ខ្ញុំបានជួបនាងក្នុងរដូវភ្លៀងមួយ។ ថ្ងៃនោះ មេឃស្រអាប់ ខ្យល់ត្រជាក់ ហើយក្លិនដីសើមធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចកំពុងរស់ឡើងវិញ។ នាងមិនមែនជាមនុស្សដែលនិយាយច្រើនទេ ប៉ុន្តែរាល់ពាក្យរបស់នាង សុទ្ធតែធ្វើឱ្យខ្ញុំចង់ស្តាប់បន្ត។ យើងចាប់ផ្តើមដើរជាមួយគ្នា… មិនមែនព្រោះសន្យាថានឹងនៅជាមួយគ្នារហូតទេ តែព្រោះពេលនោះ ផ្លូវរបស់យើងចៃដន្យត្រូវគ្នា។

ដំបូងៗ ពួកយើងស្រលាញ់គ្នាខ្លាំងដល់ថ្នាក់គិតថា អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងអាចយល់គ្នាបានទាំងអស់។ ខ្ញុំជាមនុស្សចូលចិត្តភាពស្ងប់ស្ងាត់ ចង់មានជីវិតធម្មតា មានផ្ទះតូចមួយ ការងារស្ថិរភាព និងមនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់នៅក្បែរ។ តែនាងខុសពីខ្ញុំ។ នាងស្រលាញ់ពិភពធំទូលាយ ស្រលាញ់ការផ្លាស់ប្តូរ ហើយមានក្តីសុបិនចង់ចេញទៅមើលពិភពលោកឱ្យឆ្ងាយជាងនេះ។

ដំបូង ខ្ញុំគិតថា វាគ្រាន់តែជាភាពខុសគ្នាតូចតាច។ តែយូរៗទៅ ភាពខុសគ្នានោះ ចាប់ផ្តើមក្លាយជាជញ្ជាំងដែលមើលមិនឃើញ។

នាងចង់ឆ្ពោះទៅមុខឥតឈប់ឈរ ខណៈខ្ញុំចង់ឈប់សម្រាកនៅកន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាព។ នាងចង់រស់នៅតាមក្តីស្រមៃ ខណៈខ្ញុំចង់រស់នៅតាមភាពជាក់ស្តែង។

ភាពខុសគ្នានោះ ចាប់ផ្តើមច្បាស់ឡើងនៅពេលដែលជីវិតការងាររបស់យើងផ្លាស់ប្តូរ។

ខ្ញុំធ្វើការនៅក្រុមហ៊ុនតូចមួយ ដែលប្រាក់ខែមិនខ្ពស់ប៉ុន្មានតែមានស្ថិរភាព។ រៀងរាល់ព្រឹក ខ្ញុំក្រោកពីព្រលឹម ជិះម៉ូតូកាត់ផ្លូវដែលធ្លាប់ស្គាល់ ញ៉ាំកាហ្វេនៅតូបចាស់មុខក្រុមហ៊ុន ហើយរស់នៅក្នុងរង្វង់ដដែលៗដែលខ្ញុំគិតថា “គ្រប់គ្រាន់” សម្រាប់ជីវិតមនុស្សម្នាក់។

តែនាងវិញ ខុសទាំងស្រុង។

នាងធ្វើការក្នុងក្រុមហ៊ុនផ្សព្វផ្សាយធំមួយ ដែលពោរពេញដោយការប្រកួតប្រជែង។ នាងតែងតែត្រឡប់មកផ្ទះយប់ជ្រៅជាមួយកុំព្យូទ័រនៅក្នុងដៃ និងក្តីស្រមៃដែលពេញហៀរ សឹងតែបាត់វត្តមានខ្ញុំ…។ ពេលខ្លះ ខ្ញុំភ្ញាក់ពីដំណេកនៅម៉ោងពីរយប់ ឃើញនាងនៅអង្គុយកែ Presentation ក្រោមពន្លឺ Laptop តូចមួយ ខណៈកែវកាហ្វេត្រជាក់នៅក្បែរដៃនាងជាប់ជានិច្ច។

ខ្ញុំធ្លាប់សួរនាងថា៖
“ហេតុអ្វីត្រូវប្រឹងដល់ថ្នាក់នេះ? ជីវិតមិនមែនមានតែការងារទេ…”

នាងឈប់វាយ Keyboard បន្តិច មុនងាកមកមើលខ្ញុំ។
“ព្រោះខ្ញុំមិនចង់រស់នៅត្រឹមពាក្យថា ‘គ្រប់គ្រាន់’ នោះទេ…”

សំឡេងនាងមិនខ្លាំងទេ តែវាបែរជាធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំដូចធ្ងន់ចុះក្រោម។ ចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមក យើងចាប់ផ្តើមឈ្លោះគ្នាញឹកញាប់ដោយរឿងតូចៗ។ ខ្ញុំខឹងពេលនាងលុបចោលការណាត់ញ៉ាំអាហារពេលល្ងាច ដើម្បីតែការងារដែលនាងធ្វើដូចពិភពការងារនោះ អវត្តមាននាងមិនបាន។

នាងតែងអន់ចិត្តពេលខ្ញុំនិយាយថា “ការងារមិនគួរធំជាងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនទេ”។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឱ្យនាងសម្រាកខ្លះ តែនាងគិតថា ខ្ញុំកំពុងទាញនាងឱ្យនៅមួយកន្លែងទៅវិញ។

មានថ្ងៃមួយ នាងទទួលបានឱកាសទៅធ្វើការនៅក្រៅប្រទេស។ វាជាតំណែងដែលនាងស្រមៃចង់បានជាយូរមកហើយ។ ថ្ងៃនោះ នាងរត់មកប្រាប់ខ្ញុំទាំងទឹកមុខភ្លឺចែងចាំង ដូចក្មេងដែលទើបទទួលបានផ្កាយពីលើមេឃ។

តែខ្ញុំ… បែរជាស្ងៀម។

“បងមិនសប្បាយចិត្តសម្រាប់ខ្ញុំទេឬ?” នាងសួរ។

ខ្ញុំញញឹមតិចៗ ទាំងព្យាយាមលាក់អារម្មណ៍។
“បងគ្រាន់តែគិតថា… ពួកយើងនឹងនៅយ៉ាងម៉េចបន្ទាប់ពីនេះ?”

នាងសម្លឹងមកខ្ញុំយូរ។ ក្នុងកែវភ្នែកនាង ខ្ញុំមើលឃើញនូវការខកចិត្ត។
“បងដឹងទេ? ពេលខ្លះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា បងស្រលាញ់ខ្ញុំ… តែមិនដែលស្រលាញ់ក្តីស្រមៃរបស់ខ្ញុំទេ…”

ប្រយោគនោះ ពិតជាចាក់ជាប់ក្នុងចិត្តខ្ញុំមិនអាចភ្លេច។ ប្រហែល… នាងនិយាយត្រូវ។ ខ្ញុំស្រលាញ់នាងខ្លាំង រហូតខ្លាចបាត់បង់។ តែព្រោះតែភាពខ្លាចនោះ ខ្ញុំចង់ទាញនាងឱ្យស្នាក់នៅក្នុងពិភពដែលខ្ញុំគិតថាមានសុវត្ថិភាព។ ឯនាង គ្រាន់តែចង់ហោះទៅកន្លែងដែលបេះដូងនាងចង់ទៅ។

មានយប់មួយ យើងអង្គុយស្ងៀមនៅមុខបង្អួច ខណៈភ្លៀងធ្លាក់ប៉ះកញ្ចក់ឭសូរសំឡេងស្រាលៗ។ នាងសួរខ្ញុំថា៖

“បើថ្ងៃណាមួយ ខ្ញុំត្រូវទៅឆ្ងាយ… តើបងនឹងរង់ចាំខ្ញុំទេ?”

ខ្ញុំស្ងៀមបន្តិច មុនឆ្លើយថា៖
“បងខ្លាចថ្ងៃដែលការរង់ចាំ ធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់ខ្លួនឯង…”

នាងញញឹមដាក់ខ្ញុំ ដូចមនុស្សដែលបានរៀនទទួលយកអ្វីមួយរួចហើយ។ ខ្ញុំក៏មើលឃើញភាពសោកសៅនៅក្នុងកែវភ្នែកនាងដែរ តែពេលនោះ ខ្ញុំក៏ដឹងដែរថា ស្នេហានេះស្ថិតនៅផ្លូវបំបែករួចទៅហើយ។

“ពួកយើងបានរួមដំណើរជាមួយគ្នាឆ្ងាយគួរសម…” សំឡេងនាងស្រាលស្រទន់តែបង្កប់ភាពសោកសៅ។ នាងងើយមុខឡើងលើបន្តិចដូចជាប្រឹងឃាត់ទឹកភ្នែកពុំឱ្យហូរ មុននឹងវាចាប្រយោគបន្ទាប់ “ហើយក៏សមល្មមទៅចាប់ក្តីស្រមៃរៀងខ្លួនហើយដែរ…”

ខ្លួនខ្ញុំផ្តើមស្រាល ដង្ហើមថប់ៗ ត្រចៀកក៏ហឹងសឹងមិនឮអ្វីដែលនៅជុំវិញខ្លួន ប៉ុន្តែក៏មិនភ្លេចយកដៃអង្អែលសក់នាងដោយក្តីអាល័យដែរ។ នេះជាភាសាកាយវិការដែលមនុស្សប្រុសម្នាក់ ចូលចិត្តធ្វើទៅកាន់នារីដែលខ្លួនស្រលាញ់។ ត្រូវហើយ! ខ្ញុំក៏បានត្រៀមចិត្តមកគ្រាន់ដែរហើយ ទោះបីត្រូវកាត់ចិត្តទាំងគ្រាំទ្រូង…។

ខ្ញុំមិនបានឃាត់នាងទេ។ ព្រោះខ្ញុំយល់ថា គ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចដើរលើបន្ទាត់ស្របគ្នារហូតបានទេ។ មនុស្សម្នាក់ៗមានគោលដៅ មានក្តីសុបិន និងមានពិភពក្នុងចិត្តដែលអ្នកដទៃមិនអាចរស់ជំនួសបាន។

ពេលខ្លះ ការចាកចេញ មិនមែនដោយសារអស់ស្រលាញ់ទេ… តែដោយសារមនុស្សពីរនាក់ មិនអាចរស់នៅក្នុងទិសដៅតែមួយបានទៀត។

នាងដើរចេញពីជីវិតខ្ញុំ ដូចស្លឹកឈើដែលរសាត់ពីមែកឈើមួយដោយស្ងៀមស្ងាត់។ មិនមានការស្អប់ មិនមានការបោកបញ្ឆោត… មានតែពេលវេលា ដែលប្រាប់ថា ផ្លូវរួមរបស់យើងបានមកដល់ចុងបញ្ចប់។

ឥឡូវនេះ ពេលខ្ញុំដើរតែម្នាក់ឯង ខ្ញុំលែងខ្លាចភាពឯកោដូចមុនទៀតហើយ។ ព្រោះខ្ញុំបានដឹងថា មនុស្សដែលធ្លាប់ដើរក្បែរយើង មិនមែនចូលមកដើម្បីនៅជារៀងរហូតទេ។ អ្នកខ្លះ ចូលមកដើម្បីបង្រៀនឱ្យយើងស្គាល់ភាពកក់ក្តៅ… មុនពេលបន្តដំណើរទៅរកមេឃរបស់គេ។

ហើយប្រហែល… ខ្ញុំក៏ត្រូវទៅរកមេឃរបស់ខ្លួនឯងដែរ៕

នាង​ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​ឈ្មោះ​តាម​ផ្កា​រំដួល​ដែល​មាន​ក្លិន​ឈ្ងុយ ជា​ផ្កា​ជាតិ​របស់​កម្ពុជា។ ប៉ុន្តែ​អ្នក​ភូមិ​មិន​បាន​ហៅ​នាង​តាម​ឈ្មោះ​នោះ​ទេ។ ពួកគេបានហៅនាងថាអ្វីផ្សេងទៀត «ក្មេងស្នងធ្មប់» ហេតុអ្វី? ព្រោះ​យាយ​ស៊ីម ជាលោកយាយរបស់រំដួល ​ធ្លាប់​ជួយព្យាបាល​មនុស្សដោយ​ថ្នាំ​បុរាណនិងវាយលេខអត្ត គន់គូ។

អ្នក​ខ្លះ​ហៅ​គាត់​ថា​ជា​គ្រូ​ខ្មែរ អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​ខ្សឹបខ្សៀវគ្នា​​ថា យាមស៊ីម ជាមនុស្ស​កាន់ធ្មប់ ​ចេះ​មន្តអាគម។

ពេលនោះ​រំដួល​កើត​មក ក៏មាន​ស្នាម​ចាប់​កំណើត​ចម្លែក​លើ​មុខខាងឆ្វេង។ មានដៅក្រហមជា​រាង​ដូច​ភ្លើង។

ភ្នែក​របស់​នាង​ក៏​មានពណ៌ស្រាល​ខុស​ពីក្មេងៗក្នុងភូមិជាមួយគ្នា​ដែរ។

នាងមាន​សម្បុរខ្មៅបន្តិច​​ជាមួយសក់វែងក្រាស់ពណ៌ត្នោត។

មនុស្សចាស់ខ្លះដែលល្ងង់និងងប់ជឿអបិយជំនឿ បាននិយាយដើមរំដួលថា​ នាងជាក្មេងនៃបណ្តាសាដែលនឹងនាំមកនូវសំណាងអាក្រក់ដល់អ្នកភូមិ។

ពួកគេ​បានហាមប្រាមកូនចៅថា៖

«កុំទៅលេងជិតនាងរំដួល ក្រែងវាធ្វើឱ្យឯងឈឺ!»

ទោះបីរំដួលមិនដែលធ្វើបាបអ្នកណាក៏ដោយនាងបានក្លាយជាក្មេង ស្រីឯកា នៅ​សាលា ​គ្មាន​នរណា​ចង់​អង្គុយ​ក្បែរឬសូម្បីតែនិយាយរក​រំដួល​ទេ។

ក្មេងៗបានរើចេញឆ្ងាយពីតុរបស់នាង។ អ្នកខ្លះថែមទាំងសើចចំអកដាក់មុខនាងទៀតផង។

«ចៅស្រីយាយ​ធ្មប់!» ពួកគេបានស្រែក។

ពេលនាងអានសៀវភៅម្នាក់ឯង​ឬគិតអំពីអ្វីមួយពួកគេស្រែកថា៖

«ហេក​មើលកូននោះ! និយាយជាមួយខ្មោច!»

ពួកគេមានទម្លាប់ស្អប់ និងទុកនាងសម្រាប់​លេង​សើច។ ប៉ុន្តែ​រំដួល​មិន​បាន​និយាយ​អ្វីតបត​ទេ។

ជារៀងរាល់ថ្ងៃ នាងបានអង្គុយនៅក្រោមដើមល្ហុងចាស់ខាងក្រោយផ្ទះរបស់នាង ដោយគូររូបនៅក្នុងសៀវភៅយ៉ាងជក់ចិត្ត។ ដើមឈើមានក្លិនក្រអូបសឹងស្មើនឹងឈ្មោះរបស់នាង។ វាធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ស្ងប់។

លោកនេះ មានតែជីដូននាង​ទេដែលញញឹមនិងជឿលើនាងថាជាក្មេងនាំសំណាងដល់អ្នកស្រុក។

យាយស៊ីម​និយាយ​ទាំង​សិតសក់ឱ្យចៅ​ថា៖

«កូនកើត​មក ​មាន​អ្វីម្យ៉ាង​ពិសេសខ្លាំង!»

«ជាអ្វីទៅយាយ?» នាងសម្លឹងខ្លួនឯងក្នុងកញ្ចក់ហើយសួរ។

«គឺមុខរបស់ចៅ គឺជាអំណោយមួយ! សំណាង! មិនមែនជាបណ្តាសាទេ!»

នៅ​តែ​រំដួល​មាន​អារម្មណ៍​ក្រៀមក្រំ។ នាងចង់បានមិត្ត នាង​ចង់​ឱ្យគេចូលចិត្តលេងនិងនិយាយជាមួយ។ គ្រាន់តែ ដើម្បីមានមិត្តភក្តិរំដួលគិតថាវាពិបាកខ្លាំង។

ល្ងាចស្ងួតហួតហែងមួយ ពេលដែលព្រះអាទិត្យរៀបលិចនៅសល់កំដៅ។ សំឡេងស្រែកខ្លាំងៗបានបន្លឺឡើងពេញភូមិ។

«ភ្លើង! ឆេះស្រូវហើយៗៗៗជួយផង ជួយពន្លត់គ្នា!»

​រំដួលស្ទុះក្រោក។ នាងបានឮសូរមនុស្ស​រត់។ គ្រប់គ្នាភ័យស្លន់ស្លោ រហូតដល់រំដួលរត់ចូលជាមួយស្លឹកចេកធំពីរ គ្រប់ពន្លត់ភ្លើង ហើយចង្អុលទៅផ្លូវតូចចង្អៀតកាត់ផ្សែង។

«មីងៗ នាំអាតូច​ចេញទៅតាមផ្លូវ​ខាង​នោះ!»

នាងបានស្រែកបែបនេះព្រោះឃើញកូនមីងបែន​យំវង្វេងក្នុងផ្សែង។ ពួកគេប្រហែលជាមករកក្តាមដូចរាល់ដងហើយត្រូវជាប់ក្នុងភាពឈ្លក់ផ្សែង។

«នោះ​ទុយោទឹក ! យើងទាញទឹកពីទីនោះ!»

ពូធឿនជាអ្នកភូមិបានស្តាប់នាង​រំដួលហើយក៏រត់មកព្រោះសប្បាយនិងភ្ញាក់ផ្អើលព្រោះទឹកពិតជាដំណើរការ។

មិនយូរទេ ភ្លើង​បាន​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រងតាមរយៈពូធឿនបាញ់ទឹក រួចពន្លត់បានបណ្តើរៗរហូតដល់១០០ភាគរយ។

គ្មាននរណាម្នាក់រងរបួសទេ។ ក្មេង​ប្រុស​តូចនៅ​​ក្អក​នៅ​ក្បែរភ្លឺស្រែ ​តែឆ្លៀតងើបមុខមកសម្លឹងនាងព្រោះនាងយកតុក្កតាដីឥដ្ឋរបស់វាដែលរបូតក្នុងស្រែមក​ឱ្យវិញ។

«ក្មួយមិនមែនជាធ្មប់ទេ» ម្តាយក្មេងបាននិយាយសរសើរយ៉ាងទន់ភ្លន់។

«ហើយថែមជាក្មេងក្មេងឆ្លាត!» ពូធឿនសរសើរនូវសេចក្តីក្លាហានរបស់រំដួល។

គ្រប់គ្នាដែលមកដល់បានទះដៃព្រោះរំដួលកំពុងគ្រាយាយម្នាក់ឈ្មោះ ហ៊ាញ ឡើងមកពីស្រែដែរ។

«ខ្ញុំច្រឡំអុចធូបធ្លាក់! ការពិត ខ្ញុំចង់អរគុណមម្ចាស់ទឹកដីដែលឱ្យស្រែយើង​រីកចម្រើន»

គាត់យំ រំដួលខ្សឹបថា​ «យាយកុំយំអី មិនមែនយាយចង់ឱ្យស្រូវឆេះទេ!»

យាយហ៊ាញបានហៅនាង​ទៅក្រោមផ្ទះហើយឱ្យនំត្នោតដល់នាងមួយស្បោង។ វាមានរសជាតិឆ្ងាញ់ខ្លាំងណាស់​តែមិនស្មើនឹងក្តីសោមនស្សក្នុងចិត្តនាងទេ ដែលត្រូវបានគ្រប់គ្នា​រាក់ទាក់ញញឹម​ដាក់។

យប់នោះលោកយាយស៊ីមរបស់នាង បានអង្អែលក្បាលនាង ហើយប្រាប់ថា៖

«អំពើ ល្អជាកុសលដែលជួយដល់មនុស្ស​ល្អ!»

នៅថ្ងៃបន្ទាប់ មានរឿងចម្លែកបានកើតឡើងនៅសាលា។ កុមារី​ម្នាក់​ឈ្មោះ ចិន្តា ជា​ប្រធាន​ថ្នាក់ បាន​មក​អង្គុយ​ក្បែរ​រំដួល។ នាងបាននិយាយថា៖

«ខ្ញុំចូលចិត្តគំនូររបស់​ឯងណាស់! បង្រៀនខ្ញុំផងបានទេ? ហើយយើងជាមិត្តភក្តិគ្នា!»

 រំដួលព្រិចភ្នែកសប្បាយចិត្តជាខ្លាំង នាង​ហុចសៀវភៅនិងគូល័រ​ឱ្យ៖

«ឯងមិនខ្លាចខ្ញុំទេ?!»

«ទេ! ឯងជាមនុស្សល្អ!» ចិន្តាតបដោយញញឹម។

«ហើយ…ឯងបានជួយ ​ប្អូន​ប្រុស​តូច​របស់​ខ្ញុំ​ពី​ក្នុង​ភ្លើង ទេនិយាយបែបនេះ វិញ គឺឯងបាន…ជួយដល់អ្នក​រាល់​គ្នា»។

មិនយូរប៉ុន្មាន ក្មេងៗជាច្រើនបានចូលរួមជាមួយចិន្តាក្នុងការរៀនគូររូប។ នាងបានសរសេរទៅកាន់ពុកម៉ែដែលកំពុងធ្វើការនៅភ្នំពេញថា

«ឥឡូវកូនមាន​មិត្តភក្តិ៧នាក់ពួកគេចេះគូររូបអស់ហើយ!»

ម្តាយនាង​បានសរសេរមកថា៖

«កូនឃើញទេ អំពើល្អជាគ្រឿងសម្រាប់យកឈ្នះឧបសគ្គក្នុងជីវិត!»

​ពេលពុកម៉ែរបស់រំដួលត្រលប់មកពីភ្នំពេញមកលេងផ្ទះ ​គាត់បានទិញនំប៉័ងនិងទឹកដោះគោ។ រំដួលបានយកវាទៅចែកក្មេងៗជាមិត្ត​មុនពេលលាគេ​ទៅរៀននៅភ្នំពេញ។

យាយនាង​ក៏មកជាមួយដែរ។ ពេលមកដល់បានប៉ុន្មានថ្ងៃ​នាងទទួយលបានសំបុត្រ​របស់ចិន្តា៖

«ពួកយើងនឹកឯងណាស់! ម្តាយយើងប្រាប់ថា ក្រោយថ្នាក់ទី១២យើងនឹងបានមករៀនជាមួយឯងនៅទីនោះមិនខាន!»

ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក អ្វីៗបានផ្លាស់ប្តូរ  រំដួល​មិន​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​ថា​កូនគ្រួសារ​អាបធ្មប់​ទៀត​ទេ។ នាងគ្រាន់តែជារំដួល ដែលជាក្មេងស្រីក្រមុំអ្នកខេត្ត​ដ៏ស្រស់ស្អាត ។

ក្រោយមកនាង​បានរៀនចប់ជាមួយចិន្តាផ្នែកទេសចរ។

ពួកគេត្រូវបានទទួលឱ្យសាកល្បងការងារដំបូងក្នុងសណ្ឋាគារមួយ។ ភ្ញៀវបារាំងមួយរូបនិយាយថា ពួកគេជាស្ត្រីខ្មែរ ដែលស្អាតប្លែកពីគ្នាថែមទាំងមានចរិយាសុភាព​ថ្លៃថ្នូរ មានទឹកចិត្ត និងមានចំណេះដឹង។

ត្រូវ​ចាំថា មនុស្ស​គ្រប់គ្នា​អាចគិតខុសពីយើង តែការពិត​នឹងប្តូរពួកគេ​ឱ្យយល់ពីបេះដូងយើងដោយអំពើល្អចិត្ត​សប្បុរសមិនមែនដោយការខឹងសងសឹកគ្នា​ទេ។

ថ្ងៃនេះ ចិន្តារត់មកខ្សឹបប្រាប់រំដួលថា៖

«នែ! ជាសាររបស់ប្អូនយើងគឺអាតូច វាប្រលងជាប់ហើយ! វានឹងមកភ្នំពេញនេះនៅខែក្រោយ!!»

រំដួលសប្បាយចិត្តណាស់ ព្រោះដើម​ល្ហុង​ចាស់ៗ​នៅ​ខាងក្រោយ​ផ្ទះ​របស់​នាង​រីក​ផ្កាជា​ច្រើន។ នាងដឹងថា ច្រើនឆ្នាំមកនេះ អាតូចនិងម្តាយជួយមើលផ្ទះនាង ។ ទោះនេះជាដើមល្ហុងដាំថ្មី តែពួកគេ​ចង់ចងចាំពីនាង ដែលបានជួយពួកគេចេញពីភ្លើង។

​នៅតែមាន​ អ្នកភូមិចាស់ៗខ្លះ លបគិតថា ការជួយរបស់នាង​គឺជាវេទមន្តប៉ុន្តែ​រំដួល​ដឹងអំពី​ការពិត  វាមិនមែនជាវេទមន្តទេ តែជាសេចក្តីសប្បុរស ហើយ​សេចក្ដី​សប្បុរស​គឺ​ជា​វត្ថុទិព្វ​ដែល​មាន​ឥទ្ធិពល​បំផុត​ក្នុង​ចំណោម​មនុស្ស​លោក៕

ចប់

…

“មើលមេរៀនផង Babe ប្រយ័ត្នគ្រូសួរ”

ខ្ញុំមិនទាន់ចូលតុអង្គុយស្រួលបួលផងក៏តបវិញ

“ខ្ញុំឯណាសំណាងអាក្រក់ដល់ម្លឹង”

តាមថាខ្ញុំនឹងមើលមេរៀនបើសិនគេមិនប្រាប់ តែឥឡូវខ្ញុំមិនខ្ចីមើល។ ពេលអ្នកគ្រូដើរចូលមកខ្ញុំរាងភ័យតិចៗដែរ មកពីម៉ោងគាត់ថ្ងៃមុនអត់បានមករៀនហើយអត់បានខ្ចីគេចម្លងទៀត។

“បូភា! ថ្ងៃមុនយើងរៀនដល់មេរៀនណា?”

OMG ខ្ញុំស្ដាប់ច្រឡំទេដឹង? ថ្ងៃល្អរបស់ខ្ញុំអើយត្រូវប្រុសឈ្មោះវិច្ឆិកាហ្នឹងបំផ្លាញហើយ។ ខ្ញុំក្រោកញញឹមខ្ចាយដាក់អ្នកគ្រូ

“អ្នកគ្រូ! ខ្ញុំសុំឆ្លើយជំនួស”

មានសំឡេងអ្នកណាទៀតគឺគេហ្នឹងហើយ រួចខ្លួន!

“គេឆ្លើយសំណួរជំនួស Babe គេទៀតណ៎”

“ឈប់! ឈប់សិន Babe ហ្នឹងមានន័យថាម៉េច?”

“Babe មកពីពាក្យថា baby ក្មេងតូច”

បូផាបកប្រែមិនទាន់ចប់ទេឈាមក្នុងបេះដូងខ្ញុំរត់ត្របាញ់ឡើងពេញថ្ពាល់ក្រពុំៗរបស់ខ្ញុំហើយទេដឹង ទើបគ្រប់គ្នាហ៊ោអឺងកងផ្អើលថ្នាក់។ ping ម្ល៉េះ?

ល្ងាចនេះរាងមានន័យបន្តិចហើយ មើលត្រចៀកកាំហិចហើរក៏ស្រស់ស្អាតម្យ៉ាងដែរ ស្រាប់តែ…

“ដល់បន្ទប់នៅ?”

បេះដូងនារីអាយុ១៨ឆ្នាំម្នាក់នេះលោតកញ្រ្ជោលស្ទើរធ្លាយចេញពីទ្រូង បាតដៃខ្ញុំចាប់ផ្ដើមបែកញើសត្រជាក់ៗយ៉ាងចម្លែក។ ហើយកើតអីបានឈែតមកសួរអ៊ីចឹង? មិនយូរប៉ុន្មានគេ​ sent link មួយខ្សែមក ពេលខ្ញុំចុចមើលទើបដឹងថាជា Facebook private នរណាមិនដឹងរូបព្រាលៗអត់ច្បាស់

“Facebook ណាគេ ឈ្មោះដូចក្មេងបែកស្លុយ”

“free add”

“អត់ដឹងរបស់អ្នកណាផង lock account ហ្នឹង”

“អនាគតសង្សារយើងហ្នឹង”

ហាស៎?

ចុងក្រោយខ្ញុំចុចaddទៅទើបដឹងថាម្ចាស់វាគឺប្រុសអាយុ១៨ឆ្នាំកំពុងឈែតជាមួយខ្ញុំហ្នឹងហើយ ខ្ញុំត្រលប់មកមើលពាក្យមួយឃ្លាចុងក្រោយអម្បាញ់មិញ អានឡើងវិញជិតដប់ដង។ និយាយពីថាយប់នេះណាគឺរៀនដល់ម៉ោង១។ ធ្វើម៉េចនឹងងងុយ បើមនុស្សកំពុងមានអារម្មណ៍ល្អធ្វើការងារអីក៏ល្អមិនថាអ៊ីចឹង? ឬក៏និយាយថា…មកពីឈែតជាមួយគ្នាដល់យប់ជ្រៅពេកមិនបានមើលមេរៀនទើបហួសរៀនដល់ម៉ោង១ទើបសមជាង? ហ៊ើយ! បិទភ្នែកបន្តិចសោះមេឃភ្លឺបាត់។

ព្រឹកឡើងទៅរៀនវិច្ឆិកានៅតែជាវិច្ឆិកាធម្មតា តែអ្នកមិនធម្មតាគឺបូភាខ្ញុំឯណេះវិញនៀក។ ឃើញមុខគេពេលណា…ពិបាកពណ៌នាណាស់។

“គ្រាន់តែប៉ុន្នឹងគិតថាគេស្រឡាញ់ឯង?”

នេះជាសំឡេងមិត្តសម្លាញ់តែម្នាក់របស់ខ្ញុំតាមទូរសព្ទ។ នាងជាមិត្តតាំងពីវិទ្យាល័យរបស់ខ្ញុំ យើងមានរឿងអ្វីតែងចែករំលែកគ្នាទោះរឿងល្អឬអាក្រក់យើងជាមិត្តយល់ចិត្ត ជាបងប្អូនស្រី ជាមនុស្សដែលទុកចិត្តគ្នានិយាយរឿងក្នុងចិត្តបាន។ ជាធម្មតាយុវវ័យដូចយើងនិយាយរឿងក្នុងចិត្តប្រាប់មិត្តភក្ដិយល់ចិត្តឃើញថាស្រួលចិត្ត ស្និទស្នាលជាងអ្នកផ្ទះ។ ដឹងអី នាងសួរបែបនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនដឹងជាឆ្លើយយ៉ាងណាទេតែខ្ញុំដឹងថាពេលក្បែរគេមានអារម្មណ៍ថាសុវត្ថិភាពៗ គេCare ខ្ញុំ។ នាងតមកទៀត

“ស្អីគេ? គ្រាន់គេឆ្លើយសំណួរជំនួសពីរបីដងថាគេ care ?”

មិត្តខ្ញុំមួយនេះស៊ាំណាស់បើដឹងបែបហ្នឹងគ្មានប្រាប់ទេ។

“ចុះ គ្រាន់គេនិយាយថាយកផ្លែឈើ៣៦មុខទៅផ្ទះសោះ ឯងនេះយកជាការដែរ? គ្រាន់យើងស្ដាប់ក៏ដឹងគេថាលេងដែរបូភាអើយឈប់ស្រមៃ ៧ថ្ងៃដឹងខ្លួនហើយនាង”

កាន់តែមែនហើយតើ ដំបូងអត់អីទេតែស្ដាប់យូរៗទៅខ្ញុំកើតអីក្នុងខ្លួនម៉េចក៏រាងអន់ៗចិត្តហើយចង់ទាញទូរសព្ទឈែតសួរគេភ្លាមថាការពិតឬអត់? មិត្តខ្ញុំបន្ដមកទៀត

“ក្រែងធ្លាប់និយាយថាអ្នកណាប៉ះឯងដំបូង ឯងយកអ្នកនោះជាសង្សារហី” នាងបន្ដមកទៀត

“មែន! ខ្ញុំធ្លាប់និយាយបែបនេះតែនិយាយលេងសោះហើយខ្ញុំក៏ធ្លាប់និយាយទៀតថា អ្នកដែលជួយសង្រ្គោះខ្ញុំពេលមានគ្រោះថ្នាក់ខ្ញុំច្បាស់ជាទទួលអ្នកនោះហើយ។ ចុះសួរថាទៅស្រមើស្រមៃដូចតួស្រីក្នុងប្រលោមលោកម៉េចកើត? ចុះបើមានមែន? អ៊ីចឹងមានតែបន់ឱ្យខ្លួនឯងចួបគ្រោះថ្នាក់អាងបានបុរសក្នុងក្ដីស្រមៃបង្ហាញខ្លួន? ផ្ដេសផ្ដាសណាស់ខ្ញុំ ឥឡូវមិត្តខ្ញុំមករំលឹករឿងផ្ដេសផ្ដាសជាងខ្ញុំទៀត

Hero ខ្ញុំអើយ where are you?

គេដើរចូលក្នុងថ្នាក់ជាមួយរាងខ្ពស់ស្រឡះរបស់គេ ក្រៅពីលើកដៃវែកសក់ហើយញញឹមពព្រាយដាក់មិត្តរួមថ្នាក់គេធ្វើអីបានទៀត?

“រាងគេស្គមយ៉ាងនេះ បើខ្ញុំមានគ្រោះថ្នាក់មែនគេជួយខ្ញុំបានរបៀបម៉េចណ៎”

ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្តរហូតដល់ថ្ងៃមួយ…

ហេតុការណ៍ដូចព្រេងនិទានមួយធ្វើឱ្យខ្ញុំបានចួបមនុស្សម្នាក់ ខ្ញុំស្រាប់តែយល់ថាទ្វីបលោកជាអ្នករុញច្រានគេឱ្យមកក្បែរខ្ញុំបន្ទាប់មកក៏ច្រឡំថាខ្លួនឯងគឺជាតួឯងស្រីក្នុងរឿងនិទាន។ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយប្រលោមលោកវាមានផ្ដើមមានបញ្ចប់មិនថាអ៊ីចឹង? រឿងខ្ញុំដូចគ្នាគឺចាប់ផ្ដើមដោយភាសាបេះដូងដ៏រំជើបរំជួលនិង…

“ខ្យល់ចុះត្រជាក់ នាំចិត្តខ្ញុំធ្លាក់ ជាប់ស្នេហ៍ជីវា លង់ល្ងង់ល្ងីល្ងើ ចង់ចួបភក្ត្រា ប្រុសឈ្មោះវិច្ចិកា ស្ម័គ្ររាមរហូត”

ខ្ញុំនិយាយតិចៗម្នាក់ឯងប្រាប់ទៅទន្លេ។ មិនថានៅពេលនឹកឃើញឈ្មោះគេឬផ្ដោតអារម្មណ៍លើស្មាខ្លួនឯង ស្មានដៃរបស់គេដែលទ្រពីក្រោមខ្ញុំវាផុសពេញខួរក្បាល។ ការពិតខ្ញុំបានណាត់មិត្តភ័ក្ដិរបស់វិច្ឆិកាមកអង្គុយលេងនៅមាត់ទន្លេនេះ តែមិនបានហៅគេមកជាមួយឡើយ។

“បើគេមក គឺមានន័យថាគេក៏ចង់ចួបខ្ញុំហើយគេក៏ចាប់អារម្មណ៍ខ្ញុំដែរ” ខ្ញុំផ្សងក្នុងចិត្តស្ងាត់ៗ។

អង្គុយសុខៗក្លិនប្រហើៗរម្យ៉ាងបក់ឆួលប៉ះច្រមុះ ខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ជាក្លិនដែលខ្ញុំថតទុកក្នុងខួរក្បាលជាក្លិនទឹកអប់របស់គេ។ បេះដូងនេះលោតឌុកដាក់ៗពេលងាកទៅប្រសព្វភ្នែកជាមួយគេ។ គេពិតជាមកមែន តើការអធិដ្ឋានរបស់ខ្ញុំជាការពិតមែនទេ? គួរធ្វើម៉េចទៅ ថ្ពាល់ខ្ញុំឡើងក្រហមៗទៀតហើយទេដឹង? បើនៅក្នុងថ្នាក់មិនដឹងជាមិត្តភ័ក្ដិហ៊ោបង្អាប់យ៉ាងណាទេពេលឃើញមុខខ្ញុំអ៊ីចឹង។

ល្ងាចនេះមានន័យទៀតហើយព្រោះវត្តមានគេ។ ទីណាក្ដីរាល់ពេលមានគេ ខ្ញុំមានសង្ឃឹមខ្ញុំសុវត្ថិភាពលែងល្ហល្ហេវលែងឯកាតែតើគេដឹងទេ បើដឹងហើយគេនឹងចាកចេញមែនអត់?

“បានៗកុំឱ្យគេដឹង” ខ្ញុំដាស់តឿនខ្លួនឯង។

ឥឡូវនេះយើងមានគ្នា៤នាក់គឺខ្ញុំ គេនិងមិត្តរួមថ្នាក់របស់យើងពីរនាក់ទៀត។ យើងអង្គុយនិយាយគ្នាបានបន្តិចមិត្តពីរនាក់ទៅទិញអាហារញ៉ាំនៅសល់តែខ្ញុំ និងគេ​។ មេឃចាប់ផ្ដើមងងឹតយើងមើលឃើញទឹករលករលេញព្រិញៗដោយសារពន្លឺខៀវៗចាំងពីអំពូលតាមបណ្ដោយស្ពានគីហ្សូណា។ ខ្យល់ក៏កាន់តែត្រជាក់បក់ប៉ើងសក់ជំពាក់ជំពិនទៅក្រោយ ខ្ញុំប្រាប់គេថា

“ខ្ញុំមានរឿងចង់និយាយ” ហ៊ើយ! នៅសុខៗនិយាយស្អី? ប្រុងប្រាប់គេពីអីបូភា កុំថា…ណា។ ខ្ញុំគិតថាបើគេចាប់អារម្មណ៍យើងឬអត់គួរតែប្រាប់ឱ្យហើយ កុំឱ្យយើងលង់ជ្រៅជាងនេះតែជ្រុលជាគេមិននិយាយហើយ ខ្ញុំអ្នកផ្ដើមមុខក៏បាន។ ឃើញបងឌីណាអ្នកនិពន្ធនិយាយថា “បើស្រឡាញ់គេសារភាពទៅ ពេលខ្លះគេមិនស្រឡាញ់យើងសោះក៏ថាបាន ស្រួលកាត់ចិត្ត” មែនតើ! ទាន់នៅថ្មីៗមិនទាន់លង់កប់ជ្រៅ។

ខ្ញុំដកដង្ហើមវែងៗគ្រាន់តែគិតក៏មានអារម្មណ៍ថាកម្ដៅភាយៗចេញពីមុខ បេះដូងលោតចង់គាំងម្ដងទៀត។ ឆ្ងល់ណាស់ក្នុងខ្លួនគេម៉េចទៅណ៎?ម៉េ ចក៏នៅអង្គុយស្ងៀមៗដដែលអ៊ីចឹង

“មានរឿងអីនិយាយឱ្យហើយមក ត្រូវសួរៗឱ្យហើយទាន់មានអារម្មណ៍ចង់ឆ្លើយ” គេឆ្លើយបែបនេះ

ប្រុសម្នាក់នេះរៀនចិត្តវិទ្យាដល់កម្រិតហើយមែន បានជាដឹងថាខ្ញុំមានសំណួរសួរ? ក្រៅពីមិត្តរួមថ្នាក់បង្អាប់ហើយមុខក្រហមរៀងខ្លួន សកម្មភាពតិចតួចរបស់គេក៏ខ្ញុំគិតថាពិសេស ពេលគេញញឹមពេលគេធ្វើមុខស្មើៗអារម្មណ៍ខ្ញុំក៏ប្រែប្រួល។ នឹកឃើញដល់ពលកម្មល្ងាចនោះពិតជា special  មែនទែន គឺខ្ញុំយកចបមក ហើយគេជាអ្នកយកទៅវិញ ព្រះអើយ! យើងបានកាន់ដៃគ្នាដោយប្រយោល sweet ពីចម្ងាយ pink pink អ៊ីចឹងបានគេថាស្នេហាជារឿងបេះដូងគេដឹងពីគ្នាដោយសម្ងាត់នោះអី

“ក្រែងមានរឿងចង់និយាយ?”  គេសួរឡើង

ហាស៎ អម្បាញ់មិញមានច្រឡំញញឹមម្នាក់ឯងឬអត់ទេនេះ

“សួរយ៉ាងម៉េចទៅ ខ្មាសយើងណាស់”

រៀបពាក្យថាម៉េច? លោតែគេមានមនុស្សដែលគេត្រូវចិត្តហើយក៏មិនដឹង ឬគេកំពុងទាក់ទងគ្នាក៏យើងមិនដឹងទៀតតែធ្វើម៉េចទៅ?

“សួរមក” គេនិយាយតិចៗ ស្ដាប់មើលទៅពីរោះម្ល៉េះ

“យើងដឹងហើយថាខ្ញុំចង់សួរអី” ខ្ញុំឆ្លើយ

“អត់ដឹងទេ” គេងាកមើលមុខខ្ញុំ សក់វែកចំហៀងរបស់គេ ចិញ្ចើមក្រាស់ៗ ផ្ទៃមុខ ចង្កា ក្រោមពន្លឺពណ៌ពងមាន់ស្រាលៗនៃអំពូលតាមសួនម៉េចក៏សង្ហារយ៉ាងនេះ។ នេះឬheroរបស់ខ្ញុំ?

“ឆ្លើយមួយម៉ាត់មកគឺដឹងតែត្រូវ”

គេនិយាយថាអត់ហ៊ានស្មានទេ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមនិយាយទៅកាន់គេទាំងមិនដឹងថាការសម្រេចចិត្តនេះត្រូវឬខុស តែដឹងត្រឹមថាតឹងណែនដើមទ្រូង។ ខ្ញុំប្រាប់គេថា កាលរៀននៅវិទ្យាល័យនៅពេលដែលខ្ញុំ Crush អ្នកណាម្នាក់ខ្ញុំចេះតែចង់ដឹងថា គេធ្លាប់ Crush ខ្ញុំវិញអត់? ហើយម៉េចក៏គេមិន Crush ខ្ញុំវិញអ៊ីចឹង? អូទេ ខ្ញុំកំពុងសារភាពហើយទេដឹង?

“អាចគិតថានិស្ស័យ” គេឆ្លើយខ្លីបែបនេះហើយងាកមុខចេញ

មែនហើយមកពីនិស្ស័យគឺនិស្ស័យដែលធ្វើឱ្យយើងចួបគ្នានាពេលនោះ កាលពីរខែមុនខ្ញុំរៀបតុដែកដែលយើងអង្គុយរៀនទន្ទឹមគ្នាហើយលើកមួយទៀតបន្ទុកពីលើពីរជាន់ ខ្ញុំឡើងលើតុខ្ពស់នោះដើម្បីដំផ្ទាំងរូបភាពបិទជញ្ជាំងថ្នាក់ ដៃឆ្វេងខ្ញុំកាន់ពូថៅដ៏ធ្ងន់មួយពេលដំរួចមិនទាន់ចុះមកវិញផងស្រាប់តែពេលជើងខ្ញុំកម្រើកវាកម្រើកទាំងខ្លួនប្រាណ ដៃស្ដាំខ្ញុំស្រវេស្រវាអីលែងជាប់ កៅអីដែក ឥដ្ឋ នៅខាងក្រោមកំពុងរងចាំទទួលខ្ញុំ ពូថៅនៅលើដៃក៏កំពុងចាំបន្ថែមពីលើយ៉ាងគឃ្លើន

អ្ហា!

ក្បាលមកមុនពីទីដ៏ខ្ពស់ ខ្ញុំឮតែខ្លួនឯងស្រែកចុងក្រោយរាងកាយខ្ញុំស្ថិតនៅចន្លោះឥដ្ឋនិងពូថៅដែលកំពុងកាន់គឺ…ខ្ញុំនៅក្នុងរង្វង់ដៃគេ គេរត់មកត្រកងទ្រខ្ញុំពីក្រោម។ ខ្ញុំរឹតតែញ័រដៃពេលបើកភ្នែកមកឃើញក្នុងដៃឆ្វេងខ្លួនឯងកាន់ពូថៅដែលកំពុងប្រឈមមុខនឹងខ្ញុំជាប់ដដែរ បើពេលធ្លាក់មកខ្ញុំព្រលែងពូថៅចុះតើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះអ្នកកំពុងក្រសោបខ្ញុំ តែគេអត់ខ្វល់ថាគេត្រូវគ្រោះថ្នាក់ឬអត់ទេ គឺគិតតែពីសង្គ្រោះខ្ញុំ។

ខ្ញុំតបទៅគេវិញ

“តែពេលខ្លះនិស្ស័យធ្វើបាបមនុស្សណាស់​ ឱ្យចួបហើយក៏ពង្រាត់ ឱ្យចួបហើយមានចិត្តតែម្ខាង។ ចុះនិស្ស័យពួកយើងវិញ? វិច្ឆិកាធ្លាប់ស្រឡាញ់ខ្ញុំអត់?”

“អត់” រហ័ស លឿន ខ្លី ខ្លឹម

ការបន្លឺក្នុងមួយបន្សាយសំឡេងនេះ ចាក់ឌឹបធ្លុះធ្លាយខ្ទេចខ្ទីបេះដូង គ្មានស្នាម គ្មានរបួស តែវាគ្រាំក្នុងគ្មានអ្នកដឹងគ្មានអ្នកឃើញ។

“ធ្លាប់ឮគេថា love distant អត់?” គេសួរខ្ញុំបែបនេះក្នុងកែវភ្នែកដ៏ល្ហល្ហេវ

រឿងអីខ្ញុំមិនដឹង ខ្ញុំដឹង ខ្ញុំឮ តែខ្ញុំធ្វើមិនបាន។ ឃើញមនុស្សដែលខ្លួនឯងស្រឡាញ់ពីចម្ងាយក៏មានក្ដីសុខ? មើលគេពីចម្ងាយក្ដីសុខតិចៗ? ច្រមុះខ្ញុំឆួលៗ ភ្នែកខ្ញុំក្រហាយយកតែមែនទែន បន្ដិចទៀតតំណក់ទឹកថ្លាឆ្វង់ទាំងនេះប្រាកដជាប្រជ្រៀតគ្នារមៀលចេញពីភ្នែកមិនខាន។ កុំៗឱ្យសោះ តែ…ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាថ្ពាល់ខ្ញុំសើមៗ ខ្ញុំព្យាយាមលេបទឹកមាត់ទាំងបំពងកស្ងួតខះល្ហល្ហេវ

“ខ្ញុំធ្លាប់ខូចចិត្តច្រើនដង ខ្ញុំមិនចង់…ខ្ញុំចង់បានស្នេហាមួយច្បាស់លាស់” “បើអាច…បើអាណិត…ឈ្មោះ…”

​ត្រចៀកខ្ញុំហឹង ក្បាលឈឺខ្ទោកៗខ្ញុំឥតដឹង ឥតឮថាគេនិយាយអ្វីទៀតទេ ដឹងត្រឹមថាបន្តិចមកបាតដៃក្ដៅៗរបស់គេចាប់កាន់ទាញ កដៃតូចស្គមរបស់ខ្ញុំឱ្យក្រោកឡើងទាំងដែលខ្ញុំមានៈរឹងទទឹងមិនព្រមក្រោក។

“ទៅផ្ទះវិញ”

ខ្ញុំសម្លឹងមើលដៃរបស់គេនៅក្ដាប់ជាប់កដៃខ្ញុំជាមួយទឹកភ្នែកនៅព្រៀបពេញរង្វង់នេត្រាទាំងគូ។ ដៃនេះហើយដែលទ្ររាងកាយខ្ញុំនាថ្ងៃដ៏រន្ធត់មួយនោះ។ គេទម្លាក់ព្រលែងដៃដោយឥតព្រាងទុក ដៃខ្ញុំធ្លាក់ខ្ពាកដោយគ្មានកម្លាំងកំហែងលើភ្លៅខ្លួនឯងវិញ។

“ទៅផ្ទះវិញ”

គេថាម្ដងទៀតមិនទាន់ចប់ស្រួលបួលផង ស្រាប់តែទាញកញ្ឆក់ កដៃខ្ញុំម្ដងទៀតឱ្យស្ទុះងើបឡើង រូបស្គមល្ហេវនេះវិះនឹងច្រឡោតទៅលើទ្រូងរបស់គេ កុំតែជើងខ្ញុំឈានទៅមុខទាន់។ ចាប់តាំងពីយប់នៅមាត់ទន្លេនោះមកគេគេចៗពីខ្ញុំមិនមើលមុខ មិននិយាយរកចេញពីរៀនមិនទាន់ក៏ទាញម៉ូតូទៅបន្ទប់ជួលវិញ។ ខ្ញុំបានធ្វើអីខ្លះ? គេស្អប់ខ្ញុំ? ខ្ញុំផ្ដើមមិនស្រណុកចិត្តពេលឃើញគេធ្វើបែបនេះមិនមែនឆ្ងាយតែចំពោះខ្ញុំម្នាក់ឯង គឺហីៗចំពោះគ្រប់គ្នាតែម្ដង។

“I’m sorry” នេះជាពាក្យចុងក្រោយដែលខ្ញុំបានឃើញក្នុង storyគេ មុនពេលគេ unfriend ខ្ញុំចោល។ ខ្ញុំចង់ឈែតសួរគេតែនៅពេលបើក telegram ស្រាប់តែគ្រប់យ៉ាងទទេរស្អាត ពាក្យពេចន៍ឌឺដង សម្ដីផ្អែមល្ហែមទាំងអំបាលម៉ានរលាយទៅណាអស់រលីង។

កន្លងមកខ្ញុំយល់សប្តិមែន? ឬពីមុនជាការពិតតែឥឡូវខ្ញុំកំពុងនៅក្នុងសុបិន្តដ៏អាក្រក់? ៩០ថ្ងៃហើយដែលគេធ្វើមុខស្មើៗ កៅសិបថ្ងៃហើយដែលគេមិននិយាយរកខ្ញុំ។ ខ្ញុំសែនថប់ដង្ហើមពេលឃើញគេបែបនេះ ខ្ញុំបាត់បង់គេហើយមែនទេ ការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្ញុំនាល្ងាចនោះខុសហើយមែនទេ  មែនទេវិច្ឆិកា?

ល្ងាចនេះមេឃពណ៌ខៀវស្រាលនៅពីលើពពកក្រហមៗ

បើក្ដីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យខ្ញុំបាត់បង់មិត្តល្អម្នាក់ ខ្ញុំឈប់ស្រឡាញ់គេក៏បានឱ្យតែប្រគល់គេមកវិញមក។ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមក្រហាយភ្នែកពេលនឹកឃើញគេ។ ប្រាប់ខ្ញុំមកថាខ្ញុំខុសដែលនិយាយពាក្យថាស្រឡាញ់? គេអាចធ្វើធម្មតាហើយនិយាយរករាល់គ្នាលើកលែងតែចំពោះខ្ញុំក៏បាន ព្រោះខ្ញុំចង់ឃើញគេដូចមុន មិននិយាយរកខ្ញុំក៏ហីទៅឱ្យតែញឹញមដាក់អ្នកផ្សេងក៏ខ្ញុំសប្បាយចិត្តដែរ។

“បើអាច ថ្ងៃក្រោយកុំបង្ហាញអារម្មណ៍ខ្លួនឯងឱ្យគេដឹងពេក”

ពាក្យគេឮរងំក្នុងត្រចៀកខ្ញុំ។ ខ្ញុំនិយាយថាស្រឡាញ់ជាពាក្យដំបូងរបស់ខ្ញុំប៉ះចំមនុស្សគល់ឈើ ទោះខ្ញុំព្យាយាមយ៉ាងណាក៏គេមិនរង្គោះរង្គើចិត្តដែរ។ តែ…យប់នោះគេបានសួរខ្ញុំថា

“ដឹងចម្លើយហើយបន្ដឬបញ្ឈប់?”

“បន្ដឬឈប់ជារឿងរបស់ខ្ញុំ” ខ្ញុំសួរគេវិញ “ចុះបើខ្ញុំបន្ដគិតយ៉ាងម៉េចវិញ?”

“រឿងថ្ងៃមុខថ្ងៃក្រោយមានអ្នកណាគេដឹងមុន?”

មេឃប្រែពណ៌បន្តិចម្ដងៗទៅជាស្រអាប់ៗ ខ្យល់បក់មកត្រសៀកៗសែនត្រជាក់តែថ្ពាល់ខ្ញុំក្ដៅ ច្រមុះឆួលៗ បំពង់កដូចជាល្ហល្ហេវៗម្ដងហើយម្ដងទៀតរាល់នឹកគេ។

“កុំខូចចិត្តយូរពេក ត្រូវតែ move on”

ខ្ញុំលេបទឹកមាត់ក្អឹកហើយលើកដៃជូតទឹកភ្នែក។ គេម៉េចនឹងអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំយំបាន? នៅពេលយើងចួបមនុស្សល្អម្នាក់ដែលតែងតែជួយយើង បន្ទាប់មកយើងក៏មានចិត្តលើគេទោះបីមិនបានគេមកជាគូជីវិត ត្រឹមរាប់អានគ្នាជាមិត្តក៏ល្អមិនថាអ៊ីចឹង ត្រូវអត់?

ខ្ញុំគិតរួចហើយខ្ញុំជាអ្នកផ្ដើមក៏ជាអ្នកបញ្ចាប់ if I see you happy without me I will leave

ឱ្យតែគេត្រឡប់មកដូចដើមវិញ

“អរគុណ២០២៤ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំស្គាល់យើងវិច្ឆិកា ខ្ញុំ Move on បានសម្រេចហើយ សង្ឃឹមថាយើងនឹងក្លាយជាមិត្តគឺមិត្តដូចមុនគឺមុនថ្ងៃមួយនោះ”

ខ្ញុំសរសេរលុបៗជាច្រើនសារទម្រាំដាច់ចិត្តផ្ញើទៅឱ្យគេ។ យប់នេះជាថ្ងៃឆ្លងឆ្នាំ ខ្ញុំចង់ប្រាប់គេឱ្យច្បាស់ថាខ្ញុំ move on ដើម្បីកុំឱ្យគេគេចពីខ្ញុំទៀត ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគេមានអារម្មណ៍មិនល្អមិនស្រណុកចិត្តព្រោះតែក្ដីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំទេ។ គ្រាន់តែសង្ឃឹមថាចាប់ពីស្អែកទៅរឿងល្អៗនឹងចូលមក។ បើកភ្នែកព្រឹកឡើងស្រាប់តែសាររបស់គេលោតឡើង

“ពេលខ្លះអ្វីដែលយើងឃើញមិនមែនជាការពិតទេ វាជាការសម្ដែងក៏ថាបាន”

ពេលឃើញពាក្យមួយឃ្លានេះទុកថាផ្លូវចិត្តខ្ញុំប្រសើរជាងមុនទៅចុះ។

នៅពេលខ្ញុំឈានជើងចូលថ្នាក់ ខ្ញុំងើយសម្លឹងមើលជញ្ជាំងគឺកន្លែងនោះហើយ គឺត្រង់នោះខ្ញុំធ្លាក់មកពីលើ​ វិនាទីនោះពូថៅក្នុងដៃខ្ញុំ ខ្ញុំព្រលែងចុះមកខណៈណាក៏គ្មានអ្នកដឹងតែគេវិញគេអត់ខ្វល់ទេ គេរត់មកត្រកងទ្រខ្ញុំពីក្រោម ខ្លួនប្រាណខ្ញុំធ្លាក់ឌឹបលើដៃស្គមៗរបស់គេស្របពេលបេះដូងខ្ញុំធ្លាក់កប់ចូលជ្រៅក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍គេដូច្នេះដែរ។

“វិច្ឆិកា!” ខ្ញុំព្យាយាមហៅគេជាលើកទីពីរ

“hah”

ខ្ញុំគ្មានអីបន្ដទេ ព្រោះខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ដឹងថាគេនៅរាប់ខ្ញុំដូចមុនឬទេតែប៉ុណ្ណោះ។

តែចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមកទំនាក់ទំនងយើងក៏ល្អម្ដងទៀត

“សន្សំលុយធ្វើផ្ទះហើយចាំរៀបការ”

“ចុះមានលុយឯណាចូលដណ្ដឹងគេ?”

ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមញ៉ិកញ៉ក់ដាក់គេម្ដងទៀត។ គេលើកដៃអង្អែលក្បាលក្បាលខ្ញុំថ្នមៗ រូបរាងតួស្រីស្អាតក្និកក្នក់ក្នុងរឿងកូរ៉េចូលមកសណ្ឋិតក្នុងខ្លួនខ្ញុំមួយរំពេច។

“ធ្លាប់ឮគេនិយាយថាបងមួយពាន់អូនមួយពាន់ បងមួយម៉ឺនអូនមួយម៉ឺនអត់?”

ពួកយើងទាំងពីរជជែកគ្នា នៅក្បែរគ្នាជិតស្និទ្ធជាងមុនរហូតដល់គ្រប់គ្នាយល់ថាយើងមានទំនាក់ទំនងលើសពីមិត្ត

“គ្រាន់តែមើលពីចម្ងាយក៏ដឹងថាបេះដូងគេមានភាពកក់ក្ដៅជាងមុនដែរ”

នេះជាសម្ដីមិត្តរួមថ្នាក់ចំអន់ខ្ញុំចង់ឱ្យខ្ញុំប្រាប់ការពិតតែខ្ញុំមានអីប្រាប់នាងបើខ្ញុំខ្លួនឯងក៏យល់ដូចនាងដែរតែការពិតទៅមិនលើសពីនេះផង។ ខ្ញុំចេះតែយល់ថាមានរនាំងអ្វីមួយដែលគ្រប់គ្នាមើលមិនឃើញរួមទាំងខ្ញុំដែលវាខណ្ឌមិនឱ្យយើងទាក់ទងគ្នាបាន ធ្វើឱ្យគេមិនអាចទទួលយកខ្ញុំបានរហូតដល់ថ្ងៃមួយ…

“បូភាអើយ! ឈប់បានឈប់ទៅគ្មានលទ្ធផលទេ”

ខ្ញុំតែងឮពាក្យនេះជារឿយៗពីមិត្តល្អរបស់ខ្ញុំគាត់ជាមិត្តវិច្ឆិកាក៏ជាមិត្តខ្ញុំ មិនដឹងជាគាត់ដឹងរឿងអីពីណាមកទេទើបមកដាស់តឿនខ្ញុំតែបូភានេះមានគិតអ៊ីចឹងឯណា ខ្ញុំឈប់ម៉េចនឹងបានលុះក្រោយៗមក ខ្ញុំលង់ល្ងង់ម្នាក់ឯងទាំងដែលវិច្ឆិកាចេញឆ្ងាយពីខ្ញុំតាមលំនាំមុនជាលើកទីពីរ រហូតដល់ល្ងាចមួយទើបខ្ញុំដឹងការពិត…គឺល្ងាចមួយដែលខ្ញុំអង្គុយនៅមាត់ទន្លេម្នាក់ឯង…

“ម៉េចក៏មកអង្គុយអីម្នាក់ឯងនៅហ្នឹង?” ជាសម្ដីបូផា។

មិនដឹងនាងមកពីពេលណាតែខ្ញុំឃើញដៃនាងក្ដាប់ទូរសព្ទជាប់ ខ្ញុំក្រោកឈរឡើងមិនទាន់ឆ្លើយយ៉ាងណាផងស្រាប់តែនាងហៅឈ្មោះខ្ញុំ

“បូភា!”

ខ្ញុំងាកទៅប្រសព្វភ្នែកនឹងរូបមនុស្សពីរនាក់លើអេក្រង់ទូរសព្ទដែលនាងកំពុងលើកបង្ហាញមក

ឱ!បេះដូងខ្ញុំឈឺខ្ទេចខ្ទាំធ្លុះធ្លាយដូចស្រមោចរោមខាំ ភ្នែកខ្ញុំស្រវាំងមើលលែងឃើញមុខមាត់គេទាំងពីរនោះ

“បូភា!” បូផាស្លន់ស្លោហៅឈ្មោះខ្ញុំ វាជាពាក្យពីរម៉ាត់ចុងក្រោយដែលត្រចៀកខ្ញុំនៅស្ដាប់ឮមុនពេលរាងកាយខ្ញុំដួលថ្មោងទៅលើថ្មដោយជោគជ័យ គ្មានHero គ្មានដៃមួយគូរមកទ្រពីក្រោម គ្មានអ្នកមិនគិតពីគ្រោះថ្នាក់មកជួយខ្ញុំទៀតទេ។

ស្នេហ៍យុវវ័យ ស្នេហាក្មេងខ្ចី កើតពីពេលណា រឿងយើងមួយនេះ ត្រូវចប់ត្រឹមណា ហូរទឹកនេត្រា ប៉ុនណាទើបគ្រប់?

ខ្ញុំនៅតែក្រហាយភ្នែកម្ដងទៀតពេលអានវាជាថ្មីតែមិនគ្រាំគ្រាដូចប្រាំបួនឆ្នាំមុន។ ខ្ញុំបញ្ចប់កំណត់ហេតុនេះត្រឹមខ្ញុំដួលសន្លប់នៅឯមាត់ទន្លេនោះ។ ម្រាមដៃខ្ញុំនៅបើកបន្ដសន្លឹកសៀវភៅទំនេរសល់ម្ដងមួយៗស្រាប់តែដល់ទំព័រមួយមានអក្សរសរសេរដោយទឹកប៊ិកពណ៌ខ្មៅ អក្សរមួយទំព័រនេះស្អាតណាស់គ្រាន់តែក្រឡេកគឺខ្ញុំស្គាល់ម្ចាស់វា រូបភាពកងដៃនិងអំបោះក្រហមលើកដៃស្គមៗរបស់គេ ចលនាដៃគេដែលធ្លាប់កាន់ប៊ិកឆ្លាក់ឈ្មោះខ្ញុំផុសឡើងជាថ្មីក្នុងការចងចាំ ពុទ្ធិឥន្រ្ទីយ៍ចាស់ៗត្រូវបានសើរើជាថ្មី ជលនេត្រនេះមិនដឹងហូរមកពីណាហ៊ូៗដូចទឹកបាក់ទំនប់

បូភា! ខ្ញុំមិនដឹងថាថ្ងៃណាឆ្នាំណានាងបានអានទេតែខ្ញុំសង្ឃឹមថានាងបានអាននៅពេលណាមួយមិនខាន។

បូភាអរគុណចំពោះក្ដីស្រឡាញ់ ខ្ញុំឯណាស័ក្តិសមទទួលទឹកចិត្តបរិសុទ្ធរបស់នាង។ ខ្ញុំម៉េចនឹងហ៊ាន ទទួលនាងឱ្យមកលំបាកជាមួយខ្ញុំ? នាងនិយាយពាក្យថាស្រឡាញ់ ខ្ញុំឆ្ងល់ថានាងម៉េចក៏ក្លាហានម្ល៉េះ?តែខុសហើយនាងមិនមែនក្លាហានអីទេ ការពិតនាងជាស្រីល្ងីល្ងើមាត់ត្រង់ម្នាក់។ ខ្ញុំខ្លាចណាស់ ខ្ញុំខ្លាចធ្វើឱ្យនាងខូចចិត្ត ខ្ញុំខ្លាចនាងឈឺចាប់ដោយសារខ្ញុំ​​។ បូភា! ខ្ញុំសុំទោសដែលកន្លងមកព្រងើយកន្តើយដាក់នាង មានតែធ្វើបែបនេះទេទើបនាងឆាប់កាត់ចិត្តតែនាងដឹងទេ? ខណៈនោះខ្ញុំពិបាកធ្វើចិត្តកម្រិតណា។ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យនាងនៅក្បែរមនុស្សមិនច្បាស់លាស់ដូចខ្ញុំ ចុងក្រោយខ្ញុំលែងហ៊ាននិយាយរកនាងបានសម្រេច។ ល្ងាចនៅមាត់ទន្លេតែពីរនាក់នាងនោះខ្ញុំទទួលទូរសព្ទពីរឿងមិនល្អដែលកើតឡើងដដែរៗនៅផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំម៉េចនឹងហ៊ានបង្កើតស្នេហាជាមួយនាងកើត? រឿង “សុំទោសសង្សារ” ជានិទានស្នេហារវាងតុរណីលីននិងបងប្រុសដែនសមុទ្រសុខៈដែលនាងដំណាលប្រាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំម៉េចនឹងភ្លេចតែខ្ញុំគឺវិច្ឆិកាធ្វើម៉េចនឹងអាចកែប្រែវាសនាដូចសុខៈ។

ឃើញនាងខូចចិត្ត ចិត្តខ្ញុំខ្ទេចខ្ទីអស់ហើយពេលនោះខ្ញុំគិតថានឹងនិយាយរកនាងវិញនិងរាប់អានគ្នាដូចមិត្តឯទៀត ទោះយើងមិនបាននៅជាមួយគ្នាទោះមិនមែនជាគូរជីវិតក៏យើងអាចរក្សាទំនាក់ទំនងជាមិត្តល្អតែ…ការពិតវាមិនដូចការគិត ខ្ញុំកាន់តែស្និទ្ធជាមួយនាងគ្រប់គ្នាកាន់តែយល់ថាយើងជាសង្សារ ទោះខ្ញុំចង់នៅក្បែរនាងយ៉ាងណាក៏ដោយតែនាងជាមនុស្សស្រីម៉េចនឹងអាចមានឈ្មោះជាសង្សាររបស់មនុស្សមិនច្បាស់លាស់ដូចខ្ញុំ។​

ខ្ញុំជាមនុស្សប្រុសយ៉ាងម៉េចក៏បានតែនាងជាមនុស្សស្រី ជាស្រីដែលខ្ញុំតែងស្ងប់ស្ងែង ខ្ញុំមិនឱ្យនាងខូចចិត្ត ខ្ញុំមិនអាចបង្កើតស្នេហាហើយបែកបាក់វិញ មិនឱ្យនាងខូចឈ្មោះធ្លាប់មានសង្សារម្ដងជាពីរដងបានទេ ទើបខ្ញុំចាកចេញពីនាងជាលើកទីពីរខ្ញុំមិនចង់ផ្ដល់ក្ដីសង្ឃឹមឱ្យនាង ទើបខ្ញុំមានចេតនាឱ្យនាងឃើញរូបថតមួយសន្លឹកនោះ…សុំទោស ខ្ញុំស្មានមិនដល់ថារូបនោះមានឥទ្ធិពលធ្វើឱ្យខ្លួនលលៃរបស់នាងដួលមួយជំហរដូច្នោះទេ។ ថ្ងៃដែលនាងដឹងខ្លួនមកវិញជាថ្ងៃដែលសមបំណងខ្ញុំ…គឺថ្ងៃដែលនាងហាក់ដូចមនុស្សថ្មីលែងសូម្បីមើលមុខខ្ញុំ តើខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបានទៀត? តែនាងដឹងទេ…ព្រះចន្ទនៅតែមូលគ្រាន់តែពេលខ្លះយើងមើលមិនឃើញ ក្ដីស្រឡាញ់ខ្ញុំដ៏ដូចគ្នាទោះនាងមិនដឹងតែ…ណ្ហើយចុះ សង្ឃឹមថានាងមិនដឹងរហូតទៅ។

រឿងរ៉ាវស្នេហា បងនិងជីវា វែងឆ្ងាយអន្លាយ បូភាអូនអើយ ស្ងួនថែចិត្តកាយ ភ្លេចចុះឆោមឆាយ បងមិនល្អទេ។

…

ខ្ញុំបើកមួយទំព័រទៀតយ៉ាងញាប់ដៃតែវាលែងមានអក្សរទៀតហើយ ទឹកថ្លាៗស្រក់តក់ៗពេញព្រៀបសៀវភៅកំណត់ហេតុកម្សត់របស់ខ្ញុំទោះខំបើករកយ៉ាងណាក៏មិនឃើញ។ ខ្ញុំចាំបានថាសៀវភៅ note នេះខ្ញុំបញ្ឃប់សរសេរក្រោយពេលចេញពីពេទ្យហើយទុកចោលលែងនឹកនារកមកអាន ឈប់លើកមកសរសេរតទៀត ខ្ញុំម្ចាស់សៀវភៅមែនតែខ្ញុំមិនដឹងថាសំណេររបស់គេដែលសរសេរបន្ដពីខ្ញុំមានវត្តមានពីពេលណាមកទេ។

ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមលើកកាន់ប៊ិកទាំងដៃញ័រទទ្រើកសរសេរបន្ដពីសំណេររបស់គេ។

វិច្ឆិកា! ចាំបានទេរឿងពីរយ៉ាងដែលអូនឱ្យបងចាំ មកដល់ពេលនេះអូនមិនដែលលេបពាក្យខ្លួនឯងម្ដងណាទេ ទោះអូនដឹងថាពេលនោះគ្រាន់ជាសន្យាតែម្ខាងក៏ដោយ។

លើផ្លូវវែងឆ្ងាយ បងនៅឯនាយ មាននឹកអូនទេ រឿងរ៉ាវស្នេហ៍យើង ជាកម្មបុព្វេ ភក្ដីមាសមេ កប់ក្នុងបេះដូង។

ខ្ញុំឱបសៀវភៅផ្អិបជាប់ទ្រូង ខ្ញុំមិនសមណាទុកវាចោលដល់ទៅប្រាំបួនឆ្នាំ គឺប្រាំបួនឆ្នាំក្រោយទើបខ្ញុំបានអានសំណេររបស់គេ​។ មិនដឹងជាគេទៅដល់ទីណាហើយ? គេសុខទុក្ខយ៉ាងណាមាននឹកខ្ញុំខ្លះទេ? ច្រើនឆ្នាំហើយសូម្បី Facebook គេក៏ខ្ញុំនៅតែរកមិនឃើញគេប្រែប្រួលយ៉ាងណាខ្លះក៏ខ្ញុំមិនដឹង។

ថ្ងៃ១២វិច្ឆិកាជាថ្ងៃដែលគេជួយសង្គ្រោះខ្ញុំ ពេលនេះគម្រប់ខួបដប់ឆ្នាំហើយខ្ញុំបានមកឈរមើលក្នុងថ្នាក់ជាថ្មី តែគ្រប់យ៉ាងប្រែប្រួលអស់ហើយផ្ទាំងគំនូរនោះគេដោះចោលដាក់ដំថ្មី ពួកគេមិនដឹងពីប្រវត្តិរបស់វាទេ ស្រមោលអតីតកាលទាំងអស់គ្រប់ពាក្យគ្រប់កាយវិការ… វិច្ឆិកាអើយ។

ច្រមុះខ្ញុំចាប់ផ្ដើមធុំក្លិនក្រអូបប្រហើរម្យ៉ាងដូចប្រហែលៗ ខ្ញុំងាករកមើលប្រភព…ស្រាប់តែ…បេះដូងខ្ញុំលោតកញ្រ្ជោលស្ទើរចេញពីទ្រូងជាថ្មី ទឹកភ្នែកខ្ញុំពេញព្រៀបត្រៀមប្រណាំងគ្នាហូរ បំពង់កខ្ញុំគាំងស្ដូករកពាក្យនិយាយគ្មានឱ្យសមនឹងចិត្តនឹក ស្មាខ្ញុំរង្គីទប់ខ្លួនឯងលែងចង់ជាប់​ គេស្រាប់តែរត់មកលោដៃឱបរាងកាយដែលគេធ្លាប់សង្គ្រោះ គេស្គមជាងមុន រូបរាងគេប្រែប្រួលច្រើនណាស់។ ដប់ឆ្នាំកន្លង ពួកយើងអាយុ២៨ឆ្នាំហើយតែហេតុអ្វីគេមកទីនេះដែរ គេនៅចំណាំខ្ញុំដែរមែនទេ?ខ្ញុំក្ដុកក្ដួលបានត្រឹមគិត

“ថ្ងៃនេះរៀងរាល់ឆ្នាំ បងតែងមកទីនេះចាំអូន” ទឹកភ្នែកខ្ញុំហូរហ៊ូ គេបន្ដ “បងដឹងថាថ្ងៃណាមួយអូននឹងមកទីនេះ”

ទឹកភ្នែកខ្ញុំគិតតែពីហូរច្រាលៗខ្លាំងឡើងៗ រលីងរលោងក្ដុកក្ដួលក្បែរទ្រូងគេ។

កិច្ចសន្យាពីរយ៉ាងដែលខ្ញុំសន្យាជាមួយគេ គឺទីមួយ “បងធ្លាប់ជួយអូន អូនមិនភ្លេចគុណបងទេ” មួយទៀតគឺ “ទោះយើងនៅឆ្ងាយគ្នាទោះបងជាអ្វីទោះអូនប្រែប្រួលយ៉ាងណាតែអូននៅតែស្រឡាញ់បងជានិរន្ដរតទៅ”​ ខ្ញុំមិនដែលភ្លេចទេ តែ…ខ្ញុំមិនដែលមកទីនេះឡើយតែគេវិញ…

“វិច្ឆិកាបង”

“បូភាអូន”

ចប់!!!

«ខ្ញុំចាប់បានមុន»

ខ្ញុំស្ដីរ៉ាវហើយសម្លឹងមុខគេចំទើបដឹងថា ការពិតជាប្រុសម្នាក់ដែលគេល្បីកាលពី២ឆ្នាំមុននោះសោះ

គេអត់ឆ្លើយទេតែសួរវិញ

“ម៉េចច្បាស់ម្ល៉េះ?”

“និយាយក៏និយាយទៅចាំបាច់លើកចិញ្ចើម?”

“ច្រណែនមែន លើកដែរទៅ?”

បើមិនសម្លក់ថ្មែមិនមែនលម្អងទេចាស។ ខ្ញុំទាញក្រណាត់ពីដៃគេ ជូតហើយអង្គុយធ្វើព្រងើយដឹងអីគេចូលមកអង្គុយក្បែរខ្ញុំ នៅកន្លែងម្ខាងទៀត។

“អ្នកណាគេឱ្យអង្គុយ?”ខ្ញុំសួរ

“ខ្ញុំចាប់បានមុនតើ ដោយសារខ្ញុំចេញទៅយកក្រណាត់បើមិនជឿសួរគេសួរឯងទៅ”

គេធ្វើមុខច្បាស់ៗ ខ្ញុំងើយមើលមុខមិត្តរួមថ្នាក់ទឹកមុខពួកគេដូចប្រុងថាខ្ញុំជាអ្នកខុស។ ខណៈពេលនេះត្រូវគិតឱ្យលឿនបន្ដិចទើបល្អ មើលទៅម្នាក់នេះមិនស៊ីក្ដៅ ដូចនេះសាកត្រជាក់សិន

“កន្លែងនេះខ្ញុំទុកឱ្យសម្ភស្សមិត្តខ្ញុំ យើងទៅអង្គុយតុក្រោយទៅក្នុងថា្នក់ដូចតែគ្នាតើត្រូវអត់? ណាមួយយើងខ្ពស់ជាងខ្ញុំផង”

គឺថាបើគេមិនប្ដូរឱ្យក៏អត់ទៅតែបើគេព្រមវាមិនល្អទៅហើយទេ? មានអីត្រូវខាតមិនថាអ៊ីចឹង? គេអត់ឆ្លើយទេតែគេដូចចង់ដូរចិត្ត បានឱកាសខ្ញុំធ្វើមុខកម្សត់ៗ

“ណាៗ…ខុសគ្នាបីតុហ្នឹងទោះគ្រូបន្ទុកថ្នាក់មកក៏គាត់មិនឱ្យយើងអង្គុយមុខខ្ញុំដែរ”

ខ្ញុំព្រិចៗភ្នែកញាប់ៗអង្វរ។ គេអត់មាត់ទេ គ្រាន់តែញញឹមលើកចិញ្ចើមខ្ពស់ហួសវែនតា

“អ៊ីចឹងក៏បាន”

យេ! ឃើញអត់ៗនិយាយតែពីរបីមាត់គេព្រមបាត់។

ឆ្នាំនេះខ្ញុំមានដៃគូរប្រកួតប្រជែងថែមហើយ គឺគេម្នាក់ហ្នឹងខ្ញុំមិនធ្លាប់រៀនថ្នាក់ជាមួយទេ។ គេនេះដូរមកពីសាលាផ្សេងនៅដើមឆ្នាំថ្នាក់ទី១០ដែលកាលនោះម្នាក់ហ្នឹងមិនទាន់ទាំងឈានជើងដល់សាលាយើងផង នាំគ្នាល្បីថា “សិស្សពូកែសាលាភូមិចាស់ប្ដូរមកៗ” ខ្ញុំចាំមើលថាឆ្នើមដូចគេថាមែនឬអត់តែមានអីដូចគេថាមែន។

“ ផាត ណាផៃ”

“ ផាត ណាផៃ”

“បាទ! លោកគ្រូ!”

ទាល់តែលោកគ្រូគណិតហៅជាលើកទីពីរឱ្យគ្រប់គ្នាងាកមើលក្រោយសិនទើបឆ្លើយបានណ៎។

ផាតណាផៃពេលចេញលេង គេកម្រចេញក្រៅថ្នាក់ណាស់គិតតែអានមេរៀន និងធ្វើលំហាត់តែខ្ញុំអត់ខ្វល់។ និយាយៗទៅសង្រ្គាមដណ្ដើមតុរបស់ពួកយើងមិនមែនបញ្ចប់ងាយៗទេព្រោះល្ងាចនេះរៀនគួរបីថ្នាក់ចូលគ្នាមនុស្សចង្អៀតបន្តិចហើយ

គ្រប់គ្នាចូលថ្នាក់អស់ គេទើបចូលមកដល់ហើយពេញតុអស់រលីង

“ផៃ ចូលអង្គុយជាមួយពួកខ្ញុំក៏បានដែរ” មិនមែនសំឡេងខ្ញុំទេ គឺសម្ភស្សនិយាយ

តុថ្នាក់នេះវែងធម្មតាអង្គុយ៤នាក់តែពេលរៀនគួរប្រជ្រៀតគ្នាអង្គុយប្រាំ ប្រាំមួយនាក់បាន។ ពួកខ្ញុំមានគ្នាទើបបួននាក់ហើយខ្ញុំអង្គុយចុងគេ ម្នាក់ឈ្មោះដូចស្រីហ្នឹងនៅឈរដូចចង់ឱ្យខ្ញុំខិតទៅខាងលីនបន្ដិចដើម្បីឱ្យគេអាចចូលបាន។ គ្រាន់តែគេអង្គុយចុះក្បែរខ្ញុំភ្លាម ស្រាប់តែបេះដូងនេះកម្រើកខ្លាំងលោតកញ្រ្ជោលស្ទើរចេញពីប្រអប់ទ្រូងយ៉ាងម៉េចមិនដឹង កម្ដៅភាយៗចេញពីក្នុងខ្លួនហើយមានអារម្មណ៍ថាមួយម៉ោងនេះកន្លងផុតទៅលឿនម្ល៉េះ ឬក៏ខ្ញុំកំពុងអនុវត្តទ្រឹស្ដីរបស់អាញស្ដាញដែលគាត់បាននិយាយថា “អង្គុយជិតឡកម្ដៅមួយនាទីប្រៀបដូចមួយម៉ោង អង្គុយជិតស្រីស្អាតមួយម៉ោងប្រៀបដូចមួយនាទី” តែម្នាក់នេះមិនសូវសង្ហាផង កុំតែបានវ៉ែនតាយោង។

ព្រះអាទិត្យរះពីទិសខាងកើត បញ្ចេញរស្មីស្រទន់ៗមកទាំងព្រលឹម។ ថ្ងៃនេះគេតាំងពិពណ៌សៀវភៅនៅសាលាមនុស្សច្រើនកុះករ។ តែ…អេ!ម្នាក់នោះទេតើ ខ្ញុំឃើញគេពីចម្ងាយ អាចថាមើលតែស្រមោលក៏ដឹងថាផាតណាផៃដែរ។ ខ្ញុំរហ័សងាកចេញកុំឱ្យគេដឹងថាខ្ញុំកំពុងមើលគេ

“ជួយណែនាំសៀវភៅមួយក្បាលមើល៍ អានមួយណាល្អ”

ហើយមកតាំងពីអង្កាល់ សំឡេងនៅឡើងជិតខ្ញុំ។ ខ្ញុំឆ្លើយធ្វើមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងវត្តមានគេ ផ្ទុយពីចិត្តដែលមាន

“ចូលចិត្តអានសៀវភៅបែបណា បើខ្ញុំសៀវភៅលើកទឹកចិត្ត”

អ្ហាៈ! រំភើបពេកច្រឡំឆ្លើយលើស

“ដូចខ្ញុំដែរ!”

គេឆ្លើយខ្លី ហើយគេទៅរើសសៀវភៅមួយមកបង្ហាញខ្ញុំ

“នេះ! មើលសៀវភៅបទពិសោធសិស្សនិទ្ទេសAវិញ” គេនិយាយបន្ដជាពាក្យដែលលម្អងមិននឹកស្មានដល់គឺថា “យកអត់ ទិញឱ្យមួយ”

បេះដូងខ្ញុំលោតខ្លាំងៗ ញាប់ៗ សរសៃសរសូងក្នុងខ្លួនដូចចេះកម្រើក។ ពិភពលោកនេះដូចលែងមានអ្នកណាទាំងអស់មានតែខ្ញុំនិងគេរីឯសំឡេងមនុស្សម្នាអ៊ូអរក៏លែងឮ​ៗតែសំឡេងក្នុងទ្រូងខ្លួនឯងកំពុងតែលោតខុសចង្វាក់។

“ឱ្យតែទិញឱ្យ អានទាំងអស់ហ្នឹង”

អ្ហាៈ! ច្រឡំឆ្លើយមែនទែន

ខ្ញុំស្រមៃខ្លួនឯង ឬពិតៗហ្នឹង?

គឺការពិតព្រោះបានកាន់សៀវភៅមួយក្បាលមកផ្ទះមែន។ ពេលមកផ្ទះវិញខ្ញុំញញឹមតាមផ្លូវមិនឈប់ អ្នកខ្លះស្មានខ្ញុំញញឹមដាក់ក៏ញញឹមតបវិញ ខ្លះទៀតសួរថាកើតអីថ្ងៃហ្នឹងអារម្មណ៍ល្អម៉្លេះ? ឆ្លើយថាម៉េច? មនុស្សអារម្មណ៍ល្អធ្វើអីក៏ល្អ។

គេនោះជាប្រធានថ្នាក់ ខ្ញុំនិងសម្ភស្សអនុប្រធានណាមួយយើងរៀនគួរអង្គុយតុជាមួយគ្នាទៀតទើបពួកយើងជិតស្និទ្ធគ្នាទៅណាមកណាជាមួយគ្នា។

“ទីតៗៗៗ”

“ហើយម៉ូតូអាចង្រៃណា ​ផ្លូវមានមិនជិះមកស៊ីផ្លេនៅក្រោយខ្នងហ្នឹង”

ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្តយ៉ាងហ្មងសៅមិនខ្ចីងាកក្រោយដើរបន្ដធ្វើព្រងើយ។សំឡេងម៉ូតូនោះនៅតែបង្អន់ៗក្បែរៗខ្ញុំ

“ជិះអត់?”

គឺសំឡេងគេ ប្រុសឈ្មោះស្រី។ ខ្ញុំឈប់ដើរមើលមុខអ្នកហៅ

“ប្រុងយកខ្ញុំទៅចោលនៅណា?”

“ទៅសាលា ចង់ដើរមែន?”

“ឱ្យជិះដែរមែន?”

គេអត់ឆ្លើយទេតែញញិម ញាក់ចិញ្ចើមដែលខ្ញុំឃើញកាលណាចង់តែដាល់ចិញ្ចើមហ្នឹងតើ។ រាល់ពេលនៅក្បែរគេក្លិនខ្លួនរបស់គេជ្រួតជ្រាបពេញខួរក្បាលខ្ញុំ ដល់ថ្នាក់មិននៅជិតគេផងក៏ធុំក្លិនទឹកអប់គេនៅជាប់ច្រមុះដែរ។

“អ៊ីយ៉ា! គេជិះម៉ូតូជាមួយគ្នាទៀត”

គ្រប់គ្នាបង្អាប់ពេលខ្ញុំនិងផៃដើរចូលក្នុងថ្នាក់។ ថ្ពាល់ខ្ញុំក្រហមៗពណ៌ផ្លែប៉ោងដូចតួស្រីក្នុងរឿងនិទានហើយក៏មិនដឹង តែគេញញឹមៗធ្វើធម្មតា។ ចង់សួរថាអត់ Special អីបន្ដិចហ្មង?ទោះយ៉ាងណាក្នុងនោះខ្ញុំក៏បានឃើញកែវភ្នែកសោកសៅតិចតួចរបស់សម្ផស្សដែរ។

“លម្អងដឹងអត់ផៃមានសង្សារហើយ” នេះជាអ្វីដែលមិត្តល្អខ្ញុំប្រាប់ខ្ញុំ

“ដឹងមកពីណា”

“យើងស្គាល់មិត្តភក្ដិនៅសាលាចាស់ផៃ” នាងឆ្លើយបែបនេះតែខ្ញុំឃើញភាពល្ហល្ហេវក្នុងកែវភ្នែកនាង

អារម្មណ៍នេះចេះតែប្រាប់ថានាងក៏ស្រឡាញ់ផៃដែរ

“បើឯងចូលចិត្តគេ ក៏ចូលចិត្តទៅមិនចាំបាច់អីមកនិយាយបែបនេះទេ”

“អត់ជឿក៏អត់ទៅ” នាងឆ្លើយធ្វើហី

“មែនមិនមែនវាយ៉ាងម៉េច? បើផៃមានសង្សារម្នាក់នោះជាឯងហើយត្រូវអត់សម្ភស្ស”

នាងអត់តបទេ នាងដើរចញពីក្រោមដើមជ្រៃក្រឹមរណេងរណោងនេះបាត់។ ពីនេះទៅខ្ញុំអាចមើលឃើញមនុស្សប្រុសដែលជាដើមហេតុនាំឱ្យយើងប្រកែកគ្នាអម្បាញ់មិញកំពុងយួរទឹកនិងចំណីតម្រង់មក

“ចាំយូរអត់?”

ចួបគេកាលណាខ្ញុំមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលនិងញញឹមបាន និយាយមែនទោះគេមានឬគ្មានទោះគេមិនដែលសារភាពថាស្រឡាញ់ខ្ញុំក៏ខ្ញុំគិតថាសុំត្រឹមបែបនេះរហូតទៅក៏បានដែរ។ ជាធម្មតាទៅហើយដែលគេឌុបខ្ញុំមករៀននិងទៅផ្ទះវិញព្រោះផ្ទះពួកយើងនៅផ្លូវតែមួយគ្រាន់ខ្ញុំនៅជិតសាលាជាងគេ។ រាល់យប់ចេញពីរៀនគួរម៉ោងប្រាំពីរយប់ជាពេលដែលខ្ញុំអាចអង្គុយពីក្រោយគេងើយមើលដួងចន្ទព្យួរនៅលើលម្ហមេឃងងឹត បើផ្ទះខ្ញុំនៅឆ្ងាយជាងនេះបន្តិចអាចជិះម៉ូតូជាមួយគេយូរៗជាងនេះល្អយ៉ាងណាទេណ៎។

“វេលាមួយដែលខ្ញុំអាចរួមដំណើរជាមួយគេក្រោមពន្លឺចន្ទខៀវស្រអាប់ ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងថាតើយើងជាអ្វីនឹងគ្នា? តើពួកយើងអាចមានឱកាសដើរលើវិថីដ៏វែងអន្លាយជាងពេលនេះដែរឬទេ?ខ្ញុំមិនដឹងទេ ខ្ញុំដឹងត្រឹមថាទោះយើងជាអ្វីនឹងគ្នា អ្នកទុកខ្ញុំត្រឹមជាមិត្តរួមថ្នាក់ឬជាអ្វីក៏ដោយ តែចំពោះខ្ញុំអ្នកនៅតែជាចំណែកក្នុងបេះដូងនេះរហូតទៅ។”

ទូរសព្ទខ្ញុំលាន់សូរឥតអាក់ ក្រោយបង្ហោះអត្ថបទនេះរួច

“ណាគេសំណាងម្ល៉េះបានចូលធ្វើតួក្នុង status លម្អង?”

ហើយcomment អ៊ីចឹង? ទាល់តែគេmentionឈ្មោះ ផាតណាផៃតែម្ដងបានដឹងហ្អីឆ្ងល់ដែរ។

“ស្អែកកុំភ្លេចយកសៀវភៅសិស្សពូកែទៅសាលាផង” អានអក្សរទេតែដូចឮសំឡេងគេផ្ទាល់ៗត្រចៀក ក្លិនគេនៅជាប់ៗច្រមុះ។

“ធ្វើម៉េចទើបដឹងថាគេស្រឡាញ់យើងវិញ?” ខ្ញុំសួរសម្ភស្ស

“មនុស្សស្រឡាញ់គ្នាគេដឹងដោយអារម្មណ៍”

“មើលអត់ឃើញទេអ៊ីចឹង?”

តែលីនប្រាប់ថា បើគេស្រឡាញ់យើងគេនឹងធ្វើសកម្មភាពតបដូចដែរយើងធ្វើដាក់គេ។ ថ្ងៃនោះខ្ញុំចូល profileគេ បន្ទាប់មកចុចប្រតិកម្មលើគ្រប់shareនិងការបង្ហោះរបស់គេ តែគេអត់ធ្វើអ៊ីចឹងបកវិញសោះបែរជាពេលមកដល់សាលាផៃប្រាប់ខ្ញុំថាកុំគ្រាន់តែreact ចូលទៅshareផង។

“WOW គេsweet”

មិត្តក្នុងថ្នាក់ថាព្រមៗគ្នា។ ទាំងខ្ញុំទាំងផៃរៀបទឹកមុខមិនទាន់គ្រប់គ្នាសើចហ៊ោអឺងកងពេញថ្នាក់។ ដូចគេនិយាយាថា “ស្នេហាប្រៀបដូចជាថ្នាំប៉ូវលេបត្រូវមុខរីកដូចគ្រាប់ជី”​ សំខាន់ខ្ញុំមិនដែលមានអារម្មណ៍ថាហត់នឿយឡើយក្នុងការរៀនធ្វើលំហាត់ដល់ម៉ោង១ម៉ោង២យប់ព្រោះដើម្បីប្រណាំងប្រជែងជាមួយគេ ទោះគ្មានពាក្យgood night good morning តែយើងឈែតសួរមេរៀនគ្នានិងលំហាត់ណាមិនទាន់យល់ រហូតដល់ខ្ញុំនិងគេបានប្រឡងជាប់សិស្សពូកែគណិតវិទ្យាទូទាំងស្រុក។ ព្រឹកនេះយើងត្រូវធ្វើដំណើរជាមួយសាលាដទៃដើម្បីទៅប្រឡងថ្នាក់ខេត្តនៅក្រុងសួង។ រថយន្ដរត់តាមផ្លូវ71Cដែលទើបពីស្ថាបនា ជាផ្លូវធំខ្ពស់កាត់តាមបណ្ដោយវាលស្រែល្វឹងល្វើយរបស់អ្នកស្រុកក្រូចឆ្មារ នៅខាងឆ្វេងដៃយើងឃើញដំបូងក្បឿងផ្ទះរត់ជួររមេញ ខាងស្ដាំដៃក្រៅពីឃើញរលកស្លឹកស្រូវបៃតងនិងដើមរាំងយើងឃើញព្រៃខាងណេះម្ដុំខាងណោះម្ដុំនៅឆ្ងាយសន្លឹម។

“អ្នកគ្រូ! ខ្ញុំសូមទៅខាងក្រោយរកទិញទឹកបន្តិច”

ក្រោយពីបានមើលលេខតុលេខបន្ទប់ហើយ នេះជាពាក្យដែលខ្ញុំរកនឹកឃើញយកលេស ពេលផៃបបួលខ្ញុំទៅចួបមិត្តរបស់គេនៅតូបលក់អីវ៉ាន់ខាងក្រោយសាលា។ យើងដើរទន្ទឹមគ្នាសំដៅទៅតូបលក់ទឹកអំពៅដែលមានមនុស្សស្រីម្នាក់អង្គុយបែរខ្នងរងចាំ។ បើខ្ញុំស្មានមិនខុសគឺគេហ្នឹងហើយ។ មើលពីក្រោយទៅសក់នាងលើកចងឡើង នាងខ្ពស់និងទម្ងន់ធ្ងន់ជាងខ្ញុំ។

“ហ្នឹងមែនលម្អង សិស្សពូកែគណិតវិទ្យា”

នាងនិយាយលឿននិងរួសរាយ ផ្ទៃមុខនាងគ្មានមុនមួយគ្រាប់ទេតែទម្រង់មុខខ្លីថ្ពាល់ហៀរដូចនាងម៉េចប្រៀបបានជាមួយខ្ញុំ។

“សួស្ដី” ខ្ញុំញញឹមតបនាង។ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមមិនស្រួលចិត្តពេលនាងលើកកែវទឹកអំពៅផឹកគឺ នៅលើដៃនាង កងដៃប្រាក់លើដៃនាងដូចនឹងកងដៃរបស់ផៃ។

“ P L M” មានន័យថាម៉េចហ្នឹង?” ពាក្យនេះខ្ញុំធ្លាប់សួរផៃតែពេលនោះគេគ្រាន់តែញញឹមហើយបន្លប់និយាយរឿងផ្សេង

“pai love mart…ដូចមិនសូវទំនង”​

ពេលនោះគេនៅតែមិនតបហើយសើចយកតែម្ដង រហូតដល់ថ្ងៃនេះខ្ញុំមើលឃើញហើយកងដៃនេះដូចគ្នាបេះបិទ

“ឈ្ងុយអន្សមអាំងណាស់ ពួកបងធុំអត់”

ពាក្យមួយឃ្លារបស់នាងធ្វើឱ្យផៃទម្លាក់ទូរសព្ទកំពុងកាន់ហើយនិយាយឡើង

“ម៉ាចង់ញ៉ាំមែន ចុះលម្អងវិញចាំបងទៅទិញ”

ខ្ញុំអត់មាត់ទេព្រោះដូចឈឺៗក្នុងទ្រូង ក្រសែភ្នែកដែលគេសម្លឹងទៅនាងម៉េចខ្ញុំមិនដែរឃើញ? ម៉េចក៏ហៅឈ្មោះផ្អែមល្អែមថ្នាក់នេះ។

ផៃចេញទៅទិញអន្សម នៅទីនេះមានតែខ្ញុំនិងមិត្តរបស់គេ

“ស្រីឈ្មោះម៉ានេះមិនមែនត្រឹមជាមិត្តនៅសាលាចាស់របស់គេទេតែពួកគេជាសង្សារគ្នា”

ខួរក្បាលខ្ញុំប្រាប់ខ្ញុំដូច្នេះ។ បេះដូងខ្ញុំលោតកន្ត្រាក់ ដៃខ្ញុំញ័រ ខ្ញុំនៅស្ងៀមមួយស្របក់ទើបក្លែងធ្វើជាញញឹមហើយសាកល្បងសួរនាង

“លីម៉ាស្គាល់ផៃយូរហើយមែនអត់?”

“ចា៎ រៀនជាមួយគ្នាតាំងពីនៅបឋម” នាងឆ្លើយធ្វើធម្មតាមិនទាំងងើបមុខមើលខ្ញុំផង

“អ៊ីយ៉ា! កងដៃនេះដូចកងដៃផៃដែរ សង្សារគ្នាមែន” ខ្ញុំប្រឹងញញឹមទាំងមិនសូវសម

នាងបញ្ឈប់ម្រាមដៃលើអេក្រង់ទូរសព្ទហើយមើលលើដៃខ្លួនឯង។ នាងអត់ឆ្លើយទេតែនាងញញិមពព្រាយ

មានអារម្មណ៍ថាថប់ៗក្នុងទ្រូង

“ស្រឡាញ់គ្នាយូរហើយមែន” ខ្ញុំសួរទៀត

“យូរហើយតាំងថ្នាក់ទី៨ កាលនោះខ្ញុំដូចលម្អងឯងអ៊ីចឹងគឺផ្ដើមស្រឡាញ់ពីការធ្វើលំហាត់ជុំគ្នា។

ស្អីគេ? សកម្មភាពខ្ញុំក៏ត្រូវបានគេប្រាប់នាងអស់?ខ្ញុំនេះក្លាយជាប្រធានបទឱ្យគេនិយាយគ្នារាល់យប់ហើយដឹង។

“ដឹងហើយ អត់ប្រចណ្ឌទេ?” ខ្ញុំចង់សួរណាស់តែខ្ញុំហាមាត់អត់រួច ដង្ហើមខ្ញុំដកកាន់តែញាប់ព្រោះខឹង

“លម្អងដឹងអត់ ផៃមានសង្សារហើយ” សម្ដីសម្ភស្សឮជាប់ត្រចៀកខ្ញុំឡើងវិញ។

“ខ្ញុំត្រូវទៅមុនហើយ!”

ខ្ញុំក្រោកឡើងដើរចាកចេញមិនដឹងទិសតំបន់​។ ទេសកាលអីមកត្រូវចួបគេខាងចំហៀងអគារសិក្សា។ ទឹកមុខគេងឿងឆ្ងល់ប្រហែលមកពីឃើញខ្ញុំចេញមកតែឯង ឃើញគេកាលណាភ្នែកខ្ញុំចាប់ផ្ដើមក្រហាយ ស្មាខ្ញុំញ័ររង្គើរប្រឹងទប់ទឹកភ្នែកដែលកំពុងពេញព្រៀប

“បោកខ្ញុំអស់ចិត្តនៅ? លីម៉ាហ្នឹងណាគេ?” ខ្ញុំបានត្រឹមគិតខ្ញុំហាមាត់និយាយមិនរួចទេ អណ្ដាតនេះរឹង បំពង់កខ្ញុំល្ហល្ហេវ។ ខ្ញុំដឹងថាហ៊ានតែហាទឹកភ្នែកនោះសម្រុកគ្នាចេញមិនខានឡើយ

“កើតអីមែន លម្អង?”

“ផាត…ណា…ផៃ មានសង្សារម៉េចមិនប្រាប់ខ្ញុំ ដឹងថាកន្លងមកខ្ញុំស្រឡាញ់បងយ៉ាងណាដែរទេ? ម៉េចក៏ស្និទ្ធនឹងខ្ញុំ ដឹងថាខ្ញុំច្រឡំថាបងស្រឡាញ់ខ្ញុំដែរទេ?”

ខ្ញុំបានត្រឹមគិតក្នុងចិត្ត។ សំឡេងខ្ញុំមិនបន្លឺមែនតែភ្នែកខ្ញុំកំពុងឆួលក្ដៅខ្ញុំប្រឹងទប់ណាស់កុំឱ្យវាហូរមក ជើងខ្ញុំកាន់តែឈានលឿនឡើងៗចេញពីគេ។

មកដល់បន្ទប់វិញខ្ញុំចង់តែស្រែកឱ្យផ្អើលគេផ្អើលឯងទេ កុំតែមានគ្រូដឹកនាំមកជាមួយហើយខ្ញុំមកក្នុងនាមជាសិស្សពូកែមុខមាត់សាលាទើបខ្ញុំស្ងាត់វិញ។ ខ្ញុំចង់ឈែតទៅឱ្យសម្ផស្សលួងលោមណាស់តែ នៅថ្ងៃដែលខ្ញុំមិនជឿនាងថែមទាំងថានាងជាសង្សាររបស់ផៃនោះមក យើងមិនដែរនិយាយរកគ្នាទៀតឡើយ។

“សម្ភស្សខ្ញុំត្រូវការឯង” ខ្ញុំសរសេរហើយលុបវិញព្រោះមិនដាច់ចិត្តឈែតទៅនាងមុន។

“ចន្ទរះភ្លឺថ្លា ក្បែរកាយរៀមរ៉ា លើផ្លូវវែងឆ្ងាយ ក្ដីស្នេហ៍ក្នុងទ្រូង មិនអាចបរិយាយ សុំពឹងដួងផ្កាយ ប្រាប់ឆោមឆាយផង។”

Notification លាន់ពេញទូរសព្ទ។ ខ្ញុំចង់ស្រែក ខ្ញុំម៉េចក៏ស្រឡាញ់គេអ៊ីចឹងខ្ញុំខកចិត្តណាស់ខ្ញុំស្អប់ខ្លួនឯងដែលស្រឡាញ់គេ ផាត ណាផៃ។ ពួកយើងបានបញ្ចប់ការប្រឡង គឺឯកទេសវិញ្ញាសាទី១ ទី២ និងវប្បធម៌ទូទៅ។ ពេលបកមកផ្ទះវិញ ផ្លូវដដែល ទេសភាពដដែលតែចិត្តមនុស្សប្រែប្រួល ខ្ញុំមើលលែងឃើញស្អាតលែងឃើញល្អទៀតហើយ។ ខ្ញុំឈឺចិត្តមិនមែនខឹងគេដែលស្និទ្ធនឹងខ្ញុំទេ តែខ្ញុំខឹងខ្លួនឯងដែលមិនត្រឹមតែលង់ស្រឡាញ់គេថែមទាំងគិតថាគេស្រឡាញ់ខ្លួនវិញទៀត។

“គ្រាន់តែស្និទ្ធនឹងគ្នា ធ្វើមិត្តភកិ្តមិនបានទាល់តែសង្សារឬ?”

សម្ភស្សសួរខ្ញុំពេលខ្ញុំក្រោបនឹងតុម៉ោងចេញលេង មានតែនាងទេដែលស្គាល់ខ្ញុំច្បាស់ដូចពេលនេះអ៊ីចឹងទោះខ្ញុំអត់ប្រាប់នាងក៏នាងដឹងពីស្ថានភាពខ្ញុំ។​

គេមិនបានហាមនៅពេលខ្ញុំលង់ស្រឡាញ់គេ ហើយគេមិនបានឃាត់ពេលដែលខ្ញុំចាកចេញ។ ខ្ញុំឃើញគេកាលណាខ្ញុំទើសចិត្តណាស់ ខ្ញុំខឹងខ្លួនឯង។

ខ្ញុំអត់មានអារម្មណ៍ចេញលេងទេ ក្រៅពីក្រាបនឹងតុ។ មាននរណាគេម្នាក់កំពុងអង្គុយចុះក្បែរខ្ញុំ ខ្ញុំមិនងាកទេតែក្លិននេះខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ជាក្លិនដែលនៅជាប់ក្នុងការចងចាំនេះមិនទាន់រលុបឡើយ។

“លម្អង! ជាមិត្តនឹងគ្នាល្អបំផុតហើយ។ ខ្ញុំចង់ប្រាប់លម្អងដែរតែថាចេះតែគ្មានឱកាស ឱ្យខ្ញុំសុំទោស” ទំនងជាគេដឹងតាមសម្ភស្សទើបគេមកលួងលោមខ្ញុំ

“ខ្ញុំទេជាអ្នកខុស ខុសព្រោះច្រឡំថាគេស្រឡាញ់ខ្លួន”

“បានហើយលម្អង ឈប់គិតទៅ” គេក្ដោបដៃរបស់ខ្ញុំ តែខ្ញុំលែងរំភើបដូចមុខហើយ។ គេញញឹមទាំងស្រងូត។ ខ្ញុំប្រលេះដៃចេញពីដៃធំមាំរបស់គេ។

“អត់ចង់ឃើញលម្អងទៅជាបែបនេះទេ!”

ខ្ញុំនៅស្ងៀម គេបន្ដ

“ដឹងទេ? កាលខ្ញុំផ្លាស់មកដំបូងខ្ញុំឃើញលម្អងជាមនុស្សរីករាយណាស់ ជាក្មេងដែលឈ្លក់វង្វេងនឹងការរៀនសូត្រចូលចិត្តធ្វើលំហាត់ប្រជែងជាមួយមិត្តភក្ដិ កាលនោះទោះមិនដែលនិយាយគ្នាតែលំហាត់ដែលរ៉ាយុទ្ធប្រណាំងជាមួយលម្អងនោះគឺខ្ញុំជាអ្នកធ្វើទេ!”

“ហាស?” ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗភ្ញាក់ផ្អើល នេះគេជាដៃគូប្រជែងនឹងខ្ញុំតាំងពីពេលនោះឬក៏អី

“មើលអីលើក្ដារខៀននោះទៅ”

ខ្ញុំមើលតាមដៃគេ តែក្ដារខៀនកញ្ចក់ត្រូវបានលុបស្អាត

“អត់ឃើញអីផង” ខ្ញុំឆ្លើយ

“មើលថ្ងៃខែ”

“កើតអីមែន”

“ជិតឆមាសលើកទីមួយ ហើយក៏ជិត…”

“បាក់ឌុប” ពួកយើងទាំងពីរថាព្រមគ្នា

“ខ្ញុំមិនបានថាខ្ញុំអត់រៀនឯណា”

ពេលនេះទោះយើងទៅណាមកណាជាមួយគ្នា តែក្នុងចិត្តយើងទាំងពីរសុទ្ធតែដឹងថានៅចំណុចណា មិនអាចឡើយលើសពីមិត្តភក្តិ។ ក្រោយពីខកចិត្ត ខ្ញុំពិតជាអរគុណទ្វីបលោកដែលរុញច្រានគេឱ្យចួបខ្ញុំ។ ខ្ញុំស្រមៃមិនចេញទេបើសិនគេជាសង្សារខ្ញុំបន្ទាប់មកយើងបែកគ្នា តើខ្ញុំឈឺចាប់កម្រិតណា។ អរគុណដែលចូលមកក្នុងជីវិតខ្ញុំធ្វើឱ្យខ្ញុំរៀនសូត្របានច្រើនណាស់៕

ចប់

កញ្ញា ជាមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលខ្ញុំបានលួចសម្លឹងទុកក្នុងចិត្តយូរណាស់មកហើយ តែក៏មិនធ្លាប់ហ៊ានសាកល្បងសារភាពថាស្រលាញ់នាងម្តងណាដែរ ព្រោះខ្លាចថានាងខឹង ខ្លាចនាងលែងហ៊ានក្បែរខ្ញុំ ដូច្នេះខ្ញុំបានត្រឹមតែលួចស្នេហ៍នាងតែម្ខាងប៉ុណ្ណោះ។

អំណាចនៃស្នេហាពិតជាអស្ចារ្យមែន មិនដឹងថាហេតុអី រាល់ពេលដែលនាងមានស្នាមញញឹមម្តងៗ រាងកាយខ្ញុំទាំងមូលហាក់ត្រូវបាននាងចាប់ជាប់ ទុកក្នុងកន្លែងអាថ៌កំបាំងមួយដែលមើលលែងយល់អ្វី ហើយចិត្តខ្ញុំប្រែជាស្រស់ថ្លាខុសប្លែកពីធម្មតា…(ដែលឮគេនិយាយអត់! ថាអ្នកមានស្នេហាសុទ្ធតែមើលឃើញពិភពលោកពណ៌ស៊ីជម្ពូរ?)

នាង បាននាំខ្ញុំចូលទៅកាន់ពិភពលោកដ៏ស្រស់ស្អាតមួយនៃសេចក្តីស្នេហាដោយមិនដឹងខ្លួន។ ហើយដើម្បីបាននៅក្បែរនាង ខ្ញុំតែងព្យាយាមរកមធ្យោបាយផ្សេងៗ…វាពិតជារឿងដែលពិបាកខ្លាំងណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ ក៏ព្រោះតែនាងជាមនុស្សដែលមានមិត្តច្រើន ដូច្នេះខ្ញុំពិតជាពិបាករកឱកាស ដើម្បីបានក្បែរនាង ឬជជែកលេងតែពីរនាក់ណាស់។
ម៉្យាង ខ្ញុំក៏មិនអាចរកជំនួយពីនរណាម្នាក់បានដែរ ក៏ព្រោះតែខ្ញុំខ្លាចបែកការដឹងដល់នាង ក៏ចេះតែសម្ងំលាក់ចិត្តពិតបែបនេះ ទោះមិនដឹងថាដល់ពេលណាក៏ដោយ។

ហ៊ឺម!!! អារម្មណ៍លួចស្រលាញ់គេពិតជាពិបាកណាស់!
រាល់ពេលដែលមានបុរសផ្សេងចូលជិតស្និតក្បែរនាង ខ្ញុំពិតជាមានអារម្មណ៍ថា ដូចគេយកភ្លើងមកដាក់ក្នុងរាងកាយទាំងមូល ហាក់ចង់កម្ចាត់ខ្មាំងសត្រូវចោលឱ្យអស់ តែ…ក៏បានត្រឹមសម្ងំកើតទុក្ខម្នាក់ឯងហ្នឹងឯង។ ចេះតែបារម្ភ ចេះតែខ្លាចថានាងអាចលង់ស្នេហ៍បុរសផ្សេង តែក៏នៅតែកំសាកមិនហ៊ានសារភាពស្នេហ៍នឹងនាងដដែល។

ពេលខ្លះក៏យល់ថា ខ្លួនពិតមិនស័ក្តិនឹងនាង…ដោយហេតុនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំគិតច្រើន! គិតថា…តើខ្ញុំអាចផ្តល់សុភមង្គលឱ្យនាងឬអត់? ខ្ញុំអាចមើលថែបានឬអត់? បើរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាមនុស្សអត់បានការម្នាក់ ដែលជើងជាន់មិនជាប់ដីផងហ្នឹង! ទោះស្រលាញ់គេខ្លាំង ក៏បានត្រឹមតែសម្លឹងទុក…

ពីមួយថ្ងៃទៅមួយ នាងកាន់តែគួរឱ្យស្រលាញ់ខ្លាំងឡើងៗ ហើយវាជាហេតុដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំពិបាកទប់ចិត្តទប់អារម្មណ៍មិនស្រលាញ់នាងមិនបាន។ បើទោះជាខ្ញុំមិនធ្លាប់សារភាពឱ្យនាងដឹង តែខ្ញុំតែងតែបង្ហាញអាការៈមួយចំនួន ដើម្បីលាកមើលថាតើនាងមានអារម្មណ៍បែបណាចំពោះខ្ញុំ…(ចម្លើយគឺអត់ទេ ព្រោះនាងមិនធ្លាប់ចាប់អារម្មណ៍លើទង្វើខ្ញុំចំពោះនាងផងហ្នឹង) តូចចិត្តណាស់!

មនុស្សស្រីស្រស់ស្រាយ ឆ្លាតដូចជានាង អ្នកណាក៏ចង់ស្រលាញ់ អ្នកណាក៏ចង់ក្បែរដែរ ថែមទាំងចិត្តល្អថែមទៀត…

ចំពោះអ្នកដទៃខ្ញុំមិនដឹងទេ តែសម្រាប់ខ្ញុំ នាងគឺឥតខ្ចោះ! ជួនកាល ខ្ញុំក៏ចង់ដឹងណាស់ ថាបុរសបែបណាដែលនាងស្រលាញ់!…
ខ្ញុំតែងរកឱកាសចូលក្បែរនាង មិនថារកហេតុផលសមរម្យឬមិនសមស្អីទេ ឱ្យតែបានជជែកជាមួយ នាងខ្ញុំស្ងប់អារម្មណ៍ហើយ។

ថ្ងៃមួយ…
ក្រោមអំណាចនៃសេចក្ដីស្នេហាដ៏ជ្រាលជ្រៅលើកញ្ញា ចិត្តប្រចណ្ឌវាហាក់បញ្ជាខ្ញុំឱ្យក្លាហានដោយមិនដឹងខ្លួន ខ្ញុំហាក់ទ្រាំពុំបាននៅពេលដែលមានបុសដទៃស្និតស្នាលនឹងនាង ខ្ញុំក៏ច្រលោតឡើងលែងគិត ហើយប្រើសម្តីគ្រោតគ្រាតបែបម៉ាត់ៗដូចកំពុងសួរចម្លើយអ្នកទោសដាក់នាង៖

« កញ្ញា ម្នាក់នោះត្រូវជាស្អីនឹងយើងដែរ?»
« ?? » នាងធ្វើមុខស្លើរ រក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់! មិនឆ្លើយហើយ ថែមដាក់សញ្ញាសួរលើមុខត្រលប់មកវិញទៀត។ តែទឹកមុខនេះ ក៏កំពុងដាស់សតិខ្ញុំឡើងមកវិញ ថាត្រូវជាអ្វីនឹងគេ។ ខ្ញុំក៏រហ័សប្តូរឥរិយាបទ​ទៅជាសើចបន្លប់វិញ មុនបន្ថែមប្រយោគមួយឃ្លានទៀត « ហិហិហិ គ្រាន់តែសួរចង់ដឹងទេ មិនប្រាប់ក៏បាន… »

ទោះក្នុងអារម្មណ៍នៅតែចង់ដេញដោល តែកោសិកាខួរក្បាលកំពុងរំញោចប្រាប់ថា (យើងមិនត្រូវជាស្អីហ្នឹងគេផង…រឿងអីទៅដេញដោលគេបែបនេះ!)។ មែន! ខ្ញុំរៀងរឹងខ្លួនបន្តិចដែរ និងកំពុងរកនឹក ថាធ្វើម៉េចដើម្បីសម្រួលស្ថានការណ៍ឡើងវិញ ក្នុងវេលាទើសទាល់បែបនេះ។

« អ្នកស្គាល់គ្នា » កញ្ញា ស្រដីឡើង កាត់ផ្តាច់ការគិតរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំនៅតែរឹងខ្លួនមិនទាន់ហ៊ានតបអ្វី តែក៏មិនភ្លេចសម្លឹងមុខម្ចាស់ចម្លើយដែលកំពុងមានប្រឹងបញ្ចេញស្នាមញញឹមបែបមិនចង់ញញឹម ទោះមិនកំណាញ់នឹងឆ្លើយក៏ដោយ។ អេ! លេងទឹកមុខបែបនេះ បានន័យថាម៉េច Crush! ជារួមទៅ ខ្ញុំមិនបានត្រេកអរនឹងចម្លើយនេះសោះឡើយ ក៏ព្រោះតែនាងឆ្លើយដូចដាក់ទានចម្លើយឱ្យអ៊ីចឹង។

ដោយសារតែរឿងមុននេះ យើងក៏ស្ងាត់រៀងៗខ្លួន…ខ្ញុំក៏រកនឹកប្ដូរប្រធានបទទៅរឿងផ្សេង…
« ថ្ងៃនេះអផ្សុកណាស់! ទៅមើលកុនជាមួយគ្នាល្អទេ? » ចង់ប្រាប់ថាមួយឃ្លាហ្នឹង ដឹងចម្លើយមុន ហើយថា……
« មិនចង់ទេ » កញ្ញាឆ្លើយ
នោះ! ថាអីចេះខុស ដូចរៀងរឹងខ្លួននឹងពាក្យបដិសេធរបស់នាងបន្តិចដែរ តែក៏មិនថ្វី ព្រោះខ្ញុំដឹងរួចហើយថានាងជាមនុស្សបែបណា នាងក៏មិនចូលចិត្តការមើលកុនលក្ខណៈ Couple អីនោះដែរ….
« ហិហិ ខ្ញុំដឹងថាអ៊ីចឹងហើយ តែចេះតែសួរៗទៅ ក្រែងលមានអីប្លែក »
នាងលើកចិញ្ចើមខ្ពស់បន្តិច បញ្ចេញកាយវិការមួយឱ្យខ្ញុំដឹងខ្លួនថា ខ្ញុំនេះកំពុងតាប៉ែរនឹងនាងហើយ ខ្ញុំហាក់យល់ន័យក៏ប្រញាប់បញ្ចប់ការសន្ទនា ហើយដើរទៅកន្លែងសមគួរដែលត្រូវទៅវិញទៅ (ចង់ប្រាប់ថា…ពិបាកក្នុងខ្លួនណាស់ពេលនេះ)

_________

ពេលវេលាចេះតែរំកិលទៅមុខ ធ្មេចបើកៗខ្ញុំលួចស្រលាញ់នាងជាង ២ឆ្នាំបាត់ទៅហើយ (ងាប់ហើយ! ក៏កំសាកម្ល៉េះខ្ញុំ ជាង២ឆ្នាំ យកមិនបានសូម្បីតែកូនចិត្តរបស់នាង) តែក៏តែងតែនៅក្បែរមើលថែ និងការពារដូចជាអង្គរក្សជាង ២ឆ្នាំមកហើយដែរ។

ព្រោះតែមិនហ៊ានសារភាព ព្រោះតែស្រលាញ់នាងខ្លាំងពេក ហើយក៏ព្រោះតែពិបាកក្នុងការបញ្ចេញអារម្មណ៍ឱ្យនាងដឹង… ខ្ញុំក៏ចេះតែយករឿងនេះរឿងនោះ ទៅនិយាយបញ្ឆិតបញ្ឆោងសាកចិត្តនាង ដើម្បីចង់បង្ហាញនាងដឹងថាខ្ញុំស្រលាញ់នាង…
« កញ្ញា » ខ្ញុំអេសអុញនឹងនិយាយ តែក៏នៅតែបន្តបាន… «ខ្ញុំលួចស្រលាញ់មនុស្សស្រីម្នាក់យូរណាស់ហើយ »
និយាយត្រឹមឃ្លានេះ នាងស្រាប់តែបិតសៀវភៅទុក ហើយចាប់អារម្មណ៍នឹងការសន្ទនាជាមួយខ្ញុំវិញម្ដង…(បានផលទេដឹង!)

នាងងាកសម្លឹងមុខខ្ញុំដោយទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើល មុននឹងនិយាយ៖
« អេមហួស! គេប្រហែលជាគួរឱ្យស្រលាញ់ណាស់ហើយមើលទៅ »

តែសម្តីនេះ ដូចបំបាក់ទឹកចិត្តខ្ញុំទៅវិញ។ នាងគ្មានយល់អារម្មណ៍ខ្ញុំសោះហើយ…ខ្ញុំបានត្រឹមលួចខឹងក្នុងចិត្ត និងរអ៊ូម្នាក់ឯងក្នុងអារម្មណ៍ (យីស! គេចង់ ថាខ្លួនឯងហ្នឹងហើយនៅមិនដឹងខ្លួនទៀត)។ តែយ៉ាងណា ហេតុតែចង់បង្ហើបចិត្តខ្លួនឯងឱ្យនាងដឹង ក៏ចេះតែរកនឹកបន្តការសន្ទានបន្តទៀត៖
« គេគួរឱ្យស្រលាញ់ណាស់! ស្អាត ឆ្លាត ហើយចិត្តល្អទៀត គ្រាន់តែគេមិនដឹងថាខ្ញុំស្រលាញ់គេ »
ខ្ញុំបញ្ចប់ឃ្លានេះហើយ នាងក៏ញញឹម៖
« អូយ! ចង់ស្គាល់ដល់ហើយ តើមនុស្សស្រីម្នាក់ណាទៅដែលធ្វើឱ្យបុរសរុក្ខជាតិម្នាក់នេះកម្រើកបេះដូងបានណ៎!! »

ក្រោយនាងបង្ហើរពាក្យមួយឃ្លានេះ! ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់ បើជាអ្នកផ្សេងមែន! តើនាងនៅញញឹមបែបនេះទៀតអត់។
« និយាយរួមទៅមានអត្តចរិតដូចកញ្ញាឯងបេះដាក់ហ្មង » ប៉ុណ្ណឹងហើយ កុំថាមិនដឹងទៀតណាម្ចាស់ថ្លៃ!

« ចុះគិតថាសារភាពពេលណាដែរ? » កញ្ញាសួរបកមកវិញ
ឌឹក! សំណួរបកវិញឡើងចាក់ដោត ខ្ញុំគាំងត្រឹមហ្នឹង ព្រោះចិត្តនៅមិនទាន់ហ៊ាន តែក៏ឆ្លើយនឹងនាង…
« នៅទេ! នៅស្ទាក់ស្ទើរ ព្រោះនាងមើលទៅដូចមិនបានចាប់អារម្មណ៍ខ្ញុំវិញផង ខ្ញុំខ្លាចថានាង… »
ឆ្លើយត្រឹមប៉ុណ្ណេះ នាងកាត់សម្ដីខ្ញុំ៖
« ហើយហេតុអីមិនឆាប់សារភាព? »
នាងមើលមុខខ្ញុំហាក់ចង់ដឹងចម្លើយខ្លាំង ខ្ញុំគាំងយោបល់មួយសន្ទុះក៏ឆ្លើយ៖
« ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យនាងលំបាកទេ ខ្ញុំខ្លាចថាវត្តមានខ្ញុំអាចប៉ះពាល់ដល់ជីវិតដ៏ល្អស្រស់បំព្រងរបស់នាង »

តែថា និយាយមិនចប់ស្រួលបួលផង នាងក៏កាត់សម្ដីខ្ញុំដោយអាការៈមិនពេញចិត្ត «កុំសារភាពអីអ៊ីចឹង! កុំឱ្យពិបាកសម្រេចចិត្តទាំងអស់គ្នា! » មួយឃ្លានេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំគាំងយោបល់។ តែមនុស្សស្រីម្នាក់នេះ នៅតែបន្តសម្តីធ្វើដំណើរការនៃប្រព័ន្ធប្រសាទរបស់ខ្ញុំ ច្របូកច្របល់៖

« មនុស្សដែលហ៊ានស្រលាញ់ តែខ្លាចរអាក្នុងការផ្តល់ក្តីសុខសម្រាប់មនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់បែបនេះ កំសាកណាស់! កុំឱ្យនាងដឹងពីវត្តមានយើងអី នាំតែអាម៉ាសទេ…. » ។ ទឹកមុខនាងពេលនេះ ប្រែជាមនុស្សម្នាក់ដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់។ ស្នាមញញឹមដែលបង្កប់អារម្មណ៍ច្រើនយ៉ាង ហាក់ទាយមិនត្រូវ! លែងប្រើសម្តីទន់ភ្លន់ នាងប្តូរជានិយាយម៉ាត់ៗមួយៗដាក់ខ្ញុំ៖ « សំណាងហើយ!!! មនុស្សដែលខ្ញុំនឹងជ្រើស មិនបែបនេះ… »
« ??????? » មួយឃ្លាចុងក្រោយ ហាក់វៃប្រហារបេះដូងខ្ញុំខ្លាំង។ អារម្មណ៍ភាន់ភាំង ខ្លួនប្រាណក៏ស្រាលដូចជាជើងលែងជាប់ដី។ មួយឃ្លានេះ វិលវល់ពេញចិត្តគំនិតរបស់ខ្ញុំ….។ សំណាងហើយ មនុស្សដែលខ្ញុំជ្រើស មិនបែបនេះ!!!!!!!!!!

ស្ទើរក្អួតឈាម ពេលនាងបង្ហាញពីវត្តមានបុរសម្នាក់ និងប្រាប់ថាជាមនុស្សកំពុងមើលចិត្តគ្នា និងឆ្លៀតប្រាប់ការពិតដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់បានដឹងមួយថា៖

« ពីមុនខ្ញុំបានលួចមានចិត្តសង្ឃឹមលើបុរសម្នាក់ ព្រោះតាមរយៈកាយវិការរបស់គេបានបញ្ជាក់ឱ្យខ្ញុំដឹងថា គេពិតជាមានចិត្តចំពោះខ្ញុំ ប៉ុន្តែក្តីសង្ឃឹមនេះ ក៏ប្រែទៅជាការរង់ចាំដ៏អត់ន័យ។ បុរសម្នាក់នោះ បានឱ្យខ្ញុំរង់ចាំពេលអស់ឡើងយូរ..ដោយគ្រាន់តែការខ្វះជំនឿចិត្តលើខ្លួនឯងប៉ុណ្ណឹង! ហើយគេក៏មិនខ្វល់ពីចិត្តខ្ញុំបែបណានោះដែរ។ ការពិតទៅ គ្មានអ្វីជាឧបសគ្គសម្រាប់បង្កើតក្តីស្រលាញ់រវាងខ្ញុំហើយនឹងគេសោះឡើយ ទ្វារបេះដូង ខ្ញុំតែងចំហរសម្រាប់គេ តែគេបែរជាមិនក្លាហាននឹងដើរចូលធ្វើជាចំណែកនៃជីវិតស្នេហារបស់ខ្ញុំ ទៅវិញ។ បើបែបនេះ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តបញ្ចប់គំនិតខ្លួនចំពោះគេតែម្តងទៅ! ហើយចាប់ផ្ដើមជាមួយបុរសដែលហ៊ាននាំខ្ញុំទៅកាន់ត្រើយសុភមង្គលជាមួយគេ។ បែបនេះ វាប្រសើរជាងនៅក្បែរមនុស្សកំសាក ដែលមិនដឹងមានថ្ងៃណាមើលឃើញពិភពលោកនៃក្តីសង្ឃឹម…»

នាងដាក់ដៃទះស្មាខ្ញុំតិចៗ មុននឹងបន្ត « អ្វីក៏ខ្ញុំយល់! អ្វីក៏ខ្ញុំដឹង! តែខ្ញុំមិនអាចរង់ចាំនរណាម្នាក់គ្មានកាលកំណត់ទេ » នាងញញឹមដាក់ខ្ញុំបន្តិច មុននឹងដើរចេញ ទុកឱ្យខ្ញុំនៅសញ្ជឹងគិតម្នាក់ឯង ជាមួយនឹងការស្តាយក្រោយ។

មែនហើយ! ខ្ញុំទើបតែជ្រាបនៅពេលនេះថា តាមពិតនាងបានដឹងរួចហើយពីចិត្តខ្ញុំចំពោះនាង…ស្តាយណាស់! ដែលខ្ញុំឆ្លងមិនផុតដំណាក់កាលខ្លួនឯង! ស្តាយណាស់ដែលខ្ញុំកំសាកបែបនេះ! ហេតុអីក៏ខ្ញុំមិនក្លាហានបន្តិចទៅ! បើខ្ញុំក្លាហានហ៊ានពុះពារចិត្តចង្រៃរបស់ខ្លួនឯង ម្ល៉េះពេលនេះ ខ្ញុំនិងនាងមិនអាចបែបនេះទេ៕ និពន្ធដោយ៖ Jupi

ចប់

អ្នកភូមិគ្រប់គ្នាចេញពីជម្រកចាប់ស្រវាកិច្ចការដែលត្រូវបំពេញប្រចាំថ្ងៃជាមួយនឹងស្នាមញញឹម។ ពួកគេគ្រប់គ្នាផ្តើមមានស្នាមញញឹមជាថ្មីបន្ទាប់ពីត្រូវក្រៀមស្រពោនដោយសារកម្តៅព្រះសុរិយា ខុសតែខ្ញុំ។ ខ្ញុំបាត់ម៉ែ។ ខ្ញុំដើររកម៉ែស្ទើរតែសព្វបរិវេណផ្ទះ តែមិនឃើញគាត់ទាល់តែសោះ។ ខ្ញុំបានសួរអ្នកជិតខាងក៏គ្មានអ្នកណាដឹងឡើយ។ ខ្ញុំកាន់តែភ័យ ខ្លាចក្រែងគាត់ទៅធ្វើរឿងអ្វីដែលប៉ះពាល់ដល់ជីវិត។ ខ្ញុំបានឮម៉ែរអ៊ូជាច្រើនលើកច្រើនសារអំពីសម្ពាធផ្លូវចិត្តដែលអន្ទងតាមរយៈជីវភាព។ ដោយការហត់ខ្លាំងពេក ខ្ញុំក៏ទម្លាក់គូទចុះនៅលើគ្រែ ដៃជូតញើសដែលកំពុងតែស្រក់ចុះមកប៉ុនៗគ្រាប់ពោត តែក៏មិនភ្លេចរេក្រសែភ្នែកសម្លឹងរកម៉ែបន្ថែមទៀតនោះដែរ។ កម្លាំងខ្ញុំចាំផ្តើមថមថយបណ្តើរៗ រហូតដល់ទន់ត្របកភ្នែកចង់កលនឹងដេកលក់ទាំងមិនចង់។

តែភ្លាមៗនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាដូចជាមាននរណាមិនដឹងដើរចូលមក។ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់បើកភ្នែកទាំងអារម្មណ៍ធីងធោង។

«ម៉ែ! ម៉ែទើបតែមកពីណា? ខ្ញុំដើររកម៉ែមិនឃើញសោះ!» ខ្ញុំនិយាយទៅរកម៉ែ បន្ទាប់ពីឃើញគាត់ដើរចូលមក ជាមួយនឹងអាការគួរឱ្យអាណិត។

«ដាក់ដាំបាយហើយឬនៅ?» គាត់សួរជាមួយភាសាយ៉ាងសោះកក្រោះ។

«ចាស៎ម៉ែ! ខ្ញុំដាំឆ្អិន ហើយធ្វើម្ហូបរួចហើយទៀត រង់ចាំតែម៉ែមកអាលនឹងហូបបាយជុំគ្នាទេតើម៉ែ»

«ហូបទៅ! អញមិនឃ្លានទេ ហើយក៏មិនចាំបាច់ដួសទុកឱ្យអញដែរ»

«ម៉េចអ៊ីចឹងម៉ែ? ម៉ែមិនស្រួលខ្លួនមែនទេ?បើមិនស្រួលខ្លួន ខ្ញុំនឹង…»

«អើរតនា! ម៉ែហ្អែងនៅផ្ទះឬអត់ហ្អា៎?» សំឡេងលោកអ៊ំមេភូមិប្រកូសហៅពីក្រៅរបង។

ខ្ញុំស្ងាត់មាត់លែងនិយាយមើលទៅមុខម៉ែដោយអារម្មណ៍ឆ្ងល់ជាពន្លឹក។ មុខគាត់ប្រែជាស្លេកស្លាំងដូចជាមនុស្សដែលគ្មានឈាម ខណៈពេលដែលភ្នែកគាត់នៅរឹងថ្កល់នៅឡើយ។ ឬមួយក៏គាត់មានបញ្ហាអីជាមួយលោកអ៊ំមេភូមិទេដឹង?

«ប្រាប់គាត់ទៅ ថាអញមិនបាននៅផ្ទះទេ។ នរណាក៏ដោយ បើមកសួរនាំរកអញ ឯងត្រូវឆ្លើយថាមិនដឹងមិនឮអ្វីទាំងអស់។ តែហ៊ានតែមិននិយាយដូចអ្វីដែលងញបានប្រាប់ទេ ដឹងថាមានបញ្ហាជាមួយនឹងអញមិនខានទេ»

មានប្រសាសន៍រួច គាត់ក៏ដើរសំដៅទៅចម្ការចេកក្រោយផ្ទះ។

រំពេចនេះ លោកអ៊ំមេភូមិក៏ដើរមកដល់ល្មម។ គាត់រេក្រសែភ្នែកចុះឡើងមើលសព្វបរិវេណផ្ទះ ដែលអាចឱ្យខ្ញុំសន្និដ្ឋានបានថា គាត់ប្រាកដជាមកដើម្បីរកនរណាមិនខាន។ ឈរសម្លឹងមួយសន្ទុះ គាត់ក៏លេបទឹកមាត់មួយក្អឹក ហើយក៏ផ្តើមនិយាយ។

«ម៉ែហ្អែងទៅណាហើយរតនា?»

«គឺ…គាត់មិននៅទេអ៊ំ។ គាត់ទៅណាក៏មិនដឹងដែរ តាំងពីព្រឹកម្ល៉េះ។ ចុះអ៊ំមកនេះមានការណ៍អ្វីមែនទេ»

និយាយចប់ គាត់ក៏ដកដង្ហើមធំបន្តិច ហាក់បីដូចជាកំពុងតែប្រាប់ខ្ញុំអំពីសម្ពាធផ្លូវចិត្តដ៏ធ្ងន់ដែលគាត់បានចួបប្រទះអ៊ីចឹង។

«មានអ្នកភូមិប្តឹងម៉ែហ្អែងថា រកស៊ីបោកគេ។ រកស៊ីមិនទៀងត្រង់…»

«មិនទៀងត្រង់យ៉ាងម៉េចទៅអ៊ំ? ខ្ញុំដូចជាមិនយល់ពីសម្តីអ៊ំទាល់តែសោះ»

«គេមកប្តឹងអ៊ំថា ម៉ែក្មួយឯងបានលួលមួលកជញ្ជីង ចង់ចំណេញខ្លាំងពេកហ៊ានបោកប្រាស់កម្លាំងញើសឈាមអ្នកដទៃ។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ គាត់ថែមទាំងគិតលុយកន្ទុយឱ្យគេមិនដែលគ្រប់ទៀតផង»

«មានឯណាអ៊ំ! ខ្ញុំដើរទិញត្រីជាមួយគាត់យូរហើយមិនដែលឃើញគាត់ធ្វើអ៊ីចឹងទេ។ តែបើពូចាន់រកស៊ីមិនត្រង់មែន។ ខ្ញុំបានឃើញគាត់ថ្លឹងស្រូវអ្នកភូមិមិនដែលគិតកន្ទុយគីឡូផង»

ខ្ញុំនិយាយការពារម៉ែទាំងដែលក្រសែភ្នែកកំពុងតែក្បត់សម្តីខ្លួនឯង។

«អើ! បើអញនិយាយជាមួយនឹងហ្អែងពិបាកណាស់។ បែបនេះទៅចុះ! ចាំពេលម៉ែហ្អែងត្រឡប់មកវិញ ចាំឱ្យគាត់ទៅចួបអញនៅផ្ទះផងណា៎! ទៅថ្មើរណាក៏បានដែរ»

«ចាស៎អ៊ំ!»

លោកអ៊ំមេភូមិក៏បានត្រឡប់ទៅវិញ។ ដំណឹងអម្បាញ់មិញសម្រាប់ខ្ញុំគឺជារឿងដ៏អាម៉ាស់ តែខ្ញុំមិនដឹងជាគួរធ្វើយ៉ាងណាឡើយ ព្រោះកាលមុនខ្ញុំធ្លាប់…

——-

មួយខែមុន!

«បងឯងរកស៊ីកុំសូវស្មោះត្រង់ពេក។ ខ្ញុំឃើញអ្នកស្មោះត្រង់ភាគច្រើនកម្រក្លាយជាអ្នកមានណាស់។ រកស៊ីបានត្រឹមតែមួយរស់ៗទេ។ ថាមិនត្រូវជំពាក់គេវ័ណ្ឌកផងក៏មិនដឹង» ពូចាន់និយាយមកកាន់ម៉ែ។

«ហើយចុះធ្វើម៉េចបានចំណេញច្រើន បើខ្ញុំទិញត្រីពីអ្នកនេសាទមកថ្លៃ ហើយយកទៅលក់នៅផ្សារបានត្រឹមតែចំណេញតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។ ចួនកាលក៏ខាតទៀត ដោយសារត្រីខ្លះងាប់លក់យកតែថ្លៃដើមមិនទាន់រួចទៀតផង ហើយណាមួយគ្មានអ្នកជួយវះងៀតទេបង»

«បងឯងធ្វើតាមខ្ញុំ។ ខ្ញុំធ្វើល្បិចហ្នឹងបានផលយូរមកហើយ គឺតកូនតចៅមកទៀតផង។ ខ្ញុំអាណិតបងដែលជាស្រ្តីមេម៉ាយត្រូវចិញ្ចឹមកូនឱ្យរៀនផង រកលុយសងគេជំនួសប្តីដែលរត់ចោលផង ពិបាកភ្នែកមើលណាស់។ អ្នកផ្សេងក្រៅពីបង ខ្ញុំមិនទៅខ្ចីប្រាប់នាំឱ្យអំពល់ទុក្ខទេបង។ ហើយខ្ញុំមកនេះក៏មិនមានបំណងថានឹងឱ្យបងដើរផ្លូវខុសដែរ តែវាជាបំណងល្អរបស់ខ្ញុំតែប៉ុណ្ណោះ»

«ចុះខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េច?» ម៉ែសួរបកទៅវិញទាំងដែលទឹកមុខបញ្ជាក់ថាចង់ដឹងឱ្យបានឆាប់។

ខ្ញុំលបស្តាប់ពីលើផ្ទះ ក្រែងបានល្បិចថ្មីៗគ្រាន់នឹងរកស៊ីពេលដែលមានគ្រួសារទៅ។

«បន្លំភ្នែកជញ្ជីង!»      

«ទេ! ដាច់ខាតខ្ញុំមិនធ្វើទេ។ បើតាមផ្លូវលោក ពេលគេដឹងពិបាករកស៊ីបន្តទៀតណាស់។ វាប្រៀបដូចជាយកបន្លាស្រាស់ផ្លូវខ្លួនឯងដើរអ៊ីចឹង។ ថ្ងៃណាមួយគេបានដឹង តម្លៃយើងនឹងធ្លាក់ចុះ ហើយក្លាយជាបុគ្គលអាក្រក់ក្នុងក្រសែភ្នែកគេទៀតផង។  បើនិយាយតាមផ្លូវធម៌វិញ មានបាបធ្ងន់ណាស់។ បន្លំរឿងអីគ្រាន់ បន្លំរឿងភ្នែកជញ្ជីងកើតជាតិខាងមុខទៅខ្វាក់ខ្វេរ ពិបាកមើលណាស់។  ថាមិនត្រូវអាចធ្លាក់នរកផងមិនដឹងទេ។ ខ្ញុំមិនហ៊ានប្រថុយទេ»ប្រសាសន៍របស់ម៉ែធ្វើឱ្យស្នាមញញឹមរបស់ខ្ញុំលេចចេញមកទាំងមិនដឹងខ្លួន។ ម៉ែពិតជាម្តាយគំរូយ៉ាងល្អណាស់សម្រាប់ខ្ញុំក៏ដូចជាជាគំរូដ៏ល្អសម្រាប់អ្នករកស៊ីផ្សេងទៀត។

«បើបងឯងមិនហ៊ានទេ ខ្ញុំក៏មិនដឹងជាបង្ខំយ៉ាងម៉េចដែរ។ តែបើចង់ចំណេញច្រើនក៏សាកធ្វើទៅ កុំរកស៊ីបែបត្រង់ៗពេកអ៊ីចឹង។ រកស៊ីដូចបងឯងមិនខុសពីធ្វើខ្ញុំកញ្ជះអ្នកនេសាទនោះទេ។ គិតៗទៅដូចជាកូនឈ្នួលដែលទៅលក់ត្រីឱ្យគេបានចំណេញតិចតួចគ្រាន់បានចិញ្ចឹមក្រពះប៉ុណ្ណោះ»

ម៉ែស្ងាត់មាត់បន្តិច មើលទៅគាត់គឺកំពុងតែគិតពីអ្វីមួយ។ ខ្ញុំប្រឹងសម្លឹងតាមប្រហោងក្តារមើលសកម្មភាពពួកគាត់បន្តទៀត។

«អើ! បងឯងសាកប្រាប់បន្តិចមើលថា ខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េចខ្លះ?»

«បើបងឯងនៅស្ទាក់ស្ទើរមិនទាន់ហ៊ានទេ ចាំខ្ញុំប្រាប់ល្បិចមួយសិនទៅចុះ។ ពេលដែលបងឯងទិញត្រីពីអ្នកនេសាទ ត្រូវនិយាយលេងជាមួយគេឱ្យច្រើនដើម្បីឱ្យគេភ្លេចខ្លួន ហើយដាក់ថ្លឹងត្រីលើជញ្ជីងកុំឱ្យម្ចាស់គេមើលទាន់។ បងគ្រាន់តែស្មានៗទៅបានហើយ។ នែក! ខ្ញុំប្រាប់បង អាកន្ទុយខាំៗចំណេញយកទៅណាអស់។ ខ្ញុំប្រាប់បងឯងមួយទៀត ពេលដែលបងឯងទៅលក់ត្រីនៅឯផ្សារវិញ ដាក់ត្រីថ្លឹងឱ្យរហ័ស ខ្វះបន្តិចបន្តួចបងឯងបង្គត់យកទៅ អ្នកទិញគ្មានទៅចាប់អារម្មណ៍ទេ។ វិធីសាស្រ្តងាយៗ ហើយចំណេញច្រើនទៀត»

«ខ្ញុំខ្លាចតែគេចាប់បានទេបង។ ខ្ញុំដូចជាមិនដែលធ្លាប់ធ្វើរឿងអ៊ីចឹងសោះ។ តែ…មិនអីទេ! ចាំខ្ញុំសាកល្បងក៏បាន។ លើលោកនេះ គ្មានអ្វីដែលចេះដោយគ្មានការសាកល្បងនោះទេ»

«សាកទៅបងហ្អើយ! មិនសាកធ្វើម៉េចដឹង។ ថាមិនត្រូវបងអាចនឹងជាប់ចិត្តជាមួយនឹងល្បិចមួយហ្នឹងក៏ថាបាន ព្រោះដំបូងខ្ញុំក៏មិនសូវហ៊ានដែរ តែបន្ទាប់ពីបានចំណេញច្រើនក៏ធ្វើរហូតមក»

និយាយរួច ពូចាន់ក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ មិនបង្អង់យូរ ខ្ញុំប្រញាប់ចុះពីលើផ្ទះដើម្បីមកនិយាយជាមួយម៉ែឱ្យបានដឹងរឿង។ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគាត់ធ្វើទង្វើមិនល្អបែបហ្នឹងឡើយ។

«ម៉ែរកស៊ីធម្មតាដូចជារាល់ដងទៅ មិនបាច់ធ្វើតាមការណែនាំរបស់ពូចាន់ទេម៉ែ»

«អញមិនទាន់បានថាធ្វើឯណា។ អម្បាញ់មិញ អញគ្រាន់តែនិយាយឱ្យតែបានៗ ផុតពីមាត់ទេតើ»

«សម័យនេះកម្មពៀរកើតលឿនណាស់ ខ្ញុំខ្លាចតែ…»

«កុំមកចេះប្រដៅអញ! អញមិនចូលចិត្ត ខំតែរៀនទៅ។ ក្រែងរាល់ថ្ងៃហ្នឹង មានលុយចាយដោយសារក្បាលអញទេតើហ្អី! បើរំពឹងឪហែងហ្នឹងចប់ហើយ»

«មកពីខ្ញុំបានរៀនស្វែងយល់ដឹងពីច្បាប់ហ្នឹងហើយទើបបានជាខ្ញុំមិនចង់ឱ្យម៉ែធ្វើបែបហ្នឹង។ មេរៀនក្នុងសៀវភៅ បានបង្ហាញឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាប្រកាន់សច្ចៈយុត្តិធម៌ទៀងត្រង់ មិនត្រូវលោភលន់ ព្រោះភាពលោភលន់គ្មានបានអ្វីក្រៅពីសេចក្តីវិនាសទេ»

«ក្បួនច្បាប់ដែលឯងបានរៀននៅសាលាទាំងប៉ុន្មាន បើយកមកអនុវត្តរកស៊ីប្រចាំថ្ងៃមិនបានផលទេ។ ឯងត្រូវចងចាំថា សង្គមនេះគួរឱ្យខ្លាចណាស់ បើមិនឆ្លៀតដើរផ្លូវកាត់ខ្លះច្បាស់ជាដាច់ពោះស្លាប់មិនខាន»

«មានឯណាម៉ែ! ខ្ញុំឃើញសង្គមនេះធម្មតាសោះ ណាស់តែយើងមិនព្រមបើកចិត្តឱ្យទូលាយក្នុងការស្វែងយល់នឹងរៀនរស់នៅឱ្យស្របតាមបរិបទទេតើ ទើបបានជាយល់ឃើញបែបហ្នឹង។ ម៉ែមិនបាច់ធ្វើតាមពូចាន់ទេ។ មនុស្សគាត់មួយភូមិនរណាក៏ដឹងថាគាត់រកស៊ីខូចគេដែរ។ ស្រួលមិនស្រួល គាត់ចង់ឱ្យម៉ែក្លាយជាមនុស្សអាក្រក់ដូចគាត់ក៏ថាបាន…»

«បានហើយ! អញខ្ជិលនិយាយជាមួយមនុស្សដូចឯងណាស់” គាត់ក្រោកដើរចេញទៅ។

ខ្ញុំបានត្រឹមតែអង្គុយមើលដំណើរចាកចេញរបស់ម៉ែជាមួយនឹងក្តីកង្វល់។ ខ្ញុំខ្លាចគ្រប់សព្វ ជាពិសេសខ្លាចត្រូវបានអ្នកភូមិស្អប់ ហើយទំនាក់ទំនងល្អៗនឹងចាប់ផ្តើមបាត់បង់បណ្តើរៗជាក់ជាមិនខាន។

វេលាល្ងាច ព្រះអាទិត្យក៏ផ្តើមអស់រស្មីបណ្តើរៗ ពោលគឺវាជាសញ្ញាបញ្ជាក់ថា បន្តិចទៀតនឹងយប់ហើយ។ អ្នកភូមិខ្លះរៀបប្រមូលកូនចៅឱ្យហូបបាយទឹកនឹងអាលឡើងលើផ្ទះ។ តែចំពោះគ្រួសារខ្ញុំវិញ ពុំដូច្នោះឡើយ។ ថ្មើរនេះជាពេលដែលរវល់ខ្លាំងជាទីបំផុត។ អ្នកនេសាទបានយកត្រីមកលក់ឱ្យម៉ែហូរហែ។ ត្រីខ្លះរស់ ត្រីខ្លះងាប់ រីឯតម្លៃវិញក៏គិតតាមហ្នឹងផងដែរ។

ខ្ញុំអង្គុយធ្វើត្រីដោយយកការ៉ុងមួយក្រាលពីក្រោម។ ត្រីដែលអន់ជិតងាប់ឬក៏ងាប់គឺត្រូវធ្វើប្រឡាក់ឱ្យហើយ។ មានយប់មួយនោះ ខ្ញុំអង្គុយធ្វើរហូតដល់ម៉ោង១២យប់ក៏មាន។

«អូយ!»

ដៃរបស់ខ្ញុំត្រូវបានមុតកាំបិតដោយសារខ្វះការប្រុងប្រយ័ត្ន តែវាមិនទៅជាធ្ងន់ធ្ងរប៉ុន្មាននោះទេ។ មូលហេតុនោះគឺ ភ្នែករវល់តែមើលទៅសកម្មភាពរបស់ម៉ែពេលថ្លឹងត្រី។

ថ្ងៃនេះសកម្មភាពរបស់គាត់ខុសប្លែកច្រើនណាស់។ គាត់ថ្លឹងត្រីលឿនៗ ខុសពីសព្វដង។ គាត់ទម្លាក់ត្រីមិនទាំងដល់ថាសជញ្ជីងស្រួលបួលផងក៏លើកមកវិញគិតយកៗដូចពាក្យពូចាន់ប្រាប់មិនខុសមែន។ ខ្ញុំគ្រវីក្បាលហាក់ហួសចិត្តចំពោះសកម្មភាពរបស់គាត់ជាពន់ពេក។ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគាត់ធ្វើបែបនេះនោះទេ ព្រោះវាអាចជាទម្លាប់ តែមិនអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីអង្គុយមើលនោះទេ។ ខ្ញុំដឹងច្បាស់ថា ទម្លាប់របស់គាត់គឺមិនចូលចិត្តឱ្យនរណាបំបាក់មុខនៅពេលមានមនុស្សច្រើនឡើយ។ ទទួលស្គាល់ថា ខ្ញុំពិតជាមិនចូលចិត្តអ្នកដែលធ្វើទង្វើដែលសង្គមស្អប់ខ្ពើមនោះឡើយ តែម្តងនេះទ្រាំបិទភ្នែកបិទច្រមុះ ព្រោះមិនចង់មានបាប។

«អ្នកម៉ៅ! ថីបានជាថ្ងៃនេះថ្លឹងត្រីមិនត្រឹមត្រូវអ៊ីចឹង?»

ខ្ញុំបានគិតស្មានមុនហើយថានឹងមានរឿងបែបនេះកើតឡើងយ៉ាងប្រាកដ គ្រាន់តែវាមុននឹងក្រោយតែប៉ុណ្ណោះ។  មីងសនជាអ្នកភូមិដែលមានថ្វីមាត់មិនធម្មតានោះទេ។ នរណាក៏ដឹងថាចូលចិត្តប្រើសម្តីដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាដែរ។

«ខ្ញុំថ្លឹងយ៉ាងម៉េច! ខ្ញុំថ្លឹងដូចជាធម្មតាទេតើ»

សម្តីម៉ែធម្មតា តែអ្វីដែលមិនធម្មតាគឺដៃរបស់គាត់។ គាត់ញ័រដៃទទ្រើកតែមិនបានបង្ហាញឱ្យមីងសនដឹងឡើយ។ ក្រសែភ្នែកគាត់ទៀងសោតក៏បង្ហាញពីមនុស្សដែលមានពិរុទ្ធដែរ។ មនុស្សដែលមានកំហុសទោះបីជាព្យាយាមធ្វើឱ្យដូចជាធម្មតាយ៉ាងណាក៏មិនអាចទៅរួចដែរ ព្រោះសកម្មភាពមួយចំនួនបានបង្ហាញឡើងមកយ៉ាងច្បាស់។

«ធម្មតាយ៉ាងម៉េចអ្នក! ម្សិលមិញត្រីខ្ញុំប៉ុណ្ណឹងថ្លឹងបានឡើង១២គីឡូក្រាម ហើយចុះថ្ងៃនេះយ៉ាងម៉េចក៏បានត្រឹមតែ១១គីឡូក្រាមកន្លះអ៊ីចឹង។ មុននឹងខ្ញុំឱ្យកូនយកត្រីមកលក់ឱ្យអ្នកឯង ខ្ញុំបានថ្លឹងវារួចមកហើយ។ ទម្ងន់វាលើស១២គីឡូទៀតផង តែខ្ញុំអាណិតគិតថារកស៊ីជាមួយគ្នាក៏ប្រាប់កូនថា១២គីឡូគត់បានហើយ…»

«មកពីជញ្ជីងអ្នកមានបញ្ហាហើយទើបបានថ្លឹងមិនបានត្រឹមត្រូវអ៊ីចឹងនោះ។ កុំចេះតែមកចោទប្រកាន់ ខ្ញុំរកស៊ីដោយយុត្តិធម៌យូរឆ្នាំមកហើយ មិនដែលមានបញ្ហាអ្វីផង»

«ខ្ញុំមិនដឹង! អ្នកឯងត្រូវថ្លឹងត្រីខ្ញុំម្តងទៀត»

«ថ្លឹងយ៉ាងម៉េច បើខ្ញុំបានចាក់ត្រីចូលគ្នាអស់ទៅហើយហ្នឹង។ បែបនេះទៅចុះ ខ្ញុំគិតលុយថែមឱ្យអ្នក តែលើកក្រោយខ្ញុំមិនទទួលខុសត្រូវនោះទេ»

ផ្ទៃមុខស្មើធេងរបស់ខ្ញុំក៏ប្រែមកជាមានស្នាមញញឹម។ ដ្បិតតែម៉ែធ្វើខុសពិតមែន តែគាត់ចេះកែប្រែកំហុសទាន់ពេលវេលា គួរឱ្យសរសើរគាត់ណាស់។ វត្តមានរបស់មីងសនក៏បានបាត់ពីផ្ទះរបស់ខ្ញុំ។ តែអ្នកថ្មីចូលមកគឺ…

«អម្បាញ់មិញមីងឱ្យលុយខ្ញុំមិនគ្រប់នោះទេ!»

«ហើយវាមានរឿងអីទៀតហើយ។ លុយណាឱ្យមិនគ្រប់? តិចយកទៅចាយអស់ ហើយមកទារលុយសារថ្មីទេដឹង។ អម្បាញ់មិញខ្ញុំឱ្យលុយគ្រប់ចំនួនហើយ បាត់ទៅណាខ្ញុំមិនដឹងទេ»

«មីងឱ្យលុយហើយ ខ្ញុំបានដាក់វាក្នុងហោប៉ៅមិនបានដកអ្វីទេ។ ពេលទៅដល់ផ្ទះស្រាប់តែរាប់ទៅខ្វះឡើងមួយម៉ឺនរៀល»

«ចុះខ្ញុំធ្លាប់បានប្រាប់ហើយទេតើ ថាមុននឹងឈានជើងចាកចេញពីផ្ទះខ្ញុំត្រូវរាប់លុយឱ្យបានច្បាស់ឱ្យហើយ តែឯងខ្លួនឯងទេតើ…»

«ឥឡូវមីង​ឯងព្រមឱ្យឬមិនឱ្យ?»

«អញមិនដឹងទេ! ឱ្យតែចេញពីផ្ទះអញហើយគឺចប់ហើយ»

ពូម្នាក់នេះដើរមកជិតម៉ែ រួចនិយាយបន្ត «យកទៅលុយប៉ុណ្ណឹង។ មីងឯងបឺតយកញើសឈាមស្រស់ៗបែបនេះ វាស៊ីមិនមានទេមីង។ ពួកខ្ញុំទម្រាំតែបានត្រីយកមកលក់ឱ្យមីងគឺត្រូវប្រថុយនឹងទឹក ដេកហាលមូស ចួបសត្វអាសិរិពិស ឃ្លាតពីប្រពន្ធកូនទៀតផង។ លុយប៉ុណ្ណឹង ខ្ញុំចាត់ទុកថាធ្វើបុណ្យទៅចុះ សូមមីងទូលរែកទៅ តែអម្រែកនេះធ្ងន់ណាស់ ប្រយ័ត្នរែកជំពប់ជើងដួលតាមផ្លូវ»

ម៉ែខាំធ្មេញគ្រឺត ក្តាប់ដៃណែន។ ខ្ញុំទម្លាក់កាំបិតចុះយ៉ាងលឿនដើម្បីទៅឃាត់គាត់។ ស្ថានការណ៍បែបនេះ បើមិនរកវិធីទេច្បាស់ជាមានបញ្ហាជាក់ជាមិនខាន។

បន្ទាប់ពីគេទៅផុត ម៉ែក៏ទម្លាក់គូទអង្គុយចុះក្បែរខ្ញុំ។ ទឹកមុខគាត់​ ដង្ហើមគាត់ធ្វើឱ្យខ្ញុំយល់គ្រប់យ៉ាង។

«ម៉ែឈប់ធ្វើបែបហ្នឹងទៅ! ឃើញទេ គ្រាន់តែថ្ងៃដំបូងម៉ែក៏ត្រូវបានអ្នកភូមិមកស្តីឱ្យដល់ផ្ទះទៅហើយ ចុះទម្រាំធ្វើបន្តទៀត វាអាចនឹងមានបញ្ហាកាន់តែធំណាម៉ែ។ ឈប់ទៅណាម៉ែ ខ្ញុំសូមអង្វរ…”» ខ្ញុំសំពះគាត់។

ម៉ែញញឹមបង្ហាញពីការយល់ព្រមចំពោះសំណើររបស់ខ្ញុំអម្បាញ់មិញ។ ខ្ញុំស្ងប់ចិត្តបានខ្លះ ព្រោះមិនចង់ឱ្យមាននរណាមកស្តីបន្ទោសគាត់ទៀតទេ។

ព្រឹកថ្មី!

«ម៉ែ! មកវិញហើយហ្អី? ម៏! ម៉ែពិសារបាយសិនទៅ ខ្ញុំបានធ្វើម្ហូបរួចហើយម៉ែ»

ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់គាត់បន្ទាប់ពីឃើញគាត់ត្រឡប់មកពីលក់ត្រីវិញ។

ម៉ែមិនបានចាប់អារម្មណ៍ចំពោះសម្តីដែលខ្ញុំនិយាយអម្បាញ់មិញនោះឡើយ។ គាត់កំពុងតែសប្បាយជាមួយនឹងការរាប់លុយម្តងហើយម្តងទៀត។

«ថ្ងៃនេះ ម៉ែលក់ត្រីអស់ទេ ហើយចំណេញបានប៉ុន្មានទៅម៉ែ?» ខ្ញុំសួរម្តងទៀត។

ម៉ែផ្អាករាប់លុយបន្តិច ហើយបែរមកនិយាយជាមួយខ្ញុំទាំងដែលស្នាមញញឹមគាត់នៅមិនទាន់ឃ្លាតពីមុខនៅឡើយ «ដូចជាអ្វីដែលបងចាន់ប្រាប់មែន។ រកស៊ីផ្លូវកាត់ខ្លះបានរហ័សមាន»

«មានយ៉ាងម៉េចម៉ែ បើម៉ែបន្លំថ្លឹងត្រីគេខុសតែពីរនាក់ហ្នឹង»

«អញមិនមែនភ្លើទេ! ទៅដល់ផ្សារអញសារ៉េភ្នែកជញ្ជីងថែមខ្លះ អីខ្លះទៅរឿងអីថាមិនលុយច្រើន។ ថ្ងៃនេះអញដើរប្រមូលទិញត្រីពីអ្នកនេសាទឱ្យបានច្រើន ស្រួលរកស៊ីណាស់ហ្អើយ!»

«អ៊ីចឹងបានន័យថាម៉ែនឹងដណ្តើមការរកស៊ីរបស់គេហើយមែនទេម៉ែ?»

«ទេ! អញមិនបានដណ្តើមនរណាទេ។ នរណាហ៊ានឱ្យថ្លៃជាងច្បាស់ជាគេលក់ឱ្យហើយ»

«ទង្វើនេះមិនខុសពីការបង្កើតសត្រូវដោយចេញមុខនោះទេម៉ែ»

ម៉ែមិនឆ្លើយតបចំពោះសំណួរខ្ញុំទេ។ សកម្មភាពនិងទឹកមុខរបស់គាត់ធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនអាចនិយាយអ្វីបន្តទៀតបានឡើយ។ គ្រប់យ៉ាងជ្រុលហួសអស់ទៅហើយ។

២ថ្ងៃក្រោយមក!

ម៉ែពូកែខ្លាំងណាស់។ ស្ទើរតែគ្រប់អ្នកនេសាទបានយកត្រីមកលក់ឱ្យម៉ែជាហូរហែ។ ពួកគាត់ពេញចិត្តចំពោះតម្លៃដែលម៉ែហ៊ានឱ្យលើសអ្នកផ្សេង។ ផ្ទះរបស់ខ្ញុំមិនសូវជាដាច់ភ្ញៀវនោះទេ។ ទស្សនៈដែលគេបានលើកឡើងថា ឱ្យតែយើងរកស៊ីធូរមិនខ្វះទេញាតិ ពិតជាត្រឹមត្រូវ។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំបានសង្កេតគឺភាគតិចណាស់ដែលពួកគាត់ចូលមកក្នុងន័យរាប់អានធម្មតា។ ខ្ញុំនៅតែខ្លាច។ ខ្ញុំខ្លាចថា ថ្ងៃណាមួយមានគេតាមទាន់ល្បិចរកស៊ីមួយនេះ ហើយគ្រប់គ្នានឹងស្អប់ក្រុមគ្រួសារខ្ញុំជាក់ជាមិនខានឡើយ។

ពាក់កណ្តាលយប់ទៅហើយ ម៉ែនៅមិនទាន់ចូលសម្រាន្តនៅឡើយទេ។ គាត់កំពុងតែយកសៀវភៅកត់ត្រាបញ្ជីត្រីយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ បាយក៏គាត់មិនទាន់បានពិសា ចំណែកទឹកវិញក៏មិនទាន់បានមុជនៅឡើយ។ ពេលខ្លះទៅ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាអាណិតគាត់ក្រៃលែង។ តាំងពីពុកបានចែកឋានទៅ បន្ទុកគ្រួសារគ្រប់យ៉ាងស្ថិតនៅលើម៉ែទាំងអស់។ គាត់ដើរតួជាម្តាយផងជាឪពុកផង។ គ្រួសារយើងអ្នកក្រខ្សត់ រឿងអីមិនទៅរំភើបចំពោះចំនួនលុយដ៏ច្រើនយ៉ាងហ្នឹងនោះ។ អ្នកក្រមិនដែលគិតថយក្រោយដូចអ្នកមានមួយចំនួនលើកឡើងនោះឡើយ។ ផ្ទុយមកវិញ អ្នកក្រប្រឹងប្រែងរកស៊ីមិនចាញ់អ្នកមានប៉ុន្មានទេ តែមកពីគ្មានទុនជីវិតពីដូនតាឬពីបុព្វបុរសទើបបានរកស៊ីមិនសូវឡើងបែបនេះ។

នេះជាថ្ងៃអាទិត្យ ជាថ្ងៃឈប់សម្រាក។ ជាទម្លាប់ឱ្យតែថ្ងៃឈប់សម្រាក ខ្ញុំតែងតែទៅជួយលក់ត្រីម៉ែនៅឯផ្សារជានិច្ច ដើម្បីជួយសម្រាលបន្ទុកគាត់បានខ្លះ។ ម៉ែនិងខ្ញុំបានធ្វើដំណើរមកផ្សារតាំងពីមាន់រងាវម្តងម្ល៉េះ។

«ម៉ែគិតចង់ធ្វើអីហ្នឹងម៉ែ?» ខ្ញុំសួរម៉ែបញ្ជាក់ តែក៏បានដឹងហើយថាម៉ែនឹងលួចភ្នែកជញ្ជីង។

«នៅតែឱ្យស្ងៀមទៅកុំចេះលូកមាត់!»

«ម៉ែធ្វើអ៊ីចឹងមិនល្អទេម៉ែ! តិចអ្នកលក់ជិតហ្នឹងបានដឹងគេនិយាយពេញផ្សារទៅ»

«ឯងមិននិយាយ! អញមិននិយាយ​ តើមាននរណាដឹងហ្អាស់?»

ខ្ញុំស្ងាត់មាត់ តែមិនបានបញ្ឈប់ការមើលសកម្មភាពរបស់ម៉ែនោះទេ។

«ម៉ែស៊ីភ្នែកជញ្ជីងច្រើនពេកហើយម៉ែ អាណិតអ្នកទិញត្រីផង។ ពួកគាត់ទម្រាំតែរកលុយមកទិញត្រីបានគឺមិនងាយទេណាម៉ែ»

ម៉ែសម្លឹងមើលមកខ្ញុំដូចចង់ស៊ីសាច់ហុតឈាមអ៊ីចឹង។

«ហ្អែងអាណិតគេហ្នឹង តើគេបានអាណិតយើងវិញខ្លះអត់? កុំល្ងង់ពេក អង្គុយចាំតែធ្វើត្រីក្រោយអញទៅបានហើយ»

ខ្ញុំគ្រវីក្បាលហាក់ហួសចិត្តចំពោះសម្តី និងសកម្មភាពរបស់គាត់។ ខ្ញុំមិនហ៊ាននិយាយអ្វីច្រើនឬនិយាយធ្ងន់ដាក់គាត់នោះទេ ព្រោះគាត់ជាអ្នកមានគុណដ៏ធំបំផុត។ ខ្ញុំបានត្រឹមតែអង្គុយធ្វើត្រីបណ្តើរសម្លឹងមើលគាត់បណ្តើរតែប៉ុណ្ណោះ។

«ម៏! ត្រីផ្ទក់ៗមួយគីឡូ៨០០០រៀល លក់ធូរថ្លៃៗ…»

ដៃខ្ញុំផ្អាកធ្វើត្រីបន្ទាប់ពីបានស្តាប់ដឹងអំពីតម្លៃត្រីដែលម៉ែបានប្រកូសប្រកាសលក់។ ទិញពីអ្នកនេសាទមួយគីឡូ៧០០០រៀល ហើយយកមកលក់៨០០០រៀល ចំណេញបានតិចតួច ហើយបើត្រីអន់សាច់ឬមានងាប់វិញច្បាស់ជាខាតជាក់ជាមិនខាន។ រាល់ដង គាត់លក់មួយគីឡូមិនក្រោមពី១០០០០រៀលនោះទេ។ ហេតុអ្វីបានជាថ្ងៃនេះគាត់លក់ថោកខ្លាំងម្ល៉េះ?

«នែកមីង! មិចបានជាមីងលក់ត្រីខុសទីផ្សារអ៊ីចឹង? មីងលក់ត្រីបែបនេះវាប៉ះពាល់ដល់អ្នកលក់ដូចគ្នាខ្លាំងណាស់។ ពួកខ្ញុំលក់យ៉ាងម៉េចដាច់ បើមីងលេងអ៊ីចឹងៗអី…»

«អញទិញមកបានថោកអញលក់ថោកអ៊ីចឹងហើយ។ ម៉េច! ច្រណែនហ្ន៎? បើច្រណែនលក់អ៊ីចឹងដែរទៅ គ្មាននរណាឃាត់ផង»

«ម៉េចបានជាមីងនិយាយអីគ្មានដឹងទិសតំបន់សោះអ៊ីចឹង។ រកស៊ីជិតគ្នាត្រូវចេះយល់ពីគ្នាខ្លះផង មិនមែនចង់ឈ្នះចង់ចាញ់ដូចជាមីងនោះទេ។ អេ! មីងម៉ៅពីមុនមិនមែនជាមនុស្សបែបហ្នឹងទេ។ ឬមួយក៏ភាពលោភលន់ចង់មានចង់បានបាំងមុខខ្លាំងពេក»

ម៉ែហើបគូទពីកៅអីបម្រុងនឹងទៅបង្កបញ្ហាជាមួយនឹងអាជីវករលក់ត្រីដូចគ្នា។ ខ្ញុំចាប់ដៃគាត់ជាប់ ព្រោះមិនចង់ឱ្យមានរឿងបែបអនាធិបតេយ្យបែបហ្នឹងឡើយ។

ម៉ែលក់ត្រីដាច់ខ្លាំងមែនទែន។ មិនទាំងបានមួយព្រឹកស្រួលបួលផង ស្រាប់តែលក់អស់ជិត៥០គីឡូ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកលក់ផ្សេងទៀតចាប់ផ្តើមមិនពេញចិត្តជាខ្លាំង។ ម្នាក់ៗសម្លឹងមើលមកមុខម៉ែទាំងកែវភ្នែកខុសធម្មតា។

«ម៉ែយកលុយឱ្យគេវិញទៅណាម៉ែ» ខ្ញុំប្រាប់គាត់បន្ទាប់ពីបានឃើញគាត់រើសលុយអ្នកដែលជ្រុះលុយពីហោប៉ៅពេលទិញត្រី។    

«កុំមកចេះ! នៅតែឱ្យស្ងៀមទៅខ្នា!»

ខ្ញុំមិនអស់ចិត្តសោះ តែមិនដឹងធ្វើយ៉ាងម៉េច។ បើយកលុយពីដៃគាត់ទៅឱ្យម្ចាស់គេវិញ ច្បាស់ជាទៅដល់ផ្ទះវិញ គាត់ជេរផ្អើលគេមិនខាន។ តែបើបណ្តោយឱ្យគាត់ធ្វើបែបហ្នឹងទៀត ច្បាស់ជាក្លាយជាទម្លាប់ហើយ។

«មីងឃើញលុយខ្ញុំជ្រុះអម្បាញ់មិញក្រដាសពីរម៉ឺនទេមីង?» ម្ចាស់លុយបកមកសួរវិញ។

«មិនឃើញទេ…»

«ឃើញតើមីង! ម៉ែខ្ញុំរើសបានអម្បាញ់មិញ»

ម៉ែសម្លឹងមុខខ្ញុំដូចចង់ស៊ីសាច់ហុតឈាម។ ខ្ញុំឱនមុខចុះ តែមនសិការឈរលើភាពត្រឹមត្រូវមិនបានឱនតាមខ្ញុំនោះទេ។ ដំណាក់កាលនេះអ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានដើម្បីកែប្រែ ខ្ញុំនឹងប្រឹងជម្នះឱ្យដល់ទីបំផុត។

«គ្មានទេក្មួយ! កូនមីងវាច្រឡំទេ។ អម្បាញ់មិញ មីងរើសក្រដាសបញ្ជីត្រីទេតើ…»

«មីងឯងម៉េចបានជាលក់ត្រីមិនត្រឹមត្រូវអ៊ីចឹង។ មើលនែក! ត្រី៨ខាំសោះមីងថ្លឹងឃើញ១គីឡូ។ អ៊ីចឹងតើបានជាលក់ថោក។ រកស៊ីបែបនេះបាបធំណាស់មីង!»

ម្នាក់មុនមិនទាន់ទាំងដោះសា្រយរួចរាល់ផង ម្នាក់ក្រោយក៏ចូលមកដល់។

«ស្អីគេ! អម្បាញ់មិញខ្ញុំបានថ្លឹងត្រឹមត្រូវណាស់។ កុំមកចោទតែផ្តេសតែផ្តាស តិចខ្ញុំប្តឹងអស់គូទខោឥឡូវហ្នឹង! ខ្ញុំរកស៊ីសច្ចៈទៀងត្រង់ណាស់» ម៉ែក្រោកឈរជំទាស់ដៃស្តីឱ្យគេវិញ។

«ឱ! មកពីរកស៊ីអ៊ីចឹងទេតើបានជាលក់ថោកណាស់។ នេះក្មួយ!»

មីងម្នាក់លក់ត្រីក្បែរនិយាយទៅកាន់មីងដែលមកតវ៉ារឿងទម្ងន់ត្រី។

«សាកយកដាក់លើជញ្ជីងមីងសាកមើល៍ថា ត្រីហ្នឹងគ្រប់មួយគីឡូឬអត់?»

«មិនអីទេមីង! ខ្ញុំបានថ្លឹងនៅតូបផ្សេងរួចហើយ តែបើចង់ដឹងសន្តានមនុស្សរកស៊ីមិនទៀង ខ្ញុំនឹងថ្លឹងឱ្យមើលម្តងទៀត» និយាយរួច គាត់ក៏ដាក់ត្រីនៅលើថាសជញ្ជីង។

ខ្ញុំក្រោកមើលទៅលើទ្រនិចជញ្ជីងបានដឹងច្បាស់ថាវាពិតជាមានទម្ងន់ត្រឹមតែ៨ខាំពិតមែន។ ខ្ញុំរន្ធត់ចិត្តធ្លាក់ថ្លើមក្ឌុក។ គ្រប់គ្នានៅក្នុងផ្សារបានងាកមកមើលព្រាត។ ពេលនេះម៉ែបានក្លាយជាផ្ទាំងស៊ីបដែលគ្រប់គ្នាតម្រង់រក។ ខ្ញុំអាចស្មានបានថា គាត់កំពុងតែខ្មាសគេជាខ្លាំង គ្មានច្រកចេញទេ។ សម័យនេះ សំឡេងសង្គមគឺសាហាវណាស់។ គេមិនបានខ្វល់ថា យើងធ្វើដើម្បីអ្វី ឬមានអ្វីជាមូលហេតុពីក្រោយនោះទេ គឺជាគិតតែពីជាន់តែប៉ុណ្ណោះ។

«ឱ្យខ្ញុំសូមទោសផងមីង!» ខ្ញុំលើកដៃសំពះ រួចនិយាយបន្ត

«ថ្ងៃនេះម៉ែខ្ញុំមិនស្រួលខ្លួនទើបបានជាថ្លឹងខុសបែបនេះ។ មីងហុចត្រីមកចាំខ្ញុំថ្លឹងបង្គ្រប់ឱ្យណាមីង»

ខ្ញុំងាកទៅនិយាយជាមួយមីងម្ចាស់លុយម្តង «លុយហ្នឹងការពិតខ្ញុំអ្នករើសបានទេ តែខ្ញុំបានឱ្យម៉ែទុក។ ម៉ែបានប្រាប់ខ្ញុំថាឱ្យយកឱ្យម្ចាស់វិញដែរ តែខ្ញុំប្រាប់គាត់ថា បន្តិចទៀតគាត់នឹងមកវិញហើយ។ ដល់ឥឡូវមកវិញមែន។ ពួកខ្ញុំរកស៊ីសុចរិត ពួកខ្ញុំមិនទៅចង់បានលុយប៉ុណ្ណឹងទេមីង»

ខ្ញុំយកលុយពីដៃម៉ែឱ្យទៅម្ចាស់គេវិញ ហើយប្រាប់អ្នកឈរមើលទាំងប៉ុន្មានឱ្យបំពេញកិច្ចការខ្លួនវិញ។ អ្នកខ្លះមុននឹងចាកចេញបានបោះពាក្យសម្តីយ៉ាងឈឺចាប់ចំពោះម៉ែទៀតផង។ តែខ្ញុំប្រឹងញញឹម ព្រោះស្នាមញញឹមក៏ជាចំណែកក្នុងការសាងផ្លូវអារម្មណ៍មនុស្សផងដែរ។ អារម្មណ៍កំពុងតែដុតកម្តៅក្លាយជាភ្លើង ដូច្នេះយើងត្រូវពន្លត់វាដោយភាពត្រជាក់នោះគឺការមិនតបត។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា រូបភាពបែបនេះមិនបានកើតឡើងទៀតទៅចុះ។

ខ្ញុំឱ្យម៉ែទៅផ្ទះសម្រាកមុន។ បើមិនអ៊ីចឹងទេ រឿងនឹងកាន់តែរីករាលដាលធំឡើងៗ ដែលអាចនឹងដល់ចំណុចមួយពិបាកនឹងកែប្រែ។

រឿងរ៉ាវដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងផ្សារបានល្បីសុសសាយពេញភូមិពេញស្រុក។ អ៊ីចឹងបានថា ចាស់បុរាណលើកឡើងថា ក្អែកមួយជាក្អែកដប់ ពិតជាមិនខុសទេ។ ហើយទស្សនៈគេនិយាយថា មាត់វែងជាងផ្លូវ​ ក៏មិនខុសដែរ។ គេបាននិយាយបំផ្លើសថា ម៉ែជេរប្រទេច វ៉ៃគ្នាពេញផ្សារ។ ហើយមានអ្នកខ្លះថា មកពីរកស៊ីចង់មានចង់បានលោភលន់ខ្លាំងពេកទើបបានទទួលលទ្ធផលបែបនេះ។

ម៉ែមិនសូវជាហ៊ានចេញទៅណាទេ ហើយអ្នកនេសាទក៏មិនសូវមកលក់ត្រីឱ្យម៉ែប៉ុន្មានដែរ។ បើមុននឹងមកលក់ឱ្យ គេថែមទាំងសុំថ្លឹងជញ្ជីងខ្លួនឯងទៀតផង។​ ចំណូលដែលចំណេញពីការលក់ត្រីក៏ត្រូវថយ គឺថយខ្លាំងមែនទែន។ ថ្ងៃខ្លះស្ទើរថា តិចជាងកាលពីមុនទៅទៀត។ បទពិសោធន៍មួយនេះ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអាចបញ្ឈប់ម៉ែឱ្យងាកមកផ្លូវត្រឹមត្រូវវិញ។ បើមិនដូច្នោះទេ គាត់ច្បាស់ជាត្រូវគេស្អប់ពេញស្រុកមិនខាន។

………………

«អើរតនា! ម៉ែឯងទៅណាហើយ?»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតចេញពីការស្រមៃ ងាកទៅម្ចាស់សំឡេង។ ពូចាន់ដែលជាអ្នកណែនាំម៉ែឱ្យរកស៊ីផ្លូវខុសកំពុងតែមានវត្តមានចំពោះមុខខ្ញុំ។ ទឹកមុខគាត់បង្ហាញពីភាពមិនប្រក្រតី ដូចជាមានរឿងអ្វីធំដុំជាមួយម៉ែអ៊ីចឹង។

«ពូរកម៉ែខ្ញុំមានការណ៍អីដែរពូ»

«អញមិនចង់និយាយជាមួយក្មេងទេ។ ប្រាប់អញមកថា ម៉ែហ្អែងទៅណា? ហៅគាត់មកចួបនឹងអញបន្តិច»

«ម៉ែគាត់មិននៅទេពូ! ខ្ញុមមិនដឹងថាគាត់ទៅណាទេ»

«វាមិនដែលទេ! មុននេះបន្តិច អញឃើញគាត់ដើរកាត់មុខផ្ទះអញនៅឡើយ»

«រកខ្ញុំមានការណ៍អីមែនចាន់?»

សំឡេងម៉ែបន្លឺឡើងស្របពេលជាមួយនឹងវត្តមានគាត់មកដល់។

«ម៉េចបានជាអ្នកឯងទៅនិយាយបរិហារកេរ្តិ៍ខ្ញុំពេញភូមិអ៊ីចឹង។ អ្នកឯងធ្លាក់ដុនដាបតែម្នាក់ឯងទៅ កុំយកខ្ញុំទៅឡូកឡំជាមួយ ខ្ញុំមិនចូលចិត្តទេ»

«នរណានិយាយប្រាប់ ថាអញនិយាយដើមហ្អែង? អញរវល់ណាស់ រកតែពេលទៅនោមមិនបានផង កុំមកនិយាយចោទអញផ្តេសផ្តាស តិចអញប្តឹងយកលុយចាយលេងទៅ»

«ប្តឹងទៅ! ខ្ញុំមានសាក្សីស្រាប់។ អ្នកឯងបានយករឿងខ្ញុំទៅប្រាប់អ្នកភូមិថាខ្ញុំរកស៊ីពុតត្បុត មិនទៀងត្រង់ លោភលន់ហួសហេតុ ទិញស្រូវចំណេញក្បាលកាក់ហើយ ឆ្លៀតកែជញ្ជីងទៀត…»

«ហើយវាពិតឱ្យអស់ចុះ? នរណាក៏ដឹងដែរ ថាឯងលោភលន់កេងកម្លាំងរបស់អ្នកស្រែ។ គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែដឹង តែគេមិនហ៊ាននិយាយ។  អញនិយាយនេះមកពីមិនចង់ឱ្យនរណាត្រូវចាញ់បោកហ្អែងទៀតទេ»

«អ្នកឯងមិនខុសពីធ្លាក់ជ្រោះ ទាញដៃខ្ញុំឱ្យធ្លាក់តាមនោះទេ។ ខ្ញុំមិនងាយធ្លាក់ទេ។ ខ្ញុំរឹងមាំណាស់។ មើលកត្តាជីវភាពរបស់អ្នកឯងនឹងខ្ញុំផង ថាខុសគ្នាកម្រិតណា។ មុននឹងធ្វើត្រូវគិតឱ្យបានច្បាស់ផង»

«អញបានគិតរួចមកហើយ។ មកពីឯងផ្តល់មេរៀនកង្វក់ឱ្យ ទើបធ្វើឱ្យអញត្រូវអ្នកដទៃស្អប់ខ្ពើមបែបនេះ»

«កុំចោទខ្ញុំអ៊ីចឹង! ធម្មតាទះដៃតែម្ខាងវាមិនឮទេ។ នរណាក៏ដឹងថាអ្នកឯងមានចិត្តលោភលន់ មិននឹងនរបែបហ្នឹងនោះ។ បើអ្នកឯងឈរលើភាពត្រឹមត្រូវក៏មិនត្រូវមានរឿងបែបហ្នឹងដែរ…»

តឺតៗៗ!…

ខណៈនេះ សំឡេងម៉ូតូសមត្ថកិច្ចក៏បានមកដល់។ ម៉ែនិងពូចាន់ក៏បានផ្អាកនិយាយ។

«ពួកខ្ញុំសុំនាំខ្លួនមីង និងពូទៅប៉ុស្តិ៍បន្តិច!»

«ពីបទអ្វីដែរ ព្រោះខ្ញុំមិនធ្លាប់ធ្វើអ្វីខុសសោះ!»ពូចាន់សួរបញ្ជាក់។

«រកស៊ីខុសច្បាប់! ចងការយកថ្លៃខ្លាំងពេក និងបោកប្រាស់អ្នកស្រុក»

«ខ្ញុំគ្មានកំហុសទេ! មកពីអ្នកស្រុកទាំងនោះឆោតល្ងង់តែខ្លួនឯងទេតើ។ ខ្ញុំមានលុយឱ្យយកទៅដោះស្រាយបញ្ហា ជាចំណែកជួយអ្នកភូមិប៉ុណ្ណឹងហើយ នៅខ្ញុំខុសទៀត!» ពូចាន់និយាយតវ៉ា។

«ពូចាំទៅដោះស្រាយគ្នានៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសសិនទៅពូ!»

«ខ្ញុំមិនទៅដាច់ខាត…»

«ពូចាន់ៗ! ឡានដឹកស្រូវរបស់ពូបានក្រឡាប់ខ្ទេចស្រូវអស់បាត់ហើយ!»

ដំណឹងដែលវាចាឡើងពីយុវជនម្នាក់បានធ្វើឱ្យទឹកមុខរបស់ពូចាន់ស្លេកង៉ាំង។ គាត់ដោះស្រាយជាមួយប៉ូលិសមិនទាន់រួចផង បែរជាមានរឿងដ៏ធំកើតឡើងមួយទៀត។

«ហ្នឹងហើយណាពូ! កម្មពៀរមានពិត​។ ឃើញទេ អ្នករកស៊ីលើខ្នងគេ លើកម្លាំងញើសឈាមគេ តែងតែនាំទៅរកក្តីវិនាស» ខ្ញុំបន្លឺឡើង។

ម៉ែ និងពូចាន់ត្រូវបានប៉ូលិសហៅទៅសាលាឃុំ។ ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរតាមក្រោយផងដែរ។​ ពេលទៅដល់ លោកពូមេឃុំនិងមេភូមិ បាននិយាយណែនាំឱ្យរកស៊ីត្រឹមត្រូវវិញ។ ប្រយោគរបស់លោកពូមេឃុំដែលខ្ញុំចងចាំបំផុតនោះគឺ “គ្មានបុគ្គលណាដែលរកស៊ីផ្លូវកាត់ក្លាយជាអ្នកមានបានយូរឡើយ ផ្ទុយទៅវិញគឺមានតែក្តីវិនាស ព្រមទាំងបាត់បង់ទំនុកចិត្តពីមនុស្សជុំវិញខ្លួនទៀតផង”។​  គាត់បានប្រាប់ទៀតថា នេះជាលើកទីមួយ តែបើមានលើកទីពីរ ច្បាប់មិនព្រមលើកលែងទោសឱ្យទៀតឡើយ។

ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ម៉ែក៏ឈប់រកស៊ីមុខរបរនេះទៀត ដោយគាត់ប្តូរមកលក់ចាប់ហួយជំនួសវិញ។ ក្នុងនាមខ្ញុំជាកូន និងជាកូនខ្មែរម្នាក់ ខ្ញុំចង់ឱ្យប្រជាជនទាំងអស់ងាកមករកស៊ីមុខរបរសុចរិត តែមិនមែនសុចរិតតែឈ្មោះនោះទេ ហើយក៏មិនគួរមានចិត្តលោភលន់ហួសព្រំដែនពេកដែរ៕

មុតាអាយុ​១៦ឆ្នាំ ជា​សិស្ស​វិទ្យាល័យ​មួយ​ដែល​មាន​ការ​តាំង​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង​ក្នុង​ការ​ខិតខំចង់បានការងារមកជួយផ្គត់ផ្គង់​ជីវភាពគ្រួសារ​របស់​នាង។

មួយថ្ងៃៗរបស់នាងត្រូវបានចំណាយទៅលើការងារក្រៅម៉ោង ចាប់ពីការបម្រើកាហ្វេនៅហាង រហូតដល់រៀបចំ​ធ្នើរស្តុកទំនិញនៅSuper Market កាច់ជ្រុងផ្ទះ។

ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ពេលយប់ជ្រៅនិមួយៗរបស់នាង​ពោរពេញ​ទៅដោយ​ក្តី​សុបិន។ មុតា ញញឹម​រង់ចាំការមកដល់​នៃ​អនាគត​ដ៏​ប្រសើរ​មួយសម្រាប់​គ្រប់គ្នាក្នុងផ្ទះនេះ ពិសេស​បុរសក្មេងជាមិត្ត​ស្និទ្ធបំផុតរបស់នាងក្នុងភូមិ ​ដែល​តែង​តែចូល​ចិត្ត​ងប់ងល់រឿងគូរ​គំនូរ។

មិត្តពីក្មេង​របស់​មុតាម្នាក់នេះ ឈ្មោះ វិចិត្រ ហៅក្រៅអេលិច អាយុ១៧ឆ្នាំ។ អេលិច​ត្រូវអ្នកភូមិផង​ចំអន់ថា គឺជាតារា ជាវិចិត្រករវ័យក្មេងម្នាក់ ដែលនឹង​បង្កើតកេរ្តិ៍ឈ្មោះសម្រាប់ភូមិមាត់បឹងដ៏ក្រីក្រនេះ។ គេមាន​ប៉ា​ជាគ្រូបង្រៀនបឋម និងអ្នកម្តាយកាត់ដេរ។

ចំណែកមុតាមានតែយាយនិងម្តាយ ប៉ានាង​ស្លាប់តាំងពីប្អូនទាំងពីររបស់នាង​នៅតូចៗ។ គ្រួសារ៥នាក់នេះ រស់នៅលំបាកខ្វះខាតមុខក្រោយ។

យាយនាង​និងម្តាយរបស់អេលិចជាអ្នកជិតខាងដែលមានទំនាក់ទំនងល្អណាស់ព្រោះម្តាយ​អេលិចជាមិត្ត​របស់ម្តាយមុតា​កាលពីនៅកុមារ។

ក្នុងកូនផ្ទះតូចរបស់អេលិច ពោរពេញទៅដោយផ្ទាំងក្រណាត់គំនូរ ជក់ចាស់ ការគូរដែលមិនទាន់រួចរាល់ និងស្នាមពណ៌ចម្រុះ។ ថ្វីដ្បិតតែអេលិចជាក្មេងខ្មែរដ៏មានទេពកោសល្យក៏ដោយ ក៏ពិភពសិល្បៈហាក់ព្រងើយកន្តើយនឹងចំណង់ចំណូលចិត្តផ្នែកគំនូរនេះ មិនដូចខាងចម្រៀងឬតែងនិពន្ធទេ។

ជារៀងរាល់ថ្ងៃមិត្ត​ភូមិផង​របងជាមួយទាំងពីររវល់នឹង​ការតស៊ូមិនឈប់ដើម្បីដោះស្រាយជីវភាព ហើយការពិតដ៏អាក្រក់នៃពួកគេ គឺការរស់នៅដើម្បីតែធ្វើការ ឯប្រាក់ខែមិនដែលគ្រប់សូម្បីតែមិនធ្លាប់ហូបឆ្ងាញ់ឬខ្ជះខ្ជាយអ្វី។ ទោះជាយ៉ាងណា​មុតានិងអេលិចតែងតែឈឺច្អាលចំពោះគ្នា ចូលរួមជួយលើកទឹកចិត្ត​ ដោះស្រាយការលំបាកឱ្យគ្នា ដូចជាល្ងាចនេះពេលដែលមុតា កំពុងប្រញាប់ប្រញាល់ចេញពីសាលា​ទៅកាន់ការងាររៀបចំស្តុក នាង​ប្រទះឃើញ ខិត្តប័ណ្ណអំពីគម្រោងសិល្បៈសហគមន៍មួយ នៅមជ្ឈមណ្ឌលអង្គការ​ក្នុងស្រុក។

ខិត្តប័ណ្ណនោះគូសបញ្ជាក់​សន្យាថា នឹងផ្តល់រង្វាន់២លានរៀល សម្រាប់ការគូរគំនូរជីវិតពិតក្នុងសហគមន៍ ដែលមានបង្កប់ជាពុទ្ធិ លើកទឹកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមកឱ្យឆ្លងកាត់ការតស៊ូបាន​ល្អបំផុត។ នាងញញឹម​ហើយនឹកដល់អេលិច។ នេះជាឱកាស​ក្នុងការ​ជំរុញ អ្វីមួយដែលសែនមានន័យដល់ជីវិតរបស់មិត្ត​នាង។

មុតា​គិតយូរណាស់ពេលនាង​កំពុងរៀបចំស្តុក ហើយ​ពេលចប់ នាង​បានសម្រេចចិត្តមុតមាំថា ស្អែកអាទិត្យមុនទៅហាងកាហ្វេ​ នាង​នឹងដើរវាងកាត់តាម​មជ្ឈមណ្ឌលនោះសួរនាំផ្ទាល់អំពីការប្រលង​សម្រាប់អេលិច។

ពេល​នាង​ទៅ​ដល់​ក៏​ឃើញ​មជ្ឈមណ្ឌលមាន​ ​សកម្មភាព​មមារញឹក។ ការប្រលងបានផ្អើលដល់​ មនុស្សគ្រប់វ័យហើយពួកគេបានមកអង្គុយបង្វឹក​ការ​គូររូប គូរគំនូរ និងជជែកគ្នា។ មើលយូរៗទៅ មុតា បាន​ប្រទះ​ឃើញ អេលិច​ដែល​កំពុង​តែ​ឈ្ងោក​លើផ្ទាំង​គំនូរ​ធំ​មួយ​នៅ​ជ្រុងរបងសួន។ គេផ្តោត​អារម្មណ៍​យ៉ាង​ខ្លាំង​រហូតដល់មិន​កត់​សម្គាល់​ឃើញ​នាង​កំពុង​មើលមកឡើយ។

«តើប្អូនប្រុសមកប្រលងការ​គូរនេះមានបំណងអ្វីដែរ?»នេះជាសំណួរនៃអ្នកបង្វឹកអំពីប្រធានបទលើកទឹកចិត្តបាន​ សួរ​ឡើង។

អេលិចនិយាយគ្រលរៗគ្រហែមៗថា៖

«បាទ! ខ្ញុំមាន​បំណងយកប្រាក់ទិញម៉ូតូតូចមួយឱ្យដល់មិត្តខ្ញុំម្នាក់! គេធ្វើការច្រើនកន្លែង  និងត្រូវ​ដើរទៅរៀនឆ្ងាយៗ​​គឺដើររហូត​!»

មុតាឮហើយ រំជួលចិត្តជាខ្លាំង។ ដោយមិនចង់រំខានការសន្ទនា​រវាងគេជាមួយគ្រូបង្វឹក ហើយដោយមុតា​ខ្លួនឯងក៏មិនមានពេលវេលាច្រើនផង នាងបាន​ចាកចេញមកវិញ ដោយដើរផងរំភើបផងព្រោះអេលិចបានដឹងអំពីព្រឹត្តិការណ៍នេះជាមុនទៅហើយ។

គ្រប់យ៉ាង​អេលិចមិនដែលនិយាយ ​ប៉ុន្តែគេតែងតែធ្វើសម្រាប់នាង ដូចជាកាលពីក្មេង​គេតែងតែឱ្យបាយឆារបស់គេមកនាង ព្រោះនាងឃ្លាន ឯគេកុហកនាង​ថាមិនសូវឃ្លាននោះទេ។ ពេលមានភ្លៀង ដើរមកផ្ទះវិញ មានអាវភ្លៀងតែមួយ អេលិចឱ្យមកមុតាជ្រក គេវិញដើរដោយក្លាហាន​មកផ្ទះទទឹកជោក ក្រោយមកក៏ឈឺគ្រុនញាក់។ នឹកដល់ត្រង់ណេះ មុតាខ្ទប់មាត់សើច។

ល្ងាចនោះដដែល មុតាត្រូវបានអេលិចប្រាប់ពីការប្រកួតគំនូរ។ នាង​បានញញឹម​ហើយលើកទឹកចិត្ត​គេថា ការសម្រេចចិត្ត​ចូលរួមប្រកួតជារឿងត្រឹមត្រូវណាស់។ ប៉ុន្តែអេលិចស្រពោនបន្តិច​ព្រោះគេនឹងខកការងារ​ថែមម៉ោង​នៅខាងដឹកជញ្ជូនExpress មួយខែជាង ព្រោះមួយថ្ងៃត្រូវមកគូរពីរម៉ោងនៅមជ្ឈមណ្ដលជាមួយគ្រូបង្វឹក។

មុតាបានអង្គុយក្បែរអេលិចនៅមាត់បឹងហើយប្រាប់គេថា ៖

«ត្រូវចាំថា ធ្វើអ្វីក៏ត្រូវលះបង់ដែរ! រាល់ការលំបាកដែលអេលិច​ធ្វើនៅពេលនេះ គឺជាការសន្សំឥដ្ឋម្តងមួយដុំទៅកសាងអនាគតដែលអេលិចចង់បាន! អេលិចនឹងទៅជាវិចិត្រករល្បី!»

«បើខ្ញុំមិនធ្វើការ ម្ហូបមិនគ្រប់ដល់ចុងខែទេ​! ប្អូនខ្ញុំ៥នាក់ ពួកវាទារលុយទៅរៀនទាំងអស់គ្នា! ហើយបើខ្ញុំទៅធ្វើការក្រោយពេលគូរ​គឺបាន តែយប់ជ្រៅណាស់បានចប់ គេងមិនគ្រប់ ស្អែកក្រោកទៅរៀនទៀត ដល់ចឹងដៃនេះនឹងញ័រ​ហើយខ្ញុំគូរមិនកើតទេតា! មិនទាន់និយាយជាមួយម៉ែទេ គាត់ប្រហែលជាឱ្យខ្ញុំ ប្រលងលើកក្រោយវិញ!»

ដើម្បីនៅទីនេះ លើកទឹកចិត្តឱ្យអេលិច​បានឆ្លងកាត់គ្រប់ឧបសគ្គនឹងបានឱកាសសាកល្បង​ មុតាបានព្យាយាមគិត។

«អ៊ីចេះទៅ អេលិចប្រាប់អ៊ំស្រីថា​ រាល់ល្ងាចគូរតែ៣០នាទីទេ ពេលអេលិចគូរចាំខ្ញុំទៅជំនួសនៅកន្លែងអេលិចឱ្យ​ហើយអេលិចឯងអាចយកប្រាក់ខែជូនអ៊ំបាន!»

ពួកគេទាំងពីរបានព្រមព្រៀងគ្នាធ្វើបែបនេះ ហើយអេឡិចតែងតែបានចូលទៅគូរជាទៀងទាត់នៅមជ្ឈមណ្ឌលអប់រំសហគមន៍ ចំណែកមុតាមុននឹងទៅធ្វើការ​នាងតែងដើរវាងមកកាត់តាមនោះព្រោះតែ ការចង់ដឹងចង់ឃើញស្នាដៃបន្តបន្ទាប់របស់អេលិច។

ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃអេលិចទទួលបាន ការកោតសរសើរ ជានិច្ច​ពីមុតា​រហូត​ដល់ផ្ទាំងក្រណាត់ទទេធំមួយបានក្លាយទៅទិដ្ឋភាពបឹង​ដ៏រស់រវើក។ នៅពេលយប់ចប់ការងារ អេលិចតែងនៅចាំទទួលជូនមុតាមកផ្ទះវិញ​ហើយការជជែករបស់ពួកគេ ចែករំលែកនំចំណីបន្តិចបន្តួចដល់គ្នាតែងតែក្លាយទៅជារឿងប្រចាំសម្រាប់គ្នាទៅវិញទៅមក។

នៅមាត់បឹង​ត្រជាក់ៗ ពួកគេ​បាន​ចែករំលែក​បទពិសោធន៍នៅកន្លែងការងារក្រៅម៉ោង  ការគូរគំនូរនិង​ក្តី​សុបិន​របស់​មុតា ដែលចង់មានកូនផ្សារមួយ​ផ្ទាល់ខ្លួន ឯអេលិច​ចង់មានស្តង់គំនូរមួយលក់ក្បែរៗឬក្នុងផ្សារ​ជាមួយនាង​។

​ពួកគេ​ស្តាប់ពាក្យពេចន៍គ្នា​ទៅវិញទៅមក​​ដោយអត់ធ្មត់ ចងចាំ និងអធ្យាស្រ័យ យល់ចិត្ត​ខ្ពស់ បង្កជានិស្ស័យ​អាណិតស្រលាញ់ពិបាកនឹងបំភ្លេច បង្កើតជាខ្សែចំណង​ទំនាក់ទំនង​កាន់តែ​ខ្លាំង​ឡើង​។

យប់មួយនៅក្រោមផ្ទៃមេឃដ៏ស្រពោនស្ងប់ស្ងាត់មួយ រំលេចដោយគ្រាប់ផ្កាយមួយអន្លើ មុតា និង អេលិចអង្គុយត្រសងជិតមាត់បឹង ។

ជើងរបស់ពួកគេ ដាក់ទៅក្នុងស្រទាប់ជលធាដ៏ត្រជាក់។

ភូមិពលករ​ដ៏ក្រក្រីរបស់ពួកគេ​សែន​ស្ងប់ស្ងាត់ មមើលពីនេះទៅ។ ពន្លឺភ្លើងជះតិចៗក្រោមតំណក់រលឹមស្រិចៗ ។

មុតាផ្តោតការក្រឡេកមើលទៅលើរលក​ខ្មៅស្រអាប់នាផ្ទៃបឹង សំឡេងរបស់នាងទន់ភ្លន់ និងស្ទាក់ស្ទើរ៖ «ម៉ាក់… គាត់ចង់ឱ្យខ្ញុំឈប់រៀន»

នាងនិយាយទាំងអួល។ ពាក្យសំដីរបស់នាង បង្ហាញពីអារម្មណ៍ក្តុកក្តួល ដែលសែនស្រណោះសម្រាប់អេលិចមកឮក្នុងពេលយប់ដ៏ត្រជាក់កម្សត់។

«យាយខ្ញុំឈឺពេក… ម៉ាក់ចង់យកគាត់ទៅព្យាបាល​យើងត្រូវការលុយសោហ៊ុយ​ ហើយខ្ញុំ… ខ្ញុំនឹងត្រូវធ្វើការនៅរោងចក្រ»

អាលិចបានស្តាប់ឮហើយ បេះដូងរបស់គេ​សោយសោក​ ព្រោះប្រុសដឹងថា មុតាម្នាក់នេះមានក្តីស្រមៃចង់ក្លាយជាអ្នកនាំភ្ញៀវទេសចរ ចង់និយាយអង់គ្លេសចង់រៀនបានខ្ពស់ដល់មហាវិទ្យាល័យ។

ជាមិត្តម្នាក់ដែលបានមើលឃើញការតស៊ូរបស់នាងក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ដែលគេតែងតែកោតសរសើរថានាងជាកំពូលអ្នកលើកទឹកចិត្ត​ក្មេងក្រីក្រ​ដទៃ ពេលនេះនាងមានវិបត្តិហើយ។

គ្មានវិបត្តិណាធំជាងការបោះបង់ចោលក្តីស្រមៃនោះទេ។

«ទេ! មុតា នឹងមិនឈប់រៀនទេ»  

អេលិចឆ្លើយខ្លីហើយឈប់បន្តិច មុនពេលដែលសំឡេងរបស់គេវាចាក្នុងសព្ទសន្យាស្រាលៗថេរ៖

«ខ្ញុំនឹងប្រលងគំនូរចប់អាទិត្យក្រោយ ហើយទៅធ្វើការពេលយប់ថែមពីរម៉ោងនៅតូបអ៊ុំពងទាកូន! ខ្ញុំនឹងជួយលុយ​ម្តាយរបស់មុតា​យកយាយទៅពេទ្យ!»

មុតាងក់ក្បាល ភ្នែករបស់នាងភ្លឺឡើង៖

«ខ្ញុំធ្វើដែរ​លាងចាននៅនុះ!»

«តែម៉ោង១យប់បានចប់ណ៎ា!»អេលិចខ្សឹប។

«ហឹម! ​បើ​ខ្ញុំ​មិន​បានរៀនទៀត​… ខ្ញុំ​សុខ​ចិត្ត​ធ្លាក់​ទៅក្នុង​បាត​បឹង​នេះអេលិច»។

អេលិច លូកដៃទៅចាប់ដៃនាង ម្រាមដៃរបស់ពួកគេជាប់គ្នារាប់នាទីព្រោះនាងយំនិងមិនបដិសេធទេ។ អេលិចសន្យាស្អកស្អា៖

«បើមុតាលោត  ខ្ញុំនឹងលោតទៅតាម ព្រោះខ្ញុំត្រូវទាញមុតាឡើងមកវិញ!»

ក្មេងជំទង់សម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមក ខណៈដែលបឹងនិងពិភពលោកនេះទាំងមូលហាក់ដូចជា ទប់ដង្ហើម​បង្ខាំងពេលវេលាមិនរំខានមនោសញ្ចេតនារបស់គេទាំងពីរឡើយ។

អ្វីដែលពួកគេ​មាន​ឱ្យគ្នា​ វាច្រើនជាងពាក្យថាមិត្តភក្តិ។ ពួកគេ មាន​បេះដូងពីរដែលប៉ះពាល់គ្នា​ទៅវិញទៅមកដោយមិនចាំបាច់ធ្វើកាយវិកា​រ។

សប្តាហ៍ថ្មីចូលមកដល់ ជាថ្ងៃផុតកំណត់នៃគម្រោងសិល្បៈគំនូរអនាម័យ​សហគមន៍ ផ្ទាំងគំនូររបស់ អេលិចបានលេចចេញជារូបរាង ទទួលបានការចាប់ចិត្ត និងស្ងើចសរសើរយ៉ាងខ្លាំងតែលែងមានអ្នកណាបានឃើញវាទៀតហើយព្រោះគេរង់ចាំបង្ហាញនៅថ្ងៃប្រកួត។

នៅពេលថ្ងៃប្រលងផ្តាច់ព្រ័ត្របានឈានមកដល់ ក្នុងពិធីតាំងពិពណ៌អ៊ឹកអធឹកមកដល់ ស្នាដៃសិល្បៈរបស់ពួកគេត្រូវបានបង្ហាញដោយមោទនភាព។ អ្នកដាក់ពិន្ទុ គឺជាមន្ត្រី និងសកម្មជន​លើកទឹកចិត្ត នៃអង្គការសហប្រជាជាតិ។

ព្រះអាទិត្យ​ពេល​រសៀល ​​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​តាម​បង្អួច​វិចិត្រសាល ដែល​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ដ៏​កក់ក្តៅ​នាបណ្តាជញ្ជាំងតុបតែង ពោរពេញ​ដោយ​សិល្បៈ។

អេលិច​ឈរ​ដោយលាក់កំបាំងចិត្ត​អន្ទះសារ ​ភ័យបារម្ភ​​នៅ​ពី​មុខ​គំនូរ ​ហើយបេះដូង​គេលោត​ញាប់​ពេល​គេកំពុង​កែ​សម្រួល​ស៊ុម​ជា​លើក​ចុង​ក្រោយមុនមនុស្សម្នាចូលមកមើល ស្នាដៃសិល្បៈនេះ។

អស្ចារ្យណាស់ ពេលដែលទ្រនិចនាឡិកាដល់កំណត់ ទ្វារក៏របើកមកក្នុង ឯមនុស្ស​​គ្រប់គ្នាក៏ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចូលមក។

មុតា​នៅភាំងនឹង​ទិដ្ឋភាពគំនូរធំមួយផុតក្បាលរបស់នាង គឺ ក្មេងប្រុសម្នាក់បានមុជចុះទៅក្នុងបឹងដ៏ភ្លឺស្វាង ដៃរបស់គេបានលាតទៅជួយក្មេងស្រីដែលកំពុងតស៊ូនៅក្នុងទឹកជ្រៅ។

អារម្មណ៍ដែលចាប់មកក្នុងសង្វាក់ពណ៌គំនូរខៀវ និងចង្វាក់បេះដូងអ្នកទស្សនា​បានបង្កើតជាការទះដៃអបអររំពងឡើងជាមួយទស្សនិកជន ខណៈអេលិចនិងមុតា​សម្លឹងមុខគ្នា​ដោយអារម្មណ៍យ៉ាងពិសេស។

នៅពេលចៅក្រមប្រកាសអ្នកឈ្នះ ដង្ហើមរបស់អេលិចសឹង ជាប់កកស្ទះក្នុងបំពង់ក។

«ហើយពានរង្វាន់សម្រាប់សិល្បករវ័យក្មេងល្អបំផុតបានទៅ… ប៉ែន វិចិត្រ​ហៅអេលិច!»

សាលទាំងមូលរំពងទៅដោយស្នូរទះដៃនិងសន្ធឹកចុចថត។

តែអ្វីដែលអេលិចអាចផ្តោតទៅពេលនេះ គឺមុតាដែលឈរនៅក្នុងហ្វូងមនុស្ស ភ្នែករបស់នាងចិញ្ចាចសែនរំភើបរវាងទិដ្ឋភាព​ដែលនាង​សឹងមិនជឿត្រចៀកខ្លួនឯង។

ស្រីតូច​ប្រញាប់វែកមនុស្ស​ចូលទៅរក​អេលិច។ ទាំងទឹកភ្នែកស្រក់នៅពេលនាងឈរថតកពីមុខផ្ទាំងគំនូរដែលប្រាប់ពីរឿងពួកគេបាននិយាយមិនឱ្យអ្នកណាដឹងពេលណា​បាននាំអេលិចឱ្យឈ្នះពាន។

«គូរឱ្យខ្ញុំមែនទេ?»

នាង​សួរដោយខ្សឹបនិងមាន​សព្ទ សំឡេងញាប់ញ័រដោយអារម្មណ៍រំភើប​។ អាឡិចងក់ក្បាល ទ្រូងរបស់គេប៉ោង​ដោយអារម្មណ៍មាន​មោទនភាព និងក្តីស្រលាញ់។

«ខ្ញុំចង់បង្ហាញពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ ថា​ ខ្ញុំនឹងនៅចំពោះមុខមុតា​ដើម្បីជួយមុតាជានិច្ច ទោះបីជាមានបញ្ហាអ្វីក៏ដោយ!» ទឹកភ្នែករបស់ មុតា ហូរមករហាម​តែចាំងភ្លឺដូចពេជ្រនៅលើថ្ពាល់របស់នាង។

«គូរបានស្អាតណាស់!»

នាងនិយាយទាំងសំឡេងបែកៗស្អកៗ ពោរពេញដោយការដឹងគុណ និងស្ញប់ស្ញែង។ ទិដ្ឋភាពមួយដែលហ៊ុំព័ទ្ធដោយស្នូរទះដៃ និងគំនូរពណ៌ខៀវដ៏រស់រវើក អេលិចបានដឹងថាជីវិតនេះគេតែងយល់ខុសថា គំនូរជាសង្សាររបស់គេ តាមពិត​មុតាទើបជាម្ចាស់នៃគំនិតក្នុងគំនូរមួយនេះ។

«វា​ជា​សក្ខីភាព​មួយ​ចំពោះ​ចំណង​មិត្តភាព​របស់​ពួកខ្ញុំ! ជា ការ​សន្យា​នៃ​ការ​គាំទ្រ  តស៊ូ លើកទឹកចិត្ត​និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​មិន​​រវើរវាយតាំងពីយូរណាស់មកហើយ!»

គ្រប់គ្នា​ក្នុងភូមិ មិនមាន​អ្នកណាជំទាស់ទេ បែរជាម្នាក់ៗបានស្ងើចសរសើរចំពោះភាពស៊ីជម្រៅ និងអារម្មណ៍ដែលបង្កប់នៅក្នុងគំនូរគេទាំងពីរ។

ហើយស្អែកឡើង អេលិច​បានចែករង្វាន់ប្រាក់នោះទៅម្តាយមុតាពាក់កណ្តាលជាថ្លៃព្យាបាលយាយនាង ​ហើយអេលិចអះអាងថា បើមិនមាន​មុតាទេ គេនេះក៏មិនអាចរកឃើញអ្វីមួយមកគូរបានល្អយ៉ាងនេះដែរ។

​មិត្តភាព​របស់​ពួកគេ​បាន​រីកចម្រើន​ទៅជា​អ្វី​ដែល​កាន់តែ​ស៊ីជម្រៅ ហើយមិនយូរប៉ុន្មានទេ ​អេលិចបានទទួលឱកាសចេញទៅចែករំលែកអំពីគំនូរខ្មែរនៅប្រទេស​បារាំង។ នៅទីនោះ គេបានទាក់ទងការងារខ្លះហើយ​បន្តការស្នាក់នៅ ដោយតាំងចិត្ត​ខិតខំធ្វើការជាខ្លាំង ​ខណៈដែលនៅស្រុកខ្មែរ​ មុតាបានប្រលងជាប់សញ្ញាប័ត្រមធ្យសិក្សា​ទុតិយភូមិ។

ក្រោមការជ្រោមជ្រែងហិរញ្ញវត្ថុរបស់អេលិច នាងក៏អាចមមានលទ្ធភាពចូលមហាវិទ្យាល័យបាន។

បីឆ្នាំក្រោយមក ពួកគេ​បានសម្រេចកសាងគ្រួសារហើយមានកូនផ្ទះមួយរស់នៅសមរម្យក្រោយរៀបការ​។

នៅថ្ងៃមួយ នៅពេលពួកគេឈរជាមួយគ្នា ក្រឡេកមើលទៅភូមិចាស់ដែលធ្លាប់តែមានសភាពទ្រុឌទ្រោម ពួកគេបានយល់ដូចគ្នា​ថា គ្រប់បញ្ហាប្រឈមក្នុងជីវិត អាចនឹងត្រូវបានបន្ទន់ដោយចំណងចិត្ត​ ដែលស្មោះ ជួយគ្នា ដើមម្បីបង្កើត និងបន្តក្តីសុបិនដែលយើងហ៊ានធ្វើហ៊ានសម្រេចចិត្ត​៕

ចប់

នៅទីនេះ! ភូមិសេះស្លាប់ គ.ស.​១៩៨២…

ក្រោយពេលដែលរបបខ្មែរក្រហមបានដួលរលំទៅ ភូមិនេះបានក្លាយជាទីប៉ាឆា ដែលដាក់ឆ្អឹងខ្មោចជាច្រើនស្លាប់ក្នុងរបបខ្មៅងងឹតមួយនេះ។ អ្នកស្រុកដែលនៅរស់រានពីរបបខ្មែរក្រហម ខ្លះបានរត់ទៅរកភូមិផ្សេងតាំងលំនៅថ្មី ឯមួយចំនួនតូចក៏បន្តរស់នៅក្នុងភូមិនេះដដែល  គ្រាន់តែថា…តំបន់ព្រៃក្រាស់មួយដែលតែងលិចទឹកនៅរដូវវស្សាត្រូវបានបោះបង់ចោល។ ក្រោយមកទៀតរឿងតំណាលពីព្រៃខ្មោចត្រូវបានអ្នកស្រុកនិយាយតៗគ្នាពីមាត់មួយទៅមាត់មួយ…

“នៅពេលថ្ងៃ ទីនេះគ្រាន់តែជាព្រៃធម្មតាៗ តែដល់ពេលយប់កាលណា ព្រៃស្មសានឋានស្ងាត់មួយនេះនឹងក្លាយទៅជាភូមិដែលមានខ្មោចជាច្រើនរស់នៅប្រកបរបរផ្សេងៗ ប្រៀបដូចជាកាលដែលពួកគេនៅមានជីវិតមុនពេលដែលពួកខ្មែរក្រហមសម្លាប់អីចឹង…”

ស្តាប់ទៅហាក់បីដូចជាមិនគួរឱ្យជឿ តែប្រជាអ្នកនេសាទនៅទីនេះមានការគោរពព្រៃ ក៏ដូចជាម្ចាស់ស្រុកដើមដែលធ្លាប់រស់នៅទីនេះខ្លាំងណាស់។ គ្រប់គ្នាទាំងអស់តែងតែមកនេសាទតែពេលថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ លុះយប់ឡើងមិនដែលមាននរណាម្នាក់ហ៊ានមករាយមង  ឬដាក់បង្កៃឡើយ។

“ពេលដែលមានអ្នកណាម្នាក់បានស្លាប់នៅក្នុងភូមិ ពួកគេនឹងយកសាកសពមកប្លុងចោលនៅលើចុងឈើធំៗ រង់ចាំទឹកស្រកទើបទម្លាក់មកបូជា ដោយគិតថា អ្នកស្លាប់នឹងទៅកាន់ភូមិកំណើតថ្មីដែលគ្មានអ្នកណារំខាន។ តែ…ក៏នៅមានតំណាលបន្តថា អ្នកណាមិនគោរពតាមជំនឿនៅទីនេះ ដោយលួចមកធ្វើអ្វីផ្តេសផ្តាសនៅទីនេះពេលយប់ងងឹត ខ្មោចនឹងនាំយកព្រលឹងរបស់ពួកគេមកឃាំងទុកក្នុងព្រៃនេះប្រៀបដូចជាអ្នកទោសយ៉ាងអីចឹង”

“កុហក! កុហកច្បាស់ណាស់!បើគ្រប់គ្នាមិនទាំងមានអ្នកហ៊ានចូលផង ម៉េចក៏មានរឿងតំណាលអីច្រើនម្ល៉េះ”

នាងច្រម៉ក់ នាមឆវី  ក្រោកឈរឡើងក្នុងចំណោមក្មេងដទៃទៀតដែលកំពុងស្តាប់តាចាស់ម្នាក់ តំណាលពីប្រវត្តិភូមិរបស់ខ្លួនប្រាប់ទៅកាន់ក្មេងឯទៀតនៅក្នុងរោងបុណ្យកណ្តាលភូមិ។

តាចាស់ខ្វាក់ភ្នែក សក់សដុះវែងគ្របភ្នែកទាំងគូរ រាងកាយស្គមស្គាំងសល់តែស្បែកជ្រីវជ្រួញស្រោបឆ្អឹង ក្រោកឈរឡើងទាំងរញីរញ័រ រួចលើកឈើច្រត់ធ្វើពីដើមឬស្សីរបស់គាត់ចង្អុលមុខក្មេងស្រីទាំងគាត់មើលមិនឃើញឡើយថានាងនៅឯណា តែ…តែគាត់ចង្អុលចំនាងតូចល្អណាស់ ដូចជាគាត់មិនបានខ្វាក់ភ្នែកឡើយ។

“យ៉ើស! មីច្រមក់ ហ៊ានប្រមាថរឿងអញផង ចាំមើលណាមីនាង ប្រយ័ត្នថ្ងៃណាព្រលឹងរត់បាត់ពីខ្លួនកុំមកពឹងអញ!” តាខ្វាក់ស្រែកទាំងញ័រសំឡេងញ័ររដឹកដូចនៅលើរទះសេះ។

…

ព្រះអាទិត្យលិចបាត់ទៅ ភាពងងឹតបានមកបាំងលម្ហឱ្យស្ថិតនៅក្នុងស្បៃអន្ធការ។  ខ្យល់វស្សាបក់តិចៗត្រសៀកៗត្រជាក់ស្រេង ធ្វើឱ្យផ្ទះលើទឹកឃ្លេងឃ្លោងតាមរលកតូចធំ។  សំឡេងត្រីហែលទឹកលាន់ឡើងតិចៗចេញពីក្នុងទន្លេ ភ្លាមនោះសំឡេងឆ្កែព្រុសបានបន្លឺឡើងនៅក្បែរគុម្ពោតព្រៃប្រហែលជាវារកឃើញពស់ ឬសត្វណាមួយផងក៏មិនដឹង។

ប្រោក!!

សម្រឹបជើងធ្ងន់ៗរបស់មនុស្សណាមិនដឹងរុំក្រម៉ាជិតក្បាល កំពុងតែទន្រ្ទានលើធរណីទាំងកណ្តាលរាត្រីក្បែរកំពង់ចតទូក។ ពន្លឺផ្លុងៗសាយចេញពីចង្កៀងប្រេងកាត ពេលត្រូវជាមួយកម្លាំងរបស់វាយោក៏ហៀបនឹងរលត់ បានរសាត់មកកាន់តែជិតកន្លែងដែលឆ្កែកំពុងតែព្រុស។ សម្រិបជើងដើរទៅកាន់តែជិតសត្វឆ្កែ រំពេចនោះខ្យល់មួយវឹបធំបក់មួយទំហឹងធ្វើឱ្យក្រណាត់រុំក្បាលបុរសកាន់ចង្កៀងបានរបូតឡើងឱ្យយើងឃើញថាគាត់គឺជា…

តាខ្វាក់!!

“វាជាបណ្តាសា! វាជាបណ្តាសា!” គាត់ស្រែកខ្លាំងៗរហូតផ្អើលដល់អ្នកស្រុកដែលនៅក្បែរនេះចេញមកមើលគ្រប់ៗគ្នា ក្នុងនោះយើងក៏ឃើញមានក្មេងស្រី ឆវី​ ដែលមិនជឿរឿងរបស់តាខ្វាក់តំណាល មករួមនឹងឪពុកម្តាយរបស់នាងតូចមកជាមួយផង។

“អ៊ំ! អ៊ំកើតអី?” ម្តាយនាងតូចឆវី ហៅតាខ្វាក់ជាច្រើនដងដើម្បីសួរដើមហេតុដែលធ្វើឱ្យគាត់ស្រែកនៅមាត់ទឹកតែម្នាក់ឯង។

“បណ្តាសា! បណ្តាសាមិនទាន់បាត់ទេ!” តាខ្វាក់ស្រែកខ្លាំងៗ បន្ទាប់មកគាត់បានលើកឈើច្រត់ចង្អុលមកកាន់នាងតូច ឆវី ដែលឪពុកម្តាយរបស់នាងកំពុងតែរុញនាងមកខាងក្រោយខ្នង។

“មានតែនាង! នាងតែម្នាក់..!”

ផាំង! តាខ្វាក់និយាយមិនទាន់ចប់ផង ស្នូររន្ទះបាញ់សូរតែផាំងដូចសំឡេងកាំភ្លើងអាពតបាញ់ លាន់ពីចម្ងាយស្ទើរបែកក្រដាសត្រចៀក គ្រប់គ្នាបានលើកដៃបិទត្រចៀកជាប់ រួចក៏មើលទៅកាន់ប្រភពសំឡេង។

“ពុទ្ធោ!!”

យាយចាស់ម្នាក់ឧទានឮៗបន្ទាប់ពីពន្លឺព្រះចន្ទតូចស្តួចស្តើងបានជះឱ្យឃើញដំបូលព្រះវិហារដែលធ្វើសសរជ្រោងផុតទឹកកំពុងតែបាក់កំពូលធ្លាក់ចុះមកខាងក្រោមលាន់គ្រាំង។

“វិនាស! វិនាសអស់ហើយបើគ្មានអ្នកទៅជំនួស!”

តាខ្វាក់ដែលស្ងាត់ជាយូរបានស្រែកមួយវ៉ាសឡើងធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាងឿងឆ្ងល់ជាខ្លាំងថាតាខ្វាក់គាត់ចង់បានន័យថាម៉េច?

….

“កាលណោះ មានក្រុមកុលសម្ព័ន្ធជនជាតិភាគតិចមួយធ្លាប់បានរស់នៅក្នុងព្រៃនេះ មុនពេលដែលទីនេះក្លាយពីព្រៃមកជាស្រុកដូចសព្វថ្ងៃ។ មនុស្សសម័យមុនបានសម្លាប់ពួកកុលសម្ព័ន្ធដើម្បីបានគ្រប់គ្រងទឹកដីនេះ តែមនុស្សមិនដឹងឡើយថា ពួកកុលសម្ព័ន្ធមានការចងកំហឹងជាខ្លាំង ហើយព្រលឹងក៏បានបន្តតែលតោលក្នុងព្រៃនេះ ដោយតែងហៅយកព្រលឹងរបស់មនុស្សណាដែលដាច់សង្វែងក្នុងព្រៃតែឯងឱ្យមកក្លាយជាខ្មោចដូចពួកគេ..” តាខ្វាក់កំពុងនិទានរឿងរបស់គាត់ប្រាប់ក្មេងៗបន្ត៖

“ថ្ងៃមួយ ខែវស្សាចូលមកដល់ ភ្លៀងយ៉ាងធំបានធ្វើឱ្យទីនេះលិចទឹកអស់ ពេលនោះប្រអប់ឈើមួយ ស្រាប់តែអណ្តែតមកកាន់ច្រាំងទន្លេដែលជាដីសណ្ត។ អ្នកស្រុកបាននាំគ្នាយកប្រអប់នោះមកដាក់នៅក្នុងវត្ត បន្ទាប់មកប្រអប់នោះក៏បានបាត់នៅក្នុងសម័យអាពតនោះតែម្តង!”

“តាខ្វាក់ៗ! ពុកឱ្យមកតាមតាទៅវត្ត!”

អាល្អិត សំរិទ្ធ ស្រែកហៅតាខ្វាក់ធ្វើឱ្យគាត់ឈប់និទានតែត្រឹមនេះ រួចក៏ប្រញាប់ទាញឈើច្រត់ចុះដើរទៅកាន់វត្តដោយមានអាល្អិតសំរិទ្ធជាអ្នកជួយនាំផ្លូវ។

មកដល់វត្តភ្លាម តាខ្វាក់ដើរតាំងៗទៅក្បែកន្លែងដែលមានអ្នកស្រុកអ៊ូអរ តែពេលឃើញតាខ្វាក់ចូលទៅដល់ គ្រប់គ្នាក៏ស្ងាត់អស់ ទុកឱ្យតាខ្វាក់ចូលទៅស្ទាប់…មែនហើយ វាជាប្រអប់ឈើ ដូចគ្នាជាមួយប្រអប់ដែលបានបាត់កាល៣ឆ្នាំមុន។

“ប្រអប់នេះមកវិញ អីចឹងនឹងមានអ្នកត្រូវទៅជំនួស!”

តាខ្វាក់និយាយចប់ ម្តាយរបស់ឆវីក៏រត់មកដល់ទាំងត្រហេបត្រហបដូចរកកល់ដាច់ខ្យល់។

“អ៊ំខ្វាក់! ជួយ…ជួយកូនខ្ញុំផង!”

….

ផ្ទះលើទឹក ប្រក់ស្លឹកកណ្តប បណ្តែតខ្លួនលើជលសាទឹកសាប។ នាងតូច ឆវី ដេកស្ងៀមបែកញើសជោកខ្លួន ទឹកមុខស្លេកស្លាំង ឯថ្គាមក៏ទង្គិចគ្នាញ័រមិនដាច់។

“តាខ្វាក់ស្ទាបក្បាលនាងតូច រួចសួរទៅកាន់ឪពុកម្តាយរបស់ឆវី៖

“វាកើតអី!”

ស្មានថាស្ទាបក្បាលក៏ដឹងជំងឺហើយទេតើ? ដឹងអីតាខ្វាក់បែរជាសួរបកទៅកាន់ម្តាយឪពុកនាងឆវីវិញធ្វើឱ្យគាត់ទាំងទ្វេគ្រវីក្បាលញាប់ស្អេក។

“អត់ដឹងទេអ៊ំ តាំងពីយប់រន្ទះបាញ់នោះមក វាក៏ចាប់ផ្តើម ភ្លឹកៗ ដូចខ្មោចចូល ហើយយប់មិញវាប្រកាច់ថែមទៀតផង!” ឪពុកឆវីនិយាយទាំងញ័រមាត់។

“អញថាហើយថា វានេះមិនជឿអញ ឥឡូវដើរជាន់ពែគេហើយឃើញអត់?”

តាខ្វាក់និយាយហាក់ដូចជាគាត់ដឹងច្រើនរឿងផ្លូវក្នុង តែពិតមែនហើយថា អ្នកស្រុកនេះមានតែគាត់ប៉ុណ្ណោះដែលជាមនុស្សចាស់ព្រឹទ្ធជាងគេ បន្សល់ក្រោយសម័យខ្មែរក្រហម ទោះជឿឬមិនជឿ ក៏សម្រាប់អ្នកស្រុកដែលមិនមានចំណេះដឹងច្រើនមិនអាចប្រកែកបានដែរ។

“លើកវាឱ្យអង្គុយឡើង អញហៅព្រលឹងវា ព្រោះវានេះត្រូវបានគេនាំយកទៅហើយ!”

តាខ្វាក់និយាយរួច ឪពុកម្តាយនាងតូចភ័យឡើងបើកភ្នែកធំៗប៉ុនៗពងមាន់ ហើយក៏ធ្វើតាមសម្តីទាំងអស់របស់តាខ្វាក់។

ម្តាយឪពុក នាងតូច បានរត់ពឹងអ្នកស្រុកគ្រប់ច្រកល្ហកឱ្យមកជួយគាត់ យើងឃើញមានទាំងអ្នកភ្លេង មានអ្នករៀបចំបាយព្រលឹង(បាយពូតគ្របសាជីស្លឹកចេក និងមានផ្លែចេក និងអំពៅផង) ផ្តិលមានដាក់បារី ស្លឹកម្លូរ ឬហៅថាប្រាក់ស្លឹក ព្រមជាមួយអំបោះឆៅ និងទៀនសម្រាប់អុជហៅព្រលឹង  និងបាយពំនូត១៩ដុំសម្រាប់បោះទៅព្រៃពេលហៅព្រលឹង(ខ្មែរនិយមជឿថាមនុស្សម្នាក់មានព្រលឹង១៩)។

អ្នកស្រុកលេងភ្លេង ឡើង តាខ្វាក់ក៏ប្រកូកហៅឈ្មោះនាងតូចឆវីដោយមានឃ្លាថា៖

“ម៏! វើយ! ព្រលឹងទាំងប្រាំបួនអណ្តប់សព្វគ្រប់ មកនៅស្រោបរូប ស្រោបអង្គ បាត់សោរបាត់អស់ មានកម្លាំងមានកំហែង ឃ្លានបាយឃ្លានទឹក នឹកចំណី ​ឃ្លានបាយឃ្លានត្រីដូចសពមួយដង ម៏! វើយ! កុំឱ្យទៅឯណា”

សំឡេងស្មូតលន្លង់លន្លោច នៅតែប្រណាំងជាមួយសំឡេងប្រគូកហៅព្រលឹងនាងតូចឆវី ស្តាប់យូរកាន់តែសង្វេគជាពេកពន់ ម្តាយនាងឆវីអង្គុយឱ្យកូនកើយភ្លៅទាំងទឹកភ្នែកហូររហាមមិនដាច់ស្រក់។ តើម្តាយឯណាមិនយំអាណិតកូន សុខៗក៏ធ្លាក់ខ្លួនឈឺមិនដឹងមូលហេតុ។

“ម៏! វើយ!​ ព្រលឹងនាងមកណា ព្រលឹងទាំងប្រាំបួនអណ្តប់សពគ្រប់ មកនៅស្រោបរូបស្រោបអង្គ ម៏! នៅផ្ទះយើងធំស្រណុក ស៊ីចេកស៊ីអំបុក ត្រាវដំឡូង  ដូងស្ករ ល្ង ទឹកឃ្មុំ ដូងយើងរយាង ស្លាយើងរយុំ ត្នោតយើងជ្រៃជ្រុំ…កុំឱ្យទៅឯណា កុំកាត់អូរស្ទឹង  កុំជឿពាក្យគេ ទៅនៅស្រុកគេ ម៏វើយមកនៅផ្ទះយើងវិញ!!”

នាងឆវី កាលបើយូរទៅមិនបានធូរស្រាលសោះ នាងស្រាប់តែចាប់ផ្តើមក្រកាច់រកតែចាប់មិនឈ្នះ រហូតដល់សន្លប់។

….

ស្អែកឡើងនាងតូចឆវីក៏បានស្លាប់បាត់ទៅ ឪពុកម្តាយរបស់នាងនាំគ្នាយំឱបសពកូនស្រីទាំងមិនដាច់អាល័យដោយអ្នកស្រុកនាំគ្នាគិតថាការស្លាប់របស់នាងបណ្តាលមកពីអមនុស្សមកយកព្រលឹងរបស់នាង។ ដោយសារជារដូវទឹកទន្លេពេញឡើង ជាហេតុដែលធ្វើឱ្យសាកសពនាងឆវីមិនទាន់អាចបូជាឬបញ្ចុះបានឡើយ ម្តាយឪពុកនាងក៏បានរៀបចំដាក់សពកូនស្រីតាមទំនៀមពីដើមមក គឺដាក់សពនៅលើដើមឈើដែលខ្ពស់ផុតទឹក។

ប្រមាណជា៧ថ្ងៃក្រោយមក តាខ្វាក់ចាប់ផ្តើមធ្លាក់ខ្លួនឈឺធ្ងន់ដូចគ្នាជាមួយនឹងនាងតូចឆវីបានឈឺដែរ បន្ទាប់មកកូនក្មេងតូចៗជាច្រើនអ្នកក៏បានធ្លាក់ខ្លួនឈឺបន្តបន្ទាប់គ្នា រឿងនេះនៅតែឮទៅដល់តាខ្វាក់ដោយសារអ្នកស្រុកចេះតែនាំគ្នាទៅរកគាត់ឱ្យជួយកូនរបស់ពួកគេ តែមើលមកតាខ្វាក់ពេលនេះចុះ សូម្បីតែខ្លួនឯងក៏មិនអាចជួយបានផង រហូតដល់ដង្ហើមចុងក្រោយរបស់គាត់ ក៏គាត់នៅតែទន្ទេញពាក្យដដែលៗថា “បណ្តាសា បណ្តាសា…វិនាស…វិនាសមិនខាន!!” ក្រោយថាចប់ គាត់ក៏បានផុតដង្ហើមបាត់ទៅ។

១សប្តាហ៍ក្រោយ ក៏មានក្រុមគ្រូពេទ្យស្ម័គ្រចិត្តមួយក្រុមជាអ្នកទីក្រុង បានមកណែនាំដល់អ្នកស្រុកដែលរស់នៅលើទឹក ឱ្យយល់ដឹងពីជំងឺគ្រុនឈាមនឹងបានជួយព្យាបាលក្មេងៗដែលបានឈឺរហូតជាសះស្បើយថែមទាំងណែនាំដល់ឪពុកម្តាយក្មេងៗពីការបង្ការកុំឱ្យមានក្មេងកើតជំងឺគ្រុនឈាមទៀត ឯអ្នកស្រុកខ្លះក៏ជឿហើយធ្វើតាម មានតែមួយចំនួនតូចប៉ុណ្ណោះដែលមិនព្រមធ្វើតាម ដោយពួកគេនៅតែគិតថាការបន់ស្រន់លើជំនឿរបស់ពួកគេ ហើយក៏មានអ្នកខ្លះនាំគ្នាធ្វើទីងមោងដាក់នៅមុខផ្ទះដើម្បីបង្ការគ្រោះភ័យដែលបណ្តាលមកពីអមនុស្សក៏មាន។

…

គ.ស.២០០២

ព្រាកៗ!គ្រាំង…

ផ្លេកបន្ទោរព្រាកៗដូចពុះមេឃជ្រែកអាកាស សំឡេងផ្គរបន្តរដឹកមិនដាច់សូរ។ ក្រឡេកទៅក្នុងទឹកដែលមានផ្លូវបែកជាបួន ទូកចាស់កំពុងតែវិលត្របាញ់ជាមួយចរន្តទឹកគួចមិនប្រណី។

“អាចម ជួយអញ!!” សំឡេងមនុស្សកំពុងតែស្រែកឱ្យជួយជាបន្ទាន់។

ក្មេងប្រុសនៅលើទូក ហាក់ទទួលថាខ្លួនជាមនុស្សឈ្មោះចម ក្មេងតូចលោតចូលទឹកដោយពុំគិតអាយូស។ ពេលនោះប្រអប់ឈើមួយស្រាប់តែអណ្តែតទៅជិតខ្លួនរបស់វាដែលកំពុងតែបម្រាស់ខ្លួនខ្យល់ដង្ហើមនៅក្នុងទឹក។ នាយតោងប្រអប់ឈើនោះបន្តិចម្តងៗហើយក៏ឈោងចូលទៅខាងក្នុងប្រអប់បានសម្រេច តែប្រអប់ឈើនោះមិនមែនជាប្រអប់ឈើធម្មតាឡើយ តែវា..គឺជា…

“មឈូស!!”

….

សាកទាយមើល នៅមានភាគបន្តដែរទេ?

“ម៉ែ! កូនសុំទៅបោះតង់ជាមួយពួកម៉ាកនៅព្រៃទឹកធ្លាក់!”

“ទីនោះឆ្ងាយណាស់ម៉ែមិនឱ្យទៅទេ!”

“មិនអីទេម៉ែ កូនទៅគ្នាច្រើនតើ!”

“តែឆ្នាំហ្នឹងកូនឯងគត់ឆ្នាំយល់ល្អកុំទៅអីកូន!”

“បាទ!”

ថាហើយនាយដែនក៏ដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់គេងរបស់នាយទាំងទឹកមុខ​ស្រពោន។

នាយដែនឆ្នាំនេះមានអាយុ២០ឆ្នាំហើយ ដែលចាស់ៗច្រើនតំណាលថាជាឆ្នាំគត់ងាយនឹងមានគ្រោះថ្នាក់ហើយអាចនឹងប៉ះពាល់ដល់អាយុជីវិតទៀតផង។

នៅរំពេចនោះសំឡេងទូរសព្ទដៃរបស់នាយដែនក៏បន្លឺឡើង។

“ផានិត!”

នាយដែនទាញទូរសព្ទពីហោប៉ៅក៏ឃើញថាលេខដែលខលមកនោះមានលោតឈ្មោះផានិតនៅលើអេក្រង់នាយក៏ប្រែទឹកមុខហាក់សប្បាយចិត្តពេលផានិតទូរសព្ទមក។

ផានិតជាមិត្តរបស់នាយដែន ហើយផានិតនេះឯងជាអ្នកបបួលមិត្តភ័ក្តិទៅបោះតង់នៅព្រៃទឹកធ្លាក់។

ពេលនិយាយទូរសព្ទជាមួយផានិត ដែនក៏បានប្រាប់ថា ខ្លួនមិនបានទៅបោះតង់ជាមួយពួកគេនោះទេ ព្រោះម្ដាយមិនឱ្យទៅ ប៉ុន្តែផានិតបដិសេធមិនព្រមឱ្យខ្វះវត្តមានរបស់ដែន ភ្លាមនោះផានិតក៏រៀបគម្រោងឱ្យដែនលួចទៅជាមួយពួកគេ រួចចាំធ្វើដំណើរបានឆ្ងាយហើយចាំទូរសព្ទទៅប្រាប់ម្ដាយជាក្រោយ។

នាយដែនយល់ព្រមនឹងសំណើររបស់ផានិតហើយក៏ធ្វើតាមអ្វីដែលផានិតប្រាប់គ្រប់យ៉ាង។

…

បន្ទាប់ពីជិះម៉ូតូអស់រយៈពេលបីម៉ោងកន្លះ ពួកគេក៏ឈប់សម្រាកញ៉ាំបាយនៅក្រោមម្លប់ដើមឈើធំមួយតាមផ្លូវ ព្រោះមើលទៅម៉ោងក៏ជិតមួយរសៀលទៅហើយម្នាក់ៗហេវបាយសឹងតែគ្មានកម្លាំងធ្វើដំណើរបន្ត។

បន្ទាប់ពីញ៉ាំបាយរួចគ្រប់គ្នាមានទឹកមុខស្រស់ស្រាយនិងមានកម្លាំងក្នុងការធ្វើដំណើរបន្តទាំងផានិត នាយយុទ្ធ នាយដន និងនាយផុន លើកលែងតែនាយដែនដែលកំពុងឈរច្រតចង្កេះមុខខ្មៅអែហាក់នឹកស្ដាយដែលខ្លួនហ៊ានលួចចេញដើរលេងទាំងដែលម្ដាយបានហាម។

“អាដែន ឯងទូរសព្ទទៅប្រាប់មីងឱ្យហើយទៅព្រោះនៅផ្លូវខាងមុខមិនមានសេវាទេ។”

ផានិតរំឮកឱ្យនាយដែនទូរសព្ទទៅប្រាប់ម្ដាយដើម្បីកុំឱ្យគាត់ភ័យនឹងដើររក។

ផានិតនិយាយចប់នាយដែនក៏ទូរសព្ទទៅម្ដាយភ្លាម។

“អាកូនចោរម្សៀតមកផ្ទះវិញឱ្យឆាប់! បើមិនឃើញមកផ្ទះថ្ងៃនេះទេកុំហៅអញម៉ែឱ្យសោះ!”

ម្ដាយរបស់នាយដែនគ្រាន់ឮកូនប្រាប់ថាចេញដំណើរទៅជិតដល់កន្លែងបោះតង់ គាត់ខឹងយ៉ាងខ្លាំងក៏កំហកឱ្យនាយដែន។ សំឡេងខ្លាំងៗរបស់ម្តាយនាយដែនបានឮដល់មិត្តភ័ក្តិរបស់គេដែលនៅក្បែរនោះ។

“គិតច្រើនធ្វើស្អីអ្ហ៎ា! គាត់ឱ្យអ្ហែងទៅវិញបើអ្ហែងមិនទៅក៏មែនគាត់មកតាមអ្ហែងដល់នេះណា!”

នាយដននិយាយបន្ទាប់ពីនាយដែនបញ្ចប់សន្ទនាជាមួយម្ដាយ។

“កុំខ្វល់ពេកអ្ហា! បោះតង់តែមួយយប់សោះ!”

នាយផុតនិយាយទាំងកំពុងទាញមួកសុវត្ថិភាពមកពាក់ដើម្បីធ្វើដំណើរបន្ត។

ភ្លាមនោះផានិតក៏បន្ទរ ៖

“មែនតើ ចាត់ទុកថាដើរលេងឱ្យស្រឡះខួរក្បាលមុនប្រឡងឆមាស!”

គ្រាន់ផានិតនិយាយចប់ភ្លាមនាយយុទ្ធក៏ពោលភ្លែត ៖

“ស្អីហ៎ា រៀនដល់ថ្នាក់ទី១២ហើយនៅមិនទាន់ចេះសម្រេចចិត្តខ្លួនឯងទៀត!”

គ្រប់គ្នាស្ដាប់មិនខុសនោះទេ ពួកគេជាសិស្សថ្នាក់ទី១២ដែលក្នុងចំណោមពួកគេនាយដែនមានអាយុច្រើនជាងគេក្នុងក្រុម។ នេះក៏ព្រោះកាលពីក្មេងនាយដែនឧស្សាហ៍ឈឺជាប្រចាំទើបចូលរៀនថ្នាក់ទី១នៅអាយុ៩ឆ្នាំ។ បើរាប់ទៅទោះបីនាយដែនចូលរៀនយឺតយ៉ាវជាងក្មេងដ៏ទៃពិតមែនប៉ុន្តែពេលបានជាសះស្បើយនាយក៏ខំប្រឹងរៀនសូត្រមិនដែលត្រួតថ្នាក់នោះទេ។

…

ផ្ទាំងថ្មក្បែរមាត់អូរ!

“ពួកយើងបោះតង់លើថ្មមាត់អូរនេះហើយងាយស្រួលលេងទឹក។”

ថាហើយពួកគេក៏ចាប់ផ្ដើមចែកតួនាទីគ្នាដោយផានិតនិងដែនជាអ្នកដំឡើងតង់ ចំណែកផុនជាអ្នករៀបចំតុកៅអីសម្រាប់អង្គុយអាំងសាច់ញ៉ាំជុំគ្នានាពេលល្ងាច រីឯយុទ្ធនិងដែនជាអ្នកទៅរកឧសមកដុត។ និយាយទៅពួកគេក៏បានត្រៀមធ្យូងមកដែរតែដោយសារពេលជិះឆ្លងស្ពានឈើផ្លូវចូលមកព្រៃទឹកធ្លាក់ដោយស្ពាននោះមានសភាពសើមនិងរអិលព្រោះទើបរាំងភ្លៀងផានិតជាអ្នកឌុបនាយដែនដោយរអិលរ៉េម៉ូតូតែសំណាងដែលមិនដួលគ្រាន់តែជ្រុះធ្យូងចូលទៅក្នុងទឹកអូរ។

នៅមុនពេលមកបោះតង់នេះនាយយុទ្ធមិនសូវពេញចិត្តដែលមានវត្តមានរបស់នាយដែនមកជាមួយនោះទេ។ ដោយនាយដែនជាប្រធានថ្នាក់មានតួនាទីរាយការណ៍អំពីសកម្មភាពមិនគប្បីរបស់មិត្តរួមថ្នាក់ទៅកាន់អ្នកគ្រូបន្ទុកថ្នាក់ ហើយអ្នកដែលត្រូវបានរាយការណ៍នោះគឺនាយយុទ្ធដែលតែងតែលួចខ្ចិលម៉ោងកីឡា កសិកម្ម  ថែមទាំងគេចវេសរាល់វេនសម្អាតថ្នាក់ទៀតផង។

នាយយុទ្ធជាសិស្សពូកែតែគេចូលចិត្តរៀនតែមុខវិជ្ជាដែលគេចង់រៀនប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះហើយទើបគេតែងរកលេសមិនចូលរួមម៉ោងកីឡានិងកសិកម្ម។ តាមពិតនាយដែនក៏ធ្លាប់និយាយដាស់តឿននាយយុទ្ធហើយតែគេម្នាក់នេះរឹងទទឹងណាស់ ហើយថែមទាំងនិយាយបញ្ជោះឱ្យនាយដែនទៅប្រាប់អ្នកគ្រូបន្ទុកថ្នាក់របស់ពួកគេទៀតផង។ តែដោយយល់ដល់មិត្តភាពនាយដែនក៏ធ្វើជាមិនដឹងមិនឮខ្លះដើម្បីទុកឱកាសឱ្យនាយយុទ្ធកែខ្លួន នាយយុទ្ធដឹងថានាយដែនជាមនុស្សចិត្តទន់គេក៏កាន់តែបានចិត្តមិនខ្វល់ពីអ្វីដែលនាយដែនបានណែនាំឡើយ។ ប៉ុន្តែរឿងមិនចប់ត្រឹមនេះនោះទេព្រោះសិស្សរួមថ្នាក់ទាំងអស់លើកលែងតែនាយដែន នាយដន នាយផុន និងនាយផានិតដែលជាមិត្តសម្លាញ់របស់នាយយុទ្ធ ក្រៅពីនោះសិស្សរួមថ្នាក់ទាំងអស់បានទៅប្រាប់អ្នកគ្រូបន្ទប់ថ្នាក់អំពីទង្វើរបស់យុទ្ធហើយក៏បន្ថែមទៀតថាមេប្រធានថ្នាក់ជាអ្នកជួយកាងឱ្យនាយយុទ្ធ។

បន្ទាប់ពីអ្នកគ្រូបានស្តាប់ពួកគេនិយាយរួច អ្នកគ្រូក៏ឱ្យសិស្សម្នាក់ទៅហៅនាយដែននិងនាយយុទ្ធមកបន្ទប់ទីចាត់ការ។ ក្រោយបានសួរនាំដឹងរឿងហើយអ្នកគ្រូក៏និយាយអប់រំណែនាំពួកគេឱ្យភ្ញាក់រឭកអំពីទង្វើមិនគប្បីរបស់ពួកគេទាំងពីរក្នុងនាមជាសិស្ស រួចអ្នកគ្រូបានសម្រេចចិត្តដាក់ពិន័យនាយយុទ្ធដោយពិន្ទុសរុបឆមាសខាងមុខនេះត្រូវយកមកចែកជាពីរ ចំណែកនាយដែនត្រូវសម្អាតបន្ទប់ទឹករយៈពេលមួយសប្ដាហ៍។

នាយយុទ្ធព្រមទទួលពិន័យនឹងធ្វើតាមការណែនាំរបស់អ្នកគ្រូ ប៉ុន្តែនាយយុទ្ធនៅតែមានកូនចិត្តលួចខឹងនឹងនាយដែនដែលមិនព្រមជួយនិយាយឱ្យខ្លួន នៅពេលអ្នកគ្រូសម្រេចយកពិន្ទុសរុបរបស់គេមកចែកជាពីរ។ នេះក៏ដោយសារនាយយុទ្ធជាមនុស្សស្រឡាញ់ពិន្ទុហើយតែងយកចំណាត់ថ្នាក់របស់ខ្លួនទៅទាមទារសុំការដូពីគ្រួសារជារៀងរាល់ខែ។

…

ត្រឡប់មកបរិយាកាសបោះតង់យើងវិញ!

បន្ទាប់ពីផានិតដែលជាអ្នកជំនាញបោះតង់បានចែកតួនាទីក្នុងក្រុមរួចមក ពួកគេក៏ចាប់ផ្តើមសកម្មភាពរៀងខ្លួន។ ចំណែកនាយដែននិងនាយយុទ្ធជាការរៀបចំរបស់ផានិតដែលឱ្យពួកគេទៅរកអុកជាមួយគ្នា ព្រោះផានិតចង់ឱ្យមិត្តភាពរវាងដែននិងយុទ្ធត្រឡប់មកល្អដូចដើម។

នាយយុទ្ធនិងនាយដែនដើររកមើលអុសនៅម្ដុំក្បែរកន្លែងបោះតង់ប៉ុន្តែវាត្រូវបានសើមដោយសារភ្លៀងមុននេះអស់ទៅហើយ នាយដែនក៏បបួលនាយយុទ្ធទៅរកមើលនៅខាងលើភ្នំក្រែងមានមេឃឈើស្ងួតខ្លះគ្រាន់បានប្រើ។

នៅពេលឡើងមកដល់ពួកគេក៏ប្រទះឃើញឈើងាប់តូចធំជាច្រើនដែលខ្លះសើម ខ្លះទៀតសើមពាក់កណ្ដាលនឹងស្ងួតពាក់កណ្ដាល ហើយមានឈើងាប់មួយចំនួនតូចដែលស្ងួតដោយស្ថិតក្រោមម្លប់នៃស្លឹកឈើធំៗ។ ឃើញដូច្នេះនាយដែនក៏ឱ្យនាយយុទ្ធប្រមូលឈើស្ងួត ចំណែកនាយប្រមូលឈើដែលសើមពាក់កណ្ដាលស្ងួតពាក់កណ្ដាល។ កំពុងតែប្រមូលក៏ស្រាប់តែមានពស់មួយក្បាលពណ៌ខ្មៅប៉ុនកដៃវារសំដៅប្រុងនឹងចឹកនាយដែនទៅហើយតែសំណាងដែលនាយយុទ្ធឃើញទាន់ក៏ច្រាននាយដែនទៅម្ខាង ប៉ុន្តែដោយភ្លាមៗនាយយុទ្ធមិនបានគិតនោះទេថានៅម្ខាងដែលនាយរុញនាយដែនទៅនោះគឺជាជ្រោះ។

«អាយុទ្ធ!!»

ផាំង!!!

សំឡេងធ្លាក់ចុះមកឮសូរតែផាំង! នាយយុទ្ធស្លុតអស់ស្មារតី ទន់ជង្គង់ទច់នឹងដីខ្លួនញ័រទទ្រើក! នាយវារយឺតៗប៉ប្រះនឹងមាត់ជ្រោះរួចអើតមើលទៅខាងក្រោមក៏ឃើញសភាពនាយដែនដេកស្លាប់នៅលើផ្ទាំងថ្មធំមួយដែលមានទឹកហូរកាត់រិញៗដោយមានឈាមហូរនៅផ្នែកក្បាលចំណែកភ្នែកទាំងគូបើកគ្រលួងសម្លក់មករកនាយយុទ្ធ។ សំឡេងស្រែកឆ្វាចភ្លាមៗទាំងព្រឺរក្បាលពេលនាយយុទ្ធឃើញរូបភាពស្លាប់យ៉ាងអាណោចអាធម៌របស់នាយដែន។ ដោយរន្ធត់ចិត្តសឹងតែគាំងបេះដូងទៅហើយនាយយុទ្ធក៏ស្ទុះក្រោករត់ទៅរកមិត្តភ័ក្តិបីនាក់ទៀតនៅកន្លែងបោះតង់។

នាយយុទ្ធរត់ផងស្រែកហៅឈ្មោះពួកគេផងប៉ុន្តែដំណើរស្លន់ស្លោមិនទាន់នឹងទៅដល់ពួកគេផង ក៏ឮសំឡេងស្រែកឆ្វាចរបស់ផានិតដែលកំពុងក្បង់ទឹកមកលុបលាងមុខខណៈដែលខ្សែទឹកហូរចុះមកជាឈាមដែលចេញពីសពនាយដែន។ ដោយឮសំឡេងស្រែកនៅខាងមុខនាយយុទ្ធក៏ដឹងថាជាសំឡេងមកពីកន្លែងបោះតង់នាយកាន់តែរត់ឱ្យលឿនជាងមុន។

លុះចុះមកដល់ខាងក្រោមនាយយុទ្ធក៏ដើរសំដៅយឺតៗទៅក្បែរពួកគេដែលកំពុងឈរជុំគ្នាមើលទៅផ្ទៃទឹក។

“មានរឿងអី?!”

នាយយុទ្ធដើរចូលទៅយឺតៗព្រមជាមួយសំណួរ។

ភ្លាមៗគ្រប់គ្នាក៏បែរមករកម្ចាស់សំឡេង។ ទឹកមុខដ៏ស្លេកស្លាំងរបស់នាយយុទ្ធធ្វើឱ្យផានិតស្ទុះគ្រលៀសភ្នែករកមើលនាយដែន។

“ឯណាអាដែន?!”

សំឡេងគំហកសួរយ៉ាងតក់ក្រហល់របស់ផានិត។

ភ្លាមនោះនាយយុទ្ធក៏តបទាំងអួលណែនពេញទ្រូង ៖

“អាដែនវា! វា អាដែនវាស្លាប់ហើយ!”

“ហ៎ាស!!!”

នាយផុនស្លុតនឹងសម្ដីនាយយុទ្ធ។

ចំណែកនាយដនបើកភ្នែកធំៗពោលដោយសំឡេងស្រាលហាក់គ្មានវិញ្ញាណ៖

“អា…អាដែនស្លាប់!”

ភ្លាមនោះផានិតក៏និយាយទៅកាន់នាយយុទ្ធថែមទាំងចង្អុលទៅជ្រោះខាងលើ៖

“ឯងកុំប្រាប់ថាឈាមដែលហូរពីខាងលើ…!”

គ្រាន់ឮផានិតសួរបញ្ជាក់ដូច្នេះ​នាយយុទ្ធក៏ហូរទឹកភ្នែកសស្រាក់ហើយតបទាំងញ័រមាត់ ៖

“ឈាមអាដែន…!”

“ហើយម៉េចបានទៅជាអ៊ីចឹងអាយុទ្ធ?!”

បានឮចម្លើយផានិតក៏ស្ទុះក្របួចកអាវនាយយុទ្ធព្រមទាំងគំហកខ្លាំងៗ។ ផានិតគំហកសួរទាំងស្រក់ទឹកភ្នែកម៉ាត់ៗ។

“មុននេះពេលកំពុងរើសឧសសុខៗស្រាប់តែមានពស់ធំមួយវាវារប្រុងចឹកអាដែន អញក៏រុញអាដែនទៅម្ខាងតែពេលហ្នឹងវាភ្លាមៗពេកអញអត់បាននឹកឃើញទេថាស្ដាំដៃវាមានជ្រោះ! អញសុំទោស! អញគ្មានចេតនាឱ្យវាធ្លាក់ចុះទេ!”

នាយយុទ្ធនិយាយរៀបរាប់ទាំងទឹកភ្នែកសឹងតែខ្សោះពីខ្លួនឯរាងកាយក៏ល្ហិតល្ហៃទន់អស់ជើងដៃហើយក៏ដួលដោយអស់កម្លាំង។

គ្រប់គ្នាបន្តសោកសៅមួយស្របក់ នាយផានិតក៏បន្លឺឡើង ៖

“តស់! ទៅនាំអាដែនទៅផ្ទះវិញ!”

ផានិតនិយាយខណៈខ្លួនកំពុងជូតទឹកភ្នែក។

បន្ទាប់ពីគ្រប់គ្នាសម្រួលអារម្មណ៍រួចមកពួកគេក៏នាំគ្នាដើរឡើងជម្រាលថ្មតាមមាត់អូរដែលមានដុំថ្មតូចធំនឹងមានទឹកហូររិញៗហើយផ្លូវក៏មិនចោតដែរ។ លុះដើរជិតទៅដល់កន្លែងសពនាយដែនទៅហើយដែលមើលពីចម្ងាយទៅអាចឃើញពណ៌អាវរបស់នាយដែន ក៏ស្រាប់តែឮសំឡេងឆ្កែចចកលូទ្រហឹងកងរំពងពេញព្រៃធ្វើឱ្យពួកគេបង្អក់ដំណើរ។ ភ្លាមនោះម្នាក់ៗរួមទាំងនាយផានិតផងភ័យញ័រខ្លួននិងផ្តើមព្រឺរសម្បុរខ្ញាកៗ ស្របពេលនោះដែរខ្យល់ត្រជាក់បែបព្រឺរព្រួចក៏រសាត់មកប៉ះនឹងរាងកាយរបស់ពួកគេកាន់តែធ្វើឱ្យព្រឺរឆ្អឹងខ្នង។

នាយដន នាយផុន និងនាយយុទ្ធសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនដោយភាពភ័យខ្លាច ខុសពីផានិតដែលកំពុងសម្លឹងមើលទាំងក្ដុកក្ដួលនឹកស្តាយស្រណោះជាខ្លាំងចំពោះនាយដែន។ អារម្មណ៍ដែលផានិតមាននៅពេលនេះគ្រប់យ៉ាងហាក់កណ្ដោចកណ្ដែង និងវិប្បដិសារីដែលមិនអាចហៅពេលវេលាឱ្យត្រឡប់បាន។ ភ្លាមៗក្នុងខួរក្បាលរបស់ផានិតក៏ផុសឡើងនៅពាក្យដែលនាយដែនបានប្រាប់មុនពេលចេញមកបោះតង់ថា “ម៉ែអញថាឆ្នាំនេះអញគត់ឆ្នាំគាត់អត់ឱ្យទៅបោះតង់ទេខ្លាចមានបញ្ហា!” សំឡេងរបស់នាយដែនឮខ្ទ័រពេញខួរក្បាលរបស់ផានិតកាន់តែធ្វើឱ្យគេឈឺចាប់ពេញទ្រូងនិងបន្ទោសខ្លួនឯងថាជាដើមហេតុដែលធ្វើឱ្យនាយដែនមកស្លាប់យ៉ាងអាណោចអាធម៌នៅក្នុងបរិយាកាសកណ្ដាលព្រៃដ៏ស្ងាត់ជ្រងំគួរឱ្យស្រងេះស្រងោច។

ភ្លាមនោះផ្ទៃមេឃទាំងមូលក៏ចាប់ផ្ដើមងងឹតបន្តិចម្ដងៗក្រោយពន្លឺព្រះអាទិត្យលិច។ ផានិតឃើញមេឃជិតងងឹតក៏ប្រាប់ឱ្យពួកគេប្រញាប់ទៅយកសពនាយដែន។ នៅពេលពួកគេកម្រើកខ្លួនប្រុងដើរបន្តក៏ស្រាប់តែមានខ្យល់បក់ខ្លាំងធ្វើឱ្យសំឡេងឆ្កែចចកកាន់តែគ្រលួចខ្លាំងឡើងស្របពេលនោះដែរសំឡេងប៉ះទង្គិចរបស់មេឃឈើឮងឺតង៉តគ្រីតគ្រឺតខ្ទ័រទ្រហឹងក៏បង្កើតបានជាសំឡេងដែលហាក់ដូចជាសំឡេងសើចផងនិងគ្រហឹមផង ខណៈនោះក៏មានលាយឡំក្លិនអសោចមកតាមខ្យល់ផងដែរ។

ដោយមិនអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចក្នុងស្ថានការណ៍មួយនេះបាន នាយដន នាយផុន និងនាយយុទ្ធក៏បែរក្រោយរត់ចុះទៅក្រោមវិញ ឯផានិតហាក់ឈរភ្លឹកដោយសេចក្ដីសោកសៅតែក៏ត្រូវបាននាយផុនរត់មកទាញដៃហើយរត់ចុះទៅក្រោមទាំងអស់គ្នា។

លុះចុះមកដល់ក្រោមផានិតក៏បបួលពួកគេឡើងទៅម្ដងទៀតតែក៏ត្រូវពួកគេបដិសេធនិងសុំត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញដើម្បីហៅគេឱ្យមកជួយពីព្រោះព្រៃទឹកធ្លាក់នេះជាកន្លែងដាច់ស្រយាល ម្យ៉ាងមេឃក៏ជិតងងឹតដែរបើត្រូវនៅរងចាំដល់ភ្លឺពួកគេប្រាកដជាភ័យខ្លាចដល់ឆ្គួតមិនខាន។ ដោយមានការស្រែកយំអង្វរពីពួកគេ ផានិតក៏សម្រេចចិត្តចេញពីព្រៃទឹកធ្លាក់ដើម្បីទៅសុំជំនួយ។

រយៈពេលមួយម៉ោងដែលពួកគេជិះចាកចេញពីព្រៃទឹកធ្លាក់រហូតមកដល់ភូមិមួយ តែនៅតាមផ្លូវស្ងាត់ជ្រងំមានតែពន្លឺអំពូលភ្លើងមួយៗនៅចម្ងាយពីគ្នាដោយសារផ្ទះអ្នកភូមិនេះនៅឆ្ងាយៗពីគ្នា។ ក្រឡេកមើលទៅខាងមុខហួសបន្តិចក៏ឃើញមានស្លាកមួយដែលបំភ្លឺដោយអំពូលសូឡាគឺស្លាកប៉ុស្តិ៍នគរបាល ដោយឃើញដូច្នេះផានិតក៏វាយភ្លើងសញ្ញាជិះបត់ចូលទៅប៉ុស្តិ៍។

ផានិតនិយាយរៀបរាប់ហេតុការណ៍គ្រប់យ៉ាងប្រាប់ដល់ប៉ូលិសប្រចាំតំបន់។ បន្តិចក្រោយមកក្រុមសមត្ថកិច្ចក៏ចាប់ផ្តើមចេញប្រតិបត្តិការដោយអ្នករួមដំណើរមានផានិតនិងក្រុមសមត្ថកិច្ចចំនួន៦នាក់ ចំណែកអ្នកផ្សេងទៀតក៏នៅរងចាំនៅប៉ុស្តិ៍។ ឆ្លៀតពេលផានិតនិយាយហេតុការណ៍ប្រាប់ប៉ូលិស នាយដនក៏ទូរសព្ទទៅក្រុមគ្រួសាររបស់នាយដែនផងដែរ។

ហេតុផលដែលផានិតស្ម័គ្រចិត្តជាអ្នកនាំក្រុមសមត្ថកិច្ចទៅកន្លែងកើតហេតុដោយមិនមានវត្តមានមិត្តភ័ក្តិរបស់គេទៅជាមួយក៏ព្រោះផានិតឃើញសភាពភ័យខ្លាចរបស់ពួកគេ ហើយវាអាចនឹងធ្ងន់ធ្ងរជាងនេះបើឱ្យពួកគេរួមដំណើរទៅយកសពរបស់នាយដែននៅឯព្រៃទឹកធ្លាក់នោះ។ ហើយអ្នកដែលពិបាកនឹងសន្និដ្ឋានជាងគេនោះគឺនាយយុទ្ធព្រោះសភាពរបស់គេពេលនេះមិនអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចរហូតបាត់បង់ស្មារតីនិយាយមិនដឹងរឿង ទើបត្រូវបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យដោយមាននាយដនទៅជាមួយ។ ចំណែកនាយផុននៅរងចាំទទួលឪពុករបស់នាយដែនដែលកំពុងធ្វើដំណើរមក ហើយទន្ទឹមគ្នានេះដែរនាយផុនក៏កំពុងរងចាំដំណឹងពីក្រុមសមត្ថកិច្ចនិងផានិតដូចគ្នា។

…

បាត់សព!!

“ឯណាអាដែន?!”

ផានិតនិយាយទាំងភ្ញាក់ផ្អើលនិងក្រឡេកមើលជុំវិញបរិវេណនោះដោយពន្លឺភ្លើងពិល។

“ប្អូនច្បាស់ទេថាសពរបស់មិត្តប្អូននៅត្រង់ហ្នឹង?!”

នាយប៉ូលិសនាំមុខម្នាក់ចោទសួរភ្លាមៗពេលមិនឃើញសពរបស់នាយដែននៅទីតាំងដែលផានិតនាំមក។ នាយប៉ូលិសដែលបង្ហើរវាចាយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ម្នាក់នេះត្រូវបានស្គាល់ថាជាលោកមេប៉ុស្តិ៍។

“បាទលោកប៉ូលិសនៅត្រង់នេះច្បាស់ណាស់ខ្ញុំចាំបានថាមានផ្កាពណ៌ក្រហមមួយដើមគត់ដែលនៅចន្លោះខាងក្រោមថ្មសពរបស់នាយដែន!”

ផានិតតបដោយឈួលពិលបង្ហាញដើមផ្កាពណ៌ក្រហមមួយដើមនោះទៅកាន់ក្រុមប៉ូលិស។

ដោយមានអំណះអំណាងពីផានិត លោកមេប៉ុស្តិ៍ក៏ដើរសង្កេតម្ដុំនោះបានបន្តិចក៏ពោលឡើងថា៖

“ផ្ទាំងថ្មនេះនៅក្បែរមាត់ជ្រោះមានទឹកហូរកាត់រិញៗវាមិនអាចធ្វើឱ្យសាកសពអណ្ដែតហូរទៅតាមខ្សែទឹកបាននោះទេម្យ៉ាងពេលឡើងមកពួកយើងក៏សង្កេតតាមផ្លូវមករហូត ហើយបើថាមានសត្វព្រៃមកយាយីក៏ត្រូវមានស្លាកស្នាមខ្លះតែបរិវេណនេះមើលទៅដូចធម្មតា មិនមានអ្វីគួរឱ្យកត់សម្គាល់សោះ!”

ថាហើយសមត្ថកិច្ចរូបនេះក៏ចេញបញ្ជាឱ្យបំបែកជាពីរក្រុមដោយក្រុមទីមួយនៅពិនិត្យបរិវេណដែលផានិតរាយការណ៍ និងមួយក្រុមទៀតត្រូវបន្តឡើងទៅខាងលើ។

ក្រឡេកមកអ្នកខាងនេះវិញកំពុងស្រូតដំណើរទៅកាន់ប៉ុស្តិ៍នគរបាលព្រៃទឹកធ្លាក់តាមការប្រាប់របស់នាយដន។ តែដោយពេលនេះសភាពផ្លូវចិត្តរបស់ឪពុកនាយដែនមិននឹងនរ ប្អូនប្រុសរបស់គាត់ក៏ស្ម័គ្រខ្លួនជាអ្នកបើកឡាន ហើយក៏មានបុរសពីរនាក់ទៀតជាអ្នកភូមិផងរបងក្បែរគ្នាដែលឪពុកនាយដែនបានពឹងឱ្យទៅជាមួយ។

…

ប៉ុស្តិ៍ !!

“ពួកយើងព្យាយាមហើយតែនៅមិនទាន់រកឃើញសពកូនរបស់លោកពូនៅឡើយទេ! ម្យ៉ាងយប់នេះមេឃងងឹតស្លុបបើបន្តរកទៀតខ្លាចតែលុបដាននោះទេ ទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តទៅទីនោះម្ដងទៀតនៅព្រឹកស្អែក។”

លោកមេប៉ុស្តិ៍និយាយទៅកាន់ឪពុករបស់សពដោយបង្ហាញចិត្តជួយយ៉ាងពេញទំហឹងក្នុងការស្វែងរកសាកសពរបស់នាយដែនដែលបាត់សូន្យពីកន្លែងកើតហេតុ។

ក្រុមសមត្ថកិច្ចនិងផានិតបានធ្វើដំណើរត្រឡប់ទៅប៉ុស្តិ៍វិញដើម្បីត្រៀមខ្លួនមកម្ដងទៀតនៅព្រឹកស្អែកក្រោមហេតុផលតែមួយដែលលោកមេប៉ុស្តិ៍បានប្រាប់ទៅឪពុករបស់នាយដែន។

សាកសពដែលទុកចោលក្នុងព្រៃប្រហែលជាពីរម៉ោងជាង តើអាចទៅរួចទេដែលសាកសពបាត់ដោយសារសត្វសាហាវនៅក្នុងព្រៃនោះ?! តែបើជាសកម្មភាពសត្វសាហាវគួរណាតែមានតម្រុយខ្លះ ពីព្រោះក្រុមសមត្ថកិច្ចដែលរួមដំណើរទាំង៦នាក់នេះសុទ្ធតែជាអ្នកជំនាញភូមិសាស្រ្តនៅតំបន់នេះ វាមិនអាចនោះទេដែលសាកសពបាត់សូន្យហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីកើតឡើងសូម្បីតែក្លិនក៏មិនមានផង!

ដោយឮលោកមេប៉ុស្តិ៍និយាយដូច្នេះ ឪពុកនាយដែនគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីអង្គុយរង់ចាំបើទោះបីជាគាត់អន្ទះសារយ៉ាងណាក៏ដោយក្ដី។

ស្ថានការណ៍នៅក្នុងប៉ុស្តិ៍ពេលនេះហាក់ស្ងប់ស្ងាត់ដោយអ្នកខ្លះអង្គុយសម្រាកក្នុងប៉ុស្តិ៍ ហើយខ្លះទៀតចងអង្រឹងដេកនៅខាងក្រៅដើម្បីសម្រាកយកកម្លាំងបំពេញភារកិច្ចនៅថ្ងៃស្អែក។ នៅយប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នេះឪពុកនាយដែនអង្គុយយំខ្សឹបខ្សួលតែម្នាក់ឯងនៅក្បែរមាត់ទ្វាប៉ុស្តិ៍ គាត់សម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមេឃដែលងងឹតសូន្យសុងព្រមជាមួយអារម្មណ៍ដែលកើតទុក្ខជាខ្លាំងសូម្បីដង្ហើមក៏ពិបាកដក រាល់ដង្ហើមចេញចូលមានតែភាពឈឺចុកចាប់ពេញទ្រូង។

ភ្លាមនោះក៏មានលោកប៉ូលិសវ័យចំណាស់ម្នាក់ដើរសំដៅទៅរកឪពុករបស់នាយដែនព្រមទាំងហុចកាហ្វេក្ដៅមួយកែវដោយពោលដូច្នេះថា៖

“លោកប្អូនអើយកាត់ចិត្តខ្លះទៅ មានចួបមានបែកជានិស្ស័យកម្មដែលជាប់ជំពាក់! និយាយអ៊ីចឹងតើលោកប្អូនជឿលើរឿងហួសនិស្ស័យដែរទេ?”

“ហួសនិស្ស័យ?!”

ឪពុកនាយដែនតបទាំងងឿងឆ្ងល់នូវពាក្យដែលលោកពូប៉ូលិសនិយាយមុននេះ។

ទឹកមុខស្រពេចស្រពិលរបស់ឪពុកនាយដែនបង្ហាញឱ្យឃើញថាគាត់ពិតជាមិនយល់នូវអ្វីដែលលោកពូប៉ូលិសបានសួរមកគាត់នោះទេ។

សំណួររបស់លោកពូប៉ូលិសមុននេះគាត់មានចេតនាចង់សាកល្បងនូវការយល់ឃើញរបស់ឪពុកនាយដែន ពីព្រោះគាត់មានរឿងចង់និយាយប្រាប់តែខ្លាចភាគីម្ខាងទៀតមិនអាចទទួលយកហើយមើលមកគាត់ជាមនុស្សងប់ងល់នឹងជំនឿ។

“ខ្ញុំនិយាយតាមត្រង់ទៅចុះ ក្រុមសមត្ថកិច្ចដែលទៅរកសពកូនរបស់លោកប្អូនសុទ្ធតែជាមន្រ្តីជំនាញបើសពបាត់ពួកគេប្រាកដជារកមូលហេតុឃើញជាមិនខាន តែបើសពស្រាប់តែបាត់ដោយគ្មានមូលហេតុបែបនេះគឺមិនមែនជារឿងធម្មតានោះទេ! ខ្ញុំចង់ណែនាំឱ្យលោកប្អូនទៅអញ្ជើញលោកអាចារ្យឬអ្នកចេះមន្តវិជ្ជាការដើម្បីមកបើកផ្លូវ ព្រោះអាចនឹងមានអ្នកបិទបាំងមិនឱ្យពួកយើងរកសពរបស់ក្មួយដែនឃើញ។ រឿងនេះអាចនឹងពិបាកក្នុងការជឿតែខ្ញុំក៏ធ្លាប់បានឮចាស់ៗតំណាល ហើយក៏បានដឹងដោយសារមានការចែករំលែកពីអ្នកដែលធ្លាប់ជួបហេតុការនេះផ្ទាល់ផងដែរ ដូច្នេះហើយទើបខ្ញុំត្រូវនិយាយរឿងនេះជាមួយលោកប្អូនដោយផ្ទាល់។”

“ខ្ញុំអរគុណលោកបងហើយដែលប្រាប់ខ្ញុំពីរឿងនេះ និយាយត្រង់ខ្ញុំមិនដែលដឹងរឿងនេះពីមុនមកទេ!”

ឪពុករបស់នាយដែនតបទៅលោកពូប៉ូលិស ស្រាប់តែពេលនោះគាត់ក៏នឹកដល់សម្ដីរបស់លោកតាធ្យាន។លោកតាធ្យានជាចាស់ទុំក្នុងភូមិម្នាក់ដែលចេះមន្តវិជ្ជាការហើយគាត់តែងតែជួយដល់អ្នកភូមិដែលចួបទុក្ខលំបាកពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងអបិយជំនឿ។

នៅមុនថ្ងៃកើតហេតុលោកតាធ្យានក៏បានដឹងមុនទៅហើយថានឹងមានរឿងកើតឡើងចំពោះនាយដែន ប៉ុន្តែលោកតាធ្យានក៏មិនអាចជួយអ្វីបានច្រើនដែរព្រោះជាកម្មរបស់បុគ្គលដូច្នេះមានតែពឹងលើសម្ពាយបុណ្យរបស់នាយដែនហើយ។ ដោយចិត្តមិនដាច់មិនអាចធ្វើជាប្រងើយកន្តើយបានលោកតាធ្យានក៏ទៅដាស់តឿនឪពុកម្តាយរបស់នាយដែនរឿងគត់ឆ្នាំ។ ដោយឪពុករបស់នាយដែនជាប់រវល់ការងារមិនសូវនៅផ្ទះ មានតែម្ដាយនេះហើយដែលជាអ្នកស្ដីថា តែដូចដែលបានដឹងពីខាងដើមមកហើយថានាយដែននៅតែមិនធ្វើតាមអ្វីដែលម្ដាយរបស់គេបានណែនាំឡើយ ទើបរឿងរ៉ាវបានផ្លាស់ប្ដូរពីសប្បាយក្លាយជាទុក្ខ។

…

“ហេឡួម៉ាក់វា បងចង់ឱ្យអូននិងក្មួយចក្រទៅជម្រាបអញ្ជើញលោកតាធ្យានមកព្រៃទឹកធ្លាក់ពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងកូនដែន បងបានទេទៅប្រាប់ក្មួយចក្ររួចហើយតែអូនមិនបាច់មកទេ ទុកឱ្យក្មួយចក្រជូនលោកតាមកបានហើយ។”

ដោយស្វាមីនិយាយផ្ដែផ្ដាំចប់ ម្ដាយរបស់នាយដែនក៏ធ្វើតាមគ្រប់យ៉ាងដោយមិនសួរដេញដោលអ្វីឡើយ ព្រោះអ្នកស្រីយល់ចិត្តស្វាមីរបស់គាត់ច្បាស់ថាបើមិនមានផលវិបាកអ្វីទេស្វាមីរបស់គាត់ប្រាកដជាប្រាប់ឱ្យក្បោះក្បាយអំពីរឿងនេះ។

ពេលវេលាចេះតែរំកិលទៅមុខ ចំណែកឪពុករបស់នាយដែនក៏ភ្លេចខ្លួនគេងលក់នៅមាត់ទ្វា។ កំពុងតែលង់លក់ដោយសេចក្ដីហត់នឿយរំពេចនោះក៏ឮសំឡេងមាន់រងាវ ស្របពេលនោះដែរសន្ធឹកឡានក៏រំកិលចូលមកតាមមាត់ក្លោងទ្វាប៉ុស្តិ៍ ពន្លឺរថយន្តក៏ចាំងសាចធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាភ្ញាក់ពីដំណេក។

លោកតាធ្យានចុះពីរថយន្ត ឪពុកនាយដែនក៏រត់ទៅទទួលស្វាគមន៍។

បន្ទាប់ពីបានសំណេះសំណាលគ្នាមួយសន្ទុះ មេឃក៏ចាប់ផ្តើមភ្លឺ គ្រប់គ្នាព្រមទាំងនាយយុទ្ធដែលទើបនឹងត្រឡប់មកពីមន្ទីរពេទ្យក៏រៀបចំខ្លួនដើម្បីចេញដំណើរទៅរកសពរបស់នាយដែននៅឯព្រៃទឹកធ្លាក់។

បើកផ្លូវ…

ដំណើរឡើងឆ្ពោះទៅកាន់ចំណុចទីតាំងសពរបស់នាយដែនដែលនាំផ្លូវដោយផានិត និងលោកមេប៉ុស្តិ៍ ចំណែកលោកតាធ្យានក៏ដើរបន្ទាប់ពីអ្នកទាំងពីរ ព្រមទាំងមានធូបមួយដើមនៅជាប់នឹងដៃផង។ ដើរបានមួយស្របក់ក៏មកដល់កន្លែងសពរបស់នាយដែន។ ឪពុកនាយដែនគ្រាន់ឃើញសពរបស់កូនប្រុសភ្លាមគាត់រន្ធត់ចិត្តបេះដូងលោតសឹងតែផ្ទុះជាបំណែក គាត់យកដៃជ្រោងសក់ហើយខ្ញាំក្បាលខ្លួនឯងខណៈដែលទឹកភ្នែករបស់គាត់ហូរដូចជាទឹកបាក់ទំនប់។ កាន់តែមើលកាន់តែឈឺចាប់ទ្រូងជាឪពុកដែលមកឃើញសពរបស់កូនដេកស្លាប់នៅកណ្ដាលព្រៃដ៏ស្ងាត់ជ្រងំហើយថែមទាំងសភាពសពបិទភ្នែកមិនជិតស្លេកស្លក់ដោយឈាមហូរខ្សោះអស់ពីខ្លួន។ ឪពុកសម្លឹងមើលទៅសពកូនទាំងស្រមៃដល់ភាពឈឺចាប់ពេលកូនរបស់គាត់ធ្លាក់ពីទីខ្ពស់ចុះមក វាកាន់តែធ្វើឱ្យគាត់ចុកចាប់ក្នុងទ្រូងពន់ពេកដែលមិនអាចបរិយាយពីទុក្ខមួយនេះបាន។

លោកតាធ្យានបានធ្វើពិធីមួយចំនួននៅបរិវេណក្បែរសពរបស់នាយដែន រួចទើបសែងសពរបស់នាយដែនចុះទៅក្រោម។ អំឡុងពេលដែលគ្រប់គ្នាដើរចុះទៅក្រោម វិញ្ញាណរបស់នាយដែនក៏ឈរមើលពីខាងក្រោយ កែវភ្នែករបស់គេមើលទៅកាន់នាយយុទ្ធដោយក្រសែរភ្នែកក្រហមឆ្អៅព្រមជាមួយទឹកមុខដែលពពេញទៅដោយកំហឹងចងអាឃាត។ នាយដែនបានយល់ថាការដែលនាយយុទ្ធច្រានខ្លួនទម្លាក់ជ្រោះក៏ព្រោះនាយយុទ្ធខឹងនឹងខ្លួនដែលមិនបានជួយនិយាយជាមួយអ្នកគ្រូទើបគេត្រូវកាត់ពិន្ទុ។

“មិនស្មានថាគ្រាន់តែរឿងប៉ុណ្ណឹងអ្ហែងហ៊ានលើកដៃសម្លាប់អញ់! អាយុទ្ធ!!”

វិញ្ញាណនាយដែនពោលទាំងកំហឹង ភ្លាមនោះនាយយុទ្ធក៏ទទួលបានអារម្មណ៍ត្រជាក់យ៉ាងព្រឺរព្រួច។ ខណៈនោះនាយដែនប្រុងច្រាននាយយុទ្ធពីក្រោយឱ្យរមៀលធ្លាក់តាមជម្រាលថ្មទៅហើយតែក៏ត្រូវលោកតាធ្យានឃាត់ទាន់។ លោកតាធ្យានបានប្រើដួងចិត្តរបស់គាត់និយាយជាមួយនាយដែន ដែលការសន្ទនានេះមិនមានអ្នកណាបានឮនោះទេក្រៅពីលោកតាធ្យាននិងវិញ្ញាណនាយដែន។

លោកតាធ្យានបាននិមិត្តបង្ហាញសកម្មភាពនៅមុនពេលដែលនាយយុទ្ធច្រាននាយដែន ក៏ព្រោះមានពស់ធំមួយក្បាលប៉ុនប៉ងឆក់យកអាយុជីវិតរបស់នាយដែនទើបនាយយុទ្ធច្រានឱ្យផុតពីពស់នោះតែក៏មិនមានចេតនាឱ្យនាយដែនធ្លាក់ជ្រោះឡើយ។

នាយដែនឃើញរូបភាពនោះហើយក៏ស្រែកយំជាខ្លាំង នាយនឹកស្រណោះខ្លួនឯងដែលត្រូវបង់ជីវិតទាំងវ័យក្មេង និងអាណិតដល់ឪពុកម្ដាយដែលកំពុងមានទុក្ខជាទម្ងន់ ហើយនាយក៏បន្ទោសខ្លួនឯងដែលវីសនឹងសម្លាប់មិត្តសម្លាញ់ព្រោះតែការយល់ច្រឡំទៅហើយ នេះក៏ព្រោះមុនស្លាប់រូបភាពដែលដក់ជាប់នៅក្នុងការចងចាំរបស់នាយដែនគឺរូបភាពដែលនាយយុទ្ធច្រានខ្លួនឱ្យធ្លាក់ស្លាប់។

…

លុះពេលសពរបស់នាយដែនបានយកទៅដល់ផ្ទះ ក្រុមគ្រួសារក៏ចាត់ចែកធ្វើបុណ្យតាមប្រពៃណី។

បន្ទាប់ពីសពរបស់នាយដែនបានបូជារួច វិញ្ញាណរបស់នាយដែនក៏ក្រាបសំពះសុំខមាទោសអ្នកមានគុណទាំងពីរដែលមិនអាចនៅមើលថែរក្សាពួកគាត់ពេលចាស់ជរា ខណៈនោះក៏មានលោកតាធ្យានជាអ្នកប្រាប់អំពីសកម្មភាពនេះទៅកាន់ឪពុកម្ដាយរបស់នាយដែនផងដែរ។ ហើយជាចុងក្រោយនាយដែនក៏ក្រាបសំពះលាឪពុកម្ដាយជាលើកចុងក្រោយ ភ្លាមនោះវិញ្ញាណរបស់នាយដែនក៏រលាយបន្តិចម្ដងរហូតបាត់សូន្យពីលោកនេះទៅ។

“ចៅដែនទៅកាន់សុគតិភពហើយ!”

ចប់

ចាក់…ចូកចាក់ ធីញៗធីញ ចូកធីញ…

ភ្លេងដែលបង្កើតពីសំឡេងរបស់មនុស្សប្រុស បានបន្លឺចូលមកក្នុងសោតវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំ ស្របពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែអង្គុយចុចកុំព្យូទ័របណ្តើរ រកនឹកនិពន្ធប្រលោមលោកថ្មីបណ្តើរ តាមអារម្មណ៍ដែលជាអ្នកនិពន្ធកំលោះ ដែលមានវ័យ២៨ឆ្នាំ។

ខ្ញុំបែរតាមរកមុខម្ចាស់សំឡេង។ នាយរាងខ្ពស់ សក់រួញខ្លីពណ៌មង្ឃុត ពាក់អាវខ្មៅ និងក្បិនពណ៌ឈាមជ្រូក។ គេលើកដៃម្ខាងដែលកាន់ដំបងឡើងខ្ពស់ផុតក្បាល ដៃឆ្វេងពត់កោងដាក់ត្រឹមចង្កេះ ​ឯជើងរបស់គេវិញកន្ធែកចេញតាមក្បួនខ្នាតក្បាច់ល្ខោនខោល នាយលើកដំបងគ្រវីលឿន រួចលើកជើងស្តាំឡើងបន្តិច កាន់តែមើលពេលណាខ្ញុំកាន់តែជក់ភ្នែកដល់ថ្នាក់បណ្តាលឱ្យម្រាមដៃ ចុចវាយអក្សរបង្កើតជាពាក្យ រៀបជាប្រយោគលើកសរសើរពីសម្រស់នាយ ឱ្យចូលជាតួអង្គឯករបស់ខ្ញុំភ្លាមៗ។

ណយៗៗៗ…

នាយពត់ពែនដៃជើងចុះឡើង ស្រាប់តែកែវភ្នែករបស់គេក្រឡេកមកចំខ្ញុំ គេហាក់ប្រញាប់ងាកចេញវិញដូចជាខ្ញុំដែរ តែហេតុអ្វីបានជាការប្រសព្វភ្នែកគ្នាមិនដល់មួយនាទីផង វាបានធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ខ្ញុំញាប់ញ័រដូចជាខ្លួនជាជនដែលមានកំហុស មិនហ៊ានសូម្បីសម្លឹងកែវភ្នែកទៅកាន់គេវិញ។

ឬវាជាស្នេហា?

ក៏ប្រហែលជាខុសវ័យគ្នាដែរ…

….

រាត្រីកាលដ៏អន្ធិកា មានត្រឹមតែចន្ទមួយចំណិតតូចរះប្រណាំងជាមួយភាពងងឹត ឯខ្ញុំវិញបែរជាអង្គុយសម្លឹងកុំព្យូទ័រថ្មែដោយមិនធ្វើអ្វីទាំងអស់ ដោយសារតែកំពុងភ្លឹកគិតទៅដល់នាយសង្ហា     ដែលពត់ពែនរាំរបាំនៅពីមុខរបស់ខ្ញុំកាលពីព្រឹកមិញនេះនៅឡើយ។

“តើនាយមានឈ្មោះអ្វីទៅ នាយសក់ពណ៌មង្ឃុត? មែនហើយខ្ញុំហៅនាយថា នាយសក់ពណ៌មង្ឃុត!”

ខ្ញុំនិយាយចប់ក៏កម្រើកម្រាមដៃកចុចកុំព្យូទ័រ វាយពាក្យ(នាយសក់ពណ៌មង្ឃុត)ចូលនៅក្នុង Word ប្រលោមលោករបស់ខ្ញុំ ។

តែថា…

ធ្វើយ៉ាងម៉េចខ្ញុំអាចដឹងឈ្មោះពិតរបស់គេទៅ?

….

១សប្តាហ៍កន្លងផុតទៅហើយ ដែលខ្ញុំតែងតែមកអង្គុយមើលគេហាត់សម្តែងជាមួយមិត្តៗជាច្រើនអ្នកទៀតរបស់គេ ខ្ញុំបានដឹងមកថា សាលាដែលគេកំពុងតែរៀននឹងមានកម្មវិធីធំមួយ ទើបបានជាគេតែងតែហាត់រាំ ដើម្បីត្រៀមទទួលស្វាគមន៍អ្នកមុខអ្នកការដែលនឹងមានវត្តមាននៅក្នុងពិធីនោះអំឡុង២០ថ្ងៃខាងមុខនេះឯង។ ព្រោះតែគេរៀនជំនាញរបាំបុរាណនោះអី!!

គេរាំបានមួយស្របក់ធំ ខ្ញុំស្រាប់តែនឹកមានគំនិតលួចថតយកវីដេអូដែលគេរៀនសម្តែង ទុកយកមកសរសេរអត្ថាធិប្បាយក្នុងប្រលោមលោក។ គិតរួចដៃរបស់ខ្ញុំស្រាប់តែទាញបានទូរស័ព្ទដៃមកចុចកាំមេរ៉ារួចជាស្រេច ដល់ខ្ញុំបែរទៅរកតួសម្តែង ស្រាប់តែបាត់គេទៅណាបាត់ក៏មិនដឹង។ ខ្ញុំក៏ទម្លាក់ទូរស័ព្ទចុះវិញដោយអស់សង្ឃឹមរួចក៏និយាយខ្សឹបៗតែម្នាក់ឯង៖

“គួរឱ្យស្តាយណាស់!”

“បងចង់ថតខ្ញុំមែន?” សំឡេងមនុស្សប្រុសជំទង់ បន្លឺសឹងតែក្បែគុម្ពត្រចៀករបស់ខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំប្រញាប់ក្រឡេកទៅមើលគេវិញយ៉ាងប្រញាប់សឹងតែធ្លាក់ពីកន្លែងដែលខ្ញុំអង្គុយ។

រាងស្តើង កម្ពស់បាន បង្ហាញស្នាមញញឹមចេញថ្ពាល់ខួច ទាំងសង សក់ខ្លីរមូររួញពណ៌មង្ឃុតរបស់គេរង្គើរតិចៗពេលដែលត្រូវជាមួយកម្លាំងខ្យល់បក់ ដែលផាត់នាំទាំងក្លិនផ្កាចំប៉ីដែលដាំក្នុងបរិវេណសាលានេះមកក្បែរច្រមុះរបស់ខ្ញុំផងដែរ។

“មាន…មានឯណា! បងមិនបានលួចថតឯងទេ”

“មែនហ្អី? តែមុននេះខ្ញុំឃើញបងថត…”

“អត់…អត់មានទេ!”

ខ្ញុំបដិសេធទាំងមិនមើលមុខគេចំឡើយ តែខ្ញុំនៅតែអាចដៀងភ្នែកឃើញថាគេកំពុងតែញញឹមមិនឈប់ដូចជាចង់អស់សំណើចនឹងខ្ញុំ។ ចំណែកខ្ញុំវិញមិនគិតឈរយូរក៏ប្រញាប់ដើរចេញពីមុខរបស់គេបានប្រហែល៥ជំហាន។

“ខ្ញុំឈ្មោះ វឌ្ឍនា! លើកក្រោយបងថតខ្ញុំបាន!”

សំឡេងជំទង់ គ្រាន់តែស្តាប់ក៏ដឹងថាពីរោះនិយាយចេញមកកាន់ខ្ញុំធ្វើឱ្យខ្ញុំលួចញញឹមដោយមិនបែរមុខមើលទៅកាន់គេវិញឡើយ។

វឌ្ឍនា..

ខ្ញុំឈប់ជើងដែលបម្រុងដើរចេញ រួចក៏បែរមុខមកញញឹមទៅគេវិញដែលពេលនេះគេនៅតែបង្ហាញភាពសង្ហាជាមួយឯកសណ្ឋានសំពត់ក្បិនអាវខ្មៅ។

“បង…ឧស្សាហ៍! ឈ្មោះបងគឺ ឧស្សាហ៍!”

ខ្ញុំនិយាយទាំងស្ទាក់ស្ទើរ ព្រោះឈ្មោះរបស់ខ្ញុំវាហាក់ចម្លែកសម្រាប់រូបរាងរបស់ខ្ញុំមិនសមថាឈ្មោះឧស្សាហ៍ បែរជាមនុស្សប្រុសទៅវិញមិនមែនជាស្រី។

“បាទ! បងឧស្សាហ៍”

គេញញឹមហៅឈ្មោះខ្ញុំឮៗដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំស្តាប់បានច្បាស់ តែមិនដឹងថាខ្ញុំកើតអីទេ ស្នាមញញឹមរបស់គេហាក់ធ្វើឱ្យបេះដូងដែលស្ងៀមស្ងាត់ចាប់ផ្តើមលោតខ្លាំងឡើង ស្ទើរតែផ្ទុះចេញមកខាងក្រៅ។

វឌ្ឍនា…ឈ្មោះអ្វីក៏ពីរោះម៉្លេះ?

២.ឈ្មោះពីរោះ

អធ្រាត្រយប់ស្ងាត់ ខ្យល់បក់នៅក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញតិចៗមកប៉ះជាមួយស្បែករបស់ខ្ញុំ ដែលកំពុងតែអង្គុយក្បែរបង្អួចសម្លឹងទៅខាងក្រោមជាផ្លូវដែលមិនសូវជាមមាញឹកឡើយ។ ដៃសន្សឹមចុចឃីបត កុំព្យូទ័រផង និងឆ្លៀតញញឹមតិចៗដោយមិនដឹងខ្លួនសោះ រឿងរ៉ាវទាំងឡាយ ដែលខ្ញុំនិងក្មេងជំទង់ម្នាក់នោះបានសន្ទនាគ្នា ខ្ញុំបានសរសេរចូលមកជាសកម្មភាពតួអង្គរបស់ខ្ញុំទាំងអស់ មែនហើយ ពេលនេះតួឯករបស់ខ្ញុំមានឈ្មោះហើយ។

“វឌ្ឍនា ឈ្មោះពីរោះថែមទាំងសង្ហា!ហុហុ..”

ខ្ញុំនិយាយម្នាក់ឯងហើយក៏ទាំងកាច់កសើចតែម្នាក់ឯងដូចមនុស្សឆ្កួតហើយពេលនេះ

“តែឈប់សិន បើសិនជាស្រលាញ់មនុស្សប្រុសក្មេងជាងខ្លួនអ៊ីចឹងសមអត់?”

ទទួលស្គាល់ហើយ ថាបានលង់នឹងប្រុសជំទង់..

….

ព្រឹកថ្ងៃថ្មី ហើយក៏ជាថ្ងៃទី៨ ដែលខ្ញុំបានឃើញគេរាប់ចាប់ទាំងពីពេលដែលខ្ញុំបានឃើញគេដំបូង។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំដូចជាមិនសូវខ្លាចគេឃើញថាខ្ញុំលួចថតគេទេ គឺខ្ញុំលើកកាំមេរ៉ាមកថតយកសកម្មភាពរបស់គេទុកតែម្តង។

ព្រោះគេបានអនុញ្ញាតខ្ញុំរួចកាលពីម្សិលមិញនោះអី!

គេហាត់សមបានបន្តិច ស្រាប់តែបែរមុខមកញញឹមដាក់ខ្ញុំមិនឈប់សោះ ម្តងក៏បាត់ ហើយមួយភ្លែតក៏ញញឹមមកទៀត ប្រុសជំទង់នេះពិតជាមិនដឹងថា អ្នកនិពន្ធម្នាក់នេះមុខក្រហមដោយសារសកម្មភាពសាមញ្ញៗរបស់គេបែបនេះសោះដល់ថ្នាក់ខ្ញុំមិនអាចបន្តឈរមើលគេញញឹមមករកខ្ញុំបែបនេះបាន រួចក៏ចាកចេញទៅ។

មួយសន្ទុះក្រោយ ខ្ញុំក៏ត្រឡប់មកកន្លែងគេហាត់សមវិញជាមួយទឹកសុទ្ធមួយដបជាប់ដៃផង។

“ហ្អក៎! យកទៅ បង…ឱ្យ…ឯង! អរគុណសម្រាប់ការឱ្យថតវីដេអូហាត់សម្តែង!”

ខ្ញុំហុចទឹកទៅកាន់មុខរបស់គេដែលកំពុងតែមានញើសហូរពេញផ្ទៃមុខ។

“តាមពិតមិនបាច់ក៏បាន តែបងទិញមកហើយសម្រេចថាខ្ញុំទទួលយកទៅចុះ អរគុណច្រើន!”

គេនិយាយចប់​ និងទ្រដៃមកយកទឹកពីខ្ញុំ ដោយមិនភ្លេចរាយមន្តស្នេហ៍តាមរយៈការបង្ហាញស្នាមញញឹមពិឃាតបេះដូងមួយនេះមកកាន់ខ្ញុំសោះ។

គេបើកគម្រប រួចផឹកទឹកដែលខ្ញុំបានឱ្យអស់ភ្លាមៗនៅចំពោះមុខរបស់ខ្ញុំ ទើបគេដាក់ខ្លួនអង្គុយចុះក្បែរ

កន្លែងដែលខ្ញុំអង្កុយ។

“បងជាអ្នកយកព័ត៌មានមែន?”

“អ្នកព័ត៌មាន?” ខ្ញុំឮសំនួរភ្លាមនឹកចង់សើចភ្លែត មិនដឹងថាខ្ញុំរៀបចំខ្លួនបែបណាបានជាគេគិតថា ខ្ញុំគឺជាអ្នកយកការណ៍ឱ្យសារព័ត៌មានទៅវិញ?

“ឬខ្ញុំថាខុស?” គេបន្តសួរមកកាន់ខ្ញុំទាំងទឹកមុខខ្យូតៗមិនដែលរីងស្ងួតភាពរីករាយរបស់គេ។

“ខុសមែនហ្នឹង! នេះបងទុកឱកាសឱ្យម្តងទៀត បើទាយត្រូវ បងនឹង…!”

ខ្ញុំនិយាយមិនទាន់ចប់ស្រាប់តែគេនិយាយកាត់៖

“ប៉ាវបាយ! បងប៉ាវបាយល្ងាចខ្ញុំមួយពេលយ៉ាងម៉េចដែរ?” គេនិយាយស្នើរដាក់លក្ខខណ្ឌមកកាន់ខ្ញុំទាំងញញឹមពព្រាយ។

“ចឹងក៏បាន! ស្មានតែខ្លាច?”

ខ្ញុំរាងអំនួតដាក់គេ តែធាតុពិតចង់ឱ្យគេទាយត្រូវដើម្បីបានបានស្គាល់គ្នាបន្ថែមទៀតសោះ។

“ខ្ញុំតែងឃើញបងមកចុចកុំព្យូទ័រ ហើយមើលខ្ញុំសម្តែងរហូត ខ្ញុំទាយថាបងកំពុងតែសរសេរពីខ្ញុំ…អ៊ីចឹងមានតែបងជា…អ្នកនិពន្ធ?”

គេនិយាយទាំងលើកម្រាមដៃស្រឡូនៗរបស់គេចង្អុលមកកាន់ខ្ញុំជាប់ ដើម្បីរង់ចាំខ្ញុំប្រាប់ថាត្រូវឬមួយក៏ខុស។

“ហាសហា៎..” ខ្ញុំមិនតប ដោយប្តូរមកជាសើចស្រស់ទៅកាន់គេជំនួសវិញ ដែលពេលនេះគេកំពុងតែធ្លាក់ទឹកមុខចុះ បែបជាគេកំពុងតែគិតថាគេបានឆ្លើយខុសហើយមើលទៅ។

“ខ្ញុំឆ្លើយខុសហ្អែស? គួរឱ្យស្តាយមែន!”

គេនិយាយទាំងមិនមានស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខសោះ ហាក់ដូចជាក្មេងល្អិតដែលសុំលុយម៉ែទិញស្ករគ្រាប់មិនបាន ដែលទឹកមុខគេពេលនេះកាន់តែធ្វើឱ្យខ្ញុំទប់សើចមិនបាន ហិហិ..

“ម៉ោង៦នេះ ញ៉ាំបាយល្ងាចជាមួយគ្នាទេ?”

គ្រាន់តែខ្ញុំថាចប់ភ្លាម ខ្ញុំក៏ឃើញពីការប្តូរទឹកមុខរបស់គេស្ទើរ៣៦០ដឺក្រេ មកជាញញឹមស្រស់វិញត្រឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែក ដែលសកម្មភាពនេះខ្ញុំនឹងចងចាំទុក សម្រាប់អារម្មណ៍របស់តួអង្គឯករបស់ខ្ញុំ។

….

ពេលរសៀល…

ខ្ញុំអង្គុយទាំងរសាប់រសល់នៅក្នុងខ្លួនរកថាមិនត្រូវនៅក្នុងហាងអាហារមួយកន្លែងនៅជាន់ទី២ ដែលអាចឱ្យយើងមើលទៅកាន់ទេសភាពខាងក្រៅបាន មានទាំងផ្លូវ និងមានខ្សែទឹកជាទន្លេបួនមុខ ក្បែរព្រះបរមរាជរាំង។

បានមួយភ្លែត ជំហានមនុស្សប្រុសជំទង់បានបើកទ្វារចូលមកដល់។ នាយពាក់អាវយឺតពណ៌សពីខាងក្នុងអាវក្រៅកឌុបដៃខ្លីពណ៌ខៀវស្រាល ជាមួយខោខូប៊ូយ បូករួមទាំងស្បែកជើងប៉ាត់តាពណ៌សផង តាមស្ទីលយុវវ័យដែលគេនិយម តែគេនៅចំពោះមុខរបស់ខ្ញុំនេះកាន់តែសង្ហាប្លែកជាងសព្វមុនទៅទៀត ដល់ថ្នាក់ខ្ញុំសម្លឹងមើលគេដល់ថ្នាក់ភ្លឹកមិនដឹងខ្លួនឡើយ។

គេបានដើរចូលមកដល់តុដែលខ្ញុំកំពុងតែអង្គុយរង់ចាំគេ ទាំងដែលគេមិនចោលស្នាមញញឹមដែលខ្ញុំតែងតែចង់ឃើញនោះសោះ។ និយាយមែនលង់នឹងស្មាមញញឹមហ្នឹងខ្លាំងហ្មង!

៣.ស្នាមញញឹមរបស់គេ

“ហេឡូ បងឧស្សាហ៍! ខ្ញុំមកដល់ហើយ!”

សំឡេងផ្អែមស្រទន់បានដាស់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ ឱ្យភ្ញាក់ពីការលង់ជាមួយសម្រស់របស់ក្មេងជំទង់ ដែលកំពុងមានវត្តមានចំពោះមុខរបស់ខ្ញុំត្រង់ភ្លឹងដូចគោរពទង់ជាតិ តែដៃស្តាំរបស់គេកំពុងតែបក់ម្តងទៅឆ្វេង ម្តងទៅស្តាំជាការសួស្តីបែបលោកខាងលិច។

“មកហើយហ្អែស? ឆាប់អង្គុយមក!” ខ្ញុំនិយាយទាំងទាក់ទើរ ព្រោះទើបតែភ្ញាក់ពីការសម្លឹងមុខសង្ហារបស់គេនោះអី។

“បាទ!”

“និយាយអ៊ីចឹង ឯងចង់ហៅអី ក៏ហៅមក បងអ្នកប៉ាវតាមសន្យាណា!” ខ្ញុំនិយាយចប់ អ្នករត់តុស្រីម្នាក់ក៏បានដើរមកឈប់ក្បែរពួកយើង បន្ទាប់មកនាងក៏ហុចសៀវភៅមឺនុយពីរក្បាលមកឱ្យយើងម្នាក់មួយក្បាលដើម្បីកុម៉្មង់ម្ហូបញ៉ាំ​។

និយាយអ៊ីចឹងមិនដឹងថាខ្ញុំថ្ងៃនេះកើតអ្វីទេ មានអារម្មណ៍ថាដូចជាមិនមានព្រលឹងនៅក្នុងខ្លួនយ៉ាងម៉េចក៏មិនដឹង ពេលដែលបានអង្គុយទល់មុខរបស់គេ ដែលជាមនុស្សមានស្នាមញញឹមគ្រប់ពេល វាស្រាប់តែធ្វើឱ្យបបូរមាត់របស់ខ្ញុំចាប់ផ្តើមចេះញញឹមតាមគេដោយមិនដឹងខ្លួន ឯផ្ទៃមុខចាប់មានអារម្មណ៍ថាក្តៅអ៊ុនៗដូចចង់គ្រុន តែខ្ញុំបែរជាមានអារម្មណ៍ថាតាមពិតមុខរបស់ខ្ញុំកំពុងតែឡើងក្រហមទៅវិញទេ ពិសេសពេលដែលត្រូវបានគេចាប់បានថាខ្ញុំលួចសម្លឹងមុខរបស់គេម្តងៗខ្ញុំសឹងតែងាកមុខចេញមិនទាន់ ហើយរកកលដល់ថ្នាក់ភ្លេចដកដង្ហើមទៀតផង។

លួចពេញចិត្តប្រុសក្មេងម្តងហេតុអ្វីក៏ពិបាកម៉្លេះ?

“បងចូលចិត្តខ្ញុំទេ? មើលចុះខ្ញុំទំនងជាសាច់ខ្ចីអត់? ប្រហែលជាស្រួលទំពា ហើយផ្អែមថែមទៀត!!”

គេនិយាយមកខ្ញុំបែបនេះ តើគេដឹងថាខ្ញុំគិតអីមែនទេ?

“…” តែខ្ញុំមិនតបបានត្រឹមអង្គុយអៀនរមួលខ្លួនតែម្នាក់ឯង ដូចឆ្គួត។

“បង! បងឮខ្ញុំសួរអត់?” គេដំឡើងសំឡេងបន្តិចទើបធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ទាំងភាំងៗ ទើបគេនិយាយបន្ត៖

“ខ្ញុំសួរថា បងចូលចិត្តញ៉ាំសាច់គោស្ទេកឬអត់? មើលទៅទំនងជាស្រួលទំពា!”

ឮបែបនេះហើយខ្ញុំបានត្រឹមហួសចិត្តនឹងខ្លួនឯងជាខ្លាំង គេនិយាយបែបនេះ បែរជាស្តាប់ចេញបែបណាឯណោះឆ្កុយ!!

ហ្អើយ…ខ្ញុំ! ស្អែកត្រូវទៅឱ្យពេទ្យពិនិត្យម្តងហើយ។

….

“ថាម៉េច? គេជាអ្នកណា? ឈ្មោះអី? គ្រប់១៨ឬអត់? នែ! ប្រយ័ត្នតែជាប់ទោសពីបទបៀតបៀនក្មេងមិនទាន់គ្រប់អាយុណាវ៉ើយ!”

អាពេទ្យ មិត្តជំនាន់វិទ្យាល័យ បែរមកសួរខ្ញុំជាប់ៗរកពេលដកឃ្លាគ្មាន។

“ហ្អើយ! អាពេទ្យ! ឯងប្រុងសួរយើងមួយលានសំណួរក្នុងពេលតែមួយឬយ៉ាងម៉េច? រកតែយើងរកពេលដកដង្ហើមគ្មាន!”

ខ្ញុំនិយាយបកទៅវិញ ព្រោះថាខ្ញុំមិនដឹងត្រូវឆ្លើយសំណួរណាមុនពិតមែន ខំមករកពេទ្យឱ្យជួយមើលវិបត្តិ បែរជាត្រូវជាប់ទោសបំពានក្មេងទៅវិញ។

“អឺ…យើងចេះតែព្រួយទៅ នៅសុខៗមកប្រាប់ពេទ្យថាបានទៅលង់ជាមួយក្មេងជំទង់ ចុះបើគេមិនទាន់គ្រប់អាយុមែននោះ តើឯងនិងធ្វើម៉េច?”

“មានយ៉ាងម៉េច? គឺយើងនិងដាក់មេប្រូចនោះអី!ហាសហា..!” ខ្ញុំតបបែបលេងសើច។

“ឥឡូវ ឆាប់ប្រាប់យើងភ្លាមមកថា…ចួបគេយ៉ាងម៉េច? ហើយចួបពីពេលណា? មានបាន…នែក…ដេកជាមួយគ្នាឬនៅ?”

ផាច់!

“អាឈ្លើយ! នេះឯងគិតថាយើងចង់ស៊ីស្មៅខ្ចីហ្អែស?” អាពេទ្យលើកដៃអង្អែលស្មាក្រោយពីត្រូវខ្ញុំដាក់មួយដៃ។

“យើងគ្រាន់តែសួរតើ នឹងបានការពារគ្រាន់ជាងមិនការពារនោះអី!” នេះចំជាមិត្តរបស់ខ្ញុំមែន។

“គ្មានទេ! យើងនិងគេស្គាល់គ្នាបាន១០ថ្ងៃ អាយុរបស់គេយើងមិនទាន់ដឹងផង ដឹងតែថា…”

ខ្ញុំ្ញញញឹមទាំងមុខក្រហមទើបនិយាយបន្ត៖ “គេឈ្មោះ វឌ្ឍនា ហើយគេញញឹមស្រស់ណាស់ ពេលដែលយើងចួបគេដំបូងក៏លង់និងស្នាមញញឹមរបស់គេនោះតែម្តង! មិនដឹងជាក្មេងស្អីមិនដឹង ស្អាតក៏ស្អាត ថែមទាំងឈ្មោះពីរោះទៀត!” ខ្ញុំនិយាយទាំងលោដៃទៅចាប់ជាយអាវរបស់អាពេទ្យញីញក់ឡើងពេញហ្នឹង។

“យើងថាឯងធ្ងន់ធ្ងរមិនខាន!!”

៤.ចុងបញ្ចប់បែបណា?

ធ្មេចបើកៗ ថ្ងៃដែលគេត្រូវសម្តែងក៏ចូលមកដល់។ ក្នុងកម្មវិធីពិព័រណ៍ស្នាដៃនិស្សិតដែលមានប្រាំមហាវិទ្យាល័យចូលរួម។ និស្សិតតាមមហាវិទ្យាល័យនីមួយៗបានរៀបចំការពិព័រណ៍ជាច្រើនត្រូវតាមមុខជំនាញរបស់ពួកគេ ហើយអ្វីដែលសំខាន់គឺថានៅពេលយប់និងមានការសម្តែងទស្សនីយភាពបុរាណជាច្រើនទម្រង់ កាន់តែពិសេស យប់នេះខ្ញុំក៏នឹងបានមើលវឌ្ឍនាសម្តែងផងដែរ។

ពេលវេលាសំខាន់បានចូលមកដល់ សំឡេងភ្លេងបុរាណបន្លឺឡើងពីរោះគ្រលួច បានបន្តិចតួល្ខោនក៏ចេញសំឡេងមក។ សម្រាប់ខ្ញុំ ទោះជាល្ខោនខោលតម្រូវឱ្យតួទាំងអស់ត្រូវបានពាក់ខ្មុក តែខ្ញុំនៅតែអាចចំណាំបានថាអ្នកណាជាវឌ្ឍនាដែលខ្ញុំតែងតែសរសេរគេជាតួឯករបស់ខ្ញុំ។

មួយសន្ទុះការសម្តែងបានបញ្ចប់ ជាមួយសំឡេងទះដៃសាទរយ៉ាងរំពង។ ក្មេងជំទង់ដែលខ្ញុំស្គាល់គេបានដោះមុខខ្មុកចេញ ហើយញញឹមពីលើវេទិកាសម្តែងមកកាន់ទស្សនិកជនដែលកំពុងតែអង្គុយមើលត្រៀបត្រា។ តែមិនដឹងយ៉ាងម៉េច ខ្ញុំគិតថាគេបែរជាកំពុងតែញញឹមផ្តោតមកកាន់ខ្ញុំទៅវិញ។

តើគេមានអារម្មណ៍ដូចជាខ្ញុំដែរទេ?

បើគេដឹងថាខ្ញុំកំពុងតែស្រលាញ់គេ តើគេអាចរើសអើងចំពោះការស្រលាញ់ភេទដូចគ្នាដែរឬទេ?

៣ខែក្រោយមក…

ទីបំផុតប្រលោមលោករបស់ខ្ញុំបានចេញបោះពុម្ពផ្សាយហើយ រឿងនេះមានចំណងជើងថា ស្នេហ៍នេះខ្ញុំនិពន្ធ។ ទោះមិនប្រាប់ប្រហែលជាអ្នកទាំងអស់គ្នាដឹងថា តួឯករបស់ខ្ញុំជាអ្នកណា។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា គេនឹងបានអានប្រលោមលោកមួយនេះ ដើម្បីឱ្យគេអាចយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំចង់និយាយប្រាប់គេពេលកន្លងមក។

មិត្តអ្នកអានជាច្រើនបានកំពុងនឹងចូលរួមក្នុងកម្មវិធីសម្ពោធប្រលោមលោកស្នាដៃទី៣របស់ខ្ញុំ។ ពិតហើយថា វាមិនមែនជាលើកទី១ដែលខ្ញុំនឹងត្រូវឡើងនិយាយពាក្យពេចន៍ខ្លះៗ ទាក់ទងជាមួយការសរសេរប្រលោមលោកនេះឡើង តែនេះបែរជាកម្មវិធីដែលខ្ញុំភ័យរំភើបខ្លាំងផងដែរ។

ប្រាវ!!!

ស្នូរទះដៃលាន់កងរំពង នៅពេលដែលខ្ញុំបានឡើងទៅលើវេទិកា។ ខ្ញុំដកដង្ហើមវែងៗ បន្ទាប់មកក៏ប្រឹងសម្លឹងមើលជុំវិញនេះសង្ឃឹមថា គេនឹងអាចមកចូលរួមបាន តែមិនអាចទេ ខ្ញុំដឹងច្បាស់ ដឹងចាប់តាំងពីពេលដែលខ្ញុំសារភាពចំពោះគេដំបូងមកម្ល៉េះ…

៣ខែមុន…

វឌ្ឍនា ចុះពីឆាកហើយក៏ដើរសំដៅមកក្បែរខ្ញុំ។ នៅយប់នោះ យើងបានដើរមើលពិព័រណ៍ជាមួយគ្នា ញ៉ាំអាហារតាមស្តង់ជាមួយគ្នា វាហាក់បីដូចជាការសាងអនុស្សាវរីជាមួយគ្នាយ៉ាងអ៊ីចឹង។

“បងមានរឿងចង់ប្រាប់!” ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់គេនៅខណៈពេលដែលគេបែរមកមើលមុខរបស់ខ្ញុំដោយការងឿងឆ្ងល់។

“បាទ?”

“ឯង…ឯងគិតយ៉ាងណា…បើបងប្រាប់ថាបងស្រឡាញ់ឯង!”

ខ្ញុំនិយាយចេញពីភាពក្លាហានដែលមាននៅក្នុងខ្លួន។ វាមិនមែនជារឿងងាយនោះទេដែលត្រូវសារភាពស្នេហ៍ទៅកាន់មនុស្សម្នាក់ដែលយើងមិនដឹងថាគេស្រលាញ់យើងវិញឬមួយក៏អត់?

“បងនិយាយលេងមែន?”

គេសួរមកកាន់ខ្ញុំ រួចក៏ថយក្រោយឆ្ងាយពីខ្ញុំមួយជំហាន។ ទង្វើរបស់គេបានធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងភ្លាមថា ខ្ញុំកំពុងតែត្រូវបានបដិសេធ។

“បង…បងសូមទោស!” ខ្ញុំនិយាយសូមទោសព្រមទាំងឈានមួយជំហានទៅក្បែរគេ តែគេស្រាប់តែថយមួយជំហានឆ្ងាយពីខ្ញុំ បន្ទាប់មកគេក៏ដើរចេញពីខ្ញុំដោយមិននិយាយអ្វីទាំងអស់។

ត្រឡប់មកកាន់បច្ចុប្បន្ន…

“សួស្តីមិត្តអ្នកអានទាំងឡាយ! ជាដំបូងខ្ញុំសូមអរគុណសម្រាប់ការគាំទ្រស្នាដៃនិពន្ធរបស់ខ្ញុំកន្លងមក។ ខ្ញុំជាអ្នកនិពន្ធមួយរូបដែលសរសេរពីជ្រុងមួយរបស់មនុស្ស ដែលមានមនុស្សជាច្រើនមិនដែលទទួលស្គាល់ នោះគឺ ការស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា! ខ្ញុំដឹងច្បាស់ថា មិនងាយស្រួលទេ ដែលកែផ្នត់គំនិតរបស់មនុស្សឱ្យមកធ្វើអ្វីតាមយើងត្រូវការ តែខ្ញុំជឿថាតាមរយៈប្រលោមលោកនេះ យើងនឹងអាចប្តូរការគិតមួយចំនួនរបស់មនុស្សឱ្យមកគិតតាមផ្លូវវិជ្ជមានបាន ដោយលុបបំបាត់ការមើលរំលងថាការស្រលាញ់ភេទដូចគ្នាជារឿងដែលមិនអាចទៅរួច!”

ខ្ញុំនិយាយរួច ស្នូរទះដៃបានបន្លឺឡើងម្តងទៀត ភ្លាមនោះ មនុស្សម្នាក់ដែលខ្ញុំមិនគិតថាគេមានវត្តមាននៅទីនេះស្រាប់តែបង្ហាញខ្លួនឡើងនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ គេដើរចូលមករកមុខឆាកដោយមិនដែលចោលស្នាមញញឹមដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំឈ្លក់វង្វេង គេឈប់ដំណើរ រួចក៏និយាយមកកាន់ខ្ញុំ៖

“រឿងនេះខ្ញុំអានចប់ហើយ សុំហត្ថលេខាពីអ្នកនិពន្ធផង!”

គេហុចសៀវភៅនៅក្នុងដៃមកឱ្យខ្ញុំទាំងរក្សាស្នាមញញឹមដដែលជាដដែល ដូចជាកាលយើងបានចួបគ្នាដំបូង។ ខ្ញុំញញឹមទាំងស្រក់ទឹកភ្នែកនៅចំពោះមុខអ្នកគ្រប់គ្នា តែប្រហែលជាគ្មានអ្នកណាដឹងឡើយថាខ្ញុំយំដោយសារអ្វី?

“អានចប់លឿនម្ល៉េះ?បងទើបតែដាក់លក់ថ្ងៃនេះទេ!”

ខ្ញុំនិយាយឡើងខណៈពេលដែលសម្រួលអារម្មណ៍ នឹងជូតទឹកភ្នែកចេញអស់។

“ព្រោះតួអង្គក្នុងនេះជាខ្ញុំ!” គេឆ្លើយមកកាន់ខ្ញុំដោយរក្សាស្នាមញញឹមជាប់ដដែល។

“បើអ៊ីចឹងមែន មានពាក្យរិះគន់មកកាន់អ្នកនិពន្ធទេ?” ខ្ញុំសួរទៅគេ តែគេស្រាប់តែសើចស្រស់មកកាន់ខ្ញុំរួចទើបឆ្លើយតប៖

“ខ្ញុំស្តាយណាស់ ដែលបងបញ្ចប់រឿងតែត្រឹមនោះ!” គេធ្លាក់ទឹកមុខបន្តិច រួចនិយាយបន្ត៖

“បងអាចឱ្យខ្ញុំបញ្ចប់រឿងនេះឱ្យរីករាយនៅចុងបញ្ចប់បានដែរទេ?”

“…” ខ្ញុំមិនតបដោយរវល់តែនៅគិតពីពាក្យសម្តីរបស់គេ គេសម្លឹងមកមើលមុខខ្ញុំជាប់។

“ខ្ញុំសូមទោសផង ដែលចាកចេញចោលបងនៅយប់នោះ! ពេលនោះខ្ញុំមិនអាចសម្រេចចិត្តបាន ខ្ញុំមិនដឹងថា តើខ្ញុំមានអារម្មណ៍បែបណាចំពោះបង ហើយកាន់តែមិនហ៊ានទទួលយកក្តីស្រលាញ់របស់បងបាន តែ…តែពេលដែលខ្ញុំលែងបានឃើញមុខរបស់បងរយៈពេល៣ខែ ទើបខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំនឹកបងខ្លាំងប៉ុនណា ខ្ញុំយល់ពីអារម្មណ៍របស់បងហើយ! តើបងផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំបញ្ចប់…រឿងនេះជាមួយបងបានដែរទេ?”

គេនិយាយច្រើនជាងរាល់ដងដែលខ្ញុំបាននិយាយគ្នា ខ្ញុំជឿថា អ្នកអានប្រលោមលោកប្រាកដជាដឹងថាគេកំពុងតែសារភាពថាគេក៏ស្រលាញ់ខ្ញុំដែរ តែខ្ញុំកាន់តែសរសើរដែលតួឯករបស់ខ្ញុំសារភាពស្នេហាដោយមិនប្រើពាក្យថា ស្រលាញ់សូម្បីតែមួយម៉ាត់នៅក្នុងប្រយោគដែលគេនិយាយមកកាន់ខ្ញុំអម្បាញ់មិញ។

ចុះអ្នកអានវិញ យល់ថាខ្ញុំគួរតែកែរឿងដែលខ្ញុំបានបញ្ចប់ហើយដោយរបៀបណា?

ខ្ញុំមិនតបជាមួយគេ តែខ្ញុំបានដើរទៅរកក្បាលម៉ៃក្រូហ្វូន ហើយនិយាយទៅកាន់មិត្តអ្នកអានរបស់ខ្ញុំថា៖

“ខ្ញុំសូមទោសមិត្តអ្នកអាន ដែលខ្ញុំមិនអាចបញ្ចប់ប្រលោមលោកមួយនេះដោយភាពរីករាយបាន!”

គ្រប់គ្នារួមទាំងវឌ្ឍនា នាំគ្នាធ្លាក់ទឹកមុខគ្រប់គ្នា ហើយខ្ញុំបានឃើញគេ កំពុងតែចង់ស្រក់ទឹកភ្នែកទើបខ្ញុំនិយាយបន្ត៖

“ខ្ញុំដឹងថា អ្នកអានប្រលោមលោក តែងចង់បានចុងបញ្ចប់មួយដែលរីករាយ ដោយមិនត្រូវការឱ្យតួអង្គដែលទាំងអស់គ្នាកំពុងតាមដានសោកសៅឡើយ! តែខ្ញុំចង់ប្រាប់អ្នកទាំងអស់គ្នាថា! ជីវិត គឺមិនចេះតែរីករាយរហូតឡើយ…ថ្ងៃខ្លះកើតទុក្ខយើងក៏យំ ថ្ងៃខ្លះសប្បាយយើងក៏សើច ហើយដូចគ្នាជាមួយប្រលោមលោកនេះដែរ ពេលខ្លះអ្នកនិពន្ធក៏បញ្ចប់រឿងដោយឱ្យអ្នកអានរំភើបរីករាយ ហើយពេលខ្លះក៏ចៀសមិនផុតពីបញ្ចប់រឿងដោយទុកនៅភាពសោកសៅ គឺដើម្បីតែរំឮកថា នៅក្នុងជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ មានភាពសប្បាយ និងភាពសោកសៅដើរទន្ទឹមគ្នា ហើយយើងត្រូវឆ្លងកាត់មិនចេះចប់ឡើយ ទោះមិនសោកសៅថ្ងៃនេះ ក៏គង់មានថ្ងៃណាមួយយើងក៏សោកសៅ បើមិនរីករាយនៅថ្ងៃនេះ ក៏គង់មានថ្ងៃណាមួយរីករាយជាមិនខាន ដូចនេះ យើងគួរតែរស់នៅឱ្យសប្បាយជាមួយពេលវេលាដែលយើងមាននៅពេលនេះជាជាងពេលណាៗទាំងអស់!” ខ្ញុំនិយាយចប់ គ្រប់គ្នាក៏បានទះដៃយ៉ាងកងរំពង តែមនុស្សម្នាក់ស្រាប់តែងើបឈរឡើងហើយសួរមកកាន់ខ្ញុំថា៖

“បើអ៊ីចឹង ចុះរឿងនេះមានវគ្គ២ដែរទេ?”

ខ្ញុំពេញចិត្តនឹងសំនួរនេះណាស់ ខ្ញុំចង់ឆ្លើយតបពេលនេះថា៖

“ប្រាកដណាស់ ខ្ញុំមិនអាចយកសៀវភៅដែលបោះពុម្ពហើយមកបន្ថែមសាច់រឿងជាក្រោយឡើយ!  តែ…” ខ្ញុំសម្លឹងមើលមុខរបស់ប្រុសជំទង់ដែលមានវត្តមាននៅទីនេះទើបថាបន្ត៖

“តែខ្ញុំអាចសរសេរវគ្គបន្តបាន! តើយើងអាចសរសេរវគ្គ២រួមគ្នាបានទេ?” ខ្ញុំនិយាយចប់ក៏ដើរទៅជិតគេ ហើយញញឹមយ៉ាងមានក្តីសុខ គេក៏រត់មកឱបខ្ញុំជាប់រួចនិយាយថា៖

“បាន! ខ្ញុំនឹងសរសេរវាជាមួយបង!”

គ្រប់គ្នាក្នុងសាលនាំគ្នាទះដៃព្រមគ្នា ធ្វើឱ្យខ្ញុំរំភើបដល់ស្រក់ទឹកភ្នែក។

កម្មវិធីសម្ពោធសៀវភៅបានបញ្ចប់ គ្រប់គ្នាដែលបានជាវសៀវភៅក៏បានសុំហត្ថលេខា និងថតរូបជាមួយខ្ញុំ ពិសេស ពេលដឹងថាតួអង្គពិតក៏មានវត្តមាននៅទីនេះ ពួកគេក៏សុំវឌ្ឍនាថតជាមួយដែរ។

ចុងក្រោយ ខ្ញុំឈរសម្លឹងទៅកាន់មុខមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់ត្រូវបានអ្នកគាំទ្រសុំថតរូបជាមួយយ៉ាងមានក្តីសុខ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាថ្ងៃខាងមុខជីវិតស្នេហាយើងទាំងពីរបន្តជាបែបណា ដែលខ្ញុំនឹងសូមជ្រើសរើសមានក្តីសុខជាមួយអ្វីដែលកំពុងកើតមាននៅពេលនេះ ខ្ញុំមិនស្តាយក្រោយចំពោះការសម្រេចចិត្តនេះឡើយ។

ចប់!!!