របៀនងងឹត – Meysansotheary

រឿង៖ របៀនងងឹត ភាគទី៥ (ភាគបញ្ចប់)

Bo Bo — Fri, 14 Jan 2022 07:04:00 +0000

កាឌីនស្ទុះមកគ្រាហ៍ខ្ញុំ។

ខ្ញុំស្រែកសួរទាំងទឹកភ្នែកញ័រខ្លួនចំប្រប់៖

«ប្រាប់មកចុះ ខ្ញុំជិតស្លាប់ហើយមែនទេ?»

គេសម្លឹងថ្ងាសខ្ញុំ ហើយប្រញាប់ប្រញាល់ដាក់ខ្ញុំទៅលើគ្រែ រួចទើបគេលូកយកប្រអប់អ្វីមួយចេញមកដែលមានម្សៅពណ៌រមៀតរោយពាសពេញមកលើខ្លួនខ្ញុំ។

«លោកក៏ជាគ្រូហ្ម?»

ខ្ញុំសួរទាំងមិនអាចកម្រើកបាន។

ម្សៅនោះកំពុងនាំយកចំហាយត្រជាក់រហឹមមកគ្របកំដរលើរាងកាយខ្ញុំបណ្តើរៗ តែកាឌីនមិនព្រមឆ្លើយ មាត់គេរវល់សូត្ររបៀន។

ខ្ញុំបិទភ្នែកអស់សង្ឃឹម។

ខ្ញុំនឹកដល់ម្តាយខ្ញុំដែលតែងតែទន្ទេញសរសើរលើជោគវាសនាខ្ញុំ។ ទីបំផុតលទ្ធផលរបស់ខ្ញុំគឺបែបនេះ។

សំឡេងសូត្ររបស់គេកាន់តែឮទៅៗ រហូតដល់ខ្ញុំទ្រាំលែងបាន ត្រូវបើកភ្នែកមកវិញដើម្បីពិនិត្យស្ថានភាពជុំវិញខ្លួន។

ពុទ្ធោអើយ! ខ្ញុំបានឃើញផ្សែងពណ៌ខ្មៅព័ទ្ធជុំវិញបន្ទប់នេះទាំងស្រុង ហើយខ្ញុំក៏បានឃើញកាឌីនប្រឹងសូត្រធម៌ក៏កាន់តែខ្លាំងឡើងៗដើម្បីតតាំងនឹងផ្សែងអ័ព្ទងងឹតនោះទាំងបែកញើសជោកខ្លួន។

«ហេតុអីទៅ? តើផ្សែងអស់នេះមកពីទីណាហ្នឹង?»

កាឌីនហាក់ដូចជាចាប់ផ្តើមយឺតទៅៗ រហូតដល់បញ្ឈប់ការសូត្រ ហើយបើកភ្នែកនិយាយ៖

«ទៅជាមួយខ្ញុំ!»

គេទាញដៃខ្ញុំឡើង គឺខ្ញុំទើបតែដឹងថា ខ្ញុំក្រោករួចវិញហើយ គឺគេបានសង្គ្រោះខ្ញុំ។

ខ្ញុំដើរយ៉ាងញាប់តាមការដឹកដៃរបស់គេកាត់តាមកញ្ចក់បង្អួចដ៏ធំ ខ្ញុំខំប្រឹងសម្លឹងខ្លួនឯងក្រែងថា សក់បានជ្រុះអស់ពីក្បាល តែមិនទាន់អីនៅឡើយ។

«ឥឡូវនេះ ម៉ាដាមយល់សាច់រឿងអស់ឬនៅ?»

«ខ្លះៗតែប៉ុណ្ណោះ!» ខ្ញុំឆ្លើយ។

កាឌីននិយាយទៀតថា៖

«ខ្ញុំដឹងថា អ្វីដែលនីកូធ្វើមកលើអ្នកស្រីពិបាកឱ្យអ្នកស្រីជឿ និងទទួលយកការពិតរបស់គេណាស់!»

ខ្ញុំឆ្លើយតបភ្លាមដែរ៖

«គេល្អនឹងខ្ញុំ! ប៉ុន្តែជាការពិតណាស់ មានទង្វើមួយចំនួនដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំគិតសង្ស័យនឹងគេ!!»

«អ្វីខ្លះទៅ?!»

«ខ្ញុំក៏មិនដឹងត្រូវនិយាយពីណាទៅណាដែរ! និយាយរួម ខ្ញុំតែងតែលង់ទៅក្នុងដំណេកខុសប្លែកពីធម្មតា ធ្វើឱ្យខ្ញុំយល់ថា ផ្ទះនេះមានអ្វីម្យ៉ាងមិនប្រក្រតីដែរ តែលោកដឹងទេ ខ្ញុំជាជនចំណូលថ្មី! ខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯងថា មកតែពីខ្ញុំនេះមិនទាន់ស៊ាំនឹងអាកាសធាតុ ឬស៊ាំនឹងពេលវេលាតែប៉ុណ្ណោះ!»

គេនៅស្ងៀម ហាក់បីដូចជាព្យាយាមគិតពីអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយ ហើយគេរួសរាន់ចោទសួរខ្ញុំវិញ៖

«អ្នកស្រីដែលសួរនាំគេទេ?»

«អត់ទេ! ខ្ញុំ….. ខ្ញុំធ្លាប់តែចាក់….. ចាក់ទឹកដោះគោគេចោល….. និងម្ហូបអាហាររបស់គេ ព្រោះ…. ព្រោះសង្ស័យថា….. របស់ទាំងនោះធ្វើឱ្យខ្ញុំគេង!»

«មិនមែនទាំងអស់! របស់ទាំងអស់នោះគ្មានថ្នាំនោះទេ! គឺគេប្រើរបៀនងងឹតឱ្យគ្រប់គ្នាសន្លប់! អ្នកស្រីមើលនោះទៅ!»

នៅខាងស្ដាំជណ្តើរ ខ្ញុំឃើញពួកអ្នកបម្រើកំពុងដេកលក់ទាំងដៃកាន់អំបោស ខ្លះទៀតឈរដេកក្បែរទ្វារ និងខ្លះដេកលើកម្រាល។

កាឌីនពន្យល់ ពេលដែលចិត្តខ្ញុំកំពុងហោះហើរ៖

«គ្រប់យ៉ាងនៅទីនេះ ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយភាពងងឹត! វាជារបៀនដ៏ស័ក្ដិសិទ្ធិមួយមានប្រភពមកពីប្រទេសឥណ្ឌា! ប៉ុន្តែម៉ាដាមកុំឱ្យការភ័យខ្លាចបំភិតបំភ័យបាន! អ្វីៗក៏នៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់អំពើល្អដែរ! ខ្ញុំយល់ថា គ្រប់យ៉ាងនៅទាន់ពេលនៅឡើយ!»

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា មានផាសុកភាពច្រើនជាងមុន ពេលនិយាយការពិតត្រង់ទៅត្រង់មកជាមួយគេ។ពាក្យពេចន៍គេចុងក្រោយនេះបានជួយរម្ងាប់ភាពភ័យខ្លាចរបស់ខ្ញុំមួយចំនួនធំ។

ច្នេះខ្ញុំក៏សួរគេវិញភ្លាមដែរ៖

«យើងត្រូវធ្វើម៉េច ទើបអាចវិលទៅស្រុកខ្មែរវិញ?! ហើយខ្ញុំនឹងត្រូវគេតាមព្យាបាទដែរទេ? សក់ខ្ញុំនឹងជ្រុះទៀតដែរទេ?»

«យើងត្រូវដឹងឱ្យច្បាស់ដល់ឫសគល់សិន! មន្តអាគមកំណាចនេះអាចតាមយាយីអ្នកស្រីបាន ទោះគេចទៅដល់ទីណាក៏ដោយ! យើងត្រូវតែចាប់គេ ហើយឱ្យគេដោះអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលបានប្រព្រឹត្តទៅលើអ្នកស្រីសិន!»

ខ្ញុំត្រូវការចិត្តមួយរឹងមាំដើម្បីជួយទប់ និងលួងលោម។ ពុំនោះទេតាមសេចក្តីភ័យខ្លាចរបស់ខ្ញុំពេលនេះ ខ្ញុំអាចនឹងទន់ជើងដួលត្មោលម្ដងទៀតបាន។

«យើងសង្ស័យថា ប្រពន្ធមុនរបស់គេបានស្លាប់នៅទីនេះ!»

សម្តីគេបារយកពោះវៀនពោះតាំងរបស់ខ្ញុំ ហើយមុខខ្ញុំចាប់ផ្តើមបញ្ចេញកំដៅ។ ខ្ញុំនឹកឃើញទៅដល់រូបរាងមុខមាត់ខ្មោចស្រីដដែលៗដែលខ្ញុំបានសុបិនឃើញ ហើយនឹកឃើញដល់សំឡេងយំដង្ហោយឱ្យជួយរបស់នាងដែលលាន់មកជាប់នឹងត្រចៀក។ ខ្ញុំឈានហួសពីភ័យចូលដល់ករណីរន្ធត់ ហើយដកដង្ហើមវែងៗដើម្បីមានកម្លាំងបានសារភាពពីសេចក្ដីពិតក្នុងសភាវគតិរបស់ខ្ញុំ៖

«ខ្ញុំភ័យណាស់ ខ្ញុំពិតជាត្រូវការប៉ូលិស ខ្ញុំត្រូវការជំនួយ!»

កាឌីនយល់ចិត្តខ្ញុំ គេក្ដាប់ដៃខ្ញុំណែនៗ ហើយនិយាយយ៉ាងកក់ក្តៅ៖

«ដើរតាមខ្ញុំឱ្យជាប់ យើងត្រូវធ្វើអ្វីម្យ៉ាង មុនពេលវាដឹងខ្លួន!»

«គ្រោះថ្នាក់ណាស់មែនទេ?»

«មិនអាចទាយទុកជាមុនបានទេ តែអ្នកស្រីនឹងមានគ្រោះថ្នាក់១០០% បើមិនធ្វើអ្វីម្យ៉ាង!»

ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ តែខំឆ្លើយតបដោយផ្ចង់បញ្ញាស្មារតី ត្រៀមទប់ទល់ជាមួយស្ថានការណ៍ដ៏អាក្រក់។ ឃើញដូច្នេះ គេបានខ្សឹបប្រាប់ខ្ញុំ៖

«បន្តិចទៀតឃើញអ្វីក៏ដោយ អ្នកស្រីត្រូវរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ឱ្យខានតែបាន!»

ខ្ញុំមានមធ្យោបាយឯណា ក្រៅតែពីងក់ក្បាលយល់ស្រប។

គេអូសដៃខ្ញុំស្លេវតម្រង់ទៅជាន់ខាងលើ តែមកដល់ជាន់ទីពីរ បន្ទប់នៅចុងគេនោះបានបញ្ឈប់ការប្រយុទ្ធរវាងភាពពុះកញ្ជ្រោលផ្លូវចិត្តរបស់ខ្ញុំនិងសេចក្ដីហានក្លា។

ខ្ញុំឈប់ង៉ក់ ហើយក្រាញមិនព្រមឈានបន្តទៅមុខ ព្រោះភ័យខ្លាច៖

«បន្ទប់នោះ បងរិន្ទ….. បងរិន្ទហាមមិនឱ្យចូលក្បែរទេ!»

ខ្ញុំពោលបដិសេធ ហើយបន្តដកដង្ហើមយ៉ាងជ្រៅ ឯភ្នែកវាត់ទៅកាន់ទីនោះ។

«អ្វីម្យ៉ាងមិនប្រក្រតីប្រហែលជាស្ថិតនៅក្នុងនោះ!»

កាឌីនទទូចប្រាប់ខ្ញុំយ៉ាងនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញភ្លាមដល់រាត្រីមួយដែលបងរិន្ទបានទុកខ្ញុំចោល ហើយព្រឹកឡើងវិលទៅរកខ្ញុំជាមួយក្លិនផ្កាជាប់នឹងអាវគេ។

ខ្ញុំនិយាយប្រាប់កាឌីន៖

«កាឌីន! គេធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំថា នេះជាបន្ទប់បងស្រីគេ!»

«គេគ្មានបងស្រីទេ តែប្រពន្ធគេគឺជាមនុស្សស្រីដែលមានអាយុបងគេ ប្រហែលគេហៅនាងថាបងៗ បានជាម៉ាដាមច្រលំ!»

ខ្ញុំគ្រាន់តែដឹងថា ប្រហែលជាខ្ញុំអាចនឹងគាំងទ្រូងលែងដកដង្ហើមបានឥឡូវនេះហើយ ចំណែកបេះដូងរបស់ខ្ញុំលោតរន្ថើនដូចឆ្កួត ដៃជើងញ័រញាក់យ៉ាងខ្លាំង សូម្បីធ្មេញក៏រណ្តំនិយាយមិនចង់ចេញ។

តែខ្ញុំខំជម្នះឆ្លើយទៅកាឌីន៖

«កាឌីន! លោកដឹងទេ? ខ្ញុំមិនដែលបានឡើងមកកាន់ទីនេះសោះ។ ប៉ុន្តែយប់មួយ ខ្ញុំទើបនឹងមកដល់ស្រុកបារាំង ស្រាប់តែខ្ញុំគេងយល់សប្ដិឃើញស្រីម្នាក់ ជាស្រីអាស៊ីដូចខ្ញុំដែរ ឈរនៅនឹងមុខនេះឱបឆ្មាមួយ ហើយនាងបានសម្លាប់ឆ្មានោះយ៉ាងឃោរឃៅនៅនឹងមុខខ្ញុំ តើនេះជាប្រផ្នូលអ្វីទៅ?»

គេមិនឆ្លើយ បែរជាសសៀរខ្លួនគេឆ្ពោះទៅកាន់ទីនោះ អូសនាំទាំងខ្ញុំទៅជាមួយឆ្លងកាត់ភាពងងឹតដោយផ្សែងអ័ព្ទនៅពីក្រោយខ្ញុំ។ ខ្ញុំក្ដាប់ដៃគេវិញយ៉ាងណែន ហើយមិនដឹងឡើយថាអ្វីទេដែលបណ្តាលចិត្តខ្ញុំឱ្យជឿលើគេ ហើយខ្លាចញញើតផ្ទះនេះយ៉ាងខ្លាំងឡើង រហូតដល់មួយជំហានក៏មិនចង់នៅឆ្ងាយពីកាឌីនដែរ។

ខ្ញុំអាចមានអារម្មណ៍ថា គេនេះបានត្រៀមលក្ខណៈរួចរាល់ហើយក្នុងការចូលទៅកាន់បន្ទប់ចុងគេនោះ ដូច្នេះហើយ ទោះបីភ័យខ្លាចប៉ុណ្ណា ខ្ញុំបាននៅអត់ធ្មត់មិនឃាត់ឃាំងកាឌីនឡើយ។

តាមរយៈការទច់ង៉ក់របស់គេ និងស្នូរដង្ហើមលើសពីពីរនាក់យើងនេះ ខ្ញុំដឹងភ្លាមៗថា បងរិន្ទកំពុងមានវត្តមាននៅខាងក្នុងនោះ។

សំឡេងគេហើរមកតាមប្រលោះទ្វារ ជ្រាតមកចាក់សម្លាប់បេះដូងខ្ញុំ៖

«ជិតដល់ពេលហើយ ម្ចាស់បេះដូងបងជិតក្រោកឡើងមកវិញបានហើយ! បងសន្យា! យើងនឹងវិលមករស់នៅជាមួយគ្នាដូចដើមវិញ តែពីរនាក់យើងក្នុងមហាវិមាននេះ!»

ខ្ញុំគ្រវីក្បាលរបស់ខ្ញុំ សឹងតែមិនជឿត្រចៀកខ្លួនឯង។ សតិខ្ញុំនិយាយពាក្យដដែលថា៖

«អត់ទេ! មិនពិត! ខ្ញុំនេះហើយជាភរិយារបស់គេ! ហេតុអ្វីបានជាគេនិយាយបែបនេះ? តើគេនិយាយទៅកាន់អ្នកណាទៅ?! ឬមួយបងរិន្ទតាមពិតជាមនុស្សឆ្កួត?»

ព្រោះតែការមិនព្រមទទួលយក ព្រោះតែការមិនសុខចិត្ត ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងច្រើនជាងភ័យខ្លាច។ ខ្ញុំចង់ដឹងថា តើខាងក្នុងដែលគេកំពុងនិយាយជាមួយនោះជាអ្នកណា ហើយខ្ញុំបានបំភ្លេចចោលទៅទាំងស្ថានភាពជ្រុះសក់ស្ទើរក្ស័យទាំងសង្ខាររបស់ខ្លួនឯងផង។

«កុំ!»

បើកុំតែបានកាឌីនពោលព្រមានមួយម៉ាត់នេះ កុំអីខ្ញុំក៏មិនដឹងខ្លួនដែរថា ដៃខ្លួនឯងដាក់លើទ្វារប្រុងច្រានចូលទៅក្នុងតាមការលង់អារម្មណ៍ទៅហើយ។

គេទាញដៃខ្ញុំបកក្រោយ ពេលដែលខ្ញុំកំពុងអន្ទះសារចង់ដឹងការពិត។

មកបានពីរបីជំហានក្បែរជណ្តើរ កាឌីនសួរខ្ញុំខ្សឹប៖

«មិញនេះអ្នកស្រីឮគេនិយាយអ្វីខ្លះ!?»

មែនហើយកាឌីនមិនចេះស្តាប់ខ្មែរទេ គេមិនដឹងឡើយថា ខ្ញុំបានឮអ្វី។

ទ្រូងរបស់ខ្ញុំខ្លោចផ្សាដោយរងការវាយប្រហារហារចុកឈាមអាម៉ាសលាយឡំនឹងសេចក្តីអស់សង្ឃឹម តើនឹងហានិយាយអ្វីនឹងរួចទៅ?

ខ្ញុំបានត្រឹមសម្លឹងមើលទៅជញ្ជាំងថ្មដែលលាក់កំបាំងរូបគេនៅទីនោះ គេប្រហែលជានៅជាមួយស្រីរបស់គេម្នាក់នោះពិតមែនហើយ។ អ៊ីចឹងទេតើ បានជាគេហាមខ្ញុំមិនឱ្យឡើងមកកាន់ទីនេះ ហើយគេមិនដែលប៉ះពាល់ខ្ញុំ?

ព្រះអើយ! អ្វីដែលកាឌីនបាននិយាយមានការពិតកាន់តែច្រើនឡើង។

«គេធ្វើអ៊ីចឹងដើម្បីអ្វីទៅ?»

ខ្ញុំសួរវិញតិចៗទាំងល្វើយគ្មានកម្លាំង។ លុះកាឌីនមិនបានឆ្លើយ ខ្ញុំក៏សួរបន្ថែមទៀតភា្លម៖

«បើគេមាននាងនោះហើយ តើមករៀបការនឹងខ្ញុំធ្វើអ្វីទៅ?»

កាឌីនសួរបកមកខ្ញុំវិញ៖

«មិញនេះអ្នកស្រីឮគេនិយាយអំពីមនុស្សស្រីនោះមែនទេ?»

ខ្ញុំងក់ក្បាលទាំងស្រងូត។

មិននឹកស្មានថា លើលោកនេះពិតជាមានរឿងគួរស្អប់ខ្ពើមដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់គិតដល់សោះក្នុងមួយជីវិតនេះ។

ទោះក្នុងបំណងអ្វីក៏ដោយ វាពិតជាអាក្រក់ជាខ្លាំងដែលមកយកអនាគតនិងជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ខ្ញុំមកលេងសើចក្នុងមហិច្ឆតារបស់ពីរនាក់គេ។

ខ្ញុំបានឈប់មួយខណៈ ហើយសម្រេចចិត្តបកក្រោយហៅប្រុសអន្យតិរ្ថិយម្នាក់នោះចេញមកសួររកត្រូវខុស នឹងអាលបានឃើញមុខស្រីស្នេហ៍របស់គេនោះផង។

តាមរយៈសេចក្តីឆេវឆាវរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំលែងខ្វល់ពីសុវត្ថិភាព បែរជាគិតអំពីយុត្តិធម៌ជាង។ ប៉ុនែ្តកាឌីនទាញដៃខ្ញុំឃាត់ ហើយនិយាយភ្លាមថា៖

«ឱ្យនីកូឃើញយើង ពីរនាក់យើងនឹងស្លាប់!»

ខ្ញុំនៅទ្រឹង ហើយនិយាយចំអកកាឌីន ព្រោះចិត្តកំពុងសៅហ្មងចំពោះពិភពលោកនេះ៖

«ប្រុសដូចគ្នា ហើយលោកជាប៉ូលិសទៀត ខ្លាចវាធ្វើអីទៅ?»

ស្ថានភាពរបស់ខ្ញុំ គឺលែងគិតរឿងអ្វីទៀតហើយ ក្រៅតែពីបកអាក្រាតគេម្នាក់ដែលបានបំផ្លាញអនាគតរបស់ខ្ញុំនោះ។

ប៉ុន្តែកាឌីនរក្សាចិត្តស្ងប់ពន្យល់ខ្ញុំថា៖

«ខ្ញុំប្រាកដជាអាចរកមធ្យោបាយជួយអ្នកស្រីឱ្យត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញបាន ឱ្យតែអ្នកស្រីព្រមធ្វើចិត្តត្រជាក់តាមខ្ញុំប្រាប់!!»

ខ្ញុំសម្លឹងកាឌីន គេក៏មិចភ្នែកមករកខ្ញុំ ហើយខ្សឹបទៀត៖

«គេមានមន្តអាគមខ្មៅងងឹត! មនុស្សធម្មតាមិនអាចតស៊ូនឹងរបៀនដែលគេចេះថ្នឹកនោះទេ! យើងត្រូវស្វែងរកការពិត ហើយរកមធ្យោបាយសិន!!»

ខ្ញុំមានផ្លូវអីប្រកែក? មានតែងក់ក្បាលទាំងរារែក។ ប៉ុន្តែកាឌីនដឹងថា ខ្ញុំនៅមិនទាន់អស់ចិត្ត ទើបគេកា្តប់ដៃខ្ញុំថ្នមៗផ្ដល់ភាពកក់ក្ដៅឱ្យខ្ញុំ មុនពេលគេពោលបន្ថែម៖

«ខ្ញុំជាមិត្តរបស់អ្នក ម៉ាដាមឡានី!»

គេបាននាំខ្ញុំបកវិលត្រឡប់ទៅកាន់បន្ទប់គេងវិញ ហើយខ្ញុំអនុញ្ញាតឱ្យគេអង្គុយមកលើគ្រែដោយគ្មានកង្វល់។

កាឌីនបាននិយាយពន្យល់ខ្ញុំច្បាស់ៗ ដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរ៖

«ខ្ញុំសន្យា! វាពិតជាមានមធ្យោបាយណាមួយលើលោកនេះដើម្បីនឹងជួយម៉ាដាមទាន់ពេល! អ្វីគ្រប់យ៉ាងនឹងល្អវិញ តែពេលនេះចំពោះមុខខ្ញុំត្រូវការឱ្យអ្នកដើរតួឱ្យបានល្អបំផុត គឺធ្វើជាដេកលក់! គឺធ្វើពុតឱ្យនីកូយល់ថា គ្មានអ្វីមួយខុសប្រក្រតីទាំងអស់! បានទេ? ខ្ញុំដឹងថាគេជិតមកវិញហើយ គឺគេចុះមកតាមដានអ្នកស្រី!»

ខ្ញុំកំពុងព្យាយាមតតាំងនឹងសន្ធឹកនៃបេះដូងដែលលោតច្របល់។ កាឌីនព្យាយាមបើកបង្អួចមើល ប៉ុន្តែខ្ញុំបែរជាមានអារម្មណ៍ថា គេចង់ចាកចេញទៅតាមបង្អួចនេះ។

ការព្រួយបារម្ភក្នុងទ្រូងខ្ញុំកើនធំឡើងៗជាលំដាប់ ទោះខ្ញុំខំដកដង្ហើមវែងៗ ហើយប្រាប់ខ្លួនឯងថា ខ្ញុំគឺជាស្រីខ្មែរដ៏ក្លាហានម្នាក់។

«ខ្ញុំនឹងពួននៅក្រៅនោះ! បើពេលអ្នកស្រីសម្ងំពុតធ្វើជាលង់លក់ ហើយគេមកលួចសូត្ររបៀនឱ្យអ្នកស្រីជ្រុះសក់ ខ្ញុំនឹងថតបានសំឡេងគេ!»

ទោះបីការពន្យល់របស់គេសមហេតុផលប៉ុណ្ណា ក៏ស្ថានភាពពិតជាគួរឱ្យភ័យខ្លាចណាស់សម្រាប់ជនរងគ្រោះក្បាលមួយនៅស្រុកគេដូចជាខ្ញុំនេះ។

«កាឌីន ក្រែងលោកក៏ចេះមន្តអាគម? លោកក៏ចេះរបៀនមែនទេ? មុននេះលោករោយម្សៅលើខ្ញុំ?លោកជួយឱ្យខ្ញុំមិនដេកលក់! លោកឆាប់ដោះមន្តអាគមអស់ទាំងហ្នឹងចេញពីខ្លួនខ្ញុំទៅកាឌីន!»

កាឌីនចាប់ដៃខ្ញុំទាំងសងខាងដែលកំពុងញ័រចំប្រប់ ហើយគេពន្យល់ខ្ញុំ៖

«ម៉ាដាមឡានី! អ្នកស្តាប់ឱ្យច្បាស់! ប៉ូលិសសង្ស័យថា គេនេះមានបំណងធ្វើមន្តអាគមឱ្យអ្នកស្រីស្លាប់ ជាថ្នូរដើម្បីជួយដល់ជីវិតភរិយាគេដែលឈឺ! គឺខ្ញុំមិនចេះអ្វីទាំងអស់ គ្រូឥណ្ឌាពិការភ្នែកម្នាក់បានជួបនីកូតាមផ្លូវកាលពីឆ្នាំមុន គាត់មើលដឹងថា បុរសខ្មែរបារាំងនេះកំពុងរៀបចំផែនការក្នុងរបៀនងងឹតដើម្បីកែប្រែវាសនាស្រីម្នាក់! គ្រូពិការភ្នែកបានចូលមកប្រាប់ប៉ូលិស ប៉ុន្តែអ្នកណាក៏ថាគាត់ជាមនុស្សឆ្កួតដែរ! ពេលចុងក្រោយ ដែលខ្ញុំស៊ើបដឹងថា គ្រប់គ្នាក្នុងផ្ទះនេះសុទ្ធតែដេកលក់មិនដឹងហេតុផល មិនដឹងថ្ងៃយប់ និងមានស្នាមជាំក្រោមភ្នែកខ្មៅដូចគ្នា ទើបខ្ញុំព្រមបកទៅសួរនាំបុរសឥណ្ឌាពិការភ្នែកនោះ គាត់បានឱ្យម្សៅរមៀតនេះមក និងផ្កាអស់នេះ ហើយប្រាប់ថាអ្នកស្រីកំពុងជ្រុះសក់តិចៗហើយ! អូខេ! មិនបាច់ខ្លាចទេ ខ្ញុំលាក់វាក្រោមគ្រែ ហើយម៉ាដាមមិនបាច់ខ្លាចថាងងុយទេ!»

«តែខ្ញុំខ្លាចរឿងផ្សេង ខ្ញុំខ្លាចគេនោះចូលមក ហើយសម្លាប់ខ្ញុំក៏ថាបាន! លោកឆាប់នាំខ្ញុំទៅបុស្តិ៍ប៉ូលិសទៅ! ទៅរកគ្រូឥណ្ឌានោះឱ្យជួយខ្ញុំណា៎!»

កាឌីនដកដង្ហើមវែង ហើយតស៊ូលើកទឹកចិត្តខ្ញុំ៖

«ខ្ញុំនឹងថតសំឡេងសូត្ររបៀនរបស់គេ កាយវិការគេទើបគ្រូឥណ្ឌាដឹងថា អាចដោះបានដោយវិធីណា? វិធីដ៏មានសុវត្ថិភាពបំផុតនាពេលនេះ គឺអត់ធ្មត់ណា៎ យើងបែកការណ៍ពេលណា ការខិតខំរបស់យើងនឹងចប់!!»

ខ្ញុំញាប់ញ័រណាស់ តែខំងក់ក្បាលធ្វើដូចជារឹងមាំ ព្រោះគ្មានវិធីណា ក្រៅតែពីស្តាប់នឹងព្រមតាមគេ។

ស្នូរជើងទឹបៗលាន់មកហើយ….. មិនថាសំឡេងនេះមានប្រភពមកពីភាគខាងជើង ឬខាងត្បូង ខាងកើត ឬភាគខាងលិច ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ ខ្ញុំខ្វល់តែម្យ៉ាងថា គេចុះមកហើយ គេមករកខ្ញុំបញ្ចប់ជីវិតខ្ញុំទៅជួយស្រីរបស់គេនោះមែនដែរទេ?

ខ្ញុំមិនបាននិយាយអ្វី ប៉ុន្តែរេភ្នែកទៅរកកាឌីន ដូចជាសួរគេស្ងាត់ៗថា «គេមកហើយ? ប្តីដ៏ទុរយសរបស់ខ្ញុំចូលមកយកជីវិតខ្ញុំហើយមែនដែរទេ?!»

កាឌីនលារង្វង់ដៃមកឱបខ្ញុំខ្វាច់។ នៅក្នុងទ្រូងគេ សេចក្ដីភ័យខ្លាចរបស់ខ្ញុំហាក់គាំងបាត់បានមួយស្រឡេតដែរ។ ខ្ញុំចង់តោងឱ្យគេនៅទីនេះជាមួយខ្ញុំទៀតណាស់ ប៉ុន្តែគេរួសរាន់មែនទែន។ គេឱនមកខ្សឹបផ្តាំ៖

«អាបិសាចនោះជិតមកដល់ហើយ! ត្រូវចាំរឿងពីរ! ទីមួយ ខ្ញុំនៅក្បែរនេះ គឺខ្ញុំនៅជួយអ្នកស្រី! ទីពីរ អ្នកស្រីត្រូវតែវិលទៅផ្ទះវិញឱ្យខានតែបាន! មិនត្រូវចុះចាញ់អំណាចមនុស្សអាក្រក់ទេ!»

ខ្ញុំងក់ក្បាលទាំងទឹកភ្នែក។

គេដកដៃចេញពីខ្លួនខ្ញុំ តែខ្សែភ្នែកពេញដោយក្តីមេត្តារបស់គេនៅនឹងខ្ញុំ ទម្រាំគេដាច់ចិត្តហក់ចេញទៅក្រៅពួននៅក្រោមគែមបង្អួច ហើយទាញបិទទ្វារវិញដូចដើមផង។

ដល់វេនខ្ញុំធ្វើនាទីរបស់ខ្លួនហើយ។ ស្នូរជើងគេលាន់មកកាន់តែកៀក តែវាមិនមែនជាសម្រឹបជើង របស់មនុស្សម្នាក់ដែលសមនឹងឱ្យទុកចិត្តដូចកាលពីដំបូងទៀតនោះឡើយ។ ខ្ញុំព្យាយាមសម្លឹងជុំវិញបន្ទប់ ក្រែងមានអ្វីសេសសល់ពីលោកកាឌីន ដែលអាចនឹងបណ្ដាលឱ្យបងរិន្ទចូលមកឃើញចាប់ថ្នាក់បាន។

អត់មានទេ! កាឌីនពិតជាម៉ត់ចត់ជាងខ្ញុំទៅទៀត។ ខ្ញុំផ្តេកទៅលើពូក ទាញភួយដ៏ធំមកគ្របជិតត្រឹម ស្មា ហើយបិទភ្នែកទាំងសង។

កំហឹងខ្ញុំលេចចេញមកកាន់តែខ្លាំង ពេលលាន់ស្នូរដៃគេប៉ះលើទ្វារ តែខ្ញុំប្រឹងអត់ ហើយបន្ធូរខ្លួនធ្វើជាគេងយ៉ាងល្ហែល្ហើយ មិនមានប្រឹងរឹងខ្លួនឡើយ។

ស្នូរដង្ហើមបុរសកំណាចនេះលាន់មកដល់ត្រចៀករបស់ខ្ញុំ ហើយកាន់តែកៀកឡើងៗដូចជាគេកំពុងឱនមកពិនិត្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំខំធ្វើឱ្យប្រាកដថា ខ្លួនខ្ញុំ សតិខ្ញុំ អ្វីគ្រប់យ៉ាងពិតជាបានឈប់នៅស្ងៀម ក្រោមអានុភាពនៃរបៀនងងឹតងងុលរបស់គេ។

ខ្ញុំខំបន្លប់ខ្លួនឯងនឹកទៅដល់គុណបុណ្យនៃអំពើល្អទាំងអស់ដែលខ្ញុំបានធ្វើពេញមួយជីវិតក្នុងនាមសាសនិកជន ភាពក្លាហានរបស់ខ្ញុំបានផុសឡើងមកវិញ ហើយខ្ញុំជឿថា មិនយូរទេ កាឌីននឹងបកអាក្រាតប្តីអសុរកាយរបស់ខ្ញុំបាន ហើយខ្ញុំនឹងចាកចេញពីទីនេះ។

ប៉ុន្តែមានអារម្មណ៍ដូចជាពេលវេលារំលងទៅយឺតម្ល៉េះ បងរិន្ទនៅតែសម្លឹងខ្ញុំជិតសែនជិត មិនដកភ្នែកទៅណាផ្សេងសោះ?

នៅក្នុងស្ថានភាពនេះ បើកុំតែមុននេះកាឌីនព្យាយាមពន្យល់ខ្ញុំ ម្ល៉េះសមខ្ញុំក្រោកមកប្រឈមមុខនឹងគេ សួរនាំរកខុសត្រូវបាត់ទៅហើយ។ ភ្លាមនេះ ដៃគេលូកមកច្បូតសក់ខ្ញុំ…..

ដូចដែលកាឌីនបាននិយាយមុននេះមែន គេនេះពិតជាកំពុងធ្វើឱ្យខ្ញុំជ្រុះសក់?

ពេលចុងក្រោយនេះប្រហែលជាគេឆ្ងល់ ព្រោះខ្ញុំនៅមិនទាន់ជ្រុះច្រើនដូចដែលគេចង់បានឬអ្វី?

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ចម្លែកណាស់ ដូចជាគេកំពុងខកចិត្តដែលខ្ញុំមិនទាន់ខ្លោចផ្សាតាមចិត្តប្រាថ្នារបស់គេ?

«២៥ម៉ោងទៀត!»

គេខ្សឹបតិចៗសោះ ប៉ុន្តែបេះដូងអ្នករងគ្រោះតាមព្រហ្មលិខិតដូចខ្ញុំនេះញាក់ញ័រ។

នេះបើកុំតែខ្ញុំចេះដណ្ដប់ភួយក្រាស់គួរសម កុំអីគេបានសម្គាល់ឃើញដង្ហើមខ្ញុំដូរដង្ហក់មិនខានទេ។

បន្ទាប់មកខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា គេអង្គុយនៅចុងជើងខ្ញុំ ហើយចាប់ផ្តើមសូត្រមន្តអាគម។

តើគេធ្វើរបៀបនេះរាល់ថ្ងៃដើម្បីសម្លាប់ខ្ញុំមែនទេ? មិញនេះគេនិយាយអ្វីទៅ? តើខ្ញុំអាចរស់បានតែ២៥ម៉ោងទៀតប៉ុណ្ណោះមែនទេ ក្នុងផែនការដ៏គម្រក់របស់គេ? កាឌីន ពេលវេលានៅសល់ប៉ុណ្ណេះ តើលោកអាចមានលទ្ធភាពរកមធ្យោបាយមកជួយជីវិតខ្ញុំបានដែរទេ?

ខ្ញុំបើកភ្នែកព្រឹមៗលបមើល…..

គេបិទភ្នែក ហើយសូត្រញាប់ឡើង។

នៅនឹងចុងជើងខ្ញុំ រូបរាងដ៏ស្រស់សង្ហារបស់គេពេលនេះ ដូចជាបិសាចបេះបិទ គឺបិសាចដែលក្លែងបន្លំក្នុងស្រោមទេវបុត្រ។ ជឿទេថា ខ្ញុំនឹងស្ទុះក្រោកឡើងតស៊ូជាមួយគេ?

ភាគបញ្ចប់

រំពេចនោះ ការសូត្ររបស់បងរិន្ទកាន់តែឮឡើងៗ ញាប់ឡើងៗមកលើរាងកាយខ្ញុំ។

ខ្ញុំជិតស្លាប់ទេដឹង? គេសូត្រនេះសូត្រសម្លាប់ខ្ញុំតែម្ដងឬអ្វី? ខ្ញុំបានទប់ទ្រូងអត់ធ្មត់ រង់ចាំក្រែងគេឈប់ក្រោយ ពេលបានសូត្រអស់ចិត្ត ដឹងអីប្តីចិត្តមារនេះ មិនចេះបញ្ឈប់សោះ រហូតដល់ខ្ញុំឈានផុតពីព្រំដែននៃការអត់ធ្មត់…

រវាងការដេករង់ចាំស្លាប់ និងការក្រោកមកតតាំងខ្ញុំត្រូវតែជ្រើសយកមួយ។

ជាថ្មីម្ដងទៀត គេស្រែកសូត្ររបៀនឮៗ ហើយស្ដោះផ្លុំមកលើខ្ញុំ ដូច្នេះខ្ញុំបានបន្លំធ្វើជាញ័រ ញាក់រាងកាយ គឺធ្វើដូចជាត្រូវចុកចាប់នឹងអាគមរបស់គេ រួចហើយស្រែករកគេឯងឱ្យជួយថា «ឈឺណាស់»។

បុរសនេះបញ្ឈប់សកម្មភាព ខណៈពេលដែលខ្ញុំបានបើកភ្នែកព្រឹមៗសម្លឹងទៅ។

ខ្ញុំធ្វើពើដូចជាមិនដឹងថា គេកំពុងសាបព្រោះមន្តអាគមមកលើខ្លួននោះទេ ចំណែកគេក៏ស្រឡាំងកាំង ព្រោះខ្ញុំស្រាប់តែនៅសុខៗដឹងខ្លួនមកវិញមុនការរំពឹងទុក។

ដើម្បីបន្លប់កុំឱ្យគេសម្គាល់ដឹងអំពីភាពទុក្ខសោក និងសេចក្តីខូចចិត្តរបស់ខ្ញុំ ទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តធ្វើជានិយាយតម្អូញ៖

«ឡានីយល់សប្តិអាក្រក់ទៀតហើយ!»

មនុស្សអាក្រក់ម្នាក់នេះដូរទឹកមុខបានលឿនណាស់។ គេធ្វើមុខដូចជាយកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំជាខ្លាំង ហើយលារង្វង់ដៃមករកខ្ញុំ។

ខ្ញុំវិញស្អប់គេមិនចង់ឃើញមុខផង កុំថាឡើយបណ្ដោយឱ្យគេមកឱបត្រកង តែកុំឱ្យគេដឹងខ្លួន ខ្ញុំក៏ផ្តេកក្បាលទៅលើស្មាគេ។

ដៃគេអង្អែលជុំវិញខ្នងខ្ញុំ។ ដំបូងមើលទៅដូចជាអង្អែលលួងលោម ប៉ុន្តែសង្កេតយូរទៅ ខ្ញុំបែរជាចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា គេកំពុងសរសេរអក្សរអ្វីម្យ៉ាងមកលើខ្នងខ្ញុំទៅវិញ? មនុស្សកំណាចនេះពិតជាមិនចេះអស់មិនចេះហើយ គឺមានគ្រប់ក្បួនពិតមែនហើយ។

«ឡានីទៅបន្ទប់ទឹកបន្តិច!»

ខ្ញុំច្រានគេចេញតិចៗ តែធ្វើភ្លាមៗ ព្រោះមិនអាចទ្រាំចាំដល់ពេលគេធ្វើបាលីចប់នោះទេ។ មិនដឹងគេតាមទាន់សកម្មភាពខ្ញុំ គិតយល់ពីចិត្តខ្ញុំកំពុងប្រឆាំងនឹងគេនេះដឹងដែរឬទេ?

គ្រាន់តែបានចូលមកដល់បន្ទប់ទឹកកាលណា ខ្ញុំពិតជាធូរទ្រូងណាស់ ដង្ហើមក៏មានសេរីភាពក្នុងការដកជាងមុនដែរ។ ហោចណាស់ ក៏បានគេចពីភ្នែកមនុស្សកំណាចមួយពេលដែរ។

ធ្វើម៉េចទៀតទៅខ្ញុំ?

ខ្ញុំបែរខ្វាច់មករកបង្អួចពីក្រោយខ្នង។ បើខ្ញុំបើកទីនេះអើតទៅរកមើលកាឌីន តើអាចបណ្ដាលឱ្យប្តីកំណាចនេះគេដឹងខ្លួនដែរទេហ្ន៎?

ក្នុងមួយវិនាទីដែលចិត្តខ្ញុំហោះឆ្វេចឆ្វាចរកមធ្យោបាយ ខ្ញុំឮសំឡេងស្រែក ហើយនឹងស្នូរអ្វីមួយក្ដុកយ៉ាងខ្លាំង។ ចិត្តខ្ញុំច្របល់រុញទ្វារចេញ ។

ខ្ញុំឃើញប្តីខ្ញុំកំពុងឈរក្បែរបង្អួចរួច ឱនសម្លឹងមើលទៅក្រោមទាំងមេឃងងឹតស្លុប។

ពុទ្ធោអើយ? តើគេបានឃើញកាឌីនហើយមែនទេ?

ស្នូរអំបាញ់មិញគឺកាឌីនធា្លក់មែនដែរទេ?

ចិត្តខ្ញុំអន្ទះសារ តែខ្ញុំខំពោលធ្វើពើ៖

«ថីហ្នឹង?»

«មានចោរ!»

គេឆ្លើយទាំងមិនងាកមុខ ហើយប្រញាប់រត់ចេញទៅក្រៅ។

កាឌីនពិតជាធ្លាក់មែនឬអ្វី? ខ្ញុំបែកញើសស្អិតខ្លួន ដៃរាវរកទូរសព្ទមកកាន់។ ពេលណាក៏វាជាវត្ថុសំខាន់ ព្រោះវាអាចទាក់ទងគ្នាបាន។

ពេលនេះមានតែខ្ញុំម្នាក់ឯង គ្មានអ្នកណាពិគ្រោះទៀតទេ ខ្ញុំនឹកដល់កាឌីន។ តើគេស្លាប់ទេ? អត់ពីគេខ្ញុំសង្ឃឹមអ្វីទៀត? ខ្ញុំអែបទៅក្បែរទ្វារសម្លឹងដំណើរបងរិន្ទ។ ខ្ញុំឃើញគេកាន់កាំភ្លើងខ្លីមួយរត់ចុះក្រោមយ៉ាងរហ័ស។

គេប្រហែលមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងខ្ញុំ ប៉ុន្តែគេប្រហែលជាយល់ថា កាឌីនជាចោរ ហើយឡើងមករកលួចរបស់ ប៉ុន្តែបានឃើញការចេះវិជ្ជាសិល្ប៍ផ្លូវងងងឹតរបស់គេដែលគេដាច់ខាតត្រូវតែបំបិទមាត់។

ខ្ញុំរត់ទៅតាមពីក្រោយទាំងបារម្ភភ័យភិត តែមកដល់មាត់ជណ្តើរ ខ្ញុំឈប់ជើងដោយឯកឯង ហើយងើយសម្លឹងទៅជាន់ខាងលើ។

ខ្ញុំគួរតាមគេចុះទៅក្រោម ឬឆ្លៀតពេលនេះឡើងទៅរកអាថ៌កំបាំងក្នុងបន្ទប់ជាន់លើនោះដើម្បីរកតម្រុយមកការពារខ្លួន?

កាឌីនមិនដឹងថាយ៉ាងណាហើយទេ ពេលនេះខ្ញុំគឺត្រូវតែខ្លួនទីពឹងខ្លួន។

ខ្ញុំនឹកដល់រឿងជាច្រើនដំណាលគ្នា។ ខ្ញុំយល់ថា ពិចារណាថាបើស្រីម្នាក់នោះពិតជានៅទីនោះ ហើយបើថានាងពិតជាមានជំងឺ? ខ្ញុំអាចនឹងយកស្ថានភាពគេមកគំរាមប្រុសស្នេហ៍គេឱ្យដោះអំពើពីលើខ្លួនខ្ញុំបានដែរទេ?

រហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរ ខ្ញុំបកឡើងត្រឡប់មកជាន់លើវិញដោយមិនទាន់ទាំងគិតច្រើនផង។

គ្រប់គ្នាក្នុងផ្ទះនេះបានត្រូវមន្តសណ្តំដេកលក់អស់ទៅហើយគ្រប់ជាន់ស្ងាត់ខ្លាំងណាស់។

ខ្ញុំតាំងចិត្ត បង្អង់ភាពរួញរាចោលទៅម្ខាង ហើយឈប់នៅត្រង់ទ្វារស្ពាន់ក្បាច់ចម្លាក់យ៉ាងចាស់ដ៏បុរាណមួយដែលមានពណ៌ច្រាលរលោងដូចត្រូវនឹងថ្នាំលាប។

ពេលដែលដៃខ្ញុំរាវរកគន្លឹះសោ ទើបខ្ញុំដឹងថាខ្លួនឯងញ័រដៃកម្រិតណា។

បរិវេណនេះងងឹតនិងផ្សាភ្នែកស្ទើរតែទ្រាំនៅមិនបានតទៅទៀតទេ ប៉ុន្តែការចង់រស់និងចង់ដឹងចង់បំបែកភាពអាថ៌កំបាំងបានកែកុនស្ថានភាពដ៏ទន់ខ្សោយរបស់ស្រីអភ័ព្វដូចខ្ញុំនេះឱ្យអាចរឹងមាំឡើងវិញសឹងស្មានមិនដល់។

ទ្វារគ្មានសោទេ ខ្ញុំមួលក្រាកក៏អាចបើកទ្វារ ហើយរុញចូលទៅក្នុងបានយ៉ាងងាយ។ បន្ទប់នេះមើលពីក្រៅទៅគឺដូចជាធំស្កឹមស្កៃ ហេតុអីក្នុងនេះ មានតែបរិវេណតូចមួយ?

ជាមួយនឹងពន្លឺអំពូលបង្កប់ក្នុងសសរពណ៌ក្រហមស្តើង ខ្ញុំក្រឡេកឃើញលើជញ្ជាំងថ្មមានសេសសល់តួអក្សរក្រវេមក្រវាមដែលធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំស្លុត។

«លែងយើងចេញអាមនុស្សវិកលចរិត!»

ពាក្យមួយចំនួននេះបានធ្វើឱ្យខ្ញុំលិចស្រុងទៅក្នុងការពិត ដែលមនុស្សជាច្រើនធ្លាប់បាននិយាយតៗគ្នាថា ពួកដែលរៀនអាគមអូមអាមច្រើនតែមានសតិមិនប្រក្រតីនោះទេ។ គេអាចក្លាយទៅជាវិកលចរិត នៅពេលដែលងប់ងល់នឹងរបៀនអស់ទាំងនោះហួសហេតុពេក។

ចុះតើអ្នកណាជាម្ចាស់ពិតនៃអក្សរអស់ទាំងនេះ?

ង៉េតង៉ត…..វិទ្យុចាស់មួយនៅឯជ្រុងម្ខាង ស្រាប់តែដំណើរការឡើងមកវិញដោយឯកឯង ធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំលោតភឹប ជាមួយសូរវីយោឡុងស្រទន់បង្អូសស្រងេះស្រងោច។

«អ្នកណា?» ខ្ញុំសួរទាំងញ័រជើង។

ស្ងាត់ច្រៀប….. ឮតែតន្ត្រីដ៏រំខាន និងភាពស្ងាត់ជ្រងំនៃបន្ទប់។ ខ្ញុំហាក់មានអារម្មណ៍ថា ឮដង្ហើមមនុស្ស។ ម្ល៉ោះហើយ ដៃខ្ញុំចុចបើកពិលទូរសព្ទ។

«មានអ្នកណានៅអត់?»

«ហេតុអ្វីបានជាសម្លាប់ខ្ញុំ?» សំឡេងនេះលាន់មកស្រាលៗតាមខ្យល់នៃបរិយាកាសដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ដែលពីដំបូងខ្ញុំបានស្ដាប់ឮត្រឹមតែដង្ហើមតក្កមារបស់ខ្លួនឯង ប៉ុន្តែពេលនេះ ពាក្យថា «សម្លាប់ខ្ញុំ» បានឮច្បាស់ធ្លុះដល់ជម្រៅចិត្ត។

«អ្នកណា?»

ខ្ញុំសួរលឿនរ៉េវ ហើយរេមើលជុំវិញបន្ទប់ដោយការភ័យខ្លាចមានឥទ្ធិពលពេញរាងកាយពីក្បាលដល់ចុងជើង។

ស្រមោលធំខ្ពស់មួយលេចឡើងនៅលើកម្រាលឥដ្ឋ។

នេះជារូបរាងមនុស្សប្រុស ឯសំឡេងដែលខ្ញុំបានឮមិញនេះ គឺជាសំឡេងស្រី?

ខ្ញុំបែរក្រោកខ្វាច់ទាំងដឹងជាស្រេចហើយថា បុរសម្នាក់ដែលជះស្រមោលលើកម្រាលឥដ្ឋនេះជាអ្នកណា។

«បន្ទប់នេះមានរឿងអ្វីឱ្យប្រាកដទៅ?»

ខ្ញុំសួរគេទាំងស្លន់ស្លោ ព្រោះបងរិន្ទកំពុងសម្លក់សម្លឹងខ្ញុំ។

ដៃគេរុញទ្វារស្ពាន់បិទទៅវិញគ្រឹប ធ្វើឱ្យខ្ញុំថយចេញពីកែវភ្នែកដ៏សាហាវរបស់គេ។

គេដើរចូលមកតម្រង់ខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែថយក្រោយ ហើយស្រែកភ្លាត់សំឡេង៖

«បងឯងមានអាថ៌កំបាំងអី?»

គ្មានចម្លើយ ហើយក៏គ្មាននរណាម្នាក់នៅជុំវិញនេះ ក្រៅពីប្តីប្រពន្ធត្បាញអាយខ្ញុំនេះដែរ។ គេមិនមាត់ តែចាប់ផ្តើមរអ៊ូសូត្រមន្តអូមអាមញាប់ឡើង។ ភ្នែកគេទាំងសងឡើងដូចរងើកភ្លើងក្រហមតែត។ ខ្ញុំដឹងថា សេចក្ដីស្លាប់កំពុងចូលមកដល់។ ខ្ញុំស្រែកមួយទំហឹង៖

«ជួយផង!»

បុរសនេះគ្រហឹម ខ្ញុំចាប់ផ្តើមក្តៅឆេះពេញរាងកាយ ហើយគាំងចលនាដួលគ្រេង។ ទូរសព្ទខ្ញុំរបូតធ្លាក់ដេកស្ងៀមលើកម្រាលឥដ្ឋ។

ពេលបានសម្រេចក្នុងការឃុំរាងកាយខ្ញុំដោយរបៀនដ៏ចង្រៃរបស់គេហើយ គេក៏ឈប់សូត្រ។

ពេលបងរិន្ទ ឱនមកលើកខ្ញុំឡើងឱ្យអង្គុយក្បែរជញ្ជាំង ខ្ញុំសាកល្បងចង់តវ៉ារើពីដៃគេដែរ តែទៅមិនរួចកម្រើកតែខ្លួនបន្តិចក៏មិនបានផង កុំថាឡើយឱ្យទៅតស៊ូជាមួយគេ។

«ខ្ញុំជាប្រពន្ធបងឯងណា ដឹងខ្លួនឡើងទៅ!»

បុរសម្នាក់ដែលធ្លាប់តែមានស្នាមញញឹម ពេលនេះប្រែទឹកមុខទៅជាជ្រីវជ្រួញដោយទុក្ខសោក ហើយនិយាយស្ងួតស្ងប់៖

«អត់ធ្មត់ទៅ! ជិតដល់ពេលហើយ!»

គេងាកមើលនាឡិកាលើជញ្ជាំង ហើយញញឹមត្រជាក់ល្ហឹមដូចខ្មោចព្រាយ។ មិនដឹងថាអ្វីទៅដែលត្រូវយកមកនិយាយដើម្បីបញ្ឈប់ភាពឆ្កួតរបស់មនុស្សចម្លែកនេះ ក្រៅពីបើកភ្នែកក្រឡង់ៗចាំមើលទង្វើលេលារបស់គេ។

សំឡេងប្តីធ្មប់របស់ខ្ញុំចាប់លាន់ឡើងសាជាថ្មី៖

«ជិតដល់ពេលបានធ្វើប្រពន្ធរបស់បងហើយ!»

«យើងមិនត្រូវការទេ! លែងយើងភ្លាម! យើងត្រូវការត្រឡប់ទៅស្រុកខ្មែរវិញ!»

ទីបំផុតខ្ញុំបានបាត់បង់ប្រាជ្ញា និងការអត់ធ្មត់ហើយ។ ខ្ញុំសម្លឹងទៅជននេះមិនដាក់ទេ គឺតាមដានគ្រប់កាយវិការរបស់គេ ពិសេសពេលគេនេះគេមិនរវល់ឆ្លើយតបនឹងខ្ញុំ បែរជាសម្ងំឈរឆ្កុបនៅមុខជញ្ជាំងទ័ល ហើយសូត្ររបៀន។

សូរសំឡេងផ្គរលាន់ លាន់មកល្វើយៗពីខាងក្រៅ។ រន្ទះបាញ់ឮឡើងម្តងហើយម្តងទៀត។ រំពេចនោះ ជញ្ជាំងនៅពីមុខគេបានរបើកចេញជាពីរ។

ខ្ញុំចំហមាត់ធ្លុង។

តាមពិតជញ្ជាំងថ្មនេះជាទ្វារសោះ។ វាជាប្រភេទទ្វារដែលត្រូវការបើកដោយរបៀន? គួរឱ្យអស់សំណើចសម្រាប់ខ្ញុំពេកហើយ ប៉ុន្តែឡានីអើយ! វាជាការពិត ជាការពិតដ៏ឆ្កួតលេលាដែលឯងចាំបាច់ត្រូវរកមធ្យោបាយ។

ភ្នែកខ្ញុំសម្លឹងហួសពីស្មារបស់គេនោះឆ្ពោះទៅរកបន្ទប់អាថ៌កំបាំងនៅពីមុខគេដែលភ្លឺព្រឹមៗដោយភ្លើងខៀវស្រងាត់។

ក្លិននៃសាកសពស្អុយរលួយបានចាប់ផ្ដើមសម្រុកមករកខ្ញុំ។ ខ្ញុំយល់ហើយថា ប្រាកដជាគេលាក់ស្រីម្នាក់នោះនៅទីនេះ រហូតដល់ប៉ូលិសស្រុកបារាំងរកដានមិនឃើញ។

ប៉ុន្តែ…??????

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមសួរខ្លួនឯង? បើនាងនោះស្លាប់ហើយ មិញនេះ សំឡេងដែលខ្ញុំបានឮនោះជាសំឡេងអ្វីទៅ?

ខ្ញុំសម្លឹងមិនប្រិចភ្នែក ព្រោះវាំងននបក់រវិចនៅចម្ងាយមិនដល់៥ម៉ែត្រពីមុខខ្ញុំ។ ទីនោះទំនងជាគ្រែបុរាណមួយដែលមានការតុបតែងដោយស្បៃ។

ពេលដែលគេនោះដើរចូលទៅទីនោះ ខ្ញុំឃើញមានខ្យល់បក់រវិចប៉ើងសក់គេ ហើយខ្ញុំធុំក្លិនផ្កាម្យ៉ាងនោះដែលខ្ញុំនៅចំណាំបាន។ បង្អួចប្រហែលជាបើក ហើយបន្ទប់នោះធំសន្ធឹងកាច់ជ្រុងវិមានដែលខ្ញុំធ្លាប់សម្លឹងពីខាងក្រោម។

ស្រីម្នាក់ដេកស្តូកនៅលើគ្រែ?

ខ្ញុំឃើញឆ្ងាយសន្លឹម ហើយខ្ញុំក្រោកមិនរួច តែខ្ញុំតាមមើលមិនដាក់ភ្នែក។

នាងមិនទាន់ស្លាប់ទេដឹង?

ខ្ញុំស្រលាំងកាំង ពេលដែលគេនោះអោនទៅលើកនាងឡើងមកអង្គុយបំបែរចំពីមុខខ្ញុំ។

ខ្ញុំស្រែកវ៉ាស ព្រោះមនុស្សស្រីនោះមានដំបៅរលួយពាសពេញផ្ទៃមុខ ហើយបិទភ្នែកជិតឈឹង។

ដៃជើងខ្ញុំញ័រចំប្រប់ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានបាត់បង់ស្មារតីទេ។

នារីនោះជាមនុស្សស្រីដែលខ្ញុំតែងឃើញក្នុងសុបិននោះហើយ គឺនាងប្រាកដណាស់។

ខ្ញុំស្រែកសួរទាំងកំហឹង៖

«អាមនុស្សឆ្កួត! ឯងឃុំបងស្រីឯងសល់ថ្នាក់នេះ មិនឱ្យគាត់ចេញក្រៅព្យាបាល?!»

ម្នាក់នោះងើបមុខមើលមកខ្ញុំ ហើយនិយាយមួយៗដូចមិនបានខឹងតប៖

«គេជាភរិយាខ្ញុំ!»

ខ្ញុំស្លុតចិត្ត តែប្រឹងសួររកហេតុផល៖

«ចុះឯងមករៀបការយើងធ្វើស្អីទៅ? ឯងនៅសប្បាយនឹងគ្នាឱ្យឆ្អែតចុះ យើងមិនខ្វល់ទេ! យើងត្រូវការទៅផ្ទះយើងវិញ!»

គេនិយាយស្ដីមកវិញប្រហើរធម្មតា៖

«អ្នកទាំងពីរជាភរិយារបស់ខ្ញុំ!»

ខ្ញុំគ្រវីក្បាលឈឺចាប់ ហើយបដិសេធ៖

«ឈប់ឆ្កួតទៅ! ហើយឆាប់លែងយើងភ្លាម! ប៉ូលិសចាប់ផ្ដើមសង្ស័យឯងហើយ ឯងដកខ្លួននៅទាន់ពេល!?»

បុរសចម្លែកនិយាយមកវិញតាមសម្រួល៖

«នេះជាវាសនារបស់អ្នកទាំងពីរដែលត្រូវរស់នៅជាមួយយើង! តិចទៀត គន្ធានឹងស្លាប់ ហើយព្រលឹងគេនឹងប្រើរាងកាយរបស់ឡានី!»

ខ្ញុំស្រឡាំងកាំង ប៉ុន្តែស្រីនោះពិតជាកំពុងដកចង្កាមាន់មែន។ ខ្ញុំយំ ហើយស្រែកតវ៉ា៖

«ឯងស្រលាញ់នាង មិននាំនាងទៅពេទ្យ? ម៉េចមិនព្យាបាលនាង?!»

គេមិនឆ្លើយទេ ព្រោះនាងកាន់តែត្រដរខ្យល់ហើយ បន្ទាប់មកនាងនៅស្ងៀមក្នុងលង្វែកទ្រូងគេ និងក្រោមកែវភ្នែកតក់ស្លុតរបស់ខ្ញុំ។

ទឹកភ្នែកបុរសនោះហូររហាមមាត់ តែគេញញឹម។

«គន្ធា! គន្ធា! មកណេះអូន មកជិតបង! ដល់ពេលហើយ អូននឹងចូលក្នុងរាងកាយស្រីម្នាក់នោះ ហើយយើងនឹងសោយសុខជាមួយគ្នា!»

ខ្ញុំកាន់តែបើកភ្នែកក្រឡោត ពេលគេឱនទៅថើបថ្ពាល់ពេញដោយដំបៅរបស់នាង។

«ម៉ែអើយជួយផង! គេនេះឆ្កួតមែនទែនហើយ!»

ខ្ញុំនិយាយទាំងគ្រវីក្បាលម្នាក់ឯង។ ក្នុងពេលវេលាដ៏វេទនាចិត្តនេះខ្ញុំនឹកឃើញដល់រឿងជាច្រើនដែលបានជួបប្រទះក្នុងរវាងពេលប៉ុន្មានថ្ងៃមកនេះ។ វាមិនមែនជាសុបិនទេ ប៉ុន្តែវាជាការពិតដ៏អាក្រក់ជួជាតិមួយ។

គេនេះប្រហែលជានឹងសម្លាប់ខ្ញុំដើម្បីយករាងកាយខ្ញុំឱ្យស្រីដំបៅរលួយនោះចូលមកនៅមែនទេ? ខ្ញុំបិទភ្នែក ហើយចាប់ផ្តើមភាវនារកគុណបុណ្យពុកម្តាយជួយ។

ពន្លឺក្រហមចាំងមកលើខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រូវបើកភ្នែកមកវិញ។ ភ្លាមនោះខ្ញុំឃើញគេក្រោកមក។

ដៃគេកាន់ថាសមួយដែលមានទៀនមួយដើមវែងដុតរួចជាស្រេច។

«បន្តិចទៀត នាងនឹងទៅចាប់កំណើតជាថ្មីហើយ ចូរសប្បាយចិត្ត!»

រាងកាយរបស់ខ្ញុំបានចាប់ផ្ដើមក្តៅដូចគេដុត ពេលដែលគេចូលមកកាន់តែកៀក ហើយមាត់គេសូត្ររបៀន។ ខ្ញុំស្រែកព្រោះអារម្មណ៍រលាក ប៉ុន្តែគ្មានសញ្ញាថា មាននរណាម្នាក់ឮខ្ញុំបាននោះទេ។

«យើងស្បថ បើយើងស្លាប់ យើងយកខ្លួនប្រាណនេះរលាយសាបសូន្យទៅដែរ មិនឱ្យឯងប្រើវាបានជារៀងរហូត!»

ភ្នែកខ្ញុំចាប់ផ្តើមព្រិល ពេលដែលមនុស្សអាក្រក់ដកកូនកាំបិតមុខស្ដើងរហៀរសស្ងាចមួយ នៅនឹងពន្លឺភ្នែកអស់សង្ឃឹមចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំប្រាកដជាស្លាប់ក្រោមដៃវានេះ….. នេះជាលទ្ធភាពចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំក្នុងការគិត ព្រោះធ្វើអ្វីមិនបាន ហើយខ្ញុំចាប់ផ្តើមបិទភ្នែក ព្រោះធន់នឹងកម្ដៅភ្លើងដែលដុតកម្លោចរាងកាយមិនបានតទៅទៀត។

ទឹកត្រជាក់សាចគ្រាំមកលើមុខខ្ញុំ។ ខ្ញុំសុបិនឃើញខ្លួនឯងកំពុងហក់រំដោះខ្លួនចូលទៅក្នុងទន្លេធំមួយគេចផុតពីភាពឆេះខ្លោច ហើយខ្ញុំបានងើយប្រផិតប្រផើយឃើញព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ទ្រង់បើកព្រះនេត្រមើលមកខ្ញុំពីកោះមួយសន្លឹម។

ខ្ញុំស្រែករកជំនួយទាំងមាត់ម្ហបៗហាមិនចេញសំឡេង គឺស្វែងរកអំណាចបុណ្យនៃព្រះមកប្រោសប្រទាន ហើយដៃខ្ញុំទាំងសងខំហែលអស់ពីកម្លាំងកាយចិត្ត មាត់ក៏ទន្ទេញធម៌ពេញដាមក្នុងខួរក្បាល។ សំឡេងកាឌីនហៅខ្ញុំឮជាប់នឹងត្រចៀក៖

«ប្រឹងឡើងម៉ាដាមប្រឹង! ហើយបើកភ្នែក!»

ខ្ញុំងក់ក្បាលថាអូខេ ហើយខ្ញុំពិតជាប្រឹងមួយទំហឹងដើម្បីបើកភ្នែក ទោះបីត្របកភ្នែកទន់ជ្រាយ ចង់តែធ្មេចលែងបើកក្តី។

មិនយូរប៉ុន្មាន ស្មារតីខ្ញុំមកដល់ មុនទើបភ្នែកខ្ញុំបើកសន្សឹមៗតាមក្រោយ។ បានឃើញថា ខ្លួនឯងដេកលើដៃបុរសម្នាក់។

«កាឌីន!!»

ខ្ញុំអរណាស់ដែលឃើញគេ គឺគេកំពុងត្រកងខ្ញុំ។

ពីចំហៀងគេ ខ្ញុំឃើញក្រុមប៉ូលិសបារាំងផ្នែកពន្លត់អគ្គីភ័យរត់ប្រសាច ទើបខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ពីក្លិនឧស្ម័ន។ អគ្គីភ័យបានលេបត្របាក់ទីនេះ?

ខ្ញុំខំរកមើលអ្វីៗដែរ តែមិនឃើញបុរសមន្តអាគម និងភរិយាអ្នកជំងឺរបស់គេទេ ដោយសារផ្សែងហើរស្រអាប់ក្រាសពេញវិមាន។

«គេដុតទីនេះ?»

ខ្ញុំរអ៊ូសួរខ្លួនឯង តែកាឌីនឆ្លើយតប៖

«ពេលខ្ញុំនាំប៉ូលិសមកដល់ ហើយបង្អាក់គេមិនឱ្យធ្វើឃាតអ្នកស្រី គេបានរត់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់នោះបិទជញ្ជាំង ហើយដុតខ្លួនឯងទៅជាមួយភរិយាគេ!»

ខ្ញុំយំហើយនឹកឃើញដល់នារីដំបៅរលួយនោះ។

ខ្ញុំនិយាយអណ្តឺតអណ្តក៖

«កាឌីន! ពេលខ្ញុំចូលទៅដល់បន្ទប់ជ្រុងគេនោះ ស្រីម្នាក់នោះនៅរស់នៅឡើយទេ!»

កាឌីនបើកភ្នែកធំព្រោះភ្ញាក់ផ្អើល ខ្ញុំនិយាយទាំងយំរន្ធត់៖

«ស្រីនោះក៏ជាអ្នករងគ្រោះដែរហើយមើលទៅ! គេប្រហែលជាឃុំនាងដល់ស្លាប់ មិនអ៊ីចឹងម៉េចបានជានាងស្រែកថា គេចង់សម្លាប់នាង? វានោះជាមនុស្សឆ្កួតពិតមែនហើយ! វាឆ្កួតណាស់ វាទុកឱ្យនាងដេកឈឺដល់ស្លាប់នៅទីនេះ! លោកដឹងទេ កាឌីន?»

កាឌីនមិនមានអ្វីបកស្រាយទេ ព្រោះឡានពេទ្យបានលូនចូលមកដល់ជាមួយកាំរស្មីភ្លឺផ្លេកដែលខ្ញុំអាចដឹងបានថា ខ្ញុំកំពុងត្រូវបានជួយសង្គ្រោះ។

ខ្ញុំបិទភ្នែក ហើយនិយាយទៅកាន់គេ៖

«កាឌីនជួយខ្ញុំរឿងមួយ!»

«បាទ?»

«ខ្ញុំចង់ខលទៅផ្ទះ! ខ្ញុំសូមអង្វរ!»

ក្រោយពីប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំបានមកដល់ យើងក៏បានធ្វើពិធីរំដោះគ្រោះដោយព្រះសង្ឃខ្មែរនៅទីនេះ។

ក្នុងឱកាសនោះ កាឌីនបានពន្យល់ពួកយើងអំពីអ្វីៗដែលបានកើតឡើងចំពោះបុរសអ្នកលេងរបៀននោះ។ តាមពិតបុរសឈ្មោះរិន្ទនេះមានឈ្មោះថា នីកូ ហើយត្រូវបានមិត្តរួមថ្នាក់សង្ស័យថា ជាអ្នកចេះរបៀនអូមអាម និយមប្រព្រឹត្តមន្តអាគម គ្មានអ្នកណាព្រមរាប់អានទេ។

ថ្ងៃមួយកាលពីវ័យ២២ឆ្នាំ គេបានចូលរួមមង្គលការបងស្រីជីដូនមួយគេឈ្មោះគន្ធាក៏មានចិត្តលួចស្រលាញ់នាងបាត់មុខមិនបាន ទោះនាងមានវ័យច្រើនជាងដល់ទៅ៦ឆ្នាំក៏ដោយ។ គេតែងកើតទុក្ខបុកម្នេញទន្ទេញប្រាប់ឪពុកម្ដាយថា នាងនោះជាភរិយាខ្លួនតាំងពីជាតិមុនមក ហើយសន្យាថានឹងមកជួបគ្នាគ្រានេះទៀត។

ចាស់ៗកើតទោមនស្សនឹងគេនេះ ហើយព្យាយាមស្វែងរកការព្យាបាលសតិឱ្យគេ នៅពេលដែលគេកាន់តែធ្វើទុក្ខនឹកបងស្រីនោះរហូតឡូឡាបំផ្លាញរបស់ទ្រព្យ។

រហូតដល់នីកូបង្ខាំងខ្លួនឯងក្នុងបន្ទប់ មិនបាយមិនទឹកគ្រប់៧ថ្ងៃ ឪពុកម្ដាយមិនដឹងឡើយថា នៅក្នុងរយៈពេលសម្ងំក្នុងបន្ទប់ យុវវ័យដែលងប់ងល់លើរឿងផ្លូវងងឹតនេះ បានទាក់ទងគ្រូផ្លូវងងឹតមកពីប្រទេសនានាជាច្រើនតាម Internet ហើយគេបានជឿគ្រូធំម្នាក់ថា គេនឹងប្រពន្ធជាតិមុននោះនឹងអាចជួបគ្នា លុះណាតែគេគ្រប់អាយុ៣០ឆ្នាំសិន។

ដូច្នេះហើយបានជានៅពេលខែឆ្នាំកៀកមកដល់ គេបានប្រព្រឹត្តអាគមលើកូនរបស់គន្ធា ធ្វើឱ្យឈឺរីងរៃមើលមិនជា ហើយគំរាមនាងឱ្យមករកគេនៅស្រុកបារាំង។

នាងបានបាត់ខ្លួន ហើយអ្នកធ្លាប់នៅផ្ទះគេបានធ្លាប់ប្រាប់ប៉ូលិសថា គេមានស្រីខ្មែរស្អាតម្នាក់នៅជាមួយជាភរិយា ប៉ុន្តែពេលប៉ូលិសមកដល់មិនដែលរកឃើញអ្វីនោះឡើយ។ ដោយនឹកប្តីនិងកូននាង គន្ធាតែងលួចរត់ម្តងជាពីរដង រហូតដល់យប់មួយដែលត្រូវគេតាមទាន់ត្រឹមបន្ទប់បោកគក់ នាងបានគំរាមដុតខ្លួនឯង។ ពេលនោះហេតុតែកម្ម ភ្លើងបានឆាបឆេះខ្លាំងមែនទែន បណ្ដាលឱ្យនាងត្រូវរងរបួសជាទម្ងន់។

នាងបានឆេះរលួយ ហើយគេនៅតែចចេសមិននាំនាងទៅពេទ្យ ដោយសារជឿគ្រូគេដែលប្រាប់ថា ត្រូវប្រើរាងកាយអ្នកទីបីដូររូបរាងវ័យខែឆ្នាំកំណើតរបស់នាង ពុំនោះទេគ្មានថ្ងៃសមបំណងឡើយ។

មិនយូរប៉ុន្មាន គេមកប្រាប់ម្តាយឪពុកថា បើសិនជាចង់ឱ្យគេបំភ្លេចបងស្រី ត្រូវទៅស្រុកខ្មែររកស្រីម្នាក់ឈ្មោះឡានីបម្រុងទុករៀបការជាមួយគេ។

ខ្ញុំស្តាប់ហើយក៏នឹកឃើញទៅដល់វិញាណស្រីរងគ្រោះដដែលៗ ដែលមកបង្ហាញនាងឱ្យឃើញនិងឱ្យនាងជួយ តែនាងនៅតែមិនអាចជួយបាន។ នាងដឹងថា គេពិតជាមានស្នេហាងប់ឆ្កួតលេលាពិបាកព្យាបាល និងពិបាករកមូលហេតុមែន ព្រោះនាងពិតជាបានធុំក្លិនផ្កានោះលើអាវគេ គឺថាទោះបីជាគេនៅចម្ងាយណា ក៏នៅវិលមករកនារីរបួសនេះទាំងយប់ ហើយឱបប្រលោមនាង?

ពេលមកដល់ស្រុកកំណើតវិញ ចាស់ៗខ្សឹបប្រាប់ខ្ញុំថា ទោះបីជាត្រូវឆេះស្លាប់ហើយ ក៏នីកូមិនបានលែងដៃពីរាងកាយគន្ធាដែរ។

មតិអ្នកនិពន្ធ៖

របៀនងងឹតរាប់ពាន់ក្បួនត្រូវបានគេដឹងថា នៅមិនទាន់សាបសូន្យផុតពីលោកយើងនេះនៅឡើយទេ ទោះបីជាវិទ្យាសាស្ត្រព្យាយាមបំបែកការពិតរបស់វាយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ដូច្នេះហើយនៅក្នុងសង្គមខ្មែរ ចាស់ទុំរមែងតែងតែអប់រំឱ្យកូនចៅកសាងអំពើល្អជាយានការពារខ្លួន ព្រោះរបៀនទាំងអស់មានប្រភពកាលពាន់ឆ្នាំនៅរក្សាតកូនចៅក្នុងចំណោមគ្រួសារអ្នកថែរបៀននានា មិនអាចប្រមាថបានឡើយ។

ទោះបីការតំណាលតៗគ្នាក្នុងសហគមន៍អ្នកស្វែងយល់ពីរបៀនងងឹតនៅប្រទេសឥណ្ឌាបានសង្ស័យថា អ្នករៀនរបៀនខ្លះដែលជាប្រភេទងងឹតគ្មានពន្លឺ ច្រើនតែនាំឱ្យអ្នកកាន់នោះលះបង់សតិបញ្ញាជាថ្នូរទៅនឹងការជ្រួតជ្រាបវិជ្ជាអស់ទាំងនេះឱ្យបានជ្រាលជ្រៅ រហូតជននោះមានការគិតវិកលវិលវល់ ខុសពីភាពភ្លឺស្វាងនៃមនុស្សនានា ក៏គ្មានអ្នកណាដឹងថា ការសង្ស័យនេះវាមានការពិតកម្រិតណានោះទេ។ តែផ្អែកលើករណីរបស់នីកូ ដែលមានស្នេហាមិនសមហេតុផលជម្នះស្រលាញ់ស្រីងប់ងល់ហ៊ានធ្វើសព្វមុខដើម្បីមហិច្ឆតាងងឹតងងល់របស់ខ្លួន មិត្តអ្នកអានយល់យ៉ាងណាចំពោះការតំណាលនេះ?

ចប់ដោយបរិបូរណ៍

រឿង៖ របៀនងងឹត ភាគទី៤

Bo Bo — Fri, 14 Jan 2022 07:02:00 +0000

«បងរិន្ទមកវិញហើយ?»

ទឹកមុខស្ងួតរបស់គេ ប្តូរមកជាស្លូតញញឹម។

គេដើរត្រុកៗមកក្បែរខ្ញុំ ហើយឱនសម្លឹងសៀវភៅដែលនៅលើដៃខ្ញុំ៖

«ប្រពន្ធរបស់បងកំពុងអានអីហ្នឹង?»

ខ្ញុំមិនតបដោយធ្វើជារអ៊ូ៖

«អផ្សុកណាស់ដឹងអត់?»

បងរិន្ទអង្គុយចុះមកក្បែរខ្ញុំហើយដកដង្ហើមធំ៖

«សុំទោស! បងរវល់តែប៉ុន្មានថ្ងៃទៀតប៉ុណ្ណោះ! រួចហើយយើងនឹងទៅលេងពេញអឺរ៉ុបក្រេបចន្ទទឹកឃ្មុំ! អូខេ អ៊ីចេះទៅ អផ្សុកពេក ដើរផ្សារខ្លះៗទៅណា៎! បងប្រាប់តៃកុងឱ្យមកជូន!»

ខ្ញុំសម្លឹងមុខគេ ព្រោះមើលទៅយប់មិញ ខ្ញុំធ្វើអំពើមិនគប្បីលើគេ ព្រឹកឡើងគេនៅតែឆ្លៀតធ្វើអាហារពេលព្រឹកទុកឱ្យប្រពន្ធដែលដេកទ្រមក់។ ចុះបើគេដឹងថា ខ្ញុំនេះបានច្របាច់កម្ទេចញាត់បង្គន់មិនបរិភោគ?

គេញញឹម ហើយចាកចេញ….

«បងទៅងូតទឹកសិន!»

គេថាចប់លើកដៃញីសក់ខ្ញុំ ហើយដើរចេញ។ ខ្ញុំហាក់ស្ដាយក្រោយដែលមានចិត្តសង្ស័យប្តី។

ខ្ញុំហៅគេ៖

«បងរិន្ទ!»

គេឈប់បង្អង់ ហើយបែរមកយឺតៗ ខ្ញុំធ្វើភ្នែកម៉ក់ៗសម្លឹងមុខគេ ព្រោះនិយាយអ្វីមិនចេញ តែគេតឿនមកខ្ញុំ៖

«មានអីចង់សួរបង ឡានី?»

ខ្ញុំតតាក់តតុប៖

«គឺ…. ម៉ែយល់សប្តិមិនល្អពីបងរិន្ទ!»

ទឹកមុខគេប្តូរភ្លែត តែភ្លាមៗនោះគេបន្លប់ជាមួយស្នាមសើច ហើយសួរធ្វើពើជាមិនខ្វល់ខ្វាយ៖

«អូ? ហើយម៉ែតេមក? គាត់ថាម៉េចខ្លះ?»

«ម៉ែថាឃើញបងរិន្ទដើរចូលភ្លើង! ម៉ែឪស្រែកហៅប៉ុនណាក៏មិនឮ មិនដើរបែរក្រោយសោះ!»

គេសើចស្ងួតប្រហែលមកពីឃើញថា ទឹកមុខខ្ញុំបារម្ភខ្វល់ខ្វាយអាណិតប្តីហើយមើលទៅ។

ខ្ញុំខំញញឹមតបវិញទាំងចិត្តតឹងណែន។ តាមចរិតទៀងត្រង់របស់ខ្ញុំ ខ្ញុំចង់ប្រាប់គេបន្ថែមទៀតណាស់ថា ខ្ញុំនេះក៏មានពិភាល់មិនសូវស្រួល ពិសេសមុននេះ ក៏បានយល់សប្តិឃើញភ្លើងឆេះ និងឃើញមនុស្សស្រីដដែលៗច្រើនដង ម្ដងណាក៏ឃើញស្រែកឱ្យជួយ ប៉ុន្តែមានអារម្មណ៍ថា បងរិន្ទដូចជាចង់គេចៗមិនចង់ពិភាក្សារឿងទាំងអស់តទៅទៀតឡើយ។

គេនិយាយបន្លប់ទៅរករឿងផ្សឹង៖

«ក្រេឌីតកាតនៅតុក្បាលគ្រែ! យកទៅជាមួយពីរបីទៅ ថ្ងៃនេះស្រុកបារាំងគេចុះតម្លៃច្រើនកន្លែងណាស់ ចាំបងប្រាប់តៃកុងឱ្យជូនដើរ Shopping ឱ្យអស់ចិត្ត!»

«អត់មានប្តីទៅ ឡានីនៅផ្ទះល្អជាង! ចាំបងរិន្ទទំនេរ ចាំដើរទាំងអស់គ្នា!»

ខ្ញុំនិយាយមែន និយាយចេញពីបេះដូង ព្រោះបើមិនបានបងរិន្ទទៅ គឺមិនដឹងសប្បាយត្រង់ណាទេ។ តែគេបែរជាលើកទឹកចិត្តខ្ញុំ៖

«ឡានីទៅសិនទៅណា៎ ជឿបងទៅ នឹងបានសប្បាយចិត្តមិនខាន! ប៉ារីសជាអាណាចក្រនៃ Brand!»

ខ្ញុំញញឹម តែមិនដែលគិតថាធ្វើតាមគេនោះឡើយ។

ខ្ញុំរៀបចំបាយទឹកដែលអ្នកបម្រើបានត្រៀម ហើយបរិភោគជុំបងរិន្ទ តែមិនបានសួរនាំគេអំពីករណីសង្ស័យទាំងអស់នោះឡើយ ព្រោះថាមិនចង់រំខានការសម្រាករបស់គេ។

លុះដល់រសៀលពេលបញ្ចប់ការរៀបចំខោអាវក្នុងបន្ទប់គេ ខ្ញុំក៏នឹកឃើញចង់ដើរផ្សារ។

ខ្ញុំបានហៅសូហ្វ័រនៅក្រៅមកសួរនាំ។

គាត់ពិតជាចេះអង់គ្លេស ហើយនៅរង់ចាំបម្រើជូនខ្ញុំ Shopping ដូចដែលបងរិន្ទបានសន្យាពិតមែន។

ប៉ារីសស្អាតខ្លាំងណាស់ វិថី Shopping នីមួយៗពិតជាទំនើប ស៊ីវិល័យហួសពីការគិត។

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមវក់ចិត្តនឹងម៉ាកកាបូប ព្រមទាំងគ្រឿងក្រអូបល្បីៗនានាដែលខ្ញុំបានជួបតាមផ្លូវ។

ខ្ញុំទិញទំនិញស្រីៗជាច្រើនយ៉ាងជក់ចិត្តហើយមានសុភមង្គល ភ្លេចអស់ទុក្ខព្រួយនានាដោយសារមានប្តីជាអ្នកមានប្រាក់ក្រេឌីតកាតចាយមិនចេះអស់។

ស្រាប់តែនៅផ្សារចុងក្រោយគេមួយ ខ្ញុំឃើញបុរសម្នាក់។ ខ្ញុំកំពុងស្ថិតក្នុងហាងLacoste រកទិញកាបូបលុយមួយឱ្យប្តី បុរសចម្លែកនោះត្រូវបានខ្ញុំប្រទះឃើញក្នុងកញ្ចក់។

គេនោះស្រមូម ហើយតាមសម្លឹងខ្ញុំក្នុងទឹកមុខគួរឱ្យសង្ស័យនិងភ័យខ្លាច។ គេឃើញខ្ញុំកាលណា មិនព្រមបង្អង់ការសម្លឹងខ្ញុំសោះ ធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំរឹងរឹតតែនៅមិនសុខមិនសាប់។

ខ្ញុំងាករកតៃកុងឡាន ហើយផ្តើមបុកពោះ ព្រោះនេះជាជាន់ទី៣នៃ Centre Beaugrenelle។ តៃកុងឡាន ខ្ញុំឱ្យគាត់នៅចាំខាងក្រោម មិនឱ្យដើរមកតាម ព្រោះខ្ញុំធុញ។

ខ្ញុំសម្លឹងទៅទីផ្សេង ធ្វើដូចជាមិនបានដឹងខ្លួន ប៉ុន្តែតាមកន្ទុយភ្នែកខ្ញុំមើលដឹងថា គេម្នាក់នោះមិនបានបោះបង់ចោលការតាមដានខ្ញុំឡើយ។ គេមើលទៅមានមុខមាត់ស្រមូម ប៉ុន្តែមិនមានវ័យចាស់ពេកនោះទេ ចុះតើគេជាជនជាតិអ្វី ជាចោរទេដឹង? Mall នេះសន្តិសុខច្បាស់លាស់ចំពោះកិច្ចការអតិថិជនណាស់ បើគេជាជនពាលទុច្ចរិត តើគេឡើងមកបានដោយវិធីណា?

ខ្ញុំខំទិញទំនិញនានាតាមតែប្រទះ ហើយធ្វើហាក់មិនដឹងខ្លួន ប៉ុន្តែព្យាយាមសសៀររកច្រកចុះទៅផ្ទះវិញ។

ខ្ញុំស្ងប់ចិត្តបន្តិចដោយសារគ្រប់យ៉ាងនៅទីនេះសុទ្ធតែកញ្ចក់ ហើយបុគ្គលិកគេក៏ច្រើនស្អេកស្កះបានជាមិនសូវអី។

ប៉ុន្តែទើបនឹងចុះមកដល់ជាន់ខាងក្រោម បុរសស្រមូមលេចមុខមកចំពីមុខខ្ញុំតែម្ដង។ ខ្ញុំរន្ធត់ចិត្តព្រោះគេចេញមកពាំងផ្លូវខ្ញុំភ្លាមៗ ហើយហុចផ្កាពីរបីទងដែលមានពណ៌លឿងឆ្អៅមកពីមុខខ្ញុំ។

«មួយយូរ៉ូប៉ុណ្ណោះ ជួយទិញខ្ញុំទៅ!»

គេតាមពិតជាអ្នកសុំទានទេ? ចុះម៉េចនិយាយអង់គ្លេសបានល្អម្ល៉េះ? សំខាន់មុននេះគេឡើងទៅជាន់ខាងលើបានដោយសុវត្ថិភាព? ចូលហាង Lacoste បាន? ហើយពេលនេះតាមខ្ញុំមកដល់ក្រោម?

ទោះបីចិត្តខ្ញុំវិលវល់ដោយការភ័យខ្លាច ប៉ុន្តែហេតុអ្វីខ្ញុំមើលទៅភ្នែកគេគួរឱ្យអាណិត?

ខ្ញុំមានកាក់យូរ៉ូខ្លះដែរ ខ្ញុំលូករាវក្នុងហោប៉ៅខោ Jeans ទៅឱ្យគេនោះ ទាំងគិតជាស្រេចហើយថា នឹងមិនទទួលយកផ្កានោះឡើយ។

គេទទួលលុយ ហើយឱនលំទោនហុចផ្កាឱ្យខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំដើរគេចចេញមិនទទួលយក គឺប្រញាប់ស្វែងរកឡានរបស់ខ្ញុំ។

«ផ្កានេះនឹងជួយម៉ាដាមមិនឱ្យងងុយគេង!»

ពាក្យដែលគេនិយាយចុងក្រោយនេះ ដូចជះទឹកចំកណ្តាលមុខឱ្យខ្ញុំស្វាង ហើយងាកក្រោយបែររហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរ។

ខ្ញុំនៅស្កុបមួយកន្លែង ឯគេដើរតម្រង់មកមួយ។

«អ្នកថាម៉េច?»

ភាសាអង់គ្លេសខ្ញុំជះទៅរ៉ាវទាំងមិនដឹងមុខក្រោយ តែគេនោះនិយាយនឹងនរតបមកវិញ៖

«ផ្កានេះនៅត្រង់ណា នឹងជួយម៉ាដាមមិនឱ្យដេកលក់!»

«លោកជាអ្នកណា?»

ខ្ញុំសម្លុតបុរសនោះដោយមិនដឹងខ្លួន។ ចិត្តខ្ញុំវិលខ្ញាល់ម្នាក់ឯងនឹកទៅដល់ស្ថានភាពដែល ត្រូវងោកងុយមិនអស់មិនហើយនៅផ្ទះធំល្វឹងល្វើយ និងសុបិនអាក្រក់ស្ដែងៗអស់ទាំងនោះ។

«អ្នកស្រីត្រូវអំពើរបស់គេ! អ្នកស្រីត្រូវតែរកវិធីណាមួយមកការពារខ្លួន!»

ខ្ញុំដូចជាស្លុងយ៉ាងជ្រៅទៅនឹងសម្តីបុរសនោះ ខ្ញុំជជីកសួរឫសគល់ ព្រោះសម្តីគេចាក់មកចំបេះដូងខ្ញុំជាពន់ពេកណាស់៖

«លោកដឹងអំពីអ្វីខ្លះ ឆាប់ប្រាប់ខ្ញុំមក?!»

គេនោះតបតមកវិញ គ្មានចាំប្រិចភ្នែករកនឹកអ្វីនោះឡើយ៖

«អ្នកណាម្នាក់បានប្រើមន្តអាគមងងឹតមកលើជីវិតរបស់អ្នកស្រី! រយៈពេល៧ថ្ងៃជិតចូលមកដល់ហើយ វានឹងខាបយកព្រលឹងអ្នកស្រីបាន!»

ខ្ញុំរបូតស្បោងទំនិញពីដៃ ទោះបីមាត់ខ្ញុំប្រឹងប្រកែក៖

«អត់ទេ! អ្នកមនុស្សឆ្កួត!»

បុរសនោះសម្លឹងសក់ខ្ញុំ ហើយចាប់ផ្តើមនិយាយ៖

«គេឃោរឃៅចំពោះអ្នកស្រីពេកហើយ! មិនយូរទេ សក់អ្នកស្រីនឹងចាប់ផ្តើមជ្រុះ អ្នកស្រីនឹងក្រោកលែងរួច អ្នកស្រីនឹងស្លាប់នៅក្រោមអំពើវេទមន្តបិសាចរបស់គេ!»

ខ្ញុំរលីងរលោងសម្លឹងភ្នែកដ៏មុតថ្លានៃបុរសចម្លែក ហើយសន្សឹមៗ ខ្ញុំលូកដៃអង្អែលសក់ខ្លួនឯង។

សក់ខ្ញុំមិនជ្រុះទេ តែបេះដូងខ្ញុំជ្រុះបាត់ទៅតាមសម្តីបំភ័យ និងដៃគេដែលចចេសហុចទងបុប្ផាមកឱ្យខ្ញុំ។

ខ្ញុំរុញផ្កាចេញមួយកំហឹង ហើយខ្ញុំចាប់ផ្តើមរត់ចោលរាល់អីវ៉ែអីវ៉ាន់។

ខ្ញុំរត់ហត់គឃូសរហូតដល់វាក់អ៊ើនឹងតៃកុងឡានដែលស្លន់ស្លោសួរ៖

«Maamមានរឿងអ្វី?»

ខ្ញុំអរណាស់ បែរក្រោយចង្អុលទៅរកជននោះ ស្រាប់តែបាត់ស្រមោលគេឈឹងសូន្យ។

ខ្ញុំរេភ្នែករកមើលបុរសស្រមូមក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្សកកកុញលើវិថីដ៏មមារញឹក។ គេបាត់ទៅណាលឿនម្ល៉េះ?

«ខ្ញុំជួបមនុស្សអាក្រក់! ពួកមនុស្សបោកប្រាស់! អីវ៉ាន់ខ្ញុំជ្រុះនៅខាងនោះ!»

តៃកុងមើលតាមចង្អុលដៃខ្ញុំ ហើយរត់ទៅរើសយកមកវិញនូវទំនិញដែលខ្ញុំបានទិញ។

នៅតាមផ្លូវត្រឡប់ទៅផ្ទះ គាត់ព្យាយាមក្រើនរំលឹកខ្ញុំ៖

«Maam នៅប៉ារីសមនុស្សបោកប្រាស់មានពាសពេញផ្លូវ! សូមប្រយ័ត្ន! ថ្ងៃក្រោយឱ្យខ្ញុំបាទទៅតាមបម្រើផង!»

ខ្ញុំងក់ក្បាលទាំងចិត្តជ្រួលច្របល់ខ្វល់ខ្វាយ ហើយសួរគាត់វិញភ្លាម៖

«អ្នកដឹងថាពួកមនុស្សបោកអស់នោះភាគច្រើនជាជនជាតិអ្វីទេ?»

«អឺរ៉ុបខាងកើតដែលគេចសង្គ្រាមចូលមក! ពួកគេគ្មានទីពឹងនោះទេ! ពួកគេបានរកគ្រប់វិធីឱ្យតែបានប្រាក់! ខ្ញុំមានកំហុសធំណាស់ ដែលព្រមឱ្យអ្នកស្រីដើរ Mall តែឯង!»

ខ្ញុំនៅស្ងៀមលែងនិយាយស្ដី ប៉ុន្តែពេញមួយល្ងាចនោះ ខ្ញុំនឹកឃើញដល់សម្តីបុរសចម្លែកជាប់នឹងសោតា។

«គេឃោរឃៅចំពោះអ្នកស្រីពេកហើយ! មិនយូរទេ សក់អ្នកស្រីនឹងចាប់ផ្តើមជ្រុះ! អ្នកស្រីនឹងក្រោកលែងរួច អ្នកស្រីនឹងស្លាប់នៅក្រោមអំពើវេទមន្តបិសាចរបស់គេ!»

ខ្ញុំគ្រវីក្បាលជានិច្ចដើម្បីនឹងបំភ្លេចពាក្យសម្តីអកុសលឥតគណនាទាំងអស់នោះ។ ខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនម្ដងហើយម្ដងទៀតថា៖

«អត់ទេឡានី! ជននោះគឺជាជនបោកប្រាស់ប៉ុណ្ណោះ កុំជឿគេ!»

សាជាថ្មីការពិបាកចិត្តធ្វើឱ្យខ្ញុំលង់លក់ក្នុងជីវភាពដ៏ស្រងូត និងឯកានេះ។ សូរសំឡេងឆ្មាយំយ៉ាងកម្រោលបានដាស់ខ្ញុំឱ្យដឹងខ្លួនឡើងទាំងភ្ញាក់ភ័យ។

«ជាមួយនឹងការបូជានេះ យើងសុំបង្គាប់ឱ្យភាពងងឹតទាំងអស់នៅលើភពផែនដីនេះ កម្ចាត់ឧបសគ្គទាំងអស់ដែលបានរារាំងផ្លូវរបស់យើង!»

សំឡេងប្តីខ្ញុំទេតើនៀក?

ទោះគេនិយាយតិចៗយ៉ាងណាក៏ខ្ញុំនៅតែស្តាប់ស្គាល់។ ខ្ញុំស្វាងពីងងុយ ហើយបើកភ្នែកគ្រលួង។

ខ្ញុំប្រឹងផ្ទៀងស្តាប់៖

«មេឃអើយចូរស្ដាប់បង្គាប់យើង! យើងត្រូវការមហិទ្ធិឫទ្ធិអ្នក មហិទ្ធិឫទ្ធិដ៏អស្ចារ្យជាងគេក្នុងពិភពលោកនេះដើម្បីផ្លាស់ប្ដូរព្រលឹង!‍‍»

ខ្ញុំព្រឺសម្បុរ ហើយភ័យញ័រ។

ហេតុអ្វីខ្ញុំចង់ក្រោកក៏ក្រោកមិនបាន?

មានអារម្មណ៍ថា នេះជាការពិត មិនមែនក្នុងការយល់សុបិនឯណា ចុះម៉េចបានជាត្រូវខកចិត្តយ៉ាងខ្លាំងរាល់ពេលចង់ច្រត់ដៃក្រោក?

មានរឿងអីកើតឡើងចំពោះរាងកាយខ្ញុំទៅ?

ខ្ញុំស្រែកវ៉ាសមួយទំហឹង ព្រោះខឹងចិត្ត និងតូចចិត្តទន្ទឹមគ្នា ប៉ុន្តែសូម្បីតែសំឡេងក៏ខ្ញុំស្រែកមិនចេញដែរ?

«ក្រោកឡើងឡានី! ដឹងខ្លួនឡើង!»

ខ្ញុំហៅខ្លួនឯងឱ្យអស់ចិត្ត នៅតែមិនឃើញដឹងខ្លួនសោះ ក៏ស្រែកទ្រហោយំ។

ខ្ញុំយល់ថាពិតជាកំពុងតែមានការអាថ៌កំបាំងធំមួយកំពុងគ្របសន្ធប់មកញាំញីជីវិតខ្ញុំពិតប្រាកដណាស់ គ្រាន់តែខ្ញុំមិនដឹងថាវាជាអ្វី ហើយហេតុផលយ៉ាងណា តែប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំទន្ទេញក្នុងបេះដូង៖

«ម៉ែអើយជួយកូនផងម៉ែ!!»

ខ្ញុំប្រឹងជម្នះស្រែករហូតដល់ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើងដោយខ្លួនឯង។

ពេលនេះ គឺជាការភ្ញាក់ឡើងមែនទែនហើយ។

មិញនេះពិតជាយល់សប្តិមែន តែជាយល់សប្តិមួយដែលអាក្រក់បំផុត។

ខ្ញុំបែកញើសជោកប្រាណ ព្រោះឮសំឡេងប្តីខ្ញុំលាន់មកពីក្រៅសាជាថ្មី។ ខ្ញុំផ្ទៀងស្តាប់នៅតែស្តាប់មិនបានថា គាត់និយាយនឹងអ្នកណា ហើយនិយាយអំពីអ្វី?

ខំទប់ខ្លួនក្រោកចេញពីគ្រែ ហើយដើរចេញពីបន្ទប់មកសម្លឹងទៅជាន់ខាងក្រោម។

ប្តីខ្ញុំកំពុងនិយាយទៅកាន់បុរសម្នាក់។ ខ្ញុំផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់ទើបអាចយល់អំពីការសន្ទនានោះបាន ព្រោះពួកគេនិយាយគ្នាជាភាសាអង់គ្លេស ហើយស្ទាត់រហ័សទៀត។

«បានហើយ មកធ្វើការបាន!?»

នេះជាឃ្លាចុងក្រោយដែលប្តីខ្ញុំបាននិយាយ មុនពេលបែរទៅរកបង្អួចមួយឆ្ងាយពីសាឡុងដើម្បីនិយាយទូរសព្ទ។

ខ្ញុំសម្លឹងទៅបុរសម្នាក់ទៀតដែលឱនលំទោន។

គេនោះប្រាកដជាអ្នកធ្វើការថ្មីដែលប្តីខ្ញុំសម្រេចយកមកបន្ថែមនោះហើយមើលទៅ បើយោងទៅតាម អ្វីដែលខ្ញុំឮ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅពិនិត្យព្រោះតែបុរសនោះ ខ្ញុំដូចជាស្គាល់ភិនភាគ?

ខ្ញុំលើកដៃញីថ្ងាសទាំងតឹងក្បាលណែន។ ខ្ញុំដងថា សតិបញ្ញា មូលដ្ឋាននៃប្រព័ន្ធចងចាំរបស់ខ្ញុំបានចុះខ្សោយជាខ្លាំងមួយរយៈនេះ ហើយខ្ញុំដេកដល់ថ្នាក់ថា ឱ្យតែប្រឹងគិតគឺឈឺក្បាលតែម្ដង។

ស្រាប់តែគេនោះងើបមុខមើលមកខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ក្រញ៉ាងតោងបង្កាន់ដៃទប់ខ្លួន។

ទោះពេលនេះគេលែងស្រមូម តែខ្ញុំនៅតែអាចចំណាំគេបាន គេជាម្នាក់ដែលព្យាយាមលក់ផ្កាមកឱ្យខ្ញុំក្នុងតម្លៃមួយយូរ៉ូនោះពិតណាស់។

គេចូលមកដល់ទីនេះ ចូលមកដល់ផ្ទះខ្ញុំបានតាមរបៀបណា?

គេត្រូវការអ្វី? ខ្ញុំត្រូវតែនិយាយប្រាប់បងរិន្ទសិន។

ខ្ញុំរលះរលាំងសម្លឹងទៅរកប្តីខ្ញុំ។ គាត់នៅជក់ចិត្តនិយាយទូរសព្ទនៅឡើយ។ ឯអ្នកបម្រើផ្សេងៗទៀត បានត្រឹមឈ្ងោកមុខជ្រប់ៗដូចគល់ឈើ។

សាជាថ្មី ខ្ញុំសម្លឹងទៅរកមនុស្សគួរឱ្យខ្លាចនោះ។ គេនោះស្រាប់តែលើកដៃស៊ីញ៉ូខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំគាំង។ គេដូចជាស៊ីញ៉ូខ្ញុំកុំឱ្យស្រែករកប្ដីខ្ញុំ ហើយបន្ទាប់មកទាញសរសៃសក់បង្ហាញខ្ញុំ។

ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗ រេមករកស្មាខ្លួនឯងដែលមានសរសៃសក់ជាច្រើនដាច់ធ្លាក់ទើរពាសពេញស្មា។

«មិនយូរទេ! សក់អ្នកស្រីនឹងចាប់ផ្តើមជ្រុះ!»

នេះជាសម្ដីរបស់គេកាលនៅឯ Mall ពេលនេះខ្ញុំនឹកឃើញវាទៀតហើយ។

សក់ខ្ញុំជ្រុះពិតមែន?

ខ្ញុំរត់បកចូលទៅរកបន្ទប់ ហើយឆ្លុះខ្លួនឯងនៅនឹងកញ្ចក់។

សក់ខ្ញុំពិតជាធ្លាក់ដាច់ទាំងសំណុំពិតមែន? ហេតុអី? ធ្វើម៉េចទៅ? អត់បានទេ ខ្ញុំត្រូវទៅរកបងរិន្ទ។

ខ្ញុំរត់បកក្រោយ ហើយផ្ងារមកវិញ ព្រោះបុរសចម្លែកបានឡើងមកដល់បន្ទប់របស់ខ្ញុំហើយពេលនេះ។

ខ្ញុំសួរទាំងភ័យញ័រមាត់៖

«អ្នកណាអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកឯងឡើងមក? ចេញទៅ! ប្រយ័ត្នខ្ញុំប្រាប់ប្តីខ្ញុំណា៎?»

គេនោះប្រញាប់បិទទ្វារក្រោមភាពភ័យស្លន់របស់ខ្ញុំ ហើយមិនឆ្លើយសំណួរខ្ញុំ បែរជាមកទូន្មានទៀត៖

«កុំឱ្យវានោះដឹងរឿងសក់អ្នកស្រីជ្រុះឱ្យសោះ!‍»

«អ្នកណា?»

ខ្ញុំសួរបញ្ជាក់វិញ ព្រោះគិតមិនយល់។ មិនដឹងថា «វា» ដែលគេកំពុងនិយាយនេះសំដៅលើអ្នកណានោះទេ។

ស្រាប់តែគេនោះឆ្លើយមកខ្ញុំវិញភ្លាមថា៖

«ម្ចាស់ផ្ទះនេះ ប្រើមន្តអាគមមកលើអ្នកស្រី ឱ្យតែសក់អ្នកស្រីចាប់ផ្តើមជ្រុះ គេអាចនឹងសម្លាប់អ្នកស្រីហើយ!»

ខ្ញុំតក់ស្លុតណាស់ ទោះបីជាខំពង្រឹងចិត្តកម្រិតណាក្តី ពេញមួយដងខ្លួនចាប់ផ្តើមរញីរញ័រ មានពាក្យពេជ្រជាច្រើនដែលចង់សួរនាំ ប៉ុន្តែនិយាយមិនចេញ គឺនៅទើរត្រឹមក។

«យល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងតែព្យាយាមនិយាយនេះដែរទេ? អ្នកជឿខ្ញុំទៅ ប្តីរបស់អ្នកគេចេះរបៀនងងឹតដែលកំពុងប្រើវាឱ្យខាបព្រលឹងអ្នក! នៅក្នុងការវិនិច្ឆ័យរបស់ខ្ញុំ ប្តីអ្នកជិតធ្វើបានសម្រេចហើយ សក់អ្នកជ្រុះហើយ យើងត្រូវធ្វើអ្វីម្យ៉ាង មុនពេលដែលអ្នកដេកក្រោកលែងរួច!»

ខ្ញុំស្លេកស្លាំងល្វីងទាំងទឹកមាត់ ហើយទប់ចិត្តក្តាប់ដៃគិតចុះឡើងរវាងថា អ្វីទៅជាការពិត និងអ្វីទៅ ជាការបោកប្រាស់។

រវាងបងរិន្ទនិងជននេះ មានម្នាក់ជាអ្នកកុហក។ តើខ្ញុំហេតុអីត្រូវជឿអ្នកដទៃម្នាក់ ហើយមិនពិគ្រោះជាមួយប្តីខ្លួនឯង?

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមបដិសេធ៖

«ចេញទៅ មុនពេលខ្ញុំហៅប៉ូលិស!»

«ជឿខ្ញុំទៅ! អ្នកស្រីកំពុងស្ថិតនៅក្នុងគ្រោះថ្នាក់!»

«ចេញទៅ! ខ្ញុំព្រមានជាចុងក្រោយ!»

ខ្ញុំគ្រវីក្បាលថាមិនស្តាប់ជាដាច់ខាត។ ដូច្នេះបុរសចម្លែកនិយាយបន្ថែម៖

«ពួកអ្នកបម្រើដេកអស់ហើយ ប្តីអ្នកស្រីក៏មិននៅដែរ!»

«ស្អីគេ?»

ខ្ញុំភ្លាត់មាត់សួរទាំងវិលវល់ចិត្តជាពន្លឹក។ តែគេនោះបានហុចផ្កាមួយបាច់ដដែលមកឱ្យខ្ញុំទៀត។

«ដោយសារវានេះ បានជាខ្ញុំនិងអ្នកស្រីនៅឈរនិយាយគ្នាបាន!»

ខ្ញុំវង្វេងចិត្ត ព្រោះវិបត្តិចាក់ស្រេះ ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវការស្តាប់គេដោយអត់ធ្មត់ដើម្បីពិចារណាលើគ្រប់

យ៉ាងថាខ្ញុំអាចជឿទុកចិត្តគេឬអ្វី។

ខ្ញុំសង្កត់ចិត្ត ហើយសាកសួរ៖

«អ្នកជាអ្នកណា?!»

«ខ្ញុំឈ្មោះកាឌីន ជាភ្នាក់ងារសម្ងាត់!»

ខ្ញុំនិយាយឌឺវិញ៖

«អូ! ខ្ញុំទើបតែដឹងថា ប៉ូលិសស្រុកនេះ គឺជាគ្រូអាគមអូមអាម!»

គេនេះមិនខ្វល់ខឹងអ្វីនឹងសម្តីខ្ញុំ ដោយគិតពីនិយាយពន្យល់បន្ត៖

«ខ្ញុំទទួលបន្ទុកដោះស្រាយករណីមនុស្សចេះមន្តអាគម បានជាអ្នកស្រីយល់យ៉ាងនេះ ឬយល់ថាខ្ញុំចម្លែក! ចំណែករឿងសំខាន់ដំបូងដែលខ្ញុំចង់ឱ្យអ្នកស្រីដឹង គឺនីកូ! គាត់តាមពិត គឺជាគ្រូធ្មប់ម្នាក់!»

«នីកូជាអ្នកណា?»

«មា្នក់ដែលទៅប្រទេសកម្ពុជារៀបការអ្នកស្រីមក តាមពិតមានឈ្មោះថានីកូ!»

«លោកនិយាយពីបងរិន្ទ? ហើយលោកពូកែម៉េះដឹងថា ខ្ញុំនេះមកពីស្រុកខ្មែរទៀត?»

កាឌីនដកមួយដង្ហើមជ្រៅ ហើយកែវភ្នែកគេតាមសម្លឹងដៃខ្ញុំដែលខំប្រមូលយកសរសៃសក់មកកាន់។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមបង្អង់ដៃដើម្បីបានឮពាក្យគេនេះបកស្រាយប្រាប់។

គេបានពន្យល់ខ្ញុំភ្លាមតាមចិត្តខ្ញុំដែលអន្ទះសារចង់ដឹង៖

«ប្តីអ្នកស្រីមានភរិយាហើយ តែម៉ាដាមនោះមានជំងឺធ្ងន់ណាស់ តាំងពីចេញពីមន្ទីរពេទ្យមក មិនដែលមានអ្នកណាឃើញគេទេ! ប៉ូលិសសង្ស័យថា នីកូបានរៀនរបៀនងងឹតរបស់ជនជាតិឥណ្ឌាដើម្បីខាបយកឱកាសរស់មួយថ្មីឱ្យភរិយាគេ! យើងជឿថា ប្រពន្ធគេត្រូវបានលាក់ទុកជាសម្ងាត់ក្នុងផ្ទះនេះ!»

លំអងផ្កាចម្លែកនៃជាន់ខាងលើធ្លាក់រោយមកតាមបង្អួចពីក្រោយខ្នងនាយកាឌីន ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញដល់បន្ទប់ហាមឃាត់នៅជាន់ខាងលើ និងសុបិនចម្លែកៗរបស់ខ្ញុំដែលឃើញតែមនុស្សស្រីមុខដដែល។

ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ដឹងថា ស្រីនោះនិងបងគន្ធាជាមនុស្សតែមួយឬអ្វី?

គេពិតជាមាននាង បានជាមិនដែលប៉ះពាល់ខ្ញុំ? យប់នោះគេជូនខ្ញុំដើរលេង ហើយបកមករកនាងទេដឹង បានជាអាវគេជាប់ក្លិនផ្កា?

តែមើលខ្ញុំចុះ ខ្ញុំប្រហែលជាមិនអាចដកដង្ហើមបានរស់ដល់ថ្ងៃស្អែកផងទេ។

សំឡេងខ្ញុំភា្លត់ចេញមកនូវសំណួរដ៏ឈឺចាប់៖

«ហើយគេគិតសម្លាប់ខ្ញុំដោយអំពើមន្តអាគមដ៏កខ្វក់នោះដើម្បីអ្វី? ដូរយកជីវិតប្រពន្ធគេ?»

បេះដូងរបស់ខ្ញុំលោតដូចឆ្កួត មុនពេលរាងកាយខ្ញុំរលំស្រុញចុះក្រោមសន្សឹមៗទប់លែងជាប់។

រឿង៖ របៀនងងឹត ភាគទី៣

Bo Bo — Fri, 14 Jan 2022 07:01:00 +0000

«Ma’am សូមកុំឈរលេងក្បែរៗនេះ!»

អ្នកបម្រើនិយាយទាញអារម្មណ៍ខ្ញុំឱ្យវិលមកវិញ។

«ទីបំផុត ពួកអ្នកចេះនិយាយហើយ?»

ខ្ញុំសួរវិញទាំងមិនពេញចិត្តជាខ្លាំង។

ពួកគេសុទ្ធតែងាកមុខចេញ មិនមានអ្នកណាម្នាក់ដែលប្រឈមតបនឹងខ្ញុំទៀតឡើយ។

«នោះជាបន្ទប់របស់អ្នកណា?»

ខ្ញុំធ្វើជាខឹង តែឆ្លៀតសួរនាំ ក្រែងបានដំណឹង ប៉ុន្តែលទ្ធផលគ្មានចម្លើយ។

ខ្ញុំដើរចេញពីពួកមនុស្សទីងមោងគ្មានបានការអស់នេះ ទាំងចិញ្ចឹមចិត្តថា ថ្ងៃណាមួយខ្ញុំត្រូវតែដឹងឱ្យបានពីអាថ៌កំបាំងទាំងអស់ក្នុងវិមានប្តីខ្ញុំជាដាច់ខាត។

ក្នុងដៃខ្ញុំ មានផ្កានេះមួយដែរ គ្មានអ្នកណាចាប់អារម្មណ៍ថា ខ្ញុំចាប់ជាប់មកទុកមើលពិចារណាម្នាក់ឯងក្នុងបន្ទប់ទេ។

ខ្ញុំថតរូបវា ហើយខ្ញុំប្រើ Google រកមើលថាវាឈ្មោះអ្វី មានប្រភពមកពីណា អាចដាំនៅទីណាខ្លះ?

ទីបំផុត ខ្ញុំដឹងថា វាជាប្រភេទផ្កាដ៏កម្រមាននៅបារាំង ហើយប្រភពវាគឺមកពីឥណ្ឌា។ ដូច្នេះវាអាចដុះបានតែរដូវក្ដៅប៉ុណ្ណោះនៅបារាំងនេះ។

តើប្តីខ្ញុំគេបានពូជនេះពីណាមក ហើយយកមកដាំនៅលើបន្ទប់ចុងគេនោះ? ហើយមួយទៀត យប់ម្សិលម្ង៉ៃ គាត់បានវិលមកផ្ទះវិញឬយ៉ាងណាបានជាជាប់ក្លិនផ្កានេះនៅលើអាវបាន?

គាត់នៅឆ្ងាយ ហើយគេងក្នុងបន្ទប់ជាមួយខ្ញុំ តើត្រឡប់មកផ្ទះវិញម៉េចនឹងកើត?

គំនិតមួយស្រាប់តែលេចមកជាបន្តបន្ទាប់ក្នុងអារម្មណ៍សង្ស័យរបស់ខ្ញុំ។

«ខ្ញុំដេកលក់ម្ល៉ឹងៗ គេចេញទៅណាមកណា អ្នកណាហ៊ានធានាកើតទៅ? ចុះតើគេមានអ្នកណានៅក្នុងបន្ទប់នោះ? ចុះហេតុអ្វីចាំបាច់មានអាថ៌កំបាំងម្ល៉េះ?!»

ខ្ញុំសម្លឹងមើលនៅទូស្រាតាំងជាជួរក្នុងវិមាននេះ។

តើរបស់អស់នេះឬដែលនាំឱ្យខ្ញុំគេងក្រោកមិនបានរាល់តែយប់?

តើខ្ញុំអាចសន្មតថា បងរិន្ទមានអ្វីមួយលាក់លៀមប្រពន្ធ ហើយបញ្ច្រកប្រពន្ធឱ្យគេងពិតមែនដែរឬយ៉ាងណា?

បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានសង្រួមចិត្តអត់ធ្មត់ធ្វើដូចជាធម្មតា ពេលវេលាដែលខ្ញុំមានបានបញ្ចប់។ ប្តីអាថ៌កំបាំងម្នាក់នេះជិតវិលមកវិញហើយ ដូច្នេះស្របតាមពាក្យផ្តាំរបស់គេ ខ្ញុំចូលមកក្នុងបន្ទប់ទឹករៀបចំខ្លួនទៅផ្ទះលោកទូតជាមួយគេ។

ពេលនេះប្រហែលម៉ោង ៦កន្លះល្ងាច ខ្ញុំទើបតែទម្លាក់ខ្លួនទៅក្នុងទឹកក្តៅបិទភ្នែករំសាយអារម្មណ៍តឹងតែងបានបន្តិច ស្រាប់តែខ្ញុំហាក់បានឮសំឡេងគោះទ្វារបន្ទប់?

«គេមកមុនម៉ោង?»

ខ្ញុំសួរខ្លួនឯង។

ប៉ុន្តែម៉េចក៏ចិត្តខ្ញុំគិតថាជាប្តីខ្ញុំមែន បែរជាដៃខ្ញុំចេះព្រឺសម្បុរជាលើកដំបូង ហើយរាងកាយខ្ញុំហាក់ត្រូវបានជាប់គាំងដោយការភ័យខ្លាចគ្មានហេតុផលមួយ?

ខ្ញុំមិនបានងើបទេ គ្រាន់តែបានអង្គុយឡើងត្រង់ខ្នងជាងមុន ហើយសម្លឹងជុំវិញបន្ទប់ទឹក។ មុនពេលដែលខ្ញុំហើបមាត់ហៅរកឈ្មោះប្តី ខ្ញុំស្រាប់តែបានឃើញស្រមោលខ្មៅមួយរំកិលក្នុងកញ្ចក់ ចុងជើងអាងទឹក គឺឆ្លុះទៅកាន់បង្អួចក្រោយខ្នងខ្ញុំ។

ខ្ញុំតក់ក្រហល់បែរក្រោយទៅរកបង្អួច។ គ្មានអ្វីនោះទេ ក្រៅឈើធំៗដែលយោលយោកអណ្តែតចុះឡើងគួរឱ្យញញើត។

ជាមួយនោះ ខ្ញុំបែរជាមានអារម្មណ៍ថា ដូចជាទូរសព្ទរបស់ខ្ញុំកំពុងរោទ៍នៅខាងក្រៅផងដែរ ដែលខ្ញុំប្រុងក្រោកទៅលើកមកមើល ក៏ក្រោកមិនបាន ដូចជាគ្មានកម្លាំងមួយសរសៃណា? អស្ចារ្យណាស់ បន្ទប់ទឹកបើកភ្លើងទាំងអស់ច្បាស់ដូចថ្ងៃ រឿងអីគ្រប់យ៉ាងដូចជាងងឹតស្រពិចស្រពិលម្ល៉េះសម្រាប់ខ្ញុំនាពេលនេះ?

ច្រមុះខ្ញុំធំក្លិនម្យ៉ាង។

ក្លិនទៀន?

អ្នកណាអុជទៅ?

«បងរិន្ទ?» ខ្ញុំស្រែកហៅតិចៗ ពេលដែលច្រមុះកាន់តែធំក្លិនក្រមួនឆួលឡើងៗ។

«បងរិន្ទ? រ៉ូមែនទិកអីទៀតហើយនៀក?»

ខ្ញុំបន្លប់ តែចិត្តខ្ញុំភ័យអ្វីៗមើលទៅមិនមែនធម្មតាទេ។

នុះន៎! ទ្វារបន្ទប់ទឹករបើកទៅក្រៅយឺតៗដោយខ្លួនឯងហើយ។ ខ្ញុំចំហមាត់ធ្លុងដែលទ្វារបន្ទប់ទឹកបិទគន្លឹះដោយខ្ញុំដៃខ្លួនឯង ហេតុអីបានជារបើកចេញរួច?

«កូនស្រីរបស់យើងស្លាប់ហើយ!»

សំឡេងនេះយំខ្សឹកខ្សួល ទោះបីជាលាន់មកស្រាលៗខ្សាវៗ តែច្បាស់ដូចខ្សឹបក្បែរត្រចៀកដែរ។ បេះដូងខ្ញុំប្រៀបដូចសង្កត់ពីលើដោយអ្វីមហាធំមហាធ្ងន់។ មានអារម្មណ៍ថា វាជាសំឡេងទារជីវិត ក៏ជាសំឡេងនៃអ្នកដែលគ្មានជីវិត ហើយដូចជាខ្ញុំនេះធ្លាប់បានស្គាល់នៅទីឯណាម្តងពិតណាស់។

«ជួយផងបងរិន្ទ!!»

ខ្ញុំស្រែករកប្តី តែនិយាយមិនចេញសំឡេង បានត្រឹមតែម្ហបៗក្នុងចិត្តខ្លួនឯង ភ្នែកបន្តសម្លឹងទៅពីក្រោយទ្វារដែលកំពុងរំកិលរបើក។

ទីបំផុតខ្ញុំឃើញខ្នងប្តីខ្ញុំដែលឈរក្បែរគ្រែ។ ចិត្តខ្ញុំអរលាយឆ្ងល់។ គេគិតចង់បង្កើតឆាករ៉ូមែនទិកអ្វី បានជាគេអុជទៀនភ្លឺពេញបន្ទប់គេង ជំនួសឱ្យអំពូលអគ្គិសនីដ៏ចរណៃដែលមានស្រាប់ទៅវិញ?

«បងរិន្ទជួយទាញឡានីឡើងផង!»

ខ្ញុំអង្វរប្តី តែគេហាក់នៅបែរខ្នងធ្វើមិនឮ។

ខ្ញុំចំហមាត់គាំងសម្តី ព្រោះនៅពីមុខគេដូចជាមានអ្នកណាម្នាក់ទៀត គឺគេកំពុងឱបអ្នកណាម្នាក់ដែលមានសក់ខ្មៅវែងធ្លាក់រសាយបន្តិចម្តងៗមកឱ្យខ្ញុំឃើញពេញទំហឹង។

«កូនយើងស្លាប់ហើយ!»

នារីនោះយំសសិតក្នុងរង្វង់ដៃគេ ធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំប្រេះស្រាំ។

ហេតុអ្វីមើលទៅពួកគេដូចជាមិនបានឃើញខ្ញុំសោះ? ហេតុអ្វីមើលទៅពួកគេដូចជាស្រលាញ់គ្នា សមតែជាប្តីប្រពន្ធ។

ពេលខ្ញុំកំពុងគាំងភ្លឹក ប្តីខ្ញុំចាកចេញទៅមិនបែរក្រោយ។ នៅសល់តែស្រីម្នាក់នោះអង្គុយឱបសត្វឆ្មា «អាមាស» ក្នុងដៃ។ នាងសម្លឹងមកខ្ញុំហាក់បីដូចជាចង់ឱ្យខ្ញុំជួយ។ នាងងងឹតត្រង់មុខមើលមិនច្បាស់ទេ ចុះហេតុអ្វីខ្ញុំអារម្មណ៍ថា នាងគឺជានារីដដែលដែលខ្ញុំបានយល់សប្តិឃើញថាសម្លាប់អាមាសត្រដរខ្យល់នៅនឹងមុខខ្ញុំ?

ខ្ញុំក្រលេកភ្លែតទៅរកអាមាស ហើយចាំច្បាស់ណាស់ថា បងរិន្ទព្រឹកមិញបានប្រាប់ខ្ញុំពីរឿងអាមាសធ្លាក់ស្លាប់ ចុះហេតុអីពេលនេះវាមើលទៅរស់ដូចដើម។

ប៉ុន្តែចុះបើទាំងវា ទាំងនារីនេះសុទ្ធតែជាខ្មោច?

ខ្ញុំបះសក់ទាំងទទឹកខ្លួនជោក ព្រោះនារីនោះពិតជាបន្តអង្គុយនៅលើគ្រែសម្លឹងមកខ្ញុំអត់មានរលាយទៅណា មិនមែនជាការស្រមើស្រមៃអ្វីនោះទេ។

«អ្នកណា?»

ខ្ញុំស្រែកសួរទាំងតក់ស្លុត។

ផ្ទុយស្រលះពីក្លិនទៀនឆួលមុននេះ ពេលនេះខ្ញុំប្តូរមកធុំក្លិនផ្កាចម្លែកនោះវិញម្តង។ គឺផ្កាដែលជាប់អាវប្តីខ្ញុំ និងដែលដាំនៅបន្ទប់ជាន់លើដ៏អាថ៌កំបាំងនោះ។

នារីនោះមិនឆ្លើយនឹងសំណួរខ្ញុំ បែរជានិយាយតម្អូញថា៖

«ជួយខ្ញុំផង!»

សំឡេងរបស់នាងលាយការយំយែកគួរឱ្យព្រឺក្បាល។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ នាងក្រោកសន្សឹមៗតម្រង់មកតែម្ដង។

ដំណើរនាងមិនដូចមនុស្សធម្មតានោះទេ គឺដើរមកត្រង់ភ្លឹងដូចជាគ្មានវិញ្ញាណ។

«អត់ទេ! ចេញទៅ!»

ខណៈពេលដែលដៃរបស់នាងអង្អែលអាមាសញាប់ឡើងៗ នាងកាន់តែមកដល់កៀកនឹងខ្ញុំ។

ខ្ញុំសម្លឹងទឹកមុខនាងដែលបង្ហាញមកនូវទុក្ខព្រួយ ការសោកស្ដាយ និងភាពឯកោ។

អូយ ខ្ញុំឃើញមុខនាងហើយ។ នាងជាស្រីខ្មែរដ៏ស្អាតម្នាក់ ស្អាតពេកហើយ។

«បង …..បង… បងជាបងគន្ធាមែនទេ? បងជាបងស្រីរបស់គេ? បងស្រីបងរិន្ទមែនទេ? អ្នកណាធ្វើអីបង?»

ខ្ញុំសួរញ័រៗ ព្រោះមុខនាងមិនសមជាខ្មោចទេ ទោះដំណើរដើរនិងសម្តីសំដៅគួរឱ្យខ្លាចក៏ដោយ។

ភាពងងឹតរឹតត្បិតដង្ហើមខ្ញុំដែលរង់ចាំនៅមិនទាន់ឃើញនាងឆ្លើយ។

នាងបិទភ្នែករបស់នាងទាំងសង ហើយយំសសិត។ ការដកដង្ហើមរបស់ខ្ញុំសាជាថ្មីបានពើបជំពប់នឹងក្លិនចម្លែកៗ ប្រៀបបីដូចជាស្មៅឱសថបុរាណឆួលឡើងៗ។

«ជួយផង! ជួយខ្ញុំផង!»

នារីនោះចាប់ផ្តើមការនិយាយអណ្តឺតអណ្តកជាថ្មីម្ដងទៀត ហើយឆ្មានៅក្នុងដៃនាងនៅតែមើលទៅហាក់មានជីវិត។

«បងស្រីត្រូវជាម៉េចនឹងបងរិន្ទ?»

ខ្ញុំសួរបន្ទាន់ទាំងទ្រូងរន្ធត់។

សំឡេងរបស់នាងឈប់ស្ងៀមមួយរំពេច តែជើងទទេស្រាលស្ងើករបស់នាងឆ្ពោះតម្រង់មករកខ្ញុំ ខណៈដែលខ្ញុំស្រែកឃាត់ពេញទំហឹង៖

«កុំចូលមកឱ្យសោះ!»

អាមាសហក់មកតោងកនាងធ្ងន់កណ្ឌុក ព្រោះខ្ញុំស្រែកផ្អើលដល់វា តែនាងមើលទៅនៅតែបោះជំហានចូលមកត្រង់ភ្លឹង មិនមានធ្ងន់អ្វីបន្តិចជាមួយសត្វឆ្មាដ៏ធាត់កន្ធុកនោះ។

ជំនឿចិត្តផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំបានរលាយអស់ហើយ ខ្ញុំចំហមាត់និយាយមិនចេញ ឯចិត្តខ្ញុំញាប់ញ័រជាទីបំផុត។ ដំបូងខ្ញុំគិតថា នាងអាចជាមនុស្ស តែជាថ្មីម្តងទៀត ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ច្បាស់ៗថា៖ «នាងមិនមែនជាមនុស្សដូចដែលខ្ញុំគិតទេ»។

ខ្ញុំមិនអាចរត់ ឬសូម្បីតែនឹងក្រោក ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបានចងចាំថា មានបង្អួចនៅពីក្រោយខ្នងខ្ញុំដែលជាកន្លែងតែមួយគត់អាចជួយខ្ញុំឱ្យគេចចេញពីដៃស្រីខ្មោចដែលកំពុងលូកមកនេះបាន គឺខ្ញុំចង់ហក់មែនទែន មិនថានេះជាជាន់ទីប៉ុន្មាន និងមិនថាត្រូវធ្លាក់បាក់ក។

ពីកណ្ដាលស្ថានភាពគួរឱ្យភ័យខ្លាច ស្រមោលកាំបិតស្រួចពិតជាបានផុសឡើងលើជញ្ជាំង។

បើនាងជាខ្មោច ហេតុអ្វីនាងមានស្រមោល? ខ្ញុំប្រុងតាមដានរកហេតុផលដែរ ស្រាប់តែឃើញអាមាសដេករមួលស្លាប់ជាលើទីពីរក្នុងថ្លុកឈាមក្រោមកាំបិតមុតថ្លាស្នាដៃនាង។

«ទេ! ឈប់ទៅ!»

ខ្ញុំស្រែកភ្លាត់សំឡេង ដោយការភ័យខ្លាច។

ភ្នែកទាំងសងរបស់ខ្ញុំត្រូវបិទ ត្បិតតែខ្ញុំមិនចង់ឃើញហេតុការណ៍ប្រហារសត្វចិញ្ចឹមដ៏សែនទារុណនេះ ក៏មិនចង់ឃើញស្រីឆ្កួតៗនេះជាលើកទីពីរ។

«ឈប់ធ្វើឆ្កួតៗដាក់សត្វទៅ នេះក៏ជាជីវិតមួយដែរ ទោះគ្នាមិនចេះនិយាយ!»

ខ្ញុំស្រែកដោយតក់ស្លុតតែម្នាក់ឯង រួចដកដង្ហើមដង្ហក់នៅចន្លោះពាក្យនីមួយៗដែលខ្ញុំបាននិយាយក្នុងការព្យាយាមបញ្ឈប់ស្រីនោះ។ ចំណែកចង្វាក់បេះដូងខ្ញុំលោតយ៉ាងសន្ធាប់ រហូតដល់ខ្ញុំលែងអាចដឹងអ្វី លែងឮអ្វីៗតាមត្រចៀកបានទៀត ហើយខ្ញុំដូចជាចាប់ផ្តើមថប់តឹងផ្លូវដង្ហើមរបស់ខ្ញុំ។

«វាច្របាច់កខ្ញុំស្លាប់ហើយ!»

នេះជាអ្វីដែលខ្ញុំបានគិត។

ខ្ញុំខំប្រមូលកម្លាំងស្រែកពេញទំហឹងទម្រាំភ្ញាក់ដឹងខ្លួនសាថ្មី ទើបឃើញប្តីខ្ញុំនៅអង្គុយក្បែរគ្រែ។ ចំណែកខ្ញុំនៅដេកដណ្ដប់ភួយ។

«អត់ទេ! ខ្ញុំកំពុងងូតទឹក!»

ជាថ្មីម្ដងទៀត ខ្ញុំជម្នះថាខ្ញុំមិនទទួលយកការពិតដ៏រញ៉េរញ៉ៃក្នុងគេហដ្ឋានខ្មៅងងឹតនេះទៀតនោះឡើយ។

ខ្ញុំមិនជឿថា វាជាសុបិនទៀតនោះឡើយ។

បងរិន្ទនៅស្ងៀមដែលឃើញប្រតិកម្មខ្ញុំ។ គាត់ធ្វើភ្នែកឡិងឡង់ហាក់មិនបានជឿលើអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងជួប។

ម៉េចក៏ទៅជាខ្ញុំនេះមានសុបិនអាក្រក់ បើខ្ញុំមិនបានដេក ហើយកំពុងងូតទឹកសោះហ្នឹង?

«អត់ទេ! ខ្ញុំមិនមែនយល់សប្តិទេបងរិន្ទ! ខ្ញុំប្រាកដខ្លួនឯង‌!»

គេលូកដៃមកស្ទាបថ្ងាសខ្ញុំស្ទង់កំដៅដូចជាបញ្ជាក់ស្រេចហើយថា គេមិនត្រឹមតែមិនទុកសម្តីខ្ញុំជាការពិតនោះទេ ថែមទាំងយល់ថាខ្ញុំនេះឈឺទៀត?

កំហឹងនិងភាពវិលវល់បានជំរុញឱ្យខ្ញុំរលាស់ភួយ ក្រោកចោលគ្រែឆ្ពោះទៅរកបន្ទប់ទឹក ហើយច្រានទ្វាររបើកក្ឌាំង។

អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងស្ងួតចឹះ ដូចជាខ្ញុំនេះមិនបានងូតទឹក មិនបានត្រាំខ្លួនអ្វីទាំងអស់? ម៉េចនៀក? ខ្ញុំឆ្កួត ឬមានអ្នកណាម្នាក់បានធ្វើឱ្យខ្ញុំឆ្កួត?

ខ្ញុំបែរក្រោយដោយខឹងណែនទ្រូង… ប្តីខ្ញុំនៅអង្គុយស្ងៀមស្ងាត់លើគ្រែ ហើយសម្លឹងមករកខ្ញុំ មិនចេញស្តីធ្វើដូចកំពុងរង់ចាំស្តាប់?

«ឡានីបានឮសំឡេងស្រីនោះ ឮនាងនោះយំ ហើយបន្ទាប់មកក៏សម្លាប់ឆ្មា! បងរិន្ទមកដល់ពីពេលណា អ្នកណាលើកឡានីចេញពីអាងត្រាំខ្លួនចេញមក ហើយអ្នកណាជូតសម្អាតបន្ទប់ទឹក!? បងរិន្ទមកដល់ឃើញអ្វីខ្លះ? និយាយមក! បងរិន្ទឃើញអ្វីខ្លះ?»

«បងឮឡានីស្រែក បងរត់ឡើងមកឃើញអូនរើខ្លួនលើគ្រែ ដូចពិបាកដកដង្ហើម តែមិនបានដឹងខ្លួនទេ ដូចជាកំពុងយល់សប្តិអាក្រក់ បងក៏ដាស់ឡានីឡើងទៅ!»

គេឆ្លើយដូចធម្មតា តែចិត្តខ្ញុំឡឺកឺ។

ខ្ញុំញីក្បាលដើរមកឈរពីមុខគេ ហើយនិយាយបកស្រាយដោយកំហឹង៖

«នេះគឺជាការពិត! បងរិន្ទជឿទេ ខ្ញុំបានឃើញស្រីនោះពីរដងហើយ គឺនាងនោះបានសម្លាប់អាមាសនៅនឹងមុខខ្ញុំឈាមហូរពាសពេញមុខបន្ទប់ទឹក!»

គេរេភ្នែកទៅសម្លឹងជុំវិញបន្ទប់តាមពាក្យដែលខ្ញុំទើបនឹងបានប្រាប់។ គ្មានអ្វីនៅសេសសល់ទេ ខ្ញុំដឹងហើយ តែខ្ញុំពិតជាមិនសុខចិត្ត…. ខ្ញុំលូកដៃទៅចាប់ខ្នើយដ៏ធំមួយរបស់ពួកយើងទុកផ្សំដំណេកបោកផាំងទៅរកទ្វារបន្ទប់ទឹក ហើយស្រែកទាំងកំហឹងឮៗ៖

«ឆ្កួតណាស់ អាផ្ទះឆ្កួត!»

នេះជាលើកដំបូងដែលបងរិន្ទអាចឃើញខ្ញុំក្នុងសភាពដែលពោរពេញទៅដោយទោសៈ ហើយដែលសំខាន់គឺខ្ញុំជេរផ្ទះរបស់គេទៀត។ ខ្ញុំនេះអាងអី អាងងារជាភរិយាដែលមានតែមួយចង្កេះមកជាប់អាត្មា ហើយមកខ្វះសុជីវធម៌ក្នុងផ្ទះពូជពង្ស អភិជនមន្ត្រីដូចជាគេ។

គេហាក់ទប់ចិត្តជាខ្លាំងដែលក្រោកដើរមកសន្សឹមៗមករកខ្ញុំ តែពន្លឺភ្នែកគេពេញទៅដោយទុក្ខព្រួយ។ ខ្ញុំស្ដាយក្រោយដែលធ្វើឱ្យគេខូចចិត្ត ព្រោះគេប្រហែលគេរំពឹងថាខ្ញុំនេះជាកុលស្ត្រី។

សំឡេងគេលាន់មកស្រាលៗ៖

«បើឡានីមិនស្រួលខ្លួន សម្រាកទៅ! យប់នេះបងសុំទោសលោកទូតមិនទៅទេ!»

គេថាហើយក៏ចាកចេញ ធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំកាន់តែវិលវល់ដែលនៅសុខៗត្រូវប្តីខឹង។ មួយទៀតខឹងចិត្តរកការពិតមិនឃើញពីរឿងចម្លែកៗដែលទើបនឹងបានជួបប្រទះនេះ។

យប់នោះខ្ញុំនៅសម្ងំក្នុងបន្ទប់។ ដោយសារនៅក្បែរផ្ទះយើងគឺមានព្រៃឈើធំលាតសន្ធឹងវែងអន្លាយ ធ្វើឱ្យពួកអភិជនរមែងទុកថា តំបន់នេះជាកន្លែងដែលស្រស់ស្អាតបំផុតក្នុងការស្នាក់នៅ។ ប៉ុន្តែពេលយប់ឡើងអាកាសធាតុត្រជាក់ជាខ្លាំង។

ខ្យល់បោកខ្លាំងរង្គើអស់មេឃឈើធំតូចរង្គើដល់បង្អួចកញ្ចក់ទៀត តែខ្ញុំមិនខ្វល់ខ្លាច ព្រោះកំពុងខូចចិត្តរឿងប្ដីខឹង។ ខ្ញុំនៅដេកបើកភ្នែកភ្លឹះៗ ហើយគិតតែម្នាក់ឯងថា យប់នេះមិនផឹក មិនឆីអ្វីទាំងអស់ ចាំមើលតើមានរឿងអ្វីកើតឡើង?

ខ្ញុំនឹកដល់ម៉ែ នឹកស្រុកខ្មែរ ហើយលួចស្រក់ទឹកភ្នែក។ តាមពិតខ្ញុំចង់បានអ្នកពិគ្រោះយោបល់ណាស់ សំខាន់ត្រង់ថា ខ្ញុំមិនទាន់ចង់ឱ្យអ្នកផ្ទះដឹង នាំតែពួកគេពិបាកចិត្ត។

មិនយូរប៉ុន្មាន ស្នូរទ្វារឡានដាស់ខ្ញុំឱ្យភ្ញាក់សាជាថ្មី។

ខ្ញុំដេកដល់ថ្ងៃចាំងគូទទៀតហើយ?

ខ្ញុំក្រោកវឹងមមីងមមាំងសម្លឹងទៅក្រោម ប្តីខ្ញុំកំពុងចេញឡានទៅធ្វើការទៀតបាត់ទៅហើយ ប្រពន្ធនេះក៏មិនបានក្រោកមកត្រៀមអាហារពេលព្រឹកអ្វីឱ្យប្តី ប្រពន្ធធុនអ្វីទេខ្ញុំ?

នៅពេលដែលខ្ញុំបានឃើញគេចូលទៅក្នុងឡាន គេបានប្រញាប់ប្រញាល់ចាកចេញទៅផុតពីរបងផ្ទះ។

ខ្ញុំអង្គុយសំកុកញីភ្នែក ហើយបែរមកក្នុងបន្ទប់វិញ។ ខ្ញុំឃើញថាសអាហារពេលព្រឹកយ៉ាងសមសួននៅលើតុ។ ខ្ញុំក្រោកដើរមកយឺតៗពិនិត្យមើល។ ពិតជាប្តីខ្ញុំមែនហើយ គេបានធ្វើវាឱ្យខ្ញុំ ហើយមានសរសេរលិខិតតូចទុកឱ្យទៀត។

«ញ៉ាំឱ្យបានច្រើន ហើយថែទាំសុខភាពឱ្យបានល្អផងប្រពន្ធសម្លាញ់»

ខ្ញុំញញឹមដោយមិនដឹងខ្លួន ហើយអង្គុយចុះសន្សឹមៗក្បែរថាសប្រាក់ពេញដោយសុភមង្គល។

ចិត្តខ្ញុំនៅតែយល់ឡើងវិញថា គេនេះចិត្តទូលាយពេកហើយ ស្រលាញ់ប្រពន្ធពេកហើយ អាហារនេះជាស្នេហានៃប្តីម្នាក់ដែលកម្ររកបាន មានហេតុផលអ្វីដែលថាមិនបរិភោគ?

ប៉ុន្តែពេលដែលដៃកាន់ប៉ះស្លាបព្រានិងសម អារម្មណ៍មួយផ្សេងទៀតលេចឡើងមកចោទដល់ខ្ញុំ។

ចុះបើពេញមួយថ្ងៃនេះ ខ្ញុំបង្ខំខ្លួនឯងមិនឱ្យបរិភោគអ្វីទាំងអស់ក្នុងវិមាននេះ តើខ្ញុំអាចនឹងត្រូវដេកលក់ទៀតដែរឬអ្វី?

ខ្ញុំដកដៃមក ហើយពិចារណាចុះឡើងជុំវិញការដេកដ៏ទ្រមក់ៗ និងមិនអាចគ្រប់គ្រងបាននាពេលប៉ុន្មានថ្ងៃមកនេះ។

មនុស្សយើងពេលពិបាកចិត្ត គ្មានអ្នកណាដេកលក់អីលក់យ៉ាងនេះនោះទេ ខុសគេអីតែខ្ញុំ ជាពិសេសខុសប្លែកបំផុត គឺពេលដែលខ្ញុំមកកាន់ប៉ារីសនេះតែម្ដង?

ខ្ញុំញីអាហារតូចល្អិតៗ ហើយចាក់ចូលទៅក្នុងបង្គន់ទាំងចិត្តសោកស្តាយនឹងទង្វើរបស់ខ្លួនឯងចំពោះប្តី តែមិនដឹងធ្វើម៉េច បើរកមិនឃើញដូចអ្វីដែលបានសង្ស័យ ខ្ញុំនឹងសុំទោសគេ។

ពេញមួយថ្ងៃនេះ ក្រពះខ្ញុំមិនបានឃ្លានអ្វីទាំងអស់ ប៉ុន្តែខ្ញុំបែរជាដើរចច្រប់ចុះឡើងម្តងៗ ចង់កាត់ចិត្តបំពានសន្យាថា ឡើងទៅលួចមើលបន្ទប់ជាន់លើនោះដែរ តែខ្ញុំចេះតែប្រឹងទប់ចិត្ត ខ្លាចក្រែងខូចបង់ជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍ដ៏ពិសេសមួយនេះដោយសារតែរឿងឆេវឆាវមួយពេល។

ខ្ញុំរើសយកវិធីអានសៀវភៅរម្ងាប់ចិត្តក្រោធ ហើយសម្ងំរកដំណោះស្រាយ។

អ្វីមួយ… អ្នកណាម្នាក់មិនបានបណ្តោយឱ្យខ្ញុំសង្រួមចិត្តបានសម្រេចនោះឡើយ។ ពីក្នុងបន្ទប់បោកគក់ ជាន់ខាងក្រោម ខ្ញុំហាក់ឮសំឡេងព្រូសប្រាស់ និងសំឡេងរំខានខ្លាំងឡើងៗនៅពេលដែលខ្ញុំខំធ្វើមិនដឹង។

មាននរណាម្នាក់ហាក់កំពុងជាប់ខ្លួននៅក្នុងគ្រឿងចក្រនៃម៉ាស៊ីននោះ ហើយស្រែកឱ្យជួយ…។ ខ្ញុំព្រឺសម្បុរ ហើយទម្លាក់ដៃចោលសៀវភៅ។ ការដើរយឺតៗទៅរកបន្ទប់បោកគក់ជាន់ក្រោមជាអ្វីដែលខ្ញុំគ្មានលទ្ធភាពឃាត់ឃាំងខ្លួនឯងបានឡើយ ទោះជាក្នុងហេតុផលអ្វីក៏ដោយ ខ្ញុំត្រូវតែឃើញប្រភពនៃសំឡេងរហូតដល់ខ្ញុំបានឃើញទិដ្ឋភាពដូចជាអ័ព្ទផ្សែងហើរផ្លាស់ទីចេញពីក្នុងបន្ទប់បោកគក់រាតត្បាតព្រិលស្រអាប់ក្នុងផ្ទះ។

ក្លិនដ៏ខ្លាំងនៃចំហេះបានញ៉ាំងឱ្យជំហានរបស់ខ្ញុំគាំង ហើយស្រែកប្រកូកតាមអ្វីដែលខ្ញុំបានជួបប្រទះ។

«ជួយផង ភ្លើងឆេះផ្ទះហើយ!»

ខ្ញុំស្រែកអស់សំឡេងក៏វិមានទាំងមូលមិនបានលេចចេញការភ្ញាក់ផ្អើលអ្វីទាំងអស់ មនុស្សម្នាក់ក៏ខ្ញុំមិនបានឃើញដែរ ពួកគេបាត់ខ្លួនទៅណាអស់ហើយទេ ទោះបីជាខ្ញុំខំស្រែកហើយស្រែកទៀតយ៉ាងណាក៏ដោយ។

បន្ទប់បោកគក់រុញបើកចំហមកដោយឯកឯង ហើយខ្ញុំអាចមើលឃើញផ្ទៃបន្ទប់ទាំងមូលដែលឆេះសន្ធោ។ ក្រោមកែវភ្នែកតក់ស្លុតរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំឃើញថាអ្នកណាម្នាក់កំពុងដេកដួលលើកម្រាលឥដ្ឋប្រៀបបីដូចជាកំពុងសន្លប់។

ខ្ញុំចូលទៅរំលងភ្នក់ភ្លើង ហាក់បីដូចជាមិនដឹងក្តៅនិងមិនបានឆួលឈ្លក់អ្វីទាំងអស់។

«ក្រោកឡើង! ក្រោកឡើង!»

ខ្ញុំស្រែកផង លូកដៃទៅប៉ះថ្ពាល់របស់គេនោះ ព្រោះចង់គោះគេដាស់ឱ្យក្រោកឡើង ក៏សំដៅផងដែរថា អ្នករងគ្រោះនៅមានជីវិតឬគ្មាន។

រាងកាយនោះត្រជាក់ដូចជាសាកសពគ្មានវិញ្ញាណទៅហើយ ធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំទទួលបានភ្លាមថា ខ្ញុំកំពុងប៉ះពាល់អ្នកស្លាប់។

អ្វីគ្រប់យ៉ាងគឺឱ្យតក់ស្លុតណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំទន់ជង្គង់ មាត់ស្រែកមិនចេញ តែចិត្តគិតថាត្រូវតែរត់ចេញទៅក្រៅវិញសិន ទៅប្រាប់អ្នកបម្រើដទៃទៀតឱ្យមកជួយ ស្រាប់តែរំពេចនោះ សាកសពកម្រើក គេបែរមករកខ្ញុំ ហើយញញឹមពព្រាយ។ ដែលរកច្រករត់មិនចង់ទាន់ គឺគេនេះជាមនុស្សស្រីក្នុងសុបិនអាក្រក់របស់ខ្ញុំទាំងពីរលើកនោះតែម្តង។

ដៃនាងត្រជាក់ស្រេង ហើយចាប់កដៃខ្ញុំជាប់ ធ្វើឱ្យខ្ញុំរលាស់ចេញមួយទំហឹង ហើយរត់ចេញក្រៅ។ នាងទើបតែញញឹមសោះ ហេតុអ្វីពេលនេះ ពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ ខ្ញុំឮសូរនាងយំ ហើយស្រែកល្វើយៗឱ្យខ្ញុំនេះជួយ?

«ឡានី! ជួយខ្ញុំផង កុំទៅណា ជួយខ្ញុំផង!»

ស្គាល់ឈ្មោះខ្ញុំច្បាស់ទៀត? ហួសចិត្តមែនហើយ។ ខ្ញុំលើកដៃខ្ទប់ត្រចៀក តាំងចិត្តថាមិនចុះចាញ់ មិនទន់ចិត្តនឹងសំឡេងគួរឱ្យអាណិតនោះជាដាច់ខាត ព្រោះនាងជាខ្មោច និងជាអ្វីដែលកំពុងតែលេចមកញាំញីជីវិតខ្ញុំ ប៉ុន្តែទីបំផុតមកដល់មាត់ជណ្តើរ ខ្ញុំនៅតែចិត្តមិនដាច់ ហើយបែរក្រោយ…

ខ្ញុំឃើញនាងឈរយំឱបអាមាសកណ្តាលភ្នក់ភ្លើងឆេះសន្ធោ រហូតដល់រាងកាយរបស់នាងដួលស្រុញកប់ទៅក្នុងព្រះអគ្គីក៏សំឡេងនាងនៅតែដង្ហោយដដែលៗថា «ជួយផងៗ» រហូតដល់សំឡេងនោះផុតរលត់ទៅ វាប្រៀបបីដូចជាចុងបញ្ចប់នៃជីវិតរបស់នាង។

ខ្ញុំមិនដឹងទេថាត្រូវធ្វើអ្វី ដឹងតែម្យ៉ាងគឺកុហកខ្លួនឯងថា «យល់សប្តិទេ គឺយល់សប្តិ»

ខ្ញុំបិទភ្នែកសង្ឃឹមថាកំពុងដេកលក់ ហើយចិត្តមួយខ្ញុំគិតថាត្រូវតែរកម៉ែឱ្យជួយគិតពីប្រផ្នូលនៃសុបិនដ៏អាស្រូវបន្តកន្ទុយគ្នាមិនដាច់មិនឈប់មិនឈរនេះ។

ពេលបើកភ្នែកឡើងមកវិញ ជើងខ្ញុំរត់ឡើងមកដល់ជាន់ទីមួយបន្ទប់គេងនិងបណ្ណាល័យស្រេចទៅហើយ ខ្ញុំក្រឡេកមើលចុះទៅកន្លែងបោកគក់សាជាថ្មីអគ្គិភ័យរលាយបាត់ទៅណាអស់ សល់តែនារីគួរឱ្យខ្លាចឈរឱបសត្វឆ្មា ហើយទម្លាក់សក់ខ្មៅងងឹតវែងត្រឹមត្រគាកឱ្យហើរប៉ោងគ្របរាងកាយនាង រកមើលមុខនាងលែងឃើញ។

ខ្ញុំទន់កសន្លប់រងៀករហូតដល់ស្នូរទូរសព្ទរោទ៍មកដាស់។

ព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់អើយ តើកំពុងមានរឿងអីកើតឡើងចំពោះខ្ញុំទៅ? ហេតុអីខ្ញុំវិលមកអង្គុយនៅតុសៀវភៅដូចដើមវិញទៀតហើយ អ្នកកំពុងចង់ប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំទ្រមក់ដល់ថ្នាក់ថាដេកលក់ទៅបាន សូម្បីតែកំពុងអានសៀវភៅ?

ដៃខ្ញុំរាវលើកទូរសព្ទមកចុចទទួល៖

«អាឡូ?»

«កូនឡានី?»

ខ្ញុំអរភើត ព្រោះខ្ញុំកំពុងរកម៉ែ ពេលនេះគាត់ខលមកខ្ញុំអរសឹងតែទ្រហោយំប្តឹងម្តាយ។

ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំទប់ចិត្ត។ ខ្ញុំមកនៅឆ្ងាយមើលមិនឃើញ បើនិយាយមិនស្រួលទេ ម្តាយខ្ញុំមុខតែបាយមិននឹក ទឹកមិនស្រេកព្រោះកូនមិនខាន។

«ម៉ែសុខសប្បាយទេ!? ភ្នំពេញម៉ោងប៉ុន្មានហើយម៉ែ?»

ម៉ែខ្ញុំមិនតបនឹងសំណួរបន្លប់អស់នេះ បែរជាបញ្ចេញសូរសំឡេងព្រួយបារម្ភ៖

«កូនឯងសុខសប្បាយអត់? ម៉ែយល់សប្ដិមិនល្អ មានអារម្មណ៍អត់ស្រួលសោះឡានី!»

ខ្ញុំឮពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់នេះធ្ងន់ចិត្តក្ឌុក ដូចត្រូវខ្មោចសង្កត់។

តែខ្ញុំខំញញឹមបន្លប់ ទោះជាមិនបានចេញជាសូរសំណើចឮដល់ម៉ែ ក៏ខ្ញុំប្រឹងសួរធ្វើដូចហី៖

«ខ្ញុំសុខសប្បាយណាស់ ប៉ុន្តែចុះ… ចុះម៉ែយល់សប្តិឃើញអីទៅ?»

ហាក់នៅទ្រាំស្ងៀមបានបន្តិចទើបដាច់ចិត្តឆ្លើយ៖

«រឿងប្ដីកូនឯងទេ! ម៉ែឃើញកូនរិន្ទដើរចូលភ្លើង! ម៉ែឪស្រែកហៅប៉ុនណាក៏មិនឮ មិនដើរបែរក្រោយសោះ! ហើយម៉េចដែរកូនស្រី ប្តីឯងម៉េចដែរ?»

ខ្ញុំនៅស្ងៀម ព្រោះបេះដូងខ្ញុំរត់ហួសចង្វាក់។ ដែលភ្នែកខ្ញុំស ព្រោះពេលត្រចៀកកំពុងស្ដាប់ឮម្ដាយនិយាយអំពីសុបិនចម្លែកពីប្ដីខ្ញុំ បងរិន្ទឡើងមកតាមជណ្ដើរយឺតៗក្នុងទឹកមុខធ្មឹងៗ។

ដៃខ្ញុំសឹងរបូតពីទូរសព្ទពេលគេមកដល់ជាន់លើ ហើយសម្លឹងមកខ្ញុំ…..

រឿង៖ របៀនងងឹត ភាគទី២

Bo Bo — Fri, 14 Jan 2022 07:00:00 +0000

គេមិននិយាយតែចង្អុលទៅក្នុងបន្ទប់វិញ។

ខ្ញុំងាកទៅតាមចង្អុលដៃគេ។ ខ្នើយធំមួយនៅលើសាឡុងដែលខ្ញុំភ្លេចមើល ព្រោះបន្ទប់នេះធំទូលាយពេក។ ភួយពណ៌មាសភ្លឺរលោងធំក្រាស់ក៏នៅទីនោះ។

«ហើយប្ដីប្រពន្ធរបៀបអី? ម្នាក់គេងលើសាឡុង?»

ខ្ញុំគិត តែមិននិយាយ ព្រោះមានអារម្មណ៍ថានិយាយចេញទៅដូចជាខ្ញុំនេះចង់គេងក្បែរគេពេក?

គេញញឹមហើយនាំខ្ញុំចូលបន្ទប់។

«តោះៗ! ដើរលេង!»

ខ្ញុំងក់ក្បាលខំសម្រួលភាពងឿងឆ្ងល់ធ្វើដូចជាធម្មតា តែពេលទៅងូតទឹកនិងរៀបចំខ្លួន ខ្ញុំលួចគិតរហូតអំពីក្លិនក្រអូបប្រហើរនៅលើខ្លួនគេ។

បារាំងជាប្រទេសល្បីទឹកអប់ តើគេបានទៅប៉ះនឹងក្លិននេះនៅឯណាមកដោយចៃដន្យ ឬមួយជាក្លិនដោយមកពីកន្លែងលក់ផ្កា?

ខ្ញុំចេញដើរកម្សាន្តជាមួយគេ ប៉ុន្តែគំនិតជាច្រើននៅតែបុករុកក្នុងសភាវគតិ។ បានប្ដីល្អយ៉ាងនេះ សប្បាយក៏សប្បាយ បារម្ភក៏បារម្ភ ប្រចណ្ឌរឹតតែប្រចណ្ឌ។ ចម្លែកគឺ បងរិន្ទហាក់ដូចជាសុភាពរាបសា តែអានមិនដាច់ដល់ចិត្តខាងក្នុងសោះ។ នៅក្បែរពីរថ្ងៃមានអារម្មណ៍ថា មានអ្វីមួយនៅរាំងពីមុខទំនាក់ទំនងស្វាមីនិងភរិយារបស់យើង។ មកពីយើងមិនទាន់បានប៉ះពាល់គ្នាស៊ីជម្រៅ បានជានៅមានរោគមិនយល់ចិត្ត?

ចុះហេតុអ្វីគេអាចអត់ធន់បាន ហើយម៉េចក៏ខ្ញុំគេងអីគេងភ្លេចប្ដីយ៉ាងនេះ?

ម៉ែផ្ដាំមកថា ត្រូវបំពេញនាទីជាភរិយាខ្ជាប់ខ្ជួន តែនេះបាយគ្រប់ពេលគេអ្នកគិតគូរ ឯខ្ញុំវិញមិនធ្វើអីមួយចុងម្រាម ថែមទាំងគេងដល់ថ្ងៃចាំងគូទ?

ទោះបីជាយ៉ាងណា គ្រប់យ៉ាងនៅស្តាបាន ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ស្នេហាកំពុងមានឥទ្ធិពលខ្លាំងក្លាក្នុងខ្លួនដែលនៅពេលនេះ ខ្ញុំចេះគិតវែងឆ្ងាយ ចេះភ័យខ្លាចបាត់បង់អ្វីដែលកំពុងតែមាន ដូច្នេះខ្ញុំតាំងចិត្តថា ត្រូវថែរក្សាពេលវេលានេះដោយប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់។

ក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់គេ ខ្ញុំសាកល្បងនិយាយ៖

«ឡានីចង់ទៅផ្ទះយើងវិញ!»

«អ្ហាកម៉េចចឹង? ដើរទើបតែបានប៉ុន្មានកន្លែងហ្នឹង?»

«គង់តែមានពេលក្រោយទៀតទេ ពេលនេះយល់ថាមិនបានធ្វើតួនាទីជាប្រពន្ធល្អសោះ ធ្វើដំណើរច្រើន គិតតែពីគេង មិនដែលបានរៀបបាយទឹកជូនស្វាមី!»

គេញញឹម ក៏មិនថាអ្វី។

ទោះយ៉ាងណាមិនដឹងយ៉ាងម៉េច ខ្ញុំយល់ថាប្ដីខ្ញុំហាក់ដូចជាខ្វះភាពពេញលេញ ក្នុងការបញ្ចេញអ្វីដែលគេកំពុងគិតឱ្យខ្ញុំដឹងជាមួយគ្នាសោះ។

យើងត្រឡប់មកដល់ទីក្រុងប៉ារីសនៅយប់ដដែល គឺធ្វើដំណើរតាមរថភ្លើង កាលពីនៅប្រហែលម៉ោង ៥ល្ងាច។

ការធ្វើដំណើរនេះហត់នឿយ តែមិនស្មើនឹងចិត្តខ្ញុំដែលចង់ថែទាំប្ដីនោះឡើយ។

«អូនធ្វើម្ហូបខ្មែរជូនបងបានទេ?!»

«បងមិនចង់ឱ្យប្រពន្ធហត់ទេ!»

គេមិនបានបដិសេធជាចំហ តែសម្ដីគេនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំខឹងបាន។ ខ្ញុំក្រពាត់ដៃរអ៊ូ៖

«ប្រពន្ធធ្វើម្ហូបអន់ប៉ុនណា ក៏ប្ដីត្រូវតែញ៉ាំដែរ មិនអ៊ីចឹងម៉េចហៅថាប្ដីប្រពន្ធ!?»

គេប្រហែលឆ្ងល់នឹងខ្ញុំដែលនៅសុខៗកើតរឿង បានជាគេជ្រួញចិញ្ចើមតិចៗ។

គេមើលទៅនៅតែជាសុភាពបុរស ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្ដាយក្រោយដែលនៅមិននៅកម្រោលដាក់ប្ដីទៅរួច។

«ឡានីសុំទោសបងរិន្ទ!»

ខ្ញុំនិយាយតិចៗ គេក៏លូកដៃមកឈ្លីសក់ខ្ញុំ ហើយនិយាយ៖

«ធ្វើទៅ បងរិន្ទញ៉ាំ! គ្រាន់តែបងមិនចង់ឱ្យឡានីហត់នឿយ!»

អរគុណទ្វីបលោកដែលបង្កើតមកឱ្យខ្ញុំនូវប្រុសម្នាក់ល្អថ្នាក់នេះ។ ខ្ញុំញញឹមហើយក៏ចាប់ផ្ដើមគិតពីមុខម្ហូប។ ខ្ញុំទៅដល់ភ្លាមក៏ចូលទៅរកផ្ទះបាយ ហើយចាប់ផ្ដើមមើលបន្លែត្រីសាច់ក្នុងទូណាដែលអាចធ្វើជារសជាតិអាហារខ្មែរបាន។ គេមានខ្ញីនិងដំឡូងខ្លះដែរ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមស្ងោរស៊ុបនិងឆាខ្ញី។ អាហារនេះសាមញ្ញបំផុត ព្រោះខ្ញុំយល់ថា គេមិនដែលបានញ៉ាំទេ។

គេនេះរស់នៅក្នុងរបបចំណីអាហារ បីដូចព្រះរាជាមួយអង្គទៅហើយ។

យប់នេះខ្ញុំរៀបបាយទឹក ហើយសប្បាយចិត្ត និងរំភើបជាខ្លាំង។ បងរិន្ទបង្ហាញខ្លួនជាមួយនឹង អាវអាចារ្យសាច់ក្រណាត់សស្ដើង ខោចែវលក្ខណៈខ្មែរសុទ្ធសាធ។ គេសង្ហាអស្ចារ្យសម្រាប់ខ្ញុំ។

គេអង្គុយចុះមក ហើយខ្ញុំបានចាប់អាហារបម្រើគេដោយសុទ្ធចិត្ត និងប្រុងប្រយ័ត្នខ្លាចធ្វើឱ្យគេខ្ពើមរអើម ព្រោះខ្ញុំមិនចេះរៀបចំអ្វីប្រណីតៗដូចពួកហាងលំដាប់ៗនៅប៉ារីស ដែលពូកែផ្ដាច់ខាងពិធីការនោះឡើយ។

គេបរិភោគស្ងប់ស្ងាត់ ហើយមើលទៅគឺគេធ្វើតាមបំណងប្រពន្ធ ព្រមទាំងមានភាពស្លូតបូតជានិច្ច។

«ម្ហូបឡានីម៉េចដែរ?!»

«អរគុណណាស់! ស្អែកធ្វើទៀតណា៎!»

គេនិយាយតែប៉ុណ្ណេះ ទោះមិនឆ្លើយនឹងសំណួរខ្ញុំ តែបេះដូងខ្ញុំរំភើបជាខ្លាំង។

ខ្យល់ត្រជាក់បក់បោកមក។ បង្អួចធំនោះរេចុះឡើង គេបម្រុងក្រោក តែខ្ញុំឃាត់។

«ចាំឡានីទៅបិទ!»

ខ្ញុំចាញ់ខ្យល់ត្រជាក់ណាស់ ប៉ុន្តែអ្វីមួយទាញអារម្មណ៍ខ្ញុំវឹប ពេលដែលខ្ញុំទៅដល់បង្អួចភ្លាម។

នោះគឺក្លិនក្រអូបម្យ៉ាងដែលនៅចាំបានថា កាលពីព្រឹកមិញខ្ញុំធុំជាប់លើអាវគេ ហើយពេលនេះហើរមកតាមខ្យល់?

ខ្ញុំភាំង…

អ៊ីចឹងវាមិនមែនជាក្លិនទឹកអប់ទេ ជាក្លិនផ្កាដែលហើរមកពីទីណាក្បែរៗនេះក៏ថាបាន គឺហើរមកតាមកម្លាំងព្រះវាយោ ប៉ុន្តែព្រឹកមិញ ប្ដីខ្ញុំនៅឆ្ងាយណាស់ គាត់មកទីនេះម៉េចនឹងកើត? ឬមួយក៏ផ្កានេះមានដុះពាសពេញស្រុកបារាំង?

«ម៉េចហើយអូន?»

គេសួរស្រាលសោះ តែខ្ញុំភ្ញាក់ភ័យ។

ខ្ញុំរៀបឫកពា ហើយឆ្លើយបន្ទាន់ ព្រោះគេនៅរង់ចាំ៖

«អត់អីទេ! គ្រាន់តែ…ឆ្ងល់… ងងឹតម៉េះ សួនផ្កាផ្ទះយើង?»

«ថែបរិស្ថាន! យើងមានសុវត្ថិភាពបរិបូរណ៍ហើយ!! ចាំបាច់អី ទៅបំផ្លាញសួនយើងដោយភ្លើងអគ្គិសនី?!»

គេនិយាយធម្មតា ហើយក្រោកដើរមកផង ខ្ញុំបានឱកាសនេះស្រង់ក្លិនលើខ្លួនគេ។

«ស្អែកកុងស៊ុលដេវិដ និងភរិយាអញ្ជើញយើងទៅខួបអាពាហ៍ពិពាហ៍លោក! យើងអាចនឹងទៅតាមកប៉ាល់ ជាឱកាសរបស់យើងបានគយគន់ថ្ងៃរះនិងថ្ងៃលិចជាមួយគ្នា!» គេនិយាយប្រាប់ដោយគ្មានការសង្ស័យពីបំណងខ្ញុំដែលចង់ដឹងប្រភពនៃក្លិនដែលនៅជាប់លើអាវគេកាលពីព្រឹកនោះទេ។

ដើម្បីជៀសវាងគេដឹងទាន់ ខ្ញុំមានតែងក់ក្បាលយល់ស្របទាំងអស់។ ទោះយ៉ាងណា យប់នេះ ខ្ញុំមិនគិតថា ខ្ញុំនឹងគេងលក់ទៀតនោះទេ។

ការពុលយន្តហោះឬអ្វីក៏ដោយ ខ្ញុំនឹងគ្រប់គ្រងស្ថានការណ៍ឱ្យខាងតែបាន។

គេបែកពីខ្ញុំចូលទៅក្នុងបន្ទប់ធ្វើការ។

ខ្ញុំបានព្យាយាមឃាត់ចិត្តកុំឱ្យគ្រប់គ្រងជីវិតគេទាំងស្រុងពេក ហើយធ្វើជារវល់ជាមួយការងារផ្ទះនានា ប៉ុន្តែចិត្តនៅផ្ដោតលើគេជានិច្ច។

ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមដើរចច្រប់ពេញបរិវេណផ្ទះដើម្បីឱ្យដឹងថា ទីនេះមានអ្វីខ្លះដែលខ្ញុំមិនទាន់ទម្លាប់ និងមិនទាន់បានស្គាល់។

សត្វឆ្មាមួយរត់កាត់ពីមុខខ្ញុំវឹង។ តាមថាខ្ញុំមិនរវល់ទេ ប៉ុន្តែមើលទៅសត្វឆ្មានេះ ខ្លួនវាធាត់ធំខ្លាំងពេក សឹងប្រហែលកូនខ្លាមួយទៅហើយ? ឆ្មាបារាំងធំអ៊ីចឹង? ពូជវា? ខ្ញុំតាមមើលវា បោះបង់ការគិតពីអ្វីផ្សេងៗទៀត? ខ្ញុំគិតសង្ស័យថា វានេះជាសត្វដែលបងរិន្ទស្រលាញ់ពិតមែនទេ បានជាវាអាចចេញមកនៅកណ្ដាលផ្ទះ បានដោយសេរី មិនភិតភ័យអីបន្តិច?

ពេលខ្ញុំចូលទៅជិតវាយឺតៗ ខ្ញុំយល់ផ្សេងទៅវិញ… ខ្ញុំយល់ថា តើវាមានអ្វីដែលគួរឱ្យស្រឡាញ់ ព្រោះសត្វនេះអាចបង្កក្លិន និងរោមទៅក្នុងខ្យល់ដកដង្ហើម។ រឹតតែចម្លែកគឺ… គឺវាដូចជា មានសម្បុរបី? ក្រហមជាំ ស និងខ្មៅ? ពុទ្ធោនៅស្រុកខ្មែរវិញ ឆ្មាប្រភេទនេះគេដេញមិនឱ្យនៅភូមិទេ។

សត្វឆ្មាហាក់ប្ដូរចលនា ពេលក្រឡេកមកឃើញខ្ញុំ។ កែវភ្នែកសថ្លារបស់វាមុតណាស់ គឺមុតយ៉ាងចម្លែក។ បើទោះបីជាផ្ទះនេះមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ខុសពីគេហដ្ឋានធម្មតា ប៉ុន្តែខ្ញុំចេះតែមានអារម្មណ៍ថា មានអ្នកណាម្នាក់ទៀតអាចនឹងកំពុងរស់នៅក្នុងផ្ទះនេះដែរ គ្រាន់តែខ្ញុំមិនដែលឃើញគេ។ ព្រោះអ្វី? ព្រោះខ្ញុំបានឃើញសរសៃសក់វែងរបស់មនុស្សស្រីជាប់លើខ្នងសត្វឆ្មានោះ។ វាមិនមែនជាសក់របស់ខ្ញុំដាច់ខាត ព្រោះថាខ្ញុំគ្មានសក់វែងថ្នាក់នោះឡើយ។

ខ្ញុំខំឈានចូលទៅកៀកនឹងសត្វឆ្មាយ៉ាងឆាប់រហ័ស និងដោយស្ងៀមស្ងាត់ដើម្បីប្រាថ្នាយកឱ្យបាននូវសរសៃសក់នោះមកទុកក្នុងដៃ។ ពេលខ្ញុំចូលកាន់តែកៀក ឆ្មាចេះឈានថយក្រោយ?? ដូច្នេះខ្ញុំអង្គុយចុះថ្នមៗ ហើយនិយាយយ៉ាងស្រទន់ដាក់ឆ្មា៖

«មកណេះមក! កុំខ្លាច!»

មែនហើយ វាឮក៏ដូរចិត្តចូលមកក្បែរចុងដៃរបស់ខ្ញុំភ្លាម។ មានតែវានេះចេះខ្មែរ? មានតែវាជាសត្វបងរិន្ទពិតមែន? រង់ចាំវាចូលមកជិតក្បែរជង្គង់ ខ្ញុំលូកដៃទៅលើខ្នងវា ស្រវាចង់បានសរសៃសក់នោះមកពិនិត្យ ស្រាប់តែ …

«ទៅវិញទៅ អាមាស!»

សំឡេងប្ដីខ្ញុំបញ្ជាមកពីក្រោយខ្នង ធ្វើឱ្យវាភ្ញាក់ភ័យដូចបានឃើញអ្វីមួយគួរឱ្យខ្លាច ហើយបោលក្ឌុងចេញតាមបង្អួចបាត់ស្រមោល។

សត្វភ័យមិនដល់ខ្ញុំទេ។ ចិត្តខ្ញុំចម្លែក ហើយកន្ទុយភ្នែកខ្ញុំឃើញបងរិន្ទដើរមួយៗចូលមក។

ខ្ញុំមិនដឹងដែរថា ហេតុអីពេលនេះ ខ្ញុំទៅជាមានអារម្មណ៍ថាខ្លាចៗអ្វីគ្រប់យ៉ាងក្នុងផ្ទះខ្លួនឯង ទាំងគ្មានហេតុផលអ្វីឱ្យត្រឹមត្រូវសមរម្យសោះ?

ខ្ញុំមិនទាន់ក្រោកផង គេបោះដៃមក។

ខ្ញុំលូកដៃទៅឱ្យគេយោង ហើយក្រោកមកវិញ។

ខ្ញុំសួរគេដោយកែវភ្នែកស្រទន់៖

«ឆ្មាបងរិន្ទ?»

«អត់ទេ? ក្រោយៗឃើញវា ដេញវាចេញឱ្យឆ្ងាយៗទៅ!»

«ហេតុអី?»

ខ្ញុំហ៊ានសួរ ព្រោះឃើញសេចក្ដីស្នេហានិងភាពស្លូតបូតក្នុងភ្នែកគេនៅតែមានមកលើខ្ញុំដដែល។ គេមិនទាន់ឆ្លើយបន្តផង ខ្ញុំងរង៉ក់បន្ថែម៖

«ផ្ទះនេះចម្លែកៗណាស់! បងរិន្ទហាមនេះហាមនោះ ដឹងថាប្រពន្ធអផ្សុកទេហ្នឹង?!»

នៅក្នុងស្រមោលនៃផ្ទះធំចង្គ្រោងនេះ ខ្ញុំឃើញច្បាស់កែវភ្នែកមុតថ្លារបស់បុរសនេះដែលនៅនឹងមុខខ្ញុំ ភ្នែកគេស្រទន់មែន តែវាងវៃបំផុត គេមើលទៅឆ្លាតណាស់ ហើយពូកែរៀបចំទឹកមុខ ប៉ុន្តែប្រស្រីភ្នែកគេបង្ហាញថា មានអាថ៌កំបាំងដ៏ជ្រៅមួយនៅទីនោះ។

«តែឡានីក៏ត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ន! អាមាសជាឆ្មារបស់បងគន្ធា!»

«ហេតុអីត្រូវប្រយ័ត្ន? ចុះបងគន្ធាជាអ្នកណា?»

«បងស្រីរបស់បង! គាត់ស្លាប់មុននេះប៉ុន្មានខែ ដោយសារជំងឺ!»

ខ្ញុំបុកពោះម្នាក់ឯង ហើយស្លេកមុខ។ បើប្ដីខ្ញុំមកយឺតបន្តិច ខ្ញុំនឹងយកសក់មួយសរសៃនោះមកកាន់ទៅហើយ។

«គាត់មានជំងឺឆ្លងទេ?!»

ខ្ញុំភ្លាត់សួរភ្លាម មិនបានពិចារណាអ្វីឡើយ ឯគេវិញក៏ឆ្លើយភ្លាមទាន់ចិត្តទៀត។

«បាទអូន គឺជំងឺឆ្លង!»

ខ្ញុំនៅចំហមាត់នឹកទៅដល់សត្វឆ្មាអម្បាញ់មិញ និងហេតុផលដែលបងរិន្ទប្រញាប់បណ្ដេញវា។ សេចក្ដីសម្គាល់របស់ខ្ញុំភ្លាមៗនេះ គឺគេហាក់មានភាពស្រងូតបន្តិច តែពេញដោយក្ដីស្រលាញ់ពេលរំឭកអំពីបងស្រីគេ។ ទោះយ៉ាងណា ពេលនេះខ្យល់ដកដង្ហើមរបស់ខ្ញុំមានតែក្លិនជំងឺៗគួរឱ្យខ្លាច ហើយខ្ញុំសរសើរខ្លួនឯងណាស់ដែលមុននេះមិនប៉ះពាល់សត្វនោះនៅឡើយ។

បងរិន្ទក្រសោបស្មាខ្ញុំបណ្ដើរបកក្រោយ។ គាត់និយាយមួយៗ៖

«កាលបងគន្ធានៅ ឆា្មនោះដូចជាជីវិតរបស់គាត់! គាត់ឱបវាប្រលែងលេង ជំងឺហឺតរបស់បងគន្ធាធ្ងន់ធ្ងរ ហើយក្លាយជាមហារីកផ្លូវដង្ហើម! កុំថាសត្វនេះដែលត្រូវជៀស សូម្បីតែបន្ទប់នៅជាន់ទីបីនៅចុងគេនោះ ក៏កុំទៅក្បែរឱ្យសោះ!»

«អ្នកណានៅទីនោះ បើគាត់ស្លាប់ហើយហ្នឹង?»

ខ្ញុំសួរដូចឆោត ធ្វើឱ្យគេលូកដៃមកញីសក់ខ្ញុំ។

«ឆ្កួតមែន! មានអ្នកណានៅទៀត បើគាត់ទៅបាត់ហើយ តែយើងចង់ទុកអ្វីៗជាអនុស្សាវរីយ៍របស់គាត់! បានជាទុកបន្ទប់គាត់នៅដូចដើម ហើយដែលម្នាក់ៗមិនចង់ចូលទៅនោះ ព្រោះសម្ភារៈខ្លះរបស់គាត់សេសសល់អាចនៅមានមេរោគ!»

«ម៉េចក៏បងរិន្ទមិនសម្លាប់មេរោគ!?»

«ធ្វើហើយ! តែម៉េចនឹងបាន១០០ភាគរយ? ចេះតែឱ្យឡានីប្រយ័ត្នទៅ!»

ខ្ញុំងក់ក្បាល។

ដូច្នេះខ្ញុំយល់ថា គេស្រលាញ់បងស្រីគេណាស់។ គួបនឹងស្នូរដង្ហើមដែលគេដក់ញាប់ឡើងៗក្បែរខ្នងខ្ញុំពេលរំឭកនិយាយពីបងគន្ធា ខ្ញុំថែមទាំងយល់ថា បើគេមិនទុកគាត់សំខាន់ដល់ម្ល៉ឹង មុខតែមិនប្រឹងទុករបស់របរជាប់មេរោគទាំងនោះជាអនុស្សាវរីយ៍ឡើយ។

រាត្រីចូលមកដល់។

ភាពងងឹតក្លាយជារឿងធម្មតាព័ទ្ធជុំវិញវិមាននេះ។

«មិនបាច់ខ្លាចទេ! យប់នេះ បងមិនរវល់ធ្វើអីទាំងអស់!»

គេនិយាយដូច្នេះ ពេលយើងនៅលើគ្រែជាមួយគ្នា ហើយឱបប្រលោមខ្ញុំក្នុងដៃគេ។ ខ្ញុំយល់ថានេះគឺជារាត្រីផ្សំដំណេករបស់យើងពិតមែនហើយ ព្រោះមើលទៅគេហាក់ដូចជាបានត្រៀមលក្ខណៈជាស្រេចក្នុងការយកចិត្តយកថ្លើមខ្ញុំ។

«ឡានីស្រលាញ់ប្ដីប៉ុនណាដែរ!?»

គេស្រាប់តែសួរពាក្យនេះឡើង រកតែខ្ញុំឆ្លើយយ៉ាងណាក៏មិនកើត។

គេឱនច្រមុះមក ខ្ញុំគេចចេញអៀនរឹងខ្លួន។

«និយាយបានទេថា ស្រលាញ់ហ៊ានប្ដូរជីវិត?»

គេរឹតតែចម្លែកដែលនិយាយរ៉ូមែនទិកជាងរាល់ដង ប៉ុន្តែមិនដឹងយ៉ាងម៉េច ពាក្យ «ប្តូរជីវិត» ធ្វើឱ្យខ្ញុំគិតចម្លែក។

«ស្រលាញ់ៗទៅ ចាំបាច់អីប្ដូរជីវិតទៀត?»

ឃើញខ្ញុំធ្វើជាសួរតប គេហាក់ស្រពោនអន់ចិត្ត ហើយនិយាយខ្សោយៗមកវិញ៖

«ដូចបងរិន្ទនៅតែមិនអាចរកមនុស្សស្រីណាមកស្រលាញ់ជាងជីវិតខ្លួនឯងបាន?»

«ត្រូវការពេលវេលា ត្រូវការមើលបងរិន្ទដែរ!»

ខ្ញុំនិយាយរំអុករំអួយ តែខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំអាចនឹងប្ដូរជីវិតជាមួយគេពិតមែន ឱ្យតែគេពិតជាស្វាមីល្អដូច្នេះរហូតទៅ។

គេហុចកែវទឹកដោះគោស្រស់មកឱ្យខ្ញុំ ហើយលួងវិញ៖

«បងតែងតែអាចរង់ចាំបាន ដោយការអត់ធ្មត់!»

ខ្ញុំញ៉ាំភេសជ្ជៈបន្លប់ ហើយញញឹមសប្បាយក្នុងចិត្ត។

«ពេលណាយើងទៅលេងស្រុកខ្មែរ?»

«ទើបមកបានពីរបីថ្ងៃនឹកផ្ទះទៅហើយ បើអ្នកណាៗឮ គេថាបងនេះមិនចេះផ្ដល់សុខឱ្យភរិយា បានជាប្រពន្ធទារទៅស្រុក?»

«មានឯណា! និយាយលេងៗទេ តែបើបានទៅមែន ឡានីចង់បានអ្នកស្រុកមកនៅជាមួយពីរបីនាក់ គ្រាន់ជាងបងរិន្ទទៅជួលឥណ្ឌាមកនៅ សួរមិនឆ្លើយអស់ទាំងនោះដែរ! ណា៎បងណា៎!»

គេមិនឆ្លើយ ឱនមកថើបថ្ងាស ធ្វើឱ្យខ្ញុំបិទភ្នែកបន្លប់ចិត្តអៀន។ ដៃគេឱបថ្នមរាងកាយខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏មិនមានឱកាសបើកភ្នែកមកមើលស្នេហារបស់គេទៀតដែរ….

ប៉ុន្តែសំឡេងមនុស្សម្នាក់កំពុងយំ មានអារម្មណ៍ថាឮច្បាស់ទៅៗ រហូតដល់ត្រូវបើកភ្នែកមកវិញ។ បងរិន្ទមិននៅទេ មិនឃើញសូម្បីតែស្រមោល?

ខ្ញុំមិនបាននៅក្នុងបន្ទប់គេង បែរជាឃើញខ្លួនឯងកំពុងឈរនៅមាត់ជណ្ដើរធំកណ្ដាលផ្ទះ។

ខ្ញុំរំពៃជុំវិញខ្លួន… អូយ… ជាន់សាឡុងខាងក្រោមនៅជ្រៅសន្លឹម នេះគឺជាន់ទីបីច្បាស់ណាស់ នៅសុខៗ ម៉េចខ្ញុំឡើងមកដល់ទីនេះបាន?

ខ្ញុំភ័យស្អិតខ្លួន។ ទាញជើងបែរក្រោយរត់ចុះវិញ តែកម្រើកមិនបានស្ពឹកជាខ្លាំង ហេតុអី??? ខ្ញុំកំពុងយល់សប្ដិ? ខ្ញុំដេកលក់មែនទេ? ក្រោកឡើងៗ។

សូរសព្ទអ្វីមួយបានឆក់យកវិញ្ញាណខ្ញុំ។ គឺបន្ទប់ខាងចុងនោះ បន្ទប់ដែលបងរិន្ទហាម នោះបានរបើកទ្វារបុរាណដ៏ធំនោះមកសន្សឹមៗជាមួយសូរសព្ទគួរឱ្យព្រឺព្រួច។ ចិត្តខ្ញុំតក់ស្លុត តែខ្ញុំមិនបានងាកចេញទេ ព្រោះខ្ញុំឃើញស្រីម្នាក់នៅទីនោះច្បាស់នឹងភ្នែក។

ទោះបីចម្ងាយឆ្ងាយជាង១០ម៉ែត្រ តែខ្ញុំឃើញច្បាស់ថា នាងកំពុងឱបសត្វឆ្មាកន្ធាត់ឈ្មោះអាមាសដែលមានសម្បុរដល់ទៅបីនោះ។

ដៃនាងរាវអង្អែលរោមទន់និងក្រាស់របស់អាមាស តែមុខនាងគឺមើលត្របាញ់មកខ្ញុំ ទោះបីជាភាពងងឹតមិនឱ្យខ្ញុំឃើញភ្នែកច្រមុះមាត់នាងក្ដី។ សក់នាងវែងអន្លាយបក់រវិចៗ ដូចជាបន្ទប់នោះមានខ្យល់យ៉ាងខ្លាំងណាស់អ៊ីចឹង។

ខ្ញុំទន់ជើងមិនស្មើទៅនឹងការស្ទក់ពេញរាងកាយកម្រើកមិនបាន ទោះបីសតិខ្ញុំប្រាប់ច្បាស់ៗថា ខ្ញុំត្រូវខ្មោចលងហើយក៏ដោយ ខ្ញុំឈានទៅណាមិនរួចទាំងអស់។ ចិត្តខ្ញុំរំឭកដល់ព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ដើម្បីបង្កើនភាពកក់ក្ដៅ និងធ្មេចភ្នែកសូត្រធម៌។

ភ្លាមៗនោះ ខ្ញុំឮសំឡេងនាងយំ…… គឺស្រីម្នាក់នោះ មិនដឹងថា គាត់ពិតជាបងគន្ធាដែលស្លាប់ទៅដែរអត់ទេ ប៉ុន្តែនាងបានស្រែកហៅខ្ញុំឱ្យជួយ…?

«ឡានី ជួយខ្ញុំផង! ឡានីជួយ!»

ខ្ញុំបើកភ្នែក ព្រោះមិនអាចទ្រាំធ្វើមិនឮចំពោះការដង្ហោយដ៏ទារុណនេះបានទៀតឡើយ។ ខណៈពេលដែលទ្វាររបើកមកខ្វាក ឃើញដៃខាងឆ្វេងរបស់គាត់ចាប់ច្បាមឆ្មាកន្ធាត់នោះ ចេញពីរង្វង់ដៃស្ដាំ ហើយលើកឡើងមកយ៉ាងខ្ពស់ ហាក់មិនធ្ងន់អ្វីបន្តិចណាឡើយ។

សត្វឆ្មាស្រែកយំឮៗ ព្យាយាមគេចចេញពីនាង តែដៃរបស់នាងក្ដោប រោមអាមាសជាប់ម៉ឺង ហើយអ្វីមួយភ្លឺផ្លេកបានបង្ហាញមកគួរឱ្យព្រឺព្រួច គឺកាំបិតសស្ដើងដែលនាងលើកមកប្រល័យជីវិតសត្វឆ្មា ធ្វើឱ្យឈាមក្រហមច្រាលបាញ់ស្រក់តក់ៗទូទាំងកម្រាលព្រំ ហើយហូរហៀរមិនចេះអស់ រហូតសើមដល់ជើងខ្ញុំ និងធុំក្លិនឆ្អាបឡប់។

នៅក្នុងភាពងងឹត ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមញ័រកាយទទ្រើក ទប់លែងជាប់សម្លឹងទៅឆ្មាអាមាសគួរឱ្យអាសូរ ដែលត្រដរខ្យល់ស្លាប់លឿនជាងរលកសំណើចរបស់ស្ត្រីដ៏ពិសពុលតិរច្ឆានម្នាក់នោះទៅទៀត។

នាងនោះហាក់ត្រេកអរសប្បាយជាខ្លាំងដែលបានធ្វើបាបសត្វ បន្ទាប់មកបានលែងដៃទម្លាក់អាមាសដ៏កម្សត់មកលើកម្រាល ធ្វើឱ្យវាកន្ត្រាក់ចុះឡើងមុនពេលដេកស្ងៀមជាស្ថាពរ។

ខ្ញុំលែងអើពើអ្វីនឹងមនុស្សស្រីបិសាច គិតតែពីប្រមូលកម្លាំងស្រែករកជំនួយ។

«បងរិន្ទ បងរិន្ទ!»

សំឡេង និង ភាពវឹកវរកើតឡើងនៅជុំវិញខ្ញុំ រហូតដល់ខ្ញុំកន្ត្រាក់ដឹងខ្លួនឡើងឃើញរង្វង់មុខប្ដី។

គឺខ្ញុំកំពុងនៅក្នុងដៃរបស់គាត់ ភ្នែករបស់គាត់ផ្ដោតមកមើលខ្ញុំ។ តាមពិតគ្រប់យ៉ាងគ្រាន់តែជាការយល់សប្ដិទេ? ខ្ញុំគេងទៀតហើយ?

ខ្ញុំស្ទុះក្រោកចេញពីកំភួនដៃរបស់គេ ហើយប្រញាប់សួរ៖

«ឡានីគេងទៀតហើយ?»

គេងក់ក្បាល ខ្ញុំសម្លឹងទៅមេឃភ្លឺស្រាងៗនៅឯក្រៅបង្អួច។ សុបិនពេលទៀបភ្លឺច្រើនជាសុបិនដែលអាចកើតមានក្នុងការពិត នេះបើតាមអ្នកស្រុកយើងចំណាំតៗគ្នា ដូច្នេះខ្ញុំបានសួរបន្តភ្លាម៖

«បងរិន្ទ អាមាសទៅណា? ខ្ញុំយល់សប្ដិអាក្រក់ណាស់ ឃើញវា…..»

«វាស្លាប់ហើយ!»

គេឆ្លើយខ្លី តែចិត្តខ្ញុំគិតវែង។ ដង្ហើមខ្ញុំហាក់ចង់ ផ្អាកដក និងសូម្បីតែគិតពីឆ្មាកម្សត់នោះក៏ខ្ញុំទ្រាំទប់ទឹកភ្នែកសឹងតែមិនបាន។ ខ្ញុំរអាក់រអួលសំឡេងព្រោះរន្ធត់៖

«ហេតុអី? គេសម្លាប់វាធ្វើអី? ហេតុអីទៅ?»

គេនៅស្ងៀមតាមដានតំណក់ទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំ ហើយមិនទាន់បានចាប់ផ្ដើមនិយាយអ្វីមួយឆ្លើយតបមកខ្ញុំវិញទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំក្រឡេកទៅឃើញអ្វីម្យ៉ាងនៅកែងកំភួនដៃគេដែលឱបខ្ញុំ។

«ឈាម?»

ខ្ញុំឃើញដៃគេប្រឡាក់ឈាម តែខ្ញុំមិនបាននិយាយមួយពាក្យរួចទេ ព្រោះសន្សឹមៗ ខ្ញុំយល់ថា គ្រប់យ៉ាងនៅទីនេះគួរឱ្យភ័យខ្លាចនិងសង្ស័យ។

«បងរិន្ទទើបមកពីណា?»

«បងនៅហ្នឹង អត់មានទៅណាទាំងអស់! ឡានីយល់សប្ដិអាក្រក់ស្រែកខ្លាំងៗ ទើបបងភ្ញាក់ឡើងមក!»

គេកុហក។ ខ្ញុំរេភ្នែករកមើលសម្គាល់ពូកជុំវិញនេះ គ្មានចំណុចមួយណា កន្លែងមួយណាបង្ហាញថា គេបានគេងនៅទីនេះពេញមួយយប់ជាមួយខ្ញុំទេ។

ខ្ញុំចោលភ្នែកទៅលើសាឡុងក៏គ្មានអីទាំងអស់ដែរ ខ្នើយភួយគ្មានទេ។ គេចេញពីទីនេះច្បាស់ណាស់ ហើយគេទៅណា បានជាដៃគេប្រឡាក់ឈាម?

ខ្ញុំបានបោះបង់ចោលបំណងដែលមុននេះថា ចង់និយាយរៀបរាប់រឿងបងស្រីគេក្នុងសុបិននោះប្រាប់គេ ហើយខ្ញុំបែរជាសម្ងំរកមធ្យោបាយចង់ដឹងរឿងពិតក្នុងការរស់នៅដ៏ចម្លែកៗប៉ុន្មានថ្ងៃមកនេះ។

ខ្ញុំក្រឡេកទៅឃើញកែវទឹកដោះគោ។ វាស្ងួតទៅហើយ តែវានៅមានកំណកសៗ មើលទៅខុសធម្មតានៅជាប់នឹងបាតកែវ។

ខ្ញុំលួចគិត តើដែលខ្ញុំដេកដូចស្លាប់ប៉ុន្មានថ្ងៃមកនេះ អាចមានគេមានចេតនាដាក់ថ្នាំងោកងុយបំភ័ន្តខ្ញុំទេដឹង? មិនអ៊ីចឹង ហេតុអីប្រុសម្នាក់នេះសុខចិត្តឱ្យរាត្រីផ្សំដំណេករំលងទៅម្ដងហើយម្ដងទៀត?ហេតុអ្វីខ្ញុំយប់ណាក៏ដេកមិនដឹងអីរហូតទល់ព្រឹក?

ចិត្តខ្ញុំទើសទាល់យ៉ាងខ្លាំងក្នុងដៃគេ ក្បែរខ្លួនគេ តែខ្ញុំធ្វើធម្មតា ព្រោះខ្ញុំក្បាលមួយតែឯងក្នុងវិមាននេះ។

«ប្រាប់មកបងរិន្ទ អាមាស វាកើតអី?»

«វាធ្លាក់ពីជាន់លើមកស្លាប់!»

ខ្ញុំគ្រវីក្បាល ហើយស្រមៃឃើញពីការត្រដរខ្យល់របស់ឆ្មាកម្សត់នៅនឹងមុខខ្ញុំ។ ឬមួយផ្ទះនេះមានខ្មោច ហើយវាត្រូវគេសម្លាប់ជាមុននៅជាន់ទីបីនោះ រួចទើបបោះសពវាមកក្រោមជាក្រោយ?

«ឡានីមិនកើតអីទេ?»

ខ្ញុំអាចមានអារម្មណ៍ថា មានអ្វីម្យ៉ាងលាក់លៀមនៅក្នុងអណ្ដាតរបស់គេដែលគ្រលាស់មកកាន់ខ្ញុំ? ខ្ញុំលួចគិតម្នាក់ឯងថា ឬមួយគេចិញ្ចឹមបងគេក្លាយជាព្រាយ ហើយព្រមជួយលាក់រឿងដែលបងស្រីគេបានសម្លាប់អាមាស?

«ឈប់ភ័យទៅ! បងនៅជិតហើយ ដូចដែលបងធ្លាប់សន្យា បងនឹងរក្សាឡានីឱ្យមានសុវត្ថិភាព!»

ខ្ញុំស្ដាប់ពាក្យសុវត្ថិភាពដែលគេបានធានា កាន់តែដាស់ខ្ញុំឱ្យចម្លែកចិត្ត។ បើទីនេះធម្មតា ចាំបាច់អីត្រូវនិយាយទៅដល់ពាក្យការពារ?

ខ្ញុំរុញកំភួនដៃប្រឡាក់ឈាមរបស់គេចេញថ្នមៗ ហើយរកពាក្យតបវិញដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។

«លែងភ័យហើយ បានបងរិន្ទនៅជិត!»

«ថ្ងៃនេះបងមិននៅទេ!»

«ហេតុអី?»

«បងត្រូវទៅប្រជុំសំខាន់មួយ!»

«ក្រែងល្ងាចនេះ….. »

«បាទ! ទៅខួបអាពាហ៍ពិពាហ៍លោកកុងស៊ុល! ចាំបងមកទទួលណា៎!»

ខ្ញុំខំញញឹមឱ្យគេចាកចេញតាមសម្រួល រហូតដល់គេចេញផុតពីបន្ទប់នេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាបានដកដង្ហើមស្រួល និងបង្ហាញទឹកមុខឡេះឡះងឿងឆ្ងល់សង្ស័យ។

ខ្ញុំស្រវាមកក្បែរបង្អួច ហើយសម្លឹងមើលពួកកូនចាបដែលហើរច្រវាត់។

សុភមង្គលខ្ញុំកំពុងសាងឡើងក្នុងទ្រុងមាសឬអ្វី? ខ្ញុំនឹងនៅទីនេះរហូត ក្នុងរបៀបនេះ ហើយពាក្យសុវត្ថិភាពរបស់គេ អ្នកណាធានា ពេលគេមិននៅផ្ទះ?

ខ្ញុំងាកមករកកែវទឹកដោះគោ តែត្រូវបានបងរិន្ទយកវាចេញទៅបាត់តាមគេទៅហើយ ហេតុអី?

មានតែគេចាប់អារម្មណ៍ឃើញកំណកមិនធម្មតាក្នុងកែវនោះដែរ?

នៅក្នុងការព្រួយបារម្ភ ខ្ញុំស្លៀកពាក់ ហើយត្រៀមចុះក្រោម។

ប្ដីខ្ញុំក៏រៀបចំស្រួលបួលចុះទៅក្បែរឡានគេដែរ។

«បងមកញ៉ាំបាយថ្ងៃត្រង់ទេ?»

«ប្រហែលមកមិនទាន់ទេ ប៉ុន្តែចាំល្ងាចបងមកទទួល!»

«ឡានីដើរលេងជុំវិញសួននេះបានទេ?»

ខ្ញុំសួរបន្ថែមដោយសម្លឹងចាំមើល ប្រតិកម្មគេ តែគេតបដូចធម្មតា៖

«ដើរចុះ! តែប្រយ័ត្នវង្វេង ឱ្យអ្នកបម្រើដើរកំដរផង!»

គេងាកទៅនិយាយបារាំងដាក់ពួកឥណ្ឌាប្រុសៗ ហើយពួកនោះឱនលំទោន តែមិនតបអ្វីទាំងអស់។

គ្រប់យ៉ាងនៅទីនេះគឺ ស្ងប់ស្ងាត់ល្អ ហើយអាចនិយាយថាស្ងប់ស្ងាត់បំផុត ពេលដែលសន្ធឹកឡានបងរិន្ទចេញទៅបាត់ស្រមោល។

នៅក្នុងបរិវេណសួនច្បារនៃវិមានដ៏ធំមួយនេះត្រូវបានថែទាំយ៉ាងល្អបំព្រង។ ខ្ញុំដើរស្រូបយកអាកាសធាតុត្រជាក់បរិសុទ្ធ ភ្លេចអស់ទុក្ខព្រួយកង្វល់ ហើយពួកឥណ្ឌាពីរនាក់ដើរចម្ងាយប្រមាណបួនប្រាំម៉ែត្រពីក្រោយហាក់បីដូចជាកំពុងរង់ចាំតាមបម្រើខ្ញុំ?

ទោះបីយ៉ាងណា ខ្ញុំធុញទ្រាន់នឹងចរិតមិនមាត់មិនករបស់មនុស្សទាំងនេះណាស់។ មានពួកគេដូចជាគ្មានតែដដែលហ្នឹង មានអ្វីគួរសប្បាយចិត្តទៅ?

លំអងបុប្ផាហើររោយមកលើខ្លួនខ្ញុំជះក្លិនម្យ៉ាងសមឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។ ខ្ញុំស្មានមិនខុសទេ ក្លិននៅក្បែរ

បន្ទប់អាហារខ្ញុំ និងក្លិនលើអាវប្ដីខ្ញុំដែលខ្ញុំចំណាំបានគឺ តាមពិតក្លិនលំអងបុប្ផាពណ៌សក្បុសនេះទេតើ?

ខ្ញុំងើយមើលរកប្រភព។

ដើមផ្កាជាច្រើននៅបន្ទប់ចុងគេជាន់ទីបី ជាប្រភពនាំលំអងទាំងនេះធ្លាក់មក។

ខ្ញុំញញឹមព្រោះវាស្អាតណាស់ ពេលដែលហើរចុះមកជាបន្តបន្ទាប់។

ចុះប្ដីខ្ញុំហេតុអីជាប់ក្លិនផ្កានេះទៅកើត បើពេលនោះយើងនៅសម្រាកសណ្ឋាគារ ពុំមែននៅទីនេះផង? ខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើមគិត។

«នេះជាផ្កាអ្វី? ហើយនោះជាបន្ទប់អ្នកណានៅ បានជាដាំល្អម្ល៉េះ?»

ខ្ញុំច្រឡំសួរទៀតហើយ ពួកនោះក៏រក្សាភាពស្ងប់ស្ងៀមមិនឆ្លើយនឹងខ្ញុំទៀតហើយ។

ខ្ញុំមួហ្មងលួចនឹកខឹងថា នឹងប្រាប់បងរិន្ទរឿងមនុស្សគអស់នេះចេញម្ដង ប៉ុន្តែរំឭកដល់ប្ដីខ្ញុំកាលណា ខ្ញុំស្រាប់តែនឹកដល់សម្ដីគេ។

«បន្ទប់នៅជាន់ទីបីនៅចុងគេនោះក៏កុំទៅក្បែរឱ្យសោះ!»

ខ្ញុំត្រជាក់ចុងដៃងើបមុខយឺតៗទៅកាន់ទីនោះ។ រាងកាយខ្ញុំទាំងមូលត្រជាក់ព្រឺ ហើយខ្ញុំក្ដុកចិត្ត នឹកសង្វេគដល់អាមាស។

រឿង៖ របៀនងងឹត ភាគទី១

Bo Bo — Fri, 14 Jan 2022 06:59:27 +0000

របៀនងងឹត-1