ដោយភ្លៀងខ្លាំងហួសហេតុដល់ថ្នាក់ពិបាកបន្តដំណើរ រថយន្ត​ប្រភេទ SUV បាន​បន្ថយ​ល្បឿន​រក​​​កន្លែង​​ឈប់​។​ គន្ធាដែលជាអ្នកបើក ព្យាយាម​បញ្ជា​យន្ត​ជូត​កញ្ចក់​យ៉ាង​ញាប់​ប្រឆាំង​នឹង​តំណក់​ដែល​ទឹក​ជន់ស្រក់រដឹកមិនអាចមើលអ្វីឃើញច្បាស់។

ផ្លូវលិចទឹក…..មេឃងងឹត​បិទបាំងព្រះទិនករ​ដែលជិតអាប់​​រស្មីនា​វេលា​ម៉ោង​ប្រមាណ​ជាបួន​រសៀល​​។ តាមរយៈផ្ទាំងកញ្ចក់ដែលដាម​ដោយ​លំហូរទឹករាប់រយ ស្ទូឌីយោចាស់នៅចំពីមុខ….​ព្រិល​ៗ​​ដោយសារភ្លៀងព្យុះបូកបញ្ចូលគ្នា។

គន្ធា៖(រអ៊ូ)

«ជ្រកសិន! នេះទាល់ទឹក​ស្រក​អស់បាន​ទៅមុខរួច»

អាគារ​ចំណាស់មួយសង់ពីថ្ម​ប្រកបដោយរចនាបថជំនាន់បារាំង ជាសំណង់ដ៏​ចំណាស់​មួយ​តែ​ហាក់​​មាន​​​អតីតកាលស្តុកស្តម។ នៅលើចុងកំពូលមាន​ដាក់លេខស្លាក់កាន់ស្លែ ១៧០៤ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ភាព​​​ស្ងាត់​ជ្រងំក្បែរជាយភូមិនិងចម្ការចេកជ្រៅស្តុក។ នេះជាផ្នែកមួយនៃ​​បាត់​ដំបង។

វីត និយាយទាំងចំហ​មាត់ស្ងើច៖

«វ៉ាវ! ​រកឯណាឆ្ងាយទៀត! រឿងខ្លីនេះ អាចថតនៅផ្ទះនេះបាន!»

ក្រុមនេះ​រួមមានគន្ធាម្ចាស់ឡាន  ម៉ាកជាប្អូនប្រុសរបស់នាង  វីតជាអ្នកថតដែលជួលមក និង​ទីតា​ជាអ្នកនិពន្ធនិងដឹកនាំរឿង។

«គិតអ៊ីចឹង​ដែរ!» ទីតាញញឹមសម្លឹងគ្រឹះនៃអាគារ​ដ៏​ធំ ប្រៀប​ដូចជាសំណង់​ដ៏បុរាណ​ដែល​បាន​សឹក​​ខូច​​​ខាត​បន្សល់មក​ពី​អតីតកាល។ វល្លិពស់នៅជុំវិញរបារដែករបស់វា ហើយ​បង្អួច​ដែល​បែក​ខ្ទេច​ខ្ទាំ​ បង្ហាញ​ពីផ្នែកខាងក្នុងងងឹត​និង​គ្របដណ្តប់ដោយធូលី។

 ភ្លៀង​ធ្លាក់​កាន់​តែ​ខ្លាំង​។

ម៉ាក៖(សម្លឹងមើលពីក្នុងឡាន​ដោយភ័យៗ)

«នែ៎ មើលឱ្យច្បាស់សិនចាំចូល វាចាស់ណាស់…ហើយគួរឱ្យ….ខ្លាច!»

វីត៖(ញញឹម)

«ឃើញអត់ប្រាប់ថា​ថតកុនកុំយកក្មេងមក!»

ម៉ាក៖

«ខ្ញុំមិនមែនក្មេងទេ! ១៦ឆ្នាំហើយ!»

គន្ធា៖ (កម្លាប្អូន)

«កុំមាត់អ៊ីចឹង!»

ថាផងនាង​លូនឡានចូលរបងដែលចំហរទ្វារចោលព្រោះ​ទ្វារដែកម្ខាង​បានរេដួលទៅតាម​​កម្លាំង​ពេល​វេលា​ សង្កត់ដោយរុក្ខជាតិវល្លិប្រតោង។

«បងឯងចូលមែន?» ម៉ាក​ញ័រៗ។

«ឯងខ្លាចពេកធ្វើអី យើងមាន​ចូលទៅក្នុងឯណា ឈប់ឡានជ្រកបន្តិចមិនបាន! យីវ៉ី!» គន្ធា​ស្តី​ឱ្យ​ប្អូន​ដែល​អង្គុយខាងក្រោយក្បែរវីត។

ឡាន​ចូលដល់ ចតចំពីមុខ​ទ្វារ​ឈើ​ដ៏​ធ្ងន់​មួយ។ ជញ្ជាំងមាន​ធ្លុះ​ធ្លាយ​ខ្លះតែផ្ទៃរបស់វាមាន​​លាយ​បញ្ចូល​ភាព​ឆើត​ឆាយ​​ដែលរសាត់បាត់ទៅតាមសម័យកាល​ ជាមួយ​ការពុកផុយនាពេលបច្ចុប្បន្ន។

ឃ្លីកៗៗៗ

ពួកគេគេសម្លឹងវីតដែលថត។

«ក្បាច់អស់ទាស់វ៉ី» វីតលាន់មាត់ដោយឈប់ថត។ គេដកភ្នែកមកវិញ​ក្រោយ​ពី​ហ្ស៊ូម​ឃើញ​ចម្លាក់​តូចៗ​នៅខាងស្តាំទ្វារ។

«ជាវិមាន​ចាស់?» ទីតាចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងតាមបែបជាអ្នកស្នេហាភាពយន្ត។

ភ្លៀងស្រាប់តែរាំង។ គ្មានតំណក់ទឹករំខានច្រើនទេ។

«មេឃក៏រាំងភ្លាម មានអ៊ីចឹងទៀត?»

គន្ធាងើយមើលមេឃពីកញ្ចក់ខាងមុខរបស់នាង​។

«ល្អហើយ! យើងទៅមើលខាងក្នុង!» ទីតានិយាយបបួល។

«ទេ!» ម៉ាកបដិសេធភ្លាម។

«អង្គុយចាំបានក្មេងតូច!» វីតបង្អាប់។

ដោយមិនរង់ចាំការអនុញ្ញាត ទីតាបើកទ្វារចុះ វីតរត់ទៅតាមក្រោយ។ ទ្វារ​មិន​បាន​បិទ​ទាំង​ស្រុង​ទេ​។ ពួក​គេស្រែកហៅ។

«មាន​អ្នកណានៅទេ?»

ម៉ាក​នៅទីនេះ គេសម្លឹងពួកទីតាមិនដាច់ភ្នែកតែមាត់និយាយខ្សឹបនឹងបងស្រី៖

«បងឯង….ខ្ញុំមិនចូលចិត្តកន្លែងនេះទេ… មានអ្វីមួយខុសប្រក្រតី!»

គន្ធាគោះ​ចង្កូតឡាន​គិត​។

«ភ្លៀងរាំងហើយ!​ ហៅពួកគាត់ឡើងមក យើងគួរតែចាកចេញឥឡូវនេះ!»

វីតស្រែកពីចម្ងាយ៖

«មកចុះមកវ៉ើយ ខាងក្នុងអ៊េម​!»

ម៉ាករអ៊ូ៖

«អ៊េមស្អី? អាគារចាស់ខ្លាំង កខ្វក់ អាក្រក់ហើយងងឹតមែនអត់?​»

វីតមិនខ្វល់នឹងការស្រែកចំអក គេបែរចូលក្នុងដោយក្តី​រំភើប​ចិត្ត​និង​ដក​កាមេរ៉ា​មក​ធ្វើការ​ភ្លែត​ មិន​អើពើនឹងភាពតានតឹងដែលកំពុងកើនឡើងក្នុងឡាន​រវាងគន្ធានិងម៉ាកទេ។

ទីតានិយាយខ្សឹបៗ៖

«មើលទៅកន្លែងនេះ ដូចមានជីវិត! ជាមួយនឹងមាន​រឿងអ្វីមួយ គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំង!»

វីតងាកមើលនាង​ហើយបក់ដៃហៅចូល៖

«​ខ្ញុំអាចមានអារម្មណ៍ថា មានអ្វីម្យ៉ាង​អាច…..ថតកុនខ្នាតខ្លីអំពីផ្ទះចាស់នេះ អាចនឹងបានល្បី!»។

«ជឿ!» វីតនិយាយហើយថតឃ្លឹបៗ។

«ស្ទូឌីយោជំនាន់បារាំង ចំណងជើងម៉េចដែរ?» ទីតាសើចផងសួរផងយ៉ាងប្រាកដប្រជា។

«ឡូយ! ត្រូវនឹងទិដ្ឋភាពណាស់អ្នកនិពន្ធ!»

 នៅពេលពួកគេឈាន​ចូលទៅជិតអគារ មេឃងងឹតខុសពីធម្មជាតិទៅហើយ ស្នូរជើងពីក្រោយ វីត​ងាកភ្លែតហើយចំអក។

«មកដែរ?!»

ម៉ាកត្រូវបងស្រីទាញមកដែរ។ ទាំងបួននាក់ឱបដៃខណៈ​ខ្យល់​បក់​ខ្លាំងពីក្នុងមក។ អ័ព្ទ​ទាប​ហើរ​ពាស​ពេញ​ដី ហើយតាមរយៈការចុចពិលទូរសព្ទរបស់ទីតានិងគន្ធា​​ ពីក្រោយ​ផ្សែង​អ័ព្ទ​នោះលេច​ចេញ​រូប​មនុស្ស​តូចៗពីរនាក់។

កុមារ​ពីរនាក់ទំនង​វ័យ៨ឬ៩ឆ្នាំឈរនៅស្ងៀម ហាក់ចម្លែកនឹងវត្តមានពួកគេ។ ក្មេង​ម្នាក់​ដៃ​កាន់​ពួរ​ចង​គោ និងម្នាក់ទៀតមាន​បំពង់ទឹក។

ម៉ាក​ស្វាងលែងសូវភ័យ…..ហោចណាស់មានក្មេងអ្នកស្រុកមកជ្រកទីនេះដែរ? គេលែង​សូវ​ធ្វើ​មុខ​​ស្លេកព្រោះវីតឌឺដង៖

«ម៉ាក ក្មេងមកឃ្វាលគោចូលជ្រកភ្លៀងធ្វើប៉ឺយនៀក បើឯងវិញហ៊ានទេ?»

ម៉ាកលែងសូវស្លាំង តែគ្មានអារម្មណ៍អំណរទេ គេសង្កេតមើលក្មេងដោយ​យកចិត្ត​ទុកដាក់។ គេ​និយាយ​តប​កំបុតៗ៖

«ខ្ញុំមិនមែនអ្នកស្រុកនេះ!»

ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែកាន់ពួរសំណុំមានទឹកមុខស្ងួត៖

«ខ្ញុំបាត់គោ ពូមានឃើញគោមួយនឹមទេ!»

 ស្បែក​​របស់​ពួកគេខ្មៅនិងស្លេក ប្រហែលមកពីភ័យខ្លាចទៅផ្ទះត្រូវ​ឪពុក​ម្តាយ​វាយ​ព្រោះ​បាត់​គោ​។  វីត​ចុចថតពួកគេនេះជារូបថតមនុស្សពិតនិងពិសេស​។ ចំណែកទីតា​ដើរ​ទៅមុខថែម​មួយ​​ជំហាន ព្រោះ​ភ្នែក​របស់​ក្មេងៗ​សម្លឹងមើលនាង​។

«ទៅផ្ទះសិនទៅ​ប្រយ័ត្នម៉ែឯងរក!»

​ក្មេង​ៗ​សម្លឹង​មើលនាង​​ដោយ​ត្រជាក់​និង​ទម្លុះ ហាក់​ដូច​ជា​ពួកគេ​អាច​មើល​ឃើញ​ក្នុង​​ចិត្ត​នារី​អ្នក​និពន្ធ​។ ស្នាម​​ញញឹម​តិចៗ​គ្រវី​នៅ​គែម​បបូរ​មាត់​របស់​ក្មេងម្នាក់ទៀតហាក់​ដូច​ជា​ ដឹង​រឿង​ដ៏​អាក្រក់​​ដែល​អ្នក​ទាំងបួននឹងចួប​។

​«ម៉េចហ៊ានមកសំងំនៅណេះអ្ហះ? យប់ហើយ កុំលេងទៀត!» គន្ធាប្រាប់ទៅពួកគេ​។

ម៉ាកក្នុង​ភាពស្ងៀមស្ងាត់កំពុងតែផ្ចង់ដោយសម្លឹងជើងតូចៗរបស់ពួកគេនៅលើក្រួស។ គ្មាន​ស្បែក​ជើង ខោ ស រហែកដោយអន្លើ។

«ពួកយើងស្គាល់ម្ចាស់ផ្ទះនេះ!»

ក្មេងប្រុសនិយាយក្នុងសំឡេង​ស្រទន់។​

ទីតាចាប់អារម្មណ៍ងាកមកភ្លាម។

«គាត់អាចប្រាប់មីងគ្រប់យ៉ាងដែលមីងចង់ដឹង!»

«ផ្ទះនេះមាន​ម្ចាស់?» ទីតាញញឹមអំណរ។

«បាទ!» ក្មេងទីមួយ​ឆ្លើយតប​ភ្លាមដោយ​​សំឡេង​ស្រទន់​ត្រជាក់ហើយបន្ត៖  «គាត់ដឹង​និង​អាច​ប្រាប់​មីង​ពីអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនៅកន្លែងនេះ។

ក្មេង​ទីពីរញញឹម​ធ្វើឱ្យទីតាងាកទៅញញឹមដាក់វិញ។

«គាត់ជាអ្នកណា?» នាង​ខ្សឹបសួរ។

ក្មេងទី២ខ្សឹបទាំង​ញញឹម៖

«លោកយាយហឿន គាត់កំពុងរង់ចាំយើងទៅ!»

ម៉ាកឈានថយក្រោយ មានអារម្មណ៍ថាសក់នៅខាងក្រោយកញ្ចឹងកបះ។

«ស្អី? ចួប​ធ្វើអី?» គេទាញបងស្រី តែគន្ធាញញឹម​ជក់ចិត្ត​នឹងក្មេងៗ។ គន្ធាងាក់ប្រាប់ទីតានិងវីត៖

«ល្អណាស់ បើឯងចង់ថតផ្ទះនេះ ធ្វើភាពយន្ត​ឯកសារ​ មុនពេលវារលំលែងបានឃើញ! យូរ​ហើយ​ណា៎​មិនតិចរយឆ្នាំទេ! »

«ដឹងគាត់ឱ្យយើងសម្ភាសន៍អត់?» ទីតាបន្ត។

វីតគោះពួកគេ៖

«សាកបានដឹង!»

គេងាកទៅក្មេងៗ៖

«តស់​ជូនពូទៅ!»

ក្មេងៗ​នាំ​ពួកគេទាំងបួន ​ដើរព័ទ្ធ​មួយ​ជុំ​អគារ​ទៅកាន់​ផ្លូវ​តូច​ចង្អៀតមួយ​ដែលអម​​ដោយ​​ស្មៅ​និង​ផ្កា​​ត្រែង​។ ទីនេះមានទឹកហូរពីដៃបឹងបួរ។  ខ្យល់​បក់​បោក​កាត់​ដើមឈើ ប៉ុន្តែ​​នាំ​មកនូវភាព​ត្រជាក់​​ដែល​​អន្ទោល​តាម​​ញ៉ាំង​ឱ្យ​សម្លៀក​​បំពាក់​របស់​ពួក​គេឡើងស្រួយ។

​ផ្ទះ​ឈើតូចមួយទៀត ​លេច​ឡើង​នៅចុង​ផ្លូវ​ខាង​មុខ ហាក់មានពន្លឺ​ចង្កៀង​ម៉ាងសុង​​បញ្ចេញ​ស្រមោល​​វែងមកលើ​ធម្មជាតិ។

ពន្លឺ​ហាក់ដូចជាផ្លាស់ទីដោយខ្លួនឯងវាតាមវាយោម្តងម្កាល។ ស្ត្រីចំណាស់​ម្នាក់​អង្គុយ​នៅលើ​រាន​ហាល​ជាន់លើ  ក្នុងឈុត​​រ៉ូប​វែង​ប៉ាក់និងសមជាមនុស្សមកពីគ្រួសារមន្ត្រី។

ខ្យល់ដែលនៅជុំវិញអ្នក​គោចរទាំងបួន ធ្វើឱ្យម៉ាកមានអារម្មណ៍ថា គ្រប់យ៉ាងខុសនិងចម្លែក គេ​ថប់​ដង្ហើម​ ដែលត្រូវទៅតាមបីនាក់ទៀត។

ទីតា​និយាយទៅកាន់វីតដែលកំពុងតំឡើង​កាមេរ៉ា​ពីចម្ងាយ។ មាត់នាងខ្សឹប នៅពេលវីត​​ព្យាយាម​ផ្តោត​អារម្មណ៍៖

«វីដេអូផងវ៉ី! ល្អ! នេះល្អឥតខ្ចោះ! រឿងអតីតកាល រឿងខ្មោច គ្រប់យ៉ាង​​អាច​ធ្វើ​ឱ្យ​ទស្សនិក​ជន​សង្ស័យ​!​»

ស្ត្រី​ចំណាស់​ញញឹម​ងាកមកជាមួយសំឡេង​​ស្រទន់ ដូច​ជា​សំឡេង​ខ្សឹបមកពី​លើខ្សែ​ខ្យល់៖

«ត្រូវ!…កន្លែងនេះមានរឿងជាច្រើន ប៉ុន្តែគ្មានគេដឹង!»

វីត​ទម្លាក់ចោលការថតព្រោះពេលស្ត្រីចំណាស់ងាកមក គេមាន​អារម្មណ៍​ថា​ព្រឺ​នឹង​ស្នាម​ញញឹម​ជ្រីវ​ជ្រួញ​​របស់គាត់។

«តើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះផ្ទះនេះ?» ទីតាស្រែកសួរពីក្រោម។

ស្ត្រីចំណាស់៖

«ចូលមក!»

ពួកគេសម្លឹងក្រោមផ្ទះ ឃើញមាន​កៅអីបីបួន​និងចង្កៀងធំ។ ស្ត្រីចំណាស់ ចុះមក​ដល់​យ៉ាង​រហ័ស​ជាង​ដែលពួកគេគិត ហើយគាត់អញ្ជើញភ្ញៀវទាំងបួនអង្គុយ។

ក្មេងៗ​ទាំងពីរមកពួនលបនៅពីក្រោយខ្នង​គាត់។

«បង​មាននំក្នុងឡាន បន្តិចទៀតចប់ការសម្ភាសន៍ ទៅតាមបង​បងនឹងឱ្យឯង​!​»​ គន្ធា​និយាយ​ដៃ​​នាង​​ទាញម៉ាកឱ្យអង្គុយចុះក្បែរ។

ទីតា​អង្គុយមុន ចំណែកវីតរៀបចំកាមេរ៉ា​។

«ផ្ទះខាងមុខនោះធំណាស់!» ទីតាផ្តើមព្រោះចង់ដឹងនឹងយកទៅនិពន្ធរឿង «ខ្ញុំចង់រកម្ចាស់ផ្ទះ ដើម្បី​សុំ​ថតជាឯកសារទុក ហើយដាក់ឈ្មោះថា ស្ទូឌីយោជំនាន់បារាំង!»

«មិនមែនទេ វាជាភូមិគ្រឹះរបស់លោកអភិបាល សុងឡាក់  ជាអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិ​និង​អំណាច!​»​

«សុងឡាក់?» ទីតារអ៊ូឈ្មោះព្រោះត្រូវចងចាំ។

«មិនដែលឮសោះ!» គន្ធាបន្ទរ។

យាយចំណាស់និយាយធ្វើដូចមិនខ្វល់៖

«​គាត់បានសាងសង់ផ្ទះនេះពេលទើបតែបានឡើងតំណែងជាអភិបាលគ្រប់គ្រងសង្កាត់មួយ! ប៉ុន្តែនៅទីបំផុត…​របស់ដែលមិនសមនឹងយើង នឹង​ត្រូវបានដកហូតវិញ​…..​ហ៊ឹម​…​យប់មួយ​…..​មហន្តរាយ​​ ស្រាប់តែមានភ្លើងឆេះ…​! ម្នាក់ៗរបួស សង្កត់ក្រោមធ្នឹម ក្លាយជាធ្យូង….ខ្លះលូន ខ្លះ​វារ​ទៅ​រក​ទ្វារ តែដូច​ជាបណ្តាសា​ គ្មានអ្នកណានៅរស់ទេ»។

 នៅ​ពេលគាត់ហា​និយាយត្រង់ណេះ​ សីតុណ្ហភាពមុខផ្ទះនេះបាន​ធ្លាក់ចុះយ៉ាងទាប។ ពួក​គេ​ទាំង​បួន​អាចមើលឃើញដង្ហើមដែលដកតឹង អណ្តែងជាផ្សែង។ ស្រុក​យើង​មិន​ដែល​ត្រជាក់​បែប​នេះ​ទេ ពួក​គេគិតទាំងបុកពោះ។

 ខ្យល់​​បក់​នេះកើតមាន​ឡើងមួយ​រំពេច ប៉ុន្តែ​ក៏​បញ្ចប់វិញ​យ៉ាង​លឿន ដោយ​បន្សល់​ទុក​នូវ​ភាព​ស្ងប់​​ស្ងាត់ ដូចជួយឱ្យ​ស្ត្រីចំណាស់បាននិទានបន្ថែម​ក្នុងសព្ទសំឡេងកាន់តែស្រទន់៖

«​ទាំងអស់គ្នាបានស្លាប់…​គួរឱ្យរន្ធត់! អគ្គិភ័យ​មិនមែនជាឧបទ្ទវហេតុទេ ​តែ​ជា​ការ​សង​សឹក​…​អ្នក​នោះ​វា​ចង់បានតំណែង!»

វីត​មាន​អារម្មណ៍តឹងណែនក្នុងទ្រូង ហាក់បីដូចជា កាមេរ៉ា​គេ​កំពុងបឺតយកអស់​ខ្យល់​ចេញ​ពី​លម្ហ​ដែល​គេ​ត្រូវការដកដង្ហើម។ គេងើបមុខលែងថត។

គន្ធា​ដែលមាន​ទឹកមុខកាន់តែស្លេកនាង​វាចាញ័រៗ៖

«ចុះ​លោកយាយ? ជា​អ្នកណា? តើ…..អ្នកណាបានឃើញហេតុការណ៍នៅទីនេះខ្លះ នៅ​ពេល​កើត​ឡើង​?»

ស្ត្រីចំណាស់សម្លឹងមកចំៗលើគន្ធា បបូរមាត់របស់គាត់លេចចេញនូវស្នាមញញឹមដ៏ឈឺចាប់៖

«ខ្ញុំនៅទីនេះ…​មើលឃើញហេតុការណ៍ទាំងអស់!  កាលនោះខ្ញុំនៅក្មេងតូច​​ជា​ចៅស្រី​អ្នក​មេ​ផ្ទះ​ហួន​!​  ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់ស្តាប់ខ្ញុំទេ ខ្ញុំប្រាប់ថា យប់ឡើងនឹងមានរឿង  គ្មាននរណាម្នាក់ជឿ»

 ដៃរបស់ទីតា​ញ័រនៅពេលនាងឈប់​សរសេរ តែកាន់ប៊ិក​និងងាកមកសម្លឹងវីត។ ដោយ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​មានអ្វីម្យ៉ាងខុសប្រក្រតីខ្លាំង ប៉ុន្តែ​ពួកគេមិនអាចបញ្ឈប់​ការសន្ទនានេះ​បានហើយ​គ្រប់​យ៉ាង​​កាន់​តែ​អាក្រក់។

ម៉ាកស្ទុះ​ក្រោកឈរកាន់ដៃបងស្រីទាញនាង ​នាងនៅស្ពឹកព្រោះ​ការ​សម្លឹង​របស់​ស្ត្រី​ចំណាស់​មិន​​ចាក​ចេញ​ពី​ភ្នែកគន្ធា​ឡើយ។

ទីតាគ្រហែមទាំងសំឡេងនាងបែកបន្តិចទៅជាស្អក៖

«អញ្ចឹង…ម្តេច លោកយាយមិនឆេះស្លាប់?»

 ស្ត្រីចំណាស់ផ្អាកមួយរយៈសិន រួចទើបញញឹមស្រស់៖

«ទេ! គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកយើងបានរួចជីវិតទេ!»

រំពេច​នោះ​ចង្កៀង​ភ្លើង​បានលោតភ្លឹបរលត់ ទីនេះ​គ្របដណ្តប់ទៅដោយ​​ភាព​ងងឹត។ រូបរាង​ដូន​ចាស់​ នៅ​សល់តែ​ស្រមោល ប៉ុន្តែ​សំឡេង​ត្រជាក់​របស់​គាត់​បន្ត​បន្ទរ​តាម​ខ្យល់។

 «ខ្ញុំស្លាប់ហើយ…​យូរណាស់មកហើយ!  យើងទាំងអស់គ្នាជាប់នៅទីនេះ ក្តៅណាស់! ក្នុង​ភ្លើង​…​ជាងពីរ​រយ​ឆ្នាំហើយ គ្មានអ្នកណាសង្គ្រោះ​ទេ!»

ម៉ាកលែងដៃពីបងស្រី ហើយ​ដើរថយក្រោយ ទាំងបើកភ្នែកធំៗដោយភាពភ័យខ្លាច ខណៈ​ដែល​ភាព​ងងឹត​នៅជុំវិញពួកគេកាន់តែជ្រៅឡើងៗខុសពីធម្មជាតិ។

សន្ធឹក​ខ្យល់បក់មកម្តងទៀត តែពេលនេះវាបន្ថែមជាមួយនូវសំឡេងស្រែកពីចម្ងាយ បន្ទរ​តាម​ដើម​ឈើ​ដូចនានា ជួយផង! ភ្លើងឆេះ! ជួយផង!

 ម៉ាក​ស្រែកឡើងហៅបងស្រី៖

«ចេញ​មកបងគន្ធា! ​ចេញមក!»

«នេះ​មិន​អាច​ជា​ការ​ពិត​ទេ!» ឈរធ្មឹង ខណៈទីតាលូកដៃមកទាញឱ្យរត់ហើយស្រែក៖

«រត់គន្ធា រត់!»

វីត​ព្យាយាម​ខ្ចប់​កាមេរ៉ា ប៉ុន្តែ​ដៃ​នគេ​ញ័រ​ខ្លាំង​ពេកយឺតយ៉ាវណាស់។ ពួកគេរត់ចេញ​​ទៅ​ឡាន ប៉ុន្តែ​​ពេល​គន្ធា​​ងាក​ទៅ​រក​ក្មេង​ទាំង​ពីរ​បម្រុងនាំមកដែរ នាងឃើញគេ​កំពុង​ឈរ​នៅពីក្រោយ​យាយ​ចាស់​ ទឹកមុខស្លេកគ្មានភាព​ជាមនុស្ស​ ​ ភ្នែក​ងងឹត​និង​ប្រហោងធ្លុង​។

 ក្មេងទីមួយស្រែកស្រក់ទឹកភ្នែក​៖

«កុំទៅណា មីងថាឱ្យនំខ្ញុំ!​»

ក្មេងទីពីរមាន​សំឡេងខ្ទរនិង​និយាយបន្ទរ៖

«កុំទៅណា ពួកខ្ញុំស្ងាត់ណាស់​​អផ្សុកណាស់ ពួកខ្ញុំរង់ចាំ…យូរហើយ​…»

គន្ធាស្រែកយ៉ៃហើយដួលជំពប់ជើង ថយក្រោយ ខណៈទឹកមុខរបស់កុមារៗប្រែទៅជាអ្វីមួយដ៏ អាក្រក់ ស្បែក​របស់​គេ​ចាប់​ផ្ដើម​រលាយ​បាត់ បង្ហាញ​​គ្រោង​ឆ្អឹង​នៅ​ខាង​ក្រោម មាត់​របស់​គេរ​បើក​ដោយ​​យោលទៅតាម​សំឡេង​ស្រែក។

ម៉ាក​ទាញបងស្រីរត់ ខណៈនាងលូក​​យកតេឡេមកចុចបើកទ្វារ​​រថយន្ត ប៉ុន្តែគន្លឹះទ្វារ​មិនលោតសោះ។ វីតទៅទាញបើកក៏មិនរួច។ គន្ធា វីត ម៉ាក និងទីតា ស្ថិតក្នុងអាការៈភិតភ័យ។ ឡាន​​មិន​ព្រម​ដំណើរការទេ ទោះបីជាពួកគេព្យាយាមយ៉ាងណាក៏ដោយ។ គន្ធាខំ​​ព្យាយាម​ចុចច្រើន​ដង​ហើយ​​យំ ប៉ុន្តែមិនបានការដដែលជាដដែល។  ព្រះចន្ទលោតឡើងមកបញ្ចេញកាំរស្មីពណ៌ប្រាក់ បាំង​ដោយស្រមោលខ្មៅ​ពពាលដ៏អាក្រក់គួរឱ្យខ្លាច។ ពេល​គន្ធា​​ងាក​មក ក៏​ឃើញ​ក្មេងៗ​ម្តងទៀត លើក​នេះ​​ពួកគេឈរ​ក្បែរ​ស្ត្រី​ចំណាស់និងកាន់ដៃមើលមកយ៉ាងកម្សត់​។

 ស្ត្រីចំណាស់និង​រ៉ូបដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់គាត់កំពុងតែរហែក​ជាចម្រៀកៗ ស្បែក​ឆេះ​រលាត់​ខ្ទេច​ខ្ទី​។​ ភ្នែករបស់ទាំងគូប្រែជាប្រហោង ហើយមិនអាចបោះជំហានទៅមុខបានទេបានត្រឹម លាត​ដៃមក​រក​ពួក​គេឃាត់កុំឱ្យចាកចេញ។

«ពួកគេដូចចង់និយាយអី!» ទីតាពោលញ័រ។

 កាមេរ៉ាធ្លាក់ពីដៃរបស់​វីត គេឱនរើសហើយស្រែកដាក់ទីតា៖

«និយាយអី? ​រត់ឱ្យលឿនមក! វា​ត្រូវការមនុស្សមកជំនួសទើបទៅចាប់ជាតិបាន រត់ទៅ!»

សំឡេង​ស្រែករបស់ពួកគេបានបាត់បង់នៅក្នុងសន្ធឹកខ្យល់បក់បោក។ អ្នកទាំងបួនរត់ចោលឡាន ខណៈងាកមកម្តងៗខ្លាចមានការប្រដេញ ក៏ឃើញ​ផ្ទះ​បារាំង​ដែលពួក​គេ​ចង់​​ធ្វើ​ជាសាច់រឿង បែរជា​ខ្មៅនិងដួល​រលំផេះផង់។

 «ចុះឡាន យើង?» គន្ធាថប់ដង្ហើម ម៉ាកតបដោយ​ដកដង្ហើមខ្លីៗ៖

«រត់ទៅរកភូមិ!»

 ភ្នែកពួកគេ​សម្លឹងជុំវិញភាពងងឹតដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចហើយមិនដឹងថា​រត់ទិសណាឡើយ។

ម៉ាកបែរបន់៖

«ម្ចាស់ទឹកម្ចាស់ដី សុំជួយផង សុំជួយផង! កូនចៅខុសហើយ!​»

គន្ធាងាកមកប្អូនឃើញគេបែរបន់នាងហួសចិត្ត​មិនដឹងហេតុអ្វីម៉ាកនឹកឃើញ។

«ខ្ញុំឃើញពុកយើងធ្វើបែបហ្នឹងពេលដើរព្រៃហើយវង្វេង!»

«អូ!»

ទីតានិងគន្ធាផ្តើមបែរបន់ដែរ។

វីតស្រែកដោយអំណរ៖

«ណោះ! មានផ្លូវ​ ឮសំឡេងឡាន!»

ពួកគេនិយាយផង រត់ផងមិនបង្អង់ជើងឡើយ។ រំពេចនោះ នៅពី​ចម្ងាយ ចង្កៀងមុខឡានមួយ​លេច​ឡើងមក។

ដូចរស់ជាថ្មី ពួកគេ​រត់កាន់តែរហ័ស។

«ឡានមែនៗ» ម៉ាកស្រែកស្រួយស្រោក។

រថយន្ត​រំកិលមកកាន់តែភ្លឺឡើងបន្តិចម្តងៗ ទើបចេញរូបរាងពិតថាជា​​ឡាន​ដឹក​ដី​ធំ​មួយ​មាន​កង់​១០​។

គន្ធាស្រូតរត់ទាំងគ្រវីដៃទៅរកបញ្ឈប់ឡានសុំជំនួយ។

​ក្តីសង្ឃឹមមួយលេចឡើង​មួយរំពេច លើផ្ទៃមុខដែលភ័យស្លន់ស្លោរបស់ពួកគេ​។

ពួកគេ​ទាំង​បួន​នាក់​បាន​ស្ទុះ​​​សំដៅ​ទៅ​រថយន្ត​ដឹក​ដី ទាំងជើង​របស់​ពួកគេ​ប៉ះ​នឹង​ដី​ភក់ដ៏​ក្រាស់ ​ក្លិន​​ទឹក​ភ្លៀង និង​សំណល់ស្មៅនិងធម្មជាតិដែលងាប់ពុកផុយរលួយ​។

 រថយន្ត​នោះ​មក​ឈប់​ង៉ឺត​! ហើយ​បុរស​ចំណាស់​ម្នាក់​មាន​ស្នាម​ជ្រីវជ្រួញ​ជ្រៅ និង​ស្បែក​ស្រអាប់​ក៏បើកកញ្ចក់​។

«ពូអើយជួយផងពូ!» គន្ធាសំពះ។

គាត់ក៏ហក់ចុះមកភ្លាម​ដោយសម្លឹងក្មេងទាំងបួន។ គាត់មើលមកពួកគេដោយមុខស្មើ។ ហើយ​សួរ​ភ្លាម​៖

«ពួកឯង រត់មកពីផ្ទះអភិបាល?»

 ក្រុម​គេងក់​ក្បាល​ទាំង​​សឹងអត់ដង្ហើម ហើយ​ពេញដោយ​ការភ័យ​ខ្លាចហារមិនចង់ចេញ។ បុរស​ចំណាស់សំលឹងមើលទៅផ្ទះឆ្ងាយ ទឹកមុខជ្រួញ ហើយ​លើក​ដៃឱ្យពួកគេ​ឡើង​ទៅខាងក្រោយ​ក្រោយ​ឡាន​។

«ឡានខ្ញុំនៅផ្ទះនោះពូ បើកទ្វារមិនចេញទេ!»

បុរសចំណាស់ខ្សឹបក្នុងសំឡេងគាត់ទាប៖

«កុំអាលគិត! ទៅឱ្យដល់ភូមិសិន!»

នេះបានន័យថា គ្រប់គ្នាក្បែរៗបានឮរឿងអំពីកន្លែងនោះ…ល្អបំផុត គឺយករួចខ្លួនសិន។ នេះ​ជា​អ្វី​ដែល​យុវជន​ទាំងបួនបានគិតឃើញ។

ពួក​គេប្រតោង​ឡើង​ទៅ​ក្រោយ​រថយន្ត​ដឹក​ដីដែលទទេ ​​ខណៈ​ម៉ាស៊ីនឡានបញ្ចេញសំឡេង​​គ្រហឹម​ដូច​ព្រមាន​​ដល់​ជីវិត។

 បុរសចំណាស់បើកបរក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់ លើដងផ្លូវវែងអន្លាយដែលគ្មានអ្នកណាផ្សេង។ សង​ខាង​មាន​តែ​ព្រៃ​ចេកនិងម្ខាងជាព្រៃលិចទឹក។ នេះបើពួកគេ​រត់ថ្មើរជើងមិន​ដឹងពេល​ណារក​ឃើញ​ភូមិ​ទេ​។

ការ​ភ័យ​ខ្លាច​នៅ​តែ​តោង​ជាប់​នឹង​គេ ទោះ​ផ្ទះនោះបាន​រលត់​ទៅ​ឆ្ងាយ​ក៏​ដោយ។ ប្រហែលជា​៣០​នាទី​ក្រោយ​មកទើបវីតមើលឃើញ៖

«នោះ! ភ្លើងអ្នកស្រុក! ផ្ទះច្រើន!»

 ពួកគេអរណាស់ ទីតាយំសោក ឯគន្ធាឱបប្អូន។ ទីបំផុតឡានពិតជាឈប់ ពួកគេ​បាន​មក​ដល់​ភូមិ​តូច​មួយ។ បុរសចំណាស់ឈប់ឡាននៅមុខផ្ទះឈើដ៏សមរម្យ ដែលមាន​ភរិយាគាត់គឺ អ៊ំ ស្រីចាន់ ឈរ​មាត់​ទ្វារ។

ពេល​ក្មេងៗហក់ចុះ គាត់ក៏ក្រឡេកមើលដោយទឹក​មុខ​ព្រួយ​បារម្ភ ហាក់ដូចជា​នាងដឹង​ស្រាប់​ហើយថា​មានអ្វីកើតឡើង។ អ៊ំស្រីចាន់ បានទទួលការហៅទូរសព្ទប្រាប់ពីប្តីរឿងរបស់ពួកគេ​រួច​ទៅ​ហើយ​ នេះបើតាមគន្ធានិងគ្នីគ្នាគិត។

«ចូលមកៗ មីងដាំបាយឱ្យហូបហើយ ឈប់ភ័យទៅ!»

ពេលជុំគ្នាហូបបាយ​ ទីតាបានទូរសព្ទទៅផ្ទះ រីឯវីតអង្គុយស្តាប់។

«ជីដូនរបស់ខ្ញុំ…គាត់បានប្រាប់អំពីកន្លែងមួយនោះ! ធ្លាប់មាន​អ្នកភូមិយើង ទៅរក​ឧសដែរ ខ្លះ​លប​​ចូល​​គាស់យកឥដ្ឋនៃផ្ទះដែលរលំនោះមកប្រើការ កាលនោះអត់!  យើង​ទើប​តែ​ចេញ​ពី​ប៉ុល​ពត​មក​  ប៉ុន្តែ​គ្មាននរណាម្នាក់រស់បានយូរទេ!»

មីងចាន់ប្រាប់រឿងនេះ ស្របពេលដែលទីតាវិលមកវិញជាមួយទូរសព្ទក្នុងដៃ។ អ្នក​ទាំង​បួន​មើល​មុខ​គ្នា​ទាំង​ភិតភ័យ​និង​សោកស្តាយ។

 ទីតាប្រាប់ក្នុងសព្ទ​សំឡេង​ដែល​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ៖

«មីង! ពួកយើងបានឃើញផ្ទះ…អត់រលំទេ លោកយាយ និងក្មេងប្រុសពីរនាក់!»

អ៊ំ​ស្រីចាន់មុខឡើងស្លេក គ្រវីក្បាលយឺតៗមើលមុខប្តី។

វីតបើកកាមេរ៉ា​បង្ហាញ។​ គ្រប់គ្នា​រង់ចាំស្រាប់តែ…..វីតធ្វើមុខស្លឺ….​ទីតាទាញមកមើល។ ​គ្មាន​ផ្ទះ​ទេ​ ក្នុង​អ្វីដែលគេបានថតមកនោះទេ  មាន​តែគំនរ​​ថ្មចាស់រលំ លើដីទួលមួយ សល់សសរខ្លះ តែ​កាន់​ឈើ​វល្លិ​ជុំជិតមើលមិនយល់ប្រលោះថ្មទេ។

«ពួកក្មួយបានឃើញមែន? មនុស្ស​? យាយចាស់​?»

ទីតាញ័រ៖

«ក្មេងប្រុសឃ្វាលគោ!»

«អូ! ក្មេងឃ្វាល​គោពុកវា?»  ស្ត្រី​ម្ចាស់​ផ្ទះដូចជាសែនច្របូកច្របល់​ពេលឮ​ដំណឹង​ចុង​ក្រោយ​នេះ​។​

 ឯប្តីគាត់ដែលជាអ្នកបើកឡានធំបាន​ងក់ក្បាលយល់ការណ៍ ​ហើយលើកទូរសព្ទវាយ។ គាត់​ដើរ​ចេញ​ទៅឆ្ងាយ​បន្តិចដើម្បីនិយាយ។

ឆ្លៀតពេលនោះអ៊ំ​ស្រីចាន់ពោលខ្សឹប៖

«ប៉ុន្មានខែមុនមានក្មេងឃ្វាលគោពីរនាក់បាត់ខ្លួនណា៎! មិនមែនភូមិយើងនេះទេ ភូមិគេផ្សេង! ចំណែក​យាយចាស់នោះ ខ្មោចស្លាប់យូរមកហើយ!  ផ្ទះលោកអភិបាលមានតំណាល​មកថា​​បាន​ឆេះ​រាប​ដល់​ដី សូម្បីមុនអាពត ក៏មានអ្នកស្រុកថាបានឮសំឡេងហៅឱ្យជួយពន្លត់ភ្លងរហូតដែរ! ដល់​អាពត​ចូល​ វាចង់សង់រោងពេទ្យនៅនោះ គ្មានអ្នកណានៅសុខទេ! ក្រោយមក មានគេត្រូវយកជីវិត​​ហូរ​ហែរព្រោះចង់បានដីនោះ! ដីនៅសល់តែផេះក៏មាន​ព្រលឹងហួងហែងដែរ!»។ គន្ធាលុតជង្គង់ ទម្ងន់​នៃ​វិវរណៈលើកនេះកំពុងធ្វើឱ្យនាងវិលវល់។

វីត​​សម្លឹង​មើល​ដី បេះដូង​លោត​ញាប់​ខ្លាំង ហាក់​ដូច​ជា​នឹង​ផ្ទុះ​ចេញ​ពី​ទ្រូង។ គេនិយាយស្អកៗ៖

«ខ្ញុំចង់ទៅផ្ទះ!»

គន្ធាញាប់ញ័រ៖

«ចុះឡានខ្ញុំ!»

«ឱ្យប៉ាម៉ាក់​ឯងគាត់មកយកទៅ!» ទីតានិយាយ។

អ៊ំ​ស្រីចាន់ខ្សឹប៖

«នេះឆ្ងាយណាស់ ពីផ្លូវជាតិ! ជាង១៥គីឡូ គេងចាំព្រឹកសិនចាំនាំគ្នាទៅយកឡាន!»

ម៉ាក​អង្រួនដៃបងស្រី​គេ។ ពីរ​នាក់បងប្អូនក៏ប្រុងចេញទៅខលអ្នកផ្ទះឱ្យមករកពួកគេទាំងយប់ តែ​មីងប្រាប់ឡើងថា៖

«​រហូត​ដល់​ព្រឹកសិន ប្រយ័ត្នពួកគាត់មកមានរឿងមិនល្អនៅទីនោះទៀត! គិតមើល វា​អាច​ពង្វៀង​ផ្លូវ​ឱ្យក្មួយៗចូលដល់!»

ស្ថាន​ភាពមាន​ភាពដូចជា​អារម្មណ៍ត្រូវ​បាន​សង្កត់សង្កិនក្នុងការគម្រាមកំហែង ហើយ​គ្មាន​នរណា​​ម្នាក់​​អាច​មានយោបល់ល្អជាងនេះទេ។

«ចាំព្រឹក ពូឯងប្រមូលអ្នកភូមិប្រុសៗឱ្យជួយទៅរកឡាន!»

ពួកគេក៏យល់ព្រម។

ខណៈ​​ពួកគេផ្អែកខ្នង ខ្លះដេកអង្រឹង​ហៀប​នឹង​សម្រាក មាន​សំឡេងហៅនៅក្រៅរបង។

​កសិករវ័យចំណាស់មួយគូ ពូ​រ៉ុង​និងមីងអាន  ចូលមកជាមួយ​ទឹកមុខ​តក់​ក្រហល់​ទៅ​ដោយ​ទុក្ខ​ព្រួយ​។ ក្រោយមកពួកគេ​ដឹងថា ពូរ៉ុងជាអ្នកដែលបាន​បាត់កូនប្រុសពីរនាក់ កាលពីប្រាំមួយខែមុន។

 ពួកគេបានចាកចេញទៅឃ្វាលគោហើយមិនវិលមកវិញ ដោយ​​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​បាន​ឃើញ​បង​ប្អូន​ទាំង​ពីរទៀតឡើយ។

 ទីតាដកដង្ហើមធំ​ ភ្នែករបស់នាងបិទចុះឡើងដោយភាពភ័យរន្ធត់។ អ្នកទាំងបួន​ដែលទើប​នឹង​ប្រឈម​ហេតុ​ការណ៍ កំពុងរឭក​នឹកឡើងមកវិញនូរូបរាងក្មេងទាំងពីរ​ ដូច​បេះបិទនឹងអ្វីដែល​ពុក​ម្តាយ​ក្មេង​បាន​នឹងកំពុងរៀបរាប់ប្រាប់។

គ្រប់​គ្នាជឿថាកុមារទាំងពីបានស្លាប់ក្រោមដៃ«ជើងកប»​រយឆ្នាំនោះហើយ។

​គន្ធាពោលអួលណែន​ខ្សឹបខ្សៀវ សឹងថាសំឡេងនាងស្តាប់លែងសូវឮ៖

«ពួកខ្ញុំបានឃើញ​ក្មេងពីរនាក់…​ពួកគេបាននាំពួកយើងទៅផ្ទះយាយចាស់! ក្មេងមាន​​កាន់​ខ្សែគោ​និង​ដប​ទឹកធំមួយ!»

 រ៉ុង​និងប្រពន្ធក៏ដូចអ៊ំ​ស្រីចាន់ជូត​ទឹក​ភ្នែក ខណៈ​មុខ​បុរស​ចំណាស់អ្នកបើកឡាន​សែនខ្វល់ចិត្ត​គ្រវាស​ក្រមា​ចុះឡើងៗលើស្មាគាត់។

​ ដោយ​​គ្មាន​ពាក្យ​មួយ​ម៉ាត់ អ្នក​ភូមិ​សម្រេច​ចិត្ត​ស្វែង​រក​ក្មេង​នៅជុំវិញទីនោះនៅព្រឹកបន្ទាប់។

​ ប៉ុន្មាន​​ម៉ោង​ក្រោយ​មក គេ​ប្រទះ​ឃើញ​សាកសព​តូច​ពីរ​ដេក​នៅ​ក្រោម​ដើម​ឈើ​ធំ​មួយ។ សព​រលួយ​ ​ដោយ​នៅ​ក្បែរ​នោះ​មាន​គ្រោង​ឆ្អឹង​គោ​ដែល​ពុក​ដូចគ្នា។

អ៊ំ​ស្រីចាន់ប្រាប់ក្មេងៗទាំងបួនថា៖

 «ទោះ​ជាក្មួយបានឃើញ តែនោះគ្រាន់តែជាវិញ្ញាណ! អ្នកស្លាប់មិនអាចចាក​ចេញពីកន្លែង​កើត​ហេតុ​ទេ រហូតដល់មានមនុស្សមកជំនួស ឬធ្វើពិធីឱ្យ!»

គន្ធា​បានយក​នំពីក្នុងឡាន​មកដាក់ក្បែរគល់ឈើនៅ​ពេលសពត្រូវបញ្ជូនចេញ​យកទៅ​ធ្វើ​បុណ្យ​។​ នាង​បានឧទ្ទិសឡើងថា៖

«សូម​ប្អូនៗបានទៅកាន់សុគតិភព!»

​ទឹកដី​​ដែល​ត្រូវ​បណ្ដាសានេះ ត្រូវបានអ្នកភូមិជិតៗនោះ​សម្រេចរួមគ្នា និមន្ត​ព្រះសង្ឃ​ធ្វើពិធី​បុង្សកូល​បញ្ជូន​ព្រលឹងឱ្យបាន​ចាកចេញនិងបានទៅកាន់សុគតិភព។

ក្មេងជំទង់នេះមានវ័យ១៥ឆ្នាំ ប៉ុន្តែ​ខ្ពស់​និងស្គមបន្តិច។

បេះដូង​ក្មេងប្រុស ញាប់​ញ័រ​ជា​មួយ​ជំហានថយល្បឿន​និង​អស់​សង្ឃឹម។ នេះ​ជាព្រៃដ៏ក្រាស់​នៃ​ជាយ​ភូមិ​ជាប់ស្ទឹងវែងឆ្ងាយគ្មានអ្នកណាហ៊ានមកទេថ្មើរៗណេះ។

តួព្រៃទាំងមូលបញ្ចេញមកនូវលំនាំពន្លឺស្រអាប់​និងស្រមោលដ៏ស្មុគស្មាញ បង្កើត​បានជា​ឈុត​ឆាក​​​ដ៏​ច្របូកច្របល់។

 ដង្ហើម​របស់គេ ស្រូប​ចូល​យ៉ាង​មុតស្រួច រហ័ស ហត់ ​ជាមួយនឹង​ក្លិន​ក្រអូប​នៃ​ស្លឹក​ឈើ​សើម ​ផ្សិត​​​នៃ​ព្រៃព្រឹក្សា​ជ្រងំ​នាពេលអស្តង្គត។

 មែកឈើនី​មួយៗ ប្រៀបបាននឹង​ក្រញាំ​ជើងឬដៃវែងៗ ដែលពេញដោយ​គ្រោងឆ្អឹង ដូចជា​ភាព​គំរាម​​កំហែ​ងថា នឹងទាញគេចងឡើងខ្ពស់។ ញើស​ហូរ​ចុះ​មក​លើ​ផ្ទៃ​មុខ​លាយ​នឹង​ភាព​កខ្វក់​នៃ​សកម្ម​ភាព​​​រត់​គេច​ខ្លួន​ដោយ​ភិតភ័យ។ បេះដូង​ទូង​ដូច​ស្គរព្រោះវាត្រូវបានខួរក្បាលរំឭក​មកជានិច្ច​អំពី​គ្រោះ​​ថ្នាក់​ដែល​តាមមកពីក្រោយ។

 ភាពស្ងៀមស្ងាត់នៃព្រៃនេះ​ កំពុងត្រូវបានបំផ្លាញជាបណ្តើរៗ ដោយការស្រែក​ហៅគំហក​​កំហែង​​ពី​ចម្ងាយ​។

«វានៅខាងណោះ!»

សិដ្ឋ​មិន​ហ៊ាន​ក្រឡេក​មើល​ក្រោយ​ឡើយ ដោយ​ដឹង​ថា សូម្បី​តែ​ស្ទាក់​ស្ទើរ​មួយ​ភ្លែត​ក៏​អាច​ស្លាប់​​​បាន​​​ដែរ​។ ស្នូរជើង​ដើរ​យ៉ាង​ប្រញាប់​ប្រញាល់នៃមនុស្សពីរឬបីនាក់ កំពុងលាន់មក។

​សូរនេះ មាន​អានុភាព​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើងបង្ហាញថា​ ក្រុមក្មេងពាល​ដ៏​គ្រោះ​ថ្នាក់ ក៏​ខិត​ចូល​មករឹត​តែ​​​ជិត​​ដែរ។ ​ពួកគេជាក្មេងកាប់ដាវ វាយកាប់ចាប់ អ្នកភូមិមិនចង់ចួបទេ។ ពេល​នេះ​សិដ្ឋ​ត្រូវ​ប្រដេញ​មក​​។ រាល់​វិនាទី​កន្លង​ទៅ ដូចជាក្តីសង្ឃឹមដែលចាប់ផ្តើមស្រុតចុះ។ តើស្លាប់វង្វេងក្នុងព្រៃនិង​​ស្លាប់​ក្រោមទារុណកម្មពួកនោះ រើសយកមួយណា?

ភ្នែករបស់សិដ្ឋបានមើលឃើញអ្វីមួយព្រិលៗនៅខាងមុខ។ ផ្ទះចាស់….ថ្មក្រោម ឈើ​លើ​…..​នៅ​ក្នុង​ព្រៃក្រាស់?

នឹក​ឃើញហើយ!

ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំមុន ធ្លាប់ចូលមករកជាមួយ​ឪពុក ក៏ឆ្លងកាត់ព្រៃនេះ  គាត់បាន​ចង្អុលមកពីឆ្ងាយ​ហើយ​ប្រាប់​​ថា ទីនេះ ផ្ទះខ្មោច ដែលគ្មានអ្នកណាហ៊ានមកបៀត។

ពន្លឺ​​ពណ៌មាសនៃព្រះអាទិត្យហៀបលិចកំពុងថយ​អានុ​ភាព​មកស្បៃ​បាំងស្តើងនៃវត្តមាន​រាត្រី​កាល​​​។ ​ស្រមោល​ពន់ព្រលប់ បានសង្កត់លើទ្រង់ទ្រាយ​ផ្ទះ​ចាស់​ដែលត្រូវបាន​​គេ​បោះ​បង់​ចោល​យូរ​យារ​​​ណាស់មកហើយ។ ពុករបស់សិដ្ឋប្រាប់ថា តាំងពីគាត់នៅក្មេង ដូច្នេះ​ផ្ទះ​នេះមានវ័យ​ប្រហែល​ជា​​ជំនាន់​​ជីតា ឬអាចតាទួតគេទៅហើយ។

«អាសិដ្ឋ កុំឱ្យពួកអញរកឃើញអ្ហែង!»​

ទីនេះ!

ពួនក្នុងនេះ នឹងគេចពីពួកក្មេងពាលបាន។

ហាក់​ដូច​ជា គ្មានទីណានឹងអាចពួនបាន ក្មេងជំទង់ក្នុងភាពភ័យតក់ស្លុតបានបែរទិសទៅរកផ្ទះ​ចាស់​​​សល់ពីបុរាណ​​ដែលត្រូវបាន​គេ​បំភ្លេច​ចោល។

«នោះ វា!»

ឮ​មកបែបនេះ​ សិដ្ឋរត់ឡើងស្លេវ ចូលដល់ផ្ទះចាស់រំលងទាំងជញ្ជាំងនិងស៊ុមទ្វារឈើដែល​ពុក​​​ផុយ​។ ​គេរត់ចូលជ្រកក្រោមស្រមោលខ្មៅជ្រុងផ្ទះ លែងគិតថា​ ខ្មោចឬមិនខ្មោច។

«នោះវាចូលផ្ទះខ្មោចហើយ!»

សំឡេងចោលមកល្វើយៗ បានន័យថា​ ក្រុមនោះដំអក់​មិនហ៊ានឡើង​ជម្រាល​ព្រៃមក​រកផ្ទះ​ចម្លែក​ទេ​។ សិដ្ឋឱបក្បាលនិងត្រចៀកយំសម្លឹងជើងខ្លួនឯងដែលងងឹតស្លុបមិនហ៊ាន​ងើបមុខ​មករកទី​មាន​ពន្លឺ​ឡើយ។ ក្នុងភាពញាប់ញ័រ សិដ្ឋបន្តឱបក្បាលបែរបន់ផង សសឹក​យំផង។ ពេល​វេលា​កន្លង​ទៅ​ ហាក់ស្ងាត់គេ​ក៏ងើបមុខយឺតៗពិនិត្យ​ឃើញពន្លឺ ពីការបញ្ចាំងពិល​ រសាត់ឆ្ងាយឡើងៗ។

ពេលនេះ​​ហើយដែលសិដ្ឋអាចពិនិត្យពិច័យ​​ជុំវិញខ្លួន។ ដំបូលមួយចំហៀង​បានបាក់​ធ្លាក់ចុះ​​ក្រោម​​ទម្ងន់​នៃពេលវេលា​និងការបោះបង់ចោល ខណៈដែលវល្លិ​និង​ស្លែតោងវារ​ដាមជាប់​ក្រាស់ទៅ​​នឹង​​ចំហៀង​​មួយទៀត។

ដោយ​​មិនមាន​​ពេល​ពិចារណា​ច្រើនពី​ស្ថានភាព​ផ្ទះ សភាវគតិ​របស់​សិដ្ឋ​បាន​ជំរុញ​ឱ្យគេក្រោក​ទ្រេត​​ទ្រោត​​ទៅ​​បើក​ទ្វារបង្អួចក្បែរ​ខ្លួន ​យកពន្លឺបន្ថែម។ សំណៅចាស់នៃសំណង់​ដ៏ខូចខាត​​គ្រោត​គ្រាត​ ​បញ្ចេញ​សំឡេង​​​ថ្ងូរ​…..ទើបតែដឹងអំពី​ក្លិនស្អុយធូលីបន្សល់ពីការបោះបង់ចោល។

«ហ្អែងនៅហ្នឹងទៅអាសិដ្ឋ នៅឱ្យខ្មោចស៊ីទៅ!»

ល្អង​ធូលីបានរេរាំនៅលើធ្នឹម តាមបង្ហូរដ៏ខ្សោយនៃពន្លឺព្រះអាទិត្យ​ចុងក្រោយត្រងចូលមក​តាម​​បង្អួច​​​ដែល​បន្ថែម​ស្នូរក្រុមក្មេងពាលសើចឮកាន់តែឆ្ងាយឡើង បាន​បន្ថែមបរិយាកាសត្រជាក់​ស្រៀវ ស្ងាត់ និង​រំឭក​សិដ្ឋពីរឿងខ្មោច។

«ផ្ទះនេះ គេល្បីថាមាន​ខ្មោចត្រងោល​នៅ!» បេះដូង​របស់​សិដ្ឋរំឭក​ដល់សម្តីឪពុក។ បេះដូងគេ​លោត​​ញាប់​ហើយភ្នែកបង្វិលជុំវិញ​ទី​ជ្រកកោន។

«ខ្មោចត្រងោល​អីទៅពុក?»

«….មិន….ដឹង….តែនិយាយរួម….យើងមិនចូលទៅទីនោះទេ! មាន​អ្វីមួយ​មិន​ប្រក្រតី​នៅ​​កន្លែង​​នេះ​ អ្នកភូមិគេថា ធ្លាប់ឃើញសឹងគ្រប់មាត់! គេ​ថា….​វា​ត្រូវ​បណ្ដាសា»។

សិដ្ឋ​ត្រជាក់​ដៃ​និងញ័រ​….គេបានដកអារម្មណ៍ទាំងស្រុងចេញពីក្មេងជំទង់ មកផ្ចង់នឹង​គ្រប់​យ៉ាង​​​នៅ​ទីនេះ​​។ ទោះជាអ្វីៗមានសភាពទ្រុឌទ្រោមយ៉ាងខ្លាំង តែមើលអាចដឹងបាន​ភ្លាមៗថា ធ្លាប់​ជា​​លំនៅ​​ដ្ឋាន​ដ៏សមរម្យមួយកាលពីដំបូង។

 សំណល់​​​នៃ​គ្រឿង​សង្ហារិម​​ចាស់ៗ កៅអី​ក្រឡាប់ តុ​ឈើ​ប្រេះ​បែក​និង​កម្រាល​ឈើ​រសាត់​​បង្ហាញ​​​ថា គ្មានអ្នកណាហ៊ានមកយកអ្វីមួយចេញពីទីនេះទេ បានជាវត្ថុទាំងអស់ នៅសឹករេចរឹល ដួល​​រេល​ ​ស្ងៀម​ស្ងាត់​បង្កប់សំណៅពីជីវិត​អតីតកាល​របស់​វា​។

 សិដ្ឋយំរញីរញ័រ៖

«ម៉ែ​​អើយ មកយកកូនទៅផ្ទះផង!»

«សិដ្ឋ»

សំឡេង​ខ្សឹបហៅមួយនេះធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ក្រញាង​ងាកក្រោយ​ទាំងភ្នែកកញ្ចឹងក។ ពីចម្ងាយ​ស្នូរ​​ជើង​​​ដើរ លាន់មកពិតមែន។ អ្នកណាម្នាក់….ឬអ្វីមួយកំពុងតែនៅទីនេះដែរ។ ស្នូរជើង​បន្លឺ​ឡើង​ច្បាស់​​ពេញ​​បន្ទប់ដែលកខ្វក់នឹងត្រូវបានបោះបង់ចោល…គេញាប់ញ័រក្រោមតំណក់ញើស។ រំពេចនោះ កម្រាល​​ឥដ្ឋ​បានផ្លាស់ប្តូរដោយសាររស្មីពន្លឺតិចៗបានបញ្ចូលមកទម្លុះភាពងងឹត។

«លោក​គ្រូ?» 

 សិទ្ធ​វាចាទាំងអំណរនិងបែកសំឡេងព្រោះគេទើបតែពេញវ័យជំទង់។ គ្រូគង់លេច​មុខមក​​ដោយ​​​មាន​​កាន់​ចង្កៀង​ម៉ាង​សុង​នៅក្នុងដៃ។ ចង្កៀងនេះបាននាំមកនូវ​ពន្លឺដ៏កក់ក្តៅ ប៉ុន្តែខ្សោយៗ​បើ​ធៀប​​នឹង​មេឃផ្តើមងងឹតនៅខាងក្រៅ។

វត្តមាន​​របស់​គាត់​នាំ​មក​នូវ​ភាព​ធូរស្រាល តែ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ចម្រុះ​នៅតែមាន​។ សំឡេង​ញ័រៗ​និង​​យំ​​សោក​​ យ៉ាងស្រទន់របស់សិដ្ឋ៖

«លោកគ្រូ! ខ្ញុំខ្លាចណាស់! ជួយហៅម្តាយពុកខ្ញុំមកផង! ពួកក្មេងពាលភូមិលិច វាប្រដេញខ្ញុំមក​ទី​នេះ​​!​»។ លោកគ្រូស្ទាបសិស្ស​​ហើយទាញគេក្រោក​យឺតៗ។ គាត់វាចាឡើងយ៉ាងស្រទន់៖

«គ្រូដឹង! គ្រូដើរមកតាមពីក្រោយរហូត គ្រូសង្ស័យ​ពេលឃើញមានក្មេងរត់ដេញគ្នា គ្រូដឹងថា​អាច​​ជា​​សិស្ស​ណាម្នាក់របស់សាលាយើង!»

«បាទ! ខ្ញុំមិនបានធ្វើអីពួកហ្នឹងទេ! ពួកហ្នឹង​ចង់ទារលុយ​ខ្ញុំ ខ្ញុំមិនមានអីឱ្យវាទៀត!»

«គ្រូ​នឹងដោះស្រាយរឿងនេះ នៅពេលយើងទៅដល់ផ្ទះសិន! មក​តាមគ្រូ…​ហើយ…កុំ​មើល​​ក្រោយ​​»​។

«បាទ!»

លោកគ្រូគង់​ បោះជំហានទៅមុខដោយ​ចង្កៀង​លើដៃ​របស់​គាត់​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​រឹត​តែ​ច្បាស់​នៅ​​ជុំវិញ​​។ គាត់​ធ្វើ​ចលនា​ដោយ​ការ​តាំង​ចិត្ត​និង​​ទំនុក​ចិត្ត រហ័សរហួន ​​ផ្ទុយ​ស្រឡះ​ពី​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​របស់​សិដ្ឋ​។

«គេថា ផ្ទះនេះ…..មានខ្មោចត្រងោល!​» (សិដ្ឋខ្សឹបដោយភ័យ)

លោកគ្រូគង់គ្រហឹមព្រមាន​បន្តិច៖

«ស្ងាត់!»

ខ្យល់​ផ្តើមបោកប្រាវៗលើជញ្ជាំងចាស់ សំឡេង​ខ្យល់ក្លាយជាសំឡេងថ្ងូរ គាត់​ប្រញាប់​​ប្រញាល់​​ទាញ​​សិដ្ឋ​ថយក្រោយ។

គ្រាំ!

សិដ្ឋ​ស្រែក​វ៉ាស​ឡើង​និង​យំសោក​​ពេល​ឃើញ​ទូចាស់ចាស់ដួលមកឃាំងទ្វារ។ គេឃើញដៃ​​លោក​គ្រូ​ញ័រ​។

«គ្រូ​ប្រាប់ម្តងទៀត ហាមនិយាយអីទាំងអស់ទាក់ទងនឹង….ខ្មោច!»

សិដ្ឋបែកញើស​សស្រាក់៖

«តែយើងគ្មាន ទ្វារ​ចេញទេលោកគ្រូ!»

«ទ្វារផ្សេង!​ ប្រាកដជាមានផ្លូវក្រោយ​ឬចំហៀង! មកតាមគ្រូ!»

គាត់អូស​សិស្ស​ដែលវិលខ្លួនមួយជុំព្រោះខ្លាច។ តាមការដើរចាកចេញ​រុករកផ្លូវផង គាត់​និយាយ​​លួង​លោមផង​៖

«សិដ្ឋ! ឯងជឿគ្រូទេ! គ្រូនឹងនាំឯងទៅដល់ផ្ទះប្រកបដោយសុវត្ថិភាព!»

 «បាទ!» ឆ្លើយញ័រៗ។

នៅពេល​ពួកគេរុករកផ្លូវចាកចេញពីផ្ទះដ៏ខ្មៅងងឹតក្នុងជំហានញាប់ៗ បណ្តាលឱ្យ​ភ្លើង​ចង្កៀង​​រាំ​​លើ​​ជញ្ជាំងដែលបាក់បែក​និងកម្ទេចកម្ទីរាយប៉ាយបង្កើតបានជាទិដ្ឋភាពនៃ​ការ​ខូច​ខាតក្នុង​ទិដ្ឋ​ភាព​​គួរ​​ឱ្យ​​ភ័យ​ខ្លាច​​។

ដៃ​សិដ្ឋ​សែនត្រជាក់ឡើងៗ ដោយសារតែត្រចៀកគេឮសំឡេងខ្យល់​ថ្ងូរ​ហាក់បី​ដូចជាលាន់​មក​ពី​​គ្រប់​ទី​​កន្លែង បង្កើន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​ដល់មនុស្ស​ទាំងទ្វេកាយ។

 សិដ្ឋ​ខ្សឹបៗ​​ទាំងរេភ្នែកមើលជុំវិញ៖

«សំឡេង…..អីហ្នឹង?»

 លោក​គ្រូគង់រក្សា​សំឡេង​ខ្សឹបទាប៖

«ខ្យល់ទេ! កុំគិតច្រើន ដើរតាមគ្រូ!»

សិដ្ឋបិទភ្នែក ផ្តោតលើសំឡេងរបស់គ្រូហើយទាំងពីរ​ធ្វើចលនាដោយប្រុង​ប្រយ័ត្នតាមច្រក​​របៀង​​​ដែលមានពន្លឺភ្លើងខ្សោយ ស្ទើរតែមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់បំភ្លឺផ្លូវឡើយ។

ពេល​ចូលមកដូចឆាប់ព្រោះភ័យនឹងពួកអ្នក​ប្រដេញ ដល់ពេលនេះ​ចង់​ចាកចេញ​វិញ​ទើប​ដឹង​​ថា​​ ទីនេះធំ​និងកន្លុកកន្លៀតខ្លាំង។ សំឡេងថ្ងូររបស់ផ្ទះនេះ​មិនមែនខ្យល់ទេ….ការពិតនេះ​កំពុង​ញាំង​ឱ្យ​សិដ្ឋ​​បន្តស្រក់ទឹកភ្នែក ប៉ុន្តែវត្តមាននិងអាកប្បកិរិយាស្ងប់ស្ងាត់របស់លោកគ្រូគង់ ធ្វើ​ឱ្យ​សិដ្ឋ​ខំ​​ទប់​​ចិត្ត​ទប់ទល់នឹងការភ័យខ្លាច។

«មានអ្នកណាផ្សេងនៅទីនេះទេដឹងលោកគ្រូ? ឬមួយមានតើយើង?»

លោកគ្រូគង់ឆ្លើយឡើងដោយ​ភាព​ប្រាកដ​ប្រជា​៖

«គ្មានអ្នកណាទេ! ផ្ទះនេះ គេបោះបង់ចោលច្រើនឆ្នាំមកហើយ តាំងពីគ្រូនៅក្មេង! នោះទ្វារ យើង​​​ជិត​​ចេញ​​ពី​ទីនេះ​ហើយ»។

ពួក​គេ​សម្លឹងឃើញទ្វារធំមួយនៅចុងបញ្ចប់នៃច្រករបៀង។ លោកគ្រូគង់ទាញ​គេលឿន​ជាង​​មុន​​ ធ្វើ​ឱ្យ​សិដ្ឋ​ដឹងថា​លោកគ្រូបាន​ដឹងពីរឿងថា មានអ្វីម្យ៉ាងកំពុងតាមពីក្រោយពួកគេ គ្រាន់តែ​គាត់​​មិន​​និយាយ​។

ទ្វារចាស់នេះ​មានគន្លឹះពីក្នុង​និងគាំងព្រោះសំរាម​និងសំណឹក​ពេលវេលា។ គាត់លែង​ដៃ​សិស្ស​​​ហើយ​ប្រាប់​៖​

«ចាំគ្រូបើកវា កាន់ចង្កៀងឱ្យស្ងៀម នៅស្ងៀម! កុំធ្វើអីទាំងអស់!»

គ្រូគង់ខំខាំមាត់និង​​បានព្យាយាម​បើកទ្វារចាស់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ទម្រាំរបូតមក​ហើយពន្លឺ​បាន​​បង្ហាញផ្លូវតូចចង្អៀតដែលនឹង​នាំគ្រូនឹងសិស្ស​ចេញ​ទៅដល់ខាងក្រៅ។ សំឡេង​ថ្ងូរ​រសាត់ថយ​បន្តិច ជំនួស​ដោយ​សំឡេង​ស្រទន់​នៃស្លឹកឈើនិង​ពិភពធម្មជាតិ​។

«ម៉ោះ! ឱ្យចង្កៀងមកគ្រូ! តោងដៃគ្រូ! យើងចេញបានហើយ!»

សិដ្ឋងក់ក្បាល​ហើយចាប់ដៃលោកគ្រូគង់យ៉ាងតឹង ខណៈពេលដែល​ពួកគេធ្វើ​ដំណើរយ៉ាង​ញាប់​​ជើង ឆ្លង​កាត់ផ្លូវតូចចង្អៀត។ ពន្លឺចង្កៀងគោម​បញ្ចេញស្រមោលរាំវែងៗ ដែល​បន្ថែម​បរិយាកាស​​​​រឹត​​តែគួរឱ្យភ័យខ្លាច។ ទី​បំផុត​​ពួក​គេ​​ឈាន​ជើង​ចេញ​ទៅ​ក្នុង​ទី​លំហខាងក្រៅ ខ្យល់រាត្រី​ត្រជាក់​​នៃ​​តំបន់​ព្រៃ នាំ​មក​នូវអារម្មណ៍ធូរស្រាល។

សិដ្ឋ​ដកដង្ហើមធំ យកខ្យល់មកបំពេញសួត។ ភាពតាន​តឹងបានធូរ​ស្រាល​ពីរាងកាយ​របស់​គេ។ សេចក្តី​​ឈឺចាប់​និងទុក្ខព្រួយរលុបបាត់ បង្កើន​ចិត្ត​ក្លាហាននិងក្តីសង្ឃឹម។ លោកគ្រូគង់​នាំគេចាក​​ចេញ​​ពី​ផ្ទះ​​ដែលអ្នកភូមិ​នាំគ្នានិយាយថាមានបណ្តាសា។ ជំហានរបស់ពួកគេកាន់តែមានទំនុកចិត្ត និង​រឹតមានកម្លាំងនៅពេលមកកាន់តែឆ្ងាយឆ្ពោះទៅរកសុវត្ថិភាព។

«យើងមិនវង្វេងទេ គ្រូស្គាល់ព្រៃនេះច្បាស់!»

 សិដ្ឋលបក្រឡេកមើលទៅផ្ទះពីក្រោយខ្នង​ដែលនៅឆ្ងាយសន្លឹម​។ ចិត្តគេ​ពេញ​ដោយ​ភាព​ធូរ​​ស្រាល​​​និងបទពិសោធដ៏ភាពភ័យខ្លាច។ គេនិយាយតិចៗ៖

«លោក​គ្រូអើយ  ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្ញុំធ្វើម៉េចទេ បើគ្មានលោកគ្រូ!»

ទើប​នឹងផុតនិយាយ ​លោកគ្រូ​គង់​ស្រាប់តែឈប់ជើង​ភ្លាមៗ។ គាត់លើក​ដៃជាសញ្ញា​ឱ្យសិដ្ឋ​នៅ​​ស្ងៀម​។ ពន្លឺភ្លឹបភ្លែតៗ​របស់ចង្កៀងនេះ បង្ហាញ​ស្រមោល​វែងៗ​ដែល​រាំនៅ​លើកម្រាស់​ស្លឹក​ឈើ​​ស្ងួត​​។

សំឡេង​ខ្សឹប​ខ្សៀវ​ស្រទន់​ដដែលលាន់តាមកដល់ទីនេះ។ សិដ្ឋ​ស្ទើរតែមិនដឹងថា នេះជា​សុបិន​ឬ​​ការ​​ពិត​ទេ។ ម្តេចក៏ទីនេះមាន​សំឡេងខ្មោចដែរ? គេលបគិតទាំង​កាន់ដៃលោកគ្រូ​ដោយប្រើដៃ​គេ​ទាំង​​ពីរតែម្តង ព្រោះទាំងគ្រូនិងសិស្ស​កំពុងឈប់។

ខ្យល់​ត្រជាក់​ចម្លែក​បាន​​នឹង​កំពុងបោកមកពីគ្រប់ទិសទីក្នុងពេលតែមួយ។ សំឡេង​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​​ក្រុម​មនុស្ស​​ធ្វើបុណ្យអ្វីមួយរសាត់មកពីឆ្ងាយ។ ​ភ្លេងបាសាក់និងការសូត្រធម៌ចាស់ៗ។ សិដ្ឋ​រឹត​កួច​​បន្ថែម​នូវអារម្មណ៍​ភ័យ​ខ្លាច​ចំពោះ​ស្ថានការណ៍​តានតឹង​នេះ។

សិដ្ឋ៖

«លោកគ្រូ!»

គេខ្សឹបៗ​បើកភ្នែកធំៗដោយភាពច្របូកច្របល់៖

«សំឡេងអ្វី? ស្តាប់​ទៅ​ដូច​ជា​…​អ្នកភូមិ?»

«ឈប់!» លោកគ្រូព្រមានក្នុងសព្ទ​ស្ទើរ​តែ​ខ្សឹបដូចខ្យល់៖

«ទីនេះ មានផ្ទះនេះច្រើនជាងដែលយើងគិតទៅទៀត! ក្នុង​​ភាព​ងងឹតនេះ មានផ្ទះដែល​រលំ​អស់​​​ហើយ​រាបដល់ដី! វា​ជាភូមិចាស់ដែលគេបោះបង់ចោល! ប្រហែលពួកគេមិនព្រមឱ្យយើង​ទៅ​បាន​​​ដោយ​ងាយទេ​! គ្រូត្រូវតែប្រយុទ្ធ!»

​សិដ្ឋ​​ក្រឡេកឃើញភាពព្រួយបារម្ភលើមុខ​លោកគ្រូ​គង់ ខណៈ​គាត់​លូក​ដៃ​ចូល​ក្នុងហោប៉ៅ​ ហើយ​​​ទាញ​​ក្រដាស​​ចាស់​មួយ​​ចេញមកលាតអាន​។

«យើងទល់ខ្នងគ្នា! គ្រូសូត្រធម៌ ឯងកាន់ចង្កៀង!»

សិដ្ឋ​ធ្វើ​តាម​ដោយ​ភ័យ​ផ្អែម​មាត់​។ គ្រូ​គង់ប្រគល់ចង្កៀង​ហើយ​គាត់ចាប់អាន​​ទំព័រក្រដាស​​ចាស់​​​ឮ​​​ៗ​​​។ សិដ្ឋផ្អែកខ្នង​ជាមួយលោកគ្រូក្នុង​​អារម្មណ៍​​បន្ទាន់ហើយបិទភ្នែកខណៈដែលសំឡេង​ខ្សឹប​ខ្សៀវ​​របស់អ្នកភូមិលាន់មកកាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើង ​ទទូចប្រណាំងនឹងធម៌លោកគ្រូ។

​ ភាពត្រជាក់ស្រៀវឡើង​ទៅក្នុងឆ្អឹងរបស់ពួកគេ។ សិដ្ឋស្រែក៖

«ត្រជាក់ណាស់លោកគ្រូ!»

លោកគ្រូគង់បន្តអានមិនតបតនិងមិនដាច់សូរ។

ព្រៃទាំងមូលហាក់បីដូចជាមានថាមពលដ៏ខ្មៅងងឹត​មកគ្របពីលើ។ ចង្កៀង​នេះកាន់​តែយូរ​​កាន់​​​តែ​ចុះ​ចាញ់​​ភាពងងឹតនោះ។ គ្រូនឹងសិស្ស​ទល់ខ្នងគ្នា​តស៊ូនឹងអរូបអ្វីម្យ៉ាង​។

អាកប្បកិរិយា​ស្ងប់ស្ងាត់​របស់​លោកគ្រូគង់​និង​សូរ​សូត្រ​ធម៌ រួមជាមួយ​ពន្លឺ​នៃ​ភ្លើងចង្កៀងគោម​​ជួយ​​ឱ្យ​​​សិដ្ឋ​មាន​ភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់ បង្ខំខ្លួនឯងឱ្យផ្តោតអារម្មណ៍តាម​ការណែនាំរបស់លោកគង់។

មិនយូរទេ​ សំឡេងអ្នកភូមិនិងការលេងល្ខោនក៏រលត់​បាត់ឈឹង។ គ្រប់យ៉ាង​សល់តែ​ស្នូរស្លឹក​​ឈើ​​ដូចមុនកើតហេតុ។

លោកគ្រូ​គង់ទាញសិស្ស​មកក្បែរទន្ទឹមគ្នា ​ហើយគាត់បត់ក្រដាស់ដាក់ក្នុងហោប៉ៅវិញ​ ទើប​​ទាញ​​ដៃគេដើរ​ទៅមុខ។

«ចងចាំបទពិសោធន៍នេះ! វាមិនមែនគ្រាន់តែនិយាយអំពីការយករួចខ្លួនទេ តែជា​ការ​យក​ឈ្នះ​លើ​ភាពងងឹតនៅក្នុងខ្លួនយើង ការភ័យខ្លាចក្នុងខ្លួនយើង!​»

«សិស្សមិនយល់ទេ!» គេឆ្លើយទាំងហត់ៗព្រោះដើរញាប់តាមជំហានគ្រូ។

លោកគ្រូណែនាំ៖

«ខ្មោចព្រាយមិនអាចយកឈ្នះថាមពលមនុស្ស​ទេ វាឈ្នះផ្លូវចិត្ត​យើង! វាធ្វើ​ឱ្យយើងខ្លាច ហើយ​​ចុះ​ចាញ់!»

«បាទ!»

សិដ្ឋ​គិតផង យល់ផងមិនយល់ផង​តែគេជឿគ្រូគេ។

«យើងរត់ទៅ ឆាប់ដល់!»

សិដ្ឋមិនដឹងលោកគ្រូថា​ដល់នោះដល់អ្វីទេ ភូមិ? ផ្ទះ? ​ព្រោះទីនេះដូចជាមិនមែនផ្លូវទៅផ្ទះគេ ឬ​សាលាឡើយ គេវង្វេងហើយ​។ មិនទាន់សួរផង ពន្លឺ​ដ៏​ស្រទន់បង្ហាញ​​មក​ពី​ជាយ​ព្រៃ។

«នុះ ផ្ទះនោះ!»

គាត់ចង្អុល។

គ្រូនិង​សិស្ស​ដោយហត់គឃូស​បានរត់មកដល់មាត់ច្រកផ្លូវចូលភូមិដែលមាន​មនុស្ស​ម្នាក់កំពុង​ឈរ​កាន់​ចង្កៀងដែរ។

«ល្បង! ជួយពួកខ្ញុំផង!»

បុរសនោះ​ជាអ្នកភូមិវ័យកណ្តាល ​បានងាកមកភ្លាមព្រោះថា​នៅទីនេះស្ងាត់ណាស់ ទោះ​ជា​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​គ្នា​​ក៏ស្តាប់ឮច្បាស់។ គាត់ឈានរត់មកភ្លាម។ គាត់​មាន​ទឹក​មុខ​សប្បុរស​ជាមួយ​​នឹង​ភាព​ជ្រីវ​ជ្រួញ​ ​ដែល​​បង្ហាញ​ពី​ជីវិត​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ការឧស្សាហ៍ព្យាយាម។

តាម​ពិតគាត់ឈ្មោះ ប៊ុនធឿន ជា​គ្រូបង្រៀន​ចូល​និវត្តន៍ ពោះម៉ាយម្នាក់។

«ខ្ញុំរត់មកពីនោះ មានស្អីមួយមិនធម្មតាទេ​​!»

ប៊ុនធឿនសម្លឹងគ្រូគង់ រួចមើលមកពិសិដ្ឋ​ដែល​តោងដៃគ្រូជាប់។

«កន្លែងហ្នឹង មានគ្រោះថ្នាក់ណាស់ គ្មានអ្នកណាចូលទេ! លោកគ្រូទៅណាមកណា?»

គ្រូគង់រៀបរាប់គ្រប់យ៉ាងដោយហត់ដង្ហក់​និងសុំស្គាល់ផ្លូវវិលទៅភូមិគាត់វិញ ​ដោយ​មិន​ចាំ​បាច់​វិល​ទៅ​ដើរ​កាត់​ព្រៃ។

«អត់មានផ្លូវវាងទេលោកគ្រូ​! ស្នាក់​នៅមួយយប់នៅនេះសិន កុំទៅដើរកាត់នោះពេលយប់! ​ពេល​ថ្ងៃ​រះ គ្រប់យ៉ាងធម្មតា ចាំវិលទៅផ្ទះ!»

លោកគ្រូគង់ងក់​ក្បាល​។ គាត់ដូចជាបានដឹងជាយូរមកហើយ​​ថា​ព្រៃ​តំបន់​ដែល​ក្បែរៗ​ផ្ទះ​មួយ​នោះ​ មិន​អាចឆ្លងកាត់ពេលយប់បាន។

ពូប៊ុនធឿនបាននាំផ្លូវសិដ្ឋនិងគ្រូ​គង់​ កាត់​ផ្លូវរទេះដ៏ងងឹតបំភ្លឺ​ដោយ​ចង្កៀង​គោម​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​ឈើ​​មួយ​​ប្រប​មាត់​ភូមិ​។ ជាផ្ទះថ្មក្រោមឈើ​លើ​។

បន្ទប់​ជាន់​ក្រោមនៃផ្ទះនេះមានគ្រែមួយធំ តែពេញដោយសៀវភៅ ប្រហែល​គាត់​គេង​អាន​រាល់​ថ្ងៃ​។

«លោកគ្រូនិងសិស្សអាចសម្រាកមួយយប់សិនទៅ! ស្អែក​ចាំបកទៅភូមិ​វិញ!​»​ ពូ​ប៊ុន​ធឿន​​ពោល​ប្រាប់​។

គ្មាន​អ្នកណាដែលមិនចង់ទៅផ្ទះទេ សិដ្ឋត្រេងត្រាងតែគ្រូប្រាប់គេថាគ្មានជម្រើស។ ពួកគេ​ឃើញ​មាន​​វត្ថុ​បុរាណខ្លះ ជាប្រទាលព្រៃខ្លះនៅតាំងជុំវិញបន្ទប់។

«មាន​របស់អស់នេះ ខ្មោចមិនហ៊ានយាយីផ្ទះនេះទេ!» គ្រូគង់ពោលខ្សឹបប្រាប់សិស្ស។

«វាមិនមកទេ!» ពូប៊ុនធឿនមកដល់វិញជាមួយថាសមួយមាន​កំសៀវទឹកនិងកែវ។

«កូនប្រុសខ្ញុំដាំបាយហើយ! បន្តិចទៀតហូបបាយសឹមសម្រាក!»

«បាទ! សូមអរគុណល្បងណាស់!»

សប្បុរសធម៌របស់ពូប៊ុនធឿនបានផ្តល់ឱ្យគ្រប់គ្នា​នូវបរិយាកាសដ៏កក់ក្ដៅ ប៉ុន្តែសិដ្ឋនិង​លោកគ្រូគង់មិនទាន់ស្រាយចម្ងល់អស់ទេ។ ពូប៊ុនធឿនមានកូនប្រុសពីរ ម្នាក់​នៅដាំបាយម្នាក់​ទៀត​រៀប​រក​មុងភួយមកឱ្យ។ 

ពួកគេត្រូវបានចង្អុលឱ្យងូតទឹកនៅពាងខាងមុខរួចទើបផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់ដែលម្ចាស់ផ្ទះយក​មក​ឱ្យ​។ ក្រោយមក សិដ្ឋនិងគ្រូគង់បានអង្គុយ​ជុំវិញ​តុ​ឈើទាប​មួយ ​ជាមួយ​បាយ​និង​ត្រី​ប្រឡាក់​អាំង​ក្តៅ​ៗ​។ កូនប្រុសទាំងពីររបស់គាត់ម្នាក់វ័យ១៨ឆ្នាំម្នាក់ទៀត១២ឆ្នាំ។ ពួកគេនៅក្បែរៗនោះដែរ។

​ឆ្លៀត​ពេលគ្រូនិងសិស្សកំពុងបរិភោគ ពូប៊ុនធឿនដកដង្ហើមធំវាចាតិចៗ៖

«ឥឡូវ​យើងបានសុវត្ថិភាពហើយ ហូបតាមសម្រួល កុំបារម្ភអីទាំងអស់ ពួកនោះ​មិន​ចេញ​ពី​ព្រៃ​មក​ទេ​! កុំឱ្យតែយើង​ដើរកាត់កន្លែងវាពេលវាមានឫទ្ធិ!»

«ខ្ញុំមិនជឿទេ ទោះផ្ទះនោះឮគេនិយាយតៗ តែខ្ញុំគិតថា……!» គ្រូគង់​និយាយ​ដល់​ត្រង់​ណេះ​ឃើញ​សិដ្ឋ​មុខស្លេកក៏ឈប់មួយខណៈ។

​«​ខ្ញុំ​ប្រាប់លោកគ្រូពីប្រវត្តិផ្ទះនោះចុះ!» ពូប៊ុនធឿនកាត់។ គ្រប់គ្នានៅស្ងាត់ គាត់ប្រាប់បន្ត៖

«គ្រប់យ៉ាង​ដែលគេនិយាយ​មក មិនមែនពាក្យចចាមអារាមទេ តែវាជាការពិត!»

ពិសិដ្ឋស្តាប់ទាំងភ្នែកក្រឡង់ៗ។

​ពួកគេស្ងាត់សឹងមិនហ៊ានដកដង្ហើម។  ​ពូប៊ុនធឿនផ្តើមតំណាលថា៖

«កូនប្រុសទាំងពីររបស់ខ្ញុំ ធ្លាប់ទៅរកគោ ហើយសឹងមកផ្ទះវិញមិនបាន! ហ៊ឹម​  ទៅដល់ផ្ទះ​នោះ ពុក​និង​កូនយើង​បាន​ចួប​រឿង​ចម្លែកដែល​ជួយ​ឱ្យ​យើងបាន​យល់​កាន់​តែ​ច្រើនឡើងៗ»

«អ្នកណាជាម្ចាស់ដំបូងរបស់ទីនោះ?» លោកគ្រូគង់សួរ។

ពូប៊ុនធឿនប្រាប់​បន្ត​ថា​៖

«ផ្ទះសង់ជាង១០០ឆ្នាំហើយ ​ពីពេលនោះ​ជាកម្មសិទ្ធិ​របស់​ឈ្មួញ​សាច់សត្វព្រៃដ៏មាន​​លុយ​កាក់​​ម្នាក់​​ឈ្មោះ តាភ័ក្ត្រ។ គាត់​បានព្រងើយ​យ៉ាង​ខ្លាំង ​លើរឿងបុណ្យបាប និង​ជំនឿ​ខាង​វិញ្ញាណ កម្ម​ផល​អី​ហ្នឹង! ជារឿងអបិយជំនឿដែលមនុស្សជាច្រើនជឿថា គាត់កំពុងព្យាយាម​​អំណាច​ទឹក​ប្រាក់​ផ្គាប់​រាជការតាមរយៈការបំបាត់ពូជសត្វ តែគ្រួសារនោះ​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ!​»

«តើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគាត់? ហេតុអ្វី​បាន​ជា​ផ្ទះនោះត្រូវ​គេ​បោះចោល​មកដល់ឥឡូវ​​នេះ?​ឯណាកូនចៅគាត់ទៅលោកអ៊ំ​?»

ពូប៊ុនធឿនដកដង្ហើមធំ៖

«គាត់មានជំងឺជ្រុះសក់ស្លាប់ ក្រោយពីខ្លាមួយបានចូលមកឆី​ក្រុម​គ្រួសារ​ស្លាប់​អស់នៅនឹងមុខ! ក្រោយ​រស់នៅម្នាក់ ឯងបានមួយរយៈ​គាត់ក៏ស្លាប់ដែរ។  ផ្ទះនេះត្រូវបានទុកចោល​ក្នុង​សភាព​ទ្រុឌ​ទ្រោម​​ ហើយ​ក៏​មានអ្នកស្រុក​ឃើញគាត់ក្បាលត្រងោល​​ដើរចុះឡើងក្នុងព្រៃ​ ឬស្រែកយំម្នាក់ឯង ថ្ងូរ​ស្តាយ​ស្រណោះគ្រួសារ! អ្នក​ស្រុក​ជឿ​ថា ព្រលឹង​អ្នក​ស្លាប់ ឬ​សូម្បី​តែ​វត្ថុស្នែងសត្វឬវិញ្ញាណសត្វ​​តាភ័ក្ត្រ​ព្យាយាមយកមកទុកក្នុងផ្ទះ ក៏ត្រូវ​គ្រប់​គ្រង​​ជាប់​នៅ​ទី​នោះ»។

លោកគ្រូគង់​គិតបន្តិចទើបសួរបន្ត៖

«មានវិធីបញ្ឈប់រឿងអស់នេះទេ?  មានគេនិយាយថា ជុំវិញនោះ គឺនៅជុំផ្ទះគាត់ជាផ្ទះកម្មករ ព្រាន​ប្រមា​ញ់​និង​អ្នកសម្លាប់សត្តឃាត ដែលត្រូវគាត់ដុតផ្ទះឱ្យស្លាប់គ្រប់គ្នា​មុនគាត់ស្លាប់ ព្រោះ​គាត់​ឆ្កួត​ តើ​ល្បងធ្លាប់ដឹងដែរទេ?»

ពូប៊ុនធឿនដកដង្ហើមធំ៖

«​អំណាច​ខ្មោចព្រាយនៅនឹង​វត្ថុអាគមងងឹត​ក្នុង​ផ្ទះ​នោះធ្វើ​ឱ្យ​ពិបាក​នឹង​ដោះស្រាយណាស់ គួរ​គ្រប់​គ្នា​​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ព្រោះជា​កន្លែង​គ្រោះថ្នាក់​ខ្លាំង​!»

«យើងគួរបញ្ចប់វាសម្រាប់ក្មេងៗ» គ្រូគង់ពោលឡើង។

ភ្នែក​របស់​ពូប៊ុនធឿនត្រិះរិះ….ដូច​ជា​ទម្ងន់​នៃ​រឿងធំមួយកំពុងតែ​បាន​ធ្លាក់​មក​លើ​ស្មា​របស់​​គាត់​។ គ្រប់​គ្នា​​ស្ងប់​ស្ងាត់ ​ក្នុងភាពមិនអស់ចិត្ត​លាយជាមួយ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​។ ចង្កៀង​ប្រេង​ឆាបឆេះ​បញ្ចេញ​​ស្រមោល​​ដ៏​គួរ​ឱ្យ​​ខ្លាច​នៅ​លើ​មុខ​ពួក​គេ។

ពូប៊ុនធឿនងក់ក្បាល​ហើយនិយាយឡើង៖

«មានផ្លូវតែមួយ» សំឡេងរបស់គាត់ខ្សឹប «ប៉ុន្តែគ្រោះថ្នាក់! វិញ្ញាណ​សត្វ​ដែល​តាភ័ក្រ្ត​សម្លាប់ ​គេ​​ចង​​នឹង​សសរផ្ទះ។ មានតែពិធីមួយ​គឺការសុំអភ័យទោស​និងការប្រែចិត្ត ទើប​អាច​ដោះ​លែង​វិញ្ញាណ​ពួក​គេបាន!»

«សុំរបៀបណា?» គ្រូគង់សួរភ្លាម។ គាត់ដូចជាមនុស្ស​ដ៏ចិត្តល្អ ឈឺឆ្អាល​ និង​គិត​តែ​ប្រយោជន៍​រួម​ដែល​​​ធ្វើឱ្យពូប៊ុនធឿនពិបាកនឹងប្រកែក។

គាត់ប្រាប់គ្រូគង់វិញ៖

«ទា​មទារសាច់​ឈាមដែលជា​​ញាតិ​របស់​តាភ័ក្ត្រ អាចជា​កូនចៅជិត​ឆ្ងាយ​របស់​គាត់ ទើប​អាច​ធ្វើ​ពិធី​សុំអភ័យ​ទោសបាន!»

«ពួកគេនៅឯណា?»

«​មិន​មានដំណឹង! គ្មាន​​នរណា​ម្នាក់​បាន​ឃើញ​ពួកគេទេ​កន្លងមកមួយជំនាន់មនុស្ស​​មក​ហើយ​នៅ​ភូមិ​នេះ​! ផ្ទះគ្មានម្ចាស់ ដីព្រៃទុកចោល»

 ទឹក​​មុខ​គ្រូ​គង់​មាំគាត់វាចាតិចៗ៖

«ប្រសិនបើមានឱកាសមែន យើងត្រូវព្យាយាម!»

 ពិសិដ្ឋ​នៅតែបើកភ្នែកធំៗ ហើយនិយាយទាំងអួលដើមកតិចៗ៖

«តែ…សាច់ញាតិចុងក្រោយ? តើយើងនឹងរកដោយរបៀបណាលោកគ្រូ?»

 ពូប៊ុនធឿនសម្លឹងសិដ្ឋ​ដោយ​ស្ទាក់ស្ទើរហើយទើបដាច់ចិត្តប្រាប់៖

«ចុះ….ក្មួយឯង ខ្ញុំមិនដឹងថា មានរឿងមួយ​ក្មួយចង់ស្តាប់ឬទេ!» គាត់និយាយប្រាកដប្រជានិង សម្លឹងមើល​សិដ្ឋ​ ដែលនៅស្ងៀមយូរមកហើយថែមទាំងមាន​ទឹកមុខស្លេក។

«ញាតិមិត្តចុងក្រោយ…​អាចនៅជិតទេ!»

 ភ្នែកទាំងអស់បែរទៅរកសិដ្ឋ​។  បបូរមាត់​របស់​គេ​ញ័រ​ពេល​ក្បាលងីងើរ។

«មានន័យថាម៉េច?»

ពូប៊ុនធឿនខ្សឹបថា៖

«ក្មួយឯងហ្នឹង​ហើយ! បើមិនមែន ឯងប្រាកដជាស្លាប់ក្នុងពេលដែលកំពុងតែពួននោះមិនខាន! ឯង​ទៅ​ផ្ទះវិញ​សួរម្តាយឪពុក​ឯងទៅ  អាចនឹង​ជាប់ស្រឡាយអីមិនខាន! ព្រោះថា បើ​មិន​ដូច្នោះ​ខ្មោច​សត្វ​មិន​រង់ចាំដល់គ្រូឯងមកទើបធ្វើសកម្មភាពទេ»

 ដង្ហើម​របស់ក្មេងជំទង់ស្អិតសឹងជាប់ស្ទះក្នុងបំពង់ក។ ព្យុះ​នៃ​អារម្មណ៍​ភ័យ ចម្លែក បាន​បក់​មក​​ក្នុង​​ភ្នែក​​របស់​​សិដ្ឋ​។ ជាមួយ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច គេគិតពីរឿងដែលទើបនឹងកន្លងពីល្ងាច។ ពិត​មែន​….​ពេល​លោក​គ្រូមកដល់ទើបផ្ទះនោះបញ្ចេញអានុ​ភាពវិញ្ញាណ។

ពីរថ្ងៃក្រោយមក….

​ការសុំ​អភ័យ​ទោស​ជំនួស​ឱ្យ​តាភ័ក្រ្តត្រូវបានគេរៀបចំឡើង។ អ្នកភូមិបានជ្រើសយប់ពេញ​បូណ៌មី​និងបានប្រមូលនូវអ្វីៗដែលពួកគេត្រូវការសម្រាប់ធ្វើពិធីនេះរួមមាន​ ធូប គ្រឿងបូជា និង​កាំបិត​​មួយ មុតល្មមសម្រាប់កាត់សាច់ តែមិនបង្កគ្រោះថ្នាក់ទេ ប៉ុន្តែ​សម្រាប់​បូជា​ជា​និមិត្ត​រូប​នៃ​ការ​លះ​​បង់​ឈាម។

 ព្រះចន្ទ​ពេញវង់ជះពណ៌ស្រទន់ នៅពេលដែលអ្នកភូមិប្រមាណ៣០នាក់លើកគ្នា​​ចូល​ទៅ​ជិត​ផ្ទះ​ដែល​មានពាក្យចចាមអារាមសឹងពេញមួយទសវត្សរ៍​មកហើយ។

 ស្រមោលងងឹតរបស់ផ្ទះខ្មោច កំពុងលេចចេញមកទល់នឹងមេឃា។

នៅពេលអ្នកភូមិឈានជើងចូល ខ្យល់កាន់តែក្រាស់ ត្រជាក់និងថប់ដង្ហើម។ ស្រមោល​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ខុស​ពីធម្មជាតិ ហើយសំឡេងខ្សឹបៗថ្ងូរបានបន្លឺឡើងពេញពាស។

សិដ្ឋ​ត្រូវ​បានដាក់ឱ្យឈរ​នៅ​កណ្តាល​បន្ទប់ ដៃគេ​ញាប់​ញ័រ​ពេល​កាន់​កាំបិត។

លោកតាអាចារ្យចាស់ស្រុកឈ្មោះអ៊ូ បានមកពីមុខគេជាអ្នកធ្វើសេចក្តី​ណែនាំ។  គ្រូគង់ និង​ពូ​ប៊ុន​ធឿន ឈរក្បែរម្តាយ​ឪពុក​សិដ្ឋ​។ ពួកគេនៅក្បែរៗនោះធ្វើឱ្យចិត្តរបស់សិដ្ឋស្ងប់។

 «និយាយចេញពីបេះដូងនូវអ្វីដែលតាប្រាប់! ត្រូវដឹងថា ចៅ​ជាអ្នក​ដើរ​តួដោះ​នូវ​បណ្តសា​ទាំង​អស់​នេះ​!​» សិដ្ឋដកដង្ហើមធំ បិទភ្នែក ហើយចាប់ផ្តើមសូត្រ៖

«​វិញ្ញាណរបស់សត្វទាំងអស់អើយ…ខ្ញុំឈ្មោះសិដ្ឋជាកូនចៅលួតរបស់តាភ័ក្ត្រ។ ខ្ញុំមកទីនេះ​មិន​​មែន​ដើម្បីបញ្ជាពួកអ្នកទេ ប៉ុន្តែដើម្បីសុំការអភ័យទោស។ ឈាម​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​អ្នក​រង​គ្រោះ​​យ៉ាង​​ខ្លាំង ហើយ​ខ្ញុំ​ស្វែង​រក​ការ​បញ្ចប់​ទុក្ខ។ សូម…អត់ទោសឱ្យគ្រប់គ្នា​»

ដោយមាន​ការប្រាប់ណែនាំមកជាមុនស្រេច សិដ្ឋបាន​ទាញ​កាំបិត​កាត់​បាតដៃ​របស់គេជា​បន្ទាត់​​ស្តើង​បង្ហូរ​​នូវតំណក់ឈាម។

ពេលវា​ធ្លាក់​មក​លើ​​កម្រាលនៃផែនដី​ សម្រែក​សប្បាយលាន់​មកពីឆ្ងាយ​បន្លំជាមួយ​ស្នូរ​ស្លឹក​ឈើ​។ មិន​យូរប៉ុន្មាន ភាពស្ងៀមស្ងាត់ធម្មតាបានវិលមកវិញ។

ជាមួយនោះ សំឡេងថ្ងូរបានលាន់បន្លឺឡើងពីជញ្ជាំងផ្ទះ។  វិញ្ញាណ​ដែល​ខឹង​គុំគួនជា​យូរ​មក​ហើយ​​បាន​ព្យាយាមដោះលែងខ្លួនពួកគេ​ព្រោះអស់ចិត្ត ហើយហើរច្រវាត់​ចាកចេញ។

 ពូប៊ុនធឿននិយាយយ៉ាងស្រទន់ថា៖

«បានផលហើយ!»

សិដ្ឋ​ត្រូវបានអាចារ្យ​ដាក់ឱ្យ​លុត​ជង្គង់​ទាំង​ស្រុងនិងឱនក្បាលដល់ដី​។ អ្នកភ្លេង​លេង​បទ​មហោរី​ ​និង​អុជ​ធូប​ទ្រលោម។

ទម្ងន់នៃបណ្តាសាដ៏ខ្មៅងងឹតដែលបានលងបន្លាចផ្ទះនេះអស់មួយទសវត្សរ៍​បានរសាត់បន្តិច​ម្តង​ៗ​។ ផ្ទះនេះលែងមានរូបភាពដូចជាផ្ទះមរណៈទៀត​ព្រោះនេះជាការដោះលែងឱ្យគំនុំបញ្ចប់​ហើយ​ ទីបំផុត​វិញ្ញាណបានសម្រាក។ គ្រូ​គង់​លុត​ជង្គង់​ក្បែរ​សិដ្ឋ ដោយ​ដាក់​ដៃ​លើ​ស្មាសិស្ស។

គាត់ចង់និយាយថា«គេក្លាហានណាស់​!»តែក៏សម្រេចចិត្ត​នៅស្ងៀមវិញ។

«សិដ្ឋឯងអស្ចារ្យ​ណាស់!» សិដ្ឋ​ងើប​មុខ​ឡើង​ទាំង​ទឹកភ្នែក ព្រោះ​ពួក​ដែល​ប្រដេញ​គេនោះ​បាន​ចេញ​​ពីមន្ទីរអប់រំមក ហើយមកមើលគេដែរ គ្រប់គ្នា​​មាន​ស្នាម​ញញឹម​នៅ​លើ​មុខ។

ពូប៊ុនធឿន​ងក់ក្បាលសប្បាយចិត្ត​ជាមួយក្រសែភ្នែកស្លូតបូត។

«សូម​ឱ្យ​វិញ្ញាណទាំងអស់​បាន​សម្រាក​ទៅកាន់សុគតិភព!»

ពន្លឺព្រះចន្ទ​កាន់តែកក់ក្តៅ ផ្កាយកាន់តែភ្លឺ។

សុបិន្ត​អាក្រក់បានកន្លងផុតទៅហើយ ទីបំផុតភូមិអាចដកដង្ហើមបានស្រួល។ មិនយូរប៉ុន្មាន ឪពុក​ម្តាយសិដ្ឋទទួលបានកម្មសិទ្ធិលើដីផ្ទះចាស់​ហើយ​រៀបចំវាជាកន្លែង​ទទួលភ្ញៀវទេសចរមក​ស្តាប់​​រឿងចាស់ៗ។ ការសម្លាប់សត្វត្រូវបានគ្រួសារនេះ​ហាម​ប្រាមដល់គ្រប់​មនុស្សជំនាន់​ក្រោយ​របស់​​ពួកគេ។

យប់នោះ​ ពុករបស់គេក៏ដាច់ចិត្ត​សារភាពឡើងថា៖

«សិដ្ឋ ពុកព្រមឱ្យកូនទៅធ្វើពីធី ព្រោះថា​ការពិតទៅ ពុកដឹងរឿងនេះ​ពីពេលដែលជីតាឯង​មុនស្លាប់​លប​ប្រាប់​ពុក! ជីតា​ដែលជាចៅសាច់ឆ្ងាយលោកតា​ភ័ក្ត្រ តែធ្លាប់ត្រូវបា​នលោកតាភ័ក្ត្រជួយ​លុយ​កាក់​ឱ្យទៅរៀននៅភ្នំពេញ​! ពេលក្រោយមកមានពាក្យចចាមអារាមច្រើនពេក ពុក​សម្រេចចិត្ត​លាក់​បាំង​រឿងនេះពីអ្នកភូមិព្រោះមិនចង់ពាក់ព័ន្ធ។ ល្អណាស់ដែលកូនពុកមាន​សេចក្តីក្លាហានព្រម​បញ្ចប់​បណ្តាសា​នេះ!»

ចប់!

ភ្លៀង​បាន​បង្អុរ​មួយជាន់ហើយមួយជាន់ទៀត​មិន​ឈប់ឈរ បង្វែរ​ពិភពលោក​ខាង​ក្រៅ​ទៅ​ជា​មាន​ពន្លឺ​​ព្រិលៗ​នៃ​ព្រលប់ធំមួយ។

ពឹងលើភ្លើងពិលត្រមោង មនុស្ស​បួននាក់ប្រដាប់ដោយកាម៉េរានិងសម្ភារៈវាស់វែង ដើរ​ផ្លូក​ផ្លាក់​ប្រញិបប្រញាប់កាត់លើកម្រាល​ភក់និងតំណក់ភ្លៀង​​ចែងចាំង។ ផ្គរលាន់​បន្លឺ​ឡើង​មក​ពី​ចម្ងាយ​ ខណៈ​វិស្វករ នីត និងក្រុមការងាររត់មកឈរនៅច្រកចូលវិមានដ៏ធំ។

«ស្ថាបត្យកម្មអាណានិគមបារាំង! គ្មានមនុស្សនៅ​?» ទូច ជូតសក់ផងស្តាប់នីតវាចាជក់ចិត្ត​ផង​។​ នីតមិនរវល់ខ្លួនសើមទេ គេគយគន់ភាពពុកផុយនៃអតីតភាពដ៏រុងរឿងរបស់វិមាន​នេះ។

ដារ៉ាបញ្ចេញគំនិតសរសើរ៖

ចេះមកដល់ល្មមយើង!

នីតងាកទៅរក​វង្ស ដែលកំពុងជញ្ជក់មាត់ស្ទាបសសរ​ពណ៌​ស​ដ៏​ធំមូលនិងខ្ពស់លលៃ​ច្រក​ចូល​​​វិមាន​​។

«កុំប៉ះពាល់!​»

នីតបញ្ជា វង្សក៏ដកដៃ។

ទីនេះ​ត្រូវ​បាន​ប្រឡាក់ប្រឡូស​ដោយ​ការបោះបង់ចោល​​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ តែវិស្វករនីតនិងគ្នីគ្នា​បាន​ទទួល​យក​គម្រោងកែលម្អមួយក្នុងទឹកប្រាក់ដ៏ច្រើន។

​រនាំង​យ៉រ​ដែក​ដ៏​ប្រណីត​​ប្រឡាក់​ដោយ​ច្រែះ និងទ្វេទ្វារដ៏ធំទូលាយ ដែល​ធ្លាប់ជា​និមិត្តរូប​នៃទ្រព្យ​សម្បត្តិអភិជន ឥឡូវនេះបានរសាត់ទៅៗ ចោលឧត្តមភាពនៅក្រោមកម្រាស់ពេលវេលា​រយ​ឆ្នាំ​​។

«សង់នៅឆ្នាំ១៨៨២វ៉ី!​»

ដារ៉ាវាចាតិចៗ។ នីតនិងដារ៉ាជាមិត្ត​នឹងគ្នា ពួកគេបើកទទួលជួសជុលកែ​លម្អផ្ទះឬភូមិគ្រឹះ​អភិជន​ធំៗ​តែប៉ុណ្ណោះ។

«ស្តាយអតីតកាល!​» ទូច​និយាយតិចៗ។

វង្សងក់ក្បាលតាម។ នីតសម្លឹងសម្លក់ស្នាម​ពើងហើមលើទ្វារឈើក្រាស់​ដែល​​ខូចខាតខ្លះ​ដោយ​សារ​សំណើម​និងការបោះបង់ចោលរវាងទសវត្សរ៍។ ស្លែបានតោងជាប់នឹងជញ្ជាំងថ្ម ហើយ​វល្លិ​​បាន​ទាមទារកន្លែងខ្លះដែរ។

«សង្ឃឹមថានៅក្នុង នៅល្អច្រើន!​» នីតរអ៊ូ ដៃរាវយកសោរមកកាន់។

«ចុះពេលទទួលការងារនេះគេមានប្រាប់ទេ?​» ដារ៉ាឈានចូលក្បែរនិងខ្សឹប។ នីតមិនមាត់ ព្រោះ​ទំនង​ថាកំពុងជក់ចិត្ត​នឹងអ្វីម្យ៉ាងដែលបន្សល់ទុកតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ។

«ខ្ញុំនៅតែគិតថា យើងគួរមានគ្នា​១០នាក់ បានសមជាមួយវិមាន​ម៉ឺន!​»

ទូចរអ៊ូពីចំហៀង ស្រាប់តែនីតងាកមកធ្វើមុខមាំ។ ទូចទម្លាក់ទឹកមុខដឹងកំហុសខណៈ នីត​សួរ​នាំ​៖​

«វិមានម៉ឺន!​»

ទូចមិនទាន់បានតបផង​ វង្សចង្អុលទៅរកស្លាកមួយ ឆ្លាក់អក្សរខ្មែរយ៉ាង​ក្បាច់​ក្បូរ​​«ផ្ទះ​ម៉ឺន​សឹម​!​​»​​។ នីតនិងដារ៉ាចំហមាត់។ មិនដឹងថាហេតុអ្វីពួកគេមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងស្លាកមួយនៅទីនេះ។ ខ្យល់​​បក់​បោក​ប្រូក ​ពេល​ពួក​គេបន្តគ្នា​ឡើង​លើ​ជណ្ដើរ​ថ្ម​។ ស្បែកជើង​ម្នាក់ៗ ជាន់ប៉ះលើ​​ផ្ទៃ​ម៉ាប​ដ៏​រលោង​។ នីត​ដាក់ដៃស្តាំមកលើទ្វារឈើដ៏ធ្ងន់ រុញវាចេញ បន្លឺជាសំឡេងថ្ងូរទាបៗ ហាក់​ដូចជា​បន្ទរ​តាម​​ផ្នែក​ខាងក្នុងប្រហោងនៃវិមាន។

ដារ៉ាចង់តែចំអកព្រោះឃើញទូច​ប្រកបដោយការប្រុងប្រៀប​។ នៅខាងក្នុងផ្ទះ ខ្យល់​ក្រាស់​បក់​​មក​វឹប​លាយក្លិនសើមនិង​ឈើពុក ពពួកផ្សិត។ល។

ចង្កៀងគោមដ៏ក្បាច់មហិមាមួយព្យួរមកសំយាក គ្របដណ្ដប់ដោយធូលីដី និង​សរសៃពួរ​ពីលើ​ពិតាន​​​ខ្ពស់​។ ជណ្តើរដ៏ធំមួយទៀត កំពុងសម្តែងភាពស្កឹមស្កៃក្នុងស្បៃងងឹត លាត​សន្ធឹងឡើង​ទៅលើ​ផ្ទះ​ មាន​សភាព ដូច​ជា​ឆ្មាំ​ការពារ​អាថ៌កំបាំង​ម្នាក់ ដែល​ត្រូវបានពីភពលោកនេះ​ភ្លេចចោល​ជា​យូរ​មក​ហើយ​។

វង្សញ័រខ្លួន ជូតទឹកភ្លៀងចេញពីមុខពេលឈានជើងចូលបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ។

«អូយ!»

ទូចថយមកពេលឮនីតលាន់មាត់។

«ខូចអស់ហើយ!» នីតបន្ថែម បង្ហាញថាទិដ្ឋភាពនៅខាងក្នុង កាន់តែអាក្រក់?

ដារ៉ាអើតមកមើលដោយ​មុខស្មឿក។ នីតដឹងថា​ខ្លួនបានជ្រុលជាភ្លាត់មាត់​បង្កើតបរិយាកាស​មិន​ល្អ​បន្លាច​បង្អាក់សន្ទុះចិត្ត​កូនក្រុម ក៏និយាយត្រលប់មកវិញថា៖

«​ផ្តោត​អារម្មណ៍! ការងារលុយច្រើន​ វាលំបាកបន្តិចហើយ!»

 តំណក់ទឹកបានស្រក់ពីពិតាន បង្កើតជាភក់តូចៗនៅលើកម្រាលថ្មម៉ាបមានខ្លះ​​ប្រេះ​ទៅ​ហើយ​​។

ផ្គរលាន់​បន្លឺ​ឡើង​កាន់​តែ​កៀក ខណៈ​ដែល​ក្រុម​កែលម្អបាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​វិមាន​កាន់តែ​ជ្រៅ។ ភ្លៀង​​ធ្លាក់​​មក​ទល់​នឹង​បង្អួច ខ្យល់​បក់​បោក​ដូច​សំឡេង​ស្រែក​ទ្រហឹងមកពី​ចម្ងាយ​។ ការណ៍​ទាំងនេះ​បាន​បន្ថែម​​បរិយាកាស​សង្កត់សង្កិន​រួច​ទៅ​ហើយលើទូច។ កាមេរ៉ារបស់​គេ បានចុចចាប់​យកទិដ្ឋភាព​ដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចនៅចំពោះមុខ…..ឃ្លីក…ឃ្លីក គេងើបមុខសម្លឹងមើលទៅបង្អួចដែលងងឹតខាងក្រៅ សល់​​តែពន្លឺតិចតួចពីផ្លេកបន្ទោរ។

«ហើយមកដល់ចំពេលភ្លៀងទៀត!» វង្សបន្ថែមដោយមិនដឹងខ្លួន។

ប៊ឹប! នីតដាក់ដៃលើស្មាដារ៉ា​ហើយចំអកលេង៖

«ខ្លាច?​»

«ស្អី! គ្រាន់តែគិតថា នរណាម្នាក់បានសង់ទីនេះយ៉ាងមហស្ចារ្យ ហើយ​មិនរស់នៅ​ក្នុង​កន្លែង​​​នេះ ទុកចោល?»

«គេ​ថា​វាមាន​ជើងកប!» ​នីតចងចិញ្ចើម​លើកដៃវែក​គាសទឹកភ្លៀងចេញពីមុខ សម្លឹង​ដារ៉ា​ជា​មិត្ត​​​​រួច​ងាកទៅម្ចាស់សម្តីដែលវាចាថា​មានជើងកប។ នោះគឺវង្ស។

«ហ៊ឹម អាខ្លាច!»

ថាឱ្យវង្សហើយ​ គេក៏បោះជំហានទៅមុខជាមួយ ស្បែកជើងកវែងដែលប្រឡាក់ក្នុងភក់។

វង្សងាកមកដារ៉ាដែលដើរតាមក្រោយ វង្សខ្សឹប៖

«អ្នកលក់សាំងនៅផ្លូវបត់ ប្រាប់ខ្ញុំពេលខ្ញុំចុះសួរផ្លូវ!​»

«ហាសហា! និយាយគ្នា​ពីរម៉ាត់ និពន្ធរឿងជើងកបស្អីគេ​បានទៀត មីងហ្នឹង?» ដារ៉ា​ឆ្លើយ​ខណៈ​​ទូច​ដើរមកហើយហួសទៅតាមពីក្រោយនីតដោយមុខស្ងួត។

«ម៉ោះវង្ស! ជើងកបមានឬអត់ ចាំគិតពេលក្រោយ ពេលនេះ​យើង​មាន​ការងារ​​ធ្វើ»

នីតវិញវាចាតបដោយ​មិនងាកក្រោយ៖

«មានជើងកបមែនអត់ ហៅចេញពីជញ្ជាំងមក គ្រាន់បាន​សួរព័ត៌មាន​ពីរឿងផ្ទះនេះ!​»

 វង្ស លេបទឹកមាត់ហើយ សើចទាំងភ័យផង ពេលសម្លឹងមើលមកក្រោយ​។ មុខផ្ទះ​កំពុងជន់​លិច​​ដោយអំណាចភ្លៀងបង្កើនកម្លាំង។

 ទូច ប្រុសមាឌតូច សម្បុរស ជាអ្នកថតអាជីព គេឈប់ថតជក់សម្លឹងមើល​ភ្លៀង​នៅ​យ៉រ​នៃ​បណ្តា​បង្អួចបុរាណប្រកដដោយសិល្បៈ ហើយក៏លើកដៃចុចបន្តព្រោះស្តាយស្ថាបត្យកម្ម។

សំឡេងដារ៉ា​ខ្សឹបដាក់គ្នីគ្នាថា៖

«វិមាននេះ​ ទោះបីស្ថិតក្នុងសភាពទ្រុឌទ្រោមបន្តិចក៏ដោយ ក៏មានសោភ័ណភាព​ដ៏ស្រស់​បំព្រង​ ហាក់បីដូចជាអតីតកាលនៅតែតោងជាប់មក!»

«ពីរោះ​ដូចតែងរឿងម៉េះអាដែង?​» នីតសើច ហើយបន្តវាចា៖

«ព្រោះអ៊ីចឹងបានជាម្ចាស់គេចង់ធ្វើវាឡើងវិញ!​»

ទូចខ្សឹបប្រាប់ខ្លួនឯងតិចៗ៖

«ដូចជាកំពុងឈានជើងចូលទៅក្នុងពេលវេលាមួយផ្សេងទៀតអ៊ីចឹង!​»

«ហាសហា​!​ ថតហើយរអ៊ូទៀត?​» នីតចំអន់។

រំពេចនោះ ទ្វារ​មួយនៅចុងបង្អស់នៃសាលធំបានបិទមកគ្រឹបដោយកម្លាំងខ្យល់ទំនាញ ដែល​ធ្វើ​​ឱ្យដារ៉ាលោតថយ វង្សបង្វិលភ្នែកធំៗ។

«លេងល្បិចលើពួកយើងមែន?​» ដារ៉ាលាន់មាត់ទាំងប្រឹងញញឹម​មិនសូវសម។

ក្រុមស្ថាបត្យករនេះមាន​ប្រវត្តិសិក្សាមកពីស្រុកបារាំងដែលដឹកនាំដោយនីតនិងដារ៉ា។ តម្លៃ​ក្នុង​ការមកសិក្សា​រៀបចំផ្ទះនេះឡើងវិញគឺច្រើនជាងផ្ទះមុនៗ១០ដង។

លុយជាអ្វីដែលនីតយល់ថា​ អាចវាស់វែងពីជោគជ័យក្នុងអាជីពរបស់គេ បានជា​ទុកការ​សង្ស័យ​​ភ័យ​ខ្លាចជាឧបសគ្គទៅវិញ។

ក្រុមនេះបានផ្លាស់ទីដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ពន្លឺពិល​របស់ពួកគេបញ្ចេញស្រមោល​វែងៗ​នៅលើ​ជញ្ជាំង​ដែលប្រេះ​បែកខ្លះ។ ភ្លៀងនៅ​ខាង​ក្រៅ​បន្ត​ធ្លាក់​ឥត​ឈប់​ឈរ សំឡេង​ផ្គរលាន់​ញ័រ​ពេញ​ឆ្អឹង​វិមាន​ចំណាស់។ ពេល​ពួកគេ​ចូល​កាន់តែ​ជ្រៅ ជំហាន​របស់​ដា​រ៉ា​ក៏​ថយ​មកយឺតចុះ ពន្លឺ​ពិល​របស់​គេ​បាន​ចាំងចំ​​ភ្នែក​ដ៏​ចម្លែកមួយគូ។

«មើល…នីត» មិត្ត​ខ្សឹបប្រាប់ ហើយចង្អុលទៅផ្ទាំងគំនូរដ៏ធំមួយដែលត្រូវបានគ្រប​ដោយ​ស្រទាប់ធូលី​ ប៉ុន្តែបង្ហាញពីបន្ទប់ប្រណីតនិងបុរស​និងស្ត្រីដ៏ស្តុកស្តម្ភ ក្នុងឈុតសម្លៀកបំពាក់​បារាំង​សម័យ​​អាណានិគម។ ប៉ុន្តែមានអ្វីមួយខុសៗ….​មុខ​បុរសហាក់រងការ​លាប​ពណ៌លុបបាំង ​វា​ដូច​ជា​មាន​​នរណា​ម្នាក់​ព្យាយាម​លុប​ចោលដោយសម្អប់។

ទូចខ្សឹបញាប់ញ័រ ៖

«សល់តែភ្នែក!​»

​ភ្នែក​របស់ខាងប្រុស​នៅ​​សម្លឹង​មើលមក​ពី​ផ្ទាំង​ក្រណាត់​យ៉ាងគួរឱ្យ​ព្រឺព្រួច។

«ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​មាន​អ្នក​ធ្វើ​បែប​នេះ?​» ដារ៉ាសួរសំឡេងស្មើ។ ទូច​បាន​លើក​កាមេរ៉ា​មក ​ពង្រីក​​រូប​ដែល​គួរ​ឱ្យ​​ខ្លាច។

«អាចជាគំនូរម្ចាស់ដើមរបស់វិមាន…ប៉ុន្តែ​លាប​ពណ៌​គាត់ក្នុង​ភាព​ឆ្កួត​លីលា» នេះជាការលើក​ឡើង​​របស់វង្ស ដែល​មាន​មន្ទិល​តាំង​ពី​ដើម​មកថាទីនេះមានអ្វីម្យ៉ាង….​ឥឡូវ​មើល​ទៅ​សភាព​ការណ៍​កាន់​​តែ​​ធ្ងន់ធ្ងរ។ និយាយបន្ត គេ​បាន​ខ្សឹបឡើងថា៖

 «ខ្ញុំ​បាន​ឮ​រឿងរ៉ាវរបស់​ម្ចាស់​កន្លែង​នេះ»

«ទៀត!​» នីតថ្កោលទោស តែគេហាក់ចង់ស្តាប់។ ទូចតឿន៖

«ដឹងអីខ្លះ?​»

វង្សងក់ក្បាល៖

«អភិជនពីរនាក់ប្តីប្រពន្ធ! គាត់ជាម៉ឺន ដែលមាន​ងារយសក្នុងវាំង ហើយ​បាត់ខ្លួន​ជាមួយ​ភរិយារហូត​មក។ ខ្លះថាជាឃាតកម្ម​ដ៏អាថ៌កំបាំងតែ​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ដឹង​ថា​មាន​អ្វី​កើត​ឡើង​ពិតទេ»។

«ចឹងមានន័យថា បន្លាច!​» នីតបញ្ចប់ប្រយោគ​ដោយ​ខិតទៅជិតផ្ទាំងគំនូរ។ ដារ៉ា​សម្គាល់​ឃើញ​​ភ្នែកមិត្ត ច្បិចរួមតូចឡើងៗក្នុងការពិនិត្យពិច័យផ្ទាំងគំនូរ។

មិនយូរទេ គេបានយារដៃជូតធូលីចេញពីជ្រុងខាងក្រោមនៃផ្ទាំងគំនូរ ដោយ​បង្ហាញ​ជួរអក្សរ​តូច ចារឹក​​ថា ម៉ឺនសឹម ជំទាវអេង។

ទូច​បាន​ដកថយ​ក្រោយ ដង្ហើម​ហត់ៗ​ខណៈពេលវង្សវាចាមិនទាំងមិនស្រណុកចិត្ត៖

«ឆ្នាំ១៨០១… ជាងមួយរយឆ្នាំមុន!​»

«ចុះគេមិនលុបខាងស្រី?​» ទូចសួរ។

ដារ៉ា​បាន​ផ្ដោត​ពន្លឺ​​ពិល​​ទៅ​លើ​រូប​លោកជំទាវដែល​ទូច​បាន​សំដៅ​ទៅ។ ស្ត្រី​ស្រគត់ស្រគំក្នុង​ឈុត​ពណ៌​ក្រហម​ទុំ។ ផ្ទៃមុខ​​មិន​ត្រូវ​បាន​ប៉ះ​ពាល់​ ប៉ុន្តែ….បែរជា ស្ត្រី​ក្នុង​រូប​គំនូរ​នោះ​មាន​រូបរាង​ស្រដៀង​​នឹង​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​ពួកគេ​ធ្លាប់​ឃើញ​ពីមុន​មក។

«មិនអាចទេ…» ដារ៉ាខ្សឹបប្រាប់​នីត។

ថ្គាម​របស់​វង្ស​ត្រូវ​ជាប់គាំង។

«​នោះមិនមែនជាមនុស្សតែមួយទេអីអានីត?​»

នីត ទូច​ និង​វង្ស ជាមួយដារ៉ាទើបតែបានចួបជាមួយ​ស្រី្តម្នាក់ដែលស៊ីញ៉េឱ្យពួកគេ​​ធ្វើ​ការ​សិក្សា​​អំពី​គម្រោង​ជួសជុលវិមាននេះសម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរ។

អ្នកដែលជួលពួកគេ ដូចគ្នានឹង​ស្ត្រីជំទាវអេងម៉្លេះ?

នីតគ្រវីក្បាល​យឺតៗ ចិត្ត​របស់​គេ​លោតញាប់ញ័រក្នុងភាពរន្ធត់។

«លោកស្រី ម៉ារដា?​» គេ​ខ្សឹប។

នាងគឺជាមនុស្សដែលពួកគេបានចួប ទទួលការងារ ប្រាក់កក់ និងអះអាងថា គាត់​ជា​ទាយាទ​ចុង​ក្រោយ​នៃត្រកូលនេះ។

«ខ្ញុំ គិតថា យើងត្រូវគេធ្វើល្បិចអីមួយហើយ!​»

ទូចវាចានេះទាំងបានទម្លាក់កាមេរ៉ាចុះព្រោះ​ដៃរបស់គេញាប់ញ័រល្វើយ។

«ប៉ុន្តែ….​វាមិនអាចទៅរួចទេ!  រូបថតតាំងពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៨០១ ហើយយើងចួបវ័យដដែល?»

លោកនេះមាន​មនុស្ស​ដូចគ្នាអាចកម្រិតនេះដែរ?

វង្សវិញឈរញាក់។

ពួកគេគាំងក្នុងការគិតហើយ។

មុននឹងអ្នកណាម្នាក់អាចឆ្លើយសំណួររបស់ទូចបាន ខ្យល់​បក់មួយកន្ត្រាក់​បានបោកទ្វារ​ខាង​មុខ​​ដែល​ពួកគេ​ទើបនឹង​ចូលមកនោះ ងងឹតគ្រឹបតែម្តង។

«អាចោរម្សៀត!​» ទូចភ្លាត់ជេរ។

ទាំងបួននាក់បានទល់ខ្នង​គ្នា​​វិល​ជុំវិញសម្លឹង​។​ ពន្លឺ​ពិល​របស់​ពួក​គេ​បាន​ឆាប​ឆេះ​ក្នុង​ភាព​ងងឹត​ ខណៈ​ដែល​សំឡេងជេរខ្ទរ​បន្លឺ​ឡើងអន្លាយ​ពេញ​វិមាន។

គ្រប់យ៉ាងកាន់តែត្រជាក់ គ្របមកលើភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់ពួកគេ ទុកឱកាសឱ្យ សំឡេង​ប្លែក​មួយ​ថ្មី បញ្ចេញ​វត្តមាន​។ ស្នូរកែងជើងគោះលើឥដ្ឋដូចមាន​អ្នកណាម្នាក់​ដើរមក យឺតៗ តែ​បាន​ចាប់​ផ្តើមឮច្បាស់ឡើងៗ។

«យើងចេញពីកន្លែងនេះ» វង្សនិយាយ ប៉ុន្តែ​នីតឈរ​​កកគាំង​នៅ​នឹង​កន្លែង។ ភ្នែក​របស់​គេ​ជាប់​​ទៅនឹង​ផ្ទាំង​គំនូរព្រោះបានកត់សម្គាល់អ្វីមួយដែលអ្នកផ្សេងទៀតមិនឃើញ។

 ស្ត្រី​ក្នុង​ឈុត​ពណ៌​ក្រហម​ទុំដែលដូចគ្នា​​​នឹង​ស្ត្រីបច្ចុប្បន្ន​ដែលជួលពួកគេ ​មិន​បាន​សម្លឹង​មើល​​ពី​រូប​គំនូរ​ទៀត​ទេ។ ភ្នែករបស់នាងឥឡូវនេះកំពុងសម្លឹងមើលមកដោយចងកំហឹង​និងមាន​ពន្លឺ​កាច​សាហវ។

ដីនៅក្រោមជើងរបស់ពួកគេក៏ញ័ររំពើក ពួក​គេ​ទាំង​បួនទប់ខ្លួនផង ​សម្លឹង​មុខ​គ្នា​ស្លេកស្លាំង​ដោយ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច។ នីត បាន​និយាយ​ខ្សឹបដោយ​សំឡេង​យ៉ាងទាប​ថា៖

«យើង​វរហើយ»

ទូចនិង​វង្សញាប់ញ័រ ពេល​សំឡេង​កែងស្បែកជើងឮលាន់មក​កាន់​តែ​ខ្លាំង ពួក​គេ​បាន​ដឹង​ថា ​ក្នុង​​វិមាន​ចាស់​មិនមែនមានតែពួកគេបួននាក់ទេ​។

«អ្វីមួយដែលត្រូវបានបន្សល់ទុក យ៉ាងអាថ៌កំបាំងកប់យ៉ាងជ្រៅនៅក្នុងជញ្ជាំង ហើយ​ឥឡូវ​នេះ​វា​បានចាប់ផ្តើមឡើងវិញ» ទូចនិយាយរវើរវាយ​ ។

នីត ដារ៉ា​ ទូច​និងវង្ស ចាប់ដៃគ្នា សម្លឹងមើលស្រមោលមួយទាំងដកដង្ហើមធំ។ ​ សំឡេងខ្សឹបតិចៗលាន់​មករងំ​ពេញបន្ទប់ជុំវិញពួកគេ ដក់ជាប់ក្នុងគំនិតរបស់ពួកគេ សង្កត់​ចលនា​ពួក​គេ​។

នេះមិនមែនជាភាសាដែលពួកគេចេះស្តាប់ទេ។

សំឡេង​នោះ​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​​គ្រប់គ្នា​ញ័រ តែនីត​ដែលមាន​​សភាវគតិ​រឹងជាងគេ ចេញ​បញ្ជា​យ៉ាង​ម៉ឺង​ម៉ាត់​ថា៖

«តស់ៗ យើងចេញទៅក្រៅវិញ!»

 សំឡេង​របស់គេទាប​និងខ្សឹបខុសពីធម្មជាតិ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេទាញគ្នីគ្នា​ងាកទៅ​រក​ផ្លូវចេញ​ដោយប្រញាប់ប្រញាល់ ស្រមោលធំ​បានមកដល់ពីមុខ​ហើយរារាំង។

«អ្នកណាហ្នឹង?​»

​ទូចស្រែកយំហើយសួរខ្លីៗផុតៗ។

​នៅ​ក្នុង​ពន្លឺ​ស្រអាប់​​ដែល​ត្រង​តាម​បង្អួចសើមដោយស្រទាប់​ភ្លៀងសាច ​​ជា​ស្ត្រី​ម្នាក់​ស្លៀក​ឈុត​ពណ៌​ក្រហម​ដូចដែលគ្រប់​គ្នា​ទើបតែ​បាន​ឃើញ​ក្នុង​គំនូរ។ ស្បែករបស់នាងស្លេក ភ្នែក​របស់​នាង​ប្រហោង​ និងងងឹតគ្មានគ្រាប់ក្នុងប្រស្រី។ នាងបានផ្លាស់ប្តូរទីតាំង ដោយអណ្តែត។

លោកជំទាវ អេង?

វង្សទន់ខ្លួនដួល​តែត្រូវដារ៉ាទាញឡើងមកឈរវិញ។

 ការសម្លឹងរបស់ជំទាវនេះ ជាប់នឹងនីត ហើយបបូរមាត់របស់នាងក៏ញែកចេញ បង្កើត​ជា​ពាក្យ​ពេចន៍​អន្លាយដែលហាក់ដូចជាឮមកពីកន្លែងណាឆ្ងាយ។

«លោកម៉ឺន លោកមកហើយ!​»

 នីត ដើរថយក្រោយម្តងមួយជំហានៗព្រោះស្ត្រីបុរាណនិយាយជាមួយគេម្នាក់គត់ មើល​គេ​ចំ​ៗ​។​

«អ្នក…..ស្រីម៉ារដា?​»

«ទេ!​»

ខ្មោចនិយាយធ្មឹងៗតែដៃទាំងពីរលើកចង្អុកមក។ គ្រប់គ្នា​ថយ ទាំងដៃរាវរកគ្នា ព្រោះ​តក់ស្លុត​…​

«ខ្មោច? …..ខ….ខ្មោច មែនទេ? ចង់បានអី?»

ទឹកមុខរបស់នាងប្រែជាឈឺចាប់មួយរំពេច​ពេលឮដារ៉ាសួរយ៉ាងដូច្នេះ។

សំឡេងនាង​តំអូញខឹង៖

«​ខ្ញុំ….បានរង់ចាំ… អស់រយៈពេលជាយូរមកហើយ! រយ ពាន់ថ្ងៃខែ រយពាន់……!»

សភាវៈត្រជាក់បោកបក់បន្លាច​ជុំវិញ​ពួក​គេ​ ហើយ​មួយ​រំពេចនោះ ជញ្ជាំង​នៃ​វិមានម៉ឺន ​ហាក់​ដូច​ជារលាស់ស្មើ​រលក​ទឹក។ ពួកគេឃើញខ្លួនឯងលែងស្ថិតនៅកណ្តាលសាលធំមួយ នៃ​គេហដ្ឋាន​ចាស់​ទៀតហើយ តែជាពិធីសមោសរអភិជន ដែលភ្លឺរន្ទាលទៅដោយចង្កៀងគោមភ្លឺចាំង។

ពីលើសន្ធឹកខ្យល់ គឺពោរពេញដោយសូរសំឡេងសើច កែវទង្គិច និងសូរ​ស្រទន់ៗ​នៃថាស​ចម្រៀង​ចាស់ៗ។

ពួកគេបាន​ត្រលប់​មកវិញនៅឆ្នាំ១៨៨០ តាមរយៈប្រតិទិនលើជញ្ជាំងកំពុងប៉ើងប្រាប់។

 ភ្ញៀវរាប់​សិបនាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់អភិជន​បារាំងឆើតឆាយ កាន់ដៃគ្នា​គ្រលាស់​រាំជុំវិញ​ក្រុមវិស្វករ​។ ទូចយំល្ហិតល្ហៃ ព្រោះ​មុខរបស់អ្នកទាំងនោះព្រិលៗ ភ្នែកប្រហោង​និងគ្មានជីវិត។

នៅចំកណ្តាលឋ លោកជំទាវ​អេង ស្លៀកសំពត់វែងអូសដីយ៉ាង​ស្តុកស្តម្ភ និងក្រពាត់​ដៃកាន់​ខ្សៀ​វែងញញឹមពិសពុលមើលពួកគេ។

ម្នាក់ៗញាក់ស្រៀវឆ្អឹងខ្នង។

 ដារ៉ាដកដង្ហើម

«អញចប់ហើយ!»

 រំពេចនោះ​ តន្ត្រីក៏ឈប់។ គ្រប់គ្នា​នៅក្នុង​បន្ទប់បែរមកប្រឈម​មុខនឹងក្រុម​វិស្វករ​សម័យ​កាល​ផ្សេង​។

ភ្នែកពួកគេ​ប្រហោង ខ្មៅងងឹត គ្មានគ្រាប់ភ្នែកទេ។

នីតបានចាប់ដៃរបស់ដារ៉ា ទាញគេមករកទ្វារ។

«ទៅយើង!​»

ប៉ុន្តែជំទាវ​អេងបានអណ្តែត​មកដល់។

​ ទឹក​មុខ​របស់​នាង​ ខូចចិត្ត និងពេញ​ទៅ​ដោយ​ទុក្ខ​ព្រួយ។

សំឡេង​ត្រជាក់ គ្មានមនោសញ្ចេតនា​របស់នាង​ខ្សឹបខ្សៀវលើសរសៃខ្យល់៖

«​យើងទាំងអស់គ្នា ទៅណាមិនរួច​ទេ យើងត្រូវជាប់នៅទីនេះជារៀងរហូត! លើក​លែង​តែ​មាន​​អ្នក​ណាមកស្លាប់ជំនួស!»

«ជើងកប!​» វង្សពោលដោយរញីរញ័រ។

 ដីនៅក្រោមជើងរបស់ពួកគេចាប់ផ្តើមរេរំជួយ។

 ស្រមោលងងឹតកំពុងលូនមកគ្របពីលើពួកគេ។ ភ្ញៀវចាប់ផ្តើមរលាយ ទម្រង់មនុស្ស​ក្លាយ​ទៅ​ជាអ័ព្ទផ្សែង។

 សំឡេ​ងខ្សឹបខ្សៀវកាន់តែខ្លាំង កាន់តែអស់សង្ឃឹម។

«ទៅណាមិនបាន!​»

ចិត្ត​របស់​នីត​លោត​ញាប់។ ប្រាជ្ញាបានប្រាប់ពួកគេឱ្យដឹងថា មាន​ផ្លូវតែ​មួយ​គត់​គឺ​…..​វិស្វករ​រូបនេះ​ បាន​លូកចូលទៅក្នុងហោប៉ៅទាញយកយ័ន្តស្ពាន់មួយសន្លឹក។

«នេះជាគាថាសម្លាប់ខ្មោច!​»

គេខាំមាត់និយាយ។

ក្នុងដំណើរជិតឆ្ងាយ នីតមិនដែលខ្លាចអ្វីទាំងអស់​ព្រោះគេមានរបស់នេះជាវត្ថុ​បុរាណដែល​ពាក្យ​​ចចាម​អារ៉ាមថា សល់មកពីជំនាន់លង្វែក។

ម្តាយបានប្រគល់ឱ្យគេបន្តមកពីខ្សែជីតា។

គេបានកាន់វាលើកឡើងជាមួយការផ្លាតជាពន្លឺចាំតិចៗក្នុង ភាពងងឹតភ្លឹបភ្លែតៗ​ដោយផ្លេក​បន្ទោរ​​ពីខាងក្រៅ។

«រលាយទៅ!​»

គេស្រែកដាក់ខ្មោចជំទាវអេង។

«ដោះលែងពួកខ្ញុំ!​» សំឡេងរបស់នីតរឹតបញ្ជាខ្លាំងខណៈឃើញខ្មោចអណ្តែតដកថយបន្តិច ហើយ​ជំទាវសម័យបារាំង​​បើក​ចំហភ្នែក​​សម្លឹង​មើលគាថា។

​ភាពសោកសៅនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់នាងកាន់តែមានអត្ថន័យស៊ីជម្រៅ ហើយបន្ទាប់មក​ជាមួយ​សូរសព្ទ​សោកសៅចុងក្រោយ នាងបានបាត់ទៅបណ្តើរៗក្នុងភាពងងឹត។

បន្ទប់ជប់លៀងឥស្សរៈភាព បានរលាយដែរ សល់តែសំណង់ចាស់ដូចដើម និង​ស្នូរ​ភ្លៀង​ធ្លាក់​តាម​មាត់​បង្អួច។

វិមានត្រលប់​មកសភាពទ្រុឌទ្រោមវិញ គ្មានទេភ្លេង​និងក្លិននំ មនុស្ស​រាំ សល់តែភាពត្រជាក់ និង​ខូចខាត ត្រូវបានបោះបង់ចោលទទេ។

ពួកគេ​ទាំង​បួន​នាក់រត់ចេញ ​ទាំង​ញាប់​ញ័រ ស្រក់​ញើសលាយ​ទឹកភ្លៀង។

នីត ទម្លាក់​គាថាចូលហោប៉ៅហើយរត់តាមពីក្រោយមិត្ត​និងគ្នីគ្នា។

តាមផ្លូវមករកឡាន គេគិតថា នេះនឹងក្លាយជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​រឿងព្រេង​និទានព្រោះ​គ្មានអ្នកណា​ព្រម​ជឿ​ទេ។ ដារ៉ា ដកដង្ហើមញាប់ញ័រ ដៃ​ជូតទឹកភ្លៀងចេញពីមុខទាំងរត់ផងស្រែកហៅគ្នាផង។

«រត់ កុំឈប់វើយ! ខ្មោចលង!» ​ត្រូវ​ទៅ។

ពួកគេបានរើខ្លួនមកដល់មាត់ទ្វាររបងយ៉ាងលឿន នរណាម្នាក់ក្នុងចំណោម​ពួកគេ អាច​មាន​អារម្មណ៍​តាមកន្ទុយភ្នែកថា អតីតកាលណាមួយ​លងក្នុងចិត្ត​ដិតដាម។ អ្នកណាម្នាក់ នៅតែបន្ត​យំ​និង​​លបមើលពួកគេ​ពីបង្អួចខាងលើមក ហើយតាម​មកមិនបាននោះទេ។

នីតឈប់ជើងទ្រឹង។

សំឡេង​ខ្សឹបខ្សៀវ​ដ៏​ស្រៀវ​ស្រើប​បានបន្តតាមមកក្បែរត្រជាក់គេ៖

«លោកម៉ឺនទៅទៀតហើយ! លោកទៅចោលផ្ទះអស់១០០ឆ្នាំ ពេលនេះលោកក៏ទៅទៀត!»

ពេលដែលនីតងើបមុខសម្លឹងមើលអ្នកផ្សេងទៀតឃើញប្រញាប់ប្រញាល់រត់កាត់ភ្លៀង គេ​បែរ​​ជាឈានជើងមិនរួចសោះ។

អ្វីមួយ…..បានមានឥទ្ធិពល។ សំឡេងនេះ​បានធ្វើឱ្យគេនឹកឃើញ…. អារម្មណ៍ចម្លែក​មួយ​បាន​​ដក់ជាប់ក្នុងចិត្ត…..

«អ្នកណាជាលោកម៉ឺន!​»

 ជំហានរបស់គេយឺតៗ  ដង្ហើមរបស់គេធ្ងន់ទៅៗ…. ទោះបីភ្លៀងធ្លាក់មក​លើក៏ដោយ​គេហាក់​រសេះ​រសោះ​។ ដារ៉ាបែរមក ហើយកត់សម្គាល់ឃើញ។

គេស្រែកប្រកូក៖

«​នីត? មកឱ្យលឿន!»

ប៉ុន្តែនីតមិនឮឬយកចិត្តទុកដាក់ទេ។ គេបានឈប់ឆ្កាំងនៅកណ្តាលផ្លូវស្ងាត់ ដោយ​ក្រឡេក​ទៅ​មើល​វិមាននោះវិញ។

 វិមានអាណានិគមមើលទៅហាក់ដូចជា បង្កប់ការចងចាំមួយ​ដែលបានរសាត់ទៅដោយព្យុះ​ពេល​វេលា​ជាងមួយរយឆ្នាំ។

«បើបងទៅឆាប់ជោគជ័យ បងឆាប់វិលមកវិញ!»

សំឡេងគេលាន់ក្នុងបេះដូងគេ។

ភ្លាមនោះ គេឃើញ​មាន​រទេះសេះនិងមានអ្វីមួយ…អ្វីមួយដែលចិត្ត​គេមិនអាចញាប់ញ័របាន។ ជំទាវ​អេង​​ឈុត​ពណ៌​ក្រហមឈរថតជាមួយប្តី។

ភ្ញៀវពន្លឺមកពេញផ្ទះ។

នេះជាពិធីបុណ្យមួយនៃការឡើងគេហដ្ឋានថ្មី។

 របៀប​ដែល​នាង​បាន​មើល​មក​គេ  មិន​មែន​ដោយ​ការ​ស្អប់ ប៉ុន្តែ​ដោយ​ការទទូចស្មោះភក្តី និង​ចង់​បាន។

«ម៏​! អានីត!»

ដារ៉ាស្រែកឮៗ។

«អានីតអើយម៏​!​»

នីតហើបមាត់និយាយ​ដោយ​ស្ងាត់ៗ​ថា​៖

«​​ពួកឯង​ទៅ​ចុះ»។

សំឡេងមេវិស្វករ បន្លឺឡើងពីចម្ងាយ សូម្បីតែមិនហើបមាត់។

ត្រចៀករបស់ដារ៉ានាំមកនូវភាពស្លុត គេឈប់ជើងទាំងភ័យនិងទីទើរ​៖

«ស្អីគេហើយឯង? ខ្មោចចូលអានីត!»

«ពួកឯងត្រឡប់ទៅវិញទៅ!» នីតបញ្ជាក់ តែមុខគេមិនបែរទេ គេញញឹម​សម្លឹងទៅវិមាន​។ គេឃើញនាង តែពួកម៉ាកគេមិនឃើញអីទាំងអស់។

 វង្ស​បែរមកហើយមិនអស់ចិត្ត​។ វង្សរត់មកជាមួយដារ៉ាប្រាថ្នាទាញយកនីត តែ​មក​ដល់​កាល​ណា​ ពួក​គេមិនជឿភ្នែកខ្លួនឯងទេ។

នីតស្លៀកបុរណ។

វង្សដកថយ ឯដារ៉ាអុកគូទ​លើដី។

ជាឈុតដែលខាងប្រុសបានស្លៀកឈតក្បែរជំទាវអេង។

នីតមិនបានរវល់នឹងក្រុមមនុស្សទេ។ គេនិយាយស្រែកទៅលើផ្ទះធំ ដូចជា​នាងនៅ​ឈរ​ទី​នោះ​ គេស្រែកថា៖

«ដំណើរទៅស្រុកបារាំង​ដែលរាជការឱ្យបងធ្វើ មិនជោគជ័យទេ! យប់នោះ​ភ្លៀង​ធំ​ណាស់​អេង​! មេឃងងឹត ពួកយើងទាំង២២នាក់​លិចស្លាប់ក្នុងទឹក បងរកផ្លូវមកផ្ទះយើងមិនឃើញទេ អត់​ទោស​ឱ្យបង កុំលុបមុខបង បងនៅស្មោះនឹងអេងរហូត!»

គេថាហើយ ​ដើរមួយៗ​ត្រលប់​​ទៅកាន់​វិមានចាស់។

វង្ស​ញ័រដៃ គេសម្លឹងទៅគាថាដែលជ្រុះធ្លាក់លើដី សង្កត់ដោយតំណក់ទឹក។

​ ដារ៉ា​ច្របូក​ច្របល់ក្នុងភាពភ័យខ្លាច ខណៈទ្វារវិមាន​ខាងមុខបានបើកឡើងយឺតៗ  ហាក់​បី​ដូចជា​កំពុងរង់ចាំនីត។

—–

វិមានដ៏ទ្រុឌទ្រោមបានរលាយបាត់នៅជុំវិញវត្តមាន​នីត។ គ្រប់​យ៉ាងបាន​ប្រែក្លាយទៅ​ជា​សាល​​វិចិត្រ​ និងធំស្តុកស្តម្ភក្នុងរចនាបថឆ្នាំ​១៨៨២។ លើកនេះមិនមានភ្ញៀវ គ្មានតន្ត្រីទេ មាន​តែ​ពន្លឺ​ភ្លើង​ទៀន ច្រើនជ្រុងនៃលំនៅដ្ឋាន​ម៉ឺន សំឡេងភ្លៀងធ្លាក់សស្រាក់តាមបង្អួច។

ហើយ​​ឈរ​នៅ​កណ្តាល​បន្ទប់​គឺលោកជំទាវ​អេងក្នុងវ័យ១៦ឆ្នាំ ជាមួយរ៉ូប​ពណ៌​ក្រហម​ទុំ​របស់​នាង ​ហូរវែង​ដូច​កម្រាលឈាម​ពេញ​ផ្ទៃម៉ាប។

 ភ្នែក​​របស់​នាង​ស្រទន់​ពេល​បាន​ចួប​ជាមួយការឈរភាំងរបស់នីត​។

ពួកគេ​សម្លឹងគ្នាពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ទុក្ខ​ព្រួយ​ដែល​ហាក់​ដូច​ជា​អូស​បន្លាយមក​រាប់​ទសវត្សរ៍​។

«នីត» នាង​ខ្សឹបជាមួយសព្ទស្នេហា​​ញាប់​ញ័រ​ដោយ​អារម្មណ៍រំ​ភើប។

«លោកម៉ឺនមកវិញហើយ!​»

នីតឈាន​ចូល​ទៅ​ជិត ភ្នែក​របស់ពួកគេ​​​សម្លឹង​មើល​គ្នា​បង្ហាញ​ពី​ភាព​សោកសៅ​និង​សេច​ក្តី​ស្នេហា​​ជាមួយកិច្ចសន្យាបេះដូងដ៏ជ្រាលជ្រៅ។

 «អូនរង់ចាំអ្នកយូរមកហើយលោកប្តី!​»

 បំណែកអតីតកាលទាំងអស់បាន​រំឭក​មកវិញ​បន្តិចម្តងៗ។ រាល់ ការចងចាំដែលកប់​យ៉ាង​ជ្រៅ​ក្នុង​ពេលវេលាគោរចររបស់ផែនដី បានវិលមកក្នុងចិត្តនិងផុសឡើងវិញជាបណ្តើរៗ។

«ផ្ទះនេះជាអកុសល! មនុស្ស​មានជីវិតមិន​អាចរស់បាន​ទេ!​» ពាក្យហោ​និយាយមក​ល្វើយៗ​ក្នុង​ការ​ចងចាំ កាលពីពេលគេបានសាងសង់វិមាន​នេះឡើងជូនជំទាវអេង។

តែគេបានចចេសរស់នៅ​និងផ្តល់សេចក្ដីស្រលាញ់​ចែករំលែកជាមួយនារីម្នាក់នេះ ប៉ុន្តែពួកគេ​បាន​បែកគ្នា​នៅរាត្រីឡើងផ្ទះ។ ជាការបែក​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ការ​ឈឺ​ចាប់​រាប់​សតវត្សរ៍។

«បង​បាន​ចាក​ចេញ​នៅ​យប់​នោះ…​ហើយយើងបែកគ្នា! ​ដើម្បី​ការពារ​ស្នេហានេះ ខ្ញុំស្បថថា មិនទៅចាប់ជាតិទេ ខ្ញុំមិនព្រមបំភ្លេច​អតីតកាលឡើយ»

​ ចិត្ត​នីត​មិន​ខុស​ពីអ្នកដែលស្មោះកំពុងរង់ចាំ​វិមាន​នេះ​ទេ។ ​បន្ទរ​នៃ​អតីតកាល ដែល​រងំ​ក្នុង​បេះ​ដូង ​​​គេមិនដែលស្រលាញ់នារីណាឡើយ។ ពេលនាង​មកដល់ក្នុងស្រោមជាមនុស្ស​ហើយ​គេ​បាន​ចាប់​អារម្មណ៍នាងខ្លាំងទើបព្រម​មកធ្វើកិច្ចការលើវិមាន​គួរឱ្យខ្លាចនេះ។

វិមាន​ដែល​ពិភពលោក​បាន​បំភ្លេច​ចោលព្រោះអ្នកណាក៏នៅទីនេះមិនបានដែរ។

«អូនផាត់ពណ៌លុបមុខបង! អូនខឹងមែនទេ?»

ជំទាវ​​បាន​យំយែក ហើយសំឡេង​របស់​នាង​ស្ទើរ​តែ​ខ្សឹបដូចខ្យល់​ថា៖

«អូនគិតថាបងមិនមកទេ អូនមិនចង់នឹកបងពេក បានជាលុបមុខបងចេញ​តែទីបំផុត​អូននៅ​តែ​នឹក​ឃើញ!»

«ព្រោះយើបានសន្យាជាមួយគ្នា!» នីតរអ៊ូ។

«បងនឹកឃើញហើយ​លោកម៉ឺន!»

ផ្ទះនៅជុំវិញប្រាណពួកគេចាប់ផ្តើមរសាត់ប្តូរទិដ្ឋភាពជាថ្មីម្តងទៀតហើយ។​ ជញ្ជាំង​ប្រែ​មក​កាន់​តែ​ទ្រុឌទ្រោមទៅតាមអាយុ​កាល​។

ខ្យល់​ព្យុះ​នៅ​ខាង​ក្រៅ​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើង ហាក់​ដូច​ជា​បង្រៀននីតឱ្យនឹកឃើញ​ខ្លួន​ឯង​កំពុង​តែ​ព្យាយាម​សច្ចាមុនកប៉ាល់លិច៖

«ខ្ញុំនឹងស្លាប់ តែខ្ញុំសូមចួបប្រពន្ធខ្ញុំគ្រប់ជាតិ!​»

​ក្នុងអស់កល្បជានិច្ច ពួកគេ​ញញឹម​ទាំង​ទឹកភ្នែក​ជា​ទឹក​មុខ​ជូរចត់​ដែល​ហាក់​មាន​ទម្ងន់​រាប់​​ទសវត្ស​រ៍​​ដែល​ពួក​គេ​បាន​បាត់បង់ទម្រាំអាចវិលមកនៅជាមួយគ្នាវិញបាន។

«គ្មានការរង់ចាំទៀតទេ! យើងនឹងនៅក្បែរគ្នា អូននឹងលែងមានទុក្ខព្រួយទៀតហើយ» នីត​សន្យា​។

គ្មានអ្នកណាអះអាងថា បានឃើញស្រមោលនីតទៀតទេ។ ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមកដែល​គ្រួសារ​នីត​​បាននាំគ្នា​មកតាមរក ពួកគេឃើញវិមាន​​នេះ​រំលំ​បាក់​រាប​ដល់ដីនៅសេសសល់​តែសសរ​ស្លែ​ចាស់​ៗ​​​។

ចប់

ថ្ងៃនេះ​ខ្ញុំលើករឿងមួយមកចែករំលែក គឺម្តាយមីងរបស់ខ្ញុំបង្កើត គាត់ឈ្មោះពិដោរ ។ គាត់ជាមីង និងជាមិត្តល្អបំផុតរបស់ខ្ញុំ។ គាត់បានស្លាប់ដោយទាន់ហន់ កាលខ្ញុំចេញទៅរៀននៅចិន។

បានជាខ្ញុំថាពួកយើងជាមិត្តផង ព្រោះមីងពិដោរ​មាន​អាយុលើសខ្ញុំតែពីរឆ្នាំហើយលេងជាមួយគ្នាតាំងពីតូចៗ។

ញាតិភាគច្រើន​ក្រោយមក​បានលបបង្ហើបប្រាប់ខ្ញុំថា មីងពិដោរមានបញ្ហា ព្រោះត្រូវ​អំពើជាមន្តអាគម​មកពីស្រុកខ្ពង់រាប។ ខ្ញុំមិនយល់ពីហេតុផលពិតទេ គាត់​ពូកែ​ក្នុង​ការ​សិក្សា ហើយ​តែងតែ​ឈរ​លេខ​​១​ក្នុងតារាង​រដ្ឋ។

«នោះហើយដឹង ជាមូលហេតុដែលមនុស្សមួយចំនួនច្រណែននឹងគាត់?» នេះជាសម្តីរបស់លោកនរៈ។ លោកនរៈនេះជាគូដណ្តឹងរបស់មីងពិដោរតាំងពីអាយុ៨ឆ្នាំ។ យើងគ្រប់គ្នាហៅគាត់ថាលោក​ៗ ព្រោះនេះជាទម្លាប់នៃត្រកូលលោកនរៈ​ផ្ទាល់ដែលជាអភិជនតជំនាន់មកយូរណាស់ហើយ។

នៅសម័យប៉ុលពតគ្រួសារគាត់ទៅនៅប្រទេសបារាំង ទើបនឹងវិលមកវិញក្នុងឆ្នាំ១៩៩២។ គហបតី នរ៉ា ជាឪពុករបស់លោកនរៈ តាមពិតជាមិត្ត​ជិតដិតនឹងលោកយាយខ្ញុំ។

«អ្នកគន្ធីនៅទេ?»

លោកនរ៉ាស្រាប់តែមកបង្ហាញខ្លួន​នៅផ្ទះយើង ​តែកូនប្រុសគាត់ជាអតីតគូដណ្តឹង​របស់មីងពិដោរមិនបានមកជាមួយទេ។

លោកយាយបានចេញមកទទួលមិត្តចាស់គាត់។ ដ្បិត​តែខ្វះនិស្ស័យជាដន្លង តែមិត្ត​ភាពពួកគាត់នៅខ្ជាប់ខ្ជួនដដែល។ ពួកគាត់វ័យ​ជាង៧០ហើយ នៅតែមាំមួននិងតុបតែងខ្ញង់តាមរបៀបអ្នករាជការ។ ម្តាយខ្ញុំបានលើកទឹកនិងចាត់ឱ្យខ្ញុំឆុងកាហ្វេខ្មៅ ​ព្រោះលោកទាំងពីរចូលចិត្ត​អាមេរិកខេណូគ្មានស្ករ។

«ខ្ញុំមកអញ្ជើញអ្នក​និង​ក្មួយយ៉ានីរួមជាមួយស្វាមី ចូលរួមកម្មវិធីមង្គលរបស់នរៈនៅបាត់ដំបង!»

លោកនរ៉ាមានស្រុកកំណើតនៅបាត់ដំបងដែលស្ថិតនៅភាគពាយ័ព្យនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាមានព្រំប្រទល់​ខាងជើងជាប់ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ ខាងកើតជាប់ខេត្តសៀមរាបនិងបឹងទន្លេសាប ខាងត្បូងជាប់ខេត្តពោធិ៍សាត់ ខាងលិចជាប់ខេត្តប៉ៃលិននិងខេត្តច័ន្ទបុរីប្រទេសថៃ។ គ្រួសារនេះមាន​ដីចម្ការរាប់រយហិកតា និងរកស៊ីជាមួយជនជាតិថៃច្រើនតំណមកហើយ។

ពួកគេ​មិនត្រឹមតែជាគហបតីមានស្តុក ប៉ុន្តែថែមជាអ្នកមាន​ឥទ្ធិពលក្នុងជួររាជការផងដែរ។ ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមីងខ្ញុំស្លាប់ លោកនរៈបានក្លាយជាមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់និងមាន​ងារធំដុំ។ ទោះយ៉ាងណា​ថ្ងៃនេះគាត់មកអញ្ជើញសំបុត្រ​ការ ជីដូនខ្ញុំនឹកស្រងេះស្រងោចដល់មីងពៅរបស់ខ្ញុំជាខ្លាំង តែពួកយើង​រក្សា​សេចក្តី​អបអរសោមនស្ស​ចំពោះភ្ញៀវ។

«ចៃដន្យណាស់អ្នកអើយ! កូនក្រមុំគេឈ្មោះពិដោរដែរ ហើយ​មាន​ឆ្នាំកំណើតដូចគ្នា​នឹងក្មួយពិដោរយើង!»

លោកនរ៉ារំឭក​រឿងនេះ តែមិនមាន​អ្នកណាចាប់អារម្មណ៍ទេ រហូតដល់មង្គលការបានកើតមាន ហើយខ្ញុំនិងម៉ាក់បានកំដរលោកយាយទៅបាត់ដំបង។ ខ្ញុំទៅជំនួសប៉ាព្រោះថា គាត់រវល់ការងារនៅរោងចក្ររបស់គ្រួសារយើង។

«មីង! ថ្ងៃនេះពួកគេរៀបការហើយ! កូនក្រមុំឈ្មោះដូចមីងណាស់ តែធានាថា មិនស្អាតដូចមីងទេ ខ្ញុំស្បថបាន!»

ខ្ញុំនិយាយដោយរលីងរលោងដាក់អេក្រង់ទូរសព្ទស្រាប់តែសំឡេងលោកយាយគំហកមកពីក្រោយខ្នង៖

«មេត្តា! ឈប់ភ្លាម!»

គាត់កញ្ឆក់ទូរសព្ទទៅបោះលើពូកធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រូវស្រឡាំងកាំង។ យើងទាំងបីស្នាក់ក្នុងសណ្ឋាគារធំមួយ​ដែលគ្រួសារលោកនរ៉ារៀបចំជូនភ្ញៀវចម្ងាយ។ ម៉ាក់សម្រាកជាមួយលោកយាយ នេះវិញជាបន្ទប់ខ្ញុំម្នាក់​ឯង មិនស្មាន​ថា ភ្លេចបិទគន្លឹះ បណ្តាលឱ្យលោកយាយមកឃើញខ្ញុំនិយាយជាមួយរូបថតមីងសោះ។

ជីដូនខ្ញុំមានអបិយ​ជំនឿ​និងប្រកាន់ទម្លាប់ច្រើន ។ លោកតែងទូនា្មនថា មនុស្សស្លាប់ហើយ គឺលែងមានអាល័យ​អ្វីលើផែនដីទៀតហើយ កុំហៅមកនិយាយគ្នា ឬក៏បែរបន់អ្វីនាំតែវិលវល់នាំបញ្ហា​ទៅវិញ​។ លោកយាយជឿថា​ទំនាក់ទំនងជាមួយ​អរូប សន្ទនាជាមួយពួកគេ ក៏មិនមែនល្អដែរសម្រាប់ថាមពល​មនុស្ស​យើង។

«ម៉ែ! ម៉ែ!»

ម្តាយខ្ញុំស្រាប់តែរត់ចូលមកដល់។ ពេលនោះហើយដែលពួកយើងដឹងថា នៅឯពិធីក្រុងពាលីខាងក្រោមផ្ទះកូនក្រមុំមាន​កើតហេតុភេទអកុសល។

យើងទាំងបីបានស្ទុះស្ទាទៅដល់រោងពិធី ហើយឃើញមនុស្ស​ឆោឡា។ នៅចំកណ្តាលហ្វូង ​ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់ សឹងថា វ័យប៉ុនខ្ញុំកំពុងឈររាំលើជណ្តើរផ្ទះ។

គ្រប់គ្នា​ចំហមាត់ ធ្វើហាក់ដូចជានេះជាហេតុការណ៍អាក្រក់បំផុតមួយ។

«កូនក្រមុំខ្មោចចូល?»

នេះបើគេមិននិយាយគ្មានអ្នកណាស្មានបានថា នាងជាពិដោរកូនក្រមុំថ្មីរបស់លោកនរៈទេ ព្រោះក្នុងរូបថតនាង​ចំណាស់ជាងនេះ។

តែពេលនេះវិញ រឿងទាន់ហន់គឺ​​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​អាក្រក់​ខ្លាំង​ណាស់។

សំឡេងជាច្រើនបន្លឺមកក្បែរត្រចៀករបស់ខ្ញុំ៖

«ម៉េចអាស្រស់ដូរឈ្មោះមកជាពិដោរ?»

«អត់ទេ! ឮថា កូនកំលោះមាន​ប្រពន្ធមុនឈ្មោះហ្នឹងដែរបានជាត្រូវដូរតាម!»

«អ្ហា៎ក?»

កុំថាពួកអ្នកស្រុកចេចចូចនោះគេនាំគ្នា​ហួសចិត្ត​ ខ្ញុំផ្ទាល់ក៏​យល់​ថា ចម្លែកខ្លាំង។ ​នាងហេតុអ្វី​ត្រូវប្តូរឈ្មោះមកឱ្យដូចជាអ្នកមីងខ្ញុំ?

ចុះមីងខ្ញុំ មានធ្លាប់ជាប្រពន្ធលោកនរៈពីពេលណាទៅ? ត្រឹមគូដណ្តឹងសោះហ្នឹង?

«អូណុកអាហាយ៉ា!» នាងស្រែកពាក្យនេះដដែលៗមិនដឹងភាសាអ្វីទេ។

«ត្រូវ​ខ្មោច​​ចូល​!»

ម្តាយខ្ញុំទាញខ្ញុំថយ​ក្រោយពេលឃើញម្តាយកូនក្រមុំយំ ព្រោះកូនក្រមុំកាន់កាំបិតស្រួចពីលើថាសផ្លែជំនូនមកជន្លអ្នកដែលចង់ចូលចាប់នាង​។

«ភាសាស្អី?»

«ភាសាអម្បូរជនជាតិ​ប្រែថា …..ប្រែថា ត្រូវការជីវិត!»

ម្តាយនិងខ្ញុំ បានងាកមកក្រោយសម្លឹងអ៊ំសក់សដែលខ្សឹបប្រាប់ប្រពន្ធគាត់។

ឃើញយើងមើល គាត់ប្រញាប់សម្រួលទឹកមុខវិញធ្វើជាមិនដឹងមិនឮ។ គ្រប់គ្នា​គិតថា នាងនិយាយជាភាសាអារក្ខ តែក្រោយមកខ្ញុំដឹងថា ជាភាសជនជាតិអម្បូរចាស់ ដែលខ្សត់ខ្សែស្រឡាយណាស់ទៅហើយ។

«កូនខ្ញុំមិនដែលចេះភាសាអស់នេះទេ!»

ម្តាយកូនក្រមុំនិយាយផងយំផង។ ឃើញដូច្នោះលោកនរ៉ាទាញកូនកំលោះ​ទៅខ្សឹប៖

«មិនកើតទេកូនអើយ!»

លោកនរៈនេះតាមពិតជាមនុស្សគ្មានចិត្ត​។ សូម្បីអនាគតកូនក្រមុំត្រូវរងគ្រោះមិនធ្វើអ្វីម្យ៉ាងជួយទេ ​បែរជាធ្វើខ្លាចៗ ដកថយមកឈរតែពីចម្ងាយគួរឱ្យជិន។

រួចស្ងាត់ៗ ខាងប្រុសក៏នាំគ្នា​ដកថយចោលពិធីអស់ ទាំងម្តាយនិងលោកនរ៉ា​ជាឪពុកគាត់។ គ្មានចិត្ត​មែន! គាត់គួរតែនៅជាមួយគ្រួសារដន្លង ដើម្បីជួយរកដំណោះស្រាយគ្នាវិញនេះបើតាមខ្ញុំគិត។

«នរៈនេះ វាត្រូវពោះម៉ាយជាលើកទីពីរហើយ!»

លោកយាយបន្ទោរពេលយើងកំពុងបកឡានធ្វើដំណើរវិលមកភ្នំពេញវិញ។ ពិតណាស់ មង្គលការស្រាប់តែលុបចោល។ កូនក្រមុំមិនដឹងថាយ៉ាងណាទេនៅពេលនាង​ដឹងខ្លួនវិញ។

ខ្ញុំនៅតែឱបជាប់ក្តី«មិនយល់»។

តើនោះជាអ្វី?

ខ្ញុំមិនមាន​ទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងលោកនរ៉ា ឬអតីតគូដណ្តឹងមីងខ្ញុំទេ​ តែពេលខ្ញុំគេង ក៏មិនលក់ ខ្ញុំមានតែទៅឱបសុំគេងជាមួយម៉ាក់ខ្ញុំយកលេសថា ខ្លាចសុបិន្តអាក្រក់ហើយមានផែនការលបលួចសួរគាត់អំពីដំណើររឿងរបស់លោកនរៈនិងនាងពិដោរថ្មី។

«ម្តេចកូនក្រមុំចាំបាច់កែឈ្មោះឱ្យដូចមីងខ្ញុំ?»

«ម៉ាក់មិនដឹងទេកូន!» ម្តាយខ្ញុំខ្សឹប​ហើយឱបខ្ញុំយ៉ាងជាប់ ខ្ញុំឮបេះដូងគាត់ភ័យ ឯភ្នែកគាត់ធ្វើជាបិទ។ ខ្ញុំនឹកដល់មីងខ្ញុំ។ មុនពេលគាត់ស្លាប់ អ្វីគ្រប់យ៉ាងបានកើតមាន​ឡើងយ៉ាងល្អ។

គ្រប់​គ្នា​ក្នុង​គ្រួសារ​របស់​យើង តែងតែ​មាន​មោទនភាព​ចំពោះ​មីងពិដោរ​ជា​ខ្លាំង។

ការផ្លាស់ប្តូរធំមួយបានកើតឡើងគឺ មីងខ្ញុំដែលតែងតែទទួលបានពិន្ទុឆ្នើមទៀងទាត់ទៅមហាវិទ្យាល័យ ស្រាប់តែក្រោយពេលកំណត់ថ្ងៃរៀបការរួច ​ស្រាប់តែធ្លាក់ខ្លួនឈឺភ្លាមនិងបាត់បង់ចំណាប់អារម្មណ៍លើការសិក្សា លែងចង់និយាយស្តីជាមួយនរណាទាំងអស់ក្នុងគ្រួសារ មិនទទួលចួបមិត្តភក្តិ ហើយតែងតែត្អូញត្អែរថា មាននរណាម្នាក់កំពុងតាមព្យាបាទខ្លួន។

បញ្ហានេះ​បានអូសបន្លាយធ្ងន់ឡើងៗរហូតដល់លែងទៅសាលារៀនបានទៀតហើយ។

គ្រួសារយើងពិបាកចិត្តជាខ្លាំង​តែក៏ព្យាយាមលាក់កំបាំងរឿងនេះយ៉ាងជិតពីគ្រួសារខាងប្រុស។ សប្តាហ៍ចុងក្រោយមុនពេលមីងពិដោរស្លាប់ អ្នកផ្ទះបានសង្កេតឃើញថា គាត់ចាប់ផ្តើមថែមរោគរវើរវាយមួយជាន់ទៀត ហើយ​ក្រោក​ដើរដោយមិនដឹងខ្លួន នៅពេលយប់។

មីងពិដោរ​ដើរក្នុងអំឡុងពេលគេង ដោយ​គាត់បិទភ្នែក​តែចេះបើកទ្វារ​និងស្គាល់ផ្លូវទាំងអស់ ហើយបានភ្លេច​សូន្យ និងបដិសេធរឿងអស់ទាំងនេះនៅពេលព្រឹកឡើង។

ព្រោះតែបែបនោះ បានជាគ្រប់គ្នា​ស្វែងរកគ្រូមន្តអាគមឬគ្រូបុរាណ គ្រប់ទិសទីព្រោះពួកយើងសង្កេតឃើញថា នាងនិយាយជាមួយខ្លួនឯងជាច្រើនដង។

ពូជីដូនមួយម្នាក់ ឈ្មោះអុក ជាកូនប្រុសនៃប្អូនស្រីបង្កើតលោកយាយខ្ញុំ គាត់រស់នៅខេត្តស្ទឹងត្រែងបានជូនមីងពិដោរខ្ញុំ ទៅរកគ្រូជនជាតិ តែមិនមាននរណាម្នាក់អាចជួយសម្រាលជំងឺចម្លែកបានឡើយ​។

ម្តាយខ្ញុំបានស្នើថា ពួកយើងគួរតែពិគ្រោះជាមួយអ្នកជំនាញផ្លូវចិត្ត​ ចំពោះស្ថានភាពប្អូនស្រីពៅគាត់។ ដោយសារបែបនោះ យើងត្រូវជាប់រវល់គ្រប់គ្នា បណ្តាក់ដៃ​ដោយបញ្ជូនគាត់ទៅរក​គ្រប់អ្នកជំនាញផ្លូវចិត្ត​ ឱ្យជួយរកដើមហេតុ និងធ្វើដំណោះស្រាយលើបញ្ហានេះ សោកស្តាយ​ដោយ​គ្រប់អ្នកជំនាញនោះបានប្រាប់យើងថា គ្មានជំងឺអ្វីទេក្រោយអេកូសាស្ត្រ។

លោកយាយខ្ញុំដែលបានអត់ធ្មត់យូរណាស់មកហើយ​បានត្អូញឡើងថា  មាននរណាម្នាក់បានធ្វើវេទមន្តអាគម​កំណាចលើមីង​របស់ខ្ញុំ។

ដើម្បីកម្ចាត់វេទមន្តខ្មៅដ៏មានឥទ្ធិពលនោះ គាត់បាននាំមកនូវការធ្វើពិធីសាសនានិងក្រៅសាសនាជាច្រើនទៀតតាមដែលគាត់ឮមក។ មុនមីងពិដោរស្លាប់បីថ្ងៃ លោកយាយបានបើកទ្វារទទួលសច្ចំម្នាក់​ដែលអះអាងថា មកពីស្រុកស្អាងខេត្តកណ្តាល។

ពួកយើង​ត្រូវបានគេតម្រូវឱ្យរៀបកំណាត់សវែង និងដង្វាយសាច់ស្រស់ ជំនួសឱ្យការបាត់បង់មីងពិដោរ។ បន្ទាប់​ពី​សូត្រ​ធម៌​ទេសនានិង​សូត្រ​មន្តស្រោចស្រពរួច យើង​បាន​ឃើញ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​អាកប្បកិរិយា​លើមីងពិដោរមួយ​រំពេច អាកប្បកិរិយា​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​តាម​ធម្មតា គឺញញឹម​ញញែម​និងរួសរាយ។

ពេល​នេះគ្រប់គ្នាគិតថា យើងផុតទុក្ខហើយ ។ មីងពិដោរដែលបាន​មាន​សភាព​ធម្មតាឡើងវិញ បានរៀបចំ​ត្រលប់​ទៅសាលានៅព្រឹកថ្ងៃចន្ទ ​ហើយត្រៀមទៅមើលឈុតសម្អាងការនៅពេលល្ងាចនោះ។ គ្រប់គ្នា​បានដឹងគុណយ៉ាងខ្លាំងចំពោះសច្ចំ ហើយលោកយាយខ្ញុំនិងម្តាយត្រូវបានគេបង្គាប់​ឱ្យសូត្រធម៌គម្រប់១០០ថ្ងៃជាកិច្ច​តបស្នង។​

រឿងនេះ ផ្តល់អារម្មណ៍សុវត្ថិភាពដល់ខ្ញុំដែលតាមដានជានិច្ច​លើសភាពការណ៍ស្រុកខ្មែរដោយសារកាលណោះ ខ្ញុំកំពុងសិក្សានៅប្រទេសចិន។

ក្តុក! ​អ្វី​មួយ​ធ្លាក់​ពី​លើតុ​ក្នុងសព្ទ​ធ្ងន់​ទាញអារម្មណ៍ខ្ញុំមករកភាពជាក់ស្តែងក្នុងបច្ចុប្បន្នកាលវិញ។ ខ្ញុំងាកមក​មិនឃើញម្តាយខ្ញុំសោះ។ បានន័យថា មុននេះខ្ញុំគេង?

នុះ! ខ្ញុំក្រឡេក​ឃើញ​ស្រមោលម៉ាក់​ដើរខាងក្រៅ។

ខ្ញុំក្រោកភ្លាម អ្វីមួយ​ព្យាយាម​បន្លាចចិត្ត​​ខ្ញុំ។ យូរណាស់ហើយ ម៉ាក់តែងនៅដល់យប់ៗជាមួយលោកយាយ ដើម្បីបញ្ចប់ការសូត្រធម៌ ១០0ថ្ងៃជាមួយគ្នា តែមិនមែនពេលនេះទេព្រោះមីងខ្ញុំបានស្លាប់ហើយ។

ពេលនេះម៉ាក់ខ្ញុំក្រោកទៅណា?

ម៉ាក់មិនដឹងថា ខ្ញុំដើរតាមទៅទេ។ គាត់បានបន្តដំណើរទៅបន្ទប់ខាងលើផុត ជាកន្លែងដែលពួកយើងមិនដែលសូវឡើងទេ ទាល់តែចូលឆ្នាំមកដល់ទើបមានការសម្អាត។ ខ្ញុំគិតថា ទីនោះជាសក្ការៈ​ដាក់អីវ៉ាន់ដែលមិនសូវប្រើ។ តែមិនមែនឯណា…..វាមាន​ពន្លឺភ្លើងទៀននិងក្លិនធូបផ្កាម្លិះ។

ទោះបីគាត់បិទទ្វារវិញ តែខ្ញុំនៅអាចស្តាប់ឮការសន្ទនាព្រោះនេះជាវេលាយប់សែនស្ងាត់។

ម្តាយខ្ញុំខ្សឹបខ្សៀវ ដោយសំឡេងគាត់ញាប់ញ័រថា៖

«ម៉ែ​ឈប់ទៅ! កុំធ្វើបែបនេះទៀត!»

គឺគាត់និយាយអង្វរលោកយាយ? ខ្ញុំឆ្ងល់និងទស្សទាយស្ងាត់ៗតែម្នាក់ឯងក្នុងចិត្ត​។

ឥឡូវនេះខ្ញុំដឹងហើយថា នេះគឺជាកន្លែងដែលបញ្ហាទាំងអស់បានកើតឡើង។

លោកយាយមានសំឡេងស្អកស្អានិងកាចៗ គាត់និយាយក្ងួរៗថា៖

«វាត្រូវតែសងជីវិត​មេ-ស-មកវិញ!»

«ស»ជាឈ្មោះហៅក្រៅរបស់មីងខ្ញុំ។ គាត់ក្រៅពីត្រូវបានគេហៅថាពិដោរ គាត់មាន​ងារមួយទៀត​នៅផ្ទះគឺ«ផ្កាស» ដោយសារគាត់ចូលចិត្ត​ថ្វាយព្រះ ឬដាំក្នុងផ្ទះរើសយក​តែប្រភេទផ្កាពណ៌សចំប៉ី ចំប៉ា ចន្ធូ និងម្លិះ។ល។

ប៉ុន្មានខែមុនពេលដែលរឿងចម្លែក​កើតឡើងចំពោះជីវិតគាត់ បាន​បាត់​បង់​ចំណាប់​អារម្មណ៍​លើ​ការ​សិក្សា​ទាំង​ស្រុង ហើយខ្ញុំឃើញគាត់ស្លៀកពាក់ឈុតរ៉ូបស ជូនខ្ញុំឡើងយន្តហោះទៅស្រុកចិន។

ម្តាយខ្ញុំសរសេរមករកខ្ញុំថា​ មីងខ្ញុំពេលនេះប្លែកៗណាស់ ហើយស្លៀកពាក់សរាល់ថ្ងៃ ដូចមនុស្ស​កាន់សីល​។

«ដោយសារវា​បោះបង់ប្អូនពៅឯង បានជាមេ-ស ត្រូវសម្លាប់ខ្លួន!»

​អារម្មណ៍នេះអាចទាញ​ខ្ញុំឱ្យ​យល់​ឃើញ​នូវអ្វី​ថ្មីមួយ​ដែលសែន​ប្លែក។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមធ្លាក់ចូលទៅក្នុងការធ្លាក់ទឹកចិត្តបន្តិចម្តងៗព្រោះឮថា មីងខ្ញុំតាមពិតសម្លាប់ខ្លួន?

គាត់មិនមែនត្រូវអំពើទេ?

ខ្ញុំអាចមើលឃើញខ្លួនឯង ស្រាលដូចស្រមោលប្រុងនឹងអណ្តែតព្រោះការពិតនិងការគិតកន្លងមកខុសគ្នា។

ម្តាយខ្ញុំយំសសឹកនិងតវ៉ា៖

«ក្មេងស្រីនោះមិនដឹងរឿងទេ ដោះលែងគេទៅ គ្នាគ្មានកំហុសទេម៉ែ!»

«អ្នកណាក៏ដោយ​ឱ្យតែរៀបការជាមួយវា នឹងស្លាប់! រហូត​ដល់លែងមាន​អ្នកណាហ៊ាន​រៀបការជាមួយវាទៀត! គ្រួសារវានឹងផុតពូជ! វាស្មានថា ​ដូរឈ្មោះកូនក្រមុំដាក់ថា ពិដោរនឹងរួចពីបណ្តាសា?»

ដូចជាវត្ថុអ្វីមួយធ្ងន់មកធ្លាក់ចំកណ្តាលក្បាលខ្ញុំនេះ ខ្ញុំទ្រេត ផ្លាស់ទី និងមានអារម្មណ៍សុំថា នេះត្រឹមតែជាក្នុងសុបិន្តអាក្រក់បានហើយ។

ការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោចេញពីកន្លែងណាមិនដឹង  ខ្ញុំធ្មឹងមិនអាចកម្រើកបានឡើយ ។

លោកយាយនិងម៉ែកំពុងនិយាយពីនរណា? ខ្ញុំគិតមិនយល់ទេ!

គ្រួសារលោកនរៈមែនទេ? ក្មេងស្រីណា? កូនក្រមុំដែលខ្មោចចូល? ឱ​! តើហេតុអ្វី ប្រសិនបើលោកយាយគិតថា សងសឹកដោយប្រើមន្តអាគម​លើគ្រួសារកូនក្រមុំឈ្មោះស្រស់នោះ អាចជាបញ្ហាផ្លូវចិត្ត របស់ពួកគាត់ដែលស្រណោះមីងពិដោរពេក តែរបៀបដែលលោកយាយ​បន្តមន្តព្យាបាទនេះ លើលោកនរៈក្តី លើនរណា​ក្តីខ្ញុំមិនអាចទទួលយកបានទេ។

ខ្ញុំរុញទ្វារចូល ហើយបង្ហាញខ្លួនធ្មឹងឱ្យពួកគាត់ឃើញ។

ពេលនេះ មិនមែនម្តាយខ្ញុំនិងលោកយាយភ្ញាក់ទេ គឺខ្ញុំដែលត្រូវភ្ញាក់ផ្អើល។

ខ្ញុំឃើញ​លោក​នរៈកំពុងបើកភ្នែកភ្លឹះៗដោយ​កោលាហលក្នុងចំណង ហើយគាត់ត្រូវចងផ្អែកយ៉ាងជាប់នឹងសសរផ្ទះ។ មាត់ត្រូវបានបិទស្កុតជិត។ ភ្នែកគាត់ក្រហមនិងសើម សម្លក់មកខ្ញុំសុំជំនួយ។

ខ្ញុំទន់ជង្គង់ ស្រវាច្រត់មកក្រោយ លើបង្កាន់ដៃជណ្តើរព្រោះទទួលយករូបភាពនេះមិនបាន។

«ស្អីហ្នឹង?» ខ្ញុំយំហើយសួរ។

ម្តាយខ្ញុំរកក្រោកមក តែត្រូវយាយខ្ញុំទាញដៃមកវិញហើយគ្រហឹមព្រមានគាត់។

«លោកយាយនិងម៉ាក់កំពុង……?»

«វាសម្លាប់មេ-ស!»

លោកយាយឆ្លើយ ខណៈខ្ញុំគ្រវីក្បាលស្ទើរដាច់។ «មេ-ស»គឺគាត់សំដៅលើមីងរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនចង់​​សួរ​គាត់ ថាហេតុអ្វី​​បានជាគាត់ត្រូវ​ធ្វើបែបនេះ ហើយចាប់មនុស្ស​មកដោយរបៀបណា​តែ គាត់​បាន​និយាយឡើងជាមុន​ថា៖

«ជិតភ្លឺនេះ ម៉ោង៣ មីងឯងនឹងបានរៀបការ​ជាមួយវានេះហើយ!»

គាត់​មិន​អាច​បង្ហាញ​ព័ត៌មាន​លម្អិត​ទាំងអស់ទេ ព្រោះប្រហែលគ្មានពេលច្រើន។

ខ្ញុំក្រឡេកឃើញមាន​កាំបិតវែងស្រួចលើថាស ជាមួយផ្កាសជាច្រើនអមជុំវិញ។ រូបថតមីងពិដោរដែលភ្ជាប់ពាក្យ​នៅចំពីមុខម៉ែនិងយាយ ចោមដោយទាននិងអំបោះសីមា​​ដែលគេប្រើសម្រាប់ចងដៃ​ពេល​រៀបការ។ ផ្កាស្លា​និងថាសម្ហូបបង្អែមបំអាបនៅម្ខាងទុកសែនដូនតា ហើយនិងភេសជ្ជៈមួយថាសផ្សេង។

សារបាប់កូនក្រមុំមួយថាស កូនកំលោះ​មួយថាស។

«លោកយាយ …..ប្រុង….ប្រុងធ្វើអី?»

«រៀបការមីងឯង!»គាត់ឆ្លើយដោយមិនរារែកអ្វីទាំងអស់។

«មិនបាន​ទេ!» ខ្ញុំស្រែកហើយខ្ទប់មាត់។

«ឯងបិទទ្វារទៅចៅមេត្តា!»

ខ្ញុំងាកទៅទ្វារ តែចិត្តមើលមិនឃើញអ្វីក្រៅពីគិតស្លន់។

​ហេតុការណ៍ពេលនេះ អាចជាតម្រុយគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ឱ្យខ្ញុំដឹងថា នរណាទៅ​ដែលបានដាក់មន្តខ្មោចចូលលើនាង​ស្រស់ដែលជាកូនក្រមុំថ្មីម្នាក់នោះហើយ។

មិនមែនជាអ្នកផ្សេងក្រៅឯណាទេ គឺលោកយាយនិងម្តាយបង្កើតរបស់ខ្ញុំ។ ហេតុអ្វីបានជាគាត់ធ្វើដូច្នេះ? ម្តាយខ្ញុំអូសដៃខ្ញុំ ខ្ញុំដើរតឹកៗ ព្រោះការទាញ​ តែគ្មានវិញ្ញាណក្នុងខ្លួន១០០ភាគរយទេ។

ប៉ូលិសឬសមត្ថកិច្ច​អាចនឹងដឹងរឿងអស់នេះ។

«ម៉ាក់!»

ខ្ញុំពោលទាំងណែនគល់អណ្តាត តែគាត់​បាន​និយាយ​ខ្សឹបមកមុនថា៖

«បើយើងមិនធ្វើអ៊ីចឹង នឹងមាន​រឿងធំ!»

«រឿងធំអីទៀត! ចាប់គេមក…..ធ្វើអ៊ីចឹង ស្មាន….ថា….មិនមែនរឿងធំ?»

ម៉ាក់ខ្ញុំជា​ស្ត្រី​មេម៉ាយ ព្រោះប៉ា​ខ្ញុំបានចេញទៅស្រុកក្រៅហើយមិនដែលទាក់ទងមកផ្ទះវិញទេ។ លោកយាយខ្ញុំក៏ដូចគ្នា ពួកគាត់ត្រូវប្តីក្បត់។

«បើលើកនេះ មីងឯងមិនបានរៀបការ ឯងម្នាក់ទៀតនឹងអត់ប្តីដូចគ្នា!»

ខ្ញុំស្តាប់មិនយល់អ្វី តែសភាវគតិញាំងឱ្យខ្ញុំគ្រវីក្បាលតតាត់ហើយការពារ៖

«គាត់ស្លាប់ហើយ! លោកនរៈនៅរស់! មនុស្ស​និង​ខ្មោច…..!»

ម្តាយខ្ញុំខ្សឹបកាត់មកយ៉ាងប្រញាប់៖

«ពួកវាត្រូវតែរៀបការ!»

ដៃម៉ាក់ត្រជាក់ តែមិនស្មើភ្នែកគាត់ទេ។ ​ខ្ញុំលែងដៃស្រឹបគាត់ព្រោះខ្លាច។ ទេវតាអើយ! ខ្ញុំទៅរៀនឆ្ងាយពីផ្ទះប៉ុន្មានឆ្នាំសោះ ម្តេចបានគ្រប់គ្នា​ប្រែប្រួលដល់ថ្នាក់នេះ។

ខ្ញុំសារភាពប្រាប់ខ្លួនឯងថា ខ្ញុំមិនស្គាល់អ្នកណាទាំងអស់។

ខ្ញុំដកថយពីគាត់។

«មេត្តា!»

ម្តាយខ្ញុំស្រែកខ្លាំងៗ។

ខ្ញុំឈប់រាងកាយដោយញ័រញាក់។ អ្នកណាម្នាក់ឈរនៅក្រៅបង្អួច សម្លឹងមកពួកយើង។ អូ!!!! កូនក្រមុំថ្មីរបស់លោកនរៈ។

នាង​ស្រស់!

នាង​បានដូរឈ្មោះហើយខ្មោចចូលកាលពីម្សិល?

នាង​មានទឹកមុខស្លក់ ភ្នែករូង ហើយសម្លក់សម្លឹងខ្ញុំ។

«ម៉ាក់!»

ខ្ញុំទន់ជើងមកប្របនឹងជញ្ជាំងហើយ ខ្ញុំចង្អុល!

ម៉ាក់ងាកទៅ។

គាត់លើកទឹកមួយផ្តិលលើតុគាត់ ជះប្រាវ ។ នាង​ស្រស់បានរលាយបាត់រូប។

ខ្ញុំបាត់មាត់ដូចគេចុក។

ខ្ញុំប្រឹងប្រមូលកម្លាំងមកវិញដោយលំបាក ព្រោះចង់គេចពីម្តាយខ្ញុំ​ដែលកំពុងងាកមក។

ខ្ញុំចង់ចេញពីសុបិនអាក្រក់មួយនេះ។

គ្រប់យ៉ាង​ជំរុញឱ្យខ្ញុំឆ្កួតមិនខាន។

«បណ្តាសានឹងដោះរួច!»

ម៉ាក់បាននិយាយទាំងញញឹម តែមិនអាចលាក់បាំងភាពកាចសាហាវរបស់គាត់ទេ។ ក្នុងកែវភ្នែកមូលក្រឡើងតក់ស្លុតរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹកឃើញសម្តីប៉ាកាលពីគាត់ឱបខ្ញុំមុនចូលគេង៖

«កូនអើយ! គ្រប់យ៉ាងជាវាសនា!»

អ្វីទៅដែលប៉ាដឹង? ម្តេចបានជាពេលនេះ ទើបខ្ញុំចាប់ភ្លឹកនឹកឃើញ​ទឹកមុខគួរឱ្យព្រួយបារម្ភរបស់គាត់? ខ្ញុំមិនដឹងទេថា ហេតុអ្វីកាលណោះមិនចាប់អារម្មណ៍គ្រប់ពាក្យពេចន៍របស់គាត់?

«ម៉ាក់! មិញនេះទឹកអ្វី? ម្តេចបានកូនក្រមុំនោះរលាយរូបបាត់!»

គាត់ញញឹម​ដូចមានខ្មោចចូល គាត់ដើរមកហើយ​។ ខ្ញុំមិនឃើញអ្នកម្តាយដ៏ស្លូតត្រង់របស់ខ្ញុំទៀតនោះទេ មានតែអ្នកណាម្នាក់គួរឱ្យខ្លាច។

ខ្ញុំក្រឡេកជុំវិញ នៅសល់ទឹកមួយផ្តិលទៀត នៅលើកន្លែងសក្ការៈនោះ ។ ​ខ្ញុំងាកទៅចាប់កាន់ផ្តិល ហើយបាចឃាត់ដំណើរគាត់ទាំងបិទភ្នែកស្រែក៖

«ចេញទៅ!»

ខ្ញុំកំពុងខ្លាចជាខ្លាំង ព្រោះវាហាក់ដូចជាគាត់ ជាអ្នកជំរុញឱ្យអ្វីៗទាំងអស់នេះកើតឡើងលើគ្រួសារយើង ដោយមានការតាំងចិត្ត​និងមិនស្តាយក្រោយទេ។

ម៉ាក់ខ្ញុំស្រែកយ៉ាងឈឺចាប់ ធ្វើឱ្យខ្ញុំបើកភ្នែកឡើងវិញមើលគាត់។ ព្រះ! ម៉ាកកំពុងរលាយរូបទៅ​ដូចនាងស្រស់មុននេះដែរ។

ម៉ាក់​ៗៗៗៗៗ

ខ្ញុំពន្លែងផ្តិលចោល​ហើយក្តោបត្រចៀកស្រែក។

ម្តាយខ្ញុំញញឹមទាំងកំពុង​រលាយបន្តិចម្តងៗ ហើយបាត់សូន្យ។

ជួយៗៗៗៗ ខ្ញុំចង់ចាកចេញពីសុបិននេះ។ ងាកមក ដៃខ្ញុំម្ខាងកំពុងតែរលួយ ប្រហែលវាប៉ះនឹងទឹកខ្លះពីផ្តិលដដែល តែខ្ញុំគ្មាន​ការឈឺចាប់ទេ។

វាជាសុបិន! សុបិនអាក្រក់ណាស់! នេះជាបទពិសោធន៍តែមួយគត់ដែលមិនធ្លាប់មាន​ពីមុនមក ខ្ញុំសង្ឃឹម​ថា នឹងក្រោកឡើងមកឃើញខ្លួនឯង​នៅសុខដុម​លើគ្រែដេក ប៉ុន្តែ…..មិនចាកចេញពីទិដ្ឋភាពនេះបានសោះ លោកយាយខ្ញុំរត់មកដល់។

ខ្ញុំគាំងចលនា។

គាត់សម្លឹងដៃខ្ញុំ គាត់ប្រុងស្ទុះចូលមកតែខ្ញុំ បែរក្រោកលោតទៅក្រៅបង្អួច។

ភ្លេចថាទីនេះខ្ពស់ណាស់។ ខ្ញុំប្រាកដជាស្លាប់ ប៉ុន្តែធ្លាក់មកក្រោម ខ្ញុំអណ្តែតវឹបឡើងមកលើវិញ​។ រឿងខ្លះដែលបានភ្លេច ចាប់ផ្តើម​រំឭក​មកវិញ។

នៅស្រុកចិន យប់មួយខ្ញុំបានឮម្តាយខ្ញុំហៅ។

ខ្ញុំរត់ចេញមក ឃើញគាត់អណ្តែតលើដំបូលអន្តេវាសិកដ្ឋាន​របស់សាលា។ ខ្ញុំរត់តាម​ហើយចុងក្រោយក៏ធ្លាក់ពីជាន់ទី៦មកក្រោម។

យាយឈរក្បែរខ្ញុំ!

មីងពិដោរ​និងលោកនរៈឈរក្នុងឈុតរៀបការ ក្រោយខ្នង​យាយ។ ពួកគេសម្លឹងមកខ្ញុំ។ ខ្ញុំយំ….

«ពួកយើងជាខ្មោចមែនទេ? ហេតុអ្វី?» ខ្ញុំសួរក្នុងចិត្ត​ខ្លួនឯង។

———-

១០០ ថ្ងៃមុន

«កូនស្រីពៅរបស់អភិជនឈ្មោះ ពៅ ពិដោរ ហៅស្រីស ​មាន​អារម្មណ៍​ក្តុកក្តួល​ខ្លាំង ហើយ​ធ្លាក់ទឹកចិត្ត​រ៉ាំរ៉ៃ​មិនអាចព្យាបាលបាន! ជាមួយទឹកភ្នែក​សោកសៅនាង​បានទូរសព្ទមកប្រាប់ប៉ូលិស​ថា នាងបានសម្លាប់គ្រប់គ្នាក្នុងផ្ទះ ដើម្បីរំដោះបណ្តាសារ» ការផ្សាយក្នុងព័ត៌មាន​ហ្វេសប៊ុក។

សួរខ្ញុំបន្ថែមក្នុងចិត្ត​៖

«បណ្តាសារអ្វី?»

អូនឹកឃើញហើយ!

នៅខែដំបូងដែលប៉ាបាត់ទៅ ខ្ញុំបានរុករកឃើញសំបុត្រក្នុងសៀវភៅតុក្កតាជប៉ុនដែលខ្ញុំចូលចិត្ត​អាន ប៉ាបានសរសេរតូចៗមកកាន់ខ្ញុំថា   «គេនឹងប្រាប់កូនរឿងឪពុកបោះបង់ចោលគ្រួសារ តែការពិតមិនមែនទេ បើថ្ងៃណាមួយប៉ាបាត់ទៅ គឺប៉ាស្លាប់ហើយ!»។

ខ្ញុំបានរត់ទៅសួរម្តាយខ្ញុំអំពីរឿងនេះ ហើយទាមទារចួប​ប៉ា តែគាត់បានបង្ខំខ្ញុំឱ្យជឿថា ប៉ាបានចេញទៅរៀននៅស្រុកចិនហើយមាន​ប្រពន្ធថ្មីនៅទីនោះ។

ខ្ញុំបានព្យាយាមយកអាហាររូបករណ៍ហើយលបចាកចេញមិនប្រាប់អ្នកណាទាំងអស់ ព្រោះចង់ស្វែងរកប៉ាខ្ញុំ។ ខ្ញុំត្រូវការដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាង​របស់គ្រួសារនេះ។

បានប៉ុន្មានថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ លោកយាយបានសរសេរមកថាមីងស​ ត្រូវមន្តអាគមគេ។

———–

«មនុស្ស​ទាំងអស់ក្នុងត្រកូលយើង ត្រូវសម្លាប់ប្តីខ្លួនឯងចោលគ្រប់៣ជំនាន់ទើបផុតបណ្តាសា​! លោកយាយសម្លាប់លោកតា ម៉ាក់សម្លាប់ប៉ាឯង ហើយមីងពិដោរឯង មិនរៀបការជាមួយលោកនរៈ ​ព្រោះ​មិន​ចង់សម្លាប់គាត់បែរជាសម្លាប់ម៉ាក់និងលោកយាយហើយសម្លាប់ខ្លួននាងឱ្យគ្រួសារយើងរួចពី​បណ្តាសារ​! នាង​ស្រលាញ់លោកនរៈពិតៗ ហើយនាង​បានស៊ើប​ដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាង នាងជ្រើសរើសយកស្នេហា​ចោលគ្រួសារ!»

នេះជាអ្វីដែលម៉ាក់បានមកអង្អែលសក់ខ្ញុំប្រាប់ខ្ញុំកាលខ្ញុំកំពុងគេងនៅស្រុកចិន។ គាត់ពន្យល់ថា មីងស ដឹងរឿងដែលត្រកូលយើងបានសម្លាប់គ្រួសារធ្មប់មួយនៅសម័យបារាំង។ អ្នកចូលរួមដុតធ្មប់ទាំងអស់ត្រូវបាន​រង​បណ្តាសាថា គ្មានកូនប្រុស ថែមទាំងស្រីៗត្រូវសម្លាប់ប្តីខ្លួនឯងផ្ទាល់ដៃ​បីជំនាន់​។

មីងស បានដឹងរឿងនេះក៏ក្លែងជាឆ្កួតវង្វេង មមើរដើរពេលយប់ និងធ្វើសកម្មភាពណាក្តី កុំឱ្យមាន​គេព្រមរៀបការជាមួយគាត់។

ម៉ាក់ប្រាប់ហើយ​ក៏រសាត់បាត់! ខ្ញុំក្រោករត់តាមគាត់ទាំងទឹកភ្នែក ហើយខ្ញុំ…..បានធ្លាក់ស្លាប់។

បណ្តាសារនេះចប់ហើយ! តែហេតុអ្វីលោកយាយចាំបាច់សម្លាប់ក្មេងស្រីឈ្មោះស្រស់ម្នាក់នោះ? ទេ!

តាមពិតវាល្អិតជាងនេះ។

នៅយប់នោះ មិនមែន​មីង​ពិដោរសម្លាប់លោកយាយនិងម៉ាក់ដោយមិនមាន​កំហឹងទេ។ ព្រោះ​ពួកគាត់បានប្រាប់​នាង​ឱ្យសម្លាប់លោកនរៈ ដោយសារអ្នកទាំងពីរបានជ្រុលជ្រួសជាប្តីប្រពន្ធគ្នា​ទៅហើយ តែហេតុមីង​សមិនព្រម លោកយាយក៏រកវិធីនាំកោះហៅលោកនរៈ​និងគ្រួសារមកជុំ។

ពួកគេ​ត្រូវបាន​លោកយាយប្រើល្បិចផ្តាច់ហ្វ្រ័ង​ឡានឱ្យស្លាប់​មួយគ្រួសារ ដូច្នេះពួកគេ​ក៏ជាវិញ្ញាណដែរ។ មង្គលការដែលខ្ញុំឃើញមិនមែនជាមង្គលការមនុស្ស​ទេ ជារឿងក្នុងពិភពខ្មោច។

មន្តផ្កាស ជាអាគមដែលធ្មប់សម័យបារាំងចេះសន្ធប់មកលើអ្នកស្រុក។ មន្តនេះ បណ្តាលឱ្យអ្នកត្រូវអាគមទាំងអស់ មិនអាចមាន​កូនប្រុស និងមិនអាចរស់បានទេ ប្រសិនមិនសម្លាប់មនុស្ស​ប្រុសដែលពួកគេស្រលាញ់។

កាលពីមុនចងចាំបានថា នេះជាផ្ទះសម្រាកដ៏កក់ក្តៅ កាលគាត់នៅក្មេង​ហើយមកលេងជាមួយម្តាយឪពុកគាត់…ទីនេះស្ងាត់ពិតមែន តែគ្មានបញ្ហាអ្វីទេ កាលណោះ។

ពេលនេះ ក្រោយប្តីបាន​ស្លាប់ អ្នកស្រីករុណា​មិនចង់រៀបការជា​ថ្មីឡើយព្រោះកូនប្រុសអាយុ៨ឆ្នាំរបស់គាត់មិនយល់ស្រប។

ម្សិលមិញ គេទារឱ្យម្តាយនាំមកគេងលើភ្នំព្រោះនឹកទីនេះ។

កាលនៅនឹងមាត់ទ្វារ ពេលទើបមកដល់ផ្ទះលម្ហែនេះ កូនរបស់គាត់គឺ វិរុទ្ធ បានប្រាប់ម្តាយថា

«យប់នេះនាងនឹងមកដល់ហើយ!»។

«នាងណាទៅ?»

ម្តាយសួរទាំងមិនយកចិត្ត​ទុកដាក់ខ្លាំងនឹងសម្តីនេះទេព្រោះរវល់រៀបចំ​ទីនេះ។ ថ្វីដ្បិតតែផ្ទះលើភ្នំមានបរិយាកាសអាប់អួរ និងខ្វះការថែទាំក៏ដោយ ក៏គាត់និងកូននៅតែមានភាពរីករាយស្និទ្ធស្នាលជាងនៅផ្ទះទីក្រុង។

តាំងពីឪពុកម្តាយរបស់អ្នកស្រីករុណាបានស្លាប់នៅពេលគាត់មាន​អាយុ១៣ឆ្នាំ នៅក្នុងបន្ទាយយោធា និងម្តាយរបស់គាត់បានស្លាប់បន្តបីខែក្រោយមក អ្នកស្រីករុណា​កំព្រាមិនមាន​បងប្អូនទេ។

នៅអាយុ ១៧ឆ្នាំ លោកយាយក៏ស្លាប់ដោយសារគាំងបេះដូង។ រឿងដំបូងដែលគាត់មិនយល់គឺ លោកយាយប្រញាប់រៀបការ​គាត់ឱ្យមានប្តីដូចដឹងថាសេចក្តីស្លាប់នឹងមកបំបែកពួកគេ។

នៅពេលដែលកូនប្រុសគាត់ មានវ័យ៥ឆ្នាំ រាល់ពេលព្រលប់ខ្លះគេចូលចិត្ត​និយាយថាបាន ឃើញខ្មោចនៅលើផ្ទះ ។

ប៉ាគេបានហាមគេមិនស្តាប់ ល្ងាចមួយគាត់ខឹងពេកក៏វាយគេនឹងរំពាត់ ស្អែកឡើងប៉ាគេ​បានគេងស្លាប់ដោយមិនមានមូលហេតុច្បាស់ទេ។

«យើងត្រូវបិទទ្វារឱ្យមាំពីក្នុង!» ក្មេងប្រុសឈ្មោះវីរុទ្ធបានប្រាប់ទៅម្តាយ។

ប្រាប់រួចកាលណា គេរត់មកដល់ ហើយរៀបចំបង្ខាំងទ្វារប្រញិបប្រញាប់ ប្រៀបបីដូចជាមាន​រឿងអ្វីមួយនៅខាងក្រៅបម្រុងនឹងកើតមាន​ឡើង។

«ម៉ាកឆ្ងល់ណាស់  តើមា​នរឿងអ្វី?» អ្នកស្រីករុណាសួរឡើង។

«នាងនឹងមកដល់​ហើយសម្លាប់ម៉ាក់!» វិរុទ្ធបញ្ជាក់។

អ្នកស្រីឮពាក្យកូនតូចប្រាប់ហើយ​មិនមាន​អារម្មណ៍ល្អទេ។

«នាង​ណាទៅ?!»

« ខ្មោចវែង!» ក្មេងប្រុសឆ្លើយ ធ្វើឱ្យម្តាយដកដង្ហើមធំ។

ពេលបិទទ្វារបង្អួចអស់​ក្មេងក៏ឡើងប្រះដេកហើយនិទានប្រាប់ម្តាយថា៖

«នាង​Amanda គឺជាខ្មោចមួយសល់ពីជំនាន់បារាំង! កន្លែងនេះធ្លាប់ជាបញ្ជាការដ្ឋានបារាំង​ហើយនាងជាកូនស្រីឧត្តមសេនីយ៍ម្នាក់។ នាងកើតមកមានកម្ពស់ខ្ពស់ពេកនិងមានមុខមាត់សែនអាក្រក់! ដូចនោះ អារម្មណ៍មិនសប្បាយចិត្តរបស់ឪពុកនាង បានបង្ខំឱ្យម្តាយនាងយកនាងចាកចេញពីកម្ពុជាទៅស្រុកកំណើតនៅស្រុកបារាំងវិញទៅ! នោះគឺជាការសម្រេចចិត្តដ៏អាក្រក់បំផុតមួយ​ដែលបញ្ហា​ធំបានកើតឡើងពិតមែន។ អ្នកក្នុងជំរុំបានស្លាប់ទាំងអស់មុនពេល Amanda ចាកចេញ!»

«កូនអានរឿងនិទាននេះពីកន្លែងណាមក?!»

«មិនមែននិទានទេ វាជារឿងពិត! ហើយយប់នេះជាយប់ណ្តាសា ទីនេះជាបន្ទាយទាហាននោះ!»

ឮក្មេងនិយាយបែបនេះ បានធ្វើឱ្យម្តាយគឺអ្នកស្រីករុណារឹតតែភ័យឡើង ហើយម្តាយក៏សម្រេចចិត្តនិយាយបន្លប់ឡើងថា ៖

«ម៉ាក់ងងុយណាស់ យើងគេងទៅ!»

«ទេ! បើម៉ាក់គេងម៉ាក់នឹងស្លាប់!»

អ្នកស្រីករុណាខឹង ងាកមកសម្លក់កូនប្រុស តែគេនៅនិយាយដដែលៗ៖

«សម្រាប់ Amanda នាងអាចសម្លាប់យើងតែពេលយើងគេងនេះហើយ!»

«ហេតុអ្វី?» ម្តាយសួរដោយមិនសប្បាយចិត្ត តែក្មេងប្រុសបិទភ្នែកដូចឧទ្ទិសដ្ឋាន មាត់ក៏បាននិយាយប្រាប់ម្តាយគេថា៖

«ម៉ាក់! នៅលើទូសៀវភៅ ខាងក្រោយនោះ មាននាឡិកាចាស់មួយ! នៅពេលដែលម៉ាក់ទៅបង្វិលវា វាអាចនាំម៉ាក់ឆ្លងទៅរកអតីតកាលបានបីដង!»

អ្នកស្រីជាម្ដាយជ្រួញចិញ្ចើមព្រោះឆ្ងល់ជាខ្លាំង ប៉ុន្តែក្មេងប្រុសវិរុទ្ធនៅតែបិទភ្នែកនិយាយឡើងថា៖

«ក្រោយពីពេលបីដងនោះហើយ ម៉ាក់នឹងមិនអាចត្រឡប់បច្ចុប្បន្ននេះបានទៀតនោះទេ!»

ម្ដាយឮកាលណា ជ្រួញចិញ្ចើមព្រោះឆ្ងល់ជាខ្លាំង ប៉ុន្តែក្មេងប្រុសនៅតែធ្មេចនិងនិយាយទៀតថា៖

«ដូច្នេះ ម៉ាក់ត្រូវតែយកអតីតកាលចុងក្រោយណាមួយដែលម៉ាក់ចង់នៅជាមួយ!»

 អ្នកស្រីវិលវល់ណាស់ គាត់កំពុងគិតពីជំងឺសរសៃប្រសាទរបស់កូនប្រុស។

កន្លងមក អ្នកស្រីករុណាតែងតែសង្ស័យថាកូនប្រុសរបស់គាត់មានអ្វីមួយមិនប្រក្រតីដូចក្មេងដទៃទេ ម្លោះហើយរាល់ពេលដែលគេទាមទារមកនៅផ្ទះលើភ្នំនេះ គាត់តែងតែយល់ថានេះគឺជារឿងល្អសម្រាប់ឱ្យគេបានសម្រាកពីសង្គមដែលគ្រប់គ្នាមើលមកគេដោយរើសអើង។

ក្មេងក្នុងសង្កាត់ ក្មេងក្នុងសាលា និងក្មេងក្បែរខាង ទុកថា គេនេះជាក្មេងប្រុសវិរុទ្ធនេះមាន​អាការអូទីសឹម ឬមាន​ជំងឺចិត្ត​ធ្ងន់។

កាលពីមុន ពេលគេកើតមកភ្លាមៗ គេធ្លាប់សន្លប់បីយប់បីថ្ងៃ នៅមាន​ដង្ហើម តែមិនកម្រើក។ ពេទ្យបានប្រាប់ទៅម្តាយឪពុករបស់គេថា នេះជាករណីចម្លែក។

នៅពេលបាន​អាយុ៥ឆ្នាំ​ គេធ្លាប់ទៅសាលាមតេ្តយ្យជាមួយក្មេងដទៃ ព្រោះថា អ្នកផ្ទះបារម្ភរឿងវិរុទ្ធក្រចេះនិយាយ។

ម្តាយ​បែរមកវិញ​ក្នុងក្រសែភ្នែកប្លែកៗ បែរជាសង្កេតឃើញកូនប្រុសដេកលក់បាត់ឈឹងទៅហើយ។

«នែ៎ រុទ្ធ! រុទ្ធ! កូនអ្ហ៎ា!»

អង្រួនម្តេចក្តី ក៏កូននៅតែមិនកម្រើកដូចជាមនុស្សស្លាប់ដូច្នោះដែរនេះ គឺជាទម្លាប់របស់គេតាំងពីតូចមក បើថាលក់គឺឈឹងភ្លាម  ហើយមិនបាច់អ្នកណាមកចង់ដាស់នោះទេ ។

យប់នេះត្រជាក់ជាងរាល់ដង ម៉ោងក៏យូរដែរហើយ អ្នកស្រីករុណាសម្រេចចិត្ត​ទុកចោលការងឿងឆ្ងល់ទៅម្ខាងហើយប្រះខ្លួនដេកក្បែរកូនប្រុស ប៉ុន្តែដេកមិនលក់សោះឡើយ។

ភ្លាមៗនោះ គាត់មើលម៉ោង ចិត្ត​ក៏នឹកភ្នកដល់ពាក្យថា នាឡិកា។

បើពិតជាមាន​នាឡិកា​នៅលើទូសៀវភៅនោះក្តីក៏ទូនោះខ្ពស់ណាស់ ក្បែរនឹងពិតានទៅហើយ ម្តេចវិរុទ្ធឡើងដល់?

បើសិនគាត់ខ្លួនឯងចង់ឡើង ក៏ដាក់កៅអីមិនដល់ដែរមាន​តែប្រើជណ្តើរ។

គាត់ឱបដៃធ្មេច ប៉ុន្តែទីបំផុតនៅរំលងអធ្រាត្រដែលគាត់នៅតែគេងមិនលក់ អ្នកស្រីករុណា​ក៏សម្រេចចិត្តឡើងទៅលើទូនោះម្នាក់ឯង។

គាត់លើកជណ្តើរពីរផ្ទះបាយមក ហើយដាក់ផ្តេកជាមួយទូ។

ពេលតោងឡើងដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ នៅទីនោះមានប្រអប់មួយ។ ពេលអ្នកស្រីឆ្ងល់ហើយ​ ក៏បើកប្រអប់នោះ ពិតជាឃើញនាឡិកាប៉ោលមានជើងនិងសៀវភៅចាស់។

វាជានាឡិកាជំនាន់បារាំង តែនៅដើរតិកតិកៗបាន?

គាត់មិនអស់ចិត្តសោះថា តើឪពុកម្ដាយគាត់បានទិញនាឡិកានេះមកពីណា ហើយបើទុកនៅទីនេះចោលមែន ម៉េចបានជានៅដើរទ្រនិចបានទៀតដោយគ្មានថ្មគ្មានថាមពលអ្វីជំនួយទាំងអស់?

អ្នកណាម្នាក់ឈរធ្មឹងពីក្រោយខ្នង​គាត់។

ងាកមកឆ្វាច់ គឺជាវិរុទ្ធ។

សឹងធ្លាក់ពីជណ្តើរ តែគាត់ខំទប់ខ្លួនដៃម្ខាងឱបប្រអប់ដៃម្ខាងតោងចុះ។

ជើងម្ខាងឈានដល់ដី អ្នកស្រីលាន់មាត់ថា៖

«មាននាឡិកា​មែន!»

គ្មានចម្លើយ។

ងាកមកក្រោយក៏មិនបានឃើញ​អ្នកណាទាំងអស់។

មុននេះ ជឿថា ភ្នែកខ្លួនឯងបានឃើញវិរុទ្ធឈរច្បាស់ណាស់។ ជារឿងអ្វី? គាត់ញីភ្នែក សួរខ្លួនឯងថា នេះកំពុងតែយល់សប្តិឬក៏អ្វី? តែ…គ្រប់យ៉ាងជាការពិត។

ស្រាប់តែសៀវភៅក្នុងដៃ ត្រូវរបើកវឹបៗដោយកម្លាំងខ្យល់ចម្លែក។

អក្សរមួយជួរ​លេចចេញមកថា«នៅម៉ោងមួយនិងបីនាទីនាងនឹងមកដល់!»

សម្រាប់អ្នកស្រី នេះគឺជាជួរអក្សរគួរឱ្យខ្លាច។ នៅក្នុងប្រអប់ក្បែរសៀវភៅ នាឡិកាក៏លោតបុកចំម៉ោងមួយគត់ហើយ  នៅសល់តែបីនាទីទៀតទេ!!!!

«នាងនឹងមកដល់» «នាងជាអ្នកណា?  តើធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ»« ពេលនាងមកដល់ហ្នឹងមានអ្វីកើតឡើង?»

សំណួរទាំងនេះ កំពុងរុកកួនអន្ទះសា។

គាត់ងាកតម្រង់រកគ្រែកូនប្រុស ស្រាប់តែសៀវភៅរបើកយ៉ាងញាប់ទៀត ។ មានអារម្មណ៍ថាពេលវេលាវាយរន្ថាន់ដាក់គាត់។

អ្នកស្រី​ដើរមិនរួចទេ ។

ពីក្រោយទំព័រមួយ មានសំណេរទៀតថា៖

«ករុណា! ប្រសិនបើកូនមិនដេក នាងមិនអាចធ្វើអ្វីឱ្យកូនបាននោះទេ! ប៉ាគេងបានជាប៉ាស្លាប់! ប្តីឯងក៏អ៊ីចឹងដែរ!»

តើអ្នកណាសរសេរ? ប៉ារបស់ខ្ញុំ?

ប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំ ដឹងរឿងអ្វីខ្លះ? ឬក៏ម្តាយរបស់ខ្ញុំ​លាក់លៀម?

អ្នកស្រីលាតបើកបន្តយ៉ាងញាប់ តក់ក្រហល់​នូវសន្លឹកបន្ទាប់ ក៏ឃើញសរសេរថា៖

«ប៉ានិងម៉ាក់ជិតស្លាប់ហើយ ពីព្រោះអាម៉ាន់ដាគឺជាវិញ្ញាណដ៏អាក្រក់!»

អ្នកស្រីបើកភ្នែកធំៗបែរសម្លឹងក្រោយខ្នងទៅកាន់បន្ទប់របស់កូនប្រុសហើយដើរឆ្ពោះទៅ ទីនោះ វិរុទ្ធ​នៅដេកឈឹងដដែល ។

ហេតុអីកូនប្រុសរបស់គាត់ដឹងរឿងទាំងអស់នេះ?

មុននេះ វិរុទ្ធ​ប្រាប់ថា នាឡិកានឹងវិលទៅកាន់អតីតកាល ចំនួនបីដង។

«តើយើងគួរទៅណា?»

គាត់គិតទាំងសម្លឹងទ្រនិចចង្អុលម៉ោងមួយនិងពីរនាទី។

អស់ពេលហើយ! ខ្ញុំត្រូវទៅសំងំក្បែរវិរុទ្ធព្រោះស្រីខ្មោចវែងនឹងមកដល់! តែចុះបើទ្រាំមិនបានហើយដេកលក់ ខ្ញុំនឹងស្លាប់?

គាត់សម្លឹងមើលនាឡិកា ហើយ​កើតចិត្ត​អំណរ។

«យើងមាន​ពេលបីដង? ត្រូវហើយ! ខ្ញុំចង់ដឹងថា ហេតុអីបានជាប៉ារបស់ខ្ញុំស្លាប់?!»

អ្នកស្រីនិយាយម្នាក់ឯង បន្ទាប់មកគាត់បង្វិលនាឡិកា​ថយ​តាមគន្លាក់ទ្រនិចវា មាត់ក៏និយាយបួងសួងឡើងថា៖

«ខ្ញុំចង់វិលទៅកាន់ថ្ងៃដែលឪពុកខ្ញុំស្លាប់!»

បង្អួចបានបោកយ៉ាងខ្លាំង ខ្យល់ដូចព្យុះ។

អ្នកស្រីឱបនាឡិកាជាប់ តែសៀវភៅបានរបូត។

ដោយផ្ទះទាំងមូលត្រូវរញ្ជួយគាត់មិនអាចទប់ខ្លួនបានយូរក៏ដួលទៅលើដី។

គាត់ច្រងាប់ច្រងិល ហើយបិទភ្នែកស្រែកមួយទំហឹង។

ពេលដែលអ្វីៗស្ងប់ធម្មតា គាត់បើកភ្នែកមកវិញ ក៏ឃើញប៉ាកំពុងសម្រាន្តលក់ពីមុខទូរទស្សន៍។ កៅអីនោះហើយ ដែលឪពុកនាងបានស្លាប់ព្រោះគាំងបេះដូង។

អ្នកស្រីស្ទុះទៅដាស់ឪពុកថា៖

«ប៉ាៗៗៗ»

ដាស់មិនក្រោកទេ នៅឯមាត់ទ្វារដែលរបើកសន្សឹមៗ អ្នកស្រីករុណាបានឃើញ​មនុស្ស​ស្រីបារាំង មានទឹកមុខស្គមស្គាំងស្លេកស្លាំង ខ្ពស់ចង្គ្រោងដូចអាគ្រក់ កំពុងឱនដើរចូលមក ។

«ប៉ាៗៗ»

នាង​ដាស់ឪពុក​ដោយភ្លាត់សំឡេង មិនបានសម្រេច នាង​ក៏ក្រោក​ប្រមូលគ្រប់យ៉ាងគប់ទប់ស្កាត់នាងខ្មោចវែង។

ទីបំផុតនាង​នោះបានលូតនូវកំភួនដៃដ៏វែងមកច្របាច់កនាង​គ្រវែងទៅម្ខាង ហើយពេលឃើញម្តាយនាង​រត់មកដល់ ក៏ធ្វើដូចគ្នា​ដាក់ ។

នាង​ខ្មោច​បានច្របាច់កសម្លាប់ប៉ានាង​ដែលកំពុងគេងថែមដើរមួយៗ​ទៅរកម្តាយនាង។

«ទេ!»

អ្នកស្រី​ស្រែក​ភ្លាត់ហើយ​ឃើញខ្លួនឯងកំពុងឈរកាន់នាឡិកា​នៅផ្ទះលើភ្នំវិញ។ គាត់រត់ទៅរកកូនឃើញ វិរុទ្ធដេកលក់។ គាត់ស្លន់ស្លោជាមួយសំឡេងញាប់ញ័រ៖

«ឱ្យម៉ាក់ធ្វើម៉េច?»

នាឡិកា​ចង្អុលម៉ោង​១និងពីរនាទីទៀតហើយ។ ដៃអ្នកស្រីញាប់ញ័រ គាត់បាននិយាយប្រាប់វិរុទ្ធថា៖

«យើងត្រូវវិលទៅរកអតីតកាលជំនាន់អាម៉ាន់ដា! ម៉ាក់ចង់ដឹងថា ពេលនាងមិនទាន់ក្លាយជាខ្មោច តើមានអ្វីអាចកែប្រែបាន ដើម្បីកុំឱ្យមានបណ្ដាសានេះ ហើយជួយលោកតានិងលោកយាយ!»

ដូច្នេះហើយគាត់ក៏បង្វិលនាឡិកាទៀត។

ពេលនោះហើយ អ្នកស្រីករុណាបានឃើញ រូបរាងក្មេងស្រីស្គមនិងខ្ពស់ដេកល្ហិតល្ហៃនៅលើគ្រែ។ ម្តាយនាង​គឺអ្នកស្រីJessica បានយំអង្វរថា៖

«កុំភ្លេចអាហារថ្ងៃត្រង់ណាកូនស្រី ជាទីស្រឡាញ់! កូន​ស្គម​ប៉ុនណាមើលចុះ»។

នេះជាការពិតណាស់ ដែលថា អាម៉ាន់ដាជិតស្លាប់ដោយបង្អត់ខ្លួនឯង ។ នាងមានជំងឺខ្ពស់នឹងលូតឆ្អឹងមិនសមហេតុផល ។ ក្មេងដទៃ មាក់ងាយនាង ប៉ានាង​ថានាង​ជាធ្មប់ ។

ទណ្ឌកម្មមិនសមហេតុសមផលរបស់មេឃ បានធ្វើឱ្យAmanda វិកលចរិតនឹងចង់ស្លាប់ នាងមិនអាចញ៉ាំអ្វីបានឡើយ ព្រោះមិនចង់លូតកម្ពស់បន្ថែម ។

នាង​បានប្រឈមនឹង​ជំងឺល្ហិតល្ហៃដ៏ធ្ងន់ធ្ងរក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មាន​ម៉ោងបន្ទាប់ពីនោះ ហើយប៉ានាង​បានប្រកាសអំពីការស្លាប់របស់នាង​។

ម្តាយនាង​តវ៉ាថា នាងមិនទាន់ស្លាប់ទេ។ តែគ្មានអ្នកណាស្តាប់ ពួកគេកប់នាង​ទាំងរស់​ព្រោះប៉ានាង​ស្អប់នាង។

នាឡិកា​ចង្អុលម៉ោង១និង៣នាទី។

អ្នកស្រីករុណឃើញស្រមោលអ្នកស្រីJessica កាន់ប៉ែលវែងមួយ រត់តាមសំយ៉ាបបង្អួចទៅកាន់វាលខាងក្រោយបន្ទាយ។

មិនបាច់ប្រាប់ក៏ដឹងថា គាត់ទៅធ្វើអ្វីដែរ។

រឿងតែមួយគត់ គឺគាត់ទៅសង្គ្រោះកូនស្រីគាត់។

អ្នកស្រីរត់ទៅតាមពីក្រោយ។ ប្រសិន​គាត់អាចជួយអាម៉ានដាបាន នាងមិនបាច់ក្លាយជាបិសាច ហើយប៉ាម៉ាក់អ្នកស្រីក៏មិនស្លាប់ ចំណែកវិរុទ្ធក៏មិនបាច់ខ្លាចដែរ។

តែពេលទៅដល់វាលនោះ មិនបានឃើញ​ម្តាយនិងកូនបារាំងទេ។

ពួកទាហាន​នៅជុំវិញនោះគឺជាខ្មោចទាំងអស់។

មើលពីក្រោមគល់ឈើនេះទៅ អ្នកស្រីករុណាបានឃើញ អាម៉ានដា សម្លាប់ប៉ានាង​និងមិត្ដភក្ដិគាត់ដែលបានកប់នាង​។

មនុស្ស​បាន​ស្លាប់ជាបន្តបន្ទាប់ច្រើនឡើងៗ។

«ទេ! នាងឆ្កួតហើយ ហួសពេលហើយ នាងក្លាយជាបិសាចសម្លាប់មនុស្ស​យ៉ាងរង្គាល!»

ពេលអ្នកស្រីកំពុងនិយាយប្រាប់ខ្លួនឯង ក៏ប្រទះឃើញខ្មោចអាម៉ាន់ដាងាកមកសម្លឹងទីបំពួននេះ។ អ្នកស្រីករុណាដកថយដោយការភ័យខ្លាច ។

ខ្មោចវែងបោះជំហានមកលឿនណាស់។ នាង​មានទឹកមុខកំណាចនិង អាក្រក់ជួរជាតិ។ អ្នកស្រីករុណាស្លន់ពេក ដៃគាត់បង្វិលទ្រនិចនាឡិកា​ហើយស្រែក៖

«ទៅសម័យកាលបច្ចុប្បន្នវិញ!»

គ្រប់ពាក្យបានបន្លឺឡើងក្នុងក្បាលរបស់នាង…ជាមួយនោះ នាងបានឮសំឡេងឪពុកអាម៉ាន់សា​ជេរប្រទេចដែលម្តាយរបស់នាងការពារនាង…នោះជាការពន្យល់បន្ថែមថា​ហេតុអ្វីអាម៉ាន់ដាចងអាឃាត។

តែរឿងមួយគត់សម្រាប់អ្នកស្រីករុណាពេលនេះ គឺចង់ចាកចេញពីពិភពនៃការភ័យខ្លាច។

គ្រប់យ៉ាងក្រឡាប់ចាក់…រហូតដល់ស្ងប់បន្តិច គាត់ឃើញខ្លួនឯងនៅលើគ្រែជាមួយកូនប្រុស។ វិរុទ្ធកំពុងដេកជិតឈឹង។ យ៉ាងហោចណាស់នាងមានសុវត្ថិភាពចាកចេញមកបានពីទី​បញ្ចុះសព​ដ៏​ចលាចល​ក្នុងបន្ទាយទាហានបារាំងកាលពីអតីតកាល។

ទ្រនិចនាឡិកា​រោទ៍…ម៉ោង១និងបីនាទី…ស្នូរជើងទឹបៗនៅខាងក្រៅ។  នាងពិតជាមកមែនហើយ! អ្នកស្រីករុណាប្រះមកឃ្លុំភួយក្បែរកូនប្រុស និងស្រវេស្រវាឱបគេដោយភ័យតក់ស្លុត។  គាត់គិតថា គ្រប់យ៉ាង ផុតទៅហើយ នៅឡើយជីវិតពិតនេះ គាត់ ត្រូវការជួយកូនរបស់គាត់ ហើយនឹងលែងមកកាន់ភ្នំនេះជារៀងរហូត។

«យើងមិនដេកទេ!»

អ្នកស្រីអះអាងខណៈ គាត់ត្រូវបើកភ្នែកធំៗព្រោះឃើញ​ដៃវែងមួយលូកចូលមកតាមស្លាបព្រិលនិងមួលគន្លឹះបើក។

ទ្វារត្រូវបាន​បើកដោយស្រួល។

នារីវែងមានមុខអាក្រក់ជួរជាតិ​ឱនចូលមកហើយ។

នាង​ញញឹមនិងនិយាយឡើងថា៖

«យើងបានដាក់បណ្តាសាអ្នកណាដែលបានចូលរួមសម្លាប់យើង ពួកគេ មិនអាចដេកទេ នៅថ្ងៃទី០៤ ខែ០៤ និងឆ្នាំដែលមាន​លេខបួន!»

អ្នកស្រីករុណា​ញាប់ញ័រ ឱបកូនប្រុស ហើយប្រកែក៖

«យើងមិនដេក!»

«តែកូនឯងកំពុងដេក!»

ខ្មោចលូកដៃមករកវិរុទ្ធ អ្នកស្រីក្រឡាស់ខ្លួនមកពាំងកូនប្រុស​ហើយយំយែក៖

«តែម្តាយនឹងកូនយើងមិនបានសម្លាប់ឯងទេព្រាយអាម៉ាន់ដា!»

អាម៉ានដាសើចនិងនិទានឡើងថា​៖

«គ្រប់គ្នា​ដែលមាន​កម្មសិទ្ធដីលើនេះ ជាមនុស្ស​ជំនាន់ក្រោយនៃពួកទាហាន!»

«ទេ! ប៉ាម៉ាក់យើង ឯងសម្លាប់គាត់ធ្វើអី?»

«វាជាបណ្តាសា យើងស្អប់ពិភពលោកនេះ!»

ដោយដឹងថា វិរុទ្ធនឹងមិនភ្ញាក់ឡើងទេ គេគេងដូចស្លាប់​គាត់មិនអាចការពារគេបានយូរឡើយ អ្នកស្រីករុណាក៏ស្រែកឡើងថា៖

«ឯងសម្លាប់យើងជំនួសកូនយើងទៅ! វិរុទ្ធជាក្មេងខុសពីគេ វាគួរឱ្យអាណិតណាស់!»

ខ្មោចស្រីវែងយំយែកហើយសម្លឹងម្តាយកូនទាំងពីរ។ នាង​ត្អូញឡើងថា៖

«ម្តាយយើងវិញ មិនការពារយើងទេ!»

«កុហក! នាងរត់ទៅយកប៉ែលជីកសង្គ្រោះឯង យើងឃើញនឹងភ្នែក!»

«ទេ! គាត់យកប៉ែលទៅ កប់យើង ! គាត់នឹងប៉ាយើង ចង់ឱ្យយើងស្លាប់!»

ភ្លាមនោះ ផ្ទះអ្នកស្រីករុណា​រង្គើញាប់ញ័រ គាត់ខំឱបកូនប្រុស ហើយឃើញ​ខ្លួនឯងនិងវិរុទ្ធឈរពីចម្ងាយមើលទៅផ្ទះមេទាហាន។

កូនស្រីបានអង្វរម្តាយសុំស៊ុបហូប​តែម្តាយនាងថា បើនាងហូបនាងនឹងខ្ពស់ជាងនេះ។ អាម៉ានដា តាមពិតស្លាប់ដោយដាច់ពោះ តែម្តាយឪពុកនាង​សម្តែងបំភាន់ភ្នែកគេគ្រប់គ្នា​ពេលនាងជិតស្លាប់ហើយធ្វើពុតជាបញ្ចុកបបរនាង​។

អ្នកស្រីករុណា យំរហូតដល់ដឹងខ្លួនឡើង។

ពេលនោះមេឃភ្លឺហើយ គ្មានសៀវភៅនិងគ្មាន​នាឡិកា​ទេ។

វិរុទ្ធមាន​ទឹកមុខរីករាយប្រាប់ម្តាយថា៖

«នាងទៅហើយ! នាងមិននៅទេ! នាងនឹងមានជីវិតថ្មីមួយ ដែលល្អជាងការនៅបន្តចងចាំអតីតកាល!»

ចាប់ពីពេលនោះមកពួកគេ​រស់នៅបានសុខសាន្ត រីឯវិរុទ្ធក៏ទៅសាលារៀនបានវិញជាធម្មតា។ ពេលមួយ​មានឈ្មួញមកទិញដីភ្នំធ្វើជាResort អ្នកស្រីករុណាសម្រេចចិត្ត​លក់មួយចំហៀង យកប្រាក់មកកសាងមួយចំហៀងទៀតជាមណ្ឌលសម្រាប់កុមារដែលកើតមកមិនគ្រប់លក្ខណៈ ឬអូទីសឹម។

អ្នកស្រីដាក់ឈ្មោះទីនោះថា «មណ្ឌលសង្គ្រោះអាម៉ាន់ដា»។

ចប់!!!

ដំណើរនេះប្រថុចញ៉ុច ព្រោះជា​ការកោះហៅរន្ធត់មួយ។ ឪពុកនាងស្លាប់។ ពុកនាងទើបតែមានអាយុ៥១ឆ្នាំ រឹងមាំនិងមិនធ្លាប់មានជំងឺ។ ២យប់មុននេះ គាត់បាននិយាយលេងជាមួយនាងតាមឈែតជាង៤០នាទី។

​រាល់ដងរ៉ានីត្រលប់មកផ្ទះសប្បាយចិត្តណាស់ មាននំនែកនិងផ្លែឈើ តែល្ងាចនេះ បើកឡានម្នាក់ឯង និងទៅចាត់ចែងពិធីបុណ្យអ្នកមាន​គុណ ទោះបីនាងជាមនុស្សរឹងមាំប៉ុន្តែ មិនមានជម្រើសក្រៅពី​យំខ្លះ ស្រែកខ្លះ វឹកវរខ្លះ។

អារម្មណ៍មិនល្អពិតមែន។

ពេលនាងខលទៅចិត្រាជាសង្សារ គេបែរជារវល់មមាញឹកមិនអាចជូនមកបានព្រោះដើរតាមចៅហ្វាយរបស់គេ។

ស្គាល់ចិត្ត​សង្សារពេលលំបាក។

បើពេលនេះ គេមិនមកជាមួយនាង ពេលដែលនាងកំពុងត្រូវការ​គេជាទីបំផុត តើគេរង់ចាំពេលណាវិញ?

​រ៉ានីប្តេជ្ញាចិត្ត​ថា តទៅ ចិត្រា​មិន​​សម​នឹងមានមុខ​មកផ្ទះនាង ចួបញាតិមិត្តនាងទេ។

«អាឡូ!»

នាង​ទទួលឆ្លើយនឹងលេខដែលមិនស្គាល់។

«បាទ​អ្នកនាង វង្ស រ៉ានី?»

«ចាស៎ខ្ញុំ!»

នាង​ខំសម្រួលសំឡេងដោយទឹកភ្នែកនៅសើម ។

«ខ្ញុំឈ្មោះធីម ជាអ្នកសម្អាតសពនៅមន្ទីរពេទ្យដែលប៉ានាង​ស្លាប់!»

«អូចាស៎!»

«មិនទាន់មានអ្នកមកទទួលសពទេកញ្ញា!»

«អូ​?»

«ព្រោះខ្ញុំមិនទាន់អនុញ្ញាត!»

​ការនិយាយវែងជាមួយមនុស្ស​ថ្មីគឺជាអារម្មណ៍​ដ៏​ចម្លែកក្នុងពេលនេះ។

«ខ្ញុំមិនយល់ទេ!»

«ខាងខ្ញុំរកឃើញកន្លែងមិនសាកសមខ្លះ ដែលគិតថា ក្រុមគ្រួសារគួរឱ្យប៉ូលិសបើកការស៊ើបអង្កេត»

រ៉ាវីបន្ថយល្បឿនហើយនិយាយដោយទឹកមុខស្លេក៖

«សូមពូនិយាយម្តងទៀតខ្ញុំនៅតែមិនយល់!»

«មកចួបខ្ញុំភ្លាម​ខ្ញុំពន្យល់!»

នាង​ងើបមុខសម្លឹងទីក្រុងភ្នំពេញ​ដែលភ្លឺចិញ្ចាចតែសឹងបាត់ពន្លឺព្រះអាទិត្យទាំងស្រុង១០០ភាគរយទៅហើយ។

មានរឿងងឿងឆ្ងល់ថា តើអ្នកសម្អាតសពគឺជាការងារអ្វី។  នៅពេលដែលនាងសួរមនុស្សនោះថា ហេតុអ្វី? គាត់មិនព្រមពន្យល់ច្រើន ហើយទាមទារចួបផ្ទាល់។

ពិធីបុណ្យកំពុងរង់ចាំនាងទៅជ្រោមជ្រែង ឥឡូវនេះមកដល់ភ្នំពេញ​ហើយបែរជាត្រូវប្តូរទិសដៅទៅវិញ។ គឺជាការបត់សំដៅមន្ទីរពេទ្យជាយក្រុង។

ទីនេះមិនអ៊ូអរដូចជានៅលើផ្លូវធំទេ ព្រោះវាជាផ្លូវកាត់វាង ដ៏តូចចង្អៀត អមជាមួយជួរឃ្លាំងធំៗ ស្ងាត់​និងកខ្វក់។

មន្ទីរពេទ្យនេះ ​លាក់​ខ្លួន​នៅ​ពី​ក្រោយ​ដើមឈើ​ចាស់ឆ្នាំ ធំៗ ដ៏ស៊ុបទ្រុបនិងងងឹតខ្លះភ្លឺខ្លះពឹងលើអំពូលដែលដោតតាមជួររបង។

នេះច្រកខាងក្រោយ ចូលឆាប់ដល់ទីតម្កល់សព។

«ខ្ញុំមកដល់ហើយ!»

នាង​និយាយប្រាប់តាមទូរសព្ទទៅកាន់លេខដដែល។

​«បាទ ចាំខ្ញុំចេញទទួលព្រោះផ្លូវស្ងាត់បន្តិច!»

នាងចុចបញ្ជាទ្វារឡានបិទពេលឈានមកជាន់លើកម្រាស់ស្លឹកឈើក្រៀម។ នេះជារដូវភ្លៀង បន់យ៉ាងណាឱ្យគ្រប់យ៉ាង​អាចប្រារព្ធមុនពេលមានភ្លៀងធ្លាក់ធំទៅចុះ។

នៅអាគារខាងមុខ មើលពីទីនេះទៅប្រហែលជា៣០ម៉ែត្រ វាមានកម្ពស់៤ជាន់ និងមាន​ចំណតឡាន​ព្រាត ពណ៌ខ្មៅ​ ស ក្រហម និង ឡានពេទ្យ។

នាង​មិន​ដឹងថា ទីណាជាសាលសពទេ។

រ៉ាវី​អាចប្រហើរក្លិនផ្កាម្លិះនិងសារិកា​ដែលគេនិយមដាំជុំវិញសួនរបស់មន្ទីរពេទ្យ។ មានអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់ថាតើ ម្តេចគ្មានញាតិណាមកដល់ទីនេះរង់ចាំនាង គេអាចធ្វើបុណ្យរបៀបណា?

កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន​នាង​បាននាំគ្រូម្នាក់និងសិស្សមួយក្រុម មកទីនេះចាក់វ៉ាក់សាំងព្រោះក្រុមហ៊ុនចម្ការកៅស៊ូដែលនាងធ្វើការ បានឧបត្ថម្ភការងារនេះដល់សាលាបឋមសិក្សា​តូចចុងភូមិមួយ។

ព្រលប់នេះ អារម្មណ៍មុនដូចគ្នាទេ។

ទូរសព្ទនាងពិបាកខលទៅផ្ទះ គ្មានអ្នកណាលើក ទុកថាពួកគេកំពុងរវល់ចាត់ចែងបុណ្យសពទៅចុះ។

នាង​ដើរ​កាត់ក្មេងជំទង់ជាអ្នកយកលុយថ្លៃចត​ ហើយឆ្លៀតសួរថា កន្លែងសាលសពនៅឯណា។ ក្មេងប្រុសសម្លឹងនាងភ្លឹក ព្រោះរ៉ានី មានអាយុម្ភៃប្រាំមួយឆ្នាំ ប៉ុន្តែនាងមើលទៅក្មេងជាងវ័យឆ្ងាយ និងស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់។ នាង​បាន​លាប​គ្រឿង​សម្អាង​ខ្លះព្រោះព្រឹកមិញមាន​ប្រជុំ ធ្វើ​ឱ្យ​សក់​ពណ៌ទង់ដែង​មានភ្លីនិងវែងគ្របខ្នង រឹតតែបង្កើនសម្រស់នាង។

«ពីនេះទៅ កាត់តាមស្មៅនោះ!» ក្មេងប្រុសនិយាយ។

រ៉ានីសម្លឹងឡាន​មួយឆ្វាច់ រួចថាអរគុណ! និងដើរឆ្ពោះទៅ

ពេល​នេះ​ជិត​ងងឹត​ហើយ ហើយ​នាង​ដឹង​ថា ​​ជា​ពេល​ដែល​ទីនេះមិនសូវមាន​អ្នកចង់មកទេ តែនេះជារឿងប៉ារបស់នាង​ ម្ល៉ោះហើយ អារម្មណ៍ភ័យខ្លាច គ្មាន!!!

នេះជាយប់មួយ ត្រូវការនាងរឹងមាំ ព្រោះស្អែកឡើងពិធីបុណ្យ​នេះនឹង​​មាន​ភាពកាន់តែ​មមាញឹក​បំផុត។ រ៉ាវីមាន​អារម្មណ៍​ថា​​ស្រាលជើង ​ដើរឈាន​ខុសៗ  ពេល​នាង​ឃើញ មនុស្សប្រុសម្នាក់ បង្ហាញខ្លួនពីមុខហើយបក់ដៃ។

នាង​បាន​បន្ត​ដើរ​ក្នុង​ទិស​ដៅដែលជននោះដើរមកដែរ។

ដោយ​ព្យាយាមមិនឱ្យខាតពេលនាង​សួរពីនាយទៅ៖

«ពូធីមមែនទេ?»

បុរសនេះមាន​រូបរាងនិងស្លៀកពាក់សមរម្យ មិនដូចដែលនាងស្រមៃកាលពីនៅលើឡានទេ។

ដោយសារ​គេប្រាប់ថា ជាអ្នកសម្អាតសព នាងស្រមៃថា ចាស់និងខ្មៅ ឬជាអ្នកដែលមាន​ការងារលំបាក មិនតុបតែងខ្លួន។

តែពេលមកក្បែរគ្នា គេពិតជាសង្ហា និងសមជាគ្រូពេទ្យឬលើសពីនេះផង។

«យើងទៅបន្ទប់ពិសោធន៍!»

គេនិយាយខណៈពេលដែលនាងកំពុងផ្គូផ្គងថា គេមាន​​កម្ពស់​ខ្ពស់ ហើយ​​មាន​សក់​ពណ៌​ខ្មៅ និង​ថ្គាម​ដ៏​រឹងមាំ បបូរមាត់ញញឹម។

​ធីម ស្លៀកពាក់អាវពណ៌សនិងខោគគីរ។ នាងបានដើរទៅត្រសង ខុសពីសាលសព​តែទៅផ្ទះមួយទៀតមានពីរជាន់ ដូចជាវីឡាចាស់លាបថ្មី មានស្លាកធំថា ទីពិសោធន៍។

«សពពុកនៅទីនេះ?!»

នាង​សួរធ្វើឱ្យធីមក្រឡេកមកមើលលើស្មារបស់នាង ដែលវាលបន្តិចជាមួយអាវ​សំយ៉េះ។

រ៉ានីមិនបានត្រៀមលក្ខណៈសម្រាប់ការទទួលយកមរណភាពរបស់អ្នកមាន​គុណទេ នាងតែងខ្លួនបន្តិចហើយថ្ងៃនេះ។

«គាត់នៅកន្លែងសព តែខ្ញុំមាន​ឯកសារចង់ឱ្យប្អូនស្រីពិនិត្យ!»

ពេលធីមនិយាយ រ៉ានីចាប់អារម្មណ៍លើកែវភ្នែកវែងរបស់គាត់ដែលស្រទន់ និងចិត្តល្អ។

«ពូជាពេទ្យ?»

«ហៅពូចាស់អស់ហើយ ខ្ញុំទើបតែ៣២ហ្នឹង!»

នាងញញឹម​ស្ងួត នៅពេលចាប់ភ្នែករបស់គាត់។ រ៉ានីពិត​ជា​មិន​ចេះ​ចែចង់ឬសាំញាំច្រើនទេ ព្រោះនេះជាថ្ងៃអាក្រក់របស់គ្រួសារនាងផង  ប៉ុន្តែ​មានអារម្មណ៍ដឹងថា ជននេះមាន​មនោសញ្ចេតនា​ចម្លែកមកលើនាង​។

ខណៈដែលនាងកំពុងធ្វើដំណើរចូលទៅក្នុងវីឡា កន្ទុយភ្នែកនាង​ឃើញមីងអ្នកបោសសម្អាតម្នាក់មើលមកពីចម្ងាយ។

ពេលនាងឈានយឺតជាងមុនឃើញ ​ធីមក្រឡេកមកមើល ហើយគេ​មើលហួសទៅក្រោយខ្នងនាងសំដៅមីងដែលកាន់អំបោះវែងនោះ ហើយឃើញមីងនោះប្រញិបប្រញាប់បែរខ្នងដើររ៉ុយចេញ។

ធីមរុញច្រានទ្វារកណ្តាល និងឱ្យសញ្ញាមករ៉ានី​យ៉ាងគួរសម។

នាង​មើលទៅខាងក្នុងដែលបើកភ្លើងស្រេច។ វាជាបន្ទប់តូចមានជណ្តើរឡើងនិងមាន​សាឡុងមួយ។ ទីនេះមានអនាម័យ សមជាបន្ទប់ពិសោធន៍មែន​។ រ៉ានីអាចធុំក្លិនថ្នាំ និងឯកសារក្រដាសឆួលមក។

ធីមដើរកាត់ពីមុខនាង ហៅនាង​ឡើងជណ្តើរតាមគេ។ ទ្វារនៅចំហចោល។ ​

«ទៅលើធ្វើអី?»

«មើលឯកសារ ក្នុងកំព្យូទ័រ!​» គាត់ឆ្លើយ​ដោយ​ញញឹមដោយសម្លឹងមើលពីនាងពីលើជណ្តើរមក។

«ចាស៎!»

នាងតែនៅមិនទាន់ឈានតាមដដែល។

ធីមរាយការណ៍មកដោយសំឡេងស្រាលៗ៖

«កាលពីខែមុន សាកសពចិនម្នាក់ឈ្មោះតេវ មានសល់សញ្ញា “A” បីដងនៅនឹងកជើងឆ្វេង! ពេលនេះ សពប៉ានាង​មានសញ្ញាដូចគ្នា!»

រ៉ានីឱបដៃមានអារម្មណ៍មិនល្អឡើងៗ។

«ខ្ញុំចង់ហៅអ្នកផ្ទះមកសិន!» នាងប្រាប់ តែធីមបដិសេធបន្ទាន់ឡើង៖

«ទេ! មនុស្ស​ដឹងរឿងច្រើនអាចឱ្យឃាតកដឹងខ្លួន!»

«ឃាតក?»

នាង​បានគិតមកមួយចប់តាមផ្លូវមកពីខេត្តថា ប៉ានាង​ស្លាប់ព្រោះឧប្បត្តិហេតុ ចុះពេលនេះចេញពាក្យ​ឃាតកពីណាមក?

«ខ្ញុំយល់ថា បើគ្រួសារស៊ីញ៉េឱ្យប៉ូលិសធ្វើការ អាចនឹង​ដឹងថា នេះជាឃាតកម្ម!» ធីមបន្ថែមមិនរារែក។

រ៉ានីបានសិក្សាទឹកមុខរបស់គាត់នៅដែលម៉ត់ចត់ និងសង្ហាមិនគួរឱ្យជឿ។ នាងមានអារម្មណ៍ដឹងខ្លួនបន្តិចពីការបែកខ្ញែកចិត្ត​ ពីភ័យមកជាជឿជាក់ឡើងវិញបន្តិចម្តងៗ ព្រោះសម្រស់មនុស្ស​មានអានុភាពណាស់។

រ៉ានីស្រាប់តែលើកដៃសៀតរុញសក់របស់នាងមកក្រោយត្រចៀកហើយព្រមឈានដើរឡើងតាម។

«ធ្វើការនៅខេត្ត?» ធីមសួរ។

«ចាស៎!»

គេញញឹម និង​បាន​ចង្អុល​មេដៃ​ទៅទ្វារបន្ទប់មួយពីឆ្វេងដៃជណ្តើរ។ ទីនេះស្អាតបាតនិងភ្លឺច្បាស់ មានទូសៀវភៅនិងទូថ្នាំ។

​នាងបានដើរតាម​ដោយមានទំនុកចិត្ត ព្រោះបង្អួចបើក និងឃើញគ្រប់បែបនៅក្នុងបរិវេណមន្ទីរពេទ្យច្បាស់​។

ក្រឡេកមើលមក នាងឃើញធីមដែលនាងកំពុងដើរក្បែរ គាត់ញញឹមយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

«តើឱ្យខ្ញុំមើលឯកសារអី?» រ៉ានី​សួរ​ដោយ​សំឡេង​​ដ៏​ស្រទន់។ គេចាក់សោទ្វារ រុញចូល នាងក៏និយាយបន្ថែម៖

«ខ្ញុំចង់ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញបានឆាប់!»

ធីមងក់ក្បាល​ហើយ​ហៅនាង​ចូលក្នុងក្រោយពេលភ្លើងចុចបើកភ្លឺទែង។ មានទូដែកធំមួយពីមុខនិងតុ កំព្យូទ័រពិតមែន។ ​គេថយមកក្រោយចៀស​ឱ្យ​នាង​ដើរចូល។​

ក្រឡេកមកឆ្វេង រ៉ានីឃើញគ្រែពេទ្យមួយ តូចនិងខ្ពស់។ មានកន្ត្រៃនិងគ្រឿងមួយចំនួននៅលើថាសនៅទីនោះ។

នាង​មានអារម្មណ៍មិនល្អទេព្រោះឃើញតំណក់ឈាម​ដាមជាប់កម្រាល-ស-ចាស់លើគ្រែ។ ចិត្តរំជួលភ័យពេលងាកឃើញរទេះជនពិការមួយក្បែរគ្រែ។ ខណៈត្រចៀកស្តាប់ឮស្នូរ​បិទ​ទ្វារជា​​ប្រញាប់នៅក្រោយខ្នង។ ដោយភ្ញាក់ភ័យ នាង​បានបែរក្រោយមក ហើយ​កត់សម្គាល់ភ្លាមៗ ទ្វារនេះ មិនមានដៃសម្រាប់បើកពីក្នុងឡើយ។

ធីមដើរហួសទៅមុខក្បែរតុ តែរ៉ានីវិញ បេះដូងរបស់នាងធ្លាក់ក្តុកមកក្រោមពោះ ព្រោះក្តីសង្ស័យ។

«រួច» នាង​និយាយ​ទាក់ទើរ «ដៃ​ទ្វារ​នៅ​ឯណា?»

ធីមញញឹមកំពុងខណៈរ៉ានី​មិន​ប្រាកដ​ថា បុរសពេទ្យសង្ហានេះ នាង​គួរ​បារម្ភ​ឬ​អត់​ទេ សង្ឃឹម​ថារឿងទ្វារ ប្រហែល​ជា​មាន​ការ​ពន្យល់។

«ខ្ញុំយកចេញ! ដាក់ដៃទ្វារធ្វើអី?» ធីមនិយាយយ៉ាងត្រជាក់ចិត្ត។

រ៉ានីអាចស្តាប់ឮបេះដូងរបស់នាងកញ្ជ្រោល សំឡេង​រន្ធត់និងព័ត៌មាន​សម្ងាត់ជាច្រើនបានបង្ហើបប្រាប់មកក្នុងត្រចៀករបស់នាងព្រោះធីម មាន​កាន់ដបស្រ្ពាយមួយមក។

ស្នាមញញឹមរបស់គាត់លែងមានមន្តស្នេហ៍ និងទាក់ទាញដល់ចិត្ត​នាងទៀតហើយបែរជាជំនួសដោយ​មាន​អារម្មណ៍​ស្រៀវ​ស្រើប និង​គួរ​ឱ្យ​ខ្លាច។

មួយវិនាទីចុងក្រោយនេះ នាង​គិត​ថា ​គ្មាន​ផ្លូវ​ទេ​ដែល​នាង​អាចបើកទ្វារចេញវិញ ហើយយល់ថា បាន​វាយ​តម្លៃ​បុរស​នេះពីសម្បកក្រៅ​ខុស​យ៉ាង​ធ្ងន់។

នាង​ថយមកទ្វារ ជាមួយ​ទឹកមុខមាំ និងព្យាយាមរុញទ្វារ​បើក តែវាជាប់ណាស់នៅពីក្រោយខ្នងនាង។ ​

រ៉ានីកំពុងព្យាយាម ក្នុងការនិយាយប្រាប់ខ្លួនឯងពីការពិតនៃស្ថានភាពចំពោះមុខ។ នាង​បង្កើនភាពរឹងមាំ និងប្រាប់ខ្លួនឯងថា មិនចង់ក្លាយជាជនរងគ្រោះរបៀបនេះទេ។ ប្រុសម្នាក់នេះ នាងមិនសមទុកចិត្ត​សោះ។

«ខ្ញុំចង់ទៅក្រៅវិញ!»

នាង​និយាយខណៈធីមក្រោកដើរមក ហើយបាញ់ស្រ្ពាយនៅក្នុងដៃរបស់គេ។ គេជាបុរសប្រភេទដែលមាន​ភ្នែកសាហាវនិងស្នាមញញឹមឆ្កួត ដូចដែលនាងធ្លាប់បានមើលក្នុងភាពយន្តអំពីឧក្រិដ្ឋកម្ម។

រ៉ានីនៅតែប្រាប់ខ្លួនឯងថា រឿងបែបនេះមិនកើតឡើងនៅទីនេះទេ ស្រុកខ្មែរ និងមិនមែនសម្រាប់នាងទេ។

ស្រ្ពែត!!!

វាជាសូរបាញ់សំដៅមកពីមុខដង្ហើម​របស់​នាង ក្លិនស្ព្រាយមកដល់​​កាន់​តែ​លឿនជាងអារម្មណ៍ឆ្លេឆ្លារបស់នាង។ នាងខំងាកចេញតែធីមរុញកៅអីកង់មួយនោះមកដល់ ដូចស្ទាត់ដូចទាន់ពេលវេលាណាស់ ​នាងទន់ជើងមក​អង្គុយ​លើ​កៅអីនេះ ​ទាំង​ភ័យ​ខ្លាច ទាំងកម្រើកទៅណាស្ពឹក រួចលែងមាន​កម្លាំងទាំងស្រុង។

នាង​ឮស្នូរកាបូបខ្លួនឯងធ្លាក់ខ្ពាក។ ដង្ហើម​របស់​នាងបង្អូសហត់ ហើយមិនដូចស្មាន នាងមិនបានសន្លប់ទេ។

​គេបានមកដល់ពីក្រោយខ្នង។

​នាង​អង្គុយ​លើ​កៅអី​ទាំង​ភ័យ​ខ្លាចចាប់អារម្មណ៍ថា ធីមរុញនាងទៅមុខ។

ទូដែកធំនោះ បែរជារង្គើនិងបង្វិល។ ពីក្រោយទូ​ នាងឃើញមាន​បន្ទប់មួយចំហនិងងងឹត។

មីងអ្នកបោសសម្អាតបង្ហាញខ្លួនទីនោះ។ នាងស្រែកម្ហបៗពេលឃើញមុខគាត់ច្បាស់ឡើងៗ៖

«ជ….ជួយ!»

​មីងនោះញញឹម​ដាក់ធីម។ សំឡេងរ៉ានីគាំងលែងចេញមកក្រៅបាន ព្រោះខួរក្បាលប្រាប់ថា ពួកនេះជាបក្សពួកគ្នា។ ធីមបាន​​ចាប់ស្មានាងដោយដៃទាំងពីរ ហើយរុញនាង​ទៅកាន់ច្រកងងឹត។

ទីនេះមិនមានជណ្តើរតែវារេលចុះក្រោមរូ ដោយមិនត្រូវការឱ្យធីមរុញ​ធ្ងន់ទេ។ ប្រសិនគេលែងស្មានាងនាង​នឹង​ដួលទៅបាន។

​រ៉ានីកំពុង​ចាប់​កាន់​អ្វី​ដែល​អាច​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​មាន​អារម្មណ៍​សុវត្ថិភាព មិនដួលតែម្រាមនាងលែងបញ្ជាបានហើយ។

ទ្វារបិទវិញពីក្រោយខ្នង។

នាងធុំក្លិនឈាម។

ភ្លើងអំពូលពងមា​ន់ត្រូវបានបំភ្លឺ។

នាង​យំ….ហាមាត់ទោះមិនឮសំឡេង…..ស្រីវ័យក្មេងជាង១០នាក់ដេកស្តូកស្តឹងជាជួរៗ និងមានរាងកាយអាក្រាតក្នុងបន្ទប់ក្នុងបន្ទប់នេះ។

ដៃពួកគេព្យួរសឺរ៉ូមបានន័យថា ពួកគេមិនទាន់ស្លាប់ទេ។

មានស្នាមរុំនិងបិទរបួសធំតូចរៀងៗខ្លួន។

«វះកាត់សពនិងវិភាគវាទៅកូន! កូនជាពេទ្យកោសល្យវិច័យដ៏ល្អនិងល្បីឈ្មោះ!»

មីងនោះនិយាយឡើងទាំងញញឹម​អង្អែលស្មាធីម។ ធីមរលីងរលោងទឹកភ្នែកឱបនិងថើបមីងនោះវិញ។

ពួកគេជាមនុស្សឆ្កួត។

នាងក៏ស្រែកដែរ ហាមាត់ធំៗ តែមិនឮសំឡេងសោះ។

ធីមងាកមកវិញ ជាមួយថាសមួយ មានកន្ត្រៃនិងកាំបិត សឺរ៉ាំង​ស្រោមដៃ។

រ៉ានីហាមាត់ថ្ងូរ។

«ខ្ញុំមិនមែនសពទេ!»

នាង​មិនឮសូម្បីសម្តីខ្លួនឯង។

ការភ័យខ្លាចដែលនាងមិនធ្លាប់មានពីមុនមកត្រូវបានជំនួសដោយការឈឺចាប់ និងកំហឹងពេល​មើល​ទៅ​ធីមដែលដាក់ថាសលើគ្រែដែកមួយ ហើយងាកមក គេដើរចូលមក។

​គាត់ញញឹមជាមួយការពាក់ស្រោមដៃ។ រ៉ានីមានការស្អប់ខ្ពើមយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងចិត្តរបស់នាង តែនាង​ស្រែកមិនចេញទេ។

គិតថា ធីមអាចដឹងពីការផ្លាស់ប្តូរអាកប្បកិរិយាមកជាតក់ស្លុត​ ព្រោះភ័យខ្លាច។

ជននេះបាន​និយាយលួងរ៉ានីទាំងកគេផ្អៀងល្ងៀក៖

«ចាំខ្ញុំជួយរកឃាតកឱ្យ!»

នាង​ក្រឡោតភ្នែកពេលជននេះកាន់កាំបិតមុតហើយអង្គុយចុះ។

គេគូសអក្សរ«A»បីតួលើកជើងនាង។ នាង​ញ័រចំប្រប់ តែនាង​មិនឈឺឡើយ។​ រ៉ានីគិតថា នេះជាវេលាចុងក្រោយរបស់នាង​ហើយ។

ងាកទៅពួកស្រីៗដែលសន្លប់ សុទ្ធតែមាន​អក្សរA នៅនឹងជើង។ នាងបានរង់ចាំឱ្យខ្លួនឯងសន្លប់កុំឃើញពីរនាក់នេះ និងនរកមួយនេះទៀត។

មួយឆ្នាំមុននេះ…..

រថយន្ត​បាន​បើក​ផុតពី​របាំង​ការពារ​ក្នុង​ល្បឿនយឺត នាង​នាំក្មេងៗនិងគ្រូចុះមកសំដៅរកកន្លែងចាក់វ៉ាក់សាំង។

«ខ្ញុំឃើញពេទ្យម្នាក់នៅនោះ!»

នាង​ងាកពេលឮក្មេងម្នាក់ប្រាប់ ក៏ងាកទៅឃើញដើម​ទឹកដោះគោមួយ​ដើម និងរបងចាស់ពណ៌ខៀវព័ទ្ធ​ជុំវិញ​​វីឡាមួយជាប់របង​មន្ទីរពេទ្យ។ គ្មានមនុស្សទេ។ ផ្ទះនោះចាស់ពេក និងស្មៅដុះវែងសឹងលិចទ្រូងមនុស្ស​ទៅហើយ។

«គ្មានពេទ្យអីនៅកន្លែងកខ្វក់នឹងទេ!»

រ៉ានីថាហើយរុញក្មេងទៅអាគារវ៉ាក់សាំង តែនាងឆ្លៀតងាកក្រោយសម្លឹង។

ដូចឃើញស្លាកមួយព្យួរវាចទ្រេតម្ខាង សរសេរដៃមិនស្មើ ដូចគូសលេងៗ «អាគារវិភាគសពA»។

—–

២៥ឆ្នាំមុននេះ…..

«អាធីមៗៗ»

ម្តាយគេហៅ ហើយរត់មកខ្ទប់មាត់ព្រោះឃើញគេកំពុងឈរមើលវេជ្ជបណ្ឌិតកោសល្យវិច័យវះសាកសព​។ គេញញឹម​ពេញចិត្តនឹងការឃើញនេះ ហើយតែងមកទីនេះជួយដល់ពេទ្យម្នាក់នោះ ជួយសរសេររបាយការណ៍។ ជួយព្យួរស្លាកអក្សរA នៅកជើងសព។

«ពូមានលេណដ្ឋានមួយនៅក្រោម! គ្មានអ្នកណាឃើញទេ ចង់ចុះលេងដែរ?»

ពេទ្យបបួលធីម។

«បាទចង់!»

ខែសីហា ឆ្នាំ២០២៣

ប៉ូលិស​ត្រូវបានគេហៅមកពិនិត្យវីឡាមួយក្បែររបងពេទ្យ។

ក្មេងជំទង់អ្នកចតឡានយកប្រាក់បានប្រាប់ថា មុននេះពីរសប្តាហ៍នារីបាត់ខ្លួន ពិតជាបានមកចតឡានទីនេះ នឹងមិនដែលឃើញមកយកឡានចេញសោះ។

ប៉ូលិស​លុកចូលវីឡា​ដែលគ្មានអ្នកណានៅ។

គ្មានឃើញអ្វីទេ…ពួកគេឃើញឯកសារចាស់ថ្មីជាច្រើនដែលសរសេរមើលមិនយល់ ហើយវាយត្រាថា «អ្នកវិភាគសព A»

…….

គេឃើញទូដែកធំមួយ!

«ហៅជាងដែកមក!» មេប៉ូលិសម្នាក់ស្រែកបញ្ជាដោយដៃគាត់គាស់កំណកឈាម នៅដាមស្ងួតជើងគ្រែ។

ចប់

«កើតរឿងធំហើយសាក់ណា!»

ខ្ញុំឮសំឡេងស្លន់ស្លោ ហើយក៏ឃើញមិត្តរួមថ្នាក់ស្រែកឆោឡោនាំគ្នារត់ប្រសាចទៅជាន់ខាងលើ។ អ្វីមួយកំពុងកើតឡើងដូចនឹងសំឡេងផៃមិត្តសម្លាញ់ខ្ញុំជ្រែកមនុស្សទាំងនោះសំដៅមករកខ្ញុំផងស្រែកផង៖

«វីវរហើយ! កល្យាណធ្លាក់ពីលើកាំជណ្តើរ!»

«ម៉េចបានទៅជាអ៊ីចឹង?»

សំណួរម៉ាចសួរទៅផៃទាំងដៃញ័រទទ្រើក ខ្ញុំឯណេះក៏ស្ងាត់មាត់និយាយអ្វីមិនចេញរង់ចាំតែស្តាប់ព័ត៌មានដែលមិត្តរៀបរាប់បន្ថែម៖

«បក្ខពួកកល្យាណប្រាប់ថា…ជាស្នាដៃសិស្សថ្មី!»

ខ្ញុំជ្រុះប្រអប់ប៊ិកធ្លាក់ខ្ចាយទៅលើដី។ បេះដូងចាប់ផ្តើមលោតកន្រ្តាក់ ញើសជើងសក់សៀតស៊កហូររហាមទាំងព្រឹកព្រលឹម រម្លឹកខ្ញុំទៅនឹងសុបិនកាលពីយប់ដែលឱ្យហេតុ។

———-

ទីនេះជាបន្ទប់«9F» ជាថ្នាក់បន្ទុករបស់ខ្ញុំ តែមេឃងងឹងហើយ គ្មានអំពូលភ្លើង គ្មានមនុស្ស ម្តេចខ្ញុំមកធ្វើអីថ្មើរណេះ?

គ្មានសិស្ស គ្មានគ្រូ ក៏គ្មានកម្មវិធីអ្វីដែរ តែសំឡេងសើចមួយស្រាប់តែបន្លឺឡើងល្វើយៗក្នុងត្រចៀក…

«អ្នកណា?»

ខ្ញុំព្រឺក្បាលហើយប្រឹងរត់…តែមិនស្មានថាទោះជារត់ចេញពីបន្ទប់នេះច្រើនដងយ៉ាងណា ក៏នៅតែវិលមកវិញនៅកន្លែងដដែល។

បេះដូងខ្ញុំចាប់ផ្តើមញ័ររន្ធត់ ដៃជើងហាក់ស្ពឹកសូម្បីចង់ដើរចេញពីបន្ទប់នេះទៅបរិវេណខាងក្រៅក៏ធ្វើមិនបាន។ អ្វីមួយកំពុងនៅពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ តែខ្ញុំមិនអាចងាកក្រោយ ក្រៅពីខំទប់ស្មារតីប្រឹងឈានជើងសន្សឹមបន្តិចម្តងៗទាំងទឹកភ្នែកស្រក់រហាម…

ខ្ញុំត្រូវខ្មោចលង…

«ប៉ា…ជួយកូនផង…»

ខ្ញុំនឹកហើយក៏ស្រែករកប៉ានៅក្នុងចិត្ត ទោះដឹងថាសំឡេងក៏ត្រូវគាំងស្តីមិនចេញ ស្របនឹងសំឡេងមនុស្សសើចមិនបានបាត់ពីបន្ទប់នៅឡើយ។

ស្រមោលខ្មៅផុសនៅចំពោះមុខ​ ខ្ញុំដួលហើយប្រឹងថយរំកិលខ្លួនរហូតទៅប៉ះតុ៖

«ខ្មោច…!»

«សាក់ណា…សាក់ណា…!»

ខ្ញុំអរណាស់ ព្រោះស្រាប់តែបានឮសំឡេងប៉ា។ ខ្ញុំបានប្តូរពីហៅស្រីខ្មោចនោះទៅរកជំនួយពីប៉ា ហើយព្យាយាមប្រើកម្លាំងចុងក្រោយដែលខ្សោយបំផុតក្នុងខ្លួនប្រឹងរាដៃឡើង បើសិនជាប៉ាបានឃើញ គាត់ច្បាស់នឹងអាចជួយខ្ញុំ។

«ប៉ា…ជួយកូនផង…!»

ហើយជាលើកទីពីរសំឡេងប៉ាខ្ញុំលាន់មកទៀត…

«សាក់ណា…ក្រោកឡើងកូន…»

ព្រោះតែសំឡេងប៉ាដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំនៅមានសង្ឃឹម ថាអាចរួចផុតពីភាពរន្ធត់តក់ស្លុតនេះ ខ្ញុំក៏ព្យាយាមស្ទុះក្រោកប្រឆាំងនិងភាពខ្មៅងងឹតដែលនៅចំពោះមុខ។

ទីបំផុតខ្ញុំអាចបើកភ្នែក ហើយឃើញប៉ានៅអង្គុយក្បែរ។ ដៃគាត់អង្រួនខ្ញុំ។ សំឡេងមួយដែលខុសពីសំណើចខ្មោចនោះបានលាន់ឡើងធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់។ ខ្ញុំផ្ទៀងស្តាប់ ហើយទើបដឹងថាការពិតជាសំឡេងនាឡិកាលើក្បាលដំណេកដែលតែងដាស់ខ្ញុំរាល់ថ្ងៃ?

ខ្ញុំយល់សប្តិជាលើកទី២?

តែច្បាស់ណាស់ ខ្ញុំដាក់ម៉ោងរោទម៉ោង៥ ម៉េចបានមករោទ៍ម៉ោង៦? ឬក៏សុបិននោះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំខ្លាចសឹងស្តាប់មិនឮ? តែយ៉ាងណាខ្ញុំបានធូរទ្រូងដូចដកថ្មដែលសង្កត់ពេលឃើញច្បាស់ថាវាជាបន្ទប់គេងខ្ញុំ ឯអម្បាញ់មិញ គ្រាន់តែជាយល់សប្តិអាក្រក់ប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំសម្លឹងមុខប៉ា ទាំងដែលភាពភ័យខ្លាចអម្បាលម៉ានមិនអាចលាក់បាំងពីភ្នែកគាត់ឡើយ។

ប៉ាសួរខ្ញុំទាំងបារម្ភ៖

«ម៉េចក៏ក្រក្រោក? យល់សប្តិអាក្រក់ ឬមិនស្រួលខ្លួន?»

ឃើញសភាពក៏គាត់ដឹង ព្រោះខ្លួនខ្ញុំជោកដោយញើសទាំងដែលម៉ាស៊ីនត្រជាក់ពេលកណ្តាលយប់ ខ្ញុំក្រោកបើកសឹងអស់លេខទៅហើយ។

«អត់អីទេប៉ា! គ្រាន់តែជាយល់សប្តិប៉ុណ្ណោះ!»

ប៉ាក្រោកដើរទៅបើកបង្អួច ខ្ញុំក៏រហ័សបត់ភួយហើយប្រឹងធ្វើស្វាហាប់មិនឱ្យគាត់ដឹងក្នុងចិត្តគិតរន្ធត់នឹងសុបិននោះកម្រិតណា វាជាយល់សប្តិច្បាស់មិនអីហើយសម្រាប់ខ្ញុំ តែប៉ាជាអ្នកជឿអបិយជំនឿ ជាមនុស្សឃើញអរូបនោះញឹកញាប់ ខ្ញុំខ្លាចគាត់ដឹង ហើយកាន់តែបារម្ភ។

កាលម៉ាក់នៅរស់បានប្រាប់ខ្ញុំថា កាលប៉ានៅក្មេងធ្លាប់ត្រូវព្រលឹងវិញ្ញាណលេងសើច ហើយធ្លាក់ខ្លួនឈឺធ្ងន់ធ្ងរព្រោះលោកយាយលោកតាបានសែនបោកបណ្តេញវាចេញ ទាំងដែលគេនោះចាត់ទុកប៉ាជាមិត្តរបស់គេ និងចង់យកប៉ាទៅ ទើបប៉ាចេះតែខ្លាចថាខ្ញុំ អាចនឹងដូចគាត់ពីក្មេង។

តែមិនស្មានថាប៉ាស្ងប់ស្ងាត់ ហើយនិយាយមកខ្ញុំទាំងមិនបានដេញដោលពីយល់សប្តិនោះសូម្បីបន្តិច៖

«ងូតទឹកស្លៀកពាក់ទៅ ប៉ាទៅធ្វើអាហារពេលព្រឹកឱ្យ!»

ប៉ាដើរចេញពីក្នុងបន្ទប់ ស្របពេលដែលសំឡេងរថយន្តបានលាន់ឡើងកាត់តាមរយៈបង្អួចដែលប៉ាបានបើកហើយក៏ជាលោកពូខ្ញុំ ដែលត្រូវមកទទួលខ្ញុំទៅសាលារាល់ថ្ងៃ។

កន្លះម៉ោងក្រោយ ខ្ញុំចុះពីបន្ទប់ដើម្បីទៅហូបអាហារដែលប៉ាបានធ្វើ ហើយក៏បានឮដោយចៃដន់ពីការសន្ទនារបស់ពូនិងប៉ា៖

«បងមានអារម្មណ៍ចម្លែកចំពោះរឿងហេតុដែលកើតឡើងលើក្មេងស្រីនោះ!»

សម្តីប៉ាធ្វើឱ្យខ្ញុំភាំង ហើយក៏ត្រូវតែស្ងាត់បំផុតដើម្បីលបស្តាប់បន្ត។ មូលហេតុដែលកល្យាណមិត្តរួមថ្នាក់ខ្ញុំធ្លាក់ពីលើកាំជណ្តើរកាលពីម្សិលមិញ មានទាក់ទងនឹងរឿងងងឹត?

«បងគិតច្រើនពេក ឬក៏បងបានឃើញអ្វីមក?»

«បងមិនច្បាស់! តែមិនចង់ឱ្យអ្នកណាមកពាក់ព័ន្ធជាមួយសាក់ណា! ជាពិសេសគេ…»

«អ្នកណា?»

ប៉ាស្ងាត់មាត់លែងនិយាយព្រោះគាត់ក្រឡេកឃើញខ្ញុំ។

ពូចាប់ទាញចានស្រាក់ពីលើតុដោយមិនចាំប៉ាឆ្លើយពីអ្វីដែលគាត់បានសួរ ហើយគាត់ប៉ះស្មាប៉ាថ្នមៗចេតនាមិនចង់ឱ្យប៉ាគិតច្រើននិងបារម្ភពេក។ យ៉ាងណា ប៉ាពិតជាបានគិត ហើយគាត់ចង់លាក់បាំងមិនឱ្យខ្ញុំបានដឹងពីអ្វីដែលគាត់បានដឹង។

ខ្ញុំអង្គុយធ្មឹងនៅក្នុងឡានតាំងពីចេញពីរបងផ្ទះ។ ខ្ញុំមានរឿងជាច្រើនចង់សួរពូ តែខ្ញុំកំពុងគិតមិនយល់ថាហេតុអី អ្នកដែលត្រូវយល់សប្តិឃើញហេតុទាំងនោះគឺជាខ្ញុំ? ខ្ញុំមានពាក់ព័ន្ធអ្វីជាមួយអ្នកណា ហើយតើនឹងមានរឿងអីកើតឡើងបន្តទៀតនៅសាលារៀនខ្ញុំ? វាពាក់ព័ន្ធអ្វីនឹងសិស្សស្រីថ្មីដែលទើបតែមកដល់?

«កុំភ្លេចបាយព្រឹក!»

ខ្ញុំដឹងថាគាត់បន្លប់ព្រោះមិនចង់ឱ្យខ្ញុំសួរនាំ តែយ៉ាងណាខ្ញុំមិនអាចបិទភ្នែកបិទត្រចៀកធ្វើមិនខ្វល់សោះនឹងរឿង

ទាំងនេះដែលបានកើតឡើងដែរ។

«ពូ! ពេលនេះគេយ៉ាងម៉េចហើយ?»

គាត់សម្លឹងមុខខ្ញុំមិនឆ្លើយ ព្រោះដឹងថាខ្ញុំនឹងសួរដល់អ្វីដែលគាត់បាននិយាយជាមួយប៉ា តែការលាក់បាំងរឿងទាំងអស់នេះពីខ្ញុំ មិនមែនជាសុវត្ថិភាពដែរ បើមិនដឹងអ្វីសោះ ខ្ញុំម៉េចនឹងអាចការពារខ្លួនបាន?

ពួកគាត់ទាំងពីរច្បាស់មិនអាចតាមការពារខ្ញុំ២៤ម៉ោងនោះទេ ម្យ៉ាង បើគេចង់លេង គេនៅទីងងឹត យើងនៅទីភ្លឺ ខ្ញុំត្រូវតែដឹងដើម្បីបានត្រៀម និងការពារខ្លួន។

«ក្មេងស្រីនោះនៅមិនទាន់ដឹងខ្លួនទេ! តែបើសួរពូដើម្បីចង់ដឹងបន្ថែមពីរឿងប៉ាឯងបានមើលឃើញអ្វីនោះ ពូមិនដឹងទេ! យ៉ាងណាឯងត្រូវប្រយ័ត្នសាក់ណា កុំនៅស្ងាត់ម្នាក់ឯងនៅសាលាឱ្យសោះ!»

ខ្ញុំមិនទាន់បានសួរផងក៏ត្រូវគាត់គំរាមមុនបាត់។

«ក្រែងម្សិលមិញពូបានសួរនាំមិត្តភក្តិខ្ញុំនៅសាលាហើយ?»

«មានសាក្សីនៅពេលកល្យាណធ្វើបាបគេ តែគ្មានអ្នកណាបានឃើញសិស្សថ្មីនោះរុញច្រានកល្យាណដូចដែលមិត្តនាងចោទប្រកាន់ទេ! វាអាចជាឧបទ្ទវហេតុ ហើយអ្វីដែលសំខាន់ គេមានសាក្សីិមិននៅកន្លែងកើតហេតុ! ក្មេងស្រីនោះចូលចិត្តធ្វើបាបគេណាស់?»

«កល្យាណជាក្មេងស្ទាវ! នាងអាងអំណាចទឹកលុយឪពុក មិនសូវចេះគោរពអ្នកណាទេ! ចូលចិត្តសម្លុតធ្វើបាបសិស្សស្រីក្នុងសាលា​…នូជាសិស្សថ្មី ទើបនឹងមកបានពីរថ្ងៃ ត្រូវក្រុមកល្យាណលេងយ៉ាងចាស់ដៃទៅហើយ តែមិនស្មានថាគេត្រូវចួបរឿងបែបនេះ!»

«ធ្វើល្អបានល្អ! លួងលោមមិត្តដទៃកុំឱ្យបារម្ភពីរឿងហ្នឹងពេក ពូមានភារកិច្ចត្រូវទៅសាលាឯងពីរបីថ្ងៃទៀតដែរ ឃើញមានត្រង់ណាមិនប្រក្រតីត្រូវឆាប់ប្រាប់ពូ!»

«ចាស!»

ខ្ញុំឱ្យពូឈប់ឡាននៅមុខក្លោងទ្វារសាលាព្រោះមិនចង់ឱ្យមានអ្នកដឹងកាន់តែច្រើន ថាខ្ញុំមានពូជាប៉ូលិស ហើយកំពុងកាន់រឿងក្តីនេះ។ គាត់ក៏បន្តបើកទៅមុខការិយាល័យដើម្បីចួបលោកគ្រូនាយក។

ផៃនិងម៉ាចនៅតែបន្តស៊ើបរឿងនេះហើយយកមករាយការណ៍ប្រាប់ខ្ញុំ ព្រោះថ្ងៃនេះមកសាលាយឺតមិនបានគោរពទង់ជាតិ ខ្ញុំខកខានព័ត៌មានខ្លះ ទើបចេញលេងមិនទាន់ពួកគេមកខ្សឹបប្រាប់៖

«សាក់ណា! ឯងស្គាល់សីហានៅថ្នាក់ 10K ទេ?»

«សីហា 10K? អូ! ជាបងជីដូនមួយកល្យាណ?»

«ត្រូវហើយ! ថ្ងៃនេះគេ…!»

ម៉ាចបិទមាត់ផៃមិនឱ្យបន្ត ហើយងាកសម្លឹងមើលទៅនូដែលកំពុងឱនក្បាលទ្រោបគេងលើតុ។ គេទាញដៃខ្ញុំទាំងពីរនាក់រត់ចេញទាំងស្លន់ស្លោទៅក្បែរត្រពាំងក្រោយសាលា។

«ពួកឯងយ៉ាងម៉េច?»

«នាងផៃ សូមអង្វរឯង នៅនឹងមុខសិស្សថ្មីនោះ សុំកុំនិយាយចេះដឹងច្រើនពេក!»

«អើ! យើងភ្លេច!»

អាផៃងាកក្រោយយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ដូចខ្លាចនូត្រូវតាមមក។ ពួកគេអាថ៌កំបាំងកាន់តែធ្វើឱ្យខ្ញុំនៅមិនសុខ៖

«មានរឿងអីកើតឡើង? បងជីដូនមួយកល្យាណកើតអី?»

«គឺ…គេគ្រោះថ្នាក់ចរាចណ៍ស្លាប់ព្រឹកមិញបាត់ហើយ!»

«ថាម៉េច?»

ខ្ញុំស្រាប់តែព្រឺក្បាលខ្ញាក ហើយមានអារម្មណ៍ត្រជាក់មួយវឹបពីក្រោយខ្នង។ ខ្ញុំងាកសម្លឹងភ្លាមតាមអារម្មណ៍ដែលបានប៉ះដោយកម្លាំងវាយោមិនដឹងទិស។ ម្តេចរាល់ពេលឱ្យតែឮដំណឹងអ្នកណាគ្រោះថ្នាក់ ខ្ញុំតែងមានអារម្មណ៍ចម្លែក ដូចមានអ្នកណាកំពុងព្យាយាមនិយាយអ្វីនៅជាប់ត្រចៀក?

មិនដឹងកម្លាំងអ្វីបណ្តាលឱ្យខ្ញុំត្រូវបែរទៅមាត់កំពង់ទឹកដែលមានកូនស្ពានតូចទុកសម្រាប់សិស្សចុះដងទឹកស្រោចដំណាំ។ ខ្ញុំធ្មេចភ្នែក ហើយផ្ទៀងស្តាប់អ្វីម្យ៉ាងកំពុងរសាត់មកក្បែរត្រចៀក។

សំឡេងសើច????

ខ្ញុំស្លុងអារម្មណ៍ទៅនឹងសំណើច វាដូចទៅនឹងការយល់សប្តិរបស់ខ្ញុំបេះបិទ ជើងខ្ញុំស្រាប់តែឈានទៅមុខទាំងគ្មានការគ្រប់គ្រង តែភ្លាមក៏ឮសំឡេងមិត្តទាំងពីរ៖

«សាក់ណាឯងទៅណា?»

ខ្ញុំត្រូវអ្នកទាំងពីរចាប់ដៃជាប់ តែមើលទៅពួកគេហាក់គ្មានប្រតិកម្មដឹងថាខ្ញុំកំពុងខុសប្រក្រតីសោះ ដឹងត្រឹមថាខ្ញុំឈានជើងទៅមុខ ទើបពួកគេសួរ។

ពួកគេមានបានឮសំឡេងដូចខ្ញុំទេ? តែមើលសភាពទៅ ច្បាស់មិនដឹងអីទេ ទើបខ្ញុំបន្លប់មិនហ៊ាននិយាយពីអ្វីដែលខ្ញុំបានឮឱ្យពួកគេដឹង!»

«ទៅអង្គុយក្រោមម្លប់នោះវិញ!»

ខ្ញុំឈានដើរទៅអង្គុយលើបង់ក្រោមដើមស្តៅធំមួយនៅចំហៀងត្រពាំងទឹក ហើយពួកគេក៏ដើរតាមពីក្រោយ។ ផៃក៏បន្តដំណឹងពីបងប្អូនជីដូនមួយរបស់កល្យាណ។

«ឯងដឹងទេ? ព្រឹកមិញមានពាក្យចចាមអារាមថា ព្រោះតែពួកគេពីរនាក់បងប្អូនហ្នឹង បានធ្វើបាបសិស្សស្រីកាលពីម្សិលម្ងៃ អ៊ីចឹងហើយទើបត្រូវចួបរឿងផ្ទួនគ្នាបែបនេះ»

ម៉ាចស្រាប់តែបះរោមច្រាកពេញដៃហើយនិយាយទាំងខ្លាច៖

«ហ៉ើយ! គួរឱ្យខ្លាចណាស់នាងផៃ! គេច្បាស់ចេះអីហើយ!»

«ឡប់សតិ! ពួកឯងកុំចេះតែកាត់ស្មានផ្តេសផ្តាស វាជារឿងចៃដន់ប៉ុណ្ណោះ!»

មាត់ខ្ញុំធ្វើជាបន្លប់ជេរដូចមិនជឿណាស់ណាពីរឿងអបិយជំនឿទាំងនេះទាំងដែលខ្លួនឯងកើតក្នុងគ្រួសារដែលធ្លាប់ចួបផ្ទាល់។ គឺខ្ញុំពិតជាបារម្ភពីពួកគេ ខ្លាចមានធ្លោយមាត់ នាំរឿងដាក់ខ្លួន។

«ឡប់ស្អី? ឯងដឹងទេសាក់ណា? មានអ្នកបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែក ម្សិលម្ង៉ៃ ក្រុមកល្យាណបានចាក់ទឹកម្ទេសលើសំពត់សិស្សថ្មី ហើយក៏លួងបបួលធ្វើជានាំនាងនៅផ្លាស់នៅបន្ទប់ទឹក ទាំងដែលការពិត ពួកគេបានត្រៀមបងជីដូនមួយឱ្យស្ទាក់ចាំសិស្សថ្មីរួចជាស្រេចហើយ!! ពួកគេអាក្រក់ណាស់! សំណាងហើយដែលសិស្សថ្មីនោះអាចរួចខ្លួនបាន!»

«ពិតជាមានរឿងបែបនេះកើតឡើង?»

«ត្រូវហើយ! ពួកយើងបានដំណឹងព្រឹកមិញមកថា ព្រោះខ្លាចគ្រោះថ្នាក់ដូចកល្យាណ​ ទើបសីហាជិះគេចមិនចង់មកសាលា ដឹងអីក៏ត្រូវចួបគ្រោះថ្នាក់ស្លាប់ភា្លមតែម្តង!»

«កាន់តែស្តែងឯងដឹងទេ? មិត្តភក្តិគេមិនអីទេ ម៉ូតូជិះគ្នាបីនាក់ មានតែគេទេដែលធ្ងន់ដល់ថ្នាក់ស្លាប់! បែបនេះហើយ មិនមែន…ជាពពួកផ្លូវងងឹតទៀតហី?»

ខ្ញុំលែងហើបមាត់និយាយរួចព្រោះភ្នែកកំពុងសម្លឹងឃើញ នូ សិស្សថ្មី ឈរនៅឆ្ងាយពីពួកយើងហើយសម្លឹងមក។ ខ្ញុំស្រាប់តែឃើញគេញញិម ក៏ខំខ្ញាំដៃមិត្តទាំងពីរមិនឱ្យគេបន្តនិយាយអ្វីទៀត។ ផៃនិងម៉ាចឆ្ងល់ដែលខ្ញុំស្រាប់តែស្ងាត់មាត់លែងនិយាយតប ពួកគេនាំគ្នាសម្លឹងឃើញនូ ទើបបាននាំគ្នារត់ពួនក្រោយខ្នងខ្ញុំ។

ភ្នែកខ្ញុំនៅតាមសម្លឹងគេមិនដាក់ឡើយ ព្រោះខ្ញុំមានស្មារតីរឹងមាំជាងមិត្តទាំងពីរ ម្ល៉ោះហើយទើបខ្ញុំមើលឃើញពីការប្រែប្រួលរបស់គេយ៉ាងច្បាស់ មួយភ្លែតសោះ ទឹកមុខគេប្រែពីកាចពុតត្បុត ទៅជាធម្មតា។

គេដើរមកផៃនិងម៉ាចរអ៊ូជាប់ត្រចៀកខ្ញុំ៖

«ចប់ហើយនាងផៃអើយ!»

«ពួកឯងនៅឱ្យស្ងៀមទៅ! កុំមាត់ផ្តាស!»

ខ្ញុំស្តីថាឱ្យពួកគេ ហើយញញឹមបន្លប់ទៅរកនូដែលដើរមកដល់៖

«មានការអីនូ?»

«សាក់ណា! អ្នកគ្រូផ្តាំឱ្យហៅ!»

«អរគុណ! ខ្ញុំទៅឥឡូវហើយ!»

គេញញឹមដាក់ខ្ញុំ ហើយក៏ដើរចេញធម្មតាដូចគ្មានអ្វីចម្លែកទេ។ មនុស្សនេះពូកែសម្តែងទឹកមុខប្រាកដ ឬគេជាមនុស្សមិនប្រក្រតីដូចដែលមិត្តទាំងពីរថាមែន។

ខ្ញុំក៏ងាកទៅសួរពួកគេ៖

«ម៉េចក៏ឯងប្រាកដថាវាជាអំពើងងឹត?»

«មុនពេលសន្លប់ កល្យាណបាននិយាយជាមួយមិត្តគេថា សិស្សថ្មី សិស្សថ្មី… ឯងគិតទៅ? ពេលកល្យាណមានគ្រោះថ្នាក់ គេកំពុងអានសៀវភៅនៅបណ្ណាល័យ ហើយមានមនុស្សជាច្រើនធ្វើជាសាក្សី ឬគេចេះបំបែងកាយទៅកើតសាក់ណា? គឺមានតែអំពើស្អីហ្នឹងហើយ!»

«បានហើយ! ឈប់និយាយទៅផៃ! យើងព្រឺសម្បុរណាស់!»

«ពួកឯងឈប់ដឹងឮរឿងទាំងនេះទៅ! ស្តាប់បាន តែកុំលូកមាត់និយាយអី! ប្រយ័ត្នខ្លួន!»

«ពួកយើងដឹងហើយ!»

ខ្ញុំក្រោកដើរទៅថ្នាក់រៀនវិញ ក៏មានមិត្តទាំងពីរក្រៀកដៃសងខាង តែអ្វីដែលស្មានមិនដល់ គឺខ្ញុំបានឮសំឡេងសើចនោះទៀតហើយ។ វានៅពីក្រោយខ្នង…

ខ្ញុំដើរផង លួចក្រឡេកក្រោយមិនឱ្យមិត្តទាំងពីរដឹងផង ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់ថាវាជាអ្វី តែសំឡេងសើចក៏បានរលត់ ច្បាស់ណាស់ ពួកគេមិនបានឮដូចដែលខ្ញុំឮទេ ហេតុអី? ម៉េចក៏ខ្ញុំត្រូវចួបរឿងទាំងនេះ?

សំណាងហើយដែលខ្ញុំមិនខ្លាច ព្រោះប៉ាតែងបង្រៀនឱ្យខ្ញុំសូត្រធម៌ការពារខ្លួនរហូត តែម្តេចក៏ខ្ញុំត្រូវជាគោលដៅរបស់ពួកគេ? ឬមកពីខ្ញុំចេះដឹងពីរឿងទាំងនេះ ទើបគេមករកខ្ញុំ?

អ្វីដែលប៉ាបារម្ភ ខ្លាចខ្ញុំដូចគាត់ វាអាចជាការពិតមែនទេ?

ខ្ញុំសំងំគិតក្នុងឡានជិះត្រលប់ទៅផ្ទះវិញជាមួយពូមិននិយាយស្តី កំពុងខ្វល់ខ្វាយណាស់ថា តើគួរប្រាប់ពូនិងប៉ាពីយល់សប្តិ ពីរឿងចម្លែកដែលខ្ញុំបានឃើញនៅសាលាលើសិស្សស្រីនោះដែរឬអត់?

តែពេលនោះលោកពូក៏បានសួរ៖

«ឯងគិតអី? មានអ្វីចង់ប្រាប់ពូ?»

ខ្ញុំបានត្រឹមក្រវីក្បាល ហើយពិតជាចង់ដឹងពីអាការៈរបស់កល្យាណ និងបងជីដូនមួយគេណាស់ តើវាជាគ្រោះថ្នាក់ព្រោះអ្នកទាំងពីរព្យាបាទគេប្រាកដ ឬវាគ្រាន់តែជារឿងចៃដន់?

«ពូ! មានដឹងពីរឿងបងជីដូនមួយកល្យាណដែរអត់?»

«សីហាក្មេងថ្នាក់ទី១០នោះ?»

«ចាស!»

«សាក់ណា! ពូគ្រាន់តែចង់ប្រាប់ឯងថា បើបានឃើញអ្វីមិនប្រក្រតី ឆាប់ប្រាប់ពូនិងប៉ាឯងភា្លម!»

«ហេតុអី? លោកពូក៏គិតថារឿងនេះចម្លែកដែរ? គេស្លាប់យ៉ាងម៉េច?»

«ពួកគេបើកលឿន ធ្លាក់ជង្ហុក តែវាជាផ្លូវលំ មិនសូវមានឡានម៉ូតូទេ! មិត្តគេម្នាក់ឃើញសីហាក្រោកដើរធម្មតា មិនស្មានថាពេលនោះមានឡានមកបុកគេចំពីមុខមួយទំហឹង!»

«ចាប់ឡាននោះបានទេពូ?»

«កំពុងស្រាវជ្រាវ តែដូចជាគ្មានតម្រុយ!»

ហេតុផលជាច្រើនកំពុងចង្អុលទៅលើផ្លូវងងឹតដូចមាត់សិស្សគ្រប់គ្នានិយាយក្នុងសាលាជាងរឿងចៃដន់ ហើយមនុស្សដែលគួរឱ្យសង្ស័យលើអំពើទាំងនេះ គឺសិស្សថ្មី។ ពីមុន អ្នកណាក៏ដឹងថា ក្រុមកល្យាណនិងបងជីដូនមួយគេ ជាមនុស្សចូលចិត្តធ្វើបាបសិស្សដទៃ តែពួកគេមិនដែលមានបញ្ហាឡើយ ហេតុអីតាំងពីប៉ះជាមួយនូ ត្រូវមកចួបគ្រោះថ្នាក់ធ្ងន់ធ្ងរយ៉ាងនេះ?

តែខ្ញុំគ្មានអារម្មណ៍គិតថារឿងនេះជារឿងអំពើដូចដែលគ្រប់គ្នាគិតទេ ដ្បិតខ្ញុំបានយល់សប្តិដល់ទៅពីរដង និងបានឮសំឡេងមនុស្សសើចនៅត្រពាំងទឹក វាអាចគ្រាន់តែជាការស្រមើស្រមៃរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនបានប្រមាថ គ្រាន់តែមិនជឿថាមានរឿងកើតឡើងដូចលោកប៉ានៅជំនាន់នេះ ជំនាន់ជឿនលឿន វាមិនដូចលោកប៉ាជាង៣០ឆ្នាំមុនឡើយ។

ម្យ៉ាង ក្រុមសមត្ថកិច្ចក៏ធ្វើការលើព័ស្តុតាង ពួកគេមិនដែលគិតថារឿងគ្រោះថ្នាក់កើតឡើងជារឿងអំពើព្យាបាទផ្លូវងងឹតអីនោះទេ បើគ្មានតម្រុយពីជនសង្ស័យ ក៏ប្រហែលលោកពូមិនត្រូវទៅស៊ើបអង្កេតនៅសាលាច្រើនថ្ងៃយ៉ាងនេះដែរ។

ខ្ញុំចង់ដឹង ក៏សាកសួរ៖

«ពូ! បើគ្មានដានពូច្បាស់មិនទៅសាលាខ្ញុំម្តងហើយម្តងទៀតទេ!»

គាត់សម្លឹងមុខខ្ញុំញញិម ហើយបន្តបើកឡានទៅមុខត្រឹមឆ្លើយខ្លីថា៖

«ពូមិនអាចនិយាយអ្វីប្រាប់ឯងច្រើនជាងនេះទេ! តែពូចង់ឱ្យឯងប្រុងប្រយ័ត្ន!»

«ហេតុអី? ពូបានកំណត់មុខសញ្ញាជនសង្ស័យ? ពូទុកឱ្យសិស្សគ្រប់គ្នាគិតថាជារឿងអំពើងងឹត ដើម្បីឱ្យជនសង្ស័យមានការធ្វេសប្រហែស?»

ខ្ញុំគិតត្រូវ? ទើបលោកពូនៅស្ងៀមមិននិយាយស្តី។ ពិតជាមានឃាតករជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមសិស្ស ហើយអាចជាសិស្សម្នាក់ក្នុងថ្នាក់ខ្ញុំ?

លោកពូស្រាប់តែគំរាម៖

«កុំធ្វើអ្វីផ្តេសផ្តាសសាក់ណា! កុំនិយាយអ្វីប្រាប់អ្នកណា ធ្វើមិនដឹងមិនឮទើបមានសុវត្ថិភាព ឮទេ?»

ខ្ញុំងក់ក្បាលយល់ព្រមជាមួយលោកពូ តែខ្ញុំមិនបោះបង់ទេ។

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមចាប់អារម្មណ៍ទៅមនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងថ្នាក់រៀន ខ្ញុំធ្វើជាសួរម៉ាចនិងផៃពីរឿងផ្សេងៗពាក់ព័ន្ធជាមួយបងប្អូនគេទាំងពីរនូវអ្វីដែលពួកគេបានឮមក តែនៅតែគ្មានអ្វីគួរឱ្យសង្ស័យឡើយ។

ខ្ញុំឡើងទៅជាន់ខាងលើកន្លែងដែលកល្យាណធ្លាក់តែម្នាក់ឯង។ ស្នូរអ្វីម្យ៉ាងធ្លាក់រមៀលពីលើកាំជណ្តើរ តឺងៗៗ

បីដងក៏ឈប់។ ខ្ញុំប្រឹងស្វែងរករបស់នោះ តែហាក់មិនឃើញមានអ្វីចម្លែកទេ ចុះសំឡេងមកពីណា?

ខ្ញុំរត់ចុះទៅដល់កន្លែងកល្យាណដេកសន្លប់ហើយងាកសម្លឹងមើលទៅខាងលើវិញ សំឡេងផៃនិងម៉ាចក៏លាន់មកជាថ្មីក្នុងការចងចាំខ្ញុំ៖

«មុនពេលសន្លប់ កល្យាណបាននិយាយជាមួយមិត្តគេថា សិស្សថ្មី សិស្សថ្មី… ឯងគិតទៅ? ពេលកល្យាណមានគ្រោះថ្នាក់ នូកំពុងអានសៀវភៅនៅបណ្ណាល័យ ហើយមានមនុស្សជាច្រើនធ្វើជាសាក្សី ឬគេចេះបំបែងកាយទៅកើតសាក់ណា? គឺមានតែអំពើស្អីហ្នឹងហើយ!»

ខ្ញុំក៏នឹកឃើញវិធីមួយ ដើម្បីឱ្យឃាតករពិតបង្ហាញខ្លួន ខ្ញុំមានតែធ្វើបាបនូ?

ខ្ញុំណាត់គេឡើងទៅជាន់ទីពីរ ធ្វើជាពិភាក្សាគ្នាពីរឿងមេរៀន តែការពិត គឺខ្ញុំមានចេតនាចង់ច្រានគេទម្លាក់ពីលើកាំជណ្តើរដូចដែលគេធ្វើដាក់កល្យាណ។

ពេលនូឈានជើងបម្រុងចុះ ខ្ញុំតាំងចិត្តថានឹងច្រានគេ។ ខ្ញុំរាប់ ១ ២ ៣ ហើយធ្មេចភ្នែកលើកដៃច្រាន តែមិនស្មានមានកម្លាំងដៃមួយមករុញខ្ញុំពេញទំហឹងពីក្រោយខ្នង។

ខ្ញុំមិនខ្វល់ពីខ្លួនឯងថានឹងត្រូវធ្លាក់រមៀល តែខ្ញុំប្រឹងងាករកមើលមុខអ្នកណាដែលជាអ្នកតាមការពារនូរាល់ពេលគេធ្វើបាប ហើយខ្ញុំក៏បានឃើញគេមែន…

គេជាសិស្សថ្មី ថ្នាក់10K ដែលទើបផ្លាស់មកដំណាល នូ…គេឈ្មោះ សច្ចះ!!!!

គេញញឹមមកខ្ញុំយ៉ាងគួរឱ្យខ្លាចបំផុត ខ្ញុំមិនដួលរមៀលដល់ក្រោម ព្រោះបាននូចាប់ដៃខ្ញុំជាប់។

ទឹកមុខគេមិនប្រែប្រួលឡើយ បើទោះដឹងថា ការពិតខ្ញុំនិងនូប្រើល្បិច ដើម្បីឱ្យគេបង្ហាញខ្លួន។

ម្សិលមិញខ្ញុំបានសរសេរសំបុត្រមួយលាក់ក្នុងកាតាបនូ គេក៏ដូចគ្នា ចង់ដឹងថាអ្នកណាឃាតកៈនៅពីក្រោយ ហើយព្យាយាមយកឈ្មោះរបស់នាងមកលាក់បាំង ថាជាមនុស្សចេះអំពើងងឹត ពួកយើងក៏យល់ព្រមហើយបង្កើតឈុតឆាកនេះឡើង ដើម្បីបញ្ឆោតគេឱ្យចេញមក។

សច្ចះសើចខ្លាំងៗ សំឡេងគេពិតដូចនឹងសំឡេងដែលខ្ញុំបានឮទាំងនៅមាត់ត្រពាំង និងក្នុងយល់សប្តិនោះបេះបិទ វាកាន់តែធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនអស់ចិត្តពីរឿងនេះសោះ ដ្បិតថាឃាតកៈបានបង្ហាញខ្លួនក៏ដោយ។

ខ្ញុំក៏ត្រូវលោកប៉ានាំទៅមន្ទីពេទ្យ ព្រោះគ្រេច-កជើង។ លោកប៉ានៅខឹងមិនព្រមនិយាយរកខ្ញុំទេដែលហ៊ានប្រថុយធ្វើរឿងគ្រោះថ្នាក់នេះ បើសិនមិនសំណាងល្អត្រូវនូចាប់ដៃជាប់ ម្ល៉េះសមពេលនេះ ខ្ញុំដូចកល្យាណដែលសន្លប់ឈឹងមិនដឹងខ្លួនទៅហើយ។

ពេលនោះលោកពូក៏បានមកដល់ដើម្បីសួរសុខទុក្ខខ្ញុំ ហើយគាត់ក៏ឆ្លៀតនិយាយរឿងរបស់សច្ចះប្រាប់៖

«គេតាមនូយូរហើយ តាំងពីសាលារៀនចាស់! គេដឹងនូផ្លាស់មក ក៏ផ្លាស់តាម! គេជាកម្មករបើកឡានដឹកទឹកកក ហើយក៏ជាអ្នកបើកបុកសីហានៅថ្ងៃនោះ! ពូឆែកឆេផ្ទះគេ ឃើញមានរូបថតនូជាច្រើននៅក្នុងបន្ទប់ តែគេមិនព្រមនិយាយអ្វីក្រៅពីញញឹមនិងសើចទេ ឯរឿងធាតុអ្នកណានៅជាមួយគេ ក៏សួរមិនដឹងរឿងដែរ»

«ធាតុ? គេមានធាតុជាប់ខ្លួន?»

«មែនហើយ! និងមាន…!»

«ក្មួយឯងក្រោកយូរហើយ! ឱ្យគេសម្រាកបន្តិចទៅ!»

ប៉ាហាមាត់កាត់ មិនចង់ឱ្យលោកពូបានប្រាប់អ្វីដល់ខ្ញុំទៀតឡើយ។ ឬរឿងទាំងអស់ដែលកើតឡើង ពិតជាមានអំពើរងងឹតនៅពីក្រោយខ្នងមែន?

សច្ចះជាអ្នកណា? គេមានបញ្ហាផ្លូវចិត្តទើបធ្វើរឿងទាំងនេះបាន?

ប៉ាកេះហៅលោកពូចេញទៅក្រៅ គឺចេតនាមិនចង់ឱ្យខ្ញុំបាននិយាយអ្វីជាមួយពូទៀត។ តែពេលប៉ាចេញទៅមុនបាត់ ខ្ញុំក៏ឆ្លៀតសួរពូ៖

«ពូ! ម៉េចបានជាពូសង្ស័យសច្ចះតាំងពីដើម? ហើយពូពិតជាបានដឹងថាខ្ញុំនឹងធ្វើរឿងបញ្ឆោតគេ? ទើបពូទៅទាន់ថ្ងៃនោះ?»

«ព្រោះពាក្យថា សិស្សថ្មី ដែលកល្យាណនិយាយមុនសន្លប់! មិនមែនមានតែនូម្នាក់ទេដែលជាសិស្សថ្មីទើបផ្លាស់មក ពូបានសួរនាយកសាលា ហើយក៏ដឹងថាសច្ចះក៏ជាសិស្សថ្មី ពូដឹងថាឯងនៅមិនសុខ ច្បាស់ជាចង់តាមដានបង្ហាញមុខឃាតកៈ…ព្រោះតែរឿងនេះ ប៉ាឯងបន្ទោសពូណាស់ បើឯងមានអ្វីកើតឡើង គាត់មិនលើកលែងឱ្យពូទេ! អូ! ហើយក៏ព្រោះពូបានរកឃើញគ្រាំអង្កាំខ្មៅគួរឱ្យសង្ស័យមួយនៅក្រោមកាំជណ្តើរ ផ្ទះសច្ចះមានខ្សែកអង្កាំខ្មៅ តែសួរអ្វីក៏គេមិនបង្ហើបឡើយ! ឯងដេកទៅ! កុំឱ្យប៉ាឯងស្តីឱ្យពូទៀតអី!»

ខ្ញុំមិនបានតបទៅគាត់ ព្រោះហាក់ភាំងនឹងពាក្យ «គ្រាប់អង្កាំ» ឬវាជាសំឡេងតឺងៗបីដងដែលខ្ញុំបានឮនៅថ្ងៃនោះ?

អ្នកណាប្រាកដដែលនៅពីក្រោយរឿងទាំងនេះ?

«ខ្ញុំមិនសមជាមួយវីឯងទេ! ច្បាស់ជាមានមនុស្សល្អជាងខ្ញុំ!»

វីដជាមិត្តម្នាក់ តែងតែមកដល់រាល់ពេល​ខ្ញុំត្រូវការ​ ខ្ញុំស្មានថាជាស្នេហា តាមពិត គេបានបដិសេធខ្ញុំហើយបាត់មុខ។

ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំមានកំហុស ដែលច្រឡំលើមិត្តភាពរបស់គេ ក្រោយមកខ្ញុំប្រយ័ត្នណាស់មុនពេលនិយាយពីបេះដូងពិតទៅអ្នកណាម្នាក់។

​តែ ពួក​គេនៅតែ​បដិសេធ​ខ្ញុំ។ ធម្មតាខ្ញុំជាមនុស្សស្រី​ខ្ញុំមិនដែលផ្តើមមុននេះ ពួកគេ​មកធ្វើដូចជាយកចិត្ត​ទុកដាក់ ហើយ​ពេលដែលគ្រប់យ៉ាងវាក្លាយជាការចង់ដឹង គេផ្តល់ឱ្យខ្ញុំនូវការ​ពិតដ៏​​ឈឺ​ចាប់

«វីឯងច្រឡំចិត្តខ្ញុំ ខ្ញុំគិតថា​យើងជាមិត្ត​រហូត​មក!»

ខ្ញុំដឹងថា ពីដំបូងមិនមែន​មិត្តទេ មិត្តអី​មករកគ្នា​រាល់ថ្ងៃ ហើយប្រចណ្ឌ ហួងហែង? តែក្រោយមកចិត្ត​គេប្តូរព្រោះឃើញអ្នកផ្សេង ក៏បន្លប់ថាជាការយល់ខុសរបស់ខ្ញុំម្នាក់ឯង?

​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃខ្ញុំមិនរាប់អានមនុស្ស​ប្រុសតែម្តង។ ការដើរម្នាក់ឯង​និងធ្វើមុខគ្មានបេះដូង​​វា​នឹងជួយឱ្យយើង​មិន​ឈឺ​ចាប់​ខ្លាំង ខ្ញុំមិនមែន​ជាមនុស្ស​ចុះចាញ់ទេ គ្រាន់​តែអតីតពិតជាចុក ​ពិបាកនឹងឱ្យ​​បើក​ចិត្ត​​ម្ដង​ទៀតណាស់។

ហើយឥឡូវនេះ មនុស្ស​ផ្សេងម្នាក់បានចូលមកដល់។

គាត់បានធ្វើឱ្យខ្ញុំជឿជាក់លើគាត់ លើសពីមនុស្សមុនៗក្នុងអតីតកាល។ គាត់ឈ្មោះ រ៉ាប៊ីនទើបនឹងចូលមកធ្វើការកន្លែងនេះក្រោយខ្ញុំតែមកជាមេខ្ញុំ។

ខ្ញុំចេះញញិម​ ព្រោះចាប់ផ្តើមពេញចិត្ត​ពីរបៀបដែលគាត់ចូលចិត្តឮខ្ញុំនិយាយ បញ្ចេញយោបល់ ឬអ្វីក្តីយកចិត្ត​ទុកដាក់ទាំងអស់។

គាត់ញញិម គាត់មានអាយុលើសខ្ញុំ៨ឆ្នាំ។

គាត់ទើបនឹងបែបកបាក់ស្នេហា​នេះបើតាមការស៊ើបរបស់ខ្ញុំ ថាខាងស្រីការចោលគាត់ចេញទៅអាមេរិក។ គ្រប់យ៉ាងដែលគាត់បាននិយាយនិងធ្វើមក ដូចជាឱ្យតម្លៃខ្ញុំខ្លាំង។

ខ្ញុំមិនដែលមានមេដឹកនាំដែលខ្ញុំលង់ចិត្ត​ទេ បើរឿងនេះកើតមាន​នៅកន្លែងធ្វើការ​វាបង្កើនការលំបាកពីរដង គឺឈឺចាប់ដែលឃើញមុខគ្នា​និង​ការបាត់បង់អារម្មណ៍ធ្វើការ​បីដង ម្ល៉ោះហើយគ្រប់​អនុស្សាវរីយ៍ល្អៗ​ជា​ច្រើន​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​អាចធ្វើជាមិនចាំ មិនឃើញ ខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯងថា​ថ្ងៃណាមួយ នឹងបាត់បង់ សប្បាយចិត្ត​ត្រឹមថ្ងៃនេះបានហើយ កុំទុកជាអនាគតវែងឆ្ងាយពេក។

​«មាណវីថ្ងៃអាទិត្យនេះទំនេរទេ?»

«ហេតុអីបងប៊ីន?»

«ទៅលេងចម្ការ!»

«ចម្ការបងឯង?»

«រប​ស់ម៉ាក់បង! តែចង់នាំពួកយើងទៅស្ទូចត្រីដុតញ៉ុំ!»

មានអារម្មណ៍ថា គាត់ចង់បានពេលវេលាជាមួយខ្ញុំ។ គាត់មានទឹកមុខ​ញញិម ភ្នែកស្រទន់។ បើគាត់បបួលគ្រប់គ្នា​ម្តេចមកនិយាយនឹងខ្ញុំមុន?

«រវល់ដឹងបង! ​ចាំមើលសិន ខ្ញុំប្រាប់ពួកគេឱ្យ!»

ខ្ញុំបដិសេធព្រោះមិនចង់បន្តសុបិននាំឱ្យឈឺទៅថ្ងៃមុខ។ បែកពីវីដនិងមនុស្សពីរបីនាក់មកហើយ ខ្ញុំមិនចង់បែកពីបងរ៉ាប៊ីនដោយ​វិធីដដែលទេ។

អ្វីដែលខ្ញុំរៀនបានពីមនុស្ស​ប្រុសគឺ មករកយើងមុន ហើយ​ក៏ជាភាគីដែលដោះដៃចេញ​វិញមុនដែរ។

មិនយល់ចិត្តពួកគេទេ ខ្ញុំអាយុ២៦ឆ្នាំហើយ នៅតែគិតមិនយល់ថា ហេតុអ្វី​គេចាំបាច់ធ្វើដូចស្រលាញ់យើង​បើគេមិនច្បាស់លាស់ផង?

ប៉ុន្តែ គាត់នៅតែមកក្បែរៗ និងនៅទីនោះជានិច្ច​សម្រាប់ខ្ញុំ។ ក្នុងនាមជាមិត្តដ៏ល្អម្នាក់​រៀមច្បងដែលយល់ចិត្ត លើកតម្កើង ឱ្យឱកាស និងច្រើនទៀត​គ្រាន់តែមិននិយាយពាក្យស្រលាញ់។

នេះហើយជារឿងធំ។

គេថាមនុស្ស​ប្រុសបើស្រលាញ់​គេសារភាពមិនខាន។ គេទ្រាំមិនបានទេ។ សូម្បីពេលនិយាយថាស្រលាញ់យើងនៅតែមិនចង់ពិត​ចុះទម្រាំបើគេមិនដែលនិយាយសោះហើយ​យើងយកមកគិត?

«បងជាប់នៅកន្លែងថ្មី ប្រាក់ខែល្អជាងនេះបីដង!» គាត់ប្រាប់ខ្ញុំពេលនៅតែពីរនាក់ក្នុងការិយាល័យ។

«បើខ្ញុំជាបង ខ្ញុំទៅ!» ខ្ញុំនិយាយទាំងមុខមាំប្រាកដប្រជាដាក់គាត់។

«ចុះបងបានចួបមាណវីទៀតទេ?!»

ខ្ញុំភាំង។ ខ្ញុំខ្មាស​និងស្កុបចលនា។ ទោះបីជាទំនាក់ទំនងនេះ ច្បាស់តែខ្ញុំមិនចង់​ទាញវាមកជាការពិតទេ ព្រោះការពិត​មនុស្ស​យើងអាចកាឡៃបាន។

«ខ្ញុំ? ​ហេតុអីបង? កុំនិយាយលេងបងរ៉ាប៊ីន?»

ពេលនោះហើយ គាត់ប្រាប់ថា គាត់នឹងមិនទៅណាចោលខ្ញុំទេ ចិត្តគាត់គិតពីខ្ញុំ។ មានអារម្មណ៍ថាគាត់ជំរុញទំនាក់ទំនងនេះឱ្យស្ថិតក្នុងកម្រិតលើសមិត្តភាព។

យប់ដដែលនោះ ចម្លែក​ដែលគាត់ឆាតមកលេង។  និយាយពីរឿងការងារតែសួរពីគ្រួសារខ្ញុំជានិច្ច​ សមាជិក ម្នាក់ៗ ប្អូនខ្ញុំ បងៗខ្ញុំនិងប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំ។

ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំតែងតែមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំចួបតែមនុស្សប្រុសដែលនឹងស្រូបយកថាមពល ភាពវិជ្ជមាន ភាពគ្មានកំហុស សេចក្តីស្រលាញ់របស់ខ្ញុំ ហើយបន្ទាប់មកនៅពេលដែលពួកគេប្រើប្រាស់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង នោះអស់ ចម្លើយគឺ យើងត្រឹមជាមិត្ត។

«វីឯង មានស្តង់ដារម៉េចចំពោះគូជីវិត?»

«ខ្ញុំ?!»

«មនុស្ស​ប្រុសបែបណា?!»

«ម៉េចបានសួររឿងហ្នឹងបង?!»

«បងចង់ក្លាយជាគេនោះ!»

ខ្ញុំលែងឆាត តែខ្ញុំអានសារចុងក្រោយនេះសឹងពេញមួយយប់។

អាចថា ពេលនេះគេមាន​អារម្មណ៍​ទោរទន់ ហើយខ្ញុំក៏ចូលរួមទោរទន់ជាមួយគេ ចុះថ្ងៃដែលពួកគេ “លែងមានអារម្មណ៍ដូចពេលនេះទៀត ”? អ្នកឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងគឺខ្ញុំ។

 ហើយខ្ញុំគ្រាន់តែបញ្ចប់ទៅ នូវគ្រប់យ៉ាងអំពីគេ ភាពស្និទ្ធស្នាល ការឃើញគ្នា ឬកាន់តែអសន្តិសុខ និងអស់សង្ឃឹមក្នុងរឿងមនោសញ្ចេតនា?

«good morning!»

«ចា៎បង អរុណសួស្តី!» ខ្ញុំសែនភ្ញាក់ផ្អើ​លនឹងសារពេលព្រឹក​របស់គេ។

«បងកំពុងទិញកាហ្វេ បងចង់ទិញផ្ញើ ញ៉ុំអីដែរ?»

«ឡាតេបានបង! ចាំសងលុយវិញ អរគុណបងច្រើន!»

វាពិតជាពិបាកសម្រាប់ខ្ញុំណាស់ ក្នុងការគេចឬឆ្មើងកន្ទ្រើងដាក់នរណាម្នាក់ដែលខ្ញុំបានចំណាយពេលវេលា និងអារម្មណ៍ជាច្រើនគិតពីគេ។

ខ្ញុំ​មាន​សេរីភាព​ក្នុង​ការ​ជជែក និង​កម្សាន្ត​ជាមួយ​ពួកគេ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ចេះតែមាន​អារម្មណ៍​ថា កំពុង​បង្កើតការឈឺចាប់។

ដូចយ៉ាងជាមួយបងរ៉ាប៊ីន ទោះ​ខំ​ប្រឹង​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​ហាក់​មិន​អាចគេចពីការទទួលយកស្នេហាថ្មីនេះទេ។

គិតមើលចុះ ក្រោយពីយប់នោះមក គាត់បានតាមដានខ្ញុំ។

ខ្ញុំចុចLIKEសៀវភៅមួយគេលក់អនឡាញ ស្រាប់តែគាត់បញ្ជាទិញផ្ញើមក។ ខ្ញុំមិនអាច​បើក​ចិត្ត​ឱ្យ​អ្នក​ផ្សេង​បានទៀត​ឡើយ  ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​ស្រី​ដ៏​កម្សត់ម្នាក់​ដែល​រង់ចាំ​បុរស​ល្អ​មក​ស្រលាញ់​ ពេលនេះគេបង្ហាញខ្លួនហើយ​​ ខ្ញុំមិនមែន​ទេវតា​ចិត្តមាសទេ ខ្ញុំចង់បានគេណាស់ ហើយចង់បាន​រហូតពីបច្ចុប្បន្នដល់អានាគត។

​«ខ្ញុំចង់បានគូជីវិត​ដែលមានការទទួលខុសត្រូវខ្ពស់!»

ខ្ញុំសរសេរបែបនេះទៅគេ។ រំលងពីរថ្ងៃគេបបួលខ្ញុំទៅលេងម៉ាក់គេ។

វារហ័សពេកហើយ​ខ្ញុំដឹង តែខ្ញុំក៏មិនចង់អូសបន្លាយយូរដែរ។ ពាក្យមួយគេនិយាយថា បើស្នេហា​មកដល់ គឺរកតែរើខ្លួនមិនរួចទេ ហើយបើជាគូព្រេង តែងមិនព្រាត់។

ថ្ងៃនោះខ្ញុំទិញផ្លែឈើនិងនំបារាំងខ្លះទៅកំដរដៃ តែសង្កេតឃើញថា ម៉ាក់គាត់មិនសូវពេញចិត្ត​ខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំតាមសួរគាត់ តែបងរាប៊ីនថា ខ្ញុំគិតច្រើនពេក។

ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំរង់ចាំគេសុំទៅលេងប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំវិញម្តង មិនឃើញគេនិយាយសោះ។ បានប្រហែលមួយខែក្រោយ គេមកប្រាប់ខ្ញុំថា​គេផ្លាស់ការងារហើយ។

ពេលគេប្រាប់នេះ សល់ត្រឹមពីរថ្ងៃទៀតជាថ្ងៃចុងក្រោយនៅទីនេះ បានន័យ​ថា ខ្ញុំដឹងក្រោយគេ ឬគេបានលាឈប់តាំងពីជាង១០ថ្ងៃមុន។

ខ្ញុំដឹងថា​ មកពីម៉ាក់គេ។

តាមរយៈរឿងដ៏ឈឺចាប់នេះ ខ្ញុំសាកល្បងស៊ើបពីទំនាក់ទំនងចាស់របស់គេ គឺបណ្តាលមកពីម៉ាក់គេដដែល​បានជាគេដូរចិត្ត​។

«បងឯងដូរកន្លែងធ្វើការ​ដល់ថ្ងៃ Farewell ហើយទើបប្រាប់ខ្ញុំ!»

ខ្ញុំថាទាំងអន់ចិត្ត​និងយំ។ កាយវិការនេះស្មើនឹងការដើរដល់ទីបញ្ចប់នៃទំនាក់ទំនងពួកយើង។

«បងក៏មានការពិបាក បងពិបាកនិយាយ!» គេឆ្លើយយ៉ាងកំសាក។

«ចឹងបងមិនបាច់និយាយក៏បាន កុំឱ្យពិបាក!»

គេក៏លែងឆាត​មកដូចភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់ខ្ញុំដែរ។

ហេតុអ្វីមនុស្សប្រុស តែងមកប្រាប់ថាគេចូលចិត្តយើងពីដំបូង  ឱ្យយើង​បើកចិត្តឱ្យទូលាយពិនិត្យ​មើលគេផង  ធ្វើឱ្យយើង​មានអារម្មណ៍ថា ចេះស្រលាញ់ឡើងវិញម្តងទៀត ហើយចុងក្រោយនៅពេលដែលគេបោះបង់ គេចង់តែគេចមិនព្រមគិតពីចិត្ត​ថ្លើមយើង?

ខ្ញុំនិយាយរឿងនេះជាមួយមិត្តស្រីៗ គេថា​អាចជាកម្មពារឬអ្វី? ម៉េច​ក៏​ខ្ញុំ ត្រូវ​​មានកម្ម​ពារ​អាក្រក់​ម្ល៉េះ ខ្ញុំបានធ្វើអ្វីខុស បានជាម្តាយគាត់ឃើញខ្ញុំម្តងក៏វាយតម្លៃខ្ញុំ?

«ម៉ាក់បងមែនទេ?» ខ្ញុំសួរដោយឈឺចិត្ត​​តែគេវិញឆ្លើយធម្មតា៖

«មិនមែនគាត់តែកុំចេះតែកាត់ស្មាន! បើយើងរឹងមាំជាមួយគ្នា គាត់មិនអាចធ្វើអីបានទេ!»

«បានន័យថាគាត់ដដែល!» ខ្ញុំជូតទឹកភ្នែក ហើយស្អប់ម្តាយ​ពួកប្រុសៗទាំងអស់នោះជាខ្លាំង។ ស្អប់ជាងគេពួកកូនកំសាកអស់នោះ។

«កំហុសបង! មិនមែនគាត់ទេ!»

«បងជាខ្ទើយ ជាចោរឬជាអ្វី បានជាមកល្អជាមួយកូនស្រីគេហើយ ដោះដៃធ្វើហី?»

«បងមិនបានបំផ្លាញអនាគតអូនទេមាណវី!»

«បំផ្លាញបេះដូងខ្ញុំ!»

ម៉េច​បាន​ជា​ខ្ញុំ​ចំណាយ​អារម្មណ៍​ច្រើនទៀតជាមួយមនុស្សធុនអស់នេះ? ខ្ញុំយំហើយឈឺចាប់ណាស់នឹងខ្លួនឯង។ ​ ​ខ្ជះខ្ជាយ​ពេល​វេលា និង​ផ្តល់ការ​ទុក​ចិត្ត​ ខ្ញុំខុសទេគ្រាន់តែស្វែងរកមនុស្សម្នាក់មកជាគូ?

មើលក្នុងកញ្ចក់ ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សស្រីរូបអាក្រក់ទេ​ ខ្ញុំឧស្សាហ៍ហាត់ប្រាណ ខ្ញុំថែរក្សាស្បែក ខ្ញុំមិនដែលធ្វេសប្រហែសស​ម្អាតធ្មេញ តែ ជារឿយៗខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា បុរសៗចង់បានតែអ្វីដែលជារូបរាងកាយ។ គេអាចនឹង​ឃើញអ្នកណាល្អជាងខ្ញុំ ម្តាយគេ​អាចទើសរឿងកម្ពស់ខ្ញុំ ឬសម្បុរខ្ញុំ​ ខ្ញុំដឹងថា នេះមិនមែនជាការពិតសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា ប៉ុន្តែម៉េចក៏ខ្ញុំនៅតែមានអារម្មណ៍អសន្តិសុខ?

ក្រៅពីបំផ្លាញពេលវេលា​របស់ខ្ញុំ មនុស្សពីអតីតទាំងនោះបានទាំងបំផ្លាញជំនឿចិត្ត​របស់ខ្ញុំទៀត។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើម​ចេះការពារខ្លួនឯង ហើយ​ចង់សម្រប​រៀន​ទទួលយក ការរស់នៅក្នុងភាពឯកោ។

ពាក្យថា «ខ្ញុំនឹងចួបនរណាម្នាក់ ដែល ចំណាយពេលភាគច្រើនជាមួយខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ស្រលាញ់ និងត្រូវបាន​ស្រលាញ់ បានទទួលការគិតគូយកចិត្តទុកដាក់ ខ្ញុំនឹងបើកបេះដូងសម្រាប់នរណាម្នាក់នោះ»ខ្ញុំទាត់វាចោល។

លោកនេះ មិនបានបង្កើតមនុស្សម្នាក់នោះមកសម្រាប់ខ្ញុំទេ។

ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើមយកចិត្តទុកដាក់ លើខ្លួនឯង វិនិយោគអារម្មណ៍ និងពេលវេលារបស់ខ្ញុំសម្រាប់ខ្លួនខ្ញុំ មិនចងភ្ជាប់ជាមួយអ្នកណាទាំងអស់។

ខ្ញុំស្អប់ការរង់ចាំមនុស្ស​ដែលធ្លាប់ឆាតមកហើយ​បាត់ស្រមោលឈឹង។ ខ្ញុំស្អប់ភាពប្រែប្រួលលើលោកនេះ។

បើជីវិតជាតិនេះ សម្រាប់តែរស់នៅឯកា ខ្ញុំគួរតែ​ប្រឈមមុខនឹងបញ្ហានេះឱ្យហើយ​តែម្តងទៅល្អជាង។

ក្នុងអំឡុងពេលវិបត្តិកូវីដ-១៩ ខ្ញុំត្រូវនៅផ្ទះ ដូចគ្រប់គ្នា​លើលោកនេះដែរ ។ រយៈពេលនោះ ខ្ញុំបានរៀនអ្វីម្យ៉ាង​ថា ការរស់នៅម្នាក់ឯងមិនមែនជារឿងអាក្រក់ទេ ក៏មានអត្ថប្រយោជន៍មួយចំនួនដែលលេចឡើង ដូចជា រីកចម្រើនជាងមុន​ រឹងមាំជាងមុន។

ជាញឹក​ញាប់ ពេល​យើង​ហ៊ុម​ព័ទ្ធ​ដោយ​អ្នក​ដទៃ យើង​ចំណាយ​ថាមពល​ច្រើន ។ កន្លងមកខ្ញុំព្យាយាមធ្វើឱ្យអ្នកដទៃសប្បាយចិត្ត ធ្វើឱ្យពួកគេចូលចិត្ត ជួយ បន្ធូរអារម្មណ៍ ពួកគេ អានអារម្មណ៍របស់ពួកគេ ហើយចុងក្រោយ ខ្ញុំឈឺចាប់។ នៅ​តែ​ឯង ​អាច​ឱ្យ​ខ្ញុំសម្រាកពីការងារទាំងអស់នោះ មក​បញ្ចូល​ថាមពល​ ​ផ្លូវ​ចិត្ត​គិតយឺតៗ ពីផ្លូវជីវិត ផ្តោតលើការងារ និងការសិក្សាជំនាញ។

ខ្ញុំបានឆ្លុះបញ្ចាំងពីខ្លួនឯងបន្តិចម្តងៗ ព្រោះមាន​ពេលវេលា និងដោយសារ​ពេលនេះ ស្ម័គ្រនៅឯកោ ខ្ញុំ​មិន​ចំណាយ​ពេល​ច្រើន​ដើម្បី​កែច្នៃ​គំនិត គិតពី​អារម្មណ៍​របស់​អ្នក​ដទៃ ពេក នោះ​​ជា​ពេល​វេលា​ដ៏​ល្អ​បំផុត​ក្នុង​ការ​បង្វែរ​ការ​ផ្តោត​អារម្មណ៍មកចិត្តគំនិតខ្លួនខ្ញុំ។

ខ្ញុំពិតជាទទួលបាននូវទស្សនវិស័យកាន់តែច្រើនសម្រាប់អារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនស្គាល់អ្វី​ដែល​ ធ្វើឱ្យខ្លួនខ្ញុំសប្បាយចិត្ត អ្វីដែលធ្វើឱ្យខកចិត្ត និងអ្វីដែលធ្វើឱ្យសោកសៅ។

កាលពីស្ថិតនៅក្នុងក្រុមជាមួយអ្នកដទៃយើង តែងហត់នឹង​ធ្វើការសម្របសម្រួលរកដំណោះស្រាយដែលក្រុមទាំងមូលអាចរីករាយបាន។ ចំណែកនៅម្នាក់ឯងបែរជាមាន​ សេរីភាពកាន់តែច្រើនដើម្បីធ្វើរឿងដែលយើងចង់ធ្វើ។ អារម្មណ៍ជឿជាក់លើសមត្ថភាពខ្លួនឯងបង្កើនឡើង ​ឯករាជ្យ​ជាង​មុននិង លែងគិតថា​ខ្លួនឯងកម្សត់ទៀតហើយ។

យល់យ៉ាងណាចំពោះរឿងពិតរបស់ខ្ញុំ?

– កញ្ញា គ្នាសូមអញ្ជើញឯង និងបងមេសា មកចូលរួមក្នុងពិធីមង្គលការគ្នាផងណ៎ា! នេះជាធៀបអញ្ជើញ…កញ្ញា ត្រូវតែមកចូលរួម កុំឱ្យខកខានថ្ងៃពិសេសមួយនេះឱ្យសោះ បើមិនអីចឹងទេ គ្នាខឹងឯងជាមិនខាន!

នារី សម្បុរស្រអែម សក់រួញៗបែបអង្គាដី ឈរញញិមពព្រាយ លូកដៃហុចធៀបការអញ្ជើញ ទៅកាន់ស្រីស្រស់ នារីស្អាតតូចម្នាក់ទៀត ដែលជាមិត្តជិតស្និទ្ធ ជាមិត្តរួមការងារដែលអង្គុយជាប់នៅនិងតុធ្វើការជាមួយគ្នា ដែលកំពុងសម្លឹងមើលនិងមុខកញ្ចក់អេក្រង់កុំព្យូទ័រ ដៃញាប់វាយនិងឃីប៊តកំព្យូទ័រញាប់ស្មេរ កំពុងប្រញាប់បញ្ចប់ធ្វើរបាយការណ៍ការងាររបស់ខ្លួន។

ម្នាក់ស្រីនោះ នាងមានឈ្មោះថា កញ្ញា។ កញ្ញា ពេលបានឮពាក្យ ពោលអញ្ចើញហៅទទួលធៀបការពីសំណាក់មិត្តនារីម្ខាងទៀតបែបនេះ នាងស្ទើរតែហើបពីតុ ភ្ញាក់ឡើងស៊ើបប្រាយ ស្ទុះចង់ទៅឱបអ្នកម្ខាងទៀត។ មើលចុះ សូម្បីតែដៃរបស់នាងទាំងពីរដែលកំពុងចុចឃីប៊តកុំព្យូទ័រ គាំងស្ញេញ លែងកម្រើកសង្កត់ជាប់ចំឃីអក្សរAនិងH ដូចអារម្មណ៍ដែលនាងកំពុងចង់ស្រែកទៅកាន់អ្នកម្ខាងទៀត…

ពាក្យ «AHhhhh…» វាយជាប់ពេញក្រដាសរបាយការណ៍របស់នាង!

– មិថុនា នេះជាការពិតមែនឬ ឯងកំពុងជិតរៀបការ? (កញ្ញា ស្រដីសួរបញ្ជាក់ទៅកាន់មិត្ត ហាក់បីមិនជឿលើរឿងដែលអ្នកម្ខាងទៀតនិយាយនេះទេ…ព្រោះនេះវា…វាមានអារម្មណ៍ថាលឿនពេក! សុខៗមិត្តម្នាក់នេះ នឹងបានរៀបការ​​)

– អ្ហឺ! ហើយនេះគ្នា ទៅពោលពាក្យកុហកប្រាប់ឯងធ្វើអី…បើធៀបការ គ្នាក៏ហុចដល់ដៃរបស់ឯងដែរ កញ្ញា! បើឯង មិនព្រមជឿ ឯងអាចហែកមើលធៀបការមួយនេះបានតើ! ហក៎ យកទៅមើលចុះ!

ឮពាក្យរបស់ មិថុនា កញ្ញាពិតជាចង់បញ្ជាក់ស្រាយចម្ងល់របស់នាងណាស់។ នាង មិនបង្អង់យូរ ទទួលធៀបអញ្ជើញ ហែកស្រោមសំបុត្រធៀបការនោះមកបញ្ជាក់…

នាងឃើញច្បាស់និងភ្នែកនូវតួអក្សរធំៗ ចារសរសេរប្រាប់បញ្ជាក់នូវអត្ថន័យនៃឈ្មោះរបស់កូនកំលោះ និងកូនក្រមុំ ដែលចារដិតលើធៀបអញ្ជើញនោះ «កូនប្រុសនាម ឃឹម សីហា ជាគូនិង កូនស្រីនាម គង់ មិថុនា»

នាងបើកភ្នែកធំៗ ពេលដឹងនូវការពិតមួយនេះ!

ពិតជាការពិតមែន មិនខុសទេ…មិនខុសពីសម្ដីមិត្តនាងប្រាប់ឡើយ មិថុនាកំពុងជិតដល់ថ្ងៃចូលរោងជ័យ នាងជិតបានក្លាយជាកូនក្រមុំ មានពិធីមង្គលការនាពេលថ្ងៃខាងមុខនេះហើយ…នាងបានបញ្ចប់ងារជាឈ្មោះ ក្រមុំចាស់ហើយ!

កញ្ញា នាងនឹកភ្នកក្នុងចិត្ត៖

 «​មិថុនា ជិតក្លាយជាប្រពន្ធរបស់គេហើយ…មិត្តចរិតប្រុសរបស់ខ្ញុំម្នាក់នេះ វ៉ៃចេញលក់ដាច់ហើយ! សល់តែខ្ញុំទេមើលទៅ ដែលមិនទាន់បានចូលរោងជ័យដូចគេដទៃទៀតនោះ…ហ៊ឺសហ៊ឺ អាណិតខ្លួន…មានសង្សារនិងគេដែរ តែសេពគប់គ្នារាប់ឆ្នាំដែរ តែមិនទាន់មានដំណឹងល្អអីប្រាប់គេទៀត!» កញ្ញា លួចគិតក្នុងចិត្ត។

មិថុនា ឃើញកញ្ញាអង្គុយនឹកភ្លឹក ដកដង្ហើមធំបែបនេះ ក៏ធ្វើជាសួរលេងសើចនិងនាង

– ម៉េច កញ្ញា ឯងមិនចង់ឱ្យមិត្តម្នាក់នេះរៀបការឬ ទើបធ្វើមុខជូរហ៊ុយ ដូចគេមិនទាន់បានដោះទុក្ខសត្វរួចកាលពីព្រឹកមិញអីចឹង?

– អ៊ាវ…ភើយៗ ឯងនេះ! កុំចូលចិត្តលើកពាក្យពិត មកហែកប្រាប់គេពេក…ខូចក្រីឌីតគ្នាអស់ហើយ ឮបែបនេះ នរណាគេមកចាប់អារម្មណ៍ ស្រីស្អាតដូចជាគ្នាទៀត ហ្អាស់! គ្នានេះ គឺវាត្រេកអរ រកពាក្យអ្វីនិងបរិយាយនិងណា! មិនគិតថា​ ឯងនេះបែរជាបានចូលរោងការ ស៊ីក្បាលជ្រូកមុនគ្នាសោះ…មឹះៗតែកេះឆ្នាំងបាយធ្លុះ!

– ពុទ្ធោមិត្ត! ហើយឯងចង់ឱ្យគេមកចាប់អារម្មណ៍និងឯងអីទៀត? បើឯងបានបិទទ្វារបេះដូងរបស់ខ្លួនឯងព្រោះមានម្ចាស់រួចហើយ និងនៅមានសល់កន្លែងបេះដូងទំនេរឯណា ដាក់សម្រាប់ដាក់អ្នកដទៃដែរឬ? បើបេះដូងរបស់ឯង ពេញដោយវត្តមានបងមេសា ម្ចាស់ដង្ហើមរបស់កញ្ញាម្នាក់នេះហើយតើ។ នេះគ្នាដឹងណា បងមេសា សង្សារឯង នៅច្រងោៗនៅនិងមុខសោះ សេពគប់គ្នាបានយ៉ាងយូរជាង៥ឆ្នាំជាងហើយហ្នឹង! តែនិយាយបែបនេះ ឯងនេះរៀនចេះមានចិត្តសាវ៉ាតាំងពីអង្កាល់ ប្រាប់គ្នាមើល!…នឹកចង់រកអ្នកថ្មីមកថែបេះដូងរបស់ខ្លួនម្នាក់ទៀត?

– ឯងនេះ កុំមកចេះចង់ដឹងរករឿងគ្នាពេកបានទេ? រឿងឯងវិញឱ្យស្ងាត់ នេះមិថុនា គ្នាសុំសរសើរឯងហើយ ឯងនិងបងសីហា ទៅលួចលាក់ស្រលាញ់គ្នាតាំងពីអង្កាល់ ហ្អាក? សុខៗ មកហុចធៀបការឱ្យគ្នា…ដឹងអត់? បើគ្នាខ្សោយបេះដូង គ្នាច្បាស់ជាគាំងស្លាប់ មិនបានចូលរួមស៊ីការឯងជាមិនខាន។

– ហាហា…ស្នេហារវាងគ្នា និងបងសីហា គឺគេដាក់Private ! គេមិនប្រាប់សាធារណៈជនឱ្យបានដឹងឮឡើយ ប្រាប់ឱ្យដឹង។

– អូហ! លេងដល់អីចឹងផង? បានហើយ គ្នាសុំមកបញ្ចប់របាយការណ៍មួយនេះឱ្យរួចសិន ព្រោះត្រូវយកទៅដាក់ឱ្យលោកប្រធានពិនិត្យ រសៀលថ្ងៃនេះផង!

– អូខេ ឯងធ្វើការរបស់ឯងសិនចុះ គ្នា ទៅអញ្ជើញដើរហៅការគេទៀតសិន។

បន្ទាប់ពីមិថុនា ចាកចេញបន្ដិច កញ្ញាចាប់ផ្តើមបន្ដការងាររបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តអារម្មណ៍ក្នុងខ្លួននាងពេលនេះ គឺរសាប់រសល់ ផ្ដុំមិនមូលសោះ…នាងនៅតែគិតពីរឿងរៀបការរបស់មិថុនា…

និយាយពាក្យក្នុងចិត្ត នាងលួចច្រណែនមិត្តរបស់នាង ដែលអាចចូលរោងការមុននាងបាន ព្រោះរឿងស្នេហារបស់គេទាំងពីរ ទោះបីម្ចាស់ខ្លួនគេមិនប្រាប់ឱ្យដឹង តែកញ្ញាអាចដឹងបានដែលថាមិថុនា និងសីហា ស្គាល់គ្នាមិនប៉ុន្មានឆ្នាំ ព្រោះម្នាក់ៗសុទ្ធតែជាមិត្តភក្ដិនិងគ្នា។

ការពិត កញ្ញា នាងចង់រៀបការណាស់ នាងមិនចង់នៅក្នុងសម្ព័ន្ធភាពសង្សារជាមួយមិត្តប្រុសខ្លួននោះទេ។ នាងចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថា ភ័យខ្លាចនិងរឿងអាយុខ្លួនឯង ចាប់ផ្តើមយល់ថា សម្ព័ន្ធភាពរវាងគេនិង មេសា សង្សារនាង មិនផ្អែមល្ហែមដូចគេផ្សេង…នាងពេលខ្លះមិនដឹងថាត្រូវឬខុស ដែលមានសង្សារសុភាពពេក ឬអាចនិយាយថា មានសុភាពបុរសជាសង្សារនោះ!

«ណ្ហើយ! កញ្ញាអើយ ល្មមឈប់គិតពីរឿងនេះទៅ អារឿងរៀបការចង់ឱ្យខាងប្រុសជាអ្នកសុំឯងនោះ មើលទៅវាមិនអាចទៅរួចទេ! បើសិនជាឯងចង់រៀបការមែន មានតែខ្លួនឯងត្រូវតាំងចិត្តខ្លាំង សុំគាត់ខ្លួនឯងតែម្ដងវិញ ប្រហែលជាលឿនជាង…សុំខាងប្រុសរៀបការតែម្ដងទៅ។ បើអង្គុយដេកចាំបងមេសា សុំឯងរៀបការ មើលទៅ៥ឆ្នាំទៀតក៏មិនដឹងគាត់ហ៊ានចូលឬអត់ផង! បានហើយ ម៉ោះបញ្ចប់ការងាររបាយការណ៍នេះរួច អាល់នឹងបានរកបាយញុំាវិញ…ហ៊ើយ ជីវិត!»

កញ្ញា ពោលដាស់តឿនខ្លួនឯង ចប់ឃ្លាប្រយោគដោយដង្ហើមធំ។

រ៉ឺងៗរ៉ឺង! សំឡេង ទូរស័ព្ទដៃរបស់កញ្ញារោទ៍ឡើង

– ជម្រាបសួរ ម៉ាក់! ចម្លែកម៉្លេះ ម៉ាក់ខលទូរស័ព្ទមករកខ្ញុំ ទាំងថ្ងៃត្រង់បែបនេះហ្នឹង?

– កញ្ញា! កូនរវល់ធ្វើការងារទេ ថ្មើរនេះនុះ? ម៉ាក់ ខលទៅរំខានដែរឬអត់? (ម៉ាក់កញ្ញា ស្រដីសួរ)

– មិនអីទេណ៎ាម៉ាក់ កូនសម្រាកចេញពីការងារហើយ។ ម៉ាក់ មានការងារអ្វីមែនទេ ទើបបានជាខលមករកខ្ញុំបែបនេះ?

– គឺគ្មានអ្វីច្រើនទេ ចុងសប្ដាហ៍នេះ កូនទំនេរទេ? ម៉ាក់មានរឿងចង់ពឹងឱ្យកូនជួយ…

– ចុងសប្ដាហ៍នេះ? ម៉ាក់ ខ្ញុំរវល់ហើយ!

– សំខាន់ឬអត់? អាចឈប់បានទេ រឿងការងារមួយហ្នឹងនោះ? (ខ្សែម្ខាងទៀត សួរបញ្ជាក់ មើលទៅការងារដែលគាត់រកពឹងឱ្យកញ្ញាជួយនោះ ទំនងជារឿងសំខាន់ផងដែរ)

– ម៉ាក់ គឺ….

ឮសំនួនពាក្យស្ទាក់ស្ទើររបស់អ្នកម្ខាងទៀតបែបនេះ ម៉ាក់របស់កញ្ញា អាចទាយដៅដឹងខ្លះៗថា ការងារដែលកូនស្រីខ្លួនជាប់ធ្វើនៅចុងសប្ដាហ៍ អាចជារឿងអ្វី?

– នេះជាប់ណាត់ជាមួយ សង្សារប្រុសរបស់ឯងមែនទេ?

– ម៉ាក់ គឺ… (កញ្ញា ឆ្លើយរាងរដិករដុប ព្រោះនាងដឹងថា ម៉ាក់របស់នាង ហាក់បីមិនសូវពេញចិត្តបងមេសា សង្សាររបស់ខ្លួនឡើយ)

– កូនកញ្ញា ម៉ាក់ មិនជំទាស់ទេរឿងកូនមានសង្សារ ហើយមិនប្រកាន់ដែលថាសង្សារកូនជានរណា។ ប៉ុន្តែម៉ាក់សុំប្រាប់កូនឱ្យដាច់ស្រេច បើឆ្នាំនេះសង្សារកូន មិនចូលមកដណ្ដឹងកូនយកទៅរៀបការទេ ម៉ាក់នឹងបង្ខំកូនរៀបការជាមួយនិងមនុស្សដែលម៉ាក់គិតថាសក្តិសមជាមួយនិងរូបកូនហើយ! ម៉ាក់ ប្រាប់ឱ្យដឹង បញ្ជាក់ឱ្យច្បាស់ កូនជួយប្រាប់ទៅខាងប្រុសផង!

– អ្នកម៉ាក់ ធ្វើបែបនេះដាក់ខ្ញុំបានយ៉ាងម៉េច? ខ្ញុំជាកូនស្រីរបស់ម៉ាក់ ណ៎ា!

 – ហ្នឹងហើយ ដោយសារតែឯងជាកូនស្រីរបស់ម៉ាក់ហើយ ទើបម៉ាក់គិតគូ បារម្ភរឿងគូជីវិតរបស់កូននោះ! ឯងមិនដឹងទេឬ ថាឆ្នាំនេះឯង មានអាយុប៉ុន្មានឆ្នាំហើយ? ចូលឆ្នាំនេះ ឯងអាយុ២៩ឆ្នាំហើយណ៎ា កញ្ញា! ឯងចង់ដល់ឆ្នាំណាទើបរៀបការ ឯងមិនដឹងទេឬថាស្ត្រីយើង តែអាយុ៣០ឆ្នាំ គឺពិបាកក្នុងការចាំគេមកដណ្ដឹង រៀបការនិងយើងណាស់…រឿងយកកូនមួយទៀត អាយុកាន់តែជ្រេ ការបង្កើតកូនក៏ពិបាកដែរ​ ម៉ាក់មិនចង់ឱ្យឯងក្លាយចំណីមាត់ញាតិក្នុងស្រុកអ្នកដទៃឡើយ។ ហើយនេះ ឯងក៏មានសង្សារ សេពគប់គ្នារាប់ឆ្នាំរួចហើយ នឹងចង់គិតថាអង្កាល់ទៀតទើបបានរៀបការ សាងគ្រួសារអ្ហៈ? ម៉ាក់មិនចង់រង់ចាំយូរច្រើនឆ្នាំបែបនេះទេ! ឯងត្រូវតែរៀបការឱ្យបានក្នុងឆ្នាំនេះ!        

– អ្នកម៉ាក់! (កញ្ញា ស្រែកប្រកែកជំទាស់)

– ម៉ាក់សម្រេចចិត្តរួចហើយ! បានហើយ ប៉ុណ្ណឹងចុះ ម៉ាក់រវល់!

ទឺតៗទឺត! ខ្សែម្ខាងទៀត បិទទូរស័ព្ទយ៉ាងលឿន មិនរង់ចាំស្ដាប់ពាក្យប្រកែកពីកញ្ញា។ កញ្ញា ឮបែបនេះ នាងចាប់ផ្តើមចងចិញ្ចើម ក្នក់ក្នុងចិត្ត ព្រោះគិតមិនដឹងថាត្រូវសម្រេចគួរបែបណា? ប្រាប់បងមេសាពីរឿងនេះ ឬគួរតែគិតថានឹងសុំបែកជាមួយគាត់វិញ…ស្នេហារបស់គេទាំងពីរ ដល់ផ្លូវបំបែកហើយមែនទេ?

គិតមិនដឹងរកដំណោះស្រាយត្រូវធ្វើបែបណាឱ្យល្អមួយសោះ នាងមានតែសម្រេចចិត្តខលទូរស័ព្ទសួរអ្នកចងបញ្ហា…

– អាឡូ បងមេសា! បងរវល់ទេ? (កញ្ញា ស្រដីសួរទៅកាន់ខ្សែម្ខាងទៀត ដោយសំឡេងមុត)

– បាទ ពេលនេះមិនរវល់អ្វីសំខាន់នោះទេ អូនមានរឿងអ្វីមែនទេ? (មេសា តប ក្នុងចិត្តរាងចម្លែកដែរ)

– បងមានដឹងរឿងរបស់ មិថុនានិងបងសីហាទេ?

– រឿងរបស់មិថុនានិងសីហា? គេទាំងពីរមានរឿងអ្វីឬ? ទើបអូនសួរមកកាន់បងបែបនេះ?

– គឺចុងខែហ្នឹង គេទាំងពីរចូលរោងការហើយ…

– ចូលរោងការ? ពិតមែនឬ? (មេសា ឆ្លើយដោយសំឡេងស្មើ ហាក់បីមិនភ្ញាក់ផ្អើល ឬមិនសំខាន់អ្វីសោះ)

– បងពិតជាមិនដឹងរឿងនេះដែរឬ? បងសីហា ជាមិត្តរួមការងារជាមួយនិងបងណា៎…ខ្ញុំគិតថា រវាងបងទាំងពីរគ្មានអ្វីលាក់បាំងនិងគ្នាទេ បងច្បាស់ជាដឹងរឿងនេះជាមិនខាន! តែម៉េចក៏បងមិនដែលនិយាយប្រាប់ខ្ញុំអីបន្ដិចសោះ…(កញ្ញា ដំឡើងសំឡេង ដូចជាចង់ខឹងទៅកាន់ខ្សែទូរស័ព្ទម្ខាងទៀត)

– ហ្ហឹម! សូមទោសអូន…បងដូចធ្លាប់ឮសីហា វានិយាយពីរឿងនេះដែរ តែបងមិនសូវចាប់អារម្មណ៍និងរឿងរបស់វាប៉ុន្មាននោះទេ! អូនក៏ដឹងដែរថា អាសីហា វាជាមនុស្សចូលចិត្តប៉ប៉ាច់ប៉ប៉ោចយ៉ាងណា។ តែនេះ ហេតុអ្វីអូននិយាយរឿងនេះធ្វើអី?

– បង…គេរៀបការហើយ! (កញ្ញា សង្កត់សំឡេងលើពាក្យ រៀបការ)

– បងដឹងហើយ! បងច្បាស់ជាសារ៉េពេលទៅចូលរួមពិធីមង្គលការជាមួយអូនទាល់តែបាន…មិនខកសន្យាដូចមុននោះទេ លើកនេះ បងនិងទៅចូលរួមពិធីមង្គលរបស់គេទាំងពីរជាមួយអូន!

– បង ខ្ញុំមិនចង់សំដៅពីរឿងនេះទេ! បង មិត្តខ្ញុំម្នាក់ៗ គេរៀបការអស់ហើយ អ្នកខ្លះគេក៏មានកូនរត់ពេញដីដែរ ហើយចុះរឿងរបស់…

ឃ្លាប្រយោគពាក្យសម្ដីរបស់ កញ្ញា មិនទាន់ពោលចប់ សួរគេឱ្យច្បាស់ផង ស្រាប់តែសំឡេង ទឺតៗទឺត! បញ្ជាក់ពីការដាច់សេវាបញ្ចប់ការសន្ទនាពីចុងខ្សែម្ខាងទៀត។

– នេះកើតថីហ្នឹង បងមេសា ខ្ញុំមិនទាន់បានសួរគាត់ថា ចុះរឿងរៀបនោះ បងមិនធា្លប់គិតទេ?

កញ្ញា រអ៊ូព្រោះនេះ ទម្រាំគេខំប្រមូលកម្លាំងចិត្ត ក្លាហានចង់សួរពីចម្លើយអ្នកម្ខាងទៀត បែរជាត្រូវបរាជ័យ ព្រោះតែបញ្ហាខ្សែទូរស័ព្ទម្ខាងទៀតដាច់សេវា…តើនេះជាឧប្បទ្ទវហេតុ ឬចេតនារបស់គាត់?

មួយសន្ទុះ សំឡេងសារមួយ លោតចូលមកក្នុងទូរស័ព្ទរបស់កញ្ញា

ទឺតៗទឺត! សំឡេងសារ

– សូមទោស ទូរស័ព្ទបងអម្បាញ់មិញអស់ថ្ម! បងរវល់បន្ដិច ចាំល្ងាច យើងចួបគ្នា!

ឃើញគាត់ផ្ញើសារមានអត្ថន័យបែបនេះ កញ្ញា ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ខឹង តូចចិត្តនិងមេសា ពេលខ្លះនាងចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ សង្កេតដឹងខ្លះៗថា រាល់ពេលដែលគេនិងនាង និយាយពីរឿងរៀបការ គេតែងតែគេចវេសនិងសំនួរនាង ឬរកមូលហេតុ លេសដោះសារមិនផ្ដល់ចម្លើយឱ្យនាងច្បាស់នោះទេ..

 «​តើនេះបងមេសា ពិតជាមិនគិតចង់រៀបការជាមួយខ្ញុំមែនទេ? បើបែបនេះមែន តើខ្ញុំគួរតែសុំគាត់បែកគ្នាដែរទេ? ខ្ញុំពេលនេះ លែងចង់បន្ដសម្ព័ន្ធភាពមិនច្បាស់លាស់បែបនេះទៀតហើយ…ខ្ញុំចង់រៀបការ…ស្លៀកពាក់ឈុតប្រពៃណីខ្មែរ សំពះផ្ទឹមដូចកូនក្រមុំ នារីដទៃទៀតដែរ»

គិតបែបនេះរួច នាងទាញទូរស័ព្ទរបស់ខ្លួន ហើយតបសារទៅកាន់មេសាវិញ

– ចាស៎ អូនយល់ហើយ! ល្ងាចនេះអូនរវល់ មិនបាច់ចួបគ្នាទេ បងមេសារ! (នាងផ្ញើសារខ្លីបែបនេះ ក្នុងចិត្តគេសង្ឃឹមថា មេសា គេនឹងលួងនាង)

មួយស្របក់ សំឡេងសារជាថ្មីចូលមកទូរស័ព្ទនាង

– អូខេ អ៊ីចឹងចាំស្អែក ថ្ងៃសៅរ៍ ចាំចួបគ្នាក៏បាន!

នាងឆ្លើយតប ទៅកាន់នាងវិញខ្លីៗ

– ចាស៎បង!

—————-

ស្អែកឡើង

មេសា បបួលនាងធ្វើដំណើរកម្សាន្តទៅលេងកំពង់សោម ដោយជិះម៉ូតូរបស់ខ្លួន។ វេលានោះ កញ្ញា ក៏រំភើបចិត្តណាស់ ហើយក៏ភិតភ័យបុកពោះក្នុងខ្លួនផងដែរ ព្រោះនាងសម្រេចចិត្តរួចហើយ ថានឹងនិយាយពាក្យបែកទៅកាន់មេសានៅថ្ងៃនោះផងដែរ…នាងចង់រក្សាអនុស្សាវរីយ៍ល្អៗជាមួយគេឱ្យបានច្រើន ជាជាងគិតរឿងអាក្រក់ដែលមាននៅថ្ងៃខាងមុខ។

ពួកគេមកដល់ឆ្នេរសមុទ្រ រាងថ្ងៃជ្រេទៅហើយ តែម្នាក់ៗសប្បាយចិត្តពេលបានឃើញសមុទ្រពណ៌ខៀវស្រងាត់ ឆ្នេរខ្សាច់សក្បុស ជាមួយខ្យល់បក់ផាត់កាយដ៏ត្រជាក់…ភាពនឿយហត់ទាំងប៉ុន្មានដែលមានក្នុងខ្លួនក៏បាត់អស់។ ពួកគេទាំងពីរនាំគ្នាលេងទឹកសមុទ្រ រហូតដល់ល្ងាចបន្តិច អ្នកទាំងពីរអង្គុយមាត់ឆ្នេរ រង់ចាំមើលថ្ងៃលិច។​

មួយសន្ទុះស្រាប់តែ មេសា សម្លឹងមើលភ័ក្ររបស់កញ្ញា រួចវាចាឡើងថា…

-កញ្ញា អូន! បើមានថ្ងៃមួយបងនឹងលែងនៅក្បែរអូនជារៀងរហូត តើអូននឹងគិតធ្វើយ៉ាងណា?”

កញ្ញា ឮមេសាសួរបែបនេះ នាងគិតវាគ្រាន់តែជាសំនួរលេងសើចដូចជាគេដទៃ នាងឆ្លើយដោយមិនសូវខ្វល់ថា…

– អូននឹងយកសង្សារថ្មី ដែលសង្ហាជាងបង ឡូយជាងបង និងល្អជាងបងគ្រប់បែបយ៉ាង…អូនមិនធ្វើជាក្រមុំសៅកែ រង់ចាំអ្នកដែលមិនវិលវិញនោះទេ…ហាហា…បងខឹងនឹងអូនទេ?

ឮចម្លើយរបស់នាងបែបនេះ មេសា ញញិមចេញធ្មេញមក រួចតបទៅវិញថា…

– មិនខឹងទេ…សង្សារបងទាំងស្អាតនិងឆ្លាតបែបនេះ ពិតណាស់មិនខ្វះអ្នកមកស្រលាញ់ឡើយ

ឮពាក្យសម្ដីតបរបស់មេសាបែបនេះ កញ្ញារំជួលចិត្ត មិនគិតថាគេក៏ជាអ្នកមានសម្ដីផ្អែមបែបនេះដែរ នាងគិតមួយសន្ទុះ សួរទៅកាន់មេសាវិញ

– ចុះបងវិញ ប្រសិនបើគ្មានអូន បងនឹងធ្វើបែបណា?

– បងនឹងទៅរកអូន…ជីវិតបងរស់មិនអាចមានសេចក្ដីសុខឡើយ បើខ្វះវត្តមានអូននៅក្បែរបង!

————-

រៀបត្រលប់មកភ្នំពេញវិញហើយ អារម្មណ៍របស់កញ្ញាហាក់ជាមិនស្រួលសោះ ភ្នែកខាងឆ្វេងរបស់នាងញាក់រហូត ហាក់ប្រាប់ក្រើនរម្លឹកពីប្រផ្នូលមិនល្អអ៊ីចឹង…នាងដកដង្ហើមធំ សម្រេចចិត្តនឹងមិនទាន់ប្រាប់ទៅមេសាពីរឿងបែកគ្នាឡើយ។

ពេលមកដល់កន្លែងផ្ញើ ស្រាប់តែប្រផ្នូលមិនល្អនោះ ឆុតមែនទែន…មួកសុវត្ថិភាពពណ៌ផ្កាឈូកដែលជាកាដូថ្ងៃកំណើតដែលមេសាបានទិញជូនឱ្យនាង…នាងស្រលាញ់វាណាស់ ព្រោះវាជារបស់តែមួយ ថ្ងៃតែមួយដែលមេសាទិញឱ្យនាងជាលើកដំបូង។ កញ្ញាមានអារម្មណ៍ខូចចិត្ត និងសោកស្តាយណាស់ដែលមិនបានមើលថែរក្សា ការពារវាឱ្យបានល្អ មេសា ឃើញនាងបែបនេះ ក៏និយាយលួងនាងថា…

– កុំខូចចិត្តអីអូន ចាំត្រលប់ទៅដល់ភ្នំពេញវិញ បងនឹងទិញអាថ្មីដែលល្អជាងនេះឱ្យអូន…គ្រាន់អូនតែងតែរអ៊ូប្រាប់បងថាមួកនេះកញ្ចាស់ មិនស្អាតនោះអី?

– តែនេះវា… (នាងបង្អាក់សម្ដី គិតមួយសន្ទុះទើបនិយាយត)  មិនអីទេបង…របស់ដែលបាត់ហើយ ទោះទិញថ្មីជំនួសវិញ វាក៏លែងដូចដើមវិញដែរ!

ម្នាក់ៗ ស្ងាត់ស្ងៀមរៀងៗខ្លួន ហើយក៏គេឡើងជិះម៉ូតូរបស់ខ្លួនទៅទាំងបែបនេះ ដោយកញ្ញា មិនបានពាក់មួកសុវត្ថិភាពឡើយ។

នៅអំឡុងពេលធ្វើដំណើរនៅតាមផ្លូវ ពួកគេឆ្លងកាត់រោងការមួយកន្លែង សំឡេងភ្លេងតន្ដ្រីប្រគុំអ៊ឹកធឹក កំដររោង ធ្វើឱ្យកញ្ញាស្រណោះ នឹកស្រមៃមិនដឹងកាលណា ខ្លួនមានឱកាសក្លាយជាកូនក្រមុំចូលរោងពិធីបែបនេះដូចគេ ស្រាប់តែពេលនោះ សំឡេងមេសានិយាយស្រែកខ្លាំងៗឡើង

– កញ្ញា អូនចង់រៀបការទេ?

– បងនិយាយស្អី? (កញ្ញា សួរបញ្ជាក់)

– គឺបងចង់សុំអូនរៀបការនៅពេលនេះ…យល់ព្រមរៀបការនឹងបងទេ កញ្ញា?

– បង.. (កញ្ញានៅពីក្រោយឱបចង្កេះអ្នកកំលោះឡើងណែន នាងរំជួលចិត្តរំភើបពេក គាំងនិយាយលែងចេញ)

– បងសន្សំលុយគ្រប់ហើយ…កញ្ញា ព្រមរៀបការនឹងបងទេ? (មេសា ស្រែកខ្លាំង និយាយបន្ដ)

មេសា និយាយរួចហើយ ល្បឿនម៉ូតូរបស់ខ្លួនបរកាន់តែលឿន ស្របពេលជាមួយផ្លូវទេរចុះចំនោទ ធ្វើឱ្យម៉ូតូអ្នកទាំងពីរដែលកំពុងជិះនេះរឹតតែរត់បរទៅមុខលឿនស្លេវ រហូតដល់កុងទ័រល្បឿនចង្អុលដល់ ១២០គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង…ខ្យល់ត្រជាក់ដែលហើរកាត់និងរាងកាយកញ្ញា និងល្បឿនលឿនដូចហោះបែបនេះ ធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចឡើង…

នាងស្រែកប្រាប់ទៅអ្នកកំពុងបើកកាន់ដៃចង្កូតម៉ូតូទាំងញ័រមាត់ថា…

– បងមេសា..បងអាចបន្ថយល្បឿនម៉ូតូសិនបានទេ? អូនរងាណាស់!

–  អូនប្រាប់បងសិនមក អូនយល់ព្រមជាមួយបងទេ?

– អូ…អូន យល់…យល់ព្រម! អូនចាំពាក្យបងសុំរៀបការអូនយូរហើយ បងដឹងទេ បើបងមិនសុំអូនរៀបការថ្ងៃនេះទេ អូននឹងសុំបែកពីបងហើយ!

– បងដឹង បងសូមទោសអូន…(មេសា និយាយដោយសំឡេងអួលដើមក ក្រៀមក្រំ យ៉ាងចម្លែក)

– បង… (កញ្ញា មិនត្រូវរកពាក្យអ្វីមកសូមទោសអ្នកម្ខាងទៀត នាងមិនគួរភ្លាត់មាត់និយាយពាក្យទាំងនោះចេញមកសោះ)

– កញ្ញា បងអាចសុំអូនមួយបានទេ? អូនអាចដកមួកសុវត្ថិភាពរបស់បងដែលកំពុងពាក់នេះ យកទៅពាក់នៅក្បាលអូនសិន ហើយអូនថើបលួងបង នៅថ្ពាល់ខាងឆ្វេងបងមួយខ្សឺតមក…ជាសក្ខីភាពថា ពួកយើងទាំងពីរយល់ព្រមរៀបការជាមួយគ្នា។ អូនធ្វើបានទេ?

– អូនធ្វើបាន!

កញ្ញា និយាយរួចក៏ធ្វើតាមសម្ដីរបស់មេសា…កញ្ញា ងាកសម្លឹងមើលទៅកញ្ចក់ដៃម៉ូតូ នាងឃើញមេសា ញញិមយ៉ាងក្រៀមក្រំ កែវភ្នែករបស់គេក្រហម ចាប់ផ្ដើមស្រក់ទឹកភ្នែក…នាងរន្ធត់ចិត្តជាខ្លាំង ព្រោះនេះជាលើកទី១ ដែលនាងឃើញមេសាយំ…នេះមេសា គាត់កើតថី?

– កញ្ញា បងសូមទោស…ព្រោះបងស្រលាញ់អូន!

គ្រាំង!!! ផាំងប្រាវ!​ សំឡេងលាន់ឮសូរស្ទើរបែកត្រចៀក!

ម៉ូតូដែលអ្នកទាំងពីរកំពុងជិះបានដួលបោកនឹងថ្នល់…ថ្លុកឈាមហូរដាមពេញលើគំនូសផ្លូវ រាងកាយមនុស្សពីរនាក់បានខ្ទាតចាកឆ្ងាយចេញពីគ្នា ប៉ុន្ដែអ្វីដែលចម្លែកនោះ ទោះបីរាងកាយពេញដោយរបួស ដាច់រលាត់ឈាមប្រឡាក់ពេញអាវ សភាពមើលលែងចង់ស្គាល់យ៉ាងណា កែវភ្នែកដ៏មានពន្លឺរបស់អ្នកកំលោះ ជនរងគ្រោះបង្ហាញនូវស្នាមញញិមនៅលើផ្ទៃមុខខ្លួន ដែលដៀងភ្នែកកំពុងសម្លឹងមើលទៅកាន់នារីម្នាក់ ពាក់មួកសុវត្ថិភាព ដេកសន្លប់ ឆ្ងាយពីខ្លួន៥ម៉ែត្រ…

————

៣ថ្ងៃក្រោយមក កញ្ញា កាន់កាសែតមួយអានទាំងស្រក់ទឹកភ្នែកថា..

មានគូស្នេហ៍ស្មោះស្ម័គ្រមួយ នៅពេលកំពុងបើកបរយ៉ាងលឿនពីកំពង់សោមត្រលប់មកភ្នំពេញវិញ ហ្រ្វាំងម៉ូតូត្រូវបានដាច់ ប៉ុន្តែអ្នកកំលោះជាសង្សារនាងមិនបានប្រាប់មិត្តស្រីរបស់ខ្លួនទេ ដោយភ័យខ្លាចនាងភ័យ ប៉ុន្ដែបែរជាបញ្ឆោតនាង សុំនាងរៀបការ ដែលជាវិធីត្រជាក់ឱ្យនាងយល់ព្រមដកពាក់មួកសុវត្ថិភាពខ្លួន មកពាក់ជំនួសវិញ។ បន្ទាប់ពីពាក់រួចភ្លាម គ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ក៏កើតមានឡើង។ ខាងប្រុសបានស្លាប់ តែសំណាងខាងស្រីនៅរស់រានមានជីវិត ព្រោះការលះបង់មួកការពាររបស់សង្សារនាង៕

ចប់