ស្នូរជួងបន្លឺហៅក្រុមឧទ្យានុរក្សទាំងអស់ឱ្យប្រញាប់ចេញមកជុំគ្នានៅក្នុងបន្ទប់ប្រជុំ ក្រោយពីអាហារពេលល្ងាចរួចរាល់។

សុនេត្រអង្គុយនៅកៅអីខាងដើមតុជិតអរុណនិយាយ ក្រោយពេលឃើញសមាជិកក្រុមទាំងអស់មកដល់៖

“ជុំគ្នាហើយមែនទេ? មុននេះបន្តិចខ្ញុំបានទទួលព័ត៌មានថា ក្រុមដែលចេញកាប់ឈើថ្ងៃមុននោះនឹងចាប់ផ្ដើមធ្វើសកម្មភាពម្ដងទៀតនៅយប់នេះ!”

“ច្បាស់ទេសុនេត្រដែលថាដំណឹងនេះជាការពិត?” បុរសឧទ្យានុរក្សម្នាក់ដែលមានវ័យចំណាស់ជាងគេសួរដោយទឹកមុខធុញទ្រាន់។

“ឬមួយពូស៊ីណាគិតថាខ្ញុំនិយាយកុហក?”

“យើងគ្មានន័យបែបហ្នឹងទេ! តែមិនដែលឃើញឯងទទួលព័ត៌មានម្ដងណា ហើយធ្វើការបានសម្រេចសោះ … បើថាមិនកើតទេឱ្យអ្នកដទៃដែលមានសមត្ថភាពគេធ្វើម្ដងទៅ!”​

សុនេត្រសើចមួយឃឹកហួសចិត្ត ធ្វើឱ្យបុរសដែលមានវ័យចាស់ជាងងាកទៅសម្លឹង៖

“ដូចពូថាមែន! ប្រហែលជាមកពីខ្ញុំគ្មានសមត្ថភាពហើយ… តែពូកុំភ័យ! ម្ដងនេះខ្ញុំធានាថាកិច្ចការរបស់យើងពិតជាបានជោគជ័យ ព្រោះការចេញប្រតិបត្តិការម្ដងនេះ គឺលោកបង អរុណ ជាអ្នកដឹកនាំ!”

គ្រប់គ្នាងាកទៅមើលអរុណដែលអង្គុយស្ងប់ស្ងៀមយូរហើយ។

“ឱ្យប្រាកដទៅថាធ្វើការលើកនេះបានសម្រេច… បើសិនជាបរាជ័យម្ដងទៀត ខ្ញុំនឹងសើចឱ្យជ្រុះធ្មេញតែម្ដង ហើយពេលនោះឯងក៏គួរតែដឹងពីសមត្ថភាពរបស់ខ្លួនឯងហើយ ហ៊ឹសៗ!!”

ពូស៊ីណាសើចគ្រហ៊ឹមក្នុងបំពង់ក ធ្វើឱ្យអរុណដែលស្ងាត់មាត់សំងំចាំស្ដាប់យូរហើយនោះ បញ្ចេញយោបល់ដើម្បីសម្រួលស្ថានការណ៍កុំឱ្យតានតឹងពេក។

“ក្នុងនាមជាមន្ត្រីឧទ្យានុរក្ស ទាំងអស់គ្នាត្រូវមានស្មារតីទទួលខុសត្រូវខ្ពស់ក្នុងបុព្វហេតុកិច្ចគាំពារ​បរិស្ថាន និងការអភិរក្សធនធានធម្មជាតិ! ការងារនេះមិនងាយស្រួលទេ តែវាក៏មិនពិបាករហូតដល់ថ្នាក់ធ្វើអ្វីមិនកើតនោះដែរឱ្យតែ ពួកយើងត្រូវមានសាមគ្គីគ្នា និងមានភាពស្មោះត្រង់ទៅវិញទៅមក!”

អរុណរេភ្នែកមើលទៅគ្រប់គ្នាដែលអង្គុយផ្ទៀងចាំស្ដាប់ រួចបន្ត៖

“ខ្ញុំដឹងថាបរាជ័យប៉ុន្មានដងមកនេះ ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាបាក់ស្បាត និងមានអារម្មណ៍មិនល្អ… តែពេលនេះមិនមែនជាពេលដែលយើងត្រូវមើលបំណាំគ្នាទេ! វាគឺជាពេលដែលយើងត្រូវប្រកៀកស្មាគ្នាកំចាត់សត្រូវដែលនៅនឹងមុខយើងជាមុនសិន!”

ពូស៊ីណាហាក់ដូចជាដឹងថាខ្លួននិយាយរាងជ្រុលមាត់បន្តិច ទើបទម្លាក់ចោលទឹកមុខក្រអឺតមុននេះ ហើយបន្ទន់សម្ដីសួរអរុណ៖

“ចុះយប់នេះយើងគិតមានផែនការយ៉ាងម៉េចវិញ?”

អង្គប្រជុំទាំងមូលស្ងប់ស្ងាត់ម្ដងទៀត ទុកពេលឱ្យអរុណរៀបរាប់ពីផែនការដែលត្រូវធ្វើបន្ត។ ភ្លាមៗនោះសុនេត្រស្រាប់តែធ្វើមុខជូរហួញ ហើយយកដៃទាំងពីរទៅក្ដោបក្បាល។

“សុនេត្រ! ឯងកើតអី?” អរុណសួរដោយបារម្ភ។

“សុខៗក្បាលរបស់ខ្ញុំស្រាប់តែឈឺ! តែមិនអីទេ…លេបថ្នាំរួចប្រាកដជាលែងអីហើយ!”

“មើលទៅមុខរបស់ឯងឡើងស្លាំងអស់ហើយ… បើថាមិនកើតទេក៏សម្រាកទៅ ប្រតិបត្តិការលើកនេះទុកឱ្យពួកយើងធ្វើបានហើយ!” ពូស៊ីណានិយាយរបៀបលេងផងមែនផង ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាបែរមកមើលគាត់។

ដោយមិនចង់ឱ្យគ្រប់គ្នាមើលមកគាត់ជាតួអាក្រក់ពេក ទើបគាត់ពោលបន្ត៖

“ព្រោះយើងខ្លាចថាឯងឈឺកាន់តែខ្លាំងពេលទៅដល់ក្នុងព្រៃ នោះវានឹងរឹតតែពិបាក ហើយនាំទុក្ខដល់ទាំងអស់គ្នានោះអី! តែបើឯងមានះចង់ទៅយើងក៏គ្មានយោបល់អ្វីដែរ ព្រោះយ៉ាងណាក៏យើងមិនមែនជាអ្នកដឹកនាំប្រតិបត្តិការលើកនេះស្រាប់ហើយ!”

អរុណងក់ក្បាលយល់ស្រប៖

“មែនហើយសុនេត្រ! នៅទីនេះហោចណាស់ក៏មានម៉ាល័យជួយមើលដែរ!”

សុនេត្រមើលមុខអរុណ ហើយដកដង្ហើមធំ៖

“ទទួលបញ្ជា!”

ទោះចង់ឬមិនចង់ដើម្បីកុំឱ្យខូចការធំ សុនេត្រមានតែទ្រាំទទួលបញ្ជារបស់អរុណ។ ប្រតិបត្តិការម្ដងនេះសំខាន់ខ្លាំងណាស់ ហើយអាចជាប្រតិបត្តិការធំបំផុតមិនធ្លាប់មានពីមុនមក ក្នុងការជួយសង្គ្រោះធនធានធម្មជាតិផង និងដើម្បីបោសសម្អាតសម្បុករបស់ពួកនាយទុនទុច្ចរិតផង ដូច្នេះនាយមិនអាចធ្វើឱ្យផែនការត្រូវរលាយខូចដោយសារខ្លួនទេ។

“ក្នុងនាមខ្ញុំជាអ្នកដឹកនាំប្រតិបត្តិការលើកនេះ ខ្ញុំសូមបញ្ជាអ្នកទាំងអស់គ្នា… យើងនឹងបំបែកក្រុមរបស់យើងជាពីរក្រុម… ពូស៊ីណា! ខ្ញុំដឹងថាពូមានសមត្ថភាពនិងភាពកា្លហាន ពូត្រូវដឹកនាំគ្នាយើងដប់នាក់ចេញទៅមុន ដើម្បីសម្រុកចូលចាប់ពួកជនល្មើសដោយផ្ទាល់!”

ពូស៊ីណាភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចព្រោះមិនស្មានថាអរុណឱ្យគាត់ធ្វើជាអ្នកនាំមុខក្នុងក្រុម តែក៏មិនភ្លេចពាក្យគំនាប់៖

“បាទទាន!”

អរុណបន្ត៖

“ចំណែកខ្ញុំនឹងនាំគ្នាយើងដែលនៅសល់ ពួនចាំនៅជុំវិញទីតាំងកាប់ឈើ ដើម្បីជួយជាកម្លាំងដល់ពូស៊ីណា និងស្ទាក់ចាប់ពួកជនល្មើសក្នុងពេលដែលពួកវាបែកហ្វូង!”

“បាទទាន!” សហការីទាំងអស់ស្រែកគំនាប់ទទួលបញ្ជា។

ពេលនោះស្រាប់តែពូស៊ីណាលើកដៃឡើងសុំបញ្ចេញយោបល់៖

“ខ្ញុំមានយោបល់! តាមសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំ គឺមិនត្រូវការគ្នាច្រើននោះទេ នាំតែទើសដៃទើសជើង… ខ្ញុំសុំតែអាបារាំងម្នាក់ដៃគូរបស់ខ្ញុំ ទុកគ្រាន់ជួយសម្រួលសរសៃឱ្យពេលខ្ញុំធ្វើការរួចរាល់ ប៉ុណ្ណឹងបានហើយ!”

ពូស៊ីណានិយាយទាំងអំនួត ថែមទាំងយកដៃទៅទះស្មាឧទ្យានុរក្សម្នាក់ទៀតមានវ័យស្របាលខ្លួន ដែលគាត់បានឧទ្ទេសនាមថាមានឈ្មោះ បារាំង អម្បាញ់មិញ។

អរុណហាក់មិនសូវប្រាកដក្នុងចិត្ត ព្រោះនាយពុំទាន់ស្គាល់មនុស្សនៅទីនោះអស់នៅឡើយទើបងាកទៅមើលសុនេត្រទំនងជាសុំយោបល់។ សុនេត្រក៏ងក់ក្បាលតិចៗតបមកមេបញ្ជាការវិញ។

“បាន!” អរុណតប “សម្រេចតាមហ្នឹងចុះ! ទោះបីជាការចុះបង្ក្រាបបទល្មើសលើកនេះវាសំខាន់ តែត្រូវចាំថាសុវត្ថិភាពរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នាគឺសំខាន់ជាង… កុំភ្លេចថាអ្នកទាំងអស់គ្នាមានគ្រួសារដែលនៅចាំមើលផ្លូវនៅផ្ទះ! ទោះបីជាមានរឿងអ្វីកើតឡើងក៏ដោយ ត្រូវប្រយ័ត្នប្រយែងខ្លួនឯងឱ្យបានខ្ពស់បំផុត!”

“បាទទាន!”

“បើអ៊ីចឹងអ្នកទាំងអស់គ្នាទៅរៀបចំខ្លួនចុះ យើងមានពេល១០នាទីមុនពេលចេញដំណើរ!”

អង្គប្រជុំបានបញ្ចប់ ពូស៊ីណា​ងាកទៅវាយចិញ្ចើមដាក់សុនេត្រ រួចកៀកកពូបារាំងចេញទៅក្រៅ។ ចំណែកអរុណនិងអ្នកឯទៀតក៏បំបែកគ្នាទៅរៀបចំប្រដាប់ប្រដាត្រៀមរៀងខ្លួន។

“អាបារាំងអើយ! អញទៅនោមបន្តិចអ្ហា៎ ជិតបែកផ្លោកហើយអាអ្ហើយ!”

“អើ!ទៅចុះ… អញទៅយកកាំភ្លើងចាំមុន!”

——-

“ថៅកែៗ!”

សំឡេងខ្សឹបៗដាក់អាយកូម បន្លឺចេញពីជ្រុងងងឹតមួយនៃបន្ទប់។

“ទទួលបាន! មានការអ្វី?” សំឡេងមនុស្សប្រុសចេញពីខ្សែម្ខាងទៀតឆ្លើយតប។

“ថ្ងៃនេះក្រុមរបស់លោកមានចេញប្រតិបត្តិការមែនដែរទេ?”

“ត្រូវហើយ! ម៉េចក៏ឯងដឹង?”

“មិនដឹងអានេត្របានដំណឹងពីណា ថាយប់នេះក្រុមរបស់ថៅកែដេតចុះកាប់ឈើ… មុនទើបតែប្រជុំរួច អ៊ីចឹងមិនយូរទេប្រហែលជាចុះទៅដល់ទីតាំងហើយ!”

“ចង្រៃយក៍! ប្រហែលជាមានជនបង្កប់នៅក្នុងនេះហើយ… ចាំយើងរកមើលថាតើអាណាមួយថ្លើមធំហ៊ានក្បត់នឹងយើង… វាប្រហែលជាលែងចង់រស់ហើយ!”

“បាទលោក! អ៊ីចឹងថ្ងៃនេះលោកឱ្យក្រុមសំងំលាក់ខ្លួនសិនទៅ រឿងខាងណេះទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នកចាត់ការ…!”

“យើងចេះដោះស្រាយហើយ… ចំណែកប្រាក់រង្វាន់ចាំយកពេលក្រោយចុះ!”

“បាទ! អរគុណហើយថៅកែ… សូមជម្រាបលា!”

ទឺត!

សំឡេងអាយកូមត្រូវបានកាត់ផ្ដាច់ រូបរាងរបស់ជនលាក់មុខដើរចេញពីជ្រុងងងឹត មកជាមួយនឹងស្នាមញញិមដែលពោរពេញទៅដោយពុតត្បុត។

——-

ស្បៃអ​ន្ធការចាប់ផ្ដើមមានជ័យជំនះលើព្រះអរុណម្ដងទៀត ចំណែកឯសត្វរត្តិចរចាប់ផ្ដើមចេញពីទ្រនំដើម្បីរកស៊ីតាមទម្លាប់។ នាយស៊ីណានិងនាយបារាំង ចាប់ចេញដំណើរទៅកាន់ទីកន្លែងដែលអរុណបានបញ្ជា ដោយមានពន្លឺពិលភ្លឹបភ្លែតដែលពាក់នៅលើក្បាលជួយបង្ហាញផ្លូវ។ លុះដើរអស់មួយសន្ទុះធំ ពូស៊ីណាចុចបិទភ្លើង ចំណែកនាយបារាំងក៏យកដៃទៅដោះពិលដែលនៅលើក្បាលយកមកកាន់ម្ដងដើម្បីងាយស្រួលបញ្ជាបិទបើក។

ពូស៊ីណាខ្សឹបទៅកាន់ភឿន៖

“ថ្មើរនេះហើយ ម៉េចក៏ស្ងាត់ម្ល៉េះវ៉ី មិនទាន់ឃើញពួកវាធ្វើសកម្មភាពទៀត?”

“សង្ស័យតែពួកវាខ្លាចអំណាចអ្ហែងហើយមើលទៅ បានជាវាមិនហ៊ានធ្វើសកម្មភាព!” បារាំងតបបញ្ជោរ។

“ហាហា… ឯងនិយាយលើកជើងអញពេកហើយ តែអញចូលចិត្តសម្ដីនេះ! ចាំដល់ពេលអញឡើងធ្វើជាប្រធានក្រុមទីនេះពេលណា អញនឹងឱ្យឯងធ្វើជាដៃស្ដាំរបស់អញ!”

“មានបានកុំភ្លេចអញវើយ! តែថានេះដូចជាស្ងាត់ចម្លែកមែន… តិចពួកយើងមកខុសកន្លែងទេដឹងអ្ហា៎?” នាយបារាំងសួរម្ដង។

“មិនខុសទេ! ត្រូវកន្លែងល្អណាស់ តែថាយប់នេះពួកវាមិនចេញធ្វើការទេ!”

“ម៉េចក៏ឯងដឹង?”

ពូស៊ីណាមិនតប គ្រាន់ញញិមលាក់គំនួចជំនួសចម្លើយ។ នាយបារាំងងាកបែរមកមើលពូស៊ីណា ស្រាប់តែ…

ផូស!

កំណាត់ឈើមួយដើមបញ្ជាដោយដៃពូស៊ីណា ហើរមកប៉ះចំកញ្ចឹងកនាយបារាំង ធ្វើឱ្យគេដេកសន្លប់ស្ដូកនៅនឹងកន្លែង។

——-

នៅក្នុងបន្ទប់ប្រជុំនៃកន្លែងរបស់ថៅកែដេត…

បុរសដែលមានវ័យជ្រេ មុខជ្រួញបន្តិចទៅហើយ ដើរចុះឡើងនៅពីមុខមនុស្សមួយក្រុមមានគ្នាប្រហែលជាជាងម្ភៃនាក់។ ចិញ្ចើមរបស់គាត់ចងសឹងតែតែដល់គ្នា ធ្វើឱ្យអ្នកដែលអង្គុយចាំស្ដាប់កោតខ្លាចពុំមាននរណាហ៊ានកម្រើកមាត់មួយម៉ាត់។

នាយដេតសម្លឹងមើលទៅកូនចៅរបស់ខ្លួនម្ដងម្នាក់ៗឆ្លាស់គ្នា រួចស្រែកសង្ខើញឡើង៖

“យើងសួរពួកឯង… រាល់ថ្ងៃនេះពួកឯងមានលុយចាយមានបាយស៊ីដោយសារនរណា?”

“ដោយសារថៅកែ!” កូនចៅទាំងអស់ស្រែកឡើងព្រមគ្នា។

“ចុះពេលពួកឯងមានទុក្ខធុរៈ លេងល្បែងស៊ីសងអស់ទ្រព្យសម្បត្តិ ជាប់គុកច្រវាក់ ប្រពន្ធកូន ម៉ែឪឈឺជា បាននរណាជាអ្នកជួយពួកឯង?”

“គឺថៅកែ!”

“អើ! ដឹងអ៊ីចឹងល្អហើយ! រាល់ថ្ងៃនេះពួកយើងគឺជិះទូកជាមួយគ្នា បើអញលិចពួកឯងក៏លិច បើអញអណ្ដែត ពួកឯងក៏រស់នៅបានសុខសប្បាយ មានលុយចាយពេញដៃ!”

“…” កូនចៅទាំងអស់នៅបន្តស្ងាត់ជ្រាប ពុំមាននរណាហ៊ានបញ្ចេញយោបល់អ្វីទាំងអស់។

“តែថ្ងៃនេះអញបានទទួលដំណឹងថានៅក្នុងក្រុមរបស់យើងនេះ មានជនបង្កប់របស់ពួកអាឧទ្យានុរក្សអស់នោះ ពួកឯងថាទៅមើល តើអញត្រូវធ្វើដូចម្ដេចចំពោះវានោះ?”

សំឡេងជជែកគ្នាអ៊ូអរនៅក្នុងក្រុមចាប់ផ្ដើមរំពងឡើង សមាជិកក្រុមងាកសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមក ខ្សឹបខ្សៀវដោយការសង្ស័យ។ រំពេចនោះស្រាប់តែមានបុរសម្នាក់ស្លៀកខោខូវប៊យ និងអាវស្បែកពណ៌ខ្មៅដែលយើងធ្លាប់បានឃើញម្ដងរួចមកហើយ ដើររលះរលាំងចូលមករាយការណ៍។

“យ៉ាងម៉េចហើយឆៃ?” នាយដេតសួរទៅកាន់ជំនិតរបស់ខ្លួន។

“ពួកអាឧទ្យានុរក្សនោះវានាំគ្នាមកឡោមព័ទ្ធកន្លែងយើងជុំវិញអស់ហើយ! វាមានគ្នាប្រហែលជាដប់នាក់ ហើយមានកាំភ្លើងគ្រប់ដៃចៅហ្វាយ!”

បានឮពីស្ថានការណ៍មិនស្រួល កូនចៅនាយដេតទាំងអស់ស្រាប់តែឆោឡោជ្រួលច្របល់។

ថៅកែដេតប្រញាប់ស្រែកបញ្ជា៖

“ពួកឯងទាំងអស់គ្នាឆាប់ទៅយកអាវុធការពារខ្លួន! ថ្ងៃនេះយើងនឹងប្រយុទ្ធជាមួយពួកវាដោយផ្ទាល់… បើពួកវាមិនស្លាប់ មានតែយើងស្លាប់!”

សហការីរបស់នាយដេតទាំងអស់ ស្ទុះក្រោកទៅយកកាំភ្លើងដែលលាក់ទុកក្នុងហិបតាមបញ្ជារបស់ចៅហ្វាយ រួចហើយមកប្រមូលផ្ដុំជុំគ្នាវិញនៅកណ្ដាលបន្ទប់ភ្លាមៗ។

“អ្នកនៅខាងក្នុងចាំស្ដាប់! នៅពេលនេះ ពួកយើងបានឡោមព័ទ្ធទីកន្លែងរបស់ពួកឯងអស់ហើយ… ឆាប់ចេញមកប្រគល់ខ្លួនឱ្យពួកយើងតាមសម្រួល ច្បាប់នឹងសម្រាលទោសឱ្យពួកឯង!” សំឡេងរបស់អរុណចេញពីឧគ្ឃោសនាសព្ទប្រកាសប្រាប់ដល់ក្រុមជនល្មើស។

នាយដេតមុខឡើងក្រហមដោយភ្លើងទោសៈដុតរោល ដៃក្ដាប់កាំភ្លើងខ្លីមួយដើមជាប់ លើកឡើងលើ មាត់ញ័រតតាត់ខំប្រឹងនិយាយជាមួយកូនចៅ៖

“ពួកឯងស្ដាប់ឱ្យច្បាស់… នរណាអាចសម្លាប់អាមេគេនោះបាន យើងនឹងមានរង្វាន់លើកទឹកចិត្តឱ្យវ៉ី!”

ពួកកូនចៅនាយដេតឮតែមានប្រាក់រង្វាន់ថែម ហាក់ដូចបានទឹកអម្រឹតមកពីឋានសួគ៌ ដៃចាប់កាន់កាំភ្លើងដោយស្វាហាប់ប្រុងប្រៀបចេញទៅប្រយុទ្ធជាមួយក្រុមឧទ្យានុរក្ស។

ផូង! ផូង! …

គ្រាន់តែក្រុមកូនចៅនាយដេតចេញពីក្នុងបន្ទប់ភ្លាម ស្នូរកាំភ្លើងក៏លាន់ឡើងដូចលាជផ្ទុះ។ គ្រាប់កាំភ្លើងហើរបាចសាចទៅមករវាងក្រុមកូនចៅថៅកែដេត និងក្រុមរបស់អរុណ។

ឮ“អូយ!”

កូនចៅនាយដេតម្នាក់ស្រែកថ្ងូរឡើង ដោយសារគ្រាប់សំណហើរពីចុងកាណុងរបស់អរុណមកបៀមជាប់នឹងដើមទ្រូងរបស់ខ្លួន។ អរុណទុកឱ្យសមាជិកក្រុមបាញ់ការពារនៅខាងក្រៅ ចំណែកឯខ្លួនចូលទៅឆែកឆេរក្នុងបន្ទប់ព្រោះគេពុំទាន់ឃើញមេខ្លោងជនល្មើសចេញមុខមក។

ខ្វាក!!!

នាយឧទ្យានុរក្ស ដើរពិនិត្យជុំវិញយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ស្រាប់តែទៅទាក់ជើងនឹងកម្រាលព្រំដែលក្រាលនៅលើក្ដារ។ រំពេចនោះពិតានខាងលើរបើកឡើង ធ្លាក់ទ្រុងដែកមួយមកគ្របពីលើ។ ទោះបីអរុណរហ័សយ៉ាងណា ក៏មិនអាចរមៀលខ្លួនគេចផុតពីសំណាញ់ដែកនេះបានដែរ ព្រោះពុំនឹកស្មានថាថៅកែដេតពិតជាត្រៀមខ្លួនបានល្អយ៉ាងនេះ។

សំឡេងទះដៃបន្លឺឡើង ទន្ទឹមគ្នាវត្តមាននាយដេតចេញពីទ្វារបន្ទប់សម្ងាត់មកប្រាកដនៅពីមុខនាយ។ អរុណស្ទុះស្ទាងើបអង្គុយចំកោងប្រាណ ទាញកាំភ្លើងកំញើញទៅកាន់គូសត្រូវ តែគួឱ្យស្ដាយបែរជាមិនអាចធ្វើអីបាន ព្រោះពេលនោះកាំភ្លើងមួយដើមទៀតដែលគ្រប់គ្រងដោយនាយឆៃ បាននឹងកំពុងភ្ជង់ក្បាលអ្នកពីក្រោយដូចគ្នា។

“ឆាប់ដាក់កាំភ្លើងចុះភ្លាម!”

នាយឆៃសម្លុតខ្លាំងៗ អរុណដាច់ខាតត្រូវតែធ្វើតាមការគំរាម មុនពេលដែលគ្រាប់កាំភ្លើងអាចហើរចេញមកទម្លុះលលាដ៏ក្បាលរបស់គេ។

គម្រោងការណ៍ចាប់មេបញ្ជាការរបស់ក្រុមឧទ្យានុរក្សបានសម្រេច ធ្វើឱ្យថៅកែដេតអង្គុយលើកជើងគងអន្ទាក់ខ្លា ដៃកាន់អង្អែលចុងកាណុងកាំងភ្លើង មាត់ញញិមឌឺផ្គើនឱ្យអរុណ។

——-

យប់កាន់តែជ្រៅ មេឃកាន់តែងងឹត សោតឯគ្រោះថ្នាក់ដែលអាចកើតមានក៏កាន់តែស្មានលែងត្រូវ។ ប៉ូលិសមួយក្រុមទៀតកំពុងធ្វើដំណើរតាមរថយន្ត ដែលមានសុនេត្រជាអ្នកបរយានដោយផ្ទាល់។ កែវភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់នាយក្រឡេកមើលលេខនាឡិកាស្វ័យប្រវត្តិដែលបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងរថយន្ត តែក្នុងចិត្តនាយកំពុងគិតពីមេបញ្ជាការនិងសហការី​ ដែលបានដឹកនាំប្រតិបត្តិការទៅមុន។

តាមពិតក្រុមរបស់សុនេត្រមិនបានទៅតាមពូស៊ីណាទេ ហើយសុនេត្រក៏ពុំបានឈឺថ្កាត់អ្វីនោះដែរ… គ្រប់យ៉ាងគឺគ្រាន់តែជាល្បិចបញ្ឆោតពស់ដែលសំងំក្នុងគុម្ពស្មៅ ឱ្យអើតក្បាលចេញក្រៅតែប៉ុណ្ណោះ។

“លោកនាយប្រយ័ត្ន!”

កូនក្រុមម្នាក់ស្រែកស្លន់ប្រាប់ទៅសុនេត្រ ពេលគេឃើញមានស្រមោលមនុស្សម្នាក់ឈរនៅចំពីមុខឡាន។

ង៉ឺត…!!!

សំឡេងជាន់ហ្វ្រាំងរថយន្តបានបន្លឺបង្អូសយ៉ាងវែង។ ខ្វះតែមួយចំអាមទៀត តួយាននឹងទៅបុកជនដែលនៅឈរខាងក្រៅ។ សុនេត្រប្រញាប់ដោះខ្សែក្រវាត់រថយន្តហើយរត់ចេញទៅសួរនាំ ព្រោះនាយគ្មានពេលច្រើនទេ។

“អ្នកនាងមិនអីទេមែនទេ? ម៉េចបានជាយប់ថ្មើរនេះហើយបែរជាមកនៅកណ្ដាលព្រៃទៅវិញ?”

“ខ្ញុំស្មានដឹងថាយប់នេះលោកចេញប្រតិបត្តិការចាប់ពួកជនល្មើសទាំងនោះ!”

“ម៉េចក៏នាងដឹង? នាងជានរណា?” សុនេត្ររាងភាំងបន្តិចដែរ ព្រោះគិតថាផែនការដែលខ្លួនបានរៀបចំឡើងមកជាមួយអរុណ គឺស្ងាត់កំបាំងណាស់ មិនអាចមានអ្នកក្រៅដទៃណាដឹងឮទេ ជាពិសេសមនុស្សស្រីប្លែកមុខដូចជាខត្តិយានេះទៀត។

មេក្រុមសម្លឹងមើលទៅក្នុងឡាន ដោយក្ដីសង្ស័យ ស្រាប់តែខត្តិយាចាប់អង្រួនដៃនាយសុំអង្វរ៖

“ឱ្យខ្ញុំសុំទៅជាមួយផង!”

សុនេត្រស្រែកកាត់ឡើងភ្លាមដោយមិនចាំគិតវែងឆ្ងាយ៖

“មិនបាន!”

“ហេតុអ្វី?” ខត្តិយាសួរទៅបកទៅវិញ។

“ព្រោះ…វាគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់! ខ្ញុំមិនអា​ចឱ្យអ្នកនាងយកជីវិតទៅផ្សងជាមួយពួកយើងបានទេ!” អស់ពីឆ្ងល់ នាយទៅជាស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការអនុញ្ញាតឱ្យនាងទៅជាមួយ ព្រោះការងារលើកនេះគ្រោះថ្នាក់ពេកហើយ នាយមិនអាចធានាសូម្បីតែសុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួន។

“ខ្ញុំដឹង… តែខ្ញុំត្រូវតែទៅ ព្រោះលោកអរុណកំពុងតែស្ថិតនៅក្នុងគ្រោះថ្នាក់”

“ម៉េចក៏នាងដឹងថាអរុណកំពុងចួបគ្រោះថ្នាក់?” នេះជាសំណួរដែលសុនេត្រប្រុងសួរទៅខត្តិយា តែមិនទាន់បានហាមាត់ផងសំឡេងអាយកូមដែលនៅជាប់ហោប៉ៅអាវរបស់សុនេត្របន្លឺឡើងកាត់ចង្វាក់៖

“ឆ្មាខ្មៅៗ! ពួកយើងត្រូវការជំនួយជាបន្ទាន់… ពួកវាមានគ្នាច្រើនលើសពីការស្មានរបស់យើង ឥឡូវនេះយើងជិតទប់ទល់លែងជាប់ហើយ!”

“ទទួលបាន! ក្រុមយើងជិតទៅដល់ឥឡូវហើយ!” សុនេត្រប្រញាប់តបទៅកាន់ក្រុមរបស់អរុណ ដែលកំពុងត្រូវការជំនួយទៅជួយ។

នាយប្រុងតែនឹងរត់ឡើងឡានវិញ នឹកថាមិនរវល់ជាមួយមនុស្សស្រីប្លែកមុខម្នាក់នេះទេ ប៉ុន្តែនាយត្រូវអាក់ជើងព្រោះសម្ដីរបស់នាង៖

“ខ្ញុំស្គាល់ផ្លូវកាត់អាចទៅដល់ទីនោះលឿន!”

សុនេត្រងាកមកសម្លឹងមុខនាងម្ដងទៀតដោយខួរក្បាលពេញទៅដោយក្ដីសង្ស័យ ប៉ុន្តែសុវត្ថិភាពលោកបងអរុណ និងក្រុមការងារផ្សេងទៀតជាអាទិភាពធ្វើឱ្យគេងក់ក្បាលយល់ព្រម។

“ខ្ញុំអាចឱ្យនាងទៅបាន តែនាងត្រូវនៅចាំពួកយើងក្នុងឡាន! មិនអាចចេញទៅពាក់ព័ន្ធជាមួយពួកជនល្មើសទាំងនោះជាដាច់ខាត យល់ទេ?”

“ចាស!”

——-

“ម៉េចមិនខ្លាំងទៀតទៅលោកមេក្រុមឧទ្យានុរក្ស? មើលទៅប្រតិបត្តិការរបស់លោកថ្ងៃនេះប្រហែលជាត្រូវបរាជ័យទៀតហើយ ហាហា!” ថៅកែដេតនិយាយដោយទឹកសំឡេងធ្ងន់ៗ ច្បាស់ៗ មួយៗ។

អរុណខាំធ្មេញគ្រឺតៗ ព្រោះពេលនេះដៃទាំងពីររបស់នាយបានជាប់ចំណងទៅហើយ។ តែដោយសារមាត់នៅសេរី នាយចង់បញ្ចេញពាក្យសម្ដីខ្លះៗ ក្រែងលោបន្តិចទៀតនាយលែងមានឱកាសបាននិយាយ។

“ឯងកុំទាន់សប្បាយអរពេក! មនុស្សអាក្រក់ទុរយសដូចជាឯង ទោះបីជាយើងចាប់ឯងមិនបាន ក៏គង់មានគេមកចាប់ឯងបានដែរ!”

“ហាហា! នេះបានចំជាសម្ដីក្មេងមិនទាន់បាត់ធុំក្លិនទឹកដោះមែន! ចាប់ស្អី? អ្ហ៎ះចាប់ស្អី? យើងខ្លាចតែពួកវាមិនទាន់រៀបគម្រោងចាប់យើងផង លុយរបស់យើងចាប់ចិត្តលោភលន់របស់វាបានមុនបាត់ទៅហើយ!”

“មិនមែនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមានចិត្តលោភលន់ដូចជាឯងទេ! មិនយូរមិនឆាប់ច្បាប់ក្រោមមេឃនឹងចាប់មនុស្សថោកទាបដូចជាពួកឯងយកទៅកាត់ទោសជាមិនខាន!”

នាយដេតស្ដោះទឹកមាត់ទៅលើដី ក្បែរជើងអរុណ៖

“ធ្វើយ! កុំយកច្បាប់ស្អីនោះមកនិយាយជាមួយយើង វាគ្មានប្រយោជន៍ទេ! ស្មានតែមនុស្សឆ្លាតដូចអញអង្គុយនៅស្ងៀមឱ្យពួកមនុស្សភ្លើដូចជាឯងចាប់បានងាយៗអ៊ីចឹងអ្ហែ? យើងផ្ទាត់លុយតែប៉ុន្មានសន្លឹក រឿងរ៉ាវក៏វាស្ងាត់ទៅហើយ!… លុយណា៎លុយ! ឯងស្គាល់ទេ?”

ជ្រុលកើតជាឈ្លើយសឹកទៅហើយ បើមិនស្លាប់ពេលនេះក៏គង់តែស្លាប់ពេលក្រោយ នាយឧទ្យានុរក្សនៅតែប្រកាន់គោលជំហររបស់ខ្លួន៖

“ហ៊ឹស! កោតតែឯងថាឯងជាមនុស្សឆ្លាតប៉ុណ្ណេះដែរ តែនិយាយចុះនិយាយឡើងគ្រាន់តែជាមនុស្សដែលធ្វើការដើម្បីតែលុយ… ឯងឱ្យក្រដាសមកបញ្ជាក្បាលឯងបាន! ហើយក្រដាសដែលឯងរកបាននេះទៀតសោតនោះ គឺបានមកពីការបំផ្លាញធនធានធម្មជាតិទៅវិញ! នេះមែនទេជាទង្វើដែលមនុស្សឆ្លាតគេធ្វើនោះ?”

“ត្រូវហើយ… យើងឆ្លាត!​ ឈើទាំងនេះយើងមិនចាំបាច់ដាំ ហើយក៏មិនចាំបាច់ស្រោចទឹក ចំណែកសត្វព្រៃទាំងនោះវិញ យើងមិនចាំបាច់នឿយហត់ចិញ្ចឹមឱ្យចំណីវាស៊ីផងផង! សួរថាមានការងារអ្វីដែលស្រួលជាងនេះទៀតនោះ?”

អរុណសើចឃឹក ចំអកឱ្យនាយដេត មុននឹងបញ្ចេញវាចា៖

“មនុស្សដែលមើលមិនឃើញគុណតម្លៃនៃធម្មជាតិដូចជាពួកឯងនេះអស់កែហើយ… មើលទៅមានតែក្ដីស្លាប់ប៉ុណ្ណោះដែលអាចធ្វើឱ្យឯងស្រក់ទឹកភ្នែកបាន!”

ថៅកែក្បាលពោះកំប៉ោង យកដៃទៅច្របាច់មាត់អរុណញីខ្លាំងៗ ទាល់តែញ័រទាំងដៃខ្លួនឯង។ ឈាមក្រហមស្រស់ហូរចេញតាមអញ្ជាញធ្មេញរបស់អរុណដោយសារកម្លាំងដៃសង្កត់របស់បុរសចំណាស់។

“ហ៊ឹស! ឯងមិនចាំបាច់និយាយច្រើនទេ យកល្អទុកទឹកមាត់របស់ឯងទៅតវ៉ាក្ដីនៅឋាននរកទៅ!”

“ឯងហ្នឹងហើយដែលត្រូវទៅតវ៉ានៅក្នុងតុលាការមុននោះ!” សំឡេងគ្រលរលាន់ចេញពីមាត់ទ្វារ ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាបង្វែរចំណាប់អារម្មណ៍ទៅមើល។

នាយឆៃដែលឈរនៅជ្រុងបន្ទប់ស្ងាត់មាត់មួយរយៈមុននេះ លើកដៃដែលកាន់កាំភ្លើងផ្គងសំដៅទៅសុនេត្រដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ អរុណហាក់មានកម្លាំងព្រឺសឡើងវិញក្រោយពេលឃើញសហការីមកដល់ តែមាត់របស់នាយមិនអាចហានិយាយបាន។

នាយដេតលែងដៃពីមាត់អរុណ ហើយបែរទៅសើចដាក់សុនេត្រ ហាក់បីដូចជាកំពុងសប្បាយចិត្តនឹងឆាកល្ខោនមួយនេះពន់ពេក។

“អូ៎! មកដល់ហើយអ្ហេ៎ លោកឧទ្យានុរក្ស វណ្ណ សុនេត្រ? រីករាយណាស់ដែលបានចួប!” ថៅកែនិយាយម៉ាត់ៗ ធ្ងន់ៗ តែធ្មេញដែលនៅក្នុងមាត់ខាំគ្នាសឹងប្រេះ។

“កុំនិយាយអត់ប្រយោជន៍! ឆាប់ទម្លាក់អាវុធចុះទៅ ពួកយើងឡោមព័ទ្ធកន្លែងឯងអស់ហើយ ចំណែកកូនចៅរបស់ឯងក៏យើងបង្ក្រាបបានអស់ដែរ ពេលនេះទោះបីឯងមានស្លាបក៏ហើរមិនរួចដែរ!”

“អ៊ីចឹងអ្ហេ៎? យើងពិតជាខ្លាចណាស់ ហាហា!” នាយដេតខាំធ្មេញនិយាយ។

សុនេត្រប្រុងប្រៀបដៃដែលកាន់កំភ្លើង ដើម្បីកំញើញគូសត្រូវ តែថៅកែម្នាក់នេះមិនត្រឹមតែមិនខ្លាច ថែមទាំងហ៊ានញញិមចំអកមកវិញ។ ដេតនិយាយបន្ត៖

“មើលទៅឯងរំភើបនឹងជ័យជំនះពីខាងក្រៅពេក រហូតដល់ភ្លេចហើយថាមានកូនស្ទាំងមួយក្បាលកំពុងនៅក្នុងដៃយើង!”

នាយដេតធ្វើសញ្ញាឱ្យនាយឆៃនាំអរុណមកជិតខ្លួន។

“ចាត់ការពួកវាទៅសុនេត្រ! មិនចាំបាច់ខ្វល់ពីខ្ញុំទេ!” អរុណបញ្ជាក់ប្រាប់សុនេត្រ។

“កុំធ្វើអីផ្ដេសផ្ដាស បើឯងចង់ចាប់ មកចាប់យើងជំនួសទៅ កុំប៉ះពាល់គាត់!” សុនេត្រតវ៉ា។

នាយដេតជញ្ជក់មាត់ ហើយឧទាន៖

“ជុកៗៗ! បារម្ភសុខទុក្ខគ្នាណាស់ហ្ន៎? មើលទៅយើងប្រហែលជាត្រូវពិបាកធ្វើការសម្រេចចិត្តបន្តិចហើយ!”

“ឯងត្រូវការអី?” សុនេត្រសួរទៅកាន់ជនដែលជាបច្ចាមិត្ត។

“ដាក់អាវុធចុះ! យើងត្រូវការសុវត្ថិភាព និងសេរីភាពរបស់យើងមកវិញ… បើឯងធ្វើបាន យើងចាត់ទុកថាមិនដែលស្គាល់គ្នាទៅចុះ! តែបើធ្វើមិនបានទេ… ត្រៀមរៀបចំបុណ្យសពឱ្យលោកបងឯងឱ្យហើយទៅវ៉ី!”

សុនេត្រក្រឡេកទៅមើលអរុណ ដែលគ្រវីក្បាលតិចៗ រួចត្រលប់មកសម្លក់នាយដេតវិញ។

“បាន! សង្ឃឹមថាឯងមិនក្បត់សម្ដីទេណា៎!”

“កូនប្រុសនិយាយម៉ាត់ណាម៉ាត់ហ្នឹង!” នាយដេតពោលអះអាង។

សុនេត្រ ហៅអាយកូមផ្ដល់ដំណឹងដល់កូនចៅដែលនៅខាងក្រៅ ដើម្បីបើកផ្លូវឱ្យនាយដេត និងនាយឆៃចេញទៅ។ អរុណមិនសង្ស័យច្រើនចំពោះការសម្រេចចិត្តរបស់សុនេត្រ ព្រោះអ្នកឃើញសុនេត្រយកដៃគោះលើភ្លៅខ្លួនឯង ដែលជាសញ្ញាឱ្យអ្នកព្រមចេញទៅមុន ហើយគេនឹងចេញទៅជួយតាមក្រោយ។

ពេលចេញមកដល់មាត់ទ្វារ នាយដេតរេចុងកាំភ្លើងម្ដងទៅឆ្វេង ម្ដងទៅស្ដាំ លើក្រុមឧទ្យានុរក្សដែលនាំគ្នាតម្រង់កាណុងមករកខ្លួនដូចគ្នា។ បើកុំតែមានអរុណនៅក្នុងដៃនាយឆៃ ម៉្លេះសមអ្នកទាំងពីរគ្មានថ្ងៃដើរចេញមកបានដោយស្រួលបែបនេះទេ។

“បើកផ្លូវឱ្យពួកគេទៅៗ!” សុនេត្របញ្ជាទៅកូនចៅ កុំឱ្យពួកគេធ្វើអ្វីផ្ដេសផ្ដាស។

ចេញមកដល់កន្លែងចតឡាន ថៅកែបញ្ជានាយឆៃឱ្យឡើងកាន់ចង្កូត ទុកឱ្យខ្លួនជាអ្នកភ្ជង់អរុណវិញម្ដង។ ទីបំផុតអ្នកទាំងបីបានចេញផុតពីសម្បុកចោរដោយសុវត្ថិភាព។ គ្រាន់តែចេញមកដល់បានឆ្ងាយបន្តិចពីក្រុមរបស់សុនេត្រ អរុណចាប់ផ្ដើមគិតរកល្បិចតវ៉ាជាមួយនាយដេត។

“ក្រែងឯងថាត្រូវការសុវត្ថិភាព និងសេរីភាពនោះអី? ឥឡូវនេះពួកឯងផុតគ្រោះថ្នាក់ហើយ ល្មមអាចដោះលែងយើងបានហើយ!”

ភ្នែកសម្លឹងមើលទៅផ្លូវខាងមុខ តែមាត់របស់ថៅកែស្រែកសំឡុត៖

“បិទមាត់! ស្មានតែយើងល្ងង់លែងឯងដោយងាយៗអ្ហី?”

“ឯងចង់មានន័យថាម៉េច?”

បុរសកន្ធាត់ងាកមកប្រឈមមុខនឹងអរុណវិញ៖

“មានន័យយ៉ាងម៉េចក៏ស្រេចតែឯងកាត់ន័យយល់ខ្លួនឯងទៅ! ហ៊ឹសៗ…” នាយដេតសើចគ្រហឹមក្នុងបំពង់ក។

ង៉ឺត!!!

សំឡេងហ្វ្រាំងឡានឮរំពងព្រៃស្ងាត់ ធ្វើឱ្យអ្នកដែលជិះនៅបាំងក្រោយទ្រេតទ្រោត ទប់ជំហរពុំជាប់ដួលច្រងាប់ច្រងិល។

នាយដេតស្រែកសួរ៖

“ហើយវាយ៉ាងម៉េចឯងអាឆៃ?”

“គឺ… គឺ… មានសត្វរត់មកពាំងពីមុខឡាន ចៅហ្វាយ!”

“សត្វអីឯង?”

“គឺសត្វខ្លាធំ ចៅហ្វាយ!”

ថៅកែដេតកំពុងយកដៃមករៀបរយខោអាវ តែស្រាប់តែគាំងពេលឮចម្លើយពីឆៃ។

“ថាម៉េច? ខ្លាធំ?” ទាំងនាយដេត និងអរុណភ្ញាក់ផ្អើលដោយសារតែវត្តមានសត្វដែលកម្រនេះ។

អ្នកទាំងពីរខំអើតកទៅមុខ ដើម្បីមើលឱ្យច្បាស់ប្រាកដថានាយឆៃមិនបានស្រវាំងភ្នែកទេ។

ពិតជាសត្វខ្លាពិតមែន! ជាសត្វខ្លាធំញីមួយក្បាល ទាំងសាច់ទាំងឈាម។

ថៅកែដេតយកដៃមកទះផ្លូវឮសូរតែ ផាច់ៗ! ព្រោះក្ដីអំណរ៖

“នេះបានចំជាលាភក្នុងសំណាងមែន! តែប៉ុណ្ណេះមិនចាំបាច់ខ្លាចអត់មានលុយចាយទេអ្ហ៎ា! … ហើយឯងចាំអីទៀតម៉េចមិនឆាប់បើកបំបុកវាឱ្យស្លាប់ទៅ នឹងអាលលើកដាក់ឡាន!”

អរុណស្ទើរតែមិនជឿនឹងត្រចៀក ថាមនុស្សដូចជានាយដេតនិងនាយឆៃសាហាវព្រៃផ្សៃ ឃោរឃៅ និងលោភលន់ដល់ថ្នាក់នេះ សូម្បីតែឥឡូវពួកគេកំពុងរត់គេចពីការតាមចាប់ខ្លួនក៏ដោយ។

តែអ្វីដែលនាយកំពុងតែងឿងឆ្ងល់មួយទៀតនោះគឺ ហេតុអ្វីបានជាខ្លាមួយក្បាលនេះស្រាប់តែលេចមុខចេញមកនៅពេលនេះ ព្រោះជាធម្មតាកាលណាឃើញមានពួកមនុស្ស សភាវគតិរបស់វាគឺភ័យខ្លាច ហើយច្បាស់ជារត់គេចចេញ តែសត្វខ្លាធំដែលនៅចំពោះមុខនេះ បែរជានៅដើរក្រវែលចុះឡើងនៅពីមុខរថយន្ត ដូចជាចង់ឃាត់ដំណើររបស់ពួកគេទៅវិញ។

មិនចង់ឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់ដល់សត្វកម្រនេះ អរុណសាកល្បងដាស់តឿនពួកគេ៖

“ពួកឯងយករួចខ្លួនស្ទើរតែមិនចង់រួចផង នៅចង់សាងបាបកម្មទៀតអ្ហេ៎?”

“ស្ងាត់ទៅ! ពេលនេះមិនមែនជាពេលដែលឯងមានសិទ្ធិតវ៉ាទេ បើនៅហ៊ាននិយាយច្រើនទៀតប្រយ័ត្នយើងបោះចេញទៅក្រៅឱ្យខ្លាស៊ី!” នាយដេតសង្កៀតធ្មេញសម្លុតដាក់ក្បែរត្រចៀកទៅវិញ ទាំងដៃកាន់កាំភ្លើងភ្ជង់ក្បាល។

សំឡេងម៉ាស៊ីនឡានរោទិ៍ឡើងរន្ថាន់ ទន្ទឹមគ្នានឹងសត្វខ្លាដែលនៅខាងមុខបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងមើលមកក្នុងឡាន។ នាយឆៃជាន់ហ្គារឡានឱ្យទៅមុខយ៉ាងគំហុកបំណងបុកខ្លាធំនោះឱ្យងាប់ តែត្រចៀកវាងវៃ និងដំណើរដ៏រហ័សរហួនរបស់សត្វព្រៃមួយនេះធ្វើឱ្យវាលោតគេចទៅចំហៀងផុត។

នាយឆៃបួងចង្កូតឡានមួយទំហឹង បំបែរមុខត្រលប់មករកខ្លានោះវិញ។ ដោយសារសេចក្ដីលោភលន់ពេក ពេលនេះនាយឆៃនិងនាយដេត បែរជាកំពុងលេងល្បែងភ្នាល់ជីវិតជាមួយស្ដេចសត្វចតុប្បាទ ភ្លេចគិតថាខ្លួនកំពុងតែរត់គេចពីសំណាញ់ច្បាប់។

ឡានបត់ចុះឡើងពីរ-បីត្រលប់ ដូចជួយអង្រួនខ្សែចំណងដៃរបស់អរុណឱ្យធូរឡើង។ ដោយអាងថាអរុណជាប់ចំណង នាយដេតដែលត្រូវលោភៈបាំងមុខ ខ្វល់តែពីរឿងសត្វខ្លា ពុំបានដឹងថាអរុណកំពុងព្យាយាមរំដោះខ្លួនឡើយ។

រំពេចនោះនៅតាមផ្លូវដែលឡាននាយឆៃទើបតែចេញមកមុននេះ ស្រាប់តែមានពន្លឺភ្លើងលេចឡើងបន្តិចម្ដងៗ… គឺសុនេត្រ ដែលកំពុងបើកឡានមកតាមក្រោយ ព្រោះនាយបារម្ភពីសុវត្ថិភាពរបស់អរុណ។

គ្រាន់តែឃើញទិដ្ឋភាពនៅនឹងមុខភ្លាម នាយទៅជាស្រឡាំងកាំង ភាន់ភាំង ដ្បិតមិនចង់ជឿនឹងភ្នែកថាបែរជាបានឃើញសត្វខ្លាធំដែលគេខានប្រទះវត្តមានជាយូរមកហើយ កំពុងរត់ទៅមកប្រលែងជាមួយភ្លើងឡានរបស់ថៅកែដេត។ សុនេត្រពន្លត់ម៉ាស៊ីនឡានពីចម្ងាយ ហើយចុះរត់ទៅពួននឹងគម្ពោតព្រៃដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីឡានរបស់នាយឆៃ។

នាយឆៃកំពុងបង្វិលចង្កូតឡានបែរមុខទៅរកសត្វខ្លាធំម្ដងទៀត សតិរបស់សុនេត្រស្រាប់តែនឹកទៅដល់រឿងមិនល្អដែលអាចកើតមានឡើង។

ង៉ូងៗៗ!!!!

ផូងៗ!!

សត្វខ្លាដែលរត់ចុះឡើងនៅមុខឡានមុននេះឈរស្ងៀម ព្រោះផ្អើលនឹងសំឡេងគ្រាប់កាំភ្លើងពីរគ្រាប់ដែលបាញ់ចេញពីចុងកាណុងកាំភ្លើងរបស់សុនេត្រ។ គ្រាប់សំណហោះទៅទម្លុះកង់រថយន្តរបស់នាយឆៃដែលកំពុងមានចលនាទៅមុខប៊ិះតែបុកត្រូវខ្លាទៅហើយនោះ ឱ្យរេចង្កូតទៅបុកចំគល់ត្រាចមួយដើមធំ បណ្ដាលឱ្យរលត់ម៉ាស៊ីនស្ងាត់ឈឹង។

សត្វខ្លាបែរមុខមកឃើញសុនេត្រដែលកំពុងកាន់កាំភ្លើងដើរចូលទៅពីចម្ងាយ ក៏រត់គេចខ្លួនចូលទៅក្នុងព្រៃវិញបាត់ ទុកឱ្យនាយនៅចាត់ការរឿងដែលនៅសល់។ អ្នកកំលោះចង់ទៅតាមមើលសត្វខ្លាណាស់ តែនាយបារម្ភពីអរុណដែលកំពុងជាប់ចំណងនៅក្នុងឡានជាង ទើបនាយសុខចិត្តដើរទៅរកឡានយឺតៗដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ ជនអាវខ្មៅបើកទ្វារឡានចេញមកទាំងដំណើរទ្រេតទ្រោត ដៃកាន់កាំភ្លើងគ្រវាសម្ដងទៅឆ្វេងម្ដងទៅស្ដាំដើម្បីការពារខ្លួន ដ្បិតមុននេះគេមិនដឹងថាគ្រាប់កាំភ្លើងបាញ់ចេញពីទិសដៅខាងណានោះទេ។

ដោយមុននេះីការពារខ្លួនព្រោះមុននេះគេមិនដឹងថាតើនរណាជាអ្នកធ្វើឱ្យកង់ឡានរបស់ខ្លួនបែកនោះទេ។រវល់តែគិតរឿងស្រាយចំណង ទើបអរុណពុំបានទប់ខ្លួន ធ្វើឱ្យក្បាលទៅបុកនឹងឡានស្ទើរបាត់បង់ស្មារតី។ ថៅកែប្រើដៃឆ្វេងទាញកអាវអរុណ ហើយដៃខាងស្ដាំភ្ជង់ក្បាលដើម្បីបង្ខំគេឱ្យចេញមក។ អ្នកដែលជាកូនចៅដើរនាំមុខអ្នកទាំងពីរបម្រុងនឹងចាកចេញទៅ ស្រាប់តែបញ្ឈប់ជំហានភ្លាមៗដោយសារឃើញសុនេត្រនៅនឹងមុខ។

ថៅកែដេតមិនបង្អង់ ក៏លើកដៃកាន់កាំភ្លើងតម្រង់ទៅសុនេត្រវិញ។ សុនេត្រពោលទាំងកំហឹងពុះពោរនៅក្នុងខ្លួន តែត្រូវសង្កត់អារម្មណ៍កុំឱ្យឆេវឆាវក្រែងខូចការណ៍៖

“ដំបូងយើងថាផ្ដល់ឱកាសឱ្យពួកឯងកែខ្លួន តែមិននឹកស្មានថាឯងមិនត្រឹមតែមិនភ្ញាក់រឭកទេ ថែមទាំងចង់សម្លាប់សត្វព្រៃបន្ថែមទៀត ទាំងដែលដឹងខ្លួនហើយថាសូម្បីតែថ្ងៃស្អែកឯងមិនដឹងមានជីវិតរស់នៅឃើញពន្លឺថ្ងៃឬអត់ផង!”

“ហើយដែលឯងធ្វើគ្រប់យ៉ាងនេះ ស្មានតែឯងដឹងថាឯងអាចរស់នៅដល់ថ្ងៃស្អែកអ្ហះ?” នាយដេតសួរបកមកវិញ។

“ថៅកែទៅមុនទៅ ទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នកចាត់ការនៅទីនេះ!” នាយឆៃតឿនចៅហ្វាយឱ្យឆាប់ចាកចេញមុន ដោយគេអាងថាមានអរុណនៅក្នុងដៃ។

“បាន! ឯងត្រូវប្រយ័ត្នខ្លួនណា៎!”

នាយឆៃមិនងាកមើលទេ តែងក់ក្បាលតិចៗតបទៅចៅហ្វាយវិញ។ សុនេត្រមិនអាចធ្វើអ្វីបានដោយសារពេលនេះអរុណនៅក្នុងដៃសត្រូវនៅឡើយ ទើបបានត្រឹមតែមើលនាយដេតឈានជើងចេញទៅ។

អរុណហាក់ដូចជាភ្ញាក់ស្មារតីឡើងវិញ ក៏ព្រលែងខ្សែដែលនាយធ្វើពុតជានៅចងជាប់នឹងដៃចេញ រួចរលាស់ខ្លួនមកក្រោយទាត់ដៃនាយឆៃដែលកាន់កាំភ្លើងឡើងទៅលើ ធ្វើឱ្យម្រាមដៃរបស់ឆៃកេះកៃ «ផូង!» ចំមែករុក្ខាខាងលើក្បាល។

នាយដេតដែលមិនទាន់ទាំងដើរបានប្រាំពីរជំហានស្រួលបួលផងនោះ ក៏ស្រាប់តែបែរខ្លួនមកវិញលើកកាំភ្លើងបម្រុងបាញ់អរុណដែលកំពុងរលាស់ខ្លួនចេញពីកណ្ដាប់ដៃនាយឆៃ សុនេត្រឃើញដូច្នោះប្រញាប់តម្រង់កាំភ្លើងទៅរកនាយដេតត្រលប់វិញ។

ផូង! … ស្នូរគ្រាប់កាំភ្លើងទីពីរបាញ់ចេញពីដៃសុនេត្រ ហោះទៅបុកពោះរបស់ថៅកែកន្ធាត់ ធ្វើឱ្យកាំភ្លើងដែលបម្រុងបាញ់ទៅអរុណត្រូវធ្លាក់ចុះទៅលើដី ស្របគ្នាជាមួយនឹងរាងកាយម្ចាស់របស់វាកំពុងទន់ជង្គង់ស៊្រឹបទៅលើដី។

“ថៅកែ!”

នាយឆៃភាំងស្មារតី ភ្លាត់មាត់ហៅចៅហ្វាយនាយដែលដេកដួលព្រោះស្នាដៃរបស់សុនេត្រមុននេះ ធ្វើឱ្យអរុណបានឱកាសវាយបកទៅវិញ។

អរុណខ្ចប់កណ្ដាប់ដៃដ៏មាំរបស់ខ្លួនដាល់ទៅចំថ្ពាល់ខាងឆ្វេងរបស់នាយឆៃ ធ្វើឱ្យគេទ្រេតទៅចំហៀងបន្តិច។ សុនេត្រចូលលើកជើងវាត់កន្ទុយនាគទៅលើនាយឆៃបន្តទៀត តែមិនត្រូវព្រោះនាយឆៃថយក្រោយយ៉ាងរហ័ស ធ្វើឱ្យមួយជើងដែលសុនេត្របង្ហើរទៅមុននេះប៉ះខ្យល់ ហើយបណ្ដាលឱ្យនាយភ្លាត់ជំហរប៊ិះដួលអុកគូទទៅលើដី។

នាយឆៃទាត់សុនេត្រសងមួយជើង ហើយលើកកាំភ្លើងមកប្រុងបាញ់ផ្ដាច់ជីវិតដើម្បីសងសឹកឱ្យមេរបស់ខ្លួន តែអរុណរហ័សដែរ ទើបនាយហក់ទៅធាក់នាយឆៃដួលផ្កាប់មុខទៅនឹងដីបានមុន។ សុនេត្របោះកាំភ្លើងដែលនៅនឹងដៃខ្លួនមកឱ្យអរុណ អរុណទទួលបានក៏បញ្ជាអាវុធដែករបស់ខ្លួនឱ្យខ្ជាក់សំណអគ្គីចេញមកក្រៅ ហោះទៅទម្លុះខ្នងទុច្ចរិតជនធ្លុះដល់ទ្រូង។

ផូងៗ!

“អូយ!”

នាយឆៃយកដៃមកខ្ទប់ត្រង់មុខរបួសដែលកំពុងបាញ់ឈាមច្រោកចេញមកក្រៅ។ រាងកាយដ៏រឹងមាំរបស់នាយអង្គរក្សបម្រើឧត្តមគតិមនុស្សអាក្រក់ ចុងក្រោយក៏ត្រូវដួលស្លាប់នៅក្នុងថ្លុកឈាមយ៉ាងអាណោចអាធ័ម។

អរុណប្រញាប់រត់ទៅមើលសុនេត្រ។

“ឯងយ៉ាងម៉េចហើយ? មិនអីទេមែនទេ?”

“ប៊ិះៗទៅហើយ សំណាងលោកបងមកជួយទាន់! អរគុណលោកបងណាស់!”

“គុណស្រ័យអី! ឱ្យតែឯងសុខសប្បាយទៅយើងសប្បាយចិត្តណាស់ហើយ មិនអ៊ីចឹងយើងមិនដឹងទៅរកនាយសុនេត្រនៅឯណាមកសងម៉ាល័យវិញទេ!”

អ្នកទាំងពីរសើចដាក់គ្នា។

នឹកស្មានថាគ្រោះថ្នាក់ត្រូវបានកម្ចាត់ ទើបអរុណងាកទៅមើលទិសដៅដែលសត្វខ្លារត់ទៅមុននេះ។ នរៈនឹកអរគុណដល់អ្នកមានគុណ ហើយចង់ទៅតាមដានសត្វនេះម្ដងទៀត។ ភ្លាមនោះនាយស្រាប់តែឮសុនេត្រស្រែកភ្លាត់សំឡេង៖

“លោកបងប្រយ័ត្ន!”

អរុណបែរក្រោយវឹប គ្រលៀសភ្នែកទៅឃើញនាយដេតដែលត្រូវគ្រាប់កាំភ្លើងហើររសាត់ត្រូវចំពោះមុននេះ ស្រាប់តែងើបកាន់កាំភ្លើងតម្រង់មករកខ្លួនបាត់ទៅហើយ។

ផូងៗ!

គ្រាប់កាំភ្លើងរបស់នាយដេតមុននេះហើរយ៉ាងលឿនមករកអរុណ ទាំងដែលនាយពុំបានត្រៀមខ្លួន។ អរុណគិតធ្វើអ្វីមិនទាន់ បានត្រឹមតែឈរធ្មឹងចាំទទួលគ្រាប់សំណ។

រំពេចនោះស្រាប់តែលេចសត្វខ្លាដែលបាត់ខ្លួនទៅក្នុងព្រៃមុននេះ ស្ទុះលោតចេញមកពាំងគ្រាប់កាំភ្លើងដែលហើរមក កាត់ចំពីមុខអរុណ។ សត្វខ្លាកម្សត់ត្រូវមួយគ្រាប់ចំកណ្ដាលក្បាល ដេកប្រកាច់ស្លរឈាមនៅនឹងកន្លែងក្រោមក្រសែភ្នែកតក់ស្លុតពីនាយឧទ្យានុរក្ស។

សុនេត្រមិនបង្អង់យូរ ប្រញាប់ឱនទៅរើសអាវុធពីដៃនាយឆៃ យកមកបាញ់មួយគ្រាប់ហើយមួយគ្រាប់ទៀតបន្តគ្នាសំដៅទៅរកចុងដណ្ដើមនាយទុនចិត្តបាប លុះត្រាតែអស់គ្រាប់ពីកាំភ្លើង។

ថៅកែដេតដួលគ្រឹបទាំងភ្នែកនៅបើកក្រឡោត ហាក់ដូចជាពុំនឹកស្មានថាវាសនារបស់ខ្លួនចុងក្រោយត្រូវមកស្លាប់ពេលនេះ ម៉ោងនេះ ដោយសារស្នាដៃរបស់នាយឧទ្យានុរក្សវ័យក្មេងដែលនាយតែងតែមើលស្រាលសោះ។

អរុណស្ទុះទៅជិតសត្វខ្លាដើម្បីពិនិត្យមើលអាការ តែគួរឱ្យស្ដាយសត្វដែលមានគុណជួយគេម្ដងជាពីរដងនេះ បានផុតដង្ហើមបាត់ទៅហើយ។ ទឹកភ្នែកសើមៗជាប់នឹងរង្វង់ភ្នែកទាំងគូដែលស្ទើរបិទស្ទើរបើក ប្រហែលជាបណ្ដាលមកពីការឈឺចាប់ដោយសារគ្រាប់កាំភ្លើង ឬក៏មកពីនៅអាឡោះអាល័យចំពោះការលាចាកលោកទៅដោយពុំបានត្រៀមខ្លួនរបស់វា។

“គេទៅបាត់ហើយ…! ”

អរុណលើកសត្វខ្លាត្រកងដោយដៃទាំងទ្វេ ហើយនិយាយតិចៗប្រាប់ទៅសុនេត្រហាក់បីដូចជាខ្លាចរំខានដំណេករបស់ខ្លាធំមួយក្បាលនេះ។ នាយឧទ្យានុរក្សហាក់មានស្មារីនៅភាំងៗចំពោះព្រឹត្តិការណ៍ដែលកើតឡើងមុននេះ។ មិនដល់មួយប៉ព្រិចភ្នែកផង ប្រសិនបើខ្លាមួយក្បាលនេះមិនលោតចូលមកវិញ ម៉្លេះអ្នកដែលត្រូវស្លាប់គឺជារូបនាយ។

គេក៏បន្តតម្អូញប្រាប់សុនេត្រដែលឈរស្ងៀមស្ងាត់នៅពីក្រោយខ្នងគេ៖

“ដូចអ្វីដែលយើងបានគិតមែន! រយៈពេលកន្លងមកសត្វខ្លាធំគឺនៅមានជីវិតក្នុងព្រៃនេះ តែឥឡូវ…” គេអួលដើមក “ឥឡូវនេះបែរជាត្រូវមកស្លាប់ក្នុងដៃមនុស្សទុរយស… ស្លាប់ព្រោះតែជួយរងគ្រាប់ជំនួសខ្ញុំ… វាធ្វើឱ្យខ្ញុំឈឺចាប់ជាងត្រូវគ្រាប់សំណដោយខ្លួនឯងទៅទៀត!”

អរុណនិយាយអ្វីតទៅទៀតលែងចេញ ព្រោះគ្រប់ពាក្យពេចន៍ទាំងអស់នៅទើត្រឹមបំពង់ក។ សុនេត្រដើរចូលមកជិត ហើយយកដៃទៅទះស្មាអរុណថ្នមៗ៖

“គេទៅបានសុខហើយ! ប្រហែលនេះជាអ្វីដែលគេយល់ថា ជារឿងដែលត្រូវតែធ្វើដើម្បីជួយដល់សត្វព្រៃដែលនៅមានជីវិតដទៃទៀត!”

អរុណយកដៃទៅបិទភ្នែកខ្លាញី ហើយអង្អែលរោមដ៏ទន់ល្មើយថ្នមៗដូចម្ដាយកំពុងលួងលោមកូនឱ្យដេក។ នាយស្រាប់តែប្រទះឃើញថា នៅលើជើងខាងក្រោយរបស់វាមានចងកូនកន្សែងដៃពណ៌ស ប៉ាក់រូបព្រះអាទិត្យពណ៌លឿងតូចមួយ ដែលមានប្រឡាក់ស្នាមឈាម។ កន្សែងដៃមួយនេះ គេស្គាល់យ៉ាងច្បាស់ និងធ្លាប់ជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិរបស់វាទៀតផង។

អ្នកស្រាប់តែនឹកឃើញរឿងមួយ ហើយក៏ស្រែកឡើងយ៉ាងរន្ធត់៖

“ខត្តិយា! … អូយ!”

អរុណយកដៃទៅក្ដោបពោះដែលមានឈាមស្រក់ចុះមក។ មុននេះនាយពុំបានចាប់អារម្មណ៍ ព្រោះរវល់តែភ្លាំងភ្លឹកពីរឿងសត្វខ្លា។ អារម្មណ៍ឈឺចុកពឺតកើតឡើងរហូតស្ទើរទ្រាំមិនបាន  ទឹកភ្នែកដែលស្លាក់ក៏ធ្លាយចុះមក។ នរៈខំប្រឹងធ្មេចដើម្បីកាត់ផ្ដាច់គន្លងទឹកភ្នែក កម្លាំងក្នុងខ្លួនក៏ចាប់ថយចុះបន្តិចម្ដងៗ រហូតដល់នាយឧទ្យានុរក្សទន់ខ្លួនដេកសន្លប់ទៅលើខ្លាដ៏កម្សត់។

“លោកបងៗ!”

——-

ព្រះទិនករមិនដែលបំភ្លេចលោកាដ៏ធំធេង តែងតែយាងមកបំភ្លឺធម្មជាតិយ៉ាងទៀងទាត់។ ទឹកសន្សើមដែលដក់ជាប់ចុងឈើពេលព្រឹកព្រលឹមធ្លាក់ចុះមកតក់ៗ លាយនឹងខ្យល់ជំនោរចុងរដូវរងាបក់មកប៉ប្រះកាយា ធ្វើឱ្យរងាព្រឺស្បែក។

អរុណអង្គុយលើរទេះរុញ ដោយទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់ និងមានរុំបង់សនៅជុំវិញពោះផង។ កែវភ្នែករបស់នាយឡើងក្រហម លាក់បង្កប់នូវក្ដីទុក្ខសោក និងទឹកភ្នែករាប់រយតំណក់មិនឱ្យបញ្ចេញមកក្រៅ។

នៅពីមុខនាយ គឺជាគំនរឈើដែលគរកម្ពស់ប្រមាណមួយម៉ែត្រពីដី ទ្រទម្ងន់សាកសពសត្វខ្លាធំមួយក្បាល។ នៅក្រោយខ្នងរបស់អ្នក មានក្រុមឧទ្យានុរក្សផ្សេងទៀត ព្រមទាំងម៉ាល័យនិងសំណាង ដែលត្រូវជាកូនរបស់នាងជាមួយនឹងសុនេត្រផង។ ក្នុងដៃគ្រប់គ្នាមានកាន់ផ្កាព្រៃស្រស់ចម្រុះពណ៌ ឈរគោរពវិញ្ញាណក្ខ័ន្ធសត្វខ្លាញីនេះទាំងទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោន។

ពេលវេលាមកដល់ សុនេត្រដើរកាន់គប់ភ្លើងចូលមកប្រគល់ឱ្យអរុណ។ ដៃម្ខាងរបស់មេបញ្ជាការប្រឹងទប់រទេះក្រោកឈរ ទទួលគប់ភ្លើងពីសុនេត្រ ហើយរង់ចាំឱ្យអ្នកគ្រប់គ្នាយកផ្កាទៅដាក់នៅជុំវិញសពជាការលាគ្នាលើកចុងក្រោយ រួចទើបនាយដើរចូលទៅរកពំនូកឈើដែលគេសន្មតយកធ្វើជាមេរុ។

“សូមទៅឱ្យបានសុខ… លាហើយ!” ថារួចគេក៏រុញគប់ភ្លើងចូលទៅ។

ព្រះអគ្គីចាប់ផ្ដើមឆាបឆេះសន្ធោសន្ធៅឡើង លេបត្របាក់ឈើស្ងួត និងរូបកាយស្ដេចសត្វចតុប្បាទដែលដេកស្ងៀមឥតកម្រើកបន្តិចម្ដងៗ។ ផ្សែងខ្មៅគួចវិលឡើងទៅលើមេឃ នាំទាំងចិត្តវិបយោគរបស់ក្រុមឧទ្យានុរក្សឱ្យក្ដុកក្ដួលខ្លោចផ្សា ព្រោះការបាត់បង់ព្រលឹងពូជអ្នកចម្បាំងក្នុងព្រៃ។ សុនេត្រត្រលប់មកឈរក្បែរម៉ាល័យនិងកូន កាន់ដៃលួងលោមអ្នកទាំងពីរដែលកំពុងតែឈរយំខ្សឹកខ្សួល។

លុះបានបន្តិច យើងក៏ឃើញពូស៊ីណាដើរចូលមកគំនាប់៖

“សូមរាយការណ៍ទាន!”

អរុណថយក្រោយបន្តិច តែភ្នែកនៅតែសម្លឹងមើលទៅកន្លែងបូជា ហើយសួរទៅពូស៊ីណា៖

“មានបានទទួលដំណឹងអ្វីដែរទេពូ?”

“បាទទាន! សំណាងហើយដែលលោកនាយបានដាក់ការសង្ស័យ ហើយឱ្យខ្ញុំតាមដានលើសកម្មភាព និងស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ចរបស់ក្រុមឧទ្យានុរក្សទាំងអស់! ក្នុងនោះមានតែអាបារាំងម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលជាប់សង្ស័យ ទើបខ្ញុំប្រើល្បិចបោកវាឱ្យបញ្ចេញកន្ទុយមក! វាបានសារភាពថា វាធ្លាប់បានលួចរាយការណ៍ទៅនាយដេតតាំងពីយូរមកហើយ រាល់ពេលយើងចេញធ្វើប្រតិបត្តិការ! ប៉ុន្តែ…”

បុរសដែលមានវ័យចំណាស់ជាងនាយបន្តិចនេះបង្អង់បន្តិចហាក់ដូចជាមានរឿងស្ទាក់ស្ទើរមិនដឹងគួរនិយាយឬអត់។ អរុណសួរតឿន៖

“ប៉ុន្តែយ៉ាងម៉េចពូ?”

“វាថាគ្រប់យ៉ាងវាធ្វើដោយបង្ខំចិត្តទេ… កាលដំបូងនោះប្រពន្ធវាសម្រាលកូន ហើយពុំមានលទ្ធភាពរកប្រាក់មកដោះស្រាយថ្លៃចាយវាយ ទើបវាដាច់ចិត្តទៅសុំលុយពីកូនចៅនាយដេតដែលវាស្គាល់ ជាថ្នូរនឹងការផ្ដល់ដំណឹងសម្ងាត់ដល់ពួកកាប់ឈើ… ក្រោយមកតម្រូវការក្នុងគ្រួសារចេះតែច្រើន វាក៏សម្រេចចិត្តបន្តដើរផ្លូវនេះដើម្បីជួយសម្រាលបន្ទុកប្រពន្ធកូន! ឥឡូវនេះយើងបានធ្វើកំណត់ហេតុ និងបញ្ជូនខ្លួនវា ព្រមទាំងកូនចៅនាយដេតទាំងអស់ដែលយើងចាប់បានទៅតុលាការ ដើម្បីដោះស្រាយបន្តហើយ! ចំណែកប្រពន្ធកូនអាបារាំងនៅឯស្រុកផ្សេងនោះក៏យើងបានទាក់ទងផ្ដល់ដំណឹងរួចហើយដែរ!”

“អរគុណពូ! ចុះសុនេត្រ? “ អរុណងក់ក្បាលតិចៗ ហើយងាកទៅរកសុនេត្រម្ដង “មានបានទទួលព័ត៌មានពីកន្លែងនាយដេតទេ?”

“នៅទីនោះយើងរកឃើញកំណាត់ឈើជាច្រើនប្រភេទ ហិបដាក់ស្បែកសត្វ និងហិបដាក់ភ្លុកដំរីជាច្រើននៅក្នុងបន្ទប់ក្រោមដី ទំនងជាបម្រុងនាំចេញទៅក្រៅប្រទេស… ក្រៅពីនេះយើងរកឃើញអន្ទាក់ និងកាំភ្លើងកែច្នៃជាងមួយរយគ្រឿង ព្រមទាំងម៉ាស៊ីនអារឈើធុនធំចំនួនដប់គ្រឿងផងដែរ! ចំណែកឯមនុស្សស្រីម្នាក់នោះ…”

សុនេត្ររារែកបន្តិច ធ្វើឱ្យអរុណបិទភ្នែកផ្ទៀងត្រចៀកចាំស្ដាប់ស្ទើរស្ទះដង្ហើម។

“មនុស្សស្រីដែលលោកនាយឱ្យរកនោះ ពួកយើងរកមិនឃើញទេ… នៅជុំវិញតំបន់នោះជាងមួយគីឡូម៉ែត្រពួកយើងបានចែកកម្លាំងឆែកឆេរដែរ តែពុំមានប្រទះមនុស្ស សាកសព ឬអ្វីដែលគួរឱ្យសង្ស័យឡើយ!”

អរុណដកដង្ហើមធំ។

សុនេត្រដើរចូលមករកនាយ ហើយហុចរបស់ម៉្យាងដែលអរុណនៅចាំបានថានាយធ្លាប់បានឃើញមុនពេលដែលនាយសន្លប់ក្រោយត្រូវរបួស។

“កូនកន្សែងដៃនេះខ្ញុំបានរក្សាទុក ឥឡូវសងលោកបងវិញ!”

មាណពឈោងដៃទទួលយកទ្រព្យសម្បត្តិលួងចិត្តចុងក្រោយមកកាន់ទុកក្នុងដៃ។ អស់កិច្ចការហើយ អ្នករាល់គ្នាក៏ចាកចេញទៅ នៅតែអរុណដែលសុំពេលនៅស្ងប់ស្ងាត់ម្នាក់ឯងមួយស្របក់សិន។ នាយនឹករឭកដល់រឿងរ៉ាវដែលកើតឡើងបន្តបន្ទាប់គ្នាយ៉ាងឆាប់រហ័សតាំងពីពេលដែលនាយមកដល់ទីនេះ រហូតដល់យប់ចេញប្រតិបត្តិការ។

“កន្សែងនេះហើយដែលខ្ញុំធ្លាប់រុំមុខរបួសឱ្យនាងកាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន… តែហេតុអ្វីបែរជាពេលនេះវានៅនឹងជើងសត្វខ្លានេះទៅវិញ? សុនេត្រប្រាប់ថាមានមនុស្សស្រីម្នាក់ដឹងថាខ្ញុំកំពុងចួបគ្រោះថ្នាក់ រួចសុំឡើងឡានមកជាមួយ បន្ទាប់មកស្រាប់តែបាត់ខ្លួន! តែក្រៅពីម៉ាល័យនិងខត្តិយា ខ្ញុំគ្មានស្គាល់មនុស្សស្រីណាផ្សេងទេនៅទីនេះ…​ នាងច្បាស់ជាខត្តិយា! ប៉ុន្តែនាងបាត់ទៅណា? ឬមួយក៏នាងចួបគ្រោះថ្នាក់?”

អរុណគិតក្នុងចិត្តតែឯង សួរសំណួរជាច្រើនចេញមកទាំងដែលដឹងថាពុំអាចមាននរណាឆ្លើយបានក្រៅតែពីនារីម្នាក់ដែលនាយនឹកដល់។

រំលងមួយខែក្រោយ មុខរបួសរបស់អរុណបានធូរច្រើនស្ទើរតែជាសះស្បើយអស់ទៅហើយ។ ល្ងាចត្រជាក់បន្តិច នាយជិះកាណូតទៅឈប់នៅកណ្ដាលទន្លេ។ អរុណលើកយកកូនកន្សែងដៃប្រឡាក់ឈាមមកស្រាយចេញ ហើយយកកម្ទេចផេះធាតុរបស់សត្វខ្លា បាចរោយទៅកណ្ដាលទឹកទន្លេស្រែពកទាំងមុខស្រពាប់ស្រពោន។ លុះរួចរាល់ ទើបនាយចេញកាណូតទៅត្រើយម្ខាងទៀត។

អនុស្សាវរីយ៍កាលពីជាងមួយខែមុន រត់រសឹបបន្តគ្នាចូលមកបញ្ចាំងក្នុងខួរក្បាលរបស់នាយ។ ទីកន្លែងនេះហើយដែលនាយបានឮសូរសម្រែកសត្វខ្លាជាលើកដំបូង… ទីកន្លែងនេះហើយដែលនាយបានចួបខត្តិយា នារីដែលនាយដាក់ចិត្តស្រឡាញ់ទាំងមិនដឹងខ្លួន។

ផ្ទៃមុខដែលធ្លាប់មានទៅដោយស្នាមញញិមរបស់អរុណពេលនេះប្រែទៅជាស្លេកស្លាំង តែពុំបានបិទបាំងភាពស្រស់សង្ហារបស់នាយនោះទេ។ ក្នុងដៃកំលោះកាន់រូបថតពីរសន្លឹក ដែលបានផ្ដិតចេញពីកាមេរ៉ាស្វ័យប្រវត្តិនាយប់ដែលនាយត្រូវរបួស។ មួយសន្លឹកជារូបសត្វខ្លាធំ ហើយមួយទៀតជារូបមនុស្សស្រីស្លៀកសំពត់បត់វែងត្រឹមស្មងជើង។ ច្បាស់ណាស់ស្រ្តីម្នាក់នេះ គឺជានារីដែលនាយកំពុងនឹកទាំងសាច់ទាំងឈាម។

“ខត្តិយា! នាងជានរណា? ពេលនេះនាងនៅទីណឹងនាងម្ដងទៀតផង ដើម្បីឱ្ម្បីឱ្យខ្ញុំបានសារភាពភាពពីទំហំចិត្តខ្លាំងណាស់ ខត្តិយា់ខ្លួនវានាំមកវិញបាន។ា? ចួបសុខឬទុក្ខ? ឬមានអ្វីកើតឡើងចំពោះនាង? ខ្ញុំពិតជានឹកនាងខ្លាំងណាស់ តើនាងមាននឹកគិតមកដល់ខ្ញុំដែរទេ? តើសត្វខ្លាធំនេះមានអ្វីពាក់ព័ន្ធជាមួយនាង? ខ្ញុំពិតជាមានសំណួរច្រើនណាស់ដែលចង់សួរនាង!”

គេនិយាយរអ៊ូៗម្នាក់ឯងបន្ត៖

“នាងដឹងទេ? ពេលនេះក្រុមទុច្ចរិតដែលកាប់បំផ្លាញព្រៃឈើនិងដាក់អន្ទាក់សម្លាប់សត្វព្រៃទាំងនោះ ត្រូវបានក្រុមឧទ្យានុរក្សយើងចាត់ការរួចអស់ហើយ! ទាំងអស់នេះក៏មានគុណសម្បត្តិរបស់នាងដែរណា៎! បើកុំតែថ្ងៃនោះនាងស្ម័គ្រចិត្តនាំខ្ញុំទៅរកឃើញកន្លែងលាក់ខ្លួនរបស់ពួកវា ម៉្លេះសមមិនដឹងថាមានព្រៃឈើប៉ុន្មានដើម និងសត្វព្រៃប៉ុន្មានក្បាលទៀតដែលត្រូវបំផ្លាញក្រោមដៃវានោះទេ!…”

នរៈបិទភ្នែកថ្នមៗ ដកដង្ហើមចូលយ៉ាងវែង ហើយងើយមុខទៅកាន់ទិសដែលព្រះអាទិត្យរៀបលិច។ នាយតាំងអធិដ្ឋានក្នុងចិត្ត៖

“ខត្តិយា! ខ្ញុំមានរឿងជាច្រើនដែលចង់ដឹងអំពីនាង! ខ្ញុំមានរឿងក្នុងចិត្តជាច្រើនដែលចង់ចែករំលែកជាមួយនាង! ឱ!ព្រៃភ្នំដ៏ស័ក្តិសិទ្ធិ…  គឺបើសិនជាលោកនេះមានអព្ភូតហេតុពិតមែន សូមឱ្យខ្ញុំបានចួបនឹងនាងនៅទីនេះម្ដងទៀតផង!”

“ខត្តិយា… បងនឹកអូន!” ទីបំផុតពាក្យសម្ដីដែលលាក់ក្នុងចិត្តនាយមកជាយូរ ក៏ស្រាប់តែធ្លោយចេញពីបបូរមាត់ដ៏ស្រស់សង្ហារបស់គេ។

ព្រះអាទិត្យបន្ថយរស្មីបន្តិចម្ដងៗ ចោលពន្លឺពណ៌ក្រហមទុំមកលើភក្ត្រអរុណ ហាក់ដូចកំពុងជួយកំលោះកម្សត់ដង្ហោយហៅម្ចាស់គ្រងបេះដូងឱ្យត្រលប់មកវិញ ។

“ខ្ញុំក៏នឹកលោកដូចគ្នា … លោកឧទ្យានុរក្ស!”

អរុណភាំងធ្មឹងសឹងលែងដកដង្ហើម ទម្រាំតែនាយអាចបើកភ្នែកឡើង ស្ទុះបែរក្រោយទៅរកប្រភពសំឡេង៖

“ខត្តិយា!” នរៈហៅឈ្មោះនាងដោយក្ដីភ្ញាក់ផ្អើល “ពិតជានាងមែន! នេះបងមិនបានយល់សប្តិទេ!”

អរុណត្រេកអរស្ទើរហោះ។ នាយទាញខត្តិយាមកឱបយ៉ាងណែន ហាក់ថាខ្លាចនាងនឹងត្រូវចាកចេញទៅណាចោលនាយទៀត។ ខត្តិយាលើកដៃមកឱបប្រាណនាយដែលពេញទៅដោយសាច់ដុំធំៗ។ បានបន្តិចនាយបន្ធូរដៃរបស់ខ្លួនវិញ ដើម្បីឱ្យអ្នកអាចមើលមុខនាងបានកាន់តែច្បាស់។

នរៈសម្លឹងមើលភ្នែកខត្តិយាយ៉ាងមុត ដូចជាកំពុងរាវរកចម្លើយនៃសំណួរជាច្រើនដែលកប់ទុកក្នុងចិត្តនាយ។ ខត្តិយាមិនល្ងង់ទេ នាងយល់គ្រប់យ៉ាងថាពេលនេះអរុណគិតអ្វី ទើបនាងនិយាយទៅកាន់ប្រុសកំពូលស្នេហ៍៖

“បងប្រហែលជាកំពុងឆ្ងល់ហើយមែនទេ ថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងកន្លងមកនេះ? ហើយមួយរយៈនេះបាត់ខ្ញុំទៅណា?”

អរុណញញិមព្រោះឮនាងប្ដូរការប្រើពាក្យ «លោក» មកជា «បង»។ នាយឆ្ងល់ពិតមែន តែគេមិនសួរម្ដងទៀតទេ ព្រោះដឹងថានាងមុខតែនឹងនិយាយរឿងរ៉ាវគ្រប់យ៉ាងប្រាប់គេ។

ខត្តិយាព្រលែងដៃដែលឱបចង្កេះអរុណ តែបែរជាត្រូវប្រុសស្នេហ៍ស្រវាយកមកដាក់នៅកន្លែងដើមវិញ។ នាងអៀនម្ដងទៀតហើយ… គេដឹង! ព្រោះនាងលែងហ៊ានប្រឈមមុខជាមួយគេ។ កាលលើកមុននាងអៀនដោយសារតែនរៈស្រវាឱបនាងកុំឱ្យដួល តែនោះជារឿងចៃដន់ ចំណែកម្ដងនេះនាងអៀនព្រោះតែក្ដីស្នេហ៍ដែលបុរសបានបង្ហាញប្រាប់នាងដោយការតាំងចិត្ត។

មាណវីផ្អែកក្បាលលើដើមទ្រូងហាប់ណែនរបស់បុរស ហើយចាប់ផ្ដើមរ៉ាយរ៉ាប់រឿងរ៉ាវទាំងអស់របស់ខ្លួន៖

“តាមពិតទៅខ្លាធំដែលបងឃើញនោះគឺជាសត្វខ្លាដែលម្ដាយរបស់ខ្ញុំ បានជួយកាលពីដប់បួនឆ្នាំមុន! ក្រោយពេលដែលម៉ែស្លាប់ទៅ សត្វខ្លាញីមួយក្បាលនេះក៏បានត្រលប់មកវិញ ឃើញខ្ញុំនៅយំឱបសពម្ដាយ ទើបវាយកក្បាលមកត្រដុសខ្លួនខ្ញុំដើម្បីលួងលោម! តាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំនិងគេក៏បានរស់នៅជាមួយគ្នា ជួយមើលថែរក្សាគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយខ្ញុំដាក់ឈ្មោះឱ្យសត្វខ្លានោះថា «ចំប៉ា»… ក្រោយមកមានថ្ងៃមួយខ្ញុំនិងចំប៉ាចេញមករកអាហារក្នុងព្រៃ ស្រាប់តែមិនប្រយ័ត្នក៏ទៅជាន់ប៉ះអន្ទាក់ទាំងពីរនាក់… ខ្ញុំខ្លាចមានគេមកឃើញ ទើបក៏ខំប្រឹងដោះអន្ទាក់ឱ្យនាងមុន… គ្រាន់តែដោះរួចភ្លាម ខ្ញុំឮសូរសន្ធឹកជើងដើរចូលមក ទើបដេញចំប៉ាឱ្យរត់ទៅពួនសិនព្រោះខ្ញុំគិតថាខ្ញុំអាចយករួចខ្លួនបាន មិននឹកស្មានសោះថាមនុស្សដែលដើរចូលមកនោះគឺជាបង!”

“អ៊ីចឹងបានន័យថាសំឡេងដែលបងបានឮនៅថ្ងៃនោះគឺជាការពិតមែនទេ?”

ស្រីតូចងក់ក្បាល៖

“​ចាស! ក្រោយមកខ្ញុំក៏បានយកកន្សែងដែលលោករុំជើងឱ្យខ្ញុំទៅរុំឱ្យចំប៉ាបន្តទៀត ព្រោះតែរបួសគេធំជាងខ្ញុំ!”

អរុណនៅស្ងៀមចាំស្ដាប់ការរៀបរាប់បន្តរបស់ស្រី។ មាណវីងើបមុខរបស់នាងដែលនៅកម្ពស់ត្រឹមដើមទ្រូងអរុណមកប្រឈមជាមួយគេ មុននឹងវាចាបន្ត៖

“នៅយប់ដែលក្រុមរបស់បងចេញប្រតិបត្តិការ ខ្ញុំមានប្រផ្នូលមិនល្អសោះ ដូច្នេះហើយទើបខ្ញុំលួចចេញពីផ្ទះពេលចំប៉ាកំពុងដេក… តែពេលដែលមិត្តរបស់បងនាំគ្នាចូលទៅកន្លែងនាយដេតនោះ ចំប៉ាស្រាប់តែលេចមុខមកដល់! ខ្ញុំមិនដឹងត្រូវធ្វើយ៉ាងណា ទើបនាំចំប៉ាចូលទៅក្នុងព្រៃវិញ! ចំប៉ាប្រហែលដឹងថាខ្ញុំបារម្ភពីសុវត្ថិភាពរបស់បង ទើបពេលដែលទៅដល់ព្រៃស្ងាត់ វាស្រាប់តែខាំទាញវល្លិមករុំខ្លួនខ្ញុំជាប់ ហើយគេរត់ត្រលប់មកវិញ!”

“អ៊ីចឹងទេតើបានជាបងឃើញរូបថតដែលនៅក្នុងកាមេរ៉ាស្វ័យប្រវត្តិមានរូបអូនដើរចេញ ហើយបែរជាថតជាប់រូបរបស់ចំប៉ាដើរចូលមក!”

អរុណថាហើយ ព្រមទាំងដករូបពីក្នុងហោប៉ៅមកបង្ហាញនារី។ ខត្តិយាអង្អែលរូបថតសត្វខ្លាដែលជាមិត្តតាំងពីកុមារភាពទាំងក្រៀមក្រំ។ នាងបន្តទាំងខ្សឹកខ្សួល៖

“ទម្រាំតែព្រឹកឡើងទើបវល្លិទាំងនោះស្វិតក្រៀម របូតចំណង ទើបខ្ញុំអាចស្រាយចេញបាន! ខ្ញុំប្រឹងដើរទៅរកគេនៅកន្លែងនាយដេត ស្រាប់តែបានឮដោយចៃដន់ពីក្រុមឧទ្យានុរក្សដែលនៅទីនោះនិយាយគ្នាថាចំប៉ាស្លាប់បាត់ហើយព្រោះតែរងគ្រាប់ជំនួសបង… ភ្លាមៗខ្ញុំទទួលយករឿងនេះមិនបាន ទើបសំងំនៅតែក្នុងផ្ទះកាន់ទុក្ខឱ្យនាង មិននឹកស្មានថាចេញមកថ្ងៃនេះស្រាប់តែបានចួបនឹងបងសោះ!”

“បងសុំទោស! ព្រោះតែបងទើបបានជា..” ពាក្យសុំទោសអរុណ ធ្វើឱ្យខត្តិយាគ្រវីក្បាលតិចៗ។

“មិនមែនជាកំហុសរបស់បងទេ! ខ្ញុំជឿថាបើអាចថយពេលវេលាវិញបាន ចំប៉ាក៏នៅតែរើសយកជីវិតមួយ ប្ដូរជាមួយនឹងជីវិតសត្វព្រៃ និងធនធានធម្មជាតិឯទៀតដែលក្រុមរបស់បងខិតខំការពារដែរ!”

ខត្តិយាងើបមកមើលមុខរបស់អរុណ រួចបន្ត៖

“ខ្ញុំពិតជាស្ងប់ស្ងែងណាស់ចំពោះវីរភាពរបស់បងព្រមទាំងសហការី ក្នុងកិច្ចការពារព្រៃឈើ និងសត្វព្រៃដែលជាសម្បត្តិធនធានធម្មជាតិ… ហើយទាំងនេះក៏ជាអ្វីដែលខ្ញុំនិងនាងចំប៉ាបានប្ដេជ្ញានឹងជួយក្នុងពេលដែលពួកយើងនៅមានជីវិតដូចគ្នា!”

“ចុះហេតុអ្វីកាលនោះពេលបងសួរ ម៉េចក៏អូនកុហកថាមិនដែលបានឃើញសត្វខ្លា?”

“បើខ្ញុំប្រាប់បងថាធ្លាប់ឃើញ តើបងនឹងឈប់សួរខ្ញុំទេ?”

អរុណភាំងនឹងសំណួរបកត្រលប់របស់នាងភ្លាម។ គេនៅស្ងៀមបន្តិចគិតឡើងវិញ។

“ច្បាស់ណាស់ថាមិនអាចទេ! ក្រុមរបស់បងប្រាកដជានឹងធ្វើការសាកសួរដេញដោលតទៀតជាមិនខាន…”

តូចតន់បង្អង់បន្តិច តែមិនចង់ឱ្យគេយល់ច្រឡំពីគំនិតរបស់នាង ទើបស្រស់ស្រីត្រូវចាំបាច់បញ្ចប់ប្រយោគរបស់ខ្លួន៖

“ខ្ញុំដឹងថាពួកបងគ្មានបំណងអាក្រក់នោះទេ! តែខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឱ្យនាងបានរស់នៅក្នុងជីវិតតាមបែបធម្មជាតិរបស់នាងតែប៉ុណ្ណោះ!”

អរុណទាញខត្តិយាមកឱបយ៉ាងតឹងដៃ  ព្រោះក្នាញ់នឹងស្រីតូចច្រមិចម្នាក់នេះ។ នាងហាក់ដូចជានៅក្នុងខ្លួនរបស់គេអ៊ីចឹង! អ្វីដែលអ្នកគិត មិនអាចលាក់កំបាំងពីនាងបានឡើយ។

នរៈស្រាប់តែនឹកឃើញថាគេនៅជំពាក់សន្យាមួយជាមួយខត្តិយា នាយរម្លឹកស្រស់ស្រី៖

“មែនហើយ! បងនៅជំពាក់សន្យាមួយជាមួយអូន!”

ខតិ្តយាដែលស្ថិតក្នុងដៃប្រុសស្នេហ៍ សម្លឹងមើលមុខគេដោយកែវភ្នែកស្រទន់ដូចថ្ងៃដែលរៀបលិច៖

“ថែរក្សាជីវិតរបស់បងនិងជីវិតនៅក្នុងព្រៃនេះឱ្យបានល្អរហូតទៅ… បងអាចធ្វើបានទេ?”

អរុណងក់ក្បាលពេញចិត្តជាមួយនឹងសំណូមពររបស់កែវបណ្ដូលចិត្ត។ អ្នកឱនខ្សឹបដាក់ត្រចៀកស្រី៖

“បងសន្យាជាមួយអូនក្នុងនាមកូនប្រុស! ជីវិតបង ជីវិតអូន និងជីវិតក្នុងព្រៃមួយនេះបងការពាររហូតដល់ថ្ងៃអវសាន! បងស្រឡាញ់អូន!”

ថាហើយអ្នកកំលោះឱនមុខចុះទៅថើបថ្ងាសរបស់នារីដែលខ្លួនស្រឡាញ់។ ខត្តិយាបិទភ្នែករង់ចាំទទួលស្នាមថើបដែលនាងរក្សាទុកមកជាយូរសម្រាប់មនុស្សដែលនាងស្រឡាញ់។

“អូនក៏ស្រឡាញ់បងដែរ!”

គូស្នេហ៍ទាំងទ្វេសែនកក់ក្ដៅពេញក្នុងដួងចិត្ត ដ្បិតបេះដូងរងគ្រោះត្រូវបានទទួលការព្យាបាលយ៉ាងស័ក្តិសម។ ព្រះអាទិត្យអាចនឹងលិចបាត់នៅថ្ងៃនេះ ប៉ុន្តែថ្ងៃស្អែកក៏នឹងរះឡើងវិញជាប្រាកដ នាំយកពន្លឺរស្មីនៃក្ដីសង្ឃឹមមកបំភ្លឺភពផែនដែនសីមាឱ្យបន្តបេសកកម្មជួយការពារធនធានធម្មជាតិបន្តទៀត៕

ចប់!

សន្ធឹករោទ៍នៃម៉ាស៊ីនយានបានបង្វិលកង់រថយន្តឱ្យទៅមុខ ធ្វើឱ្យអស់ដើមឈើនិងសំណង់អគារតូចធំនៅតាមដងផ្លូវ ហាក់ដូចជាកំពុងធ្វើចលនារត់ថយក្រោយវិញ។

ថ្ងៃចាប់ផ្ដើមជ្រេបន្តិចម្ដងៗ រហូតទាល់តែម៉ោងបួនល្ងាច ទើបឡានបានមកឈប់នៅចំណតដែលដាក់ស្លាកធំៗថា «ចំណតរថយន្តទីរួមខេត្តមណ្ឌលគិរី»។

នរៈងើបឈរពត់ពែនខ្លួនបន្តិច រួចយួរអីវ៉ាន់ចុះពីឡាន។

សូរស័ព្ទកងរំពងលាន់ឮពីគ្រប់ទិសទី ព្រោះនៅទីនេះមានផ្សារលក់ដូរទំនិញ និងមនុស្សដើរទៅមកចេញចូលឥតដាច់។ អ្នកកំលោះងាកមើលឆ្វេងស្ដាំ ហាក់ដូចជាកំពុងរកមើលនរណាម្នាក់។

“អត់ទោសលោក! នេះគឺលោក ចន្ទ អរុណ មែនទេបាទ?” បុរសម្នាក់មានវ័យប្រហាក់ប្រហែលនឹងអរុណស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ប៉ារ៉ាដូចនាយទាហាន ដើរចូលមកសួរជនចំណូលថ្មី។

នរៈងាកមួយក្រឡេក ហាក់ស្គាល់ថាម្នាក់នេះហើយជាអ្នកដែលខ្លួនរង់ចាំ ទើបតប៖

“បាទ! គឺខ្ញុំនេះហើយ… ប្អូនគឺ…”

“ខ្ញុំបាទឈ្មោះ សុនេត្រ … គឺលោក ធនិន ប្រាប់ខ្ញុំឱ្យមកទទួលលោកទៅស្នាក់ការត្រពាំងធ្មៀរតែម្ដង ព្រោះនៅខាងនោះយើងបានរៀបចំចាំទទួលលោករួចស្រេចហើយ!”

“អូ៎!​ អរគុណណាស់! អ៊ីចឹងយើងប្រញាប់ទៅតែម្ដងទៅ … ហើយប្អូនមិនចាំបាច់ហៅខ្ញុំថា«លោក»ទេ… ហៅថា «បង»ធម្មតាៗទៅបានហើយ ព្រោះមើលទៅយើងអាយុប្រហែលជាស្របាលៗគ្នាទេ!”

“បាទបង! សូមអញ្ជើញ!”

សុនេត្រសើច ហើយប្ដូរពាក្យគំនាប់វិញ រួចគេជួយឈោងយកអីវ៉ាន់ទៅដាក់លើឡានបរចេញទៅ។

នៅអមសងខាងផ្លូវមានដើមស្រល់តូចធំដុះជាជួរៗ និងផ្ទះតូចៗនៅដាច់ៗពីគ្នា។ ផ្លូវទឹករលកខ្ពស់ទាបៗ សមនឹងសណ្ឋានដីភ្នំ ធ្វើឱ្យត្រចៀករបស់អរុណហ៊ឹងថប់។ បើកឡានបណ្ដើរ សុនេត្រឆ្លៀតងាកមកសួរសុខទុក្ខ ហើយនិយាយគ្នាលេងជាមួយនឹងអរុណ ដើម្បីបន្លប់ស្ថានភាពដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងរថយន្ត។

តាមការសន្ទនា អរុណដឹងថាសុនេត្រ គឺជាមន្តី្រឧទ្យានុរក្សដែលទើបជ្រើសរើសបានថ្មីៗ ក្រោយពីមានការប្រឡងប្រជែងជ្រើសរើសមន្ត្រីរបស់មន្ទីរបរិស្ថានខេត្ត។

ផុតពីផ្លូវជាតិ រថយន្តបានបត់ចូលទៅតាមផ្លូវលំមួយដែលជុំវិញមានសុទ្ធតែព្រៃឈើធំៗដុះរាយបណ្ដាក់គ្នា។ រុក្ខជាតិទាំងឡាយចាប់ផ្ដើមថយសម្រស់ដោយសារខែនេះជាខែរងា។ ស្មៅវែងខ្លីប្រែជាស្ងួតក្រៀមក្រោះ តាមផ្លូវចាប់ផ្ដើមមានជង្ហុកតូចធំជាច្រើន ធ្វើឱ្យតៃកុងឡានលែងសូវនិយាយស្ដី គិតតែប្រឹងទប់បញ្ជាចង្កូតយាន។

ដើម្បីទៅឱ្យដល់ស្នាក់ការរបស់ក្រុមឧទ្យានុរក្សាក្នុងដែនជម្រកសត្វព្រៃស្រែពកនេះ គេត្រូវបរឡានឆ្លងកាត់តាមប្រឡាយធំៗចំនួនពីរឬបីទៀត ដែលប្រឡាយទាំងនេះគឺរីងទឹកអស់ហើយនៅរដូវប្រាំង សល់តែដុំថ្មតូចធំមួយចំនួនកល់ជាប់នៅបាតដី។

ព្រះអាទិត្យចាប់ផ្ដើមបាំងគងព្រៃបន្តិចម្ដងៗ ចោលនូវស្រមោលស្បៃអន្ធការមកលើសេះយន្តដែលកំពុងបរយឺតៗ។ ស្នូរសត្វចង្រិតយំច្រេចៗ រឹតតែធ្វើឱ្យទិដ្ឋភាពក្នុងព្រៃទាំងមូលមានភាពស្រងេះស្រងោច។

ប្រមាណជាជាងពីរម៉ោងក្រោយមក គេសង្កេតឃើញពន្លឺភ្លើងពណ៌សចេញពីជ្រុងខាងស្ដាំដៃ ទើបសុនេត្រដែលជានាយសារថី បែរមកប្រាប់អរុណថាពួកគេបានមកដល់ទីស្នាក់ការត្រពាំងធ្មៀរហើយ។ លោក ធនិន ជាមន្ត្រីរបស់មន្ទីរបរិស្ថាន ដែលគ្រប់គ្រងប្រចាំនៅតំបន់នេះ បានដើរចូលមកជាមួយនឹងមនុស្សប្រុសស្រីប្រហែលជាដប់នាក់ដើម្បីទទួលស្វាគមន៍អរុណ។

“សួស្ដី អរុណ! ដែនដីភាគឦសានសូមស្វាគមន៍!”

“បាទជម្រាបសួរលោកពូ! ទីបំផុតយើងបានចួបគ្នាម្ដងទៀតហើយ!” អរុណលើកដៃគំនាប់តបទៅម្ចាស់តំបន់។

បុរសវ័យពាក់កណ្ដាលមួយរយម្នាក់នេះ បែរទៅនិយាយជាមួយអ្នកក្នុងតំបន់ ទាំងមិនភ្លេចធ្វើដៃជាសញ្ញាបង្ហាញខ្លួនអរុណដល់ពួកគេ៖

“ខ្ញុំសូមណែនាំឱ្យទាំងអស់គ្នាបានស្គាល់ នេះគឺលោក ចន្ទ អរុណ ជាគ្រូឧទ្ទេសក្រុមឧទ្យានុរក្សមកពីភ្នំពេញ… គាត់នឹងមកស្នាក់នៅទីនេះជាមួយយើងក្នុងនាមជាអ្នកបង្វឹកក្រុមឧទ្យានុរក្សថ្មីរបស់យើងផ្នែកបច្ចេកទេស និងវិធីសាស្ត្រល្បាតរយៈពេលប្រាំមួយខែ!”

អរុណបែរទៅគោរពគ្រប់គ្នាដែលកំពុងសម្លឹងមើលមកខ្លួន៖

“ជម្រាបសួរបងប្អូនទាំងអស់គ្នា! រីករាយណាស់ដែលខ្ញុំបានមករួមការងារនៅទីនេះ… ខ្ញុំបាទសូមផ្ញើខ្លួនផ្ញើប្រាណផង!”

សំឡេងទះដៃបានបន្លឺឡើងដើម្បីជាកិច្ចស្វាគមន៍ដល់អ្នកកំលោះទីក្រុងរបស់យើង។

ដែនជម្រកសត្វព្រៃស្រែពក មានទំហំប្រមាណ ៣៧២ ៩៧១ហិកតា ដែលជាទំហំមួយយ៉ាងធំ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងចំនួ​នមន្ត្រីឧទ្យានុរក្សដែលមានសម្រាប់នៅប្រចាំការការពារ។

កាលបើផ្ទៃដីធំ បទល្មើសក៏មានច្រើន ព្រោះជនទុច្ចរិតមានច្រើនក្រុម ច្រើនប្រភេទ។ ដូច្នេះក្នុងនាមមន្ត្រីឧទ្យានុរក្ស ដែលជាអ្នកត្រូវប្រឈមនឹងគ្រោះថ្នាក់ទាំងនេះ ដាច់ខាតត្រូវហ្វឹកហាត់ទាំងផ្នែកកម្លាំងកាយ និងកម្លាំងចិត្ត ដើម្បីស្វែងយល់ពីវិធីការពារខ្លួនពីគ្រោះថ្នាក់ផ្សេងៗជាយថាហេតុ។ ក្រៅពីនេះពួកគេក៏ត្រូវរៀនស្វែងយល់ពីនីតិវិធីច្បាប់ផងដែរ ដើម្បីងាយស្រួលក្នុងការចាត់ការចំពោះជនល្មើស។

រៀងរាល់ព្រឹកព្រលឹម អរុណមានតួនាទីជាគ្រូបង្វឹកផ្នែកកាយសម្បទាដល់ក្រុមឧទ្យានុរក្សទាំងអស់ ដោយមានសុនេត្រជាប្រធានក្រុម។ ពេលល្ងាច នាយបង្រៀនចំណេះដឹងផ្នែកខាងទ្រឹស្ដីទាក់ទងនឹងច្បាប់ផ្សេងៗ ការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍GPS និងរបៀបដាក់កាមេរ៉ាស្វ័យប្រវត្តិដើម្បីចាប់រូបភាពសត្វព្រៃដល់ពួកគេ។

ចាប់តាំងពីពេលដែលបានមកដល់ទឹកដីនៃភូមិភាគឦសាននេះ នរៈខំប្រឹងបំពេញតួនាទីយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះនាយត្រូវធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីធានាឱ្យកូនក្រុមទាំងអស់មានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការធ្វើការ។ មួយរយៈនេះមានករណីបទល្មើសកើតឡើងស្ទើរតែរៀងរាល់ថ្ងៃ រាប់ទាំងការកាប់ព្រៃឈើ ការដាក់អន្ទាក់ចាប់សត្វ និងការបរបាញ់សត្វព្រៃខុសច្បាប់។

មួយខែកន្លងទៅហើយ ដែលអរុណបានស្នាក់នៅតំបន់ទេសភាពខ្ពង់រាបភាគខាងកើត។ ព្រឹកនេះចរន្តខ្យល់បក់ពីទិសខាងជើងនៅពុំទាន់ស្ងួតស្ងប់នៅឡើយ តែងរសាត់មកប៉ះចុងស្មៅវែងខ្លីដែលដក់ជាប់ដោយទឹកសន្សឹមពេលព្រលឹម។ អរុណភ្ញាក់ពីដំណេកដើរចេញមកក្រៅឃើញសុនេត្រ និងកូនក្រុមពីរបីនាក់កំពុងរៀបចំអីវ៉ាន់ដាក់លើរថយន្តទើបសួរ៖

“ហើយរៀបចំអីវ៉ាន់ប្រុងទៅណា សុនេត្រ?”

នាយប្រធានក្រុមឮនរៈសួរដូច្នេះក៏ប្រញាប់ទម្លាក់អីវ៉ាន់ទៅក្នុងឃ្លុបឡាន រួចបែរមកឆ្លើយ៖

“អូ៎! ពួកខ្ញុំយកសម្ភារប្រើប្រាស់ដែលទើបទទួលបានពីថ្នាក់លើទៅចែកដល់គ្នាយើងដែលនៅស្នាក់ការម្រើចមេ!”

“បើអ៊ីចឹងខ្ញុំសុំទៅជាមួយផង ព្រោះមកដល់យូរហើយពុំដែលបានចេញទៅណាសោះ!”

សុនេត្រសើចហើយតប៖

“បាទទាន! សូមរៀបចំខ្លួនតាមសម្រួលចុះ!”

តាមផ្លូវពីស្នាក់ការត្រពាំងធ្មៀរទៅកាន់​ស្នាក់ការម្រើច​នេះ សណ្ឋានដីក៏ពុំសូវខុសគ្នាពីមុនប៉ុន្មានដែរ ផ្លូវមានសភាពពិបាក និងបត់បែនច្រើន។ តៃកុងឡានជាន់ហ្គារយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ធ្វើឱ្យអ្នកដែលរួមដំណើរក៏តានតឹងអារម្មណ៍ទៅជាមួយដែរ។

ម៉ោងប្រាំបួនព្រឹក ពួកគេបានមកដល់ទីស្នាក់ការម្រើច។ គ្រាន់តែពន្លត់ម៉ាស៊ីនឡានភ្លាម ស្នូរទឹកហូរបុកប៉ប្រះថ្ម លាន់ប្រាកដមកប៉ះត្រចៀករបស់អរុណ។ អ្នកស្នាក់នៅទីនេះនាំគ្នាជួយជញ្ជូនសម្ភារទុក ចំណែកនារីវ័យកណ្ដាលសម្បុរស្រគាំម្នាក់ចេញមកទទួលយកបន្លែបន្លុក និងគ្រឿងដណ្ដាំស្លក្នុងផ្ទះបាយ។ សុនេត្រឃើញដូច្នោះក៏ណែនាំឱ្យអរុណស្គាល់៖

“ម៉ាល័យ! នេះគឺបងអរុណ ជាអ្នកបង្វឹកក្រុមឧទ្យានុរក្ស… លោកបង! នេះគឺម៉ាល័យជាភរិយាខ្ញុំ និងជាអ្នកនៅជួយមើលការខុសត្រូវ ដាំស្លឱ្យក្រុមឧទ្យានុរក្សរបស់យើងនៅទីនេះ!”

“ជម្រាបសួរលោកបង!” ម៉ាល័យលើកដៃសំពះគួរសម ។

“បាទជម្រាបសួរ! ខ្ញុំធ្លាប់តែឮសុនេត្រពោលសរសើរពីសម្រស់របស់ម៉ាល័យឯង ដល់មកឃើញជាក់ស្ដែងអ៊ីចឹង ទើបដឹងថាម៉ាល័យស្អាតមែន!” អរុណនិយាយកំប្លែងលេងធ្វើឱ្យម៉ាល័យអៀន រីឯសុនេត្រក៏សើច។

ពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធដើរកៀកចង្កេះគ្នាចូលទៅកន្លែងស្នាក់នៅ ចំណែកអរុណសុំខ្លួនទៅមើលទឹកទន្លេស្រែពកជាមុនសិន ទើបពុំបានរួមដំណើរទៅជាមួយ។

មាណពសង្ហាដើរចេញទៅ ដោយស្ដាប់តាមសូរសំឡេងទឹកហូរ។ ប្រហែលជាហាសិបម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះគេក៏បានឃើញទន្លេមួយធំពត់ពែនខ្លួនដូចជានាគរាជដែលអនុញ្ញាតឱ្យគង្គាហូរកាត់ពុំដាច់។ ផ្ទៃទឹកពណ៌ខៀវថ្លាយង់ឆ្លុះឱ្យឃើញថ្មដាតូចធំក្នុងទឹកអែបនឹងមាត់ច្រាំង។

ក្នុងឈុតអាវយឺតដៃខ្លី ស្រោបពីក្រៅដោយអាវកំណាត់មូរដៃ ថែមជាមួយខោសាច់គគីរ និងស្បែកជើងកវែង កាន់តែបង្ហាញពីភាពស្រស់សង្ហា របស់នាយឧទ្យានុរក្ស។ អរុណសាកល្បងលូកដៃក្បង់ទឹកយកមកលុបមុខ។ សីតុណ្ហភាពត្រជាក់នៃទឹក បានបបោសអង្អែលភក្ត្រានាយឱ្យស្វាងស្រឡះ តែបែរជាធ្វើឱ្យបេះដូងកំលោះរងាឯកាលើសដើម។

នាយដាក់ខ្លួនអង្គុយចុះទៅលើផែនថ្មដែលពើងខ្លួនចេញពីទឹក ភ្នែកសម្លឹងមើលទៅខ្សែទឹកដែលកំពុងហូរត្របាញ់មកផ្ទប់នឹងថ្ម បណ្ដាលឱ្យក្លាយទៅជាគំនួចទឹកតូចៗរសាត់បន្តគ្នា។ ខ្យល់បន្តបក់មកត្រសៀកៗបណ្ដាលឱ្យនរៈនឹកស្រមៃទៅដល់រឿងរ៉ាវស្នេហាពីអតីតរបស់ខ្លួន។

ប្រហែលជាជាងមួយឆ្នាំមុន អរុណធ្លាប់បានសាងអនុស្សាវរីយ៍ជាមួយនឹងបុប្ផាទីក្រុងម្នាក់។ តែស្នេហ៍ដែលអ្នកទាំងពីរខំថ្នមថែ បែរជាត្រូវដើរដល់ផ្លូវទាល់ព្រោះនាងមិនអាចទទួលយកបាន ពេលដឹងថាអរុណស្ម័គ្រចិត្តទទួលការងារធ្វើជាអ្នកជួយបង្វឹកក្រុមឧទ្យានុរក្សតាមតំបន់ការពារទេសភាព និងដែនជម្រកសត្វព្រៃ។

“ខ្ញុំមិនក្លាហានគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការដែលឱ្យគ្រួសារយកអាយុជីវិតខ្លួនឯងទៅប្រថុយក្នុងព្រៃបែបនេះទេ!… ខ្ញុំមិនចង់ថា… ថ្ងៃណាក៏មានព្រលឹងពុំជាប់ខ្លួនព្រោះបារម្ភពីសុវត្ថិភាពប្ដី រាល់ពេលដែលចេញប្រតិបត្តិការនោះទេ!”

សម្ដីរបស់នាងឮរងំជាប់ត្រចៀកដូចកំពុងបន្ទោសនាយថា គ្រប់យ៉ាងគឺជាកំហុសរបស់គេ… គឺគេតែម្នាក់គត់ ដែលធ្វើឱ្យស្នេហ៍មួយនេះពុំអាចឆ្លងដល់ត្រើយសុភមង្គល។

ក្រោយមក អរុណទទួលបានដំណឹងថាក្រសួងត្រូវការរើសអ្នកបង្វឹកក្រុមឧទ្យានុរក្សថ្មីនៅមណ្ឌលគីរី នរៈក៏ស្ម័គ្រចិត្តទទួលតួនាទីមួយនេះ ក្នុងគោលបំណងបំពេញភារកិច្ចដែលខ្លួនស្រឡាញ់ផង និងដើម្បីប្រើវេលាព្យាបាលរបួសបេះដូងផង។

នាយសង្ហាសន្សឹមៗងើយក្បាលសម្លឹងទៅមេឃដែលមានពណ៌ខៀវខ្ចី បង្ហាញឱ្យឃើញឆ្អឹងខ្ចីនៃភាពជាបុរសនៅលើករបស់ខ្លួនយ៉ាងច្បាស់។ គេបិទភ្នែកទាំងគូ រីឯត្រចៀកផ្ទៀងស្ដាប់សំឡេងទឹកហូរនិងសត្វបក្សីយំឆ្លើយឆ្លងគ្នា ដើម្បីបន្សាត់អារម្មណ៍នឹករឭក។ រំពេចនោះអ្នកស្រាប់តែឮសូរសំឡេងសត្វអ្វីម៉្យាងស្រែករោទ៍រំពងឡើង។

អ្នកកំលោះរេភ្នែកទៅរកទិសដៅនៃសំឡេង ហើយប្រឹងទប់ដង្ហើមដើម្បីផ្ទៀងស្ដាប់ថាតើអ្វីដែលនាយឮមុននេះជាការពិត ឬគ្រាន់តែជាការស្រមើស្រមៃ? បន្តិចឡើងគេស្រាប់តែឮសូរសន្ធឹកម្ដងទៀតដែលទំនងជាចេញពីត្រើយម្ខាងទន្លេ។ អរុណក៏សម្រេចចិត្តចុះដើរឆ្លងទៅត្រើយម្ខាងទន្លេ រាវៗរកមើលកន្លែងដែលមានទឹករាក់។

ក្រោយឡើងទៅដល់លើគោក អរុណក្រឡេកមួយឆ្វាច់ជុំវិញខ្លួន តាមទម្លាប់រហ័សរហួនរបស់អ្នកថ្មើរព្រៃ ក្រែងលោមានអន្ទាក់ ឬប្រទះភ្នែកនឹងសត្វព្រៃណាមួយ តែដោយពុំឃើញមានអ្វី នាយក៏ចេះតែដើររុលទៅមុខ គេពុំបានចាប់ភ្លឹកថាខ្លួនបានដើរចូលទៅក្នុងព្រៃជ្រៅឡើយ។

ភ្នែកអ្នករំពៃមើលឆ្វេងស្ដាំចុះឡើង ក៏ស្រាប់តែប្រទះឃើញនារីម្នាក់ពាក់អាវកមូលដៃវែង បង់កជាមួយនឹងក្រមាត្បាញ។ សំពត់បត់ខ្លីត្រឹមកំភួនជើងរបស់នាង បង្ហាញឱ្យឃើញសម្រស់មួយផ្នែករបស់នារី។ ឃើញនាងកំពុងអង្គុយលើកំណាត់ឈើយកដៃស្ទាបកជើងខ្លួនឯង អរុណក៏ដើរចូលទៅរក ភ្លេចឈឹងថាគោលបំណងរបស់នាយគឺមកតាមរកប្រភពសំឡេងចម្លែកមុននេះ។  

“សួស្ដីអ្នកនាង! មានអ្វីឱ្យខ្ញុំជួយដែរទេ?” នរៈស្រែកសួរពីចម្ងាយដើម្បីកុំឱ្យនាងភ័យ។

នារីកម្សត់ស្រាប់តែបែរមកឃើញអរុណ នាងរាងភ្ញាក់បន្តិចតែក៏ព្រមឆ្លើយតបមកវិញ៖

“ចាស! គឺខ្ញុំដើរមិនប្រយ័ត្នទើបជាន់ចំអន្ទាក់ដាក់សត្វ ជាប់ជើងកម្រើកពុំរួចសោះ!”

“អូ៎! ចាំខ្ញុំជួយដោះជូនណា៎! សូមនៅឱ្យស្ងៀម ក្រែងលោវាកាន់តែរឹតជើងអ្នកនាង… តែមួយភ្លែតទេរួចហើយ!”

“ចាសអរគុណ!”

មិននិយាយតែមាត់ ដៃរបស់អរុណហូតយកកូនកាំបិតស្នៀតពីចង្កេះខោមកកាត់ខ្សែកាបដែលពួកប្រមាញ់សត្វប្រើសម្រាប់ដាក់ចាប់សត្វធំៗដូចជាខ្លា ជ្រូកព្រៃ ទន្សោងជាដើម។ មាណវីមិនហ៊ានមាត់មួយម៉ាត់ ភ្នែកតាមសម្លឹងមើលសកម្មភាពប៉ិនប្រសប់របស់អរុណ។

“អ្នកនាងមកពីណាទៅណាទើបបានជាដើរមកជាប់អន្ទាក់នៅទីនេះវិញ?” អរុណសួរទៅមាណវីបណ្ដើរ ដៃអ្នកកាត់ខ្សែអន្ទាក់បណ្ដើរ។

ឆោមនារីស្ទាក់ស្ទើរនឹងនិយាយ ទាល់តែឃើញនាយងើបមុខមកមើលនាង ទើបនាងឆ្លើយ៖

“គឺខ្ញុំចេញមកបេះបន្លែ តែចៃដន់នៅជិតផ្ទះពុំមានរបស់ដែលត្រូវការ ទើបចេះតែដើរៗរហូតមកដល់ទីនេះតែម្ដងទៅ!”

តាមពិតទៅពីដំបូងនាងក៏ភ្ញាក់ផ្អើលនឹងវត្តមានរបស់អរុណមិនតិចដែរ ព្រោះមិនដឹងថានាយជាមនុស្សបែបណា តែពេលដែលឃើញភាពស្ទាត់ជំនាញក្នុងការចាត់ការជាមួយអន្ទាក់មួយនេះ នាងក៏អាចកាត់ស្មានបានថាគេប្រាកដជាសមាជិកណាម្នាក់នៃក្រុមអភិរក្សធនធានធម្មជាតិ។ ដូច្នេះហើយបានជានាងធ្វើជាធ្លោយសម្ដីថែមមួយឃ្លាទៀតដើម្បីឱ្យនរៈចាប់អារម្មណ៍៖

“ពីមុនខ្ញុំធ្លាប់ដើរមកទីនេះដែរ តែមិនធ្លាប់ឃើញមានអន្ទាក់ទេ ទើបតែថ្ងៃនេះឯង!”

អរុណបង្អង់ដៃបន្តិច មុននឹងនិយាយខ្សឹបៗទាំងភ្នែកនៅជាប់នឹងចំណង៖

“ពួកជនល្មើសអស់នេះកាន់តែហ៊ានទៅៗហើយ!”

ដូចជាបានដឹងខ្លួនថា សម្ដីរអ៊ូតិចៗអម្បាញ់មិញអាចនឹងធ្វើឱ្យនាងឆ្ងល់ ទើបគេបន្តសម្ដី៖

“ខ្ញុំគឺជាមន្ត្រីឧទ្យានុរក្សដែលមកធ្វើការនៅតំបន់នេះ! អម្បាញ់មិញខ្ញុំកំពុងនៅត្រើយម្ខាងខាងនោះ ស្រាប់តែបានឮសំឡេងស្រែកម៉្យាងដូចជាសំឡេងសត្វខ្លានៅទីនេះ ទើបខ្ញុំឆ្លងទឹកមក តែពេលមកដល់បែរជាបានឃើញអ្នកនាងទៅវិញ!”

ធីតាហាក់ដូចជាបង្ហាញភាពភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចនៅលើផ្ទៃមុខរបស់នាង ពេលដែលឮគេនិយាយពីរឿងសំឡេងសត្វខ្លា នេះបើតាមការសង្កេតអ្នកកំលោះ តែនាយបែរជាគិតថាប្រហែលជាមកពីមុននេះនាយទាញកន្ត្រាក់ខ្សែអន្ទាក់ចេញ ទើបធ្វើឱ្យដៃទៅប៉ះនឹងជើងនាង។ តែចុងក្រោយគេក៏ពន្លែងចោលការគិតសង្ស័យជាច្រើន ព្រោះបច្ចុប្បន្នភ្នែករបស់គេបានប្រទះនូវស្នាមញញិមសែនស្រស់របស់ស្រី។

នរៈដាក់ចោលខ្សែកាបទៅម្ខាងលើដី ហើយភ្នែកលួចដកពីភក្ត្រានាងទាំងសោកស្ដាយ មកពិនិត្យលើស្នាមរបួស។

អរុណដកយកកូនកន្សែងដៃពណ៌សប៉ាក់រូបព្រះអាទិត្យពណ៌លឿងតូចមួយចេញពីហោប៉ៅអាវ មករុំកជើងស្រីដែលដាច់រលាត់ចេញឈាម។ មាណវីតាមសម្លឹងគ្រប់កាយវិការដ៏ស្ទាត់ជំនាញរបស់អរុណ នឹកស្ងើចសរសើពីភាពរហ័សរហួន និងភាពស្រស់សង្ហារបស់គេបើទោះបីជាពេលនេះមានតំណក់ទឹកញើសតូចៗលេចឡើងនៅលើថ្ងាសរបស់គេក៏ដោយ។

“នេះបាទ! រួចរាល់ហើយ… ថ្ងៃក្រោយអ្នកនាងដើរប្រយ័ត្នប្រយែងបន្តិចណា៎ ព្រោះបើប៉ះចំអន្ទាក់មុតជាងនេះ វាអាចនឹងធ្វើឱ្យពិការបាន!”

នាងយកដៃទៅស្ទាបត្រង់កជើង កន្លែងដែលអរុណរុំកូនកន្សែងឱ្យ៖

“ចាស! រំខានលោកហើយ… ខ្ញុំសូមអរគុណច្រើន!”

“បាទមិនអីទេ! និយាយអ៊ីចឹងផ្ទះអ្នកនាងនៅដល់ណា? អ្នកនាងអាចត្រលប់ទៅវិញដោយខ្លួនឯងបានទេ?”

មាត់គេសួរ តែមុខគេមិនហ៊ានមើលនាងចំទេ។ គេធ្វើជាបែរមើលជុំវិញរកផ្លូវដែលនាងដើរមក ដើម្បីគេចពីក្រសែភ្នែកនារីដែលហាក់ដូចជាហ៊ានក្នុងការសម្លឹងមើលខ្លួនចំៗពេក។

“ចាសមិនអីទេ! របួសប៉ុននេះមិនជាធ្ងន់ធ្ងរអីទេ ខ្ញុំឧស្សាហ៍ចួបញឹកញាប់ណាស់!” ដល់តែឮនាងនិយាយស្មោះត្រង់ពេកទៅ ធ្វើឱ្យអរុណអស់ពីខឹងនឹងពួកព្រានព្រៃ ទៅជាគ្រវីក្បាលហួសចិត្ត អស់សំណើចតាមនាង។

“អ៊ីចឹងខ្ញុំគិតលាលោកសិនហើយណា៎! សូមអរគុណម្ដងទៀត!”

តូចតន់ស្រាប់តែលាអ្នកកំលោះ ធ្វើឱ្យនរៈយើងពុំបានតាំងចិត្តក៏ភ្លាត់មាត់សួរ៖

“ឈប់សិន! ខ្ញុំពុំទាន់ស្គាល់ឈ្មោះអ្នកនាងទេ!”

ស្រីតូចបង្អង់បន្តិច ក៏ដាច់ចិត្តឆ្លើយ៖

“ខត្តិយា ចាស!”

“ខត្តិយា? ពិតជាពីរោះណាស់! ខ្ញុំឈ្មោះ អរុណ … រីករាយណាស់ដែលបានស្គាល់!”

“ចាស! រីករាយដែលបានស្គាល់ លោកអរុណ!”

“អឺ…! តើខ្ញុំនិងអ្នកនាង អាចនឹងចួបគ្នាម្ដងទៀតទេ?” នាយសួរ។

“បើមាននិស្ស័យយើងគង់នឹងបានចួបគ្នាណា៎ លោកឧទ្យានុរក្ស!”

លោកឧទ្យានុរក្ស! សំនៀងរបស់ស្រី​… របៀបដែលនាងហៅគេ  នាយមិនធ្លាប់បានឮសោះ… វាពីរោះសឹងធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់គេឈប់លោតម្ដងៗ តែបុរសឧទ្យានុរក្សដែលខ្លាំងក្លា រឹងមាំដូចជាគេ ម៉េចនឹងអាចប្រាប់នាងបែបនេះបានទៅ?

និយាយមិនទាន់ចប់ស្រួលបួលផង ខត្តិយាក៏បែរក្រោយហើយដើរចេញទៅទុកឱ្យអរុណនៅឈរភ្លឹកតែម្នាក់ឯង។ មាណពយើងភ្ញាក់ខ្លួនមកវិញស្រាប់តែបាត់រូបនាងសូន្យឈឹងទៅហើយ ទើបចាប់អារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងនៅក្នុងព្រៃជ្រៅ ទម្រាំតែរកផ្លូវចេញមកដល់មាត់ទន្លេវិញក៏ដល់ពេលថ្ងៃត្រង់ល្មម។

នៅតាមតំបន់ព្រៃភ្នំស្ងាត់ជ្រងំបែបនេះ បានប្រែជាមានជីវិតនៅពេលយប់។ សត្វរាត្រីចរដូចជាប្រចៀវ ជ្រឹង មៀម ទីទុយ ដែលជាធម្មតាពេលថ្ងៃគឺសំងំលាក់ខ្លួនដេកយកកម្លាំង រង់ចាំតែពេលយប់មកដល់នឹងអាលទទះស្លាបចេញហើររកចំណី។ ណាមួយសត្វព្រៃខ្លះ ហ៊ានចេញដើររកស៊ីតែពេលងងឹត ឬព្រឹកព្រលឹមស្រាងៗប៉ុណ្ណោះ ព្រោះខ្លាចពើបប្រទះនឹងពពួកព្រានព្រៃ ឬសត្វដែលសាហាវជាងខ្លួនចាប់ស៊ីជាអាហារ។

ម៉ោងជិតដប់ពីររំលងអធ្រាត្រទៅហើយ អរុណនៅតែគេងមិនលក់ អ្នកប្រែទៅប្រែមកជាច្រើនសា។ មួយសន្ទុះក្រោយមកនាយស្រាប់តែឮសូរមាត់ខ្សឹបខ្សៀវតិចៗនៅក្រោមផ្ទះ ទើបក្រោកចុះពីគ្រែ ហើយដើរមកអើតមើលតាមបង្អួច។

អគ្គិសនីធម្មជាតិពីព្រះចន្ទ ធ្វើឱ្យអ្នកបានឃើញបុរសពេញកម្លាំងប្រាំនាក់កំពុងឈរប្រជុំគ្នានៅក្រោមដើមជ្រៃធំជិតទីស្នាក់ការ។ អរុណនឹកឆ្ងល់ក៏ចុះមកក្រោម ឃើញសុនេត្រនិងក្រុមឧទ្យានុរក្សផ្សេងទៀតកំពុងរៀបចំសម្ភារការពារខ្លួន មានពិល កាំភ្លើង និងកាំបិតស្នៀតគ្រប់ដៃ។

គេសួរទៅសហការី៖

“ទាំងអស់គ្នារៀបចំខ្លួនប្រុងចេញទៅណា?”

“អូ៎លោកបង! គឺថាក្រុមរបស់យើងទទួលបានព័ត៌មានមកថា មានពួកកាប់ឈើខុសច្បាប់មួយក្រុមកំពុងចេញធ្វើការនៅម្ដុំព្រៃធំឯម្ខាងទន្លេឯនោះ ប៉ុន្តែដោយសារគ្នារបស់យើងដែលនៅប្រចាំការទីនោះមានតិច ហើយជនល្មើសប្រហែលជាអាចមានកាំភ្លើងគ្រប់ដៃផង ទើបពួកគេទាក់ទងមកសុំជំនួយបន្ថែមពីក្រុមយើង!” សុនេត្ររាយការណ៍។

“ការងារធំបែបនេះ ម៉េចក៏មិនប្រាប់ខ្ញុំផង?”

“គឺដោយសារខ្ញុំមិនចង់រំខានដំណេករបស់លោកបង!”

“កុំនិយាយបែបនេះ! ការងារនេះគឺជាកាតព្វកិច្ចរបស់ពួកយើងទាំងអស់គ្នាតើ… ចាំបន្តិច ខ្ញុំទៅយកសម្ភារមួយភ្លែត!”

ថាហើយ អរុណក៏ប្រញាប់ត្រលប់ឡើងទៅលើផ្ទះ ហើយចុះមកវិញជាមួយនឹងសម្ភារដូចសមាជិកក្រុមផ្សេងទៀតដែរ។

ការធ្វើដំណើរនៅក្នុងព្រៃនាពេលយប់ពុំមែនជាការងាយស្រួលនោះទេ។ សុនេត្រធ្វើជាអ្នកនាំមុខក្រុម ដោយសារខ្លួនស្គាល់ភូមិសាស្ត្រនៅទីនេះច្បាស់។ ជិះម៉ូតូអស់មួយសន្ទុះធំទើបពួកគេមកដល់កន្លែងយាមប្រចាំការរបស់ក្រុមឧទ្យានុរក្សដែលបានផ្ដល់ដំណឹងឱ្យសុនេត្រ។ ក្រោយពេលជុំគ្នាហើយ ពួកគេចែកគ្នាជាពីរក្រុមដើម្បីព័ទ្ធចាប់ក្រុមជនល្មើសទាំងអស់នោះ។

ស្រ៊ឹបៗ! … ស្នូរសន្ធឹកជើងថ្នមៗដែលជាន់លើកម្ទេចស្លឹកឈើស្ងួតងាប់ ធ្វើឱ្យបេះដូងអ្នកការពារលោតរន្ថាន់ឡើង។ ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងនៅជុំវិញទីនោះហាក់ស្ងាត់ជ្រងំ ធ្វើឱ្យអរុណ សុនេត្រ និងឧទ្យានុរក្សឯទៀតចាប់ផ្ដើមលេចចេញនូវសំណួរជាច្រើននៅក្នុងខួរក្បាល។

សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវចេញពីមាត់ក្រុមឧទ្យានុរក្សបានឮឡើង៖

“ហេតុអ្វីពុំឃើញមានជនល្មើស? តើពួកគេបាត់ទៅណាអស់? ឬមួយក៏ក្រុមឧទ្យានុរក្សនៅប្រចាំការទីនេះទទួលបានដំណឹងខុស?”

“ទេ! ដំណឹងមិនខុសទេ!” អរុណឆ្លើយតបទៅសហការី ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាបែរទៅសម្លឹងនាយ។

នរៈកាន់ពិលឈួលទៅលើ ដែលទីនោះស្រឡះហាក់ដូចជាស្រឡះចម្លែកខុសពីគេ។ នាយដើរទៅមុខប្រហែលជាម្ភៃជំហានទៀតទើបឈប់ ហើយឱនទៅចាប់យកកម្ទេចឈើមកកាន់ក្នុងដៃ។ គេទាត់ស្លឹកឈើដែលនៅគ្របបាំងគល់ឈើ ហើយនិយាយបន្ត៖

“ដើមឈើប៉ុន្មានដើមនៅទីនេះ ត្រូវបានដួលរលំដោយសាររណាយន្ត រីឯកម្ទេចឈើនៅសើម បញ្ជាក់ថាជនល្មើសទើបតែចាកចេញមួយសន្ទុះមុននេះទេ!”

“បេសកកម្មរបស់យើងបរាជ័យទៀតហើយ!” សុនេត្រពោលឡើង ដោយដកដង្ហើមធំ។

អរុណយកដៃទះស្មាប្រធានក្រុមថ្មីតិចៗដើម្បីលើកទឹកចិត្ត ព្រោះនាយដឹងច្បាស់ថា ការងារចាប់ជនល្មើសមិនមែនជាការងាយស្រួលឡើយ។ ជនល្មើសមានល្បិចកល និងបម្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ណាស់ តោងតែពួកអ្នករៀបផែនការឱ្យបានច្បាស់លាស់ និងរក្សាការសម្ងាត់ឱ្យបានល្អពីប្រតិបត្តិការបង្ក្រាបរបស់ខ្លួន ទើបអាចឈានទៅដល់ការចាប់ពួកគេបាន។

“នេះជាលើកទីបីហើយនៅក្នុងខែនេះ ដែលការចុះបង្ក្រាបរបស់ពួកយើងមិនបានសម្រេច… ទោះបីពួកគេមិនអាចនាំយកឈើចេញពីទីនេះបាន តែគេបានកាប់បំផ្លាញអស់ជាច្រើនដើម ចំណែកពួកយើងនៅតែមិនអាចកំណត់មុខសញ្ញា និងចាប់ពួកគេបានទៀត!” សុនេត្រតប។

ក្រុមឧទ្យានុរក្សទាំងអស់ដាក់ទឹកមុខចុះ មិនមាននិយាយស្ដី ធ្វើឱ្យទិដ្ឋភាពនៅក្នុងព្រៃទាំងមូលប្រែជាស្ងាត់ជ្រងំម្ដងទៀត។ អរុណស្ងៀមស្ងាត់បន្តិចដែរ រួចទើបនិយាយបន្ត៖

“ចាត់ទុកថាទាំងនេះជាបទពិសោធទៅចុះ! លើកក្រោយទាំងអស់គ្នាត្រូវត្រៀមខ្លួនឱ្យបានប្រសើរជាងនេះ!”

សុនេត្របញ្ជាកូនចៅឱ្យទៅរកកន្លែងសម្រាកនៅជិតៗ ព្រោះមើលទៅមេឃនៅយូរទៀតទម្រាំភ្លឺ ដោយខ្លួនរ៉ាប់រងធ្វើជាអ្នកយាមនៅទីនេះជាមួយអរុណ។

អ្នកទាំងពីររៀបចំបង្កាត់ភ្នក់ភ្លើង ដើម្បីបន្ថែមភាពកក់ក្ដៅដល់រាងកាយ និងដើម្បីការពារសត្វសាហាវផង។ យូរៗម្ដង អរុណយកមែកឈើទៅឆ្កឹះភ្នក់ភ្លើង និងថែមកម្ទេចឈើតូចៗជាចំណីដល់ព្រះអគ្គី។ សុនេត្រអង្គុយធ្មឹង សម្លឹងមើលទៅព្រឹក្សាធំៗដែលដួលច្រងេងច្រងាងនៅលើវាលស្មៅ បន្សល់នៅតែគល់ខ្លីៗដែលប្រឹងងើយចង្អុលទៅលើមេឃយ៉ាងកម្សត់។

“ហ៊ឺម…!” សុនេត្រព្រលែងដង្ហើមធំមួយចេញមក ទាំងទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោន។

“កុំតានតឹងពេក!” អរុណប្រាប់។

“ខ្ញុំពិតជាគិតមិនចេញសោះថាហេតុអ្វីបានជាប្រតិបត្តិការប៉ុន្មានលើកមកនេះពួកយើងបរាជ័យរហូត? បើបែបនេះតទៅទៀត ខ្ញុំគ្មានមុខអ្វីនឹងធ្វើជាប្រធានក្រុមឧទ្យានុរក្សនៅទីនេះទៀតទេ!”

“ខ្ញុំគិតថាប្រតិបត្តិការរបស់យើងច្បាស់មានការថ្លោះធ្លោយត្រង់ណាមួយមិនខាន…!”

ហ៊ឺម!!!

អរុណមិនទាន់នឹងបានបញ្ចប់ប្រយោគផង ស្រាប់តែឮសូរសន្ធឹកគ្រហឹមកាត់ឡើង ធ្វើឱ្យអ្នកទាំងពីរខំរេភ្នែកសឡឹងមើលជុំវិញខ្លួន។ ពន្លឺពណ៌លឿងមួយគូនៅពីក្រោយខ្នងរបស់អរុណ ធ្វើឱ្យសុនេត្រព្រឺក្បាលខ្ញាក ហើយប្រញាប់ស្រែកប្រាប់ទៅនរៈយើង។

“លោកបងប្រយ័ត្នខាងក្រោយខ្នង!”

អរុណក្រឡាស់ខ្លួនវឹបបែរទៅក្រោយ ដៃម្ខាងឈោងទៅចាប់កាំភ្លើងដែលសៀតនៅនឹងចង្កេះមកទុកការពារខ្លួនយ៉ាងរហ័ស។ ពន្លឺមួយគូដែលកំពុងសម្លឹងមើលមកពួកនាយនោះភ្ញាក់កន្ត្រាក់បន្តិច ហើយក៏រលត់ភ្លឹបបាត់ នៅសល់តែសំឡេងជាន់លើស្លឹកឈើប្រោកប្រាកបន្លឺជាប់កាន់តែឆ្ងាយទៅ។

បន្ទាប់ពីស្រឡាំងកាំងអស់មួយភ្លែត អ្នកទាំងពីរក៏ប្រញាប់រត់ទៅតាមប្រភពសំឡេងនោះ តែបន្តិចក្រោយមកបាត់ដាន គ្មានឮសូរសន្ធឹកអ្វីបន្តទៀត ទើបអរុណ​និងសុនេត្រឈប់ដេញតាម ហើយសម្រេចត្រលប់មកទីកន្លែងដើមវិញ។

“ឯងដឹងទេថាមុននេះជាអ្វី?” អរុណសួរដើម្បីឱ្យប្រាកដចិត្តខ្លួនឯង។

សុនេត្របិទភ្នែក ជ្រួញចិញ្ចើមរិះគិតបន្តិចរួចពោល៖

“តាមសូរសំឡេងគ្រហឹម និងពន្លឺពណ៌លឿងអម្បាញ់មិញនេះ បើខ្ញុំទាយមិនខុសទេ វាគឺជាសត្វខ្លាធំ… ប៉ុន្តែគួរឱ្យស្ដាយដែលយើងតាមវាមិនទាន់!”

អរុណងក់ក្បាលតិចៗយល់ស្រប៖

“អាចថាយើងស្ដាប់ច្រឡំទេ? ព្រោះបើតាមរបាយការណ៍សត្វព្រៃ គេថាសត្វប្រភេទនេះលែងមានវត្តមាននៅក្នុងប្រទេសយើងយូរហើយ!”

“ខ្ញុំក៏ធ្លាប់ដឹងព័ត៌មាននេះដែរ អ៊ីចឹងហើយទើបបានជាខ្ញុំខំរត់មកតាមលោកបងដើម្បីឱ្យដឹងច្បាស់!”

“តាមពិតទៅខ្ញុំក៏គិតដូចឯងដែរ! កាលពីថ្ងៃមិញ ពេលដែលមកដល់ភ្លាម ខ្ញុំក៏ធ្លាប់បានឮសំឡេងស្រដៀងនេះម្ដងរួចមកហើយ ប៉ុន្តែពេលខ្ញុំចូលទៅរកស្រាប់តែមិនឃើញមានអីទៅវិញ!”

“ខ្ញុំមកនៅទីនេះជិត២ឆ្នាំហើយ តែពុំដែលឮសូរអ្វីសោះ… ឬមួយក៏វាសំងំលាក់ខ្លួននៅក្នុងព្រៃជ្រៅដែលយើងមិនដែលទៅដល់ ឬថាសត្វនេះទើបតែឆ្លងដែនមកពីប្រទេសជិតខាងយើងទេដឹង?”

“បើចង់ដឹងច្បាស់ មានតែរង់ចាំដល់ពេលព្រឹក ហើយសុនេត្រឯងត្រូវជូនខ្ញុំទៅស្នាក់ការត្រពាំងធ្មៀរវិញ ដើម្បីយកកាមេរ៉ាមកដាក់នៅក្នុងតំបន់ក្បែរនេះ ក្រែងលោមានដានថ្មី!”

“បាទបង!”

ថ្ងៃរសៀលបន្តិចបន្ទាប់ពីត្រលប់មកពីស្នាក់ការត្រពាំងធ្មៀរ អរុណនិងសុនេត្របានមកដល់ទីស្នាក់ការម្រើចវិញ ព្រមជាមួយឧបករណ៍ប្រើប្រាស់មួយចំនួនទៀតរួមមានកាមេរ៉ាស្វ័យប្រវត្តិជាច្រើនគ្រឿងមកជាមួយផង។ អរុណបែងចែកឧបករណ៍ទៅតាមក្រុម ដើម្បីដំឡើងទៅតាមទីកន្លែងដែលបានគ្រោងទុក ចំណែកកាមេរ៉ាមួយចុងក្រោយដែលនៅសល់ គេយកវាទៅដាក់នៅកន្លែងដែលខ្លួនសន្និដ្ឋានថាបានឮសំឡេងនោះលើកដំបូង។ ពេលរួចរាល់ អ្នកដើរសង្កេតមើលជុំវិញទីនោះម្ដងទៀតមុននឹងចាកចេញ។

នៅតាមបណ្ដោយដងទន្លេ ទឹកហូរប៉ប្រះជាមួយថ្មដែលផុសរកេតរកូត បន្ទរឱ្យកើតជាបទភ្លេងធម្មជាតិ បំពេរអារម្មណ៍អ្នកកំលោះឱ្យនឹកភ្នកដល់រឿងរ៉ាវដែលបានកើតឡើងកន្លងមកតាំងពីខ្លួនបានមកដល់ទីនេះ។

រំពេចនោះ សូរគ្រហឹមច្រៀងរបស់មនុស្សស្រីលាន់ឮរងំចេញពីមាត់ទន្លេមកប៉ះត្រចៀកដ៏វៃរបស់អរុណ។ នាយឧទ្យានុរក្ស ដើរលបៗទៅឈរអែបនឹងគម្ពោតព្រៃមួយគុម្ពដែលដុះនៅជិតនោះ សន្សឹមៗអើតមើលទៅឯទីដែលសំឡេងប្រតិដ្ឋឡើង។

“ខត្តិយា?!”

អរុណភ្លាត់មាត់បញ្ចេញសំឡេងតិចៗ សឹងមិនចង់ឮខ្លួនឯងផង តែបែរជាធ្វើឱ្យម្ចាស់កាយដែលកំពុងលេងទឹកភ្ញាក់ ស្ទុះជ្រមុជខ្លួនទៅនឹងទឹកទន្លេទាំងមុខក្រហមងាំង។ អ្នកកំលោះប្រញាប់យកដៃបិទភ្នែករួចបែរខ្នងដាក់នាងវិញ។

ដោយរវល់ភាន់ភាំងនឹងភាពវាងវៃក្នុងការស្ដាប់សំឡេងរបស់នាង អរុណនៅតែបន្តឈរឆ្ងក់ ឥតទាន់បានដើរចេញពីទីនោះនៅឡើយ។ ខត្តិយាក៏ប្រញាប់រូតរះឡើងពីទឹក ស្រវាយកសំពត់ស្បៃមកគ្របដណ្ដប់រាងកាយស្រឡូនស្រឡះរបស់នាង។

“លោកឧទ្យានុរក្ស!”

សំឡេងនាងក្រមុំនៅជិតបង្កើយ។ អរុណបើកភ្នែកមកស្រាប់តែឃើញស្រស់ស្រីឈរនៅទល់ចំពីមុខនាយ ធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ រៀបចំទឹកមុខស្ទើរមិនត្រូវ។

“អឺ… សុំ… សុំទោសផង អម្បាញ់មិញនេះ ខ្ញុំគ្មានចេតនាមកលបមើលអ្នកនាងងូតទឹកទេ គឺខ្ញុំគ្រាន់តែដើរកាត់ ហើយឮសូរសំឡេងគ្រហឹមទើបដើរចូលមកមើល ស្រាប់តែឃើញថាជាអ្នកនាង!”

“ចាស! មិនអីទេ!” មាណវីនិយាយខ្លី អមមកជាមួយស្នាមញញិមស្រស់បំព្រង។

នៅពីក្រោយផ្កាដែលកំពុងរីកលើបបូរមាត់នារី អរុណបែរជាសង្កេតឃើញពីភាពរឹងមាំ និងមិនចេះខ្លាចរបស់នាង។ តាមធម្មតា ជាស្រីក្រមុំគួរតែនឹកខ្មាសអៀនដែលមានមនុស្សប្រុសសង្ហាៗដូចជាគេ មកលបមើលនៅមាត់កំពង់ទឹកបែបនេះ តែនាងមិនត្រឹមមិនអៀន ថែមទាំងហ៊ានដើរមកឈរកៀកក្បែរ និងចោលផ្កាស្នេហ៍មកធ្លាក់ទើរលើបេះដូងទុគ៌តរបស់នាយថែមទៀត។

“នេះអ្នកនាងពិតជាមិនប្រកាន់មែនអ្ហែ?”

ខត្តិយាសើច បញ្ចេញធ្មេញតូចៗសដូចជាផ្កាម្លិះដែលគេយកមកដោតតម្រៀបគ្នា ហើយវាចាតបទៅវិញ៖

“ចាស! ខ្ញុំមើលដឹងថាលោកឧទ្យានុរក្សគ្មានបំណងអាក្រក់ទេ!”

“នេះអ្នកនាងជឿជាក់លើខ្ញុំដល់ថ្នាក់ហ្នឹងផង?”

“គួរនិយាយថា ខ្ញុំជឿជាក់លើក្រសែភ្នែកខ្លួនឯងច្រើនជាង! ខ្ញុំកម្រមើលមនុស្សខុសណាស់!”

ទោះបីជានាងមិននិយាយបន្ថែមឃ្លាចុងក្រោយនេះ ក៏កាយវិការជិតស្និទ្ធរបស់នាងបានប្រាប់អ្នករួចហើយថានារីម្នាក់នេះមិនដែលខ្លាចអ្នក មិនតែប៉ុណ្ណោះ ពន្លឺព្រិចៗក្នុងកែវភ្នែករបស់ខត្តិយា បង្ហាញថានាងកក់ក្ដៅពេលដែលបាននៅក្បែរៗជាមួយគេ។

អ្នកកំលោះងាករកមើលឆ្វេងស្ដាំ ធ្វើឱ្យធីតាងឿងឆ្ងល់។

“លោករកមើលអ្វីដែរ?”

“អ្នកនាងមកងូតទឹកនៅទីនេះតែម្នាក់ឯងទេឬ?” អរុណសួរ ព្រមទាំងធ្វើចង្អុលទៅក្នុងទន្លេ ទីដែលនាងសំងំលេងទឹកមុននេះ។

“ចាស!”

“មិនខ្លាចទេ? ក្នុងព្រៃស្ងាត់បែបនេះ ហ៊ានមកងូតទឹកតែម្នាក់ឯងផង!”

ខត្តិយាសើចមកបន្ថែមជាបន្តបន្ទាប់ ធ្វើឱ្យបេះដូងនាយស្ទើររលាយក្លាយទៅជាក្រមួន។

“លោកកុំភ្លេចណា៎ថាទីនេះគឺជាទឹកដីរបស់ខ្ញុំ!”

“តែអ្នកនាងក៏មិនគួរប្រហែសខ្លួនដែរ ព្រោះមួយរយៈនេះករណីបទល្មើសមានច្រើនជាហូរហែរ បើចួនជាចៃដន់សំណាងមិនល្អប្រទះនឹងពួកមនុស្សមិនល្អ អ្នកនាងប្រាកដជា…!” អរុណមិនចង់បញ្ចប់ឃ្លា ទុកឱ្យនាងកាត់ន័យយល់ដោយខ្លួនឯង។

“អរគុណ! ថ្ងៃក្រោយខ្ញុំនឹងប្រយ័ត្នខ្លួនឱ្យច្រើនជាងនេះ! រួចចុះលោកមកម្ដុំនេះមានការអ្វីដែរ?”

“អូ៎! គឺខ្ញុំមកដាក់កាមេរ៉ាស្វ័យប្រវត្តិនៅម្ដុំដែលយើងចួបគ្នាកាលពីថ្ងៃមុននោះ… រួចហើយក៏ដើរមើលជុំវិញម្ដុំនេះក្រែងលោមានពួកជនល្មើសមកទីនេះទៀត!”

មាណវីញញិមបន្តិចតែមិននិយាយអ្វីបន្ត ហាក់ដូចជាកំពុងគិតរឿងអ្វីមួយដែលគ្មាននរណាដឹង។ ដៃឈោងយកក្អមទឹកមកកណ្ដៀត រួចឈានជើងដើរទៅតាមមាត់ទន្លេ ដោយមានអរុណដើរតាមធ្វើជាអង្គរក្សពីក្រោយ។ ថ្ងៃនេះខត្តិយាបួងសក់លាវ ដោតផ្កាត្របែកព្រៃពណ៌ស្វាយពីរបីពីលើ បញ្ចេញគល់កសខ្ចីបង្អួតភ្នែកកំលោះទីក្រុង។

អារុណទប់អារម្មណ៍មិនឱ្យអណ្ដែតអណ្ដូងផ្ដេសផ្ដាស ដោយបង្វែរជាសួរសំណួរទៅកាន់ខត្តិយា៖

“មែនហើយ ខ្ញុំមិនដែលបានចួបអ្នកផ្ទះរបស់អ្នកនាងសោះ តើពួកគាត់សុខសប្បាយជាទេ?”

តូចតន់បញ្ឈប់ជំហានភ្លាមៗ រួចបែរមុខមកមើលអរុណ ធ្វើឱ្យអ្នកកំលោះដែលដើរពីក្រោយទប់ខ្លួនពុំទាន់ ជ្រុលទៅប៉ះនាងបណ្ដាលឱ្យទ្រេតជំហរ តែសំណាងល្អដែលអរុណរហ័ស ស្ទុះទៅត្រកងកាយស្រីមកឱបជាប់ ធ្វើឱ្យមុខរបស់អ្នកទាំងពីរនៅជិតស្ទើរតែប៉ះគ្នា ។

ថ្វីបើរាងកាយគ្មានចលនា តែបេះដូងទាំងពីរដែលនៅក្បែរៗ លោតកញ្ជ្រោលស្ទើរផ្ទុះចេញពីដើមទ្រូងម្ដងៗ។ ប៉ុន្មានដង្ហើមដែលអ្នកទាំងពីរភាំងស្មារតី អ្វីៗនៅជុំវិញខ្លួនទៅជាទ្រឹងលែងមានចលនាកម្រើក ដូចជាកំពុងតែអៀននឹងទិដ្ឋភាពផ្អែមល្ហែមដែលកើតឡើងភ្លាមៗ។

ក្រមុំតូចភ្ញាក់ខ្លួន រុញកាយអរុណចេញ ហើយប្រញាប់រៀបចំកាយដែលប៉ះប្រុសកំលោះមុននេះឱ្យរៀបរយឡើងវិញ។ មុខនាងក្រហមរលោងគួរក្នាញ់ អរុណឃើញច្បាស់… វាក្រហមដូចផ្លែទ្រាលទុំ។

“សុំទោស!” ទាំងពីរនាក់ពោលឡើងព្រមគ្នា។

ខត្តិយាងាកខ្លួនត្រលប់ទៅវិញទាំងស្ងៀមស្ងាត់ ធ្វើឱ្យអរុណលែងហ៊ាននិយាយសួរនាំអ្វីតទៅទៀត។ ស្រស់ស្រីដើរទៅទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយលើផែនថ្មមួយដុំ ដោយមានអរុណឈរនៅអែបនោះ។ ធីតាបញ្ចេញវាចាទាំងមុខស្រពោន៖

“ខ្ញុំគ្មានគ្រួសារទេ!”

“ថាម៉េច? អ៊ីចឹងបានន័យថាអ្នកនាងរស់នៅតែម្នាក់ឯងទេ?” អរុណជ្រួញចិញ្ចើមហាក់ដូចជាមិនចង់ជឿ។

“ចាស!”

ខត្តិយាដាក់មុខចុះ ហើយបន្តស្រាយចម្ងល់របស់នាយឧទ្យានុរក្ស៖

“តាមពិតទៅ កាលពីតូចខ្ញុំក៏ធ្លាប់មានឪពុកម្ដាយរស់នៅជាមួយដែរ… ឪពុករបស់ខ្ញុំ គឺជាមន្ត្រីឧទ្យានុរក្សម្នាក់ធ្វើការនៅឆ្ងាយពីទីនេះ តែក្រោយមក គាត់បានពលីជីវិតក្នុងពេលចុះបង្ក្រាបបទល្មើសព្រៃឈើ! ពេលឪពុករបស់ខ្ញុំស្លាប់ ខ្ញុំទើបតែមានអាយុ៣ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ… បន្ទាប់មកដោយសារតែម្ដាយរបស់ខ្ញុំចង់បន្តឆន្ទៈរបស់លោកពុក ទើបគាត់សុខចិត្តនាំខ្ញុំមករស់នៅក្នុងព្រៃនេះ! ពួកយើងតែងជួយដល់សត្វព្រៃដែលទន់ខ្សោយ ជាប់ក្នុងអន្ទាក់ពួកមនុស្សអាក្រក់ អាត្មានិយមទាំងនោះ ឱ្យបានរួចជីវិតទៅចួបគ្រួសារពួកគេវិញ!”

“ស្ត្រីដែលមានការលះបង់ និងឧត្តមគតិដូចជាម្ដាយអ្នកនាងពិតជាពិបាករកណាស់… ខ្ញុំសូមគោរពកោតសរសើរ!”

ខត្តិយាញញិមស្ងួតនឹងសម្ដីរបស់អរុណ។  ឃើញគេនៅស្ងៀមទំនងជាចាំស្ដាប់ ទើបនាងនិយាយរឿងរ៉ាវប្រាប់គេបន្ត៖

“គួរឱ្យស្ដាយ! កាលពីដប់បួនឆ្នាំមុន មានថ្ងៃមួយពេលដែលម្ដាយខ្ញុំកំពុងតែជួយដោះអន្ទាក់ឱ្យសត្វខ្លាមួយក្បាល ស្រាប់តែពួកពាលនោះមកទាន់ ហើយបាញ់កាំភ្លើងជាច្រើនគ្រាប់មកលើគាត់ ធ្វើឱ្យគាត់ត្រូវស្លាប់យ៉ាងវេទនា… ពេលនោះខ្ញុំនៅលេងជិតៗនៅដែរ តែបែរជាមិនអាចជួយអ្វីដល់គាត់បាន ក្រៅពីពួនឈរមើលពួកជនតិរច្ឆានទាំងអស់នោះលើកដៃផ្ដាច់ជីវិតម្ដាយរបស់ខ្ញុំយ៉ាងឃោរឃៅ…!”

តំណក់ទឹកថ្លាឆ្វង់ស្រក់បន្តមួយតក់លើថ្ពាល់រលោងម៉ដ្ដខៃ តែស្រីឥតលើកដៃជូតទេ។ ថានាងត្អូញត្អែរក៏បាន តែឱ្យតែនឹកឃើញដល់រឿងនេះពេលណា កែវភ្នែកមាតាដែលសម្លឹងរកមើលកូនស្រីនៅថ្ងៃនោះ ផុសឡើងនៅក្នុងខួរក្បាលរបស់នាងហាក់ដូចនៅថ្មីៗ។

បេះដូងអ្នកកំលោះដាច់ដោចជាបំណែក ក្រោយបានដឹងរឿងរ៉ាវជីវិតដ៏សែនជូរចត់របស់ខត្តិយា។ តាមបំណាច់បេះដូងដែលលបលួចលាក់ឆ្លាក់វង់ភក្ត្រាស្រី នាយចង់តែស្ទុះទៅត្រកងលួងលោមកុំឱ្យនាងក្ដុកក្ដួលពេក តែគេមិនអាចធ្វើបាន។ អ្នកដឹងថាខ្លួនជាកូនប្រុស មានតួនាទីរក្សាកិត្តិយសឱ្យមនុស្សស្រី ជាពិសេសចំពោះនារីដែលខ្លួនកំពុងចង់ផ្សាភ្ជាប់មនោសញ្ចេតនាជាមួយ។

“សុំទោសផង! ខ្ញុំគ្មានចេតនារម្លឹកបើកកកាយរឿងរ៉ាវមិនសប្បាយចិត្តរបស់ខត្តិយាទេ!”

ស្រស់ស្រីកក់ក្ដៅនៅពេលបានឮអរុណប្ដូរពីការហៅនាងថាជាអ្នកនាង មកជាការហៅឈ្មោះចំៗវិញ។

“ចាសមិនអីទេ!” ខត្តិយាស្រដីតិចៗ។

ទាំងពីរនាក់ស្ងាត់ស្ងៀមមួយស្របក់ ទុកពេលឱ្យដៃគូធ្វើចិត្ត។ អរុណបានត្រឹមលួចសម្លឹងមុខខត្តិយាយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។​ ទឹកភ្នែកមួយតំណក់ហើយមួយតំណក់ទៀត ស្រក់ហូរចុះមកប្រលែងលើភក្ត្រដើម្បីរំសាយភាពតានតឹងក្នុងចិត្តស្រី។ អរុណឃើញដូច្នោះ នាយបម្រុងយកដៃទៅជូតទឹកភ្នែកឱ្យនាង តែក្រមុំភ្ញាក់ខ្លួនគេចមុខចេញ ។

“ឱ្យខ្ញុំសុំទោស! ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់…” អរុណដកដៃចេញវិញព្រោះគិតថាខត្តិយាភ័យ។

“អរគុណ! ខ្ញុំមិនអីទេ… ខ្ញុំគ្រាន់តែនឹកដល់ពួកគាត់តែប៉ុណ្ណោះ!”

អរុណញញិមស្រាល ភ្នែកសម្លឹងទៅរកតូចតន់ ហើយងក់ក្បាលតិចៗជាការលួងលោមដល់មិត្តនារី។ អាកាសធាតុចាប់ផ្ដើមចុះត្រជាក់ ស្បៃរាត្រីចាប់ផ្ដើមបាំងបិទស្រទាប់មេឃា ។ ខត្តិយាក្រោកឈរឡើង ព្រោះគិតថាដល់ពេលដែលនាងត្រូវត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ។

“ឱ្យខ្ញុំជូនដំណើរខត្តិយាទៅគ្រាន់បានជាគ្នាផងល្អទេ?”

“ខ្ញុំថាកុំអីល្អជាង! ខ្ញុំអាចមើលថែខ្លួនឯងបានហើយ ម៉្យាងខ្ញុំខ្លាចក្រែងថាលោកឧទ្យានុរក្សនឹងពិបាករកផ្លូវត្រលប់មកវិញផង!”

ខត្តិយាបែរខ្នងបម្រុងចេញទៅ ស្រាប់តែអរុណចាប់ដៃនាងជាប់។ ស្រស់ស្រីបែរមុខមកមើលអរុណនិងហត្ថាធំៗ កក់ក្ដៅ ដែលកំពុងមានវត្តមាននៅលើដៃនាង។

“ខត្តិយាភ្លេចយកក្អមទឹកទៅហើយ!”

ខត្តិយាសើចខឹក អស់សំណើចហួសចិត្តនឹងខ្លួនឯង ធ្វើឱ្យអរុណបានចិត្តក៏ស៊កសម្ដីថែមទៀត៖

“ក្អមដាក់ទឹកតូចៗអ៊ីចឹងខត្តិយាប្រើគ្រាន់ដែរ? បើមិនយល់ទាស់ ចាំថ្ងៃក្រោយខ្ញុំមកជួយដងល្អទេ?”

“ចាស! អរគុណបំណងល្អហើយ តែមិនហ៊ានរំខាន ព្រោះខ្ញុំឥតមានប្រាក់បៀរវត្សបើកឱ្យលោកឧទ្យានុរក្សទេ!”

ខត្តិយាតបទាំងមិនបែរមុខមកមើលនាយ។ អរុណដឹងថាតាមពិតទៅនារីតូចម្នាក់នេះក៏ចេះអៀនដែរ ដូច្នោះក៏មិនហ៊ានញ៉េះញ៉ោះអ្វីទៀត។​ អ្នកបានត្រឹមតែឈរតាមមើលដំណើរនាងក្រមុំដើរចេញទៅ ទាំងបេះដូងពេញទៅដោយក្ដីអាណិតស្រឡាញ់។

មួយរយៈនេះ បទល្មើសព្រៃឈើនិងសត្វព្រៃ ធ្វើឱ្យអរុណ សុនេត្រឈឺក្បាលវិលមុខមិនឈប់។ ក្រុមឧទ្យានុរក្សទាំងអស់ផ្អាកធ្វើការហ្វឹកហាត់ក្នុងជំរុំ ដោយត្រូវបំបែកគ្នាចុះល្បាតតាមក្រុមវិញ។ ចំណែកអរុណក៏ត្រូវនៅក្នុងទីស្នាក់ការម្រើចបន្តទៀតដើម្បីជួយសុនេត្រនិងសហការីឯទៀតធ្វើការ។ ភារកិច្ចរបស់នាយគឺ គ្រប់គ្រងនិងបែងចែកក្រុមយាមល្បាត ព្រមទាំងរង់ចាំទទួលព័ត៌មានផ្សេងៗដើម្បីកំណត់មុខសញ្ញា និងទីកន្លែងធ្វើការរបស់ពួកជនល្មើសទាំងនោះ។

រំលងទៅជិតមួយសប្ដាហ៍ទម្រាំតែមេក្រុមរបស់យើងបានទំនេរដៃ។ ល្ងាចនេះអរុណស្លៀកពាក់យ៉ាងស្អាតបាត ចេញកាណូតឆ្លងទៅត្រើយម្ខាង បំណងទៅចួបមុខនារីដែលនាយដេកនឹកស្រមៃរាល់រាត្រី។

ឆ្លងទន្លេរួចកាលណា នាយបន្តដំណើរដោយថ្មើរជើងចូលទៅក្នុងព្រៃ។ នៅតាមផ្លូវ អ្នកស្រាប់តែប្រទះនឹងសាកសពសត្វទន្សោងដែលត្រូវបានគេកាត់ក្បាល និងពន្លះសាច់អស់ បន្សល់ទុកតែគ្រោងឆ្អឹង ស្បែក និងជើង ហើយទំនងជាបម្រុងដុតកម្ទេចចោលដើម្បីបំបាត់ព័ស្តុតាង តែប្រហែលជាដោយសារពួកគេចាកចេញទៅទាំងប្រញាប់ប្រញាល់ ទើបពុំបាននៅមើលថារបស់ទាំងនេះដុតឆេះឬអត់?

អរុណដកទូរសព្ទថតព័ស្តុតាងទុក និងពិនិត្យមើលជុំវិញ ក្រែងលោនៅម្ដុំនេះមានអ្វីផ្សេងទៀតបន្សល់ដាន ដែលអាចជួយអ្នកកំណត់អត្តសញ្ញាណជនល្មើសបាន។ ភ្លាមនោះស្រាប់តែអ្នកឮសូរសម្រឹបជើងមនុស្សម្នាក់ដើរមកពីក្រោយខ្នង…

“លោកឧទ្យានុរក្ស! កំពុងធ្វើអីហ្នឹង?”

សំឡេងដ៏ផ្អែមស្រទន់បានទាក់ទាញអារម្មណ៍ម៉ួហ្មងរបស់អរុណមុននេះឱ្យរសាយចេញ ហើយជំនួសមកវិញនូវពន្លឺកែវភ្នែកដ៏មានរស្មីដូចជាព្រះអាទិត្យរះចិញ្ចែងចិញ្ចាចរបស់គេ។

នរៈបែរមុខទៅរកតូចតន់ មិនទាន់ទាំងបានឆ្លើយផង ខត្តិយាស្រាប់តែយកដៃខ្ទប់មាត់ក្រោយពេលឃើញឆ្អឹងអសុភសត្វ រួចបន្លឺវាចាទាំងភ្ញាក់ផ្អើល៖

“សត្វទន្សោង?”

អរុណងក់ក្បាលតិចៗ ព្រមជាមួយដង្ហើមធំ៖

“ពួកជនល្មើសទាំងនេះ កាន់តែរីកថ្លើមពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃហើយ!”

ខត្តិយាធ្លាប់តែឃើញអរុណរួសរាយបានសម្ដី តែថ្ងៃនេះឃើញគេដូចជាតានតឹង នាងមានអារម្មណ៍ដឹងភ្លាមថាអ្វីៗគឺកំពុងប្រែកាន់តែអាក្រក់ទៅៗហើយ។

“ក្រុមរបស់លោកមិនទាន់ចាប់ពួកគេបានទេ?”

អរុណគ្រវីក្បាលយឺតៗ ជាចម្លើយតបទៅមិត្តនារី។

“ចុះលោកចង់ចាត់ការយ៉ាងម៉េចទៀត ចំពោះរឿងនេះ?”

“ចាប់ពួកជនខិលខូចទាំងនេះឱ្យបានលឿនបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន មិនអ៊ីចឹងទេយើងអាចនឹងពិបាកស្មានពីលទ្ធផលណាស់!”

ខត្តិយាលូកដៃមកគោះថ្នមៗពីលើដៃអរុណដើម្បីលើកទឹកចិត្ត៖

“ខ្ញុំជឿជាក់ថាក្រុមរបស់លោកប្រាកដជាអាចចាប់ពួកមនុស្សអាក្រក់ទាំងនោះមកដាក់ទោសបានឆាប់ៗណា៎!”

អរុណបបួលខត្តិយាចេញពីទីកន្លែងនោះ ចំណែកនាងក៏មិនបានបដិសេដដែរ ព្រោះពេលឃើញគេមិនសប្បាយចិត្ត ក្នុងអារម្មណ៍របស់នាងក៏ស្រណុកដូចគ្នា។ នៅតាមផ្លូវអរុណមិនមាត់មិនក ភាំងៗ ព្រោះកំពុងគិតរឿងដែលប្រទះមុននេះ ទើបខត្តិយានាំអ្នកនិយាយដើម្បីបន្ធូរបរិយាកាស។

“លោកអរុណ! ធ្លាប់ស្ដាប់រឿងនិទាន «ជាតិខ្លាធំ» ដែរឬទេ?”

“បាទ? មិនធ្លាប់ទេ! តែពេលនេះស្រាប់តែចង់ស្ដាប់! ខត្តិយាអាចនិទានឱ្យខ្ញុំស្ដាប់ផងបានទេ?” អរុណញញិមដាក់ខត្តិយា។

“ខ្ញុំនិទានរឿងនេះឱ្យលោកស្ដាប់ក៏បាន តែលោកត្រូវសន្យាឱ្យរបស់ម៉្យាងមកខ្ញុំ!”

“ខត្តិយាត្រូវការអ្វី? ឱ្យតែអាចរកឱ្យបាន ខ្ញុំរីករាយនឹងរកមកឱ្យ!”

“ពេលនេះខ្ញុំនឹកមិនទាន់ឃើញទេ ខ្ញុំនឹងប្រាប់លោកពេលណាខ្ញុំនឹកឃើញ តែកុំភ័យរបស់នោះមិនហួសពីសមត្ថភាពរបស់លោកទេ!”

អរុណងក់ក្បាលយល់ព្រមទទួលសន្យា។

ធីតាសោភាដើរទៅអង្គុយលើវល្លិ៍ឈើធំមួយដែលធ្លាក់សំយុងចុះមកក្រោមដូចជាទោង ហើយក៏ចាប់ផ្ដើមនិទានរឿងប្រាប់នរៈសង្ហាដែលឈរចាំស្ដាប់នៅក្បែរនោះ…

“និទានតំណាលថា កាលពីព្រេងនាយ មានព្រះមហាក្សត្រមួយព្រះអង្គ សោយរាជសម្បត្តិនៅនគរមួយ មានអគ្គមហេសីជាចមស្ត្រី មានមន្ត្រីចតុស្ដម្ភបួននាក់ និងហោរាម្នាក់! ថ្ងៃមួយព្រះរាជាទ្រង់ចង់យាងទៅរៀនសិល្បសាស្ត្រ! ពេលរៀនចប់ត្រលប់មកវិញ ចួនជាវង្វេងក្នុងព្រៃគ្មានអាហារសោយ ព្រះរាជាក៏ជំនុំនឹងមហេសី ហោរា និងមន្ត្រីទាំងបួន ដើម្បីកាឡាខ្លួនជាសត្វខ្លាធំដើម្បីចាប់សត្វឆីជាចំណីគ្រាន់ចម្អែតក្រពះទម្រាំនឹងធ្វើដំណើរទៅដល់នគរវិញ! ស្រុះស្រួលគ្នាហើយ ព្រះអង្គក៏បានកាឡាខ្លួនមុនគេជាក្បាលខ្លាដែលមើលទៅឃើញសម្បើមអស្ចារ្យ ព្រោះតួអង្គព្រះមហាក្សត្រមានឫទ្ធិជាងគេទាំងអស់! ដងខ្លួនដែលទន់ភ្លន់ គឺបានមកពីអគ្គមហេសីជាស្ត្រីភាព! ឯជើងទាំងបួនដែលមានកម្លាំងខ្លាំង ហើយមានក្រចកមុត គឺចតុស្ដម្ភទាំងបួននិងអ្នកនៅសល់ក្រោយគេត្រូវកាឡាខ្លួនជាកន្ទុយ! សត្វខ្លាធំនេះកាលនឹងចាប់សត្វជាអាហារ គឺដឹងដោយសារកន្ទុយជាមុនព្រោះជាហោរា នោះឯង!”

ក្រមុំព្រៃភ្នំភូមិភាគឦសាន មិនត្រឹមតែស្រស់ស្អាតនោះទេ និទានរឿងក៏ពូកែ ចេះលើកដាក់សំឡេងតាមឃ្លាឃ្លោងធ្វើឱ្យកំលោះទីក្រុងស្ដាប់ជក់ត្រចៀក ឡើងភ្លឹកដល់បេះដូង។ រឿងនិទានបានបញ្ចប់ ខត្តិយាហៅអរុណពីរ-បីដង ទម្រាំតែនាយភ្ញាក់ស្មារតីមកវិញ។

អរុណនឹកខ្មាសមាណវី ទើបអ្នកយកដៃមកអង្អែលសៀតផ្កាហើយសួរទៅតូចតន់៖

“ពីរោះណាស់! ខ្ញុំទើបតែបានដឹងរឿង “កំណើតសត្វខ្លាធំ” នៅពេលនេះឯង! … អូ៎! និយាយអ៊ីចឹងខត្តិយានៅក្នុងព្រៃនេះយូរហើយ តើមានធ្លាប់បានឃើញសត្វខ្លាធំដែរទេ?”

ខត្តិយាដៀងភ្នែកមើលអរុណដោយកិរិយាងឿងឆ្ងល់៖

“អឺ… ពុំធ្លាប់ឃើញទេ! ម៉េចបានជានៅសុខៗលោកបែរជាសួរពីរឿងនេះទៅវិញ?”

“និយាយទៅក៏ខត្តិយាមិនជឿដែរ… កាលពីថ្ងៃដែលបានចួបនាង ខ្ញុំបានឮសូរសំឡេងស្រែករោទ៍ចម្លែកម៉្យាង ដែលខ្ញុំជឿថាជាសំឡេងសត្វខ្លា ប៉ុន្តែពេលដែលខ្ញុំដើរទៅដល់បែរជាឃើញខត្តិយាទៅវិញ!”

“ចួនកាលលោកអាចនឹងស្ដាប់ច្រឡំក៏ថាបានណា៎!”

“មិនមែនតែម្ដងទេ… កាលពីយប់មួយនោះ ក្រោយពេលដែលពួកខ្ញុំធ្វើប្រតិបត្តិការបង្ក្រាបពួកលួចកាប់ឈើខុសច្បាប់ ខ្ញុំនិងឧទ្យានុរក្សម្នាក់ក៏បានឮសូរសន្ធឹកបែបនោះម្ដងទៀត ហើយគេក៏គិតថាវាជាសំឡេងរបស់សត្វនេះគ្នាដែរ គ្រាន់តែថា…”

“គ្រាន់តែថាយ៉ាងម៉េច?”

“យើងតាមវាមិនទាន់! គួរឱ្យស្ដាយណាស់ សត្វខ្លានេះត្រូវបានគេប្រទះឃើញនៅក្នុងប្រទេសយើងលើកចុងក្រោយតាំងតែពីឆ្នាំ២០០៧ មកម៉្លេះ… ក្រោយពីនោះមកពុំដែលមាននរណាឃើញវាម្ដងទៀតទេ ហើយអ្នកជំនាញក៏អះអាងថាសត្វខ្លាធំនេះបានចាកចេញពីប្រទេសកម្ពុជាយើងបាត់ទៅហើយ…”

មិនទាន់ចប់ប្រយោគស្រួលបួលផង ខត្តិយាស្រាប់តែនិយាយកាត់៖

“ទាំងអស់នេះសុទ្ធតែបណ្ដាលមកពីទង្វើរបស់ជនទុច្ចរិតទាំងនោះ… ពួកគេដាក់អន្ទាក់ និងមានកាំភ្លើងក្នុងដៃ… រឿងដែលកាន់តែគួរឱ្យស្អប់ទៀតនោះគឺ ពួកគេនាំគ្នាកាប់បំផ្លាញព្រៃឈើដែលជាជម្រករបស់សត្វខ្លា និងសត្វព្រៃផ្សេងៗទៀត ធ្វើឱ្យសត្វទាំងអស់នោះមិនអាចរស់នៅបាន!”

ឃើញនាងហាក់ដូចជារៀងប្រតិកម្មនឹងរឿងនេះ ទើបអរុណងក់ក្បាលតិចៗយល់ស្រប ហើយបង្វែររឿងរ៉ាវកុំឱ្យទៅជាតានតឹង៖

“អាចទេដែលថា សត្វខ្លាធំមួយក្បាលនោះកំពុងសំងំលាក់ខ្លួនក្នុងព្រៃនេះ នៅកន្លែងដែលគ្មាននរណាចាប់អារម្មណ៍?”

ខត្តិយាធ្វើមុខដូចជាកំពុងពិចារណាសម្ដីអរុណ៖

“ក៏អាចដែរ! ថ្វីបើខ្លាជាសត្វដែលកាចសាហាវ មានគ្រោះថ្នាក់ តែធម្មជាតិជាសត្វ ឬមនុស្សតែងតែស្រឡាញ់ជីវិត និងខ្លាចការគំរាមកំហែង ជាពិសេសពីពួកមនុស្សដែលគ្មានក្ដីមេត្តាទាំងនោះ!”

ដោយមិនបានតាំងចិត្ត ខត្តិយាភ្ញាក់កន្ត្រាក់ ព្រោះអរុណស្រាប់តែស្រវាចាប់ដៃរបស់នាង ទាញចូលទៅពួននៅក្រោយដើមឈើទាលធំមួយដើមក្បែរនោះ។

ខត្តិយាស្រឡាំងកាំង នាងសម្លឹងមើលមុខអរុណទាំងងឿងឆ្ងល់។ អរុណបែរមក យកចង្អុលដាក់ក្បែរមាត់របស់ខ្លួនជាសញ្ញាកុំឱ្យនាងនិយាយអ្វី រួចភ្នែកនាយត្របាញ់ឆ្ពោះទៅទិសដៅម្ខាងទៀងនៃដើមឈើដែលនាយកំពុងឈរ។ ខត្តិយាលបមើលតាមនាយ ស្រាប់តែឃើញមនុស្សពីរនាក់ដើរចូលមកអើតអើមៗ គួរឱ្យសង្ស័យ។

បុរសទីមួយដែលមានតឺនុយខោខូវប៊យអាវស្បែកពណ៌ខ្មៅ ខ្សឹបសួរ៖

“ឯងប្រាកដហើយមែនទេ ថាគ្មាននរណាតាមឯងមកដល់ទីនេះ?”

“បាទប្រាកដណាស់ លោកឆៃ! ខ្ញុំប្រយ័ត្នប្រយែងណាស់ ឥតហ៊ានឱ្យធ្លោយទេ!”

ជនម្នាក់ឈ្មោះ ឆៃ មានវ័យប្រហែលជាសាមសិបស្ដើង មានពាក់វ៉ែនតាខ្មៅបាំងគ្របមុខ។ ចំណែកឯម្នាក់ទៀតស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ធម្មតា អរុណពុំបានឃើញមុខទេ ព្រោះគេឈរបែរខ្នងដាក់នាយ។

“ល្អ! នេះគឺថ្លៃឈ្នួលដែលឯងបានរាយការណ៍ឱ្យថៅកែកាលពីថ្ងៃមុន!”

“បាទអរគុណលោក! លើកក្រោយបើមានកិច្ចការអ្វីបានលុយ សូមកុំភ្លេចខ្ញុំឱ្យសោះ!”

“មិនអីទេ! ឱ្យតែឯងស្មោះត្រង់ជាមួយថៅកែ ឯងមិនខ្វះប្រាក់ចាយទេ! តែប្រយ័ត្ន… បើឯងហ៊ានតែក្បត់នឹងពួកយើង… នោះអាចមានរឿងអ្វីខ្លះកើតឡើង ឯងគួរតែដឹងហើយ!”

បុរសដែលទទួលប្រាក់ពីជនអាវប្រញាប់ស្រវេស្រវាយកលុយមកទុកក្នុងហោប៉ៅ។ សកម្មភាពលួចលាក់ សូកប៉ាន់ទាំងអស់របស់អ្នកទាំងពីរមិនបានរំលងពីក្រសែភ្នែកមុតស្រួចរបស់នាយឧទ្យានុរក្សយើងឡើយ គ្រាន់តែនាយពុំទាន់យល់ទាំងស្រុងថាពួកគេឃុបឃិតគ្នាពីរឿងអ្វី។

មុននឹងចាកចេញមនុស្សប្រុសដែលឈរបែរខ្នងដាក់នាយនោះ ឆ្លៀតបង្ហើបដំណឹងប្រាប់នាយឆៃ៖

“យកល្អមួយរយៈនេះ លោកគួរតែប្រាប់ថៅកែឱ្យផ្អាកសកម្មភាពសិនទៅ ព្រោះអាសុនេត្រ និងអរុណស្អីគេនោះកំពុងតែតាមស៊ើបអង្កេតតឹងរឹងណាស់!”

នាយឆៃឮដូច្នោះក៏បែរយ៉ាងរហ័សមកមើលមុខដៃគូ ហើយបន្ទោស៖

“ផ្អាកឬមិនផ្អាកឯងមិនបាច់ចេះដឹងទេ! មួយរយៈនេះថៅកែត្រូវលុយមកបង្វិល! ម៉្យាងយើងក៏ចង់ដឹងដែរថាពួកអាឧទ្យានុរក្សស្អីគេនោះ វាពូកែប៉ុនណាទៅ? យកល្អបើឯងឆ្លាតគួរជួយពង្វាងដានពួកវាវិញទើបត្រូវ ព្រោះឯងនេះក៏ចាយលុយថៅកែដែរវ៉ី!”

អរុណចាប់ផ្ដើមកាត់យល់នូវប្រភពនៃលុយដែលបានពីអំពើទុច្ចរិតរបស់បុរសនោះហើយ។ នាយក្ដាប់ដៃខឹងសឹងស្រកឈាមចេញមកក្រៅ តែមិនអាចធ្វើអ្វីបាន ព្រោះមិនទាន់ដល់ពេល។

នាយឆៃ ក្រោយពីបានផ្ដាំផ្ញើរួចក៏ប្រញាប់ចាកចេញទៅ។ បើតាមចិត្តអរុណប្រុងតាមដានដើម្បីឱ្យស្គាល់សម្បុករបស់ថៅកែនាយឆៃដែរ ប៉ុន្តែដោយសារបុរសម្នាក់នោះមិនព្រមចាកចេញទៅភ្លាមៗ​ ទើបនាយទ្រាំនៅលាក់ខ្លួនបន្ត… រឿងធំយ៉ាងនេះនាយមិនអាចវាយស្មៅបង្អើលពស់បានទេ។

“គេម្នាក់នោះជានរណា? ម៉េចក៏ដឹងរឿងចេញប្រតិបត្តិការរបស់ក្រុមឧទ្យានុរក្ស? ពុទ្ធោអ្ហើយ! ស្ដាយណាស់ដែលមិនដឹងថានាយដេត និងកូនចៅវានោះលាក់ខ្លួននៅទីណា!”

អរុណយកដៃទៅវាយដើមឈើដើម្បីបញ្ចេញកំហឹងក្រោយពេលពួកនោះចេញផុត។

“តាមទិសដៅដែលគេដើរចូលទៅអម្បាញ់មិញ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំអាចដឹងថាពួកគេនៅម្ដុំណា?” ខត្តិយានិយាយទាំងមិនដកភ្នែកពីទិសដៅដែលនាយឆៃដើរទៅ។

អរុណងាកមកមើលមុខនារីដោយក្ដីរំភើបភ្ញាក់ផ្អើលជាមួយនឹងដំណឹងដែលចេញពីមាត់នាង។

មានភាគបន្ត…