុស្សដែលនាង​ធ្លាប់ស្រឡាញ់។

គាត់ចោលការនិយាយជាមួយគ្រូឈិន​ហើយដើរមករកពួកគេ។

«ផាណប៉ាឈឺ ប៉ាអត់ធ្វើការបានទេ ប៉ា….»

«ផ្ទះនោះលក់សងលុយមើលម៉ែ មិនសល់អីច្រើនទេ!» ផានុននិយាយកាត់។

ស្មានមិនខុសទេ ភាពចលាចលបានក្លាយជារឿងថ្មីសម្រាប់ផាណាហើយ។ អារម្មណ៍ឆ្កួត ច្របូកច្របល់ និងក្រៀមក្រំ បានលេចឡើង តែនាងប្តេជ្ញាចិត្តមិនឱ្យរឿងមួយនេះមកបំផ្លាញជីវិតនាងទេ។

ទាំងមានអារម្មណ៍ថាអស់សង្ឃឹម ព្រោះតែពេញមួយជីវិតមកហើយនាងស្រមៃចង់បានគ្រួសារកក់ក្តៅមួយ ដូចដែលមនុស្ស​គ្រប់គ្នាចង់មាន ពោលគឺគ្រួសារជុំគ្នា​ប្រកបដោយក្តីស្រឡាញ់ ក៏ពេលនេះនាងមិនចង់បានប៉ាមកវិញទេ។

«ខ្ញុំមានលុយប៉ុណ្ណឹង ប៉ាយកទៅ!»

នាងឆក់ពីស្រស់ហុចទៅគាត់។ គាត់សម្លឹងមិនទទួល​នាង​រុញចូលហោប៉ៅគាត់និងបែរខ្នង​ដើរចេញ។

ផានុន​មិនមើលមុខបុរសដែលគេបាននឹកយូរណាស់មកហើយទេ។ គេធ្លាប់ទុករូបថតគាត់ ព្រោះមិត្តនៅសាលា​តែងតែ​ដៀលប៊ូលីថាអាកូនអត់ឪ តែពេលគាត់វិលមកវិញ គេដល់ពេលលែងត្រូវការប៉ាហើយ។

ចាប់ពីពេលនោះមក អ្នកទាំងពីរមិនដែលឃើញគាត់មកកំពតទៀតទេ។

ដល់ថ្ងៃរៀបការ ផាណានិងផានុនបានបារម្ភថាគាត់នឹងមកបង្ហាញខ្លួនអុកឡុកទាមទារលុយ​តែក៏មិនឃើញ។

មួយឆ្នាំក្រោយមក  ខែមេសាឆ្នាំ២០២៣។

អ៊ំឈិនបានមកដល់ផ្ទះថ្មីរបស់ផាណាដែលទិញរម្លស់ជាមួយប្តី។

«បងផលស្លាប់ហើយ! សពគាត់នៅវត្ត រង្ស៊ីអូរដា »

ធម្មតាទេ​ដែលនាងមិនចង់ដឹងឮតែនេះជារឿងដែលនាងត្រូវដឹង។

ផានុនមិននៅទេ គេជាប់ឡើងទៅរៀននៅភ្នំពេញ។ ផាណា​មានផ្ទៃពោះ៧ខែហើយ នាង​ច្បាស់ណាស់ថាមិនទៅ​បុណ្យសព បានជាមិនសួរថា គេធ្វើបុណ្យគាត់នៅឯណា។

នាង​ឈ្ងោកមុខគេចពីអ៊ំឈិនហើយ​រាវរកកាបូប៖

«ខ្ញុំចូលបុណ្យគាត់ខ្លះអ៊ំតែខ្ញុំមិនបានទៅទេ!»

អ៊ំឈិនសម្លឹងលុយ​ហើយនៅទីទើរ។

«ប្តីខ្ញុំ គាត់មិនដឹងរឿងខ្ញុំនៅប៉ាទេ ខ្ញុំខ្ជិលរញ៉េរញ៉ៃ!»

អ៊ំឈិនងក់ក្បាល គាត់សម្លឹងនាឡិកាលើជញ្ជាំង ម៉ោង១១ជាងហើយ ប្តីនាងជិតមកផ្ទះមែន បើនៅមានតែត្រូវនាងដេញឥឡូវហើយ។

ទោះជាត្រៀមចេញ​ទៅតែគាត់មិនអស់ចិត្ត​ក៏បកមកវិញ។

គាត់និយាយតិចៗខ្សឹបៗខ្លាចមាន​គេឮ៖

«ផាណា អ៊ំចង់ប្រាប់ថា ក្មួយកុំខឹងឪពុក!»

«ខ្ញុំអត់ខឹងគាត់ទេអ៊ំ ចិត្តខ្ញុំសាបឈឹង ពិបាកពន្យល់ណាស់អ៊ំ»

អ៊ំឈិនអេះអុញមិនដឹងថាយ៉ាងណាក៏ចាកចេញ។

ដល់ថ្ងៃនេះជិតចូលឆ្នាំខ្មែរហើយ ប៉ារបស់ផាណាស្លាប់បាន៨ថ្ងៃគត់ អ៊ំឈិនបានផ្ញើសំបុត្រមួយមកតាមស្រស់អ្នកលក់ទឹកអំពៅ។ ក្នុងនោះគាត់សរសេរឡើងវែង៖

«ផាណា និងផានុន! ពេលកូនទាំងពីរអានសំបុត្រនេះ អ៊ំបានចេញពីកំពតហើយ ! ប្រហែល ជាអ៊ំអាចទៅតាមរបៀបផល​ទៅ! អ៊ំចាស់ហើយ មិនអាចលាក់ឯងទៀតទេ កាលពីជិតម្ភៃឆ្នាំមុន កំហុសធំ​ដែលពុកឯងចេញចោលកូនៗ គឺ៥០ ភាគរយជាគំនិតអ៊ំ! កាលនោះអ៊ំយល់ថា កុមារដែលមានអាយុក្រោម 18 ឆ្នាំរស់នៅជាមួយឪពុកម្តាយដែលស្រវឹងខួបនិងហិង្សា មិនងាយមានអនាគតល្អទេ អ៊ំបានជេរស្រីប៉ាឯង។ គាត់និងអ៊ំជាមិត្តសម្លាញ់គាត់សារភាពថាគាត់បានព្យាយាមផ្តាច់និងគ្រប់គ្រងហិង្សាចិត្ត​តែបរាជ័យ ពេលហ្នឹងអ៊ំក៏ប្រាប់គាត់ឱ្យចាកចេញ! ​ ការជួយឱ្យកូនប្រពន្ធ ​មិន​ប្រឈមមុខ​នឹង​ការ​ញៀន​របស់គាត់បានជាគាត់ទៅ!»

ទឹកភ្នែកនាង​ស្រក់ស្ងួតស្ងប់ តែឈឺធ្ងន់ៗក្នុងចិត្ត។

«ការញៀន គឺជាជំងឺ ដែលមិនមែនងាយ ប្រយុទ្ធបន្សាបទេ។ ប៉ាឯងជាមនុស្សខូចចិត្ត គាត់រងឥទ្ធិពលពីសង្គ្រាម បាត់បង់គ្រួសារ សាច់ញាតិ មានជំងឺ និងគ្មានឱកាស​បម្រើការងារសមរម្យនឹងសមត្ថភាពពិតរបស់គាត់បានជាគាត់ធ្លាក់ខ្លួន​​ស្រវឹង! តែគាត់នៅគិតកូនជានិច្ច! រហូតមកគាត់ផ្ញើលុយមកផ្ទះ តែម្តាយឯងខឹងថាគាត់មានប្រពន្ធក្រោយនៅភ្នំពេញក៏មិនព្រមនិយាយរឿងនេះប្រាប់ពួកក្មួយ! នោះជាកំហុសចាស់ៗ តែអ៊ំមិនចង់ឱ្យពួកក្មួយយល់ខុសលើប៉ា! កាលឆ្នាំមុនគាត់មកលេងមិនមែនព្រោះពួកក្មួយលក់ដីទេ ប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ថា ជាឆ្នាំចុងក្រោយ ដែលគាត់ចង់មករស់ក្បែរកូនវិញ!»

នាង​ស្រែកយំរោទ៍ហែកក្រដាសចោល។

ការពិតទាំងនេះ ជារឿងខ្លោចផ្សាណាស់ នាង​មិនចង់ឱ្យផានុនបានអានទេ។ ហេតុអ្វីម្តាយនាង​មានៈមិនដែលនិយាយល្អពីប៉ានាង​ខ្លះប្រាប់នាង ធ្វើឱ្យនាងនិងប្អូន និងប៉ា​ដែលត្រូវទទួលស្គាល់គ្នា​វិញ បែរជាអាក់ខាន?

នាងមិនចង់បន្ទោសម្តាយឬអ៊ំឈិន ឬប៉ានាង តែនាងបន្ទោសអ្នកណា?

ប៉ានាងធ្លាប់ញញឹម នាង​នឹកឃើញហើយ!

ពេលមួយគាត់ញញឹម​នៅក្បែររបងសាលា តែនាង​ចាំគាត់មកយូរពេក នាង​ខឹងនិងនាង​ភ្លេច។

ឯណាស្នាមញញឹម​ចាស់មួយនោះប៉ា?

មិនថា តាមរយៈហេតុផលអ្វីទេ ម្តាយឪពុកដែលលែងលះឬបាក់បែក រមែងមិនចង់ឱ្យកូនៗក្រោមអាណាព្យាបាលរបស់ខ្លួនទទួលស្គាល់ភាគីម្ខាងទៀត​ដោយមិននិយាយចំណុចល្អ និងខ្លះថែមបង្កាច់បង្ខូចឱ្យក្មេងស្អប់គ្រួសារមុនរបស់ខ្លួនទៀត។

ការភ័យខ្លាច និងការថប់បារម្ភរបស់អ្នកនៅក្នុងរង្វង់នៃការបាក់បែកគឺខ្លាចកូនៗថ្ងៃក្រោយទៅនៅមាន​មនោសញ្ចេតនា​ជួយទំនុកបម្រុងធ្វើល្អដាក់អតីតស្វាមីឬភរិយា​?

អ្នកដែលចួបប្រទះស្ថានភាពស្រដៀងគ្នានឹងផាណាមាន​ច្រើនណាស់ សូម្បីហៅគាត់មួយម៉ាត់ចុងក្រោយ​ពេលគាត់គេងឈឺ ក៏នាងមិនមានឱកាស​ធ្វើ។

នាង​ឆ្លុះមើលខ្លួនឯងក្នុងកញ្ចក់។

«ខ្ញុំជាកូនអកតញ្ញូឬអ្វី?»

ធម្មតា យើង​​មិន​អាច​ព្យាបាល​ការ​ស្រវឹងរ៉ាំរ៉ៃ​របស់​ឪពុក​​បាន​ទេ ប៉ុន្តែ​ អាច​ជួយ​និង​ណែនាំឬគាំទ្រ​គាត់​ឱ្យ​មាន​ជីវិត​រស់នៅចុងក្រោយ​ដ៏កក់ក្តៅបាន តែនាងមិនបានធ្វើ។ មនុស្សជាច្រើនដែលមាន​បញ្ហា​បែបនេះ និយមលាក់ការពិតពីអ្នកដទៃ បិទបាំងខ្លាចគ្រួសារស្វាមីឬភរិយាខ្លួនដឹងនាំគេមើលស្រាល។

តាមថា បញ្ហាពិតមិនពិបាកដល់ម្លឹងទេ។

មកពីការខ្មាសអៀន កំហឹង ឬការមិនសប្បាយចិត្តនោះធ្វើឱ្យយើងមិនហ៊ានទទួលស្គាល់ថានរណាម្នាក់ដែលពិតជាជិតស្និទ្ធ ថែមទាំងមិនអាចជួយពួកគេដែលកំពុងតស៊ូជាមួយនឹងការផ្តាច់ញៀនស្រាឬកែខ្លួន។

ខ្ញុំទើបតែសរសេរជាលើកដំបូងចូលក្រុមMSTដែននិរតីសូមជួយណែនាំយោបល់ផង៕

ចង់សល់ទាល់តែរកមកទុក កុំចាយ កុំប្រើការ នេះជាអ្វីដែលខ្ញុំឆ្លើយតបទៅខ្លួនឯងពេលទទួលបានសំណួរនេះ ខ្ញុំមិនបាច់ត្រូវបកស្រាយបែបណាទៅកាន់អ្នកសួរ បើទោះខ្ញុំឆ្លើយអ្វី ក៏គេគង់នឹងតបមកវិញដដែលដូចឆ្លើយថា៖

«ធ្វើម៉េចសល់ បើចំណាយច្រើនជាងចំណូល?»

«មកពីវិមានឯងមិនចេះក្បិតក្បៀតសន្សំ! មើលមើល៍! ជាអ្នកដេរដូចខ្ញុំដែរសោះ ប្រាក់ខែដេរស៊ីបុងបានប្រហែលគ្នា ម៉េចខ្ញុំអាចឆ្លៀតទិញដីខ្លះ វិមានឯងគិតគូរទៅ ក្រែងពេលការអត់មានទ្រព្យខ្លះភ្ជាប់ចិត្តខាងម្តាយក្មេក!»

ខ្ញុំស្តាប់មិនចូលសម្តីអួតអាងរបស់ស្ត្រីនោះទេ ពេលយកលុយអាប់ថ្លៃម្ហូបរួច ក៏ដើរចេញ។

ដ្បិតត្រឹមជាកម្មការិនីរោងចក្រ តែពេលដេរបានស៊ីបុង យើងមានចំណូលច្រើនគួរសម តែចំណាយរបស់ពួកយើងម្នាក់ៗមិនដូចគ្នាទេ ចាំបាច់អីនិយាយមកប្រៀបធៀប?

ខ្ញុំដើរពីរោងចក្រទៅបន្ទប់ជួលបន្ទាប់ពីទិញម្ហូបល្ងាចរួច។

សំឡេងទូរស័ព្ទរោទ៍ ពេលថ្មើរនេះ អត់មានអ្នកណាក្រៅពីពុកទេ ខ្ញុំហ៊ានភ្នាល់។

«ចាសពុក?»

គាត់ស្ងាត់មិនឮតប មានតែសំឡេងក្អុកក្អាត់ឯស្រុកខែវស្សាយំទ្រហឹងជ្រៀតចូលតាមប្រព័ន្ធទូរស័ព្ទដល់ត្រចៀកខ្ញុំ។

ស្នូរចង្វាក់កង់លាន់រោករាកទំនងអាពៅទើបនឹងមកពីដឹកគោ ទើបឮគោស្រែកម៉ៗ ពុកស្រែកឱ្យអាអូនឮខ្លាំងៗ៖

«ម៉េចក៏ហែងមិនដឹកកូនវាទៅរកមេ?»

«មិនដឹងវាទៅដល់ណាទេឪ ខ្ញុំរកមួយល្ងាចហើយ មិនឃើញ!»

ខ្ញុំចាំស្តាប់បន្តទម្រាំនឹងពុកដឹងខ្លួនថា គាត់បានតេមកខ្ញុំ នាទីលោតដប់ម្ភៃទៅហើយ តែគាត់នៅរវល់ខឹងអាអូនធ្វើឱ្យបាត់មេគោ។

ពុកនិយាយបន្តហាក់ខឹង៖

«ឱ្យកង់មកអញ! អាឯងនេះប៉ិនខាងលេងណាស់ បានមេគោវាដើរឆ្ងាយបាត់!»

ខ្ញុំមិនដឹងនិយាយអីក្រៅពីសើច។ ពុកទំនងជិះកង់ចេញទៅ ក៏ប្រហែលទុកទូរស័ព្ទចោលទើបខ្ញុំឮអាពៅរអ៊ូរង៉ូវ៖

«គាត់អ្នកឃ្វាលសោះ មកចោទគេ!»

«អាពៅ! អាពៅ!»

ប្អូនខ្ញុំមិនឮហៅទេ វាអាចកំពុងខឹងពុកហើយមិនឃើញទូរស័ព្ទដែលមិនដឹងពុកទុកចោលកន្លៀតណា។ ខ្ញុំចុចបិទស្របពេលមកដល់បន្ទប់ជួលល្មម គិតថាចាំពេលយប់បន្តិចសឹមតេទៅគាត់វិញ ដើម្បីសួររឿងមេគោដែលបាត់នោះផង។

នឹកដល់រឿងស្រែ គោ ខ្ញុំនឹកចំប៉ីនោះដែរ ពេលមិនទាន់ឡើងមកធ្វើការ ខ្ញុំក៏ជាអ្នកឃ្វាល រកស្មៅឱ្យវាស៊ីរាល់ថ្ងៃ។ មេគោនេះជានិស្ស័យស្នេហ៍ពុកជាមួយម៉ែ ទើបគាត់ថែណាស់ ហើយពេលវាដាច់ហ្វូងម្តងៗពុកភ័យស្លន់ ដើររកទាំងយប់អធ្រាត្រ គាត់ខ្លាចបាត់សំណព្វចិត្ត ព្រោះពេលបានឃើញមុខវា គាត់ដូចបានឃើញមុខម្ចាស់ដែលជាប្រពន្ធកម្សត់កម្ររបស់គាត់។

គិតទៅម៉ែស្លាប់ជាងមួយឆ្នាំ ពុកធ្វើចិត្តមិនទាន់បាននៅឡើយ ដ្បិតថាកាលពីអតីត គ្រួសារនេះវេទនា ឈឺចាប់ រីងរៃព្រោះពុកជាមនុស្សប្រមឹក រករឿងឈ្លោះប្រពន្ធកូន តែក្រោយពេលមរណភាពរបស់ម៉ែ គាត់ក៏ប្រែជាមនុស្សម្នាក់ថ្មី ដែលឈប់ធ្វើឱ្យខ្ញុំជាកូនស្រីច្បងឈឺចាប់ទៀត។

គាត់រស់នៅជាមួយវិប្បដិសារៈ នេះគឺជាលទ្ធផលដែលយកស្រាធ្វើជាត្រីមុខមួយពេលរបស់គាត់ តែសម្រាប់ខ្ញុំ អតីតកាលរបស់ពុកកន្លងមក ខ្ញុំបំភ្លេចអស់ហើយ យ៉ាងណាគាត់ជាពុកខ្ញុំ ជាអ្នកមានគុណ ហើយម្យ៉ាងពុកសមនឹងការលើកលែងទោស ដែលពេលនេះគាត់ខំណាស់ ធ្វើស្រែចម្ការក៏ដើម្បីប្អូនៗរបស់ខ្ញុំបានរៀនសូត្រទៀងទាត់ មិនដូចខ្ញុំបានត្រឹមថ្នាក់អនុវិទ្យាល័យ។

តែគិតទៅ លុយធ្វើបុណ្យ១០០ថ្ងៃម៉ែ នៅសងគេមិនទាន់គ្រប់នៅឡើយ។ នៅជំពាក់ថ្លៃរោងនិងចុងភៅ សំណាងដែលពួកគាត់សុទ្ធតែជាអ្នករាប់អានជាមួយម៉ែនិងតាកាលពីមុន ទើបគេឱ្យជំពាក់បណ្តោះសិន ដោយចាំបាច់ត្រូវបង់ថ្លៃសិក្សាប្អូនជាអាទិភាព និងទិញកុំព្យូទ័រឱ្យវាបានរៀននឹងគេ។

នឹកទៅក៏សើច ពេលបងស្រីសួរខ្ញុំថាសល់អីខ្លះហើយធ្វើការរាល់ថ្ងៃ?

ខ្ញុំសល់តែពុក សល់តែប្អូនៗបួននាក់ដែលត្រូវស៊ូយ៉ាងណា គឺដើម្បីវាបានរៀនចប់ យ៉ាងហោចក៏ត្រឹមថ្នាក់ទី១២ដែរ​។

ខ្ញុំដាក់ដាំបាយហើយធ្វើម្ហូប អារម្មណ៍ហោះទៅដល់ស្រុក ទើបមិនចាប់ភ្លឹក ធានីមិត្តរួមបន្ទប់មកដល់ហើយអង្គុយធ្វើមុខក្រម៉ូវតាំងពីពេលណា។

ខ្ញុំសង្កេតឃើញគេចុចទូរស័ព្ទថ្មី ប្រហែលទើបដូរស៊េរី អាទូរស័ព្ទមានភ្នែកមានអីហ្នឹងគេផង។

«ធានីអ្ហា! ឯងឈប់ពីកន្លែងចាស់ទៀតហើយមែន?»

ខ្ញុំសួរព្រោះក្រឡេកឃើញកាតថ្មីដែលធានីកំពុងពាក់។ ទើបតែជាង៤ខែសោះ នាងប្ដូររោងចក្របីផ្សេងគ្នាទៅហើយ ព្រោះធានីចង់តាមមិត្តភក្តិថ្មីដែលទើបនឹងរាប់អាន តែខ្ញុំស្តាយអតីតភាពនិងអត្ថប្រយោជន៍ជំនួស ព្រោះយើងធ្វើនៅរោងចក្រចាស់ជាមួយគ្នាជិតដប់ឆ្នាំហើយ លុយរម្លឹកអតីតភាពនិងបំណាច់ឆ្នាំ លុយផ្សេងៗក៏មិនតិចដែរ។

ធានីមិនមើលមុខខ្ញុំគិតតែសម្លឹងទូរស័ព្ទហើយឆ្លើយកំបុតៗ៖

«ឈប់ហើយ!»

ខ្ញុំគិតរកទៅធ្វើម្ហូបដោយមិនតបមិនសួរ ព្រោះមិនចង់និយាយអ្វីនាំប៉ះពាល់អារម្មណ៍ដែលនាងកំពុងស្មុគស្មាញ បើទោះចង់ណែនាំក៏ទម្លាប់ខ្ញុំ ត្រូវសង្កេតមើលទឹកមុខធានីជាមុន។

ខ្ញុំនិងធានីជាអ្នកស្រុកតែមួយ ពួកយើងចេញពីកំពង់ស្ពឺមកជួលផ្ទះម្តុំផ្សារបែកចានដើម្បីរកការងារធ្វើ។ ខ្ញុំយ៉ាងហោចណាស់បានរៀនចប់អនុវិទ្យាល័យ តែធានីរៀនត្រឹមថ្នាក់ទី៦ហើយក៏ត្រូវចេញមកធ្វើការមុនខ្ញុំ។

កម្រិតជីវភាពពួកយើង សុទ្ធតែត្រូវការកូនស្រីដែលជារៀមច្បងគ្រួសារចេញមុខដោះស្រាយនិងរកស៊ី ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ ពីមុនខ្ញុំមានទាំងម៉ែទាំងពុក តែធានីមានតែម្តាយម៉េម៉ាយម្នាក់ ដែលឪពុកបានស្លាប់ព្រោះធ្លាក់ពីលើចុងត្នោត។

ប៉ុន្មានខែនេះ ខ្ញុំឮពុកលួចខ្សឹបថា អ៊ំញ៉េនម្តាយនាងទៅរអ៊ូប្រាប់ពុករឿងធានីមិនផ្ញើលុយទៅផ្ទះ តែខ្ញុំក៏មិនហ៊ាននិយាយរឿងធានីដូរកន្លែងការងារប្រាប់ពុកដែរ នាំតែនាងថាខ្ញុំមាត់ច្រើន ចេះដឹងរឿង។

«អាញ៉េនថ្ងៃមុនមានគេមកទារលុយដល់មុខផ្ទះ»

ព្រោះតែសំឡេងពុកប៉ុន្មានឃ្លានេះនៅរងំក្នុងត្រចៀកទើបធ្វើឱ្យខ្ញុំឈឺឆ្អាល សួរទៅធានី៖

«ឯងមិនបានផ្ញើលុយទៅឱ្យមីងទេអ្ហេស?»

ធានីផ្អាកបាយដែលរៀបដាក់មាត់សម្លឹងមុខខ្ញុំជំនួស គេទំនងជាខឹងទើបទម្លាក់ស្លាបព្រាចូលទៅក្នុងចានវិញ។

«លុយចុងក្រោយរោងចក្រចាស់ផ្ញើឱ្យអស់ហើយ គាត់នៅចង់បានអីទៀត? យើងរកលំបាកណាស់ គ្រាន់តែចង់ទិញទូរស័ព្ទទំនើបប្រើនឹងគេម្តងមិនបានទេអ្ហេស?»

«ធានីអ្ហា…»

«បានហើយវិមាន!»
គេស្តីឱ្យខ្ញុំទាំងមុខក្រម៉ូវ ហើយក៏ដើរចេញមិនទាំងហូបបាយបានមួយម៉ាត់ផង។ ខ្ញុំដឹងថាលុយពិបាករក វាប្តូរមកដោយញើសឈាមរបស់យើង ហើយក្នុងកាលៈទេសៈបែបនេះ យើងរឹតតែមិនគួរចំណាយវាផ្តេសផ្តាស ជាពិសេសលើសម្ភារៈនិយមទាំងអស់នេះ។

ព្រោះតែខឹងខ្ញុំសួរនាំទើបថ្មើរនេះហើយ គេមិនទាន់ចូលផ្ទះ។ ខ្ញុំនៅអង្គុយលេងលើគ្រែខាងមុខបន្ទប់អង្គុយចាំធានីក៏ឮសំឡេងសូណាដែលនៅបន្ទប់ជួលជាប់គ្នាដូចជាខ្សឹកខ្សួល។ ខ្ញុំដើរទៅអើតមើលតាមបង្អួចដែលនាងបើកចោល ឃើញសូណាអង្គុយនិយាយទូរស័ព្ទបណ្តើរយំបណ្តើរ៖

«ខ្ញុំគ្មានទេម៉ែ! ចង់ឱ្យខ្ញុំទៅធ្វើស្រីខូចទើបម៉ែអស់ចិត្តមែន?»

ខ្ញុំបក់ដៃហៅសូណាឱ្យចេញមកក្រៅបន្ទប់ គឺបង្ខំឱ្យនាងផ្តាច់ទូរស័ព្ទឈប់និយាយជាមួយម្តាយដែលគ្មានចិត្តមេត្តា មិនស្រលាញ់កូនដូចគាត់ទៀត។

ច្បាស់ណាស់សូណាយំដោយសាររឿងហ្នឹងតាំងពីដើមមក។ ម្តាយសូណាខុសពីម្តាយធានី មិនថាមួយខែសូណាផ្ញើលុយឱ្យគាត់ប៉ុន្មានដង នាងត្រូវបន្ថែមម៉ោងធ្វើការដល់យប់ជ្រៅប៉ុនណា ឬក៏ខំលក់ផលិតផលតាមអនឡាញយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏គាត់នៅតែតែទារលុយកូនស្រីច្រើនជាងតេមកសួរសុខទុក្ខនាង។

គាត់មិនដឹងថារាល់ថ្ងៃសូណារិះថាំកម្រិតណាទើបអាចសន្សំលុយបានតាមតម្រូវការ​គាត់។ ថ្ងៃខ្លះម្ហូបមួយមុខត្រូវសន្សំឱ្យបានបីពេល ម៉ោងធ្វើការច្រើនជាងម៉ោងសម្រាក សូម្បីផ្លែឈើមួយផ្លែក៏មិនហ៊ានទិញហូប កូនស្រីច្បងរបស់គាត់លះបង់យ៉ាងនេះ គាត់នៅអាចស្រែកជេរស្តីនាងតាមទូរស័ព្ទថាជាកូនអកត្តញូ រកលុយចិញ្ចឹមមនុស្សប្រុសមិនខ្វល់ពីម្តាយ?

គុណម្តាយធំធេងណាស់ ទឹកចិត្តស្រលាញ់មហាសាលដែលគ្មានអ្វីអាចវាស់វែងបាន តែម្តេចក៏នាងគ្មានវាសនាអាចជួបម្តាយដែលមានចិត្តមេត្តាធម៌ ស្រលាញ់កូនដូចម្តាយគេដទៃ?

សូណាផ្អែកក្បាលលើស្មាខ្ញុំទាំងមិនទាន់បាត់យំនៅឡើយ៖

«វិមាន! យើងចង់ចាកចេញពីលោកនេះ!»

សម្តីនាងធ្វើឱ្យដៃជើងខ្ញុំញ័រភ័យ ពីមុនមិនថានាងលំបាកយ៉ាងណា ត្អូញត្អែរយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំនៅមើលឃើញភាពរឹងមាំ តស៊ូរបស់នាងគឺសូណាគិតដល់ម្តាយនិងប្អូនៗ តែមិនស្មានអាចឮពាក្យមួយម៉ាត់នេះចេញមកពេលនេះ ជីវិតនេះពិតជាបង្ខំឱ្យនាងគិតឃើញរឿងអវិជ្ជមានទាល់តែបានមែន។

ខ្ញុំក្តាប់ដៃសូណាដើម្បីលួងលោមនាង៖

«ស្លាប់មិនមែនជាដំណោះស្រាយទេសូណា! ការស្លាប់គ្រាន់តែជាការគេចវេះពីបញ្ហា បើជាតិនេះឯងគេចដោយរបៀបនេះ ជាតិក្រោយឯងនៅតែមិនអាចដោះស្រាយបានដដែល! ឯងមើលទៅ…»

ខ្ញុំចង្អុលឱ្យសូណាមើលទៅបន្ទប់ជួលមួយនៅពីមុខផ្ទះយើង។ ពីរនាក់ប្តីប្រពន្ធនេះក្រលំបាកវេទនាណាស់ ម្តាយឪពុកបំបែកពួកគាត់មិនឱ្យរស់នៅជាមួយគ្នា តែពួកគាត់ជម្នះ ហើយនាំគ្នាមកជួលបន្ទប់នៅទីនេះ គាត់មកដោយដៃទទេ តែប្តីប្រពន្ធគាត់ស្រលាញ់គ្នា ខំប្រឹងតស៊ូជាមួយគ្នា ប្តីរកប្រពន្ធទុកដាក់ ក៏អាចមានហូបខ្លះអត់ខ្លះ តែរស់នៅពេញដោយស្នាមញញិមនិងក្តីសុខ…

«កើតមកក្រមានម្តាយមិនយល់ពីទុក្ខលំបាកយើង មិនសំខាន់ណាស់ទេ អ្វីដែលឯងគួរធ្វើបំផុត តស៊ូ ប្រឆាំងព្រេងវាសនានេះ បើឯងចាកចេញ ប្អូនៗឯងសង្ឃឹមអី? ប្តីប្រពន្ធគាត់មួយគូនេះ បើនៅចាំទទួលយកព្រេងវាសនា ច្បាស់មិនអាចមានលុយហូបបាយគ្រប់គ្រាន់ ហើយបង្កើតកូនប្រុសម្នាក់ដែលមានសុខភាពល្អយ៉ាងនេះទេ ជីវិតមនុស្សគឺត្រូវការការតស៊ូ ភាពលំបាក គ្រាន់តែជាឧបសគ្គនិងជាមេរៀនឱ្យយើងចេះរឹងមាំប៉ុណ្ណោះ!»

សូណាសម្លឹងមុខខ្ញុំហើយសួរមក៖

«ឱ្យយើងធ្វើយ៉ាងណាជាមួយម៉ែ?»

«គាត់ជាម្តាយ កាត់ទឹកមិនដាច់ កាត់សាច់មិនបាន យ៉ាងណាខ្ញុំជឿថា គាត់សុទ្ធតែមានក្តីអាណិតស្រលាញ់ក្នុងចិត្តក្នុងនាមជាម្តាយ ឯងទ្រាំបន្តិចទៅ ពេលវេលាអាចនឹងឱ្យគាត់យល់ពីឯង មកពីពេលនេះ គាត់ស្រលាញ់ប្តីចុងគាត់ពេក ទើបមិនគិតពីឯងសោះ!»

ខ្ញុំសម្លឹងមុខស្លេកស្លាំងរបស់សូណា មើលទៅនាងដូចមនុស្សគ្មានកម្លាំង ឯឆ្នាំងក៏ឃើញគ្របចោលលើតុតូចមួយមុខបន្ទប់នាង ដឹងថាសូណាទំនងមិនទាន់គិតគូររឿងបាយទឹកនៅឡើយ មកពីរវល់ប្រកែកគ្នានិងម្តាយ ខ្ញុំក៏សួរទៅនាង៖

«ឯងមិនទាន់ហូបបាយទេ?»

សូណាក្រវីក្បាលទាំងតំណក់ទឹកភ្នែកនៅដក់លើថ្ពាល់៖

«ចាំយើងដួសបាយឱ្យឯង ទោះហត់នឿយយ៉ាងណា ក៏មិនត្រូវចោលបាយដែរ បើឯងដួលហើយ ប្អូនឯងបានអីសង្ឃឹម? ក្រែងឯងចង់ឱ្យពួកគេរៀនចប់ដើម្បីរកការងារបានល្អជាងនេះ?»

«ល្អណាស់វិមាន! យើងស្តាប់ឯង!»

«អង្គុយហ្នឹងហើយ យើងទៅដួសបាយឱ្យ!»

ទោះខ្ញុំមិនអាចជួយសម្រាលជីវភាពគ្រួសារសូណា ឬផ្សះផ្សារម្តាយកូនគេឱ្យចុះសម្រុងគ្នាបាន តែខ្ញុំយល់ថា នៅពេលមនុស្សម្នាក់ពិបាកចិត្ត ពិតជាត្រូវការអ្នកណាម្នាក់ដែលអាចស្តាប់រឿងក្នុងចិត្ត ចែករំលែកភាពលំបាកទាំងនោះ ផ្តល់កម្លាំងចិត្តជួយសម្រាលបន្ទុកថប់ទ្រូងរបស់គេឱ្យធូរស្បើយ តែក៏ស៊ីសងលើសូណា ដែលព្រមអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនឯងទទួលយការជួយជ្រោមជ្រែងពីអ្នកដទៃ ជាជាងសំងំនៅក្នុងបន្ទប់កើតទុក្ខម្នាក់ឯង។

ខ្ញុំដួសបាយដែលទុកមួយផ្នែកឱ្យធានីពេលគេត្រលប់មកវិញឱ្យទៅសូណាខ្លះ ពួកយើងអាចចែករំលែកគ្នារស់បានគឺជារឿងប្រពៃណាស់ សារជាតិល្អរបស់មនុស្សគឺការចេះចែករំលែក ដូចសារជាតិរបស់ម្តាយគ្រប់រូបច្បាស់ជាស្រលាញ់កូនដែលគាត់ខំពពោះថែរក្សាអស់ជាច្រើនឆ្នាំ។

ខ្ញុំនៅតែសង្ឃឹមថា ម្តាយសូណាថ្ងៃណាមួយគាត់បានយល់ពីកូនស្រី ហើយឈប់បង្ខំនាងឱ្យដើរផ្លូវទាល់ដូចជាពេលនេះទៀត។

ខ្ញុំសម្លឹងឃើញសូណាហូបបាយទាំងរីករាយ ចិត្តខ្ញុំបានស្បើយខ្លះហើយពីការបារម្ភទៅលើពាក្យនាងមួយឃ្លាមុននោះ។ ពួកយើងអង្គុយនិយាយគ្នាបន្តមិនស្មានសំឡេងម៉ូតូមួយលាន់មក ភ្លើងហ្វាបាញ់ចំមុខពួកយើងទាំងពីរ ខ្ញុំផ្ទៀងមើលឃើញធានីដើរមកជាមួយអាវរហែកស្មា សក់កន្រ្ទើង ទឹកមុខស្លេកស្លាំង ភ្នែកសម្លឹងទៅដីដូចមនុស្សគ្មានវិញ្ញាណ។

ខ្ញុំស្លុតស្ទុះទៅត្រកងមិត្តភក្តិដែលត្រូវប្រុសម្នាក់ជូនមកបន្ទប់ទាំងដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់គាត់នោះទេ។

«ធានី! មានរឿងអី?»

សូណាជួយខ្ញុំគ្រាហ៍ធានី ពូម្នាក់នោះក៏និយាយឡើងកាត់ភាពស្លន់ស្លោរបស់យើង៖

«ខ្ញុំដឹកគេមកពីស្នងការ មិនទាន់បានលុយទេ!»

ខ្ញុំដឹងថាគាត់ជាអ្នករត់ម៉ូតូឌុប ក៏ប្រញាប់ដកលុយពីហោប៉ៅឱ្យទៅគាត់ហើយក៏លួចសួរបន្ថែមពីរឿងធានីពេល​សូណា​នាំនាងចូលទៅក្នុងបន្ទប់បាត់៖

«ពូមានដឹងថាមានរឿងអីទេ? ហេតុអីមិត្តភក្តិខ្ញុំទៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិស?»

«ពូមិនច្បាស់ទេ តែមើលទៅមិត្តភក្តិក្មួយដូចត្រូវថ្នាំគេ!»

ខ្ញុំទើបចាប់ភ្លឹកថាធានីមិនបានជិះម៉ូតូមកវិញ។

ធានីត្រូវចោរប្លន់? ពូម៉ូតូឌុបចេញទៅ ខ្ញុំចូលទៅមើលមិត្តឃើញនាងដេកយំឃ្លុំភួយជិត។ ទោះមានរឿងជាច្រើនដែលខ្ញុំចង់ដឹង តែមិនមែនក្នុងស្ថានភាពបែបនេះឡើយ ធានីអាចកំពុងជួបរឿងដែលប៉ះពាល់ផ្លូវចិត្តទើបនាងក្លាយទៅជាបែបនេះ ខ្ញុំនិងសូណាមានតែឱបគេដើម្បីផ្តល់កម្លាំងចិត្តជាជាងសួរនាំពីរឿងដែលបានកើតឡើង នាំគេពិបាកចិត្ត។

មួយសន្ទុះទើបធានីព្រមដកភួយចេញពីមុខហើយស្ទុះមកឱបខ្ញុំ៖

«វិមាន…»

នាងនៅតែយំគឃូស សូណាសម្លឹងមុខខ្ញុំចង់បញ្ជាក់ថា អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយវាពិតណាស់ហើយ តែមិនស្មានថាត្រឹមចោរយកម៉ូតូទៅបាត់ ធានីបានជួបរឿងគួរឱ្យភ័យខ្លាចជាងនេះទៀត៖

«មិត្តភក្តិដែលយើងខំប្តូរកន្លែងការងារទៅជាមួយគេ ការពិតគឺជាអ្នកជួញដូរមនុស្ស!»

ខ្ញុំនឹងសូណាស្រឡាំងកាំង ធានីក៏រៀបរាប់មកទៀត៖

«វាបោកយើងយកទៅឱ្យចិនម្នាក់ ហើយឱ្យបក្ខពួកវាមកលួចម៉ូតូយើងទៅ!…សំណាងហើយ ដែលប៉ូលិសមកទាន់ បើមិនអ៊ីចឹង…»

សូណាអង្អែលស្មាធានីលួងលោម៖

«អស់អីហើយធានី! អស់អីហើយ!»

«ពេលនេះប៉ូលិសចាប់គេបានហើយ! តែអ្នកដែលលួចម៉ូតូយើង មិនទាន់ចាប់បានទេ! បាត់ម៉ូតូ យើងមានអីទៅចួបម៉ែ?»

ម៉ូតូដែលធានីមានជិះ គឺបានដោយសារម្តាយគេខំសន្សំពីប្រាក់ខែដែលគេផ្ញើទៅ។ មីងញ៉េនខំខ្ចីលុយ ចងការប្រាក់អ្នកភូមិដើម្បីបង្គ្រប់ទិញឱ្យកូនស្រីស្រួលធ្វើដំណើរទៅធ្វើការ ឬចង់ទៅលេងផ្ទះពេលណាក៏បាន គាត់គិតដល់ការលះបង់របស់កូនដែលធ្វើការច្រើនម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃ ចំណាយមួយកាក់មួយសេនក្បិតក្បៀតសន្សំទុករបស់ទ្រព្យឱ្យកូន ដើម្បីឱ្យគេមានកម្លាំងចិត្តធ្វើការ។

គាត់ស៊ូចាយខ្លះអត់ខ្លះ យ៉ាងណាបានសន្សំមួយជីពីរជីទុកឱ្យកូន យ៉ាងនេះហើយ ទើបពេលធានីមិនផ្ញើលុយទៅឱ្យមានអ្នកចងការប្រាក់មកតាមទារដល់ផ្ទះ។

———-

មួយខែកន្លងផុត…

ម៉ូតូរបស់ធានីបានមកដល់ម្ចាស់វិញ ក្រោមការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់សមត្ថកិច្ច។

ថ្ងៃភ្ជុំបិណ្ឌនេះយើងមកលេងស្រុកកំណើតជិះម៉ូតូមកជាមួយគ្នា ឯសូណាក៏បានទៅលេងផ្ទះដែរ។

ធានីបានមកសំពះសូមទោសម្តាយ ខ្ញុំឃើញមីងញ៉េនស្រក់ទឹកភ្នែកទាំងរំភើបរីករាយ ក្រោយបានដឹងរឿងកូនស្រីចាញ់បោកគេ ហើយត្រូវគេលួចម៉ូតូបាត់។ គាត់មិនស្តាយរបស់ គាត់ថាសំខាន់ឱ្យតែកូនស្រីគាត់មិនអី ហើយអាចមានសុខភាពផ្លូវចិត្តធម្មតាវិញដូចពេលនេះ។

ខ្ញុំបានទៅដល់ផ្ទះចួបពុក ត្រឹមញញិមសម្លឹងមុខគាត់ខ្ញុំដឹងថាពុកចង់និយាយពីអី ពុកខ្ញុំមិនចូលចិត្តបង្ហាញក្តីស្រលាញ់ចំពោះកូន គាត់ជាមនុស្សមាត់រឹងចិត្តទន់។

ពុកលួចសរសើរកូនស្រីរបស់គាត់នៅចំពោះមុខអ្នកស្រុក ដែលថាបើទោះធ្វើការព្រលឹមចេញបាត់ព្រលប់ចូលផ្ទះមិនសល់អី តែគាត់បានកូនស្រីល្អមានមេត្តាធម៌ មានចិត្តសប្បុរសគឺជាគុណបុណ្យរបស់គាត់ពេកណាស់។

ពុកថាមិនគួរពីមុនគាត់ចំណាយពេលវេលាទៅដោយគ្មានប្រយោជន៍ បើគាត់អាចគិតយល់ដូចពេលនេះម្ល៉េះមិនសមប្រពន្ធគាត់ទៅបាត់ ដោយមិនបានឃើញគ្រួសារមានសុភមង្គល មានក្តីសុខដូចពេលនេះទេ។

ក្រោយពីត្រលប់មកពីវត្តដុតភ្លើងអន្សមឆ្អិនរួច ខ្ញុំនិងធានីនាំគ្នាទៅអង្គុយលេងលើភ្លឺស្រែខៀវស្រងាត់ខែវស្សាដែលទឹកជន់ពេញ និយាយគ្នាលេងរម្លឹកអនុស្សាវរីយ៍កាលពីតូច។

«យើងនៅចាំថ្ងៃមួយដែលឯងរត់គេចពីពូដេញវ៉ៃ ព្រោះគាត់មិនចង់ឱ្យឯងទៅរៀន តែឯងនៅតស៊ូទាំងសំពត់ប្រឡាក់ភក់ ត្រដរទៅសាលា!»

ខ្ញុំញញិម ព្រោះអតីតកាលជូរចត់នោះ លែងឆាបយកតំណក់ទឹកភ្នែកខ្ញុំបានទៀតហើយ។ ធានីឃើញខ្ញុំមិនមាត់ក៏និយាយមកទៀត៖

«គិតទៅយើងស្តាយដែរ បើមានចំណេះដូចឯង ការសម្រេចចិត្តរបស់យើង អាចបានវែងឆ្ងាយជាងនេះ មិនជាប់មានអតីតកាលដ៏ខ្មៅងងឹតនោះឡើយ…»

ខ្ញុំអង្អែលស្មាធានី គេក៏សម្លឹងមុខខ្ញុំហើយនិយាយបន្ថែម៖

«ខ្ញុំពិតជាសរសើរឯងណាស់វិមាន! ដ្បិតត្រឹមជាកម្មការិនីរោងចក្រ រៀនបានតិច តែឯងមិនដែលឱ្យពាក្យវាយតម្លៃរបស់អ្នកដទៃ ដែលចូលចិត្តមើលងាយស្រីរោងចក្រដូចយើងមានអំណាចឡើយ ឯងតស៊ូ ខំសន្សំ កត្តញូ ប្រឹងប្រែងធ្វើការ មិនឱ្យពូពិបាកចិត្ត ជួយជ្រោមជ្រែងប្អូនៗឱ្យបានរៀនសូត្រ…»

«បើពួកយើងស៊ូ យើងខំសន្សំ ថ្ងៃក្រោយគង់តែសល់!»

«យើងអរគុណណាស់ដែលឯងមិនបោះបង់ខ្ញុំ មិនស្អប់ខ្ពើម ហើយតែងនៅក្បែរផ្តល់កម្លាំងចិត្ត មានឯងជាមិត្ត ជាអ្នកស្រុក យើងសំណាងណាស់! បើមិនបានឯង ពេលនេះយើងមិនដឹងទៅជាយ៉ាងណា…»

«អ្នកណាឱ្យពួកយើងធំធាត់មកជាមួយគ្នា ហើយស្និទ្ធស្នាលគ្នាដូច​បងប្អូន? ជាបងប្អូនគឹត្រូវចេះស្រលាញ់គ្នាបែបនេះហើយ!»

«សូណាប្រាប់យើងថា ឯងឱ្យគេខ្ចីលុយធ្វើដើមទុនទិញឧបករណ៍សម្អាងបើកក្នុងបន្ទប់ជួលថ្ងៃសម្រាក?»

«គេជំនាញស្រាប់ ថ្ងៃអាទិត្យយ៉ាងហោចណាស់ មានម៉ូយកក់សក់ លាបក្រចក គ្រាន់បានលុយខ្លះរួចថ្លៃម្ហូបដែរ! គេខំសន្សំទុកផ្ញើលុយឱ្យប្អូនៗបានរៀន!»

«ល្អហើយ! យើងក៏គិតចង់រកជំនាញមួយទៅថ្ងៃមុខដែរ! ល្អទេ? បើយើងបើកហាងកាត់ដេរមួយ?»

«ឯងច្បាស់ជាអាចធ្វើបាន!!!»

ខ្ញុំអង្គុយជាមួយធានីអង្គុយលេងដល់ថ្ងៃលិចទើបនាំគ្នាទៅផ្ទះ ពួកយើងសន្យាថា ធ្វើការរោងចក្រត្រឹមដប់ឆ្នាំទៅមុខប៉ុណ្ណោះ នឹងសន្សំលុយដើម្បីបើករបររកស៊ីខ្លួនឯងនៅស្រុកកំណើតវិញ៕

ចប់

មានរឿងមួយតំណាលថា នាទីក្រុងនៃប្រទេសបុរាណកាលដ៏យូរលង់មួយ ស្ទើរគ្មាននរណាម្នាក់នៅចាំឈ្នោះនៃប្រទេសនេះ នៅក្នុងស្រុកតំបន់មួយ មានរឿងចម្លែកមួយដែលប្រជារាស្ត្ររស់នៅក្នុងប្រទេសនេះ ដឹងឮខ្លាចរអាគ្រប់គ្នា វាក្លាយជារឿងTaboo ដែលគ្រប់គ្នាចៀសមិនហ៊ានរម្លឹក…ព្រោះតែរឿងហេតុ កើតចេញពីហាងបញ្ចាំ ហាងបញ្ចាំដែលមិនគួរមានវត្តមាននៅលើលោកនេះទេ…

មានពាក្យចចាមអារ៉ាមថា…

…រៀងរាល់យប់នៃព្រះចន្ទបាំងឆត្រ ស្បៃរាត្រីពណ៌ក្រហម តែងតែមានបាតុភូតចម្លែកមួយគឺមេឃបង្អុរភ្លៀង ក្រោមខ្មាញ់ខ្មួលពពកក្រហម ស្របនិងពន្លឺភ្លឺចេញពីចន្ទពេញវង់ ដែលរះបណ្ដែតកាយលើផ្ទៃអាកាសដ៏ត្រយង់

ស្រមោលព្រាលៗនៃអាគារចម្លែកមួយ នឹងផុសអណ្ដែតឡើងកណ្ដាលព្រៃដ៏ស្ងប់ស្ងាត់…វាជាហាងបញ្ចាំ ហាងបញ្ចាំដែលគ្មានឈ្មោះ ទទេស្អាតលើស្លាកប៉ាយយីហោរហាងព្យួរលើ…

ប៉ុន្តែរឿងមួយដែលគេគ្រប់គ្នាទីនេះ ល្បីដឹងឮគ្រប់គ្នានោះគឺ អ្នកអាចបញ្ចាំដូរនិងអ្វីបានគ្រប់យ៉ាង ជាមួយនិងរបស់បញ្ចាំដែលអ្នកហ៊ាននឹងដាក់…កិត្តិយស មាស ប្រាក់ អំណាច ឬក៏ជីវិត

គឺហាងមួយនេះអាចធ្វើឱ្យក្ដីស្រមៃ បំណងរបស់អ្នកអាចសម្រេចបាន តែរឿងមួយដែលអ្នកត្រូវចាំ របស់ដែលដាក់បញ្ចាំរួចហើយ បើអ្នកចង់ដោះយកមកវិញ គឺត្រូវដោះដូរវាមកវិញជាមួយការប្រាក់ដ៏ច្រើនមហិមា…

សូមប្រយ័ត្នជាមួយរបស់ដែលអ្នកសម្រេចត្រូវដាក់បញ្ចាំ!

…

“មនុស្សស្រីអី មុខអាក្រក់បែបនេះ…ហឹស!”

“ឈ្មោះមនុស្សហៅសុទ្ធតែបុស្បា តែមើលមុខមាត់ខ្លួនឯង វាអាក្រក់ជាងនាងកែវណាម៉ា ធីតាមុខសេះទៅទៀត ហិហិ ឃើញហើយហួសចិត្ត”

“មុខនាងនេះ គួរឱ្យខ្លាច ដើរយប់ម្នាក់ឯងអី ឃើញនាងហើយលស់ព្រលឹង”

ក្រុមនិស្សិតសិស្សស្រីមួយក្រុម ជុំគ្នា មកទិតៀន ត្មិះដៀល រិះគន់ លើរូបរាងកិត្តិយស ទៅកាន់និស្សិតស្រីម្នាក់ ដែលកំពុងទម្លាក់សក់វែងចុះក្រោម បាំងបិទមុខខ្លួនជិត ទុកតែក្រឡង់ប្រឡោះភ្នែកមើល រូបរាងដែលនាងស្លៀកពាក់ដោយប្រើសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ខ្មៅវែងៗ ព័ទ្ធរុំជិត បាំងបិតភាព ស្លាកស្នាមលើដងរាងកាយ ដែលជាស្នាមរបួសចាស់ដែលបង្កដោយការរលាកភ្លើងធ្ងន់ធ្ងរ  កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន…

ការពិតរបួសនេះ នាងមិនគួរកើតមាននៅលើខ្លួនឡើយ តែព្រោះតែទឹកចិត្តមេត្តា អាណិត ជួយជីវិតអ្នកដទៃ ធ្វើឱ្យនាងត្រូវរងរបួសមានស្លាកស្នាមដល់បច្ចុប្បន្ន…

ស្លាកស្នាមដែលកើតមាន ពេលដែលបន្ទប់ជួលរបស់នាងត្រូវភ្លើងឆេះ នាងរត់ចេញពីបន្ទប់ទាន់ តែព្រោះតែឮសំឡេងក្មេងស្រីស្រែកហៅជួយ នាងស្ទុះត្រលប់ចូលទាំងភ្លើងកំពុងឆេះសន្ធោសន្ធៅ ទៅជួយក្មេងស្រីដែលជាប់នៅក្នុងបន្ទប់ជាប់នោះ…

ជាអកុសល អំឡុងពេលជួយក្មេងស្រីម្នាក់នោះ នាងត្រូវភ្លើងធ្លាក់សង្កត់ ឆេះពាក់កណ្ដាលខ្លួនធ្ងន់ធ្ងរ ជាពិសេសបរិវេណមុខតែម្ដង។

ជីវិតរបស់នាង ក៏ចាប់ផ្តើមប្រែប្រួលពីថ្ងៃនោះមក…មិនថានាងនៅទីនេះ ក្រសែភ្នែកចំអក សម្ដីទិតៀន ស្អប់ខ្ពើមរអើមលើរូបរាងកាយ តែងតែឮពេញត្រចៀកខ្លួន។

សូម្បីតែពេលនេះ នៅក្នុងថ្នាក់រៀន នាងនៅតែឮពាក្យសុំឱ្យនាងចេញពីថ្នាក់រៀន ទាំងខណៈដែលមានវត្តមានគ្រូ…

“អ្នកគ្រូ! ខ្ញុំមិនចង់រៀននៅក្នុងថ្នាក់ជាមួយនាងបុស្បា ស្រីមុខខ្មោចនេះទេ…ខ្ញុំឃើញមុខនាងហើយ ខ្លាចរៀនមិនចូល!”

“អ្នកគ្រូ! ហេតុអ្វីសាលាមិនព្រមបណ្ដេញនាងសោះតែម្ដង ខូចឈ្មោះសាលាអស់ហើយ មានសិស្សមុខខ្មោចបែបនេះ!”

“អ្នកគ្រូ! ខ្ញុំខ្លាចពេលនៅជិតនាងនេះម្ដងៗ នាងមុខគួរឱ្យខ្លាច”

សំនួនឃ្លោងឃ្លា ជាច្រើន ពាក្យវាយប្រហារជាច្រើន បណ្ដេញនាងព្រោះតែរូបរាងអាក្រក់របស់អ្នកម្ខាងទៀត។ បុស្បា ធ្វើពុតជាមិនឃើញ មិនឮអ្វីទាំងអស់ ខំរក្សាភាពអត់ធ្មត់របស់ខ្លួន ខាំមាត់សង្កត់ទទួលយកពាក្យរបស់គេទាំងអស់នោះ។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីរស់នៅក្នុងបរិបទបែបនេះអស់ជាច្រើនឆ្នាំ រឿងសំខាន់មួយដែលនាងបានរៀននោះគឺថា មនុស្សគ្រប់រូបមានរូបរាងល្អស្អាតខាងក្រៅ ប៉ុន្តែចិត្តខាងក្នុងមិនបា្រកដថាល្អស្អាតដូចសម្បកកាយទេ។

ភាពស្អប់ខ្ពើម សម្ដីប្រមាថ ពាក្យទន់ជ្រាយ វិបល្លាសទាំងនោះ បង្ហាញពីភាពខាងក្នុងពិតរបស់គេ រឿងដែលសំខាន់ សម្ដីក៏ជាអាវុធគ្មានរូបរាង អាច​សម្លាប់​មនុស្ស​បំបាក់ទឹកចិត្តបាន។

“បុស្បា នាងមិនអីទេឬ? កុំទៅស្ដាប់សម្ដីរបស់ក្រុមមនុស្សបែបនោះ វាគ្មានប្រយោជន៍ទេ!”

សំឡេងអ្នកកំលោះ អង្គុយតុមុខនាង ពោលលួងលើកទឹកចិត្ត ដ្បិតដឹងថាទង្វើរបស់បុស្បាគឺល្អ មិនដែលធ្វើខុស កំហុសដែលកើតចេញពីរូបរាងកាយអាក្រក់តែប៉ុណ្ណោះ!

“អរ..អរគុណ ភិរុណ” បុស្បា ងក់ក្បាលតិចៗ រួចក្រាបមុខខ្លួនលើតុ មិនចង់បង្ហាញមុខរបស់ខ្លួនឱ្យគេឃើញ

“កុំគិតច្រើនពេក ឆ្នាំនេះក៏ជាឆ្នាំចុងក្រោយនៃថ្នាក់យើងដែរ…ទ្រាំបន្ដិចទៅ”

ភិរុណ ព្យាយាមលួងនាងបន្ដ

“អ្ហឹម”

រ៉ឺងៗរ៉ឹង! សំឡេងកណ្ដឹងបញ្ចប់ម៉ោងសិក្សា

“បុស្បា ចាំជួយទៅចួបលោកនាយកផង”

“ចាស៎ អ្នកគ្រូ”

…

បន្ទប់នាយក

“ជម្រាបសួរ លោកនាយក!”

ភិបុត្រ នាយកសាលានៃសាលាឯកជនមួយនេះ សម្លឹងមើលទៅកាន់សិស្សស្រី បុស្បា…សិស្សដែលក្នុងសាលាខ្លួន នាំគ្នាធ្វើពាក្យបណ្ដឹង ដាក់ពាក្យបង្ខំឱ្យគាត់បញ្ឈប់ពីការសិក្សា បណ្ដេញនាងចេញ

“បុស្បា អង្គុយសិនចុះ” ភិបុត្រងាកសម្លឹងមើលទៅនាង រួចគ្រវីក្បាលខ្លួនតិចៗ ពេលឃើញរូបភាពនៃសិស្សស្រីខាងមុខខ្លួនគេ

“អរគុណ លោកនាយក…លោកនាយក ចង់ចួបខ្ញុំ មានធុរៈអ្វីដែរ?”

បុស្បា សួរដោយមានការសង្ស័យ

“គឺបែបនេះ…បុស្បា…” ភិបុត្រ រាងស្ទាក់ស្ទើរ រួចរកសំណុំឯកសារមួយដុំធំ ហុចមកឱ្យនាង

“នេះជាស្អី លោកនាយក…” នាងញ័រមាត់ សួរត្រលប់ទៅវិញបញ្ជាក់

“ពាក្យទទូចសុំឱ្យបញ្ឈប់នាង” ភិបុត្រ បញ្ជាក់

“លោកនាយក នេះ…” បុស្បា ស្លុតចិត្ត រាងកាយទាំងមូលញ័រទទ្រើក ខឹងផង តូចចិត្តផង ពេលដែលដឹងថា រឿងដែលនាងធ្លាប់គិត វាបានកើតឡើងចំពោះខ្លួនមែន

“បុស្បា គ្រូសូមទោស”

“លោកនាយក ខ្ញុំមិនមែនជាសិស្សរបស់លោក ម្នាក់ដែរឬ? ហេតុអ្វី លោកគ្រូបោះបង់ខ្ញុំចោល…” នាងប្រឹងខាំមាត់ សួរបញ្ជាក់ទៅអ្នកម្ខាងទៀត

“បុស្បា”

“លោកគ្រូឃោរឃៅ ព្រៃផ្សៃដាក់ខ្ញុំណាស់…ហ៊ឺហ៊ឺ! លោកគ្រូ ក៏ដឹងថាឆ្នាំនេះជាឆ្នាំចុងក្រោយសម្រាប់ខ្ញុំហើយ តើឱ្យខ្ញុំធ្វើយ៉ាងម៉េចវិញ? ហ៊ឺហឹ!”

“បុស្បា រឿងនេះ…គ្រូបានទាក់ទងមិត្តរបស់គ្រូរួចហើយ…គ្រូនឹង…”

“មិនត្រូវការ ខ្ញុំលែងចង់បានអ្វីទៀតហើយ! ខ្ញុំស្អប់អ្នកគ្រប់គ្នានៅទីនេះ!”

និយាយចប់ត្រឹមហ្នឹង បុស្បា ស្ទុះរត់ចេញមកក្រៅយ៉ាងប្រញាប់ មិនមានពេលវេលាសូម្បីតែទឹកភ្នែកខ្លួនឯងដែលកំពុងស្រក់ចុះ…

នាងរត់ចេញមកក្រៅរបងទ្វារសាលា មេឃដែលមានពន្លឺថ្ងៃ បានផ្លាស់ប្ដូរមួយរំពេច ក្រោយពីពពកខ្មៅខ្មួលខ្មាញ់ ប្រមូលផ្ដុំគ្នា បាំងបិតពន្លឺលើផ្ទៃអាកាស…តំណក់ទឹក តក់ៗ ចាប់ផ្ដើមធ្លាក់បង្អុរចុះមកក្រោម រាងកាយដែលរត់គ្មានទិសដៅរបស់បុស្បា ចាប់ផ្តើមជោកទទឹកដោយទឹកភ្លៀង…នាងមិនដឹងថា នាងត្រូវទៅទីណា? គួរធ្វើអ្វី? នាងអស់ផ្លូវ នឹងដើរ!

ប៉ុន្តែក្រោមផ្សែងអ័ព្ទ ចេញពីចំហាយភ្លៀង បុស្បា កំពុងដង្ហក់ឈប់នៅអាគារចម្លែកមួយ…

ខ្វាក! សំឡេងបើកទ្វារនៅពីមុខនាង

“សូមស្វាគមន៍!” មនុស្សប្រុសស្រីមួយគូ ឈរអមទ្វារ ញញិមយ៉ាងស្រស់ស្រាយទៅកាន់នាង

“ចាស៎?” បុស្បា ចាប់ផ្តើមចម្លែកអារម្មណ៍ពីអ្នកដែលនាងនៅពីខាងមុខ

“អញ្ជើញចូល” ប្រុសស្រីមួយគូនោះ និយាយស្របព្រមគ្នា

“ចាស៎?” នាងមើលទៅកាន់គេទាំងពីរនាក់ ធ្វើមុខភ្លឹះៗ

“អញ្ជើញចូល” ពួកគេបញ្ជាក់ម្ដងទៀត

ពាក្យសម្ដីស្របគ្នារបស់មនុស្សប្រុសស្រីមួយគូ ហាក់មានអំណាចពិសេស ទាក់ទាញនាងឈានចូលទៅតាមការអញ្ជើញរបស់គេ

រឿងដែលចម្លែក ពេលនាងបោះជំហានជើរចូលក្នុងអាគារចម្លែកមួយនោះ សម្លៀកបំពាក់ដែលទទឹកជោក ប្រែជាស្ងួតដូចជាមិនមានទទឹកអ្វីសោះ…នាងញាក់ចិញ្ចឹម សង្ស័យថាខ្លួនឯងស្ថិតក្នុងការយល់សប្តិឬយ៉ាងណា?

ឈានបោះជំហានបានមួយសន្ទុះ នាងឃើញអ្នកកំលោះដ៏សង្ហាម្នាក់ អង្គុយកាន់អានសៀវភៅ មើលមេនហ្កា one piece…កាន់អាន មើលទៅមិនគិតថាគាត់ជាអ្នកចូលចិត្តអានសៀវភៅមេនហ្កាសោះ

“នេះគឺ…” បុស្បា ឧទាន

“សូមអញ្ជើញអង្គុយ” អ្នកកំលោះ សង្ហា ទម្លាក់សៀវភៅខ្លួនគេចុះ ប្រែទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ សម្លឹងមើលមកនាងយ៉ាងប្រាកដប្រជា…ភាពប្រែប្រួលរបស់គេ ធ្វើឱ្យនាងភ្ញាក់ផ្អើលមិនតិចទេ

“លោកជានរណា”

“ខ្ញុំជាថៅកែកុងស៊ីនៅទីនេះ”

“ថៅកែកុងស៊ី?”

“ហាងបញ្ចាំ”

“នេះជាហាងបញ្ចាំ?”

“បាទ!”

“តែខ្ញុំមិនមានអ្វីចង់មកដាក់បញ្ចាំទេ”

“នាងច្បាស់ហើយឬ? ហាងបញ្ចាំមួយនេះ គឺអាចដោះដូរ ផ្ដល់អ្វីជូនដល់អ្នកបញ្ចាំបានគ្រប់យ៉ាង”

“បញ្ចាំ…ផ្ដល់ឱ្យបានអ្វីគ្រប់យ៉ាង?” នាងឧទានតាមចុងឃ្លារបស់គេ

“មែនហើយ ឱ្យតែតម្លៃទាំងពីរគឺសមាមាត្រគ្នា”

“សូម្បីតែរូបរាងខ្ញុំ?”

“បាន តែនាងហ៊ាននឹងដោះដូរបញ្ចាំជាមួយវត្ថុដ៏មានតម្លៃរបស់ខ្លួនទេ?”

“វត្ថុមានតម្លៃក្នុងខ្លួន? ខ្ញុំ…ខ្ញុំមានវាដែរឬ? តើខ្ញុំត្រូវដោះដូរអ្វី ជាមួយមុខមាត់មួយនេះ? ខ្ញុំចង់បានភាពស្រស់ស្អាត…ស្អាតដែលគេឃើញហើយ មិនដាក់ភ្នែក!”

“ស្នាមញញិម”

“ស្នាមញញិម?”

“នាងត្រូវបញ្ចាំស្នាមញញិម ដោះដូរជាមួយមុខរបស់នាង…នាងនឹងលែងទទួលនូវអារម្មណ៍ដែលអាចធ្វើឱ្យខ្លួនឯងញញិមបាន…នាងព្រមទេ?”

“ខ្ញុំ…ខ្ញុំព្រម បើវាគ្រាន់តែប៉ុណ្ណោះ”

“អ៊ីចឹង សូមធ្វើការផ្ដិតមេដៃទទួលយកកិច្ចព្រមព្រៀងមួយនេះ ក្នុងករណីដែលនាងចង់មកលោះវិញ នាងអាចហែកក្រដាសកិច្ចព្រមព្រៀងមួយនេះបាន ប៉ុន្តែត្រូវចាំថាពេលនាងចង់រម្លស់មកវិញ នាងត្រូវសងទាំងដើមទាំងការ…កុំភ្លេចឱ្យសោះ!”

“ចាស៎”

បុស្បា ផ្ដិតមេដៃលើកិច្ចព្រមព្រៀងមួយនោះ…សុខៗគ្រប់យ៉ាងក៏រសាត់ រលាយដូចផ្សែងត្រូវខ្យល់ផាត់

…

បច្ចុប្បន្ន

“បុស្បា! នេះជាបុស្បាមែនទេ?” ភិរុណ សួរ សម្លឹងមើលទៅកាន់នារីចម្លែកស្រស់ស្អាតនៅនិងមុខខ្លួន…មនុស្សស្រីស្រស់សោភា ល្អលើសបវរកញ្ញា រាងរៅមុខមាត់នាងស្ទើរតែមិនជឿថាវាមានពិតនៅលើផែនដី រង្វង់មុខមូលពងក្រពើ ជាមួយសាច់មុខសម៉ដ្ឋខៃ រលោងគ្មានស្លាកស្នាមអ្វីដូចស្បែកទារកទើបតែកើត ស៊ីគ្នានិងច្រមុះខ្ទង់ខ្ពស់ មកជាមួយកែវភ្នែកមុតថ្លាមួយគូ កែវភ្នែកធំៗដែលមានផ្នែកសនិងខ្មៅបែងចែកគ្នាយ៉ាងដាច់ ថ្ពាល់ទន់ល្មើយរបស់នាងមានពណ៌ក្រហមគួរឱ្យចង់មើល  ចង់ប៉ះ ចង់មកថ្មមថែ ។

“ភិរុណ ឯងច្រឡំទេឬ? ស្រីស្អាតដូចជានាង មិននឹងអាចជាស្រីគីង្គក់ម្នាក់នោះ…ហាហា”

“មែនហើយ តែនេះនាងជានរណា? ម៉េចក៏ឈរនៅមុខថ្នាក់យើង?”

“សិស្សថ្មីឬ?”

“តែខ្ញុំ…ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាជា នាងជាបុស្បា”

បុស្បា ឈរធ្នឹងសម្លឹងមើលទៅកាន់សិស្សប្រុសទាំងបី ដែលកំពុងនិយាយពីនាង…តែនាងគ្មានអារម្មណ៍អ្វីសោះ មិនរំភើប មិនខឹង ហើយក៏មិនញាប់ញ័រ ឬនេះព្រោះតែអារម្មណ៍ទាំងនោះលែងនៅក្នុងខ្លួននាង?

រយៈពេល៧ថ្ងៃ ជាមួយនិងផ្ទៃមុខថ្មី បុស្បា ពួនសំងំនៅក្នុងបន្ទប់តែម្នាក់ឯង អង្គុយឆ្លុះមុខកញ្ចក់មើល អង្អែល ស្ទាបប៉ះពាល់វា មិនឈប់គិតថារឿងនោះ វាកើតមកលើនាងពិតមែន ប៉ុន្តែរឿងមួយដែលនាងមិនអាចធ្វើ គឺស្នាមញញិម…នាងអង្គុយធ្វើមុខស្មើធេង គ្មានអ្វីរំជួលចិត្តបន្ដិចសោះ ខុសផ្ទុយពីកាយវិការប្រតិកម្មខ្លួនដែលបង្ហាញពីភាពត្រេកអរ ប្រាថ្នាចង់បាន ព្រោះនាងបានបាត់អារម្មណ៍រំភើប ត្រេកអរ រំជួល ដែលអាចធ្វើឱ្យនាងញញិមបាន។

ផ្ទៃមុខនាងបង្ហាញពេលនេះ ប្រៀបដូចមនុស្សយន្ដ។

“បុស្បា…ជានាងឬ?”

“ភិរុណ គ្នាប្រាប់ឯងហើយ ថាស្រីស្អាតម្នាក់នេះ មិនមែនជានាងមុខអាក្រក់ម្នាក់នោះទេ! ភ្នែកឯងមានបញ្ហាហើយ ដែលឃើញទេពធីតាសួគ៌ា ជានារីបិសាចនោះ…”

“សុំទោស ខ្ញុំបុស្បា…នារីបិសាច ដែលលោកកំពុងនិយាយម្នាក់នោះ” និយាយរួច បុស្បា ដើរទៅអង្គុយនៅតុរបស់គេ ធ្វើព្រងើយកន្តើយ ចំពោះប្រតិកម្មមនុស្សគ្រប់គ្នា នៅក្នុងថ្នាក់

“បុស្បា ពិតជានាងមែន!” ភិរុណ ឧទាន តែគេលេចចេញមុខបារម្ភពីក្រោយ ពេលឃើញអ្នកខាងមុខគ្មានសម្ដែងពីភាពរីករាយអ្វីបន្ដិចសោះ ពីការផ្លាស់ប្ដូរមួយនេះ

“មិនពិតទេ? វាអាចទៅរួចបានយ៉ាងម៉េច…”

“វិទ្យាសាស្ត្រ ទំនើបខ្លាំងរហូតអាចកែច្នៃដូរមុខមនុស្សក្នុងរយៈពេល៧ថ្ងៃបានដែរឬ?”

“មិនមែនជាការកែសម្ផស្សទេនេះ ជឿថាជាការកាត់ក្បាលដូរខ្លួនគ្នា ជឿជាង”

“ដង្កូវប្រែខ្លួនជាមេអំបៅហើយ”

សំនួនឃ្លាឧទានជាច្រើន បានផុសលាន់ឡើង កែវភ្នែកគ្រប់គូបាញ់សម្លឹងរកមើលពិរុទ្ធនៃផ្ទៃមុខកែច្នៃសិប្បកម្មមួយនេះ…ប៉ុន្តែកាន់តែមើល សម្រស់របស់នាងកាន់តែស្រូបទាញចិត្តវិញ្ញាណឱ្យមកលង់ស្នេហ៍នាង។

សិស្សប្រុសជាច្រើននាក់ មកតោងចោមរោមសុំប្រាថ្នារាប់អានស្គាល់នាង សិស្សស្រីជាច្រើន ដេញតាមស៊ើបសួររកកន្លែងពេទ្យដែលនាងទៅធ្វើ ហើយក៏ក្នុងនោះមិនតិចនាក់ដែលលួចច្រណែន ចង់បានមុខដ៏ស្រស់ស្អាតបែបនេះ។

បុស្បា ពីជីវិតដែលគេស្អប់ គេចមុខ ខ្ពើមរអើមមិនចង់ចួប ប្រែផ្លាស់មកក្លាយជាមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលគេប្រាថ្នា ចោមរោមសុំនៅជិត សរសើរ លួចច្រណែនគ្រប់គ្នា

ប៉ុន្តែនាងនៅតែគ្មានអារម្មណ៍អ្វីសោះ…

…នាងខ្លួនឯងពេលនេះហាក់មិនជាមនុស្ស…ជាម៉ាស៊ីនគ្រឿងយន្ដច្រើនជាង!

នាងតែងតែយល់ខុសថា…

…ក្ដីសុខមិនប្រាកដថាទាល់យើងមានស្នាមញញិមទើបមានក្ដីសុខនោះទេ វាអាចមានវត្ថុអ្វីម្យ៉ាង ឬរឿងអ្វីម្យ៉ាងដែលអាចឱ្យយើងមានក្ដីសុខបាន

…ក្នុងជីវិតពិតក៏មាន មនុស្សខ្លះរកស្នាមញញិមមិនបានផង តែពួកគេអាចមានក្ដីសុខបានតាមរបៀបផ្សេងៗរបស់ខ្លួនដែរ

ប៉ុន្តែអ្វីដែលនាងដាក់បញ្ចាំ ដោះដូរជាមួយផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតមួយនេះ វាមិនគ្រាន់តែជាស្នាមញញិមធម្មតាឡើយ តែជាអារម្មណ៍…អារម្មណ៍ដែលកើតមានពេលនាងញញិម!

“បុស្បា បុស្បា បុស្បា…” សំឡេងភិរុណតឿនឧទានរកអ្នកម្ខាងទៀត

ឮសំឡេងហៅរបស់គេ បុស្បា ងាកមុខសម្លឹងមើលដោយមិននិយាយអ្វី

“បុស្បា ហេតុអ្វីបានជានាងមិននិយាយជាមួយនិងខ្ញុំសោះ? នាងខឹងនិងខ្ញុំឬ?”

“…”

“បុស្បា…”

“…”

“បុស្បា ខ្ញុំសូមទោស”

ឮពាក្យសូមទោសរបស់អ្នកម្ខាងទៀតបែបនេះ នាងសម្លឹងមើលថ្មែ រួចហើបមាត់និយាយទៅកាន់គេដោយសំឡេងស្មើ…

“ហេតុអ្វី មកសុំទោសខ្ញុំ?”

“សូមទោសដែលខ្ញុំមិនអាចការពារនាងបាន បុស្បា”

“ខ្ញុំមិនត្រូវការឱ្យលោកមកការពារខ្ញុំទេ…ខ្ញុំមិនទន់ខ្សោយដូចអ្វីដែលលោកគិតឡើយ”

“បុស្បា ខ្ញុំ…” ភិរុណ និយាយមិនទាន់ចប់ប្រយោគឃ្លាស័ព្ទ សំឡេងស្រួយស្រែសដូចមេមាន់ត្រូវអាគកជាន់ ស្រែកកាត់រំខាន…

“នាងច្បា នេះជានាងឯងមែនឬ?” ក្រុមសិស្សស្រី ក្នុងឈុតឆើតឆាយ ឯកសណ្ឋានជាសិស្សធ្វើខ្លួនឡើងខ្ញង់ មកឈររោមជុំជិតនៅតុដែលបុស្បាអង្គុយ

“រាជនី ដូចដែលខ្ញុំបា្រប់ទេ វានេះកែឡើងស្អាត!” ស្រីម្នាក់ក្នុងក្រុមនិយាយ

“នេះជាមីគីង្គក់នោះមែនឬ? តែម៉េចក៏វាផ្លាស់ប្ដូរខ្លាំងយ៉ាងហ្នឹង?” មួយទៀតក៏បន្ទរ

“វ៉ាវ…នេះខ្ញុំប្រឹងសង្កេតពិនិត្យហើយ អត់មានឃើញស្លាកស្នាមកាំបិតបន្ដិចសោះ”

រាជនី នារីស្រស់ឆើតឆាយជាងគេ ហើយក៏ជាមេក្រុមនៃក្រុមនារីឆើតឆាយនេះ មើលដៀងសម្លក់សម្លឹងទៅកាន់បុស្បា…បើក្រសែភ្នែករបស់នាងជាផ្លែកាំបិត បុស្បាពេលនេះប្រហែលក្លាយជាសាច់ជ្រូកដែលគេដាក់បណ្ដោងព្យួរតាមតូបនៅផ្សារហើយ

“នាងច្បា…វាជានាងមែន!”

បុស្បា សម្លឹងមើលទៅកាន់អ្នកម្ខាងទៀត ដោយកែវភ្នែកទទេរស្មើ មិនខឹងមិនស្អប់ ខុសប្លែកពីអ្វីដែលនាងធ្លាប់បានគិតថា ពេលនាងបានជួបនិងអ្នកខាងមុខ នាងនឹងមានអារម្មណ៍ខឹងស្អប់ ចងគំនុំ ព្រោះនាងជាមនុស្សម្នាក់ដែលតែងតែbully ធ្វើបាប ត្មិះដៀលនាង រាល់ពេលដែលគេទាំងពីរនាក់ចួបគ្នា ប៉ុន្តែអារម្មណ៍ទាំងនោះប្រែប្រួលមិនដូចការគិត…នាងឃើញគេដូចជាដុំគ្រួសដែលនាងដើរជាន់

“មីច្បា ម៉េចក៏មិនតបនិងយើង?”

“ត្រចៀកនាងឯងថ្លង់ មិនឮបងនីគាត់សួរទេឬ?”

“មីនេះ វាស្អាតបន្ដិច វាលែងឬកដល់ម្លឹង…ឈឺស!”

បុស្បានៅតែធ្វើមិនដឹង មិនឮ ទាញសម្ពាយកាតាប ដើរចាកចេញពីតុអង្គុយ។ ឃើញបែបនេះ កំហឹងក្នុងចិត្ត របស់រាជនី រឹតតែផ្ទុះខឹងខ្លាំងឡើង នាងរកទៅកន្ត្រាក់ទាញដៃបុស្បា យារដៃឡើងលើបម្រុងត្រៀមឈុតធំមួយ ប៉ុន្ដែស្រាប់តែរាងកាយដ៏មាំរបស់នាយ ភិរុណ ឈរមកពាំង ចាប់ច្របាច់ដៃនាងជាប់ ប្រើក្រសែភ្នែកកាច សម្លក់មើលមកនាង រួចនិយាយដោយសំឡេងរឹង

“នាងគិតចង់ធ្វើអី?”

“សួរខ្ញុំ? ខ្ញុំគួរតែសួរលោកសំនួរនេះវិញ គឺត្រូវជាង…លោកគិតថាកំពុងធ្វើអីហ្នឹង? លោកភ្លេចហើយឬថាខ្លួនឯងជានរណា? ខ្ញុំត្រូវជាអ្វីនិងលោកនោះ..ឈឺស!”

រាជនី សម្លក់ថ្មែ បាញ់ទៅកាន់គេវិញ…ក្រសែភ្នែកស្អប់ ខឹង ច្រណែន បង្ហាញគ្មានលាក់បាំងបន្ដិចសោះ ហាក់បីមិនខ្វល់ពីការគិតរបស់អ្នកម្ខាងទៀតមកលើរូបនាង។

ឮពាក្យចោទសួរ របស់រាជនីបែបនេះ នាយកំលោះស្រឡាំងកាំង នៅស្ងៀមមិនស្រដីតបឆ្លើយទៅវិញ។ រាជនី ហាក់ទាយដឹងពីប្រតិកម្មរបស់គេបែបណា នាងគ្រលាស់ដៃចេញពីការចាប់របស់នាយ រួចបាញ់ភ្នែកសម្លក់ទៅគេទាំងពីរនាក់ ហើយក៏ដើរចាកចេញពីទីនោះ…ក្រុមបរិវារនាង ឃើញមេកើយខ្លួនចេញហើយ ក៏ដើរតាមហែហមតាមពីក្រោយ។

និយាយពីបុស្បាវិញ នាងក៏មិននៅឈរនៅទីនេះដែរ…ថ្ងៃនេះ គោលបំណងដែលនាងមកក្នុងថ្នាក់រៀនទីនេះ គឺមកដើម្បីចង់ប្រាប់ពីការចាកចេញ ឈប់រៀនរបស់ខ្លួន លាប្រាប់ទៅកាន់សិស្សក្នុងថ្នាក់គ្រប់គ្នាឱ្យបានដឹង ទោះបីជាពួកគេមិនធ្លាប់ចាត់ទុកជាមិត្តរបស់គេម្នាក់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែមើលទៅការមកដល់របស់នាង នៅក្នុងថ្នាក់មួយនេះ វាធ្វើឱ្យមានភាពរញ៉េរញ៉ៃកាន់តែច្រើនឡើង!

នាងមិនគួរមកជាន់នៅទីនេះទេ…មិនមាននរណាម្នាក់ស្វាគមន៍វត្តមានរបស់នាងឡើយ។

…

មួយខែក្រោយមក បុស្បា បានក្លាយជាតារាម៉ូឌែលរះថ្មីល្បីកក្រើកក្នុងប្រទេស ក្រោយពីលេចមុខបង្ហាញលើទស្សនាក្របមុខដ៏ប្រជាប្រិយមួយក្នុងប្រទេស…

ទស្សនាវដ្ដីដែលនាងថតឱ្យនោះ ត្រូវបានបំបែកឯកត្តកម្មក្នុងការលក់របស់ខ្លួន…ត្រឹមរយ:ពេល ១ម៉ោង សៀវភៅបោះពុម្ពផ្សាយចំនួន ១០ម៉ឺនក្បាល លក់អស់គ្មានសល់! ម្ចាស់រោងពុម្ព រូតរះ ប្រញាប់ប្រញាល់បោះផ្សាយបន្ថែមចំនួន៥ម៉ឺនក្បាល ទៀត…ត្រឹមតែរយៈពេលមិនដល់ ៣០នាទីនៃការចេញផ្សាយ បោះសៀវភៅដាក់លក់នៅទីផ្សារ សៀវភៅទាំងនោះ លក់អស់ទៀត!

ភាពលក់ដាច់នៃទស្សនាវដ្ដីមួយនេះ ផ្អើលដល់បណ្ដាញសង្គម បន្ថែមកម្រិតនៃភាពល្បីរន្ទឺរបស់ បុស្បា មួយកម្រិតទៀត…រហូតដល់នាង មានងារ ជាទេពធីតាសួគ៌…ពីរូបសម្រស់ដ៏ស្រស់គ្មានពីរនៃរង្វង់ភ័ក្ររបស់នាង រហូតដល់មានក្រុមហ៊ុនផ្សព្វផ្សាយផលិតផលគ្រឿងសម្អាងជាច្រើន មកប្រកួតដណ្ដើមគ្នា សុំនាងមកធ្វើជាPRរបស់ខ្លួន។

មិនតែប៉ុណ្ណោះ គ្រប់ទស្សនាវដ្ដី អ្នកកាសែតព័ត៌មាន ឬខាងរោងភាពយន្ដ ខ្នះខ្នែងខំស៊ើបសួរ សុំចួបគ្នាមកពិភាក្សារឿងការងារ។

៣ខែក្រោយមក បុស្បា ព្រមទទួលកិច្ចសម្ភាស៍ពីខាងទូរទស្សន៍ល្បីមួយក្នុងស្រុក។

អ្នកសម្ភាសន៍ : កញ្ញាបុស្បា នេះខ្ញុំពិតជាមិននឹកស្មាន ថាកញ្ញាព្រមផ្ដល់កិត្តិយស អនុញ្ញាតឱ្យខាងយើងសម្ភាសន៍កញ្ញាសោះ…ខ្ញុំពិតជារីករាយក្រៃលែង ដែលបានឃើញកញ្ញាផ្ទាល់និងភ្នែកជិតគ្នាបែបនេះ។

បុស្បា: ចាស៎…បងនិយាយរាងពន្លើសពេកហើយ!

អ្នកសម្ភាសន៍ : ទេ បងនិយាយគឺការពិត ភាពល្បីល្បាញរបស់ប្អូនស្រី វាស្ទើរតែដូចនិងតួកុនហូលីវូដ! ហិហិ…ប្អូនកុំដាក់ខ្លួនពេក!

បុស្បា : ចាស៎

អ្នកសម្ភាសន៍ : នេះសំនួរដែលបងចង់សួរប្អូន ហើយប្រាកដណាស់ហ្វេនៗគ្រប់គ្នាចង់ដឹងយូរមកហើយនោះ គឺ បុស្បា មានអ្នកចាប់អារម្មណ៍ក្នុងចិត្តហើយឬនៅ?

បុស្បា : ចាស៎…គឺ…

ឮសំនួរបែបនេះ នាងហាក់បីជារាងភាំងក្នុងចិត្តខ្លួនឯង ភាពស្ទាក់ស្ទើរនឹងអារម្មណ៍មួយដែលនាងមានមន្ទិលសង្ស័យ…

ម្ចាស់សារសម្ងាត់ អ្នកដែលតែងតែផ្ញើសារមកឱ្យនាង! អ្នកដែលតែងតែផ្ញើពាក្យលើកទឹកចិត្ត សារកំប្លែង វីដេអូសំណើច រូបភាពស្រស់ស្អាត ជាច្រើនក្នុងរយៈពេលជាង១ខែនេះ…

មនុស្សម្នាក់ដែលនាងមិនដឹងស្គាល់គេថាជានរណាសោះ ប៉ុន្ដែគេមនុស្សម្នាក់ដែលបង្កើតហ្វេនក្លិបរបស់នាង ស្ថាបនិកដំបូងដែលគាំទ្រនាង គេហាក់បីស្រមោលតែងតែនៅក្បែរនាងគ្រប់ពេល…

គេជាថប់ហ្វេនរបស់នាង…នាងដឹងពីគេត្រឹមតែឈ្មោះរហសនាមក្រៅ រ៉េន(Rain សរសេរជាភាសាអង់គ្លេស)

អ្នកសម្ភាសន៍ ហាក់បីចាប់បានពីភាពមិនប្រក្រតីរបស់ បុស្បា ក៏និយាយចំអន់លេងថា

អ្នកសម្ភាសន៍ : និយាយស្ទាក់ស្ទើរបែបនេះ បុស្បា ប្រហែលមានមនុស្សចាប់អារម្មណ៍របស់ខ្លួន…ហ្វេនៗច្បាស់ជាដឹងហើយ ខូចចិត្តស្លាប់ជាមិនខាន

បុស្បា : ទេ បងយល់ច្រឡំហើយ ខ្ញុំក៏មិនច្បាស់ថាគេជានរណាដែរ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតរាប់អានគេជាមិត្តល្អទេ!

អ្នកសម្ភាសន៍ : ហុហុ…នេះបងចង់ដឹងណាស់ តើគេនោះជាអ្នកណាណ៎? នេះប្អូនអាចប្រាប់បានទេ បើមិនយល់ទាស់អី្វ…

បុស្បា : ខ្ញុំខ្លួនឯងក៏មិនស្គាល់មុខពិត ចួបគេផ្ទាល់ដែរ ត្រឹមដឹងថា គេឈ្មោះ រ៉េន

ឮបែបនេះ ពិធីករ ឧទានភ្ញាក់…

អ្នកសម្ភាសន៍ : ស្ថាបនិកហ្វេនក្លិប បុស្បា?

បុស្បា : ចាស៎ បង!

អ្នកសម្ភាសន៍ : បែបនេះសោះ…តែនិយាយអ៊ីចឹង ប្អូន អាចប្រាប់មកកាន់បង ឬហ្វេនរបស់ប្អូនបានទេ ហេតុអ្វីប្អូនមិនញញិមសោះអ៊ីចឹង? នេះមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះប្អូនឬ បានជាពួកបង មិនធ្លាប់ឃើញប្អូនញញិម

បុស្បា : បង ខ្ញុំមិនអាចញញិមបានទេ!

អ្នកសម្ភាសន៍ : អ្ហាហ៍? ហេតុអ្វី?

បុស្បា : សូមទោសផង វាជាបញ្ហាផ្ទាល់ខ្លួន ខ្ញុំមិនអាចជម្រាបប្រាប់បានទេ!

អ្នកសម្ភាសន៍ : អូហ៍? ពិតជាសោកស្ដាយណាស់ ដែលប្អូនមិនអាចញញិមបាន…រូបសម្រស់ប្អូន មិនទាន់មានស្នាមញញិមស្រស់ស្អាតបែបនេះ បើប្អូនស្រីញញិមទៀត មិនដឹងជាស្រស់ស្អាតយ៉ាងណាទេ….

បន្ទាប់ពីសំនួរនេះ អ្នកសម្ភាសន៍ ក៏ចាប់ផ្តើមសួរពីរឿងការងារ និងសំនួរខ្លះៗដែលបានមកពីហ្វេន។ កិច្ចសន្ទនាមួយនេះក៏បញ្ចប់ទៅដោយរលូន!

បុស្បា ដើរចាកចេញពីស្ថានីយ៍សម្ភាសន៍ បម្រុងដើរចូលឡានរបស់ខ្លួនដែលដាក់ចតនៅមុខនោះ ស្រាប់តែរថយន្ដទំនើបខ្មៅបើកលឿនវឹង បុកគូទឡាននោះមួយទំហឹង លាន់ឮសូរផ្អើលអស់អ្នកនៅទីនោះ….

សំឡេង មនុស្សប្រុស ស្រែករន្ទឺសូរខ្លាំង ចេញពីក្នុងឡាន ស្រែកហៅឈ្មោះនាងយ៉ាងឆ្កួតលីលា

“បុស្បា ម៉ាយអាយដូល!!! ខ្ញុំបាន…បានចួប…ចួបបុស្បាហើយ!”

សំឡេង រំភើបញាប់ញ័រពេក និយាយដាច់ៗ ដង្ហក់ៗ ដើរធីងធោង ក្រោមកម្លាំងប៉ះទង្គិចឡាន ប៉ុន្ដែគេប្រឹងស្ទុះក្រោយឈរ ដើរមករកបុស្បា ដែលកំពុងឈរមើលទៅអ្នកម្ខាងទៀត ដោយអារម្មណ៍ភាំងភ័ន្ដ….ព្រោះនាង មិនស្គាល់ថាម្នាក់នោះជានរណាទេ!

“បុស្បា បុស្បា បុស្បា…ខ្ញុំស្រលាញ់នាង” បុរសប្លែកមុខ និយាយបណ្ដើរ ដើរស្ទុះទៅចង់ឱបនាង…

៣០វិនាទី គេនឹងអាចបានប៉ះនាងហើយ ស្រាប់តែស្រមោលមនុស្សប្រុសម្នាក់ទៀត លេចឡើងនៅមុខគេ…

ផាច់!

“ឯងចង់ធ្វើអីហ្នឹង?”

“ភិរុណ គឺលោក!” បុស្បា ឧទានឡើង! នាងមិនគិតថា នាងបានឃើញគេម្ដងទៀតទេ

“សន្ដិសុខ! នេះនៅឈរថ្មឹងដល់អង្កាល់ ម្ដេចមិនចាប់មនុស្សឆ្កួតម្នាក់នេះទៅមន្ទីរ ឬប្ដឹងប៉ូលិស ធ្វើអ្វីឱ្យស្ថានភាពប្រសើរឡើង តែបែរជានាំគ្នាឈរឱបដៃមើលបែបនេះ…ស្ថានីយ៍ធំទាំងមូល ជ្រើសរើសសន្ដិសុខបែបនេះ មកធ្វើការបានយ៉ាងម៉េច?” ភិរុណ ស្រែកឡូឡា ដាស់សតិអ្នកម្ខាងទៀតដែលឈរមើលឱ្យគ្រប់គ្រងស្ថានការណ៍ឡើងវិញ

ស្ដាប់ឮពាក្យសម្ដីគេបែបនេះ សន្តិសុខក៏ចេញមកអន្ដរាគមន៍ ចាប់បុរសរោគចិត្ត ដែលភិរុណ ដាល់ដួលក្រាបនិងដី និងកំពុងញុំាដៃជាប់នោះ…ម្នាក់ៗភ្លេចសង្កេតឃើញថា មុខគេម្នាក់នោះ ប្រែប្រួល distort យ៉ាងខ្លាំង

“ភិរុណ ម៉េចក៏លោកមកនៅទីនេះ?” បុស្បា

“បុស្បា ខ្ញុំ…ប្រយ័ត្ន” ភិរុណ ស្រែកលាន់មាត់ ពេលឃើញលោកហ្វេនរោគចិត្ត ដកកាំបិតតូចដ៏មុតស្រួចពីហោប៉ៅខ្លួន ក្រោយពីរើបម្រះខ្លួនបានចេញពីការចាប់របស់សន្ដិសុខ ស្ទុះរត់មកលឿនស្លេវ ចាក់តម្រង់មកកាន់ បុស្បា

“អួយ៍!!!”

“ភិរុណ!” បុស្បា ស្រែកភា្លត់សំឡេង ពេលឃើញប្រុសម្នាក់នេះល្ងង់ មកពាំងខ្លួនគេបែបនេះ…នាងស្លុតចិត្ត ពេលឃើញដៃរបស់នាងចាប់ផ្ដើមប្រលាក់ឈាមដែលហូរចេញពីស្នាមកាំបិត

“ឯង…ឯង…” ហ្វេនរោគចិត្ត រកបម្រុងដកកាំបិតដែលចាក់ជាប់ពីក្រោយខ្នងភិរុណ តែលើកនេះក្រុមសន្តិសុខបានស្ទុះគ្នាមកចាប់ទាន់ ចាប់គេចងជាប់រង់ចាំប៉ូលិសមកដោះស្រាយ។ រីឯអ្នកផ្សេងទៀត ក៏មិនបង្អង់យូរ ប្រញាប់ប្រញាល់តេដឹកអ្នកកំលោះយកទៅពេទ្យ…

“ភិរុណ ធ្វើអ៊ីចឹងដើម្បីអ្វី? ខ្ញុំមិនមែនជាបុស្បា ដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់ទៀតទេ…” បុស្បា

“ព្រោះខ្ញុំសន្យានិងការពារនាង!”

“ការពារខ្ញុំ? ខ្ញុំមិនត្រូវការនោះទេ ខ្ញុំប្រាប់លោកហើយ”

“បុស្បា តែខ្ញុំមិនទាន់ប្រាប់នាងទេថា ខ្ញុំព្រមឬមិនព្រមតាមពាក្យនាងទេ! នាងអាចឃាត់ និយាយបែបនេះបាន តែខ្ញុំជាអ្នកស្ម័គ្រចិត្ត….ព្រោះខ្ញុំ ស្រលាញ់នាង!” សំឡេង ភិរុណ កាន់តែខ្សោយៗទៅ កម្លាំងដែលគេខំប្រមូលក៏ចាប់ផ្ដើមបាត់បង់ចេញពីខ្លួនគេ…

“ស្រលាញ់ខ្ញុំ? លោកមានគូដណ្ដឹងហើយ ពាក្យដែលស្រលាញ់នេះ គួរតែប្រើជាមួយរាជនី គូដណ្ដឹងលោក! ប្រយ័ត្នគូដណ្ដឹងលោកឮបែបនេះ រករឿងខ្ញុំទៀត!”

“ខ្ញុំនិងរាជនី បានផ្ដាច់ពាក្យគ្នាហើយ!”

“ទោះបីលោកប្រាប់ខ្ញុំ ក៏ខ្ញុំមិនស្រលាញ់លោកដែរ”

“ខ្ញុំដឹង…តែខ្ញុំអាចសុំឃើញនាងញញិមចុងក្រោយបានទេ”

“សូមទោស ខ្ញុំមិនអាចបំពេញបំណងលោកបានទេ!”

“តែខ្ញុំថានាងអាច…បុស្បា”

និយាយបែបនេះ ភិរុណ ប្រឹងទាញលូកយកក្រដាសចម្លែកម្យ៉ាង…ក្រដាសកិច្ចព្រមព្រៀងពីហាងបញ្ចាំនិងនាង ពីហោប៉ៅអាវខ្លួន….រួចគេយកវាមកហែក! គ្រាន់តែគេហែកភ្លាម ក្រដាសមួយនោះស្រាប់តែមានអណ្ដាតភ្លើងពណ៌ខៀវ ឆាបឆេះជាផ្សែងភ្លើងរលាយក្លាយជាផេះផង់ ស្របពេលដែលរាងកាយរបស់ភិរុណ ចាប់ផ្តើមរលាយបន្ដិចម្ដងៗ ដូចលម្អងខ្សាច់ត្រូវខ្យល់ផាត់…

“ភិរុណ នេះ…” បុស្បា ស្រក់ទឹកភ្នែកស្របពេលនាងកំពុងញញិម

“នាងញញិមហើយ បុស្បា!” ភិរុណ ញញិមចុងក្រោយ មើលទៅនាង មុននឹងរូបរាងកាយរបស់ខ្លួនក្លាយជាអ័ព្ទផ្សែងលម្អង រលាយបាត់សូន្យពីលើលោកនេះ…

“ភិរុណ” បុស្បា ស្រែកហៅឈ្មោះគេជាលើកចុងក្រោយ…

ចប់

ដីនៅសើមរអិល មូស​សុចចេញទាំងសម្បុកច្រវាត់រកចំណី។

ជំងឺគ្រុនចាញ់នៅកៀកៗនឹងខ្លួនយើងមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន​ដែរ។

ខែនេះ គ្មាននរណាគេចង់ចូលព្រៃទេលើកលែងតែពួកអ្នកក្របំផុតដូចខ្ញុំ។ មិនត្រឹមក្រពេលនេះគ្រួសារ​ខ្ញុំថែមទាំងទ័លជាទីបំផុត។ ដូចជាពេលនេះ បើសិនលើកនេះខ្ញុំមិនអាច​រកបាន​ខ្លឹមយកទៅលក់សងបំណុលចឹកប៉ោងដែលម្តាយខ្ញុំបានជំពាក់ ដីខ្ទមរបស់យើង​ក៏នឹងត្រូវគេអូសយក។

«ខ្ញុំសន្យាថាឈប់ចូលមកទៀតហើយតំបន់នេះ! កុំប្រកែប្រកាន់កូនចៅ ម្តងនេះទេ!»

ខ្ញុំបន់ក្នុងពោះស្ងាត់ៗ។  នេះជាវាលអន្លូង ដែលស្ថិតនៅជ្រៅក្នុងព្រៃ ឆ្ងាយពីផ្លូវជាតិជាងម្ភៃគីឡូម៉ែត្រ ។ ខ្មែរយើងម្តុំនេះ ជឿថាមាន​បារមីរក្សានៅមិន​ឱ្យមានការទន្ទ្រាន​កាប់ខ្លឹមចន្ទន៍ទេទោះវាលនេះល្បីថាមាន​ខ្លឹមច្រើន​ស្អេកស្កះ។

មិនដឹងឡើយអំពីការពិតកម្រិតណា តែជាង១០ឆ្នាំមុន ធ្លាប់មានពួកដង្ខៅជនជាតិថៃ មកបោះការដ្ឋាននៅកន្លែងនេះបានប៉ុន្មានខែ ក៏នាំគ្នាក្ស័យធនឈប់រកស៊ីរត់បាតជើងសព្រាត ត្រលប់ទៅស្រុកវិញអស់ដោយសារធ្លាយដានជើង​សត្វព្រៃធំៗ មិនគួរឱ្យជឿ និងមានអ្នកស្លាប់ពីរបីនាក់ព្រោះគ្រុនចាញ់ទឹកចាញ់ដី។

ជាតំណក្រោយមក អ្នកស្រុកជឿថា មានអ្នកថែរក្សាព្រៃខ្លឹមនៅវាល​ម្ដុំនេះ មិនឱ្យពួកសៀមចូលមករុករានទន្ទ្រានបានជាមាន​កាច់យកឱ្យឈឺស្លាប់ ឬក៏ត្រូវសត្វបង្អើល​ជាបន្តបន្ទាប់ រហូត​បានជាគ្មាននរណាហ៊ានព្រហើនរកស៊ីបន្ត។

« ខ្លាដំបងក៏កុំបញ្ចេញមុខឱ្យឃើញឱ្យសោះណា៎ ដំរីក៏អ៊ីចឹងអត់ចង់ចួបទេ គ្មានទូរស័ព្ទសម្រាប់សែលហ្វីជាមួយ!»

សម្តីឡូឡារបស់ភក្តិ ជាមិត្តរបស់សម្លាញ់ខ្ញុំម្នាក់ទៀត។ ខ្ញុំវិញបែរបន់ក្នុងចិត្តស្ងប់ស្ងាត់ នឹកគុណឪពុកម្ដាយព្រោះជាន់ដីវាលអន្លូង ខ្ញុំមិនចង់ចូលទេ ដូចខ្ញុំសន្យាឱ្យតែខ្ញុំដោះបំណុលចឹកប៉ោងបាន ខ្ញុំមិនមកទៀតដាច់ខាត។

ស្រាប់តែម្នាក់ឡូឡា​អម្បាញ់មិញឈ្មោះភក្តិស្ទុះមកកេះខ្ញុំ។

«វាលនេះមាន​ខ្លឹមមែនមេ?ហេវបាយហើយនៀកមេ»

ម្នាក់នេះខ្ញុំទើបតែស្គាល់ពីព្រឹក ឮថាធ្លាប់ទៅធ្វើកម្មករនៅថៃជាមួយនឹងសម្លាញ់ខ្ញុំអាស៊ាន។ អាស៊ាននាំភក្តិមក ទាំងស្រវឹងតិចៗផងបាន​ជាស្រែកឡូឡារំខានគេគេងមិនឈប់សោះ។

បានមកដល់ក្បែរខ្ញុំថាប្រដៅភ្លាម៖

«ភក្តិឯងដើរព្រៃ ឱ្យចេះសង្រួមចិត្ត​ស្ងប់ស្ងាត់ខ្លះទៅ កុំឡូឡាពេក! ផ្អើលសត្វអស់ហើយ! »

ប្រាប់ហើយមិនចេះដឹងប្រឹងសោះ បែរជាហ៊ាន​​ទះស្មាខ្ញុំភឹប ហើយនិយាយឡូឡាទៀត៖

«រកមួយព្រឹកថ្ងៃត្រង់ អត់បានឃើញខ្លឹមមួយដើមផង យប់នេះដើរកាត់រូងខ្លា​ ក៏មិនទៅវិញដែរបើដៃទទេ!»

ខ្ញុំឮហើយងាកទាំងភ្នែកនៅកញ្ចឹងកសម្លក់មួយជុំព្រៃព្រោះផ្អើលនឹងពាក្យខ្លា។ ធ្លាប់ឪម៉ែថាកាលពីជំនាន់គាត់នៅក្មេងៗ មានព្រាន​ព្រៃដើរប្រទះខ្លាចាស់ធំប៉ុនក្របី។ ព្រឺថែមលើព្រឺទ្រាំមិនបាន ខ្ញុំចេញ​ឆ្ងាយពីភក្តិ ហើយ​ក៏ងាកទៅរកស៊ានស៊ីញ៉ូភ្នែកឱ្យជួយហាមក្លើរបស់គេខ្លះម្តង​។

«អ្ហែង បិទមាត់ខ្លះមើល៍ អានេះ!»

ស៊ាន​សង្កត់សុភក្តិ​។ បានសុភក្តិស្ងាត់ បងម្នាក់ឈ្មោះធនគាត់មកតាមយើងដែរ គាត់មកពីរនាក់បងប្អូន ល្បីគាត់ខំពន្យល់ដែរថា៖

«នែ៎វើយ! ឮថាស័ក្តិសិទ្ធិណាស់វាលអន្លូងនេះ! អ្នកកោះកុងគ្មាននរណាហ៊ានមកដល់ទេ តែបើបានជាមកដល់ហើយក៏មិនមាត់ផ្ដេសផ្ដាសដែរ! កុំរលាម! កុំថាយើងអ្នកដើរ សូម្បីអ្នកផ្ទះក៏គិតពីបន់ស្រន់ចំតិតចំតូងមានក្បួនមិនខ្វះផង ឱ្យចេះក្រែង​មេឃក្រែងដីខ្លះ!»

ភក្តិនិងបងធនប្រហែលទើបស្គាល់គ្នា​ពេលនេះដែរទេ ។ ឮបងធនថាឱ្យក៏មិនមាត់ ភក្តិ​ដើរទៅមុខគេធ្វើវាហី។

បងធនងាកមកបែរបន់សំពះគ្រប់ទិស៖

«សុំសេចក្ដីសុខ ខ្ញុំនិងប្អូនលបមកនេះមិនឱ្យម៉ែពុកដឹងទេ ចាញ់បៀរជ្រុលអស់លុយពេក បើម៉ែពុកដឹងថាកូននាំគ្នាមកដល់វាលអន្លូង​គាំងបេះដូងគាត់មិនខាន!»

គាត់និយាយ​ផង ស៊ានហួចតាមខ្យល់បង្កើតសេចក្តីក្លាហានរុលទៅមុខ​សម្រាប់ក្រុមយើងផង។ ​នឹកឃើញកាលពីក្មេងមានម្តង ខ្ញុំតាមគ្នាខ្ញុំជំទង់ៗមាន១៣ឆ្នាំ មាន១៦ឆ្នាំមួយក្រុម៩នាក់ចូលព្រៃផ្សងព្រេងរកសម្បុកឃ្មុំលក់។

មួយក្រុមនេះមាន​តែខ្ញុំអត់ចេញហែល។

កាលណោះមាន​ដៃសមុទ្រមួយជាព្រែកតូច ពួកគេយោងខ្ញុំហែលមក។ ដល់ពេលយប់បកទៅវិញ ទឹកជោរពេក និងហូរលឿនទៀត គ្មាន​អ្នកណាយោងអ្នកណាបាន ពួកគេទៅចោលខ្ញុំអស់ មានតែស៊ានព្រមនៅកំដរខ្ញុំពីរនាក់។

យប់នោះ ខ្ញុំនឹង​វា អុចភ្លើងភ្នក់ចងអង្រឹង។ កណ្តាលយប់លក់មីងមាំង ស្រាប់តែភ្ញាក់ដឹងខ្លួន​ព្រើត​ដូចមានអ្នកណាដើរកាត់។ តែមិនឃើញអ្វីទាំងអស់។ ភ័យពេកក៏ដេកទៅវិញ។ ដល់ភ្លឺ ស៊ានថា យប់មិញយល់សប្តិឃើញមាន​ខ្លាដំបងដើរក្បែរអង្រឹងតែស្រែកអត់ចេញ បានដើមឈើដែលយើងជ្រក​ជួយវាស បណ្តេញ​ខ្លា។ ខ្ញុំវិញ​ភ័យផង​សារអីវ៉ាន់ផង មិនយូរប៉ុន្មាន​ក៏ឃើញ​ដានជើងខ្លាធំៗនៅចម្ងាយប្រហែលជា១០ម៉ែត្រ​ពីកន្លែងពួកខ្ញុំសម្រាក។

ចាប់ពីពេលនោះមក យើងមានទម្លាប់បែរបន់ផ្ញើប្រាណនឹងដើមព្រឹក្សព្រៃ។ យើងតែងជឿថាមានអ្នកតាឬអរូបស័ក្តិសិទ្ធិរស់នៅ បើយើងគិតល្អនិងបានល្អ។

«អឺ! បើឃើញដើមខ្លឹម​មែន ខ្ញុំដូរឱ្យម្នាក់!»

សម្តីភក្តិដដែលលាន់មកបែបនេះ ញ៉ាំងខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗ លែងរវើរវាយ​នឹករឿងចាស់ទៀតហើយ។

«មិញនិយាយថាម៉េច​?»ខ្ញុំសួរទាំងស្លុតលាយខឹង។

ស៊ានក៏ខឹង គេស្ទុះមករាដៃ៖

«បាន! មិនបាច់និយាយទៀតទេ កុំបាច់និយាយម្តងទៀត! យី អា៎…..»

​បងធនរឹតតែខឹងគាត់កៀកកថុលជាប្អូន​ដើរហួសទៅដូចស្អប់ខ្ពើមលែងចង់និយាយអ្វីនឹងមនុស្ស​ឈ្មោះភក្តិនេះទៀត។

ដោយមិនអស់ចិត្ត ខ្ញុំលូកដៃទៅចាប់ស្មាវាក្ដាប់យ៉ាងណែនតាមកំហឹងរបស់ខ្ញុំ ហើយខាំមាត់សង្កៀតធ្មេញសួរ។

«ដឹងខ្លួនឯងកំពុងនិយាយពាក្យអីទេ ? បើរពឹសមាត់ណាស់ ទៅណាទៅៗ»

ស៊ានវិញដើរទៅមុខឆ្ងាយ​ហើយ​ ចំកោងខ្នងស្រែកជេរតែម្ដង៖

«អញប្រាប់ឯងហើយប្រាប់ទៀត​បើលោតែឯងឆ្កួតទេ ទៅឆ្កួតតែឯងទៅ!»

ខ្ញុំវិញ​ងាកមកលើកដៃសំពះបែរបន់ម្ចាស់ទឹកម្ចាស់ដី និងប្រកាសថា ឱ! អ្នកតាបង់បត់ សម្ដីស្រាទេ មនុស្សវាកំពុងស្រវឹងកុំយកជាការ ឱ្យសោះ។

គ្នាយើងមានសរុប​ប្រាំនាក់ ថុលហើយនិងធនជាបងប្អូនគ្នា ពួកគេមើលមុខគ្នា មិនមាត់មិនកព្រោះយល់ពីអារម្មណ៍ខ្ញុំនិងស៊ាន​ដែលកំពុងតែខឹងក្រោធ។

មិនយូរប៉ុន្មាន បងប្អូនពីរនាក់ដែលគេចទៅមុខមុននេះ ស្រាប់តែឈប់ដើរ។ ពេលដែលខ្ញុំមើលទៅពួកគេ​ក៏ឃើញ​ថុលជាប្អូន​ធ្វើមុខស្លេក​លើកដៃចង្អុលទាំងនិយាយមិនចេញ ។

ដើមចន្ទន៍ក្រស្នាមួយបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះមុខពួកយើង។ ទំហំ​ដើមនេះ​ធំណាស់ ប៉ុនពីរឱបមនុស្ស​ចាស់។

ពួកយើងទាំងប្រាំលែងដើររួច។

ម្នាក់ៗសមណាស់តែ​អរហ៊ោរកញ្ច្រៀវ តែប្លែក​ពួកយើង​មើលមុខគ្នាភ័យ។ ស៊ាន​ចំហមាត់ធ្លុង។ ភក្តិវិញ​ក៏ឈរគាំង។

ដើមនេះធំណាស់ យើងមិនដែលស្រមៃទេ។

តើជារឿងចៃដន់? សម្តីភក្តិ​ឡូឡាផ្តាសមុននេះនៅតែបង្អើលក្នុងការចងចាំមិនទាន់រលត់ផង ភក្តិ​ស្រែកឡើងទៀត៖

«ចុមពួកនេះវើយ! ថាចង់បានខ្លឹម ដល់ឃើញខ្លឹម​ វានាំគ្នាខ្លាច?!»

 មនុស្សនៅកោះនេះ ជាពិសេស​អ្នកថ្នឹក​ខាងដើរព្រៃ មានជំនឿលើសលុបលើអាថ៌កំបាំងនៃវាលមួយនេះ ក៏ជាកន្លែងដែលគេជឿថា ដើមចន្ទន៍ក្រស្នាចេះលាក់កំបាំងខ្លួនឯង រហូតដល់មានពាក្យថា គ្មាននិស្ស័យមិនចួប។

« ទាល់តែអញដោះដូរបានចេញមុខមកមែនវ៉ី!»

ភក្តិថាហើយ សើច​ក្អាកក្អាយចង្អុលទៅរក​ដើមចន្ទន៍ក្រស្នាធំត្រឈៃ។

ស៊ានលើកដៃជូតញើសងាកមករង់ចាំការសម្រេចចិត្ត​របស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំគិត«អញមិនដឹងទេ អញត្រលប់ទៅផ្ទះវិញហើយ! អាណាចង់បាន​យកទៅ!»

គិតមែន តែ ខ្ញុំមិននិយាយ សម្លឹងថ្មែទៅធន។ ពីរនាក់បងប្អូននោះក៏កំពុងតែឈ្ងោកមុខគិតដូចគ្នាចំណែកភក្តិចាប់ផ្តើមទម្លាក់សាក់កាដូស្រាយយកអាវុធគឺកាំបិតហើយនិងរណារបស់វា។

« កុំអាលភក្តិ!»ស៊ាន​ហៅនៅពេលដែលភក្តិ​ធ្វើមុខហួសចិត្តងាកមកសម្លក់ពួកខ្ញុំម្តងម្នាក់។

«មកដល់កណ្តាលព្រៃជ្រៅហើយ បើមិនយកខ្លឹមត្រលប់ទៅវិញដៃទទេ ? រកតែលុយសងបំណុលប្រេងកាត់គេ​មិនបានផង!»

ដោយសារលើកនេះ​ទូកស៊ាន​ខូចបានជាយើងត្រូវមកជាមួយភក្តិគេមានទូក។

«អើ​បើគ្មាន​អ្នកណា​ជួយអញទេ អញក៏មិនឱ្យទូកចេញ ចាំមើលអាណាបានទៅផ្ទះ?!»

ស៊ានធ្វើដូចរាល់ដងចាប់ផ្តើមយក ចេកនិងដបទឹកចេញពីសាក់កាដូរបស់វាហើយដាក់ថ្វាយ​និង​អុចបែរបន់នៅគល់ឈើ។

ខ្ញុំវិញយល់ថា ការយកខ្លឹមជារឿងគួរហើយព្រោះពួកយើងពិតជាបានប្រថុយចូលមកជ្រៅដែរ។ ណាមួយគិតតាមវិទ្យាសាស្ត្រខ្លះថា មិនមែន​ដើមនេះបង្ហាញខ្លួនព្រោះសម្តីដោះដូររបស់អាភក្តិទៅចុះ។ តែមុននឹងធ្វើការ ខ្ញុំបានលបបែរបន់ទៀត«ម្ចាស់ទឹកម្ចាស់ដី កុំប្រកែប្រកាន់កូនចៅ! ខ្ញុំដោះបំណុលម្តាយទេ សូមឱ្យខ្ញុំបានសុខ»។

ចាប់ពីពេលនោះ គឺ ពីថ្ងៃត្រង់ចែសរហូតដល់កប់ល្ងាច ពួកយើង ផ្ដួលហើយយកបានខ្លឹមច្រើនលើសពីការគិតដោយ​ចែកចំណែកស្មើៗគ្នា ។

ទម្រាំឡើងមកដល់ទូកវិញមេឃងងឹតល្មម។ ពីទូកមកដល់ព្រៃលើហើយឆ្លងមកផ្លូវជាតិ យើងពិតជាប្រថុយខ្លាំងប៉ុន្តែមិនអីទេទីបំផុត រំលងអធ្រាត្រពួកយើងបានមកដល់ផ្លូវ និងរកបានឡានជិះត្រលប់ទៅភូមិវិញ ។
រឿងរ៉ាវនេះបានរំលងទៅប្រមាណមួយអាទិត្យ ទាំងដែលខ្ញុំអាចសងបំណុលទៅចឹកប៉ោងពិតមែន ។ ដោយ​ស្រាលខ្លួនពីរឿងបំណុលយើងក៏ភ្លេចពីរឿងភ័យៗ ដែលកើតឡើងកាលពីក្នុងវាលអន្លូង។

 ស្រាប់តែល្ងាចមួយ  កំពុងតែហូបបាយជាមួយម៉ែនិយាយពីរឿងទឹកព្រែកជន់ឡើងលិចស្ពានឈើស្រាប់តែ ថុល​ជិះកង់ មកប្រកូក។

«បងដា បងខ្ញុំមានការ ប្រាប់ឱ្យបងទៅជាប្រញាប់!»

 ខ្ញុំមិនដឹងថាមានរឿងអ្វីទេប៉ុន្តែគេបានធ្វើមុខស្លេកខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំសួរថាមានរឿងអ្វី ថុលគេធ្វើភ្នែកស៊ីញ៉ូដូចជាមិនចង់ឱ្យម្ដាយខ្ញុំឮ ខ្ញុំគិតថាប្រហែលជារឿងអ្វីដែលនាំម្ដាយខ្ញុំឮហើយមិនសប្បាយចិត្ត បានជាថុលលាក់។

ខ្ញុំស្រូតឡើងម៉ូតូទៅតាមថុល។

ទៅដល់ផ្ទះពីរនាក់បងប្អូន​នេះ ឃើញធនកំពុងតែដេកផ្ងារដៃជើងនៅលើគ្រែឫស្សីក្រោមផ្ទះ។

បងប្រុសឯងកើតអី?

គាត់ក្ដៅសន្ធំនិយាយផ្ដេសផ្ដាស បងឯងជួយស្ដាប់ចុះ។

ខ្ញុំឮហើយ​ក៏ចូលទៅក្បែរ ស្រាប់តែឮសូរធនស្រែកឡូឡាឡើងថា

«អញយកហើយ អញ​យកហើយ! ឯងថាឱ្យអញមួយ»

ខ្ញុំស្ដាប់មិនយល់ទេ ។ ធម្មតាមនុស្ស​បងធននេះមិនងាយ​និយាយព្រោះស្លូត មិនសូវបានសម្តី តែ​ពេលកាចក៏កាចខ្លាំង។ ចម្លែក​ឬក៏អ្វីពេលនេះគាត់គ្រុនក៏រវើរវាយ​និយាយ​ដូចត្រូវ​ ស្រា?

«បង! បងឯងនឹកឃើញរឿងយើងទៅវាលអន្លូងអត់?»

ថុលកេះសួរបែបនេះហើយខ្ញុំក៏នឹកឃើញរឿងឡើងវិញគឺត្រណមច័ន្ទក្រស្នាដែលអ្នកស្រុកតែងឱ្យតមមាត់កនៅពេលដែលយើងយកខ្លឹមចន្ទន៍ម្តងៗ។

ភ្លាមនោះយើងក៏ប្រកូកហៅស៊ានមក តែភក្តិមិនបានមកជាមួយគ្នាទេ ទៅធ្វើការនៅស្រុកថៃបាត់ហើយ។ ស៊ានមកដល់ឃើញសភាពរបស់ធនហើយក៏សារភាព​ប្រាប់ម្តាយឪពុកគ្រប់យ៉ាង។

យប់នោះចាស់ៗបានព្យាយាមចេញទៅរក​គ្រូខ្មែរភូមិផ្សេង មកជួយដោះស្រាយ​ព្រោះបងធនក្តៅអន្ទះអន្ទែងមិនព្រម​ស្រន់ទេ។

យប់ឡើងបាន​អាចារ្យម្នាក់ឈ្មោះតាតុប មកជួយមើល ក៏បង្គាប់ឱ្យ​ម្តាយពុកបងធន​ធ្វើតាមគាត់ រកសត្វមួយ​ទៅសែន​ដល់វាលនោះ។

នេះជាទម្លាប់របស់ពួកយើង ដែលតែងគិតថា មានខ្មោចឬវិញ្ញាណអរូប​ ក្បែរៗចូលមកជាន់សន្ធប់ បានជាមិនព្យាបាលដោយវិទ្យាសាស្ត្រទេ។

ខ្ញុំមិនបានទៅវាលអន្លូងជាមួយគ្រួសារ​ធនទេព្រោះគេមានបងប្អូនមកជួយច្រើន ណាមួយខ្ញុំរវល់មើលម៉ែផង តែស៊ានបានទៅជាមួយព្រោះស៊ានចំណាំផ្លូវ។

ក្រោយមកស៊ានប្រាប់ថា កាលសែន​នៅក្នុងព្រៃគឺយកមាន់មួយនិងផ្លែឈើ គ្រឿងក្រអូបទៅសែនលាពាក្យ​របស់ភក្តិ។

ទោះមិនមែន​ធននិយាយ​តែអ្នកស្រុកជឿថា ធនមានរាសីទាបជាងគេ​បានជាត្រូវរងនូវ​ពាក្យសម្តីឱ្យអ្នកផ្សេង។ រួចពីនោះបងធនក៏ជាវិញរកស៊ីធម្មតា​មានប្រពន្ធមាន​កូន។

ប្រហែលជាបីឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំចេញមកកំពង់សោម តែបានដំណឹង​ពីថុលមកថា ភក្តិឈឺស្លាប់នៅថៃ។ មុនស្លាប់ ភក្តិ​មមើនិយាយ​មិនដឹងអីដូចកាលពី​បងធនឈឺបេះបិទ។

នេះជាប្រលោមលោក​ដំបូងរបស់ខ្ញុំ តើអ្នកអានមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាដែរ?

ធ្លាប់ចួបករណី​ដូចខ្ញុំចួបដែរទេ?