តែអ្វីដែលខ្ញុំចម្លែកនៅក្នុងចិត្តនោះគឺ ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់បុរសម្នាក់នេះទាល់តែសោះ។ តែគាត់បែរជាមកឈរមើលខ្ញុំបង្រៀនរាល់ថ្ងៃ។ ឬមួយគាត់ជាអាណាព្យាបាលសិស្ស ដែលមកលបមើលពីសកម្មភាពកូនរបស់គាត់?

មានថ្ងៃមួយនោះ ប្រហែលម៉ោង២រសៀល ខ្ញុំកំពុងតែ…

ម៉ឺងៗៗ!…

សំឡេងជួងបន្លឺឡើងរំពងបរិវេណសាលា។ សិស្សានុសិស្សរត់ផងដើរផងចូលក្នុងបន្ទប់រៀនរៀងៗខ្លួន។ ខ្ញុំក្នុងនាមជាគ្រូម្នាក់ក៏ចាប់ផ្តើមបង្ហើរសំឡេងនៅម៉ោងចូលរៀនលើកទី២។

តាមកាលវិភាគ ថ្ងៃនេះ ម៉ោងទីពីរគឺត្រូវបង្រៀនមុខវិជ្ជាគណិត។ ខ្ញុំទាញរ៉ាប៉ទ័រ បន្ទាត់ ដែកឈាន ព្រោះមេរៀនថ្ងៃនេះគឺ សំណង់មុំ។ គាប់ចួនអីថ្ងៃនេះម៉ៃក្រូបន្លឺឡើងកម្ពស់ចុងដូង ប្រណាំងជាមួយសំឡេងខ្ញុំ។ មុនដំបូងខ្ញុំខឹង តែសម្រួលអារម្មណ៍វិញ ព្រោះនេះជាកម្មវិធីបុណ្យគម្រប់ខួប៧ថ្ងៃ។ ខ្ញុំខំប្រឹងស្រែកផង បញ្ចេញកាយវិការផងរហូតដល់បែកញើញជោកខ្នង។

“ប្អូនៗទាំងអស់គ្នា ចម្លងមេរៀនលើក្តារខៀនចូលក្នុងសៀវភៅទៅ!”

ខ្ញុំនិយាយមួយៗច្បាស់ៗទៅកាន់សិស្ស រួចក៏ទម្លាក់គូទលើកៅអី យកទឹកមកផឹកឱ្យបាត់ស្ងួតបំពង់ក។

“នរណាហ្នឹង!” ខ្ញុំលាន់មាត់តិចៗ តែសំឡេងនេះមិនបានឮទៅដល់សិស្សនោះទេ។ ឬមួយក៏ឮដែរ តែពួកគាត់មិនបានចាប់អារម្មណ៍។

ខ្ញុំក៏ទម្លាក់ភ្នែកចុះមកវិញ រួចចាប់យកសៀវភៅមកអាន។ ពេលដែលខ្ញុំដៀងភ្នែកឃើញម្តងទៀត។ ដោយការចង់ដឹង ខ្ញុំក៏ចេញទៅខាងក្រៅដើម្បីរកមើល។

“លោកគ្រូរកមើលអីហ្នឹង?” សិស្សម្នាក់សួរខ្ញុំទាំងដែលមុខរបស់គាត់គឺជិតមុខខ្ញុំខ្លាំងមែនទែន។

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតស្ទើរតែធ្លាក់ពីលើកៅអី។ លឿនណាស់! មិនដឹងថាសិស្សម្នាក់នេះមកឈរក្បែរខ្ញុំទាំងពីពេលណានោះទេ។ មកមិនឱ្យដំណឹងសូម្បីបន្តិចសោះ។

“គ្មានអ្វីទេ! ខ្ញុំគ្រាន់តែពិនិត្យមើលរូបភាពនៅជញ្ជាំងថាគួរតែប្តូរថ្មីដែរឬអត់!”

ចម្លើយខុសពីគំនិតទាំងស្រុង។ មិនទាន់ប្រាកដ ខ្ញុំមិនចង់វ៉ៃស្មៅបង្អើលពស់នោះទេ។

ខ្ញុំដកដង្ហើមធំបន្តិច រួចក៏និយាយទៅកាន់សិស្ស។

“ប្អូនៗទាំងអស់គ្នា មានបានឃើញនរណាមកឈរក្បែរបង្អួចអម្បាញ់មិញឬទេ?”

“មិនបានឃើញនរណាទេលោកគ្រូ!” សិស្សឆ្លើយព្រមគ្នា។

ពេលស្តាប់ចម្លើយសិស្សចប់ ខ្ញុំក៏លែងមានអ្វីឆ្ងល់ដែរ។ ខ្ញុំគិតថា ប្រហែលមកពីខ្ញុំអស់កម្លាំងពេកហើយ ទើបបានជាស្រមៃដល់រូបភាពដែលមិនច្បាស់លាស់បែបនេះ។ ខ្ញុំក៏មកទម្លាក់គូទអង្គុយលើកៅអីម្តងទៀត។

សម្រាប់ខ្ញុំមិនចាំបាច់លេបថ្នាំងងុយដេកទើបដេកលក់នោះទេ។ គ្រាន់តែអានសៀវភៅបន្តិចក៏ងងុយទៅហើយ។ ត្របកភ្នែកចាប់ផ្តើមទន់ចូលគ្នា ខណៈពេលដែលបរិយាកាសកាន់តែហប់ក្តៅស្ទើរតែគ្មានខ្យល់សម្រាប់ដកដង្ហើម។ សំណួរសួរថា ចុះមិនមានកង្ហារទេអី? ចម្លើយគឺមាន។ តែមានសម្រាប់សិស្សប៉ុណ្ណោះ។ សម្រាប់ខ្ញុំពេលក្តៅខ្លាំង មានតែអង្គុយបក់។

ខ្ញុំទ្រាំលែងបានហើយ។ ខ្ញុំសុំបំពេញភារកិច្ចមួយនេះឆកល្វែងបន្តិចទៅចុះ ព្រោះយប់មិញខ្ញុំរវល់ទើបក្រចូលដេក។

“លោកគ្រូចំរើន! អាកានធ្លាក់ពីលើដើមឈើ!”

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតដូចគេយកទឹកមួយធុងជះកណ្តាលមុខ។ ខ្ញុំបើកភ្នែកឡើងទាំងម៉ិងម៉ាំង ស្ទើរតែរកទិសតំបន់គ្មាន។ ក្បាលខ្ញុំចាប់ផ្តើមឈឺខ្ទោកៗ ដូចមាននរណាយកដុំថ្មមួយដុំមកវ៉ៃអ៊ីចឹង។

“នរណាត្រូវអី?”​ខ្ញុំសួរបញ្ជាក់ម្តងទៀត។

“គឺអា…អាកានធ្លាក់ពីលើដើមឈើ!”

ស្តាប់ចប់ ខ្ញុំហើបគូទចេញពីកៅអីសម្លឹងមើលទៅតុដែលសិស្សឈ្មោះកានបានអង្គុយ។ ខ្ញុំស្រាប់តែខឹងភ្លាមៗ ព្រោះមិនដឹងថាគេចេញទៅខាងក្រៅតាំងពីពេលណានោះទេ ហើយមិនបានហាមាត់សុំខ្ញុំសូម្បីតែមួយម៉ាត់។

“សុខកានចេញទៅក្រៅតាំងពីពេលណា? ចុះគាត់បានសុំខ្ញុំឬអត់?” ខ្ញុំសួរទៅសិស្សផ្សេងទៀតដែលកំពុងតែអង្គុយមើលមកខ្ញុំ។

“សុំតើលោកគ្រូ តែលោកគ្រូរវល់តែដេកលក់!”

“លោកគ្រូៗ លោកគ្រូនាយកហៅទៅចួប!”

ខ្ញុំដឹងច្បាស់ណាស់ ថាគាត់ហៅទៅចួបដោយសារមូលហេតុអ្វី។ ប្រយ័ត្នណាស់ មានបញ្ហាណាស់។ ខ្ញុំស្រវាយកទូរសព្ទក្នុងថតតុ រួចងាកមើលទៅត្រង់បង្អួច ស្រាប់តែឃើញម្នាក់ហ្នឹងទៀត។ ខ្ញុំរត់យ៉ាងលឿនដើម្បីតាមឱ្យទាន់។ តែមិនបានឃើញអ្វីដូចកាលមុនដដែល។

ខ្ញុំមិនបានផ្តាច់នូវភាពចង់ដឹងរបស់ខ្ញុំនោះទេ។ ខ្ញុំដើរតាមបណ្តោយអគារនេះរហូតដល់បន្ទប់ចុងក្រោយនៅតែមិនបានឃើញអ្វីទាំងអស់។ ពេលរសៀល បរិយាកាសរាងស្ងាត់បន្តិចហើយ គឺមានតែខ្ញុំម្នាក់តែប៉ុណ្ណោះដែលបង្រៀន។

ពិនិត្យមើលសព្វគ្រប់ ខ្ញុំដើរត្រលប់មកវិញ ស្រាប់តែ…

“នរណាហ្នឹង?” ខ្ញុំបញ្ឈប់ដំណើររួចងាកមើលទៅក្រោយ ព្រោះអម្បាញ់មិញច្បាស់ណាស់ ខ្ញុំបានឮសំឡេងសម្រិបជើងដើរពីក្រោយ។

“…” ស្ងាត់។

“ខ្ញុំសួរថានរណាហ្នឹង? ហើយដើរតាមខ្ញុំធ្វើអី?”

“…”ស្ងាត់ឈឹង។

គ្មានអ្នកឆ្លើយតបជាសំឡេងនោះទេ តែមានអ្នកឆ្លើយតបតាមរយៈខ្យល់បក់មកមួយវឹបយ៉ាងត្រជាក់ស្រិប។ ខ្ញុំដឹងគ្រប់យ៉ាងថាជាអ្វី។ ខ្ញុំប្រញាប់ដើរតម្រង់ទៅទីចាត់ការដើម្បីដោះស្រាយរឿងសិស្សចេញទៅក្រៅខុសម៉ោងបណ្តោយឱ្យមានបញ្ហា។

ថ្ងៃបន្ទាប់!

នៅក្នុងបន្ទប់រៀនគ្មាននរណាទេក្រៅពីខ្ញុំដែលកំពុងតែបំពេញកិច្ចការរដ្ឋបាលមួយចំនួន។ នេះជាថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ត្រូវនឹងសប្តាហ៍ទី៤ នៅសាលាកម្រិតបឋមមិនរៀននោះទេ។ ថ្ងៃនេះ គ្រូៗត្រូវមកប្រជុំបូកសរុបកិច្ចការដែលបានចួបប្រទះពេញមួយខែ និងត្រៀមចាប់យកកិច្ចការខែថ្មី។ បន្ទាប់ពីប្រជុំរួច ខ្ញុំមិនទាន់ទៅផ្ទះភ្លាមៗនោះទេ។ ខ្ញុំនៅបង្ហើយការងារមួយចំនួនសិស្ស។

ផាំង!…

នរណាមិនដឹងទេ មកបិទបង្អួចមួយទំហឹងបង្កជាសំឡេងផ្អើលអស់ទាំងខ្ញុំទៀត។ ខ្ញុំទម្លាក់ប៊ិកចុះដើរសំដៅប្រភពសំឡេង។ ខ្ញុំគ្មានបានខ្លាចញញើតអ្វីទាល់តែសោះ ព្រោះគិតថាវាមានសំឡេងដោយសារតែកម្លាំងខ្យល់បក់តែប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំដើរមកវិញជាធម្មតា រួចក៏កាន់ប៊ិកសរសេរបន្ត។ ភ្នែកខ្ញុំក្រឡេកមើលទៅបង្អួចជាញឹកញាប់ ខណៈពេលដែលដៃកំពុងតែសរសេរនៅឡើយ។

“នរណាហ្នឹង?”

អម្បាញ់មិញ ខ្ញុំដូចជាបានឃើញម្នាក់នោះទៀតហើយ។ គេកំពុងតែសម្លឹងមើលមកខ្ញុំតាមបង្អួច។ ខ្ញុំមិនហ៊ានបែរមើលមុខគេចំនោះទេ ខ្លាចក្រែងម្នាក់ហ្នឹងមិនមែនជា…

“លោកគ្រូៗ! ថ្មើរណាត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ?”

វត្តមានរបស់សិស្សប្រុសម្នាក់បង្ហាញឡើងធ្វើឱ្យខ្ញុំរំភើបជាខ្លាំង។ ចូលមកចំពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែវេទនាបែបនេះ ខ្ញុំនឹងថែមពិន្ទុឱ្យប្រចាំខែ។

“ទៅហើយៗ! តោះប្អូនក៏ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញដូចគ្នា!”

………………

“លោកគ្រូ ចំរើននិងលោកគ្រូ រក្សា ត្រូវមកយាមសាលានៅពេលយប់។ មួយសប្តាហ៍ត្រូវមកយាមម្តង។ យើងចែកវេនគ្នាយាមក្នុងអំឡុងពេលវ៉ាកងតូចនេះ។ យើងមិនអាចទុកសាលាចោលបានទេ ព្រោះទ្វាររបងសាលាយើងធ្វើមិនទាន់រួច ណាមួយជិតចូលឆ្នាំអ៊ីចឹង ខ្លាចក្រែងមាននរណាមកលួចសម្ភារៈក្នុងសាលា” នេះជាសម្តីក៏ដូចជាបញ្ជាយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់របស់លោកនាយក។

លោកគ្រូអ្នកគ្រូផ្សេងទៀត គេព្រមព្រៀងឯកភាពអស់ហើយ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំមិនអាចបដិសេធបានទេ។ សួរថាខ្ញុំរីករាយនឹងពាក្យបង្គាប់នេះឬអត់? ចម្លើយគឺអត់ទេ ព្រោះពេលថ្ងៃចួបតែញឹកហើយ ចុះទម្រាំពេលយប់។

ថ្ងៃទី១១ខែមេសា ឆ្នាំ ២០២៣ ម៉ោង៧ក្បាលព្រលប់!

ខ្ញុំអង្គុយនៅលើកាំជណ្តើរថ្មនាមុខទីចាត់ការ សម្លឹងមើលទៅផ្លូវជាញឹកញាប់ដូចជាមេមាន់រាន់ពង។ ដៃម្ខាងកាន់ទូរសព្ទ ដៃម្ខាងទៀតកាន់សៀវភៅ រីឯភ្នែកវិញវិលវល់ជាមួយនឹងមាត់ទ្វារខាងមុខ ក្រែងល៎មានគ្នាគ្រាន់បាត់ខ្លាច។

ពិតណាស់! ខ្ញុំកំពុងតែអង្គុយចាំលោកគ្រូរក្សា។ ថ្ងៃនេះជាវេនរបស់ពួកយើងទាំងពីរ។ ខ្ញុំបានខលក្រើនរម្លឹកគាត់រួចម្តងមកហើយថា ឱ្យមកជុំគ្នានៅម៉ោង៧។ តែឥឡូវម៉ោងជិត៨ទៅហើយ មិនទាន់ឃើញគាត់មកទៀត។ ខ្ញុំអន្ទះសាជាខ្លាំង។ អារម្មណ៍មួយខ្លាច អារម្មណ៍មួយទៀតគឺឃ្លាន។ ខ្ញុំបានឱ្យលោកគ្រូរក្សាទិញម្ហូបផ្ញើផង ព្រោះខ្ញុំមិនបានហូបបាយពីផ្ទះនោះទេ។

ស្បៃអន្ធការកាន់តែចូលខ្លួនមកគ្របដណ្តប់ដែនពសុធា​ បរិយាកាសកាន់តែស្ងប់ស្ងាត់។ មូសច្រើនណាស់ ហើរច្រវាត់យំអែក្បែរត្រចៀក។ ខ្ញុំមិនអាចអង្គុយនៅខាងក្រៅបានទេ។ ខ្ញុំចូលទៅអង្គុយនៅខាងក្នុងលើប៉ាវអ៊ី ក្បែរកង្ហាក្នុងបន្ទប់ទីចាត់ការ។

ដ្បិតតែភ្នែកសម្លឹងមើលអេក្រង់ទូរសព្ទក៏ពិតមែន​ តែខួរក្បាលមិនដឹងរសាត់អណ្តែតទៅដល់ណានោះទេ។ ខ្ញុំគិតច្រើន គ្មានគោលដៅមួយណាឱ្យពិតប្រាកដព្រោះពេលនេះ ខ្ញុំលង់ផុងជាមួយនឹងសេចក្តីភ័យខ្លាច។ ដូចពាក្យចាស់ថាមិនខុសទេ នៅពេលដែលអារម្មណ៍យើងដក់ដាមនឹងរឿងអបិយជំនឿអ្វីមួយ សូម្បីតែជីងចក់ធ្លាក់ក៏ភ្ញាក់ផ្អើលដែរ។  

ខ្ញុំចង់ខលទៅលោកគ្រូរក្សាម្តងទៀត តែខ្លាចគាត់គិតថាខ្ញុំតាប៉ែ។

តុកកែ! តុកកែ…

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតស្ទើរតែធ្លាក់ទូរសព្ទចេញពីដៃ។ សុខៗសត្វតុកកែមកយំអី ស្របពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែគ្មានវិញ្ញាណនៅក្នុងខ្លួនផង។

“យីអាសត្វនេះ! ម៉េចបានជាមកយំនៅពេលនេះធ្វើអី? អាមនុស្សកំពុងតែខ្លាចផង…”

តុកកែឈប់យំ ខ្ញុំក៏សម្រួលអារម្មណ៍បន្តិចដោយបើកបទចម្រៀងយ៉ាងឮៗបន្លប់ការភ័យខ្លាច។ ត្រចៀកស្តាប់ តែមិនដឹងថាបទអីជាបទអីនោះទេ។ ខ្ញុំប្រឹងសម្រួលអារម្មណ៍ឱ្យទោរទន់តាមបទចម្រៀង ទាំងដែលពិបាកជាងលួចស្រឡាញ់គេម្នាក់ឯងទៅទៀត។

ក្ឌុក!…

“ពុទ្ធោព្រះជួយផង!”

ខ្ញុំលស់ព្រលឹងអស់រលីង។ ជើងលើកដាក់នៅលើប៉ាវអ៊ី ភ្នែកសម្លឹងមើលសត្វពស់និងតុកកែប្រយុទ្ធគ្នាដណ្តើមយកជ័យជម្នះ។ ខ្លួនខ្ញុំញ័រទទ្រើត មិនដឹងគួរជួយខាងណានោះទេ។ វាសុខៗធ្លាក់មកពីលើស្ទើរតែចំក្បាលរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំរត់ទៅម្ខាង យកដៃកាន់ដំបងរួចជាស្រេច ឱ្យតែអាមួយណាតម្រង់មករកខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងសំពងគ្មានប្រណីឡើយ។

ត្រឹមតែប៉ុន្មាននាទីប៉ុណ្ណោះ តុកកែអាចសម្លាប់ពស់បាន។ នេះជារឿងមួយដែលខ្ញុំមិនដែលធ្លាប់ឃើញពីមុន ធ្លាប់តែឮចាស់ៗនិយាយ។ អ្នកឈ្នះនៅមានជីវិត អ្នកចាញ់ត្រូវស្លាប់។ នេះជាច្បាប់នៃធម្មជាតិ។ ហើយខ្ញុំគ្មានចំណែកចូលរួមប្រយុទ្ធអ្វីផង តែខ្ញុំបែរជាអ្នកប្រមូលសាកសពទៅវិញ។

បន្ទាប់ពីយកសាកសពពស់ចេញរួចមក ខ្ញុំក៏អង្គុយសម្លឹងមើលអេក្រង់ទូរសព្ទចាំលោកគ្រូរក្សាបន្ត។

ទ្រឺន…

ឮសំឡេងភ្លាម ខ្ញុំស្រាប់តែរីករាយជាខ្លាំងដូចជាត្រូវឆ្នោតអាបីលេខអ៊ីចឹង។ ម្នាក់ហ្នឹងហើយដែលជាអ្នកមកប្រស់ដង្ហើមជីវិតរបស់ខ្ញុំសារជាថ្មីម្តងទៀត។

“ហើយក៏យូរម្ល៉េះ លោកគ្រូរក្សា!” ខ្ញុំធ្វើឫកជាខ្មឺតបន្តិច។

“រវល់តែមានបញ្ហាក្នុងខ្លួនហ្នឹងណា៎!”

“បងប្អូនមកលេងមែន?”

“វាមិនដែលប្រុសឯណាមានបងប្អូនមកលេងនោះទេ។ ចេះតែមានហ្មងលោកគ្រូចំរើន!”

“ហៅខ្ញុំថា ចំរើនៗ ទៅមិនចាំបាច់ថែមពាក្យលោកគ្រូនៅពីមុខទេ។ លោកគ្រូហៅអ៊ីចឹង ហាក់បីដូចជាមិនសូវជិតដិតសោះ”

“បើអ៊ីចឹង លោកគ្រូចម្រើនឯងហៅខ្ញុំត្រឹមថាបងៗ ឬបងរក្សាក៏បានដែរ!”

“លោកគ្រូទៀត…”

“ច្រឡំមាត់! ណេះ! ខ្ញុំទិញសាច់អាំងយកមកផ្ញើ…”

“ស្មានតែដាច់បាយតើខ្ញុំថ្ងៃនេះ!”

“មិនដាច់ទេ គ្រាន់តែថាជិតដាច់ប៉ុណ្ណឹងឯង ហាសហា…!”

ខ្ញុំមើលទៅទឹកមុខលោកគ្រូរក្សាហាក់មានក្តីសុខខ្លាំងណាស់។ តែខ្ញុំចង់និយាយប្រាប់គាត់ថា កុំមកមានក្តីសុខជាមួយនឹងខ្ញុំ ព្រោះទម្រាំតែលោកគ្រូមក ខ្ញុំជិតឆ្កួតដោយសារភាពភ័យខ្លាចបាត់ទៅហើយ។

បន្ទាប់ពីហូបបាយរួច ខ្ញុំក៏ឡើងលើប៉ាវអ៊ីយកទូរសព្ទមកមើលពីនេះពីនោះ។ យូរៗម្តង ខ្ញុំក៏លួចដៀងភ្នែកទៅលោកគ្រូរក្សាដែរ។ ដំបូងគាត់និយាយច្រើន ដល់ពេលនេះស្ងាត់ឱ្យច្រៀបទឹកមុខស្ងួតចែសដូចជាមនុស្សដែលទើបតែសង្សារសុំបែកហើយថ្មីៗអ៊ីចឹង។

“បងរក្សា! បងរក្សា…”

“មានការណ៍អ្វីឬចំរើន?”

“គ្មានអ្វីទេ! ខ្ញុំគ្រាន់តែឆ្ងល់ទើបហៅ!”

គាត់ងាកមើល តែមិនតបសម្តីជាមួយនឹងខ្ញុំទៀតនោះទេ។ ខ្ញុំក៏លែងមាត់ដែរ។ ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សស៊ាំតាប៉ែ ដោយដឹងថាគេធុញហើយនៅបន្តនិយាយរកគេទៀតឡើយ។ តែមានសំណួរមួយ ដែលខ្ញុំត្រូវតែកាត់កេរ្តិ៍កាត់ខ្មាសសួរគាត់ឱ្យបាន។ លេបទឹកមាត់មួយក្អឹកសម្រួលអារម្មណ៍បន្តិច រួចក៏បន្លឺឡើង។

“បងរក្សា! ខ្ញុំសូមបិទភ្លើងបានទេ? ខ្ញុំមិនទម្លាប់ដេកបើកភ្លើងឡើយ”

“…” គាត់ស្ងាត់មិននិយាយអ្វីឡើយ តែគាត់ងក់ក្បាលជំនួស។

បិទភ្លើងរួច ខ្ញុំបែរជាឆ្ងល់ខ្លួនឯងទៅវិញ ចុះក្រែងខ្លាចខ្មោចហ្អី! ហើយម៉េចបានជាទៅបិទភ្លើងទៅវិញ។ តែបើខ្ញុំហៅលោកគ្រូរក្សាសុំបើកភ្លើងវិញ នោះគាត់ច្បាស់ជាគិតថា ខ្ញុំគួរឱ្យធុញជាក់ជាមិនខាន។ ណ្ហើយ! បិទភ្លើងក៏បិទទៅ។

យប់កាន់តែជ្រៅ ធាតុអាកាសកាន់តែចុះត្រជាក់។ សំឡេងឆ្កែចួនព្រុស ចួនលូ តាមតែក្បាលវ៉ាល់វា។ រីឯសំឡេងសត្វតាវ៉ៅ និងខ្លែងស្រាកក៏យំបន្តគ្នារដឹកដូចជាចង្វាក់ភ្លេងអ៊ីចឹង។ យូរៗម្តង ព្រះវាយោបក់ផាត់នាំយកសំឡេងស្មូត្រដែលចេញពីពិធីបុណ្យសព តែមិនដឹងនៅឯណានោះទេ។ ខ្ញុំបម្រះខ្លួនឡើងចុះពេញតែលើប៉ាវអ៊ី ខណៈពេលដែលលោកគ្រូរក្សាដេកស្រមុកដូចជ្រូកអ៊ីចឹង។

តឺត!តឺត…

សំឡេងទូរសព្ទបញ្ជាក់ប្រាប់ថាអស់ថ្ម។ ខ្ញុំពិតជាសាហាវពេកហើយ មើលវារហូតទាល់តែអស់ថ្ម។ ឯណាឆ្នាំងសាកថ្ម? ខ្ញុំទុកវានៅឯណាអ៊ីចេះ? ខ្ញុំយកដៃរាវរកមើលចុងជើងមិនឃើញ។ អ៊ីចឹងមានតែរាវនៅខាងលើក្បាលដំណេកម្តង។

“ស្អីហ្នឹង? ដូចជាដៃមនុស្ស។ ចុះដៃនរណាហេតុអ្វីបានជាត្រជាក់ស្រេបដូចជាដៃខ្មោចអ៊ីចឹង? ដូចជាមានម្រាមមិនគ្រប់ប្រាំនោះទេ!” ខ្ញុំលាន់មាត់តិចៗបន្ទាប់ពីរាវទៅបះនឹងដៃមួយ។

ភ្លាមៗនេះ ខ្ញុំស្រាប់តែព្រឺសម្បុរ បះរោមច្រូងទាំងមិនដឹងខ្លួន។ ដៃមួយនេះខ្ញុំនៅតែបន្តស្ទាបមិនទាន់លែងដដែល តែច្រមុះខ្ញុំក៏ទទួលបាននូវក្លិនម្យ៉ាងដែលស្អុយខ្លាំងដូចជាក្លិនសាកសពរលួយអ៊ីចឹង។ កាន់តែប៉ះ ខ្ញុំកាន់តែទទួលបានអារម្មណ៍ថ្មីមួយថា ដៃហ្នឹងកាន់តែគគ្រាមទៅៗ ហើយដូចជាផុយៗយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ។

“មានអ្វីឬចំរើន?” លោកគ្រូរក្សាបន្លឺឡើង។

“គ្មានអ្វីទេលោកគ្រូ! ខ្ញុំគ្រាន់តែដេកមិនលក់ប៉ុណ្ណោះ”

គាត់លែងផ្តោះផ្តងពាក្យសម្តីអ្វីទៀត។ ខ្ញុំក៏លែងនិយាយអ្វីដែរ ទុកឱ្យគាត់សម្រាកទៅចុះ ព្រោះវេលានេះ គឺជាពេលត្រូវសម្រាកយកកម្លាំង។

មួយសន្ទុះក្រោយមក…

ទ្រឺន…ងឺត…

សំឡេងម៉ូតូនរណាក៏មិនដឹងទេ ជិះចូលមកក្នុងសាលា។ ឬជាចោរដែលមកលួចសម្ភារៈ? បើក្រុមចោរមែន ហេតុអ្វីបានជាគេចាំបាច់ជិះចូលមកក្នុងឱ្យឮសំឡេងធ្វើអី? ម៉េចមិនទុកម៉ូតូនៅខាងក្រៅ ហើយដើរចូលមកទៅ?

រវល់តែគិតពីរឿងសំឡេងម៉ូតូ ស្រាប់តែដៃដែលខ្ញុំបានចាប់ទៅណាបាត់។ ខ្ញុំចាំច្បាស់ថា ខ្ញុំមិនបានព្រលែងវានោះទេ។ ឬមួយក៏ដៃមួយនេះ…

ទ្រឹប…

“បងរក្សា! បងរក្សាភ្ញាក់ឡើង មានសម្រិបជើងមនុស្សនៅខាងក្រៅ!” ខ្ញុំហៅបណ្តើរអង្រួនជើងបណ្តើរ។

គាត់ដឹងខ្លួនតែមិនព្រមក្រោកឡើយ។ ខ្ញុំអេះអុញៗ គិតថាគួរតែចេញទៅម្នាក់ឯងឬក៏យ៉ាងណា។ ខ្ញុំងាកមើលមុខលោកគ្រូរក្សារួចគិតក្នុងចិត្តថា មិនគួរមកយាមប៉ះចំមនុស្សកំពូលទ្រមក់បែបនេះសោះ។ នៅសាលានេះខ្វះអីគ្រូ តែលោកនាយកបែរជាចាប់គូក៏ល្អអីយ៉ាងនេះទេ។ ណ្ហើយ! ចេញទៅម្នាក់ឯងក៏បានដែរ។ យ៉ាងណាក៏យ៉ាងហ្នឹងទៅ…។

ពន្លឺកូនពិលមួយកំពុងតែនាំផ្លូវខ្ញុំឆ្ពោះទៅមុខ។ ដៃម្ខាងកាន់ពិល ដៃម្ខាងទៀតកាន់ដំបងទុកការពារខ្លួន។ ខ្ញុំឆួលពិលទៅសព្វបរិវេណសាលារៀនតែមិនឃើញសោះ។ ចិញ្ចើមខ្ញុំផ្តើមជ្រួញចូលគ្នា ឆ្ងល់ជាខ្លាំងចំពោះសំឡេងដែលបានឮតែគ្មានស្រមោល។ នៅសល់តែកន្លែងមួយទៀតប៉ុណ្ណោះ ដែលខ្ញុំមិនទាន់បានទៅមើល នោះគឺខាងក្រោយទីចាត់ការដែលខ្ញុំបានដេកហ្នឹងឯង។

ខ្ញុំរកមើលពេញមួយជុំទីចាត់ការនៅតែមិនបានឃើញអ្វីឡើយ។ សង្ស័យតែចោរដែលជិះម៉ូតូមកអម្បាញ់មិញស្លាប់បាត់ទេដឹងទើបបានជាស្ងាត់ឱ្យឈឹងបែបនេះ។ ខ្ញុំនិយាយលេងទេ មកពីរកមិនឃើញហ្នឹងហើយ។

ទ្រឹប!…

ខ្ញុំរវាសឆួលពិលទៅក្រោយ តែមិនបានឃើញអ្វីសោះ។ តែតាមតែស្តាប់គឺច្បាស់ណាស់។ ខ្ញុំទ្រឹងបន្តិចរង់ចាំស្តាប់ម្តងទៀត។ វាគ្មានអ្វីទាល់តែសោះដដែល។ ឬមួយមកពីការមមើមមាយរបស់ខ្ញុំទេដឹង។ ខ្ញុំក៏បន្តដំណើរទៅមុខបានបន្តិច ក៏បានឮសំឡេងបែបហ្នឹងម្តងទៀត។

ទ្រឹប!…

“នរណាហ្នឹង?” ខ្ញុំឧទានឡើង។

ភ្លើងពិលខ្ញុំបានប្រសព្វនឹងរូបរាងមនុស្សម្នាក់ដែលខ្ញុំអាចសម្គាល់បានយ៉ាងច្បាស់ថាជានរណា។ ខ្ញុំមិនមែនទើបតែឃើញគេនោះទេ គឺឃើញច្រើនដងហើយ តែមិនដឹងជានរណា។ ម្តងនេះជាឱកាសល្អសម្រាប់ខ្ញុំហើយ។ ខ្ញុំនឹងរកការពិតឱ្យឃើញ។ ខ្ញុំរត់ទៅយ៉ាងលឿនទៅរកម្នាក់ហ្នឹង ស្រាប់តែមិនឃើញទៅវិញ។ គេរត់លឿនខ្លាំងម្ល៉េះ។ មកដល់ជ្រុងម្ខាងនៃអគារលែងឃើញគេទៅហើយ។ ខ្ញុំគិតបន្តិច រួចក៏ដើរចូលទៅខាងក្នុងទីចាត់ការវិញ។

លោកគ្រូរក្សានៅតែដេកស្រមុកដដែល។ គាត់ហាក់បីដូចជាគ្មានបានដឹងរឿងអ្វីបន្តិចទាល់តែសោះ។ ខុសពីខ្ញុំដែលមានប្រទះនូវអ្វីប្លែកៗជាច្រើន។ ម្តងនេះ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាលែងមានអ្វីមករំខានខ្ញុំទៀតនោះទេ។ ខ្ញុំចុចទូរសព្ទមើល ឃើញថាម៉ោងមួយរំលងអាធ្រាត្របាត់ទៅហើយ។ រំពេចនេះ នៅលើផ្ទៃមុខរបស់ខ្ញុំស្រាប់តែលេចចេញនូវស្នាមញញឹមទាំងមិនដឹងខ្លួន។

ខ្ញុំញញឹមព្រោះគិតថា ផុតម៉ោង១២យប់ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនឹងប្រសើរឡើង។ ខ្ញុំសំងំយ៉ាងស្ងប់ចិត្ត។

“ជួយ! ជួយផង…”

ខ្ញុំដេកលក់ទើបតែបានមួយស្របក់សោះ ស្រាប់តែសំឡេងលោកគ្រូរក្សាបន្លឺឡើងសុំជំនួយ។ គាត់រើចុះឡើងយកដៃច្របាច់កខ្លួនឯង។​ គាត់ឱ្យខ្ញុំជួយយ៉ាងម៉េច បើគាត់កំពុងតែច្របាច់កខ្លួនឯងហ្នឹង។ ដោយឃើញថា គាត់កាន់តែពិបាក ខ្ញុំក៏ស្ទុះទៅជួយ។

“បងរក្សា! បងរក្សាត្រូវអីហ្នឹង?”

“ជួយខ្ញុំផង…ខ្ញុំពិបាកដកដង្ហើមណាស់!”

“បងលែងដៃពីករបស់បងទៅ! បងកំពុងតែច្របាច់កខ្លួនឯងហ្នឹង។ បើបងលែងដៃទៅ បងឈប់ពិបាកដកដង្ហើមហើយ…”

“ហ្អឹក!…មិនដូចជាអ្វីដែលចំរើនឯងឃើញទេ!”

“ហេតុអ្វីមិនដូចបង?” ខ្ញុំសួរបញ្ជាក់

“ហ្អឹក!…ជួយ…”

“លែងបង! បងលែងដៃចេញពីកបងទៅ! បងកំពុងតែច្របាច់កខ្លួនឯងហើយ” ខ្ញុំនិយាយបណ្តើរចាប់បេះដៃគាត់ចេញពីកបណ្តើរ។

“ខ្ញុំលែងមិនបានទេ…”

“ម៉េចចឹងបង?” ខ្ញុំសួរបញ្ជាក់ម្តងទៀត។

ហ៊ឺម…

ខ្ញុំលែងដៃចេញពីលោកគ្រូរក្សាទាំងមិនបានដឹងខ្លួន។ ជំហានខ្ញុំត្រូវបានថយក្រោយ ខណៈពេលដែលភ្នែកទាំងគូប្រទះជាមួយនឹងរូបភាពដែលមានសភាពគគ្រើម ផ្ទៃមុខពោរពេញដោយសរសៃឈាមដូចផែនទីអ៊ីចឹង។ គេកំពុងសម្លឹងមើលមកខ្ញុំជាមួយក្រសែភ្នែកយ៉ាងមុតមាំ ឥតប៉ព្រិច។ ដៃគេចង្អុលមកខ្ញុំ…។

មិនមែនមានតែម្នាក់នោះទេ គឺមានម្នាក់ទៀត។ គេកំពុងតែច្របាច់កលោកគ្រូរក្សា។ បេះដូងខ្ញុំលោតឌុកឌាក់ៗ ស្ទើរតែគ្មានព្រលឹង ធ្វើអ្វីក៏មិនចេញ។ អារម្មណ៍មួយចង់ទៅជួយលោកគ្រូរក្សា។ អារម្មណ៍មួយទៀតគឺខ្លាចមិនហ៊ានសូម្បីតែចូលទៅជិត។ តើខ្ញុំគួរតែធ្វើអ្វី បើទាំងពីរជម្រើសនេះសុទ្ធតែពិបាក?

“ឯង! ឯងមកដេកពាំងកន្លែងផ្លូវយើងដើរ…ឯងត្រូវតែស្លាប់…”

“កុំ!…កុំចូលមក។ ខ្ញុំខ្លាចហើយ…កុំ…”

“ចំរើន! ចំរើនត្រូវអីហ្នឹង?” សំឡេងលោកគ្រូរក្សានិយាយមកកាន់ខ្ញុំ។ គាត់មិនបានត្រូវខ្មោចចាប់ច្របាច់កដូចអ្វីដែលខ្ញុំបានឃើញអម្បាញ់មិញនោះទេ។ គាត់កំពុងតែឈរហៅខ្ញុំឱ្យដឹងខ្លួនទាំងដែលខ្ញុំបានឃើញពីសកម្មភាពគាត់គ្រប់យ៉ាង ហើយព្យាយាមឆ្លើយតបជាមួយគាត់ហើយ តែមិនអាចទៅរួច។

ខ្ញុំកាន់តែមានសម្ពាធខ្លាំងលើសដើម។ ខ្មោចម្នាក់ច្របាច់ក ខ្មោចម្នាក់ចាប់ជើងទាំងពីរជាប់ ហើយខ្មោចម្នាក់ទៀតឡើងសង្កត់ពីលើ។

“ជួ…ជួយផងលោកគ្រូ! មានខ្មោចកំពុងតែធ្វើបាបខ្ញុំ…”

“ចំរើនៗ! ដឹងខ្លួនឡើង។ ឯងត្រូវអីបានជាប្រកាច់បែបនេះ…”

“ខ្ញុំកំពុងតែត្រូវខ្មោចសង្កត់ពីលើហើយ…”

ឆាច់!…

“ហ្អឹក…អរគុណលោកគ្រូដែលបានជួយជីវិតខ្ញុំ!”

“ចំរើនដេកយល់សប្តអាក្រក់មែនទេទើបបានមមើមមាយបែបនេះ?”

ខ្ញុំក្រោកឡើងយកដៃជូតមុខដែលត្រូវសើមដោយសារលោកគ្រូរក្សាជះពេញមួយទំហឹង។ ខ្ញុំមិនបានខឹងគាត់នោះទេ គឺមានតែអរគុណគាត់ដែលបានជួយខ្ញុំឱ្យគេចផុតពីព្រលឹងដ៏សាហាវទាំងអស់នេះ។ លោកគ្រូរក្សាធ្វើមុខឆ្ងល់ ត្រូវការការបកស្រាយពីខ្ញុំ។

“អម្បាញ់មិញ ខ្ញុំបានដឹងបានឮលោកគ្រូហៅខ្ញុំគ្រប់ម៉ាត់គ្រប់ឃ្លា។ ខ្ញុំប្រឹងទាក់ទងទៅកាន់លោកគ្រូដែរ តែទាក់ទងមិនបានទាល់តែសោះ”

“ទេ! នៅពេលដែលខ្ញុំហៅចំរើនឯង ចំរើនមិនបានឆ្លើយតបជាមួយនឹងខ្ញុំទេ គឺគិតតែពីរើបម្រាស់រមៀលស្ទើរតែធ្លាក់ពីលើប៉ាវអ៊ីទៅហើយ…”

“ចុះលោកគ្រូបានត្រូវខ្មោចធ្វើបាបឬអត់ចុះ?” ខ្ញុំសួរបញ្ជាក់។

“គ្មានទេ! ខ្ញុំបានដឹងខ្លួនតាំងពីចំរើនឯងចូលមកវិញមកម្ល៉េះ! ពេលចំរើនចូលមកដូចជាមនុស្សពីរផ្សេងគ្នា។ ដើរមកទាំងទឹកមុខស្ងួតស្ងប់ សូម្បីតែខ្ញុំនិយាយជាមួយក៏មិនព្រមឆ្លើយតប។ ចូលមកទ្វារក៏មិនបានបិទ ហើយដេកលក់ដូចជាគេដាក់ថ្នាំសណ្តំអ៊ីចឹង…”

“ហើយយ៉ាងម៉េចទៀតលោកគ្រូ?”ខ្ញុំសួរកាត់សម្តីគាត់។

“គ្មានអ្វីទេ! គ្រាន់តែចូលមកហើយដេកលក់។ មួយសន្ទុះក្រោយមកក៏រើ ហើយស្រែកខ្លាំង…”

ប្រាក!…

លោកគ្រូរក្សាស្ងាត់លែងនិយាយ។ ខ្ញុំក៏ស្ងាត់។ យើងទាំងពីរផ្ទៀងស្តាប់អំពីសំឡេងអម្បាញ់មិញទាំងដែលនៅក្នុងបន្ទប់នៅបើកភ្លើងនៅឡើយ។ បើស្តាប់មិនច្រឡំទេ វាជាសំឡេងកម្ទេចកំណាត់ឈើស្ងួតដែលត្រូវបានមនុស្សជាន់។ ឮតែបន្តិចក៏ស្ងាត់វិញ។ លោកគ្រូចំរើននិងខ្ញុំសម្លឹងមើលមុខគ្នាម្តងម្នាក់ តែមិនស្រដីអ្វីឡើយ។

ទ្រឹប! ទ្រឹប…ប្រាក!…

“នរណាវ៉ើយ? យប់ហើយមករកអីទាំងយប់បែបនេះ?” លោកគ្រូរក្សាប្រកូសឡើង។

សំឡេងនេះនៅតែបន្ត។ តាមតែស្តាប់ គឺកំពុងតែដើរជុំវិញទីចាត់ការ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាលោកគ្រូរក្សាមានអារម្មណ៍យ៉ាងណានោះទេ តែសម្រាប់ខ្ញុំគឺញ័រដៃអស់ហើយ។ បើមនុស្សខ្ញុំមិនខ្លាចនោះទេ។ ខ្ញុំខ្លាចក្រែងតែ…។

តុក! តុក!​តុក!…

ម្តងនេះកាន់តែជិត កាន់តែក្បែរ។ គេមកគោះទ្វារបន្ទប់ទីចាត់ការដែលខ្ញុំនិងលោកគ្រូរក្សាកំពុងតែនៅ។ ខ្ញុំមើលទៅមុខលោកគ្រូរក្សា ឃើញថាគាត់ក្លាហានណាស់ដូចជាមិនបានខ្លាចអ្វីសោះ។ គាត់កាន់កំណាត់ដែកបួនជ្រុងឈរចាំនៅពីមុខមាត់ទ្វារខាងក្នុង។ ចំណែកខ្ញុំវិញ បានត្រឹមតែឈរមើលតែប៉ុណ្ណោះ។

តុក!តុក!តុក!…

សំឡេងបានប្តូរទិសដៅ។ លែងឮនៅមាត់ទ្វារទៀតហើយ តែវាឮនៅបង្អួចខាងក្រោយវិញម្តង។ ខ្ញុំស្រវាដំបងកាន់នឹងដៃ ព្រោះគិតថាប្រហែលជាមនុស្សច្រើនជាងខ្មោច។

“កុំមកលលេងណាវ៉ើយ! តិចអញមិនបានប្រាប់…”លោកគ្រូរក្សាស្រែកបន្ថែម។

ពួកយើងឈរចាំមួយសន្ទុះ ឃើញថាលែងមានសំឡេងអ្វីក៏មកអង្គុយកន្លែងរៀងៗខ្លួន។ នៅខាងក្នុងគឺប្រសើរបំផុត ព្រោះខាងក្នុងមានពន្លឺ។ មានពន្លឺងាយគ្រប់គ្រងស្ថានការណ៍ជាង។

“ចំរើនគិតថាវាចេញទៅឬនៅ?”លោកគ្រូរក្សាសួរខ្ញុំជាមួយសំឡេងខ្សាវៗតិចៗ។ 

ខ្ញុំងក់ក្បាលជំនួសពាក្យសម្តី។ តែលោកគ្រូរក្សាបែរជាគ្រវីក្បាលប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់មិនជឿថាអ្នកគោះទ្វារចេញទៅបាត់នោះទេ។ ពួកយើងទាំងពីរស្ងាត់រៀងៗខ្លួន រួចក៏សំងំដេកម្តងទៀត។

ភ្លឹប!…

ភ្លើងដាច់។ នៅក្នុងបន្ទប់មួយនេះងងឹតឈឹង។ ខ្ញុំរាវរកពិលដើម្បីចុចបំភ្លឺ។ ហេតុអ្វីបានជាភ្លើងមកដាច់អីនៅពេលនេះ? ឬមួយក៏វាលោតកុងតាក់ទេដឹង?

“ចំរើនទៅមើលកុងតាក់បន្តិចមើល៍! ក្រែងល៎វាលោតធ្វើឱ្យដាច់ភ្លើងអ៊ីចឹង!”

“ខ្ញុំ…”

“ទៅៗ! ខ្លាចអីទេ។ មានភ្លើងពិលសោះហ្នឹង!”

ខ្ញុំអេះអុញមិនចង់ហ៊ានទៅទេ។ ដ្បិតតែកុងតាក់ភ្លើងនៅក្នុងបន្ទប់ក៏ពិតមែន តែស្ថានភាពបែបនេះនរណាមិនខ្លាចទើបចម្លែក។ ដំណើរខ្ញុំដើរទៅមុខយ៉ាងសន្សឹមៗ ដោយមានភ្លើងពិលបំភ្លឺជាអ្នកនាំផ្លូវ។ ដោយពិនិត្យឃើញថាគ្មានអ្វីឡើយ ខ្ញុំក៏ស្រែកប្រាប់លោកគ្រូរក្សា។

“កុងតាក់នៅធម្មតាទេតើ! វាមិនបានលោតទេលោកគ្រូ…”

តុកតុក…ក្ឌុក!…

ភ្លើងពិលដែលនៅនឹងដៃរបស់ខ្ញុំត្រូវបានធ្លាក់ចុះ បន្ទាប់ពីបានឮសំឡេងអ្វីដែលរមៀលពីលើដំបូលអគារហើយធ្លាក់ចុះមកក្រោមដូចគេទម្លាក់។ ខ្លួនខ្ញុំរឹងផ្អឹះសម្លឹងមើលទៅលោកគ្រូរក្សាដែលបានកំពុងតែឆួលពិលចំមុខខ្ញុំ។

“ដើរមក! វាមិនមានអ្វីទេ។ វាគ្រាន់តែកំណាត់ឈើដែលរមៀលធ្លាក់ចុះទេតើ!”

“តែខ្ញុំ…”

“ថាមក!” និយាយចប់គាត់ក៏មកដឹកដៃខ្ញុំឱ្យទៅកន្លែងដេកវិញ

ស្ងាត់! សូម្បីតែសំឡេងឆ្កែព្រុសក៏គ្មានឮដែរ។ ស៊ូឮសំឡេងផ្សេងៗកំដរបរិយាកាស ប្រសើរជាងស្ងាត់ជ្រងំបែបនេះ។ បើតាមចាស់ៗនិយាយ នេះជាប្រផ្នូលមិនល្អនោះទេ។

“ទៅណាលោកគ្រូ?” ខ្ញុំសួរលោកគ្រូរក្សាទាំងឆ្ងល់ព្រោះឃើញគាត់ដើរតម្រង់ទៅមាត់ទ្វារ។

“ខ្ញុំទ្រាំមិនបានទេ! ខ្ញុំនឹងចេញទៅមើលឱ្យបានដឹងថាជាអ្វី។ បើមិនដូច្នេះទេ ច្បាស់ជាមិនបានដេកឡើយយប់នេះ”

“កុំអីហ្អីលោកគ្រូ! ខ្ញុំគិតថាយើងគួរតែសំងំនៅទីនេះវិញល្អជាង!”

“មក! ជឿតាមខ្ញុំទៅ។ ចំរើនមិនដឹងទេហ្អី ទស្សនៈជនជាតិបរទេសម្នាក់បាននិយាយថា កន្លែងដែលគ្រោះថ្នាក់ អាចនឹងជាកន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាពបំផុត!”

“ចុះវាមានអ្វីទាក់ទងនឹងរឿងមួយនេះ?” ខ្ញុំសួរទាំងឆ្ងល់។

“កុំទាន់តវ៉ាអី! ចេញមកតាមខ្ញុំមក៍”

ខ្ញុំនិងលោកគ្រូរក្សាបើកទ្វារចេញយឺតៗ មើលឆ្វេងស្តាំដោយម្នាក់ៗមានពិលនិងដំបងរួចជាស្រេចដើម្បីការពារខ្លួន។ ពេលចេញមកដល់ខាងក្រៅ គ្មានឃើញអ្វីទេសូម្បីតែឆ្កែមួយក្បាលក៏គ្មានផង។ ខ្ញុំមិនហ៊ានដើរមុខនោះទេ។ ពួកយើងទាំងពីរដើរមើលសព្វបរិវេណសាលានៅតែមិនបានឃើញអ្វីដដែល។ ពួកយើងក៏បន្តដើរទៅខាងមុខទៀត។

“ស្នាមម៉ូតូទើបតែជិះចូលមកទេ!” លោកគ្រូរក្សាផ្តើមនិយាយ។

ពេលដែលខ្ញុំមើលតាមអ្វីដែលគាត់បានបង្ហាញនិងសំឡេងដែលខ្ញុំបានឮគឺត្រូវជាមួយគ្នាណាស់។ អ្វីដែលចម្លែកនោះគឺ មិនដឹងជាបាត់ម្ចាស់ម៉ូតូនោះទៅណានោះទេ។ នៅផ្នែកខាងក្រោយសាលារៀនបានធ្វើរបងព័ទ្ធដោយបន្លាលួសអស់ទៅហើយ។ បើអាចគឺចេញបានតែមនុស្សទេ ចំណែកម៉ូតូគឺមិនអាចទៅមុខរួចឡើយ។

“តោះ! យើងឆួលពិលដើររកក្រែងបានឃើញ តែចំរើនឯងដើរក្រោយត្រូវប្រយ័ត្នផង!”

ពេលដើរបានបន្តិច ខ្ញុំក៏រត់ទៅដើរខាងមុខវិញ។

“ម៉េចបានជាម្តងដើរមុខម្តងដើរក្រោយអ៊ីចឹងចំរើន?” លោកគ្រូរក្សាសួរខ្ញុំ។

“គ្មានអ្វីទេលោកគ្រូ! ខ្ញុំភ្នែកភ្លឺជាងលោកគ្រូ។ ខ្ញុំអាចរកមើលឃើញមុនលោកគ្រូក៏ថាបាន”

ខ្ញុំចេះតែនិយាយទេ តែការពិតអម្បាញ់មិញ ខ្ញុំបានទទួលអារម្មណ៍មួយដឹងថាមាននរណាម្នាក់កំពុងតែដើរពីក្រោយខ្ញុំ ហើយកេះខ្ញុំទៀតផង។ ដល់ពេលខ្ញុំងាកក្រោយមិនបានឃើញអ្វីសោះក្រៅពីក្លិនឆ្អាបឆួលពេញច្រមុះ។

នៅក្រោមដើមចន្ទគិរី!

“គ្មានឃើញអ្វីទេ! តោះបងរក្សាទៅវិញ!” ខ្ញុំផ្តើមនិយាយ។

“កុំទាន់អី! ខ្ញុំនៅរកមើលមិនទាន់បានសព្វផង!” និយាយរួចគាត់ទម្លាក់គូទអង្គុយលើឫសដើមច័ន្ទគិរីដែលមានអាយុកាលយ៉ាងយូរ។

ខ្ញុំរឹងខ្លួនបណ្តើរៗហើយ។ បរិយាកាសកំពុងតែមិនស្រួលផង គាត់បែរជាមកអង្គុយអីក្រោមដើមនេះទៅវិញ។​នរណាក៏ដឹងថា ដើមនេះមានប្រវត្តិដ៏សាហាវខ្លាំងយ៉ាងណា។ ឬមួយក៏គាត់ដឹង តែនៅព្រហើន?

“ចំរើន! មានអារម្មណ៍អ្វីទេ?” គាត់សួរខ្ញុំ។

“គ្មានទេ! ចុះបង?”

“ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាដូចជាមានទឹកអ្វីស្រក់ចំលើក្បាលរបស់ខ្ញុំ។ ឬមួយក៏ទឹកសន្សើម? ខ្ញុំគិតថាទឹកសន្សើមហើយ ព្រោះខែប្រាំងតែងតែមានទឹកសន្សើមស្រក់មកនៅវេលាថ្មើរនេះជានិច្ច”

“ខ្ញុំថាគ្មានទេ! ទឹកសន្សើមណាដែលហូរខ្លាំងអាចទម្លុះស្លឹកច័ន្ទគិរីដ៏ញឹកយ៉ាងនេះបាន។ បងសាកងើយមើលលើមើល៍!”

លោកគ្រូរក្សាលេបទឹកមាត់ក្អឹកទម្លាក់ភ្នែកចុះវិញ រួចមើលមកកាន់ខ្ញុំជាមួយកាយវិការចម្លែកៗ។ គាត់មិននិយាយអ្វីទាំងអស់គឺស្ទុះក្រោកដើរចេញទៅ ដោយមិនបានប្រាប់ខ្ញុំសូម្បីតែបន្តិច។ ខ្ញុំខ្ជិល មានតែរត់តាមគាត់ឱ្យទាន់។

មកដល់បន្ទប់ លោកគ្រូរក្សាឃ្លុំផួយសំងំដេកបាត់ ធ្វើឱ្យខ្ញុំតែលតោលតែម្នាក់ឯង។ ខ្ញុំមើលម៉ោងក្នុងទូរសព្ទឃើញថាម៉ោងជិតបីទៅហើយ។ អ្វីដែលខ្ញុំឆ្ងល់នោះគឺ ហេតុអ្វីបានជាបន្ទាប់ពីគាត់ងើយមើលខាងលើហើយ បែរជាលែងនិយាយស្តីអ្វីសោះអ៊ីចឹង។ ឬមួយក៏គាត់បានចួបប្រទះនឹងអ្វី?

មាន់ចាប់ផ្តើមរងាវម្តងហើយ។ ខ្ញុំដេកស្ងាបជាញឹក តែមិនហ៊ានដេកលក់នោះទេ។ ខ្ញុំខ្លាចតែរឿងអាក្រក់ៗដែលទើបនឹងចួប នោះវាវិលមករកខ្ញុំវិញនោះទេ។ ហើយខ្ញុំខ្លាចតែគ្មានអ្នកជួយដូចមុនទៀត ព្រោះពេលនេះលោកគ្រូរក្សាហាក់ស្ងប់ស្ងាត់ខុសពីធម្មតា។

គិតឡើងគិតចុះ ស្រាប់តែភ្នែកខ្ញុំទោរទន់រកគ្នា ប្រៀបដូចជាមាននរណាមកដាក់ថ្នាំសណ្តំអ៊ីចឹង។ ងងុយខ្លាំង រហូតបើកភ្នែកមិនរួចសោះ។ ភាពភ័យខ្លាចយកទុកមួយឡែកសិន ពេលនេះខ្ញុំមិនអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ខ្លួនឯងបានទេ។

……………..

“ចំរើន! ចំរើន!…”

ខ្ញុំភ្ញាក់ឡើងមើលដំបូលអគារមុនគេ រួចក៏បែរទៅម្ចាស់សំឡេងគឺបងរក្សា។ គាត់កំពុងតែមើលមកខ្ញុំ មិនមែនផ្តល់ស្នាមញញឹមនោះទេ តែបែរធ្វើមុខឆ្ងល់ទៅវិញ។

“ចំរើនឯងទាញខ្ញុំឱ្យដេកទៅខាងត្បូងមែនទេ?”

ខ្ញុំយកដៃញីភ្នែក ហាក់មិនបានយល់ពីសំណួរមួយនេះបន្តិចណាសោះ។ ខ្ញុំដេកដូចសន្លប់ទើបតែក្រោក ហើយមកថាខ្ញុំអ្នកទាញគាត់ទៅវិញ។

“គ្មានទេបង! ខ្ញុំមិនបានដឹងអីទេ”

“ចុះចំរើនឯងមកដេកកៀកជញ្ជាំងអ៊ីចឹងធ្វើអី? មើល៍! ជើងធាក់ធ្លាក់ឯកសារខ្ទេចអស់ហើយ”

ខ្ញុំមើលឆ្វេងស្តាំ ស្រឡាំងកាំងនឹងទីតាំងដំណេកមួយនេះ។ ខ្ញុំមិនបានប្តូរកន្លែងដេកទេ ហើយក៏មិនបានប្តូរកន្លែងដេកបងរក្សាដែរ។ ហើយចុះ ប៉ាវអ៊ីនេះប្តូរមកដោយរបៀបណា? បើវាគ្មានជើងដើម្បីធ្វើចលនាផងហ្នឹង។

ខ្ញុំនិងលោកគ្រូរក្សាមើលមុខគ្នា រួចលេបទឹកមាត់ក្អឹក។ ភ្លាមនេះ លោកគ្រូរក្សាបែរជាបើកទ្វាររត់សំដៅទៅខាងមុខយ៉ាងលឿន។

“បងទៅណា?”

សំណួរគ្មានចម្លើយ។ គាត់ចេញទៅយ៉ាងលឿន។ ខ្ញុំស្ទុះចេញតាម។

“គ្មានទេ! គ្មានឃើញដានម៉ូតូអ្វីទេ!” គាត់និយាយទាំងហត់គឃូស។

ខ្ញុំមើលទៅគ្មានឃើញដានម៉ូតូអ្វីមែន។ តែកាលពីយប់មិញ ពួកយើងទាំងពីរបានឃើញវាច្បាស់ណាស់។ ឬមួយក៏ជាការព្រិលភ្នែក។

“ទៅណាទៀតហើយលោកគ្រូ?”

លោកគ្រូរក្សារត់សំដៅទៅដើមចន្ទគិរី។ ខ្ញុំរត់តាមទៀត ចង់ដឹងថាគាត់រត់ទៅធ្វើអី។

“ច្បាស់ណាស់! កាលពីយប់មិញ…”

“យប់មិញយ៉ាងម៉េចលោកគ្រូ?” ខ្ញុំសួរបញ្ជាក់។

“…” គាត់មិនព្រមតបសោះ ហើយរត់ទៅទីចាត់ការម្តងទៀត។

លោកគ្រូរក្សាឡើងម៉ូតូចេញទៅផ្ទះបាត់ ទុកឱ្យខ្ញុំនៅឆ្ងល់នឹងសកម្មភាពរបស់គាត់តែម្នាក់ឯង។ អាការគាត់ចម្លែកៗ ដូចជាបានដឹងរឿងអ្វីមួយ។ អ្ហើយ! ខ្ជិលគិតថា ទៅផ្ទះវិញប្រសើរជាង…។

ក្រាក!…៕

ដួង ប្រាថ្នា…

កោះរ៉ុងសន្លឹម (ថ្ងៃទី០១ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៣)

ទឹករលកបោកបក់ប្រដេញគ្នានៅកណ្ដាលជលស័យ រហូតមកផ្ទប់នឹងច្រាំងបញ្ចេញសំឡេងប្រាវៗបែកខ្ចាយសំពង។ ពពុះពណ៌សតូចៗហែលលេងរាត់រាយឥតសណ្ដាប់ធ្នាប់ប្របឆ្នេរខ្សាច់សក្បុស បង្កជាទស្សនីយភាពគួរជាទីគយគន់។

“ពូ! ខែក្រោយនាងរៀបការហើយ!”

ខ្ញុំបើកក្បាលសន្ទនាដោយប្រយោគដែលគួរជាទីរំភើបត្រេកអរសម្រាប់នារីគ្រប់រូប តែបុរសដែលអង្គុយក្បែរៗខ្ញុំម្នាក់នេះបែរជានៅស្ងៀមធ្មឹងដូចរូបចម្លាក់ គ្មានភ្ញាក់ផ្អើលអីបន្តិចសោះ។

ខ្ញុំរង់ចាំប្រតិកម្មតបតមកវិញ តែណឺរ៉ូនរបស់គាត់ហាក់ដូចជាដើរយឺតណាស់… ប្រុសម្នាក់ដែលខ្ញុំហៅថា “ពូ” អម្បាញ់មិញនេះទើបតែភ្ញាក់ខ្លួន ហើយសើចចេញធ្មេញទាំងក្រាស់មុននឹងបែរមកនិយាយនឹងខ្ញុំវិញ៖

“មែនក៏អី? ហើយកំលោះស្រុកណាមកស្រឡាញ់ក្មេងច្រមក់ដូចជានាងនេះ?”

ខ្ញុំសម្លក់គាត់ ហើយចាប់ផ្ដើមបើកឆាកប្រយុទ្ធពាក្យសម្ដីតាមនិស្ស័យ៖

“ឆឺស! នាងធំហើយ មិនមែនក្មេងទេ… ពូឯងចាស់ខ្លួនឯងទើបចេះតែមកចោទថានាងក្មេង!”

“ធំយ៉ាងម៉េច? ក្រែងថ្ងៃមុនមកអង្គុយយំត្អូញប្រាប់ពូថាកូនសិស្សធ្វើបាបនោះអី?” គាត់និយាយថែមទាំងវាយចិញ្ចើមដាក់ខ្ញុំវិញ។

ថាមែនៗ … ពូម្នាក់ហ្នឹងគ្មានចេះយល់ចិត្តក្មេងស្រីដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ដូចជាខ្ញុំទេ! នៅហ៊ានលើកយករឿងដ៏គួរឱ្យអាម៉ាស់របស់ខ្ញុំមករំឭកបើកកកាយមុខខ្ញុំទៀត!

ខឹង!

អេ៎… តែថាមុននេះខ្ញុំហៅខ្លួនឯងថាជា ក្មេងស្រី? ចំមែនតែម្ដងហើយខ្ញុំ!

មើលចុះ ប៉ិហ្នឹងនៅធ្វើមុខឌឺដាក់ខ្ញុំទៀត គ្មានសង្ឃឹមសោះថាគាត់នឹងព្រមបំភ្លេចអ្វីដែលគាត់បាននិយាយមុននេះទេ ដូច្នេះហើយខ្ញុំមិនត្រូវចុះចាញ់ជាដាច់ខាត។

ខ្ញុំពេបមាត់ធ្វើដូចចង់យំម្ដង ហើយថែមទាំងរអ៊ូរង៉ូវៗ ធ្វើដូចជាកូនមូសហើរក្បែរត្រចៀកគាត់៖

“នោះគឺជារឿងថ្ងៃមុន! តែថ្ងៃនេះគេធំហើយ!”

“មែន?”

គាត់តបខ្លីហើយក៏បែរមុខចេញ តែចុងក្រោយគាត់នៅតែមិនដាច់ចិត្ត៖

“ណ្ហើយ! អាណិតក្មេងក្បាលខ្មៅ… ឱ្យឈ្នះទៅចុះ!”

“យ៉េ!!!”

ខ្ញុំលើកដៃទាំងពីរទៅលើក្នុងនាមជាមនុស្សជោគជ័យ ព្រមទាំងឱន​ទៅស្រែកជិតត្រចៀកគាត់ ហើយលៀនអណ្តាតឌឺដាក់គាត់​។ និយាយទៅ វិធីមួយនេះតែងតែប្រើបានផលរាល់លើកជាមួយតាប៉ិហ្នឹង​។

គាត់យកដៃទៅខ្ទប់ត្រចៀក ហើយអត់មិនបានក៏យារដៃម្ខាងទៀតដែលនៅទំនេរមកខោកក្បាលខ្ញុំឮសូរផូស។ មិនមែនលើកដំបូងទេដែលគាត់ខោកក្រញរដាក់ខ្ញុំ តែក៏ប្រហែលជាមកពីណឺរ៉ូនរបស់ខ្ញុំដើរយឺតដែរហើយ បានជាគេចមិនដែលទាន់។

“អូយ!” ខ្ញុំស្រែកបណ្ដើរ ព្រមទាំងយកដៃអង្អែលក្បាលបណ្ដើរ។

“ហ្នឹងហើយ! ឱ្យសមមុខ… ថាខ្លួនឯងធំ តែចរិតឡិកឡក់ដូចកូនក្មេងទៀត! អ៊‍ីចឹងហើយនៅចង់បានប្ដីមួយម្នាក់ឯងទៀត!”

“ណែ៎ពូ! ហើយនរណាទៅចង់បានប្ដីមួយពីរនាក់នោះ? ឬមួយក៏…” ខ្ញុំបង្អូសសម្ដីចុងក្រោយយ៉ាងវែងទុកឱ្យគាត់រកនឹកបញ្ចប់ឃ្លាដោយខ្លួនឯង។

“ឬមួយក៏អី?” គាត់ដំឡើងសំឡេងដាក់ខ្ញុំ។

“ឬមួយក៏ពូចង់បានប្ដីជាមួយនាងដែរ? ហាហាហា!”

ខ្ញុំថាហើយក៏សើចអស់មួយទំហឹង ធ្វើឱ្យគាត់ធ្វើភ្នែកស្លឺដោយធុញទ្រាន់ ហើយជន្លដៃប្រុងផ្ទាត់ថ្ងាសខ្ញុំម្ដង តែខ្ញុំឯណាទៅឱ្យប្រវត្តិសាស្ត្រកើតឡើងច្រំដែលក្នុងពេលតែមួយភ្លែតនោះ។

“ក្មេងនេះ!”

ខ្ញុំថយក្រាកទៅចំហៀងឱ្យឆ្ងាយពីគាត់បន្តិច មុននឹងបន្តផ្លែផ្កាពាក្យសម្ដីបន្ថែម៖

“អូយ! ខ្ញុំថាលេងទេពូ! អាងខ្លួនមនុស្សចាស់ ចូលចិត្តប្រើអំពើហិង្សា! ឆឹស!”

គាត់មិនតប។ យ៉ាងម៉េចហើយ? ខ្ញុំនិយាយត្រូវចំណុចហើយមែនទេ បានជាស្ងាត់បាត់មាត់ជ្រាប?

តាមពិតទៅពូហ្នឹងគាត់ឈ្មោះ សមុទ្ទ ជាអ្នកធ្វើការនៅក្រុមហ៊ុនឯកជនមួយកន្លែង។ គាត់មានអាយុ៣២ឆ្នាំហើយ ចំណែកខ្ញុំទើបតែ២៣ឆ្នាំទេ។ មុខមាត់របស់គាត់គួរសម មិនក្មេង ហើយក៏មិនជាចាស់ពេកដែរ តែអាយុគាត់បងខ្ញុំជិតមួយជួរ ដូច្នេះហើយបានជាខ្ញុំហៅគាត់ថា “ពូៗ” រហូតមក។

ពួកយើងស្គាល់គ្នាដោយសារកម្មវិធីស្ម័គ្រចិត្តមួយ ហើយខ្ញុំត្រូវនៅក្នុងក្រុមជាមួយគាត់។ បើនិយាយពីការងារគាត់ជាមនុស្សដែលម៉ឺងម៉ាត់ មានភាពជាអ្នកដឹកនាំខ្ពស់ សមាជិកទាំងអស់តែងគោរពនិងស្ដាប់សម្ដីរបស់គាត់ច្រើន ប៉ុន្តែបើរឿងទំនាក់ទំនងខាងក្រៅ មើលទៅគាត់ហាក់ដូចជាស្ងប់ស្ងាត់ ពុំសូវមានមិត្តភក្តិច្រើនដូចគេទេ។ ដោយសារខ្ញុំជាមនុស្សដែលចូលចិត្តនិយាយច្រើន ហើយចង់រៀនសូត្របន្ថែមពីភាពជាអ្នកដឹកនាំពីគាត់ ទើបបានខ្ញុំចេះតែចូលទៅជិតគាត់ ហើយក៏ស្និទ្ធស្នាលជាមួយគ្នារហូតដល់ឥឡូវ។

ព្រះអាទិត្យចាប់ផ្ដើមថយរស្មីបន្តិច ដែលអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំផ្ដោតសម្លឹងទៅមើលទិដ្ឋភាពនៅចំពោះមុខបានច្បាស់។

“ខាងប្រុសជាអ្នកណា?” ពូស្រាប់តែសួរឡើងគ្មានក្បាលកន្ទុយ រកតែខ្ញុំចាប់សំណួរមិនចង់បាន។

“គឺ… អតីតនិស្សិតនៅសាលាជាមួយគ្នា តែគេរៀនផ្នែកច្បាប់!”

“ធ្លាប់ស្គាល់គ្នា?”

“គឺស្គាល់ធម្មតា តែមិនជាស្និទ្ធប៉ុន្មានទេ! ចាស់ទុំស្គាល់គ្នា ហើយចង់ភ្ជាប់សាច់ឈាមនឹងគ្នា!”

“អ៊ឺម!”

អ៊ឺម? ចង់មានន័យថាម៉េច?

ពូម្នាក់នេះ ពិតជាគួរឱ្យក្នាញ់មែន… ធម្មតាមនុស្សស្គាល់គ្នាជិតស្និទ្ធគេត្រេកអរពេលបានឮថាមិត្តភក្តិជិតរៀបការ ហើយសួរនាំមិនចេះចប់ តែគាត់បែរជាធម្មតា គ្មានរំភើប គ្មានអ្វីទាំងអស់! តែបែបហ្នឹងក៏ល្អដែរ ព្រោះខ្ញុំក៏ដូចជាគ្មានអារម្មណ៍និយាយរឿងហ្នឹងដូចគ្នា។

“រួចចុះនាងស្រឡាញ់គេទេ?”

គាំង! មួយសំណួររបស់គាត់ បែរធ្វើឱ្យមាត់របស់ខ្ញុំរឹង ស្ពឹក រកហានិយាយអ្វីក៏មិនចេញ!

“នាង…”

“មិនអីទេ! សំខាន់ឱ្យតែគេស្រឡាញ់នាងទៅបានហើយ!” គាត់ថាហើយក៏ញញឹមតែម្នាក់ឯង។

ខ្ញុំតវ៉ាភ្លាម៖

“ណែពូ! រឿងស្នេហានេះណា៎ ទាល់តែស្រឡាញ់គ្នាទាំងសងខាងទើបអាចទៅរួច!”

“នៅជាមួយគ្នាយូរទៅ ក៏គង់តែស្រឡាញ់គ្នាហើយ!”

មើលគាត់និយាយចុះ ស្ទើរមិនចង់ជឿថាគាត់កើតនៅក្នុងសតវត្សរ៍ទី២០ គួរណាស់តែកើតនៅសម័យទុំទាវ ឬប៊ុនធឿនវិធាវីទើបត្រូវ។ ចិត្តរបស់ខ្ញុំចង់តែសួរថា “ចុះពេលនៅជាមួយខ្ញុំយូរឆ្នាំបែបនេះហើយ ពូឯងមិនស្រឡាញ់ខ្ញុំខ្លះទេ?”។

ប៉ុន្តែខ្ញុំបែរជាជ្រើសនិយាយត្រឹមពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់យ៉ាងខ្លី៖

“ចាស់គំរឹល!”

ខ្ញុំថាឱ្យគាត់មួយម៉ាត់ ធ្វើឱ្យគាត់ដៀងភ្នែកមកសម្លក់ខ្ញុំបន្តិច រួចក៏បែរទៅវិញយឺតៗ។

“តែពូជឿថានាងក៏ស្រឡាញ់គេដែរ មិនអ៊‍ីចឹងនាងក៏មិនព្រមរៀបការជាមួយគេដែរ! ត្រូវអត់?”

ស្ងាត់!

ខ្ញុំស្ងាត់ ព្រោះខ្ញុំអត់មានចម្លើយច្បាស់លាស់ឱ្យគាត់ទេ។ គាត់ក៏បន្ត៖

“អបអរសាទរណា៎នាង! ទីបំផុតជិតបានប្ដីហើយ!”

ទីបំផុតខ្ញុំយល់ហើយថាម៉េចបានជាគាត់មិនសូវមានមិត្តភក្តិច្រើន គឺដោយសារតែសម្ដីមួយម៉ាត់ៗរបស់គាត់សឹងតែធ្វើឱ្យគូសន្ទនាអាចឆ្អែតបាយបានមួយអាទិត្យ។

ខ្ញុំព្យាយាមនិយាយបង្វែររឿង៖

“មែនហើយពូនៅជំពាក់សន្យានាងមួយ នៅចាំបានទេ!”

“ចាំបាន! នាងចង់បានអី?”

“ច្រៀងឱ្យនាងស្ដាប់មួយបទមក… បានអត់?”

“បាន!”

ខ្ញុំខំខិតទៅអង្គុយជិតគាត់វិញ រង់ចាំស្ដាប់គាត់ច្រៀង តែមិនឮគាត់ចាប់ផ្ដើម ខ្ញុំក៏សួរ៖

“ហាក៎! ឯណាពូថាច្រៀង? ឥឡូវនាងកំពុងចាំស្ដាប់នេះ!”

“ពូមានបានថាច្រៀងឥឡូវឯណា!”

“ហើយចុះពូចាំដល់ពេលណា?”

“ថ្ងៃការនាង!”

ទៀត! ពូហ្នឹងពិតជាពូកែណាស់ខាងធ្វើឱ្យខូចបរិយាកាស។ ខ្ញុំក្រោកឈរប្រុងនឹងចាកចេញពីស្ថានភាពតឹងតែងពេលនេះ តែគាត់បែរជានិយាយតិចៗមកមុន៖

“ថ្ងៃលិចនៅមាត់សមុទ្ទស្អាតណាស់!”

ខ្ញុំបែរទៅសម្លឹងមើលព្រះអាទិត្យ ដែលកំពុងនឹងបន្ទន់ខ្លួនចូលទៅជ្រកនៅក្រោមស្រទាប់ផ្ទៃទឹកអស់ជាងពាក់កណ្ដាលដួងទៅហើយ។ ពិតជាស្អាតដូចអ្វីដែលគាត់និយាយមែន។ ថ្វីបើវាមិនមែនជាលើកទីមួយដែលខ្ញុំនិងពូអង្គុយមើលថ្ងៃលិចបែបនេះ តែទោះបីជាឱ្យយើងមើលប៉ុន្មានរយ ប៉ុន្មានពាន់ដងទៀត ក៏យើងនៅតែមិនជិនណាយក្នុងការគយគន់ទិដ្ឋភាពដ៏អស្ចារ្យបែបនេះដែរ ព្រោះថាពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃព្រះអាទិត្យលិចមិនដូចគ្នាទេ។

ខ្ញុំនៅចាំបានឃ្លាសម្ដីមួយដែលគេនិយាយថា៖

“ថ្វីបើថ្ងៃលិចតំណាងឱ្យអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងត្រូវបញ្ចប់ តែពណ៌របស់វាបានបង្ហាញនូវភាពស្រស់ស្អាត… វាដូចជាជីវិតរបស់មនុស្សដូច្នោះដែរ ដែលចុងក្រោយនឹងត្រូវបញ្ចប់ទៅដោយការលាចាកពីពិភពលោកមួយនេះ មិនខ្វល់ថាចាកចេញនៅពេលណា ឱ្យតែយើងបានបន្សល់ទុកភាពស្រស់ស្អាតដល់ផែនដី តើមានអ្វីគួរឱ្យស្ដាយ?”

មួយរយៈក្រោយមកពីដើរលេងវិញ ពួកយើងពុំសូវបានទាក់ទងគ្នាទេ ព្រោះខ្ញុំរវល់បង្រៀនផង និងត្រៀមរៀបចំសម្រាប់ពិធីមង្គលការផង​។ ចំណែកពូហ្នឹងវិញរឹតតែមិនបាច់និយាយទេ ការងាររបស់គាត់សឹងថាមមាញឹកជាងប្រធានក្រុមហ៊ុនទៅទៀត សមនឹងដឹងថាខ្ញុំរវល់ប៉ុណ្ណេះផង បើខ្ញុំមិនដែលទាក់ទងទៅគាត់មុនទេ កុំសង្ឃឹមថាគាត់ជាអ្នកចាប់ផ្ដើម។

ថ្ងៃនេះជាទិវានៃក្ដីស្រឡាញ់ គូដណ្ដឹងខ្ញុំស្រាប់តែផ្ញើសារមកបបួលខ្ញុំទៅមើលកុន ហើយញ៉ាំអីជាមួយគ្នា។ ខ្ញុំនឹកឃើញដល់ពូ ក៏ប្រញាប់ទូរសព្ទទៅរកគាត់។

“អាឡូ!” សំឡេងគ្រលរធំ អត់រសជាតិ បន្លឺចេញពីក្នុងទូរសព្ទដៃខ្ញុំ។

“អាឡូពូ! ពូនៅឯណាឥឡូវ?”

“នៅវត្តទេដឹង?”

“ពូនេះ! នាងសួរមែន?”

“ម៉ោងទើប៥កន្លះ ពូក៏នៅកន្លែងធ្វើការហ្នឹងហើយ! ម៉េច? ជិតបានប្ដីក៏ចង់បំភ្លេចពូចោល លែងដឹងថាពូធ្វើការពេលណាហើយមែន?”

ខ្ញុំអើយខ្ញុំ! ថាមែនៗ… មិនគួរម្នៅៗមកនឹកឃើញតេទៅបបួលគាត់នេះសោះ!

“គ្មានទេ! មានតែពូហ្នឹងហើយចង់បំភ្លេចនាងនោះ! បើនាងមិនតេទៅ ពូក៏មិនដែលទាក់ទងមកនាងដែរ!”

“ហើយទាក់ទងទៅឱ្យគូដណ្ដឹងនាងប្រចណ្ឌមែន?”

“ហ៊ានប្រចណ្ឌពូសាកមើល នាងឈប់ការជាមួយឥឡូវ!”

“ហាហាហា!” ស្ដាប់មើលទៅ ហាក់បីដូចជាប្រយោគអម្បាញ់មិញនេះពេញចិត្តគាត់ដល់ហើយ បានជាសើចឮៗបែបនេះ។

“ហើយពូសើចអី?”

“សើចក្មេងខ្លះ… និយាយចេញមកដូចរៀបការជារឿងបាយឡុកបាយឡ!”

“ឈប់ពូឈប់! នាងមិនមែនតេទៅឱ្យពូបង្អាប់ទេ… នាងចង់បបួលពូទៅមើលកុនហើយនិងញ៉ាំបាយល្ងាចជាមួយពួកយើងមួយពេលហ្នឹងណា៎!” ខ្ញុំប្រឹងសង្កត់សំឡេងមួយពាក្យៗ។

“ជាមួយយើង?” គាត់និយាយផ្ទួនពាក្យរបស់ខ្ញុំ។

“គឺជាមួយគូដណ្ដឹងនាងហ្នឹងណា៎! ចង់ឱ្យពូនិងគាត់បានចួប និងស្គាល់គ្នាបានម្ដង!”

“អត់ទេ! ពូមិនទៅធ្វើជាឆ្អឹងទទឹងកនាងទេ! ទៅដើរលេងឱ្យសប្បាយទៅ!”

“នរណាថាពូជាឆ្អឹងទទឹងក?”

“ពូហ្នឹងហើយអ្នកថា! នាងទៅៗ!”

“អត់! ពូត្រូវតែទៅ មិនអ៊‍ីចឹងនាងខឹងហើយ!”

“…”

ស្ងាត់! មិនឮគាត់និយាយអី ខ្ញុំក៏ដកយកទូរសព្ទមកមើល… ទេ! មានទាន់ដាច់ឯណា?

ខ្ញុំក៏បន្តអង្វរគាត់ទៀត៖

“ណា៎ពូណា៎! ចាត់ទុកថាដើម្បីនាងណា៎!”

និយាយទៅអាក្បាច់ធ្វើជាក្មេងតូចស្លូតៗ cute cute គួរឱ្យអាណិតគឺជាស្ទាយល៍ប្រចាំត្រកូលដែលខ្ញុំតែងប្រើ ហើយបានសម្រេចជានិច្ចជាមួយពូម្នាក់នេះ ហើយក៏សង្ឃឹមថាលើកនេះវាមិនធ្វើឱ្យខ្ញុំខកបំណងទៅចុះ។

“ក៏បាន! តែពូប្រហែលជារាងយឺតបន្តិចហើយ ព្រោះម៉ោង៦កន្លះទើបពូចេញពីធ្វើការ អ៊‍ីចឹងនាងទៅមើលកុនមុនទៅ ចាំចប់ចាំញ៉ាំអីជាមួយគ្នា!”

“យ៉េ! សម្រេចអ៊‍ីចឹងហើយណា៎! ចាំចួបគ្នាពូៗ!”

ក្រោយមើលកុន ពួកយើងក៏មកញ៉ាំអីជាមួយគ្នានៅហាងមិត្តភក្តិរបស់គូដណ្ដឹងរបស់ខ្ញុំ។ បងមេខាទាញកៅអីមកអង្គុយជិតខ្ញុំ ហើយពូនៅអង្គុយម្ខាងទៀត។ ក្រោយពេលណែនាំពួកគាត់ឱ្យស្គាល់គ្នារួចមក បងមេខាក៏ហៅម្ហូបមកប៉ុន្មានមុខ ដែលសុទ្ធតែជាម្ហូបខ្ញុំចូលចិត្ត។

“ម្ហូបគ្រប់មុខសូមកុំដាក់ស្លឹកខ្ទឹមណា៎!” ទាំងពូនិងគូដណ្ដឹងរបស់ខ្ញុំនិយាយព្រមជាមួយគ្នាប្រាប់បងអ្នកគ្រប់គ្រងហាង ធ្វើឱ្យគេងឿងឆ្ងល់ហើយក៏ឆ្ងល់ដោយទាំងខ្ញុំម្នាក់ដែរ។

បងមេខានិងពូសម្លឹងមុខគ្នាបន្តិច ទំនងជាចង់និយាយអ្វី តែក៏ត្រូវអាក់ខានទៅវិញដោយសារសំណួររបស់បងម្ចាស់ហាង៖

“មេខាអត់ញ៉ាំស្លឹកខ្ទឹមដែរ?”

ខ្ញុំផ្ទៀងចាំស្ដាប់ចម្លើយ ព្រោះខ្ញុំក៏ចង់ដឹងដូចគ្នា។ បងមេខាញញឹម ហើយបែរមកមើលមុខខ្ញុំ៖

“អត់ទេ! ខ្ញុំកុម្ម៉ង់ឱ្យគូដណ្ដឹងខ្ញុំតើ!”

“ម៉េចបងឯងដឹងថានាងអត់ញ៉ាំស្លឹកខ្ទឹម?”

“ថ្ងៃមុននៅផ្ទះម៉ាក់ បងឃើញអូនឯងលួចឆ្កឹះស្លឹកខ្ទឹមចោល ពេលដែលម៉ាក់ចេញទៅលាងដៃ!”

អូ៎ម៉ាយព្រះ! … មិនដែលដឹងសោះថាគាត់ចាប់អារម្មណ៍ដល់រឿងនេះ ព្រោះក្រៅពីអ្នកផ្ទះខ្ញុំ និងពូសមុទ្ទ គ្មាននរណាដឹងថាខ្ញុំមិនញ៉ាំស្លឹកខ្ទឹមទេ។

ខ្ញុំសើចតិចៗដោយអៀនអន់ តែមើលទៅពូធ្វើដូចជាស្ដាប់មិនឮសម្ដីមួយឃ្លាចុងក្រោយដែលបង្ហាញពីការចាប់អារម្មណ៍របស់គេចំពោះខ្ញុំនោះទេ បែរជាទាញដបទឹកសុទ្ធយកមកចាក់ផឹកក្អឹកៗអស់ទៅ។ បានបន្តិច អ្នករត់តុលើកម្ហូបយកមកដល់ ហើយពួកយើងក៏ញ៉ាំបណ្ដើរនិយាយគ្នាបណ្ដើរ។

ដើមឡើយខ្ញុំគិតថាបាយមួយពេលនេះ នឹងនាំឱ្យពួកគាត់ទាំងពីរបានសន្ទនា ហើយស្គាល់គ្នាច្រើនជាងមុន តែក្រោយមកបែរជាមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំបែរជាធ្វើឱ្យពូ និងបងមេខាទើសទាល់ជាមួយគ្នាទៅវិញ។ មិនដឹងពួកគាត់កើតអី បើខ្ញុំមិនចាប់ផ្ដើមនិយាយឱ្យចូលស៊ង ក៏គ្មានអ្នកណាបើកមាត់រកគ្នាដែរ។

ពូសមុទ្ទ គិតតែពីញ៉ាំៗៗ ដូចជាដាច់ពោះមកប៉ុន្មានជាតិហើយអ៊‍ីចឹង ចំណែកបងមេខាវិញដូចជាទេវតាដែលគ្រាន់តែឃើញម្ហូបក៏ឆ្អែត មិនព្រមញ៉ាំខ្លួនឯង គិតតែពីដួសម្ហូបឱ្យខ្ញុំ ហើយបកក្ដាម បកបង្គាឡើងគរពេញចាន។

មនុស្សប្រុសទាំងពីរនាក់នេះពិតជាចម្លែកមែន!

ទីបំផុតថ្ងៃមង្គលការរបស់ខ្ញុំបានមកដល់។ ថ្វីបើប៉ុន្មានថ្ងៃមុននេះ ខ្ញុំនិងបងមេខាមានទាស់សម្ដីគ្នាតិចតួច តែយើងក៏បាននិយាយសម្រុះសម្រួលគ្នារួចស្រេចហើយដែរ។

ថ្ងៃនេះបងប្អូន មិត្តភក្តិប្រុសស្រី បាននាំគ្នាមកចូលរួមហូរហែតាំងពីព្រឹក រហូតដល់ពេលនេះភ្ញៀវចូលហូបពេញតុអស់ហើយ បាត់តែវត្តមានពូសមុទ្ទម្នាក់ប៉ុណ្ណោះមិនទាន់ឃើញមកដល់។ ខ្ញុំបានទាក់ទងទៅគាត់ប៉ុន្មានដងដែរ តែគ្មានអ្នកទទួល …

“ជាកិច្ចបន្តទៅនេះ សូមកូនកំលោះកូនក្រមុំត្រៀមខ្លួនដើម្បីរៀបចំពិធីកាត់ផ្លែឈើ…”

ពិធីករ ពិធីការិនីនៅលើឆាក ប្រកាសរៀបរាប់វែងអន្លាយតែខ្ញុំហាក់ដូចជាគ្មានអារម្មណ៍អីបន្តិចសោះនៅនឹងកន្លែងប្រារព្ធពិធីនេះ។ ខួរក្បាលចេះតែស្រមៃឃើញក្រែងលោមានរឿងមិនល្អកើតឡើងចំពោះពូ។

“ឥឡូវនេះសូមអញ្ជើញបងប្អូន ភ្ញៀវកិត្តិយសទាំងអស់ឡើងមកឈរធ្វើជារបងមាស របងប្រាក់ ដើម្បីរង់ចាំទទួលគូស្វាមីភរិយាថ្មី ហើយក៏សូមបញ្ជាក់ថាយប់នេះយើងមានតារាចម្រៀងពិសេស ដើម្បីច្រៀងស្វាគមន៍ អមដំណើរដល់កូនកំលោះកូនក្រមុំផងដែរ!”

គ្រាន់តែឮថាអ្នកចម្រៀងពិសេស ខ្ញុំអរព្រួច ព្រោះនឹកឃើញរឿងដែលពូសមុទ្ទធ្លាប់បានសន្យាថាគាត់នឹងច្រៀងឱ្យស្ដាប់នៅថ្ងៃការខ្ញុំ។

ភ្លេងចាប់ផ្ដើមបន្លឺសូរ ភ្ញៀវកិត្តិយសនៅអមសងខាងស្រែកហ៊ោរ ស្វាគមន៍ការបោះជំហានចូលទៅកាន់ដំណើរជីវិតថ្មីរបស់ខ្ញុំនិងបងមេខា។ យើងទាំងពីរនាក់កំពុងបោះជំហានទៅកាន់វេទិកា សំឡេងអ្នកចម្រៀងក៏បានបន្ទរឡើង៖

“Not sure if you know this… but when we first met… I got so nervous I couldn’t speak…”

គ្រប់គ្នាហាក់ដូចជាមិនសូវចាប់អារម្មណ៍ចំពោះសំឡេងអ្នកចម្រៀងប៉ុន្មានទេ ព្រោះនៅចំពោះមុខពួកគេ កូនកំលោះក្រមុំទើបជាតួឯកនៅយប់នេះ លើកលែងតែខ្ញុំ…!

ខ្ញុំស្រឡាំងកាំង… ជើងទាំងពីរស្រាប់តែឈប់ង៉ក់ភ្លាម​ ធ្វើឱ្យបងមេខាដែលឈរកៀកដៃខ្ញុំឱនមកខ្សឹបដាក់ត្រចៀកខ្ញុំស្រាលៗ៖

“អូនកើតអី? អត់ស្រួលខ្លួនមែន?”

“ច..ចា៎! អត់ទេ… អូនអត់អីទេ!”

ខ្ញុំឆ្លើយអត់អីប្រាប់គាត់ តែក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំច្បាស់ណាស់ថាខ្ញុំកំពុងកុហកគាត់ ក៏កំពុងព្យាយាមលួងលោមអារម្មណ៍ខ្លួនឯងផងដែរ។ ទឹកដមសំឡេងនេះច្បាស់ណាស់ថាជាគាត់… មនុស្សដែលខ្ញុំចាំមើលផ្លូវតាំងពីម្សិលមិញរហូតដល់ពេលនេះ… បបូរមាត់របស់ខ្ញុំស្រាប់តែភ្ញោចចេញនូវស្នាមញញឹមមួយឥតព្រាងទុក…!

“បងមានធុរៈបន្តិច!”

បងមេខាស្រាប់តែប្ដូរទឹកមុខចម្លែក ហើយលែងដៃពីខ្ញុំដោយដើរចេញទៅបាត់កណ្ដាលក្រុមភ្ញៀវកិត្តិយសដែលមកចូលរួម ធ្វើឱ្យខ្ញុំនិងអ្នកគ្រប់គ្នាងឿងឆ្ងល់។

បានឱកាស ខ្ញុំខំសម្លឹងរកមើលពូសមុទ្ទដែលកំពុងច្រៀងបទ “Beautiful in White” បទចម្រៀងសំណព្វចិត្តរបស់ខ្ញុំ តែនៅមិនទាន់ឃើញមុខគាត់ឡើងមកដល់លើឆាកវេទិកានៅឡើយ។

បានបន្តិច តន្ត្រីស្រាប់តែឈប់ប្រគុំកណ្ដាលទី ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នារួមទាំងខ្ញុំផងងាកមើលមុខគ្នាទាំងង៉េមង៉ាម។

“So as long as I live I’ll love you… will have and hold you… you look so beautiful in white… and from now to my every last breath… this day I’ll cherish… you look so beautiful in white… tonight.”

បុរសម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់អាវធំពណ៌ខៀវទឹកប៊ិក ចេញមកពីខាងក្រោយឆាកមកកាន់កណ្ដាលវេទិកាព្រមជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់មករកខ្ញុំផង។ ខ្ញុំស្រឡាំងកាំងព្រោះម្នាក់នោះគឺជាគាត់…

បងមេខា… ស្វាមីរបស់ខ្ញុំ។

គ្រប់គ្នាប្រាកដជាភ្ញាក់ផ្អើលមិនតិចទេ សូម្បីតែខ្ញុំ! តាមពិតទៅអម្បាញ់មិញគាត់ដើរចេញទៅគឺដើម្បី surprise ខ្ញុំដោយចម្រៀងមួយបទនេះ?

គាត់ច្រៀងបណ្ដើរ ដើរមករកខ្ញុំបណ្ដើរ ជាមួយនឹងផ្កាកុលាបពណ៌ទឹកសមុទ្ទមួយបាច់ក្នុងដៃមកជាមួយផង។ អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំរំភើបខ្លាំង តែបែរជាមានកូនចិត្តមួយដែលលួចអន់ចិត្ត ព្រោះគ្រប់យ៉ាងប្រែប្រួលលឿនពេក រហូតដល់ខ្ញុំត្រៀមចិត្តមិនទាន់បាន។

“ពូសមុទ្ទទៅណា? ខ្ញុំច្បាស់ថាមុននេះជាសំឡេងរបស់គាត់! ឬមួយក៏វាជាការស្រមៃរបស់ខ្ញុំ?… មិនពិតទេ! ខ្ញុំស្ដាប់មិនច្រឡំទេ!” ភ្នែកខ្ញុំរេទៅគ្រប់ទិស ចំណែកខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំកំពុងតែឈ្លោះគ្នាជាមួយរូបភាពដែលបញ្ជូនដោយភ្នែកទាំងគូ និងសំឡេងដែលបានពីត្រចៀកទាំងពីររបស់ខ្ញុំ។

បងមេខាលុតជង្គង់នៅពីមុខខ្ញុំ ព្រមទាំងហុចបាច់ផ្កាហើយវាចា៖

“ផ្កាកុលាបមួយបាច់ និងបេះដូងរបស់បងមួយនេះជូនអូន!” គេថាហើយថែមទាំងយកដៃខាងឆ្វេងទៅស្ទាបទ្រូងខ្លួនឯង។

ខ្ញុំធ្លាប់ជាក្មេងស្រីដែលនិយាយបូរបាច់ច្រើន តែដល់ពេលមកចួបទិដ្ឋភាពបែបនេះ ខ្ញុំក៏រំភើបស្ទើរតែស្រក់ទឹកភ្នែក និយាយមិនចេញដូចគ្នា។

គេបន្តមកទៀត៖

“ទោះបីជាបងមិនដឹងថាថ្ងៃស្អែកអាចនឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើង… តែបងសន្យាថានឹងប្រើពេលវេលាក្នុងជីវិតរបស់បង ធ្វើឱ្យព្រះអាទិត្យរាល់ថ្ងៃរបស់អូនអស្ដង្គតទៅជាមួយនឹងភាពស្រស់ស្អាត!”

ពាក្យសម្ដីប៉ុន្មានម៉ាត់ស្រាប់តែលាន់ឮខ្សឹបៗក្នុងត្រចៀកខ្ញុំ ដោយមិនដឹងថាវាជាសម្ដីរបស់នរណា៖

“មនុស្សយើងរាល់ថ្ងៃនេះហត់ណាស់ទៅហើយក្នុងការមើលថែទាំទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្តខ្លួនឯង… ចឹងទេបើសិនជាមានមនុស្សដែលតែងតែចង់ដឹងសុខទុក្ខរបស់យើងគ្រប់ពេលវេលា យើងគួរតែសប្បាយចិត្ត ព្រោះម្នាក់នោះហើយដែលស្រឡាញ់ និងបារម្ភពីយើងពិតប្រាកដ!”

ទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រាប់តែស្រក់ចុះ… ស្រក់ចុះព្រោះរំភើប… ស្រក់ចុះព្រោះពាក្យសម្ដីដែលធ្វើឱ្យនារីធម្មតាម្នាក់ដូចជាខ្ញុំ ទទួលបានភាពកក់ក្ដៅនៅពេលនេះ។

ខ្ញុំឈោងដៃចាប់បាច់ផ្កាមកឱបក្នុងដៃ ទន្ទឹមគ្នានឹងបងមេខាដែលងើបឈរមកក្រសោបខ្លួនខ្ញុំឱ្យចូលទៅក្នុងដើមទ្រូងរបស់គាត់ដូច្នោះដែរ​។ ស្នូរទះដៃលាន់រំពងម្ដងទៀត។

ថ្វីបើខ្ញុំមិនដឹងថា តើពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់របស់បងមេខាមុននេះ អាចនឹងក្លាយជាការពិតប៉ុនណា តែខ្ញុំនៅតែរីករាយក្នុងការទទួលយក។ អនាគតជារឿងដែលគ្រប់គ្នាមិនអាចមើលឃើញ សូម្បីតែខ្ញុំខ្លួនឯង… នរណាទៅអាចដឹងថាស្អែកមានអ្វីកើតឡើង? នរណាទៅដឹងថាគាត់នៅតែស្រឡាញ់ខ្ញុំដូចថ្ងៃនេះឬអត់? នរណាទៅដឹងថា តើស្អែកខ្ញុំអាចធ្វើជាព្រះអាទិត្យដែលស្រស់ស្អាតបានឬអត់នោះ? តែអ្វីដែលសំខាន់នៅពេលនេះ គឺខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំមានមនុស្សជាច្រើនដែលស្រឡាញ់ខ្ញុំ… មានមនុស្សជាច្រើនដែលចង់ឱ្យខ្ញុំរស់នៅដោយសប្បាយចិត្ត… មានមនុស្សដែលនៅចាំធ្វើជាខ្នងបង្អែក ពេលដែលខ្ញុំយំ ពេលដែលខ្ញុំចួបទុក្ខលំបាក និងនៅចាំសាទរចំពោះជោគជ័យណាមួយរបស់ខ្ញុំ… ប៉ុណ្ណេះហើយ តើខ្ញុំនៅប្រាថ្នាអ្វីទៀត?

កំណត់ហេតុ “ដែន សមុទ្ទ”

ថ្ងៃទី ០៥ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ ២០២៣

តាំងពីមកពីកោះជាមួយនាងល្អិតប្រាថ្នារួចមក ខ្ញុំរវល់ស្ទើរដកដៃពុំរួចពីកន្លែងការងារ។ ជាធម្មតាការងាររបស់ខ្ញុំក៏រវល់ស្រាប់ហើយ តែរកថាមិនត្រូវខ្ញុំបែរជាខំប្រឹងធ្វើការមួយជាពីរដង សូម្បីទូរសព្ទក៏ខ្ញុំមិនដែលអនឡាញដែរ ព្រោះខ្ញុំមិនចង់ឱ្យខួរក្បាលទំនេរ… ទំនេរទៅគិតច្រើនជាមួយនឹងរឿងដែលនាងបាននិយាយប្រាប់ខ្ញុំកាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន…

“ពូ! ខែក្រោយនាងរៀបការហើយ…”

ខ្ញុំស្រឡាញ់នាង! តែវាយ៉ាងម៉េច?

ខ្ញុំចាស់ពេកហើយ ចំណែកនាងដូចជាកូនក្មេងទើបតែធំអ៊‍ីចឹង។ ទោះបីជាខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សដែលប្រកាន់រឿងអាយុ តែខ្ញុំដឹងថានាងគិតរឿងនេះ ដូច្នេះបានជាខ្ញុំពុំដែលបង្ហាញសកម្មភាពណាលើសអំពីមិត្តភាពដែលមិត្តភក្តិល្អគួរផ្ដល់ឱ្យគ្នា។ ម៉្យាងវិញទៀត ទោះចង់ឬមិនចង់ក៏នាងបានជ្រើសរើសគេរួចហើយ… មិត្តល្អឯណាដែលនឹងទៅបំផ្លាញសេចក្ដីសុខមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្លួនដើម្បីតែសុភមង្គលខ្លួនឯងនោះ?

ថ្ងៃទី១៤ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៣

តាមថា ថ្ងៃ១៤ កុម្ភៈ គួរតែជាថ្ងៃដែលគូសង្សារណាត់គ្នាដើរលេង និងញ៉ាំអី sweet sweet តែពីរនាក់ ប៉ុន្តែនាងល្អិតនោះមិនដឹងគិតអី បែរជាតេហៅខ្ញុំទៅញ៉ាំអីជាមួយគូដណ្ដឹងរបស់នាងទៅវិញ។ ដើមឡើយខ្ញុំមិនចង់ទៅធ្វើឱ្យខូចបរិយាកាសនាងទេ តែនាងចេះតែបង្ខំ ហើយចៃដន់ត្រូវនឹងអារម្មណ៍ដែលតែងតែទោរទន់ចំពោះពាក្យទាមទាររបស់នាងទៀតនោះ ចុងក្រោយខ្ញុំក៏ក្លាយជាឆ្អឹងទទឹងកគេទាល់តែបាន។

តែក៏គ្មានអ្វីខាតដែរ ព្រោះខ្ញុំចង់ដឹងថាតើបុរសដែលនាងរៀបការធ្វើជាស្វាមី ជាមនុស្សអាចឱ្យនាងផ្ញើវាសនាបានឬទេ?

ការណាត់ចួបថ្ងៃនេះក៏បានជួយឱ្យខ្ញុំដកបន្លាចេញពីទ្រូង ព្រោះមនុស្សប្រុសម្នាក់នោះជាអ្នកដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់។ រៀម មេខា ជាអ្នកដែលខ្ញុំធ្លាប់បានបរិច្ចាគថ្លើមទៅឱ្យគេ កាលពីបួនឆ្នាំមុន។ គេជាមនុស្សល្អ ស្លូតបូត រៀនសូត្រ ធ្វើការក៏ពូកែ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំឃើញគេយកចិត្តទុកដាក់លើនាងសព្វគ្រប់ ចាប់អារម្មណ៍សូម្បីតែការញ៉ាំរបស់នាង ដូច្នេះហើយធ្វើឱ្យខ្ញុំលែងសូវបារម្ភចំពោះនាង។

ថ្ងៃទី២៨ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៣

ក្រោយពីខំប្រឹងធ្វើការប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ ខ្ញុំក៏សម្រេចការងារមុនពេលកំណត់ ហើយក៏ដាក់ច្បាប់ដើម្បីបន្ធូរអារម្មណ៍ដែលស្មុគស្មាញចេញ។ គាប់ចួនមានមិត្តភក្តិម្នាក់នៅខេត្តព្រះវិហារធ្លាប់បានប្រាប់ថា នៅទីនោះមានស្រុកមួយដែលមានទេសភាពស្អាត មានភ្នំ មានទន្លេ មានជ្រោះ ស្ងប់ស្ងាត់ល្អ ហើយជាកន្លែងរស់នៅតាមបែបអ្នកភូមិជនបទផង ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តថាទៅទីនោះតែម្ដងទៅ។

ទីបំផុតខ្ញុំក៏បានមកដល់…

ទីនេះគឺឃុំកំពង់ស្រឡៅ ស្រុកឆែប ខេត្តព្រះវិហារ។ ទម្រាំមកដល់ផ្ទះសំណាក់ក៏យប់បាត់ទៅហើយ។ ខ្ញុំប្រញាប់ចូលទៅងូតទឹកផ្លាស់ខោអាវ ចេញមកវិញស្រាប់តែបានទទួលសារមួយពីប្រាថ្នា។ នាងសួរខ្ញុំថានៅឯណា នាងមានរឿងចង់និយាយប្រាប់។

ដោយសារគ្មានបំណងថាចង់លាក់ពីនាង ខ្ញុំក៏ប្រាប់នាងថាខ្ញុំនៅព្រះវិហារ។ នាងស្រាប់តែតបវិញថាស្អែកនាងនឹងមករកខ្ញុំ។ ដំបូងខ្ញុំស្មានតែនាងនិយាយលេង ស្រាប់តែព្រលឹមឡើងខ្ញុំមិនទាន់ទាំងលុបមុខផង សំឡេងគោះទ្វារក៏លាន់ “តុកៗ” ឡើង ពេលដែលខ្ញុំបើកទ្វារ នាងស្រាប់តែបង្ហាញខ្លួនទាំងសាច់ទាំងឈាម… នាងគឺ ដួង ប្រាថ្នា។

ខ្ញុំខ្ចីម៉ូតូម្ចាស់ផ្ទះសំណាក់ដើម្បីឌុបនាងច្រមក់ប្រាថ្នាដើរលេង ព្រោះនាងរអ៊ូថាមិនសប្បាយចិត្ត តែខ្ញុំឥតទាន់បានសួរនាងថាមានអ្វីកើតឡើងទេ។ ពេលនេះខ្ញុំពិតជាមិនដឹងមែនថាខ្លួនឯងគិតត្រូវឬខុស ដែលមកឌុបគូដណ្ដឹងគេដើរលេងតែពីរនាក់ ទាំងដែលនៅតែ៥ថ្ងៃទៀតជាថ្ងៃនាងត្រូវចូលរោងការហើយ។

ឃុំកំពង់ស្រឡៅនេះ នៅជាប់ជាមួយនឹងស្រុកខួង ខេត្តចម៉្បាសាក់របស់ប្រទេសឡាវ ខ័ណ្ឌគ្នាដោយដងទន្លេមេគង្គខៀវស្រងាត់។ ក្រៅពីមានទឹកទន្លេដ៏ស្រស់ស្អាតហើយ ទីនេះនៅមានព្រៃភ្នំ និងសត្វព្រៃជាច្រើនដែលកំពុងសំងំលាក់ខ្លួនរស់នៅយ៉ាងសុខសាន្ត។

ក្រោយពីឌុបនាងតូចប្រាថ្នាទៅពួនមើលសត្វព្រៃហើយ ពួកយើងក៏ត្រលប់ក្រោយដើម្បីទៅលេងនៅទឹកជ្រោះព្រះនិមិត្តបន្តទៀត។ ដុំថ្មធំៗឈរបន្ទុប រកេតរកូតជាប់ៗគ្នាជាច្រើន ចំណែកកន្លែងណាដែលគ្មានថ្មដុះ ត្រង់នោះគឺជាផ្លូវសម្រាប់ឱ្យព្រះគង្គាហូរត្របាញ់ ពត់ពែនដងខ្លួនទៅតាមស្នាមជ្រោះ។ ថ្វីបើទឹកមិនបានហូរធ្លាក់លើល្បាក់ខ្ពស់​ៗដូចជាទឹកជ្រោះប៊ូស្រានៅមណ្ឌលគិរី ប៉ុន្តែទស្សនីយភាពបែបនេះហាក់មិនបានធ្វើឱ្យយើងជិនណាយក្នុងការគយគន់ទេ។

“ពូជួយថតរូបឱ្យនាងបន្តិច!” ប្រាថ្នាស្រាប់តែស្រែកមកពីលើថ្មមួយដុំដែលនៅម្ខាងទៀតពីកន្លែងដែលខ្ញុំឈរ។

ខ្ញុំដកទូរសព្ទចេញពីហោប៉ៅហើយតម្រង់កាមេរ៉ាចុះឡើង ដោយមិនភ្លេចប្រាប់នាង៖

“កាច់រាងខ្លួនឯងទៅ ចាំពូចុចឱ្យ!”

គ្រាន់តែខ្ញុំនិយាយមិនទាន់ផុតពីមាត់ស្រួលបួលផង នាងចាប់ផ្ដើមកាច់រាង បញ្ចេញ style ប្រចាំត្រកូលរាប់មិនអស់របស់នាងចេញមក។

គិតទៅក្មេងពិតជាក្មេងមែន កាលពីព្រឹកត្អូញមានរឿងមិនសប្បាយចិត្ត ធ្វើមុខដូចកញ្ចប់ប្រហុក ឥឡូវគ្រាន់តែបានដើរលេងបន្តិចសោះ ញញឹមមុខរីកដូចគ្រាប់ជី។ ក្រោយពីកាច់រាងអស់ចិត្តហើយ នាងក៏សើចយ៉ាងស្រស់ដាក់ខ្ញុំមួយជាការអរគុណ។

ឱ! ស្នាមញញឹមនេះហើយដែលតែងតែធ្វើឱ្យខ្ញុំញាប់ញ័របេះដូង… ស្នាមញញឹមនេះហើយ ដែលខ្ញុំតែងតែស្រមៃចង់បានមកធ្វើជាកម្មសិទ្ធិផ្ទាល់ខ្លួនផ្ដាច់មុខ មិនឱ្យបុរសណាបានឃើញឬបានគ្រងគ្រប តែ…

សំណាងល្អ ខ្ញុំឆាប់ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនពីយល់សប្តិកណ្ដាលថ្ងៃមកវិញ ទើបប្រញាប់ប្ដូរទឹកមុខស្មើៗ ស្ដីដាក់នាងតាមទម្លាប់៖

“សើចអី?”

“សើចពូហ្នឹងហើយ ធ្វើមុខភ្លឹកៗ ដូចដាច់សេវាអ៊ិនធើណិត!”

“ខំសើចបន្តិចទៅ តិចបានរុយហើរចូលទៅពងដាក់!”

នាងទម្លាក់ទឹកមុខវិញ ហើយធ្វើមាត់ជីបអូចៗដូចគូទស្វា។ ខ្ញុំលោតហក់ឆ្លងពីដុំថ្មកន្លែងខ្ញុំទៅជិតនាង។ នាងច្រមក់នេះ មើលទៅដូចជាហត់អស់កម្លាំងណាស់ហើយ ព្រោះត្រូវធ្វើដំណើរតាមឡានមកតាំងពីយប់ ហើយមកដល់ក៏គ្មានបានសម្រាកទៀត។

នាងដាក់បង្គុយនៅលើផែនថ្មដាដែលធំខ្ពស់ជាងគេ រួចបិទភ្នែកសន្សឹម​ៗទំនងជាចាំផ្ទៀងស្ដាប់សំឡេងទឹកហូរបោកខ្លួន។ ខ្ញុំដាក់ខ្លួនចុះនៅក្បែរនាង ហើយសួរ៖

“ម៉េចហើយ? និយាយបាននៅថាម៉េចបានមកដល់ទីនេះ?”

នាងដកដង្ហើមធំបន្តិច ទើបហើបមាត់និយាយ៖

“នាងអត់ច្បាស់ខ្លួនឯង ថាតើគាត់ស្រឡាញ់នាងដែរឬអត់ទេ?”

ខ្ញុំដឹងថានាងប្រើពាក្យ “គាត់” គឺចង់សំដៅលើគូដណ្ដឹងរបស់នាង តែខ្ញុំធ្វើជាមិនដឹង ហើយសួរ៖

“គាត់ណា?”

តាមធម្មតា ពេលដែលខ្ញុំសួរសំណួរបែបនេះនាងច្បាស់ជាថាឱ្យខ្ញុំហើយ តែចម្លែកលើកនេះនាងមិនតមាត់នឹងខ្ញុំ បែរជាសុខចិត្តឆ្លើយតាមសម្រួល ខុសពីចរិតរបស់នាងពីមុន៖

“បងមេខា គូដណ្ដឹងនាង!”

ខ្ញុំដឹងថានាងស្រឡាញ់គេខ្លាំង ទើបានជាប្ដូរពាក្យមកហៅគេថាជាគូដណ្ដឹងពេញមាត់។ ប្រហែលជាខ្ញុំកំពុងលួចប្រចណ្ឌ តែចិត្តមួយបែរជាបារម្ភ ព្រោះសល់តែប៉ុន្មានថ្ងៃទៀតនាងក៏ត្រូវចូលរោងការ តែនាងស្រាប់តែនិយាយថា មិនដឹងថាគេស្រឡាញ់នាងឬអត់?

“បើមិនស្រឡាញ់ស្មានថាគេមកដណ្ដឹងនាង?”

“នាងមិនដឹងទេពូ! មានអារម្មណ៍ថាពីមុនមកពួកយើងនិយាយត្រូវគ្នាណាស់ តែមួយរយៈក្រោយមកនេះគាត់ហាក់ដូចជារវល់ច្រើន មិនសូវនិយាយគ្នាដូចពីមុនសោះ សូម្បីសាររបស់នាងក៏គាត់មិនសូវដែលតបដែរ!”

“ក្រែងគេរវល់ការងារច្រើនទេដឹងនាង?”

នាងញញឹមចំអកឱ្យសំណួររបស់ខ្ញុំ៖

“ការងារៗ! ចុះនាងគ្មានការងារទេ? កាលមុនភ្ជាប់ពាក្យ ម៉េចក៏មិនដែលឃើញរវល់បែបនេះផង? ថាពេលធ្វើការទៅរវល់ ចុះពេលចេញពីធ្វើការនោះ? គេរវល់តែជាមួយមិត្តភក្តិរបស់គេ ចំណែកនាងវិញ គ្រាន់តែ chat ​ប្រាប់បន្តិចក៏អត់ដែរ!”

“ក្មេងអើយក្មេង! គ្រាន់តែប៉ុណ្ណឹងក៏ខូចចិត្ត រត់មកសំងំគេចចោលរោងការដែរ! តិចអ្នកផ្ទះភ័យបាត់កូនក្រមុំទៅ!”

នាងដៀងមើលខ្ញុំបន្តិចហាក់ដូចជាភ្ញាក់ខ្លួន តែនៅមិនព្រមចាញ់សម្ដីខ្ញុំ៖

“នាងធំហើយ មិនមែនក្មេងទេ!”

“មនុស្សធំឯណាគេរត់គេចបញ្ហាមកបែបនេះនោះ? នាងគួរតែរកពេលនិយាយគ្នាជាមួយគេឱ្យស្រួលបួលម្ដង បើរវល់តែអន់ចិត្តអត់ប្រាប់គេចឹង គេម៉េចនឹងដឹង?”

“នាងក៏កំពុងធ្វើឱ្យគេដឹងហ្នឹងហើយ!”

ខ្ញុំដឹងថានាងកំពុងអន់ចិត្តខ្លាំង ដូច្នេះទើបនិយាយអ្វីបន្ថែមទៀត។ ខ្ញុំដឹងថាមិនមែននាងមិនដឹងខ្លួនឯងទេ គ្រាន់តែនាងមិនចង់ទទួលថានាងរត់គេចពីបញ្ហាតែប៉ុណ្ណោះ។

ពួកយើងអង្គុយបែបនេះស្ងៀមស្ងាត់អស់មួយសន្ទុះធំ ឥតមាននរណាចង់រកនឹកនិយាយអ្វីទៀតឡើយ។ ទឹកហូរគ្រាំៗបោកនឹងថ្ម លាយដោយវាយោធម្មជាតិដែលផាត់នាំសព្ទតន្ត្រីប្រគុំដោយពពួកបក្សី បន្សាយមកប៉ះនឹងត្រចៀកទាំងទ្វេ បណ្ដាលឱ្យភ្នែករបស់ខ្ញុំស្ទើរតែទន់ទៅបន្តិចម្ដងៗ។

ភ្លាមនោះនាងតូចប្រាថ្នាស្រាប់តែដាក់ក្បាលមកកើយលើស្មារបស់ខ្ញុំ ហើយនិយាយតិចដូចជាចង់ឱ្យឮត្រឹមតែខ្ញុំ៖

“ខ្ចីស្មាមួយភ្លែតទេពូ!”

ខ្ញុំមិនឆ្លើយ គ្រាន់តែដៀងភ្នែកទៅសក់ខ្មៅរលោងដែលនៅកៀកក្បែរនឹងច្រមុះរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំពិតជាចង់ឃាត់ព្រះអាទិត្យកុំឱ្យលិចណាស់… ចង់ឃាត់ពេលវេលាឱ្យនៅត្រឹមនេះ កុំឱ្យមានថ្ងៃស្អែក កុំឱ្យអនាគតបង្កើនគម្លាតរវាងយើងទាំងពីរ តែខ្ញុំធ្វើមិនបាន។

ក្លិនក្រអូបដែលបានស្រូបចូលទៅក្នុងនាសា រឹតតែដុតកម្លោចបេះដូងដែលកំព្រាមួយនេះឱ្យស្រែកអង្វរទារសុំសិទ្ធិមកគ្រងធ្វើជាម្ចាស់ តែទោះបីជាវាមានអំណាចប៉ុនណា ក៏ខ្ញុំមិនព្រមបណ្ដោយខ្លួនឱ្យធ្វើជាតួចិត្តអាក្រក់ ឆក់យកសុភមង្គលមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំបានដែរ។

ល្ងាចត្រជាក់ ពួកយើងក៏មកដល់ភោជនីយដ្ឋានមួយក្នុងភូមិ ដែលនៅទីនេះមានលក់បាយម្ហូបកុម្ម៉ង់ជាច្រើនមុខ តែដែលជាមុខពិសេសប្រចាំហាងនោះគឺបាយដំណើបចំហុយ ញ៉ាំជាមួយបុកមាន់។ បងស្រីម្ចាស់ហាងជាជនជាតិខ្មែរ តែដោយសារធ្លាប់បានឆ្លងទន្លេទៅរៀនអក្សរនៅឡាវ ដូច្នេះគាត់ក៏ចេះរបៀបក្នុងការចំហុយបាយដំណើបក្នុងស្មុគតាមបែបឡាវ ដែលមិនត្រឹមតែទន់ ឈ្ងុយប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងញ៉ាំច្រើនក៏មិនធ្វើឱ្យក្ដៅបំពង់កទៀត។

ប្រាថ្នាគិតតែពីកាយចុកក្នុងមាត់ ព្រោះហត់ហេវតាំងពីព្រឹក ត្រូវនឹងបានចួបអាហារប្លែកមុខទៀត នាងញ៉ាំលែងប្រណី។

“ញ៉ាំល្មមៗបានហើយ ប្រយ័ត្នខូចរាង… ស្លៀកក្បិនលែងស្អាត!” ខ្ញុំតឿននាង។

ស្រីច្រមក់នេះរាងបង្អង់បន្តិច រួចក៏ឈោងយកភ្លៅមាន់មួយចំហៀងមកខាំទំពារញ៉ាច់ៗ ហាក់ដូចសម្ដីខ្ញុំគ្រាន់ជាខ្យល់កាត់ត្រចៀកនាង។

“មិនស្អាតហីទៅ! នាងគ្មានអ្នកស្រឡាញ់ស្រាប់ហើយ!”

“នរណាថា? ចុះពូនោះ នាងយកទៅទុកត្រង់ណា?”

“ពូក៏មិនដែលស្រឡាញ់នាងដែរ!” នាងឆ្លើយធ្វើហី ទាំងមិនខ្ចីមើលមុខខ្ញុំ។

“ចុះរាល់ដងអ្នកដែលតែងនៅស្ដាប់នាងរអ៊ូជានរណា? ពេលនាងមិនសប្បាយចិត្ត នរណានាំនាងដើរលេង? ពេលនាងត្រូវការពាក្យលើកទឹកចិត្តនរណាជាអ្នកប្រាប់នាង?” ខ្ញុំលើកចិញ្ចើមសួរឌឺទៅនាង។

ទំនងជាគិតឃើញថារកអ្វីមកបដិសេធមិនបាន ទើបនាងបញ្ឈប់ការញ៉ាំរបស់នាង ហើយងើបមុខមកសើច “ហិហិ” ដាក់ខ្ញុំ។

បន្តិចក្រោយមក អាហារពេលល្ងាចរបស់នាងក៏រួចរាល់ ទឹកមុខរបស់នាងស្រស់បស់ជាងមុន។ ប្រាថ្នាដើរចេញមករានហាលខាងក្រៅហើយអង្គុយលើកៅអី ភ្នែករំពៃសម្លឹងទៅកាន់ផ្ទៃទន្លេមេគង្គ កំពុងបញ្ចេញសម្រស់ទិដ្ឋភាពថ្ងៃរៀបលិច។

“តាមពិតទៅថ្ងៃលិចនៅមាត់ទន្លេក៏ស្អាតដែរហ្ន៎ពូ!”

“ថ្ងៃលិចនៅទីណាក៏ស្អាតដែរ សំខាន់មានមនុស្សដែលចេះគយគន់វា!”

នាងញញឹមស្រាល៖

“អរគុណពូដែលមិនទុកនាងចោល!”

“ក្មេងឆ្កួត! មិនថាពូ មិនថាគូដណ្ដឹងនាង ឬក៏គ្រួសាររបស់នាង សុទ្ធតែមិនដែលទុកនាងចោលទេ!”

“សន្យាណា៎ពូ ទោះបីជានាងរៀបការហើយក៏ដោយ ក៏ពូមិនបោះបង់នាងចោលដែរ?”

ក្មេងល្ងង់អើយ! ពាក្យនេះគួរតែពូទេដែលជាអ្នកត្រូវសុំពីនាង!

ខ្ញុំមិនឆ្លើយ តែក៏ងក់ក្បាលហើយញញឹមដាក់នាងវិញ។

ព្រលប់បន្តិចពួកយើងត្រូវដើរមកផ្ទះសំណាក់ដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីភោជនីយដ្ឋានប៉ុន្មានទេ តែដោយសារប្រាថ្នារអ៊ូថាញ៉ាំបាយច្រើន ក្រពះមិនសូវស្រួល ទើបនាងសុំឱ្យខ្ញុំអៀវនាងមកវិញ។

ដោយសារអស់ជម្រើស ឬបេះដូងទាមទារក៏មិនដឹង ខ្ញុំក៏ព្រមអៀវនាងចេញមក។ ទើបតែដើរបានពាក់កណ្ដាលផ្លូវស្រាប់តែបាត់មាត់នាងលែងឮឆ្លងឆ្លើយ ទំនងជាគេងលក់ហើយ។

ជិតដល់មុខផ្ទះសំណាក់វិញ ស្រាប់តែឃើញរថយន្តមួយគ្រឿងបញ្ឈរនៅខាងមុខ ហើយមានមនុស្សប្រុសម្នាក់ឈរផ្អែកផង។ គេលើកដៃមើលនាឡិកាជាច្រើនដង រួចបែរសម្លឹងឆ្វេងស្ដាំ ទំនងជាកំពុងរង់ចាំនរណាម្នាក់។  ដើរទៅជិតដល់ទើបដឹងថាបុរសម្នាក់នោះគឺជាមេខា។ គេធ្វើមុខស្មើមើលមកខ្ញុំ តែក៏មិនបាននិយាយអី។

“ចេញឡានមក!”

ឮខ្ញុំនិយាយប៉ុណ្ណឹង គេក៏ប្រញាប់បញ្ជាយានឱ្យមកឈប់ក្បែរខ្ញុំ ហើយបើកទ្វារដើម្បីឱ្យខ្ញុំអាចដាក់ប្រាថ្នាឱ្យគេងនៅក្នុងឡានបាន។ ពេលរៀបចំរួចរាល់ ខ្ញុំក៏បែរមកនិយាយជាមួយគេវិញ៖

“ខ្ញុំដឹងថាឯងរវល់ការងារ ហើយពេលខ្លះក៏មានអារម្មណ៍នឿយហត់ ចង់ដកឃ្លាសម្រាកខ្លះ មិនចង់រាយការណ៍គ្រប់ពេល តែ…”

ខ្ញុំបង្អង់បន្តិច ចង់ដឹងថាគេមានប្រតិកម្មយ៉ាងម៉េច។ ឃើញគេនៅយកចិត្តទុកដាក់ស្ដាប់ ខ្ញុំក៏បន្ត៖

“មនុស្សយើងរាល់ថ្ងៃនេះហត់ណាស់ទៅហើយក្នុងការមើលថែទាំទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្តខ្លួនឯង… ចឹងទេបើសិនជាមានមនុស្សដែលតែងតែចង់ដឹងសុខទុក្ខរបស់យើងគ្រប់ពេលវេលា យើងគួរតែសប្បាយចិត្ត ព្រោះម្នាក់នោះហើយដែលស្រឡាញ់ និងបារម្ភពីយើងពិតប្រាកដ!”

មេខាដៀងភ្នែកមើលមុខនាងបន្តិច។ ប្រហែលជាគេដឹងហើយថាម៉េចបាននាងខឹងនឹងគេហើយរត់គេចមកទីនេះ។

“អរគុណពូដែលបានផ្ញើសារប្រាប់ មិនអ៊‍ីចឹងខ្ញុំមិនដឹងបកស្រាយប្រាប់អ្នកផ្ទះនាងថាម៉េចទេ!”

ខ្ញុំបន្ថែមសម្ដីដែលខ្លួនបានលាក់ទុកក្នុងចិត្តយូរមកហើយ៖

“ខ្ញុំដឹងថាឯងស្រឡាញ់នាង! តែខ្ញុំចង់សុំឯងរឿងមួយ… មិនមែនព្រោះដោយសារខ្ញុំចង់ឱ្យឯងសងគុណខ្ញុំរឿងពីមុននោះទេ តែព្រោះដោយសារនាង! ប្រាថ្នាជាក្មេងស្រីល្អនិងបរិសុទ្ធម្នាក់ បំណងប្រាថ្នារបស់នាង គឺគ្រាន់តែចង់ក្លាយទៅជាព្រះអាទិត្យដែលអាចជួយបំភ្លឺផ្លូវ ផ្ដល់ចំណេះដឹងដល់ក្មេងៗ ហើយនឹងលិចទៅជាមួយភាពស្រស់ស្អាតនៅរាល់ល្ងាចនៃថ្ងៃនីមួយៗប៉ុណ្ណោះ! ពូជឿថាឯងអាចផ្ដល់ពេលវេលាសុភមង្គលមួយនេះដល់នាងបាន!”

ថ្ងៃទី០៥ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៣

ដើមឡើយខ្ញុំចង់មកចូលរួមកម្មវិធីមង្គលការរបស់នាងតាំងពីដើមដល់ចប់ ប៉ុន្តែដោយសារបញ្ហាសុខភាពរបស់ខ្ញុំធ្វើទុក្ខ ទើបពេទ្យតម្រូវឱ្យខ្ញុំនៅសម្រាកតាមដានមួយរយៈសិន។

តែមន្ទីរពេទ្យមិនគួរក្លាយជាទីតម្កល់សពរបស់ខ្ញុំ ទាំងដែលខ្ញុំមិនបានឃើញមុខរបស់នាងក្នុងថ្ងៃសំខាន់នេះទេ  ដូច្នេះហើយទើបខ្ញុំលួចចេញមកចូលរួមកម្មវិធីរបស់នាងដោយស្ងាត់ៗ។

ថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃដ៏មានក្ដីសុខបំផុតរបស់ខ្ញុំ ទោះបីជាបេះដូងរបស់ខ្ញុំមិននៅជាមួយខ្ញុំទៀតក៏ដោយ។ ក្នុងឈុតកូនក្រមុំតាមប្រពៃណីខ្មែរ នាងពិតជាមានសម្រស់មិនចាញ់នាងទាវសង្សារទុំ ឬវិធាវីសង្សាររបស់ប៊ុនធឿនដែលនាងធ្លាប់លើកឡើងនោះទេ។

អនាគតរបស់មនុស្សម្នាក់ៗមើលមិនឃើញទេ ដូច្នេះហើយសន្យាជាមួយនាង ខ្ញុំត្រូវតែសងនាងឱ្យគ្រប់។ ដល់ម៉ោងដែលត្រូវធ្វើពិធីកាត់ផ្លែឈើ ខ្ញុំបានសុំអ្នកភ្លេងដើម្បីច្រៀងនៅក្រោយឆាក អមដំណើរគេទាំងពីរឡើងមកលើវេទិកា តែច្រៀងមិនទាន់បានកន្លះបទផង ជំងឺបេះដូងខ្ញុំក៏ធ្វើទុក្ខឡើងវិញ។ សំណាងល្អពេលនោះស្រាប់តែលេខមុខមេខាចូលមកទាន់ ហើយក៏ប្រញាប់ឱ្យប្អូនរបស់គេនាំខ្ញុំត្រលប់មកមន្ទីរពេទ្យវិញ។

ខ្ញុំដើរចេញមិនទាន់ផុតពីក្នុងសាលអាពាហ៍ពិពាហ៍ស្រួលបួលផង សំឡេងច្រៀងបន្តក៏បន្លឺឡើងដោយមេខា កូនកំលោះរបស់នាង ព្រមជាមួយនឹងស្នូរទះដៃបន្ទរដោយភ្ញៀវដទៃទៀត។

ថ្ងៃទី០៦ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៣

ខ្ញុំដឹងខ្លួនម្ដងទៀត ឃើញដៃខ្លួនឯងត្រូវបន្តោងសេរ៉ូម ហើយច្រមុះជាប់ដោយខ្សែអុកស៊ីសែន។ ខ្ញុំប្រឹងស្រវារកប៊ិក និងសៀវភៅនៅក្នុងថតតុក្បែរដៃដើម្បីសរសេរកំណត់ហេតុចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្ញុំនៅសល់ពេលប៉ុនណាដើម្បីមើលថ្ងៃលិចនោះទេ តែខ្ញុំក៏មិនបានសោកស្ដាយឡើយចំពោះឆាកជីវិតមួយនេះ មិនថារឿងដែលខ្ញុំធ្លាប់បានបរិច្ចាគថ្លើមទៅឱ្យមេខា និងរឿងដែលខ្ញុំលួចស្រឡាញ់ប្រាថ្នា តែបែរជាមិនបានសារភាពប្រាប់នាង… ព្រោះគ្រប់យ៉ាងខ្ញុំបានព្យាយាមធ្វើវាយ៉ាងល្អបំផុតហើយ។

គ្រប់គ្នាប្រហែលជាគិតថាខ្ញុំមិនបានរក្សាសន្យាជាមួយនាង ដែលថានឹងមិនបោះបង់នាង ទោះបីជានាងមានគ្រួសារហើយក៏ដោយ តែខ្ញុំនឹងមិនដែលទៅណានោះទេ ព្រោះនាងតែងតែមានវត្តមាននៅទីនេះ… នៅក្នុងបេះដូងរបស់ខ្ញុំជារៀងរហូត៕

ចប់!

សំឡេងកង្កែបយំលាន់ទ្រហឹងពេញវាលស្រែ ក្រោយពីធ្លាក់ភ្លៀងមួយមេធំកាលពីក្បាលល្ងាច។

«អើអាឆុន! អាឆុនអើយ!»

ម៉ោងប្រាំបីជិតប្រាំបួនយប់ហើយ ខ្ញុំកំពុងអង្គុយហូបបាយក្នុងផ្ទះសុខៗ ស្រាប់តែឮសូរមាត់ស្រែកហៅល្វើយៗពីក្រៅផ្ទះ។ ដោយសារជញ្ជាំងផ្ទះខ្ញុំបាំងស្លឹកត្នោតចាស់កំពុកអស់ ធ្លុះធ្លាយជាប្រហោងដោយអន្លើ ទើបខ្ញុំខ្ជិលក្រោកទៅបើកទ្វារ។

ខ្ញុំបែរក្រោយឱនមើលទៅតាមប្រលោះជញ្ជាំងប៉ុនបាតដៃ…

«…»

មេឃងងឹតឈឹង សឹងចាក់ភ្នែកមើលមិនធ្លុះ! មិនឃើញមានអ្វី ឬឮសំឡេងហៅបន្តទៀតទេ…

«ឬមួយក៏ខ្ញុំស្ដាប់ច្រឡំ? មិនដែលថ្មើរនេះហើយនរណាអត់ការងារធ្វើ ដើរមកកូកហៅគេទាំងយប់?»

ខ្ញុំទើបតែនឹកឃើញថាកាលពីព្រឹកម៉ែបានប្រើខ្ញុំឱ្យទៅកាប់ស្លឹកត្នោតមកក្រងបាំងកន្លែងដែលធ្លុះ តែដោយសារពេញមួយថ្ងៃនេះខ្ញុំរវល់តែជាប់អង្គុយញ៉ែប៉ប្រែនៅផ្ទះកូនក្រមុំអ្នកលក់ទឹកត្នោតជូរ ទើបបានជាភ្លេច មិនទាន់បានជួសជុលជញ្ជាំង។

នេះបើម៉ែមកវិញមិនឃើញធ្វើហើយច្បាស់ជាត្រូវស្ដាប់គាត់ទេសនាទៀតហើយ តែសំណាងល្អដែរ ព្រោះគាត់រវល់ទៅជួយបុណ្យសពបងប្អូនជីដូនមួយដែលត្រូវជាម្ដាយមីងរបស់ខ្ញុំ ល្ងាចស្អែកទើបមកវិញ។

ឮថាគាត់ស្លាប់ដោយសារត្រូវអំពើគេ រកអ្នកមកដោះឱ្យមិនទាន់ក៏ផុតដង្ហើមបាត់ទៅ។

«អាឆុន! នៅផ្ទះឬអត់ទេនេះ?»

ឈ្មោះរបស់ខ្ញុំនៅតែបន្តហៅដោយនរណាម្នាក់ដែលចាំសំឡេងមិនបាន ទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តទម្លាក់ចានបាយចុះ ហើយដើរសំដៅទៅមាត់ទ្វារ។

ម៉ែផ្ដាំថាពេលយប់បើឮសូរគេហៅឈ្មោះ កុំឆ្លើយឆ្លងជាមួយឱ្យសោះ​ ខ្លាចក្រែងមានមនុសឬអមនុស្សមានបំណងមិនល្អមកប៉ងយាយី។

ទោះបីខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សជឿអបិយជំនឿច្រើន តែក៏នៅតែត្រូវឆ្លើយទទួល «បាទ!ៗ» ហើយធ្វើតាមគាត់ដដែល។ ពាក្យចាស់ពោលថា «បើមិនជឿ កុំប្រមាទ!»។

ទ្វាររបើកយឺតៗ។ រំពេចនោះពន្លឺភ្លើងហោះឆ្វាចមកកាត់ចាំងចំភ្នែកខ្ញុំ រហូតខ្ញុំត្រូវយកដៃបាំងភ្នែកភ្លាម។ ដើមទ្រូងខ្ញុំលោតភឹបៗដោយសារកម្លាំងដោលពីបេះដូង។ ខ្ញុំប្រញាប់ងាកក្បាលប្ដូរទីតាំង ហើយប្រឹងបើកភ្នែកសម្លឹងរំពៃទៅរកប្រភពនៃពន្លឺនោះ។

រូបរាងបុរសចំណាស់ ក្បាលពោះកំប៉ោង កំពុងឈរកាន់ពិលនៅប្រហែលសាមសិបម៉ែត្រពីផ្ទះខ្ញុំ បង្ហាញខ្លួននៅជិតរូបទីងម៉ោងចំបើងដែលខ្ញុំធ្វើដាក់នៅមុខផ្ទះ។

នេះសំណាងហើយដែលជាយប់ថ្ងៃមួយរោច ព្រះចន្ទរះមូលធំ ហើយមេឃស្រឡះល្អបន្ទាប់ពីភ្លៀងរួច ទើបខ្ញុំអាចមើលស្គាល់មនុស្សប្រុសម្នាក់នោះភ្លាមៗ មិនអ៊ីចឹងទេ ខ្ញុំប្រហែលជាត្រូវបះសក់ច្រូងហើយ។

«ហូយ…តាម៉ោល! ចេះទៅឈរក្បែរទីងម៉ោងនោះ ហើយយកពិលមកឈួលភ្នែកខ្ញុំទៅកើត!»

ទំនងជាដឹងថាខ្ញុំកំពុងភ័យទើប គាត់អស់សំណើចខ្លាំងៗចេញអស់ពីក្នុងពោះ។

«អឺ! ចុះអាណាប្រាប់អញថ្ងៃមុនថាមិនចេះខ្លាចខ្មោចទេនោះ?»

មិនបាច់ឆ្លើយក៏ដឹងដែរ គឺខ្ញុំនេះហើយ! ថ្ងៃមុននោះខ្ញុំអង្គុយស្ដាប់គ្នាគាត់កំពុងផឹកទឹកត្នោតជូរបណ្ដើរ និយាយបូរបាច់គ្នាបណ្ដើរពីរឿងខ្មោចព្រាយស្អីមិនដឹងទេ តាំងពីជំនាន់ឥស្សរៈណានោះ។ និយាយៗពួកគាត់ក៏សួរខ្ញុំថា ខ្លាចខ្មោចឬអត់?

ដោយហេតុថាពេលនោះ ស្រីណី ដែលជាកូនក្រមុំរបស់ពូសាមៀនលក់ទឹកត្នោត ក៏ជានារីដែលខ្ញុំលួចស្រឡាញ់ដើរកាត់ ទើបខ្ញុំនេះងើបអង្គុយត្រង់ខ្លួន ទះទ្រូងផាំងៗ ព្រមទាំងនិយាយដោយជំនឿចិត្តថា៖

«មួយជីវិតពេញកំលោះខ្ញុំ ខ្ញុំគ្មានទៅចេះខ្លាចខ្មោចខ្លាចស្អីទេ! ខ្ញុំខ្លាចតែគេជាន់ឈ្លីធ្វើបាបបេះដូងស្មោះតើ!»

តាមរយៈកន្ទុយភ្នែក ខ្ញុំដឹងថាស្រីណីនាងលួចញញឹម ប្រហែលជានាងបានដឹងថាខ្ញុំកំពុងនិយាយផ្ដោះផ្ដងដាក់នាង។ និយាយតាមត្រង់ បើថានាងមិនដឹងខ្លួនដូចជាកុហកពេក ព្រោះតាំងពីចូលអាយុដប់ប្រាំមួយឆ្នាំមកនេះ ឱ្យតែពេលទំនេរមកពីរៀននិងជួយការងារម៉ែនៅផ្ទះ ដឹងតែឃើញមុខរបស់ខ្ញុំនៅតូបទឹកត្នោតជូររបស់ឪពុកនាងហើយ។

កែវភ្នែករបស់នាងប្រាប់ថានាងក៏ចាប់អារម្មណ៍ខ្ញុំដែរ គ្រាន់តែនាងនៅអៀន បានជាមិនសូវហ៊ាននិយាយរកខ្ញុំ។

«ហើយតាទៅណាទាំងយប់នេះ?» ខ្ញុំសួរបង្វែររឿងកុំឱ្យគាត់ចំអកឱ្យច្រើនជាងនេះ។

«អើ! មីណាងម៉ែឯងព្រឹកមិញចួបអញ ហើយប្រាប់ថាឯងនៅផ្ទះតែឯងយប់នេះ បានជាផ្ដាំថាឱ្យមកអើតៗឯងផង ក្រែងលោអាបក្រមុំដកកមកស៊ីពោះវៀនឯង!»

និយាយមិនទាន់ផុតពីមាត់ផង ខ្យល់ត្រជាក់មួយវឹបធ្លាក់មក ទាញទាំងជាយអាវខ្ញុំធ្វើឱ្យត្រជាក់ស្រាវដល់ពោះវៀន។ ខ្ញុំស្អប់មនុស្សចាស់ត្រង់មាត់ស្អុយអ៊ីចឹងណាស់ និយាយអីគ្មានគិតដល់អារម្មណ៍ក្មេងកំលោះស្ទាវដូចខ្ញុំសោះ។

«គ្មានអាបឯណាហ៊ានមកស៊ីពោះវៀនខ្ញុំទេតា! តែហ៊ានមក ខ្ញុំចាប់ច្រកបាវយកទៅឱ្យលេងប៉ាហ៊ីហើយ!»

ខ្ញុំបន្លំយកដៃទាំងសងមកបបោសដើមដៃខ្លួនឯងកុំឱ្យព្រឺសម្បុរ។

តាម៉ោលហាមាត់សើចកក្អឹកតាមទម្លាប់គាត់ ហើយចាប់និយាយសាច់ការណ៍៖

«មិនបាច់ប្រឹងកុហកអញទេអាវ៉ា! អានេះខ្លាចធ្វើមើលតែស្រីទៅកើត កាលជំនាន់អញរត់គេចគ្រាប់ អញចួបអស់ហើយ អាប ព្រាយ ខ្មោចស្អីអស់នោះ! ឥឡូវអញទៅរកឆ្លុះកង្កែប… ឯងចង់ទៅជាមួយអញអត់?»

មែនទែនទៅខ្ញុំមិនចង់ទៅជាមួយគាត់ប៉ុន្មានទេ ព្រោះក្រៅពីចូលចិត្តផឹកទឹកត្នោតជូរស្រវឹងអួទីនួ គាត់តាំងតែរកនឹកនិយាយរឿងខ្មោចព្រាយអីអស់នោះយកមកលេងសើចដូចរឿងកំប្លែង តែថា…ខ្ញុំក៏មិនចង់ដេកនៅផ្ទះតែឯងម៉ង់ៗអ៊ីចឹងដែរ។

ខ្ញុំមិនបានជាខ្លាចខ្មោចអីណាស់ណាទេ ព្រោះតាំងពីតូចមកមិនដែលឃើញមុខខ្មោចយ៉ាងម៉េចផង។ មូលហេតុដែលខ្ញុំមិនចង់នៅនោះគឺ ឱ្យតែពេលស្ងាត់តែឯង អារម្មណ៍ចេះតែនឹកឃើញដល់មុខរបស់ស្រីណី ធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ប្រុសកំលោះដូចជាខ្ញុំនៅមិនសុខ។

សម្រេចចិត្តដូច្នោះហើយ ខ្ញុំក៏ប្រាប់ឱ្យតាម៉ោលចាំបន្តិច ហើយខ្ញុំប្រមូលចានឆ្នាំងទុកដាក់មួយឡែក មុននឹងរត់ទៅយកទ្រុងមកស្ពាយទុកសម្រាប់ដាក់កង្កែប។

តាមផ្លូវចេញពីផ្ទះទៅ តាម៉ោលនិយាយព្រោកប្រាជ្ញតែម្នាក់ឯងឡើងចង់បែកពពុះមាត់ ខ្ញុំវិញគ្រាន់តែតបជាមួយគាត់មួយម៉ាត់ៗ កុំឱ្យមើលទៅគ្មានសុជីវធម៌ពេក។ ភ្លឺស្រែតូចធំ ពួកយើងដើរឆ្លងកាត់បានយ៉ាងងាយស្រួលដោយសារអំពូលធម្មជាតិពីព្រះចន្ទ។

អែបៗ អោបៗៗ អែបៗៗ…

សត្វកង្កែបនៅតែបន្តយំបណ្ដាក់គ្នា ហាក់ដូចជាគ្មានដឹងការណ៍បន្តិចសោះ។ រាល់ពេលដែលវាស្រែកយំ ជីវិតរបស់វាត្រូវបានរងការគំរាមកំហែងទៅហើយ។ ដើរនិយាយគ្នាបណ្ដើរ ចាប់កង្កែបបណ្ដើរ ខ្ញុំសឹងតែវង្វេងមិនដឹងថាខ្លួនឯងដើរមកដល់ទីណាហើយទេ បើកុំតែឃើញដើមចំបក់មួយដើមឈរជ្រងោនៅចំមុខផ្លូវនៅចម្ងាយប្រហែលជាងមួយរយម៉ែត្រពីទីដែលយើងឈរនៅ។

អារម្មណ៍មិនស្រួលពីក្នុងខួរក្បាល បានបញ្ជាឱ្យជើងរបស់ខ្ញុំឈប់ដើរទៅមុខមួយរំពេច។ ធ្លាប់ឮចាស់ៗនិយាយគ្នាថាឱ្យតែមានដើមឈើធំៗ ដឹងតែមានអ្នកនៅ… អាចជាអ្នកថែរក្សា ក៏អាចជាវិញ្ញាណដែលមិនអាចទៅចាប់ជាតិបាន។

គិតដល់ត្រង់នេះ ខ្ញុំចង់ឈានជើងបែរក្រោយទៅវិញម្ដងៗ តែទាស់ត្រង់ថាតាម៉ោលនៅតែបន្តដំណើរទៅមុខឥតឈប់។ ប្រហែលជាដើរបានម្ភៃជំហានពីខ្ញុំ  គាត់ស្រាប់តែឈប់ទ្រឹង ហើយចាប់ផ្ដើមកាច់ក្បាលរបស់គាត់ម្ដងទៅឆ្វេងម្ដងទៅស្ដាំក្រឹកៗ ដូចមនុស្សត្រូវខ្មោចចូលក្នុងកុនដែលខ្ញុំធ្លាប់មើល។

ចិត្តរបស់ខ្ញុំប្រាប់ថាមានអ្វីមិនប្រក្រតីកំពុងកើតឡើងលើគាត់ហើយ។

ខ្ញុំលើកពិលដែលមុននេះឈួលនៅលើដី ឱ្យរំកិលពន្លឺទៅរកក្បាលរបស់គាត់ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំអាចមើលឃើញបានកាន់តែច្បាស់។ ដៃរបស់ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមញ័រ ចំណែកបេះដូងលោតបោកញាប់ៗដូចម៉ាស៊ីនដេរ សោតឯដង្ហើមក៏សឹងលែងចង់ដក ប្រឹងទប់ខ្លាចក្រែងរបូតចេញមកក្រៅអស់។

ឈឹប!

ក្បាលរបស់បុរសចំណាស់នេះចាប់ផ្ដើមបែរក្រោយយឺតៗ។ ខ្ញុំលេបទឹកមាត់មួយក្អឹកយ៉ាងពិបាក។

ភ្នែករបស់គាត់បើកធំៗ អណ្ដាតលានធ្លាក់ចេញពីមាត់។

ហ៎ា!!!

ខ្ញុំធ្លាក់ពិលពីដៃ ហើយដួលអុកគូទទៅលើដី ស្រែកសឹងបែកសំឡេង។

«ហាហាហា!!!» តាម៉ោលសើចរលាក់ខ្លាំងៗ រហូតត្រូវយកដៃទប់ពោះ ហើយយកពិលបញ្ចាំងមកមុខខ្ញុំ។

តាមពិតខ្ញុំកំពុងចាញ់បោកតាម៉ោលសោះ។ មិននឹកស្មានថាគាត់លេងមួយក្បាច់នេះ ប៊ិះតែធ្វើឱ្យខ្ញុំបាក់ចង្កេះ។ ខឹងគាត់ពេកខ្ញុំខ្ជិលតប ហើយក្រោកឡើងបោសខោខ្វាច់ៗ។

អែបៗ អោបៗ…

«យប់នេះដឹងតែគ្រប់ទឹកហើយអ្ហា៎!» តាម៉ោលនិយាយ។

ខ្ញុំទើបតែចាប់អារម្មណ៍ថានៅម្ដុំនេះ កង្កែបយំឮសូរទ្រហ៊ឹងអឺងកងជាងកន្លែងផ្សេងៗដែលយើងបានដើរកាត់។ យើងលែងនិយាយគ្នាតទៀត ហើយក៏នាំគ្នាដើរចាប់សត្វវិញម្ដង។ ពន្លឺពិលភ្លឺចាំងឆ្វេចឆ្វាចម្ដងត្រង់នេះ ម្ដងត្រង់នោះ។

បានបន្តិចតាម៉ោលស្រាប់តែមកកេះខ្ញុំ ហើយបូញមាត់ទៅខាងមុខប្រហែលជាមួយរយម៉ែត្រ។

«ដូចជាមានមនុស្ស!» គាត់និយាយខ្លី។

ខ្ញុំប្រឹងធ្វើភ្នែកព្រឹមៗសម្លឹងឆ្ពោះទៅគោលដៅដែលគាត់បានបង្ហាញ។

«មានមនុស្សមែនតើតា! មើលទៅដូចជាមនុស្សស្រីទៀតផង!»

«មែនក៏អីអ្ហ៎ា? ភ្នែកអញដូចជាមើលមិនសូវច្បាស់សោះ! យី ហើយកូនចៅពីណាគេវ៉ី ថ្មើរណេះហើយឱ្យកូនស្រីមកចាប់កង្កែបតែឯងទៀត!»

ឮគាត់ពោលដូចនេះ ខួរក្បាលខ្ញុំស្រាប់តែនឹកដល់រឿងមិនល្អទៀតហើយ។ មនុស្សស្រីឯណាមកចាប់កង្កែបម្នាក់ឯងអ៊ីចឹង? អត់ខ្លាចទេអី? ណាមួយស្ងាត់ក៏ស្ងាត់ទៀត សូម្បីខ្ញុំជាមនុស្សប្រុសផងនៅតែរអា។

មិនឮខ្ញុំនិយាយអី គាត់ក៏ពោលបន្ត៖

«មើលប្រាប់អញឱ្យត្រង់! ឯងធំកំលោះស្ដូកប៉ុណ្ណេះហើយ ដែលធ្លាប់ស៊ីកង្កែបក្រាំងអត់អ្ហា?»

«កង្កែបក្រាំងអីទៅតា៎? ខ្ញុំមិនដែលទេ ធ្លាប់ហូបតែកង្កែបបោប!»

ឮខ្ញុំតបដូចនេះ តាម៉ោលសើចខឹកដូចហួសចិត្ត ហើយយកដៃមកវាយក្បាលខ្ញុំផូស។

«អានេះវ៉ី! អ្ហែងល្ងង់មែន ឬក៏ធ្វើភ្លើទេ បានជាមិនស្គាល់កង្កែបក្រាំង?»

តាមពិតទៅមិនមែនខ្ញុំមិនដឹងថាគាត់ចង់និយាយពីអីទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំដូចជាអៀនមាត់។ តាំងពីធំដឹងក្ដីមក ក្រៅពីម៉ែ មនុស្សស្រីម្នាក់ដែលខ្ញុំស្រឡាញ់មានតែស្រីណីម្នាក់គត់។ ម្ដាយរបស់ខ្ញុំកាចណាស់ ហើយឪពុករបស់ស្រីណីក៏មិនណយដែរ… សូម្បីតែពាក្យថា «ស្រឡាញ់» ក៏ខ្ញុំមិនទាំងដែលហ៊ានសារភាពប្រាប់នាងតាមត្រង់ផង ដូច្នេះរឿងខូចខិលអីអស់ហ្នឹងខ្ញុំមិនដែលធ្លាប់ទាល់តែសោះ។

«មិនធ្លាប់ទេតា! តាក៏ដឹងថាខ្ញុំស្រឡាញ់អាស្រីណីចិត្តនិងចិត្ត!»

«អើ! អាល័យតែចិត្តនិងចិត្តហ្នឹងហើយ តិចគេឆក់បាត់!»

ខ្ញុំចាំពាក្យរបស់ម្ដាយខ្ញុំធ្លាប់និយាយប្រាប់ខ្ញុំញយៗ។ គាត់ប្រាប់ថា «មនុស្សស្រីមិនមែនមើលមិនដឹងថាគេស្រឡាញ់នាងឬអត់ទេ តែដែលនាងមិនបញ្ចេញ ព្រោះនាងចាំសង្កេតមើលថាតើមនុស្សប្រុសម្នាក់នោះអាចឱ្យនាងសង្ឃឹមផ្ញើវាសនាជាមួយបាន

ឬអត់?»។

មាត់នៅតែនិយាយរកខ្ញុំ តែពេលនេះភ្នែករបស់គាត់លែងផ្ដោតមកចាប់អារម្មណ៍ជាមួយខ្ញុំទៀតហើយ៖

«​ដើរជាមួយអញសំណាងហើយឯង! ចាំអញចែកឯងភ្លក់ម្ដង ឱ្យដឹងថារសជាតិកង្កែបវាខុសពីប្រើដៃប៉ុនណា!»

ថាហើយគាត់ក៏ញញឹមទាំងកំហិល។

កាន់តែនិយាយកាន់តែលង់ជ្រៅទៅក្នុងការគិតស្រើបស្រាល។ ខ្ញុំដឹងថាមនុស្សស្រីមិនចូលចិត្តមនុស្សប្រុសដែលមាត់និយាយថាស្រឡាញ់នាង តែក្រោយខ្នងបែរជាប្រព្រឹត្តរឿងអនាចារ ខុសសីលធម៌ជាមួយមនុស្សស្រីដទៃទេ… ហើយស្រីណីក៏ដូចគ្នា…ខ្ញុំជឿបែបនេះ!

«ខ្ញុំមិនទៅទេតា! នៅនេះកង្កែបច្រើនសឹងអីហើយ! ម៉្យាងខ្ញុំក៏មិនចង់ឱ្យស្រីណីខកចិត្តដោយសារខ្ញុំដែរ!»

ខ្ញុំសម្រេចកាត់ផ្ដាច់ឃ្លាសន្ទនាដែលនាំឱ្យរវើរវាយត្រឹមនេះ។

«អើ! តាមតែឯងទៅ កុំថាអញបានឆ្ងាញ់មាត់ មិនបានបបួលវ៉ើយ!»

«ហើយតាឯងប្រុងទៅចោលខ្ញុំ?»

«កង្កែបនេះអញស៊ីរាល់ថ្ងៃ ទ្រលាន់ហើយ ចង់ដូររសជាតិម្ដង… ខានស៊ីយូរ ជូរមាត់ណាស់!»

ខ្ញុំព្យាយាមលួងលោមគាត់ កុំឱ្យគាត់រត់ចោល៖

«តាឯងមិនឆ្ងល់ទេ? មនុស្សស្រីឯណាមកចាប់កង្កែបយប់ថ្មើរណេះតែម្នាក់ឯង? ខ្ញុំខ្លាចក្រែងតែជា ណែ៎… ណែ…!»

«ឆ្ងល់អី! អញចួបតែញយហ្នឹង ខ្លះដោយសារគ្នាត្រូវការលុយ ហើយខ្លះទៀតក៏ដោយសារចង់រកគ្នាដែរ! អានេះចេះខ្លាចទៅកើត! បើថាមិនទៅទេ ឯងនៅទីនេះហើយ ចាំរួចរាល់ចាំអញមកវិញ!»

ថាហើយគាត់ក៏រលាស់ខ្លួនដើរភឹលចេញទាំងដំណើរអ៊ិកអ៊ាក់ ទៅរកស្រមោលមនុស្សស្រីដែលកំពុងឱនងើបៗមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីដើមចំបក់មួយដើមធំនោះ។ ខ្ញុំតាមមើលគាត់មិនដាក់ភ្នែក ព្រោះក្នុងអារម្មណ៍ចេះតែគិតថាដូចមិនសូវស្រួលៗ។

មួយស្របក់ក៏ឃើញគាត់ដើរទៅដល់កន្លែងដែលមនុស្សស្រីនោះកំពុងឈរ ហើយនិយាយឆ្ការដៃឆ្ការជើងជាមួយគ្នា ទើបខ្ញុំលែងសូវបារម្ភ ហើយក៏ដើរទៅមុខយឺតៗដើម្បីរកចាប់កង្កែបបន្តទៀត។

បានមួយសន្ទុះក្រោយមក ពោះខ្ញុំស្រាប់តែកូរគ្រូកៗ ដូចចង់បត់ជើងធំ។ ដោយទ្រាំមិនបាន ខ្ញុំក៏ប្រញាប់រកកន្លែងគួរសមបន្តិចដើម្បីបន្ធូរអាហារចាស់ឱ្យចេញមក។

«ឱ! អ្នកតាម្ចាស់ទឹកម្ចាស់ដីអើយ កូនចៅរាន់ហើយទប់មិនជាប់ទេ! កុំយកទោសយកពៃរ៍កូនចៅអី!» ខ្ញុំនិយាយផង យកដៃសំពះសុំម្ចាស់ទឹកដីដើម្បីដោះទ័លមួយគ្រា។

ទើបតែដាក់គូទអង្គុយពឹប ស្រាប់តែធ្លាក់ខ្យល់ត្រជាក់មួយវឹងកាត់មុខ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមួយកំពុងមានចលនានៅពីក្រោយខ្នង។ ខ្ញុំបិទភ្នែកលួងចិត្តខ្លួនឯងថាគ្មានអ្វីទេ តែគ្មានបានការ ព្រោះថាមិនត្រឹមតែមានអារម្មណ៍ ខ្ញុំថែមទាំងបានឮសូរសំឡេងស្រឹបៗជាន់ពីលើស្លឹកឈើស្ងួតៗ ស្រាលៗ កំពុងរំកិលមកជិតខ្ញុំ។

ខ្ញុំព្យាយាមតាំងចិត្តខ្លួនឯងឱ្យរឹងមាំបន្តិច ហើយងាកក្រោយវឹប…

ទទេ! គ្មានអ្វីទាំងអស់!

តាមពិតមុននេះគឺជាសំឡេងពេលដែលកង្កែបវាលោតបុកទ្រុងសោះ។ ហ៊ើយ! មនុស្សកំពុងតែមានក្ដីសុខ មកកាត់ចង្វាក់អស់!

ខ្ញុំងាកមើលឆ្វេងស្ដាំឃើញស្លឹកឈើធំល្មមក៏យកមកប្រើការ ហើយក្រោកឡើងលើកខោស្លៀកស្រួលបួល បម្រុងចេញមកវិញ ស្រាប់តែចាប់ភ្លឹកឃើញថាកន្លែងដែលតាម៉ោលនិងស្រីម្នាក់នោះឈរចាប់កង្កែបមុននេះ ពុំឃើញមានមនុស្សណាម្នាក់នៅទីនោះទៀតទេ។ ចួនជាទេសកាលស្ងាត់ជ្រងំផង ខ្ញុំរលះរលាំងដើរស្ពាយទ្រុងកង្កែបតត្រុកទៅមុខ រកមើលក្រែងឃើញស្រមោលរបស់គាត់។

នៅសល់ប្រហែលជាដប់ម៉ែត្រទៀត នឹងទៅដល់ដើមចំបក់ធំដ៏គួរឱ្យខ្លាចនោះ។ ខ្ញុំលែងហ៊ានដើរទៅមុខព្រោះខ្លាច។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់បណ្ដាលឱ្យខ្ញុំបានឮសូរសំឡេងសើតសតរបស់មនុស្សស្រីប្រុស បន្តបណ្ដាក់គ្នាឥតឈប់។ ទោះបីខ្ញុំមិនធ្លាប់ដែលបានចូលប្រឡូកក្នុងផ្លូវស្នេហាមនុស្សធំ ប៉ុន្តែខ្ញុំធំល្មមនឹងអាចយល់បានថាសំឡេងទាំងនេះគឺបង្កើតឡើងព្រោះតែសេចក្ដីស្រេកឃ្លាននៃកាមតណ្ហារវាងមនុស្សប្រុសស្រី។

ខ្ញុំរាងធូរចិត្តមកវិញ ព្រោះហោចណាស់ក៏តាម៉ោលមិនបានរត់ទៅសំងំក្រេបយកក្ដីសុខពីឋានសួគ៌ក្រោមមេឃ ហើយទុកខ្ញុំចោលនៅកណ្ដាលវាលគោកចំបក់តែម្នាក់ឯងដែរ។ ដោយទម្លាក់ចោលនូវភាពភ័យខ្លាចសឹងពេញកន្លះរាត្រី ខ្ញុំក៏ដាក់ខ្លួនអង្គុយផ្អែកទៅនឹងក្រោមដើមឈើធំចង្គ្រាង ម្ខាងម្នាក់ពីទីដែលតាម៉ោលកំពុងបើកប្រតិបត្តិការ។

កំពុងលង់ស្លុងទៅនឹងស្នូរតន្ត្រីនៃកាមារម្មណ៍ ចិត្តខ្ញុំស្រាប់តែនឹកភ្នកទៅដល់ស្រីណី។ រូបរាងកាយចេះតែរសាប់រសល់ ឡើងកម្ដៅភាយៗ ស្រមៃថាបើពេលនេះសូរសៀងដែលខ្ញុំឮជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្ញុំនឹងនាងវិញ មិនដឹងជាខ្ញុំមានក្ដីសុខប៉ុនណាទេ!

មុខមូលដូចពងក្រពើ សំឡេងស្រាលស្រទន់ផ្អែមដូចទឹកឃ្មុំខែចេត្រ ក្លិនខ្លួនក្រអូបដិតជាប់នឹងច្រមុះពេលដែលនាងដើរកាត់ម្ដងៗ ទ្រូងពើងមូលក្លំ សមនឹងត្រកៀកដ៏មានមន្តស្នេហ៍…នាងស្អាត ស្លូតបូត សុភាពរាបសារម្លឹងៗ ខ្ញុំឯណាដែលមានបេះដូងទំនេរសម្រាប់ចែកឱ្យមនុស្សស្រីដទៃទៅ។

ខ្ញុំរវើរវាយឡើងចង់រមួលខ្លួន ចំណែកសំឡេងតាម៉ោលនិងមនុស្សស្រីម្នាក់នោះរឹតតែបន្លឺដាស់អារម្មណ៍ខ្ញុំខ្លាំងឡើងៗ ឥតមានក្រែងចិត្តសត្វរាត្រីចរ ឬរុក្ខារក្សដែលនៅយាមគ្រប់គ្រងទីនេះសោះ។

ទោះចង់ឬមិនចង់ ស្នូរដង្ហើមខ្លីៗ ញាប់ៗ សឹងៗផុតម្ដងៗ រុញច្រានចិត្តខ្ញុំឱ្យពុះកញ្ជ្រោលចង់ដឹង ចង់ឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែកថាតើភាពសុខស្រួលក្នុងផ្លូវស្នេហាដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាប៉ងប្រាថ្នា វាអស្ចារ្យប៉ុនណាទៅ?

ខ្ញុំលបៗ បែរខ្លួនទៅមើលឈុតឆាកប្រយុទ្ធក្ដៅគគុក…

តាម៉ោលកន្ធាត់ ដែលពេលនេះឥតមានខោអាវមួយសោះនៅនឹងខ្លួន បាននឹងកំពុងថើបជញ្ជក់បបូរមាត់ មនុស្សស្រីម្នាក់ដែលខ្ញុំមើលមុខមិនច្បាស់ ព្រោះដោយសារសក់វែងអន្លាយរបស់នាងផាត់ផាយមកបាំង។ ក្រោយពេលវាយលុកផ្នែកខាងលើបានសម្រេច គាត់ក៏បន្តប្រើមាត់ដ៏ជំនាញរបស់គាត់បង្អូសចុះក្រោមដើម្បីគ្រប់គ្រងរាងកាយតូចស្រឡូនរបស់នាងទាំងមូល។

សំឡេងថ្ងួចថ្ងូរយ៉ាងរោលរាលចេញពីមាត់ខាងស្រី ធ្វើឱ្យខ្ញុំឡើងក្ដៅខ្លួនគគុក ដូចមនុស្សគ្រុនផ្ដាសាយធំ។ ទប់ទល់លែងចង់បាន ខ្ញុំក៏សម្រេចថាត្រូវងាកមុខចេញលែងហ៊ានមើលបន្តទៀត។

ដៃរបស់ខ្ញុំឡើងព្រឺសម្បុរគីង្គក់ រោមបះខ្ញាកៗ ប្រដេញរហូតព្រឺដល់ឆ្អឹងខ្នង។ ខ្ញុំដកដង្ហើមវែងៗចេញចូល ដើម្បីបន្ធូរអារម្មណ៍ ហើយប្រឹងសំងំបិទភ្នែកដេក។

បានប្រហែលប្រាំនាទី ច្រមុះរបស់ខ្ញុំស្រាប់តែធុំក្លិនស្អុយអ្វីមួយភាយឡើងឆួល រហូតខ្ញុំត្រូវយកដៃមកបិទខ្ទប់។ ខ្ញុំក្រោកអង្គុយមានអារម្មណ៍ថាអ្វីៗហាក់ដូចជាមិនប្រក្រតី។ ម៉េចក៏ស្ដាប់ទៅមានអារម្មណ៍ថាសំឡេងមនុស្សស្រីដែលនៅម្ខាងនៃដើមឈើនេះកាន់តែបង្អូសវែងទៅៗ គួរឱ្យស្រៀវឆ្អឹងខ្នងបែបនេះ?

អត់មិនបាន ខ្ញុំក៏លួចអើតទៅមើលម្ដងទៀត​…

រូបភាពនៅនឹងមុខម្ដងនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំរន្ធត់ តក់ស្លុត និយាយអ្វីលែងចេញ… នារីម្នាក់នោះដែលតាម៉ោលកំពុងរួមមេត្រីជាមួយ ស្រាប់តែប្រែជាមានរូបរាងអាក្រក់ គួរ​ឱ្យខ្លាច គួរឱ្យខ្ពើមរអើម។

ពន្លឺពីព្រះចន្ទបានបង្ហាញឱ្យឃើញថា នៅលើមុខរបស់នាងមានសុទ្ធតែស្នាមដំបៅរលេះរលួយស្មោគគ្រោក។ លើរាងកាយរបស់នាង កន្លែងដែលខ្ញុំបានឃើញតាម៉ោលផ្ញើស្នាមថើបទុកនោះ ក៏ប្រែជាចេញឈាមផង ហើយមានសត្វល្អិតរវើកៗដូចជាដង្កូវផងជ្រុះរាត់រាយមកលើដី។

តាមពិតស្ត្រីម្នាក់នោះមិនមែនជាមនុស្សទេ!

ខ្លួនប្រាណខ្ញុំគាំងអស់ហើយ សូម្បីសំឡេងមួយម៉ាត់ណាក៏ខ្ញុំមិនអាចស្រែកចេញដែរ។ មើលទៅតាម៉ោលដូចជាពុំបានដឹងខ្លួនទេ! គាត់នៅតែបន្តឱបក្រសោប ថែថើបយ៉ាងឈ្មុសឈ្មុលពីលើដងខ្លួនដ៏សែនអបលក្ខណ៍ ដោយឥតមានញញើតខ្លួនបន្តិចណាសោះ។

រំពេចនោះភ្នែករបស់នាងខ្មោចព្រាយនោះបែរមកសម្លក់ខ្ញុំថ្មែរ  ហាក់ដូចចង់ប្រាប់ថាខ្ញុំនេះកំពុងតែរំខានក្ដីសុខរបស់នាង។ ដោយស្លុតស្លន់ស្មារតីពេក ខ្ញុំក៏សន្លប់បាត់ លែងដឹងថាមានរឿងរ៉ាវអ្វីកើតឡើងបន្តទៀតដែរ។

—

ខ្ញុំភ្ញាក់ដឹងខ្លួនម្ដងទៀត ស្រាប់តែឃើញខ្លួនឯងដេកនៅផ្ទះខ្ទមបាំងស្លឹកត្នោតវិញ។ មិនដឹងជាម៉ោងប៉ុន្មានហើយទេ តែប្រហែលជាពេលរសៀលហើយ ព្រោះបានឃើញពន្លឺថ្ងៃចាំងមកពីទិសខាងត្បូងឆៀងខាងលិច។ ខ្ញុំរាងធូរទ្រូងពេលដែលដឹងថាខ្លួនឯងនៅរស់ បន្ទាប់ពីបានចួបហេតុការណ៍គួរឱ្យរន្ធត់កាលពីយប់។

តែម៉េចក៏ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាអស់កម្លាំងម៉្លេះ? ចង់ងើបក៏ងើបមិនរួច ហើយក្បាលឈឺខ្ទោកៗដូចគេយកដែកគោលមកដំលើ។

ស្នូរជើងឡើងជណ្ដើរ…

ខ្ញុំឃើញម៉ែបើកទ្វារចូលមក… ប្រហែលជាល្ងាចណាស់ហើយ ទើបបានគាត់ត្រលប់មកដល់ផ្ទះវិញ!

«ម៉ែ!» ខ្ញុំហៅគាត់បានតែមួយម៉ាត់ ព្រោះសូម្បីមាត់ក៏ខ្ញុំគ្មានកម្លាំងបញ្ជាដែរ។

«ភ្ញាក់ហើយអ្ហី? ម៏! ក្រោកមកហូបបបរ នឹងអាលបានលេបថ្នាំ!»

«ម៉ែ! យប់មិញ…» ខ្ញុំរៀបនឹងប្រាប់គាត់នូវរឿងរ៉ាវកាលពីយប់ ប៉ុន្តែមិនដឹងគួរនិយាយពីណាទៅមុន។

«ម៉ែដឹងហើយ! តាម៉ោលប្រាប់ម៉ែរួចអស់ហើយ!»

តាម៉ោលប្រាប់? ខ្ញុំនឹកឆ្ងល់ថាតាម៉ោលបានដឹងរឿងថាស្រីនោះជាខ្មោចព្រាយហើយ ឬគាត់ប្រាប់ម៉ែពីរឿងអីផ្សេង?

«គាត់ប្រាប់ម៉ែថាម៉េច?»

«គាត់ផ្ដាំម៉ែថាកុំឱ្យបន្ទោស! គាត់ជាអ្នកបបួលកូនឯងទៅឆ្លុះកង្កែប ហើយត្រូវទឹកសន្សើម រហូតទៅជាគ្រុនផ្ដាសាយបែបនេះ!» ម៉ែថាហើយក៏ញញឹម។

ខ្ញុំនៅភាំងនឹងអ្វីដែលម៉ែប្រាប់បន្តិច។ ម៉ែក៏ពោលបន្ត៖

«កង្កែបកូនឯងចាប់បានយប់មិញ ធំៗល្អណាស់ ម៉ែប្រស់ទឹករួចហើយ! ចាំស្អែកចាំយកទៅលក់!»

កែវភ្នែកធំៗរបស់ស្ត្រីចម្លែកនៅគោកចំបក់យប់មិញស្រាប់តែដិតដាមឡើងមកមួយរំពេច។ ខ្ញុំប្រញាប់ឃាត់ម៉ែ៖

«កុំអីម៉ែ! កុំលក់អី!»

ម៉ែធ្វើមុខឆ្ងល់ ហើយសួរ៖

«ម៉េចបានមិនឱ្យលក់?»

«អឺ… អឺ…» ខ្ញុំស្ទាក់ស្ទើររកនឹកកុហកគាត់យ៉ាងម៉េចកុំឱ្យគាត់សង្ស័យ។

«គឺយប់មិញខ្ញុំដេកយល់សប្តិថាមានគេមកយំសុំកង្កែបហ្នឹងទៅវិញ! ប្រហែលជាកូនចៅរបស់គេទេដឹងម៉ែ?»

ម៉ែមិនតប តែធ្វើមុខហាក់ដូចជាកំពុងរិះគិត។ តាមថាមិនពិបាកក្នុងការកុហកគាត់ទេ ព្រោះម៉ែជាអ្នកដែលជឿស៊ុបលើរឿងអបិយជំនឿបែបនេះ។ ពេលឃើញខ្ញុំធ្វើមុខដូចជាប្រាកដប្រជាមក ទើបគាត់សន្យាថានឹងលែងកង្កែបនោះវិញ ហើយងើបទៅចាប់ធូបប៉ុន្មានសរសៃយកមកអុជ និយាយបែរបន់អ្វីទេមុននឹងយកទៅដោតនៅសសរកន្លោង។

ឲចាប់តាំងពីហូបបបរល្ងាចនោះរួចមក ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមរវើរវាយ គ្រុនសន្ធំ ក្ដៅខ្លួនសឹងបាត់បង់ស្មារតីម្ដងៗ ទម្រាំតែយប់រំលងអធ្រាត្រជិតភ្លឺ ទើបបើកភ្នែកឃើញម៉ែកំពុងជូតខ្លួនឱ្យ។

ខ្ញុំប្រឹងហាមាត់និយាយទាំងលំបាក៖

«ម៉ែសម្រាន្តទៅ ខ្ញុំបានធូរហើយ!»

ម៉ែយកដៃមកអង្អែលសក់ខ្ញុំ ថែមទាំងញញឹមទាំងភ្នែករលីងរលោង។ ខ្ញុំរៀបនឹងបិទភ្នែកដេកទៅវិញហើយ ស្រាប់តែឮពាក្យសម្ដីចេញពីមាត់ម៉ែ ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំដេកលែងលក់។

«កាលពីម៉ោងប្រាំបីយប់មិញ តាម៉ោលបានមកសួរនាំ ហើយគាត់ថាទៅរកចាប់កង្កែបទៀត ម៉ែក៏ផ្ញើឱ្យយកកង្កែបដែលកូនឯងចាប់បាននោះទៅលែងឱ្យផង ព្រោះជាសត្វមានម្ចាស់! ម៉ែខំប្រាប់គាត់ដែរ តែគាត់សើចហាក់ដូចមិនជឿ! តែចម្លែកណាស់មិនដឹងជាគាត់ទើបមកពីណាពីណីទេ បានជាខ្លួនស្អុយគគ្រុក ម៉ែស្ទើរទ្រាំមិនបាន!»

ខ្ញុំបញ្ឈរភ្នែកវាស់ព្រឹក ព្រោះឱ្យតែបិទពេលណា ដង្កូវតូចៗ រវើកៗ ហាក់នៅជាប់នឹងកែវភ្នែក គួរឱ្យចង់ក្អួត។ ចិត្តមួយទៀតនឹកបារម្ភពីតាម៉ោល! តាមមើលគាត់ប្រហែលជាទៅចួបព្រាយនៅគោកចំបក់នោះទៀតហើយ… តើគាត់អាចនឹងចួបរឿងអីឬអត់? ហើយតើខ្ញុំគួរនិយាយរឿងនេះប្រាប់នរណា?

ដល់អីចឹងទោះអត់មានអ្នកប្រាប់ក៏ខ្ញុំដឹងថាភ្នែកខ្ញុំវាស្លេកស្លក់អស់ដែរ។

ថ្ងៃរះឡើងម្ដងទៀត ចាំងតាមប្រលោះស្លឹកចាក់ដល់ភ្នែកខ្ញុំរហូតដល់ស្រវាំង ទើបខ្ញុំប្រើកម្លាំងដែលសល់តិចតួចនោះទាញផួយមកដណ្ដប់ដល់លើក្បាល។ បន្តិចក្រោយមកឮសូរមាត់មនុស្សប្រុសម្នាក់ស្រីពីរ-បីនាក់ និយាយគ្នារកុះៗនៅខាងក្រៅមុខផ្ទះ។ ក្នុងនោះ មានសំឡេងមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលខ្ញុំចាំបាន! នាងជាមនុស្សស្រីដែលខ្ញុំតែងតែចង់ចួបមុខរាល់ថ្ងៃ។

ក្នុងខ្លួនហាក់ដូចជាមានកម្លាំងព្រឺសមកវិញបន្តិច។ ខ្ញុំទាញផួយដែលគ្របក្បាលមុននេះចេញ ហើយយកដៃមកវែកសក់ក្បាលដែលនៅស៊ើងម៉ើងឱ្យរៀបរយមកវិញខ្លះ ព្រោះខ្ញុំមិនចង់ឱ្យស្រីណីឃើញខ្ញុំនៅក្នុងសភាពបែបនេះទេ។ គ្រាន់តែដៃប៉ះសក់ភ្លាម សរសៃស្ដើងៗតូចៗស្អិតជាប់ដៃរបស់ខ្ញុំសឹងតែមួយក្ដាប់។

មិនអាចទេ! នេះខ្ញុំភ័យខ្លាចខ្មោចឡើងជ្រុះសក់? មិនអាចឱ្យពួកគាត់ឃើញទេ។ ខ្ញុំប្រញាប់ប្រមូលសក់ទាំងនោះលាក់ក្រោមខ្នើយ។

ទើបតែរៀបចំរួច ស្នូរជើងទឹបៗឡើងជណ្ដើរផ្ទះបន្តគ្នា។ អ្នកដែលចូលមកមុនគេគឺជាម៉ែ បន្ទាប់មកគឺស្រីណី ហើយអ្នកដែលដើរឡើងមកតាមក្រោយគឺជាជីតារបស់ខ្ញុំ។ គាត់មិនដែលចោលទម្លាប់ពាក់អាវស និងខោចែវពណ៌ខ្មៅរបស់គាត់ឡើយ។

ទោះបីគាត់អាយុច្រើនហើយក៏ដោយ ប៉ុន្តែកម្លាំងគាត់មើលទៅនៅតែមាំទាំ។ យូរគ្រាន់ហើយដែលខ្ញុំមិនដែលបានចួបគាត់ ព្រោះគាត់ដើរត្រាច់ចរម្ដងទៅនេះ ម្ដងទៅនោះ ដើម្បីតាមបម្រើលោកធុត្ដុងរកកន្លែងសុំសីល តាំងសមាធិចម្រើនកម្មដ្ឋានអីទេ ខ្ញុំមិនសូវដឹង!

អ្នកទាំងបីដើរចូលមកដាក់បង្គុយជិតខ្ញុំ។ ខ្ញុំមើលមុខស្រីណី ឃើញនាងក៏កំពុងញញឹមស្ងួតសម្លឹងមើលមកខ្ញុំវិញដែរ។ ស្នាមញញឹមមួយនេះហើយ ដែលជួយទប់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំមិនឱ្យទៅប្រព្រឹត្តរឿងផ្ដេសផ្ដាសកាលពីយប់មិញ។

«មើលទៅវាមិនបានឈឺគ្រុនក្ដៅអីទេ!» តាស្រាប់តែពោលឡើងក្រោយពីបានយកដៃមកស្ទាបក្បាលរបស់ខ្ញុំ។

«ចុះម៉េចបានវាទៅជាឈឺបែបនេះ?» ម៉ែសួរកាត់។

តាមិនទាន់តបភ្លាម គាត់បែរទៅមើលមុខម៉ែ តែភ្នែកបែរជាដៀងមកកាន់ខ្ញុំ។

«ប្រហែលជាវាបានទៅចួប ឬឃើញរបស់ណាមិនល្អហើយ!»

«ហើយធ្វើម៉េចទើបអាចជួយគាត់បាន?» ស្រីណីសួរព្រោះរង់ចាំមិនឮតានិយាយអ្វីទៀត។ មើលទៅនាងបារម្ភពីខ្ញុំណាស់បានជាហ៊ាននិយាយសួរនាំ ទាំងដែលធម្មតានាងមិនសូវដែលនិយាយជាមួយមនុស្សប្លែកមុខ។

ពេលនេះតាបែរមកមើលមុខខ្ញុំចំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំរឹងខ្លួន៖

«ទាល់តែរកប្រភពដើមឃើញ ទើបអាចជួយវាបាន!»

គ្រប់គ្នាចោលភ្នែកមើលមកខ្ញុំ ហាក់កំពុងរង់ចាំឱ្យខ្ញុំបកស្រាយប្រាប់ថាមានរឿងអ្វីកើតឡើង។ ស្របពេលនោះតាផ្ទួនពាក្យបន្តទៀត៖

«បើឯងមិននិយាយតាមត្រង់ គ្រប់យ៉ាងអាចនឹងជួយលែងបាន! ឯងមិនមែនគ្រាន់តែយល់សប្តិរឿងចាប់កង្កែបហ្នឹងទេមែនទេ?»

បេះដូងខ្ញុំធ្លាក់ក្ឌុក តាំងតែពីឮប្រយោគដំបូងរបស់តា។ នេះគ្រាន់តែឃើញមុខរបស់ខ្មោចព្រាយនោះ ខ្ញុំឈឺជ្រុះសក់ថ្នាក់នេះ ចុះទម្រាំតែតាម៉ោលដែលបាន… ?!

ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ ហើយសម្លឹងមើលទៅមុខម៉ែនិងស្រីណីឆ្លាស់គ្នា។ មាត់របស់ខ្ញុំបើកម្ហបៗទាំងលំបាក៖

«ខ្ញុំសុំនិយាយជាមួយតាតែពីរនាក់!» ព្រោះដោយសារមិនចង់ឱ្យម៉ែបារម្ភ និងខ្មាសអៀនស្រីណីផង ទើបខ្ញុំលើកសំណើនេះឡើង។

ក្រោយពេលម៉ែនិងស្រីណីចេញទៅ ខ្ញុំក៏បានរៀបរាប់ដំណើរដើមហេតុទាំងអស់ប្រាប់តា ព្រមទាំងបង្ហាញសក់ជ្រុះដែលខ្ញុំបានលាក់ទុកក្រោមខ្នើយមុននេះ ហើយសុំឱ្យគាត់ជួយលាក់វាជាអាថ៌កំបាំង។

បន្ទាប់ពីបានស្ដាប់ដឹងរឿងរ៉ាវ តាក៏សន្មត់ថាហេតុដែលខ្ញុំទៅជាបែបនេះ ព្រោះដោយសារការភ័យខ្លាច មិនទាក់ទងនឹងរឿងអំពើអំពាន់ ឬខ្មោចព្រាយធ្វើអ្វីទេ។ គាត់ថាពេលដែលចួបរឿងរន្ធត់ខ្លាំង ព្រលឹងតូចធំរបស់យើង បានចាកចេញពីរាងកាយ ធ្វើឱ្យទៅជាគ្រុនក្ដៅសន្ធំ និងរវើរវាយជាដើម។

«សំណាងហើយដែលចៅឯងពុំមានគំនិតអាក្រក់ ឬចង់បៀតបៀនគេ មិនអ៊ីចឹងទេចៅអាចនឹងមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត! ឥឡូវមិនអីទេ​ ចាំតារកចាស់ៗមកធ្វើពិធីហៅព្រលឹងឱ្យ!»

«ចុះតាម៉ោលនោះតា?» មាត់ខ្ញុំនិយាយទាំងស្អកស្អា។

ខ្ញុំនៅតែនឹកអាណិតដល់តាម៉ោល ទោះបីគាត់ហាក់ដូចជារាងល្មោភរឿងកាមកិលេសអីអស់ហ្នឹងបន្តិចមែន ប៉ុន្តែគាត់ជាមនុស្សល្អ ចេះជួយទុក្ខធុរៈអ្នកភូមិជិតខាង។

តាអង្គុយរាប់ដៃ ហើយគិតរាងយូរបន្តិចមុននឹងតប៖

«រឿងរបស់អាម៉ោលវារាងធ្ងន់ធ្ងរបន្តិច តាមិនចេះទេ! តែតាស្គាល់អ្នកសច្ចំម្នាក់ ឮពូកែរឿងខាងហ្នឹង ចាំតាសាកសួរនាំគេឱ្យ! បើយើងចេះតែធ្វើពិធីឱ្យវាពេលនេះក៏មិនបានផលដែរ ព្រោះស្នេហ៍ព្រាយកំពុងខ្លាំង បើអំណាចរបស់យើងមិនដល់វាទេ អាម៉ោលអាចនឹងស្លាប់ក៏ថាបាន!»

និយាយចប់ តាក៏បានចុះទៅក្រោមហើយនិយាយប្រាប់ម៉ែនិងស្រីណីឱ្យជួយរៀបចំធ្វើពិធីហៅព្រលឹងឱ្យខ្ញុំ។

មួយសន្ទុះក្រោយមកតាឡើងមកលើផ្ទះវិញ ហើយមានកាន់ស្លឹកឫស្សីពីរបីសន្លឹកមកសៀតនឹងជញ្ជាំងសងខាងក្បាលដំណេករបស់ខ្ញុំ រួចបានបន្តិចមានចាស់ទុំក្នុងភូមិដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់ប្រហែលជាជិតដប់នាក់ នាំគ្នាឡើងមកលើខ្ទមចាស់របស់យើង ព្រមទាំងមានកាន់ស្លាធម៌ បាយសីពីរគូមកផង។

ខ្ញុំដេកស្ងៀមហាក់កាន់តែអស់កម្លាំងពីក្នុងខ្លួនរលីង សល់តែភ្នែកមួយគូដែលបើកភ្លឹះៗមើលទៅមនុស្សដែលដើរទៅមកៗលើផ្ទះ។ មិនចាំថាយូរប៉ុនណាទេ ទើបខ្ញុំបានឃើញស្រីណីឡើងមកលើផ្ទះម្ដងទៀតជាមួយបាយសម្លមួយថាស និងមាន់ឆ្កាងមួយផង។

ទាំងភ្នែករលីងរលោង ម៉ែបានដោះជញ្ជៀនកេរ្តិ៍ខ្មោចឪពីដៃ ហុចទៅឱ្យតាយកមកចងទាក់នឹងអំបោះឆៅពណ៌ស ហើយដាក់ពាក់ទៅនឹងជើងពានដែលមានដាក់ទឹកជិតពេញ។ ខ្ញុំស្រាប់តែមានអារម្មណ៍អាណិតម៉ែខ្លោចចិត្ត ពេលដឹងថាគាត់ស្រឡាញ់ និងបារម្ភពីខ្ញុំខ្លាំងប៉ុនណា។

ពិធីប្រព្រឹត្តទៅច្រើនបន្តបន្ទាប់ តែខ្ញុំគ្មានកម្លាំងមើលពួកគាត់រហូតទេ ព្រោះភ្នែករបស់ខ្ញុំចេះតែទន់ទៅៗ តែត្រចៀកនៅស្ដាប់បានពាក្យដែលតាសូត្រដដែលៗ៖

«ព្រលឹងអើយព្រលឹងចៅឆុន ទាំងប្រាំបួនដណ្ដប់ ចូលមកសព្វគ្រប់ក្នុងរូបកាយ កុំនៅក្នុងព្រៃភ្នំ ស៊ីបាយថ្ម សម្លក្រួស!»

គាត់ចេះតែពោលបែបនេះម្ដងហើយម្ដងទៀត ដោយមានចាស់ៗដែលនៅក្នុងផ្ទះក៏ជួយហៅឈ្មោះខ្ញុំបន្ទរតាមពីក្រោយ។

ខ្ញុំដឹងខ្លួនម្ដងទៀត នៅពេលមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីម៉្យាងត្រជាក់ៗស្រក់នៅលើមុខ។ លុះបើកភ្នែកឡើងក៏ឃើញតាកំពុងយកដៃកាន់ខ្សែដែលចងនឹងចិញ្ចៀនសងខាង មកគ្រវាសឱ្យប៉ះលើទឹកដែលនៅក្នុងជើងពានហើយយោលមកលើខ្ញុំ។

ចុងក្រោយគាត់ក៏បានពោលថា៖

«ព្រលឹងទាំងប្រាំបួនដណ្ដប់អើយចូលមកសព្វគ្រប់ ចូលមកនៅក្នុងរូបកាយចៅឆុន កុំនៅក្នុងព្រៃ ខ្លាចសត្វសាហាវ ស៊ីគ្រួស ស៊ីថ្ម មកនៅផ្ទះធំទ្រនំខ្ពស់ រក្សាម៉ែរក្សាឪ!»

ក្រោយពិធីនោះរួច ខ្ញុំហាក់ដូចជាបានធូរស្រាលក្នុងខ្លួន មិនដឹងថាដោយសារមកពីព្រលឹងទាំងប្រាំបួនដណ្ដប់នោះមកចូលខ្លួនខ្ញុំវិញមែន ឬខ្ញុំមានកម្លាំងថាមពលពីក្នុងចិត្ត ដែលបានឃើញមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ និងអ្នកភូមិទាំងអស់ស្ទុះស្ទារយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងការជួយខ្ញុំ?

ព្រឹកឡើង ខ្ញុំអាចក្រោកពីកន្ទេលបានដោយខ្លួនឯង ហើយដើរយោងអាត្មាចុះទៅដល់ដី។ ម៉ែឃើញខ្ញុំចុះពីផ្ទះបាន គាត់អរណាស់ សើចចេញធ្មេញទាំងក្រាស់ហើយដើរមករកខ្ញុំ។

«ម៉ែ! ខ្ញុំសុំទៅផ្ទះតាម៉ោលបន្តិច!»

«ហើយទៅរកគាត់ធ្វើអី? នេះកូនឯងទើបតែបានធូរ កុំទាន់ចេញដើរអី! ម៉ែមិនឱ្យទៅទេ ចួនជាមានអីៗកើតឡើង ឱ្យម៉ែធ្វើយ៉ាងម៉េច? តាក៏មិននៅទៀត!» គាត់ធ្វើមុខដូចជាខឹងបន្តិច អន់ចិត្តបន្តិចដែលខ្ញុំគ្រាន់តែមានកម្លាំងក៏ស្រាប់តែចង់ទៅរកតាម៉ោល។

ខ្ញុំឆ្ងល់ក៏នឹកសួរពីដំណើររបស់តា៖

«តាទៅណាម៉ែ?»

«ឮថាទៅរកអ្នកសច្ចំបង់បត់ឯណាទេ! សួរគាត់ថាទៅរកធ្វើអី ក៏គាត់មិនប្រាប់!»

ខ្ញុំនឹកឃើញពាក្យសម្ដីដែលតាបានប្រាប់ខ្ញុំកាលពីម្សិល៖

«តាស្គាល់អ្នកសច្ចំម្នាក់ ឮពូកែរឿងខាងហ្នឹង ចាំតាសាកសួរនាំគេឱ្យ! បើយើងចេះតែធ្វើពិធីឱ្យវាពេលនេះក៏មិនបានផលដែរ ព្រោះស្នេហ៍ព្រាយកំពុងខ្លាំង បើអំណាចរបស់យើងមិនដល់វាទេ អាម៉ោលអាចនឹងស្លាប់ក៏ថាបាន!»

ខ្ញុំក៏លែងបង្ខំសុំម៉ែទៅផ្ទះតាម៉ោលទៀត គិតថានៅរង់ចាំទម្រាំតាត្រលប់មកវិញ ក្រែងលោអាចរកវិធីជួយដល់គាត់បាន។

ល្ងាចថ្ងៃដដែល តាក៏បានមកដល់ផ្ទះវិញជាមួយនឹងមនុស្សប្រុសម្នាក់ទៀត ដែលមានវ័យប្រហែលជាខ្ទង់ហាសិបឆ្នាំ តែសក់របស់គាត់ស្កូវសព្រោងពេញក្បាល។ ម៉ែរៀបចំបាយម្ហូបទទួលពួកគាត់ទាំងពីរ តែបុរសចំណូលថ្មីមិនបានខ្វល់ពីរឿងនេះទេ។

«នាំខ្ញុំទៅផ្ទះគេនោះឥឡូវ!»

នេះជាឃ្លាដំបូងដែលខ្ញុំបានឮគាត់និយាយ។ ទឹកមុខរបស់គាត់មើលទៅនឹងធឹងស្មើធេង តែមានអំណាចអ្វីម៉្យាង ធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនហ៊ានចុះទៅដីចួបគាត់ផ្ទាល់ បានត្រឹមលួចសម្លឹងមើលពីលើផ្ទះយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

«ហៅក្មេងដែលនៅខាងលើមកផង!» គាត់បន្ថែម។

ខ្ញុំភ្ញាក់ខ្លួនព្រើត! ម៉េចបានជាគាត់ដឹងថាខ្ញុំនៅខាងលើផ្ទះ? ឬមួយក៏តាប្រាប់? ទេ! ពួកគាត់ទើបតែមកដល់ភ្លាម តាម៉េចនឹងអាចប្រាកដចិត្តថាខ្ញុំនៅលើផ្ទះទៅ?

«ឆុនអើយ! អើយឆុន! ចុះមកក្រោមមកចៅ លោកតាចង់ចួប!»

តាខ្ញុំបង្កូកហៅតាមពាក្យបញ្ជារបស់លោកតាសក់សនោះ។ ខ្ញុំក៏រៀបចំខ្លួនចុះទៅចួបគាត់។ ពួកយើងក៏នាំគ្នាចេញទៅផ្ទះតាម៉ោលទាំងយប់ ដោយមិនបានហូបអាហារមួយម៉ាត់ ក្រោមក្រសែភ្នែកខ្វល់ខ្វាយពីម្ដាយរបស់ខ្ញុំ។

ពេលដែលទៅដល់ផ្ទះតាម៉ោល ខ្ញុំស្រាប់តែធុំក្លិនស្អុយភាយៗចេញពីក្នុងខ្ទមរបស់គាត់ មកដល់ខាងក្រៅ។ ក្លិនស្អុយគម្រង់ដ៏អសោច រសាត់ចូលតាមច្រមុះរហូតខ្ញុំទប់ពុំបានរត់ទៅក្បែររបងរកកលចង់ក្អួចចង្អោរ។

អួកៗ! អួក!!!!

ខ្ញុំប្រឹងព្រលែងកាកសំណល់ពីក្នុងខ្លួនមកដែរ តែមិនមានចេញអី ទើបក្រោកដើរចេញមកវិញ ក៏ឃើញតានិងលោកគ្រូសច្ចំសក់សនោះរុញទ្វារចូលទៅខាងក្នុង។ ខ្ញុំដើរចូលទៅតាមពីក្រោយ។

ពុទ្ធោអើយ!

តាមពិតទៅក្លិនស្អុយអម្បាញ់មិញនេះ មិនមែនជាក្លិនគម្រង់សត្វទេ តែវាភាយចេញមកពីខ្លួនតាម៉ោលសោះ។ ខ្ញុំយកដៃខ្ទប់ច្រមុះនិងមាត់ក្រោយពីបានឃើញទិដ្ឋភាពដ៏គួរឱ្យសង្វេគនៅនឹងមុខ។

បុរសកន្ធាត់ ដុះក្បាលពោះស្អុយនោះ ដេកស្ដូកស្ដឹងនឹងកន្ទេល។ លើខ្លួនមានដំបៅខ្លះឡើងហើមប៉ោង កន្លែងខ្លះទៀតមានបែកទឹករងៃចេញមកគួរឱ្យខ្ពើមរអើម។

ខ្ញុំស្រាប់តែស្រមៃដល់សភាពបែបនេះនៅលើខ្លួនព្រាយស្រី។ ទោះមិនដូចគ្នាទាំងស្រុង តែខ្ញុំអាចស្មានដឹងថាប្រហែលជាទាំងនេះជាលទ្ធផលដែលគាត់បានរួមមេត្រីនាយប់នោះ។

ពេលឮសូរសម្រិបជើងពួកយើងចូលទៅដល់ តាម៉ោលបើកភ្នែកព្រឹមៗ ហើយលើកដៃមកផ្គុំសំពះ ព្រមទាំងហាមាត់ម្ហបៗនិយាយ៖

«ជួយផង! ជួយខ្ញុំ…!»

គាត់និយាយបានតែត្រឹមនេះ ខ្ញុំដៀងភ្នែកទៅមើលលោកគ្រូតាដែលឈរសម្លឹងមើលទៅជុំវិញបន្ទប់។

«ទៅរកទឹកឱ្យខ្ញុំមួយផ្ដិល!» បុរសសក់សនោះនិយាយកំបុតកំបុយ។

តាក៏ងាកមករកខ្ញុំ។ យល់ការ ខ្ញុំក៏ចេញមកក្រៅយកត្រឡោកដូងដែលធំជាងគេ ដងទឹកពេញល្មមហើយប្រញាប់ចូលមកក្នុងវិញ។

«មើលទៅមានវិធីអីអាចជួយគ្នាបានទេលោកគ្រូ?» តាកំពុងសួរនាំអ្នកសច្ចំ។

ខ្ញុំដើរយកត្រឡោកដែលមានទឹកនោះបណ្ដើរ ត្រចៀកផ្ទៀងស្ដាប់ពួកគាត់ទាំងពីរបណ្ដើរ។

«ឥឡូវនេះខ្ញុំធ្វើពិធីបណ្ដេញភាពស្មោគគ្រោក ខ្មៅងងឹត អពមង្គលចេញពីក្នុងទីនេះសិន! ចាំស្អែកចាំទៅរករបស់របរមករៀបចំសែនសុំព្រលឹងតានេះមកវិញ ព្រោះពេលនេះព្រលឹងធំៗរបស់គាត់ត្រូវបានគេគ្រប់គ្រងបាត់ទៅហើយ!»

ក្នុងប្រយោគរបស់គ្រូសច្ចំអម្បាញ់មិញមានពាក្យថា «គេគ្រប់គ្រង»។ ទោះបីជាមិនប្រាប់ក៏ខ្ញុំអាចកាត់ស្មានទៅបានថាគាត់សំដៅលើ «ព្រាយស្រីនៅគោកចំបក់» នោះដែរ។

ខ្ញុំហុចត្រឡោកទៅឱ្យលោកគ្រូតារួច ថយមកក្រោយរង់ចាំមើលគាត់ធ្វើសកម្មភាពបន្តទៀត។ គាត់រូតស្បោងកំណាត់ពណ៌សរបស់គាត់ យកម្សៅពណ៌សដែលខ្ញុំមិនស្គាល់ថាជាអ្វី មកដាក់លាយនៅក្នុងទឹក ហើយសូត្របាលីអស់ប្រហែលជាប្រាំដង្ហើម មុននឹងយកទឹកនោះមកប្រោះពីលើមុខរបួសរបស់តាម៉ោល ហើយសល់ពីនោះក៏ប្រោះព្រំលើគ្រែ និងលើជញ្ជាំងជុំវិញក្នុងបន្ទប់។

«អូយ! ផ្សាណាស់ អូយ…..!»

គ្រាន់តែជាតិទឹកត្រជាក់ៗ ប៉ះលើស្នាមរបួសភ្លាម តាម៉ោលស្រែករោទិ៍ ដូចគោត្រូវគេចាក់ក ហាក់ដូចជាក្ដៅក្រហល់ក្រហាយពេញទាំងខ្លួន។ ខ្ញុំគេចមុខចេញមិនហ៊ានមើលចំ ព្រោះសង្វេគពេក។ ចិត្តមួយនឹកគិតថាបើសិនជាយប់នោះខ្ញុំបណ្ដោយឱ្យកាមតណ្ហាអូសទាញ ម៉្លេះអ្នកដែលកំពុងដេកលើគ្រែនៅពេលនេះប្រហែលជាខ្ញុំនេះឯង។

រួចស្រេចហើយពួកយើងក៏នាំគ្នាបិទទ្វារផ្ទះឱ្យគាត់ ហើយត្រលប់មកផ្ទះវិញទាំងយប់។

ព្រឹកឡើងខ្ញុំសុំមិនទៅចូលរួមពិធីជាមួយតា និងលោកគ្រូសច្ចំនោះទេ ព្រោះតែនឹកអាណោចអធមដល់សភាពតាម៉ោលពេក។ ពេលដែលម៉ែ និងពួកគាត់ចេញទៅធ្វើពិធីនៅផ្ទះតាម៉ោលអស់ ខ្ញុំចុះមកសំកុកអង្គុយនៅក្រោមផ្ទះ សម្លឹងមើលទៅវាលស្រែពណ៌មាសជាប់ជើងមេឃ។

ខ្យល់ត្រជាក់បក់ផាត់ក្លិនក្រអូបនៃគ្រាប់ស្រូវដែលចាប់ផ្ដើមទុំ ឱ្យរសាត់មកប៉ះចុងច្រមុះបណ្ដាលអារម្មណ៍ឱ្យគិតដល់រឿងជាច្រើនដែលកើតឡើងប៉ុន្មានថ្ងៃមកនេះ។

សូរសម្រឹបជើង ជាន់លើកម្ទេចស្លឹកឈើងាប់ថ្នមៗនៅពីក្រោយខ្ញុំ។ ងាកទៅមើលក៏ឃើញស្រីណី នារីដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ចង់ធ្វើជាគូអនាគត ដើរមកជាមួយនូវស្នាមញញឹមធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំទន់ជ្រាយ រលាយដូចក្រមួនត្រូវថ្ងៃ។

«ម៉េចបងឆុនឯងមកអង្គុយម្នាក់ឯងចឹង?»

ខ្ញុំបែរទៅមើលស្រែស្រូវវិញ ព្រមទាំងតបឌឺនាង៖

«មកពីបងមិនទាន់មានអ្នកយល់ចិត្ត មកអង្គុយជាមួយហ្នឹងណា៎!»

មិនឮនាងនិយាយតបវិញ ខ្ញុំក៏ងាកត្រលប់រកនាងវិញ ឃើញនាងកំពុងធ្វើមុខស្រពោន។

«អង្គុយចុះសិនមក! ហើយស្រីណីឯងទើបមកពីផ្ទះតាម៉ោលមែន?»

នាងងក់ក្បាលតិចៗ ថែមទាំងវាចា៖

«គួរឱ្យអាណិតគាត់ណាស់បង!»

«នៅទីនោះយ៉ាងម៉េចហើយ?»

«លោកគ្រូសច្ចំដែលតារបស់បងឆុនឯងអញ្ជើញមក បានធ្វើពិធីចូលរូប ដើម្បីហៅព្រលឹងព្រាយមកសួរនាំ! ព្រាយនោះមកយំសោកបោកខ្លួនថានាងចង់បានប្ដី ហើយបានហាមស្រេចថាមិនឱ្យគាត់មកបំបែកបំបាក់នាងនិងតាម៉ោលទេ!»

ពិតជាមានរឿងបែបហ្នឹងមែន? ពីដើមឡើយខ្ញុំធ្លាប់តែឮចាស់ៗនិយាយគ្នា ដល់តែមកចួបប្រទះផ្ទាល់ខ្លួនឯងបែបនេះទើបដឹងថា អ្វីៗគួរឱ្យខ្លាច សង្វេគ និងតក់ស្លុតបែបណា។

«ចុះលោកតាមានវិធីអីជួយគាត់អត់?» ខ្ញុំសួរទាំងអន្ទះសារចង់ដឹង។

«ពួកគាត់កំពុងចរចាថានឹងធ្វើពិធី សែនព្រែនប្ដីឱ្យនាងព្រាយនោះ!»

ខ្ញុំតក់ស្លុតថែមមួយជាន់ទៀត រហូតភ្លាត់មាត់ស្រែក៖

«ថាម៉េច? ចឹងបានន័យថាមិនអាចជួយតាម៉ោលបានទេ?»

«មិនមែនចឹងទេ! គឺតានិងគ្រូសច្ចំបានសូនរូបក្រមួន ហើយឧបកិច្ចថាជារូបតាម៉ោល ដើម្បីរៀបការជាមួយនឹងនាងព្រាយនោះ ជាថ្នូរនឹងការសុំព្រលឹងធំដែលនាងនោះគ្រប់គ្រងមកវិញ!»

«ឱ្យបងសុំទោស! អម្បាញ់មិញបងរន្ធត់ពេក បានជាស្រែកដាក់អូន!»

នាងគ្រវីក្បាលតិចៗ ហើយញញឹមដាក់ខ្ញុំ។

ក្រោយពីនោះមក តាម៉ោលក៏បានធូរស្រាលបន្តិចម្ដងៗ ប៉ុន្តែក្លិនខ្លួនរបស់គាត់នៅមិនបាត់សោះ ពេលទៅណាមកណាក៏ត្រូវគេបិទច្រមុះគេចចេញសឹងតែគ្រប់គ្នា។

បានប្រហែល១ខែក្រោយមក មិនដឹងមូលហេតុអ្វី ស្រាប់តែមានគេប្រទះឃើញគាត់ទៅចងកនឹងដើមចំបក់ ទីកន្លែងដែលគាត់ធ្លាប់មានស្នេហាជាមួយស្រីខ្មោចព្រាយនោះ។ ដំណឹងអាក្រក់មួយនេះ ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នានៅក្នុងភូមិលែងសូវមាននរណាចេញដើរចាប់កង្កែបនាពេលយប់ ជាពិសេសគឺនៅម្ដុំវាលគោកចំបក់។

ខ្ញុំសួរតាថាម៉េចបានជាតាម៉ោលនោះនៅតែស្លាប់ទៀត ទោះបីជាយើងបានធ្វើពិធីរួចហើយក៏ដោយ។ តាគាត់និយាយថា លើលោកនេះគ្មានអ្វីដែលអាចគ្រប់គ្រងបានទាំងស្រុងទេ ដរាបណាម្ចាស់ខ្លួនមិនបានគ្រប់គ្រងសតិអារម្មណ៍ខ្លួនឯង។ គ្មាននរណាដឹងថាមានអ្វីកើតឡើងទេ ក្រៅពីតាម៉ោលម្ចាស់ខ្លួនៗឯង។

ចិត្តមួយអាណិតតាម៉ោល តែចិត្តមួយក៏ត្រេកអរដែលយប់នោះខ្ញុំអាចគ្រប់គ្រងសតិខ្លួនឯង និងតាំងចិត្តយ៉ាងមុតមាំថាបេះដូងរបស់ខ្ញុំមានតែស្រីណីតែម្នាក់គត់។ ខ្ញុំបានសន្យាជាមួយខ្លួនឯងរួចហើយចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ខ្ញុំនឹងមិនធ្វើអ្វីដែលក្បត់ចិត្តនាងទេ ហើយខិតខំរៀនឱ្យបានចប់ចុងចប់ដើម ដើម្បីរកការងារល្អចិញ្ចឹមស្រីណីឱ្យនាងរស់នៅមានសុភមង្គល៕

ចប់

មុខបុរសចំណាស់ មានសញ្ញាគូសពណ៌សពីរឆ្នូតលើថ្ពាល់ទាំងសងខាង លើក្បាលពាក់មកុដស្លាបសត្វ ចងបះឡើងលើ។ ខ្សែកចង្កូមខ្លាបញ្ជាក់ពីអំណាចរបស់គេក្នុងដែនដីនាព្រៃជ្រៅនេះ។ អ្នកសែងក៏ដាក់បុរសម្នាក់នោះចុះ រួចគ្រប់គ្នាក៏ឱនមុខចុះជាការគោរពដល់មេកន្ទ្រាញ។

“ប្រមូលស្បៀងបានប៉ុន្មានឆាប់យកទៅដាក់ នៅក្នុងកន្លែងយើងទាំងអស់ទៅ”

បុរសចំណាស់ជាមេកន្ទ្រាញ បញ្ជាកូនចៅដោយសំឡេងមានអំណាច។ មនុស្សព្រៃភ្នំទាំងអស់សម្លឹងមើលភ្នែកគ្នាទៅវិញទៅមក មិនយល់ពីបំណងរបស់មេកន្ទ្រាញ។

“លោកម្ចាស់ មួយរយៈចុងក្រោយមកនេះពួកយើងពិបាករកស្បៀងខ្លាំង​ សូមលោកម្ចាស់ទុកឱ្យពួកយើងខ្លះផង”

ក្មេងប្រុសតូចច្រមក់ម្នាក់ ងើបមុខឡើងសំពះមេកន្ទ្រាញ។ មេកន្ទ្រាញងាកមកក្មេងប្រុសម្នាក់នោះហើយសើចខ្លាំងៗ លើកជើងធាក់គេមួយជើង។

“អត់ស៊ីជារឿងរបស់ឯង យើងជាមេទីនេះកុំចង់មកទាមទារ”

“ចារុ៍ យ៉ាងម៉េចហើយ?” ចាមរ(អានថា ចា ម៉) នារីរឹងមាំរត់មកត្រកងប្អូនប្រុសកម្សត់ រួចងើបមុខសម្លក់មេកន្ទ្រាញ។

“បើចាមរ ព្រមធ្វើប្រពន្ធទី៨របស់យើង ឯងនឹងបានស៊ីគ្រប់គ្រាន់”

“មិនព្រមទេវ៉ឺយ!” ចាមរតបវិញ មេកន្ទ្រាញខឹងឡើងក្រហមមុខ មានតែម្នាក់នេះទេ ដែលហ៊ានតបតជាមួយគាត់ ទោះជាដឹងថាគាត់អាចសម្លាប់គ្រួសារនាងគ្រប់ពេលក៏ដោយ។

“ចាមរ!!” មេកន្ទ្រាញលើកដៃបម្រុងទះស្រស់ស្រីក្លាហាន ប៉ុន្តែមួយរំពេចនោះមានមនុស្សម្នាក់ជិះសត្វស្លាបមកលើកចាមរយកទៅបាត់ រកតែមើលមុខអ្នកក្លាហានមិនឃើញ ចំណែក ចារុ៍បាត់ខ្លួនឈឹង។

“មានខ្មាំង ឆាប់ដេញ” បុរសមាឌធំសម្បុរខ្មៅស្រែកឡើង។

“មិនបាច់!” សំឡេងកូនចៅដាស់សរសៃដៃមេកន្ទ្រាញឱ្យលើកដៃបដិសេធភ្លាម។ គាត់ងាកមើលកូនចៅក្រោមបង្កាប់ ពួកនោះក៏ឱនមុខចុះមួយរំពេច។

“ជាកូនយើងទេ” មេកន្ទ្រាញបន្ថែម។

“បាទលោកម្ចាស់ការន្ត” មេកន្ទ្រាញការន្ត បង្ហាញទឹកមុខមិនពេញចិត្តដែលសុខៗកូនស្រីច្បង ចេញមុខមកជួយចាមរ។ ស៊ីន ឱនគោរពមេកន្ទ្រាញរួចចាប់ផ្តើមប្រមូលរបស់របរដែលមនុស្សក្នុង​ កុលសម្ព័ន្ធ រកបានក្នុងថ្ងៃនេះទៅដាក់ក្នុងកូនផ្ទះតូចមួយរបស់ការន្ត។

កុលសម្ព័ន្ធនេះ គ្រប់គ្រងដោយការន្តជាកុលសម្ព័ន្ធដ៏ធំប៉ុន្តែមនុស្សដែលរស់នៅ​ ក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់ការន្តគ្មានថ្ងៃមានក្តីសុខឡើយ។

ការន្ត តែងតែចាត់ពួកគេឱ្យដើររកសត្វ ផ្លែឈើយកមកឱ្យ ប៉ុន្តែរដូវនេះជារដូវភ្លៀងធ្លាក់ ពិបាកចូលព្រៃ មូសក៏ច្រើន ខ្សត់សត្វ ទើបរកបានតិចតួច។ បើពួកគេចង់មានរបស់ហូប ត្រូវចេញរកខ្លួនឯងនៅពេលគ្មានវេនរកម្ហូបឱ្យមេកន្ទ្រាញ។

ក្រឡេកមើលខាង ចាមរឯណោះវិញ ត្រូវសត្វចិញ្ចឹមរបស់ ម៉ឆែ កូនស្រីច្បង របស់ការន្ត ខ្ញាំដូចជាសត្វត្មាតចាប់ចំណី។ ម៉ឆែក៏ជូន ចាមរ ត្រលប់មកផ្ទះវិញ ស្ថិតនៅខាងចុងភូមិឆ្ងាយពីផ្ទះមេកន្ទ្រាញមែនទែន។ ឥន្រ្ទិយ ក៏ទម្លាក់ចាមរ ពីមុខកូនផ្ទះតូចមួយ ហុយដីទ្រលោម ស្រីស្អាតប្រចាំភូមិងើបមុខឡើងសម្លក់ ម៉ឆែ នៅលើខ្នងសត្វ។

ម៉ឆែជួយនាងពិតមែន ប៉ុន្តែឪពុកម៉ឆែ តែងតែធ្វើបាបគ្រប់គ្នាជាពិសេសទើបតែធាក់ប្អូនប្រុសនាងទៀត ទើបចាមរ មិនសូវចូលចិត្ត ម៉ឆែ ប៉ុន្មានឡើយ។

“មើលស្អី?” ម៉ឆែសើច សក់វែង ថ្ពាល់ខួចទាំងសងខាងសម្បុរស្រអែម ចូលចិត្តហក់លោតក្នុងព្រៃថែមទាំងជាកូនស្រីច្បងរបស់មេកន្ទ្រាញទៀត សមតែមុខកាចមិនមែនគួរឱ្យស្រឡាញ់អ៊ីចឹងទេ។

“ចាំយប់យកជ្រូកដុតមកឱ្យ” ម៉ឆែ ជិះសត្វត្រលប់ទៅវិញ ស្របពេល ចារុ៍ រត់មកដល់ផ្ទះទាំងហត់សឹងដាច់ខ្យល់។

“រត់លឿនម្ល៉េះ?” ចាមរ ឈប់ចាប់អារម្មណ៍លើកូនការន្ត បែរមកសួរប្អូនប្រុសវ័យ១០ឆ្នាំម្តង។

“បើ​មិនរត់ឱ្យលឿន នៅឱ្យលោកម្ចាស់ធាក់ទៀតមែនទេ” ចារុ៍ ដ្បិតក្មេងពិតមែន ប៉ុន្តែគេឆ្លាតណាស់។ ក្មេងតូចលើកមាន់មួយបង្ហាញបងស្រី អ្នកជាបងញញិមយកមាន់បណ្តើរប្អូនចូលក្នុងផ្ទះតូច។

ចាមរចាប់ផ្តើមធ្វើមាន់យកទៅដុត ចំណែកចារុ៍ ដើរប្រមូលអុសឱ្យបងស្រីហើយឆ្លៀតជីកដំឡូងដែលម្តាយដាំយកមកខ្លះដែរ។ សំណាងហើយដែល ការន្ត មិនទាមទារដំឡូងរបស់គេ។ មួយស្របក់ក្រោយមកក៏មានស្ត្រីចំណាស់ដែលជាម្តាយរបស់ចាមរ កាន់ទ​ន្សាយពីរក្បាលដើរចូលផ្ទះ។

“ម៉ែ បាញ់បានទន្សាយទៀត?” ចាមរលាន់មាត់។

“ម៉ឆែឱ្យម៉ែទេ” ចាមរចងចិញ្ចើមមួយរំពេច។

“កូនលោកម្ចាស់ការន្តម្នាក់នេះមិនគួរឱ្យទុកចិត្តសោះម៉ែ” មីងនាវ ញញិមគ្រវីក្បាលហួសចិត្ត គាត់ដឹងថាចាមរ មិនបានស្អប់ម៉ឆែទេប៉ុន្តែស្អប់ការន្តទើបបង្ខំចិត្តស្អប់ទាំងគ្រួសារដែរ។

“នេះយកទៅ ប្រឡាក់វាហាលទុកខ្លាចអស់ស្បៀងពួកយើងនឹងមានហូប”

“ទុកឱ្យខ្ញុំម៉ែ” ឃើញបងស្រីកំពុងធ្វើមាន់ ចារុ៍ ដើរមកយកទន្សាយទៅធ្វើប្រឡាក់គ្រឿង ទុកជាស្បៀងក្រៀមត្រៀមពេលខាងមុខព្រោះស្ថានភាពរាល់ថ្ងៃ ហាក់បញ្ជាក់ថាកុលសម្ព័ន្ធមួយនេះអាចនឹងចួបគ្រោះអត់ឃ្លាន។

យប់មកដល់ អាកាសធាតុចុះត្រជាក់ដូចរាល់ដង។ នៅតាមផ្លូវដងទន្លេឃើញមានមនុស្សប្រុសមួយក្រុម ដើរស្ពាយរបស់របរនិងព្រួញចេញទៅបរបាញ់ទាំងយប់តាមបញ្ជារបស់ការន្ត។ ក្នុងផ្ទះឈើខ្ពស់មានសរសរទ្រត្រឹមក្បាលជង្គង់មនុស្សពេញវ័យ មានភ្លើងចន្លុះពាសពេញ។ ការន្តកំពុងអង្គុយផឹកស្រាត្រាំផ្លែឈើ ក្លែមជ្រូកព្រៃជាមួយមនុស្សក្រោមបង្គាប់ ដោយមានប្រពន្ធទាំង៦នៅក្បែរ។

“ម៉ឆែឯងចង់ទៅណា?” ម៉ឆែ ងាកក្រោយ ដៃនាងកាន់សាច់ជ្រូកព្រៃនិងផ្លែឈើមួយចំនួនខ្ចប់ក្នុងស្លឹកឈើ។

“ទៅផ្ទះចាមរ” ការន្តញញិមបន្តិច គាត់លើកស្រាមកផឹកទើបនិយាយបន្តតាមក្រោយ។

“ទៅនិយាយរាក់ទាក់ជាមួយម្តាយថ្មីឯងឱ្យហើយទៅ” ម៉ឆែខាំមាត់មិនពេញចិត្ត ឪពុកនាងចង់បានប្រពន្ធប៉ុន្មាននាក់ទៀតទើបអស់ចិត្ត? ឃើញកូនស្រីច្បងបញ្ចេញចរិតមិនគោរពខ្លួន ការន្ត បោកពែងស្រាពីមុខម៉ឆែហើយគំហកភ្លាម។

“ម៉ឆែ!” ម៉ឆែហួចហៅ អាម៉មានអាយុ១៩ឆ្នាំ ដែលជាប្អូនប្រុសកូនប្រពន្ធទី២ ឱ្យមករកនាង។ អាម៉ ជិះសេះខ្មៅមួយមកឈប់មុខផ្ទះហើយម៉ឆែក៏លោតទៅជិះពីមុខប្អូនប្រុស ជិះសេះខ្មៅចាកចេញពីផ្ទះរបស់ខ្លួន។

“ពីរនាក់បងប្អូននេះ ធ្វើឱ្យអញក្តៅក្រហាយមិនឈប់សោះ” ស៊ីន មនុស្សជំនិតការន្ត ចាក់ស្រាយកចិត្តមេកន្ទ្រាញ។

“កុំខឹងនឹង ម៉ឆែ អាម៉ អីលោកម្ចាស់ពួកគេនៅក្មេងតែប៉ុណ្ណឹង”

“អឺ! តែថាពួកឯងប្រមូលស្បៀងបានច្រើនទេ?”

“ច្រើនណាស់លោកម្ចាស់” បុរសម្នាក់ទៀតឆ្លើយ ស៊ីនឈប់ផឹកទំនងគិតអ្វីម្យ៉ាង។ មិនប៉ុន្មានថ្ងៃទៀតទេ ក៏ដល់ពេលពិធីរម្លឹកដល់ដូនតាកុលសម្ព័ន្ធហើយ ត្រូវយកសត្វសាហាវដើម្បីបូជាយញ្ញ។

“លោកម្ចាស់ជិតដល់ពេលពួកយើងប្រាព្ធពិធីបូជាយញ្ញហើយ”

“វាយ៉ាងម៉េចអាស៊ីន?”

“ពួកយើងមិនមានសត្វសម្រាប់បូជាទេ” ការន្តគិត ដើម្បីបង្ហាញថាកូនចៅជំនាន់ក្រោយជាមនុស្សក្លាហាន អាចការពារកុលសម្ព័ន្ធបានគេត្រូវបូជាសត្វសាហាវ។

“មួយរយៈនេះមានគ្រោះធម្មជាតិ សត្វក៏មិនសូវសម្បូរ ជំងឺក៏ឆ្លងទៅម្នាក់ៗ ទើបពិបាកប្រមាញ់ហើយក៏គ្មានមនុស្សទៅប្រមាញ់ទៀត” ប្រពន្ធទី២ការន្តផ្តល់យោបល់។ មេកន្ទ្រាញញញិមឡើង គ្មាននរណាស្មានចិត្តគាត់ត្រូវឡើយ។

“យើងមានវិធី” ស៊ីនឃើញការន្តញញិមក៏ញញិមតាម រង់ចាំមើលស្ថានការណ៍បន្ត។

ម៉ឆែនិងអាម៉ ត្រឹមមួយភ្លែតក៏ជិះសេះមកដល់ផ្ទះរបស់ចាមរ ពីរនាក់បងប្អូនលោតចុះពីលើខ្នងសត្វ។ ស្របពេលនោះចារុ៍ ចេញមកក្រៅល្មមទើបញញិមដាក់កូនមេកន្ទ្រាញទាំងពីរ។ ចាមរចេញមកដែរ​ ឃើញម៉ឆែនិងអាម៉ ភ្លាមនាងសម្លក់មិនដាក់ភ្នែកមានបំណងដេញចេញ។

“មកធ្វើអី?”

“យកជ្រូកដុតមកឱ្យ” ម៉ឆែតបសំណួរចាមរ ព្រមទាំងហុចរបស់បញ្ញើ ចារុ៍ទទួលយកជំនួសទោះជាដឹងថាបងស្រីខ្លួនមិនពេញចិត្ត។ ម៉ឆែញាក់ចិញ្ចើមដាក់ចាមរ រួចនាំអាម៉ជិះសេះត្រលប់ទៅវិញ។

“ប្លែកៗ!” ចាមររអ៊ូ អាល្អិតចារុ៍លើកមើលរបស់ហូបផងនិយាយផងគ្រាន់តែមើលមុខចារុ៍ ចាមរដឹងហើយថាគេចង់និយាយអី។

“បងហេតុអ្វីពួកយើងមិនចាកចេញទីនេះ ទ្រាំឱ្យលោកម្ចាស់ធ្វើបាបធ្វើអី?”

“ទីនេះជាទឹកដីដូនតារបស់ពួកយើង ពួកយើងមិនអាចចេញចោលបានទេ ចារុ៍ ឈប់សួរបងទៀតទៅ” ចាមរទាញបំពង់ព្រួញដើរចេញទៅបាត់ ចារុ៍គ្រវីក្បាលយួររបស់បញ្ញើចូលក្នុងធ្វើព្រងើយ។

ព្រឹកព្រលឹមឡើង ព្រះអាទិត្យរះមកមានរស្មីស្រស់ស្អាត ឆ្លុះឃើញព្រៃព្រឹក្សាពណ៌បៃតងស្រងាត់នៅដងទន្លេមានភ្នំមានអូរអត់ខ្វះ។ ប៉ុន្តែទេសភាពដ៏ស្រស់ស្អាតទាំងនេះ វាហាក់ខុសពីស្ថានភាពក្នុងកុលសម្ព័ន្ធ។

មនុស្សចាស់ក្មេងស្រីប្រុសស្រាប់តែដេកក្អកយ៉ាងចម្លែក មានតែមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលគ្មានអាការៈរោគទាំងនេះ។ អ្នកខ្លះទៀតក្រៅពីក្អក ក៏ងើបពីដេកមិនរួចទៅជាក្តៅខ្លួន អស់កម្លាំងចម្លែកខុសធម្មតា។

មីងនាវនិងចារុ៍ ឆ្លងជំងឺអាសន្នរោគនេះយ៉ាងរហ័ស ការពិតវាកើតឡើងប៉ុន្មានថ្ងៃមកហើយ តែទើបតែឆ្លងច្រើននៅថ្ងៃនេះ។ ចាមរដាំទឹកស្ងោរថ្នាំ ដើម្បីឱ្យម្តាយនិងប្អូ​នបានផឹក។

“ម៉ែផឹកថ្នាំនេះបន្តិចទៅ” មីងនាវងើបដោយមានជំនួយពីកូនស្រីច្បង។ ប្តីគាត់ស្លាប់ព្រោះខ្លាខាំ បន្សល់ទុកកូនស្រីនិងកូនប្រុសឱ្យនៅជាមួយគាត់យ៉ាងលំបាក តែយ៉ាងហោចណាស់ក៏កូនគាត់មានចរិតល្អ ដូចជាពេលនេះនាងមើលថែគាត់បានយ៉ាងល្អ។

“អ្នកភូមិយើងយ៉ាងម៉េចហើយ?”

“លោកម្ចាស់បានឱ្យពូស៊ីន យកថ្នាំចែកអ្នកភូមិហើយ”

“លោកម្ចាស់មិនបានអាក្រក់ណាស់ណាទេ គាត់ក៏គិតដល់ពួកយើងខ្លះដែរ” ចាមរដាក់ម្តាយឱ្យសម្រាន្តយឺតៗ នាងគ្រវីក្បាលមិនទទួលយកពាក្យសរសើរការន្ត ពីមីងនាវ។

“ព្រោះគាត់ខ្លាចគ្មាននរណាប្រមាញ់សត្វរកផ្លែឈើឱ្យ គាត់ទៀតទើបឱ្យពូស៊ីនយកថ្នាំចែក”

“បានហើយ ម៉ែចង់សម្រាក” ចាមរចេញមកក្រៅ ទុកឱ្យម្តាយនិងចារុ៍សម្រាក ចារុ៍មិនសូវធ្ងន់ប៉ុន្មានឡើយគេអស់កម្លាំងទើបគេងមិនងើបដូច្នេះ។

មកដល់ក្រៅដោយមានបំពង់ដាក់ព្រួញនិងធ្នូមួយ ចាមរលើកអាវុធប្រចាំខ្លួនបាញ់តម្រង់បំពង់ដាក់ទឹករបស់នរណាម្នាក់។ ម្ចាស់បំពង់ទឹកងើបមុខឡើងសម្លឹង ចាមរ គេមិនបានខឹងនាងឡើយថែមទាំងញញិមស្រស់ដាក់ទៀតផង។ អ្នកកំលោះដើរមករកចាមរហើយហុចទឹកមួយបំពង់ឱ្យទុកផឹក។

“មៃសាក់ ផ្លូវនោះទៅផ្ទះមេកន្ទ្រាញទេ!”

“ចុះយើងកំពុងទៅផ្ទះមេកន្ទ្រាញទេតើ” កំលោះមៃសាក់មិត្តចាមរបក់ដៃហៅនាង គេដើរទៅមុខដោយមិនស្តាប់យោលបល់របស់មិត្តបន្តិច។ រៀងរាល់ព្រឹកពួកគេត្រូវចេញបរបាញ់បេះផ្លែឈើព្រៃមកធ្វើស្បៀងសម្រាប់គ្រួសារពួកគេម្នាក់ៗ ចម្លែកតែថ្ងៃនេះបែរជាមៃសាក់ដើរទៅផ្ទះមេកន្ទ្រាញទៅវិញ។

“មៃសាក់ទៅទីនោះធ្វើអី?”

“ឮអាម៉ថា លោកម្ចាស់មានរឿងចង់ប្រាប់ពួកយើង”

“ម៉េចក៏ខ្ញុំមិនដឹង?” ចាមររកនឹកគិត តើល្ងាចមិញមាននរណាមកប្រាប់នាងឬអត់? តែថាក្រៅពីម៉ឆែនិងអាម៉យករបស់បញ្ញើមកឱ្យនាងក៏មិនបានចួបមនុស្សរ​បស់លោកម្ចាស់ទៀតដែរ។

“ឃើញឯងរត់ឆ្លេឆ្លារកថ្នាំឱ្យមីងនាវ អាម៉ផ្តាំខ្ញុំឱ្យប្រាប់ជំនួស”

“ក្នុងភូមិយើងចាប់ផ្តើមមានជំងឺឆ្លងហើយ ខ្ញុំភ័យណាស់ខ្លាចម៉ែនិងចារុ៍កើតអី” មៃសាក់ ទះក្បាលមិត្តមួយដៃតិចៗតាមចរិតចូលចិត្តលេងសើចរបស់គេ។ ចាមរក៏សម្លក់តបវិញ មនុស្សម្នាដើរទៅវិញទៅមកលែងសូវអ៊ូអរដូចមុននៅតាមផ្លូវទៅផ្ទះមេកន្ទ្រាញឃើញតែមនុស្សឆ្លេឆ្លារកថ្នាំជួយសាច់ញាតិពួកគេ។

“កុំបារម្ភលោកម្ចាស់ការន្ត មិនឱ្យពួកយើងស្លាប់បែបហ្នឹងទេ”

“តែនឹងឱ្យខ្លាស៊ីជំនួសមែនទេ?”

“ឈប់និយាយជាមួយឯងហើយ” ចាមរនិងមៃសាក់ក៏ដើរមកដល់ផ្ទះមេកន្ទ្រាញដែល មានមនុស្សប្រមាណជាង៤០នាក់កំពុងជុំៗគ្នា។ ម៉ឆែឃើញចាមរមកអ៊ីចឹងក៏ញញិមដាក់ពីលើផ្ទះមក តែត្រូវចាមរសម្លក់តបវិញ។

បន្តិចក្រោយមក ការន្តនិងស៊ីនដើរមកឈប់ពីមុខមនុស្សក្នុងភូមិដែលមិនបានឈឺនិងមានសុខភាពល្អ។ ការន្តលើកពែងធ្វើពីឫស្សីមកក្រេបស្រាបន្តិចមុននឹងនិយាយ។

“ជិតដល់ពិធីបូជាយញ្ញហើយ ដើម្បីបង្ហាញថាកូនចៅជំនាន់ក្រោយមានភាពអង់អាចក្លាហាន និងមានសមត្ថភាពអាចការពារទឹកដីបាននិងជាពិធីសុំសេចក្តីសុខ យើងមានល្បែងឱ្យអ្នកគ្រប់គ្នាលេងបើនរណាយកឈ្នះបាន អាចសុំអ្វីពីយើងក៏បាន”

គ្រប់គ្នាចាប់ផ្តើមមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមក។ ម្នាក់ៗបង្ហាញអាការៈសប្បាយចិត្ត ដែលការន្តផ្តល់ឱកាសមាសនេះមក។

“ឆ្នាំនេះយើងចង់បានខ្លានៅរូងខាងត្បូងភ្នំមកបូជាយញ្ញ អ្នកណាដែលអាចយកវាមកបានអាចសុំអ្វីពីយើងក៏បាន”

“តែម្តុំនោះគ្រោះថ្នាក់ណាស់គ្មាននរណាហ៊ានទៅទេ សូម្បីតែឪពុកចាមរក៏ស្លាប់នៅទីនោះដែរ” មៃសាក់ស្រែក ការន្តញញិមកំណាចសម្លឹងអ្នកគ្រប់គ្នា។

“ពួកឯងវាកំសាកស្រាប់ហើយ” សម្តីការន្តតបទៅវិញហើយគាត់និងស៊ីននាំគ្នីគ្នាដើរត្រលប់ចូលផ្ទះ។ មៃសាក់ស្ពឹកមុខបន្តិចឯអ្នកផ្សេងទៀតនាំគ្នាអួតសមត្ថភាពរៀងខ្លួន ប៉ុន្តែជាក់ស្តែងគ្មាននរណាហ៊ានប្រថុយចូលរូងខ្លាទេ។

“នរណាចាប់ក៏ចាប់ទៅ យើងមិនទៅទេ”

អ៊ំប្រុសម្នាក់រអ៊ូ​ ចុងក្រោយក៏គ្មាននរណាព្រមលេងល្បែងឆ្កួតៗរបស់ការន្ត។

ការន្តឈរមើលមនុស្សចាកចេញទាំងក្តៅក្រហាយ ដំបូងគិតថាបើគ្មានអ្នកលេងក៏ល្អ ប៉ុន្តែចុងក្រោយវាមិនសប្បាយសោះគាត់ចង់យកជីវិតអ្នកទាំងនោះមកភ្នាល់គ្នាលេង នរណាដែលអាចមានជីវិតត្រលប់មកវិញចាត់ទុកថាសំណាងចុះ។

“លោកម្ចាស់ នេះលោកយកល្បែងនោះមកលេងទៀតហើយមែនទេ?”

“ត្រូវហើយស៊ីន យើងចង់សប្បាយចង់ឃើញពួកវាកាប់ចាក់គ្នាដើម្បីដណ្តើមជីវិតរស់”

ការន្តទ្រឹងគិតដល់អតីត ដែលគាត់ត្រឹមតែជាមនុស្សខ្ចាត់ព្រាត់ម្នាក់ត្រូវគេដេញចេញពីកុលសម្ព័ន្ធ ចុងក្រោយក៏ដើរមកដល់កុលសម្ព័ន្ធមួយនេះ។ ប៉ុន្តែអ្នកគ្រប់គ្នាបានមើលងាយគាត់ធ្វើបាបគាត់រហូតម្តាយឪពុកគាត់ស្លាប់ ទើបគាត់ចង់សងសឹកមនុស្សក្នុងភូមិវិញដោយប្រើវិធីនេះ។

“ដំបូងយើងគិតថាបញ្ឈប់តាំងពីពេលនោះមក តែវាក៏សប្បាយម្យ៉ាងដែរត្រូវតែបន្ត”

“លោកម្ចាស់គិតយ៉ាងម៉េចបើគ្មាននរណាហ៊ានប្រកួត”

“បញ្ឈប់ការឱ្យថ្នាំនិងស្បៀងដល់ពួកគេ ចាំឱ្យពួកគេទល់ច្រករហូតមកអង្វរយើង” ការន្តនិយាយទាំងញញិម ទាំងមិនបានដឹងថាម៉ឆែនិងអាម៉កំពុងលួចស្តាប់ឡើយ។

ពីរនាក់បងប្អូននាំគ្នាដើរចេញ មកអង្គុយក្រោមដើមឈើមួយខាងក្រោយផ្ទះ មានទឹកហូរពីលើភ្នំមក។ អាម៉ យកលំពែងរបស់គេទៅចាក់ត្រីឯម៉ឆែអង្គុយអង្អែលខ្សែកបន្តោងចង្កូមខ្លា ដែលការន្តប្រាប់ថាជារបស់ម្តាយនាងបន្សល់ឱ្យមុននឹងគាត់ស្លាប់។

ពួកគេដឹងថាឪពុកព្យាយាមយកស្បៀងទុកហើយមិនចង់ចែកឱ្យមនុស្សក្នុងភូមិ តែពួកគេក៏មិនអាចធ្វើអ្វីបានច្រើនលើសពីលួចរបស់តិចតួចយកចែកទៅអ្នកភូមិ។

“អាម៉ ឯងចង់ទៅយកខ្លាឬអត់?”

“មិនទៅទេ បងក៏ដឹងថាទីនោះជាសម្បុកខ្លា បើទៅមិនខុសអីពីស្រមោចធ្វើសង្គ្រាមជាមួយមនុស្សឡើយ”

“តែយើងជាមនុស្សមានអាវុធ មានកម្លាំងមានខួរក្បាលសម្រាប់គិត វាមិនដូចស្រមោចទេ” អាម៉ចាក់បានត្រីមួយគេយកដាក់កន្ត្រករួចបន្តចាក់ទៀតទើបនិយាយតាមក្រោយ។

“កុំប្រាប់ថាបងចង់ទៅចាប់ខ្លាណា?”

“ចង់ទៅ ប៉ុន្តែមិនមែនចាប់ខ្លាមកឱ្យពុកទេ” កំលោះតូចងាកមើលបងស្រី ម៉ឆែញាក់ចិញ្ចើមរួចតោងវល្លិ៍ហក់លោតទៅដើរលេងបាត់ទុកឱ្យប្អូនប្រុសឆីត្រីម្នាក់ឯង។

“បងម៉ឆែអើយ!” អាម៉បន្តចាក់ត្រីទៀតខ្ជិលខ្វល់ជាមួយម៉ឆែ។

ត្រឹមពីរថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ មនុស្សក្នុងភូមិក៏ស្លាប់អស់ជាង១០នាក់ដោយសារឈឺហើយគ្មានថ្នាំព្យាបាល។ អ្នកចេះផ្សំថ្នាំមានតែប្រពន្ធទី២របស់ការន្តប៉ុណ្ណោះ ហើយដូចអ្វីដែលការន្តគិតទុកមែនម្នាក់ៗក៏ចាប់ផ្តើមអង្វរករមេកន្ទ្រាញឱ្យផ្តល់ថ្នាំដល់ពួកគេ។ ចាមរវិញព្យាយាមរកឫសឈើថ្នាំផ្សេងៗមកផ្សំស្ងោរឱ្យម្តាយនិងប្អូនប្រុសផឹក ប៉ុន្តែមិនបាត់សោះ។

“ចាមរ លោកម្ចាស់ឈប់ផ្តល់ថ្នាំឱ្យពួកយើងហើយ”

“ចង់សាកទៅចាប់កូនខ្លាមកបូជាយញ្ញ” មៃសាក់ក្រឡេកមើលនារីតូច ឯនាងក្រឡេកមើលផ្ទះតូច។ ដើម្បីម្តាយនិងប្អូនប្រុសរបស់នាង នាងអាចធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងបាន។ មុននឹងមៃសាក់តបមិត្តវិញ វត្តមានម៉ឆែក៏បង្ហាញឡើងមកនាងកំពុងជិះសេះឪពុកមកហើយហុចកញ្ចប់តូចមួយឱ្យចាមរនិងមៃសក់។

“នេះថ្នាំដែលខ្ញុំលួចពី ម្តាយអាម៉មកអ្នកទាំងពីរយកទៅទុកទៅ” ម៉ឆែជិះសេះត្រលប់ទៅវិញ ទុកឱ្យពីរនាក់មិត្តភក្តិចាមរនិងមៃសាក់សម្លឹងមុខគ្នាមិនយល់ពីទង្វើរបស់កូនមេកន្ទ្រាញ។

“ម៉ឆែចិត្តល្អម្ល៉េះ?” មៃសាក់និយាយ។

“ថ្នាំប៉ុណ្ណឹងមិនអាចជួយជីវិតបានគ្រប់គ្នាទេ ពុកខ្ញុំធ្លាប់បង់ជីវិតដោយសារលេងល្បែងឆ្កួតរបស់លោកម្ចាស់ដើម្បីយកស្បៀង សម្រាប់អ្នកភូមិ ខ្ញុំក៏អាចប្រថុយគ្រោះថ្នាក់ដើម្បីអ្នកភូមិដូចគ្នា”

“នែ!ចង់ក្លាហានអីពេលនេះ?”

“បងចាមរ” សំឡេងចារុ៍ ស្រែក ទើបចាមរនិងមៃសាក់ប្រញាប់រត់ចូលទៅក្នុងវិញក៏ឃើញ ការន្តនិងស៊ីនកំពុងឈរក្នុងផ្ទះតូច។ ការន្តចាប់ម្តាយនាងជាប់ហើយញញិមស្រស់ដាក់ចាមរ។

“លោកម្ចាស់ចង់ធ្វើអីម្តាយខ្ញុំ?”

“ស៊ីនចាប់ម្តាយចាមរនិងប្អូនប្រុសនាងទៅឃុំ ជាមួយអ្នកផ្សេងទៅ” ស៊ីនធ្វើតាមបញ្ជាមេកន្ទ្រាញ។ ការន្តដើរមកជិតចាមរឱនមុខចុះចាប់ចង្កាស្រីស្អាតឡើង ទាំងចាមរនិងមៃសាក់ សុទ្ធតែត្រូវមនុស្សរបស់ការន្តចាប់ទាំងពីរ។

“ការប្រកួតសប្បាយៗ អ្នកដែលចូលប្រកួតដោយស្ម័គ្រចិត្ត យើងលើកលែងឱ្យ មិនចាប់សាច់ញាតិពួកគេទេ តែសម្រាប់ពីរនាក់ឯងនេះមិនព្រមចូលប្រកួតថែមទាំងឱ្យកូនស្រីយើងលួចថ្នាំទៀត ដូច្នេះយើងមានតែវិធីនេះកុំភ្លេចត្រៀមខ្លួនទៅរូងខ្លាផង”

“ឯងនេះវាឃោរឃៅពេកហើយ” ការន្តលើកដៃទះចាមរមួយដៃហើយសើចខ្លាំងៗ។

“នរណាៗមើលងាយយើងកាលពីមុន បើយើងមិនខំដណ្តើមតំណែងមេកន្ទ្រាញទេ ពួកឯងនេះនឹងកាន់តែមើលងាយយើងទៀតឬមួយអាចសម្លាប់យើងក៏ថាបាន!”

“វាជារឿងចាស់ៗទេ តែហេតុអ្វីត្រូវធ្លាក់មកលើក្មេងៗ?” មៃសាក់ស្រែកមួយទំហឹង។

“យើងចង់សប្បាយប្រាប់រួចហើយ ឯងមិនយល់ទេឬ?”

គ្រាំង!មួយរំពេចនោះ ម៉ឆែនិងអាម៉ទម្លុះទ្វារចូលមក។ ការន្តអស់ភាពអត់ធ្មត់ក៏ស្រែកដាក់កូនៗឱ្យពួកគេដកថយទៅវិញ បើមិនចង់ត្រូវ។

“ខ្ញុំមិនទៅទេ” ម៉ឆែប្រកែក នាងងាកទៅមើលចាមរដែលត្រូវមនុស្សរបស់ឪពុកចាប់ជាប់។ ការន្តខឹងឡើងក្រហមមុខ នឹកដល់រឿងចាស់កាន់តែឈឺចាប់ ឃើញមុខម៉ឆែក៏កាន់តែឈឺចាប់លើសមុន។

“នាងក្បាលរឹងដូចឪពុករបស់នាងអ៊ីចឹង ស៊ីនចាប់ម៉ឆែទៅ”

“ពុក! បងម៉ឆែជាកូនពុកណា” អាម៉ ព្យាយាមអង្វរឪពុក។ ការន្តចាប់បេះដៃកូនប្រុសចេញ វាដល់ពេលហើយដែលគាត់សងសន្យាម្តាយម៉ឆែរួចអស់ហើយក៏ដល់ពេលត្រូវធ្វើបាបម៉ឆែវិញម្តង។

“វាមិនមែនកូនយើងទេ!”

ម៉ឆែស្តាប់បានប៉ុណ្ណឹងក៏ត្រូវគេចាប់ទៅជាមួយ ចាមរនិងមៃសាក់ទៅដាក់គុកឈើក្បែរផ្ទះមេកន្ទ្រាញ។ ម៉ឆែ អង្គុយចុះឱបក្បាលជង្គង់សម្លឹងខ្សែកចង្កូមខ្លា ចាមរឃើញដូច្នេះអត់មិនបាននឹងអាណិត តែដោយសារចិត្តស្អប់កាលពីមុន ទើបនាងមិនទៅរវល់ជាមួយម៉ឆែ មានតែមៃសាក់ប៉ុណ្ណោះទៅអង្គុយជិតម៉ឆែ ដើម្បីលួងលោម។

“កុំខូចចិត្តអី ចួនកាលលោកម្ចាស់គ្រាន់តែនិយាយលេងទេ ម៉ឆែជាកូនស្រីរបស់លោកម្ចាស់ពិតប្រាកដណាស់ ពេលគាត់បាត់ខឹងគាត់នឹងមកយកម៉ឆែទៅវិញ”

“ខ្ញុំដឹងយូរមកហើយ ថាខ្ញុំមិនមែនកូនពុក”

ទាំងចាមរដែលអង្គុយស្ងៀមៗនោះក៏បើកភ្នែកធំៗសម្លឹងមកដែរ។ ម៉ឆែញញិមហើយព្យាយាមសម្រួលអារម្មណ៍ដើម្បីឆ្លើយចម្ងល់ចាមរនិងមៃសាក់ ដែលបញ្ចេញតាមខ្សែភ្នែកមក។

“ថ្ងៃធ្វើពិធីបូជាយញ្ញឆ្នាំមុន ពុកស្រវឹងស្រាខ្លាំងច្រឡំនិយាយជាមួយពូស៊ីន ថាខ្ញុំជាកូនមនុស្សដែលគាត់ស្រឡាញ់ជាមួយកូនប្រុសមេកន្ទ្រាញដែលជាតារបស់ខ្ញុំ គាត់បានសម្លាប់លោកតានិងឪពុកបង្កើតរបស់ខ្ញុំដើម្បីដណ្តើមធ្វើជាមេកន្ទ្រាញ ខ្ញុំពិបាកទទួលយកចង់សងសឹកតែពុកក៏ខំចិញ្ចឹមខ្ញុំតាំងពីតូចមកដែរ ទើបត្រូវទ្រាំមកដល់ពេលនេះ”

“ចុះអ្នកភូមិបានដឹងឬអត់? ដែលលោកម្ចាស់សម្លាប់មេកន្ទ្រាញចាស់” សំណួរចាមរអាចឱ្យ ម៉ឆែ ញញិមបានមៃសាក់ចងចិញ្ចើមឆ្ងល់។

“មិនដឹង! គឺខ្ញុំមិនដឹងចម្លើយសម្រាប់សំណួរនេះទេ”

ចាមរនិងមៃសាក់ចំហមាត់ ខំរង់ចាំស្តាប់បែរជាម៉ឆែ ដឹងត្រឹមប៉ុណ្ណឹង។ មៃសាក់ដើរទៅអង្គុយក្បែរមិត្តវិញ គេហាក់ភ័យខ្លាចចំពោះរឿងខាងមុខដែលត្រូវទៅចាប់ខ្លាមកឱ្យការន្ត។

“កុំបារម្ភណាខ្ញុំនឹងទៅជាមួយអ្នកទាំងពីរ”

“ដើម្បីសុំការពិតពីលោកម្ចាស់ឬ?” មៃសាក់សួរ។

“ដើម្បីការពារចាមរ” ចាមរសម្លក់ម៉ឆែតាមទម្លាប់ ហើយម៉ឆែក៏ញញិមតបវិញតាមធម្មតាដែរទៅ។ អង្គុយបានមួយស្របក់ពួកគេក៏ត្រូវមនុស្សព្រៃឬមនុស្សក្នុងកុលសម្ព័ន្ធពួកគេចាប់ទៅ ឱ្យឈរពីមុខផ្ទះលោកម្ចាស់ជាមួយមនុស្សជាង១០នាក់។

“យើងទុកពេលឱ្យ៣ថ្ងៃ ពួកឯងត្រូវយកខ្លាមកបូជាយញ្ញឱ្យបាន” ការន្តនិយាយខ្លីៗ ទុកឱ្យស៊ីននិយាយលក្ខខណ្ខជំនួស។

“មនុស្សដែលចូលរួមប្រកួតមានគ្នា១៥នាក់ ត្រូវបែងចែកជា៥ក្រុមក្នុងមួយក្រុម៣នាក់ ក្រុមណាដែលអាចយកខ្លាមកបូជាយញ្ញបាននៅ៣ថ្ងៃទៀតមុនព្រះអាទិត្យលិចក្រុមនោះនឹងឈ្នះ ហើយនរណាដែលបន្លំទៅចាប់ខ្លាពីតំបន់ផ្សេងមកនឹងត្រូវបូជាយញ្ញជំនួស ចាប់ផ្តើមការប្រកួត” មនុស្សរបស់ការន្តបានយកធ្នូនិងបំពង់ព្រួញឱ្យ អ្នកចូលរួមម្នាក់មួយសម្រាប់ដើម្បីប្រយុទ្ធនឹងឧបសគ្គដែលអាចកើតមាន។

“តោះទៅ!” ម៉ឆែចាប់កាន់ដៃចាមរដើរចេញទៅ ដ្បិតនាងមិនត្រូវអនុញ្ញាតឱ្យចូលក្រុមជាមួយចាមរក៏ដោយ ប៉ុន្តែម៉ឆែជាមនុស្សចេសគ្មាននរណាអាចឃាត់នាងបានទេ។

“ចាំខ្ញុំផង” មៃសាក់រវល់ប្រមូលស្បៀងដែលខាងលោកម្ចាស់ការន្តឱ្យទើបពីរនាក់នោះទៅចោលគេ។ រត់មកដល់ចាមរនិងម៉ឆែ មៃសាក់ចម្លែកចិត្តបន្តិច សុខៗពីរនាក់ហ្នឹងក៏ត្រូវគ្នាព្រោះរាល់ដងចាមរ ស្អប់ម៉ឆែសឹងអី។

“ម៉ឆែមិនយកឥន្រ្ទិយទៅទេឬ?” មៃសាក់សួរ។

“មិនយកទៅទេ ជិះមិនបានគ្រប់គ្នាផង”

“ម៉ឆែកាន់ដៃចាមរឡើងផ្អែមល្ហែមតែម្តង”

ចាមរដកដៃចេញយ៉ាងលឿន ថ្ពាល់នាងក្រហមតិចៗ។ ម៉ឆែញញិមដើរពីក្រោយចាមរនិងមៃសាក់។

ពួកគេបំបែកគ្នាពីក្រុមផ្សេងៗ ព្រោះខ្លាចអ្នកទាំងនោះធ្វើបាបកុំឱ្យទៅដណ្តើមខ្លា។ ដើរបានបន្តិចត្រចៀករបស់ម៉ឆែចាប់បានសម្រិបជើងមនុស្សម្នាក់ដើរតាមពីក្រោយ។ ម៉ឆែមិនមាត់តែក៏ឆ្លៀតទៅទម្លាក់បន្លានៅតាមផ្លូវ រហូតមកដល់ដើមឈើធំមួយទើបឮសំឡេងនោះលាន់ខ្លាំងព្រោះម្ចាស់ជើងកំពុងលោតចុះឡើង។

“អាម៉?” ម៉ឆែស្រែកដោយភ្ញាក់ផ្អើល អាម៉ ញញិមរអៀសចិត្ត គេស្ពាយថង់យាមមកជាមួយ ដែលមានរបស់សម្រាប់ហូបពេញថង់។

“មកធ្វើស្អី?” មៃសាក់សួរ គេងាកឆ្វេងស្តាំខ្លាចក្រែងមនុស្សលោកម្ចាស់មកឃើញ ពួកគេនឹងចាញ់ក្នុងការប្រកួតនេះព្រោះមានសមាជិកលើសពី៣នាក់។

“យករបស់នេះមកឱ្យបងម៉ឆែ” គេហុចថង់យាមឱ្យបងស្រី។

“ឆាប់ត្រលប់ទៅវិញទៅ”

“មកវិញទាំង៣នាក់ណាបង” អាម៉ និយាយរួចគេរត់ត្រលប់ទៅវិញ ថាចង់មកបន្លាចបងស្រីតែមានឯណាបងស្រីដឹងមុន គម្រោងក៏រលាយអស់មានតែទៅវិញរង់ចាំដំណឹងរបស់បងស្រីប៉ុណ្ណោះ។

គ្រប់គ្នាដើរមកដល់កំពូលភ្នំតូចមួយដែលអាច ឈរសម្លឹងទៅឃើញរូងភ្នំដែលមានសត្វខ្លារស់នៅទីនោះ។ ចាមរសម្លឹងដោយខ្លោចចិត្តព្រោះឪពុកនាងបានបាត់បង់ជីវិតនៅទីនេះ ដោយសារតែការប្រកួតឆ្កួតៗរបស់លោកម្ចាស់ការន្តហ្នឹងឯង។ មៃសាក់ចំហមាត់សឹងមិនជឿ គេគិតថានឹងដើរមួយយប់ទើបដល់ តែមិននឹកស្មានតែព្រះអាទិត្យមិនទាន់លិចផងក៏មកដល់ទៅហើយ។

“នេះជាផ្លូវវាង” និយាយចប់ភ្លាម ម៉ឆែទាញចាមរមកជិតខ្លួនហើយមួយរំពេចនោះសត្វខ្លាដ៏ធំក៏លោតហួសទៅបាត់។ មៃសាក់រហ័សទាញព្រួញបាញ់ចំជើងខ្លា គេសប្បាយចិត្តព្រោះបានសត្វខ្លាមករកដល់ទីនេះថែមទាំងមានរបួសទៀតផង។ ប៉ុន្តែមួយរំពេចនោះ ហ្វូងខ្លាក៏មកដល់ទើបគ្រប់គ្នាប្រញាប់ឡើងលើដើមឈើ។

“ចេញទៅៗ” កំលោះក្នុងក្រុមស្រែកខ្លាំងៗ ធ្នូរបស់មៃសាក់ក៏ជ្រុះបាត់ សល់តែគ្រាប់ព្រួញឯម៉ឆែជ្រុះព្រួញសល់ធ្នូ អ្នកដែលមានទាំងពីរមានតែចាមរ ប៉ុណ្ណោះ។ នាងយកព្រួញទៅបាញ់សត្វខ្លាទាំងនោះ រហូតពួកវាត្រូវរបួសអស់ជាច្រើនហើយនាំគ្នារត់ទៅរូងភ្នំវិញ។

“ពួកវាទៅអស់ហើយឆាប់ចុះទៅ” ម៉ឆែនិយាយរួចប្រញាប់ចុះមកយ៉ាងលឿន ខុសតែចាមរនិងមៃសាក់តែមិនសូវជំនាញឡើងដើមឈើដូចម៉ឆែកំពុងចុះមួយៗ។ ប៉ុន្តែមិនបានប្រយ័ត្នចាមរឃើញពស់ក៏ភ្ញាក់ធ្លាក់ពីលើដើមឈើមក។ ឌឹប!ដីហុយទ្រលោម។

“អូយ!” ម៉ឆែថ្ងូរ ព្រោះនាងបានត្រងចាមរមិនឱ្យធ្លាក់ដល់ដី។

“ម៉ឆែ ខ្ញុំសុំទោស” ចាមរព្រោះបារម្ភពីម៉ឆែពេកទើបមិនបានក្រោកចេញពីខ្លួនម៉ឆែ នាងបានត្រឹមយកដៃជូតមុខម៉ឆែច្របាច់ថ្នមៗចង់ដាស់ស្មារតីម៉ឆែឱ្យមកប្រក្រតីវិញ។ ឯមៃសាក់អម្បាញ់មិញឮសំឡេងសម្រែករបស់មិត្តគេភ័យក៏ច្រឡំលែងដៃធ្លាក់មកដែរ តែគ្មានស្រីស្អាតណាមកទ្រគេឡើយ។

“មិនអីទេ” ម៉ឆែញញិមចេញថ្ពាល់ខួចទាំងសងខាង មៃសាក់ដេកថ្ងូរម្នាក់ឯងមើលមិត្តផ្អែមល្ហែម។ សម្រាប់គេវាប្លែកបំផុតដែលមនុស្សស្រីពីរនាក់កំពុងប្រើខ្សែភ្នែកស្នេហាដាក់គ្នា តែគេឃើញហើយក៏សប្បាយចិត្តដែរ។

“យើងគិតចាប់ខ្លាបានយ៉ាងម៉េច?” មៃសាក់សួរ ម៉ឆែសម្លឹងទៅរូងខ្លាដែលមានពពួកខ្លាដេកតម្រៀបគ្នាជាច្រើន មើលពីចម្ងាយទៅដូចស្រូវដាក់ក្នុងល្អីអ៊ីចឹង។

“ចាំខ្ញុំទៅរកអន្ទាក់ព្រានព្រៃមក ដើម្បីចាប់ខ្លាទាំងនោះ”

“តែវាប្រថុយណាស់ណា ដែលចូលទៅចាប់ដល់ហ្វូងរបស់វាអ៊ីចឹង” ម៉ឆែញញិមពេលដែលចាមរ ចេះបារម្ភពីនាង។ កូនចិញ្ចឹមមេកន្ទ្រាញលើកដៃទាញថ្ពាល់របស់ចាមរ ម្នាក់នេះគួរឱ្យក្នាញ់ណាស់នាងតាមមើលចាមរតាំងពីតូចរហូតដល់ធំទើបតែមានឱកាស លេងថ្ពាល់ស្រីឆ្នាស។

“មនុស្សឆ្លាត គេមិនចូលដល់ហ្វូងទេ ខ្លាវាតែងតែចេញរកស៊ីហើយចាំពេលវាបំបែកគ្នា ចាំយើងចាប់”

“ឈប់ផ្អែមល្ហែមទៅ ខ្ញុំរអៀសខ្លួន” មៃសាក់និយាយតែគេបែរខ្នងដាក់ពីរនាក់ហ្នឹង ព្រោះមិនចង់ឃើញនរណាសាសាងស្នេហា។

“យប់នេះមៃសាក់ដេកឱ្យឆ្ងាយពីពួកខ្ញុំ” ម៉ឆែជូតដីចេញពីសក់ចាមរ កាយវិការរបស់នាងបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថានាងស្រឡាញ់ចាមរ ក្នុងន័យស្នេហា មិនមែនគ្រាន់តែអាណិតដែលការន្ត ធ្វើបាបចាមរទេ។

មៃសាក់រអ៊ូម្នាក់ឯង ដើរទៅបង្កាត់ភ្លើងព្រោះថ្មើរនេះហើយមិនងាយស្រួលទៅចាប់ខ្លាឡើយ មានតែចាំស្អែក។ ម៉ឆែក៏ដើរចូលព្រៃវិញដើម្បីស្វែងរកអន្ទាក់ដែលអ្នកភូមិដាក់ សម្រាប់ដាក់ទាក់យកខ្លាទៅឱ្យការន្តបូជាយញ្ញ។

មួយស្របក់ក្រោយ ម៉ឆែក៏បានអន្ទាក់មកមែនវាជាសំណាញ់មួយដែលមានទំហំធំល្មមចាប់បានខ្លា។ ចាមរ រៀបចំកន្លែងគេងមួយសម្រាប់នាងនិងម៉ឆែ ព្រោះមៃសាក់គេមិនដេកឡើយ ចាំយាមសុវត្ថិភាពឱ្យមិត្តនិងកូនចិញ្ចឹមមេកន្ទ្រាញ។

“ពេលចាប់បានខ្លាហើយពួកយើងធ្វើយ៉ាងម៉េច? ដាក់ទ្រុងទៅឬដឹក?” ចាមរសួរទាំងញញិម នាងដឹងថាខ្លាមិនមែនជាសត្វដែលអាចចងខ្សែហើយអូសបានឡើយ។

“សែងទៅ តែចាមរកុំបារម្ភណា ខ្ញុំនិងមៃសាក់អ្នកសែង”

“ធ្វើបាបខ្ញុំទៅកើត” មៃសាក់រអ៊ូពីចម្ងាយមក ពេលដែលម៉ឆែប្រថុយគ្រោះថ្នាក់ចូលសម្បុកខ្លា ដូច្នេះទើបចាមរយល់ចិត្តម៉ឆែច្រើន។ កូនស្រីមេកន្ទ្រាញម្នាក់នេះត្រឹមជាកូនចិញ្ចឹម តែក៏ជាកូនមេកន្ទ្រាញចាស់ដែលចិត្តល្អ មើលថែមនុស្សក្នុងកុលសម្ព័ន្ធដូចជាកូន នាងអាចស្រឡាញ់បាន។

“គិតអី?”

“ហេតុអ្វីជួយខ្ញុំរហូត?” ម៉ឆែសម្លឹងចំកែវភ្នែកចាមរ។ នាងឱនចុះសន្សឹមៗរហូតដល់បបូរមាត់តូច ទើបដាក់ថើបយ៉ាងលឿនរហូតម្ចាស់បបូរមាត់ភ្ញាក់ដកមាត់ចេញ។

“ព្រោះបងស្រឡាញ់អូន” ចាមរងាកមុខចេញយ៉ាងលឿន​ដើរទៅយកផ្លែឈើមកញុំា។

មួយយប់នេះអ្នកទាំងពីរមិនបាននិយាយគ្នាទៀត ព្រោះម៉ឆែគិតថាចាមរខឹង ឯចាមរអៀននឹងម៉ឆែទើបមិនហ៊ានមើលមុខកូនចិញ្ចឹមមេកន្ទ្រាញ។

ព្រឹកព្រលឹមម៉ឆែអង្គុយសម្លឹងមើលរូងខ្លាពីចម្ងាយ សំណាងហើយដែលពួកវាមិនបានត្រលប់មករករឿងពួកនាងវិញ។ មៃសាក់រៀបចំរបស់ន្អាលនឹងឆាប់បានធ្វើដំណើរបន្តទៀត។

“តោះ! ខ្ញុំរៀបចំរួចរាល់ហើយ” ចាមរក្រោកឡើងស្ពាយកាបូបរបស់នាងដែលមានដាក់ផ្លែឈើនិងសាច់ងៀតមួយចំនួន។

“ពួកយើងទៅទីនោះ” ម៉ឆែនិយាយផងលើកដៃចង្អុលចុះក្រោម ត្រង់កន្លែងជើងភ្នំតូចដែលពួកគេកំពុងនៅពីលើ ដែលមានព្រៃបន្តិចបន្តួចផងដែរ។

“ក្រុមផ្សេងយ៉ាងម៉េចហើយ?”​ ម៉ឆែងាកមកឆ្លើយសំណួរចាមរតាមដែលនាងបានឃើញក្នុងព្រៃកាលទៅរកអន្ទាក់ យកមកចាប់ខ្លា។

“ស្លាប់អស់៦នាក់ហើយ”

ចាមរនិងមៃសាក់បើកភ្នែកធំៗដោយអាការៈភ័យខ្លាច ប្រហែលជាពួកគេទាំងនោះបានចួបហ្វូងខ្លាដែលចង់ស៊ី អ្នកទាំង៣កាលពីល្ងាចហើយ។ ម៉ឆែដើរតាមផ្លូវចុះទៅខាងក្រោមហើយពីរនាក់ទៀតក៏ប្រញាប់រត់តាម។ នៅពេលពួកគេចុះមកដល់ខាងក្រោម វាមិនងាយស្រួលដូចគ្រប់គ្នាគិតនោះឡើយ ខ្លា៤ក្បាលកំពុងសម្លឹងមកចំណីថ្មីដែលហ៊ានមកបូជាជីវិតខ្លួនឯង។

“ពួកយើងជិតអស់ព្រួញហើយណា” ចាមរនិយាយគឺជិតអស់ពិតមែន ព្រោះព្រួញដែលបានមកវាតិចពេកហើយ ម្សិលក៏បាញ់ខ្លាទាំងនោះរហូតពួកវារត់ទៅជាមួយគ្រាប់ព្រួញ។

“ចាមរប្រយ័ត្ន” មៃសាក់រហ័សឡើងដើមឈើ លើកលែងចាមរតែឈរទ្រឹងព្រោះភ័យពេកហើយគ្មានដើមឈើនៅក្បែរនាងទេ។ ម៉ឆែ លោតទៅរុញសំណព្វចិត្តរហូតដួលទៅបោកក្បាលនឹងថ្ម ចេញឈាមតិចៗ តែគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយសម្រាប់មនុស្សស្រីក្បាលរឹងដូចជាម៉ឆែ។

“មៃសាក់បាញ់ព្រួញមក” ម៉ឆែស្រែក មៃសាក់ប្រញាប់ធ្វើតាមទើបបាញ់ចំខ្លាគ្មានខុសមួយ ពួកវាចង់បានចំណីតែទ្រាំមិនបាននឹងព្រួញខ្លាចងាប់ទើបរត់ចេញ។

“បងសុំ” ម៉ឆែទាញព្រួញពីបំពង់របស់ចាមរ ដើម្បីបាញ់ខ្លាមួយខ្លួនធំជាងគេ។ វាមិនព្រមរត់ព្រោះចង់ស៊ីមនុស្សទាំងនេះសិន តែក៏ត្រូវម៉ឆែបាញ់ចំជើង។

“ចាមរយកសំណាញ់មក” ចាមរដឹងថាម៉ឆែ ជាមនុស្សចិត្តក្តៅហើយក្លាហានជាងមនុស្សមួយចំនួនទៀតផង។ នាងហ៊ានលោតឡើងលើខ្លាដើម្បីចាប់វា ចាមរប្រញាប់បោះសំណាញ់ឱ្យម៉ឆែ ម៉ឆែចាប់បានសំណាញ់តែខ្លានោះរត់នាំម៉ឆែទៅបាត់។

“ចាមរ” មៃសាក់ស្រែកព្រោះឃើញមិត្តខ្លួនរត់ទៅតាមខ្លានោះទើបគេប្រញាប់ចុះពីលើដើមឈើហើយរត់ទៅតាម។ មកដល់ជ្រោះមួយចាមរស្រឡាំងកាំងព្រោះខ្លាជាប់សំណាញ់រើទៅណាមិនរួច នៅខាងក្រោមជើងរបស់វាក៏បាក់ទៀត។ ប៉ុន្តែម៉ឆែវិញដេកក្បែនោះបាត់មាត់ឈឹង ក្បាលក៏មានឈាមទៀតផង។

“ចាមករឯងចង់ធ្វើអី?”

“គឺទៅជួយ ម៉ឆែ”

“ឆ្កួតទេដឹង? ​ចង់លោតចូលជ្រោះមិនព្រមចុះតាមសម្រួល”

ចាមរភ្ញាក់ស្មារតី មៃសាក់ និយាយត្រូវ។ នាងប្រញាប់ចុះតាមសម្រួលទៅក្រោមជ្រោះយ៉ាងលឿន ដើម្បីជួយម៉ឆែ។ មកដល់ភ្លាមចាមរប្រញាប់ត្រកងម៉ឆែទះថ្ពាល់តិចៗ ទឹកមុខបង្ហាញពីការបារម្ភឥតគណនា ចាមរស្លុតចិត្តដែលឃើញម៉ឆែសន្លប់ដូច្នេះ។

“ម៉ឆែដឹងខ្លួនឡើង”

“បារម្ភពីបងខ្លាំងមែនទេ? អូនសម្លាញ់”

“នែ!ម៉ឆែ” ចាមរបម្រុងលើកដៃវាយម៉ឆែ តែឃើញក្បាលម៉ឆែរបួសទើបមិនវាយ។ អាណិតតែកំលោះមៃសាក់ទេ ប្រញាប់ចងខ្លាកុំវារើរួចតែម្នាក់ឯង ចំណែកមិត្តដែលថាមកជួយវិញរវល់ផ្អែមល្ហែម។

“គិតថាបានហក់លោត ប្តូរជីវិតដូចវីរៈបុរសយើងហើយទេតើ មិននឹកស្មានថាស្រួលម្ល៉ឹងសោះ”

“ចង់បែកក្បាលដូចខ្ញុំមែនទេ? មៃសាក់ ឡើងទៅលើហើយហក់ចុះមក”

“និយាយជាមួយខ្ញុំស្រែក ដល់ពេលជាមួយចាមរឡើងផ្អែមល្ហែម” មៃសាក់រអ៊ូទៀត ចាមរងើបមុខឡើងសម្លឹងទៅជ្រោះ វាខ្ពស់ហេតុអ្វីម៉ឆែធ្លាក់មកបែកក្បាលតែបន្តិចអ៊ីចឹង    សមតែបាក់ឆ្អឹងឬបាក់កទើបត្រូវ។

“ហេតុអ្វីម៉ឆែអត់បាក់ក?”

“ខ្ញុំធ្លាក់លើខ្លាហ្នឹងណា តែថាបើបាក់កខ្លាចមានអ្នកខ្លះអង្គុយយំហើមភ្នែកផងមិនដឹង”

ចាមរសម្លក់ម៉ឆែ រួចប្រឹងងើបឡើងទៅជួយចងខ្លា ខ្ជិលខ្វល់ជាមួយរបួសម៉ឆែទុកឱ្យម្នាក់នោះ ព្យាបាលខ្លួនឯងសោះព្រោះម៉ឆែពូកែគ្រប់យ៉ាងទៅហើយ។

ម៉ឆែដ្បិតបែកក្បាលពេលជិះខ្លានោះ ប៉ុន្តែនាងនៅតែអាចសែងខ្លាត្រលប់ទៅភូមិវិញជាមួយមៃសាក់ ចំណែកចាមរយកសម្ភារៈ។ នៅតាមផ្លូវពិបាកតិចតួច គួរឱ្យខ្លាចព្រោះក្រុមផ្សេងបានស្លាប់ដេកកិនគ្នា ខ្លះសល់តែឆ្អឹងជាប់សាច់តិចតួច ខ្លះនៅទាំងមូលតែខ្លួនស្អុយជាងប្រហុក។ មកដល់ពាក់កណ្តាលផ្លូវ ម៉ឆែនិងមៃសាក់ទម្លាក់ខ្លាចុះ សម្រាកបន្តិចចាំបន្តដំណើរទៅមុខទៀត។

“គ្រប់គ្នាស្ងាត់ ខ្ញុំឮសំឡេងអ្វីមួយ” ម៉ឆែប្រឹងផ្ទៀងស្តាប់ វាដូចជាសំឡេងសម្រិបជើងមនុស្សពីរបីនាក់។ ត្រឹមមួយប៉ប្រិចភ្នែក បុរសខ្លួនធំពីរនាក់លោតមកចាប់ចាមរនិងមៃសាក់ពីក្រោយ។

“ពួកឯងជានរណា?” ម៉ឆែស្រែកផង ព្យាយាមជួយចាមរផង ព្រោះពួកគេទាំងនោះមានបំណងកាច់កចាមរសម្លាប់ចោល។

“អាឆ្កួត” ឌឹបៗ ម៉ឆែទាត់ពីក្រោយចំកូនប្រុសអាម្នាក់ដែលបម្រុងកាច់កចាមរនោះ ឱ្យវាដួលដេកលើដី ឯមៃសាក់វិញកំពុងប្រតាយប្រតប់ជាមួយចោរម្នាក់ទៀត។

“ឯងហ៊ានធ្វើបាបចាមរផង” ម៉ឆែលើកដៃដាល់អាខ្លួនធំនោះប៉ុន្មានដៃរហូតដល់វាបែកមាត់ចេញឈាម តែវាមិនបោះបង់ឡើយឆ្លៀតយកកាំបិតចាក់ម៉ឆែ តែចាមរឃើញទាន់បាញ់ព្រួញចំពីក្រោយខ្នងអាម្នាក់នោះ។

“អាខ្វារ?” អាម្នាក់ដែលចាប់មៃសាក់ស្រែក ពេលឃើញគ្នាវាត្រូវមួយព្រួញកណ្តាលខ្នង។ វាសម្លឹងចាមរទាំងកំហឹងបម្រុងស្ទុះទៅសម្លាប់ចាមរ តែត្រូវមៃសាក់វាយមួយដំបងពីក្រោយដេកផ្កាប់មុខលើដី។

“នេះជាកូនចៅលោកម្ចាស់ទេតើ” មៃសាក់និយាយពេលរបូតក្រណាត់ចងមុខពួកដែលចង់សម្លាប់គេ ម៉ឆែ ងក់ក្បាល។

“ពួកយើងត្រូវត្រលប់ទៅវិញថ្ងៃនេះឱ្យបាន ហើយត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នផងណា” ចាមរនិងមៃសាក់ងក់ក្បាលយឺតៗ។

សម្រាកបានបន្តិច ម៉ឆែនិងមៃសាក់នាំគ្នាសែងខ្លាដើរទៅមុខទៀត ដោយសារតែម៉ឆែស្គាល់ព្រៃច្បាស់ជាងនរណាៗទាំងអស់ ទើបឆាប់ទៅដល់ភូមិវិញ។ ក្មេងៗនាំគ្នាចេញមកមើលមនុស្សដែលអាចចាប់ខ្លាកំណាចមកបានទាំងរស់។ ចំណែកលោកម្ចាស់ការន្តនិងស៊ីនវិញឈរស្រឡាំងកាំង ព្រោះមិននឹកស្មានថា៣នាក់នេះមានជីវិតត្រលប់មកវិញសោះ។

“ឆាប់ដោះលែងម៉ែនិងប្អូនខ្ញុំវិញមក” ចាមរប្រឹងស្រែកតវ៉ាភ្លាម លោកម្ចាស់ញញិមកំណាច ម៉ឆែនិងមៃសាក់ទម្លាក់ខ្លាដាក់ពីមុខលោកម្ចាស់។

“ពុកអ្នកសម្លាប់ពុកបង្កើតខ្ញុំមែនទេ?” ម៉ឆែស្រែកសួរចំពោះមុខទាំងកំហឹង នាងដឹងថាលោកម្ចាស់ការន្តបានបញ្ជាអាពីរនាក់នោះឱ្យទៅសម្លាប់អ្នកទាំង៣តាមផ្លូវ។ អ្នកភូមិដែលនៅម្តុំនោះចាប់ផ្តើមមើលមុខគ្នា ព្រោះមិនសូវយល់សម្តីម៉ឆែ។

“ឯងនិយាយស្អី? ម៉ឆែ” លោកម្ចាស់តបវិញ។

“ពុក សម្លាប់តានិងពុកខ្ញុំដើម្បីដណ្តើមតំណែងជាមេកន្ទ្រាញ ដូនតាពួកយើងគ្មានមនុស្សអ៊ីចឹងទេ ពុកមិនមែនមនុស្សកុលសម្ព័ន្ធពួកយើងឡើយ” ការន្តខឹងឡើងក្រហមមុខ បើវាជ្រុលជាក្មេងនេះដឹងទៅហើយលាក់ធ្វើអ្វីទៀត។

“យើងជាអ្នកសម្លាប់ពុកនាងឯង ព្រោះវាបានដណ្តើមមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់ទៅ ហើយយើងយកសាកសពវានិងតានាងឯងទៅគប់ឯព្រៃជ្រៅ ហើយប្រាប់អ្នកភូមិថាវាងាប់ដោយសារសត្វតោស៊ី មុននឹងស្លាប់តានោះប្រគល់តួនាទីមេកន្ទ្រាញមកឱ្យយើង ម៉ែនាងឯងក៏ជឿយើងដែរទើបយើងបានដឹកនាំបន្តមករហូត”

ការន្តនិយាយដោយគ្មានខ្លាចនរណាព្រោះគិតខ្លួនមានប្រៀបជាង មានមនុស្សជាច្រើនចាំការពារគេចាំសម្លាប់អ្នកណាដែលហ៊ានមកធ្វើបាបមេកន្ទ្រាញ។

“ខ្ញុំចាប់ខ្លាបានហើយ ខ្ញុំសុំឱ្យពុកឈប់ធ្វើបែបនេះទៀតទៅ”

ផាច់!!! ការន្តលើកដៃទះក្មេងស្រី ដែលគេធ្លាប់សន្យាថានឹងចិញ្ចឹមឱ្យបានល្អ។ គេអស់ទ្រាំហើយនឹងទង្វើម៉ឆែ ដែលតែងតែធ្វើឱ្យគេក្តៅក្រហាយមិនឈប់តាំងពីតូចមកនោះ។

“ចាប់ពួកវាទៅ ទុកបូជាយញ្ញនៅថ្ងៃស្អែក” ស៊ីនបញ្ជាគ្នីគ្នាឱ្យចាប់ចៅស្រីអតីតមេកន្ទ្រាញ ចាមរនិងម៉ឆែ។

“ការន្តសម្លាប់លោកម្ចាស់ពួកយើង ពួកយើងសម្លាប់វាទៅ” អ្នកភូមិម្នាក់ស្រែកឡើងពោរពេញដោយកំហឹង ព្រោះអត់ទ្រាំនឹងការធ្វើបាបពីការន្តច្រើនពេក ពួកគេលែងខ្លាចអំណាចមេកន្ទ្រាញម្នាក់នេះហើយ។

“ពួកឯងសម្លាប់ពួកវាទាំងអស់ទៅ ឥឡូវនេះ” ការន្តស្រែកបញ្ជា តែទាំងស៊ីននិងអ្នកផ្សេងទៀត បែរជាឈរស្ងៀមដោយក្តីឈឺចាប់។

“ម៉េចក៏គ្រប់គ្នាស្តាប់ការន្តហ៎ា! ការន្តសម្លាប់ដូនតាពួកយើងទាំងដែលវាត្រឹមជាបញ្ញើក្អែកប៉ុណ្ណោះ វាក៏ធ្វើបាបពួកឯងដែរមិនអ៊ីចឹង? វាបានធ្វើឱ្យសាច់ញាតិពួកឯងស្លាប់ណា”

មៃសាក់និយាយទាំងកំហឹង អ្នកភូមិដែលមិនបានឆ្លងជំងឺចាប់ផ្តើមមកឈរពីក្រោយខ្នង ម៉ឆែនិងចាមរ។

“នែ!ពួកឯងធ្វើស្អីហ្នឹង?” ឃើញមនុស្សក្រោមបង្គាប់នៅឈរស្ងៀម ការន្តភ័យខ្លះទើបលើកកាំបិតឡើងមកទុកតទល់ជាមួយអ្នកភូមិ ប៉ុន្តែមួយរំពេចនោះ អ្នកភូមិស្រីប្រុសហក់មកសំពងការន្តរហូតដេកក្នុងថ្លុកឈាម។ ម៉ឆែ ឈរមើលឪពុកចិញ្ចឹមទាំងរន្ធត់ចិត្ត ដ្បិតដឹងថាគាត់ជាឃាតករសម្លាប់ ឪពុកនិងជីតានាង តែគាត់ធ្លាប់ចិញ្ចឹមនាងតាំងពីតូចមកនាងគ្មានបំណងសម្លាប់គាត់ បើមានម្ល៉េះសម្លាប់តាំងពីរឿងលើកមុនទៅហើយ។

“ពុក!” ម៉ឆែនិងអាម៉ស្រែកព្រមគ្នា បម្រុងចូលទៅត្រកងរាងកាយមេន្ទ្រាញ តែអ្នកភូមិកំពុងមានកំហឹងទើបម៉ឆែត្រូវចាមរចាប់ជាប់ ឯអាម៉ ស៊ីនក៏ឃាត់មិនឱ្យចូលខ្លាចមានគ្រោះថ្នាក់។

“បានហើយឈប់វាយគាត់ទៅ” កូនៗប្រពន្ធក្រោយរបស់ការន្តទាំងប៉ុន្មានចូលមកឃាត់អ្នកភូមិ ព្រោះការន្តស្លាប់ហើយហេតុអ្វីចង់ធ្វើបាបសូម្បីតែខ្មោច?

អ្នកភូមិឈរសម្លឹងការន្ត ម៉ឆែបានឱកាសរត់ចូលទៅឱបឪពុកចិញ្ចឹមទាំងទឹកភ្នែក។ អ្នកភូមិក៏បន្តទៅគំរាមប្រពន្ធទី២របស់ការន្តឱ្យចែកថ្នាំទៅព្យាបាលអ្នកផ្សេងនិងបានដោះលែង អ្នកត្រូវជាប់ឃុំទាំងប៉ុន្មានឱ្យមានសេរីភាព។

៧ថ្ងៃក្រោយមក ក្នុងភូមិក៏មានសភាពត្រលប់មកធម្មតាវិញ។ តាមប្រពៃណីកុលសម្ព័ន្ធដែលកូនមេកន្ទ្រាញត្រូវ ឡើងគ្រប់គ្រងបន្ត អាម៉ក៏ត្រូវម៉ឆែ ប្រគល់តួនាទីឱ្យដើម្បីជាការតបស្នងដល់ការចិញ្ចឹមរបស់ការន្តតាំងពីនាងនៅតូចហើយអាម៉ក៏ជាកូនបង្កើតរបស់ការន្តដែរ។

សំឡេងភ្លេងប្រពៃណីមនុស្សព្រៃភ្នំបានបញ្ចប់ ក្រោយស្បថចំពោះរូបចម្លាក់ថ្មហើយ អាម៉ បានឡើងជាមេកន្ទ្រាញពេញសិទ្ធិតែត្រូវមានជំនួយពីម៉ឆែខ្លះដែរ។ នៅឆ្ងាយពីកន្លែងប្រាព្ធពិធី ខាងក្រោយផ្ទះម៉ឆែ ចាមរកំពុងអង្គុយហូបត្រីអាំងយ៉ាងឆ្ងាញ់ នៅក្បែរនាងមានម៉ឆែអង្គុយអាំងត្រីនិងសាច់ជ្រូកព្រៃ ដែលអ្នកភូមិយកមកកាប់ធ្វើពិធី។

“ហុចទឹកដូងឱ្យបងបន្តិចមក”

“ចាស” ចាមរហុចទឹកដូងឱ្យសង្សារ។ ត្រូវហើយតាំងពីថ្ងៃនោះ ម៉ឆែក៏សុំចាមរធ្វើសង្សារបានសម្រេច ប៉ុន្តែទម្រាំសុំបានត្រូវតាមអង្វរឡើងហត់ហើយ។ ក្នុងទឹកដីនេះម៉ឆែមានអំណាចជាងគេព្រោះនាងជាចៅស្រីមេកន្ទ្រាញចាស់ តែមានមនុស្សមួយចំនួនរើសអើងដែរ ប៉ុន្តែមិនដែលហ៊ាននិយាយឡើយខ្លាចអំណាចម៉ឆែ។

“ឥន្រ្ទិយបងទៅណាហើយ? អូនមិនដែលឃើញសោះ”

“វាមានរបួសទើបបងមិនដែលជិះវាទៀត”

“កោតតែខ្ញុំមកស្រឡាញ់ស្រីដែរ!”

“យ៉ាងម៉េចបងមើលថែអូនមិនបានល្អឬ ចាមរ?” ម៉ឆែទុកផ្លែដូងលើថ្មហើយងើបទៅឱនមុខចុះក្បែរសង្សារជិតបង្កើយ។ នាងថើបមាត់ចាមរ ជញ្ជក់យកភាពផ្អែមល្ហែមទល់តែឮសម្រិបជើងដើរមកទើបម៉ឆែព្រមឈប់។

“អឺ! ម៉ឆែ ចាមរ បន្តិចទៀតកុំភ្លេចទៅពិធីផងជិតដល់ពេលរាំហើយ”

“ចាសមីង” ម្តាយអាម៉ចេញទៅវិញយ៉ាងលឿន ព្រោះមកខុសកាលៈទេសៈចំពេលក្មួយកំពុងថើបគ្នាជាមួយមនុស្សជាទីស្រឡាញ់។

“ម៉ឆែបានហើយឈប់ថើបអូន”

“មីងទៅបាត់ហើយ” ចាមរមិនទាន់បាននិយាយផង ម៉ឆែក៏ដាក់មាត់មកថើបបបូរមាត់សង្សារបាត់ទៅហើយ។ មិនដឹងជាថ្មើរណាឡើយទើបអ្នកទាំងពីរ ព្រមត្រលប់ទៅចូលរួមរាំតាមប្រពៃណីដើម្បីអបអរដល់អាម៉ ដែលបានឡើងធ្វើមេកន្ទ្រាញ៕

ចប់

«កើតអី? ឯងកំពុងតែកើតអី?»

ខ្ញុំលួចសួរខ្លួនឯងនៅក្នុងចិត្ត ហើយក៏មិនយល់ពីខ្លួនឯងដូចគ្នា។ ខ្ញុំបែបនេះតាំងពីពុកមានប្រពន្ធចុងមកម្ល៉េះ គាត់បានសន្យានឹងខ្ញុំហើយថាគាត់មិនយកអ្នកណាក្រៅពីម៉ែទេ ប៉ុន្តែពេលនេះម៉ែចែកឋានទៅមិនទាន់ទាំងបានប៉ុន្មានផងពុកក៏ក្បត់សន្យាបាត់ទៅហើយ។

«មីរ៉ាមកហូបបាយកូន!»

សំឡេងនិយាយមករកខ្ញុំល្វើយៗ វាដូចជាពីរោះតែសម្រាប់ខ្ញុំស្តាប់ហើយចង់ខ្ពើម ខ្ញុំនៅបន្តការស្ងៀមស្ងាត់មិនមាត់ចូលមីងសុភីប្រពន្ធរបស់ពុកនោះឡើយ។

ពុកគាត់ដើរមកតាំងៗ ហើយក៏ថាឱ្យខ្ញុំ ទាំងដែលពីមុនពុកមិនដែលអ៊ីចឹងឡើយ៖

«មីរ៉ា! ឯងថ្លង់ហើយហ្មែនមិនឮម៉ែឯងហៅហូបបាយទេអី?»

ខ្ញុំប្រតិកម្មនឹងពាក្យសម្តីពុក៖

«ពុកយល់ច្រឡំហើយ ម៉ែខ្ញុំមានតែម្នាក់ទេ មីងម្នាក់នេះមិនមែនជាម៉ែខ្ញុំទេ»

ខ្ញុំនិយាយទាំងមុខស្ងួតហើយក៏ដើរចេញបាត់ទៅ ប៉ុន្តែពុកហាក់ដូចមិនខ្វល់នឹងអវត្តមានខ្ញុំឡើយ។

«ហូបបាយទៅអូន! កុំខ្វល់ពីមីរ៉ាអី ចរិតកូនបងម្នាក់នេះបែបហ្នឹងតាំងពីម៉ែគេចែកឋានទៅម្ល៉េះ»

មីងសុភីធ្វើមុខជូរហើយក៏តាំងនិយាយឡើងជាតួកម្សត់ដាក់ប្តី៖

«អូនខុសអីទៅ? រាល់ដងអូនតែងតែព្យាយាមនិយាយចូលមីរ៉ា តែកូន គេតែងតែមិនមាត់ចូលអូន តែបើពេលគេនិយាយវិញមានពេលខ្លះគេសម្លុតអូនទៀតផង»

«សុភីឱ្យបងសុំទោសជំនួសកូនផង អូនកុំប្រកាន់នឹងក្មេងអី»

ពុកដ៏ល្អរបស់ខ្ញុំព្យាយាមនិយាយលួងចិត្តប្រពន្ធរបស់គាត់។

«អូនមិនដែលប្រកាន់នឹងមីរ៉ាទេ ព្រោះគ្នាជាក្មេង អូនគ្រាន់តែអន់ចិត្តនឹងគេតិចតួច»

«កុំគិតច្រើនអីហូបបាយទៅអូន!» ក្រោយពីបានពុកនិយាយលួងលោមហើយ មីងសុភីក៏ហូបបាយជាមួយនឹងពុកដោយភាពផ្អែមល្ហែម។ ដោយសារតែសម្តីផ្អែមល្ហែម និងមាយាទន់ភ្លន់របស់គាត់នឹងហើយទើបធ្វើឱ្យពុកលង់យ៉ាងហ្នឹង។

«…»

ពុកមិនដឹងទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែដើរចេញ តែខ្ញុំមិនទាន់បានទៅណាឆ្ងាយឡើយ អ្វីដែលពុកនិយាយខ្ញុំបានស្តាប់ឮទាំងអស់ គាត់និយាយកាន់ជើងផ្គាប់ផ្គន់តែប្រពន្ធចុងគាត់ អ្វីដែលមីងសុភីនិយាយគឺគាត់សុទ្ធតែជឿ ត្រង់ខ្ញុំវិញគាត់គិតថាខ្ញុំខុសរហូត ខ្ញុំនិយាយគាត់មិនដែលជឿទេ។

ថ្ងៃថ្មីចូលមកដល់ ថ្ងៃរះចាំងចែងបញ្ចេញពន្លឺក្រហមឆ្អិនឆ្អៅមកពីទិសខាងកើត បក្សាបក្សីរូតរះស្វះស្វែងហែហោះទៅរកចំណីមកចិញ្ចឹមក្រពះខ្លួនឯងនិងកូនៗ រីឯខ្ញុំវិញក្រោកម៉ោងប្រាំមួយព្រឹកដូចរាល់ដង ដើម្បីជួយធ្វើកិច្ចការងារផ្ទះខ្លះៗ មុននឹងរៀបចំទៅសាលា។

«មីរ៉ា មកហូបបាយកូន» មីងសុភីស្រែកហៅខ្ញុំ នៅពេលដែលឃើញខ្ញុំរៀបទៅសាលា។

«អត់ទេ! អាហ្វីមិត្តខ្ញុំមកហើយ!» ខ្ញុំប្រកែកហើយខ្ញុំក៏ដើរចេញទៅរករាហ្វីដែលមកចាំខ្ញុំនៅមុខរបងផ្ទះ។ ពុកមីរ៉ាដើរមកឮកូននិយាយគ្នាជាមួយប្រពន្ធគាត់ គាត់ក៏គ្រវីក្បាល ស្មានដឹងថាគាត់មិនពេញចិត្តនឹងចរិតរបស់កូនខ្លួនអម្បាញ់មិញនេះទេ។

«តោះ!» ទៅដល់ឡើងម៉ូតូហើយខ្ញុំក៏និយាយទៅកាន់រាហ្វី។

រាហ្វីបើកម៉ូតូចេញទៅហើយក៏សួរខ្ញុំផង៖

«ឈ្លោះគ្នាជាមួយម៉ាក់ទៀតហើយ?»

ឮគេនិយាយបែបហ្នឹង ខ្ញុំសឹងតែខ្លកគេមួយក្រញរទេ គេក៏ដឹងដែរថាខ្ញុំមិនចូលចិត្តប្រពន្ធពុកទេ ប៉ុន្តែគេនៅតែចូលចិត្តនិយាយធ្វើដូចជាខ្ញុំនឹងស្និទ្ធស្នាលជាមួយមីងសុភីណាស់អ៊ីចឹង។

«ម៉ាក់ក្បាលឯងស្អី!»

«សម្តីខ្លាំងៗបែបនេះមិនប្រាប់ក៏ដឹងដែរ ថាឈ្លោះជាមួយម៉ាក់»

«…» ខ្ញុំមិនតបអារាហ្វីទេ អារម្មណ៍កំពុងមិនល្អផង ហើយគេមកញ៉ោះផងគ្មានហឫទ័យចង់វាចាជាមួយគេទេ។

មកដល់សាលាខ្ញុំនិងរាហ្វីក៏ចូលថ្នាក់ដូចរាល់ដង ហើយថ្ងៃនេះក៏ជាថ្ងៃបញ្ចប់ការប្រឡងឆមាសលើកទីមួយដែរ ខ្ញុំធម្មតារៀនមិនពូកែទេ ខ្ញុំខំរៀនដែរ តែខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំវាមិនអំណោយផលសោះ។

ខ្ញុំអង្គុយនៅតុ មុខក្រៀមៗ សម្លឹងមើលទៅវិញ្ញាសាក្នុងដៃគ្រូ ដោយអារម្មណ៍ល្ហល្ហេវរកស្មានមិនត្រូវ ប្រឡងរហូតដល់មុខវិជ្ជាចុងក្រោយហើយ មុខវិជ្ជាមុនៗខ្ញុំធ្វើមិនសូវជាត្រូវទេ ហើយមុខវិជ្ជាចុងក្រោយនេះក៏ប្រហែលជាដូចគ្នាដែរមើលទៅនោះ។

«មុខក្រៀមៗកើតអីអ្ហាះ?» រាហ្វីគេនិយាយមកកាន់ខ្ញុំ នៅពេលដែលគេក្រឡេកឃើញទឹកមុខខ្ញុំ។

ខ្ញុំមិនធ្លាប់លាក់បាំងអារម្មណ៍នឹងវាទេ៖

«ប្រហែលជាប្រឡងមិនបានល្អដូចលើកមុនទៀតហើយមើលទៅ នេះមុខវិជ្ជាចុងក្រោយហើយ!»

«មិនបានរៀនត្រៀមទេ? ទើបខ្លាចប្រឡងមិនបានល្អអ៊ីចឹង»

«យើងរៀនហើយតែវាដូចមិនសូវចាំ ចំណាំមិនសូវបាន ឆាប់ភ្លេច! រាហ្វីឯងរៀនពូកែប្រហែលមិនយល់អារម្មណ៍នេះទេដឹង!»

ឮខ្ញុំនិយាយបែបហ្នឹង រាហ្វីគេមិនយល់ស្របឡើយប្រញាប់ជំទាស់យ៉ាងលឿន៖

«មុននឹងរៀនពូកែ ក៏ធ្លាប់ល្ងង់ដូចតែគ្នាតើ»

«…» គេនិយាយពិតជាត្រឹមត្រូវខ្ញុំមិនជំទាស់ទេ។ វិញ្ញាសាប្រឡងឆមាសលើកទីមួយបានមកដល់ក្នុងដៃខ្ញុំ ដូចការគិតណាស់ភាគច្រើនគឺខ្ញុំអត់ចេះ បែបនេះហើយក៏គ្មានធ្វើបានត្រឹមត្រូវស្អីដែរ អំបិលក្រិបតែម្តងហើយ។

ដល់ម៉ោងចេញទៅផ្ទះ សិស្សគ្រប់រូបចេញពីថ្នាក់ឈូឆរ ដើរស្ទើរបុកគ្នា។ ដោយឡែកខុសពីគេតែរូបខ្ញុំដើរយឺតៗមួយៗដូចអត់ដង្ហើម មុខក៏គ្មានញញិមដែរគឺមកពីអត់សប្បាយចិត្ត មុនប្រឡងក៏គ្មានសង្ឃឹម ប្រឡងហើយក៏រឹតតែគ្មានសង្ឃឹម ឆ្នាំនេះថ្នាក់ទី១១ហើយ តែខ្ញុំនៅតែភ្លើអ៊ីចឹង។

«បានហើយសម្រួលអារម្មណ៍ទៅចែ! លើកហ្នឹងធ្វើមិនបានល្អ ខិតខំបន្តទៀតទៅ មិនទាន់អស់ឱកាសទេ!» រាហ្វីគេដើរមកជិតហើយលើកទឹកចិត្តខ្ញុំ។ ពាក្យលើកទឹកចិត្តរបស់គេធ្វើឱ្យខ្ញុំរិះគិត ហើយក៏ញញិមបានមកវិញ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តដែលមានមិត្តល្អ ឬក៏អាចថាជាបងប្អូនល្អដូចជាគេ។

«អរគុណ!» ខ្ញុំវាចាទាំងញញិមទៅកាន់គេ។

….

ទៅដល់ផ្ទះវិញខ្ញុំក៏ហូបបាយម្នាក់ឯង ព្រោះមិនឃើញមានអ្នកណានៅផ្ទះទេ ពួកគាត់ទៅណាអស់ក៏ខ្ញុំមិនដឹងដែរ។ តែខ្ញុំក៏មិនសូវជាខ្វល់ប៉ុន្មានដែរ។ បាយហើយខ្ញុំអង្គុយលេងនៅលើអង្រឹងក្រោមផ្ទះ យោលទៅវិញទៅមកចុះឡើងៗ បន្តិចក្រោយមកខ្ញុំក៏បានឃើញពុកឌុបប្រពន្ធរបស់គាត់មកពីណាក៏មិនដឹង។

ងឹក!!

ម៉ូតូអាសង់022ឈប់នៅក្រោមផ្ទះ។ ពុកដោះមួកសុវត្ថិភាពចេញ ហើយមីងសុភីក៏ចុះពីលើម៉ូតូ មិនប៉ុន្មាននាទីក្រោយមីងសុភីក៏ហូតប្រអប់ពណ៌ការ៉ុតចេញពីកាបូបគាត់ បើខ្ញុំស្មានមិនខុសទេពុកប្រហែលជានាំមីងសុភីទៅទិញគ្រឿងអលង្ការ។ ប្រអប់ពណ៌ការ៉ុតត្រូវបានបើក ចិញ្ចៀនមាសមួយវង់ត្រូវបានហូតចេញពីប្រអប់ វាប្រហែលជាមិនថោកប៉ុន្មាននោះទេ។

«អូនអរគុណបងហើយ! វាពិតជាស្អាតណាស់!» មីងសុភីលើកចិញ្ចៀនហើយក៏ឱបពុក ធ្វើដូចជាគូស្នេហ៍កំលោះក្រមុំទើបនឹងរៀបការអ៊ីចឹង ឥតមានអៀនខ្មាសភ្នែកខ្ញុំឡើយ។

«មិនអីទេអូន ឱ្យតែអូនពេញចិត្ត!»

ពុកងាកមកមើលខ្ញុំនៅអង្រឹង៖

«មីរ៉ា! ហូបបាយហើយឬនៅកូន?»

«ហើយៗ…» ខ្ញុំឆ្លើយដោយសំឡេងរឹងកំព្រឹស ហាក់ដូចមិនសូវជាខ្វល់នឹងគាត់ទេ។ ក្រោយពីនេះខ្ញុំក៏ដើរចេញពីមុខពីមាត់ពួកគាត់ទាំងពីរ មកសំងំអង្គុយលេងនៅក្រោយផ្ទះ។

ទឺង!

ខ្ញុំទទួលបានសារពីរាហ្វី។ ឃើញដូច្នេះខ្ញុំក៏ប្រញាប់ចូលមើល។

«ទៅសង្រ្កាន្តនៅសាលាមេសាងអត់?»

«សួរពុកសិន!»

រដូវចូលឆ្នាំថ្មីសាលាគេធ្វើសង្រ្កាន្តជាច្រើន ដោយឡែកសាលាខ្ញុំរៀនវិញមិនធ្វើទេ ហើយទាល់តែប្រឡងឆមាសលើកទីមួយចប់ទើបឈប់។ និយាយពីអារឿងដើរលេងសង្រ្កាន្តអ៊ីចឹង ខ្ញុំដូចជាខានដើរយូរដែរហើយ បើបានលេងសប្បាយម្តងក៏វាមិនអីដែរ ណាមួយវាក៏មិនមែនជារឿងខុសឆ្គងអីផង។

ខ្ញុំសួរទៅរាហ្វី៖

«សង្រ្កាន្តថ្ងៃណា?»

«ថ្ងៃស្អែកនេះ» ពួកយើងមិនបានបន្តការសន្ទនាគ្នាទៀតទេ បញ្ចប់តែត្រឹមនេះ ខ្ញុំមិនទាន់ទៅនិយាយចូលពុករឿងហ្នឹងទេ គិតថាមិនអីទេពុកប្រហែលមិនបដិសេធឡើយ។

ថ្ងៃស្អែកមកដល់ សាលារៀនរបស់ខ្ញុំក៏សម្រាកក្រោយពីប្រឡងឆមាសលើកទីមួយរួចរាល់ ថ្ងៃនេះខ្ញុំបានស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ធម្មតា អាវយឺត ខោខូវប៊យ ដើម្បីត្រៀមទៅលេងសង្រ្កាន្ត។

ម៉ោងទើបតែ៧ព្រឹកនោះទេ ខ្ញុំដើរទៅសុំពុកដែលកំពុងតែវាយឯកសារអីមិនដឹងរបស់គាត់នៅមុខលេបថប។

«ពុកខ្ញុំសុំទៅលេងសង្រ្កាន្តនៅសាលាមេសាង?»

«ទៅជាមួយនរណាកូន?»

«រាហ្វី!»

«អើ…» ពុករៀបតបនឹងខ្ញុំទៅហើយតែមានអ្នកខ្លះមកនិយាយកាត់ ធ្វើឱ្យខ្ញុំសឹងតែបោកគ្រាប់បែកទេ។

«នែមីរ៉ាកូន កុំទៅអី ឯងទៅដើរលេងឆ្ងាយៗជាមួយរាហ្វីយ៉ាងម៉េច ខ្លួនជាស្រីក្រមុំកំពុងពេញស្អាត ហើយឯងក៏ទុកចិត្តគេម្ល៉េះកូន។ គេក៏ប្រុស គ្នាគេក៏ប្រុស បើគេចង់ធ្វើបាបឯងគឺងាយណាស់»

គ្រាន់តែឮសម្តីប្រពន្ធគាត់ភ្លាមពុកក៏ចូកចែវបន្ថែម៖

«មិនបាច់ទៅទេមីរ៉ា! ពុកមិនឱ្យទៅទេ!»

«ពុកនេះអាហ្វីណាពុក! វាដូចជាបងប្អូនខ្ញុំបង្កើតណា៎ លេងឡុកឡរជាមួយគ្នា ធំឡើងជាមួយគ្នា ធ្លាប់ហូបបាយចានតែមួយ។ ពុកមិនទុកចិត្តវាទេ?» ខ្ញុំនិយាយទាំងលួចអន់ចិត្តនឹងគាត់តិចៗដែរ។

មីងសុភីបន្ថែម៖

«ឯងទុកចិត្តវាទៅ! ប្រយ័ត្នពោះប៉ោងមិនដឹងខ្លួនណា ម៉ែគ្រាន់តែប្រាប់»

គាត់និយាយបែបនេះគឺស្មើនឹងមើលងាយខ្ញុំហើយ ខ្ញុំជាមនុស្សមានចិត្តគំនិត ក៏ដឹងខុសដឹងត្រូវ ចេះមើលថែខ្លួនដូចគេឯងដែរ ហេតុអ្វីក៏និយាយដូចខ្ញុំមិនដឹងអី?

«ម៉ែឯងនិយាយត្រូវហើយ!»

ឆ្អែត! វាចារបស់ពុកធ្វើឱ្យខ្ញុំអន់ចិត្តនឹងគាត់ខ្លាំងណាស់ ពុករបស់ខ្ញុំដែលធ្លាប់តែស្រលាញ់ខ្ញុំ តែពេលនេះទង្វើគាត់ដូចជាមិនទុកចិត្ត មិនជឿជាក់កូនស្រីខ្លួនឯងឡើយ។

«…» ខ្ញុំមិនមាត់ទេ ហើយក៏ដើរចេញ ទោះខំប្រឹងប្រកែកទៀតក៏គ្មានប្រយោជន៍ដែរ ព្រោះខ្ញុំគ្មានអ្នកគាំទ្រឡើយ។

ខ្ញុំឆាតទៅរាហ្វីប្រាប់ថាខ្ញុំមិនបានទៅដើរលេងសង្រ្កាន្តទេ មិនបាច់ឱ្យគេមកយកខ្ញុំឡើយ។ ភាពសប្បាយរីករាយដែលខ្ញុំរំពឹងទុកវារលាយបាត់តាំងតែពីពុកនិយាយមកម្ល៉េះ។

រដូវបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មី សាលារដ្ឋក៏ឈប់គួរក៏ឈប់ បែបនេះហើយក៏ធ្វើឱ្យខ្ញុំទំនេរត្រូវនៅផ្ទះ និយាយត្រង់ថាខ្ញុំអត់ចង់នៅផ្ទះទេ គ្មានក្តីសុខបន្តិចសោះឡើយ ធ្វើអ្វីក៏ខុស ខុសរហូតមិនលោះថ្ងៃសោះ។

ពុកជាគ្រូពេទ្យ ថ្ងៃនេះគាត់មានការនៅមណ្ឌលសុខភាព គាត់ចេញពីផ្ទះទៅលឿនជាងរាល់ដង និយាយទៅគឺគាត់រវល់ពេញមួយថ្ងៃដោយសារថ្ងៃនេះត្រូវវេនគាត់យាមមន្ទីរពេទ្យផង។

ក្រោយពុកចេញទៅបាត់ ខ្ញុំក៏ឃើញប្រពន្ធដ៏ល្អរបស់គាត់ធ្វើខ្លួនស្អាតបាត បម្រុងចេញទៅណាក៏មិនដឹងដែរ។ ឃើញអ៊ីចឹងខ្ញុំក៏អត់លូកមាត់មិនបាន៖

«មីងទៅណា?»

«នែរឿងម៉ែ ម៉ែចង់ទៅណាក៏បាន ឯងក្មេងកុំចេះដឹងរឿងចាស់»

«កុំមកហៅខ្លួនឯងថាម៉ែ ខ្ញុំគ្មានម៉ែចរិតលាក់ពុតដូចមីងឯងទេ ល្អដាក់ខ្ញុំតែពីមុខពុកខ្ញុំក្រោយខ្នងដូចពស់វែក»

«ឈ្លើយ!! និយាយបែបនេះគេហៅថាក្មេងឈ្លើយ និយាយមិនដឹងចាស់ទុំ» មីងសុភីញញិមបែបពិសពុល ហើយក៏និយាយស៊កសៀតមកឱ្យខ្ញុំវិញ។

«ខ្ញុំធ្វើជាក្មេងល្អ តែជាមួយមនុស្សចាស់ដែលមានសីលធម៌ត្រឹមត្រូវទេ។ ដូចមីងឯងខ្ញុំសុខចិត្តឈ្លើយ ក៏មិនគួរសមជាមួយដែរប្រាប់ឱ្យដឹង» ខ្ញុំនិយាយខ្លាំងៗតទៅគាត់វិញ គាត់មិនមាត់ តែភ្នែកដៀងសម្លក់ខ្ញុំសឹងជ្រុះ មិនប្រាប់ក៏ដឹងថាខឹងដែរ។

«កុំខ្លាំងពេក នាងក្មេងនេះ!»

មីងសុភីថាឱ្យខ្ញុំហើយក៏ដើរចេញទៅ មិនដឹងជាទៅណាទេ ខ្ញុំមិនចាប់អារម្មណ៍ បានទៅបាត់បែបនេះក៏ល្អដែរ ខ្ញុំមិនបាច់ហត់ស្អកកឈ្លោះជាមួយ ម្យ៉ាងឃើញមុខក៏ក្តៅក្រហាយដែរ។

មីងសុភីបាត់ពីព្រឹករហូតដល់ល្ងាចម៉ោង៥ទើបត្រលប់មកវិញ គាត់មកវិញទាំងទឹកមុខស្អុយប៉ែ មិនដឹងថាកើតស្អីមកទេ។

«មកវិញធ្វើស្អីមីង បានមីងទៅឱ្យបាត់តែម្តងក៏ល្អដែរ កុំឱ្យខ្ញុំនៀកវាធុញ» ខ្ញុំថាឱ្យគាត់ដោយធ្វើមុខធ្វើមាត់ឌឺដង។

«ប្តីយើងនៅទីនេះ ឱ្យយើងទៅណាឆ្ងាយបានទៅ» គាត់និយាយដោយជឿជាក់លើខ្លួនឯង ហើយក៏ដើរទៅបើកឆ្នាំងបាយ។ ពេលបើកហើយក៏ធ្វើមុខស្អុយ ថាឱ្យខ្ញុំ៖

«នេះនៅផ្ទះយ៉ាងម៉េច មិនដាំបាយស៊ីអ៊ីចឹងហាស៎»

«អញ្ជើញដាំខ្លួនឯងទៅមីង» ខ្ញុំញាក់ត្របកភ្នែកឌឺគាត់ ញញិមទាំងសមចិត្ត មីងគិតមែនទេដើរតាំងពីព្រឹក ល្ងាចចូលផ្ទះ ចង់ឱ្យខ្ញុំដាំបាយឱ្យហូប គ្មានផ្លូវទេមីងអើយណាមួយខ្ញុំក៏មិនមានជាប់សាច់ឈាមអីជាមួយមីងឯងផង ហេតុអីនាងមីរ៉ាត្រូវខ្វល់នោះ?

មីងសុភីទម្លាក់គម្របឆ្នាំងឮសូរ ប្រាវ!!

«នាងក្មេងនេះចង់ធ្វើបាបយើងផង ចាំមើលនាងឯង ហ៊ើយ! ខឹងនាងហ្នឹងណាស់»

ក្រោយពីបរិយាយហើយគាត់ក៏យកឆ្នាំងទៅដាំបាយហូបខ្លួនឯង ទាំងមុខមិនរីកសោះឡើយ។

មេឃចាប់ផ្តើមងងឹតទៅហើយ ខ្ញុំងូតទឹកហើយក៏ចាប់ផ្តើមរៀនសូត្រធម្មតានៅក្នុងបន្ទប់របស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំកំពុងគណនាលំហាត់រូបវិទ្យា ធ្វើបានប្រហែលជាពីរបីលំហាត់ ក៏មានទូរស័ព្ទតេចូលមក។ ខ្ញុំលើកមកមើលក៏ឃើញលេខអារាហ្វីទេតើ ហើយយប់ម៉ោង៦ជិត៧ហើយវាតេមករកស្អីវា ខ្ញុំរហ័សចុចលើក៖

«អាឡូ!»

«អាឡូមីរ៉ា! នៅផ្ទះអត់?»

«នៅ! ហើយតេមកថីហ្មែន?»

«ចង់ខ្ចីសៀវភៅប្រវត្តិវិទ្យាឯង មករៀនសិនបានអត់?»

«អើ! ហើយយកអង្កាល់»

«ឥឡូវនេះ! ចាំយើងទៅយក»

«អើ… យើងបិទហើយ»

ថាហើយខ្ញុំក៏បិទទូរស័ព្ទរៀនបន្តដោយគ្មានអ្វីមករំខានទៀតឡើយ ដោយសារភ្នែកខ្ញុំមិនសូវល្អ ខ្ញុំក៏យកវែនតាមកស៊កជំនួយ។

សំឡេងម៉ូតូជិះចូលទៅក្នុងផ្ទះមួយ បន្តិចក្រោយមកក៏ឈប់។ ប្រុសស្អាតម្នាក់ចុះពីលើម៉ូតូ ហើយក៏ដើរចូលទៅខាងក្រោមផ្ទះ ម្នាក់ហ្នឹងគឺជារាហ្វី!។

«មីងជម្រាបសួរ!» រាហ្វីលើកដៃសំពះមីងសុភីដែលកំពុងអង្គុយនៅក្រោមផ្ទះ។

មីងសុភីក៏តបវិញទាំងញញិម៖

«ថ្វាយព្រះក្មួយ! ហើយមករកអីនឹងក្មួយ?»

«បាទ៎! ខ្ញុំមកខ្ចីសៀវភៅពីមីរ៉ា»

«មីរ៉ាគេនៅក្នុងបន្ទប់គេនុងក្មួយ»

«បាទ៎! ខ្ញុំតេទៅគេឱ្យយកសៀវភៅឱ្យសិន!» ថាហើយរាហ្វីក៏យកដៃរាវហោប៉ៅខោ តែគេស្ទាបចុះស្ទាបឡើងទើបដឹងថាភ្លេចយកទូរស័ព្ទមក មូលហេតុដែលរាហ្វីធ្វើអ៊ីចឹងក៏ព្រោះតែមិនចង់ចូលបន្ទប់កូនស្រីគេយប់ព្រលប់។

ឃើញបែបនេះមីងសុភីក៏និយាយ៖

«ទៅយកទៅក្មួយ មីរ៉ានៅក្នុងបន្ទប់ គ្មានពីណាថាអីទេអ្នកស្គាល់គ្នាសោះ»

«បាទ!» រាហ្វីញញិមហើយដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់មីរ៉ាដោយមិនសូវបារម្ភក្នុងចិត្តពេក។

តុកៗ…

រាហ្វីគេធ្វើជាគោះទ្វារដែលចំហស្រាប់ហើយក៏ចូលមកយកសៀវភៅ។ គេមិនទាន់យកសៀវភៅទេ ហើយក៏ធ្វើជានិយាយនៅពេលដែលឃើញមីរ៉ាខំធ្វើលំហាត់។

«ខំរៀនណាស់ហ្ន៎! មើលទៅចូលកងវិញប្រហែលរៀនមិនឈ្នះមីរ៉ាទេ»

«បានហើយអញជ្រេញណាស់ កុំមកនិយាយអួតអញ នេះសៀវភៅយកទៅ» ខ្ញុំកាន់សៀវភៅហើយក៏ហុចទៅឱ្យគេ ដូចនេះគេក៏ញញិមបែបជាអត់សំណើចតិចៗ។

«កាចម៉្លេះបង!» គេវាចាឌឺដងខ្ញុំ។

«បានហើយអាប្អូន នៅកូរអញទៀត មិនប្រុងឱ្យអញបានរៀនទេ?»

«ទៅហើយៗ បាយៗ» រាហ្វីគេក៏ត្រលប់ទៅវិញក្រោយពីទទួលបានការនិយាយបែបដេញរបស់ខ្ញុំ។

ព្រឹកថ្មី…

«មកដល់ហើយបង?!» សុភីវាចាទៅកាន់ប្តីនៅពេលដែលឃើញគាត់ឈប់ម៉ូតូក្រោមផ្ទះ។

«បាទ! ហើយមីរ៉ាគេនៅឯណាអូន?»

«មីរ៉ាមិនទាន់ក្រោកពីដេកទេមើលទៅ អូនក្រោកមុននាង ដោយសារយប់មិញមីរ៉ាគេមានភ្ញៀវ»

«ភ្ញៀវអីទៅ?»

«រាហ្វីគេមករកនឹងណា ឃើញនៅនិយាយប្រឡែងគ្នាក្នុងបន្ទប់នាង»

«កូនខ្ញុំហ៊ាននាំប្រុសចូលក្នុងបន្ទប់ទៀត ធ្វើចរិតមិនដឹងស្អីមែន» គាត់និយាយទាំងខឹង គ្រវីក្បាលដោយហួសចិត្ត។

ខ្ញុំដើរចេញមកពីបន្ទប់ទឹក ក្រោយពីលុបមុខរួច។

ពុកស្រែកហៅ៖

«មីរ៉ាមករកពុកបន្តិច!»

«ចាស៎» ខ្ញុំដើរទៅជិតគាត់ទាំងអារម្មណ៍មិនស្រួលទេ នេះពុកគាត់មកពីមណ្ឌលទៅហើយ។

«ពុកហៅខ្ញុំមានអីហ្មែន?»

«មានបានហៅហ្នឹង!» គាត់មើលមុខខ្ញុំដោយអាកប្បកិរិយាចម្លែក ខ្ញុំក្រឡេកមើលមីងសុភីបន្តិច ដែលពុកហៅមកប្រាកដជាមានទាក់ទងនឹងគាត់ទេដឹង។

«ហើយម៉េចបានឱ្យប្រុសចូលបន្ទប់អ៊ីចឹង ញាតិដឹងខ្មាសគេស្លាប់» ពុកពោលទាំងមុខស្ងួតភ្នែកសម្លក់ខ្ញុំទៀត។

«ពុកនិយាយអីអាក្រក់ស្តាប់ម្ល៉េះ ប្រុសស្អី?»

«ឱ្យអារាហ្វីចូលបន្ទប់នោះ! មិនមែនប្រុសទេ?»

«វាជាប្រុស! ហើយវាជាមិត្តខ្ញុំ គេគ្រាន់តែគេមកខ្ចីសៀវភៅខ្ញុំយកទៅរៀនសោះ ពុកនិយាយដាក់ខ្ញុំធ្វើមើលតែរឿងធំដុំណាស់អ៊ីចឹង» ខ្ញុំនិយាយទាំងអន់ចិត្ត មានរឿងទាំងព្រឹកតែម្តង អារម្មណ៍ល្អតាមណាទៅ។

ពុកស្រែកខ្លាំងៗ៖

«មកយកសៀវភៅដល់បន្ទប់បែបហ្នឹង! ហើយយប់ព្រលប់ទៀត អានេះវាស្មើនឹងបើកផ្លូវឱ្យប្រុសហើយកូន ឯងមិនខ្មាសគេទេឬ?»

«ខ្មាសអីខ្ញុំមិនបានធ្វើខុស! បានហើយពុក! វាធំដុំស្អីណាស់ណាទៅ យើងជាមិត្តភក្តិនឹងគ្នាស្គាល់គ្នាតាំងពីណាពីណីមក ពុកមកនិយាយសុទ្ធតែខ្ញុំបើកផ្លូវឱ្យប្រុស ពុកនិយាយបែបនេះក៏វាស្មើនឹងមើលងាយកូនខ្លួនឯងហើយ ខ្ញុំមិនដឹងថាមីងសុភីនិយាយចាក់រុកស្អីពុកទេ ទើបពុកមកថាឱ្យខ្ញុំបែបនេះ ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេបើពុកជឿគាត់ជាងខ្ញុំក៏ស្រេចតែពុកទៅ។ ខ្ញុំធ្វើស្អីក៏ខុស! ធ្វើម៉េចល្អដូចប្រពន្ធពុក!»

ខ្ញុំនិយាយទាំងចង់យំ ទឹកភ្នែកស្ទើរស្រក់ចេញមកទៅហើយ យូរៗទៅគាត់កាន់តែជឿប្រពន្ធគាត់ហើយ រឿងបន្តិចបន្តួចសោះគាត់ធ្វើដូចជារឿងធំដំណាស់អ៊ីចឹង មីងសុភីក៏ដូចគ្នាពូកែណាស់អាខាងនិយាយលើកដាក់ធ្វើឱ្យពុកខឹងខ្ញុំ។

«នេះយើងនិយាយរឿងឯង! យើងនិយាយព្រោះចង់ឱ្យឯងល្អ ឯងមកចោទថាសុភីចាក់រុកស្អីយើង យីមីកូននេះធំទៅចង់ខ្លាំងជាមួយពុកខ្លួនឯងហើយ។ និយាយមិនស្តាប់ទេ! ម៉េច? មិត្តភក្តិសំខាន់ជាងម៉ែឪ?»

«ខ្ញុំនិយាយអីក៏ពុកមិនដែលជឿខ្ញុំស្រាប់ហើយ! ពុកជឿតែប្រពន្ធពុកទៅ!» ខ្ញុំខឹងគាត់ណាស់ និយាយទាំងស្រក់ទឹកភ្នែក ហើយក៏ដើរទៅយកកង់ ជិះទៅផ្ទះយាយរបស់ខ្ញុំ។ គាត់និយាយសម្លុតខ្ញុំ ខ្ញុំមិនចូលចិត្ត មនុស្សប្រុសដែលប្រើសម្តីធ្ងន់ៗដាក់កូនទេ ខ្ញុំស្អប់គាត់!។

«ឯងប្រដៅវា! ធំទៅយូរៗប្រដៅលែងស្តាប់ហើយ» ពុកនិយាយទាំងខឹងនឹងខ្ញុំ។

«បានហើយបង! កុំខឹងនឹងក្មេងអី!» មីងសុភីលួងលោមប្តីគាត់។

«មិនឱ្យខឹងយ៉ាងម៉េចអូនមើលចរិតវាទៅ ថាស្អីឱ្យក៏ខឹងង៉ក់ងរតមាត់និយាយមិនចេះស្តាប់ ប្រហែលទៅផ្ទះយាយវាទៀតហើយមើលទៅ»

«សុភីឱ្យបងសុំទោសផងអូន ដែលកូនបងគេថាឱ្យអូន!»

«មិនអីទេ! មីរ៉ាគេមិនដែលផ្តល់តម្លៃឱ្យអូនស្រាប់ទៅហើយ នៅក្នុងកែវភ្នែកកូនគេមិនដែលមើលឃើញអូនល្អទេ តែអូនមិនខឹងកូនទេ ប្រហែលមកពីអូនមិនល្អហ្នឹងហើយ!»

«កុំនិយាយបែបនេះអី! អូនពិតជាល្អនិងសំខាន់សម្រាប់បងណាស់ សុភីគឺជាប្រពន្ធដ៏ល្អរបស់បង»

«អរគុណបងណាស់ដែលស្រលាញ់អូន! បងចាំអូនណាអូនរៀបបាយឱ្យ»

«បាទ!»

តាំងពីថ្ងៃដែលគាត់ថាឱ្យខ្ញុំមកខ្ញុំមិនដែលទៅផ្ទះវិញទេ ខ្ញុំនៅដេកផ្ទះយាយប្រហែលមួយសប្តាហ៍ហើយ យាយនិងតាក៏ពួកគាត់មិនសួរអីខ្ញុំច្រើនដែរ ព្រោះគាត់ដឹងថាខ្ញុំប្រហែលជាមានរឿងជាមួយពុក។

មែនហើយតាំងតែពីបានមីងសុភីជាប្រពន្ធមក ពុករបស់ខ្ញុំមិនសូវជាជឿពាក្យសម្តីរបស់ខ្ញុំទេ ភាគច្រើនគាត់ជឿប្រពន្ធគាត់ជាងខ្ញុំ ម្យ៉ាងទៀតគាត់ឧស្សាហ៍មាត់ធំដាក់ខ្ញុំជាងមុន ទោះបីជាបាត់វត្តមានរបស់ខ្ញុំក៏គាត់មិនសូវខ្វល់ដែរ ពិបាកណាស់និយាយទៅគឺប្រពន្ធចុងរបស់គាត់គឺសំខាន់តែម្តង។

ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃអាទិត្យ បន្ទាប់ពីសម្រាកផ្ទះយាយអស់មួយអាទិត្យខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តថានឹងទៅផ្ទះវិញ ទោះខ្ញុំខឹងពុកយ៉ាងណាក៏ខ្ញុំមិនអាចបណ្តោយឱ្យគាត់នៅជាមួយនិងមីងសុភី កំពូលសម្តីផ្អែមរបស់គាត់បានទេ។

ខ្ញុំជិះកង់ត្រលប់ទៅដល់ផ្ទះវិញ ឈប់កង់ស្រួលបួលហើយក៏ដើរទៅអង្គុយក្រោមផ្ទះ ពុកគ្រាន់តែឃើញខ្ញុំក៏គាត់វាចាឡើង៖

«ដាច់ចិត្តមកផ្ទះសំបែងវិញហើយ!»

«ខ្ញុំមកមិនបានហ្មែនពុក?» ខ្ញុំនិយាយបែបឌឺទៅគាត់វិញ ដោយអារម្មណ៍នៅខឹងមិនទាន់រសាយ។

«យើងគ្មានបានហាមឯងទេ!» ពុកវាចាដោយគំរោះគំរើយដាក់ខ្ញុំ ខ្ញុំវិញក៏មិនបានទៅនិយាយតតាំងអ្វីនឹងគាត់ទៀតដែរ ព្រោះគិតថាមិនចង់មានរឿងច្រើន។

ខ្ញុំដើរទៅក្នុងបន្ទប់របស់ខ្ញុំ តែក៏ចួនជាមីងសុភីគាត់ដើរមកល្មម។

«មកវិញហើយហីកូន?» គាត់សួរខ្ញុំ តែខ្ញុំមិនឆ្លើយទេ មុខគាត់ក៏មិនមើលដែរ ខ្ញុំដើរធ្មឹងធ្វើមិនដឹងធ្វើមិនឮ មិនខ្វល់មីងសុភីហ្នឹងមិនសំខាន់សម្រាប់ខ្ញុំផង រឿងដែលមីងឯងចាក់ចុចពុកខ្ញុំមិនទាន់ជម្រះបញ្ជីជាមួយផង ចង់បន្ថែមរឿង?

«មីរ៉ាស្អប់ខ្ញុំណាស់ហើយ!» វាចាទន់ភ្លន់ផ្អែមល្ហែមពោលទៅកាន់ពុកខ្ញុំ ធ្វើជាអន់ចិត្ត ដូចរាល់ដងពុកតែងតែនៅខាងមីងសុភី៖

«កុំខ្វល់នឹងគេអីអូន!»

«ចាស៎!»

យប់ឡើងខ្ញុំសម្អាតកាយហើយក៏រៀនសូត្រតាមកាលវិភាគក្រោយពីខានរៀនអស់មួយអាទិត្យមក ទូរស័ព្ទក៏ទៀតសោតកាលពីទៅនៅផ្ទះយាយមានបានយកទៅឯណា ត្រូវថ្មអស់ស្រាប់ទៀតរលត់ឈឹងតែម្តង ទើបខ្ញុំរៀបចំយកវាទៅបញ្ចូល។

តុកៗ…

សំឡេងគោះទ្វារបន្លឺឡើង ខ្ញុំដើរទៅបើកទ្វារ តើអ្នកណាមកមានការអីទៀតហើយ?

ក្រាក!!

ក្រោយពីបើកទ្វារ ខ្ញុំសឹងតែស្ទុះបិទវិញទេ អម្បាញ់មិញបើដឹងថាមីងសុភីប្រហែលជាខ្ញុំមិនខ្ចីបើកទ្វារឱ្យមីងឯងទេ។

«មីងមករកអី?»

«ម៉ែយកទឹកដោះគោមកឱ្យហូបមុនចូលសម្រាក» គាត់និយាយទាំងហុចកែវទឹកដោះគោឱ្យខ្ញុំ និយាយផ្អែមយ៉ាងនេះចង់ធ្វើស្អីខ្ញុំមែនទេ ខ្ញុំមិនឆ្កួតនោះទេព្រោះមុននឹងចូលបន្ទប់ខ្ញុំឃើញគាត់ដើរអើតឡឺមៗនៅផ្ទះបាយខ្ញុំក៏បានលួចដើរតាមព្រោះចង់ដឹង ពេលនោះខ្ញុំបានឃើញគាត់ហូតថ្នាំអ្វីម្យ៉ាងពីហោប៉ៅអាវចាក់ចូលក្នុងកែវទឹកដោះគោ(ប្រហែលថ្នាំរាគ) ខ្ញុំប្រាកដបាត់ទៅហើយថាអ្នកដែលគាត់យកមកឱ្យគឺជាខ្ញុំ។

«បានហើយកុំមកមាយា សម្ដែងចូលខ្ញុំ យកទៅវិញទៅខ្ញុំមិនផឹកទេ» ខ្ញុំប្រកែកទាំងរុញទឹកដោះគោឱ្យគាត់វិញ។

«ម៉ែខំយកមកឱ្យអីក៏ដាច់ចិត្តម្ល៉េះកូន!»

«មិនយកទេ! ខ្ញុំប្រាប់ឱ្យមីងយកទៅវិញទៅ» ខ្ញុំស្រែកខ្លាំងដាក់គាត់។ មីងសុភីសម្លឹងមើលទៅខាងមុខបន្តិច ហើយក៏ចាប់ដៃខ្ញុំឱ្យកាន់ទឹកដោះគោ ខ្ញុំខឹងគាត់ណាស់អាមិនចង់យកហើយនៅកាន់មកញ៉ុកដៃទៀត អ្នកណាផឹកបើមិនដឹងដាក់ថ្នាំអ្វីផង។

ផែស!!

ទឹកដោះគោត្រូវបានខ្ទាតប្រឡាក់ពេញមុខមីងសុភី ខ្ញុំស្រឡាំងកាំងអស់ហើយ។

ផាច់!!

ជាលើកទីមួយហើយ ដែលពុកខ្ញុំហ៊ានលើកដៃវាយកូនខ្លួនឯង មុខគាត់ឡើងក្រហមកំពុងតែខឹងខ្ញុំខ្លាំង។

«មីរ៉ានេះឯងឆ្កួតហើយឬអី? ម៉េចក៏ហ៊ានលើកដៃជះទឹកដោះគោដាក់ម៉ែឯង គេខំមានចិត្តបារម្ភយកទឹកដោះគោមកឱ្យ ឯងគ្មានខួរទេ?» គាត់ស្រែកឱ្យខ្ញុំខ្លាំងៗ ដោយសារតែបារម្ភពីប្រពន្ធគាត់។

«ពុកគិតថាខ្ញុំអ្នកជះដាក់ប្រពន្ធពុកមែន! មីងសុភីជះខ្លួនឯងទេពុក!» ខ្ញុំស្ទាបថ្ពាល់ដែលពុកវាយ ស្រែកយកតែខ្លាំងៗដាក់គាត់វិញ គាត់មិនទាន់បានស្តាប់ការបកស្រាយរបស់ខ្ញុំទេ គាត់ជឿប្រពន្ធគាត់ ជឿទាំងមិនពិចារណាឱ្យល្អិតល្អន់។

«វាមិនដែលគេឆ្កួតយកជះដាក់ខ្លួនឯងឱ្យប្រឡាក់នោះទេ នែ៎! ល្មមៗបានហើយ បើឯងស្អប់គេ ឯងក៏មិនគួរណាប្រើកាយវិការថោកទាបរបស់ឯងដែរ»

«ពុកវាយខ្ញុំ ជាកាយវិការល្អរបស់ពុកហ្មែន?» ខ្ញុំស្ទាបថ្ពាល់ដែលត្រូវគាត់វាយ ព្រមទាំងវាចាឌឺដងទៅវិញ គាត់បានត្រឹមតែខឹងខ្លាំង មិនហ៊ានវាយខ្ញុំទៀតឡើយ។

«ឯង!»

មនុស្សស្រីដ៏ទន់ភ្លន់របស់ពុក ចាប់ផ្តើមធ្វើខ្លួនជាជនរងគ្រោះដើម្បីទទួលបានការអាណិតអាសូរ ដោយគ្មានក្តីអៀនខ្មាស៖

«មែនហើយ! ឱ្យម៉ែសុំទោសផង ម៉ែជាអ្នកខុស បើដឹងថាឯងមិនចង់ផឹកទឹកដោះគោក៏ម៉ែមិនយកមកឱ្យដែរ តែមកពីម៉ែចង់ឱ្យកូនមានសុខភាពល្អ។ គ្រាន់តែម៉ែធ្វើបែបនេះសោះកូនក៏ស្អប់ម៉ែយ៉ាងនេះ»

ខ្ញុំមិនចង់ប្រឹងទប់អារម្មណ៍ទៀតទេ ខ្ញុំមិនបានខុស ខ្ញុំមិនបានទៅបង្ករឿងជាមួយអ្នកណាឡើយ គ្រប់យ៉ាងមិនមែនជាខ្ញុំអ្នកធ្វើ។

«ហ៊ើយ! បានហើយមីងភីឈប់សម្តែងបានអត់ខ្ញុំសុំ មីងឯងបានធ្វើអី? ខ្ញុំទៅជះទឹកដោះគេដាក់មីងឯងហេស៎? នៅសុខៗក៏យកទឹកដោះគោមកឱ្យខ្ញុំផឹក មីងមានបំណងអ្វី? ហើយក្នុងទឹកដោះគោមានស្អី? ខ្ញុំប្រកែកហើយនៅតែមិនយកទៅវិញទៀត ឃើញពុកមកក៏ធ្វើល្បិច មីងឯងអត់ចេះហត់ទេ? ខ្ញុំសុំមីង! ឈប់ធ្វើឱ្យគ្រួសារខ្ញុំមើលមុខគ្នាមិនចំទៅ។ ពុកក៏ដូចគ្នាពុកជឿតែមីងភីប្រពន្ធពុកនឹងទៅ ប្រយ័ត្នថ្ងៃណាមួយមីងភីបោកទៅ…»

«នេះ! មីរ៉ាឯង! យើងឱ្យឯងទៅរៀនសូត្រឱ្យចេះដឹង ឯងរៀនយូរៗទៅមិនស្គាល់ខុសត្រូវ មើលងាយចាស់ទុំអ៊ីចឹងមែនទេ? កូនចង្រៃយ៍!» លោកឪពុករបស់ខ្ញុំកែប្រែស្ទើរតែ360° ប្រែពីលោកពុកដែលមានក្រមសីលធម៌មកងប់ងល់ជឿមាយាប្រពន្ធចុង និងចេះប្រើហិង្សា មួយដៃដែលគាត់ហ៊ានលើកវាយខ្ញុំដោយសារមីងសុភី ប្រហែលជាខ្ញុំមិនភ្លេចទេមើលទៅនោះ។

«មែនហើយពុកខ្ញុំជាកូនចង្រៃយ៍! ពុកក៏មិនល្អជាងខ្ញុំប៉ុន្មានដែរ ដែលហ៊ានលើកដៃមកវាយកូនខ្លួនឯងនោះ» សម្តីចេញពីទឹកមុខស្រពោនរបស់ខ្ញុំទៅកាន់គាត់ វាពិតជាពិបាកបរិយាយណាស់ថាអារម្មណ៍នេះវាបែបណា។

ផាំង!!

ខ្ញុំអត់ចង់ឈ្លោះជាមួយពួកគាត់ទៀតទេ ខ្ញុំចេះហត់ព្រោះអីខ្ញុំក៏ជាមនុស្សដែរ ទ្វារត្រូវបានខ្ញុំទាញផ្ទប់ទាំងកំហឹងមួយទំហឹងបិទវា ពេលវេលានេះគឺខ្ញុំមិនចង់ឃើញអ្នកណាទេ មានតែរឿងមិនចេះចប់ ខ្ញុំនៅតែខ្ញុំតែក៏មានអ្នកតាមមករករឿងដល់កន្លែងទៀត។ ខ្ញុំបិទភ្លើងបន្ទប់ឱ្យងងឹតឈឹង ឥឡូវនេះខ្ញុំគ្មានសតិនៅសល់ក្នុងការតាំងចិត្តធ្វើស្អីទៀតទេ

ខ្ញុំចង់យំ យំដើម្បីឱ្យរសាយអារម្មណ៍មួហ្មងខ្លះ…

«អ្ហឹៗ… បើម៉ែនៅខ្ញុំក៏មិនក្លាយជាបែបនេះដែរ ហើយពុកក៏ប្រហែលនៅតែជាពុកល្អដូចពីមុន ខ្ញុំនឹកម៉ែ! អ្ហឹៗ…» ដៃទាំងគូរបស់ខ្ញុំកាន់រូបថតម៉ែឱបជាប់ទ្រូង បញ្ឈរក្បាលជង្គង់ខ្នងទល់ទៅនឹងជញ្ជាំង អង្គុយយំសសឹកទឹកភ្នែកជូតក្បាលជង្គង់ដូចកូនក្មេង៧ឬ៨ឆ្នាំ ពេលនេះខ្ញុំមិនដែលទទួលបានភាពកក់ក្តៅពីពុកឡើយ ពុកដ៏ល្អរបស់ខ្ញុំក៏បាត់ទៅដូចគ្នា។ ទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំបន្តស្រក់ ខ្ញុំមិនហាមឃាត់វាទេ ស្រក់មក! ស្រក់ឱ្យអស់ចិត្តមក ហើយកុំយំទៀតឯងត្រូវតែធ្វើជាមនុស្សរឹងមាំណាមីរ៉ា។

រំលងផុតមួយថ្ងៃទៀតហើយ ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃទំនាក់ទំនងរបស់ខ្ញុំហើយនិងពុកកាន់តែអាប់អួរទៅ មានតែឈ្លោះនិងឈ្លោះ។

ម៉ោងប្រហែលជាទើប៧ជិត៨ព្រឹក ថ្មើរនេះនៅក្នុងផ្ទះខ្ញុំទំនេរស្អាតណាស់អត់មានអីធ្វើទេ ព្រោះការងារបន្តិចបន្តួចធ្វើរួចរាល់តាំងពីព្រលឹមមកម្ល៉េះ។ ព្រឹកនេះពុកនៅផ្ទះធម្មតា ដ្បិតអីគាត់ទៅមណ្ឌលធ្វើការវេនថ្ងៃ ខ្ញុំមើលទៅមុខគាត់ថ្ងៃនេះដូចមុខជូរជាងរាល់ដង។

«បង!» មីងសុភីស្រែកហៅពុកដោយញញិមស្រស់ដាក់ពុកដូចរាល់ដងតាមទម្លាប់របស់គាត់ ហើយក៏អេះអុញៗ៖

«គឺថា… នែ៎»

«មានអីមែនទេ?»

«អស់លុយហើយបង លុយដែលបងឱ្យអូនទិញម្ហូបនិងរបស់ប្រើប្រាស់អស់ហើយ»

«បែបនេះទេ?»

«ចាស៎»

«នេះ! បងក៏មិនសូវមានលុយដែរ ព្រោះមិនទាន់បើកប្រាក់ខែ អានេះលុយគេហៅចាក់ថ្នាំនៅក្រៅទេ» ពុកហូតលុយពីសៀតកាបូបគាត់ ហើយក៏រាប់ក្រដាសប្រាំម៉ឺនប្រាំសន្លឹកឱ្យមីងសុភី មីងសុភីកាលណាដែលឃើញលុយញញិមបិទមាត់មិនជិតឡើយ។

«អរគុណបងច្រើនហើយ!» គាត់ទទួលលុយញ៉ុកក្នុងហោប៉ៅ ហើយក៏បន្តវាចា៖

«អូនសុំទៅផ្សារបន្តិច ចង់ដើរមើលបន្លែត្រីសាច់អី»

«ឱ្យបងជូនទៅទេ?»

គាត់ប្រញាប់ប្រកែកយ៉ាងទាន់ហន់៖

«មិនបាច់ទេបង! អូនជិះកង់ខ្លួនឯងបាន ណាមួយចង់លម្ហែកាយផង»

«អ៊ីចឹងក៏ល្អដែរ!»

បានឱកាសហើយគាត់ក៏ជិះកង់ចេញដើរបាត់ដោយគ្មានខ្វល់អី។

សុភីជិះកង់តាមផ្លូវ ដោយអារម្មណ៍រីករាយស្រស់ស្រាយ ជិះបានបន្តិចក្រោយមកគាត់ក៏បានឈប់នៅកូនរោងមួយនៅចុងភូមិដែលមានមនុស្សអូអរចេចចាចៗដែរ។ ថ្វីដ្បិតតែនៅចុងភូមិមែនតែកូនរោងនេះនៅក្នុងព្រៃឯណោះ អ្នកខ្លះមិនធ្លាប់មកប្រាកដជាមិនដឹងថាមានកូនរោងទេ ប្រៀបដូចពាក្យចាស់ពោលថា «អ្នកដឹងបានដឹង អ្នកមិនដឹងនៅតែមិនដឹង» បែបនេះអ៊ីចឹង។

នាពេលថ្ងៃម៉ោងប្រហែលជាជិតដប់ នៅផ្ទះខ្ញុំរង់ចាំបន្លែត្រីសាច់យកមកធ្វើអាហារថ្ងៃត្រង់ តែមីងសុភីគាត់មិនទាន់មកសោះ បើតាមគិតទៅគាត់ទៅផ្សារប្រហែលជា២ម៉ោងហើយ ហេតុអ្វីក៏ក្រមកយ៉ាងនេះ?

ខ្ញុំរអ៊ូដាក់ពុក៖

«ប្រពន្ធពុកទៅផ្សារយូរយ៉ាងនេះ? ចង់ឱ្យអ្នកនៅចាំនេះដាច់ពោះស្លាប់ឬយ៉ាងម៉េច?»

ពុកឆ្លើយតបមកភ្លាមមិនឱ្យខ្ញុំចាំយូរ៖

«គ្នាជិះកង់ផង ទៅយូរអ៊ីចឹងក៏ប្រហែលជាទិញបានរបស់ច្រើនហើយ ឯងកុំរអ៊ូពេក!!»

«សង្ឃឹមថាដូចពុកនិយាយទៅចុះ!» ខ្ញុំឈប់និយាយបន្ត គឺនៅស្ងៀមស្ងាត់រង់ចាំគាត់តាមដំណើរ ប្រហែលបន្តិចក្រោយមកទើបឃើញគាត់មកវិញ។

«ទិញបានអីខ្លះអូន?» ពុកសួរ។

«ទិញបានបន្លែនិងសាច់បន្តិចបន្តួច!» គាត់និយាយហើយក៏យកសាច់និងបន្លែទៅធ្វើម្ហូប ឃើញគាត់ឧស្សាហ៍បែបនេះខ្ញុំក៏អត់ចង់ជ្រៀតជ្រែកដែរ។

បាយថ្ងៃត្រង់ត្រូវបានចាប់ផ្តើមឡើងយ៉ាងធម្មតា ពុកនិងប្រពន្ធគាត់ហូបបាយជុំគ្នា ចំណែកឯខ្ញុំហូបម្នាក់ឯងព្រោះខ្ញុំមិនចង់ឱ្យមានរឿងរញ៉េរញ៉ៃច្រើន។ ចំណែកឯពុកគាត់ហូបបាយរួចក៏ចេញទៅមណ្ឌល។

ក្រោយពីពុកចេញទៅបាត់..

«មីងប្រុងទៅណាទៀតហើយនុង?» ទៀតហើយខ្ញុំឃើញមីងសុភីគាត់បរកង់បម្រុងជិះទៅណាទៀតទើបខ្ញុំសួរ។

«យើងទៅណាក៏បានដែរ! មិនមែនរឿងឯងទេនាងក្មេងនេះ!»

«ហាសហា! លាក់ចរិតមិនជិតមែន ពុកទៅមិនទាន់បានប៉ុន្មានផង មីងឯងក៏ចេញដើរទៀតហើយ។ ចង់ទៅណាទៅៗកុំតែបំផ្លាញទ្រព្យពុកខ្ញុំទៅបានហើយ»

«ជ្រេញណាស់នាង!» គាត់ពេបមាត់ដាក់ខ្ញុំហើយក៏ជិះកង់ចេញទៅ ខ្ញុំក៏មិនខ្វល់អីនឹងគាត់ទៀតដែរ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំគ្រាន់តែលួចឆ្ងល់ថាមួយរយៈហ្នឹងមីងសុភីគាត់ទៅណា ព្រោះឃើញគាត់ឧស្សាហ៍ចេញដើរណាស់។

នៅពេលយប់ ខ្ញុំធ្វើតាមកាលវិភាគសិក្សាខ្ញុំដូចរាល់ដង តែថ្ងៃនេះខ្ញុំគិតរាងវ៉ល់បន្តិច ព្រោះមិនដឹងថាគួរប្រាប់លទ្ធផលប្រឡងឆមាសទី១ឱ្យពុកបានដឹងឬអត់ ចង់ដឹងថាបើគាត់ដឹងហើយនឹងទៅជាយ៉ាងណា? ព្រោះអីខ្ញុំធ្វើអត់បានល្អទេ បើប្រាប់គាត់ខ្លាចគាត់ខឹង ប៉ុន្តែបើលាក់បន្តវាដូចជាមិនគប្បីព្រោះគាត់ជាអ្នកចិញ្ចឹមជាអ្នកទំនុកបម្រុងឱ្យខ្ញុំទៅរៀន។ លទ្ធផលប្រឡងឆមាសទីមួយនេះ បានដឹងតាំងពីប្រឡងឆមាសហើយ៥ថ្ងៃឯណោះ តែខ្ញុំលាក់គាត់។

«គិតយ៉ាងណាទៅនាងអើយ?» ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងនៅក្នុងចិត្ត។

៥នាទីក្រោយ…

តុកៗ…

ខ្ញុំមកគោះទ្វារបន្ទប់របស់ពុកជាមួយនិងក្រដាស់ចំណាត់ថ្នាក់នៅក្នុងដៃ។ អារម្មណ៍ភ័យអរៗហាក់មករណ្តំចិត្តខ្ញុំឱ្យញ័រជើងតែម្តង។

ក្រាក!!

ទ្វារបើកដោយដៃមីងសុភី គាត់សម្លក់មុខខ្ញុំបន្តិចមិនឱ្យពុកខ្ញុំឃើញឡើយ ហើយក៏ប្តូរអាកប្បកិរិយាវាចាយ៉ាងទន់ភ្លន់ជាមួយខ្ញុំ៖

«មករកអីកូន?»

«…» ខ្ញុំមិនឆ្លើយជាមួយគាត់ទេ ហើយក៏ដើរហួសទៅរកពុក។

«មករកអីមីរ៉ា?»

ជំនួសឱ្យការនិយាយខ្ញុំក៏ហុចក្រដាស់ចំណាត់ថ្នាក់ឱ្យទៅគាយ់ហើយក៏ចាំមើលប្រតិកម្មរបស់គាត់។ បន្ទាប់ពីមើលហើយខ្ញុំឃើញគាត់ស្ងាត់យូរពេក ទើបមិនសួរមិនបាន៖

«យ៉ាងម៉េចពុក?»

«ឯងរៀនយ៉ាងម៉េច!  ទើបបានលេខច្រើនយ៉ាងនេះ? ឯងឃើញទេអារាហ្វីមិត្តឯងវាបានលេខ២ ចំណែកឯងរៀនចូលគេដែរបានលេខជិត៣០ទៅហើយ។ ខ្មាសគេអត់?»

គាត់ពោលទាំងមុខក្រញ៉ូវ មិនសប្បាយចិត្ត ខ្ញុំដឹងថាគាត់ខកចិត្តជាមួយខ្ញុំ តើឱ្យខ្ញុំធ្វើយ៉ាងណាទៀត? បើពេលនេះខ្ញុំកំពុងតែខិតខំរៀនជាងមុនហើយ គាត់ខឹងៗចុះធ្វើម៉េចខ្ញុំរៀនមិនពូកែ។

«សុំទោសពុក! ខ្ញុំកំពុងតែខិតខំរៀនជាងមុនហើយ!»

«កុំបានតែមាត់ឱ្យសោះ!»

«ចាស៎!» ខ្ញុំតបដោយសំឡេងធម្មតាបំផុត ធូរចិត្តហើយគាត់ថាឱ្យក៏វាមិនខុសដែរ មកពីខ្ញុំរៀនអន់ខ្លួនឯងគ្រាន់បើជាងខ្ញុំបន្តលាក់ពីគាត់។

«កូនរៀនមិនជាប់លេខល្អឬក៏កូនមិនយកចិត្តទុកដាក់រៀនទៅ?» មីងសុភីវាចាមករកខ្ញុំដោយសម្តីផ្អែមទឹកមុខញញិម និយាយមែនខ្ញុំហត់និងគាត់ណាស់ គាត់ចង់ចងពារខ្ញុំដល់ណាទៀត?

«មែនហើយ! យើងសង្ស័យតែឯងដូចសុភីនិយាយទេ ទើបរៀនមិនពូកែអ្ហាះ!»

«បើពុកគិតបែបហ្នឹងក៏ស្រេចតែចិត្តទៅ! ខ្ញុំមិនចង់មកមានរឿងជាមួយពុកទេ ខ្ញុំទៅវិញសិនហើយ!» ថាហើយខ្ញុំក៏ចាកចេញពីបន្ទប់គាត់មកវិញដោយមិនអាចនៅបន្តសន្ទនាចូលគាត់ទៀតបាន បើមិនអ៊ីចឹងទេប្រហែលជាមានរឿងខ្លាំងទៀតហើយ។

ថ្ងៃនេះពុកគាត់ទៅកម្មវិធីឡើងផ្ទះមិត្តគាត់នៅឯស្រុកឆ្ងាយបែបនេះហើយ ទើបគាត់ចេញទៅតាំងពីព្រឹក គាត់ចេញទៅបាត់ទុកឱ្យខ្ញុំនៅជាមួយមីងសុភីទៀតហើយ។

ខ្ញុំនៅក្នុងបន្ទប់ខ្ញុំកំពុងអង្គុយញញិមម្នាក់ឯង រីឯដៃដកលុយដែលខ្ញុំសន្សំពីសៀតសៀវភៅមករាប់ សប្បាយចិត្តណាស់លុយសន្សំរបស់ខ្ញុំកើនឡើងបានច្រើនណាស់។

«១០ម៉ឺនហើយតើ! លុយនេះខ្ញុំនឹងសន្សំទុកទៅដើរលេងពេលរៀនចប់ថ្នាក់ទី១២ គ្រាន់តែគិតក៏សប្បាយចិត្តដែរ ហាសហា!» ខ្ញុំនិយាយទាំងសើចសប្បាយហើយក៏ដាក់វាទុកវិញ រួចក៏ដើរចេញក្រៅបន្ទប់។

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រោះឃើញមីងភីនៅក្បែរនេះ៖

«មីងឯងមកឈរនៅទីនេះពីអង្កាល់?»

«អម្បាញ់មិញ! ហើយក៏ឃើញនាងចេញមកហ្នឹង ម៉េចមកសួរយើងអ៊ីចឹងក្មេងនេះ?»

«សួរលេង!»

ខ្ញុំដើរចេញ! មែនហើយគ្រាន់តែគាត់នៅត្រង់ហ្នឹងខ្ញុំចាំបាច់សួរគាត់ធ្វើអីគាត់នៅៗទៅ តែកូនចិត្តមួយរបស់ខ្ញុំគិតថាអម្បាញ់មិញគាត់អាចឃើញខ្ញុំរាប់លុយទេ ហើយបើឃើញគាត់អាចយកលុយខ្ញុំឬអត់? ទេខ្ញុំមិនគិតថាគាត់ជាមនុស្សមានដៃមានជើងទេ តែគាត់ក៏ប្រហែលជាមិនឃើញដែរព្រោះបើតាមគាត់និយាយ។

បន្ទាប់ពីខ្ញុំដើរចេញមកក្រៅមិនបានប៉ុន្មាន ខ្ញុំក៏ឃើញមីងសុភីបរកង់រកចេញទៅក្រៅទៀតហើយ។

ខ្ញុំក៏សួរសំណួរដដែលៗដែលធ្លាប់សួរគាត់៖

«មីងទៅណា?»

«ទៅផ្សារ!» បន្ទាប់ពីបានចម្លើយហើយខ្ញុំក៏មិនដេញដោលទៀតដែរ តែខ្ញុំបែជាមកឆ្ងល់នៅក្នុងចិត្ត៖

«មីងសុភីដូចជាឧស្សាហ៍ចេញទៅក្រៅដល់ហើយ ពេលខ្លះគាត់ថាទៅផ្សារតែទៅយូរនោះយូរ សង្ស័យណាស់ថាមីង…»

«ទេ! មីរ៉ាឯងចេះតែគិតច្រើន!» ខ្ញុំរលាស់ការគិតទាំងអម្បាលម៉ានចោលទាំងអស់ ព្រោះមិនចង់ឱ្យរឿងវាអាក្រក់ដូចជាការគិតរបស់ខ្ញុំ សង្ឃឹមថាមីងសុភីប៉ិនតែខាងមាយាទៅចុះ កុំតែចេះពាលាបំផ្លាញទ្រព្យពុកខ្ញុំទៅបានហើយ។

ម៉ោង១០:៤០នាទី

ខ្ញុំផ្ទៀងមើលម៉ោងដែលមីងសុភីត្រលប់មកវិញ ម៉ោងគឺវាប្រហាក់ប្រហែលនឹងម្សិលមិញដែរ លើសគ្នាបន្តិចបន្តួច គាត់ទៅផ្សារយូរៗណាស់ មិនមែនខ្ញុំចេះតែថាទេ តែគាត់ទៅផ្សារតាំងពីម៉ោង៧ជាង ឥឡូវក៏ម៉ោងជិត១១ហើយ។

គ្រាន់តែគាត់មកដល់ភ្លាមខ្ញុំដូចជាឆ្មាំយាមផ្ទះអ៊ីចឹង គឺសួរគាត់ទៀតហើយ មួយរយៈនេះគឺខ្ញុំចូលចិត្តសួរមីងសុភីដល់ហើយ៖

«មីងទៅយូរម្ល៉េះ? មីងទៅដេកនៅផ្សារហ្មែន?»

«រឿងយើងតើ! យើងទៅយូរមិនយូរស្រេចតែយើង»

ខ្ញុំមិនខ្វល់និងសម្តីគាត់ទេ ក៏ងាកមើលនៅក្នុងកន្រ្តកកង់អ្វីដែលគាត់បានទិញ។

«ហាសមីង? ហើយទិញតែត្រកួនទទេ! លុយពុកខ្ញុំឱ្យដល់២៥ម៉ឺននោះយកទៅណាអស់ ត្រីសាច់មិនទិញខ្លះទេ?»

«លុយប្តីយើងឱ្យយើង! យើងចង់ទិញអីក៏បាន!»

«…» ខ្ញុំក្តាប់មាត់ដើរចេញ មើលគាត់និយាយមកដូចចង់ឱ្យក្មេងឈ្លើយដល់ហើយ ខ្ញុំខ្លាចតែខ្ញុំទប់អារម្មណ៍មិនបានស្ទុះទៅដាល់គាត់ទេ រឿងមុនៗខ្ញុំមិនទាន់សងសឹកផងមីង។

«ហាសហា!» ខ្ញុំលួចសើចក្នុងចិត្តព្រោះខ្ញុំមិនបានដាំបាយផងហ្នឹង ចាំមើលៗដាំខ្លួនឯងទៀតហើយ ហាសហា! កុំគិតថាខ្ញុំទៅហូបត្រកួនជាមួយមីងនោះគឺអត់ទេ។

«មីរ៉ា! នាងឯងមិនដាំបាយស៊ីទេ?»

«ដាំមិនដាំស្រេចតែខ្ញុំ បើមីងចង់ហូបក៏អញ្ជើញដាំទៅ ហាសហា!» ភាសាឌឺដងបានដាក់ទៅកាន់មីងសុភីវិញធ្វើឱ្យគាត់ខឹងខ្ញុំឡើងក្រហមមុខអស់ហើយ មនុស្សដូចគាត់អ៊ីចឹងប៉ុណ្ណឹងវាមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ទេ។

«ប៉ុណ្ណេះវាមិនស្មើនឹងអារឿងដែលមីងចាក់ចុចពុកខ្ញុំ និងធ្វើឱ្យពុកវាយខ្ញុំទេ មីងឯងនេះអាក្រក់ណាស់»

«មកពីពុកនាងឯងភ្លើខ្លួនឯងទេដឹង?!» គាត់និយាយចំៗមិនបានលាក់លៀម កន្លងមកគាត់ប្រឹងណាស់គឺប្រឹងសម្តែងធ្វើជាល្អនៅពីមុខពុកខ្ញុំ។

«ថ្ងៃណាមួយពុកនឹងដឹងថាមីងជាមនុស្សយ៉ាងម៉េច មីងមិនអាចលាក់ជិតរហូតទេ»

«អូ! អ៊ីចឹងផង ហាសហា!» គាត់សើចហើយក៏ចាកចេញ ខណៈដែលខ្ញុំមិនបានមានប្រតិកម្មអ្វីទៀតទេ។ គ្រប់យ៉ាងគឺស្ងប់ស្ងាត់។

១សប្តាហ៍កន្លងផុតទៅ

ភាពវឹកវរកើតឡើងកាន់តែខ្លាំងនៅក្នុងគ្រួសារខ្ញុំ ព្រោះតែវត្តមានរបស់មីងសុភីប្រពន្ធចុងពុក។

ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃចូលឆ្នាំខ្មែរ ជាថ្ងៃដែលឆ្លងឆ្នាំចាស់ចូលឆ្នាំថ្មី វាសមតែជាថ្ងៃដែលមានសិរីមង្គលសម្រាប់ខ្ញុំ តែវាអត់ទេ មីងសុភីកំពុងតែធ្វើស្អីមកលើខ្ញុំ…

«សុភីបាត់ចិញ្ចៀន យើងចង់សុំឆែកមើលបន្ទប់ឯងបន្តិច» ពុកខ្ញុំជាអ្នកចេញមុខនិយាយជំនួសប្រពន្ធគាត់ តែខ្ញុំអាចស្មានដឹងថា គំនិតដែលចង់ឆែកបន្ទប់ខ្ញុំគឺជារបស់មីងសុភី ទាយទៅថាគាត់មានគំនិតអាក្រក់លើខ្ញុំទៀតហើយ។

«គាត់បាត់ចិញ្ចៀន! គាត់មិនដែលមកបន្ទប់ខ្ញុំទេ ហេតុអ្វីត្រូវឆែកបន្ទប់ខ្ញុំ?» ខ្ញុំតបដោយសភាពធម្មតា ដឹងថាខ្ញុំប្រហែលជាហាមឃាត់ពួកគាត់មិនបានទេ។

«គ្រាន់តែចង់សុំឆែកតើ!» មីងសុភីនិយាយ ហើយបន្ទាប់មកពុកនិងគាត់ក៏ចូលទៅរុករើពេញបន្ទប់ខ្ញុំ ទាំងដែលខ្ញុំជាម្ចាស់នៅឈរមើលដូចមនុស្សគ្មានព្រលឹង អារម្មណ៍អន់ចិត្ត ឈឺចាប់ វាបុករុកពេញក្នុងឱរារបស់ខ្ញុំ សម្តីរបស់ខ្ញុំដែលជាកូនពេលនេះវាគ្មានតម្លៃអ្វីសោះសម្រាប់ឪពុកខ្ញុំ។

«នេះ!» មីងសុភីលើកចិញ្ចៀនឡើង ខ្ញុំក៏ស្រឡាំងកាំងដែរ ហេតុអ្វីក៏វាមកនៅក្នុងកាតាបខ្ញុំ? តែចម្លើយខ្ញុំដឹងរួចទៅហើយ ខ្ញុំមិនបន្តឱ្យគាត់ធ្វើបាបខ្ញុំតទៅទៀតទេ។ វាមិនដែលបាត់ចិញ្ចៀន មករកក្នុងបន្ទប់ខ្ញុំដូចជាដឹងកន្លែងទុកមុនបាត់ទៅហើយ។

«មីរ៉ា! បានន័យថាឯងលួចចិញ្ចៀនសុភីអ៊ីចឹងមែនហាស៎?» ពុកស្រែកខ្លាំងៗដាក់ខ្ញុំទៀតហើយ វាចារបស់គាត់វាចាក់ដោតឱ្យខ្ញុំយំបាន តែអត់ទេ! ខ្ញុំតាំងចិត្តហើយខ្ញុំត្រូវតែរឹងមាំ។

«ពុកគិតថាខ្ញុំលួច?» ខ្ញុំនិយាយបែបជាសំណួរទៅកាន់គាត់វិញ កែវភ្នែកនិងទឹកមុខខ្ញុំស្មើបានបញ្ជាក់ថាខ្ញុំមិនចុះចាញ់ទេ។

ពុកគាត់ស្ងាត់មាត់បានត្រឹមសម្លឹងខ្ញុំបញ្ច្រាសប្រពន្ធគាត់…

«ហេតុអ្វីក៏ឯងលួចចិញ្ចៀនម៉ែ? នេះឯងច្រណែនមែនទេហាស៎! ដែលពុកឯងគាត់ទិញចិញ្ចៀនឱ្យយើង! ឈប់ធ្វើបែបនេះទៅបើកូនស្អប់ម៉ែ ក៏មិនគួរលួចរបស់មានតម្លៃរបស់ម៉ែដែរ»

«ពុកជឿខ្ញុំឬក៏មីងសុភី?» ខ្ញុំសួរបញ្ជាក់ទៅលោកឪពុករបស់ខ្ញុំ មួយនេះប្រហែលជាសំណួរចុងក្រោយហើយដែលសួរទៅគាត់។

«ឱ្យជឿបានយ៉ាងម៉េច បើឯងចេះលួចបែបនេះ ឯងដឹងទេមីរ៉ាពុកខកចិត្តនឹងឯងណាស់» គាត់ពោលដោយសង្កត់សំឡេងធ្ងន់ ពុកដឹងទេខ្ញុំគ្រាំចិត្តប៉ុនណា ពុកមិននៅខាងខ្ញុំទេ។

«ម៉ែមិនខឹងទេ! បើឯងសុំទោសម៉ែមួយម៉ាត់ ព្រោះឯងលួចរបស់ម៉ែ»

«ឈប់ទៅ!! អ្នកណាក៏ខ្ញុំមិនសុំទោសដែរ ខ្ញុំមិនបានខុស។ ពុកនិងមីងសុភីទៅវិញទេដែលខុស»

ផាច់!!

ទៀតហើយ ជាលើកទី២ហើយ ដែលអ្នកមានគុណរបស់ខ្ញុំប្រើហិង្សាលើខ្ញុំ ខ្ញុំលើកដៃទៅក្តោបថ្ពាល់ កែវភ្នែកក្រហមនឹងនរដោយឈឺចាប់ វាដល់ពេលហើយដែលពុកត្រូវឈប់ងប់ជឿនឹងមីងសុភី…

«ពុកនឹងស្តាយក្រោយដែលហ៊ានលើកដៃវាយខ្ញុំដល់ទៅពីរដងទាំងដែលខ្ញុំមិនបានខុស»

ពួកគាត់ទាំង២បើកភ្នែកធំៗនៅពេលដែលខ្ញុំចាប់កាន់ទូរស័ព្ទ ជាពិសេសមីងសុភី

«ពុកដឹងទេ! ពេលដែលពុកមិននៅមីងសុភីឧស្សាហ៍ចេញទៅក្រៅយូរៗណាស់ គាត់មិនដែលនិយាយល្អដាក់ខ្ញុំដូចនៅពីមុខពុកឡើយ។ តែខ្ញុំមិនដែលគិតថាគាត់ហ៊ានលួចលុយដែលខ្ញុំសន្សំនោះទេ តាំងពីគាត់លួចលុយខ្ញុំមកខ្ញុំក៏សង្ស័យគាត់ ខ្ញុំឱ្យរាហ្វីលួចតាមដានមីងសុភីឱ្យខ្ញុំ គឺប្រពន្ធពុកលួចយកលុយរបស់ខ្ញុំទៅលេងបៀរនៅខ្ទមចុងភូមិនោះ ខ្ញុំមិនបាននិយាយតែមាត់ទេ…»

ខ្ញុំចាក់វីដេអូ…

«មីសុភីថ្ងៃនេះមុខមានហុងស៊ុយណាស់វើយ! សង្ឃឹមថាមិនចាញ់យើង!»

«យីមិនឱ្យចាញ់ពួកនាងឯងទេវើយ! សំខាន់ប្តីយើងមានលុយវាឱ្យយើង ហាសហា! វាភ្លើណាស់វាមិនទៅដែលដឹងទេថាយើងយកលុយមកលេងបៀរស្អីទេគ្រាន់តែយើងផ្អែមដាក់បន្តិចសោះក៏វាជឿងប់ទៅហើយ ហើយនាងមីរ៉ានឹងក៏អ៊ីចឹងដែរ នែ៎ឃើញទេឥឡូវបាន១០ម៉ឺនមកទៀតហើយ ហាសហា!» សុភីហូតលុយពីហោប៉ៅកាន់ពេញដៃ មកបង្ហាញក្រុមអ្នកលេងបៀរចូលគ្នា ព្រមទាំងសើចក្អាកក្អាយ។

«យីនាងឯង! ចាំមើលតែប្តីនាងឯងដឹង! ចប់មិនខានទេ!»

«វាទៅដឹងស្អី! វាភ្លើជឿយើងចង់ងាប់!»

«ម៏ៗ! ចែកបៀរទៅ!»

វីដេអូបានបញ្ចប់ ពុកខ្ញុំគាត់ស្រឡាំងកាំងសម្លឹងមើលមីងសុភីឥតព្រិចភ្នែក មីងសុភីស្រាប់តែប្រកែកឡើងឯកឯង៖

«ទេមិនមែនអ៊ីចឹងទេបង! គឺៗ…»

«ខ្ញុំខំទុកចិត្តនាង តែនាង ហ៊ើយ!!» សំឡេងកំហឹងស្រែកខ្លាំងដាក់មីងសុភី ពុកល្វីងមុខខ្លាំងណាស់ ពេលនេះទើបពុកដឹងខ្លួនខ្លះ។

«ខ្ញុំអត់មានរឿងអីត្រូវនិយាយទេ ហើយរឿងកន្លងមកក៏ដូចគ្នាពុកពិចារណាខ្លួនឯងទៅ ថាអ្នកណាខុសពិតប្រាកដ រឿងចិញ្ចៀនក៏ដូចគ្នា»

«មីរ៉ាពុកសុំទោសណាកូន! ពុកសុំទោស!»

«ខ្ញុំមិនដែលខឹងពុកទេ ពុកមិនបាច់សុំទោសខ្ញុំទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែអន់ចិត្តដែលពុកមិនដែលស្តាប់ខ្ញុំ»

«បងឱ្យខ្ញុំសុំទោសផងបង!» មីងសុភីស្ទុះមកចាប់ដៃពុក ពុកមិនមាត់គាត់គ្រវាសដៃមីងសុភីចេញ មិនបាច់ឱ្យខ្ញុំនិយាយទេ គឺគាត់កំពុងខឹងខ្លាំង ភ្លើងកំពុងឆេះសន្ធោរសន្ធៅក្នុងខ្លួនគាត់។

«នាងចេញពីមុខខ្ញុំទៅ! ខ្ញុំមិនត្រូវការមនុស្សស្រីចរិតអ៊ីចឹងទេ!» ពុកស្រែកហើយចង្អុលដេញមីងសុភីដាច់ក្បាលដាច់កន្ទុយ។

«អត់ទេបង! ខ្ញុំសុំទោស!»

«ចេញទៅ! ចេញពីមុខខ្ញុំ!»

….

ឪពុកកូនខ្ញុំចុះសម្រុងគ្នាវិញ ពុកគាត់ត្រលប់មកដូចពីមុនវិញគាត់ក្លាយជាមនុស្សដែលស្រឡាញ់កូននឹងចេះពិចារណាដោយមានហេតុផល មីងសុភីក៏នៅតែជាប្រពន្ធគាត់ដដែលទេ ប៉ុន្តែក្រោយមកគាត់ក៏បានរៀនកែខ្លួនដូចគ្នា ក្រោយបានដឹងពីកំហុសខ្លួន។

ពុកខ្ញុំគាត់ក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ផ្សេងគ្នា នៅពេលដែលគាត់ជឿទៅលើមីងសុភី ដោយសារតែសម្តីផ្អែម និងឥតមានការគិតពិចារណា គាត់មើលឃើញ ខុសក្លាយជាត្រូវ ត្រូវក្លាយជាខុស ដូច្នេះហើយទោះជារឿងតូចឬធំក៏ដោយត្រូវតែមានការពិចារណារិះគិតសិន សឹមជឿតាមក្រោយ។

ចប់!!

ហាសហា! មនុស្សដែលលង់ជាមួយសម្រស់ខ្លួនឯងទើបយល់អារម្មណ៍មួយនេះ។ ម៉ោងនៅលើដៃបញ្ជាក់ប្រាប់ថា កាន់តែកៀនម៉ោងចូលរៀនហើយ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំត្រូវតែស្រូតទើបបាន។

ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅកញ្ចក់ដែលមានទំហំមួយជំហរខ្លួនជាមួយនឹងស្នាមញញិម ធ្វើកផ្អៀងផ្អង ដៃជ្រោងសក់ចុះឡើងហាក់បីដូចជាមិនសូវមានទំនុកចិត្តនឹងម៉ូតសក់ដែលគិតថាធ្វើថ្ងៃនេះសោះ។ ខ្ញុំស្រវាក្រាស់ដែលនៅក្បែរដៃ រួចសិតពុះធ្វើជាស្ទាយតាមតារាកូរ៉េ(អ៊ូបប៉ាហេ!)។ ហាសហា! កោតខ្លួនឯងដែរ មុខឡើងដូចគ្រុឌតាមរបងវត្ត បែរជាមកស្រឡាញ់ស្ទាយបែបអឺរ៉ុបឯណាឆ្កុយ។ តែ…មិនអីទេ! ពាក្យគេច្រើននិយាយថា រស់ជាខ្លួនឯង។

បន្ទាប់ពីរៀបចំបានស្អាតបាតតាមចំណង់ចំណូលចិត្តរួចមក ខ្ញុំក៏ចុះមកក្រោមដើម្បីពាក់ស្បែកជើង។

“ចុម!​ អាស្នាថ្ងៃនេះសង្ហាណាវ៉ើយ! សង្ស័យមានស្នេហាហ្មងទើបបានជាចេះធ្វើខ្លួនអ៊ីចឹង”

ខ្ញុំផ្អាកចងខ្សែស្បែកជើង រួចមើលទៅមុខបងស្រីដ៏ពូកែរំខាន។ រាល់ថ្ងៃ បើសិនជាខ្ញុំមិនបានស្គាល់គាត់ថាជាបងស្រីខ្ញុំទេ ប្រហែលជាខ្ញុំគិតថាគាត់ជាអ្នកសង្កេតការណ៍ថ្នាក់អន្តរជាតិ ហើយមានបទពិសោធន៍ពេញខ្លួនហ្មង។ បើរាល់ពេលដែលខ្ញុំធ្វើអ្វីមួយ គាត់តែងតែត្រួតពិនិត្យ ចាំចាប់កំហុស២៤ម៉ោងលើ២៤ម៉ោង។

“នោះហ្ន៎! កូនក្រមុំមីងចាន់កំពុងតែឈរចាំនៅមុខផ្ទះណ៎។ ឌុបគ្នាទៅរៀនផងទៅ ក្រែងល៎មីងចាន់មានចិត្តអាណិត ព្រម…”

“ឈប់! ខ្ញុំមិនចង់ឮតទៀតទេ។ នរណាឈរចាំក៏ឈរទៅ ខ្ញុំមិនខ្ចីខ្វល់” ខ្ញុំនិយាយធ្វើហីៗ រួចចងខ្សែស្បែកជើងបន្ត។

“ប្រយ័ត្នគេខឹងលែងលើកកូនក្រមុំឱ្យវ៉ើយ!”

“…”​ខ្ញុំលែងនិយាយ ព្រោះដឹងថាមិនឈ្នះគាត់។

ខ្ញុំឡើងលើម៉ូតូបម្រុងនឹងចេញដំណើរហើយ ស្រាប់តែម៉ាក់ហៅបង្អាក់ដំណើរ។

“ទៅរៀនកុំភ្លេចទៅយករ៉ូហ្សាទៅផងកូន។ វាអត់មានអីជិះទេ!”

វាចាមាសរបស់ម៉ែបានធ្វើឱ្យដំណើរជីវិតដែលស្រស់បំព្រងរបស់ខ្ញុំប្រែទៅជាក្រៀមស្វិតស្រពោនត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ ម្សិលមិញម្តងមកហើយ។ ខ្ញុំទ្រាំឌុបទាំងធុញថប់ ខ្ញុំមិនបានស្អប់រ៉ូហ្សាអីទេ គ្រាន់តែមិនចង់ឱ្យនរណាមកបង្អាប់ផ្សំផ្គុំទុកដាក់ដូចទាវនិងម៉ឺនងួនតែប៉ុណ្ណោះ។

“ខ្ជិលណាស់ម៉ាក់! ម៉ូតូមានដែរសោះ ហើយជើងក៏មាន ចាំឱ្យនរណាឌុបទេស៍!”

“ទៅៗ ឌុបវាផងទៅ។ វាមាឌតូចមិនធ្ងន់អីទេ”

ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត កោតតែម៉ាក់និយាយថាមាធតូចទៅរួច។ រាងឱ្យដូចជ្រូកសោះហ្នឹង។

“មិត្តភក្តិគាត់គគោកម៉េចក៏មិនជិះជាមួយ? ខ្ញុំចង់ជិះម្នាក់ឯងស្រួលចិត្តជាង…”

“ឯងភ្លេចកាលឯងនៅតូចហើយមែនទេ?”

ខ្ញុំស្ងាត់គ្រប់យ៉ាង។ ឱ្យតែពេលដែលខ្ញុំបរិសេធរឿងអ្វីមួយដែលទាក់ទងនឹងគ្រួសារហ្នឹង ម៉ែតែងតែប្រើប្រយោគពិឃាតមួយឃ្លានេះចាក់កខ្ញុំរហូត។ ខ្ញុំមិនដែលភ្លេចនោះទេ។ កាលនោះ ប៉ារបស់រ៉ូហ្សាបានជួយនាំខ្ញុំទៅពេទ្យទាន់ពេលវេលា កុំអីគ្មានបានមានជីវិតដូចឥឡូវទេ។

ខ្ញុំជិះទៅឌុបរ៉ូហ្សាដែលមានចម្ងាយប្រហែលជាង១០០ម៉ែត្រពីផ្ទះខ្ញុំ។ ទៅដល់ភ្លាម នាងកំពុងតែឈរនៅមុខផ្ទះចាំខ្ញុំរួចជាស្រេច។ ទឹកមុខខ្ញុំពេលនេះគឺធុញថប់ខ្លាំងណាស់ តែមិនបង្ហាញ​ឱ្យនាងបានដឹងទេ ព្រោះពាក់មួកសុវត្ថិភាពជិតឈឹង។

តាមផ្លូវលំដែលមានជង្ហុកដោយអន្លើ និងហុយធូលីដីផងនោះ ខ្ញុំក៏មានគំនិតមួយ។ ហាសហា! គំនិតល្អ តែយោបល់អាក្រក់។ ខ្ញុំចង់ឱ្យនាងរាងចាលកុំជិះជាមួយខ្ញុំទៀត។ ផ្លូវខាងមុខមានជង្ហុកមួយដែលមើលទៅគ្រាន់បើដែរ។ ខ្ញុំនឹងជិះចូល។

មកដល់ភ្លាម ខ្ញុំមិនបានបង្អន់ហ្គែរអ្វីទេ ហើយក៏…

“ហ្អឹក! ស្នាឯងជិះមិនមើលទេអី?” រ៉ូហ្សាបន្លឺឡើង។

ខ្ញុំ…ខ្ញុំ…អម្បាញ់មិញ ខ្ញុំបាន…មិនពិតទេ។ ខ្នងខ្ញុំបានប៉ះជាមួយនឹងសុដន់របស់នាង។  ខ្ញុំធ្លាប់តែឮគេនិយាយពីរឿងថ្នល់ជាតិនិងភ្នំ តែពេលនេះបានដឹងខ្លះៗហើយ។ មិនគួរឱ្យជឿ សម្រាប់មនុស្សប្រុងត្រឹមត្រូវដូចជាខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនដែលបានប៉ះតំបន់ហ្នឹងរបស់មនុស្សស្រីណាម្នាក់ឡើយ។ តែពេលនេះ…។ ដៃខ្ញុំបង្អន់ល្បឿនភ្លាមៗដោយមិនបានព្រៀងទុក។

“ចុម! ម៉េចក៏រលាក់ម្ល៉េះ?”​ខ្ញុំបន្លឺឡើង។

“ម៉ូតូបែកកង់ហើយ។ ហ្នឹងហើយចង់ធ្វើបាបគេ មានអីកម្មពារតាមស្នងទាន់ៗអ៊ីចឹង! ឱ្យសមមុខ”

ខ្ញុំចាប់ហ្រ្វាំងម៉ូតូ រួចដាក់ជន្ទល់។ មែនតើ! ម៉ូតូខ្ញុំបែកកង់មែន។ តែខ្ញុំអន់ចិត្តជាមួយនឹងសម្តីរបស់យាយកាធាត់ហ្នឹងណាស់។

“កម្មទាន់តែទាំងអស់គ្នានឹងហើយ! មកជួយរុញ ខ្ញុំអ្នកអូស!”

“មាឌឱ្យដូចក្របី អូសម៉ូតូមួយប៉ុណ្ណឹងក៏ចាំកម្លាំងស្រីដែរ”

ខ្ញុំសម្លឹងមើលមុខនាងទាំងហួសចិត្ត។ ដោយសារមកជាមួយគេហើយ បែរជាសម្តីហំទៀត។

“ហ្អេ! ម៉ូតូហ្សូមមឺណា មិនមែនអាសង់ស្រាលៗឯណា!”

នាងលែងនិយាយអ្វីទៀត។ នាងអ្នករុញ ខ្ញុំអ្នកអូស ទម្រាំដល់ជាងចង់លានអណ្តាត។

ព្រឹកនេះ ខ្ញុំប៉ះម៉ោង៧ព្រឹក ហើយគ្រូកាចទៀត។ អូស៍! ភ្លេចប្រាប់ ខ្ញុំនិងនាងរៀននៅថ្នាក់ទី១១ក ជាមួយគ្នា​តែនាងរៀនពូកែជាងខ្ញុំ។ មេឃមានជួនរាំងជួនភ្លៀង អ៊ីចឹងរឿងអីដែលខ្ញុំមិនអាចយកឈ្នះនាងកាធាត់ហ្នឹងបាន។

អុញ! ថាមែនៗ។ គ្រូចូលបង្រៀនបាត់ហើយ។ ខ្ញុំនិងរ៉ូហ្សាម្នីម្នារត់សំដៅទៅថ្នាក់ ហើយគិតថានឹងសុំអ្នគ្រូចូលរៀន តែ…។

“ទម្លាប់អាក្រក់មករៀនយឺត! ថ្នាក់ទី១១ហើយមិនមែននៅថ្នាក់បឋមទេ។ អនាគតទៅ បើធ្វើការឱ្យគេ ហើយចូលយឺតអ៊ីចឹងដឹងតែពិបាកហើយ។ មុននឹងចូល ត្រូវទៅរត់ជុំវិញដងទង់ជាតិម្នាក់២០ជុំសិន”

ប្រសាសន៍អ្នកគ្រូបានដាស់សតិខ្ញុំល្អណាស់ តែដល់ពេលគាត់និយាយរាល់ថ្ងៃពេក កើតជាការធុញទ្រាន់ទៅវិញ។ មិនអីទេ! ខ្ញុំពិតជាមានកំហុសពិតមែន ហើយគាត់និយាយទៅដើម្បីចង់ឱ្យខ្ញុំល្អតែប៉ុណ្ណោះ។

“មាននរណាព្រមស្ម័គ្រខ្លួនរត់ជំនួសរ៉ូហ្សាដែរឬទេ?” អ្នកគ្រូនិយាយបន្ត។

“ខ្ញុំអ្នកគ្រូ! ខ្ញុំអាចរត់ជំនួសគាត់បាន” ពិសិដ្ឋបន្លឺឡើង។

ខ្ញុំមើលទៅមុខពិសិដ្ឋទាំងហួសចិត្ត។ ខ្ញុំដឹងថាវាលួចស្រឡាញ់រ៉ូហ្សាយូរមកហើយ តែមិនចាំបាច់លះបង់ដល់ម្លឹងទេ។ ខ្ញុំចង់សួរវាថា ខំម៉េះ ឈឺពីណាមើល។ ស្មានថារ៉ូហ្សាព្រមស្រឡាញ់វិញមែន។ តិចនាងបោក ពិបាកទឹកភ្នែកជូតក្បាលជង្គង់អីទៅ។

“អរគុណពិសិដ្ឋណាស់! អរគុណច្រើនអ្នកគ្រូ។ តើខ្ញុំអាចចូលថ្នាក់បានទេអ្នកគ្រូ” រ៉ូហ្សានិយាយទាំងញញិម។ នាងឆ្លៀតដៀងភ្នែកមកចំអកឱ្យខ្ញុំទៀត។

“បាន! ចូលមក តែវាសនាត្រូវរត់នៅដងទង់ជាតិជាមួយពិសិដ្ឋសិនទើបអាចចូលថ្នាក់បាន”

“បាទ!” ខ្ញុំឆ្លើយតែមាត់ទេ តែភ្នែកវិញមើលទៅរ៉ូហ្សាដែលកំពុងតែធ្វើទឹកមុខឌឺដងដាក់ខ្ញុំ។

ពេលរត់រួច ខ្ញុំបានសួរសំណួរទៅពិសិដ្ឋអំពីការលះបង់របស់គាត់ចំពោះរ៉ូហ្សា។ ពិសិដ្ឋឆ្លើយយ៉ាងខ្លីថា “ការស្រឡាញ់គឺគ្មានលក្ខខណ្ឌទេ”។ ខ្ញុំសើច ព្រោះខ្ញុំគិតថាក្តីស្រឡាញ់នៅលើលោកគ្រាន់តែជាការសម្តែង។

ដល់ម៉ោងចេញទៅផ្ទះ!

“ចាំផង! ខ្ញុំទៅយកសៀវភៅពីមិត្តបន្តិច”

“ម៉េចមិនព្រមឱ្យពិសិដ្ឋប្រុសក៏ល្អឌុបជូនទៅ?”

“ម៉េចហ្នឹង? ប្រចណ្ឌខ្ញុំទេដឹង?”

“ហាសហា! ប្រចណ្ឌ? ធ្វើដូចខ្លួនឯងស្រីស្អាត ដែលឱ្យខ្ញុំប្រចណ្ឌចឹង។ គិតខុសហើយ សូមគិតម្តងទៀតផងកញ្ញាកាធាត់!ហាសហា!”

“អាសម្គមបាញ់លលក!…”

“ហ៊ានជេរមួយម៉ាត់ទៀត ដឹងថាដើរទៅផ្ទះហើយ”

ខ្ញុំឈ្នះត្រង់ខ្ញុំមានម៉ូតូ។ មានអីស្ងាត់មាត់ឈឹងរបស់ខ្ញុំដែរតើ។ ថ្ងៃក្រោយឱ្យរាង កុំចេះតែព្រហើនជាមួយនឹងអាស្នា ប្រុសស្អាតប្រចាំភូមិ។ តែកូនចិត្តតូចមួយក៏អាណិតនាងដែរ។

“អាងអីអាងទៅផ្ទះចោល។ មនុស្សអីគ្មានចិត្តសោះអ៊ីចឹង”

“និយាយអីនិយាយទៅ ខ្ញុំមិនខ្ចីខ្វល់។ ខ្វល់នាំតែហត់” ខ្ញុំអង្គុយឌឺនាងនៅលើម៉ូតូ។

“ឈប់និយាយហើយ។ មាត់ខ្ញុំមិនរអិលដូចស្នាឯងទេ។ ទៅ! ខ្ញុំចាញ់ក៏បាន តែចាំខ្ញុំបន្តិចសិន ខ្ញុំទៅយកសៀវភៅពីមិត្តបន្តិចសិន” និយាយរួចនាងដើរទៅយ៉ាងលឿន។

……………………….

ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃអាទិត្យ ខ្ញុំមិនរៀនទេ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏មិនត្រូវចាំបាច់ឌុបរ៉ូហ្សាទៀតដែរ។ ខ្ញុំឆ្ងល់ម៉ាក់ណាស់ ផ្ទះអ្នកជិតខាងមានម៉ាស៊ីនបោកខោអាវអស់ហើយ នៅឡើយតែគាត់មិនព្រមទិញសោះ។ បើថាអត់លុយមិនថាទេ។ នឹកឃើញដល់រឿងហ្នឹងភ្លាម ខឹងឆេវតែហ្មង។

“អើអាស្នា! កំពុងធ្វើអីហ្នឹងហ្អា៎!”

“កំពុងតែលេងហ្គេមទេដឹង!” ខ្ញុំឆ្លើយឌឺអាកានដែលជាមិត្តស្និទ្ធស្នាល។

“អញស្មានតែឯងកំពុងតែឆាតជាមួយរ៉ូហ្សាអនាគតប្រពន្ធរបស់ឯង…ហាសហា…”

ខ្ញុំផ្អាកគក់ខោអាវបន្តិច រួចសម្លឹងមើលមុខវាជាមួយនឹងអារម្មណ៍តប់ប្រម៉ល់។ កំពុងតែខ្ជិលផង វាមកបន្ថែមរឿងឈឺក្បាលឱ្យទៀត។

“អើ…អើ! អញនិយាយលេងទេតើ។ អញដឹងថាឯងមិនចូលចិត្តការចាប់ផ្គុំទេ តែអញគិតថាប្រហែលឯងគេចមិនផុតទេជាតិហ្នឹងនោះ។ បើនៅក្នុងភូមិស្រុកនេះ នរណាក៏ដឹងរឿងឯងដែរ”

“ផុត! អញគេចទាល់តែផុត។ ឱ្យតែរៀនថ្នាក់ទី១២ចប់ អញដឹងតែដាក់មេផាយប្រុចទៅរៀនភ្នំពេញហើយ។ អញទៅមួយឆ្នាំបានត្រលប់មកវិញម្តង។ ចាំមើល មាននរណាបង្អាប់ទៀតឬអត់”

“ល្ងាចនេះ ឯងទៅបុណ្យដែលគ្រូគណិតហៅឬអត់?”

“អើទៅតើ! ចាំគ្នាផងវ៉ើយ…ឯងជិះជាមួយអញមកបានគ្នាជជែកលេងផង”

“ចុះរ៉ូហ្សាសំណព្វចិត្តឯងហ៎! ម៉េចក៏មិនព្រមឌុបទៅជាមួយ…”

ផូស!…

ខ្ញុំគប់ប៊យដងទឹកចំដៃវាមួយទំហឹង។ លើកក្រោយឱ្យរាង នៅសុខមិនចង់ទេ ដឹងហើយតើ ថាខ្ញុំមិនចូលចិត្តទេ អាបង្អាប់ហ្នឹង។

ព្រះអាទិត្យចាប់ផ្តើមថមថយពន្លឺ។ នេះបញ្ជាក់បានថា បន្តិចទៀតរស្មីមួយនេះនឹងត្រូវបាត់ពីភពផែនដីនេះហើយ។ ខ្ញុំរៀបចំខ្លួនបានយ៉ាងស្អាតបាតទៅតាមរសនិយមស្ទាយបែបអ៊ឺរ៉ុប។ ខ្ញុំព្យាយាមទាក់ទងតាមឆាតទៅអាកនច្រើនដងហើយ តែវាថាមិនទាន់រួចរាល់ដើម្បីឱ្យខ្ញុំទៅយកនោះទេ។

“ឯងទៅណាអាស្នា?” ម៉ាក់សួរខ្ញុំ។

“ទៅបុណ្យគ្រូគណិតណាម៉ាក់!”

“អើ…បើអ៊ីចឹងឌុបប្អូនឯងទៅផងទៅ។ អម្បាញ់មិញ វាបានប្រាប់ថាទៅបុណ្យហ្នឹងដែរតើ”

“តែខ្ញុំមានអ្នកឌុបហើយតើម៉ាក់។ អាកនមិនមានអីជិះទេ ហើយខ្ញុំនឹងវាបានសន្យាគ្នារួចហើយថាជិះតែពីរនាក់ទេ ព្រោះមកវិញត្រូវជូនវាទៅយកអីវ៉ាន់ទៀត” ខ្ញុំនិយាយទាំងរអៀសមាត់។ មុនពេលទៅធ្វើបុណ្យ ខ្ញុំបែរជាកុហកគាត់ក្លាយជាបាបទៅវិញ។ តែមិនអីទេ ដោះទាល់មួយគ្រាសិនក៏បានដែរ។

“ជិះបីនាក់ទៅមិនអីទេ។ ហ្សូមមឺមានកង់ធំអ៊ីចឹងឌុបពីរនាក់កើតតើ”

ខ្ញុំអស់យោបល់ ចង់គាំងត្រឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ ខ្ញុំចង់សួរទៅគាត់តែមួយសំណួរទេ។ សំណួរនោះគឺ តើរាល់ថ្ងៃហ្នឹងគាត់កំពុងតែគិតអី? តែមិនហ៊ានព្រោះខ្លាចគាត់ជេរ។

“អូស៍! អាកនខលមកល្មម” ខ្ញុំលាន់មាត់យ៉ាងឮៗឱ្យម៉ាក់បានឮ ហើយគាត់នឹងបញ្ឈប់ការគិតដែលចង់ឱ្យខ្ញុំនិងរ៉ូហ្សាទៅបុណ្យជាមួយគ្នា។

“ថាម៉េច? ឯងអត់មានអីជិះទេ! ឯងឱ្យអញប្រញាប់ទៅយកឯងឬ? អើ…អើ…អញនឹងប្រញាប់ទៅ។ ចាំអញមួយភ្លែតណា អញទៅដល់ឥឡូវហើយ” ខ្ញុំចេះតែនិយាយទេ តាមពិតអាកនប្រាប់ថា វារវល់មិនបានទៅបុណ្យទេ។ វាប្រាប់ឱ្យចូលយកលុយផង វាផ្ញើចូលបុណ្យ។

“កុំភរអញអាស្នា! មុនទៅធ្វើបុណ្យបែរជាកុហកអ្នកមានគុណទៅវិញ។ ឯងមិនដឹងនរកស៊ីក្បាលទេដឹងហ្អាកូនមិនស្គាល់បាប”

“កុហករឿងអីម៉ាក់! ខ្ញុំមិនបាននិយាយកុហកអីផង បែរជាមកចោទខ្ញុំថាកុហកទៅវិញ”

“អញបានចួបម៉ែអាកនតាំងពីថ្ងៃរួចហើយ។ គាត់ថាអាកនមិនបានទៅបុណ្យទេ។ ម៉ែវាឱ្យជូនទៅមើលបងស្រីវាឈឺនៅពេទ្យខេត្តឯណោះ។ ឯងកុំមកចង់បោកអញឱ្យសោះ”

គិតសព្វៗទៅ ម៉ែដឹងពីផែនការខ្ញុំគ្រប់ទាំងអស់។ ប្រហែលជាជាតិនេះ ខ្ញុំត្រូវនៅក្នុងកណ្តាប់ដៃគាត់ពេញមួយជីវិតហើយមើលទៅ។

“ម៉ាក់ចង់ឱ្យខ្ញុំធ្វើម៉េចឥឡូវនេះម៉ាក់?”

“ទៅយកក្មួយហ្សាទៅបុណ្យផង។ គ្មានអ្វីច្រើនទេ មានតែប៉ុណ្ណឹងតើ។ ម៉េចធ្វើបានទេ?”

“បាទបានម៉ាក់! បានគ្រប់យ៉ាង”

ខ្ញុំនិយាយឱ្យតែបានៗទេ ព្រោះគ្រប់យ៉ាងម៉ាក់បានរៀបចំរួចស្រេចទៅហើយ។

“អង្គុយខិតទៅក្រោយបន្តិច!” ខ្ញុំបន្លឺឡើង នៅពេលដែលរ៉ូហ្សាអង្គុយខិតក្បែរខ្ញុំពេក។

“ថី! អង្គុយក្បែរបន្តិចមិនបានមែន?”

“មិនបាន! ព្រោះយើងមិនបានត្រូវជាអ្វីហ្នឹងគ្នា”

“ស្មានតែខ្ញុំនឹងចង់ក្លាយជាអ្វីជាមួយនាងខ្លាំងណាស់មែន?”

“អត់ផង! អត់បាននិយាយផង ហើយក៏មិនដែលគិតដែរ។ ថ្ងៃនេះ ហាមធ្វើបាបខ្ញុំទៀត តិចមិនបានបុណ្យ”

“ខ្ជិលធ្វើណាស់! អាណិតក្មេង”

រ៉ូហ្សាមិនបានតបសម្តីអ្វីបន្ថែមនោះទេ។ ស្នូរដង្ហើមនាងបានបន្លឺឡើងបញ្ជាក់ថានាងកំពុងតែធុញថប់នឹងរឿងអ្វីមួយមិនខានឡើយ។ កូនចិត្តដ៏ចង្រៃតូចមួយរបស់ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមអាណិតនាង ដែលកាលមុនមិនដែលសូម្បីតែបន្តិច។ ពីផ្ទះដល់កន្លែងបុណ្យ ពួកយើងមិនបានប៉ះសម្តីគ្នាសូម្បីតែបន្តិច។

“មកជាគូហ្មងហើយណ៎គេ!”

ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅម្ចាស់សំឡេងទាំងគ្រឺតដុំៗ។ មិនគួរណាស្រីម៉ីប្រើពាក្យសម្តីមិនទំនងបែបហ្នឹងសោះ។

“ពួកយើងត្រឹមជាអ្នកជិតខាងគ្នាតែប៉ុណ្ណោះ។ ឯងកុំគិតលើសហ្នឹងអី” រ៉ូហ្សានិយាយឡើង។

“តែ…មើលយូរៗទៅសមគ្នាដែរទេតើ។ កុំប្រកាន់គ្នាអី។ គ្នាគ្រាន់តែនិយាយលេងទេ…តោះ! ចូលទៅខាងក្នុងទៅ។ មិត្តភក្តិយើងកំពុងតែអង្គុយចាំឯងទាំងពីរយូរហើយ”

ខ្ញុំដើរចូលទៅខាងក្នុងទាំងឃ្នើសចិត្ត។ កែវភ្នែកគ្រប់គ្នាដែលមកចូលរួមក្នុងកម្មពិធីបុណ្យបានត្របាញ់មករកពួកយើងទាំងពីរ ប្រៀបដូចពួកយើងជាចំណីសម្រាប់ពួកគេអ៊ីចឹង។

“ញញិមបន្តិចទៅ ក្រែងល៎វាមិនបានបុណ្យ”​រ៉ូហ្សានិយាយតិចៗមកកាន់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំសម្លឹងមើលមុខនាងបន្តិច រួចលួចសើចតិចៗ ព្រោះមុខនាងជាប់ស្នាមក្រេបក្បែរបបូរមាត់ស្តាំ។

“សើចស្អី?” នាងសួរបញ្ជាក់។

“គ្មានស្អីទេ! ស្តាប់តាអាចារ្យឱ្យពរទៅ តិចលែងបានបុណ្យ”

រ៉ូហ្សាខាំមាត់សម្លឹងមុខខ្ញុំ ហាក់បីដូចជាកំពុងតែខឹងខ្ញុំខ្លាំងណាស់អ៊ីចឹង។

“កៅអីពេញហើយ!” អ្នកបម្រើភ្ញៀវម្នាក់បន្លឺឡើង។

“មិនអីទេ! ខ្ញុំអង្គុយតុផ្សេងក៏បាន”

និយាយរួច ខ្ញុំនិងរ៉ូហ្សាចូលអង្គុយតុថ្មីតែពីរនាក់។ ខ្ញុំនៅតែលួចសើចស្នាមប្រឡាក់របស់នាងមិនដាច់។ ខ្ញុំមិនបា្រប់នាងនោះទេ ទុកឱ្យនាងខ្មាសគេបន្តិចសិន ឱ្យសមនឹងទោសពូកែតោងដូចស្រមោល។ រ៉ូហ្សាឆ្លាតណាស់។ នាងបានឆ្លុះកញ្ចក់អេក្រង់មើលឃើញពីស្នាមប្រឡាក់ តែនាងជូតមិនកើត ព្រោះដៃរវល់កាន់ទូរសព្ទ។ ដោយឃើញបែបនេះគួរឱ្យអាណិតពេក ខ្ញុំក៏ជួយ។

“ម៏! ទុកឱ្យខ្ញុំជូតឱ្យ” និយាយរួច ខ្ញុំក៏យកក្រដាសជូតមាត់ជូតឱ្យនាង។

“មិនបាច់ទេ! ខ្ញុំមានដៃជូតខ្លួន​ឯងទេតើ មិនទាន់ពិការឯណា” នាងគ្រវាសដៃខ្ញុំចេញ។

ខ្ញុំចាប់ដៃនាងម្ខាងជាប់ រួចជូតបន្ត។ កែវភ្នែករបស់ខ្ញុំបានប្រសព្វជាមួយនឹងកែវភ្នែកដ៏ខ្មៅក្រិបដូចនិលច្នៃរបស់នាង ដែលកំពុងតែឆក់បេះដូងឱ្យរំជើបរំជួលលោតឌុកឌាក់ ស្របពេលដែលខួរក្បាលបានបង្កើតប្រយោគដ៏ផ្អែមល្ហែមមួយថា នាងស្អាត! នាងគួរឱ្យស្រឡាញ់ណាស់។ កែវភ្នែកនេះ ជាកែវភ្នែកដែលពោរពេញទៅដោយភាពបរិសុទ្ធ តែមានលក្ខណៈគួរ​ឱ្យអាណិត។ ខ្ញុំចង់មើលថែកែវភ្នែកនេះកុំឱ្យមានទឹកភ្នែកស្រក់មកដែលនាំឱ្យល្អក់ពិបាកគយគន់…។

“ហ្អេ!​ ពីរនាក់ធ្វើអីហ្នឹង?”

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតដូចគេដាស់។ ស្រីម៉ីមកពញាក់ធ្វើឱ្យដាច់ចង្វាក់អស់ តែក៏ល្អដែរ ព្រោះមិនចង់លង់ជ្រៅជាមួយអារម្មណ៍ឆ្កួតឡប់មួយនេះ។

………………………..  

ថ្ងៃណាក៏ដូចថ្ងៃណាដែរ ខ្ញុំត្រូវឌុបនារីដែលត្រូវបានអ្នកផ្ទះផ្សំផ្គុំឱ្យ។ វាដូចជាសម្ពាធមួយយ៉ាងធំសម្រាប់ខ្ញុំអ៊ីចឹង។ រាល់ពេលដែលខ្ញុំប្រកែក ប្រយោគឆ្លើយតបនោះគឺធ្លាប់មានគុណ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យពួកគាត់ចែកឱ្យដាច់រវាងសេចក្តីស្នេហានិងការដឹងគុណ។ ខ្ញុំមិនចង់ជាប់ពាក់ព័ន្ធទៀតទេ។

បរិយាកាសថ្ងៃនេះហាក់បីដូចជាអ៊ូអរជាងសព្វមួយដងនៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំ។ ម៉ាក់បានរៀបចំកម្មវិធីខួបកំណើតតូចមួយឱ្យបងស្រី។ ម្ហូបច្រើនមុខបានរៀបចំយ៉ាងស្រេច មានទាំងស្រាបៀរផងដែរ។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ នៅពេលឃើញស្នាមញញិមរបស់ពួកគាត់។ ស្នាមញញិមដែលកម្រ ព្រោះគ្រួសារខ្ញុំចួបរឿងមិនល្អយូរមកហើយ ទើបតែថ្ងៃនេះ ដែលខ្ញុំបានឃើញទិដ្ឋភាពបែបនេះ។ តែខ្ញុំសង្ឃឹមថា មិនមានវត្តមានរបស់កញ្ញាកាធាត់មកផងចុះ។ ឃើញមុខនាងហើយ ខ្ញុំគ្មានក្តីសុខទេ។

និយាយមិនទាន់ទាំងផុតមាត់ផង ស្រាប់តែមកមែន។ ម្តងនេះមិនត្រឹមតែនាងទេ តែគឺគ្រួសារនាងទាំងអស់ទៀតផង។ ភាពសប្បាយដែលខ្ញុំបានព្រៀងទុកក៏ត្រូវប្តូរមកជាស្រពោនវិញ។ នាងមិនមែនជាទឹកភ្លៀងនោះទេ តែផ្ទុយទៅវិញ នាងជាព្រះអាទិត្យនាខែប្រាំងដែលចាំដុតរោលជីវិតខ្ញុំឱ្យស្រពោន។ ម៉ាក់បានធ្វើសញ្ញាឱ្យខ្ញុំញញិម ទាំងដែលខ្ញុំមិនចង់។ មានអី! ញញិមលេងៗយូរទៅក៏ដូចជាមានអារម្មណ៍ថា មានក្តីសុខតិចៗដែរតើ។

បន្ទាប់ពីកាត់នំនិងញ៉ាំអាហារជុំគ្នារួច គ្រួសារលីហ្សាក៏ត្រលប់ទៅវិញ នៅសល់តែគ្រួសារខ្ញុំ ដែលនៅបន្តការសប្បាយតែប៉ុណ្ណោះ។

“អាស្នា!” ម៉ាក់ហៅខ្ញុំ ទាំងដែលខ្ញុំកំពុងតែមានវត្តមាននៅកំពុងមុខគាត់។

“បាទម៉ាក់!” ខ្ញុំឆ្លើយយ៉ាងរហ័ស។

“ស្រឡាញ់ក្មួយហ្សាខ្លះឬអត់?”

ខ្ញុំទម្លាក់កែវភេសជ្ជៈដែលនៅនឹងដៃចុះ រួចញញិមតិចៗ ហាក់ហួសចិត្តជាមួយប្រយោគនេះ។

“ម៉ាក់!…ឱ្យខ្ញុំស្រឡាញ់យ៉ាងម៉េច បើពួកយើងរត់លេងជាមួយគ្នាតាំងពីរតូចហ្នឹង។ កាលនោះ ខ្ញុំធ្លាប់រត់លេងទឹកភ្លៀងស្រាតមុខនាងទៀតផង។ ខ្ញុំ…មិនអាចស្រឡាញ់នាងបានទេម៉ាក់”

“ឯងកុំយកអតីតកាលមកឡូកឡំជាមួយបច្ចុប្បន្ន! នរណាក៏ធ្លាប់មានអតីតកាលមិនល្អដែរ។ ណាមួយ កាលនោះឯងនិងនាងនៅក្មេងខ្ចីនៅឡើយ ឱ្យដឹងខុសត្រូវយ៉ាងម៉េចកើត។ អើ…បើមានចិត្តលើនាងក៏ឆាប់សារភាពទៅ ប្រយ័ត្ននាងបានគេបាត់ទៅ”

“ដាច់ខាតខ្ញុំមិនយកនាងជាប្រពន្ធទេ។ ម៉ាក់ឈប់ផ្សំផ្គុំឱ្យខ្ញុំទៀតទៅ។ រាល់ថ្ងៃហ្នឹងរវល់តែឌុបនាងទៅគ្រប់ទីកន្លែងហ្នឹងហើយទើបបានជាគ្មាននរណាព្រមទទួលខ្ញុំជាសង្សារហ្នឹង។ គេយល់ច្រឡំស្ទើតែមួយចំហៀងស្រុកទៅហើយ។ ខ្ញុំសុំណាម៉ាក់! ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ខ្ញុំឈប់ឌុបនាងទៅសាលាបានទេម៉ាក់!”

ម៉ាក់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ រួចគាត់និយាយបន្ត “ឮល្ហៀងៗថា នាងរៀនចប់ភ្លាម គេចូលសួរហើយ។ ប៉ាម៉ាក់ខាងរ៉ូហ្សាគាត់សួរម៉ាក់ ថានិយាយទុកឬអត់។ បើម៉េចម៉ា គេលើកឱ្យអ្នកផ្សេងហើយ”

“លើកឱ្យនរណាក៏លើកទៅម៉ាក់! មួយជាតិនេះខ្ញុំមិនយកប្រពន្ធក្នុងភូមិនេះទេ ជាពិសេសគឺរ៉ូហ្សា”

និយាយរួច ខ្ញុំដើរចូលក្នុងបន្ទប់ដេក។ សម្តីដែលខ្ញុំបន្លឺឡើង ដូចជាមិនបានធ្វើឱ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្តសោះ។ វាដូចជាទម្ងន់បន្ទុកមួយយ៉ាងធំសម្រាប់ខ្ញុំដែលពិបាកក្នុងការបកស្រាយ។

២ឆ្នាំកន្លងផុតទៅ!

ចប់ថ្នាក់ទី១២។

ការពិតនៅតែជាការពិត។ ពាក្យម៉ាក់ធ្លាប់បានប្រាប់វាជាការពិត។ ថ្ងៃនេះ រ៉ូហ្សាត្រូវបានបុរសម្នាក់ដែលមានអាជីពជាប៉ូលីសមកចូលចែចូវតាមផ្លូវច្បាប់។ ក៏ប៉ុន្តែដំណឹងយ៉ាងណាយ៉ាងណី ខ្ញុំក៏មិនទាន់បានដឹងដែរ។ ខ្ញុំដើរចុះដើរឡើងពេលតែផ្ទះ។ ម្តងដើរទៅខាងមុខ ម្តងចូលក្នុងបន្ទប់ ដូចជាមេមាន់រាន់ចង់ពងអ៊ីចឹង។ ខ្ញុំមិនដឹងថាចិត្តខ្លួនឯងកំពុងតែគិតពីអ្វីនោះទេ គ្រាន់តែចង់ដឹងថា តើគ្រួសារនាងព្រមលើកនាងឱ្យទៅនាយកំលោះម្នាក់នោះដែរឬទេ?

មនុស្សដែលខ្ញុំរង់ចាំចម្លើយនោះគឺម៉ាក់។ ម៉ាក់ត្រូវបានម៉ាក់នាងឱ្យទៅជួយធ្វើជាភ្នែកជាច្រមុះ។ គាត់ទៅយូរហើយ តែមិនទាន់ឃើញមកសោះ។

“យ៉ាងម៉េចហើយម៉ាក់? គាត់ព្រមលើកកូនឱ្យឬទេ?” ខ្ញុំសួរទាំងដែលម៉ាក់មិនទាន់ទាំងទម្លាក់គូទអង្គុយបាត់ហត់ឱ្យស្រួលបួលផង។

“ហើយឯងក៏ចង់ដឹងម្ល៉េះ! ក្រែងឯងប្រកែកថាមិនអាចទៅរួចទេមែនទេ? អញសង្ស័យតែ…ចង់លេបទឹកមាត់ខ្លួនឯងវិញហ្មង” ម៉ែចង្អុលមុខខ្ញុំ។

ខ្ញុំរៀបឫកបន្តិច រួចធ្វើជានិយាយធម្មតា។

“គ្មានទេម៉ាក់! ទឹកមាត់ខ្ញុំស្តោះទៅហើយមិនងាយនឹងលេបវិញទេ។ ច្រើនណាស់ហើយ មួយរយយកមួយអីហ្នឹង។ ពេលខ្លះស្ទើតែគ្មានសោះ”

“មួយក្នុងចំណោមមួយរយ វាអាចនឹងទៅរួច…។ ម៉ាក់លីហ្សាមិនទាន់សម្រេចចិត្តថាឱ្យទេ។ គាត់ថាចាំឱ្យលីហ្សាសម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯងសិន។ នាងប្រាប់ថាសុំពេលមួយអាទិត្យ…”

“ពិតឬអត់ម៉ាក់?” ខ្ញុំសួរទាំងរំភើប។

“ពិតតើ! ចុះឯងក៏ទ្រង់សប្បាយអរខ្លាំងម្ល៉េះ?”

“គ្មានអ្វីទេម៉ាក់។ ខ្ញុំសុំទៅបន្ទប់សិនហើយ”

មួយអាទិត្យគួរចាប់ឱកាស!

គេថាបើស្រឡាញ់អ្នកណាគួរតែសារភាពទៅ។ ចុះបើសារភាពហើយគេមិនស្រឡាញ់ ហើយបាត់បង់ចំណងមិត្តភាព តើត្រូវធ្វើយ៉ាងណា? តែ…បើមិនព្រមសារភាពក្រែងស្តាយនៅពេលក្រោយ។ មកដល់ត្រឹមនេះ ខ្ញុំក៏ស្រាប់តែស្រមៃដល់មុខនាងត្រឹមមួយរំពេច។ ខ្ញុំនឹកឃើញដល់កាលគ្រាហ៍មួយ ដែលខ្ញុំនិងនាង….

……………..

នៅលើឡានក្រុងដែលកំពុងតែបើកបរឆ្ពោះទៅខេត្តសៀមរាបជាលក្ខណៈដំណើរកម្សាន្តរវាងគ្រូនិងសិស្ស។ ខ្ញុំត្រូវបានគ្រូរៀបចំឱ្យអង្គុយបាំងជាមួយរ៉ូហ្សា។ ពេលត្រលប់មកវិញពេលយប់ នាងបានដេកលក់ទន់ករងាក។ ខ្ញុំលួចសើចតិចៗតែមិនឱ្យនាងដឹងនោះទេ។ មួយស្របក់ក្រោយមក ខ្ញុំក៏ដេកលក់ដែរ។ មិនទាន់ទាំងបានប៉ុន្មាននាទីផង ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ដូចជាមានអ្វីធ្ងន់ៗនៅលើស្មាខាងឆ្វេង។ ភ្លាមនេះ ខ្ញុំក៏ភ្ញាក់ព្រើតសម្លឹងមើលទៅទើបដឹងថា រ៉ូហ្សាកំពុងតែយកស្មាខ្ញុំធ្វើជាខ្នើយកើយយ៉ាងស្រួលបាត់ទៅហើយ។

ខ្ញុំសម្លឹងមើលមុខនាងជាមួយនឹងស្នាមញញិម ដែលបញ្ជាក់ឡើងតាមរយៈបេះដូង។ មុខនាងស្រទន់មានមន្តស្នេហ៍។ កាន់តែគយគន់ កាន់តែលង់ ប្រៀបដូចជាមន្តសណ្តំយ៉ាងពិសេសសម្រាប់អន្ទងអារម្មណ៍ខ្ញុំអ៊ីចឹង។ កែវភ្នែកខ្ញុំប្រឹងសម្លឹងភ្នែកនាងមិនដាក់ភ្នែក រហូតដល់ភ្លេចខ្លួន…។

…………………

“អង្គុយគិតពីអ្វីហ្នឹង?”

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត តែស្នាមញញិមនៅតែមិនទាន់រលុបចេញពីផ្ទៃមុខនៅឡើយ។ វត្តមានអ្នកដែលកំពុងតែមកពញាក់ខ្ញុំនេះគឺជាអាកន។ វាមកបបួលខ្ញុំទៅរៀននៅភ្នំពេញ តែខ្ញុំប្រាប់វាថាមិនទាន់ទៅទេ ព្រោះមានបេសសក​ម្មពិសេសដែលត្រូវបំពេញជាចាំបាច់។

វេលាម៉ោង១០យប់ ខ្ញុំនៅតែមិនអស់អាល័យពីទូរសព្ទនៅឡើយ។ ខ្ញុំចង់ឆាតទៅរ៉ូហ្សាក្នុងន័យបង្កើតឱ្យមានភាពស្និទ្ធស្នាល។ តែខ្លាចថា នាងមិនឆ្លើយតប ព្រោះនាងមានជម្រើស។

“សួស្តី! កំពុងធ្វើអីហ្នឹង?” ខ្ញុំសរសេរផ្ញើទៅទាំងមិនបានដឹងខ្លួន។ ខ្ញុំចង់លុបវិញ តែមិនទាន់ទេ ព្រោះនាងបានចូលមើលរួចទៅហើយ។ ខ្ញុំទន្ទឹងរង់ចាំមើលថា នាងតបវិញឬអត់?

“ចា៎! កំពុងមើលរឿងភាគ។ ចុះខាងហ្នឹងវិញ?”

ស្នាមញញិមលើផ្ទៃមុខរបស់ខ្ញុំក៏បង្ហាញឡើង។ ខ្ញុំមិនអាចនៅធ្វើឱ្យនាងរង់ចាំបានទេ។

“អង្គុយលេង។ នៅប៉ុន្មាននាក់ហ្នឹង?”

“នៅម្នាក់ឯងក្នុងបន្ទប់។ នឹកយ៉ាងណាបានជាឆាតមកខ្ញុំ។ ឬមួយខុសគ្រូខាងណាទេដឹង?”

“គ្មានខុសគ្រូខាងណាទេ គ្រាន់តែនឹក ហើយចង់និយាយលេង។ ទំនេរឬអត់?”

“ហ្អាក! នឹក…ហើយចង់បបួលទៅណាមែន?”

មកដល់ត្រឹមនេះ ខ្ញុំផ្អាកតបសិន ព្រោះមិនដឹងថាគួរបបួលនាងទៅណានោះទេ។

“ចង់តើ! តែមិនដឹងខាងហ្នឹងព្រមទៅឬអត់ផង?”

“បើអត់បបួលផងបានអីនឹងទៅ។ ហើយកាលណារកសង្សារនឹងគេ អាយុដូចជាច្រើនហើយ”

“មុខដូចខ្ញុំគ្មាននរណាយកទេ!”

“ថីថាមិនយក! មកពីយើងមិនរកទេដឹង”

“រកហើយ តែគាប់ជួនអីគេមានអ្នកចែចូវបាត់”

“ឱ្យសមមុខ! ហ្នឹងហើយធ្វើចរិតមេមាន់ខ្លាំងពេក។ បើស្រឡាញ់អ្នកណា គួរឆាប់សារភាពទៅ។ អ៊ីចេះក៏បានដែរ! ចាំខ្ញុំជួយធ្វើជាមេអណ្តើកក៏បាន”

សាររបស់នាងធ្វើឱ្យខ្ញុំអស់សំណើច។ មិនដែលឯណាធ្វើមេអណ្តើកឱ្យខ្លួនឯងនោះទេ។ តែនេះក៏ជាឱកាសល្អសម្រាប់នៅក្បែរនាងផងដែរ។

“ស្អែកទៅលេងវាលស្រែខាងកើតភូមិឬអត់? ចាំខ្ញុំប្រាប់ពីអ្នកដែលខ្ញុំលួចស្រឡាញ់”

“ទៅក៏ទៅដែរ! កំពុងតែចង់ដឹងថាបុរសសង្ហាបេះដូងដែកដូចជាស្នាឯងទៅលង់ស្នេហ៍នារីម្នាក់ណាទៅហ្ន៎!”

“ពេលហ្នឹងដឹងហើយ។ ខ្ញុំមិនរំខានយូរទេ។ រាត្រីសួស្តី! ឆាប់ចូលគេងទៅ ក្រែងមុខជ្រួញ”

សរសេរចប់ ខ្ញុំមិនបានរង់ចាំការឆ្លើយតបពីនាងនោះទេ។ អារម្មណ៍ខ្ញុំពេលនេះគឺអន្ទះសារបន់ឱ្យតែឆាប់ដល់ស្អែកនឹងអាលបាននិយាយពាក្យក្នុងចិត្ត។

ព្រះអាទិត្យផ្តើមរះតាមកាលកំណត់។ ថ្ងៃនេះមេឃស្រឡះល្អគ្មានពពកមករំខានអ្វីឡើយ។ តែរស្មីមួយនេះក៏មិនបង្កការរំខានកំដៅខ្លាំងក្នុងការរស់នៅរបស់មនុស្សសត្វឡើយ ព្រោះព្រះវាយោចូលខ្លួនមកបក់ផាត់ផ្តល់ជាខ្យល់ត្រជាក់ដល់សព្វជីវិត។ ខ្ញុំមិនហ៊ានទៅសួររ៉ូហ្សាដល់ផ្ទះនោះទេ ថ្វីដ្បិតតែចម្ងាយផ្ទះរបស់ពួកយើងនៅមិនឆ្ងាយពីគ្នាយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ហើយខ្ញុំក៏មិនហ៊ានឆាតទៅសួរនាងដែរ ខ្លាចថាជាការរំខាន។

តឺត!…

ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅប្រភពសំឡេងទើបដឹងថាជារ៉ូហ្សា។ នាងបានស៊ីផ្លេសំឡេងម៉ូតូនៅខាងមុខផ្ទះ។ ខ្ញុំញញិមរួចក៏ដើរសំដៅទៅរកនាង។ រ៉ូហ្សាប្រាប់ថា​សុំពន្យាពេលទៅពេលល្ងាចវិញ ព្រោះពេលព្រឹកនាងរវល់ទៅជូនម៉ាក់ទៅមើលពេលា។ គ្រាន់តែឮថាពេលាភ្លាម ខ្ញុំអាចស្មានដឹងថា បន្តិចទៀតនឹងមានអ្នកផ្សេងមកឆក់នាងចេញពីខ្ញុំជាមិនខាន។ ថ្ងៃនេះ! ពិតណាស់ ថ្ងៃនេះខ្ញុំត្រូវតែនិយាយរឿងក្នុងចិត្តប្រាប់នាងឱ្យបាន។

ពេលរសៀលមកដល់។ ទេសភាពនៅស្រុកស្រែពេលរសៀល ស្របពេលដែលព្រះសុរិយាហៀបអស់ស្តង្គតអ៊ីចឹងពិតជាស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំមិនបានមកតែខ្លួនទេ គឺខ្ញុំមានរបស់បញ្ញើនាងទៀតផង។ ម៉ូតូហ្សូមមឺមានព្យួរស្ទីងនិងម្ជូរស្វាយស្រស់កំពុងតែនាំខ្ញុំទៅកាន់គោលដៅ។ ពេលខ្ញុំមកដល់ នាងមិនទាន់មកនោះទេ។

រ៉ូហ្សាក៏យករបស់មកផ្ញើខ្ញុំដែរ។ គិតៗទៅ ពួកយើងសុទ្ធតែយល់ដឹងពីគ្នាច្រើនចំណុចណាស់ ជាពិសេសគឺរសនិយម។ តែហេតុអ្វីបានជានាងមិនដឹងថាខ្ញុំកំពុងតែស្រឡាញ់នាងអ៊ីចឹង? ឬមួយក៏នាងធ្វើជាមិនដឹង?

“ឆាប់ប្រាប់មក ថាស្រឡាញ់អ្នកណា?” នាងបន្លឺមកកាន់ខ្ញុំមុន។

ខ្ញុំអឹមអៀនបន្តិច ព្រោះមិនដឹងថាគួរតែឆាប់ផ្តើមពីចំណុចណាមុន។ តែបើនៅតែបែបហ្នឹងទៀតច្បាស់ជាស្ពៃហើយ។

“ខ្ញុំ…ខ្ញុំស្រឡាញ់នារីក្នុងភូមិយើងហ្នឹង”

“ហ្អាក! ម្នាក់ណា? បើនៅក្នុងភូមិយើងសុទ្ធតែស្អាតៗហ្នឹង។ ឬមួយក៏ចរិយា?”

“ទេ! ម្នាក់ហ្នឹងស្និទ្ធស្នាលនឹងខ្ញុំណាស់។ ពួកយើងច្រើនទៅណាមកណាជាមួយគ្នា…”

“ឬមួយស្នាឯងស្រឡាញ់ប្រុសដូចគ្នា? ព្រោះឃើញស្និទ្ធស្នាលតែជាមួយមិត្តភក្តិប្រុសៗទេ”

“មានណា! ខ្ញុំស្រឡាញ់ស្រីតើ។ អត់ដឹងមែនឬមួយក៏ធ្វើពើទេ?” ខ្ញុំសួរបញ្ជាក់។

“អត់ដឹងមែនតើ!”

“បែរទៅក្រោយទៅ ចាំខ្ញុំប្រាប់”

“អ៊ីចឹងក៏បាន!” និយាយរួចនាងក៏បែរមុខទៅក្រោយ។

“បែរមកវិញមក៍!ខ្ញុំស្រឡាញ់រ៉ូហ្សាឯង!” ខ្ញុំនិយាយព្រមជាមួយហុចផ្កាមួយបាច់ដែលខ្ញុំបានបេះតាមព្រៃ។

“លលេងណាស់! ហើយទៅបានផ្កាព្រៃហ្នឹងមកពីណា?” នាងទទួលយក។

“យ៉ាងម៉េចអត់ស្អាតមែន?”

“មានណា! ខ្ញុំចូលចិត្តរបស់ធម្មជាតិអ៊ីចឹងណាស់”

“ចុះគិតយ៉ាងម៉េចដែលខ្ញុំ…”

“ខ្ញុំមិនចូលចិត្តអ្នកលេងសើចទេ។ កុំមកបោកខ្ញុំអី ព្រោះខ្ញុំមិនចង់ឈឺ”

ខ្ញុំលុតជង្គង់នៅនឹងមុខនាង រួចនិយាយ “ ខ្ញុំពិតជាស្រឡាញ់ហ្សាឯងមែន។ ខ្ញុំទើបតែដឹងថា ខ្ញុំមិនអាចរស់នៅដោយគ្មានយើងបានទេ”

“ក្រោយមក! ធ្វើដូចជាកំពុងតែសម្តែងរឿងអ៊ីចឹង។ ពូកែសម្តែងអ៊ីចឹង ម៉េចមិនទៅសុំគេសម្តែងទៅ”

“មិនបានសម្តែងទេ វាជាការពិត។ បើយល់ព្រម យើងសិក្សាចិត្តគ្នាសិន ឬក៏ភ្ជាប់ពាក្យទុក្ខសិនក៏បានដែរ”

“តែខ្ញុំមានអ្នកចូលសួរហើយ។ ខ្ញុំមិនចង់…”

“មើលមកភ្នែកខ្ញុំមក!”ក្រោកឈរ ហើយចាប់ស្មានាងឱ្យសម្លឹងមើលមកខ្ញុំ។ “នាងស្រឡាញ់ខ្ញុំវិញដែរឬទេ?”

រ៉ូហ្សាស្ងាត់មួយស្របក់ តែក្នុងកែវភ្នែកនាងបានដក់នៅទឹកអ្វីម្យ៉ាងដែលហៅថាទឹកភ្នែក។​ ខ្ញុំមិនដឹងថានាងកំពុងតែគិតអ្វីនោះទេ គ្រាន់តែដឹងថាវាកំពុងតែប៉ះពាល់អារម្មណ៍នាងជាខ្លាំង។

“តែម៉ាក់បានទៅរកពេលារួចទៅហើយ។ សុំទោសផង! អ្វីៗហួសពេលអស់ទៅហើយ” សំឡេងនាងប្តូរ គឺប្តូរមកជាសសិតដូចជាចង់រកយំ។

ឮប្រយោគនាងភ្លាម ខ្ញុំចង់គាំងភ្លាមៗ។ មិននឹកស្មានថាអ្វីៗកន្លងទៅលឿនយ៉ាងហ្នឹងសោះ។ ដរាបណានាងមិនទាន់ចូលរោងការ ខ្ញុំនៅតែមានសង្ឃឹម។

“ចុះអ៊ំដាបានជូនដំណឹងទៅខាងគេឬនៅ?”

“ខ្ញុំមិនដឹងទេ។ រឿងពេលាហ្នឹងទើបតែទៅរកព្រឹកមិញហ្នឹងទេ…មិនបាច់សួរនាំអ្វីច្រើនទេ ព្រោះមិនអាចបកក្រោយបានឡើយ”

ខ្ញុំចាប់ស្មានាងឱ្យមើលមុខខ្ញុំម្តងទៀត រួចសួរបញ្ជាក់ “ចុះនាងស្រឡាញ់ម្នាក់ហ្នឹងទេ?”

នាងគ្រវីក្បាលជំនួសពាក្យសម្តី។ ខ្ញុំស្រាប់តែញញិមទាំងមិនដឹងខ្លួន។ ផ្លូវដែលទាល់ក៏អាចរកគន្លឹះដើម្បីស្វែងរកផ្លូវចេញបានដែរ។

“ចុះបើខ្ញុំចូលសួរ ហ្សាព្រមយកខ្ញុំឬអត់?”

“កុំអី! នាំតែពិបាកទេ” និយាយរួចនាងក្រោកឈរ បែរខ្នងមើលទៅព្រះអាទិត្យដែលត្រូវពពកបាំងបន្តិច ធ្វើឱ្យភាពងងឹតចូលមកមុនពេលកំណត់។

ខ្ញុំងើបទៅស្រវាឱបនាងពីក្រោយយ៉ាងជាប់។​ កក់ក្តៅណាស់! ខ្ញុំមិននឹកស្មានថា ពេលដែលខ្ញុំបាននៅក្បែរនាងបែបហ្នឹងកក់ក្តៅដល់ម្លឹងទេ។ មកដល់ពេលនេះ ខ្ញុំក្លាហានហ៊ានឱបកូនក្រមុំគេដោយមិនខ្លាចមានបញ្ហា។ ចំណែករ៉ូហ្សាវិញក៏មិនមានប្រតិកម្មអ្វីដែរ។ នេះបញ្ជាក់ថា នាងក៏លង់ស្រឡាញ់ខ្ញុំដែរ។ បន្ទាប់ពីនិយាយគ្នាបានដឹងរឿងហើយ ពួកយើងក៏បំបែកគ្នាទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួន។

វេលាហូបបាយល្ងាចជុំគ្នាជាមួយគ្រួសារ មានទាំងម៉ាក់ប៉ានិងបងស្រី ក្រោមភ្លើងអំពូលអគ្កិសនីគឺពោរពេញទៅដោយក្តីសុខ។ សម្លឆ្ងាញ់ដែលជាស្នាដៃម៉ាក់បានកំពុងតែពង្វក់អណ្តាតពួកយើងឱ្យញាប់ខុសពីធម្មតា។ ខ្ញុំប្រឹងញញិម មិនមុខស្ងួតដូចកាលមុន ហើយដួសបាយសម្លជូនពួកគាត់ទៀតផង។

“ថ្ងៃហ្នឹងវាថី! បានជាល្អែងខុសពីរាល់ដងអ៊ីចឹង?(ល្អែងគឺស្មើនឹងពាក្យថា ឧស្សាហ៍ ជាភាសាអ្នកក្រគរ)” ម៉ាក់បន្លឺឡើងមកកាន់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំញញិមតិចៗបែបអៀនៗ ព្រោះក្នុងចិត្តមានបំណងមួយដែលត្រូវស្នើទៅខាងគាត់។

“មានអីក៏និយាយមក! បងក៏ចង់សួរពីកាយវិការប្លែកៗរបស់ឯងដែរ”

“គឺ…ខ្ញុំចង់ឱ្យប៉ាម៉ាក់ទៅស្តីដណ្តឹងរ៉ូហ្សាឱ្យខ្ញុំ” ខ្ញុំនិយាយទាំងអៀនខ្មាស។

ប៉ាម៉ាក់និងបងស្រីសើចគ្រប់គ្នា ធ្វើដូចជារឿងដែលខ្ញុំស្នើសុំអម្បាញ់មិញជារឿងកំប្លែងសម្រាប់គាត់អ៊ីចឹង។

“ហេតុអ្វីបានសើចទៅវិញ?”

“មិនឱ្យសើចយ៉ាងម៉េច បើឯងនិយាយរឿងដែលមិនអាចទៅរួចហ្នឹង។ ចុះក្រែងឯងនិយាយប្រាប់អញថាមិនអាចទៅរួចទេ។ ឯងនិងរ៉ូហ្សាជាក្មេងក្នុងភូមិជាមួយគ្នា ធ្លាប់ងូតទឹកភ្លៀង ធ្លាប់រត់លេងស្រាត…”

“ហើយក៏ធ្លាប់វ៉ៃដណ្តើមនំគ្នាស៊ីទៀតមែនឬអត់ហ្អា?” បងស្រីជើងល្អបន្ថែម។

“កាលហ្នឹងមែន តែខ្ញុំមិនដឹងថាស្រឡាញ់នាងតាំងពីពេលណានោះទេ។ ណាម៉ាក់! ទៅដណ្តឹងនាងឱ្យខ្ញុំស្អែកនេះទៅ បើមិនអ៊ីចឹងទេ នាងនឹងបានគេហើយ”

“សួរអីតែអញ! ណក! សួរប៉ាឯងខ្លះទៅ” ម៉ាក់បួញមាត់ទៅកាន់ប៉ា។

“ណាប៉ា!…”

“ស្អីគេហ្អា! អាយុទើបតែ១៨ឆ្នាំចង់បានប្រពន្ធ។ ការងារក៏មិនទាន់មាន រៀនក៏មិនទាន់ចប់ កោតតែហ៊ានហាមាត់ទៅរួច អញខ្មាសគេជំនួសណាស់”

“សួរទុកសិនតើប៉ា! ខ្ញុំបាននិយាយជាមួយនាងរួចហើយ ថាចាំរៀនចំចប់បរិញ្ញាបត្រ ចាំការ”

“វាមិនដែលមាន! រៀនលុយអញ ដល់ពេលរៀនចប់រកការងារបានធ្វើទៅយកប្រពន្ធ…”

ខ្ញុំមើលទៅប៉ាដូចជាកំពុងតែក្តៅស្លឹកត្រចៀកហើយ។ ប៉ាកាចជាងម៉ាក់ឆ្ងាយណាស់ ហើយតឹងតែងរឿងការរស់នៅទៀត ជាពិសេសពិបាកសុំលុយណាស់។

“បើកូនវាចង់បានហើយ កុំទៅឃាត់ឃាំងវាអីឯង! ចូលសួរទុកទៅ។ ក្រែងពួកយើងក៏ស្រឡាញ់ចរិតរ៉ូហ្សាដែរមែនទេ?”

“ស្រឡាញ់ដឹងថាស្រឡាញ់ហើយ តែមិនដែលឯងណាសួរទុកដល់បួនឆ្នាំទេ”

“ចុះឯងចង់ទុកប៉ុន្មានឆ្នាំ?” ម៉ាក់សួរបញ្ជាក់ប៉ា។

“ការឆ្នាំហ្នឹងតែហ្មងទៅ!”

ឮសម្តីប៉ាភ្លាម ភ្នែកខ្ញុំស្រាប់តែបើកឡើងធំៗប៉ុនពងមាន់។ ប៉ាចេះពញាក់អារម្មណ៍ខ្ញុំទៀត។ ខ្ញុំមិនអាចទ្រាំបានទេ គឺមានតែ…ពិតណាស់ ខ្ញុំស្ទុះទៅ​ឱបប៉ាយ៉ាងណែន។

“កុំទាន់អី! មានប្រយោគមួយដែលពួកយើងចង់និយាយ”

“អ្វីទៅម៉ាក?” ខ្ញុំសួរបញ្ជាក់។

“ខ្ញុំទៅមិនរួចទេម៉ាក់!” ប៉ាម៉ាក់និងបងស្រីនិយាយឡើងព្រមគ្នា។ ខ្ញុំញញិមបែបអៀនជាមួយសម្តីខ្លួនឯង រួចកាន់ចានបាយដើរសំដៅទៅញ៉ាំបន្តនៅក្នុងបន្ទប់៕

ចប់

អ៊ីចឹងហើយ នៅទីនេះ គេកម្ររកឃើញមានប្រទះនូវហាងកាហ្វេដែលតូចមួយ ស្ងប់ស្ងាត់ មានខ្យល់អាកាសត្រជាក់បរិសុទ្ធ ធម្មជាតិ និងមានបរិយាកាសសប្បាយ រីករាយ ដូចនៅជនបទ ភាគឦសាន ខេត្តមណ្ឌលគិរីទឹកដីទីកន្លែងកំណើតដែលខ្ញុំធ្លាប់រស់នៅណាស់។

ប៉ុន្តែអាចថា វាជាភ័ព្វសំណាងមួយដែលខ្ញុំរស់នៅក្នុងយុគសម័យអ៊ីនធើណេត សម័យជឿ​នលឿន ព័ត៌មានស្ថិតនៅក្នុងដៃនេះ ខ្ញុំបានប្រទះរកឃើញហាងកាហ្វេតូចមួយ ដែលមានអ្វីដូចលក្ខខណ្ឌខាងលើខ្ញុំចង់បាន មិនតែប៉ុណ្ណោះ ពេលខ្ញុំមកដល់ហាងកាហ្វេនេះដំបូង វាពិតជាហ្វ្រែស(Fresh) មែនទែនពីការរៀបចំ តុបតែងហាងមិនថានៅផ្ទៃលម្អខាងក្នុងនិងខាងក្រៅបរិវេណហាង។ ពេលដើរចូលមកដល់ទីធ្លាហាងនេះ នៅខាងក្រៅមើលមកឃើញដើមឈើ កូនរុក្ខជាតិលូតលាស់ស្លឹកខៀវស្រងាត់ស្អាតដាំពេញទីធ្លា ទាំងតូចទាំងធំមានទាំងផើងផ្កាអ័រគីដេចម្រុះពណ៌ និងក្លិនក្រអូបដែលជះពីផ្កាម្លិះដាក់ដាំក្នុងផើងស្អាតៗរូបតុក្កតា ដាក់យោលព្យួរលម្អពេញនៅតាមបណ្ដោយផ្លូវចូលនិងក្នុងហាង…

មើលទៅក៏ដឹងដែរថាម្ចាស់ហាងមួយនេះ ជាអ្នកចូលចិត្តស្រលាញ់ផ្កា។ ពេលបើកចូលទៅក្នុងហាងមួយនេះទៀត ក៏ឃើញមានទូរ ធ្នើររៀបបញ្ឈរអែបកៀនតាមជញ្ជាំង ដាក់ពេញដោយសៀវភៅតូចធំៗ មានទាំងសៀវភៅខ្មែរ បរទេសដែលមើលយ៉ាងណាក៏ដូចជានៅបណ្ណាល័យតូចមួយនៅតាមសាលា ធ្វើឱ្យទីធ្លាក្នុងផ្ទៃខាងក្នុងហាងចាប់ផ្តើមចង្អៀតទៅហើយ ព្រោះតែចំនួនសៀវភៅដ៏ច្រើនដែលមាននៅក្នុងហាងមួយនេះ…ក្រឡេកមួយភ្លែត ក៏ដឹងទៀតថា សៀវភៅផ្សេងៗមិនថាបែបណា ឱ្យតែម្ចាស់ហាងចូលចិត្តក៏ប្រមូលមកឱ្យភ្ញៀវអានដាក់នៅលើធ្នើរសៀវភៅទីនេះ ។

ផ្ទះបុស្បាកាហ្វេ…ហាងកាហ្វេដែលខ្ញុំមកជាប្រចាំ

ខ្ញុំដើរចូលមក ដើរតម្រង់ទៅកាន់ធ្នើរសៀវភៅមួយ មួយស្របក់ ខ្ញុំក៏ប្រទះរកបានសៀវភៅដែលខ្លួនចង់អាននៅពេលនេះ…សៀវភៅពណ៌លឿន តូចខ្លី ស្រួលកាន់អាន នៅខាងមុខក្របមានអក្សរដិតធំៗច្បាស់ៗដាក់ចំណងជើងថា «ទម្រាំក្លាយជាអ្នកនិពន្ធ» របស់អ្នកនិពន្ធខ្មែរយើងល្បីម្នាក់ អ្នកស្រី ម៉ីសន សុធារី…ខ្ញុំញញិមពេលបានកាន់សៀវភៅមួយនេះ។

មកដល់តុអង្គុយ ខ្ញុំអង្គុយតែម្នាក់ឯង ភាពស្ងប់ស្ងាត់ សំឡេងបន្លឺពីតន្ត្រីចាក់ប្រគុំឮតិចៗ បរិយាកាសមួយនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំរឹតតែនឹកដល់ស្រុកកំណើតរបស់ខ្លួនរឹតតែខ្លាំងឡើង ១០ឆ្នាំដែលខ្ញុំសម្រេចចិត្ត ចាកចេញពីទីកំណើត ផ្លាស់ទីលំនៅប្រើជីវិតមករស់នៅទីនេះដោយលើកយកហេតុផលព្រោះតែបន្ដការសិក្សា ទោះបីតែហេតុផលមួយនេះ វាគ្រាន់តែជាមួយផ្នែកនៃការពិតនៃហេតុផលចម្បងសំខាន់របស់ខ្ញុំ…ផ្នែកសំខាន់នៃហេតុផលនោះគឺព្រោះតែប្រុសម្នាក់…ម្នាក់ដែលមានឈ្មោះ ឌី។

ខ្ញុំកំពុងតែលង់ក្នុងរឿងអតីតកាលរបស់ខ្លួន ស្រាប់ក៏មានបុរសសង្ហាមុខមាត់ ស្អាតបាតម្នាក់ អាយុប្រហែលម្ភៃឆ្នាំជាងដើរចូលមកសួរដោយសំឡេងរួសរាយថា៖

“សុំទោសបាទដែលឱ្យរង់ចាំយូរ ថ្ងៃនេះភ្ញៀវមកច្រើននាក់ បុកសម្រុកពេលតែមួយបែបនេះ ទើបខកខានមិនអាចបម្រើគ្រប់គ្នាឱ្យរហ័សទាន់ចិត្តបាន” គេនិយាយ សុំទោសយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។

ខ្ញុំងក់ក្បាលទទួល មុនពេលមើលបុរសដែលជាម្ចាស់ហាងដោយពិចារណា ផ្ទៃមុខសស្អាត កែវភ្នែកមូលធំ មុខមើលទៅស្អាតគ្រប់យ៉ាង មើលយ៉ាងណាក៏បដិសេធមិនបានថា មនុស្សប្រុសម្នាក់នេះគួរឱ្យស្រលាញ់មែនទែន បូករួមជាមួយនឹងរូបរាងដែលមើលទៅសង្ហាបែបមុខមាត់អាស៊ីយើង សមសែនសម…មិនខុសទេ ម្ចាស់ហាងសង្ហាបែបនេះ ក៏ជាហេតុផលមួយ ដែលបណ្ដាលឱ្យនៅទីនេះសម្បូរភ្ញៀវស្រីៗដូចជារូបខ្ញុំ ស្ម័គ្រខ្លួនចូលមកធ្វើជាម៉ូយប្រចាំតែម្ដង។

“ចាស៎បង មិនជាអ្វីទេ! បងវិសាល ខ្ញុំសុំកាហ្វេខ្មៅទៅចុះ!” ខ្ញុំតបចេញមកខ្លីៗទៅកាន់គាត់ អមជាមួយស្នាមញញិម។

“អូខេ ប្អូនវីរីយ៉ា! ចាំបន្ដិច បងនឹងលើកជូន!”

“ចាស៎បង”

អង្គុយរង់ចាំពែងកែវកាហ្វេរបស់ខ្លួន ខ្ញុំទាញសៀវភៅនោះយកមកអាន អារម្មណ៍ខ្ញុំលង់ អណ្ដែតអណ្តូងជាថ្មីជាមួយខ្លឹមសារ បើកអានពីមួយទំព័រទៅមួយទំព័រទៀត មិនដាក់ចុះពីដៃ…ពាក្យរៀបរាប់ សំនួនឃ្លាមួយៗច្បាស់ៗក្នុងសៀវភៅនេះបង្កប់ពេញដោយអត្ថន័យ ដូចឃ្លាមួយដែលអ្នកនិពន្ធលើកឡើងមកថា…

…ធ្វើការចិញ្ចឹមក្រពះ ព្រោះជាកាតព្វកិច្ច តែមនុស្សយើងត្រូវរស់ជាមួយក្ដីសង្ឃឹមមួយជានិច្ច ទើបមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងកំពុងមានជីវិត…

ក្ដីសង្ឃឹម?  តើខ្ញុំសង្ឃឹមអ្វី? សង្ឃឹមថា ខ្ញុំនឹងចួបគេឬ? សង្ឃឹមថា បើយើងចួបគ្នាជាថ្មីម្ដងទៀត ខ្ញុំនឹងក្លាហានប្រាប់អារម្មណ៍ខ្លួនឯងឱ្យគេដឹងឬ?

ខ្ញុំនឹកភ្នកក្នុងចិត្តនឹកដល់អតីតកាល…

កាលពី១០ឆ្នាំមុន…

មណ្ឌលគិរី

នៅលើផ្ទៃដីជាង ៥ហិកតា មានសំណង់សាលាបឋមសិក្សា អនុវិទ្យាល័យនិង វិទ្យាល័យសិក្សាមួយ ដែលស្ថិតក្នុងតំបន់រាងដាច់ស្រយាល ដែលមានចម្ងាយប្រមាណ ៥០គីឡូម៉ែត្រ ពីទីរួមខេត្តមណ្ឌលគិរី ហើយមានអគារសិក្សាធ្វើពីឈើខ្លះ ពីបេតុងខ្លះ ខណ្ឌជាបន្ទប់ៗសម្រាប់ធ្វើជាថ្នាក់បង្រៀនសិស្ស ឬប្រើប្រាស់ផ្សេងៗ ដូចជាបណ្ណាល័យ ឬសួនកុមារ ឬបន្ទប់ទីចាត់ការ ជាដើម។

ខ្ញុំនៅចងចាំថា រៀងរាល់ម៉ោង៦ព្រឹក ខ្ញុំតែងតែក្រោករូតរះប្រញាប់ទៅរៀន ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ជាសិស្ស ជាមួយកុមារជនជាតិដើមភាគតិចជិត១០នាក់ ទៅសាលារៀនជាមួយគ្នា ហើយពួកយើងតែងតែដើរបណ្ដើរ ស្រែកច្រៀងតាមផ្លូវបណ្ដើរ ស្រែកក្ដោកក្ដាំងតាមភាសាវ័យក្មេង ធ្វើដូចជាក្រុមធួរទេសចរតន្ត្រី(Tour music)…

ម្នាក់ៗសប្បាយរីករាយ ទឹកមុខស្រស់ថ្លាជាមួយរឿងមួយនេះ។ អ្នកភូមិក្នុងខ្ញុំ ហៅក្រុមក្មេងខ្ញុំ ថា នាឡិការោទ៍ …ឱ្យតែដល់ពេលពួកខ្ញុំភ្ញាក់ គឺត្រូវតែដាស់អ្នកដទៃទៀតក្រោកតាមព្រោះតែសំឡេងប្រកាសដូចមេក្រូយើងជាមិនខាន…ពេលខ្លះអ៊ំប្រុសមីងចាស់ ឃើញក្រុមយើងហើយ ពួកគាត់ទប់អស់សំណើចមិនបាន ពេលស្ដាប់ឮសំឡេងដ៏សែនពិរោះរបស់ក្រុមតន្ត្រី នាឡិការោទ៍មួយនេះ។

បន្ទប់រៀនរបស់ខ្ញុំនៅពេលនោះ វាធ្វើអំពីឈើប្រក់ស័ង្កសី សណ្ឋានវាមានសភាពរាងចាស់ទ្រុឌទ្រោមខ្លាំងណាស់ ព្រោះមិនដឹងថាអាគារមួយនេះ ធ្វើទុកតាំងពីពេលណា ប៉ុន្តែព្រោះតែតម្រូវការ ខ្វះបន្ទប់រៀន ទើបយើងចាំបាច់ត្រូវការប្រើអគារនេះ…ប៉ុន្តែមិនអីទេ ក្រោមការជំនួយពីរាជរដ្ឋាភិបាល សំណង់គ្រឹះអាគារបេតុងថ្មីកំពុងសាងសង់បណ្ដើរៗក្នុងបរិវេណសាលារៀន យូរមិនឆាប់ ខ្ញុំក៏បានថ្នាក់រៀនថ្មីដូចអ្នកស្រុកដទៃផងដែរ។

 ខ្ញុំក៏នៅចាំបានផងដែរថាមានថ្ងៃមួយ នៅភូមិស្រុកខ្ញុំ មានភ្លៀងធ្លាក់លាយឡំនឹងខ្យល់បក់មកជាមួយខ្លាំងណាស់ រហូតដល់ខ្ញុំខ្លាច…ខ្លាចថាថ្នាក់រៀនរបស់ខ្ញុំនឹងត្រូវដួលបាក់រលំអស់ ខ្ញុំគេងមិនលក់ ក្នុងចិត្តគិតតែបន់ស្រន់ទេវតាឱ្យជួយថែរក្សាសាលាពួកយើង។ ព្រឹកស្អែកឡើង មិនខុសពីអ្វីដែលបានព្រាងទុក ខ្ញុំមិនអាចទៅរៀននោះទេ សំឡេងស្រែកច្រៀងដែលធ្លាប់លាន់ឮកងរំពងពេញភូមិ សំឡេងអានសៀវភៅអង្គុយពេញបន្ទប់រៀន សំឡេងទាំងអស់នេះ លែងឮនាព្រឹកនេះ ព្រោះពួកយើងមិនអាចអង្គុយរៀនក្រោមដំបូលអគារសាលាប្រក់ស័ង្កសីដែលចាស់ទ្រុឌទ្រោមនោះបានទៀតទេ ដោយសារមានទឹកលិចជាច្រើនកន្លែង ដំបូលធ្លុះឆ្លាយ ប្រហោងច្រើន មានបំណែកឈើដំបូលខ្លះធ្លាក់បាក់បែកចុះមកដី និងផ្លូវទៅសាលាខូចខាត ពេញដោយភក់ជ្រាំខ្លាំង ជង្ហុកធំៗដូចអំបែងពុម្ពនំគ្រោះ ពិបាកធ្វើដំណើរជាខ្លាំង។ ខ្ញុំអង្គុយក្រៀមក្រំពេញមួយថ្ងៃ ក្រោយពីបានឮដឹងដំណឹងមួយហ្នឹង។

មួយសប្ដាហ៍ក្រោយមក ថ្នាក់រៀនរបស់ខ្ញុំ ក៏ចាប់ផ្ដើមដំណើរការសារជាថ្មីម្ដងទៀត ខ្ញុំនិងមិត្តៗរបស់ខ្លួនក៏នាំគ្នាចូលរៀនក្នុងថ្នាក់យ៉ាងត្រេកអរ អមជាមួយសេចក្ដីរីករាយមួយនេះ លោកគ្រូប្រចាំថ្នាក់របស់ខ្ញុំ ក៏ណែនាំវត្តមានសិស្សថ្មីដែលទើបតែផ្ទេរមកផ្លាស់ចូលមករៀនជាមួយពួកយើង…

គេឈ្មោះ អុន រ៉ាឌី មកពីទីក្រុងភ្នំពេញ ហើយហេតុផលដែលគេត្រូវមករៀននៅទីនេះនោះ ព្រោះប៉ារបស់គេត្រូវមកគ្រប់គ្រងការងារគម្រោង បំពេញភារកិច្ចនៅទីនេះមួយរយៈ ហើយគេក៏មានបញ្ហាផ្ទាល់ខ្លួនជាមួយមិត្តភក្ដិនៅសាលាចាស់។

“សួស្ដី ឌី រីករាយដែលបានស្គាល់! ខ្ញុំឈ្មោះ វីរីយ៉ា ប្រធានថ្នាក់ និងជាអ្នកស្រុកកំណើតរស់នៅទីនេះ…ស្វាគមន៍មកកាន់ភូមិដ៏តូចរបស់យើង”

ខ្ញុំនិយាយស្វាគមន៍ទៅកាន់គេយ៉ាងរាក់ទាក់ ប៉ុន្ដែគេគ្រាន់តែសម្លឹងមើលមកកាន់ខ្ញុំដោយក្រសែភ្នែកត្រជាក់ ហើយទម្លាក់ខ្លួនចុះនៅកន្លែងអង្គុយរបស់គេដែលស្ថិតនៅពីខាងក្រោយខ្ញុំ ក្រាបដេកនៅលើតុ មិនខ្វល់ពីអ្នកគ្រប់គ្នានៅទីនេះបន្ដិចសោះ…

“ឌី! នេះម៉ោងរៀនណា៎?” ខ្ញុំប្រញាប់ស្រែកដាក់ទៅកាន់គេ តែគេស្រាប់តែទាញយកកាសត្រចៀកធំមួយពីសម្ពាយកាបូបរបស់ខ្លួន រួចយកមកក្ដោបពាក់ត្រចៀករបស់ខ្លួនធ្វើព្រងើយ…

“​លោក​ អុន រ៉ាឌី!!!” ខ្ញុំស្ទើរតែស្រែកបំពងផ្អើលសិស្សក្នុងថ្នាក់ ប៉ុន្ដែមើលគេវិញ នៅតែមិនកម្រើក គិតតែជ្រប់មុខនិងតុ…កាន់តែខឹងតែម្ដង ខ្ញុំស្រវាយកសៀវភៅពុម្ពដ៏ក្រាស់មួយនោះ ប្រើឱ្យមានប្រយោជន៍ ស្រាប់តែឮ…

ហ៊មៗហឹម…សំឡេងលោកគ្រូបន្ទុកថ្នាក់ ជាសញ្ញាឱ្យខ្ញុំឈប់បន្ដសកម្មភាពរបស់ខ្លួន…គាត់ដឹងថាខ្ញុំបម្រុងនឹងធ្វើអ្វីដាក់អ្នកនៅខាងក្រោយខ្លួន!

“រ៉ាវីយ៉ា បានហើយប្អូន! ដល់ម៉ោងចូលរៀនហើយ គេជាសិស្សមកថ្មី ប្រហែលមិនទាន់ទម្លាប់របៀបរបបនៅទីនេះនៅឡើយ…តោះៗ!​ យើងមកបន្ដមេរៀនរបស់យើងទៀត”

សង្គ្រាមរវាងខ្ញុំ និងឌី ក៏ត្រូវផ្អាកបណ្ដោះអាសន្ននៅពេលនេះ ប៉ុន្ដែក្នុងចិត្តខ្ញុំនៅតែគុំនិងសរសេរក្នុងបញ្ជីស្បែកឆ្កែរបស់ខ្លួនរួចជាស្រេច…ឌី លោកមិនរួចខ្លួនពីខ្ញុំទេ ចាំទុក!

…

តាំងពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំនិងរ៉ាឌីតែងតែមានរឿងរ៉ាវឈ្លោះរករឿងជាមួយគ្នាជានិច្ច …ទេបើនិយាយឱ្យត្រូវតាមការពិតនោះ គឺមានតែខ្ញុំម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ តាំងខ្លួនធ្វើជាមនុស្សរំខានដល់រូបគេ…តាំងធ្វើជារុយ រអ៊ូក្បែរត្រចៀក រំខានសរសៃប្រសាទដល់អ្នកម្ខាងទៀត ប្រែក្លាយជាទម្លាប់ប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្លួន។ ពេលខ្លះក៏មិនយល់ពីខ្លួនឯងដែរ តើខ្ញុំគុំចិត្តស្អប់ខឹងគេអីដល់ម្លឹង ទើបត្រូវធ្វើបែបនេះ ចង់ទទួលបានពាក្យសុំទោសរបស់គេនោះ…ប៉ុន្តែពេលខ្លះ ខ្ញុំក៏មិនអាចឆ្លើយប្រាប់ផ្ដល់ចម្លើយដល់ខ្លួនឯងបាន ហេតុផលអ្វីពិតប្រាកដទើបធ្វើឱ្យខ្ញុំចង់នៅក្បែរអ្នកម្ខាងទៀតនោះ? ខ្ញុំជាមនុស្សស្រលាញ់ការសិក្សា គេម្នាក់នោះវិញ សូម្បីសៀវភៅគេមិនខ្ចីនឹងចង់កាន់ប៉ះ គេពូកែគ្រប់យ៉ាងក្រៅពីរឿងការរៀនសូត្រ ប៉ុន្ដែហេតុអ្វីខ្ញុំនៅតែតាមលួចសម្លឹងតាមដានមើលគ្រប់សកម្មភាពរបស់គេ ក្លាយជាជនstalkerនោះ…ខ្ញុំនេះកើតអីឱ្យប្រាកដហ្នុង?

រសៀលថ្ងៃនេះក៏ដូចគ្នា ខ្ញុំដើរក្រឡឹងៗក្បែរដើមជ្រៃចាស់មួយដើមបែកមែកសន្ធឹងសន្ធែង ក្លាយជាម្លប់ដ៏ត្រជាក់នៅក្នុងសាលារបស់យើង នៅទីនោះមានគេដាក់កន្ត្រកបាល់បោះមួយ ទុកឱ្យក្មេងៗលេងបោះលេងកម្សាន្ដ ប៉ុន្ដែអ្នកនៅទីនេះ មិនសូវមាននរណាគេចាប់អារម្មណ៍និងប្រភេទកីឡាបាល់បោះបែបនេះទេ មានតែគេម្នាក់…រ៉ាឌី ដែលខ្ញុំលួចតាមដានដឹងមកថា គេចូលចិត្តមកពួនលួចសំងំដេកសម្រាកលម្ហែនៅទីនេះ។ អូហ៍! ទីនេះក៏មានផ្ទះសត្វប្រក់ឈើស័ង្កសីតូចមួយសង់ធ្វើ​ឱ្យឆ្មាសម្បុរបី(ធាត់) មួយក្បាល រស់នៅ…វាមានឈ្មោះថា ឡាក់គី!

ខ្ញុំមិនដឹងថា វាមានតាំងពីអង្កាល់ណាទេ ប៉ុន្ដែ៩៩លើ១០០ ខ្ញុំគិតថា គេជាអ្នកធ្វើឱ្យវា!

“ម៉ែវ! ម៉ែវ!” សំឡេងយំខ្យូតរបស់អាឡាក់គី យំក្បែរជើងរបស់ខ្ញុំ ពេលវាដឹងថា មនុស្សស្រីចិត្តល្អ ម្នាក់នេះមកលួចមើលម្ចាស់ប្រុស ពាំនាំជាមួយរបស់ដែលវាចូលចិត្តមកជាមួយ…ការពិត ព្រោះតែគេ ខ្ញុំឧស្សាហ៍ក្លែងធ្វើជាមកដាក់ចំណីអាឡាក់គី ជារៀងរាល់ថ្ងៃ រហូតវាចំណាំមុខដឹងក្លិនទៅហើយ

“ឡាក់គី ច្រមុះឯងនេះអីក៏ប៉ិនយ៉ាងនេះ! នែក! ថ្ងៃនេះមានចំណីឆ្ងាញ់មកជាមួយ ត្រីអណ្ដែងឆ្អើរ ម៉ែខ្ញុំទើបតែធ្វើរួច នេះខ្ញុំខំលួចពីគាត់ដើម្បីឱ្យឯងស៊ី…នេះប្រាប់ឱ្យដឹង ខ្ញុំសាមីខ្លួនមិនហ៊ានដាច់ចិត្តទុកស៊ីខ្លួនឯងទេ យកទុកឱ្យឯងស៊ី…អ៊ីចឹងឯងត្រូវតែធ្វើល្អដាក់ខ្ញុំណ៎ា​ កុំមកក្រញាំខ្ញុំទៀត..ឮអត់?”

“ម៉ែវ! ម៉ែវ!”

“ហក៎នេះ…ស៊ីទៅអ៊ីចឹង!”​

ដៃខ្ញុំបេះសាច់ត្រីឆ្អើរឱ្យឆ្មាស៊ីបណ្ដើរ តែក្រសែភ្នែកវិញកំពុងដៀងទៅកាន់ មនុស្សប្រុសម្នាក់នោះដែលកំពុងដេកនៅក្រោមដើមជ្រៃនៅក្រោយសាលា ដាក់សម្ពាយកាបូបខ្លួនធ្វើជាខ្នើយ យកសៀវភៅគ្របមុខ ក្បែរគេគឺមានបាល់បោះ ដែលគេតែងតែយកវាទៅតាមខ្លួនដូចរបស់មានតម្លៃខ្លាំង…

ហ៊ឹម…ប្រហែលគេចូលចិត្តបាល់បោះខ្លាំងហើយមើលទៅ!

“ឡាក់គី ឯងស៊ីរួចហើយ ឯងកុំខ្ជិលពេក! ខ្លួនធំហើយត្រូវចេះចូលរៀនសូត្រ ធ្វើជាសត្វល្អ! ដឹងទេ កុំធ្វើដូចជាមនុស្សកម្ជិលម្ដុំនេះ…មើលចុះម្ង៉ៃៗគិតតែដេក មិនឃើញធ្វើអីឱ្យមានប្រយោជន៍ដល់គេឯងសោះ មានតែធ្វើឱ្យអ្នកដទៃពិបាកចិត្តនិងគេទៅវិញ! តែនេះមើលទៅឯង មិនខុសពីគេសោះ…មូលធំដូចបាល់ ខ្ជិលខ្លាំងគិតតែពីស៊ី ឡើងរាលមូលដូចកូនជ្រូក លែងឃើញរាងដូចជាឆ្មាត្រង់ណាបន្ដិចសោះ…ឡាក់គី ប្រយ័ត្នណ៎ា ប្រយ័ត្នគេច្រឡំឯងជាបាល់ ចាប់ដាក់កន្ត្រកជាមិនខានហាហា…”

“ម៉ែវៗ ម៉ែវ”

ខ្ញុំបីឡាក់គី មកប្រលែងលេង និយាយឮៗ គិតឬថាខ្ញុំមិនដឹងថាគេម្នាក់នោះ ក្លែងធ្វើជាដេកហ្នឹង…៥វិនាទី ច្បាស់ជាមានប្រសិទ្ធិភាព!

“ធុញ សំឡេងរំខានទៀតហើយ!”

សំឡេងបាល់បោះបានលោតរមៀលពីរបីដងនៅលើដី ហើយរមៀលចេញមកក្បែរខ្ញុំ រង្វង់មុខដែលបង្ហាញពីភាពធុញទ្រាន់ ក្រោកងាកមកសម្លឹងមើលខ្ញុំវិញភ្លាម…

“នាងមកទីនេះទៀតហើយឬ?”

“មិនបានឬ? ទីនេះជាទីសាធារណៈ រឿងអីខ្ញុំមកនៅទីនេះមិនបាននោះ?”

“សរសៃប្រសាទ!”

គេនិយាយខ្លីៗ ហើយក៏ទម្រេតខ្លួន ទាញសៀវភៅយកមកគ្របមុខ បម្រុងគិតដេកបន្ដទៀត តែខ្ញុំមិនព្រមឱ្យវាចប់ងាយៗបែបនេះទេ…

“នែ! នរណាគេសរសៃប្រសាទ! ខ្ញុំស្ដាប់ឮពេញត្រចៀកណា ចេញមាត់លោក កុំប្រាប់ថាមិនបាននិយាយ”

“គឺនាង!”

នេះ…នេះខុសពីរឿងដែលខ្ញុំបានអានដែលតួឯកប្រុសបដិសេធមិនទទួលពាក្យគំរោះគំរើយមួយនេះ ហើយគេទាំងពីរនៅជជែករុញច្រានគ្នាចុះឡើងរហូតដល់បង្កើតចំណងចិត្តដោយមិនដឹងខ្លួន… តែគេបែរទទួលស្គាល់ ឆ្លើយត្រង់ៗដាក់ខ្ញុំបែបនេះទេ…នេះខ្ញុំគួរឆ្លើយតបទៅគេវិញម៉េចទៅ?

ខ្ញុំស្រឡាំងកាំងពេលឮគេនិយាយដាក់ខ្ញុំបែបនេះ ព្រោះក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំគិតរកចម្លើយ ឃ្លាសន្ទនាជាច្រើនដែលធ្លាប់បានអានក្នុងរឿងសៀវភៅប្រលោមលោក…ណ្ហើយ! ជីវិតពិតមិនដូចក្នុងរឿងសរសេរឡើយ។

“ខ្ញុំសសៃប្រសាទមែនហើយ…”

…ហេតុអ្វីខ្ញុំបែរជាចាប់អារម្មណ៍ដក់ចិត្តស្រលាញ់មនុស្សធុនដូចជាគេនោះ!

ឃ្លាចុងក្រោយខ្ញុំមិនបាននិយាយទេ បានត្រឹមតែលួចជេរក្នុងចិត្ត…ខ្ញុំជាមនុស្សស្រីល្ងង់ទេ?

“នាងមិនចូលរៀនទេ សិស្សពូកែ?”

“…” គួរឆ្លើយប្រាប់យ៉ាងម៉េចវិញ? ខ្ញុំមិនចូលរៀនព្រោះតែគេ…

“វាមិនសូវល្អមើលទេ ដែលសិស្សពូកែ ដូចជានាង មកគេចម៉ោង នៅក្បែរមនុស្សដូចជាខ្ញុំនោះ…គេនឹងចោទថា ខ្ញុំជាដើមហេតុធ្វើឱ្យមនុស្សល្អដូចជានាងខូច”

“រ៉ាឌី ខ្ញុំឈ្មោះ រ៉ាវីយ៉ា…ហេតុអ្វីឯងមិនព្រមហៅឈ្មោះខ្ញុំ បែរជាហៅខ្ញុំថាជាសិស្សពូកែ! នេះមិនមែនត្រឹមតែមួយថ្ងៃពីរឯណា ដែលឯងមកនៅរៀនទីនេះ…ជាង៣ខែហើយណ៎ា!”

“ព្រោះខ្ញុំមិនចាំឈ្មោះនាង!”

“អ្ហាស៎? មិនចាំឈ្មោះខ្ញុំ!”

“ខ្ញុំ ជាប្រភេទមនុស្សដែលមិនចូលចិត្តចាំឈ្មោះអ្នកដទៃ…វាមិនសំខាន់”

ឮពាក្យថា មិនសំខាន់ចេញពីមាត់របស់គេភ្លាម…ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ក្រៀមក្រំអួលដើមក កែវភ្នែកក្រហមកញ្ជ្រោលចង់ចេញទឹកភ្នែក តែខ្ញុំខំប្រឹងទ្រាំទប់វា មិនសូវធ្វើមនុស្សស្រីទន់ខ្សោយនៅពីមុខមនុស្សប្រុសជាដាច់ខាត…ខ្ញុំខ្លាច ខ្លាចខ្លួនឯងលែងជាខ្លួនឯង លែងជាមនុស្សស្រីរឹងមាំដែលគ្រប់គ្នាបានស្គាល់ទៀត!

អារម្មណ៍ច្របូកច្របល់មួយនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំចង់រត់ចាកចេញពីទីនេះ ខ្ញុំចង់គេចបំភ្លេចពីគេ ឈប់នៅទ្រាំរងទុក្ខស្នេហាលួចលាក់ពីគេអ្នកម្ខាងទៀត…

ជំហានជើងដែលបម្រុងនឹងបោះជំហានចេញ ត្រូវទច់ឈប់ង៉ក់ភា្លមៗ ពេលម្រាមដៃដ៏រឹងមាំរបស់គេ ចាប់ខ្ញុំជាប់…

“ចង់ទៅណា៎?”

“លែងខ្ញុំ…ឯងចាប់ខ្ញុំឃាត់ធ្វើអី! គ្រាន់នេះ ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សសំខាន់របស់ឯង ឯណា! ខ្ញុំមិនចង់នៅត្រង់នេះទៀតទេ…ដឹងទេ រ៉ាឌី ខ្ញុំ…ខ្ញុំគិតថា…”

ខ្ញុំនិយាយមិនទាន់ចប់ឃ្លាប្រយោគផង គេកន្ត្រាក់ខ្ញុំទៅឱបយ៉ាងណែនក្នុងផែនទ្រូងដ៏កក់ក្ដៅរបស់អ្នកម្ខាងទៀត ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗភ្ញាក់ មិនយល់ពីទង្វើដែលគេធ្វើឡើងបែបនេះ…ខួរក្បាលកំពុងរង្វេងពេញជាមួយនិងសញ្ញាសួរ…

“កុំចាកចេញ ទុកខ្ញុំចោលម្នាក់ឯងបានទេ?”

“ឌី នេះ…”

“ខ្ញុំសូមទោស ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យនាងខូចចិត្តព្រោះតែខ្ញុំនោះទេ? ប៉ុន្ដែខ្ញុំវាគឺជាមនុស្សបែបនេះ”

“អ្ហាហ៍?”

នេះ…គេក៏មានចិត្តស្រលាញ់សម្រាប់ខ្ញុំដែរមែនទេ? ឬខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកស្រលាញ់គេតែម្ខាង គេក៏ស្រលាញ់ខ្ញុំដែរ? អ៎្ហ…ព្រះអើយ ពិតមែនឬ?

“តាមពិតទៅ ខ្ញុំដឹងថានាងជាមនុស្សល្អ មិនមែន​ជាមនុស្សដែលមានគំនិតអាក្រក់ ប្រកែប្រកាន់គុំគួនគេច្រើន ហើយមាន​តែ​ការ​ចែក​រំលែក​បទពិសោធន៍​រៀន ជួយដល់គេដទៃទៀត សិស្សបាតតារាងដូចខ្ញុំ ស្គាល់នាងគឺសំណាងណាស់ហើយ…”

…​ប៉ុន្មានពាក្យ​នោះ​ គេកំពុងនិយាយពីអ្វី មិនដូចពាក្យសារភាពស្នេហ៍ក្នុងរឿងសោះ! ចម្លែកណាស់!

“ដូច្នេះ តើនាងនឹងអាចយល់ព្រមជាមួយខ្ញុំទេ បើខ្ញុំសុំនាងធ្វើជា…”

“ខ្ញុំយល់ព្រម!” ខ្ញុំឆ្លើយទាំងទឹកមុខក្រហមអៀនប្រៀន កាត់គេភ្លាមៗ មិនទាំងស្ដាប់គេនិយាយចប់ចុងឃ្លាប្រយោគមានអត្ថន័យបែបណាផង ព្រោះខ្ញុំច្បាស់ក្នុងចិត្តថា ពាក្យចុងក្រោយនោះគឺ…សង្សារ។

“អ្ហាហ៍? នាងយល់ព្រម!” គេស្រឡាំងកាំង ពេលឃើញកាយវិការរហ័សប្រែប្រួល៣៦០ដឺក្រេរបស់ខ្ញុំបែបនេះ ខ្ញុំទើបតែក្រឡេកមើលមុខគេដែរ ខ្ញុំឃើញអាការៈគេភ័យមុខសស្លេក…ខុសពីអ្វីដែលខ្ញុំរំពឹងទុក ថាគេមុខក្រហមអៀនដូចខ្ញុំដែរ? នេះប្រហែលជាគេ ភ័យខ្លាចនិងចម្លើយសារភាពចេញពីមាត់របស់ខ្ញុំទេដឹង?

“បើនាងយល់ព្រមបែបនេះ តើយើងគួរតែចាប់ផ្ដើមរៀននៅថ្ងៃណាដែរ? ហើយម៉ោងប៉ុន្មានវិញ?”

“រៀន? ម៉ោងប៉ុន្មាន?”

“អ្ហាហ៍? នេះគឺនាងបានយល់ព្រមធ្វើជាគ្រូបង្រៀនក្រៅម៉ោងរបស់ខ្ញុំអី?”

“គ្រូបង្រៀន? មិនមែនជា…សង្សារទេ?”

“សង្សារ? ខ្ញុំឯណាសុំនាងធ្វើជាសង្សារហ្នុង! នាងច្រឡំទេដឹង?”

“សម្ដីដែលលោកពោលអម្បាញ់មិញហ្នឹង គឺ…គឺមានន័យថា ខ្ញុំនឹងធ្វើគ្រូបង្រៀនក្រៅម៉ោងហ្នឹងមែនទេ?”

“បាទ ត្រូវហើយ ខ្ញុំចង់ឱ្យនាងបង្រៀនដល់ខ្ញុំបន្ថែម!”

“ហេតុអ្វី សុខៗលោកមកទាញខ្ញុំឱប”

“អូហ៍ គឺព្រោះតែខ្ញុំឃើញពស់ធ្លាក់ពីលើមែកឈើចុះ ចំពីលើនាង…”

“ចុះពាក្យដែលពោលថា កុំចាកចេញ ទុកខ្ញុំចោលម្នាក់ឯងបានទេ? មានន័យបែបណាវិញ?”

“នោះ…នោះក៏ព្រោះតែខ្ញុំ…ខ្ញុំក៏ខ្លាចពស់ដែរ!”

“អ្ហាហ៍? អ៊ីចឹងលោកមិនបានស្រលាញ់ខ្ញុំទេ?”

“នេះ…នេះនាងគិតបានយ៉ាងម៉េចថាខ្ញុំស្រលាញ់នាងនោះ? សូមទោសផងដែលធ្វើឱ្យនាងយល់ច្រឡំ…”

ពិតណាស់ នាងយ៉ា…គេមិនទាំងចាំឈ្មោះរបស់នាងផង ជ្រុងមួយណាដែលនាងគិតថា គេមានចិត្តចាប់អារម្មណ៍ឯងនោះ…ការភាន់ច្រឡំមួយនេះ ខ្ញុំពិតជាអៀនខ្មាសអ្នកម្ខាងទៀតណាស់ បើអាចធ្វើទៅបាន ខ្ញុំស្ទើរតែហែកព្រះធរណី ពួនលាក់កប់នៅក្នុងបាតដីមិនឃើញមុខគេទៀត!

“បានហើយអ៊ីចឹង លោកនៅឱបខ្ញុំដល់អង្កាល់ទៀត ឆាប់ព្រលែងខ្ញុំទៅ!”

“ទេ នាងទេដែលឱបខ្ញុំនោះ! ដៃខ្ញុំព្រលែងនាងយូរហើយតើ!”

…ទៀតហើយខ្ញុំ! នេះខ្ញុំបានសាងរឿងអាម៉ាស់ដាក់ខ្លួនឯងប៉ុនណាទៀត បង្ហាញប្រាប់ដល់គេនោះ!

“ចាស៎…ខ្ញុំជាអ្នកខុស!” ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ ពោលដោយក្រៀមក្រំ មិនហ៊ានមើលមុខគេចំ

“សម្រេចមក នាងយល់ព្រមជាមួយសំណើរខ្ញុំទេ រឿងបង្រៀននោះ?”

“ខ្ញុំយល់ព្រម ប៉ុន្ដែតើខ្ញុំអាចសុំសួរឯង១សំនួរបានទេ?”

“សួរមក!”

“ហេតុអ្វីបានជាសុខៗចង់នឹកមកសុំខ្ញុំបង្រៀនបន្ថែមនោះ…ខ្ញុំគិតថា សូមទោសណា៎ លោកមិនមែនជាមនុស្សស្រលាញ់រឿងរៀនសោះ!”

“ខ្ញុំមានហេតុផលផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ សំខាន់ខ្ញុំត្រូវប្រលងយកសញ្ញាបត្រមធ្យមសិក្សាទុតិយភូមិឆ្នាំនេះឱ្យបាន…ខ្ញុំមិនចង់ចាំដល់ឆ្នាំក្រោយនោះទេ! ចុះនាង ហេតុអ្វីបានជាខំប្រឹងប្រែងរៀនសូត្រខ្លាំងបែបនេះ?”

“ព្រោះខ្ញុំចង់បានអាហាររូបករណ៍បន្ដការសិក្សានៅទីក្រុង…”

“នាងមិនចង់រស់នៅទីនេះទេ?”

“មិនមែនបែបហ្នឹងឡើយ ខ្ញុំស្រលាញ់ចូលចិត្តស្រុកកំណើតខ្ញុំណាស់ អ៊ីចឹងហើយខ្ញុំចង់ឱ្យស្រុកកំណើតខ្ញុំ អ្នកភូមិខ្ញុំ គាត់រស់នៅមានជីវភាពធូធារដូចគេអ្នកភូមិដទៃ…លោកដឹងទេ ខ្ញុំត្រូវមានប្អូនស្រី ប៉ុន្ដែខ្ញុំចាំបានថា ព្រោះតែម៉ែខ្ញុំប្រឹងធ្វើការងារ រកចំណូល ភ្លាត់មានបញ្ហាដួលអំឡុងពេលមានផ្ទៃពោះ អកុសលនោះ នៅទីនេះមិនមានមន្ទីរពេទ្យ យើងត្រូវធ្វើដំណើរឆ្ងាយឡើងមកទីក្រុងដើម្បីពិនិត្យព្យាបាល ទើបធ្វើឱ្យខ្ញុំបាត់បង់ប្អូនស្រី…”

ខ្ញុំសម្រួលអារម្មណ៍ខូចចិត្តរបស់ខ្លួនឯងបន្ដិច រួចពោលរៀបរាប់បន្ដប្រាប់ដល់ជនចំណូលថ្មីដូចគេបន្ថែមទៀត៖

“ឯងមានបានចាប់អារម្មណ៍ទេ នៅទីនេះភាគច្រើន សម្បូរទៅដោយអ៊ំពូមីងចាស់ៗ មិនសូវមានបុរសស្ដ្រីពេញកម្លាំងរស់នៅទីនេះទេ ព្រោះតែពួកគាត់ធ្វើការចំណាកស្រុក រកការងារនៅបណ្ដាខេត្តដទៃទៀត ហើយពិតណាស់គាត់កម្រនិងត្រលប់មករស់នៅទីនេះវិញណាស់…តើនរណាមួយចង់បែកព្រាត់ពីគ្រួសារ រស់នៅឆ្ងាយពីគ្នានោះ ប៉ុន្ដែព្រោះតែក្រពះ លុយទើបយើងត្រូវបង្ខំចិត្ត! ខ្ញុំធ្លាប់មានក្ដីស្រមៃមួយ ចង់អភិវឌ្ឍទីនេះឱ្យក្លាយជាតំបន់ទេសចរណ៍ មានចំណូលប្រចាំខែអាចផ្គត់ផ្គង់ខ្លួនឯងបានដោយមិនចាំបាច់ត្រូវរកការងារនៅឆ្ងាយពីផ្ទះទៀត ដោយគ្រួសារនីមួយៗអាចរស់នៅដោយប្រកបមុខរបរពីវិស័យទេសចរណ៍នេះបាន…លោកឃើញទេ នៅទីនេះគឺមានទឹក ដីព្រៃឈើធម្មជាតិ ខ្យល់ក៏បរិសុទ្ធ ប្រជាជនរស់នៅទីនេះ ក៏សុទ្ធតែជាមនុស្សល្អមានទឹកចិត្ត អ្វីដែលយើងខ្វះគឺធនធានមនុស្ស! ខ្ញុំរៀនពូកែ ខ្ញុំបានសញ្ញាប័ត្រ ខ្ញុំនឹងយកចំណេះដែលខ្លួនមានមកប្រើឱ្យមានប្រយោជន៍នៅទីនេះ…លោកគិតថា វាល្អទេ?”

“វ៉ាវ…ខ្ញុំមិនគិតថានាងមានទស្សនៈគំនិតវែងឆ្ងាយជួយជាតិ ជួយអ្នកដទៃច្រើនខ្លាំងបែបនេះសោះ! ខ្ញុំជូនពរនាងឱ្យបានសម្រេចដូចបំណងណ៎ា”

“អរគុណហើយ…ខ្ញុំប្រាប់ឯងពីក្ដីសុបិនអនាគតរបស់ខ្ញុំហើយ ចុះរ៉ាឌី សុបិនរបស់ឯងជាអ្វីទៅ?”

“សុបិនរបស់ខ្ញុំ…ខ្ញុំមិនប្រាកដទេ! តែអ្វីដែលខ្ញុំអាចប្រាប់នាងបាន អ្វីដែលខ្ញុំចង់បានត្រូវការពេលនេះ គឺភាពស្ងប់ស្ងាត់ ដូចពេលនេះអ៊ីចឹង! ខ្ញុំចូលចិត្តបរិយាកាសពេលនៅទីនេះ”

ឮគេនិយាយបែបនេះ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តដោយមិនដឹងខ្លួន ប្រហែលរឿងដែលខ្ញុំយល់ច្រឡំមួយនោះវាមិនអាក្រក់ណាស់ណាទេ…វាជារឿងអាម៉ាស់ ប៉ុន្ដែខ្ញុំបានស្គាល់គេ បាននិយាយជាមួយគេបានច្រើនជាងអ្វីដែលធ្លាប់គិត! រឿងខ្លះវាមិនអាក្រក់ទាំងស្រុងទេ គឺផ្អែកលើផ្នែកមួយណាដែលយើងសម្លឹងមើលវា!

ខ្ញុំបន្ធូរអារម្មណ៍ខ្លួនឯង ហើយក៏ទម្រេតខ្លួនដេក សម្លឹងទៅមើលផ្ទៃមេឃខៀវស្រងាត់ ក្រោមម្លប់ដើមជ្រៃ ក្បែរកាយក្រាស់របស់ខ្លួន…ឡាក់គីសណ្ដូកខ្លួនដេកនៅកណ្ដាលរវាងយើង!

“ម៉ែវ!!!ម៉ែវ”

…

ពេលវេលារំកិលទៅមុខលឿនណាស់ ថ្ងៃប្រលងបញ្ជប់សញ្ញាបត្រមធ្យមសិក្សាទុតិយភូមិក៏បានកន្លងហួស រង់ចាំតែចាំស្ដាប់លទ្ធផលតែប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំក៏ដូចគ្នា សង្ឃឹមថាគ្រប់យ៉ាងវានឹងល្អដូចការរំពឹង ខ្ញុំអាចទទួលបានឱកាសបន្ដការសិក្សាបរិញ្ញាបត្រស្ថាបត្យកម្មនិងនគរូបនីយកម្មសិក្សានៅសាកលវិទ្យាល័យមួយនៅឯទីក្រុងភ្នំពេញ។

នៅក្រោមម្លប់ដើមជ្រៃ ទីធ្លាដែលខ្ញុំនិងគេណាត់ចួប….

“ឌី យ៉ាងម៉េចហើយរឿងប្រលងនោះ សង្ឃឹមទេ?”

“អ៊ឹម មិនអីទេ ប្រហែលជាជាប់ គ្រាន់តែមិនបាននិទ្ទេសល្អដូច រីយ៉ា” គេនិយាយដោយប្រើទឹកមុខហាក់ដូចជានិយាយលេង ប៉ុន្តែគាត់មើលទៅពិតជាស្មោះត្រង់និងពាក្យដែលគាត់កំពុងនិយាយមែន

អូហ៍? ភ្លេចប្រាប់រវាងសម្ព័ន្ធរបស់ខ្ញុំនិងគេ គឺមានភាពល្អច្រើន…គ្រាន់តែគេនៅចាត់ទុកខ្ញុំត្រឹមតែជាមិត្តភក្ដិល្អ រីឯខ្ញុំនៅតែលួចក្រាស់ស្រលាញ់គេម្នាក់ឯង មិនហ៊ានប្រាប់ទៅកាន់គេរហូតហ្នឹង!

“ឌី ខ្ញុំមិនដឹងយ៉ាងម៉េចដែរហ្នឹង ឌីក៏ដឹងខ្ញុំ​រៀនភាសាបរទេស​មិន​បាន​ល្អទេ…​គ្មាន​អ្វី​ត្រូវ​និយាយ​ទេ វិញ្ញាសារអង់គ្លេសហ្នឹង ខ្ញុំគូសចម្លើយព្រាវស្មាន ពឹងលើសំណាងទាំងអស់ហ្នុង” ខ្ញុំ​និយាយ​ ហើយ​ឌីឮហើយក៏​សើច​ជាមួយ​ខ្ញុំដែរ…ព្រោះគេដឹងថា ខ្ញុំខ្សោយភាសាបរទេសនេះយ៉ាងណា…គេនៅចាំបានថា គេធ្លាប់និយាយលេងជាមួយខ្ញុំពីរឿងនេះ!

“រីយ៉ា នាងនៅចាំពាក្យដែលខ្ញុំធ្លាប់សួរនាងនោះទេ?”

“ខ្ញុំ…ខ្ញុំ? មិនយល់ពីឯង…និយាយទេ” ខ្ញុំស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ ប៉ុន្តែនៅតែបដិសេធធ្វើជាមិនដឹងថា គេកំពុងរំឮកពីរឿងអ្វី?

“I Love U”  

ទៀតហើយ ពាក្យហ្នឹងតែម្ដង…ខ្ញុំនៅចាំបានថា កាលដំបូងដែលខ្ញុំបានឮពាក្យនេះ ខ្ញុំសូន្យតែម្ដងបើរំឮកពីភាសាបរទេស អង់គ្លេសបារាំងនោះ តែអាឃ្លាមួយនេះ ដែលគេពោលមកហ្នឹង វាធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំច្របូកច្របល់…វាមានសូសៀងស្រដៀងៗម៉េចមិនដឹង។ ខ្ញុំដេកមិនលក់ជាច្រើនយប់ ព្រោះរវល់ត្រិះរិះរក នឹកចម្លើយអត្ថន័យវា…ច្បាស់ណាស់ វាស្រដៀងប្រហែលៗពេក…អាយលើបយូ…អាយ..ខ្ញុំ…លើប…ស្រលាញ់!!! ខ្ញុំស្រលាញ់…

ហ្អាស់??? អួយ៍? អៀនណាស់!

ប៉ុន្ដែខ្ញុំមិនរំភើបជាមួយវាទេ ព្រោះគិតថា វាគ្រាន់តែជាការលេងសើចរបស់គេ…គេមិនប្រាកដក្នុងការប្រើពាក្យនេះជាមួយខ្ញុំទេ…គេចាត់ទុកខ្ញុំត្រឹមតែជាមិត្តម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ!

“ពិតឬ? I love you, you don’t know?” គេនិយាយរួច ស្ទុះសំណើចយ៉ាងខ្លាំង

ឃើញទេ? គេលេងសើចជាមួយខ្ញុំទៀតហើយ…ប៉ុន្ដែហេតុអ្វីខ្ញុំមិនខឹងនិងគេសោះ ខ្ញុំឃើញស្នាមញញិមគេ ប្រៀបដូចជាក្ដីសុខរបស់ខ្ញុំដែរ…ស្រលាញ់គេតែម្ខាង អារម្មណ៍បែបនេះឬ?

“​ហេ្អស៍ ខ្ញុំដឹងខ្លួនឯងថា ខ្ញុំរស់នៅក្នុងស្រុកស្រែជនបទ មិនមែនរស់នៅទីក្រុងដូច ឌី ឯង! ឆឺស…និយាយភាសាជនជាតិដាក់ទៅវិញឥឡូវហើយ មិនចង់អួតទេ ឌីចេះភាសាអាគាំង ខ្ញុំនេះក៏ចេះភាសាសាសន៍យើងមិនតិច៣ដែរ…ព្នង កួយ ចាម មួយស្មើឬ?” ខ្ញុំក្លែងធ្វើពិតជាខឹងនិងគេ តែប្រាប់តាមត្រង់ឱ្យតែនឹកដល់វា​ មុខខ្ញុំក្រហមអៀនពេញផ្ទៃមុខតែម្ដង!

«​វីរីយ៉ា នេះខឹងនិងខ្ញុំដល់ថ្នាក់មុខឡើងក្រហមដូចប៉េងបោះទុំបែបនេះផងឬ? សូមទោសណា៎…ខ្ញុំមិនគិតថា រឿងមួយនេះ ពិតជាធ្វើឱ្យនាងខឹងនិងខ្ញុំពិតមែន!»

…ទេ! ខ្ញុំមិនមែនខឹងនិង ឌី ឯងឯណា ខ្ញុំអៀនឌីឯងសោះហ្នឹង! ប្រុសឆ្កួត ស្រីណាមិនអៀនទៅ បើត្រូវក្រាស់ លេងសើចមកសារភាពប្រាប់ថាស្រលាញ់បែបនេះដែរ ហុហុ…ទោះបីជាដឹងថាជារឿងកុហកលេងសើច ក៏វាមានក្ដីសុខម្យ៉ាងដែរ

ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្តមិនហ៊ានឆ្លើយប្រាប់ត្រង់ៗទៅគេនោះទេ..រវាងខ្ញុំនិងគេបែបនេះ ក៏ល្អម្យ៉ាងដែរ។ ឃើញខ្ញុំស្ងៀមបែបនេះ អ្នកម្ខាងទៀតក៏ប្រញាប់ឧទានបន្ដបន្ថែម

“​វីរីយ៉ា ការពិតឃ្លាមួយហ្នឹងមិនសំខាន់ទេ នាងមិនចាំបាច់រៀនក៏បានដែរ ពាក្យហ្នុង ព្រោះឃ្លាមួយនេះ នាងមិនចាំបាច់យកទៅប្រើនៅឯណាឬជាមួយអ្នកផ្សេងទៀតឡើយ! ប្រើបានតែជាមួយខ្ញុំម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ តែបើចង់ដឹងពីអត្ថន័យរបស់វានោះ…ខ្ញុំអាចបង្រៀនភាសាអង់គ្លេសបន្ថែមជាពិសេសដល់នាងបាន ចង់រៀនជាមួយខ្ញុំទេ?”

“​អ្ហូហ៍ ថីឃ្លាហ្នឹងពិសេសដល់ថ្នាក់ហ្នឹង? តែនេះវាល្អដល់ម្ល៉ឹងឬ ដែលឌី គិតចង់មកបង្រៀនខ្ញុំហ្នឹង…ទេ ខ្ញុំមិនចាប់អារម្មណ៍ភាសាសាសន៍គេដទៃទេ…រស់លើដែនដីខ្មែរ ចេះតែភាសាជាតិយើងគឺ ខ្ញុំរស់នៅបានសុខស្រណុកស្រួលហើយ មិនបាច់អីទៅត្រូវចំណាយពេលវេលាទៅរៀនភាសាអាគាំងហ្នឹងឡើយ!”

ឮខ្ញុំឆ្លើយខឹងប្រាប់គេបែបនេះ ឌីស្រាប់តែដើរមកជិតខ្ញុំរួចទាញខ្ញុំទៅក្បែរគេ លួចខ្សឹបក្បែរគុម្ពត្រចៀកតិចៗ…

គ្រាន់តែឮពាក្យនោះរួច បេះដូងខ្ញុំលោតញ័រស្ទើរតែលោតចេញមកខាងក្រៅ សំឡេងទូងស្គរក្ដាំងក្ដុងពីចង្វាក់ សំឡេងបេះដូងខ្លួនឯង ព្រោះតែសូរស័ព្ទរណ្ដំជាមួយសំឡេងរបស់គេក្រអួនអម្បាញ់មិញ លាន់ឮសូរពេញត្រចៀក រំញោចដល់ខួរក្បាលព្រោះតែសំនួនឃ្លាដែលគេប្រាប់ខ្ញុំថា…

ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំស្រលាញ់នាង។

 ខ្ញុំ​​ងើប​ក្បាល សម្លឹងទៅរកអ្នកម្ខាងទៀត ប៉ុន្ដែស្រាប់តែមិនឃើញស្រមោលរបស់រ៉ាឌី មិនដឹងគេបាត់ទៅណា…នេះខ្ញុំស្រឡាំងកាំងឈរនៅទីនេះយូរដល់ម្ល៉ឹងឬ? ហើយចុះគេម៉េចបានជាបាត់ស្រមោលរហ័សលឿនដូចនិនចារបែបនេះ…ឬក៏លើកនេះ ខ្ញុំខ្លួនឯងយល់ស្ដាប់ច្រឡំជាថ្មីទៀតហើយ? ខ្ញុំវង្វេងអស់ហើយ ឌី ឯងទៅណា ប្រញាប់មកស្រាយចម្ងល់បញ្ហាបេះដូងមួយនេះឱ្យខ្ញុំផង?

មិនបង្អង់យូរ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ដើរទៅរកមើលស្រមោលម្ចាស់ចំណង ស្រាប់តែខ្ញុំប្រទះឃើញគេនៅមុខផ្ទះដែលគេនៅ ដែលពេលនោះមានរថយន្ដមួយចតនៅមុខរួចជាស្រេចជាមួយនិងវ៉ាលីតូចធំ កញ្ចប់អីវ៉ាន់ជាច្រើនប្រមូលរៀបចំដាក់នៅក្រោយកាប៊ីនគូទខាងក្រោយឡាន…

“ឌី ឯង….” ខ្ញុំនិយាយអួលដើមក

“ហេតុអ្វីឯង​នៅ​ទីនេះ!”  

ខ្ញុំ​រត់​ទៅ​រក​គាត់​ទាំង​ភ្ញាក់​ផ្អើល ចាប់​ជាយអាវរបស់គេ កន្ត្រាក់ៗ ហាក់មិនចង់ឱ្យគេទៅណា…អ្នកផ្សេងនៅទីនេះ គេសម្លឹងមើលមកកាន់ខ្ញុំទាំងចម្លែកចិត្ត

“រីយ៉ា ខ្ញុំត្រូវត្រលប់ទៅវិញហើយ…សូមទោស”

“ហេតុអ្វី ឯងមិនប្រាប់ខ្ញុំសោះអ៊ីចឹង? ចួបខ្ញុំអម្បាញ់មិញ ហេតុអ្វីឯងមិនពោលពាក្យលា មិនប្រាប់អ្វីសោះបែបនេះ…ឬមួយឯងមិនគិតពីខ្ញុំបន្ដិចសោះឬ?”

“រីយ៉ា សូមទោស…ខ្ញុំមិនចង់ឃើញទឹកភ្នែកនាងហូរស្រក់ចុះមកទេ…ខ្ញុំចង់ឱ្យនាងញញិមជានិច្ច! មុនពេលខ្ញុំចាកចេញ ខ្ញុំចង់ឃើញស្នាមញញិមរបស់រីយ៉ា…តើខ្ញុំប៉ុណ្ណឹងបានទេ?”

គេចង់ឃើញស្នាមញញិមរបស់ខ្ញុំ? ចុះពាក្យដែលគេថា​គេស្រលាញ់ខ្ញុំ វាសាងឡើងព្រោះតែចង់បានស្នាមញញិមមួយនេះទេឬ? វាជាការកុហក…

“ឌី ឯងនឹងត្រលប់មកទីនេះវិញទេ?”

“…” គេនៅស្ងៀម មិនតបនិងខ្ញុំ ប៉ុន្ដែទឹកមុខរបស់គេ កែវភ្នែកដែលគេសម្លឹងមើលខ្ញុំ ចម្លើយគេឱ្យរួចជាស្រេចហើយ…គេនឹងមិនមកទីនេះទៀតឡើយ!

“ឌី ខ្ញុំនឹងទៅរកឯង​! តើឯងនឹងរង់ចាំខ្ញុំទេ?”

“ខ្ញុំនឹងរង់ចាំនាង…ចួបគ្នាម្ដងទៀតណា រីយ៉ា”

គេនិយាយរួច គេក៏ឡើងឡានបាត់ទៅ…ខ្ញុំឈរមើលរថយន្ដរបស់គេបរចេញទៅដោយទឹកមុខក្រៀមក្រំបំផុត…

ទឺតៗទឺត! សំឡេងសារទូរសព្ទណូគាក្បាលត្រីអណ្ដែងក្នុងហោរប៉ៅខ្ញុំបន្លឺសូរឡើង…ខ្ញុំទាញវាយកមកមើល រួចអានសារ…

សារខ្លីៗ តែធ្វើឱ្យខ្ញុំញញិមបានដោយមិនដឹងខ្លួន

To Variya, I love you. I said from my heart. Rady

…

បច្ចុប្បន្ន

“ប្អូនរីយ៉ា នេះអង្គុយលន្លង់លន្លោចទៀតហើយឬ? ឃើញបែបនេះ នឹកឃើញរឿងសរសេរថ្មីហើយឬនៅ បងនេះទន្ទឹងរង់ចាំស្នាដៃថ្មីរបស់ប្អូនស្រីណា…គាំទ្រពេញទំហឹងតែម្ដង!”

“អរគុណបងហើយ ឮបងនិយាយបែបនេះ ខ្ញុំមានកម្លាំងប្រឹប…បងវិសាល លែងរវល់ហើយមែនទេ?”

“បាទ ភ្ញៀវរាងល្វើយវិញហើយក្នុងហាង! បងមិនរំខានប្អូន ធ្វើការងារទេឬ?”

“ចាស៎ បងមិនរំខានទេ! ខ្ញុំគ្រាន់តែនឹកឃើញរឿងចាស់ៗរបស់ខ្លួនឯងកាលពីក្មេងៗ ហើយអានសៀវភៅតូចមួយនេះហ្នឹង តែតិចទៀតគឺចប់ហើយ!”

“អូហ៍? «ទម្រាំក្លាយជាអ្នកនិពន្ធ» សៀវភៅមួយនេះល្អណាស់ ជាពិសេសសម្រាប់ប្អូនជាអ្នកនិពន្ធស្រាប់តែម្ដង! និយាយដោយត្រង់ បងក៏ស្រលាញ់ខាងតែងនិពន្ធដែរ ប៉ុន្ដែគ្រាន់តែចំណង់ចំណូលចិត្ត និងទេពកោសល្យសរសេរ វាដាច់ឆ្ងាយគ្នាខ្លាំងពេក ទើបចុងក្រោយបានត្រឹមតែធ្វើជាអ្នកអានវិញ រួចបងបើកហាងកាហ្វេតូចមួយសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពរស់នៅខ្លួនឯង។”​

“មានអីបង ខ្ញុំគិតថាល្អតើ! បើខ្ញុំចាស់ទៅ ខ្ញុំក៏ចង់មានជីវិត រស់នៅបែបនេះដូចបងដែរ…”

“អ្ហៈ…នេះលួចជេរបង ថាបងចាស់ឬ?”

“ហិហិ បងវិសាលនេះ ឯណាចាស់ទៅ មើលតែភ្ញៀវចូលហាងបង សុទ្ធតែក្មេងស្រីយុវវ័យជំទង់ ដឹងហើយថាបងនៅក្មេងហើយសង្ហាខ្លាំងប៉ុនណានោះ!”

“អូហ៍…និយាយបែបហ្នឹងអី ថ្លៃកាហ្វេមួយពែងនេះបងហ្វ្រីជូនតែម្ដង!”

“អរគុណ​ បងវិសាល ទាំងសង្ហាទាំងចិត្តល្អ”          

“បានហើយៗ កុំសម្ដីផ្អែមពេក! លើកទីមួយហើយដែលបងចួបអ្នកនិពន្ធសម្ដីផ្អែមដូចជាប្អូនហ្នឹង…បងធ្លាប់គិតថាអ្នកប្រលូកក្នុងវិស័យតែងនិពន្ធមួយនេះ ច្រើនតែជាមនុស្សរស់នៅសំងំក្នុងបន្ទប់តែឯងតើ”

“ហិហិ…បងនេះ ខ្ញុំសម្ដីផ្អែមតែជាមួយអ្នកដែលខ្ញុំរាប់អានតែប៉ុណ្ណោះទេតើ មិនមែនគ្រប់គ្នាឯណា!”

“អ៊ីចឹងបងជាអ្នកពិសេសសម្រាប់ប្អូនរីយ៉ា?”

“ពិតណាស់ បងវិសាល ជាម្ចាស់ហាងកាហ្វេសំណព្វចិត្តរបស់ខ្ញុំ”

“ឋានៈបងបានត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹងទេឬ? នេះសង្ស័យបេះដូងមានតែឌីរ៉ា តួអង្គប្រុសរឿងរបស់រីយ៉ាហើយមើលទៅ?”

“…” ខ្ញុំនៅស្ងៀម ស្ដាប់គាត់និយាយបន្ដ

“តែនេះបងពិតជាចង់អានរឿងថ្មីរបស់ប្អូនណាស់ បងបានអានរួចហើយ​ ល្អអាន ប៉ុន្ដែសាច់រឿងបញ្ចប់របស់អូនសរសេរចុងក្រោយគឺវាចប់បែបsuspend ខ្លាំងពេកហើយ… ឌីរ៉ា ខាងតួឯកប្រុស ធ្វើដំណើរចាកចេញទៅបាត់ បន្សល់ត្រឹមតែសារ សារភាព«បងស្រលាញ់អូន»ប្រាប់ទៅ ទេវី តួអង្គស្រី បន្សល់ទុកត្រឹមតែ បែបនេះឬ? នេះប្រាប់តាមត្រង់ រីយ៉ា បងអានភាគចុងក្រោយនោះរួចហើយ ចង់តែណាត់អ្នកនិពន្ធមកផឹកទឹកតែនិយាយមើលមុខគ្នាដោះស្រាយតែម្ដង ហើយនេះបើអ្នកអានដទៃទៀត បើដឹងថារឿងដែលគេខំតាមដានជក់ខ្លាំង ចុងក្រោយបែរបញ្ចប់បែបនេះនោះ គេមិនស្ទះទ្រូងស្លាប់ជាមិនខានឬ?

“បង នោះខ្ញុំសរសេរបែបស៊េរី មិនទាន់ចប់ទាំងស្រុងឯណាបង…”

“តែយ៉ាងណាអូន ក៏ជួយសរសេរបន្ថែមប៉ុន្មានភាគទៀតល្អទេ? ទោះបីមិនសរសេរឱ្យចួប ក៏អាចជួយបន្ថែមពីសាច់រឿងក្រោយពីគេទាំងពីរបែកគ្នាបានទេ? ឬក៏អាចប្រាប់ពីមូលហេតុ ហេតុអី្វបានជា ឌីរ៉ា ត្រូវចាកចេញពីទីនោះ បែកពីទេវី ភ្លាមៗបែបនេះអ៊ីចឹង? វាបន្សល់ភាពសង្ស័យ ចំណុចបញ្ហាច្រើនពេកហើយ…បងសុំសួរទៅចុះ ចុងក្រោយគេចួបគ្នាទេ?

“បងចង់ដឹងពិតមែនឬ?”

“ប្រាកដណាស់ បងចង់ដឹង!”

“បើអ៊ីចឹងខ្ញុំប្រាប់…ចុងក្រោយ គេទាំងពីរនោះ…ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ”

“រីយ៉ា ប្អូនឯងនេះលេងសើចនិងបងណាស់! បានហើយ ឈប់រំខានប្អូនទៀតហើយ បងទៅមើលភ្ញៀវដទៃរបស់បងទៀតសិនហើយ…កុំភ្លេចណា រឿងភាគក្រោយ ត្រូវតែឱ្យបងអានមុនគេ! ចង់ដឹងណាស់រវាងឌីរ៉ា និងទេវី ចុងក្រោយគេនឹងក្លាយជាបែបណា?”

“ចាស៎ បង”

 រ៉ាឌី ឬឌីរ៉ា តួអង្គប្រុសសំខាន់របស់ខ្ញុំ ពេលនេះតើគេនៅឯណា? ពេលខ្លះ ខ្ញុំមិនដឹងថាសាច់រឿងរបស់យើងគួរបញ្ចប់វាបែបណាទេ? ខ្ញុំប្រៀបដូចជាផ្កាឈូករ័ត្ន ដែលតែងតែព្យាយាមងើយទៅរកព្រះអាទិត្យរង់ចាំក្រោមពន្លឺរបស់ព្រះអាទិត្យ តែព្រះអាទិញវិញ រក្សាខ្លួនរះបណ្ដែតនៅលើអាកាស ដែលគ្មានថ្ងៃនិងបន្ទាបកាយមកនៅក្បែរដើមផ្កាឈូកមួយនេះឡើយ។

ខ្ញុំដឹងរយៈពេល១០ឆ្នាំ វាយូរច្រើនពេកដែលខ្ញុំគ្មានបានទទួលដំណឹងអ្វីពីគេសោះ សៀវភៅរឿងនិពន្ធដែលខ្ញុំបានតាក់តែងសរសេរពីរឿងរបស់យើងទាំងពីរ អាចមានឱកាសបានស្ថិតនៅក្នុងដៃគេបានអានឬអត់ ក៏ខ្ញុំមិនដឹង…

មនុស្សប្រុសប៉ុន្មាននាក់ កាន់អានសៀវភៅប្រលោមលោកនោះ? មាននរណាដឹង អាចប្រាប់ខ្ញុំបានទេ?

សម្រាប់ខ្ញុំរឿងរបស់យើងទាំងពីរ គេជាអនុស្សាវរីយ៍ដ៏ល្អមួយ ជាផ្នែកសុភមង្គលមួយនៃជីវិតខ្ញុំ ទោះបីវាលាយឡំជាមួយទឹកភ្នែក ភាពទន់ជ្រាយ និងអស់សង្ឃឹម តែខ្ញុំមិនសោកស្ដាយ និងបោះបង់វាទេ… មិនខុសពីការតែងនិពន្ធ ទោះបីខ្ញុំមិនអាចរកចំណូលចិញ្ចឹមក្រពះពីវាបាន ប៉ុន្ដែនិពន្ធដើម្បីបង្កើនក្ដីស្រលាញ់ ខ្ញុំនឹងតស៊ូចុងក្រោយជាមួយវា ដរាបណាខ្ញុំដឹងថា មានគេត្រូវការអានសាច់រឿងរបស់ខ្ញុំ

…ចុងក្រោយ តើ រវាងខ្ញុំនិងគេ នឹងអាចចួបគ្នាជាថ្មីម្ដងទៀតឬអត់ នរណាអាចប្រាប់បាននោះ?

ចប់