មនុស្ស​ម្នាក់មានស្បែកខ្មៅស្រិល​ដើរចូលមករក Gold ដោយ​កាន់ Screen ​បង្ហាញផង។  ដោយពិនិត្យ​មើលរលះរលាំង Goldងាកមកសង្កត់សំឡេងដាក់នីយ៉ា។

«លឿន! ហៅវាក្រោកឡើង! ហៅ!»

នីយ៉ាស្លន់ស្លោសម្លឹងប្រុសស្នេហ៍រួចសម្លឹងទ្រុងដែក។ គេមិនត្រឹមតែមិនកម្រើក​ ថែមបង្ហាញ​ការហូរឈាមតាមរឹមបបូរមាត់ និងច្រមុះ។

ពួកធ្វើអី្វគេខ្លះ? នាង​យំទាំងរន្ធត់និងគ្មានកម្លាំងសូម្បីជូតទឹកភ្នែក។

កាណុងកាំភ្លើងGoldដកមកភ្ជង់សៀតផ្កានួនល្អងក៏នាងមិនចាប់អារម្មណ៍អ្វី លុះត្រាជនពាលគ្រហឹម៖

«ហៅឈ្មោះវា!»

នារីញាប់ញ័រ ស្រែកមិនចង់ចេញសំឡេង៖

«ឥន្ត្រា!»

នាង​ហៅញ័រៗនិងខ្សោយ បណ្តោយឱ្យGoldលើកកាំភ្លើងមួយវាយស្មាភូស។

ស្រីស្រែកទ្រហោយំនិងភ្លាត់៖

«ឥន្ត្រា!»

បុរសនៅស្ងៀមជាសភាពសាកសព។ រាងកាយនេះ​នឿយហត់ពេកហើយ គេឆ្លងកាត់មកច្រើនពេកហើយ។ ចំណែកបេះដូង​នៅក្នុងទ្រូង៥ហត្ថក៏ខ្ទេចខ្ទាំព្រោះការខកចិត្ត​នឹងពិភពលោកឃោរឃៅ​មួយនេះដែរ។ នីយ៉ា​ដឹងថា កាលដែលព្រមឱ្យគេ​គេងរហូតទៅជារឿង​ល្អសម្រាប់គេ តែស្រីនៅ«មិនអស់ចិត្ត»​។

ខ្យល់សមុទ្រដ៏ក្រៀមក្រំ​ រំឭកវិញនូវពាក្យសម្តីរៀម «បើស្រលាញ់យូស៊ូ នៅរៀបការចុះណ៎ា! តែ…. បើអត់ស្រលាញ់វា​ទេ កុំបាច់ធ្វើ! កុំខ្លាចអ្នកណាទាំងអស់! ខ្ញុំ….មិនមែនជាមនុស្សក្លូន មិនមែនមនុស្ស​អសមត្ថភាព ឬស្អីដែលឮមកអម្បាញ់មិញនេះទេ!»។

ជាមួយសេចក្តីឈឺចាប់ដែលកម្រើកខាងក្នុងជម្រៅដ៏ជ្រៅនៃបេះដូងមួយ បានចួបស្នេហ៍ពិតហើយបែរជាមិនអាចចួបគ្នា ស្រីយំដង្ហោយ៖

«ឥន្ត្រា! ក្រែងថារៀបការមែនទេ? បើខ្លួនទៅមែន អ្នកណារៀបការជាកូនកំលោះ អ្ហះ?»

គ្មានរំញោចអ្វីទាំងអស់ មិនថាក្នុង Screen របស់ Gold ឬមួយនៅរូបរាងខាងក្រៅដែលនារីកំពុងផ្តោតពិនិត្យ។ របួសខាងក្នុងនិងក្រៅ ប្រហែលជាធ្ងន់ដល់ថ្នាក់សំឡេងដង្ហោយនាងក៏គេមិនទទួលដឹងដែរ។

នាងយល់ចិត្ត​គេណាស់ សេចក្តីស្លាប់គឺជាជម្រើសល្អបំផុត​សម្រាប់ឥន្ត្រាចាកចោលការឈឺចាប់អស់ទាំងនេះ ប៉ុន្តែ…..ម្តេចនាង​នៅតែជំទើតជើងទៅ លូកដៃទៅរកគេទាំងដឹងថា ឈោងមិនដល់ ប៉ះគេមិនបានសូម្បីតែលើកចុងក្រោយ…បង្អស់។

«ខ្ញុំចង់ចូលទៅ!»

នាង​និយាយដោយមិនបែរខ្នង​។ Goldនិងគ្នីគ្នាងាកមកសម្លឹងនារីដែលកំពុងសំណូមពរ តែជនស្បែកខ្មៅគ្រវីក្បាលតតាត់….ទេ! ទេ! ទេ!

សូម្បីគេនៅស្ងៀមបែបនេះហើយក៏ពួកវាខ្លាចឥន្ត្រាដែរ? នីយ៉ាគិតទាំងទឹកភ្នែកស្រក់ម៉ាត់ៗ។

នាង​វាចាស្រួយស្រិបខឹងសម្បា៖

«ខ្ញុំត្រូវការ​ប៉ះគេ! ខ្ញុំត្រូវ​ការនៅក្បែរគេ!»

ស្នូរជើងរត់មកឌឹបៗ។

Goldងាកទៅរក​កងកម្លាំងមាឌធំបីបួននាក់ដែលរត់មក។ ជាមួយអាវុធគ្រប់ដៃ ពួកគេកំពុងបញ្ចេញសភាពប្រុងជើងការណ៍។

«ប៉ូលិសសម្រុកមក ចម្ងាយ​៣០០ម៉ែត្រពីយើង!»

«ចង្រៃយក៍!»

Gold រអ៊ូនិងងាកមកសម្លក់នាង។ នីយ៉ាមើលឃើញកំហឹងក្នុងភ្នែករបស់ជនពាល។ ជននេះកំពុងគិតថានាង​ជាអ្នកឱ្យការទៅប៉ូលិស ប៉ុន្តែ​លើខ្លួនស្រីមិនមាន​អ្វីទាំងអស់ ពួកគេបានឆែកឆេរ​យ៉ាងតឹងតែងហើយ នីយ៉ា​មាន​សម្បកកាយនិងបេះដូងដែល….​ត្រៀម​ស្លាប់​។

ប្រសិន​គីម៉ាល់ឬជេន​តាមមកប្រកិតមែន​ គឺមកតែពីប៉ូលិសតាមដាននាង​ដោយមិនឱ្យដឹងខ្លួន ឬក្រុមត្រីកោណមាសបានធ្វើឱ្យបែកធ្លាយ​តម្រុយដោយប្រការណាផ្សេង។

ស្រីគ្មានពេលគិតទេ ព្រោះឃើញ​ជននេះបោះScreenទៅលើដៃកូនចៅម្នាក់ដោយកំហឹង​ក្រេវក្រោធ រួចដកកាំភ្លើងខ្លី។

«កុំ!»

នាង​ក្រោកមកពាំងពីមុខទ្រុង ព្រោះខ្លាចថាជនកំណាច​នឹង​រេកំហឹង​បាញ់ប្រហារលើរាងកាយស្តូកស្តឹងនៃបុរសជាទីស្រលាញ់។

«បើអញយកវាមិនបាន អញនឹងបំផ្លាញវាឱ្យសូន្យពីលោកនេះ!»

Gold បញ្ចេញកំហឹង​និងវាចាសំដៅលើខួរក្បាលអច្ឆរិយៈរបស់ឥន្ត្រាដែលគេតែងចង់បាន។ ប្រសិន​គេចាញ់ គេនឹងសម្លាប់ឥន្ត្រាមុនពេលសមត្ថកិច្ច​មកដល់។

«ខ្ញុំសុំហៅ​គាត់ម្តងទៀតសិន!»

នាង​យំអង្វរទន់ឆ្អឹង ខណៈដែលអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រសម្បុរខ្មៅឱនមកខ្សឹប។

«ទោះយ៉ាងណា យើង​យកកោសិកា​ខួរមិនទាន់ទេ! យោងវាឡើងទៅសិនទាន!»

Gold​ រេភ្នែកគិត គេលើកដៃឡើងលើស៊ីញ៉ូ។ ស្នូររោទ៍នៃជំនិះលើមេឃចាប់ផ្តើម​លាន់មកកៀកឡើងៗ។ ឧទ្ធម្ភាគចក្រធុនធ្ងន់យ៉ាងទំនើប CH-47 Chinook រប​ស់បណ្តាញឧក្រិដ្ឋករចាប់វិលនិងទម្លាក់ខ្សែដែលមានទ្រង់ទ្រាយជាជណ្តើរ។

Gold ដកថយឡើងទៅលើជំនិះទាំងដៃម្ខាងក្តាប់កាំភ្លើង​ មុខក្រញូវៗ ភ្នែករេរំពៃមើលការបោលមកកៀកនៃក្រុមទូកថ្មីៗ។

«ស្រង់វាឡើង!»

គេស្រែកបង្គាប់ខណៈនារីរលះរលាំងឆ្លេឆ្លា​ក្បែរនោះមិនដឹងត្រូវធ្វើយ៉ាងណា ក្រៅតែពីដង្ហោយហៅ៖

«ឥន្ត្រា! ឥន្ត្រា! ក្រោកឡើងឥន្ត្រា ក្រោកឡើង»

Gold គំហក៖

«ស្រីនេះដែរ! នាំឡើង!»

ឧក្រិដ្ឋជន​ឡើងដល់ជំនិះ ខណៈនីយ៉ាត្រូវអង្គរក្ស Gold មកក្រៀករុញបង្ខំ​ឡើងលើជណ្តើរខ្សែ។ ពួកនោះសម្លុតនាង​ខ្លីៗ៖

«ទៅ!»

នីយ៉ានៅតែបែរក្រោយស្រែករកប្រុសស្នេហ៍ដែលស្ងៀមគ្មានកម្រើក។ រាងកាយ​ក៏ត្រូវបង្ខំឱ្យឡើងយាន។ ពីចម្ងាយ ទូកបួន​បោលប្រដេញមកលឿនស្លេវកក្រើករាត្រីនៃដែនជលសា។ មកដល់ក្បែរទ្វារ កម្លាំងខ្យល់បោកបក់ជារង្វង់ក្នុងកម្រិតខ្លាំងឡើង។ ​ស្រីតូចប្រឹង​ប្រតោងខ្លួនជម្នះសភាពឃ្លេងឃ្លោង ភ្នែករំពៃចុះក្រោមរឹតអស់សង្ឃឹម ​ដ្បិតមនុស្ស​ពីរនាក់ហាក់ចុចលេខកូដបើកទ្រុងដែកមិនចេញ អាចពួកគេស្លន់ពេក ឬអាចសោ​Error។

«បើកមិនបានទេ! សោErrorហើយ»

មេក្រុមស្បែកខ្មៅស្រែកដាក់មីក្រូក្បែរកអាវ។

«យកឡើងទាំងទ្រុងមក!»

Gold ស្រែកបញ្ជា ហើយ​ដៃម្ខាងជននេះច្បាមកអាវនីយ៉ាពីក្រោយ រួចទាញនាង​ចូលយាន​។ នៅខាងក្រោម ពួកមាឌធំសម្លឹងសម្លក់គ្នា។ សភាពទាល់ច្រករបស់ពួកគេ ធ្វើឱ្យនីយ៉ា​ផ្ចង់សម្លឹងទៅឧបករណ៍ផ្ទុកអុកស៊ីសែនដែលថ្ពក់ជាប់ម៉ឺងសងខាង​​គុកដែកដ៏កំណាច​ដែលបាន​​​ត្រាំរាងកាយឥន្ត្រា។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ ពេលទ្រុងដែកយោងឡើងផុត​ពីក្នុងទឹក​ គ្រប់គ្នា​អាចឃើញ បន្ទប់កញ្ចក់មួយ ថ្ពក់ជាប់នៅនឹងបាតរបស់វា មានសណ្ឋានជាកូនមន្ទីរពិសោធន៍ចល័ត ផ្ទុក​នូវ​ម៉ាស៊ីន​ ឧបករណ៍បម្រុងមួយចំនួន​និងគ្រែពេទ្យដែរ។

នារីទើបនឹង​យល់ថា ប្រសិន​បើឥន្ត្រាដឹងខ្លួនឡើងកាលណា ពួកនេះនឹងដកបាតចេញទម្លាក់នាយ​ភ្លាមៗទៅក្នុងបន្ទប់នោះ។

«ហេលីកុបទ័រមិនអាចដាក់ធ្ងន់លើស១ម៉ឺន​ផោនទេទាន!»

នេះបានន័យថា អ្វីដែលនៅជាមួយឥន្ត្រាគឺធ្ងន់ជាងនេះទៅទៀត។

Gold ល្វីងមុខហើយ សម្រែកបក្សីយន្តបន្តបីបួនទៀតឱ្យសញ្ញា​បោលមកពី​ជើងមេឃ។ ទោះបីថា យានប្រតិបត្តិលើមេឃរបស់ប៉ូលិស មិនទំនើបស្មើយានរបស់ពួកGold ក៏មិនប្រាកដថា ទាយាទត្រីកោណមាសអាចរត់របូតបានងាយពីសំណាញ់ឆ្មក់នេះឡើយ ប្រសិនប៉ូលិសខ្មែរ​បាញ់បង្ហូរប្រេង តើឱ្យពួកគេ​ហោះចេញបានដល់ណា?

ផាំង!

ស្នូរគ្រាប់ទីមួយផ្ទុះមក ចំណែកគ្រាប់បន្តបន្ទាប់លាន់ថែមរដឹកដែរ។

«អញមិនឱ្យពួកអ្ហែងបានសម្រេចទេ!»

Gold ខាំមាត់និយាយ ហើយបែរក្រោយលូកដៃយកកាំភ្លើងធំមួយត្រៀមប្រយុទ្ធតបត។ ខណៈនីយ៉ា​បិទភ្នែកត្រៀមលក្ខណៈជាមួយឆាកបញ្ចប់ដ៏សោកសៅ នាង​ឮជននេះនិយាយទៀត៖

«អញបាញ់បើកសោ យោងអ្នកទោសឡើងមកភ្លាម!»

នារី​បើកភ្នែកព្រោះលាន់សំឡេងបាញ់ក្ឌុងដូចស្នូររ៉ុកកែត។ ដោយសារពេលនេះ ទូកខាងក្រោមរេខ្លួនគេចចេញពីគ្រាប់ប្រសាចរបស់ប៉ូលិស ធ្វើឱ្យចលនា​ទ្រុងដែលយោលយោគ​នៅលើលម្ហផ្តើមវេវៀច កាណុងរបស់Gold មិនត្រឹមមិនអាចប៉ះត្រូវគោលដៅប៉ុនប៉ងទេ ថែមទាំងអាច​នាំគ្រោះថ្នាក់។

មួយក្ឌាំងតក់ក្រហល់របស់គេ បែរជាភ្លាត់មកផ្តាច់ខ្សែច្រវាក់ដែក ទម្លាក់ទ្រុងនិងបន្ទប់ពិសោធន៍ធ្ងន់កណ្ឌុកទៅក្នុងលម្ហទឹក។

វត្ថុដ៏ធ្ងន់និង​រាងកាយស្តូកស្តឹង ត្រូវត្របាក់យកស្រិបមិនមិនបង្អង់ដោយ​ជម្រៅលម្ហជលសារងងឹតងងល់ក្រោមរាត្រីកាល។

នីយ៉ាចំហមាត់ រីឯGoldដែលនៅក្បែរនាង កំពុងភាំងភ្លឹកទៅនឹងការបាត់បង់ទៅ នូវវត្ថុដ៏មាន​តម្លៃបំផុតមួយ​ ដែលគេខំតាមរកជាច្រើនឆ្នាំមកហើយប្រើគ្រប់វិធី គ្រប់រូបភាព។

ឥន្ត្រាធ្លាក់ទៅហើយ នេះជាសាគរពិបាកមើលឃើញកោះត្រើយកុំថាឡើយចុះដល់ទីជម្រៅ។ គ្មានអ្នកណាយកអ្វីមួយពីក្នុងរាងកាយគេបាននោះទេ នីយ៉ាត្រេកអរ….តែទឹកភ្នែកក៏ហូរព្រោះថា ទ្រុងមួយនោះជាផ្នូររបស់គេ។

ស្រីវាចាស្ងាត់ៗក្នុងចិត្ត​៖

«ឥន្ត្រា! ចាំផង អូនចុះទៅហើយ! យើងធ្លាក់ទៅក្រោមជាមួយគ្នា!»

Gold ដែលឆ្ងក់នៅភាំងភ្លឹកនឹងបរាជ័យដ៏​អស់សង្ឃឹមនេះ ដូចជាឱកាសឱ្យនារីតូចលោតផ្លោងចុះមករកដែ​នទឹក។ ជនពាល​ដឹងខ្លួនកាលណា គេភ្ញាក់ក្រញាង ងាកមកបន្ទា​ន់ កេះកៃបញ្ជូនគ្រាប់សំណរកំណាចគ្រាប់ទីពីរ​ក្ឌឺងមកតាមពីក្រោយនាងដែរ ប៉ុន្តែមិនត្រូវនីយ៉ាបែរជាបុកភឹបមកលើទូករបស់គេខ្លួនឯង។

ជំនិះក្នុងទឹក​ប៉ើងខ្ចាយ ចែកជាពំនូក​អគ្គីកម្រិត​រាប់រយអង្សារ ហើយបន្តកម្លាំងផ្ទុះដាលមកលើអាកាស​ រាល​ឆេះប្រតោង​ឧទ្ធម្ភាគចក្រដែលបង្វិលខ្លួនគេចកន្ទុយមិនទាន់…..Goldនិងអ្នកបើករបស់គេស្រែកសន្ធាប់ មុនពេលយាននេះផ្ទុះខ្ជោល​ទៅជាកម្ទេចផ្កាភ្លើង​ក្រហមមួយចំហៀងសមុទ្រ។

វត្តមាន​ទាយាទដ៏កំណាចនៃត្រកូលត្រីកោណមាសត្រូវបានបញ្ចប់ អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនិងខ្មាន់នានារបស់គេ​ រួមទាំងខ្លួនគេ ត្រូវកម្ទេចក្លាយជាផេះផង់ពីលោកយើងនេះ។

យ៉ាងហោចណាស់ សន្តិភាពនិងសេចក្តីខុសដុមរមនា​ បានចាប់ផ្តើមទំព័រថ្មី​សម្រាប់ពិភពលោកមួយនេះក្រោយអវត្តមាន​ពួកមនុស្សឈាមត្រជាក់។

វគ្គ

ប្អូនប៉ូលិស​

ត្រជាក់ណាស់….

ស្រីដឹងខ្លួនព្រឹប…..នាងបើកភ្នែកផ្ចង់គិតថា មុននេះ​សុបិនឃើញអ្វីទៅ? មិននឹកឃើញរឿងអ្វីទាំងអស់!

សូមត្រឹមសុបិនឃើញរៀម​ក៏អូនធ្វើមិនបាន!

នីយ៉ា​ក្រោក​អង្គុយដោយរងាព្រឺស្បែកមួយតួខ្លួនពីលើដល់ក្រោម។ មិនទាញភួយសម្លី ឬអ្វីមក​ដណ្តប់​ទេ តរុណីដាក់បាតជើងទៅនឹងឥដ្ឋ។ ទីនោះមាន​កម្រាលព្រំទន់និងកក់ក្តៅបន្តិច។ ស្រីលើកយកម្រាមដៃស្តាំវែកសក់ ក្រឡេក​រកមើលអ្វីៗជុំវិញ ដែល​បានបង្ហាញខ្លួន​ស្ងប់​ស្ងាត់​ទៅក្រោមអាកាសធាតុមិនមែនស្រុកខ្មែរ។

ជញ្ជាំងពណ៌ប្រផេះ បន្ទប់ធំមួយមាន​សៀវភៅជាច្រើននិងបន្ទះថ្នាំ។ ១៤ខែនិង២៥ថ្ងៃហើយ ដែលនាងមកស្នាក់នៅទីនេះ ប្រទេសនេះដើម្បីព្យាបាល…..មិនមែន​កាយទេ គឺចិត្ត​។

គ្រួសារនីយ៉ា​គិតថា នាង​មានរោគចិត្ត​ដែលបាត់បង់គេ ចំណែក​ការធ្លាក់ទៅក្នុងសមុទ្រខ្មែរ នាង​គេងតែ២ថ្ងៃ រាងកាយនិងរបួសក៏ជាអស់….ចុះ…របួសក្នុងបេះដូងមួយនេះ ពេលណាអាចសះស្បើយបានទៅ?

មកវែកវាំងននសម្លឹងទៅក្រៅ ពេលវេលា​ព្រលឹមស្រអាប់នៃខែឧសភានៅក្នុងប្រទេសហ្វាំងឡង់។

ទីនេះត្រជាក់ខ្លាំង ណាមួយនាឡិកាចង្អុលម៉ោងជិត​៦​ព្រឹកប៉ុណ្ណោះ។ ទីក្រុងនេះគ្មានអ្នកណាភ្ញាក់ពីគេ​ងរហ័ស​បែបនេះទេមើលទៅ។

ចាំបានថា ពេលហាន់ដាចេញពីប្អូន​ទៅភ្នំពេញវិញ ​បងស្រីបានទុកមេផ្ទះម្នាក់ជានារីខ្មែរពូកែថែទាំ វ័យ៥០ឆ្នាំប្លាយ មកពីខេត្តស្ទឹងត្រែងនិងអតីតប៉ូលិសម្នាក់ជាស្វាមីគាត់។ នីយ៉ាគ្មានសត្រូវនៅទីក្រុងហែលស៊ិនគីនេះទេ នៅទីណាក្តី ព្រោះពួកនោះស្លាប់អស់ហើយ​ ប៉ុន្តែអ្នកទាំងពីរមាន​ភារកិច្ច​ជួយការងារនិងមើលឃ្លាំការ​សម្រាកព្យាបាលចិត្ត​របស់នាងនាដែនដ៏ឆ្ងាយមួយនេះ​។

ហាន់ដា​ប្រាប់ថា វេជ្ជបណ្ឌិត​ចិត្ត​សាស្ត្រណែនាំ​ឱ្យរើសយកប្រទេសដែលមានអាកាសធាតុត្រជាក់មួយ គង់អាចជួយសម្រាលភាពស្រងូតស្រងាត់របស់នីយ៉ាបានច្រើន ធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ថា ពេលវេលា​ត្រូវបង្កក ហើយមិនមាន​ភាពលន្លង់លន្លោចខ្លោចផ្សាហួសហេតុពេក។

ស្រីទម្លាក់វាំងននមកវិញ បើកទូទាញយកឈុតមកស្លៀកពាក់ និងទាញអាវក្រាស់វែងមកគ្រប។  ចុងក្រោយស្រីទើរភ្នែកនឹងអាវមួយផ្សេងទៀតនៅលើខ្នើយក្បែរដំណេក។ ជារបស់ដែលនីយ៉ា​មិនដែលខ្វះបាន ស្រីលូកយកមកឱប។ លោតចុះតាមជណ្តើរតិចៗតម្រង់មកក្បែរទ្វារ ក៏ឱនស៊កពាក់ស្បែកជើងស្បែក-កវែង រួចបើកគន្លឹះសោចាកចេញមិនចង់រំខានអ្នកថែទាំពីរនាក់ប្តីប្រពន្ធដែលកំពុងសម្រាកបន្ទប់ជាប់នោះឡើយ។

សួនច្បារនៅស្រគាំលាយឡំដោយកម្ទេច​សន្សើម​ចាំងផ្លេកៗ។  ទីនេះមិនទាន់មាន​ព្រិលឬទឹកកកធ្លាក់ទេរយៈពេលនេះ ប៉ុន្តែវាត្រជាក់ស្មើសូន្យអង្សារទៅហើយ។

នៅរប​ងទាបខាងក្រៅគ្មានចាក់សោទេ នាងគ្រាន់តែ​រុញហើយឱបដៃចាកចេញ។

នៅតាមដងផ្លូវលំដែលក្រអូបប្រហើរក្លិនស្មៅនិងផ្កា ស្រមោល​ពន្លឺចាំងលម្អដោយភ្លើងគោមជាជួរ បានអមដំណើរគ្មានគោលដៅរបស់នីយ៉ា។ សំឡេង​ដដែលៗរបស់បងស្រីនាង​តែងតែលាន់មកជានិច្ច ហាន់ដាសូមឱ្យនាងរឹងមាំ ត្រូវតែរៀនឆ្លងកាត់រឿងមួយនេះ ហើយបន្តឆាកជីវិតទៅមុខដោយម៉ឺងម៉ាត់ និងបំភ្លេច​អតីតកាល តែទន្ទឹមគ្នា​នោះ នីយ៉ាឮសំលេង​មួយផ្សេងលាន់ចេញមកបដិសេធជានិច្ចជាកាល «​ខ្ញុំមិនអាចធ្វើរឿងនេះបានដោយគ្មានគេទេ! ខ្ញុំមិនអាចរស់នៅដោយគ្មានគេ ដោយបំភ្លេចគេហើយសប្បាយចិត្ត​ធ្វើដូចអត់មាន​អ្វីកើតឡើងបានឡើយ! ឥន្ត្រា! អូនសន្យា អូននឹងធ្វើឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព ដើម្បីថែទាំខ្លួនឯង ដូចដែលបងចង់ឃើញ តែអូនមិនអាចសន្យាថា រស់សប្បាយចិត្ត​ពេលគ្មានបងនោះឡើយ។ អូនស្រលាញ់បងមនុស្ស​ទឹកកក ទីណាមានភាពត្រជាក់ ទុកថា​បងនៅក្បែរៗហើយតាមថែទាំអូន ការពារអូន»។

ប៉ូលិសនិងបងប្រុសគេមិនអាចរកគេឃើញទេ។ ទម្ងន់ទ្រុងនោះធ្ងន់ពេក ល្បឿននៃការលិចទៅក្នុងសាគរ រហ័ស​មិនអាចតាមទាន់ កុំថាឡើយអាចស្រង់គេចេញពីបាតសមុទ្រមក សូម្បីឃើញ​បន្តិចមុននាង​លង់ទឹកឈ្លក់សន្លប់បាត់ដង្ហើម ក៏នាងធ្វើមិនបានដែរ។

មានអារម្មណ៍ថាហត់។ នៅកាច់ជ្រុងនេះ ជាកូនសួនតូចមូលមីរដេរដាសទៅដោយ​ពពួកដើមឧទុម្ពរដ៏ចំណាស់ៗ។ មាន​កៅអីឈើលាបថ្នាំពណ៌ចម្រុះមួយចំនួន នៅពីក្រោមគល់ព្រឹក្សាទាំងនោះ ទុកសម្រាប់ជនានុជនអង្គុយ​សម្រាក។

អាវរបស់គេនៅក្នុងដៃនាង។ ជារបស់ដែលនាងបានសំនូមពរឱ្យហាន់ដារកពីបន្ទប់ចុងឆ្នេរមកឱ្យ។ ច្រើនខែមកនេះ​ រាល់ពេលដឹងខ្លួនពីការគេងស្តូកស្តឹង ការងារមុនដំបូងគេ គឺ​កាន់របស់នេះ ឱបអាវមួយនេះ​។ នៅទីឯណាក្តី នីយ៉ា​យកមកតាមខ្លួនជានិច្ច​ជាកាល។

ស្រី​អង្គុយចុះ ហើយឱបវាជាប់ផែនទ្រូងយ៉ាងកក់ក្តៅ។ អាវនេះតំណាងឱ្យវត្តមានរបស់​​គេនៅទីនេះ ជាមួយនាង។

ឯនាយក្នុងផ្សែងត្រជាក់ យាយតាជនជាតិហ្វាំងឡង់មួយគូ ​ដើរហាត់កីឡាដោយញញឹមញញែមរីករាយជាមួយធម្មជាតិគ្មានពន្លឺព្រះអាទិត្យ តែមេឃថ្លាព្រាលៗហើយ។

មានតែមនុស្ស​ចាស់ប៉ុណ្ណោះក្រោកមកពេលថ្មើរណេះ។

ជាមួយដង្ហើមធំ នាង​ឱបដៃ ហើយឈ្ងោកសម្លឹងវត្ថុសំណព្វ។ ថ្ពាល់ស្រីផ្តិតក្បែរវត្ថុសំណល់ ស្របពេលសំឡេងគេលាន់មកពីក្នុងបេះដូងសម្ងាត់ដែលនាង​ថតទុក រក្សាចងចាំ«ស្គមម៉េះ?»។

ស្រីញញឹម….«តាំងពីថ្ងៃនោះ!….អូនយំ! ហើយ….ញ៉ាំស្រា! អូនតោងចង្កេះបង អូនគេចពីយូស៊ូ…..! បងក៏ចេះលួចលាក់គិត….ចង់ក្លាយជា Jamie Dornan»។

​បរិយាកាស​នៅ​ប្រទេសដែលមានសកម្មភាពយឺតយ៉ាវ ត្រជាក់ និងស្រគត់ស្រគំមួយ​នេះ ​តែងនាំនាង​ឱ្យ​មាន​អារម្មណ៍​សុខ​ស្រួល ក្នុងការ​បញ្ចេញភាពស្រងេះស្រងោច និងលាក់ខ្លួនជាមួយធម្មជាតិដ៏​ស្រស់​ស្អាត។

ពេលនាង​ញញឹម ​​ទឹកភ្នែក​ពីរ​តំណក់បាន​ស្រក់​ចុះ​មកដោយគ្មានសំឡេងទេ។ ជាទម្លាប់ទៅហើយ ដែលនាង​យំ​ដោយមិនចាំបាច់មាន​ហេតុផល ហើយនីយ៉ា​តែងទុក​ទឹកភ្នែកនៅទីនោះ មិនជូត មិនខ្វល់បារម្ភ។

​      ខ្យល់​បក់​បោក​មក បណ្តាស្លឹកឈើក៏រេរាំ ថែមថយសព្ទសំឡេងប្រគំបែបភ្លេងធម្មជាតិ។ ភាពត្រជាក់បានបង្កើនអានុភាពឡើងរហូតស្ពឹក​ចុងដៃនួនល្អងទោះជាបានរុំដោយ​អាវអនុស្សាររបស់​រៀម​។

ស្បែកស្នូរជើងមនុស្ស និងការបង្ហាញខ្លួននៃស្បែកជើងកីឡាមួយគូត្រមោងធំ។ មនុស្ស​នេះ​ឈានមកដល់ហើយ​ឈប់ពីមុខកៅអីនាង។

រងការរំខាន….នាងប្រាប់ខ្លួនឯង ខណៈដែលងើបមុខមកប្រទះបំពង់ទឹកក្តៅតូចមួយហុចមក។

គ្រាន់តែមើលក៏ផ្តើមលេបទឹកមាត់ព្រោះគល់កកំពុងត្រូវត្រជាក់រឹង។ ទឹកក្តៅត្រឹម​ពីរឬបីតំណក់ក្តី ក៏ជួយច្រើនដែរ គឺអាចទៅ​សម្រាលភាពកកស្ទះក្នុងប្រព័ន្ធដង្ហើម ប៉ុន្តែក្រឡេកទៅម្ចាស់វា ជាមនុស្ស​ប្រុស​​រាងសង្ហា​ មុខមាត់ភ្លឺថ្លា ធ្វើឱ្យនាងមិនចង់…..

នីយ៉ាមិនចង់មានស្លាកស្នាមបុរសណាផ្សេងទាំងអស់នៅក្នុងជីវិតនេះ។ នាង​ងាកចេញលែងសម្លឹង ហើយក្រោក​ដើរទាំងដឹងថា បុរសនោះនៅតាម​មើលពីក្រោយខ្នង។

នៅពេលដែលងាកទៅរកមើលផ្លូវខាងមុខរកច្រកចាកចេញពីសួន នាង​ចាប់ភ្លឹកអ្វីម្យ៉ាង ទាញឱ្យបែរត្រលប់​ទៅ​កន្លែង​នោះវិញ។ បុរសអឺរ៉ុបដែល​​ឈរជ្រែងហោប៉ៅជាមួយដបក្នុងដៃម្ខាងញញឹមមកនាង​។

នីយ៉ាមិនស្គាល់គេទេ តែនាង​ស្គាល់កំភួនដៃកាន់ដបទឹក ដែលនៅសល់ស្លាកស្នាមខាំពីរជួរ ជ្រៅ ដៅ ហើយកម្សត់។

ភ្នែកស្រីទម្លាក់ចោលនៅត្រង់នោះ ខណៈបុរសដើរមួយៗសំដៅមក​ជាមួយការហុចដបទឹក…

«ក្តៅ….ប្រយ័ត្នរលាក….ប្អូន….ប៉ូលិស!»

ស្រីតូចពេបមាត់យំយែក ក្បាលធ្ងន់ណាស់ទៅ ឬនាងអៀនពេក ស្រឡាំងកាំងពេកដល់ថ្នាក់ងើបមុខមិនរួច?

បុរសមកដល់កៀក។ សូម្បីក្លិនទឹកអប់ដែលនាង​ស្រង់ពីអាវចាស់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ពេលនេះជះចេញពីប្រាណខ្ពស់លលៃរបស់គេ។

តរុណី​សម្លឹង​ជើង ចង្កេះ រួចងើបក្បាលយឺតៗមកមើលទ្រូង និងបំពង់កស្រួចៗ​របស់គេ តែនាងនៅ​មិនទាន់មាន​សេចក្តីក្លាហាន​ងើបមុខ​មើលភ្នែក ផ្ទៀងផ្ទាត់បុគ្គលភាពបុរសនេះនៅឡើយ ទោះណាជាសព្ទសំឡេងគេ នាងចងចាំពេញប្រព័ន្ធសរសៃប្រាសាទនេះក្តី។

គេដាក់ដបទឹកចុះលើកៅអីវែង ហើយ​ផ្ទេរនាងមកក្នុងដៃ។ ដោយគ្មាន​ការបម្រះឬងាករេ នាង​មាន​ទម្ងន់​ធ្ងន់​ជាងកាល​​ឆ្នាំមុន ប៉ុន្តែនាងនៅតែជាព្រះនាងដ៏តូច​របស់គេ ដែលគេសប្បាយចិត្តខ្លាំងក្នុងការបង្ខំឱ្យមុខនាង​ផ្អឹបមកថើបទ្រូងដែលនាង​កំពុងសម្លក់។

គេឃើញក្បាលនាង​រង្គើខ្សឹកខ្សួល ហើយសំឡេងយំសោយសោកា​លាន់មកខ្សោយៗ តែនីយ៉ានៅ​មិនបានលើកដៃមកឱបគេវិញទេ។ ម្រាមនៅសល់ ប្រុសអឺរ៉ុបអង្អែលសក់វែងទន់ល្មៃ។

សំឡេងគេបន្លឺមកស្រាលៗ​៖

«បង…..មកយឺតបន្តិច! តែបងមិនទៅណាទៀតទេ!»

ដៃនាង​ញាប់ញ័រលើខ្នងគេ តែនាងមិនឱបគេទេ នាង​ច្រាន។

នីយ៉ាងើបមុខ​សម្លឹងជននេះ។ ក្រៅពីភ្នែកមួយគូដែលនាងស្គាល់ គេជាមនុស្ស​ផ្សេង។ ហេតុអ្វីគេប្តូរមុខមាត់។

«ខ្លួន….ជាអ្នកណា?»

«អ្នកណាទៅ?» គេសួរបក។

«មិនមែនទេ!» នាងយំហើយគ្រវីក្បាល តែដៃនាង​នៅលើខ្នងគេ តោងអាវគេ។

បបូរមាត់ស្ងួតនៃបុរសសង្ហា​និងកែវភ្នែកដែលមាន​ពន្លឺឆ្លាតវៃ ជ្រាលជ្រៅសម្លឹងមកនួនល្អង។

«អូយ! ខ្ញុំឆ្កួតហើយ ខ្ញុំនឹកគេពេក!»

នាង​ដកថយព្រោះយល់ថានាង​មានជំងឺសរសៃប្រសាទនិងបាន​ច្រឡំឱបអ្នកដំណើរថែមទាំងស្រមៃថា គេហៅនាង«ប្អូនប៉ូលិស!»។

ស្រីទម្លាក់ដៃនិងបែរខ្លួនចាកចោលជននេះ ថែមទាំងសុំទោសស្អកៗខ្សាវៗ៖

«I am sorry!»

ពេលមាត់ខ្លួន​និយាយចេញពាក្យមួយឃ្លានេះ ​ទើបនាងចាប់អារម្មណ៍​ថា បុរសអឺរ៉ុបបាន​និយាយខ្មែរដាក់នាងសោះ​ ​ហេតុអ្វីនាងត្រូវប្រើភាសាបរទេសជាមួយគេ?​ ស្រីស្អាត​ងាកត្រលប់មកវិញទៀត ទាំងប្រាណពីលើដល់ក្រោម ម្រាម​ដៃសងខាងសែនញាប់ញ័រឥតឈប់ឈរ ប៉ុន្តែនាងមិនអាចរេភ្នែកចេញពីគេបានទេ។

បុរសនេះខាំបបូរមាត់របស់គេអត់ធ្មត់ រង់ចាំនាង ជាមួយនឹង​សម្រស់ផ្ទៃមុខ នឹកមិនឃើញទេថាធ្លាប់ស្គាល់​តែរបៀបសម្លឹងនេះ….

«ឥន្ត្រា!»

ស្រីរបូតមាត់ខ្សាវៗព្រោះបំពង់កទីទើររន្ធត់។ នាង​ស្ងាត់មួយភ្លែត ហើយបើកមាត់ម្តងទៀត៖

«បងស្លាប់ហើយ បងធ្លាក់ទៅក្នុងទឹក!»

ប្រុសញញឹម​ជូរចត់ ភ្នែកគេរលោងដោយការឈឺចាប់ តែមិនឈ្នះភាគរយនៃសេ្នហា​ដ៏សែនរំភើបជ្រាលជ្រៅមួយទេ។

គេមិន​អាច​សើចចេញ​​ទៀត​ឡើយព្រោះនាងយំ។ ប្រុសសួរស្រាលៗ៖

«ចុះបើបងរស់មកវិញ?»

នីយ៉ានៅគាំងបន្តសម្លឹងមើលគេ។ ជាការសម្លឹងគ្មានពាក្យថ្លែង រយៈពេល៥វិនាទីយូរពេកហើយសម្រាប់អ្នកដែលនៅរង់ចាំស្តាប់សម្តីនាង​។

«មិនមែនទេ!» នាង​រអ៊ូគ្រវីក្បាល ទោះណាជាម្រាមស្រីទាញហត្ថាថ្លៃមកពិនិត្យ​ស្នាមធ្មេញក្រឡៅនៅទីនោះ។

«បងមកវិញហើយ! បងមកទាររបស់ដែលជំពាក់!»

ស្រីស្រក់ទឹកភ្នែកលើកំភួនដៃប្រុស ខណៈបេះដូងព្រមទទួលស្គាល់គេ ឯភ្នែកមិនទម្លាប់នឹងមុខថ្មីរបស់គេ។ នីយ៉ាងើបមុខមក សម្លឹងភាពស្រពាប់ស្រពោនដោយការខកចិត្ត ក្នុងកែវភ្នែករបស់រៀម។

ប្អូនប៉ូលិសទម្លាក់ដៃចេញពីហត្ថារៀម តែម្រាម​លោមកកាន់បបូរមាត់ស្រពោនរបស់គេ។

ប្រុសមិនញញឹម ក៏មិនងាកចេញ។

«ថើបវាទៅប្អូនប៉ូលិស នឹង​ដឹងថា មែនឬមិនមែន!»

គេនិយាយស្រាលៗដូចលោកនេះមានតែគេហើយនិងនាង​។

ស្រីងក់ក្បាលហើយជំទើតជើង។ ព្រោះ​នាង​ដឹង​រួច​ហើយ​ថានេះ​ជា​វគ្គ​បញ្ចប់របស់​ពួក​គេ គ្រាន់តែនាង​នៅមិនទាន់ទទួលយកបានពេញលេញ​។

ដៃនាងសងខាងក្តាប់កដៃគេ ហើយផ្តើមថើបគេដោយមិនរង់ចាំការហៅជាលើកទីពីរ។ ទោះបុរសនៅធ្មឹង មិនធ្វើអ្វី មិនឱបរឹត ក៏នីយ៉ា​ឃើញខ្លួនឯងត្រូវបានទាញស្រូបចូលទៅក្នុងរាងកាយប្រុស។

ពួកគេ​កំពុងបិទភ្នែកស្រមើស្រមៃជាមួយគ្នា។

នីយ៉ាបានគិតដល់រឿងជាច្រើន ហាន់ដាដឹងរឿងគេនៅរស់ ជាងមួយឆ្នាំមកនេះគេត្រូវព្យាបាលធ្ងន់ឬមិនដែលដឹងខ្លួន បានជាគ្មានអ្នកណាប្រាប់នាង?

ហេតុអ្វីគេចាំបាច់ប្តូរមុខមាត់ បើពួកទាយាទអាសិរ្ពិសផុតពូជពីលោកនេះទៅហើយ? មុខមាត់គេមាន​បញ្ហា​កាលផ្ទុះទូកនោះមែនឬទេ?

អត់សំខាន់ទេ…គេបានបញ្ចប់ភាពរវើរវាយរបស់នាង ដោយ​ផ្តាច់ប្រាណនារីនេះថយក្រោយ ដោយទុកឱ្យខ្លួនគេអាចសម្លឹង​ទៅក្នុងជម្រៅនៃកែវភ្នែក​ដែលរលីងរលោង ក្រហម និងងឿងឆ្ងល់។

ដៃម្ខាង ប្រុសលើករបស់មួយពីហោប៉ៅមកឱ្យនាង។

នីយ៉ាភ្ញាក់ផ្អើល…..វាមិនមែនជាចិញ្ចៀនគាស់ទ្វារដែលយូស៊ូបានប្រលេះចោលទេ តែជាចិញ្ចៀនគជ់ខ្មៅ ដែលនាងគិតថា គេបានបោះទៅក្នុងទឹក។

«តាំងពីពេលដែលប្អូនប៉ូលិសល្ងង់មា្នក់ ដែល….!»

«ដែលអីទៅ?» នាង​ដេញសួរទាំងញញឹមចិញ្ចាចតាមពន្លឺភ្នែក។

«សូម្បីថើបមនុស្ស​ប្រុសក៏មិនចេះមើលឱ្យច្បាស់មុខក្រោយ​ បងស្រាប់តែ…..» គេនៅស្ងៀមព្រោះកំពុងនឹកដល់ស្នាមថើបក្រោមទឹក។

«លួចចិញ្ចៀនយកទៅលាក់?»

«លាក់ម្ចាស់ចិញ្ចៀននៅត្រង់នេះ!» គេចង្អុលទ្រូង «នៅទីនេះ ជាមួយបង រហូតមក!»

 «មិន​គិត​ថា​វា​ហួស​ហេតុ​ពេក​ទេ​?​»

«គិត! ស្អប់រឿងនេះណាស់! តែ….រឹតប្រឆាំង រឹតរើមិនរួច!»

នីយ៉ាចង់ស្តាប់ណាស់ ស្រី​ហាមាត់ប្រុងបន្ថែមសំណួរ តែខាងប្រុសដូចចង់បញ្ឈប់ការជជែក។ បាតដៃគេក្តោបមកក្រោមចង្កេះស្រីផ្នែកខាងក្រោយ ទាញរាងកាយ​ឱ្យចូលមកវិញ ហើយគេបានឱនមកថើបនាង។

បបូរមាត់របស់ប្អូនប៉ូលិស ត្រូវបានបំបែកក្រោមការគ្រប់គ្រងមួយកាចៗមុតៗរបស់ខាងប្រុសដែលមានរសដូចជា​ទឹកឃ្មុំ​អមជាមួយ​ភ្លេងកំដរនៃចង្វាក់បេះដូងសងខាងរលាមករកគ្នា​ពេញទំហឹង។

នាងមានទំនោរទៅរកការយល់ព្រមដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌនិងទទួលយក​ការ​ថើបចែករំលែក ​ដង្ហើមជាមួយគ្នា។ នាង​គិតថា គេមកវិញពិតមែន បុរសអឺរ៉ុបបាន​​រសាត់បាត់​ទៅៗ ហើយ​ឥន្ត្រាបានវិលមកនៅទីនេះក្រោមភាពត្រជាក់ ​ស្រអាប់ និង​ក្រអូបផូរផង់។

នាង​ចង់ហៅឈ្មោះគេណាស់ នាង​រុញទ្រូងគេចេញ ហើយរបូតស្នាមថើបទាំងខាងប្រុសនៅទីមទើមមិនអស់ចិត្ត​។ នីយ៉ាហាមាត់ តែគេវាចាមុនទាំងមុខក្រហម៖

«I don’t feel like talking…»។

មនុស្ស​នេះនិយាយពាក្យដដែលៗដែលបេះដូងនាងចងចាំយ៉ាងឈឺចាប់ច្រើនខែមកហើយ។ មិនថាមានអ្វីទៅដែលធ្លាប់បានកើតឡើងរយៈពេលដែលនាងមិនបានឃើញរៀម ឬមួយថា តើថ្ងៃស្អែកមនុស្ស​ក្លូននឹង​ទៅជាយ៉ាងណា នីយ៉ាមិនចង់គិតទៀតទេ។

«ដូចគ្នា!!»

នាងនិយាយដង្ហក់ៗហើយតោងកគេ។ ស្រីទាបជំទើតជើង​បន្តស្នាមថើបរបស់​នាងត​ទល់​នឹង​ស្នេហា​របស់គេ។

….គ្រាន់តែជាការថើបមួយ ដែលបញ្ចេញដង្ហើមតិចៗនៅខាងក្រោយបំពង់កសងខាង រាងកាយនេះបានក្លាយជាអច្ឆិរយៈ ភ្លេចចោល​អស់នូវបណ្តាទុក្ខ​វេទនា ឈឺចាប់​ផងទាំងឡាយដែលពិភពលោកនេះបានធ្វើដាក់ពួកគេ….ហេតុអ្វីបានជាយើង​​ត្រូវបន្តខ្វល់ពីរឿងផ្សេង?

ចប់

ជននេះ មិនដឹងថាជាមនុស្ស​ជំនាន់ទីប៉ុន្មាន​ទេ តែសម្តីប៉ុណ្ណឹងល្មមបញ្ជាក់ឱ្យឥន្ត្រាដឹងស្រេចថា គេមានជាប់ពាក់ព័ន្ធតំណលោហិតជាមួយក្រុមល្មើសដែលធ្លាប់​អង្រួនកក្រើកពិភពលោក ហើយក្រោយពេលត្រូវបាន​វាយបំបែកដោយអ៊ីនធឺប៉ូល ពួកគេ​នៅព្យាយាម​បន្តកកើតទាយាទឡើងវិញជាសម្ងាត់។

ប្រុស​បើកភ្នែក​សម្លឹង​ស្នាមសាក់មួយចំនួនលើប្រាណជននេះ ភាគច្រើនជានិមិត្តសញ្ញា និងតំណាងឱ្យអ្វី​ដែលខ្លួនមិនធ្លាប់ដឹង តែគេយល់ថា ជាតំណាងក្រុមមនុស្ស ឬអម្បូរណាមួយដែលមា​ន​តំណ និងធ្លាប់មាន​ឥទ្ធិពលវែងឆ្ងាយមកហើយ។

ជាមួយទ្រព្យសម្បត្តិមហាសាលដោយអំពើបំផ្លាញលោក ពួកនេះសមណាស់ដែលឱ្យពិសិដ្ឋ ជេន និងហាន់ដា កូរកកាយបង្ខូចផែនការរបស់ពួកគេ។ ពិភពលោកនាសម័យកាលនេះទៅហើយ ធ្វើម៉េច​នឹងបណ្តោយឱ្យមាន​ប្រភេទខ្មាន់ប្រហារមិនព្រិចភ្នែកបែបនេះ?

«សមមុខពួក​ឯងណាស់!»

ឥន្ត្រារអ៊ូតិចៗ​ជាមួយទឹកមុខ​ស្មើៗយ៉ាងក្លាហានសម្លឹងចំអកត្រលប់ទៅរកGold។ សឹង​មិន​បណ្តោយ​ឱ្យសម្តីផ្គើននេះរបូតដល់ដី ទាយាទសាហាវឃោរឃៅ លូកដៃស្តាំទាញ​ដាវទន់វែងមួយចេញពីក្រោយឈុតមុជទឹក។ Gold រលាស់អាវុធមកខាងមុខចង្អុលមករកឥន្ត្រា ខណៈបុរសទឹកកកឈានជើងថយជាពាក់កណ្តាលរង្វង់។

«អញដកយកបេះដូងឯងចេញ​ឱ្យត្រីស៊ី! អញត្រូវការតែខួរក្បាលអ្ហែងយកទៅប្រើ!»

ជននេះ បន្ថែម​ប្រអប់ដៃឆ្វេងមកក្តាប់បន្ថែមជំនួយពីក្រោមម្រាមស្តាំដែលក្តាប់អាវុធ។ ឥន្ត្រាដៃទទេ គេមិចភ្នែកគិតព្រោះសំឡេងសម្ងាត់មួយ ប្រាប់មកថា Gold នឹងបោះដាវមកឆ្វេង មុនពេលចុងដាវនៃកម្លាំងចុងក្រោយ​រាតត្បាតមកដល់តំបន់បេះដូង ភាគខាងស្តាំដៃគេ។

ហេតុអ្វីគេដឹងរឿងដែលមិនទាន់កើតឡើង? ឥន្ត្រាមិនដែលទាំងសាកសូម្បីបានម្តងណាទេកីឡាគុនដាវ កុំថាឡើយបានរៀនវិជ្ជានេះ។ ជំហរស្វ័យប្រវត្តិដើម្បីប្រឆាំងការវាយលុកមកលើខ្លួនប្រាណ គេស្រាប់តែលុតជង្គង់ចុះ គេចេញចេញពី​សន្ទុះផែនដាវដោយ​អង្គុយចុះក្រោមរក្សាដងខ្លួនឱ្យត្រង់ មុនពេល​ក្រោកឈរវឹបឡើងមកវិញ ម្តងទៀតសាប់ជើង ក្នុងជំហរត្រឹមត្រូវ ជើងស្តាំនៅពីមុខជើងឆ្វេង។

«ឃើញទេ ចរន្តឆ្លើយតបប្រតិកម្មរំញោចនៃអាំងតង់ស៊ីតេអារម្មណ៍​លែងធ្វើការ​លើបេះដូង សរសៃឈាមវាហើយ! បែរជាមកបង្កើត​ប្រព្រឹត្តិកម្មក្នុងខួរក្បាលវាវិញ! វាជាមនុស្ស​យន្តដែលមានឈាមវ៉ី!»

ស្រែកឡូឡារួចហើយ Gold បោះចុងដាវមករកបំពង់កឥន្ត្រា។​ ចលនា​នេះ​ពិត​ជា​មាន​រំញ័រ​ចុងអាវុធនិងយ៉ាង​​លឿនពេក​ណាស់ ដូច្នេះ​ចង់ឱ្យឥន្ត្រារក្សា​លំនឹង​បានក៏ពិបាក។ នៅ​វិនាទី​ចុង​ក្រោយបង្អស់ ដែលចុងដាវបំបុកបង្វែរមករកស្មាស្តាំដែលគេមិនបានចាប់ភ្លឹកការពារ មនុស្ស​ទឹកកកយល់ច្បាស់ថា Goldកំពុងសាកអ្វីម្យ៉ាងលើខ្លួនគេ គឺកាយវិការគេចចេញរបស់គេ នេះបង្ហាញអំពីមធ្យោបាយទទួលព័ត៌មាន និងបែងចែក វិភាគ​ដោះស្រាយ​ ខួរក្បាលឥន្ត្រាធ្វើបានល្អប៉ុនណា?

បុរស​ទាំង​ពីរ​រុញ​មុខរក​គ្នាខណៈឥន្ត្រាគេចបានផុតពីចុងដាវ​ ឯកំភួនដៃស្តាំបំបុកកំភួនដៃ​Goldទម្លាក់ដាវមកលើបន្ទប់ដែកលាន់គ្រឹប!

Gold ងើប​ឡើង​វិញ​ក្នុង​ជំហរមាំ ដៀងសម្លឹងមនុស្ស​ទឹកកកនេះពីលើដល់ក្រោម។ គេក៏ឆ្លើយមិនបានដែរថា ម៉ឺន​យូដាក់បញ្ញានិម្មិតអ្វីឱ្យឥន្ត្រា បានជា​គេរហ័ស​និងវិភាគដឹងមុនអំពីកាយវិការសត្រូវ។

«អញឈប់វ៉ៃហើយ! ខួរក្បាលអញ​ឯងយកមិនបានទេ!»

ឥន្ត្រាឡូឡា​ដោយមិនដឹងថា ហេតុអ្វីគេនិយាយពាក្យនេះចេញមក។ អ្វីមួយប្រាប់គេក្នុងគំនិតថា ប្រសិនក្រុមនេះ​ចង់យកបេះដូងគេ មិនចាំបាច់មកវាយលុកប្រើដាវចុះឡើងដូចលេងល្ខោនទេ។ កាលគេសន្លប់ ពួកនេះអាចខ្វេះបេះដូងមនុស្ស​ទឹកកកចោលឱ្យចំណីត្រីតាំងពីពេលណាក៏បាន តែកាលដែលGold ព្យាយាមសាកក្បាច់គុនសាហាវបំផុត​របស់គេមកលើមនុស្ស​ទឹកកកនេះ ក៏ព្រោះតែគេចង់សាកល្បងប្រតិកម្មក្នុងខួរក្បាលនាយ។

សម្រាប់ទាយាទឃោរឃៅ អាំងតង់ស៊ីតេនៃអារម្មណ៍របស់មនុស្សក្លូន មិនបង្ហាញពីសភាព ក្រៀមក្រំ និងខកចិត្ត ឬឈឺចាប់ ភ័យខ្លាចអ្វីទាំង​អស់ តែសែនឈ្លាសវៃពេកណាស់ ដែលឥន្ត្រាអាចស្មាន​ដឹងពីបំណងពិតរបស់ពួកគេ។ នេះឯងជាប្រភេទខួរក្បាលសំយោគដែល​ពួកគេចង់បានបំផុត។

«១០ឆ្នាំមុនឯងអាចហែករនាំងយក្ស បង្កកលុយគ្រួសារអញ! ១០ឆ្នាំទៀត ឯងនឹងហែកយកពិភពលោកនេះមកឱ្យអញ! ឯងនឹងបញ្ជាលើប្រព័ន្ធទិន្នន័យហិរញ្ញវត្ថុទាំងអស់ ហើយ​អញជាអ្នកគ្រប់គ្រ​ងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធគ្រប់យ៉ាង​ក្នុងលោក! ស៊ីសងគ្នាបានល្អពិសិដ្ឋ​!»

ឥន្ត្រាយល់ហើយ។ កាលដែលក្រុមនេះ ទាញយកគេជ្រមុជមកជម្រៅពាន់ម៉ែត្រក្រោមបាត​សមុទ្រ​ ជាវិធីសាស្ត្រនៃការជំរុញសម្ពាធរាងកាយមួយ​ ដែលបង្ខំឱ្យខួរក្បាលបញ្ចេញ​ការឆ្លើយតបជាអតិបរិមា ហើយ​ជនពាលអាចវាស់ដឹងអំពីទំហំ​នៃសមត្ថភាពពិតនៃខួរក្បាលរបស់ឥន្ត្រា។ ពួកនេះមិនចង់ចាប់មនុស្សទៅខុស និងអសារកម្លាំងទេ។

ក្បាច់គុនដាវមុននេះ បានតេស្តដឹងគ្រប់យ៉ាងអស់ហើយ។ ជំហានបន្ទាប់ពួកនេះ នឹង​យកនាយឡើងគោកវិញឆ្ពោះទៅជំរំពួកគេ។

«មួយជីវិតនេះ មិនថាយើងជាពិសិដ្ឋឬឥន្ត្រា ប៉ូលិស​ឬមនុស្ស​កោះH យើងមិនធ្វើការឱ្យមនុស្ស​ត្រីកោណមាសទេ!» ប្រុសគិត​ម្នាក់ឯងដោយមុខកាចមាំ ភ្នែកបះមុតជាងម្រឹគសម្លក់សត្រូវប្រុងតែនឹងត្របាក់ខាំ។

Gold រុញដាវមកទុកក្រោយខ្នង​ហើយសើចក្អាកក្អាយ។ គេមាន​កាយវិកា​របៀបថា បានជោគជ័យ ​រកឃើញ​របស់ដែលគេចង់បានជាយូរណាស់មកហើយ ម៉្លោះហើយ ទាយាទល្មើសច្បាប់មិនបន្លាយពេលទៀតទេ។ ក្រឡេកមួយជ្រុងម្តងៗ ឥន្ត្រាឃើញគ្នាគេ៥នាក់ ចំណែកខ្លួនឯង​គ្មានអាវុធ គ្មាន​អ្វីទាំងអស់ ក្រៅតែពីសំណុំខួរក្បាលពិសេសមួយ។ ការវិភាគឆ្លាតវៃនិងរហ័ស​បែបណា ក៏រាងកាយនេះធ្វើម្តេចអាចមានៈទប់ទល់ទៅនឹង​សត្រូវ​ព្រួតមក​ពី​៥ទិសដោយដៃទទេបាន?

នេះជាអ្វីដែលអ្នកប្រុសកំពុងគិតដោយនឹងនរ។ ម្តងជាពីរដងពួកនេះមកដល់កោះH ហើយប្រាថ្នាសម្លាប់ប៉ូលិសជេនភ្លាមៗ និងច្បាមចាប់ខ្លួនយកទៅ ប្រហែលដោយសារបំណងខាងលើពិតមែន។ គេគ្រហឹម​និយាយ៖

«អញស្លាប់បាត់ ពួកឯងនឹងខកចិត្ត​!»

ហេតុអ្វីគេ​និយាយសម្តីនេះចេញមក? គេមិនយល់ខ្លួនឯងដែរ? ខួរក្បាលបញ្ចេញ​ប្រតិកម្មនេះ ដូចជាច្រំដែលនឹង​សភាព៦ឆ្នាំមុន ដែលពិសិដ្ឋ​ប្រហែលជារងសម្ពាធទាល់ច្រកបែបនេះទើបព្យាយាម​ធ្វើអត្តឃាតបំបែកសពខ្លួនឯងដើម្បីគេចមិនឱ្យអ្នកណាមកយកសំណុំខួរក្បាលទៅប្រើ?

​Goldធ្វើមុខក្រហម ហើយងក់ក្បាល៖

«គ្មានរឿង​ដដែលកើតឡើងបានទៀតទេ!»

នេះជាចម្លើយដែលឥន្ត្រាភ្ញាក់ខ្លួនថា អ្វីដែលខួរក្បាលគេប្រាប់មក វាជាការពិតដែលគេធ្លាប់បានឆ្លងកាត់ប្រាកដមែន។

ស្នូរក្រោកក្រាក បានត្រូវលាន់មកពិបាកស្មានទិសដៅ តែ….ឥន្ត្រាដឹងថា​វាមានទម្ងន់ធ្ងន់ និងប្រលោះច្រើន ដោយសារលំហូរខ្យល់ដែលសម្រុកចូលមកស្មើ មិនឃ្លេងឃ្លោង។

វរហើយ!

គេស្ទុះហក់ចេញ ប៉ុន្តែធ្វើមិនបានល្អនិងមិនបាន​រហ័សដូចដែលព័ត៌មាន​ខាងខួរក្បាលបានបញ្ជូនមកឱ្យទេ។ រាងកាយគេធំ ឯបន្ទប់នេះតូច​ ក្រុមបក្សដិបក្ខបាន​រាយគ្នា មុខក្រោយឆ្វេងស្តាំ ដូច្នេះ នៅក្នុងការហ៊ុមព័ទ្ធនេះ គ្រាដែលឥន្ត្រាបង្ហើបប្រាណឡើង ​គ្រាន់តែបន្ថែមឱកាស​ឱ្យទ្រុងដែកមួយអណ្តែតឡើងមកហើយបិទទ្វារទាំងបួនស្រឺតៗដោយស្វ័យ​ប្រវត្តិ។

ឥន្ត្រាទទួលអារម្មណ៍ថាយានបានបណ្តែតឡើងទៅរកផ្ទៃទឹកខាងលើវិញយ៉ាងលឿនស្លេវ ខណៈទ្រុងដែកក៏នៅក្នុងយាន។ ដៃបុរសមកប្រឆាំងនឹងសរសៃដែកដែលឃុំគេ ប៉ុន្តែធាតុត្រលប់យ៉ាងខ្លាំងមួយបានកម្លោច​​ ផ្តាច់ដៃគេពីជាតិលោហៈ ខ្ទាតថយក្រោយ ដេកផ្ងារច្រងាង។

«ឯងជារបស់អញ អាមនុស្សយន្តមានឈាម!»

Goldគំហក ខណៈឥន្ត្រាទទួលអារម្មណ៍ដូចមាន​ទ័ពសេះបំបោលគគ្រឹកគគ្រេងក្នុងក្បាល។ រាងកាយនេះកក្រើកឈឺចាប់ ខួរក្បាលរំជួយខ្ទរខ្ទារ មាត់ចង់តែហាស្រែកខ្លាំង តែសំឡេងមិនចេញបានពីបំពង់កឡើយ។

គេឆ្អាបក្លិនឈាមខ្លួនឯងដែលហូរចេញពីប្រព័ន្ធដកដង្ហើម។ ច្រមុះគេ​ជ្រៀតពេញដោយលំហូរឈាម​ តែបេះដូងគេនៅតែលោតចង្វាក់ស្មើមិនតឹង មិនប្រញាប់។

«នីយ៉ា!»

បេះដូងគេស្រែកហៅជាសម្ងាត់៖

«បងស្លាប់ហើយ! នេះជាវិធីតែមួយគត់ណ៎ាអូន ជាវិធីដែលពួកនេះមិនអាចយកបងទៅប្រើប្រាស់ទៀតបាន!»។

សត្រូវឈានមកព័ទ្ធជុំវិញទ្រុង Gold ឈានមុខគេសម្លឹងមកប្រតិកម្មរបស់ឥន្ត្រា។ ភ្នែកគេផ្សាក្តៅឡើងៗ គេដឹងថា វាមានពណ៌ក្រហមដូចភ្លើងមិនខាន នេះបើតាម​សង្កេតភាពភ័យបារម្ភលើទឹកមុខពួកត្រីកោណមាស។

Gold គោះដៃចូលគ្នាឱ្យសញ្ញា…ខែ្សដែកបួនបោលរូ មកពីបាតទ្រុងដែក ភ្ជាប់គឹបជាប់នឹងលលាដ៏ក្បាលឥន្ត្រា ហើយស្អិតទើរនៅទីនោះ។ មនុស្ស​ទឹកកក​ទទួលព័ត៌មាន​មកភ្លាម​ថា នេះជាការភ្ជាប់ MRI scan ឬប្រហាក់ប្រហែល​នឹង​បច្ចេកទេសដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយក្នុងការលួចយកទិន្នន័យ​ខួរក្បាល គឺការធ្វើ tomography emission positron ហៅកាត់ថា PET ។ PET ធ្វើការដោយមធ្យោបាយវាស់ស្ទង់ការចែកចាយ និងចលនានៃម៉ូលេគុលដែលមានស្លាកវិទ្យុសកម្មនៅក្នុងជាលិកានៃវត្ថុដែលនៅមាន​ជីវិតរស់នៅ។ អ៊ីចឹង​បច្ចេកវិទ្យានេះ គេអាចយកព័ត៌មាន​បានតែលើមនុស្សកំពុងរស់។

ពេលនេះ គេយល់ច្បាស់ណាស់ហើយ​ថាហេតុអ្វី​៦ឆ្នាំមុន ពិសិដ្ឋត្រូវជ្រើសរើសយកការស្លាប់។

«គិតទៅ ថាអ្នកណាខ្លះមករកឯងនៅផ្ទៃទឹកខាងលើ!»

សំឡេងរបស់ Gold លាន់មករងំ ដូចក្នុងបន្ទប់AI។ បើកភ្នែកសម្លឹង ឥន្ត្រាឃើញGold កាន់ទាញបន្ទះ Screen មួយ​នៅពីចំហៀងទ្រុងមកមើល។ ព័ត៌មានគ្រប់បែបយ៉ាងដែលខួរក្បាលគេគិត កំពុងបង្ហាញចេញនៅលើScreenនោះពិតណាស់ ដូច្នេះហើយឥន្ត្រា មិនចង់គិតអ្វីទេ មិនថាអំពីម៉ឺនយូជាឪពុក អំពីជេន គីម៉ាល់ នីយ៉ា ប៉ូលិស ឬអ្នកណាក្តី គេមិនចង់ឱ្យមកក្បែរគេឡើយ ដូច្នេះគេត្រូវបញ្ឈប់ការគិត​របស់គេខ្លួនឯង។

«ឯងហែកដែករួចទេ អាបិសាចទឹក? ម៉ឺន​យូចំណាយច្រើនណាស់ ចង់ឱ្យ​ឯងក្លាយជាមនុស្ស​អច្ឆរិយៈរបស់កោះH ឯងធ្វើបានទេ?»

Gold កំពុង​ទាញគេ ឱ្យព្យាយាមគិត។ Goldកំពុងបញ្ឆោតគេ ឥន្ត្រាដឹង។ ព្រោះតែបែបនេះមនុស្ស​ទឹកកកព្យាយាមសម្អាតគ្រប់យ៉ាងចេញការគិតរបស់ខ្លួន តែធ្វើម្តេចទៅ? ឥន្ត្រា​យល់ឃើញភ្លាម​ៗ​ថា គ្មានអ្នកណាអាចបញ្ជាឱ្យខួរក្បាលមិនគិតនោះទេ តែការគិតច្របូកច្របល់រហូតដល់គាំង ទើបជាមធ្យោបាយ។

គេបញ្ចូលពាក្យគន្លឹះមួយចំនួនទៅក្នុងការគិត មានជាអាថ៌….ត្រីកោណមាស ពិសិដ្ឋ​ ម៉ូណា បៀល ហង្សស ម៉ឺនយូ​ ជេន ហាន់ដា គីម៉ាល់ យូស៊ូ នីយ៉ា…..រាងកាយប្រុសស្អាត​គាំងទៅក្នុងផ្នែកដ៏ធ្ងន់នៃក្បាល​។

«រញ៉េរញ៉ៃម៉្លេះ!» សំឡេងGoldរអ៊ូ។ ស្នូរជើងនិងរាងកាយ​មនុស្ស​ពីរនាក់ឈានមកក្បែរGold….ម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះបញ្ជាភ្លាមៗ«ចាក់ថ្នាំ!»។ ជាអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រដែលមើលដឹងពីប្រតិកម្មរបស់ឥន្ត្រា។

ស្នូរជើង…បន្ទាប់មកក្បាលស៊ឺរាំងចាក់មុតទម្លុះមកលើដើមដៃស្តាំរបស់មនុស្ស​ទឹកកក។ ឥន្ត្រា​ញញឹម​ដែលការបំផ្លាញនេះបានសម្រេច សំឡេងរបស់Goldដាក់បញ្ជាគំហុក​តែបានត្រឹមឮមកល្វើយៗ៖

«បង្កើនល្បឿនយាន ឆ្ពោះទៅផ្ទៃទឹកខាងលើ! ឱ្យលឿនបំផុត!»

ឥន្ត្រាដឹងថា ដរាបណាគេ​លែងស្តាប់ឮសំឡេងគ្រប់យ៉ាង លែងទទួលអារម្មណ៍ពីអ្វីទាំងអស់ គេនឹងចាកចេញពីរាងកាយនេះបាន ហើយ​ការប៉ុនប៉ងរបស់ទាយាទត្រីកោណមាសនឹងសូន្យឥតការ។

ខួរក្បាលគេមិននៅធ្វើការយូរទៀតទេហើយក៏សំយោគអ្វីមិនបានទាំងអស់។

ទោះយ៉ាងណា នៅពេលនេះគេត្រូវថ្នាំដែលGoldចង់ឱ្យគេសម្រាក Goldចង់ផ្អាកនូវសកម្មភាពនៃសន្ទុះគិតដ៏ចលាចល តែប្រុសប្រាណនៅតែព្យាយាមដង្ហោយរកមនុស្ស​ដែលគេចងចាំជាចុងក្រោយ នីយ៉ា…..

«ហេតុអ្វីទៅអូន! បងគ្មានជីវិតនោះទេ ពេលគ្មានអូននៅក្បែរ!»។

វគ្គ

ស្រលាញ់បងជ្រៅជាងសមុទ្រ

នីយ៉ាឈរនៅលើទូកទំនើប​ដែលកំពុងលយលឿនទៅកាន់កណ្តាលឆ្នេរជលសារ។ នារី​ឈរឱបដៃទប់ភាព​ជ្រួលច្រាលហើយ​សម្លឹង​លម្ហមេឃ។ បណ្តាផ្នូកពពករាងស្រកាត្រីនៅលើវេហា​ ងងឹត លាយក្រហមក្រមៅដូចឈាមក្នុង​ទម្រង់​ដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច។ ចិត្តនេះមិនមាន​សង្ឃឹម​ច្រើនទេ តែស្រីចាំបាច់ត្រូវតែធ្វើ….

មុននេះ​២ម៉ោង…..

«យើងនឹង​ដឹកនាងមកកោះHដោយឧទ្ធម្ភាគចក្រ! ​បងប្អូននាង អ្នកណាក្តីមិនអាចដឹងបានទេ! ត្រូវចាំថា ជីវិតឥន្ត្រាជារបស់នាង នាង​​ចុចកំណត់ដោយដៃរបស់នាងថា ស្លាប់ឬរស់​!»

នីយ៉ា​ទទួលការគំរាមពី​Gold….។

ប្អូនប៉ូលិសមិនស្គាល់ពួកគេទេ តែនាងស្គាល់ឥន្ត្រា….បុរសដែលប៉ុន្មានទិវាមកនេះ​ នាង​បាត់គេសូន្យ។

«អ្នកទោសសន្លប់ ខួរក្បាលគេមិនដើរទេ តែ….មាត់គេនៅតែរវើរវាយនិយាយ!»

Gold ដើរមួយៗមកពីក្រោយ ពេលនាងងាកទៅ គេដាក់​រូប​ថត​ប៉ុន្មាន​សន្លឹកមកឱ្យ។

ស្រីកញ្ឆក់មកពិនិត្យ​ដោយស្លន់ស្លោ។

មនុស្ស​ជាទីស្រលាញ់របស់នាង​ អណ្តែតចុះឡើងក្នុងទ្រុងដែកធំមួយ​ដែលត្រាំក្នុងទឹកពាក់​កណ្តាល​ខ្លួន​។ ​ក្បាលគេថ្ពក់ទៅដោយខ្សែជាច្រើនជាការដកយកទិន្នន័យ​ដ៏ឃោរឃៅរបស់ពួកកំណាច។ នីយ៉ាស្រក់ទឹកភ្នែក ដៃម្ខាងនាង​ខ្ទប់មាត់។​

«គេហៅឈ្មោះនាងរហូត!» Goldបន្ថែមមក ធ្វើឱ្យបេះដូងនារីតូចស្រយុតសឹងតែឈរលែងនឹង។

សំឡេងគេចុងក្រោយ​ដែលនាង​ទន្ទេញ​ចងចាំ «កោះH! ក៏មិនមែន…សម្រាប់បងដែរ! បងគ្មានកន្លែងទៅទេអូន!»«ទៅក្រោមទឹកមែនទេ?»នាង​សួរ «ទៅទេ?!»គេសួរវិញ។

«ពួកឯងចង់ធ្វើអីគេ?»

ជនកំណាចឈរសម្លឹងសមុទ្រមាត់តបស្មើៗ៖

«ខ្ញុំយកខួរក្បាលគេ នាងយកខ្លួនគេ ប៉ុណ្ណឹង​យុត្តិធម៌ហើយ​សម្រាប់ពួកយើង!»

នារីងើយមុខសម្លឹងមេឃ ព្រោះទប់នឹង​ភាពផ្សាក្តៅក្នុងកែវភ្នែកមិនបាន​។ ដឹងថា មុននិងក្រោយនាងនិងគេគង់មានថ្ងៃនេះ តែ​បានស្លាប់ជាមួយគេ ជាការជ្រើសរើសរបស់នាង​។

ក្លិនទឹកប្រៃនិង​កម្ទេចសារាយងាប់ ​បង្កើន​​ក្លិនស្អុយជះមកលើជំនិះនៃភាពអស់សង្ឃឹម។ ​

ទូកបន្ថយល្បឿន ហើយGoldក៏ឈាន​ចូលមកជិត ហើយប្រាប់នាង​៖

«បន្តិចទៀត នៅពេលឃើញគេ នាង​ត្រូវ​ហៅគេឱ្យក្រោក! នៅពេលនាងទាញគេឱ្យផ្តោតគិតមកលើនាងបាន ពួកយើងនឹង​ថតយករបស់ដែលយើងត្រូវការ​! ចំណែករឿងនៅសល់ជារបស់នាង​!»

ក្នុងថេរវេលា​ដ៏តក់ក្រហល់ដែលត្រូវក្រុមនេះគំរាមនាំចេញដោយសម្ងាត់ពីភ្នំពេញមកកោះH នីយ៉ា​បានព្យាយាម​ឆែករកព័ត៌មាន​ខ្លះ។ នាង​ដឹងថា ការផ្សាំខួរក្បាលនិងបន្ទះឈីបផ្តល់នូវភាពងាយរងគ្រោះ ដោយការវាយប្រហារប្រឆាំងនឹងសរីរាង្គមនុស្ស ឥន្ត្រាអាចប្រែទ្រង់ទ្រាយរាងកាយ​ អាចភ្លេច​អ្វីទាំងអស់ម្តងទៀត ឬអាចពិការបញ្ញាស្មារតីជារៀងរហូតទៅ។ តែនាងមិនដឹងថា ពួកទាយាទម៉ាហ្វីយ៉ានឹង​ប្រើវិធីលើសពីនេះ កៀរយកកោសិកា​ខួរក្បាលរបស់គេ ចំណែកខ្លួនគេនឹង«ស្លាប់»។ ការថតកំណត់ត្រាសញ្ញាខួរក្បាលឥន្ត្រា ជារឿងកុហក។​ ពួកគេកុហកនាង ហើយសេចក្តីស្លាប់កំពុងស្ថិតនៅខាងក្រោមលម្ហទឹករង់ចាំទទួលប្អូនស្រីប៉ូលិស ​មិនថានាង​ហៅគេ​មកវិញបាន ឬមិនបានក្តី។

ប៉ុន្តែ…មាន​ន័យអ្វីខុសគ្នាទៅ?​…..នាង​ត្រៀមស្លាប់រួចហើយដើម្បីគេ។ សំឡេងឥន្ត្រាដែលចាប់ដៃនាង បង្ហាញនូវការប្តេជ្ញាចិត្ត​មោះមុតឱ្យសល់ស្នេហាមួយនេះ នីយ៉ានៅចាំបាន….គឺនៅឯបន្ទប់យូស៊ូ «ប៉ា! ខ្ញុំយកនីយ៉ាទៅហើយ! ខ្ញុំសុំទោសប៉ា! តែ…ខ្ញុំត្រូវថែរក្សាគេ…គេជាមនុស្ស ដែលខ្ញុំស្រលាញ់!»។

ស្រីញញឹម​ លើកដៃជូតទឹកភ្នែក។ ដ្បិតមានមនុស្ស​នៅឈរក្បែរ នាងមិនអាចហានិយាយ តែបេះដូងនាងខ្សឹបខ្សៀវ​ប្រាប់ទៅលម្ហសមុទ្រ៖

«ឥន្ត្រា! អូនចុះទៅរកបងហើយ! បងត្រូវចាំអូន!»

ទីបំផុតទូកលែងរំកិល។

Gold បានដើរទៅរកកន្សៃហើយសម្លឹងមើលអ្វីម្យ៉ាងនៅក្នុងទឹក។ មិនយូរប៉ុន្មានទេ ជននេះងាកមកសម្លឹងមើលនីយ៉ា។ មេឃាសឹងងងឹតទាំងស្រុង ទូកនេះអាចបំភ្លឺដោយភ្លើងហ្វាមួយទំហំ​បួនជ្រុងនៅព្យួរឯបង្គោលចំកណ្តាល តែគ្រប់គ្នាមានពិលគ្រប់ដៃ។

Gold ទះដៃ។

បង្គោលមួយទៀត បាន​ទាញទ្រុងដែកឡើងមកពីក្នុងទឹក។

នីយ៉ា​ស្លុតចិត្ត!

គេនៅទីនេះជាមួយនាង នៅយូរហើយ គឺនៅក្រោមទឹក ដែលត្រូវនាំមកកណ្តាលដែនជលសា។ ពួកគេមិនទុកឥន្ត្រាជាមនុស្ស​ទេ គេមានតម្លៃដូចជាវត្ថុមកបំពេញ​សេចក្តីឫស្យាដោយមហិច្ឆតានៃជន​ចចកកំណាចអស់ទាំងនេះ។

ប្រុសស្នេហ៍ដេកច្រងាងដោយគ្មានអាវនៅក្នុងទុ្រងដែក។ ដៃនាង​ស្រយ៉ង់របូតអស់គ្រប់យ៉ាង​ទៅលើក្តារទូក។ ​ទឹកភ្នែក​ស្រក់​ចុះជ្រៀតតាមជ្រុង​ថ្ពាល់​របស់នីយ៉ា។

«អូនជារបស់ពិតតែមួយគត់ដែលបងមាន!»

សម្តីគេ ធ្វើឱ្យបេះដូងប្អូនប៉ូលិសខ្ទេចខ្ទាំ។

«ឥន្ត្រា!»

នីយ៉ា​ស្រែកទ្រហោយំខ្ទរខ្ទារ ហៅឈ្មោះនាយ​។ សំណោកនេះលាន់ខ្ទរកប់អាកាសា ខណៈដំណើរការលើកទ្រុងដែកឡើងពីក្នុងទឹកបានត្រូវឈប់គាំង។

ស្រីរត់មកក្បែរទីនេះ ហើយងាកសម្លឹង​Gold ដោយទឹកមុខ​សែនរន្ធត់។

«យកគាត់ឡើងមក!» នីយ៉ា​ស្រែកយំ​។

«អត់ទេ!» Gold បដិសេធស្រាលៗ។

«គាត់ជាមនុស្ស​ណា៎! កុំទុកគាត់ដូចសត្វ! លើកគាត់ឡើងមក» នាងយំ។

«ទីនេះខ្ញុំបញ្ជា! មិនមែន​អ្នកណាផ្សេងទេ!»

Goldដើរហួសទៅ ហើយ​ឈ្ងោក​ទៅមើលបុរសក្នុងទ្រុងដែលដេកច្រងាង។ Screenនៅក្នុងដៃរបស់គេ គេងាកមកពិនិត្យម្តងម្កាលក្រោមកំសួលចិត្តដ៏​ឈឺចាប់របស់នីយ៉ា។

«មាន​អារម្មណ៍​យ៉ាង​ណា​ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំប្រាប់ថាបេះដូង​របស់​គេ​ឈប់​លោត?» Goldងាកមកសួរ ធ្វើឱ្យនីយ៉ាភាំង។

នាង​យំយែក​៖

«កុំ!»

Goldងក់ក្បាល៖

«ខ្ញុំក៏អត់ចង់ដែរ! ដូច្នេះហើយ ធ្វើការនាង​ភ្លាម​ទៅនីយ៉ា ហៅគេឱ្យដឹងខ្លួនឡើងមក បេះដូងគេមិនព្រមដើរទេ ​គេមិនព្រមបញ្ជាខួរក្បាលទេ គេចង់សម្លាប់ខ្លួនគេ!»

«រឿងម៉ឺនយូ យើងនឹងដោះស្រាយជាមួយគាត់ឱ្យឯង!»

«អំបោះជំពាក់ពេកហើយ គ្មានមុខដោះទេ! លុយមិនអាចដោះបានដូចគ្នាមហាសេដ្ឋី! ឈាម ទើបស្រាយគំនុំនេះ​បាន!»

ឥន្ត្រាយល់ថា គេអាចមានលទ្ធភាពនិយាយជាមួយសាម៉ោះប្រសិន​បើមាន​ឱកាស ប៉ុន្តែ​ប្រសិន​ជននេះងងឹតងងល់ត្រូវតែសម្លាប់គេ​ គេនឹង​ទទួលយកព្រហ្មលិខិខិតនេះ ជំនួសឱ្យការដែលសាម៉ោះតាមយាយី​គ្រួសារគេ អូសបន្លាយបន្ត។ ណាមួយពេលនេះ យូស៊ូត្រូវរបួសធ្ងន់ហើយ ដោយសារគេជាបង ម៉្លោះហើយ មនុស្ស​ទឹកកកមិនអាចឱបដៃយកសុខឡើយ។

ប្រុស​ងាកមកសម្លឹងគីម៉ាល់ គាប់ចួន​បងប្រុសចោលភ្នែកមកទាំងទុក្ខព្រួយឆ្លេឆ្លា។ គីម៉ាល់ធ្លាប់ខូចចិត្ត ទៅសំងំចោលគ្រួសារជាង៨ឆ្នាំនៅឌូបៃ ធ្លាប់មានៈ មិនព្រមស្តាប់សារប្អូនប្រុសតែម្នាក់ មិនមកសូម្បីបូជាសពឪពុក ពេលនេះវិញ គេប្តេជ្ញាចិត្ត​ថា នឹង​ធ្វើសព្វបែបយ៉ាង​ដើម្បីការពារប្អូនប្រុសម្នាក់នេះ ប៉ុន្តែសភាពការណ៍ទុំជោរ ពិសិដ្ឋ​នៅតែស្ពាយម៉ឺនយូនិងយូស៊ូជាអម្រែកគ្រួសារនៅលើស្មា ប្រុសជាបងមិនដឹងគួរដោះស្រាយយ៉ាងណានៅឡើយ។

«ទម្លាក់កាំភ្លើង!» សាម៉ោះបញ្ជា។

ពួកចិនរេរាទាំងអស់គ្នា​ធ្វើឱ្យសាម៉ោះបើកភ្នែកក្រឡោតរុញកាំភ្លើងជ្រៅទៅជង់សៀតផ្កាឥន្ត្រា។ គីម៉ាល់​លើកដៃបញ្ជាឱ្យគ្នីគ្នាធ្វើតាម។ ពួកកងកម្លាំងបោះកាំភ្លើងព្រូសនៅនឹងជើង។ សាម៉ោះដកដង្ហើមធូរចិត្ត​ តែគេខាំមាត់ស្រែកគ្រហឹមបង្គាប់៖

«ទៅ!»

ឥន្ត្រាមិនចង់ឱ្យគំនុំរវាងសាម៉ោះនិងគេនៅរាលដាលដល់ឪពុកនិងប្អូនទេ។ ប្រុសនិយាយទៅកាន់ពួកចិន៖

«មើលគាត់ឱ្យល្អ!»

ផ្តាំអង្គរក្សគីម៉ាល់ហើយ នាយបែរខ្នង​មករកបងប្រុស មុនពេលចាកចេញគេនិយាយខ្លីទៀត៖

«មើលនីយ៉ាឱ្យខ្ញុំផង!»

ភ្នែកគេសម្លឹងគីម៉ាល់រួចបង្ហួសមកយូស៊ូ ខណៈចចកត្រោសរបស់ម៉ឺនយូសើចយ៉ាងជូរចត់ ព្រោះទ្រូងកូនពៅម៉ឺនយូមានវិប្បដិសារៈ ដែលបងប្រុសម្នាក់ទើបតែនឹង​ត្រូវឈឺចាប់ ក្រឡាប់ចាក់ដោយសារភ្លើងច្រណែនសាហាវងងឹតស្លុបរបស់គេ ពេលនេះនៅតែមើលទៅ ហាក់ភ្លឺស្វាងក្នុងការសង្គ្រោះជីវិតគេទៀត? ឥន្ត្រាឈាន​មួយជំហានទៅមួយជំហាន​តម្រង់ទូក ចិត្ត​អ្នករកមធ្យោបាយយ៉ាងល្អិតល្អន់ក្នុងការបន្តរស់រាន​ដើម្បីថែទាំស្រីល្អ ស្រាប់តែ…..

សំឡេងគ្រហឹម….ខ្យល់មួយវឹបសម្រុកមក…..

ផូង! ផូង! ផូង!

សាម៉ោះដែលរលះរលាំងតក់ស្លុត បាញ់សម្រុកគោលដៅ។

រាងកាយ​មនុស្ស​ទឹកកកនៅដដែល ឯអ្នកដែលមកដល់បន្ថែមគឺយូស៊ូដែលប្រតោងសាម៉ោះជាប់មិនឱ្យនាំបងប្រុសគេទៅ។

ពីរគ្រាប់មុននេះ គេជាអ្នកទទួល បញ្ជាក់ថាសាម៉ោះមិនចង់បញ្ចប់ឥន្ត្រាទេ ព្រោះបើឥន្ត្រាដេកដួល គេក៏ទៅណាមិនរួចដែរ។

គីម៉ាល់ភាំង​ ខណៈកងការពារស្រវាកាំភ្លើង ឯឥន្ត្រាយារជើងបំប៉ើងខ្មាន់សាម៉ោះដែលញ័រទទ្រើកព្រោះកលាហល។

សាម៉ោះខ្ទាតថយពីកាំភ្លើងខ្លី បន្សល់យូស៊ូ​ដួលដេកមកលើធរណី។ លោហិតជារង្វង់ចោមព័ទ្ធខ្លួនគេ។

«យូស៊ូ!»

ឥន្ត្រាឱនមករកប្អូន ខណៈសូរគ្រាប់ប្រសាច។

«កុំបាញ់! កុំបាញ់!»

មនុស្សទឹកកកស្រែកទាំងឱបប្អូននិងបិទភ្នែក។ គេឃាត់មិនឱ្យក្រុមចិន​សម្លាប់សាម៉ោះ តែក៏មិនអាចចោលប្អូនប្រុសម្នាក់នេះទៅណា។

យូស៊ូបើកភ្នែកសម្លឹងជលនេត្រដែលមនុស្ស​ក្លូន​បង្ហូរមកដើម្បីគេ។ សំឡេងគេក្ងួរៗ ស្រានៅមានក្លិន ការឈឺចាប់នៅសល់ក្នុងភ្នែក៖

«អត់ទោសឱ្យខ្ញុំផង! ជាតិក្រោយ ខ្ញុំចង់ធ្វើជាប្អូនរបស់បងម្តងទៀត!»

ឥន្ត្រាមិនអាចនិយាយអ្វីក្រៅតែពីស្រែកដង្ហោយដោយឈឺចាប់។ ប្អូនប្រុសរបូតដៃទន់ខ្លួន បញ្ចប់រាល់ក្តីអាម៉ាស់ ការខូចចិត្ត​ និងនាំយកទៅជាមួយនូវកំហុសទាំងអស់​ដែល​មានៈ​បាន​សាង​ឡើង​។

«បងអត់ទោសឱ្យឯងហើយៗ»

ឥន្ត្រាវាចាឮៗ ខណៈងាកមកឃើញសាម៉ោះដួល។

ប្រុសច្បងជូតទឹកភ្នែកស្រឡាំងកាំង​….គីម៉ាល់មិនសមណាអប្រិយអនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សរបស់គេបាញ់សាម៉ោះសុសសាច់ថ្នាក់នេះទេ។

គេងាកមករកបងប្រុស ឃើញគីម៉ាល់ស្ថិតក្នុងសំណុំការពារនៃកងកម្លាំងពិសេសរ​បស់គេទាំង៦ ដកថយជាបណ្តើរក្នុងទិសដៅផ្សេងគ្នា ព្រោះជាប់ដៃបាញ់ទប់ទល់នឹង​មនុស្ស​ក្រុមថ្មីមាន​គ្នា​តែបីនាក់ តែសម្រុកប្រយុទ្ធយ៉ាងថ្នឹកសាហាវ។

ពួកនេះជាអ្នកណា….ឥន្ត្រាដាក់សពប្អូនប្រុសចុះសន្សឹមៗ ខណៈអ្វីមួយប្រាប់គេក្នុងខួរក្បាលភ្លាម​ៗ​ថា ក្រុមនេះហើយដែលបានមកដល់មុន ហើយ​ពាក់ឯកសណ្ឋានប៉ូលិស​សម្លាប់ពួកគ្នីគ្នាសាម៉ោះ។

ប្រុសក្រឡេករកកាំភ្លើងសាម៉ោះដែលរបូតនៅប្រមាណមួយម៉ែត្រពីគ្នា…..គេឈានឈោងទៅរកអាវុធ….តែសំឡេងមួយលាន់មកពីក្រោយខ្នង​ជាភាសាអង់គ្លេស៖

«លើកដៃឱបក្បាល!»

មនុស្ស​ទឹកកករវាសរវៃ​រេភ្នែកគិតបន្ទាន់ពីអ្វីទៅដែលខ្លួនពើបប្រទះ ខណៈរាងកាយស្ងៀមលែងកម្រើកបាន ដោយសារកាណុងវែងនិងរឹងនៅចំពីក្រោយ។ នៅចម្ងាយពីនេះ ឆ្ងាយទៅៗ រាងកាយជនទាំងបីដែលរុញផ្ទប់ក្រុមគីម៉ាល់ទៅឆ្ងាយ បានបង្ហាញភិនភាគមនុស្សធំខ្ពស់ មិនមែនជាកម្លាំងមកពីអាស៊ីទេ ចំណែកអ្នកដែលភ្ជង់ខ្លួនពីក្រោយ ក៏ប្រើភាសាអង់គ្លេស Native ។ ​វិធី​ដែល​ពួក​គេឆ្មក់វាយប្រហារ និងឈាន​ជើងបាញ់សម្រុកលើកងកម្លាំងការពារជនជាតិចិន មើលយ៉ាងណា​ក៏ឃើញថា ផ្លាស់ទីដូចជាសារពាង្គកាយបីក្នុងប្រាណ​តែមួយ សែនស៊ីសង្វាក់គ្នា ដូចជាទាហានអឺរ៉ុបខ្ពស់ៗផុតលេខ ដែលត្រូវ​បាន​បណ្តុះបណ្តាល យ៉ាងថ្នឹក សាហាវឃោរឃៅ។

អ្នក​អាច​ឮ​សំឡេង​ជើង​ជាន់​លើ​បន្ទះ​ឈើនិងស្លឹកស្ងួតនៅ​ពី​ក្រោយ​ខ្នង។ តើកាលដែលខ្លួននិងបងប្រុស មកដល់ទីនេះចួបសាម៉ោះ ជា​រឿង​ក្លាហានឬ​ឆោតល្ងង់? ឥន្ត្រាគ្មានចម្លើយ រឹតតែគ្មានពេលគិត។ គេយល់ថា ប្រសិនជននេះបង្វិលជំហរកាណុងតែបន្តិច គេនឹងលោតចេញពីរង្វង់ព្រំដែននៃការបង្ខាំង​។

«ក្រោក!» ជនបរទេសបញ្ជាត្រជាក់ស្រិប។

គេប្រុងយកយើងទៅណា? ប្រុសស្អាតក្រោកយឺតជាមួយដៃនៅលើកញ្ចឹងក​។

«ថយ​ក្រោយ!» ម្ចាស់កាណុងសម្លុតបញ្ជាទៀត។

បុរសយារ​​ជើង​ទៅ​ក្រោយតែសំឡេងគ្រហឹមលាន់មក….

«បើឯងថយមិនត្រង់ អញបាញ់បំបែកក្បាល!»

ក្រុមបងប្រុសនៅខាងមុខដកថយឆ្ងាយទៅៗ រីឯចិត្ត​អ្នកនៅអាយ បន់យ៉ាងណា​សូមតែឱ្យគីម៉ាល់បានរួចខ្លួន ជាងសុវត្ថិភាពអាត្មាទៅទៀត។

«តាមមើល សម្បកកាយពិសិដ្ឋ​ដែលយើងស្ពាយមកជាមួយ ញ៉ាំងឱ្យជីវិតជាតិនេះមិនបានសុខទេ មើលទៅ! នីយ៉ា! សង្ឃឹម​មានប្រុសល្អម្នាក់នឹង​មកមើលថែអូន!»

គេគិតហើយ​ តាំងចិត្ត​ទទួលយកគ្រប់យ៉ាង​ដែលបម្រុងតែ​នឹង​កើតឡើង។

ឆ្វាច់! គ្រាប់គ្មានសំឡេងមួយបោលមកសឹងលឿនជាងដង្ហើមមនុស្ស​។ ជននៅពីក្រោយរេខ្លួនគេច រះស្នូរបាញ់មួយបង់ឡើងលើមេឃ ជាឱកាស​ឱ្យ​ឥន្ត្រាក្រឡាស់មកវិញ​រកច្រកគេច។

គេគេចមកវឹប​ប្រទះឃើញឪពុកខ្លួនកំពុង​ដួលស្រុញចុះក្រោមស្នូរកាំភ្លើងរន្ថើន។

ម៉ឺនយូមាន​ត្រឹមអាវុធខ្លីគ្មានសំឡេង ឯខ្មាន់បរទេស ទោះបីម្នាក់ទល់ម្នាក់តែមាន​កាំភ្លើងវែងទំនើបស្វ័យប្រវត្តិ។

រាងកាយម្ចាស់កោះH ទ្រោបមកលើថ្លុកឈាមលំនាំរបស់យូស៊ូ។

«ប៉ា!»

ឥន្ត្រាស្រែក​ខ្ទរមេឃ ទន់ជើង​លូនចូលរកឪពុក ភ្លេចគិតពីគំនិតចង់រត់យករួចខ្លួន។
«ប៉ា!»

ម៉ឺនយូងើបមុខ លើកបាតដៃស្តាំមកស្ទាបថ្ពាល់កូនប្រុស។

«ឯង….ជាកូនរបស់ប៉ា!»

ឥន្ត្រាស្រក់ទឹកភ្នែក….គេងក់ក្បាល។ ម៉ឺនយូងើបមុខ​យឺតៗព្រោះស្រមោលធំខ្ពស់បានចូលមកដល់​។

«​ឯងនឹងមើលឃើញវានេះស្លាប់ យ៉ាងវេទនា​មីសែល​!​»

ឥន្ត្រាខំទាញអារម្មណ៍ដ៏ឈឺចាប់ តក្កមា ងាកមកមនុស្ស​ជាសត្រូវ។ ជននេះបោះចោលកាំភ្លើងវែង ហើយមាន​កាំភ្លើងទំនើបខ្លីភ្ជង់មកគេ។

«ឯងក្បត់អញ ឯងនិងរីឆាត!»

«ខ្ញុំទទួលទោសស្លាប់! កុំធ្វើអីឥន្ត្រា!»

ម៉ឺនយូនិយាយតប។

ជនបរទេសវាចាស្មើធេងដូច​ AI៖

«ឯងត្រូវមើលវាស្លាប់យឺតៗ ព្រោះវាជាអ្នកធ្វើឱ្យឯងក្បត់ក្រុម!»

ម៉ឺនយូដឹងថា មនុស្សទាំងនេះមិនអាចបន្ទន់ចិត្ត​បានទេ ព្រោះពួកគេជាមនុស្សដាច់ខាត ឃោរឃៅនិងឆ្លងកាត់ការបង្វឹកឱ្យធ្វើជា«​វីរជន​ប្រហារ»។ ជនចំណាស់ងាកមកប្រាប់កូនប្រុសយ៉ាងញាប់៖

«ឆ្នាំនោះ ប៉ារកឯងឃើញ ឯងរបួសធ្ងន់ណាស់ ហើយហៅប៉ាថា ប៉ា! មួយម៉ាត់នេះ ប៉ា​មិនដាច់ចិត្ត​ឱ្យឯងទៅ Gold»

ឥន្ត្រាស្តាប់ហើយ គេយល់។ ជនដែលភ្ជង់មាន​ស្លាកសាក់ Gold នៅនឹង​កដៃស្តាំ។

«ពួកត្រីកោណមាស?»

គេសួរខ្សាវៗ ខណៈត្រូវម្រាមប្រាំទៀតក្របួចកអាវ។ ម៉ឺនយូលើកកាំភ្លើងរារាំងមិនឱ្យគេ​អូសយកឥន្ត្រាទៅក្រោយ តែខ្មាន់រហ័សជាង គេបង្ហើយមកលើទ្រូងម៉ឺនយូពីរគ្រាប់។

ជនចំណាស់របូតដៃពីរកូនប្រុស ហើយកាំភ្លើងក៏ជ្រុះមកតាមក្រោយ។

«ក្នុងខ្លួនឯងគ្មានឈីបអីនោះទេ!»

នេះជាសម្តីចុងក្រោយ មុនពេលគាត់ផ្ងារក្រោយ​ស្លាប់បើកភ្នែកគ្រលួងងាកទៅរកយូស៊ូ។

វគ្គ

លេណដ្ឋានជម្រៅ១០៨០ម៉ែត្រ

រយៈជម្រៅជាងមួយពាន់ម៉ែត្រនេះ ​ជា​ចំណុច​ជ្រៅ​បំផុត​​នៅ​មហាសមុទ្រខ្មែរ។ ចំណុចនេះត្រូវបានគេ មនុស្ស​កោះHសិក្សាមកថា ជាចំណុចយុទ្ធសាស្ត្រធំមួយ​ក្នុងតំបន់។

«វាត្រូវបាន​ផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងការផ្លាស់ប្តូរដ៏ស្មុគស្មាញរវាងតំបន់ទំនាបទាបភាគខាងត្បូងតារាសាគរមកទល់នឹងតំបន់បម្លែងដ៏ធំ ឬហៅថាព្រំប្រទល់ចាន ដែលលាតសន្ធឹងទៅខាងលិចរវាងប្រទេសថៃនិងកម្ពុជា។ កាលពីសម័យសង្គ្រាមលោក មាន​គេនិយាយថា​មហាអំណាច​បានសាងលេណដ្ឋានមួយនៅក្រោមនេះ សម្រាប់ទប់ទល់នឹងពួកបះបោរ Seato ថ្ងៃណាមួយពុកចង់ឱ្យកូនៗចុះទៅមើលវា ថាជាពាក្យពិតឬចចាមអារ៉ាម!»

នេះជាអ្វីដែលម៉ឺនយូបានរៀបរាប់ពេលនាំកូនប្រុសទាំងពីរមកជិះអូប័រទំនើប  ពិនិត្យភូមិសាស្ត្រ។ កាលណោះឥន្ត្រាមិនដឹងថា ហេតុអ្វីឪពុកខ្លួនមកនិយាយអំពីរឿងនេះទេ។

«ប៉ា!»

គេស្រែកឡើងយ៉ាងណែនទ្រូង តែមិនឮសំឡេងខ្លួនឯងមកក្រៅទេ។ ប្រុសភ្ញាក់ក្រញាងឡើងក្នុងកម្លាំងសម្ពាធមួយធ្ងន់ ណែន  មនុស្សមិនងាយនឹងអាចផ្លាស់ទីបាន។ ឥន្ត្រា​ឃើញខ្លួនឯងជាប់ជាមួយ ឈុតសម្ពាធក្នុងទឹក ដែលអាចជួយការពារមនុស្សធម្មតាឱ្យស៊ូទ្រាំនឹងសម្ពាធផ្សេងៗ និងបរិស្ថានខុសគ្នាពីកាលរស់នៅលើផ្ទៃទឹក។ វាជាឈុតមុជទឹកដែលធ្ងន់និងក្រាស់ បញ្ជាដោយ​ឈីប ហើយមានរបាំងមុខចោមព័ទ្ធរក្សា​បរិមាណ​ម៉ាសអុកស៊ីសែនចិញ្ចឹមជីវិត​។

«ក្រោមទឹក! ជ្រៅ!»

ឥន្ត្រាគិតឃើញភ្លាមៗនិងផ្តល់ព័ត៌មាន​នេះ​ទៅប្រាប់ខ្លួនឯងទាំងភ្នែកក្រហមៗសម្លឹង​ជុំវិញខ្លួន។ គេយល់ហើយ ហេតុអ្វីមុននេះនឹករឭកសម្តីឪពុកដែលនិយាយអំពីលេណដ្ឋានក្រោមទឹក?

ទីនេះ….មានសភាពជាបាតសមុទ្រ ព័ទ្ធជុំវិញដោយបន្ទះដែក ដែលកសាងរឹងមាំធន់រាប់រយឆ្នាំក្រោមទឹកគ្មានសំណឹក ឬវាមិនខ្លាចសំណើមកាន់ស្លែ។ល។

អារម្មណ៍គេ​បានប្រាប់គេអំពីអ្វីដែលខួរក្បាលធ្លាប់ចងចាំ។ មនុស្ស​ធម្មតាចង់កំណត់អត្តសញ្ញាណនៃចំណុចលេណដ្ឋាន​នេះបាន​ពិតប្រាកដ ត្រូវប្រើឧបករណ៍សូណា multibeam Kongsberg EM124 ដ៏ទំនើបបំផុតដែលគេបង្កើតឡើង​ក្នុងឆ្នាំ២០១៨ នៅអ៊ីស្រាអែល ទើបអាចធ្វើការ​រុករកភូមិសាស្ត្រនេះឃើញ។

«ពួកត្រីកោណមាស មិនមែន​ចង់បាន​យើង​ ដើម្បីទាមទារយក​លុយបង្កកទាំងនោះមកវិញទេ! មើលទៅ វាមាន​លុយ​មហាសាលច្រើនជាងអ្វីដែលប៉ូលិសដឹង បានជាអាចធ្វើការងារ​ដូចជាអារក្សទឹក!»

ស្នូរដង្ហើមមនុស្សជ្រៀតមកតាមរយៈកាសពាក់ក្នុងត្រចៀក។ ដៃគេមិនជាប់ចំណងទេ តែគេគេងផ្កាប់មុខផ្ទាល់ក្នុងទឹក និងក្តារដែកថែប។

បើកភ្នែកមកក៏ឃើញជើងពីរគូរនៅពីមុខ។ ទ្វារមួយក្រាស់ ខ្មៅ….ស្នឹម….ពួកគេបណ្តែតខ្លួនចូល។

«ពិសិដ្ឋ!»

សំឡេងជនបរទេសលាន់មកក្នុងត្រចៀក។ ជាសំឡេងធ្លាប់ស្តាប់នៅផ្ទៃដីខាងលើ។ គេនេះឯងដែលបាញ់សម្លាប់ម៉ឺនយូ ហើយមាន​សាក់ឈ្មោះGold នៅលើដៃ។

ប្រុសរុញខ្លួនឯងក្រោក។

អាវនេះនិងមួក ឧបករណ៍ក្រោមទឹកធ្ងន់ណាស់​គេមិនថ្នឹកទេ តែគេមិនចង់ដេកបែបនេះបន្ត​ឡើយ​។

«ឯងសម្លាប់ប៉ាអញហើយមែនទេ?»

«មនុស្ស​មីសែល ជាមនុស្ស​ក្បត់! វារស់ធ្ងន់ផែនដី!»

គេនៅស្ងៀមងីងើរ សំឡេងជនឈ្មោះGold បន្តមកទៀតហាក់យល់ន័យដែលឥន្ត្រាឆ្ងល់៖

«ម៉ឺនយូ មិនមែនជាប៉ាឯងទេ! វាជាកម្លាំងស្តាំទី៣៤ មានឈ្មោះថា​មីសែល ហើយប្អូនវាឈ្មោះរីឆាតជាកម្លាំងឆ្វេងទី៤១!​ ពីរនាក់នេះ បានល្មើស​ក្រុម ម្នាក់ចូលជាមួយប៉ូលិស ម្នាក់លាក់អ្នកទោស!»

ឥន្ត្រាក្រោកឈរសម្លឹងបាតដៃដែលត្រូវបានបំពាក់ដោយស្រោមស្បែកមួយគូដូចជាស្នាប់។ ញាណប្រាប់ថា​ ក្រោយខ្នង​គេ មានដង្ហើមមនុស្សបីនាក់ទៀត។

Gold ដោះមួកគេចេញ ព្រោះទីនេះ ក្នុងយានការពារសម្ពាធ មិនមែន​ក្នុងលម្ហទឹកទៀតឡើយ។ ឥន្ត្រាដោះមួកកញ្ចក់ចេញតាម និងទម្លាក់ក្ឌឹង។ ក្បាលពួកគេមានសេរីភាពក្នុងលម្ហ​យានក្រោមទឹក។ ទីណាក្តី ពេលនេះសេចក្តីស្លាប់មិនមែនជារឿងដែលឥន្ត្រាគិតទេ តែអាថ៌កំបាំងនិងការពិត​ដែលគេស្រេកឃ្លានដឹង។ អ្នកទោស​ដែលម៉ឺន​យូបានលាក់ពីពួកគេ​ គឺ​ខ្លួននេះមែនទេ? ម៉ឺន​យូបានលាក់ពិសិដ្ឋ​ ដែលគាត់រកឃើញ ហើយក្លូនមុខសញ្ញាម្នាក់នេះ មកជាកូនប្រុសច្បងរបស់គាត់?​

គេនៅស្ងៀម​ទុកឱ្យ Gold ដើរមកក្បែរ។ ជននេះមិនចាស់ខ្លាំងទេ គេមាន​ផ្ទៃមុខអាស៊ី តែរូបរាងដូចអឺរ៉ុប។

«ឯងជាអ្នកណា?» ឥន្ត្រាសួរ។ សំឡេងគេស្រាល​តែដង្ហើមគេស្មើល្អ Goldសម្គាល់។ ជននេះ ធ្លាប់មាន​មនុស្ស​ក្លូនមួយចំនួនមកក្នុងដៃ ប៉ុន្តែគេមិនធ្លាប់ឃើញមនុស្ស​ចម្លែក​ដ៏រឹងមាំដូចឥន្ត្រាទេ។ ដង្ហើមឥន្ត្រា​ដែលទើបក្រោកមក ក្រោយបោះពួយកាត់ផ្លូវទឹកជម្រៅពាន់ម៉ែត្រ ពេលនេះ ទោះណាជាដឹងខ្លួនវិញ ក៏គួរតែរងសម្ពាធ ហត់ខ្លះ ឯថ្នាំសន្លប់ដែលគេបាន​ទទួល គួរណាស់តែនៅបិទភ្នែក មិនដឹងខ្លួនម្ភៃនាទីទៀតទើបក្រោក។

«ម៉ឺន​យូ​ដាក់អីក្នុងខ្លួនឯងខ្លះ?»

ឥន្ត្រាមិចភ្នែកហួសចិត្ត​នឹងសំណួរនេះ។

សំឡេងជនពាលពោលមកទៀត រអ៊ូរបៀបស្ទាបស្ទង់៖

«អាកញ្ចាស់ក្បត់ដឹងថា មុនក្រោយឯងនឹងធ្លាក់ទឹក ហើយជាប់នៅកន្លែងនេះបានជាវា ដាក់DeepBlueក្នុងខួរក្បាលឯង?»

សម្តីជននេះ ញ៉ាំងឱ្យឥន្ត្រា​នឹកឃើញ​ឡើងវិញ «ក្នុងខ្លួនឯងគ្មានឈីបអីនោះទេ!»។ អ្វីមួយប្រាប់មនុស្សទឹកកកក្នុងអារម្មណ៍។ ប៉ាគេស្លាប់ហើយ….ប្អូនគេក៏មិននៅដែរ សេដ្ឋីឌូបៃម្នាក់នោះយ៉ាងណាទៅ? ស្លាប់ឬរស់? គ្មានចម្លើយទេ។​ បេសកកម្មពេលនេះ គឺមនុស្ស​ទាំងនេះ នៅពីក្រោយឆាកទាំងអស់នៅខាងលើគោក ពួកគេ​ប្រើបៀលបន្លំខ្លួន​ធ្វើឱ្យម៉ូណាប្រឆាំងប៉ូលិស​ស្អប់កោះH។ ម៉ឺនយូហេតុតែ​ការពារខ្លួន បានបង្កើតហង្សសឡើងមក​ ទាញប៉ូលិសឱ្យមកដល់កោះខ្លួនព្រោះតែដឹងថា Gold បានមកដល់កម្ពុជា។

ខ្លួននិងហាន់ដា ជេន ​បានមានប្រវត្តិនៅពីក្រោយការបំផ្លាញពួកនេះ ម្ល៉េះសមពួកនេះមិនស្លាប់ផុតពូជ ជេននិងហាន់ដា នីយ៉ា គីម៉ាល់ កោះH នៅតែមិនសុខសាន្តដដែល។ គិតហើយឥន្ត្រាហាមាត់ពោលសួរ៖

«ឯងចង់បានអី?»

ប្រុសស្អាតសួរនេះ ក៏នឹងពន្យារពេលក្នុងការពិចារណារកគន្លឹះបំផ្លាញយាននេះឱ្យសូន្យបង់ ហើយអម្បូរត្រីកោណមាសដ៏ឃោរឃៅក៏នឹងត្រូវចប់សូន្យពីលោកនេះដែរ។

ទម្ងន់ទាត់ធាក់ ដែលយូស៊ូកំពុងទទួលពីសាម៉ោះគឺជាការឈឺចាប់មួយ ដែលពិបាកឱ្យឥន្ត្រាបន្តសំងំសុខទៀតណាស់។ ប្រុសលែងដៃពីប្រាណនួនល្អង។

«ហៅបងស្រីអូនមក បងផ្ញើអូនសិនបងនឹងទៅ!»

នីយ៉ា​លែងដៃពីប្រាណថ្លៃដោយអាលោះអាល័យ រួចឱនរូតកាបូបរកទូរសព្ទ។ ក្រោមក្រសែភ្នែកស្រទន់នៃខាងប្រុស នាងមិនបានចាប់ភ្លឹកឡើយថា នេះជារឿងដ៏ល្អបំផុតមួយដែលឥន្ត្រាមិនធ្លាប់គិតថា នឹងកើតឡើងចំពោះគេឡើយ។

រាល់ពេលដែលគេឃើញនាង គេលង់ស្រលាញ់នាងកាន់តែខ្លាំងឡើង ហើយឈឺចាប់ជាសម្ងាត់យ៉ាងលំបាកឆ្លងកាត់ ព្រោះថានាង​ជាមនុស្ស​ស្រីសម្រាប់ប្អូនប្រុសគេ។

«នីយ៉ា!»

បងស្រីហៅមកពីចម្ងាយ។ ស្នូរជើងមនុស្ស​ជាច្រើនរត់មក មានទាំងហាន់ដានិងគីម៉ាល់ ព្រមទាំងកម្លាំងសមត្ថកិច្ច។ នីយ៉ា​សម្លឹងទៅក្រុមដែលទើបនឹងមាន​វត្តមាន ខណៈឥន្ត្រាដើរមួយៗមកឈរក្បែរនាង។

មិនចាំឱ្យហាន់ដាចូលមកក្បែរទេ ឥន្ត្រាមាន​ពិភាល់ជាស្រេចថា មិនត្រឹមតែយូស៊ូ តែប៉ាគេ ម៉ឺនយូប្រាកដជាមានរឿងមិនល្អប្រឈម។

«ដុកទ័រ! អ្នកឃើញប៉ាខ្ញុំដែរទេ?»

ហាន់ដា​ឈប់ជើងបន្តិចពេលឃើញពួកគេទាំងពីរនៅក្បែរគ្នា។ ទឹកមុខរបស់​ឥន្ត្រាបញ្ជាក់ស្រេចហើយថា គេបាន​ដឹងរឿងដែល​យូស៊ូត្រូវសាម៉ោះចាប់ទៅ។

«ប៉ូលិសក៏កំពុង​រកគាត់ដែរ!»

ឥន្ត្រាមិនសប្បាយចិត្ត​ទេ ព្រោះគេស្តាប់មិនយល់ គេខំពោលបញ្ជាក់បន្ថែម​ដើម្បីទទួលបានព័ត៌មាន​៖

«​បានន័យថាម៉េច?»

នីយ៉ាតោងដៃបងស្រី​ខណៈហាន់ដាក្រឡេក​មើលរាងកាយប្អូនស្រីម្នាក់នេះពីលើដល់ក្រោម។ ពេលឃើញថា នីយ៉ា​សុខសាន្ត បងស្រីបានធូរចិត្ត​វិញ ហើយ​ខ្សឹបខ្សៀវប្រាប់៖

«ពេលឯងចេញទៅបន្តិច មានពួកមនុស្ស​មិនស្គាល់មុខឡើងមកពីរទូកធំ! យើងមិនស្គាល់ពួកគេ តែ ម៉ឺនយូស្គាល់! ​បងចេញមករកឯង ម៉ឺនយូគាត់ឡើងទូកទៅប្រជុំជាមួយពួកនោះ! ដោយរកឯងមិនឃើញ បងបកមកបន្ទប់យូស៊ូវិញ សួរដំណឹង​គេ ស្រាប់តែទាន់ពេលគេត្រូវប្រយុទ្ធជាមួយក្រុមសាម៉ោះ! កងការពារម៉ឺនយូចាញ់ដៃអស់​ យូស៊ូត្រូវសាម៉ោះចាប់ទៅ!»

«ចុះ….ពួកនោះមិនធ្វើអីបង?»

«មិនដឹង! ពួកនោះមិនចង់មានរឿងជាមួយជេន!»

«គេចាប់យូស៊ូធ្វើអី?»

នាងសួរញ័រៗដោយងាកទៅសម្លឹងសង្សារ។ ឥន្ត្រាមិចភ្នែកដោយសៅហ្មងចិត្ត​ គេដឹងច្បាស់ណាស់ គោលដៅរបស់សាម៉ោះគឺគេ ព្រោះសាម៉ោះចង់សងសឹកគេដែលគិតថាជាអ្នកបញ្ចប់បៀល។

«ដុកទ័រ ខ្ញុំប្រគល់នីយ៉ា​ឱ្យអ្នកមើលថែ!»

គេនិយាយចប់ក៏ងាកទៅរកគីម៉ាល់។ មិនទាន់បាន​ហាអ្វីផង បងប្រុស​វាចាមករ៉ាវ​ជាមុនដោយយល់ចិត្ត៖

«បងទៅជាមួយឯង!»

ឥន្ត្រាសម្លឹងបុរសម្នាក់ដែលមាន​ខ្ពស់កប់ពពក កន្លងមក​តែងតែតស៊ូបង្ហាញខ្លួនក្នុងនាមជាបងប្រុស ទោះណា​ជាខ្លួនមិនព្រមទទួលស្គាល់គេ។ មនុស្ស​ទឹកកកបដិសេធស្រាលៗ៖

«ខ្ញុំទៅនិយាយ មិនមែន​វាយគ្នាទេ! ប៉ាវាមិនមែន​ខ្ញុំសម្លាប់! សាម៉ោះយល់ខុស!»

«ទៅនិយាយក៏ដោយ​ បងទៅជាមួយឯង!»

ហាន់ដានិយាយកាត់ប្រុសប្រាណទាំងទ្វេ៖

«ទុកឱ្យប៉ូលិស​គេធ្វើការទៅ! អ្នកទាំងពីរមិនមែន​ម៉ាហ្វៀ ក៏មិនមែន​មេកន្ទ្រាញខុសច្បាប់ ម៉េចបានចេះតែចង់ធ្វើអីរំលងលើច្បាប់?»

ឥន្ត្រាធ្វើមុខស្មើ ខណៈដៀងមកប្រទះទឹកមុខនីយ៉ា​ដែលតូចច្រឡឹងសែនបារម្ភ គេព្រមទម្លាក់ភាពខែងរ៉ែង ហើយនិយាយសំដៅកែវភ្នែក​អង្វរកររបស់ស្រីស្នេហ៍៖

«អូខេ! ខ្ញុំទៅជាមួយគីម៉ាល់! ប៉ុណ្ណឹងទុកចិត្តទេ?»

នារីមិនទុកចិត្ត​ទេ តែនាងគ្មានផ្លូវហាមគេឱ្យនៅស្ងៀមខណៈសាម៉ោះកំពុងតែទាត់ធាក់ប្អូនប្រុសគេនោះឡើយ។ នាង​ងក់ក្បាលតិចៗបង្ខំចិត្ត​យល់ស្រប​ទាំងទាក់ទើរ….

វគ្គ

ជីវិត​ចុងក្រោយ

នៅពេលដែលបងប្អូនប្រុសទាំងពីរឆ្ពោះទៅមាត់ទឹក ពួកគេអមដំណើរដោយកងកម្លាំង៦នាក់ មានម៉ូតូទឹក២និងអូប័រ២។

នៅលើជំនិះអូប័រទំនើបជាមួយគ្នា គីម៉ាល់ដែលជាអ្នកបើកបរផ្ទាល់បាននិយាយប្រាប់ប្អូនប្រុស៖

«ម៉ឺនយូជាហង្សសខ្លួនគាត់!»

ឥន្ត្រាជ្រួញចិញ្ចើម​ងាកមកជាមួយច្រមុះស្រួច ទឹកមុខគ្មានសា្នមញញឹម បណ្តាលឱ្យគីម៉ាល់ដែលនៅតែស្ទាបស្ទង់ក្រែងគេនេះមានប្រតិកម្មសរសៃឈាមនិងបេះដូង អាចសន្និដ្ឋាន​បានថា សុខភាពរាងកាយ​ឥន្ត្រា​មិនមាន​ប្រទះឃើញ​សញ្ញាចុះខ្សោយ​ ថមថយកម្លាំងគួរសង្ស័យទេ។

បងប្រុសរៀបរាប់បន្ត៖

«គាត់បង្កើតឈ្មោះនេះឡើង ប្រើមនុស្សមួយក្រុម ឱ្យកាក់ផ្លូវប៉ូលិសដោយយកលេសថាជាក្រុមដើរ​សមុទ្រ​ជនជា​តិថៃ! ពួកគេបានបង្កើតជំរំហង្សសមួយលើកូនកោះឆ្ងាយពីនេះជាង២០គីឡូម៉ែត្រ! ប៉ូលិស​បានលុកលុយដល់​កន្លែងនោះហើយរកឃើញព័ស្តុតាងជាច្រើនបង្ហាញ​ថា ម៉ឺនយូបានចាត់មនុស្ស​មកក្នុង Zone-A របស់ស្នង​ការជេន»

ចិត្ត​ឥន្ត្រាមិនដែលស្រណុកទេ ពេលដែលគេមកឈរស្តាប់គីម៉ាល់និយាយរឿងជ្រៅៗមិនស្មានដល់ ដែល​ម៉ឺនយូមាន​បាតដៃឧក្រិដ្ឋ ប៉ុន្តែតើគេ​ហាប្រកែក​ប្រណាំង​អ្វីទៀតជាមួយសេដ្ឋី​ឌូបៃ បើគេខ្លួនឯងក៏កំពុង​ប្រែពីប្រុសច្បងរបស់គាត់ មកជាចំណាប់ខ្មាំងរបស់ម៉ឺនយូដូចគ្នា។

«ធ្វើអ៊ីចឹងធ្វើអី? ចូលZone-Aដើម្បីអី?» មនុស្សទឹកកកសួរតិចៗ។

«ម៉ឺនយូមានល្បិចខ្ពស់ហើយ​ឆ្លាតខ្លាំង! ដោយសារគាត់មាន​កូនអុកធំក្នុងដៃ គឺឯង គាត់ក៏ភ័យ​ក្រែងប៉ូលិស​តាមមក​បកអាក្រាត អ៊ីចឹង​គាត់តែងចង់ដឹងថា ជេន​កំពុង​ធ្វើការងារអ្វីនៅ Zone-A»

មនុស្ស​មួយក្រុមដែលម្តងជាពីរដងបាន​លេចមុខមក​ចង់សម្លាប់ជេននៅនឹងកន្លែង ​តែ​ទុកជីវិត​ឥន្ត្រាចង់នាំយកទៅទាំងរស់ រឿងនេះមិនទំនងជាស្នាដៃម៉ឺនយូទេ។ មនុស្ស​ទឹកកកគិត តែគេមិនមាត់ព្រោះចង់ស្តាប់ថែម។ បើម៉ឺនយូមានយើងដែលជាពិសិដ្ឋ​ក្នុងដៃហើយ មនុស្ស​មួយក្រុម​ដែលបាញ់ស្នងការជេននៅឯបន្ទប់ចុងឆ្នេរ ក៏ដូចជា​បង្ខំ​ដាក់ថ្នាំសណ្តំក្នុងគ្រាប់កាំភ្លើងចង់យកយើងចេញទៅ មិនមែន​ជាម៉ឺន​យូដាច់ខាត។

ការសន្និដ្ឋានរបស់គីម៉ាល់មិនត្រឹមត្រូវឡើយ នេះជាអ្វីដែលមនុស្ស​ទឹកកកកំពុងថ្លឹងថ្លែង។ គេយល់ថា មាន​ក្រុមណាមួយទៀតកំពុងធ្វើការពីលើម៉ឺន​យូមួយជាន់ ហើយគេចពីភ្នែកប៉ូលិស។

សំឡេងគីម៉ាល់លាន់មកបន្ថែម៖

«យប់ដែលជេនមករកឯងនៅចុងឆ្នេរ​​​ហើយ​ត្រូវឆ្មក់បាញ់លើកោះH គេហៅបងមកយកឯងទៅកោះបេះដូង ព្រោះពេលនោះ​ម៉ឺនយូត្រូវប៉ូលិស​ហៅគាត់ ទៅសួរនាំរឿងឆេះកោះខ្មោចនិងរឿងពិសិដ្ឋ!  គាត់បានដឹងរឿងតាមរនុកក្នុង ហើយ​ក៏ចាត់ការឱ្យពួកខ្មាន់តាមសម្លាប់នីយ៉ាលើទូក និងចង់ចាប់ខ្លួនហាន់ដា! ដោយសារមិនបានសម្រេច គាត់ក៏កែសេណារីយ៉ូ​ឱ្យ​យូស៊ូបង្ខំនាំយកនីយ៉ា​​មកជាចំណាប់ខ្មាំងលើកោះH! នៅយប់ដដែលដែលជេនមកកោះHរកប្អូន គាត់ក៏ប្រើវិធីឱ្យឯងមានគ្រោះថ្នាក់បញ្ជូនមកពេទ្យនៅភ្នំពេញ!»

ឥន្ត្រាឈ្ងោកមុខគិត។

សម្តីម៉ឺន​យូនៅក្នុងវីដេអូ​ដែលយូស៊ូទើបនឹង​ចាក់ផ្សាយ លេចឡើងមកក្នុងការចងចាំរបស់មនុស្សក្លូន «ខ្ញុំគ្រាន់តែបញ្ជាចេញពីទីនេះទៅ គេនៅកន្លែងណាក៏ដោយ ក៏ដកដង្ហើមមិនដល់គ្នាបាន! ឥន្ត្រាត្រូវការខ្ញុំ ដើម្បីរស់ឡើងវិញម្ដងទៀត!»។

បុរសសួរបងប្រុសនូវសំណួរមួយខ្លី៖

«ក្នុងខ្លួនខ្ញុំ ពិតជាមានឈីបរបស់គាត់?»

គីម៉ាល់បង្អន់ល្បឿន ​ងាកមកសន្សឹមៗសម្លឹងប្អូនប្រុស។ សភាព​របស់ឥន្ត្រា គឺគេរឹងមាំលើសពីមនុស្ស​ធម្មតាទៅហើយ ដែលអាចមកឈរស្ងប់ស្ងាត់គិតបែបនេះបានក្នុងសភាពក្រឡាប់ចាក់យ៉ាងនេះ។

បុរសជាបង​វាចាតប៖

«មនុស្ស​ម៉ឺនយូនេះ អីក៏ហ៊ាន​ធ្វើដែរ! តែរឿងឈីបនោះ បងកំពុងសិក្សា!»

«គាត់ចង់បានអ្វីឱ្យច្បាស់?» ឥន្ត្រាសួរខ្លួនឯងដូចរវើរវាយ។

គីម៉ាល់ងក់ក្បាល៖

«សំណួរល្អ! ដំបូងៗអាចថា គាត់ចង់បានលុយនោះ! លុយដែលឯងបង្កក! តែ…ក្រោយមក…អាចថា គាត់លោភចង់បានច្រើនជាងហ្នឹង!»

«ជាស្អីគេ?!»

«រឿង​ពួកម៉ាហ្វៀជ្រៅៗ បងមិនសូវ​យល់ដែរ តែជេនថា គាត់អាចនឹង​លក់ឯងក្នុងតម្លៃថ្លៃជាងលុយ​ដែលឯងបានបង្កកនោះផង!»

យើងក្លាយជាឧបករណ៍ជួញដូររបស់ពួកម៉ាហ្វៀតាំងពីពេលណា? ពួកគេ​មានទុកយើងជាមនុស្សខ្លះទេ។

ប្រុសច្បង​ដែលឈរមួយខណៈហើយ សម្រេចចិត្តអង្គុយ​ចុះវិញ។ ជាមួយដែនជលសាធំទូលាយចំពោះមុខនេះ ចិត្ត​មនុស្សា​រឹតតែធំធេង គ្រោះថ្នាក់ និង​ពិបាកស្មាន​ខ្លាំងណាស់។ ឥន្ត្រា​រឹតឈឺក្បាលឡើងៗ រាល់ពេលគិតរឿងទាំងអស់នោះ….ចំណែករាល់ពេលគេ​ពិបាកចិត្តនិងស្មុគស្មាញ គេនឹកនាង….នីយ៉ា។

ដៃប្រុសចុចផ្ញើសារ៖

«បងស្រលាញ់អូន! បើលោកនេះគ្មានអូន បងមិនដឹងរស់ដើម្បីអីទេ!»។

គ្មានសេវាឡើយ មិនដឹងថា​ពេលណា ទើបសារមួយនេះ នឹងទៅប៉ះភ្នែកស្រពោនរបស់ប្អូនប៉ូលិស​ទេ គេរឹតអន្ទះសាចង់ឱ្យនាងឃើញ។ តើវាជាសារចុងក្រោយ​រវាងគេនិងនាង​ឬអ្វី? គេមិនដឹងទេ ហើយក៏មិនព្រួយដែរ។ ហោចណាស់ មានមនុស្ស​ស្រីម្នាក់ដែល​គេបានស្រលាញ់ ស្រលាញ់ស្មោះ អស់ពីចិត្ត​។

«ឥឡូវនេះ សាម៉ោះចាប់កូនប្រុសទាំងមូល ម៉ឺនយូមិនដឹងនៅឯណា! គាត់ឡើងទូកចម្លែកពីរនោះ មិនដឹងជាពួកម៉ាហ្វៀមកពីណាទេ! ឯងបន្តិចទៀត ធ្វើអ្វីក៏ដោយ​គិតខ្លួនឯងមុនអ្នកដទៃ! ឈប់ធ្វើអ្វីខ្ជីខ្ជាទៀត!» គីម៉ាល់បន្ថែម។

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ! តែយូស៊ូវាជាប្អូនខ្ញុំ!»

«បាន! តែបើឯងមានរឿង បងក៏មិននៅស្ងៀមដែរ!»

គីម៉ាល់តែងតែ​ធ្វើឱ្យឥន្ត្រាយល់ថាជំពាក់។ គេមិនដែលហៅមនុស្សនេះថាបង ​តែក្នុងចិត្ត​គេកំពុងទីទើរ។ គេវាចាតិចៗ៖

«កុំជឿគ្រប់ម៉ាត់ដែលប៉ូលិសនិយាយពេក! មិនប្រាកដថា ត្រឹមត្រូវ១០០ភាគរយទេ! បើម៉ឺនយូចង់ទុកខ្ញុំលក់ដូរ មនុស្ស​ដែលតាម​សម្លាប់ខ្ញុំផ្តាច់ហ្វ្រាំងឡាននៅភ្នំពេញជាអ្នកណា?»

គីម៉ាល់ដៀងមុខមកចំហៀង ផ្ទៀងស្តាប់ដោយ​ភ្ញាក់ផ្អើល។ គេមិនដែល​ដឹងថា ឥន្ត្រា​ធ្លាប់ត្រូវ​ផ្តាច់ហ្វ្រាំងឡាននៅភ្នំពេញទេ។ គេទើបតែយល់ថា ហេតុអ្វីបានជា​ជេននិងឥន្ត្រាមើលមុខគ្នាមិនចំ?

មនុស្សទាំងអស់សុទ្ធតែ​ចង់បានខ្លួនពិសិដ្ឋយកទៅ តើអ្នកណាចង់សម្លាប់គេ?

«ដល់ហើយ!»

នៅចុងបញ្ចប់នៃផ្លូវទឹក ពួកគេ​មកដល់ជួរឆ្នេរ​ចាស់និងបានប្រទះឃើញឃ្លាំងដ៏ធំមួយ ដែលនៅយប់នោះ បៀលនិង​បក្សពួកបាន​បង្ខំចងនីយ៉ា​ទុកជានុយទាក់យកឥន្ត្រា។

ទ្វារផ្ទះបើកចំហពេលពួកគេឈានដល់ តែខាងក្នុងស្ងាត់ណាស់​ទោះណាជាមានពន្លឺជះចេញមក​។

កងការពារ៣នាក់ដែលជាជនជាតិចិនមាន​កាំភ្លើងបត់ស្វ័យប្រវត្តិក្នុងដៃ ឈានមក​អមគីម៉ាល់ ហើយម្នាក់ក្នុងនោះព្រមាន​ខ្សឹប​តិចៗ៖

«ប្រយ័ត្ន!!! ស្ងាត់ពេកហើយ!»

បីនាក់ទៀត​រេរាបិទបាំងពីក្រោយ។ ឥន្ត្រាអាចមើល​ឃើញរូប​រាង​មនុស្ស​ស្រាលនិងស្តើង រំកិលយ៉ាងចំណាប់ចំនួន​​ទៅ​នឹង​ជញ្ជាំង​ខាង​ក្រោយឃ្លាំង។ ប្រហែល​ជាសម្លៀកបំពាក់​កម្មករដើរទូក ប៉ុន្តែមើលមិនទាន់ ដៃពួកគេមានកាំភ្លើង។

«មានមនុស្ស!»

ឥន្ត្រាព្រមាន​តិចៗធ្វើដូចមិនអី​ ប៉ុន្តែពោះវៀនរបស់គេបានរមូរត្រៀមប្រាប់គេថា ថាវាជាអ្វីផ្សេងទៀតមិនមែនជាការចរចា​ដូចគិតទុកទេ អាច​ជាការបាញ់ប្រហារដ៏ត្រជាក់និងឃោរឃៅ។

«សាម៉ោះ ចេញមក!»

ឥន្ត្រាស្រែកសម្លុតពេលជើងឈាន​​​ចូល​ទៅកាន់តែ​ជិត​ទ្វារ​ចំហ ក្លិនអ្វីម្យ៉ាង​​​ប៉ះច្រមុះពួកគេ។ វាជាក្លិនឈាម ឆ្អាប ថ្មីនិងស្រស់។ ឧក្រិដ្ឋកម្មថ្មីលាបពណ៌បន្ថែម​ពីលើអន្ទាក់ចាស់?

ប្រុសបានឈានជើងចូលទៅក្នុងទ្វារដែលបើក​បើកចំហ ហើយគ្រហឹម​គំហក៖

«យូស៊ូ!»

«ដាក់កាំភ្លើងចុះ!» ជាសម្រែកសាម៉ោះ។ គេបង្ហាញខ្លួននៅទីនោះ ជាមួយស្នាមឈាមលើអាវ។ កាំភ្លើងគេតម្រង់ក្បាលយូស៊ូ ដែលត្រូវគេបួងក្នុងដៃ។ យូស៊ូគ្មានរបួសទេ តែលើទ្រូងគេមាន​សំណុំគ្រាប់បំផ្ទុះ។

ភ្នែកឥន្ត្រាស្រវាំង។

មនុស្សពីរបីនាក់ដេកស្លាប់ផ្អៀង​នឹង​ជញ្ជាំង ​ខ្លះ​ទៀតរណូក​រណែលនៅលើ​​ឥដ្ឋ​ក្នុង​សភាព​ស្រពេចស្រពិល ដូចជាទីនេះទើបនឹងប្រទះឆាកប្រយុទ្ធណាមួយ មុនពេលពួកគេមកដល់បន្តិច។

សម្លៀក​បំពាក់​របស់សាម៉ោះជាព័ស្តុតាង គេក៏ត្រូវរបួស​ដែរ។ ឈាមរហាច។

«ឯងលែងប្អូនអញសាម៉ោះ!» ឥន្ត្រាបញ្ជា។

«ឯងដាក់កាំភ្លើងចុះ!» សាម៉ោះស្រែកព្រោះភ្នែកគេក្រឡេកក្រឡាប់ខ្លាចពួកចិនដែលកំពុងខម​។

ផូង!

យូស៊ូត្រូវមួយគ្រាប់ចំ​ស្មា បន្ទាប់ពីពាក្យព្រមាន​របស់សាម៉ោះចប់។

អាការៈកូនប្រុសរបស់បៀល​មិនប្រក្រតីទេ គេតក់ស្លុតខ្លាំង។ គេបាញ់ ហើយគេអាចនឹង​បាញ់ទៀត​។ រាងកាយយូស៊ូផ្ទុកគ្រាប់បែកផង គ្រោះថ្នាក់មួយនេះមិនអាចប្រលែងជាមួយបានទេ។

គីម៉ាល់ស៊ីញ៉ូឱ្យកងកម្លាំងទម្លាក់ដៃ។

«ឯងចង់បានអី?» គីម៉ាល់សួរសាម៉ោះ។

«ជីវិតមួយដូរមួយ! ប្រគល់ឥន្ត្រាមក អញឱ្យយូស៊ូទៅវិញ!!»

ជននេះ​ដាច់ខាតត្រូវតែសម្លាប់ឥន្ត្រា​ នេះបើតាមអត្ថន័យក្នុងភ្នែកសាម៉ោះ។ គីម៉ាល់មើលឃើញ​សភាពនេះ ប្រុសជាបងកំពុងណែន​ថប់ស្វែងរកដំណោះស្រាយ។

«ឥន្ត្រាមិនមែន​សម្លាប់ប៉ាឯងទេ! គេមកនេះមកនិយាយគ្នា!» គីម៉ាល់ព្យាយាម។

«អញគ្មានពេលទេ! ឈប់លេងល្ខោន ពួកអាដ្រាម៉ា! មិនទាន់អី​ផង ដាក់មនុស្ស​មកសម្លាប់គ្នាអញអស់ពីកោះហើយ នៅមកសម្តែងទៀត?»

ឥន្ត្រា​សម្លឹងយូស៊ូដែលខ្សោះខ្លួន ឈឺចាប់និយាយមិនបាន គ្មានកម្លាំងរើខ្លួនពី​ដៃសាម៉ោះទេ។ មិនដឹងថារំលងមកនេះ​ប្អូនខ្លួនដែលធ្លាប់ជាព្រាន​សង្ហា ​ខែងរ៉ែង ត្រូវឆ្លងកាត់ការទះតប់របៀបណាខ្លះ?

ចិត្ត​បងប្រុសសែន​មួហ្មង។ ឥន្ត្រា​បញ្ជាខ្លីៗ៖

«លែងវា! យកអញទៅជំនួសទៅ! ឯងឆាប់ដោះគ្រាប់ចេញពីខ្លួនវាអាចង្រៃ! យកអញទៅបាន!»

សាម៉ោះ​ដៀងសម្លឹង​គីម៉ាល់និងក្រុមចិន ខណៈដែល​ឥន្ត្រា​រេសម្លឹងជុំវិញរកច្រក​រំដោះប្អូន។ ទីនេះប្រាកដជាមានច្រកសម្ងាត់គេចខ្លួន ពុំនោះទេ មិនមែនសាម៉ោះអាច​រួចខ្លួនម្តងជាពីរដងទេ។

កោះHមាន​បន្ទប់លាក់ខ្លួន​ជាច្រើនដែលខ្លួនមិនស្គាល់អស់ផង ចំណែកបៀលនិងកូនប្រុសគេ ប្រាកដណាស់ នឹងមាន​សង់ផ្លូវឬ​ទ្វារសម្ងាត់ បន្ទប់បំពួនគ្រាអាសន្ន។

តែ…..អ្នកណាទៅ ​ឃោរឃៅវាយប្រហារសម្លាប់រង្គាល ឈាមក្រហមច្រាលនេះ? បើហង្សសជាប៉ាខ្លួន តើ​ក្រុមណាទៀតទៅដែលតែងដើរមុនមួយជំហាន?

«ពួកវាជាអ្នកណា? ស្លៀកពាក់របៀបម៉េច?»

ឥន្ត្រាសួរទៅកាន់សាម៉ោះដែលរញីរញ័រភ្ជង់យូស៊ូជាប់។

«ប៉ូលិស!»

សាម៉ោះឆ្លើយខ្លីធ្វើឱ្យឥន្ត្រាងាកមកសម្លឹង​គីម៉ាល់។​

«កុំជឿ!»

គីម៉ាល់ពន្លយខ្លី ធ្វើឱ្យសាម៉ោះគ្រហឹម។

ឥន្ត្រាដកដង្ហើមឃូរ លើកដៃទាំងពីរឡើងលើ ហើយដើរចូល។

«លែងវា!»

គេនិយាយសំដៅយូស៊ូ។

«កុំចង់ធ្វើជាមនុស្សអស្ចារ្យ!» យូស៊ូនិយាយខ្សាវៗទាំងសើចចំអកបងប្រុសខ្លួន តែសាម៉ោះយល់ថា យូស៊ូមិនចង់នាំទុក្ខដល់ឥន្ត្រា។

«ឯងដូរយកអញទៅ! ឮ? នៅដល់ណា? ចំណែកទូក…នៅឆ្នេរ!»

សាម៉ោះទីទើរសម្លឹងមួយត្រួសជុំវិញខ្លួន។ ក្នុងចិត្ត​ជន​ពង្រត់មនុស្ស​ គេ​កំពុង​គិតទាំងភ័យព្រួយថា  សេដ្ឋីឌូបៃម្នាក់នេះ ម៉េចនឹងព្រមឈរមើលប្អូនប្រុសគេត្រូវចាប់ពង្រត់ឡើងទូកបាន​នោះ?

«ឯងនេះទាក់ទើរ​​ណាស់!» ឥន្ត្រាខាំមាត់បញ្ចេញវាចា​សៅហ្មង​។

សាម៉ោះស្រែកគ្រហឹមឡើង ហើយបោះខ្នោះដៃមកឱ្យគេ។ កាលដែលត្រូវ​ឡើងទូកកណ្តាលដែនទឹកធំល្ហល្ហេវជាមួយខ្នោះដៃ ដូចជាសម្លាប់ខ្លួនឯងពិតៗ។ ឥន្ត្រាឈរធ្មឹងសម្លឹងខ្នោះដែលទទួលបានមកពីសាម៉ោះ។

គេនោះគំហកបន្ថែម៖

«លឿន!»

«កុំ!» គីម៉ាល់គំហកមួយកំហឹងចិត្ត។

ប្រុសទឹកកកឈ្ងោកពាក់ខ្នោះឱ្យខ្លួនឯង ខណៈយូស៊ូសម្លឹងមកដោយចំហមាត់។ បងប្រុសម្នាក់ដែលគ្មាន​បេះដូងឋនិងដែលគេទើបតែប្រមាថកាតទាន ពេលនេះកំពុងចងខ្លួនឯងដើម្បីថ្នូរនឹងជីវិតគេ។

មិនអស់ចិត្ត​សាម៉ោះចង្អុលពួកគីម៉ាល់​៖

«បើអាណាដើរតាម អញបាញ់មនុស្ស​!» ថាចប់សាម៉ោះរុញយូស៊ូចេញដួលព្រូសលើដី ហើយភ្ជង់ក្បាលឥន្ត្រាគឹប។ ដៃសាម៉ោះលើស្មានាយ រុញបង្ខំ​អតីតនាយចៅហ្វាយឱ្យបោះជំហានទៅ។

ឥន្ត្រានៅតែងាកមកសម្លឹងយូស៊ូមួយត្រួស….សភាពយូស៊ូអង្គុយលើដី និងជាប់ចំណងស្លាបសេក ទឹកមុខស្លក់ របួសគ្រាំ។

«ដោះគ្រាប់បែក!»

សាម៉ោះទីទើរ ឥន្ត្រាស្រែកតឿន៖

«បើមិនឱ្យលេខសម្ងាត់ ​បាញ់អញមក៍!»

អស់មធ្យោបាយព្រោះឥន្ត្រាមិនខ្លាចគ្រាប់សំណរ ក្រាញមិនដើរ ​សាម៉ោះខ្ជាក់ប្រាប់លេខសម្ងាត់៖

«៦៦៦៦»

ជនជាតិចិនស៊ីញ៉ូគ្នា។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ ស្ទុះទៅធ្វើការ។ ឃើញគ្រាប់បែកត្រូវបាន​ពន្លត់ការកំណត់ម៉ោងជោគជ័យ ចិត្ត​បងប្រុស​ធូរស្រាល។

«ទៅ!» សាម៉ោះខាំមាត់រុញនាយទឹកកកទៅមុខ ខណៈគេព្យាយាម​ងាកទៅផ្តាំយូស៊ូ៖

«ឈប់ដើរលេង ឯងមើលប៉ាផង!»

ដើរទៅមុខ​ក្រោមការរុញរបស់សាម៉ោះមិនបានប៉ុន្មាន គេងាកមកមើលគីម៉ាល់។ សេដ្ឋីឌូបៃមាន​ទឹកមុខ​សែនខ្លោចផ្សា តាមសម្លឹងដំណើរប្អូន។ គេដឹងថា ឥន្ត្រាម្តេចនឹង​មាន​វោហាសព្ទអាចបន្ទន់ចិត្ត​សាម៉ោះបាន? ការចាកចេញទៅលើកនេះ ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំទៀតទើបបងប្អូនប្រុសទាំង​ពីរនាក់បានចួបគ្នាជាថ្មី? ឬមួយគ្មាន​ថ្ងៃនោះទេ?

គីម៉ាល់ស្រែកឡើង៖

«ប៉ាឯងស្លាប់ហើយសាម៉ោះ! ឯងសម្លាប់វាបានអីមកវិញ?​ អញឱ្យលុយឯង! ច្រើន! ឯងយកប៉ុន្មាន?និយាយមក! ហើយលែងឥន្ត្រាមកវិញ!»

សាម៉ោះឈប់ជើងរួចសើចក្អាកក្អាយ គេវាចាបញ្ជោះ៖

«រួចហើយ ម៉ឺនយូនឹងតាមសម្លាប់អញបំបិទមាត់?»

មិនថាបងជានរណា

នៅលើលោកនេះ ការ​ឈឺចាប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ជាការឈឺដ៏ជ្រៅមួយ ចំណែកវិបត្តិផ្លូវ​ចិត្ត​ខាង​បុរសវិញ ​រមែងកណ្តោចកណ្តែង ខ្លោចផ្សា ហើយនិងងងឹតងងល់ជាងនារី។

បន្ទាប់ពីស្នេហាជីវិតឯកាដ៏វែងមួយ ប្រែមកជាចេះមាន​ក្តីស្រលាញ់ បេះដូងគេ​ក៏ចេះលះបង់​ តែក៏ចេះសោកសៅព្រមគ្នា។ អារម្មណ៍ថា​បាត់បង់ ទទេស្អាតនិងអារម្មណ៍ត្រូវបានកុហក ក្បត់ កំពុងសន្ធប់នៅជុំវិញឥន្ត្រា។ ព្រោះដូច្នេះហើយ នីយ៉ា​មិនចង់ឱ្យគេ​ទទួលបន្ថែម​នូវអារម្មណ៍ថា​«ត្រូវបានបោះបង់»មួយទៀតនោះទេ។

«ឥន្ត្រា!»

សូរស៊ិចស៊ី….ជាសំឡេងរបស់នាង ញ៉ាំងឱ្យប្រុសបងភ្ញាក់ឡើងមួយរំពេចពីវិប្បយោគសោកា។ ឥន្ត្រាបើកភ្នែកព្រឹមៗ ពិនិត្យ​មើលបរិវេណបន្ទប់នេះមួយ ​បន្ទាប់​មក​បាន​បិទភ្នែកទៅវិញស្រឹមៗ​ព្រោះប្រុសនៅហត់ខ្លាំង ហត់….ក្នុងការ​តតាំងជាមួយការពិតដ៏ជួរជាតិទាំងប៉ុន្មាន​ក្នុងលោកនេះ។

សាជាថ្មីម្ដងទៀត គេឮសម្រិបជើង។ ស្រី​ដើរមកជិត។ បុរសនេះមាន​ញាណវៃណាស់។ ដ្បិតតែដឹងថា ជានាង​ ទើបគេបន្តនៅដំអក់។ ទោះបីជាយ៉ាងណា បេះដូងមនុស្ស​ទឹកកក ​ហាក់ទទួលបាននូវថាមពលវិជ្ជមាន​និមិត្តឮសំណួរនេះ«មករកដល់តែឃើញមែន ប្អូនប៉ូលិស!»។

«ឥន្ត្រា!»

នាង​ហៅទៀត តែម្តងនេះក្បាលស្រីឱនមកទាបក្បែរច្រមុះគេ។ ប្រុសបើកភ្នែកដ៏ទុក្ខសោក​នេះឡើងមកកាលណា ក៏ឃើញផ្ទៃមុខស្គមស្លក់របស់នារី ដែលកៀកគ្នាស្ទើរតែប៉ះចុងច្រមុះ។

មិនត្រឹមតែមកជិតកាយ មាណវី​ផ្តើម​អង្គុយ​ចុះ ដោយ​​លុតជើង​ក្បែរកៅអីរៀម។ បបូរមាត់នាង ឈាន​​ដល់​កម្រិត​មួយ​សឹងផ្ទប់បាននឹង​ត្រចៀក​ឥន្ត្រា រួចហើយកល្យាណ​ពោលខ្សឹបខ្សៀវ បញ្ចេញពាក្យលួងលោម៖

«ខ្ញុំរកខ្លួនឃើញហើយ មនុស្សទឹកកក!»

ប្រុសសម្លឹងជម្រៅភ្នែកនាង។ សេចក្តីសោមនស្ស​នៃនារីនេះ កំពុង​បន្សាបធាតុពុលទាំងអស់ក្នុងអារម្មណ៍​របស់គេចោលចេញ។ នាងមានៈណាស់។ ប្រុសសម្លឹងធ្មេញសស្អាតដែលសើចបង្ហាញពេញលេញ។ ចិត្តស្នេហ៍មួយដ៏ធំបាននាំប្អូនប៉ូលិស​ឱ្យតាម​រកគេ? ប្រុសដឹងថា នីយ៉ាបានទៅដល់បន្ទប់ចុងឆ្នេរនិងទីដទៃមុនពេលមកកន្លែងនេះ។

«ម៉េចបានដឹងថានៅហ្នឹង?»

គេសួរង៉ុលៗ ដោយក្រោកមកអង្គុយ​ត្រង់ខ្លួន។ សរសៃសសូងខ្សោះស្ពឹក មិនដឹងទ្រោបដេកបែបនេះយូរប៉ុនណាហើយទេ តែឥន្ត្រាដឹងថា គេគេងយូរហើយ។

ស្រីតូចរេភ្នែកសម្លឹងជុំវិញបន្ទប់ឆេះ។ ទីនេះជាកន្លែងដែលឥន្ត្រាដេកព្យាបាលកាលពីមុន ម្ល៉ោះហើយពេលអត្តសញ្ញាណនាយ​ត្រូវបាន​លាតត្រដាង សាមីខ្លួន​បានដកថយគេចមកកន្លែងនេះដើម្បីពិនិត្យរកដានស្នាម ឬអាចថា គេវាងចេញពីការតាមរករបស់ប៉ាគេ។

អាចថាគេមិនចង់ចួបអ្នកណា ​គេចង់នៅស្ងាត់ហើយធ្វើចិត្ត។ តែភ្នែកគេបញ្ជាក់ថា គេចង់មាននាង​។ នារីញញឹម ​ពេលដៃរៀមលូកមកវែកសក់ឱ្យ។

«គ្រប់យ៉ាង នឹងអូខេ! ណ៎ា ឥន្ត្រា!»

នីយ៉ា​វាចាតិចៗទាំងមាត់ញញឹម តែភ្នែកតូចសែនស្រងូត។ បេះដូងរៀមស្លុតស្លុងនឹងស្នេហា​មួយដែលគេពិតជាត្រូវការខ្លាំងបំផុត​នៅពេលនេះ។ នីយ៉ានិងស្នេហា​របស់នាង ​ជាការពិតតែមួយគត់ដែលឥន្ត្រាមាន ក្រៅពីនេះគ្រប់យ៉ាងជាឆាកល្ខោន សូម្បីរាងកាយគេ ជីវិតគេ និងមនុស្ស​ដែលគេជឿ។

«សូម្បីឈ្មោះនេះ ក៏មិនមែន​របស់បងដែរ!» ប្រុសចរចាតិចៗ ឯពាក្យ«បង»ធ្វើឱ្យនាងរំភើប។ នីយ៉ា​ដឹងថា មិនដែលល្អទេក្នុងការកុហក មិនថា​ដើម្បីបិទបាំងការឈឺចាប់ ឬដើម្បីសង្រ្គោះនរណាម្នាក់ក៏ដោយព្រោះថា ថ្ងៃណាមួយ ​ការពិតនឹងលេចឡើង។

មុននឹងក្រោយ ក៏តូចនៅតែ​​​ត្រូវ​ត្រលប់មកប្រឈមមុខនឹងគេ​ដែលមិនមែនជា«ឥន្ត្រា»។

«I’m with you! ហៅខ្លួនថាyou! ល្អទេ? មិនសំដៅថា ជាឥន្រ្តាឬពិសិដ្ឋ youជាyou ដែលខ្ញុំស្រលាញ់!ខ្លាំង! ចង់នៅ…by your side, forever. Promise!​»

ដៃរៀមលោទាំងសងខាងមកក្រសោបស្មាស្រី រហូតគេត្រូវញែកជើងនិងជង្គង់ចេញទុក​ប្រាណតូចច្រម៉ក់ក្នុងរង្វង់ដៃ និងភក្ត្រានាង​ក្នុងទ្រូងគេ។

ជាយូរមកហើយ មនុស្ស​ស្រីម្នាក់ដែលខូចចិត្តមក​តាំងពីក្មេងៗ រមែងស្រមៃស្វែងរកបុរសម្នាក់ ដែលនឹងឱបនាងរបៀបនេះ ផ្តល់មកនូវអារម្មណ៍សុវត្ថិភាពមួយនេះ ហើយនិងសភាពកក់ក្តៅបែបនេះ។ នីយ៉ា​​តែងតែចង់ឱបយូស៊ូ លបមើលគេពីចម្ងាយ ស្រមៃឃើញមន្តស្នេហ៍នៃរង្វង់ដៃគេ ក្លិនខ្លួនគេ ពេលឃើញគេអង្គុយឡូយឆាយនៅស្រុកថៃនិងចោមព័ទ្ធដោយកូនសេដ្ឋីថៃល្បីៗ ស្រីម៉ូដែលថៃ​ស្អាត​ៗ​។

រហូតដល់ថ្ងៃមួយ បុរសដែលនាងចង់ឱបបំផុតក្នុងលោកនេះ បានប្តូររូប។ នាងមិនដឹងទេថា ចាប់ពីពេលណាដែល​ខ្លួនឯង​បែរជាមកលង់នឹង​មនុស្ស​ម្នាក់ផ្សេង មិនឡូយឆាយ គ្មានសម្តីផ្អែម និង….គ្មានស្នេហ៍។

គេមានតែចិត្ត​ដែលជ្រៅសន្លឹម ស្មានមិនដល់ គិតមិនយល់ តែគេបង្ហាញខ្លួនជានិច្ច​រាល់ពេលនាងត្រូវការ។ កំភួនដៃសងខាងទន់ភ្លន់និងតូចៗរបស់នាង បោះឆ្ពោះទៅរកប្រាណថ្លៃហើយឱបក្រសោបគេវិញ។ អារម្មណ៍ពេលនេះគឺ ឆ្ងាញ់ពេកណាស់ សម្រាប់ប្រុសប្រាណដែល​សង្កត់ថ្ពាល់នាយមកលើសក់ស្រី ហើយបិទភ្នែកទាំងសងខាងត្រងយកពេលវេលា​ដ៏មានសេរីភាពនេះ។

ស្នេហានេះគ្មានសំឡេងទេ។ គេគ្រាន់តែដឹងថា នេះជាពេលវេលា​ដែលគ្រប់យ៉ាង​ត្រួវបំភ្លេចចោល វាគ្មានតម្លៃនឹងចងចាំទេ អ្វីក៏ដោយដែលគេឃើញ ជារឿងមិនពិត លើកលែងតែមនុស្សស្រីម្នាក់នេះ។ សំឡេងនាង​នៅតែលាន់មកក្បែរបេះដូងគេ៖

«ដឹងអត់? ខ្ញុំធ្លាប់ស្រមៃដល់ការឱបបែបនេះ! ប៉ុន្តែ….មែនទែនទៅ ពេលនេះ….ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​ លើសពីការស្រមៃអស់នោះឆ្ងាយ!»

ស្រីទទួលអារម្មណ៍ថា មានស្នាមថើបជាច្រើននៅលើសក់។ នាង​មិនបានរាប់ទេ តែនាងចងចាំគ្រប់ស្នាមនោះក្នុងជម្រៅចិត្ត​។ មួយឬពីរនាទីក្រោយមក ទើបប្រុសដកដៃចេញពីស្រីថ្នមៗ។ ឥន្ត្រាយោងនាង​ឱ្យក្រោកឡើង តែនីយ៉ា​ងើបមុខមកហើយ​ដំអក់រាងកាយ​នៅ ព្រោះចង់ក្បែរគ្នា​បែបនេះមិនចង់ប្តូរ។ ដៃស្រីនៅតែព័ទ្ធប្រាណគេ។

​«ចាំបានទេ?» នាង​សួរខ្សឹបៗ ភ្នែកនិងភ្នែកថ្ពក់គ្នា។

«ច្រើនណាស់ប្អូនប៉ូលិស ចាំរឿងអីទៅ?»

«នៅក្នុងពេទ្យ! ខ្ញុំចង់ឱបខ្លួនណាស់ ឱបបែបនេះ! តែពេលខ្លួនមកដល់ ខ្ញុំបែរជាច្រានចេញ! វាជា…ប្រតិកម្មភ័យ មិនមែន​បដិសេធទេ!»

ឥន្ត្រាញញឹម​។ បបូរមាត់ស្រស់របស់នាយ បានបំបាត់ចោលសូន្យនូវទុក្ខសោកដែលបានឆ្លងកាត់មុននេះ។ ​​ភាព​ក្រៀម​ក្រំ​ក្នុងជម្រៅភ្នែក​របស់គេ ក៏មិនបានសេសសល់មួយភាគរយណា សល់តែសេចក្តីស្នេហា​ដែលរំភើបនឹងនរ។

«ចុះចាំបានអត់?» គេសួរវិញ ភ្នែកនាង​ក្រឡេកក្រឡក់រកនឹក ធ្វើឱ្យរៀមញញឹម​ទៀត។

«នៅក្នុងទឹក!»

ធីតាព្រិចភ្នែក បបូរមាត់នាង​កម្រើក។ នីយ៉ា​ចាំបានរឿងថើបផ្តាំមុនស្លាប់។

«បងដេកនឹករឿងអស់នោះ….រហូតមក! នឹកម្នាក់ៗឯង នឹកសូម្បីតែពេលបញ្ជូន​ស្រីជាទៅស្រលាញ់ទៅភ្នំពេញវិញ!»​

នាង​ក្រហមមុខ សម្លឹងបបូរមាត់ខែងរ៉ែងរបស់គេ។ ស្រីអៀនប្រៀន និងព្រឺសម្បុរតាមកំសួលចិត្ត​ស្នេហា​ដែលមាន​ឱ្យគ្នា។ នីយ៉ារអ៊ូតិចៗ៖

«និយាយវែងណាស់ មិនដឹងនិយាយពីរឿងអីទេ!»

ដៃរៀមរឹតមកណែនជាងមុន ព្រោះនាងនៅទាបជាង ឥន្ត្រា​ត្រូវឱនមកជានិច្ច​ ឯនាង​ក៏ត្រូវងើយ​ឡើង​។

«I don’t feel like talking…»គេខ្សឹបមកតិចៗជាមួយកែវភ្នែកមូលក្លុំលែងញញឹម គេកំពុងលង់ ហើយគេនិយាយភាសាអង់គ្លេសបានល្អពេកណាស់សម្រាប់នីយ៉ានៅក្នុងស្ថានការណ៍នេះ។ ភ្លាមៗចិត្តនាងគិតដល់«ពិសិដ្ឋ»និងសាវតា​របស់គេ។

      បុរសនេះមានកំណើតក្នុងត្រកូលគហិបតី និងមានអ្វីគ្រប់យ៉ាង បែរជាគេមានឆាកជីវិតក្រឡាប់ចាក់គួរឱ្យអាណិតអាសូរ។

      គេឱនមកដើម្បីឱ្យបបូរមាត់គេ អាចរកបានឱកាសនឹងរំឭកអនុស្សាកាលពីនៅក្នុងទឹក….តែដៃស្រីថយពីក្រោយខ្នងគេ មកទប់ទ្រូងនិងបេះដូងគេ។ ប្រុសដំអក់សម្លឹងគ្នា ទាំងសេចក្តីស្នេហាកំពុងបញ្ចេញយ៉ាងពេញទំហឹង មិនថាយូស៊ូឬម៉ឺនយូ ដុកទ័រជាបងស្រីនាងនៅកន្លែងនេះ ក៏គេមិនខ្វល់។ ភ្នែកបុរសនេះសម្លឹងនីយ៉ាហាក់ចង់លេបស្រីមកទុក ហាក់ចង់ប្រាប់នាងថា ទូទាំងពិភពលោកនេះ មិនបាច់មានអ្នកណាក៏បាន ព្រោះគេមាននាង។

«I’m yours…» ស្រីវាចាតិចៗសឹងឮតែខ្យល់ តែបបូរមាត់ក្រាស់ញញឹម ព្រោះឥន្ត្រាអាចស្តាប់ឮភ្លាម សូម្បីនាងនិយាយស្រាលជាងនេះក្តី។ ភ្នែកនួនល្អងនិងពាក្យពេចន៍សម្តីនាង មិនបានក្បត់គ្នាទេ។ ប្រុសម្នាក់នេះ មិនដែលស្តាយក្រោយឡើយដែលបានផ្សងជីវិតទៅស្រង់ លើកនាងឡើងពីក្នុងទឹក ផ្ទុកនាងលើខ្នង ឬហោះទៅរកនាងលើកោះពួកក្បត់ដើម្បីស្រាយចំណងឱ្យនាង

«…now, always, forever​!» នីយ៉ាវបន្ថែមមកកាន់ស្នាមរស្មីញញឹមចិញ្ចាចក្នុងភ្នែកគេ។ ឥន្ត្រារេភ្នែកចេញដោយមោទនភាព សម្លឹងម្រាមដៃកែវល្អដែលនៅថ្នាក់ថ្នមក្បែរៗប្រអប់ទ្រូង។ គេងាកមករកវង់​ភ័ក្ត្រល្អឯកវិញ ហើយឱនទៅរកបបូរមាត់ក្រពុំឈូកទន់ល្មើយនៅក្បែរគ្នា។ នាងកំពុងទទួលរង់ចាំទទួលគេចូលក្នុងបេះដូង…..ទោះបីទីនេះ ជាអតីតគីន្លិក ហៅថាបន្ទប់សម្រាកព្យាបាល បន្ទប់ពិសោធន៍មនុស្សក្លូន កន្លែងឆេះខ្មៅរោលពីអគ្គីភ័យ កន្លែងដែលនីយ៉ាធ្លាប់ត្រូវម៉ូណាចាប់ចងយកមកទុក តែភ្លេចអស់ហើយ….គ្រប់យ៉ាងល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់បបូរមាត់ទន់ភ្លន់ដែលផ្តល់ស្នេហាមកឱ្យគ្នាទាំងសងខាង។ គ្មានអ្នកណាបញ្ឈប់អ្នកណាទេ ក៏គ្មានអ្នកណាគិតពីរឿងផ្សេងដែរ។

ដៃរៀម​​ចាប់​ចង្កា ហើយបញ្ចេញ​ឱ្យនារីនេះយល់ច្បាស់ពីទំហំនៃចិត្ត​អន្ទះសាដែលគេតែងប្រឆាំង​បង្ខាំងខ្លួនគេ​កន្លងមក។

«ខឹងទេ បងធ្លាប់ស្រមៃចង់ថើបយើងគ្រប់កន្លែងទាំងអស់?»

គេងាកមកឈ្លេចសួរដោយកែវភ្នែកក្រហម ហើយងាកទៅបន្តថើបបបូរមាត់ដដែលហាក់មិនរង់ចាំ ឬចង់បានចម្លើយអ្វីទេ។ សម្រាប់នីយ៉ា នៅពេលដែលឥន្ត្រាថើបនាង គ្រប់យ៉ាងជុំវិញ​ក៏ស្ងប់ស្ងាត់ខុសពីធម្មតា។ ដូចជាពេលគេឆ្មក់សួរ សំណួរនេះ រហ័ស​ជាងផ្លេកបន្ទោរ និងមានអត្ថន័យ​ស្មើផ្គរលាន់ក្នុងបេះដូងនាង។ នាង​ចង់និយាយខ្លះ តែគេនៅចចេសបន្តឹងដៃ ឱ្យរាងកាយទាំងពីររវីវក់នៅក្នុងការថើបម្តងហើយទៀត។ ការលួច​យក​​ដង្ហើមនាងប្រគល់​​មក​វិញ ដូចសាត្រលប់បណ្តារឿងចាស់ៗ​ដែលមិនមែន​ល្អគ្រប់យ៉ាង តែមាន​អត្ថន័យ​គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គាំទ្រស្នេហា​មួយនេះ។

ទម្រាំគេ​ដាច់ចិត្ត​ឈប់​ នាង​សឹងពិបាកនឹងស្មាន​ដឹងថាខ្លួនឯងកំពុងអង្គុយរបៀបណាហើយនៅក្នុងទីតាំងណា។

«នីយ៉ា!»

«ចាស៎!»

កល្យាណ​​ងាកមុខគេចៗព្រោះដឹងថាមាត់ខ្លួនសើមនិងបំព្រងដូចផ្កាត្រូវសន្សើម ឯរៀមម្នាក់នេះវិញ គេស្លូតតែមាន​អារម្មណ៍Hotពេកណាស់ គេបានប៉ុណ្ណឹងហើយ នៅតែសម្លឹងមកមិនព្រមដកភ្នែកចេញមួយព្រិចណាទេ។

បុរសវាចាស្រាលៗ៖

«តាំងពីថ្ងៃនោះ! ….​អូនយំ​! ហើយ….ញ៉ាំស្រា! អូនតោងចង្កេះបង អូនគេចពីយូស៊ូ….!»

នីយ៉ាងាកមុខមកវិញស្រពោនៗសម្លឹងថ្លៃ។ ចាំបេះដូងស្រីបានថា អ្វីដែលគេកំពុង​តែ​រៀបរាប់នេះ គឺរឿងចាស់ៗ​កាលពីនៅលើខុនដូរបស់គេ ដែលនាង​នៅលង់ស្រលាញ់ប្អូនប្រុសគេខ្លាំង រហូតកើតទុក្ខ​សឹងបាត់ស្មារតី។

«បងក៏ចេះចង់ក្លាយជា Jamie Dornan»

ហើយយកយើងនេះជា Anastasia Steele មែនដែរទេ? ស្រស់ស្រីគិត​ផង មហាខ្មាសអៀនផង តែភ្នែកមិនអាចដកចេញពីចរន្តស្នេហ៍ដែលទាក់ថ្ពក់ជាមួយរៀមដដែលជាដដែល។

«កុំប្រាប់ថា មនុស្ស​ទឹកកកក្រោយមកចេះមើលកុន១៨បូកណា៎!»

«បងចាស់លើសអាយុឆ្ងាយណាស់!» ប្រុសឆ្លើយឌឺដង ធ្វើឱ្យគេស្រពោនភ្លាមៗដែរព្រោះនឹកដល់អាយុនិងអត្តសញ្ញាណខ្លួន។ នេះក៏ធ្វើឱ្យនាង​នឹកឃើញ​ដូចគ្នា។ ភាពជា«ពិសិដ្ឋ​»នៅក្នុងខ្លួនគេ បានកម្រើកឡើងមកជាទុក្ខសោកទាល់តែបាន។ មិនបាច់និយាយទេ ស្រីយល់ន័យ។

នីយ៉ា​​ច្រត់ដៃក្រោក គេជួយយោងនាងឡើង។ ទោះបីនីយ៉ាឈរ តែនាង​ឱបគេមកក្នុងទ្រូង។

«ខ្ញុំមិនទៅណាទេមនុស្ស​ទឹកកក! ខ្លួនដេញក៏ខ្ញុំមិនទៅដែរ! ខ្ញុំចង់នៅជាមួយខ្លួន នៅកោះH!»។

ប្រុសសើចតិចៗចំអកឱ្យខ្លួនគេ ហើយវាចាខ្លីៗ៖

«កោះH! ក៏មិនមែន…សម្រាប់បងដែរ! បងគ្មានកន្លែងទៅទេអូន!»

នាងរឹតតែឱបគេ។

«ទៅក្រោមទឹកមែនទេ?» នាង​សួរ។

«ទៅទេ?!» គេសួរវិញ។

«ទៅ!»

«ជឿជាក់?»

«ប្រាកដណាស់មនុស្សទឹកកក! ទីណាខ្លួននៅ ទីនោះខ្ញុំទៅ!»

«បងស្លាប់អស់ចិត្ត​ហើយ!»

«ខ្ញុំនឹងស្លាប់ទៅតាមខ្លួន ដឹងនៅ? ឈប់និយាយពាក្យនេះ!»

ប្រុសងើបមុខសម្លឹងនួនល្អង។ វាចាចុងក្រោយ បញ្ជាក់ថា គេត្រូវ​រកគ្រប់យ៉ាងមកឱ្យនាង នារីម្នាក់នេះត្រូវតែរស់នៅយ៉ាងមានក្តីសុខ​ជាមួយគេ មិនមែនស្លាប់ជាមួយគេនោះទេ។

ទូរសព្ទគេលោតសារ….ឥន្ត្រានៅអាក់។ ស្រីសម្លឹងមុខនាយ​ នាង​យល់ចិត្ត​រៀមគ្រប់យ៉ាង​ ខណៈគេកំពុង​ទម្លាក់ទឹកមុខស្រពោន នីយ៉ា​យល់ថា គេកំពុងឆ្ងល់! អ្នកណា? តើអ្នកណារកមនុស្ស​ក្លូន​ម្នាក់នេះ? គេមានអ្នកណាទៀតនៅក្នុងលោកនេះ? បុរសម្នាក់ដែលដាក់ឈីបក្នុងរាងកាយគេ? ឬបុរសម្នាក់ដែលដៀលត្មះគេ ហែកកកាយគេដោយគ្មាន​មេត្តានៅបន្ទប់កោងកាង?

«មិនបាច់ខ្វល់ទេ!» ស្រីវាចាតិចៗបែបនេះព្រោះនីយ៉ា​ចង់បញ្ចប់នូវបណ្តា​ទិដ្ឋភាពទុក្ខព្រួយទាំងប៉ុន្មានពីក្នុងអារម្មណ៍គេ ធ្វើយ៉ាងណាឱ្យឥន្ត្រា​អាច​រស់រាន វិលមកប្រក្រតីភាពវិញ ហើយឈានទៅ​អាចដោះស្រាយបញ្ហាទាំងឡាយជុំវិញខ្លួនគេ វិលត្រលប់ទៅរកជីវិតពិតប្រាកដរបស់គេសាជាថ្មី។

«អត់ខ្វល់ទេ!»

ប្រុសស្អាតបន្ទរតាមនាង រួច​លើកទូរសព្ទចេញពីក្នុងហោប៉ៅអាវបម្រុងថាគ្រវែង​ចោលទៅក្រៅបង្អួច ប៉ុន្តែរូបភាពនៅលើស្គ្រីនបានធ្វើឱ្យទាំងពីរនាក់ភ្ញាក់ក្រញាង ដៃគេគាំងលែងគ្រវែងកើត។

ឥន្ត្រានិងនីយ៉ា សម្លឹងមើលរូបភាពយូស៊ូនៅក្នុងចំណង មានប្រឡាក់ប្រឡូសសម្លៀកបំពាក់ដោយអន្លើ។

នេះមិនមែនជាសារធម្មតាទេ ប៉ុន្តែជាវីដេអូCall។

បន្ទាប់ពីប្រុសស្រីភាំងនឹងសភាពរងគ្រោះរបស់យូស៊ូ ក៏លេចចេញស្នាមសើចនិងផ្ទៃមុខ ពេញអេក្រង់របស់សាម៉ោះ។

«បងឥន្ត្រា! មេ! មកលេងខ្ញុំផង! បងយូស៊ូ ប្អូនរបស់មេមកដល់មុនហើយ ពេលនេះខ្ញុំរង់ចាំតែមេមកម្នាក់ទៀតទេ ដើម្បីបញ្ចប់រឿងយើងឱ្យជ្រះស្រឡះ!»

ឥន្ត្រា​ច្រត់ដៃ​ក្រោកយឺតៗពីកៅអីដោយ​សៅហ្មងក្នុងចិត្ត។

ស្នាមសើចក្អាកក្អាយ​រួមនឹងទឹកមុខដ៏សាហាវលីលា​នៅក្នុងផ្ទៃមុខរបស់សាម៉ោះ កំពុងប្រាប់មកថា យូស៊ូពិតជាពិបាកគេចផុតពីគ្រោះថ្នាក់លើកនេះណាស់។

មិនដឹងថា កាលដែលខ្លួនបានខឹងសម្បាចាកចេញពីបន្ទប់កោងកាងមក ​មានអ្វីកើតឡើងនៅទីនោះ ប៉ុន្តែពេលនេះអ្វីដែលឥន្ត្រា​ដណ្តឹងសួរយ៉ាងប្រញឹកក្នុងចិត្តខ្លួនឯងគឺថា តើប៉ា​គេនៅឯណា។ នីយ៉ា​ក៏ដូចគ្នា នាង​ចង់ដឹងថា យូស៊ូត្រូវរបួសដោយរបៀបណាហើយហាន់ដា បងស្រីមានសុវត្ថិភាពដែរឬទេ?

«មិនបាច់មកទេ!» សំឡេងខ្សោយស្អកៗរបស់យូស៊ូលាន់មកពីក្រោយខ្នងរបស់គេ ធ្វើឱ្យសាម៉ោះធ្វើមុខកំប្លែង​ឡកលើយ​ ងាកខ្លួនឱ្យឥន្ត្រាបានឃើញប្អូនប្រុសខ្លួននៅលើដី។

យូស៊ូដែលនៅនៅក្នុងចំណងហើយក៏បន្តនិយាយថា៖

«គាត់មិនមែនជាបងអញទេ គាត់មិនបាច់មកទេ ចង់ធ្វើអីធ្វើទៅអាខ្ញុំកំដរ!»

សាម៉ោះបញ្ចេញសំឡេងគ្រហឹមក្រោធខឹង។ មនុស្ស​នេះមិនមានឫកពាកំសាកដូចកាលពីនៅជាកូនចៅគេទៀតទេ។ ឥន្ត្រាបើកភ្នែកធំៗ ព្រោះឃើញសាម៉ោះផ្ទុះខឹង ​ងាកទៅទាត់ធាក់ប្អូនប្រុសខ្លួនក្នុងចំណង។

ប្រុសទឹកកកក្តាប់ដៃមាត់ព្រមាន៖

‍«ឯងឈប់ភ្លាម​សាម៉ោះ!»

សាម៉ោះដូចកំរោលចូល បញ្ចេញកំហឹង​ញាប់ស្មេរទៅលើរាងកាយយូស៊ូ ហើយឡូឡា៖

«ពីតូចដល់ប៉ុនណេះ ចាំបានថាពេលស្រវឹង ឯងទាត់ធាក់អ្នកណាខ្លះដែរ? បងប្អូនឯង?»

បញ្ចេញកំហឹងអស់ចិត្ត ជននោះងាកមកសម្លឹងនីយ៉ា​ដែលតក់ស្លុត ​ហើយ​សើចចំអកឥន្ត្រា​ដែលចង្អុលគេតាមទូរសព្ទ។

«ប្អូន​ប្រុសបងសឿងខ្លាំងណាស់ មិនដឹងថាបងសឿងដែរអត់ទេបងឥន្ត្រា? ខ្ញុំចាំបងឯងនៅកន្លែងចាស់របស់យើង! កោះដែលបងឯងសម្លាប់ប៉ាខ្ញុំ!»

វីដេអូត្រូវបានផ្តាច់។ ឥន្ត្រាស្រវាចាកចេញប៉ុន្តែត្រូវស្រីស្អាតតោងដៃ។ នីយ៉ាមាន​ក្តីបារម្ភពេញរង្វង់ភ្នែក។

«កុំឆេវឆាវ!»

នាង​និយាយខ្សឹបៗ តែគេ​ពន្យល់វិញ៖

«ទោះវាទុកបងជាអ្វី បងទុកវាជាប្អូន!»

«ដឹង! តែ….»

គេនៅដំអក់រង់ចាំស្តាប់នាង គ្រាន់តែនីយ៉ា​រកពាក្យមកពន្យល់មិនទាន់បាននៅឡើយចំពោះក្តីបារម្ភរបស់នាង ស្រីរលីងរលោងព្រោះមុនក្រោយគេនេះគង់តែទៅ នាង​ស្គាល់ចរិតគេ។

បុរសឃើញរូបរាងរញីរញ័រ ទឹកភ្នែកដាមៗ ក៏នឹកឃើញ​ភា្លមគ្រាមួយ ស្រីល្អិត​​ត្រូវគេ​ចាប់មកជាចំណាប់ខ្មាំងនៅបន្ទប់ចុងឆ្នេរ។ «ឈប់យំ! មាន​កញ្ចក់ឆ្លុះមើលទេ អាយុប៉ុន្មានហើយ? ស្រែកជេរ ចំណាប់! ស្រែកយំននៀលដូច​ក្មេង  ឬមួយ….ពួកប្អូនប៉ូលិស ត្រូវទំយើ?»។

រង្វង់ដៃរៀមក្រសោបប្រាណស្រី ឱបនាង​ផ្ទប់ទ្រូង រហូតលាន់មកនូវសូរទង្គឹះ។

«ដឹងអត់ យើងលំបាកយ៉ាងម៉េច ទម្រាំបាននៅជាមួយគ្នា!» ស្រី​រៀបរាប់យំយែក ទាំងចិត្ត​នីយ៉ា​ដឹងហើយថា ការ​ប្រឹង​ឃាត់មនុស្សម្នាក់នេះមិនឱ្យទៅរកប្អូនប្រុសគេ ពិបាកដូច​ពង្រីងសមុទ្រ។

«មនុស្ស​ទឹកកក មិនស្លាប់ទេ!» គេវាចាខ្សោយៗ ។  

«មនុស្ស​ក្លូន គ្មានឈាម!» គេបន្ថែមទៀតធ្វើឱ្យចរណៃ​តោងប្រាណ​រៀម  ដៃមួយនាង​វាយស្មាប្រុស​បង បញ្ឈប់លែងឱ្យគេបន្ត ព្រោះសុទ្ធតែជាសម្តីដ៏ឈឺចាប់ចាក់ឆ្កឹះបេះដូង។

ពេលគេឈប់និយាយ ដោយឈ្ងោកមកសម្លឹងប្រាណ​តូច កែវវាចាខ្សោយៗ៖

«មនុស្សទឹកកក! គ្មានអ្នកណាឃាត់ខ្លួនបានទេ តែត្រូវពិគ្រោះគ្នាសិន! ខ្ញុំចង់ស្តាប់បងនីដា ឬបងជេន ឬបងប្រុសខ្លួន បងគីម៉ាល់! កុំចូលអន្ទាក់ពួកនោះ! ណ៎ា ស្តាប់សិន ខ្ញុំទាក់ទងបងៗខ្ញុំឱ្យ!»

ឥន្ត្រាសម្លឹង​មើល​នាង​យ៉ាង​ជក់ចិត្ត​។ បុរសដែលដាក់ជីវិត​ទៅម្ខាង ទុកថាមិនសំខាន់ ពេលនេះ ចេះចង់រស់នៅវែងឆ្ងាយ ដើម្បីឃើញនាង​។

«បងមិនបានសម្លាប់ពូបៀលទេ អូនក៏ឃើញ បងត្រូវការនិយាយគ្នា​ជាមួយសាម៉ោះ!»

«សាម៉ោះចង់បានខ្លួនទៅ គេមិនសម្លាប់យូស៊ូទេ ចាំបន្តិចសិនក៏មិនអីដែរ! ខ្លួនមិនមែន​មនុស្សដែក មិនមែនមនុស្សយន្ត! ខ្លួនចេះឈឺណ៎ា!»

ក្នុងលោកនេះ ហោចណាស់មាន​មនុស្សម្នាក់ កំពុងផ្តល់មកនូវកែវភ្នែកព្រួយបារម្ភមួយគូនេះ។ អត្ថន័យជីវិតគ្រានេះ លើសពីគ្រប់អ្វីៗ​ដែលឥន្ត្រាធ្លាប់មាន​។

គេឈ្ងោកមកពិនិត្យ​ប្រាណទាំងសងដែលរមិញរមួលចូលគ្នាព្រោះស្នេហា។ ប្រុសនិយាយជាមួយសព្ទសំឡេងរអ៊ូរទាំថា៖

«តោងនេះស្មាន​ថាជាប់បានប៉ុនណាទៅ?»

សំឡេងនាយស៊ិចស៊ីនិង​ពេញដោយក្តីស្រលាញ់។  គេថាចប់​ក៏បំបែករង្វង់ដៃស្រីចេញ ដើម្បីឈ្ងោកមកថើបនាង។ វាជាស្នាមថើបច្របូកច្របល់និងឆក់កណ្ដៀត កាចៗ ទំនងថា គេនឹង​ប្រញាប់«ទៅ!»។

ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកនិពន្ធ​រៀមច្បងរូបនេះនៅតែ​ចេញផ្សាយរឿង “ស្រលាញ់បងជ្រៅជាងសមុទ្រ” វគ្គ៣ ជូនដល់បណ្ដាអ្នកគាំទ្រ​ប្រលោមលោក​មនោសញ្ចេតនា​ផ្អែមល្ហែម​ឱ្យដល់ដៃហ្វេន តាមការសន្យារហូតដល់​បំណាច់​ខែសីហា​។ បើទោះបីជាការ​បោះពុម្ព​សៀវភៅ​មានការ​យឺតយ៉ាវ​យ៉ាងណាក្ដី ប៉ុន្តែអ្នក​ស្រី ម៉ីសន សុធារី នៅតែ​ជម្នះ​ចេញ​ផ្សាយ​ដូច​ការ​គ្រោងទុក និងមិនឱ្យហ្វេនខកបំណងឡើយ។

ជាមួយគ្នានេះផងដែរ ម្ចាស់ស្នាដៃ “ស្រលាញ់បងជ្រៅជាងសមុទ្រ” ក៏បានសុំការ​អធ្យាស្រ័យ​ពី​បណ្ដា​អ្នកគាំទ្រ​ជាច្រើន ដែល​កន្លងមក​តែងតែ​ជា​កម្លាំងចិត្ត​ និង​ជាហ្វេនដ៏​លើសលប់​លើ​ប្រលោមលោក​មួយ​នេះ​។ ជាពិសេសនោះគឺ​ ជា​អ្នក​ជំរុញ​និងរំអុកឱ្យចេញផ្សាយធំបំផុតផងដែរ។

សូម​រម្លឹក​ដែរ​ថា​ រឿង “ស្រលាញ់បងជ្រៅជាងសមុទ្រ” គឺជាកម្រងភាគនិនាន​មនោសញ្ចេតនា​ដែល​និពន្ធ​ដោយអ្នកស្រី ម៉ីសន សុធារី។ ប្រលោមលោកមួយនេះបរិយាយពីស្នេហារវាងកូនច្បង​ម្ចាស់កោះ H មនុស្ស​ទឹកកក ឥន្រ្តា និង​កូនពៅ​ប៉ូលិស​កញ្ញា នីយ៉ា ដែលស្នេហារបស់អ្នកទាំងពីរសុទ្ធតែកើតឡើងដោយសម្ងាត់រៀងៗខ្លួន។

ប្រសិនបើអ្នកជាអ្នកគាំទ្រមនុស្ស​ទឹកកកឥន្រ្តា និងកញ្ញា នីយ៉ា អ្នកនឹងទទួលបានសៀវភៅដែលបរិយាយពីជម្រៅស្នេហារបស់គូនេះមិនខាន។ ជួបគ្នាបំណាច់ខែសីហា!

កញ្ញា គ្រាប់ជី

ចុចអាន៖កក់ឬនៅ? ប្រលោមលោក “ស្រលាញ់បងជ្រៅជាងសមុទ្រ” ភាគ ២ កាន់តែលេចអាថ៌កំបាំងធំជាងមុន

ទាំងម្រាម​ទាំងហត្ថបានច្រវាត់ចូលគ្នា ទឹកមុខនាងសម្លឹងមកផ្គើន ឌឺដង មួម៉ៅនៅពេលដែលនីយ៉ាបានសម្រេចចិត្ត​ច្បាស់ៗថានឹង​ជ្រើសយកផ្លូវស្រលាញ់បុរសនេះដោយចំហ លែងខ្លាចអ្វីគ្រប់យ៉ាង។

យូស៊ូដែល​អស់រលីងពីខ្លួនដឹងទៀតថា បំណងនាង គឺនឹងអន្ទងយកឥន្ត្រាចាកចេញពីកន្លែងនេះទុកគេឱ្យនៅឯកោតែម្នាក់ឯង។

ងាកមើលទៅឥន្ត្រាវិញ ទឹកមុខបុរសនេះក៏ស្មើធេង ជាសញ្ញាពេញព្រៀបថា គេប្រាកដជាទៅជាមួយនារីតូចនេះ ដោយលែងយោគយល់ពីមនោសញ្ចេតនាបងប្អូនអ្វីជាមួយយូស៊ូ ឬក៏ទុកពេលឱ្យគេមានឱកាសគំរាមធ្វើអ្វីឱ្យនីយ៉ាឈឺចាប់សាជាថ្មីទៀតហើយ។

ប្រុស​មិនអាចបង្ខំចិត្តនាងឱ្យនៅរៀបការជាមួយប្អូនប្រុសអាត្មានិយមម្នាក់នេះ ក៏រឹតតែមិនអាចបង្ខំបេះដូងខ្លួនឯងឱ្យក្រពាត់ដៃបែរខ្នងឈរមើលយូស៊ូធ្វើបាបនាង ដូចដែលគេធ្លាប់បានបញ្ជូននាងមកឱ្យយូស៊ូនៅផ្ទះកោងកាងមួយនេះ។ យប់នោះ គេនៅទ្រាំធ្វើមិនដឹងមិនឮសម្រែកដង្ហោយហៅ​ឱ្យបើកទ្វាររបស់នាង ព្រោះគេយល់ខុសថា យូស៊ូស្រលាញ់នាងស្មោះ។

មនុស្ស​ទឹកកកគិតក្នុងបេះដូងទាំងងើយមុខ​ដោយក្លាហានថា «បងបានធ្វើដើម្បីឯងរួចហើយ! បងបានដឹកមនុស្សស្រីដែលបងស្រលាញ់បំផុតមកឱ្យឯង! បងចាក់សោគេនៅក្នុងបន្ទប់ជាមួយ​ឯង ធ្វើមិនឮពេលដែលគេស្រែកហៅបង! បងធ្លាប់ចង់ធ្វើជាបងប្រុសម្នាក់ដែលបំភ្លេចបេះដូងខ្លួនឯងចោល​បំភ្លេច​ពាក្យថាស្រលាញ់ ដែលគេបានបញ្ចេញមកឱ្យបងដោយចំហ! បងបានលាក់សេចក្ដីស្រលាញ់នេះតែម្នាក់ឯង ទទួលយក​អនាគតនៃជីវិតដ៏គ្មានន័យមួយ ហេតុអីឯងនៅតែមិនអស់ចិត្តប្រកាន់គំនិតសងសឹក! បើឯងគ្មានសេចក្ដីស្រលាញ់ អ្នកណានៅជាមួយឯងអ្នកនោះនឹងចុះនរក!»

គិតហើយ គេងក់ក្បាលងាកមកនិយាយដោយសម្លឹងមុខឪពុកមិនសម្លឹងមុខយូស៊ូទៀតដាច់ខាត៖

«ប៉ា! ខ្ញុំយកនីយ៉ាទៅហើយ! ខ្ញុំសុំទោសប៉ា! តែ…ខ្ញុំត្រូវថែរក្សាគេ…គេជាមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់!»

ប្រុសថាចប់ ក៏បែរមករកហាន់ដា ដែលកំពុងតែខ្ទប់មាត់និងទ្រចង្ការកវិធីគិត។ ជេននៅឈឺធ្ងន់មិនអាចមកដល់នៅទីនេះដើម្បីជួយគិតជាមួយនាងទេ ចំណែកប្តីបានទទួលភារៈកិច្ចដែលនាងដាក់ឱ្យថែរក្សាជេន​នៅភ្នំពេញ តើ​នាងកាត់សេចក្តីរឿងនេះដោយវិធីណា?

ចំណោទចាស់មិនទាន់ចប់ រឿងថ្មីត្រូវបានយូស៊ូបង្កើតឡើង។

គេសើចរលាក់ រួចទម្លាក់ខ្លួនគ្រឹបទៅលើសាឡុងកិនពីលើអាវរ៉ូបពណ៌ស ដែលជាបន្លាដ៏មុតស្រួចនៅចំពោះមុខអ្នកទាំងអស់គ្នា។ ឥន្ត្រាប្រុងបណ្តើរស្រីចេញ យូស៊ូឈ្ងោកមុខ​ចុចទូរសព្ទបង្ហើរសព្ទសំឡេងក្នុងRecordរបស់គេ។

«ដើម្បីការពារមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់ ប្រាំមួយឆ្នាំមុនខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តថាធ្វើអំពើឃោរឃៅ ប្រសើរជាងមកឈររងអំពើឃោរឃៅ ដែលពួកប៉ូលិសនឹងយកគេចេញពីជីវិតខ្ញុំ!»

ជាសំឡេងប៉ារបស់គេ ម្ល៉ោះហើយឥន្ត្រានៅបង្អង់ស្តាប់។

«កូដមួយចំនួន ខ្ញុំគ្រាន់តែបញ្ជាចេញពីទីនេះទៅ គេនៅកន្លែងណាក៏ដោយ ក៏ដកដង្ហើមមិនដល់គ្នាបាន! ឥន្ត្រាត្រូវការខ្ញុំ ដើម្បីរស់ឡើងវិញម្ដងទៀត!»។ ឥន្ត្រាស្តាប់ឮច្បាស់ណាស់ មានឈ្មោះគេនៅក្នុងនោះ គេឮមិនចន្លោះមួយពាក្យណាទេ។ ប្រុសរេភ្នែកសម្លឹងមើលយូស៊ូដែលជាម្ចាស់សារសំឡេងក៏ឃើញប្អូនឈ្ងោកមុខសម្លឹងទូរសព្ទយ៉ាងសប្បាយនិងមានអំនួត រួចគេងាកសម្លឹងហាន់ដា ចុងក្រោយ គេបែរមករកនីយ៉ាព្រោះចាប់អារម្មណ៍ថា ដៃនាងទម្លាក់ដៃយឺតៗចេញពីប្រអប់ដៃខ្លួន។

ឪពុកគេមុខខ្មៅ ធ្វើឆ្លេឆ្លាពេលដែលយូស៊ូលាន់មាត់សើចក្អាកក្អាយហើយនិយាយម្នាក់ឯង៖

«ព្រោះក្នុងបទសន្ទនាមានសំឡេងអ្នកទាំងអស់គ្នា ចម្រៀងមួយនេះមានអ្នកបើកកកាយហើយឬនៅ? ចង់ទៅទាំងមិនបានស្តាប់ការពិតឬយ៉ាងម៉េច?»

ថាផង គេភ្ជាប់រូបភាពវីដេអូនៅក្នុងបន្ទប់ Private ឯសណ្ឋាគាររបស់ហាន់ដាបង្ហាញរូបរាងមនុស្ស​បីនាក់កំពុង​ឈរទាស់គ្នា​ជុំវិញតុកាហ្វេ។

ម៉ឺន​យូ នីយ៉ានិងហាន់ដាកំពុងនិយាយគ្នាអំពីបន្ទះឈីប។

«ហៅបងប្រុស ហៅប្តីមកចាប់ខ្ញុំទៅដុកទ័រ! តែកុំស្តាយក្រោយ! បីថ្ងៃម្តង ឥន្ត្រានឹងត្រូវដោះLock គេមិនដកដង្ហើមបានដូច្នេះទេ បើគ្មានខ្ញុំដោះឱ្យ! ដុកទ័រមិនអាចដាក់ខ្នោះខ្ញុំលើសពីបីថ្ងៃនោះទេ! ៧២ម៉ោង!!!»។

ឥន្ត្រាថយក្រោយមួយជំហានឆ្ងាយពីនីយ៉ា។

ស្រីស្អាតស្លុតដៃជើង។ នីយ៉ា​ដឹងច្បាស់ សភាពរបស់ឥន្ត្រា គឺគេអាចយល់ន័យរហ័សនិងច្បាស់ជាងមនុស្ស​ធម្មតា។ មិនដឹងថាគីមីសំយោគដែលប្រើលើរាងកាយគេ​មាន​ប្រតិកម្មតាមបែបណាឡើយ តែគេធ្លាប់ស្លាប់ភ្លាមៗ ហើយ​ដឹងខ្លួនឡើងមកវិញ។

ពេលនេះវីដេអូដែលយូស៊ូកំពុងចាក់ផ្សាយ បានបង្ហាញការពិតគ្រប់យ៉ាង សូម្បីតែ…..គេជានរណា….ហើយអ្នកណាធ្វើអ្វីចំពោះគេខ្លះ? ហេតុអ្វីនីយ៉ាព្រមតាមយូស៊ូមិនហ៊ានប្រហែស? ហេតុអ្វីនាងថា នាងដឹងរឿងមួយ​តែនិយាយមិនបាន?

រឿងនេះមែនទេ? រឿងដែលមនុស្ស​ឈ្មោះ«ប៉ា»បានកាន់សោជីវិត ដោយប្រើឈីបមួយក្នុងរាងកាយគេ?

ប្រុសជ្រួលច្របល់ណាស់ គេងាកវឹងមកសម្លឹងសង្សារ។ ចំពោះការភ័យតក់ស្លុតរបស់នាង នាងពិតជាបានផ្តល់ចម្លើយមកស្រេចហើយ! គ្រប់គ្នាធ្មឹង សល់តែសំណើចចំអករបស់យូស៊ូ ដែលស្រោចមកលើស្ថានការណ៍។ យូស៊ូចង់ប្រាប់ថា គេគិតខុសហើយដែលយល់ថា គេមានប៉ាម្នាក់ស្រលាញ់គេ និងស្រីម្នាក់ស្លាប់ដើម្បីគេបាន ដោយដណ្តើមយកពីខ្លួនទៅ។

កូនពៅរបស់ម៉ឺនយូនិយាយឡើង៖

«វីដេអូនេះកាត់តមែនទេ? ដុកទ័រហាន់ដា? អ្នកក៏នៅក្នុងនោះ ឪពុករបស់ខ្ញុំ ហើយនិងអតីតសង្សារសំណព្វ​របស់ខ្ញុំ ហាងកាហ្វេអភិជន​របស់ដុកទ័រទៀត​ ជួយបញ្ជាក់បានទេ ថាឃ្លីបនេះពិតឬក៏មិនពិត?ហើយពួកគេកំពុងនិយាយពីអ្នកណា? បន្ទះឈីបស្អីគេ? ម៉េចបានមានឈ្មោះ បងប្រុសដ៏ល្អរបស់ខ្ញុំទាក់ទងដែរ? ហើយចុះបងប្រុសរបស់ខ្ញុំ ឥន្ត្រា​ថ្មីដែលប៉ាខ្ញុំយកមកផ្ទះវិញក្រោយដេកអស់ពីរឆ្នាំ មានដឹងការពិតអស់ហ្នឹងដែរ? ឈីប៧២ម៉ោងអី? Lockអីអស់នៀក​!​»

ថាផង យូស៊ូបែរមករកឥន្ត្រាសើចស្ញាញ​ទាំងស្នាមឈាមនៅដាមដោយអន្លើលើចង្កានិងជុំវិញមាត់​។ គេបញ្ចេញធ្មេញពីរជួរលើក្រោមចង់បញ្ជាក់ថា នេះហើយ រឿងដែលគេចង់ឱ្យឥន្ត្រាដឹងខ្លួនឡើង​។

«ឈប់យល់សប្តិទៅ! ម៉ឺនយូជាប៉ាខ្ញុំ! ឥន្ត្រាជាឈ្មោះបងប្រុសខ្ញុំ! គាត់ស្លាប់ហើយ! កុំគិតថា ដណ្តើមសង្សារខ្ញុំទៅហើយ ចង់បានប៉ាខ្ញុំនិងស្រមោលបងប្រុសខ្ញុំទៅដែរនោះ! មកពីណាទៅរកធាតុដើមវិញទៅ!»

នីយ៉ា​លូកដៃទៅរកប្រុសស្នេហ៍ដែលឈរគ្រវីក្បាលតិចៗដោយមិនទាន់អាចទទួលយកការពិតនេះបាន។ នាងត្រូវគេរលាស់ដៃចេញ ហាក់ភ្ញាក់ភ័យ។

គេដកថយពីនាង គេថយពីគ្រប់គ្នា តែគេចូលទៅរកប៉ាគេ។ ម៉ឺន​យូសម្លឹងកូនប្រុសច្បងដោយ​ស្រពោនឈឺចាប់។

បុរសចំណាស់អសិរ្ពិសម្នាក់នេះ ប្រាកដណាស់ គាត់ស្លាក់ គ្មានពាក្យនិយាយទេ ហាន់ដាស្មានដឹង​។ ដុកទ័រ​សែនអាណិតសភាពរបស់«ពិសិដ្ឋ»។

គេដើរទៅរកឪពុក​ខណៈម៉ឺនយូនៅភាំងសម្លឹងមុខ​កូនប្រុសដោយស្លាកស្នាមស្លេកស្លាំង។ សំឡេងឥន្ត្រាបន្លឺមកខ្សោយៗញ័រៗ៖

«ប៉ា! ប្រាប់ខ្ញុំមកប៉ា! និយាយតែមួយម៉ាត់មក ថាវីដេអូនេះក្លែងក្លាយទេ! ប៉ា និយាយបដិសេធទៅប៉ា! បន្ទះឈីបបង្កប់ក្នុងខ្លួនប៉ូលិសសម្ងាត់អីអស់នោះមិនពិត! វាជាវីដេអូនបោកប្រាស់របស់យូស៊ូ និយាយមកប៉ា!»

នីយ៉ា​ស្រក់ទឹកភ្នែកជោក។ នាង​ជូតហើយជូតទៀតនៅតែមិនស្ងួត។​ ទិដ្ឋភាពចំពោះមុខ រាងកាយរបស់ឥន្ត្រាពាក់កណ្តាលស្ពឹកពាក់កណ្តាលញាប់ញ័រ ដូចជាមនុស្សជាប់កាវផងត្រូវខ្សែភ្លើងឆក់​ផង​។ អស់ពីអង្វរម៉ឺនយូមិនបានចម្លើយ គេស្រាប់តែងាកវឹងតម្រង់មករកហាន់ដា។

«ដុកទ័រ! វីដេអូនេះមានរូបអ្នកដែរ ប្រាប់ខ្ញុំមកថាវាក្លែងក្លាយទេ យូស៊ូធ្វើវាឡើងមកវាយប្រហារខ្ញុំមែនទេ? ខ្ញុំគឺជាបងប្រុសរបស់វា ខ្ញុំជាកូនបង្កើតរបស់ប៉ាខ្ញុំ ម៉ឺន​យូមែនអត់?»

សូរសព្ទយំខ្សឹកខ្សួលរបស់នីយ៉ា បានក្លាយជាសព្ទទ្រហោយំ។ ហាន់ដា​ បិទភ្នែកគេចវេះពីការប្រឈមទៅនឹងពន្លឺភ្នែកស្រឹមអស់សង្ឃឹមរបស់ឥន្ត្រា។ អ្វីដែលគួរនិយាយ នាង​បាននិយាយអស់ហើយមុនពេលឡើងឧទ្ធម្ភាគចក្រមក ពេលនេះនាងមានពាក្យអ្វីមកឆ្លើយ?

ប្រុសស្អាតឈាន​ជើងថយក្រោយ។ សំឡេងគីម៉ាល់នៅឮជាប់ក្នុងអារម្មណ៍«ព្រោះ…..មួយពិភពលោកនេះ អ្នកណាក៏សង្ស័យថា ម៉ឺនយូបានក្លូនប៉ូលិសសម្ងាត់ម្នាក់មកជាកូនប្រុសខ្លួនដែរ! បៀលឬម៉ូណាមិនដឹងទេ ចង់បូមឈាមឯង​….ដើម្បីពិសោធមើលថា ឯងជាអ្នកណាឱ្យពិតប្រាកដ!»។

សំឡេងជាច្រើន ពេលនេះវាសន្ធប់មកជុំជិត។ មនុស្សទឹកកកម្នាក់នេះរលាយហើយ។ គេវិលគិតត្រលប់ក្រោយបណ្តារយរាត្រីដែលអណ្តាតគេគ្មានរសជាតិ គេភ្លេចអក្សរ គេមិនចង់គ្រលាស់ពាក្យនិយាយ គេគ្មានអារម្មណ៍​ថាមានអ្វីជំពាក់ជាមួយលោកយើងនេះ ក្នុងចិត្ត​គេ គេគ្មានអ្នកណាទាំងអស់! ហេតុអី? ហេតុអ្វីពេលមួយ គេចេះមានអារម្មណ៍ គេចេះចង់ដឹងការពិត គ្មានអ្នកណាម្នាក់ព្រមហើបមាត់ឱ្យចម្លើយច្បាស់លាស់មួយ ដែលគេចង់ឮ?

ប្រុសស្រែកសន្ធាប់ឮៗ ឱបក្បាលគ្រហឹម។

យូស៊ូរបូតស្នាមសើចបាត់សន្សឹមៗ រួចគ្រប់គ្នាទៅជាភាំងនឹងអាការៈរបស់ឥន្ត្រា។

ខណៈពេលដែលមនុស្សទឹកកកម្នាក់នេះ យល់ថាមេឃកំពុងបាក់ ពិភពលោកនេះ កំពុងក្លាយជាលម្ហទឹកឥតកោះត្រើយ ចិត្ត​គេងងឹត គ្រប់យ៉ាងត្រជាក់គ្មានមនោសញ្ចេតនាទេ គ្មានអ្នកណានៅទីនេះជាមួយគេទៀតឡើយ គេមើលមិនឃើញ​អ្នកណាទាំងអស់ គេឯកោបំផុត​នៅលើលោក​ដ៏អប្រិយមួយនេះ។

គេស្រែកមួយទំហឹងទម្លុះភាពតឹងតែងចិត្ត​ ហើយបែរខ្លួនដើរឆ្ងក់ៗតម្រង់រកទ្វារធំ។

«ឥន្ត្រា!»

នីយ៉ាដង្ហោយហៅ ហើយរត់តាម​ ខណៈចិត្តហាន់ដាវិញកំពុងច្របូកច្របល់សួរខ្លួនឯងថា តើអ្នកណាដែលអាចលបដាក់កាមេរ៉ាថតយកសកម្មភាពឯកជននៅបន្ទប់Privateនោះបាន? យូស៊ូឬសាម៉ោះ បាន​ដាក់មនុស្សប៉ុន្មាននាក់នៅសណ្ឋាគាររបស់ខ្លួនទៅហើយ? ចុះជេន​និងគីម៉ាល់បាន​ដឹងរឿងនេះហើយឬ? នៅអ្វីខ្លះទៀតដែលយូស៊ូនិងបក្ខពួកគេកំពុងតែធ្វើ?

នាង​ឱនចុច​ទូសព្ទយ៉ាងប្រញាប់ បញ្ជូនសារទៅភ្លាម។

«ឆែកគ្រប់ទីកន្លែង មានមនុស្សបង្កប់នៅក្នុងសណ្ឋាគាររបស់យើង! ក្នុងចំណោមបុគ្គលិកយើង! វីដេអូត្រូវបែកធ្លាយ! បន្ទប់ Café Private ត្រូវលួចដាក់កាមេរ៉ា!»។

ម៉ឺនយូបិទភ្នែកទាំងឈរមិនអាចធ្វើអ្វីបាន ​ព្រោះកូនប្រុស​ដែលដើរដល់​មាត់ទ្វារធំលើកម្រាម​ចង្អុលសម្លុតកងការពារគ្រប់គ្នា៖

«ចេញពីផ្លូវ!»

គ្រប់គ្នាថយក្រាកៗព្រោះទឹកមុខ​ម្ចាស់ប្រុសរបស់គេអាក្រក់ណាស់។ គ្មានអ្នកណាដឹងច្បាស់ ថាខាងក្នុងមាន​រឿងអ្វីទេ ប៉ុនែ្តឥន្ត្រាមិនដែលមានឫកពាបែបនេះឡើយ។

ជំហានគេបោះវែងៗឆ្ពោះទៅរកឆ្នេរ ជាទីដែលនីយ៉ា​ជឿថា គេកំពុងគេចពីខ្លួនគេ។ តើគេទៅណា?​ពិភពលោកនេះមានកន្លែងណាដើម្បីគេ?

«ឥន្ត្រា! ឥន្ត្រា! ចាំផង!»

គេមិនឮនាងហៅទេ គេមិនដឹងថា​អាច​មើលឃើញអ្វីៗជុំវិញខ្លួនឬក៏អត់ផង តែហ៊ានយារជើង​ឡើងលើជំនិះ ហើយរោទ៍ម៉ាស៊ីន។

ស្រីនៅឆ្ងាយឯណេះរាប់ម៉ែត្រ។ នីយ៉ា​ដឹងថា នាងទៅតាម​គេមិនទាន់ទេ។ គេនឹងចាកចេញទៅដោយគ្មាននាង។

«ឥន្ត្រា!»

ស្រីខំដង្ហោយយ៉ាងណា ក៏ប្រុសម្នាក់នេះមិនព្រម​សូម្បីតែងាកមក​ កុំថាឡើយសង្ឃឹម​គេបញ្ឈប់ម៉ាស៊ីនដែលកំពុងតែរោទ៍។

ជំនិះបោលលើខ្សែទឹក រសាត់ចេញចោលច្រាំងទៅតាមកំហឹងរបស់គេ។ ស្រីស្អាត ទន់ជង្គង់ដួលគ្រឹបទៅលើផ្ទាំងខ្សាច់។

យូស៊ូព្រមាន នីយ៉ាបើកភ្នែកក្រឡង់សម្លឹងគេ ជាហេតុធ្វើនាយឱ្យបានចិត្ត​និយាយបន្ត៖

«សំឡេងនោះ វីដេអូនៅកន្លែងលេងបាល់នោះ ​នៅណេះនៅឡើយ! អាចដាក់ចេញទៅអ្នកកាសែត​ឬ ដាក់ទៅក្នុងបណ្ដាញសង្គមឥឡូវនេះបាន កុំឱ្យស្ដាយថាមិនបាននិយាយពាក្យស្រលាញ់! មិនបានប្រកាសអំពើផិតក្បត់របស់អូនចេញទៅជាសាធារណៈ!»

នីយ៉ា​ដែលឈរគាំងព្រោះហួសចិត្តនឹងចិត្ត​គំនិតអស្មិមានៈដ៏ល្ងង់ខ្លៅរបស់បុរសម្នាក់នេះ ហាក់ជំរុញឱ្យយូស៊ូ​រឹតតែបានចិត្ត​ណាស់។ ប្រុសនិយាយបន្តថា៖

«បើមនុស្សល្អរបស់អូនឯងគេឃើញ តើគេនឹងចេញមុខការពារអូនឯង ឬនៅស្ងៀមដើរចេញចោលដូចរាល់ដង? គិតថា គេរើសយកធ្វើជាមនុស្ស​មិនលូកថ្លើមប្អូនខ្លួនឯង និងមិនដឹងរឿង ឬព្រមចូលរួមអាម៉ាស់ជាមួយអូន?»

នាង​ញាប់ញ័របបូរមាត់ ទឹកភ្នែកស្រីស្រក់រលើបរលោង។ នីយ៉ាងក់ក្បាលហើយនិយាយ៖

«ដែលកន្លងមក​ឃើញ​គេនៅស្ងៀម កុំច្រឡំណ៎ា! គេមិនមែនខ្លាចអាម៉ាស់ គេមិនមែន​បដិសេធថាមិនស្រលាញ់ខ្ញុំនោះទេចាំឱ្យច្បាស់យូស៊ូ! បានជាគេនៅស្ងៀមព្រោះគិតដល់ឪពុករបស់គេ គិតដល់ប្អូនប្រុសរបស់គេ គេសង្ឃឹមថា ប្អូនប្រុសរបស់គេមានសុភមង្គល ប៉ុន្តែរហូតដល់ពេលនេះ ខ្ញុំគិតថា គេគួរតែដឹងហើយនូវចរិតអាត្មានិយមរបស់ប្អូនប្រុសគេ! ប្អូនប្រុសគេ​មិនដែលចង់បានសុភមង្គលនោះទេ គ្រាន់តែចង់ឈ្នះ!!!»

យូស៊ូញាក់ស្មា៖

«ត្រូវហើយ បងចង់ឈ្នះ! ចង់ខ្លាំង! ព្រោះបងជាមនុស្សពិត មានរឿងអីត្រូវចាញ់មនុស្សក្លូនម្នាក់ដែលគ្មានបេះដូងទៅ?»

«ឈប់ទៅ!»

នាង​សម្លុតយូស៊ូទាំងភ្នែកយំហើម។ សភាពរបស់នីយ៉ា​​ដែលកំពុងបង្ហាញថា ទទួលយកពាក្យអស់នេះមិនបាន ដូចជំរុញឱ្យយូស៊ូនឹកឃើញ​ដល់មួយកំផ្លៀងក្ដៅងំ ដែលឪពុកបានផ្តល់ឱ្យខ្លួន ដោយសារតែពាក្យនេះដូចគ្នា។

ឥឡូវនេះ គេមកត្រូវនារីតូចព្រមានដោយសារការពារសមាសភាពពិតរបស់ឥន្ត្រាទៀត ក្នុងទ្រូងបុរសរឹងរឹតតឹងក្តៅឡើងៗ​ដោយក្តីមានៈ។ អំណាចនៃសេចក្តីច្រណែន បង្ហាញរូបភាពឥន្ត្រានៅតែនឹងមុខ ចិត្ត​នេះពុះកញ្ជ្រោលចោលជាសំណួរថា តើហេតុអីគ្រប់គ្នាទទួលយកគេ ទាំងដឹងពីអតីតកាល​រញ៉េ​រញ៉ៃរបស់គេ ថាជាប៉ូលិសសម្ងាត់ម្នាក់ដែលរាងកាយរបួសខ្ទេចខ្ទាំ ខួរក្បាលត្រូវFormatនិងក្លូនឡើងវិញជួសជុលឡើងវិញសោះ ហេតុអីបានជាមានតម្លៃទាំងនេះនៅក្នុងបេះដូងនីយ៉ានិងប៉ាគេ នៅតែធំធេង?

យូស៊ូលូកចាប់កដៃនាង ត្រូវនីយ៉ា​រើបម្រះ លូកម្រាមប្រាំទៀតមកសង្គ្រោះចេញក៏មិនរួចពីកម្លាំងដៃតែម្ខាងរបស់បុរសនេះ នាង​ប្រឹងរលាស់និង​ស្រែកឡូឡា ព្រោះស្អប់ ខឹង។

«លែងយូស៊ូ!»

«លែងធ្វើអី? ស្មានទៅណាបាន? ហើយស្មានថាមនុស្ស​ដែលខ្លួនស្រមៃ នឹកព្រឹកល្ងាចយប់ថ្ងៃហ្នឹងមកការពារបាន?»

នីយ៉ាចាំបាន ពេលនាង​ផ្លោះទៅរកឥន្ត្រាតាមវេរ៉ង់ដាមុខបន្ទប់គេ នាងឃើញនឹងភ្នែកស្រេច​ហើយ ឥន្ត្រាមិនបានព្រងើយកន្តើយចំពោះសុខុមាលភាពនាង ធ្វើពើជាគ្មាននាង​ មិនខ្វល់នឹងនាង ដូចដែលយូស៊ូនិយាយទេ។ ប្អូនស្រីពៅរបស់គ្រួសារប៉ូលិស ពិតជា​បានឮឥន្ត្រាឈ្លេចសួរគេ «តាមពិត ឯងស្រលាញ់នីយ៉ា? ឬឯងគ្រាន់តែចង់សងសឹក ធ្វើបាបគេ?» គេយល់ពីចិត្ត​ឫស្យារបស់ប្អូនគេហើយ។ ជាបណ្តើរៗ គេចេញកាយវិការ​យកចិត្ត​ទុកដាក់និងការពារនាង​ នាងឮច្បាស់ ស្រីតវ៉ាភ្លាមៗ៖

«ពីមុនគេមិនដឹងចរិតពិតដ៏អាត្មានិយមរបស់ប្អូនប្រុសគេ តែឥឡូវ ផ្សេង! គេមិនឱ្យខ្លួនធ្វើអីបានតាមចិត្ត​ទេយូស៊ូ!»

«អ៊ីចឹងឱ្យគេមកការពារដល់កោះHនេះទៅ?»

នាង​នៅស្ងៀមសម្លឹងមើល ព្រោះមានអារម្មណ៍យល់បណ្តើរៗហើយ យូស៊ូដូចជាកំពុងរៀបកិច្ច​កលអ្វីម្យ៉ាង….ដែលនាំនាងមកកន្លែងនេះ?

«អូននឹង​រៀបការនៅកោះH នៅណេះពេញមួយជីវិតជាមួយបង!» ខាងប្រុសបន្លឺបន្ថែម តបឆ្លើយនឹងកែវភ្នែកសង្ស័យ​របស់នាង​។ ឮកាលណាស្រីចំអកវិញ៖

«ក្រែងថាមិនចង់រៀបការ? ក្រែងថា មិនត្រូវការមង្គលការហ្នឹងមែនអត់?!»

«ពីមុនមែន តែពេលនេះ ផ្សេង!»

នីយ៉ា​បើកភ្នែកមូលក្លុំសម្លឹង​មុខ​យូស៊ូ ខណៈដែលអាកប្បកិរិយាបុរសនេះពេញដោយការចង់ឈ្នះនិងពុតត្បុតច្រើនហួស។ កាលពីពេលដែលនាងបានផ្លោះទៅរានហាលខាងមុខបន្ទប់ឥន្ត្រា ក៏តាមទាន់ពេលប៉ាគេបាន​ទះកំផ្លៀងគេ តែគ្មាន​អ្នកណាស្មានបាន​ថា កំហឹងប៉ុណ្ណឹងគេចេញកំហល់មកកម្រិតនេះ?

«ប្រុងធ្វើស្អីទៀត? ចេញល្បិចអីទៀតហើយ? មានគម្រោងការអីទៀតហើយយូស៊ូ?»

នាង​សួរទាំងសង្ស័យ។

«គម្រោងការត្រូវតែមានហើយ! មិនបាច់ភ័យទេអូន អូននឹងឃើញ! បងធ្វើវានៅនឹងមុខអូននីយ៉ា! អូនជាតួសំខាន់ក្នុងរឿងហ្នឹងមិនអ៊ីចឹង? ចាំសិន! កុំប្រញាប់ពេក!»

គេឱនមកដកយកចិញ្ចៀនសោពីម្រាមស្រីទៅ។ ក្រោមកែវភ្នែកភាន់ភាំងរបស់នាង យូស៊ូស៊កមកវិញនូវចិញ្ចៀនមួយថ្មី មានគ្រាប់ត្បូងពណ៌ស។ បុរសនេះទម្លាក់អំណោយរបស់ឥន្ត្រាទៅលើពូក​សាឡុង​​ហើយសម្លឹងនាងឌឺដង។

«បន្តិចទៀត អ្នកកាសែតនឹងមកដល់កោះH ពួកគេជិះឡាននិងទូកមក! ក្រោយយើងពីរបីម៉ោង!»

«ប្រុងធ្វើស្អី?» នាង​សួរខ្សាវៗទាំងពិភាល់។

«សាក្សីមង្គលការយើង!»

«ខ្ញុំមិនរៀបការទេ!» នាង​តបញ័រនិងសម្លក់ភ្នែក​ស្រទន់ដែលពេញដោយគំនុំរបស់យូស៊ូ។ ភ្នែកនារីនេះក្រហម តែនាង​គ្មានត្រង់ណា​រំភើបចំពោះអាពាហ៍ពិពាហ៍មួយនេះឡើយ យូស៊ូឃើញច្បាស់តែគេក៏មិនខ្វល់។  គេឈានចូលមកកៀក ខណៈស្រីបម្រះដៃដែលពាក់ចិញ្ចៀនតែយូស៊ូនៅក្តាប់ម្រាមនាង​ជាប់។ សំឡេងគេលាន់មកក្បែរត្រចៀកស្រី ស្រាលៗខ្សឹបៗ តែកាចសាហាវ​ដូចមច្ចុរាជ៖

«ហើយក្រៅពីធ្វើនាទីជាកូនក្រមុំ នៅមាន​ការងារសំខាន់មួយទៀត!»

នាង​សម្លឹងគេថ្មែ នាង​ខឹងណាស់ គេមិនព្រឺគិតពីនិយាយបន្ត៖

«ប្រាប់គេថា យើងរៀបការប្រថុចញ៉ុចព្រោះភ័យខ្លាច! ភ័យបងប្រុសយើង ដែលមាន​សតិមិនល្អ អាចនឹងមកអុកឡុក បងប្រុសយើងក្រោកពីឈឺមក ក្រោយដេកជាមនុស្សរុក្ខជាតិអស់ពីរឆ្នាំ គាត់លែងដូចមុនទៀតហើយ គាត់បានចាប់អូនទៅកោះរបស់បៀល ចងដៃជើង ហើយបាញ់សម្លាប់មនុស្ស​លើកោះទាំងអស់រាប់ទាំងពូបៀលផងដែរ!»

នីយ៉ាខាំមាត់ រលាស់ដៃពេញមួយទំហឹង​រហូតដល់របូត។ នារីក្តាប់មាត់ទាញផ្តាច់ចិញ្ចៀនចេញ​ខណៈ​ដែលយូស៊ូឡូឡា៖

«នៅទៀត! នៅការងារទីបីទៀត ប្រពន្ធសម្លាញ់!…..បើដៃអូនគ្មានចិញ្ចៀននេះទេ បងនឹង​ប្រាប់ដំណឹង​សំខាន់ទីបីទៅពួកគេ គឺប៉ូលិសសម្ងាត់ដែលពួកគេតាមរកច្រើនឆ្នាំមកហើយ!»

នីយ៉ាទើរដៃ។ ទីបំផុត​ឥន្ត្រានៅតែមានចំណុចខ្សោយមួយធំពាក់ព័ន្ធដល់ជីវិត។ សេណារីយ៉ូលើកនេះ យូស៊ូចងមាំទាំណាស់ នាង​រើខ្លួនមិនរួចទេ។

ដៃនាង​ទម្លាក់ពីរចិញ្ចៀន។ ពីមុខស្រី យូស៊ូបែរខ្នង​ដើរទៅបន្ទប់គេ។ រយៈពេលនេះនាងមាន​ថេរវេលាគិត។ ប្រសិន​នាង​រៀបការជាមួយគេ ហើយគេអាចរំងាប់កំហឹង នាង​នឹងធ្វើ តែរឿងចោទឥន្ត្រា ជារឿងដែលយូស៊ូមិនគួរមានចិត្ត​ចាប់ចងបងប្រុសឱ្យជាប់ក្នុងពិរុទ្ធទេ ព្រោះអ្វី? ​គេចូលដៃជាមួយសាម៉ោះសងសឹកឱ្យបៀលឬយ៉ាងណា?

យូស៊ូចេញមកវិញជាមួយប្រអប់ធំមួយ។

គេស្រាយបើកគម្រប រួចបង្ហាញនាងនូវរ៉ូបមង្គលការពណ៌ស។ គេឆ្កួតហើយ ដែលយល់ថានីយ៉ានឹងយល់ព្រមក្លាយជាភរិយា​របស់គេ​ក្នុងរូបភាពនេះ។

«បើចង់រៀប​ការទេ ហេតុអីចាំបាច់ចោទគាត់រឿងពូបៀលនោះ?»

យូស៊ូធ្វើមុខស្មើ។ គេងើបមុខមកជាមួយរ៉ូបក្នុងដៃ។ គេមើលទៅមិនដូចយូស៊ូដែលមាន​មនោសញ្ចេតនា​ពីមុននោះសោះ។ ព្រោះច្រណែននិងប្រចណ្ឌ ជំងឺអាត្មានិយមដ៏ធ្ងន់របស់គេ​ពិតជាជះឥទ្ធិពលអវិជ្ជមាន​កម្រិតនេះ?

មាណវីមិនមាន​​​ចម្លើយឱ្យខ្លួនឯងទេ។

សំណួរនាងដូចជាប្រាប់យូស៊ូស្រេចហើយថានាង​ ព្រមរៀបការ​ដើម្បីកុំឱ្យគេ​បកអាក្រាតប្រាប់អ្នកសារព័ត៌មានពីសមាសភាពពិតរបស់ឥន្ត្រា តែចំណុចទីពីរ​ដែលគេបង្ខំនាងឱ្យចោទប្តឹងបងប្រុសគេ….

«ចង់ឃើញមនុស្សក្លូនជាប់គុក! គ្មានថ្ងៃចេញ!»

នារីយើងឈរធ្មឹង​ព្រោះឈឺចិត្តណាស់! គ្រាន់តែស្តាប់ក៏ឈឺចិត្ត​ជំនួសឥន្ត្រាដែរ។ ទឹកភ្នែកនាងស្រក់ តែនីយ៉ាមិនទន់ជ្រាយ។  ស្រីបន្លឺអួលៗ៖

«នេះមិនមែន​យូស៊ូដែលខ្ញុំស្គាល់ទេ! មិនមែន​ដាច់ខាត! មនុស្ស​កំណាចបន្លំខ្លួន! បើមិនអ៊ីចឹង ខ្លួនមិនមែន​មកធ្វើសាហាវដៃដល់ ចំពោះបងប្រុសដែលធ្លាប់តាមស្រលាញ់ការពារ តាមរបៀបអន់ៗបែបហ្នឹងទេយូស៊ូ!»

គេសើចរង្គើស្មា បោះរ៉ូបរៀបការឱ្យនាង។ ស្រីទទួលហើយបោកទៅក្រោយខ្នងទាំងខឹងសម្បាហត់គឃូស។ សំឡេងប្រុសម្នាក់នេះលាន់មកចាក់ដោតណាស់៖

«យូស៊ូស្លាប់បាត់ហើយនីយ៉ា វាស្លាប់យូរហើយអូនសម្លាញ់ តាំងពីពេល​បងប្រុសដែលវាស្រលាញ់គោរពបានសម្លាប់វា! ស្រីម្នាក់ដែលវាប្តូរជីវិតការពារ បានរួមដៃជាមួយដែរ! មនុស្សពីរនាក់ដែលវាស្រលាញ់ បានរួមគ្នា​ចាក់វាពីក្រោយ ដូច្នេះ….វាមិនលេងអីពីមុខវិញទេ បងប្រុសក្លូនរបស់វា ក៏វាត្រូវចាក់គាត់ពីក្រោយដូចគ្នា!»

សម្លឹងរបួសលើស្មា​គេដែលបានការពារនាង​ពីការប៉ុនប៉ងបំបិទមាត់របស់ម៉ឺនយូ នីយ៉ា​ទទួលស្គាល់ថា ការឈឺចាប់មួយនេះធំធេងសម្រាប់យូស៊ូពិតមែន ដែលម្នាក់ជាបងប្រុស ម្នាក់ជាសង្សារ ស្រលាញ់គ្នាក្រោមភ្នែកគេ នីយ៉ាយល់ ស្រីតូចនាង​ថយក្រោយមួយជំហាន​ទាំងពិបាកចិត្ត​។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនមកវិភាគ​ថា ការឈឺចាប់នោះ គ្រប់គ្រាន់​សម្រាប់ឱ្យគេមានលេស មួលបង្កាច់ដាក់ឥន្ត្រាក្នុងគុក​ មិនអាចទេ។ នាង​នឹកឃើញដល់សម្តីប្រុសថ្លៃមុនពេលឃ្លាតចេញ «ការស្រលាញ់ មិនមែនខ្ញុំបង្កើតឡើងនិងបញ្ឈប់វាបានតាមចិត្ត​ទេ! វានៅកន្លែងនេះ! ក្នុងបេះដូងដ៏ជ្រៅមួយនេះ! ជ្រៅដល់ថ្នាក់ ខ្ញុំធ្វើអីវាមិនបានទេនីយ៉ា!»។

តើស្នេហា​មួយនេះ មនុស្ស​ទឹកកក​បានបង្កើតឡើងដោយចេតនា ដោយ​មហិច្ឆតាចង់ដណ្តើមសេចក្តីសុខរបស់ប្អូន? តូច​គ្រវីក្បាលដូចកំពុងនិយាយម្នាក់ឯង៖

«ស្នេហាគ្មានកំហុសទេ​ ឥន្ត្រាក៏អ៊ីចឹង! បញ្ចេញតែលើខ្ញុំម្នាក់បានហើយ កុំសងសឹកគាត់!»

យូស៊ូរឹតតែផ្ទុះកំហឹង គេចង្អុលទ្វារ៖

«អ៊ីចឹងមានអី! តិចទៀតពួកអ្នកកាសែតមកដល់ទៅប្រាប់ពួកគេទៅ ថាប្រុសស្នេហ៍យើងអត់ខុសទេ! យើងខុសដែលទាក់ទងប្អូនហើយបងទៀត! ប្រាប់ឱ្យអស់ទៅ! ហើយពេលនិយាយចប់ ដល់វេនបងម្តង! បងនឹងណែនាំប្រាប់ពួកគេ ​ពីការរកឃើញអតីតប៉ូលិសសម្ងាត់ឈ្មោះពិសិដ្ឋ​ នៅលើកោះH! ចំណងជើងធំៗ នឹងទាក់ទាញខ្លាំងនីយ៉ា! ព្រោះគេមិនទាន់ស្លាប់! គេនៅរស់!»

នារីព្រិចភ្នែក។ យូស៊ូពិតជាកំពុងធ្វើឱ្យនាងទាល់ពិតមែន។ នារីងាកទៅក្រោយសម្លឹងឈុតសដ៏អសិរ្ពិសរបស់គេ បើត្រឹមគ្រងឈុតនេះ បញ្ឈឺឥន្ត្រានាង​អាចព្រមជាមួយយូស៊ូ តែឱ្យមួលបង្កាច់ឥន្ត្រាថាចាប់នាង​ទៅនិងសម្លាប់រង្គាលគ្រប់គ្នាលើកោះនោះ នីយ៉ាស្លាប់ក៏ធ្វើមិនបានដែរ។

ស្រីនិយាយទាំងរអាក់រអួល៖

«បើស្តាយដែលខ្លួនរងរបួសព្រោះខ្ញុំ! បាញ់ខ្ញុំមកយូស៊ូ! កន្លែងណាក៏បានដែរ ទ្រូង ក្បាល ឬកន្លែងណាក៏ដោយ​! ហើយ…..កុំធ្វើបាបគេ!»

ស្រី​និយាយតិចៗដោយអស់កម្លាំងនិងគ្មានសេចក្តី​សង្ឃឹម។ ​នីយ៉ា​ងាកមករកប្រុសម្នាក់នេះ សម្លឹងគេចំៗដើម្បីបញ្ជាក់ថាសម្តីនាងទាំងអស់ នាងនិយាយនាងហ៊ានធ្វើ។

ដូចចាក់សាំងលើភ្លើង យូស៊ូស្លេកមុខព្រោះច្រណែនខឹង។ តែនាងមិនខ្វល់ ស្រីនិយាយបន្ថែម៖

«គិតម៉េចក៏បាន! ខ្ញុំទាក់ទងគេ ខ្ញុំជាមនុស្ស​មិនល្អខ្លួនខ្ញុំ គេគ្មានកំហុសទេយូស៊ូ! ចាំបានអត់ កន្លែងនេះ បន្ទប់នេះ គេដឹកខ្ញុំយកមកឱ្យខ្លួនទាំងកណ្តាលយប់! គេក្លាយជាមនុស្សកុហក ព្រោះតែគិតប្អូនប្រុសគេ! ចាំបានដែរ? ហើយ…នៅគិតថាគេចាក់ខ្លួនពីក្រោយទៀត? មានទេ…មនុស្ស​ប្រុសម្នាក់ ដឹកស្រីដែលខ្លួនស្រលាញ់ទៅឱ្យអ្នកផ្សេង? ព្រោះអី! ព្រោះតែគេគិតថា ប្អូនគេចង់បានស្នេហានេះ! ចុងក្រោយ តើខ្លួនចង់បានអីឱ្យប្រាកដ! គ្រាន់តែចង់ឈ្នះ….ចង់អស្ចារ្យ​ តែប៉ុណ្ណឹង?»

«អូយរំភើប! មហិមា​ពេកហើយរឿងដែលអូនកំពុងតែនិទាននេះប្រពន្ធ! បងលន្លង់លន្លោចណាស់!»

ស្រីក្តាប់មាត់សម្លឹងជននេះ។ នីយ៉ា​យល់ហើយ​ថា មនុស្ស​មានបញ្ហា​ចិត្ត​ដូចយូស៊ូ ជាកូនទម្រើស ជាព្រាន​ដែលស៊ូបោះបង់ស្រីៗមិនឱ្យស្រីណា​បោះបង់គេ ចុងក្រោយមិនអាចស៊ូឈ្នះភាពមានៈ ក៏រើសយកវិធីនិន្ទាបំផ្លាញ មិនស្តាប់ខុសត្រូវសខ្មៅ មិនចេះ​អត់ឱន ហើយមិនចេះបញ្ចប់បញ្ហា​ទេ។

មនុស្ស​ដូចគេ បកស្រាយហេតុផលអ្វីក៏ស្តាប់មិនចូលដែរ នាំតែបង់កម្លាំងកាយចិត្ត​។ នាង​ដកដង្ហើមធំ សម្លឹងមនុស្ស​ប្រុសម្នាក់ដែលកំពុងចំអកនាង។ យូស៊ូនិយាយមកខ្សឹបខ្សៀវ​៖

«មួយទៀត! អាចថា ព្រោះដឹងខ្លួន! ណា៎! គេដឹងខ្លួន​ថាគេមិនមែនជាប្រុសពិត! ជាមនុស្សក្លូន អត់មាន​អារម្មណ៍ អត់មាន​សមត្ថភាពលើគ្រែ អត់…..»

«ស្អីក៏ដោយ!» នាងពោលកាត់ព្រោះមិនចង់ឃើញមុខងងើលរបស់ជននេះ ថែមទាំងមិនចង់ស្តាប់ពាក្យ​អសុរោះរបស់គេ។

យូស៊ូភាំងនឹង​ភាពដាច់ខាតរបស់នាង គេឈរធ្មឹងម្តងទុកឱ្យនីយ៉ានិយាយ៖

«គេជាស្អីក៏ដោយ អត់អារម្មណ៍​អត់មាន​សមត្ថភាពភេទ អត់ស្អីក្តី យូស៊ូ! គេមាន​បេះដូងដែលល្អ ស្មោះ! ឮនៅ? មនុស្សស្រីទាំងអស់មិនមែនស្រលាញ់ប្រុសព្រោះរឿងលើគ្រែទេ ឮអត់យូស៊ូ! ឈប់មានមោទនភាពជាមួយចរិតព្រាន​អស់ហ្នឹងទៅ! ឬក៏ទៅរក​មនុស្ស​ប្រភេទដូចគ្នា​ក៏ល្អ! ចំណែកឥន្ត្រា!! មិនថាគេជាស្អី គេក្លូន គេថ្ម គេដែក គេទឹកកក អត់វិញ្ញាណ គេនឹងដេករហូតក្នុង ICU ​ក៏ខ្ញុំនៅតែស្រលាញ់ គេ ចាំទុក! ព្រោះគេ….មានក្តីស្រលាញ់ដែលស្រីៗគ្រប់គ្នាចង់បានយូស៊ូ! ខ្លួនគ្មានទេ!»

យូស៊ូភាំងហើយរឹតតែភាំងពេលងើបមុខសម្លឹងក្រោយខ្នង​នាង​។ គេវិលវល់ក្នុងបទសន្ទនា​គំរាម​កំហែងរហូតដល់លែងស្តាប់ទាន់ស្នូរឧទ្ធម្ភាគចក្រ និងស្នូរបើកសោ?

នីយ៉ា​សង្ស័យ…..នាង​ថ្លោះទឹកមុខហើយបែរក្រោយ….ពិតណាស់ ឥន្ត្រានៅទីនោះ គេឈរធ្មឹង ចំណែកឯហាន់ដាក្រពាត់ដៃបែរខ្នង​ក្បែរនោះដែរ។ ពួកគេម​កដល់ហើយ ថែមទាំងបានស្តាប់ឮរឿងទាំងអស់ដែរ។

ចប់ហើយ!

សម្លឹងមកភាពអស់សង្ឃឹម​ក្នុងភ្នែកគេ នីយ៉ាដឹងថា ឥន្ត្រាធ្លាប់សង្ស័យរឿងអស់នេះ តាំងពីពេលដែលប្រុសរៀមរ៉ាបានជជីក​សួរនាងនូវការពិត​ទាំងអស់ដែលនៅពីក្រោយខ្នងគេ។ «​ខ្ញុំ….មុនឬក្រោយ នឹង​រកវាឃើញម្តងមួយៗប្អូនប៉ូលិស! តែ….រវាងយើង….ខ្ញុំចង់ដឹងគ្រប់យ៉ាងចេញពីមាត់ខ្លួននីយ៉ា!!! ខ្ញុំចង់ដឹងការពិតអស់នោះ ដែលយើងនឹងប្រាប់ខ្ញុំ មុនពេលខ្ញុំរកឃើញវា!»។

ឥន្ត្រាមិនសម្លឹងនាង​ទេ ទោះនាងខំមើលគេ។

គោលដៅរបស់គេគឺប្អូនប្រុសគេ។ គេដើរមករកយូស៊ូហើយ ធ្វើឱ្យហាន់ដាដែលតាមមកក៏ស្ទុះមករកប្អូនស្រីដូចគ្នា។ សភាពហាន់ដាគឺបារម្ភថា ទំនាស់ពួកគេ​នឹង​រាលដាលដល់ប្អូនពៅខ្លួន។

«ឯងទៅជាមួយបង!» ឥន្ត្រានិយាយតិចៗ ខណៈដៃគេប៉ះទៅរកយូស៊ូ ត្រូវយូស៊ូបម្រះចេញ។ កាំភ្លើងត្រូវដកមក យូស៊ូដកថយហើយភ្ជង់តម្រង់ថ្ងាសបងប្រុសគេ។

នីយ៉ាស្រែកយ៉ាស ខណៈហាន់ដាទាញប្អូនមករកទ្វារ។ យូស៊ូសម្លឹងមុខបងប្រុសដែលមិនញញើតកាណុងកាំភ្លើង។ គេនេះជាមនុស្សក្លូន មិនឈឺ និងមិនស្លាប់ងាយផង ចំណែកពេលនេះគេដឹងសមាសភាពគេអស់ហើយ ​គេចង់នាំយើងទៅណា?

យូស៊ូគិត ហើយតក់ក្រហល់ការពារខ្លួនឯងដោយវិធីដែលគ្រប់គ្នាមិននឹកស្មានដល់ទេ។

«ឃើញហើយនីយ៉ា! ឆាកដែលអូនជាអ្នកបង្កើតឡើង! បងប្អូនភ្ជង់គ្នា!» យូស៊ូស្រែក​ឡើងសរសៃសូងថ្គាម។

«ឯងភ្ជង់បង! តែបងមិនភ្ជង់ឯងទេយូស៊ូ!» ឥន្ត្រានិយាយតបដែលភ្នែកត្រជាក់ស្រិប។

«អ៊ីចឹង? ហើយប្រុង​ចង់យកខ្ញុំទៅណា?»

«ឯងត្រូវ ទទួលខុសត្រូវពាក្យដែលឯងនិយាយ!»

«ពាក្យអី?» យូស៊ូសួរទាំងឆ្លេឆ្លានឹង​កែវភ្នែកមុតថ្លារបស់បងប្រុសគេ។

«មនុស្សក្លូន!…ប៉ូលិសសម្ងាត់ដែលនៅរស់លើកោះH បុរសអសមត្ថភាព….ស្អីច្រើនទៀតដែលឯងទើបនឹងនិយាយ ម្តងមួយចំណុចៗឱ្យបងស្តាប់ឱ្យច្បាស់យូស៊ូ!»

យូស៊ូភ្ញាក់ហើយ នេះឯងជាចរិតឥន្ត្រា។ តាំងពីដើមមក ហេតុការណ៍កាន់តែតឹង គេនេះកាន់តែកាចហើយនឹងនរ។ មានតែនីយ៉ាទេ គេដឹងថា មនុស្សនេះ​នឹងមាន​ប្រតិកម្មបែបណាចំពោះស្ថានភាពអកុសលនៅចំពោះមុខគេ។

«ដាក់កាំភ្លើងចុះសិនទៅយូស៊ូ!»

នាង​ខំនិយាយខ្សាវៗ តែមនុស្សទឹកកកហាក់ចាប់អារម្មណ៍ឡើងវិញ ងាកមុខមកបន្តិច។ មុននេះច្រងិលចិត្តពេក គេមិនខ្វល់ពីអ្នកណាផ្សេងក្រៅតែពីគោលដៅ គឺនាំយូស៊ូចេញទៅ​ដើម្បីបានជជីកឫសគល់ ពេលនេះឮសំឡេងនាង ទើបអារម្មណ៍ទាញមកវិញ។

«ដឹងយូរហើយតែមិននិយាយ?»

ប្រុសខ្ពស់ស្រាវបែរមករកនាង​ជាមួយសំណួរនេះ ធ្វើឱ្យនីយ៉ាធ្វើមុខ​ទីទ័លដាក់នាយ។ ហាន់ដា​កាត់ផូង៖

«នីយ៉ាមិនដឹងអីច្បាស់ទេ! ណាមួយ​ ប្អូនខ្លួនគំរាម​រហូតផង!»

ភ្នែកគេស្រទន់និងខូចចិត្ត​។ នីយ៉ា​គិតថា គេមិនខឹងនាងទេ តែគេអាណិតខ្លួន ហើយអាណិតស្នេហាមួយនេះ។ ស្រីតូច​រុញដៃបងស្រីចេញ ​រួចដើរទៅក្បែរមនុស្សទឹកកក។ ឥន្ត្រាធ្វើមមិងមមាំងពាក់កណ្តាលខឹង ពាក់កណ្តាលអៀនខ្មាសនឹងចិត្ត​មួយកំពុងតែច្របូកច្របល់ព្រោះព័ត៌មានដែលគេបានឮ។

ទោះណាជា​មួយរយៈនេះ គេមានអារម្មណ៍សង្ស័យ ងឿងឆ្ងល់ និងយកចិត្ត​ទុកដាក់ចំពោះការពាក់ព័ន្ធនៃគ្រួសារគីម៉ាល់ជាមួយគេ ប៉ុន្តែអាកប្បកិរិយារបស់គេពេលនេះទទួលឥទ្ធិពលមកពីការឮទាន់ពាក្យដែលយូស៊ូរិះគន់គេនៅនឹងមុខនាង​។ គេយកអ្វីជាការមិនបាន វាយតម្លៃអ្វីជារួមមិនទាន់គ្រប់ មាន​តែមកសួរនាំបញ្ជាក់ឱ្យច្បាស់ថា ប្អូនកំពុងនិយាយពីអី។

មិននឹកស្មានថា យូស៊ូភ្ញាក់ផ្អើលដល់ថ្នាក់លើកអាវុធមកភ្ជង់ដូចខ្មាំងសត្រូវ។

«ឥន្ត្រា!»

នារីខំហៅគេ ប៉ុន្តែគេសម្រេចចិត្តងាកចេញ ព្រោះក្នុងអារម្មណ៍គេពេលនេះគ្មានអ្វី ក្រៅតែពីការពិតដែលគេចង់ដឹងនោះឡើយ។ ការពិតថា ហេតុអ្វីយូស៊ូដល់ថ្នាក់លើកកាណុងកាំភ្លើងភ្ជង់មក? មកពីស្នេហា​ត្រីកោណមួយនេះ បានជាយូស៊ូនឹកឃើញ​ប្រតិដ្ឋរឿង​ផ្តេសផ្តាសបំពុលច្រើនដល់ម្ល៉ឹង?

«សុទ្ធតែអ្នកផ្ទះឯង ម៉េចចាំបាច់ប្រើកាំភ្លើងមកដោះស្រាយ?» ហាន់ដាលាន់មាត់ម្តង។

យូស៊ូញាក់ស្មា សើចយ៉ាងជូរចត់ ហើយដៀងភ្នែកសម្លឹងបងប្រុស បន្ទាប់មកអតីតសង្សារ ចុងក្រោយសម្លឹងមកហាន់ដា។

គេញាក់ចិញ្ចើមនិយាយមួយៗ៖

«ដុកទ័រជាមនុស្សមានបញ្ញានិងមាន​ល្បិចច្រើនបំផុត! តែដុកទ័រ​គួរដឹងហើយថា ខ្ញុំគ្មានអ្នកផ្ទះនៅណេះទេ! មនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់បានក្បត់ខ្ញុំ! បងប្រុសរបស់ខ្ញុំ តាមពិតជាមនុស្សជាប៉ូលិសសម្ងាត់ម្នាក់ដែលអត់ទាក់ទងគ្នាមួយចម្រៀកសក់ណាទាំងអស់! បងខ្ញុំស្លាប់យូរហើយ! ខ្ញុំហៅអ្នកដទៃថាបង រហូតមក!»

«ឯងឈប់មាត់ភ្លាម!»

ប៉ារបស់គេបង្ហាញខ្លួននៅមាត់ទ្វារ បុរសដែលទើបតែជូនអំណោយគេមួយកំផ្លៀង។ យូស៊ូដៀងទៅក៏ឃើញ​អង្គរក្សមួយចំនួន រាយគ្នាការពារនៅខាងក្រៅទ្វារ។

គេសើចតិចៗ…

«ខ្ញុំបំផ្លើសឬមួយប៉ាមិនចង់បើកកកាយការពិតប៉ា? ប៉ាអញ្ជើញមកស្ងាត់ម៉េះ? មក​មើលមង្គលការរវាងកូនប្រុសបង្កើតជាមួយកូនស្រីប៉ូលិស ឬមួយប៉ាមកតាមការពារកូនក្រៅខោ?»

ម៉ឺនយូសែនតឹងចិត្តព្រោះពេលនេះអ្នកក្រៅនៅឈរជ្រងោរ បែរជាយូស៊ូស្រវឹងខួបឡូឡាហែកកេរ្តិ៍គ្រួសារដោយគ្មាន​វិប្បដិសារៈ។

ឥន្ត្រាងាកសម្លឹងរ៉ូបសក្បុសធំច្រងាង​ដណ្តប់លើសាឡុង។

បេះដូងប្រុសខ្ទេចខ្ទាំ។ គេងាកមកសម្លឹងនីយ៉ា។ ភ្នែកទាំងបួនប៉ះគ្នា….។ នារីនេះមើលយ៉ាងណាក៏ស្រលាញ់គេ មិនមែនស្រលាញ់យូស៊ូទេ ហេតុអ្វីរឿងពួកគេទុំជោររហូតដល់មាន​អាវរ៉ូបមួយនេះមកនៅកណ្តាលបន្ទប់?

ស្រីតូចប្រញាប់លាក់ដៃឆ្វេងទៅក្រោយខ្នង​ ក៏ត្រូវគេចាប់បានមើលឃើញភ្លាម ព្រោះឥន្ត្រាក្រឡេកឃើញចិញ្ចៀនសោដែលគេកាដូឱ្យនាង  ពេលនេះត្រូវបោះចោលលើសាឡុងក្បែររ៉ូប។

ស្នេហា​ដែលសង្កត់លាក់ជាយូរណាស់មកហើយពេលនេះលេចឡើងមកយ៉ាងមានៈ។ ឥន្ត្រាក៏ជាមនុស្សប្រុសម្នាក់ មិនមែនជាបិសាចទឹកកកឬជារុក្ខជាតិទេ។ គេក៏ចេះហួងហែង ​ចេះស្វែងរកយុត្តិធម៌ឱ្យខ្លួនឯង។

ប្រុសឈានមកក្បែរស្រីខណៈនាង​ដកថយ។ រៀម​វាចាតិចៗប្រាប់នួនល្អង៖

«បើស្រលាញ់ រៀបការចុះ! ណ៎ា! នីយ៉ា! តែ….បើអត់ទេ កុំបាច់ធ្វើ! កុំខ្លាចអ្នកណាទាំងអស់! ខ្ញុំ….មិនមែនជាមនុស្សក្លូន មិនមែនមនុស្ស​អសមត្ថភាព ឬស្អីដែលឮមកមិញនេះទេ!»

នារីក្តុកក្តួលចិត្ត​។ វិនាទីនេះហើយ គេនៅតែមិនគិតថា ខ្លួនគេ……នាងងាកសម្លឹង​ម៉ឺនយូ។ ឪពុកម្នាក់នេះ កំពុងជ្រប់មុខ​រកវិធីសាស្រ្តព្រោះសង្គ្រាម​ស្នេហ៍ដែលពីមុនវាយលុកតែម្ខាង ពេលនេះភាគីទាំងសងសុទ្ធតែត្រៀមប្រយុទ្ធ។

ហាន់ដាដែលឃើញថាមិនស្រួល ក៏លូកមកចាប់កាន់ម្រាមប្អូនស្រី​យ៉ាងមាំនិងខ្សឹបខ្សៀវ៖

«ទៅវិញជាមួយបង! ​ទុកឱ្យពួកគេដោះស្រាយគ្នាទៅ!»

នីយ៉ាសម្លឹងបងស្រី រួចងាកមកសម្លឹងប្រុសស្នេហ៍ដែលនៅរង់ចាំចម្លើយពីនាង។ ឥន្ត្រានៅចង់​ស្តាប់ ថានាង​រៀបការនេះព្រោះបង្ខំឬព្រោះស្រលាញ់យូស៊ូ? ពេលនេះម៉ោងនេះ ប្អូនគេលើកកាំភ្លើងភ្ជង់គេ​ និយាយមិនល្អពីគេ ល្មើសទឹកចិត្ត​គេ ឥន្ត្រាមិនយោគយល់យូស៊ូទៀតទេ។ ​ប្រសិនស្រីម្ចាស់បេះដូងងក់ក្បាលតែបន្តិច ឥន្ត្រានឹងនាំនាងចាកចេញដោយលែងគិតពីអ្វីទាំងអស់។ នេះជាអ្វីដែលនីយ៉ា​យល់​។ ហើយនាងជាមួយគេ នឹងមាន​សេរីភាពដូចគូត្រចៀកកាំលើដែនសមុទ្រ។

ប៉ុន្តែ….គ្មានរឿងងាយស្រួលបែបនេះកើតឡើងទេ ស្រីតូចងាកមកយឺតៗ ឃើញឪពុកទាញយកកាំភ្លើងពីដៃយូស៊ូទុកវិញ​។ កូនពៅរបស់ម៉ឺនយូនៅតែមានទឹកមុខពេញ​ដោយអំនួត។ ចិត្ត​ចចកត្រោសដឹងថា នារីនេះបារម្ភពីឈីបក្នុងខ្លួនឥន្ត្រា។ ទោះជានាងមានស្នេហាលើមនុស្ស​ទឹកកក​យ៉ាងណា ​ក៏មិនយកជីវិតគេមក​លេងសើចដែរ។

គេញាក់ស្មានិយាយផ្គើន៖

«អូនមិនទៅចោលបង មិនបោះបង់ចោលមង្គលការយើងទេមែនអត់?»

ឥន្ត្រាថ្លោះទឹកមុខសម្លឹងនីយ៉ាដែលពេញដោយទឹកដក់រង្វង់ភ្នែក ថ្ពាល់ខាងក្រោមភ្នែកសងខាងក៏ខ្មៅរូងដោយទុក្ខសោក។ ពិតណាស់ នាងនឹង​​មិនទៅចោលមង្គលការនេះទេ ឥន្ត្រាយល់តាមរយៈកែវភ្នែកនាងនិងឫកពាដែលទីទើរពេលនេះ។ ប្រុសវាចាមួយៗ៖

«កុំខ្លាចអ្នកណា! ឈប់ខ្លាច! ធ្វើតាមបេះដូងខ្លួនឯង! ឮ? ទៅជាមួយខ្ញុំ ឬនៅរៀបការនីយ៉ា?»

នាង​ហាមាត់ តែគ្មានពាក្យនិយាយទេ។ នាង​ចង់ទៅណាស់ ចង់ប្រគល់ម្រាមដៃឱ្យគេនាំនាងចេញ តែ….យូស៊ូដើរចូលមកមួយៗ ហាន់ដាទាញនាងថយ មនុស្សទឹកកកមកពាំងពីមុខនាង​។

«បង….មិនឱ្យឯង បង្ខំនីយ៉ា ធ្វើបាបនីយ៉ាទៀតទេ!»

ដៃគេលូកមករកស្រី បើនាង​ព្រម…..បុរសម្នាក់នេះ នឹងនាំនាងទៅ…។ ស្លាប់ក៏ស្លាប់ជាមួយគ្នាទៅ នេះជាអ្វីដែលនីយ៉ាគិត ទើបស្រីពន្លែងដៃពីបងខ្លួន​ ត្រៀមជាស្រេចក្នុងការ​ដោះចិញ្ចៀនគប់សងទៅយូស៊ូ ប៉ុន្តែ…..សំឡេងយូស៊ូលាន់មករន្ថើន….៖

«ទៅៗ ទៅនីយ៉ា អូនសម្លាញ់! ទៅតាមអ្នកដែលបង្ខំ…..ចាប់ចង បង្អត់បាយ ហែកអាវ ឱ្យឱកាស​រត់បីដង….បើរត់មិនរួច នឹងបោះទៅក្នុងទឹក!»

គេទន្ទេញចំណុចអាក្រក់របស់ឥន្ត្រាឡើងវិញនៅចំពោះមុខនីយ៉ានិងហាន់ដាដែលមិនធ្លាប់សូម្បីតែដឹងរឿងចាប់បង្ខាំងមួយនេះ។

«ធ្វើដូចខ្លួនឯងសុភាពបុរស!» យូស៊ូរអ៊ូបន្ទោរពីក្រោយសម្តីខ្លួន ធ្វើឱ្យឥន្ត្រាអស់ទ្រាំ។ គេឈានមកវឹង ចាប់កអាវយូស៊ូ ហើយដៃស្តាំបួងដាល់ផាំងបំបិទកញ្ចប់មាត់ប្អូនប្រុស។ ឈាមយូស៊ូហូរជាលើកទីពីរ។

ប៉ាគេស្ទុះមក ក៏ឥន្ត្រា​នៅមិនលែង។ បើម៉ឺនយូមិនប្រទាញខ្លាំង យូស៊ូអាចនឹង​ត្រូវថែមទាល់តែទ្រោម​។ នៅចំពោះមុខមនុស្សស្រីដែលគេស្រលាញ់បំផុត ហើយឃើញនាងកំពុងឈឺចាប់បំផុត យូស៊ូហ៊ាន​រំឭកអនុស្សាវរីយ៍ការយល់ច្រឡំចាស់ៗមកធ្វើអី?

ដៃប្រុសចង្អុលប្អូនដែលកំពុងឱបថ្ពាល់៖

«ប៉ា ខ្ញុំបានឱ្យនីយ៉ាទៅវាហើយ! កូនបានដើរចេញហើយប៉ា​! កូនមិនដែលប្រឆាំងនឹងវាទេ តែកូនបានប្រឆាំងនឹង​ខ្លួនឯង! កូនបានប្រឆាំងនឹងបេះដូងខ្លួនឯងប៉ា! តែកូនមិនឱ្យវា ធ្វើបាបនីយ៉ាទេ!»

យូស៊ូសើចទាំងជូតឈាមមាត់បណ្តើរ៖

«មានបេះដូងដែរ? អ្ហះកូនរបស់ប៉ាមាន​បេះដូងដែរ? ត្រូវការឱ្យពេទ្យឆែកអត់? ហាស​ហា!»

ម៉ឺនយូយារដៃ តែឃើញភ្នែកគេ គាត់ទប់ចិត្ត​។

យូស៊ូជាកូនតែមួយគត់ដែលគាត់សល់ ក៏ជាកូនប្រុសដែលម៉ឺនយូស្រលាញ់ស្មើជីវិត។ ដៃគាត់យារទៅលើអាកាស ធ្វើឱ្យយូស៊ូងក់ក្បាល៖

«ដាក់មកប៉ា! មានអីឯណា! វាយកូនខ្លួនឯងទៀតមកប៉ា!»

នីយ៉ាខាំមាត់….នាង​ទាញចិញ្ចៀនដោះចេញ ហើយគប់ទៅរកគេ។

យូស៊ូងាកមកវិញ។ នារីតូច​ដែលមានកែវភ្នែករលីងរលោងឈឺចាប់ នាងវាចាមួយៗ៖

«យូស៊ូ! ខ្ញុំធ្លាប់ស្រលាញ់ខ្លួនខ្លាំង ធ្លាប់ហ៊ាន​ស្លាប់ដើម្បីខ្លួន! ខ្ញុំស្តាយក្រោយណាស់! ខ្ញុំស្អប់ជីវិតខ្លួនខ្ញុំកាលពីគ្រាអស់នោះជាទីបំផុតយូស៊ូ! ខ្ញុំស្អប់ពេលមួយដែលខ្ញុំហក់ទៅក្រៅស្កាយបារឈរជាមួយខ្លួន ទាំងដែលគ្រប់គ្នាមើលមក​ថា ខ្ញុំក៏ឆ្កួត! ពេលនេះ ខ្ញុំទៅជាមួយឥន្ត្រា! មិនថាគេ ធ្លាប់ធ្វើអ្វីខ្ញុំពីមុនមក អត់សំខាន់ទេ បើគេប្រឆាំងខ្លួនគេ ខ្ញុំនឹងកំដរគេឈឺចាប់ជាមួយគ្នា! ហើយ​បើគេស្លាប់ ខ្ញុំនឹងស្លាប់ជាមួយគេ!»

ទ្វារបិទគ្រឹប…..នារីនេះចាកចេញផុតទៅហើយ។ នីយ៉ាសារភាពប្រាប់នាយ​​ថា នាងបាន​ដឹងរឿងខ្លះពិតមែន តែនៅមិនអាចនិយាយ….តើជារឿងអ្វី?​

ពេលថយស្ងាត់ស្ងៀមមកពិចារណាបណ្ដាហេតុការណ៍ដែលខ្លួនទើបតែពើបប្រទះ ​បូកជាមួយនឹងសម្ដីរបស់យូស៊ូ ដែលធ្វើឱ្យប្អូនត្រូវឪពុកទះមួយកំផ្លៀង «មនុស្សក្លូន!» ហើយសម្ដីមួយទៀត ដែលយូស៊ូដដែលបានព្រមាននីយ៉ានៅក្នុងបន្ទប់របស់នាង «មនុស្ស​ទឹកកករបស់អូន ឬប៉ូលិសសម្ងាត់ កំពូលHackerសង្គ្រោះពិភពលោក» មើលទៅដូចស៊ីសង្វាក់គ្នាគួរឱ្យតឹងទ្រូង។

ប្រុសឈោងយកទូរសព្ទពីលើតុ ប្រុងថាចុចទៅរកហាន់ដា ប៉ុន្តែមិនទាន់បានបញ្ជូនផង ស្រាប់តែសាររបស់ក្រុមRedbird បង្ហាញឡើង។

ដូចរាល់ដង មុនពេលក្រុមនេះបញ្ចេញ​សេចក្តីរាយការណ៍អ្វីមួយ គឺបង្ហាញរូបភាពមុន។ ប្រុសប្រាណ​ចងចិញ្ចើម ពិនិត្យ​មើលរូបថតខ្លួនគេដែលដេកឈឺ ឯមួយសន្លឹកទៀតគឺរូបពិសិដ្ឋដែលដេកឈឺ។

មនុស្សទាំងពីរនេះមិនមានមុខមាត់ដូចគេនៅក្នុងពេលឥឡូវនេះទេ។

«នៅថ្ងៃដែលលោកចេញទូកទៅ បំណងលោកចួបជាមួយពួកប៉ូលិសមកពីភ្នំពេញ ដែលនាំកងម៉ារីនមួយក្រុមឆ្ពោះមកកោះH ពួកគេ​តាម​សួររកមនុស្ស​បាត់ខ្លួនដែលឈ្មោះពិសិដ្ឋ! ប៉ុន្តែ….លោកចេញទៅមិនទាន់បានដល់គោលដៅត្រូវចួបនឹងពួកគេផង ក៏មាន​អូប័រខ្មៅចំនួនប្រាំដែលមានស្លាកប្រភពមកពីស្រុកថៃបានមកកាក់ផ្លូវមុន។ ការបាញ់បោះបានកើតឡើង លោកត្រូវប្រាំបីគ្រាប់ បញ្ឆៀងដើមទ្រូង ដងកាំបិត កដៃ បញ្ឆៀងស្មាឆ្វេងនិងប្រអប់ដៃ ធ្លាក់ទៅក្នុងទឹកអូរប័រត្រូវបានឆេះបាត់ដាន។ ប៉ារបស់លោក សេដ្ឋីម៉ឺនយូ បានបញ្ជូនលោកទៅក្រុងបាងកក ស្នាក់នៅព្យាបាលជាងមួយខែ ហើយបញ្ជូនត្រលប់មកវិញបន្ទាប់ពីបានកសាងបន្ទប់ព្យាបាលសម្ងាត់មួយនៅលើកោះខ្មោច!»

គេថយមកអង្គុយ​ទាំងជើងស្រាលដូចគ្មានកម្លាំងឈរ។

ព្រឹតិ្តការណ៍ទាំងនោះ ក្រុមអ្នកស៊ើបសរសេរមកដូចជាផ្ទាំងសំពត់ស​បញ្ចាំងនៅចំពោះមុខ។ មិនដឹងថា​ព្រោះអ្វី ចិត្ត​ថ្លៃស្រងេះស្រងោចណាស់ពេលអានរឿងចាស់ៗ។

«មានពេទ្យជាច្រើន ដូរមុខគ្នា មកដល់កោះខ្មោចជាបន្តបន្ទាប់ ពួកគេ​ចុះឡើងមកព្យាបាលលោក ហើយមានពាក្យចចាមអារ៉ាមថា ទីនោះយាមកាមតឹងតែង គ្មាននរណាចេញចូលបានដាច់ខាតបើគ្មាន​ម្ចាស់កោះទៅជាមួយ!  រយៈពេលពីរឆ្នាំមួយខែនិងប្រាំបួនថ្ងៃ លោកបានដឹងខ្លួនក្រោកឡើងមកវិញប៉ុន្តែនៅក្នុងរូបរាងផ្សេង ពីព្រោះថា លោកស្រកសាច់ ក្លាយជាមនុស្សស្គមស្ដើង សាច់ដុំត្រូវបង្វឹក​ឡើងវិញ ចំណែក​មុខមាត់ត្រូវខូចខាត១០០ភាគរយ ដោយការរលាកខ្លោច!»

គេបិទភ្នែកសម្រាកក្បាលទៅក្រោយបង្អែកសាឡុង។

ការអាន​របាយការណ៍«អំណោយ»ដែលមិនយកប្រាក់ បានបញ្ចប់។ Redbird គ្រាន់តែចង់ទទួលបានការងារ​ធំទើបខំស៊ើបរបាយការណ៍បឋមមួយនេះ ផ្ញើមកជាព័ស្តុតាងការងារ និងបញ្ចុះបញ្ចូលឱ្យឥន្ត្រាព្រមជឿ ព្រមឱ្យពួកខ្លួនធ្វើការឱ្យ។

ចិត្ត​គេនឹកឃើញតែរូបរាងពិសិដ្ឋ​និងរូបឥន្ត្រា មុនហេតុការណ៍។ មនុស្សទាំងពីរនេះ ម្តេចបានមកពាក់ព័ន្ធគ្នា?

យូស៊ូបានដឹងរឿងអ្វីខ្លះ? ហាន់ដានិងនីយ៉ា? ប៉ូលិសជេន? គីម៉ាល់! គេនេះតែងតែជឿថា យើងជាពិសិដ្ឋព្រោះដំណើរការពាក់ព័ន្ធដ៏ស្មុគស្មាញរវាងប៉ាយើងនិងប្អូនគេ?

ប្រុសស្អាតក្រោក​ដើរមួយៗសំដៅបន្ទប់ទឹក។​ គេសម្លឹងខ្លួនឯងនៅមុខកញ្ចក់ ហើយផ្តើមលើកដៃទាញដោះអាវ។ សម្លឹងមើលរូបរាងខ្លួនឯង ដែលគ្មានសេសសល់ស្នាមសូម្បីតែមួយចំណុចណា កុំថាឡើយកាំភ្លើងប្រាំបីគ្រាប់ សូម្បីតែស្នាមគ្រាប់វាយប្រហារដោយហង្សស កាលពីពេលថ្មីៗនេះនៅចុងឆ្នេរក៏សឹងតែរលុបអស់ នៅសល់តែដានធ្មេញក្រឡៅរបស់នាង​។ «ឥន្ត្រាខ្ញុំអត់ទៅកោះHទេ!» សំឡេងនាងតែងតែនៅថតជាប់នឹងបេះដូងគេ។

មនុស្សទឹកកក រំពឹងនឹកទៅដល់ឈុតឆាក វាយប្រយុទ្ធគេនិងប៉ូលិសជេនកណ្តាលអធ្រាត្រនៅឯបន្ទប់ចុងឆ្នេរ។ គ្រាប់កាំភ្លើង​មានផ្ទុកសារធាតុគីមីដែលនីយ៉ា​អះអាងថា ​ត្រូវការច្រើនម៉ោងទើបអាចក្រោកឡើងមកវិញបាន ស្រាប់តែគេបែរជាអាចក្រោក​មកចោលនាង​ភ្លាមៗ​ដោយគ្មានហេតុផល។

ផ្ទៃកញ្ចក់ពីក្រោយខ្នងគេ បង្ហាញស្នាមសាក់ក្អែកខ្មៅមួយនៅគល់ក។ បុរស​ជ្រួញចិញ្ចើមគិត ទុកភ្នែកនៅទីនោះដោយ​អ្វីមួយកំពុងវាយលុកក្នុងគំនិត។

ម្រាម​ប្រុសឈោងទៅប៉ះវា…..បើបន្ទុះនិង​ការរលាក បំផ្លាញទាំងរូបរាងនិងមុខមាត់ចាស់ សូម្បីតែរោមមួយសរសៃក៏មិនដូចឥន្ត្រាពីពេល​មុនផង ម្តេចក៏ស្នាមសាក់នេះនៅ?

«មាន Rapid DNA ទៀត?» ជនឈ្មោះបៀល បានសួរបែបនេះទៅម៉ូណា នៅពេលឥន្ត្រាកំពុងត្រូវ​សណ្តំ​។ មនុស្ស​ទាំងនោះ ចាប់នីយ៉ាទៅព្រោះចង់បានឈាមខ្លួន? គេគិតទាំងវិលមុខ! ពួកគេតេស្តអ្វី? DNAអី? ឬមួយក៏មនុស្សមួយពិភពលោកនេះ សុទ្ធតែគិតថាយើងជាពិសិដ្ឋ?

ប្រុសស្អាតស្ទុះចេញមកក្រៅ ចាប់ផ្ដើមទាញចុចទូរសព្ទជាថ្មីនិងសរសេរ៖

«ខ្ញុំវេរលុយទៅ! ប្រាប់លក្ខខណ្ឌនៃការបង់ប្រាក់មក! ខ្ញុំត្រូវការធ្វើការProjectដែលបាននិយាយគ្នា!»

ចំពោះការរកឃើញរបស់ក្រុមនេះ ខ្លីៗនិងសមល្មមធ្វើឱ្យគេជឿជាក់លើសេវាកម្មហើយ ជាមួយ​ភាពរញ៉េរញ៉ៃដែលគេបានឃើញពេញមួយថ្ងៃនេះ ឥន្ត្រាសម្រេចចិត្ត​ថាស្វែងរកការពិត រវាងពិសិដ្ឋ​និងកោះH។

ការប្តូរចិត្តនៅពេលនេះ ដោយសារឥន្ត្រាយល់ថា ឈ្មោះពិសិដ្ឋ ពិតជាពាក់ព័ន្ធសំខាន់ខ្លាំងនឹង​រឿងរ៉ាវគ្រប់យ៉ាងដែលគេកំពុងប្រឈម។

ស្នូរទូរសព្ទរោទ៍កាត់ផ្តាច់អារម្មណ៍ធ្ងន់ពាប់នេះចោល…..ក្រឡេកទៅ មិនមែនពួកRedbirdទេ បែរជាហាន់ដា។ គិតថា មុននេះបន្តិចដែលគេចង់ទូរសព្ទទៅសួរនាំនាង​ ចាំបានថា ខ្លួនចុចលេខដុកទ័រនេះតែនៅមិនទាន់បានបញ្ជូនទៅទេ ហេតុអីបានជានាងខលមក? ចួនគ្នាម្ល៉េះ។

«អាឡូ!» ឥន្ត្រានិយាយខ្លី តែខាងហាន់ដាវិញ តបមកដោយ​រលះរលាំង៖

«ឥន្ត្រា! ខ្ញុំត្រូវការនិយាយជាមួយលោក! បន្ទាន់!​ ខ្ញុំចាំនៅជាន់លើបង្អស់!»

គេមិនឆ្លើយអ្វី ប៉ុន្តែបិទទូរសព្ទហើយចាប់ផ្តើមឈានទៅ។ ពីមួយជំហានទៅមួយជំហាន ប្រុសស្អាតដឹងថា ប្រាកដណាស់ជារឿងដែលទាក់ទងដល់នីយ៉ា។

ចាប់តាំងពីពេលដែលឥន្ត្រាបាន​សម្រេចចិត្តថា នឹង​ប្រឈមមុខជាមួយយូស៊ូ បញ្ចប់ការគំរាម​បង្ខំនីយ៉ា និងប្រឈម​នីយ៉ា​សួរនាំពីការពិតដែលនាង​កំពុងលាក់ គេតាំងចិត្ត​ថា ពីពេលនេះទៅ គ្មានអ្នកណាអាចរារាំងគេពីការរុករកការពិតឡើយ។

បន្ទាប់ពីគេបានជួយសង្គ្រោះស្រីស្នេហ៍ចេញពីដៃសាម៉ោះនិងបៀល អំពើក្បត់នៃពីរនាក់នេះ ក៏ដូចជាសេណារីយ៉ូសម្លាប់រង្គាលរបស់យោធាភូមា បូកផ្សំ​រឿងថ្កោលទោស​ដែលប៉ាគេ​ឱ្យគេដកខ្លួនពីស្នេហាត្រីកោណ ការគេចវេះរបស់ខ្លួនគេចំពោះស្នេហាលើប្អូនស្រីប៉ូលិស ចុងក្រោយ ការស្រវឹងប្រមាថយ៉ាងអួរទីនួរបស់យូស៊ូ បានជម្រុញឱ្យអំណត់អត់ធ្មត់របស់ឥន្ត្រាឈានដល់កម្រិត«ព្រំដែនកំណត់»។

ក្នុង​ភាព​មិន​សប្បាយចិត្តយ៉ាងខ្លាំង គេ​ទាមទារចង់ដឹងនូវ​ហេតុផលពីក្រោយភាព​ចម្រូងចម្រាស់នៃស្នេហា​ប្លែកៗរបស់យូស៊ូ។ ​សម្រាប់គម្រោង​អាពាហ៍ពិពាហ៍​រវាងប្អូនប្រុសគេនិងនីយ៉ា តើ​យូស៊ូចង់បាននាង​ជា​អ្វី? ជាប្រពន្ធ ឬជាគ្រាប់អុកសងសឹក គេចែកមិនដាច់ទេ គេមិនទាន់បានចម្លើយឡើយ។ សម្តីយូស៊ូនៅតែលាន់មក​ «You hit me with my brother honey! you hit me hard, it is time for me to hit you back! អូនជារបស់បង! របស់ដែលបងមានសិទ្ធិស៊ីហើយគ្រវែងចោល!»

ឈានឡើងជណ្តើរយន្ត ហើយសំកាំងរង់ចាំ គេនៅតែមិនអាចដកចិត្ត​លែងគិតពីនាង​។ ពេលនេះ នាងនៅឯណា កំពុងធ្វើអ្វី? ទីបំផុតទៅ នាង​ចង់បានអ្វី? នាង​ចង់រៀបការជាមួយយូស៊ូដែរទេនីយ៉ា?

ដល់ជាន់ខាងលើ គេឃើញហាន់ដាឈរពីចម្ងាយតែម្នាក់ឯង មិនមានប្ដីឬក៏អង្គរក្សមកតាមទេ។ នេះជាវាល​ឧទ្ធម្ភាគចក្រចុះ ដូច្នេះវាស្ងាត់ឈឹងនិងធំ ។ ពួកគេអាចនិយាយគ្នាបានដោយចំហ មិនមាន​កាមេរ៉ា ក៏ពិបាកនៅក្នុងការលបលួចស្ដាប់។

គេឈាន​ទៅ នារីម្ចាស់សណ្ឋាគារក៏ងាកមក។

បុរសមិនទាន់បានហើបមាត់ផង ស្រាប់តែហាន់ដានិយាយមុន។

«នីយ៉ា ចេញទៅតាមយូស៊ូហើយ!»

ទឹកមុខហាន់ដាសែនបារម្ភ។ ឥន្ត្រាទម្លាក់ភ្នែក​នឹកដល់សភាពដែលយូស៊ូក្រោធខឹងក្រោយត្រូវឪពុកទះតប់។ គេចាកចេញទើបតែប៉ុន្មាននាទីនេះ តើពួកគេទៅជាមួយគ្នាហើយ? គេគិតទាំងអារម្មណ៍បាចហាច មិនដឹងគួរមានប្រតិកម្មយ៉ាងណាឱ្យសក្តិសម។ នីយ៉ានិងយូស៊ូជាសង្សារគ្នា បើពួកគេ​ទៅមួយគ្នាមានអ្វីខុស? ហេតុអី យើងនៅមិនស្រណុក? ​ហើយហេតុអ្វីបងស្រីគេរឹតតែ ច្រាស់ច្រាល់?

«ខ្ញុំគិតថា នីយ៉ា​ត្រូវយូស៊ូបង្ខំ!» ហាន់ដាវាចាថែមមកខ្សឹបៗ តែរាងកាយ​ឈានកៀកមកជាងមុន។ ឥន្ត្រាងើបមុខសម្លឹងគូសន្ទនា​ដោយការសង្ស័យ។

ដុកទ័រស្រីច្រត់ដៃម្ខាងក្នុងហោប៉ៅ ដៃម្ខាងទៀតដាក់ក្បែរបបូរមាត់ ភ្នែកនាង​សម្លឹងទៅម្ដងគោលដៅនេះ ម្តងគោលដៅនោះ ដូចជាមានរឿងអ្វីមួយមិនទាន់សម្រេចចិត្ត​ច្បាស់លាស់ថា«និយាយ»។

ទឹកមុខនាង​ប្រែជាស្លេកស្លាំងទៅៗ ឥន្ត្រាក៏ងក់ក្បាលប្រាប់ស្រាលៗ៖

«និយាយប្រាប់ខ្ញុំតាមសម្រួលមក!»

នាងងាកមកវិញ សម្លឹងមើលទឹកមុខប្រាកដប្រជារបស់មនុស្សទឹកកកម្នាក់នេះ។​ ហាន់ដាទម្លាក់ភ្នែកសម្លឹងភ្លៅនិងជើងរបួស​របស់គេដែលលាក់នៅក្នុងខោខូវប៊យ។

ជននេះនៅមានខ្សោយ តើគេអាចទៅឆ្ងាយបានត្រឹមណាទៅ? ហេតុអ្វីនាង​ចង់រកគេពេលកំពុងបារម្ភ? ប៉ុន្តែឫកពារបស់គេ ប្រហែលជាអាចពឹងពាក់បាន។

នាង​ដកដង្ហើមធំ៖

«រឿងនីយ៉ាជារឿងកិតិ្តយស! អ៊ីចឹង…..សូម្បីប្តីខ្ញុំក៏ខ្ញុំមិនទាន់ចង់ឱ្យគាត់ឃើញ! ជេនវិញ គេត្រូវរបួសធ្ងន់ណាស់ នៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ!»

«មានរឿងអី?» ប្រុសសួរខ្លីក្នុងអាការៈយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះឧត្តមសេនីយ៍ជេន ហាន់ដាគិតថាអាចដោយសារជេនជាបងប្រុសរបស់នីយ៉ា។

«ពួកត្រីកោណមាស! តែជេនផុត​គ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត​ហើយ គ្រាន់តែរង់ចាំការព្យាបាល មួយរយៈមិនទាន់អាចកម្រើកបានទេ!»

ឥន្ត្រា​ទម្លាក់ភ្នែក។ ដ្បិតទ្រូងអន្ទះសារចង់ដឹងអំពីនីយ៉ា ប៉ុន្តែគេក៏ត្រូវសំងំស្ងៀមរង់ចាំអត់ធ្មត់ស្តាប់ហាន់ដាសិន។

«ខ្ញុំគិតថា….លើកនេះប្អូនស្រីខ្ញុំ អាចមានគ្រោះថ្នាក់….បើសិនជា….យូស៊ូ….»

«កុំទាន់សន្និដ្ឋាន! ពួកគេជិតរៀបការហើយ!» ឥន្ត្រាតបបន្លប់ចិត្ត​ជ្រួលច្របល់ជាសម្ងាត់ក្នុងទ្រូង។ តែសំឡេងបងស្រីរបស់នាង បង្ហាញពាក្យ​​តវ៉ាមកទៀត៖

«ទេ! ប្អូនស្រីខ្ញុំ ចេញទៅដោយបង្ខំចិត្ត!»

ឥន្ត្រាងាកមកចងចិញ្ចើមដាក់គូសន្ទនា ខណៈដែល​ហាន់ដារលះរលាំងតវ៉ាវិញទៀត៖

«បើមិនអ៊ីចឹង មិនមែននីយ៉ា​លួចផ្ញើ Location មកទេ! មើលចុះ!»

ដោយមិនដឹងខ្លួន បុរស​ទទួលយកមើល។ សភាពនេះ មិនដូចនីយ៉ាកំពុង​ស្ថិតនៅលើដីទេ? តើយូស៊ូជិះឧទ្ធម្ភាគចក្រទៅណា?

គេសម្លឹងហាន់ដា​រួចបែរខ្នង​ដកទូរសព្ទមកចុច។ ហៅរកយូស៊ូមិនចូល ហៅរកឪពុកក៏មិនចូល។

«វាធ្វើស្អីវា?» ប្រុសរអ៊ូតិចៗ ខណៈគេចាប់ផ្តើមប្រើម្រាមពីរចុច​រាវរកទីតាំងដែលនីយ៉ាផ្ញើមកលើ​អេក្រង់របស់ហាន់ដា។

«កោះH» ប្រុស​រអ៊ូដោយមួហ្មងចិត្ត​។

​​      ទោះបីយ៉ាងណាគេខំណាស់​ ខំ​រំងាប់ចិត្តមួយដែលគិតថា យូស៊ូអាចនឹង​បង្ខំនីយ៉ា​ដោយអំពើ​អសីល​ធម៌​។ ​សម្តីគេ​នៅតែលងអារម្មណ៍ឥន្ត្រា «អូនជារបស់បង! របស់ដែលបងមានសិទ្ធិស៊ីហើយគ្រវែងចោល!»។

«គេចាប់ប្អូនខ្ញុំទៅកោះនោះធ្វើស្អី!»

នាង​សួរហាក់ស្លន់ ព្រោះគេ​ធ្លោយនិយាយអំពីទីតាំងដែលហែករកឃើញ។ ប្រុសវាចាបង្អន់បងស្រីមកវិញ៖

«កុំទាន់ស្លន់ស្លោពេក! ប្អូនខ្ញុំមិនធ្វើអីនីយ៉ាទេ! អ៊ីចេះណា៎​  ខ្ញុំទៅមើលវា!​ ខ្ញុំចង់បានហេលីកុបទ័រមួយ!»

«ខ្ញុំហៅមកមុននេះហើយ!»

នាង​ថាផងលើកនាឡិកាមើលផង។

ហាន់ដាដូចជាត្រៀមចិត្ត​បានមុនល្អណាស់ ឬមួយ​នីយ៉ាធ្លាប់បានធ្លោយអ្វីប្រាប់ទីបងស្រីបានជាហាន់ដាច្របូលច្របល់យ៉ាងនេះ?

«ខ្ញុំក៏ទៅជាមួយដែរ!»

អ្នកដៀងភ្នែកសម្លឹងហាន់ដា។

«ខ្ញុំមិនទុកចិត្តឡើយ!»  ហាន់ដាតវ៉ាទាំងភ្នែកបារម្ភមិនថមថយទេ។​

ឥន្ត្រាច្បូតមុខ គេសួរបកស្រាលៗ៖

«ម៉េចក៏គ្រប់គ្នា​នៅតែគិតថាយូស៊ូនឹង​ធ្វើទុក្ខនីយ៉ា? ពួកគេជិតរៀបការ…..»

«រឿងរៀបការ….ស្អីគេអស់នោះ ជារឿង…..បង្ខំ!»

នាង​តបកាត់ផូងមិនឱ្យមនុស្ស​ទឹកកកបានបញ្ចប់ប្រយោគឡើយ។ ថាបានប៉ុណ្ណឹងហើយ ហាន់ដាក៏ងាកមុខចេញ។

នាង​ទើរ! អាការៈពាក់កណ្តាលចង់និយាយ ពាក់កណ្តាលទៀតនៅលាក់បាំង។

មាន​រឿងជាច្រើនដែលឥន្ត្រាបាននឹង​កំពុង​គិតឆ្ងល់ ដូច្នេះហើយ នេះគឺជាឱកាស។ ប្រុសច្បង​ចាប់ផ្តើមសួរជជីក៖

«អម្បាញ់មិញ និយាយថាប្អូនខ្ញុំកំពុងគំរាមនីយ៉ា??? គេយករឿងអីមកគំរាម?»

«សមាសភាពរបស់ខ្លួន!»

ហាន់ដាតបដោយមិនងាក។ តបរួចទើបដឹងថាជ្រុលមាត់ តែហួសពេលនឹង​លាក់ទៀតហើយ។​​នាងងាកសម្លឹងមកមនុស្សទឹកកកដែលកំពុង​ផ្តោតស្តាប់។ ពន្លឺភ្នែកវៃឆ្លាត​ជ្រាលជ្រៅរបស់គេ បង្ខំនារីដុកទ័រឱ្យបង្ហើយពាក្យខ្លួន៖

«ព្រោះខ្លួនមិនមែនជាបងបង្កើតរបស់យូស៊ូ ក៏មិនមែន​ជាកូនប្រុស​របស់ម៉ឺនយូ ខ្លួនជាមនុស្ស​នៅក្រៅកោះH  ហើយនីយ៉ា​គិតថា ខ្លួននឹងមាន​គ្រោះថ្នាក់បើសិនជានាង​មិនធ្វើតាមឪកូននោះ!»

ឥន្ត្រាភាំង គេមិនមែនមិនឮ ឬមិនយល់សម្តីហាន់ដាទេ តែគេនឹកដល់សំណួរខ្លួនគេមុននេះបានសួរនីយ៉ា «យូស៊ូយកអីមកគំរាម?»«មនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់!» នេះឯងជាចម្លើយខ្លី​របស់នាង។

គេសម្លឹងមកហាន់ដា។ នាង​ក៏កំពុង​ផ្តោសម្លឹងមកវិញទាំងបារម្ភថប់ទ្រូងថា តើមនុស្សទឹកកកម្នាក់នេះ គេយល់យ៉ាងណានៅពេលដែលដែលគេដឹងការពិតដ៏ឃោរឃៅអស់ទាំងនេះ?

ប៉ុន្តែ…..នាង​ឃើញគេនៅបន្តឈរស្ងៀម ហាក់ពិចារណានិងអូសបន្លាយពេល។

«ខ្ញុំនិយាយមិនច្បាស់ទេឬក៏យ៉ាងម៉េច?» នាង​វែកសក់ហើយសួរបញ្ជាក់ឥន្ត្រា។

«ច្បាស់ហើយ! ប៉ុន្តែ…..តើខ្ញុំមានរឿងអីឱ្យគេគំរាម?!»

ហាន់ដាធុញថប់ណាស់ នាង​ងាកចោលជននេះ តែនាង​បែរមកវិញព្រោះគ្មានពេលវេលារង់ចាំ​ទេ​។ ដុកទ័រនិយាយតិចៗដាក់ឥន្ត្រា៖

«ម៉ឺន​យូថា នៅក្នុងខ្លួនរបស់កូនប្រុសច្បងគាត់ មានឈីបមួយ!»

ឥន្ត្រាចំហមាត់។ ឃើញគេនៅស្តាប់ នារីនេះខាំមាត់ខំនិយាយបន្តទាំងលំបាកសម្រេចចិត្ត​៖

«ជាមួយឈីបចោលម្សៀតនោះ ម៉ឺន​យូអាចបញ្ជាលើអាយុជីវិតរបស់កូនប្រុសច្បង​គាត់បាន!»

ដូចភ្នំភ្លើងផ្ទុះនៅក្នុងខួរក្បាល គេនៅស្ងៀមសម្លឹងនាង តែភ្នែកគេប្រែពណ៌។ មុខគេក្រហម តើគេខឹងឬស្លុត នាងមិនដឹងទេ ទោះយ៉ាងណា ហាន់ដាមិនមាន​ពេលដំអក់ឡើយ ទើបព្យាយាមនិយាយបន្ត៖

«រឿងនេះហើយបានជាប្អូនខ្ញុំត្រូវគេបង្ខំបាន!»

ឥន្ត្រាខាំមាត់៖

«ហៅហេលីកុបទ័រមក!»

គេឈានចេញទាំងអស់ភាពអត់ធ្មត់នឹង​ឈរស្តាប់រឿង​ក្រឡាប់ចាក់ទាំងនេះ។ នារីខំ​រត់តាម​គេ គេ​ក៏ងាកមកវិញ ធ្វើឱ្យដុកទ័រឈប់ជើង។ ឥន្ត្រា​ចង្អុលនាង មាត់គេ​និយាយដាច់ណាត់៖

«ដុកទ័រហាន់ដា! ខ្ញុំមិនមែនជឿសម្តីអ្នកស្រី ឬសង្ស័យប៉ាខ្ញុំ ឬក៏ជឿថាប្អូនខ្ញុំធ្វើឆ្កួតៗលើនីយ៉ាទេ! ខ្ញុំមិនជឿពាក្យឆ្កួតលីលា​ទាំងអស់នេះទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែត្រូវការបញ្ជាក់ថា ប្អូនខ្ញុំទៅកោះH ជាមួយនីយ៉ា​ធ្វើអី?»

ចង់គេខំកុហកខ្លួនគេយ៉ាងណា ក៏ហាន់ដាសែនឆ្លាតវៃម្នាក់នេះ​ដឹងថា គ្មានអ្នកណាអាចឃាត់ឃាំងឥន្ត្រាក្នុងការរំលើងកោះH ស្វែងរកការពិតទេ។

នាង​សម្លឹងកែវភ្នែកក្រហមសឹងស្រក់ឈាម​របស់ប្រុសស្អាត ហើយនិយាយសម្រួល៖

«ត្រូវទប់អារម្មណ៍! ម៉ឺន​យូគំរាម​ថា ប្រសិនឱ្យពិសិដ្ឋ​ដឹងការពិត នឹងមានប្រតិកម្មសរសៃឈាមហូរ​បញ្ច្រាស​….!»

ឥន្ត្រាញាក់ស្មា​ធ្វើមុខកាចៗពេលឮអំពីឈ្មោះ«ពិសិដ្ឋ​»នេះ តែហាន់ដាមិនខ្លាចទឹកមុខគេជាងសុវត្ថិភាពប្អូនស្រីខ្លួនឯងឡើយ។

នារីបន្តវាចាទៀត៖

«តែ….ខ្ញុំក៏ជាពេទ្យម្នាក់ ខ្ញុំមិនជឿសម្តីម៉ឺនយូទេ! ចំណែកឯរឿងមាន​បន្ទះឈីបនៅក្នុងខ្លួនមនុស្ស ក៏ខ្ញុំរឹតតែមិនជឿ ដូច្នេះ…..»

ខ្យល់កន្ត្រាក់អមមកជាមួយ​ស្នូរឧទ្ធម្ភាគចក្ររោទ៍ពីចម្ងាយ។

ប្រុសស្អាតងើបមុខសម្លឹងមេឃ។ គេច្បាស់ជាទៅ មួយដង្ហើមនេះ គេចង់ទៅឱ្យដល់ទីនោះ ហើយនាំនាងមកឈរក្បែរគេ រារាំងនាងពីការយាយីផងទាំងពួង។

មិនថា​អ្នកណាក៏ដោយ ក៏ឥន្ត្រា​ដឹងថា មិនអាចដោះស្រាយបញ្ហានេះ ឬក៏រារាំងបញ្ហា​ជំនួសគេបាននោះដែរ។

គេបោះជំហានវែងៗសំដៅមកយាន​ដែលកំពុង​រវៃកន្ទុយ​បន្ទាប់ខ្លួន។

ហាន់ដារត់តាមមកពីក្រោយ….

វគ្គ

បញ្ចប់ស្នេហ៍នៅបន្ទប់កោងកាង

នីយ៉ា​ត្រូវបានយូស៊ូបង្ខំនាំមកដល់បន្ទប់ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេ គឺវាលកោងកាង។ ទីដែលឥន្ត្រាធ្លាប់បាន​ដឹកយកនាងមកប្រគល់ឱ្យគេ ព្រោះបងប្រុសគិតថា ពួកគេ​ត្រូវការគ្នា។ បេះដូងឥន្ត្រាពេលនោះ ​យល់ច្រឡំថា ស្នេហាពីរនាក់នេះជាស្នេហាពិត គ្រាន់តែចួបឧបសគ្គខ្លះ ហើយពួកគេ​ត្រូវការអ្នក​កណ្តាល​ម្នាក់ទៅជួយផ្សះផ្សា។

នារីតូចឈរទ្រឹងសម្លឹងបរិយាកាស​បន្ទប់ដែលត្រូវបានបង្កប់មកជាមួយនូវរូបភាព​អំនួតចង់ឈ្នះរបស់យូស៊ូ។ សាជាថ្មី នាងបានលង់នឹង​ពាក្យ​របស់គេលួងលោម នាងចង់សង្គ្រោះស្នេហា​នៅក្រុងបាងកក រវាងភណ្ឌរ៉ានិងប្រុសអ្នកមាន​ខ្មែរម្នាក់នោះ តែមកទល់ព្រលប់នេះ នីយ៉ា​យល់ថា ស្នេហា​នោះមិនបានកើតឡើងទេ។

យូស៊ូដែលនាងស្គាល់ជា​រូបភាពមិនពិត។

គេគ្រាន់តែតែជាមនុស្ស​ម្នាក់លាក់លៀម ជាកូនម្ចាស់កោះម្នាក់ដែលស្អប់គ្រួសារនាង មាក់ងាយ​បង​ៗនាង ហើយជាមនុស្សសែនអាត្មានិយម ធ្វើបាបបានសូម្បីតែឥន្ត្រាដែលស្រលាញ់ការពារគេ ព្រោះដឹងថាឥន្ត្រាមិនមែន​សាច់ឈាមបង្កើត។​

«មើលទៅ! មើលឱ្យច្បាស់ក្រែងភ្លេច!»

សំឡេងយូស៊ូ ផ្តាច់ការគិតរបស់នាង។ គេស្រែកគ្រហឹម​ ហើយបោះមកឱ្យនាង​នូវអាវរ៉ូបសដែលដាច់ដោចខ្ទេចខ្ទាំកាលនាង​ត្រូវបាន​ឥន្ត្រាចាប់ចងយកមកកោះH។

នីយ៉ា​សម្លឹងរ៉ូបពណ៌សដែលរុះធ្លាក់ដល់ដី​។ យូស៊ូ​កំពុង​ទម្លាក់កំហុសឱ្យនាងស្អប់និងខឹង​ឥន្ត្រា។

គេនិយាយមកបន្ថែម៖

«អ្នកណានាំអូនមកធ្វើបាបនៅកោះH? ក្នុងរឿងនេះ អ្នកណាជាតួចិត្ត​អាក្រក់មែនទែនទៅ? បើកុំតែមនុស្សក្លូនម្នាក់នោះ ពួកយើង​ក្លាយជាអ៊ីចឹងដែរទេ?​»

ព្រាននារីចិត្ត​អំនួត កំពុងមាន​ចេតនា​ចង់ឱ្យនាង​ចងចាំឡើង​វិញនូវបណ្តា​ទុក្ខវេទនាដែលមនុស្ស​ទឹកកកបានបង្ខាំងនាងពីដំបូង តែផ្ទុយទៅវិញ ក្នុងគំនិតនាង នាង​​គិតឃើញ​ផ្សេងពីនេះ។

នារីខាំមាត់ដោយឈឺចាប់។ ​នីយ៉ា​មិនសម្លឹងមុខ​យូស៊ូទេ តែនាង​ពោលស្រាលៗ៖

«ហៅខ្ញុំមកកោះH គ្រាន់តែចង់តវ៉ា​ធ្វើខ្លួនជាតួចិត្តល្អប៉ុណ្ណឹង? យកទៅ! យកទៅយូស៊ូ!​ ហើយឈប់ធ្វើបាបឥន្ត្រាទៀត!»

កំហឹង​ចិត្ត​មិនបានថមថយអង្សារទេ។ រាល់ពេលនីយ៉ា​រឹតបញ្ចេញចេតនាគិតពី​ឥន្ត្រា យូស៊ូរឹតចង់ផ្គើនធ្វើបាប។ មនុស្ស​នេះ ដើរ​មកពីមុខនាង ​ហើយមមីភ្នែក​និយាយ៖

«អន់ចិត្ត ​លែងមានឱកាសធ្វើមនុស្សក្បត់?»

នារីសម្លឹងគេចំៗ ហើយវាចា​ខ្លីៗ៖

«ក្បត់អី? ខ្ញុំអន់ចិត្ត​មែន តែអន់ចិត្ត​ដែលមិនបាន​និយាយការពិតប្រាប់មនុស្ស​ដែលខ្ញុំស្រលាញ់បំផុត ថាគេជាអ្នកណា ហើយមិនថាគេជាអ្នកណា ខ្ញុំអន់ចិត្ត​ដែល​មិនអាចប្រាប់គេថា ខ្ញុំស្រលាញ់គេពិតៗ ខ្ញុំស្រលាញ់គេពេញមួយជីវិតនេះ ទោះអ្នកណាគិតយ៉ាងណាគិតទៅ!»

មិនថាគេអាចធ្វើឱ្យសរសៃឈាមបេះដូងឥន្ត្រាគាំង ឬក៏ទៅប្រាប់ឪពុកគេឱ្យធ្វើបាបឥន្ត្រា នាងមិនអាចទទួលយកបានទាំងពីរយ៉ាង។

ដោយឮថាសំឡេងស្រែកហៅពីក្រៅ ជាបងស្រីរបស់ខ្លួន នាង​ដឹងស្រេចថា កាលដែលហាន់ចូលមកឃើញយូស៊ូនៅក្នុងបន្ទប់ពីរនាក់ស្ងាត់ៗដោយមិនមានហេតុផលច្បាស់លាស់នោះ ប្រាកដជាខឹងសម្បា មើលស្រាលខ្លួន ម៉្លោះហើយនាង​បានបញ្ឈប់ជើងដោយ​ព្រួយបារម្ភពីមុខទ្វារ។

តើបងស្រីនឹងចោទយូស៊ូពីបទទន្ទ្រានបន្ទប់ប្អូនពៅ នាំឱ្យយូស៊ូខឹងសម្បា ទំនាស់ទៅជាវែងឆ្ងាយដែរឬទេ? នាង​គិតផង ងាកមកលបពិនិត្យ​អាការៈយូស៊ូ ឃើញ​អតីតសង្សារ​​ធ្វើក្រអឺត មិនអើពើ​នឹងទុក្ខលំបាករបស់នាងឡើយ។ គេនេះ​ដែលគិតពីចិត្ត​នាងពីពេលណាមក?

ឆ្អែតចិត្ត​ណាស់ នាងឈោងទៅបើកសោ។

«ធ្វើស្អីហើយ? ហៅទ្វារយូរណាស់ទម្រាំបើក!»

សំឡេងនាំមុខមុនម្ចាស់។

ជាសំឡេងហាន់ដា កាចនិងស្រួចស្រិប ហួងហែងប្អូន។ មនុស្ស​ទឹកកកនៅឯណេះក៏ស្តាប់ឮសភាពខឹងក្រេវក្រោធនេះដែរ។ ទ្វាររបើកមកក្រោយបង្ហាញហាន់ដាដែល​ស្រឡាំងកាំង សម្លឹងប្អូនស្រី។ ​នីយ៉ា​ក្នុងធ្វើមុខអឹមអៀន អៀនខ្មាស ថ្ពក់ដៃជាមួយនឹងប្រុសស្អាតជាកូនប្រុសពៅរបស់ម៉ឺនយូដែលសែនសឿងបឿងឌឺដងឱ្យបងស្រីនាង​។

យូស៊ូងើយមុខ​បញ្ចេញ​ខ្ទង់ច្រមុះស្រួចរបស់ខ្លួនជាការផ្គើនពេញទំហឹងទាំងគីម៉ាល់ដែលនៅពីក្រោយប្រពន្ធ។ គេមិនយល់ថា​ហេតុអ្វីពីរនាក់នេះសម្រុកឡើងមករកប្អូន​ដូចភ្លើងអាសន្នឆេះផ្ទះទេ។ នៅពីក្រោយខ្នងពួកគេ​ ដោយមកជាមួយសន្តិសុខពីរនាក់ទៀត លើកនេះបង្ហាញថា នីយ៉ា​នឹង​ត្រូវគេនិយាយអំពីទំនាក់ទំនងជាមួយយូស៊ូ គ្មានផ្លូវគេចចេញពីដៃនាយ​បានឡើយ។

សម្រួលស្ថានការណ៍​ដ៏តឹងតែង នីយ៉ានិយាយខ្សោយៗដាច់ៗ៖

«គឺ…គឺ….ជជែកគ្នារឿងរៀបការ!»

«នៅខាងក្រោមអត់មានកន្លែងជជែកគ្នា?» ហាន់ដារុញទ្វារទៅជញ្ជាំងគ្រាំងទាំងខឹងសម្បា ខណៈយូស៊ូទាញនីយ៉ាថយចូលក្នុង​ហើយតវ៉ា៖

«សម័យអីហើយ? ហួងហែងម៉្លេះ? កុំសម្លុតអនាគតភរិយាខ្ញុំ!»

គីម៉ាល់ដើរមកក្បែរហាន់ដាដោយទឹកមុខមុខមាំ គ្មានអ្នកណាដឹងទេថា គេកំពុងគិតថា​ឥន្ត្រានៅឯណា​បានជាអាចឃើញ​ស្រីប្រុសពីរនាក់នេះចួបគ្នា​ហើយ​ឱ្យដំណឹង​សម្ងាត់? ហេតុអ្វីគេប្រើពាក្យ«ជួយនីយ៉ាផង» បានន័យថា យូស៊ូបានបង្ខំចិត្ត​នីយ៉ា?

បងស្រីទម្លាក់ភ្នែកមកសម្លឹងដៃទាំងពីរប្រាណដែលថ្ពក់គ្នា​ដូចជាស្អិតរមួត តែគីម៉ាល់មើលឃើញផ្សេង។ គេមើលឃើញថា នីយ៉ា​ដូចជាមិនបានសប្បាយចិត្ត​ឬមោទនភាពដែលនៅក្បែរយូស៊ូទេ។

ហាន់ដាប្រុងលូក​កន្ត្រាក់ផ្តាច់ដៃយូស៊ូចេញពីប្អូន ប៉ុន្តែកូនប្រុសម៉ឺនយូដែលបានត្រៀមលក្ខណៈជាស្រេចរួច មិនព្រមអនុញ្ញាតឱ្យនរណាដកយកនីយ៉ាចេញពីកណ្តាប់ដៃគេដាច់ខាត។ គេថយចូលទៀត ដោយនាំនាង​ថយជាមួយ។

ទឹកមុខយូស៊ូសម្លឹងមកហាន់ដាគ្មានការគោរពឬចុះញ៉មជាបងថ្លៃអ្វីទាំងអស់ ទាំងគេក៏ដឹងថា ហាន់ដាមិនពេញចិត្ត​គេដូចគ្នា។

ឱ្យហាន់ដាសប្បាយចិត្ត​និងមិនសង្ស័យម្តេចបាន​ បើប្អូនស្រីទើបនឹងបានសារភាពជាសម្ងាត់ពីទឹកចិត្តស្រលាញ់មនុស្សទឹកកកមិនអាចបំភ្លេច​បាន ចង់តែចួបមុខគេ បែរជាពេលនេះមកថ្ពក់ម្រាម នៅក្នុងបន្ទប់ពីរនាក់ជាមួយ​ប្អូនប្រុសគេទៅវិញ?

«ចង់ជជែកគ្នា នៅខាងក្រោមមានសាឡុង មាន​កន្លែងអង្គុយ​គ្រប់ជ្រុង! ចង់ពិភាក្សាអី មិនបាច់នៅតទល់តែពីរនាក់ស្ងាត់ៗទេ!»

«បីនាក់» សំឡេងក្រអួននេះ លាន់មកពីក្បែរទ្វារកញ្ចក់វេរ៉ង់ដា ចំពេលគ្រប់គ្នាភ្លេចថា ទ្វារនេះត្រូវបានទាញទៅម្ខាងតាំងពីពេលណា?

រូបរាងស្រស់ស្អាតដែលមានផ្ទៃមុខស្ងួតច្រឺង ឥតស្នាមញញឹម ​បង្ហាញខ្លួននៅទីនោះ។ ដៃនីយ៉ា​របូតចេញពីយូស៊ូដូចស្វ័យប្រវត្តិ។

គ្រប់គ្នា​ងាកមកហាក់ភាន់ភាំង ឥន្ត្រាញាក់ស្មានិយាយបន្ថែមផ្ទួន៖

«ខ្ញុំក៏នៅណេះដែរ! អ៊ីចឹងមិនមែនពីរនាក់ទេ!»

ហាន់ដាសម្លឹងដំណើរមនុស្សទឹកកក​ដែលបោះជំហាន​ចូលមកមួយៗ រួចរេភ្នែកមកមើលនីយ៉ាដែលចំហមាត់ងឿងឆ្ងល់។ ខាងយូស៊ូវិញ ថ្លោះទឹកមុខបែរមកសម្លឹងបងប្រុស ព្រោះមិនយល់ដូចគ្នា។

ក្នុងដំណើរមួយៗ ឥន្ត្រាដើរចូលមកដើម្បីបញ្ចប់សេចក្ដីអាម៉ាស់ទាំងអស់របស់ស្រីស្អាត។​ គីម៉ាល់បានរាដៃដេញសន្តិសុខឱ្យត្រលប់ទៅវិញ។

«ល្អហើយដែលមិននៅតែពីរនាក់!» ហាន់ដាងក់ក្បាលទាំងមុខនៅខឹងមិនទាន់ស្រាន្ត។ យូស៊ូដៀងភ្នែកសម្លឹងឥន្ត្រា ហើយរេពិនិត្យ​វេរ៉ង់ដាមួយជុំ ទើបងាកមកមើលនីយ៉ា ដែលជ្រប់មុខ​មិនសម្លឹងអ្នកណាទាំងអស់។

បងប្រុសខ្លួនមកតាមណា និងឥន្ត្រា​​បានឃើញអ្វីខ្លះ ​ជារឿងដែលយូស៊ូកំពុងសួរខ្លួនឯងយ៉ាងច្រងាប់ច្រងិលវិលខ្ញាល់ក្នុងក្បាល។ ហេតុអ្វីឥន្ត្រាតែងតែនៅក្បែរៗនីយ៉ា? ហេតុអ្វីគេដូចជាស្រមោលអន្ទោលមួយ ទើសៗដូចជាឆ្អឹងទទឹងក ឱ្យតែខ្លួនចង់ប្រដៅគ្រួសារប៉ូលិស​ក៏ឃើញគេចេញមុខមកជាវីរៈបុរសការពារ? គេខាំមាត់តិចៗសម្លឹងដៃស្រីដែលដកចេញទៅឆ្ងាយ ប្រាណនាងក៏ថយ…..«ឬគិតថា វត្តមាន​ប្រុសស្នេហ៍នៅទីនេះ អស្ចារ្យហើយ? អាចជួយរំដោះបានប៉ុន្មានពេលស្រីសាវ៉ា!» យូស៊ូគិតទាំងកំហឹង​។

«សុំនិយាយជាមួយប្អូនខ្ញុំបន្តិច!» ហាន់ដាបន្លឺមកស្រួយស្រិប ធ្វើឱ្យឥន្ត្រាងាកមកហៅយូស៊ូ។

«យើងត្រលប់ទៅវិញ!»

ហាន់ដាដៀងភ្នែកសម្លឹងឥន្ត្រាដែលចាកចេញទៅមុន។ គេហួសទៅទ្វារ ខណៈពេលដែលគីម៉ាល់ក៏ចេញទៅតាម។ ចំណែកយូស៊ូ ពេលត្រូវហាន់ដាបណ្តេញ មិនភ្លេច​ដៀងភ្នែកមើលនីយ៉ាសិន ទោះនាងមិនសម្លឹងអ្នកណាក៏ដោយ។

«ចាំចួបគ្នាអូនសម្លាញ់!»

គេនិយាយឌឺហើយខ្សោយ តែនាងមិនងើបមុខសម្លឹងយូស៊ូទេ។

ឥន្ត្រាឡើងជណ្តើរមួយៗ មានប្អូនប្រុសរត់តាមមកពីក្រោយ។ ឃើញគីម៉ាល់នៅសម្លឹងបងប្អូនគេទាំងពីរ ទើបយូស៊ូទប់កំហឹងមិននិយាយឮៗ រង់ចាំដល់ម្ចាស់សណ្ឋាគារចុះទៅបាត់ក្នុងទិសដៅផ្សេងគ្នា ទើបគេ​ឈានមកកៀកបងប្រុសឈ្លេចសួរភ្លាម៖

«បងឯងចូលបន្ទប់គេពីពេលណា? ពួននៅហ្នឹង? មុនខ្ញុំមក​ បងឯងនៅជាមួយគេ?»

ឥន្ត្រាគ្រវីក្បាល មាត់មិននិយាយស្តី​ តែចិត្ត​នេះសែនទើសដែលយូស៊ូចេះរកនឹកឃើញមកសួរបែបនេះ? ឬមួយគេមិនទុកចិត្ត​នាង ​ថែមមិនទុកចិត្ត​បងខ្លួនឯង ស្មានថាពួកគេស្កាត់ចួបគ្នា រហូតឥន្ត្រាត្រូវពួនលាក់ពេលខ្លួនទៅដល់ក្រោយ។

«បងឯងត្រូវតែឆ្លើយសំណួរខ្ញុំ!»

«ឯងធ្វើអី និយាយអី គិតគេស្រីផង!» ឥន្ត្រាតបខ្លីៗ ខណៈពេលដែលជើងគេផ្តើម​ទច់បន្តិច ព្រោះនៅជាន់នេះ គេឈានមកភ្លែតក៏ឃើញឪពុកឈររេរារង់ចាំនៅមុខបន្ទប់ជាស្រេច។

ឥន្ត្រាថ្លោះទឹកមុខ នឹកឃើញពីរឿង Redbird ។ អំពីសំណួរខ្លួនដែលឪពុកនៅជំពាក់គឺថា តើថ្ងៃនោះ ​ហេតុអ្វីខ្លួនចេញទូកទៅមានអង្គរក្ស​៦នាក់តាម​ជាមួយ​រហូតដល់គ្រោះថ្នាក់ធ្ងន់?

ទឹកមុខ​ឥន្ត្រាបែរជាឱ្យ​យូស៊ូ​បានចិត្ត​ ថាឥន្ត្រាថ្លោះនេះព្រោះធ្វើខុស ពិតជា​មានសាហាយស្មន់លបលួចពីរនាក់នីយ៉ាក្នុងប​ន្ទប់ពិតមែន។

ទាំងផ្ទុះកំហឹង​ប្រចណ្ឌច្រណែន កូនប្រុសពៅរបស់ម៉ឺន​យូ ដំឡើងសំឡេងឡូឡា៖

«ប៉ានៅហ្នឹងល្អហើយ! ជួយចាត់ការកូនល្អរបស់ប៉ាបន្តិច!»

ម៉ឺន​យូកំពុងមានសម្ពាធស្រេចទៅហើយ ដែលនៅសុខៗត្រូវឥន្ត្រាដេញដោលសួរ​រឿងគ្រោះថ្នាក់លើទឹក​តាំងពីរជាងពីរឆ្នាំមុន ពេលនេះមកឃើញបងប្អូនគេពាក់មុខយក្សដាក់គ្នា​ទៀត គាត់រឹតតែ​វិលក្បុង។

«សួរកូនប្រុសល្អរបស់ប៉ា កូនសម្លាញ់ប៉ាបានធ្វើរឿងល្អខ្លាំង!»

យូស៊ូបន្ថែមមកទៀត ខណៈដែលឥន្ត្រាស្ងប់ស្ងាត់​ដើរទៅបើកសោបន្ទប់។ គេឈានចូលមួយៗ ទ្រូងនេះតឹងណែន។ ក្រៅពីរឿងពិសិដ្ឋ គេមានទុក្ខធំមួយជាសម្ងាត់ គឺស្រីស្នេហ៍។

ចិត្តនេះសឹងធ្លុះធ្លាយដែលឃើញ​យូស៊ូធ្វើបាប មើលងាយនាង ហើយសំណួរមួយចំនួនដែលគេបានឃើញយូស៊ូសម្លុតនាង នៅមិនទាន់ស្រាយរួចផង គេចង់ចួបនាងតទល់ដើម្បីសម្អាលជ្រះមន្ទិលអស់ទាំងនោះ ប៉ុន្តែត្រូវបងស្រីនាង​បណ្តេញចេញ ហើយពេលនេះទេសកាលអី ឪពុកមកដល់ត្រូវយូស៊ូរករឿងចោទប្រកាន់ខុសបែបបទទៀត។

ពីក្រោយខ្នង​​យូស៊ូឡូឡា៖

«ប្រាប់ខ្ញុំនៅនឹងមុខប៉ាមក ថាបងឯងចូលបន្ទប់នីយ៉ា​ពីពេលណា? ចូលធ្វើអី? ហើយស្រីចង្រៃនោះ ធ្វើអីជាមួយបងឯងខ្លះ?»

ម៉ឺនយូរុញទ្វារបិទគ្រឹបទាំងមុខ​ខ្មៅ។

គាត់យល់ថា គ្រប់យ៉ាងកាន់តែតឹងតែងឡើងៗហើយ។ ប្អូនពៅប៉ូលិសម្នាក់នេះ ពិតជាមិនអាចធ្វើឱ្យកូនប្រុសទាំងពីរមានសន្តិភាពបានពិតមែនឬអ្វី?

នាង​មានឥទ្ធិពលដល់កម្រិត ​ជម្រុញឥន្ត្រាហ៊ាន​បណ្តោយខ្លួនឯងលូកថ្លើមប្អូនប្រុស​របៀបនេះពិតមែន?

ក្នុងនាមជាឪពុក ដែលមិនបានឃើញហេតុការណ៍ គាត់គ្មានអ្វីក្រៅពីនៅរង់ចាំស្តាប់សិន។

ឥន្ត្រាច្រត់ចង្កេះក្បែរកញ្ចក់បែរខ្នង​ដាក់យូស៊ូ ទុកឱ្យប្អូនប្រុសដែលដុតរោល​ដោយកាយវិការមិនសុខចិត្ត​ បោះឡើងជាសំនួរបន្តបន្ទាប់៖

«មាត់ថាមិនពាក់ព័ន្ធ ម៉េចបានចូលទៅបន្ទប់គេ?»

«អ្នកណាជាអ្នកចូល?» បងប្រុសសួរបកមកវិញរ៉ាវហើយ​ងាកមកវិញជាមួយកែវភ្នែកត្រជាក់ស្រឹម ទឹកមុខស្មើៗ ខឹង ស្លេកៗ។ កំហឹង​សម្ងាត់លើឫកពាឥន្ត្រាពញ្ញាក់យូស៊ូមកវិញបន្តិចដែរ។​ គេទើបនឹង​ដឹងថា រឿងលុកលុយចូលបន្ទប់ប្អូនស្រីប៉ូលិស មិនមែន​មានតែខ្លួនម្នាក់ទេដែលខឹង។

ទោះយ៉ាងណាគេនៅតែការពារខ្លួនឯងដោយពើងទ្រូងស្រដី៖

«ខ្ញុំជិតរៀបការហើយ ចេញចូល​ចួបគ្នាពេលណាក៏បាន!»

«ចុះគេព្រមទេ?»

ឥន្ត្រាញាក់ស្មាសួរព្រោះពាក្យថា«ស្រីចង្រៃ»នៅតែលោតចុះឡើងក្នុងទ្រូងនាយ។ មនុស្ស​ស្រីតូចម្នាក់នោះ ម្តេចនឹងក្លាយជា«ស្រីចង្រៃ»ឱ្យយូស៊ូជេរលេងនៅនឹងមុខខ្លួនបានទៅ?

យូស៊ូអាក់ៗ ងាកមុខរកលេស ខណៈម៉ឺនយូឈ្ងោកគិតដើរចូលមកមួយៗ។ ដោយសារឪពុកនៅយកចិត្ត​ទុកដាក់ គេចាំបាច់ត្រូវការពារទង្វើខ្លួនឯងដោយការតវ៉ា​យកត្រូវ៖

«មានអីមិនព្រម? គេជារបស់ខ្ញុំតាំងពីដើមមក ហើយថ្ងៃមុខ…..»

«ចុះឯងយកស្អីទៅគំរាមគេ?» ឥន្ត្រាសួរកាត់ដោយកែវភ្នែកមុតៗសម្លឹងមកចំៗ។ យូស៊ូអាក់…..ទឹកមុខបងប្រុសធ្វើឱ្យយូស៊ូលែងហារួច។ នេះបង្ហាញថា ឥន្ត្រាស្តាប់ឮអស់ហើយពាក្យថា «បើមិនធ្វើដូចបងប្រាប់…..បងឥន្ត្រានឹងបាត់ទៅ! អុះ ច្រឡំ! មនុស្ស​ទឹកកក ឬប៉ូលិសសម្ងាត់ កំពូលHackerសង្គ្រោះពិភពលោក ឬស្អីមិនដឹងទេ!»។

កន្លងមក យូស៊ូខ្លាចនិងគោរពឥន្ត្រាបំផុត ។ សូម្បីទឹកមុខមួយនេះក៏គេមិនហ៊ានប្រឈមដែរ។​ ថ្ងៃនេះ គេផុសមានៈ​ចង់ធ្វើខ្លាំងតតាំងប្រឆាំងបងព្រោះហេតុផលធំពីរ ទីមួយឥន្ត្រាជាសត្រូវបេះដូង ទីពីរ គេមិនមែនជាបងប្រុសខ្លួនបង្កើត។

«ស្អីទៅ ដែលឯងព្រមាន​គេ ថាបងនេះនឹងបាត់ទៅ? បាត់ទៅណា? ប៉ូលិសសម្ងាត់ កំពូលHacker​សង្គ្រោះ​ពិភពលោកស្អី!»

យូស៊ូងាកចេញ មកប៉ះនឹងកែវភ្នែកមុតថ្លាឪពុកសម្លឹងមក។ សំឡេងបងប្រុសរន្ថើនពីក្រោយ៖

«បកស្រាយយូស៊ូ! អ្នកណាសង្គ្រោះពិភពលោក ហើយអ្នកណានឹងបាត់ទៅ?»

ម៉ឺនយូយល់រឿងហើយ។ គាត់គិតថា យូស៊ូបានយកសុវត្ថិភាពបងប្រុសទៅគំរាម​ស្រីតូចនោះ នេះក៏បានសេចក្តីថា ចន្ទនីយ៉ា​មិនស្រលាញ់យូស៊ូទេ បានជាយូស៊ូប្រើវិធីនេះ។ គ្រប់យ៉ាង​ថែមទាំងបញ្ជាក់ទៀតដែរថា នីយ៉ាស្រលាញ់ប្រុសច្បងម្នាក់នេះជាងអ្វីគ្រប់យ៉ាង បានជាសុខចិត្ត​ឱ្យយូស៊ូគំរាម។

«ខ្ញុំមិនបកស្រាយអីទាំងអស់! អ្នកណាយល់ម៉េច យល់ទៅ!»

ថាហើយ យូស៊ូ​ថយមកអង្គុយភឹងលើសាឡុង​។ អ្វីដែលម៉ឺន​យូបារម្ភគឺ ឥន្ត្រាមិនមែនជាមនុស្ស​បញ្ចប់សាច់រឿង​ដោយនៅមន្ទិលទេ។ ជនចំណាស់ សម្លឹងកូនប្រុសច្បងជាប់មិនហ៊ានប្រហែសឡើយ ខណៈឥន្ត្រាឈានយឺតៗមកពីមុខយូស៊ូ។ សំឡេងគេទម្លាក់ខ្សោយ តែ​គេនៅជជីកសួរច្បាស់ៗ៖

«មិញនេះ ឯងថា អ្នកណាជាប្រុសស្នេហ៍របស់នីយ៉ា? ហើយបើនីយ៉ាមិនព្រមឱ្យឯងលូកលាន់ ឯងនឹងធ្វើស្អីគេ?»

«ឬគិតថាខ្ញុំសំដៅលើបងឯង?» យូស៊ូសួរបកមកវិញផាំង។​

អូយ! ម៉ឺនយូឈឺក្បាល

មនុស្ស​ទឹកកកធ្វើភ្នែកមមីសម្លឹងចំប្រស្រីភ្នែកប្អូនប្រុសដែលទើបនឹង​បានធ្វើទង្វើគ្មាន​សីលធម៌​ ហើយគេមិនចង់រំឭក តែគេចង់ដឹង អាថ៌កំបាំងដែលនីយ៉ាព្រមឱ្យយូស៊ូសម្លុត​និងថ្ពក់ដៃជាមួយគ្នាទាំងយំសសិត។

ទឹកមុខឥន្ត្រាគឺមិនឈប់ទេរហូតដល់គេបានចម្លើយ។

«តាមពិត ឯងស្រលាញ់នីយ៉ា? ឬឯងគ្រាន់តែចង់សងសឹក ធ្វើបាបគេ?»

សំណួរនេះស្រាល តែចំៗណាស់។ ម៉ឺនយូព្យាយាម​ដើរមកក្បែរ រីឯយូស៊ូ​សម្លឹងឥន្ត្រាជជីករកការឈឺចាប់លាក់ក្នុងជម្រៅនៃភាពអត់ធ្មត់របស់បងប្រុស។ ប្រុសពៅសើចខឹកទាំងឈឺចាប់….ដោយក្រោកឡើងមកប្រឈមគ្នាតទល់។

យូស៊ូសួរបកវិញ៖

«ទាក់ទងអី? ឬបងឯងមិនសុខចិត្ត​? បងឯងស្រលាញ់អនាគតប្អូនថ្លៃ? ឈឺឆ្អាលម៉េះ? ខ្ញុំសងសឹក ឬស្រលាញ់មិនស្រលាញ់ អត់បាច់បងឯងពិបាកចិត្ត​ទេ! មុនក្រោយនីយ៉ាត្រូវតែជារបស់ខ្ញុំ ស្រាប់ហើយ!

នៅមាន​ឆាកច្រើនទៀត ពេញចិត្ត​មិនពេញចិត្ត​ បងឯងត្រូវតែទ្រាំទៅ! ​បងប្រុស!»

យូស៊ូនិយាយឌឺដងស៊កសៀតទាំងសង្គ្រឺតធ្មេញ ខណៈឥន្ត្រាក្រហមមុខ។ ប្អូនប្រុសមិនដែល​ហ៊ាន​ថ្នាក់នេះទេនៅចំពោះមុខគេ ក្រោយពេលដែលគេជាសះមកវិញ។ បើសិនជាលើកនេះ ព្រោះនីយ៉ាមានស្នេហា​ថ្មីចោល ហើយប្អូនចង់ធ្វើបាបនាងសងសឹក មិនមែន​ចង់បាននាងព្រោះស្រលាញ់ ឥន្ត្រាគ្មានថ្ងៃឱ្យយូស៊ូសមបំណងជាដាច់ខាត។

«ឈប់មាត់យូស៊ូ!»

ម៉ឺនយូដល់ពេលលូកមាត់កាត់ និងឃាត់កណ្តាលជម្លោះ។

បុរសចំណាស់​កំពុង​រកវិធីបំបែក​វិវាទនេះដោយសន្តិវិធី ទាំងគាត់ដឹងហើយថា ប្រសិន​បើយូស៊ូយកការលះបង់របស់បងប្រុស​ ជាគ្រឿងលេងសើច​ដោយ​ទៅធ្វើបាបនីយ៉ា ប្រហែលជាយូស៊ូអាចត្រូវធ្ងន់របស់បងគេ។ ចំណែករឿងមួយទៀតដែលឈឺក្បាលខ្លាំងគឺ ហេតុអ្វីយូស៊ូឱ្យឥន្ត្រាស្តាប់ឮពាក្យប៉ូលិសសម្ងាត់ ឬ Hacker សង្គ្រោះពិភពលោកស្អីគេនោះទៀត?

«ឱ្យកូនល្អរបស់ប៉ាឈប់មាត់ទៅបានត្រូវ! តាំងពីមានគេនេះ ប៉ាទុកខ្ញុំនៅត្រង់ណា? ប៉ាងាកមកមើលខ្ញុំខ្លះផង ខ្ញុំនេះកូនប៉ាបង្កើត! មិនមែនមនុស្សក្លូនទេ! ខ្ញុំចេះឈឺ ខ្ញុំមានបេះដូងប៉ា!»

ផាច់! មួយកំភ្លៀងនេះ យូស៊ូទទួលជាលើកដំបូង​តាំងពីកើតមកទល់ដឹងក្តី។ សូម្បីឥន្ត្រាក៏ភ្ញាក់ផ្អើលដែរ។ គេសម្លឹងទឹកមុខក្រហមង៉ូវដែលយូស៊ូសម្លក់ឪពុក។ ជាមួយទឹកភ្នែកដាមរង្វង់នេត្រា​ដែលយូស៊ូបញ្ចេញ ឥន្ត្រាយល់ថា វិបត្តិថ្ងៃនេះ ជ្រៅលើសពីអ្វីដែលខ្លួនដឹង និងមិនងាយស្រាយរួចទេ។

ងាកទៅឪពុក ម៉ឺន​យូកំពុងទម្លាក់ដៃ​ទាំងវិប្បដិសារៈ។

ពាក្យជាច្រើន​ដែលយូស៊ូនិយាយ រួមទាំងពាក្យ«មនុស្ស​ក្លូន» ឥន្ត្រាមិនយល់ទេ តែគេក៏មិនទាន់មាន​ពេលគិតដែរ ព្រោះសភាពលការណ៍កំពុងតឹងខ្លាំង។

យូស៊ូស្ទាបថ្ពាល់ហើយសើចចំអកឈាមដែលស្រក់មករឹមៗ។ មួយដៃរបស់ម៉ឺនយូគឺ ស្លុត ប្រថុចញ៉ុច និង ដំណំណាស់…..​ប្រុសពៅងក់ក្បាលទាំងទឹកមុខឈឺចាប់។

ដោយគ្មានពាក្យនិយាយ គេបែរខ្នង​ចាកចេញពីទីនេះ យឺតៗ សែនទោមនស្ស។

«យូស៊ូ!»

ឥន្ត្រាស្រែកហៅប្អូន ខណៈឪពុកឈ្ងោកមុខរលីងរលោង។ បងប្រុសប្រុងចេញទៅតាម ​តែឪពុកទាញដៃមកវិញ។

«ទុកឱ្យប៉ា!»

ឥន្ត្រាឈរស្កុប ខណៈម៉ឺនយូនាំរូបរាងខូចចិត្ត​ចាកចេញទៅតាមពីក្រោយកូនប្រុសគាត់។ គាត់ខ្លាចថា ​បើបណ្តោយឱ្យ​ឥន្ត្រានិងយូស៊ូមាន​ឱកាសតទល់គ្នា ក៏ជាឱកាស​ដែលយូស៊ូបកអាក្រាតសមាសភាពពិតរបស់ឥន្ត្រាថា ជាពិសិដ្ឋ ព្រោះយូស៊ូកំពុងខឹងនិងច្រណែនប្រចណ្ឌខ្លាំង។

គេក៏គិតមិនយល់ដែរថា ហេតុអ្វីបានជាយូស៊ូខឹងនិងមានៈខុសពីពេលណាៗ? ពាក្យថាមនុស្សក្លូន និងកូនបង្កើតជាពាក្យអ្វី បានជាប៉ាគេទប់មិនបាន លើកដៃជើង​ដាក់យូស៊ូ?

ទ្វារបិទក្រឹបមកវិញ!

ប្រុសអង្គុយ​ចុះប៉ុក លើកដៃញីសក់។ ក៏មិនយល់ខ្លួនឯងដែរថា ហេតុអ្វីបង្ករឿងឡើងមករឹតស្មុគស្មាញក្នុងគ្រួសារ។

ស្រមោលអ្នកណាម្នាក់ឈរនៅវេរ៉ង់ដា គេឃើញមួយឆ្វាច់ក៏ដឹងថា ជានាងដែរ។

ប្រុសងាកទៅហើយក្រោក​ដើរ​។ នីយ៉ាឈរធ្មឹង។ ចិត្តស្មុគស្មាញនិងកំហឹងទាំងពួងរសាយបន្តិចវិញ​ពេលបានឃើញវត្តមាននាង​។ នារីតូចម្នាក់នេះ មាន​ទឹកមុខសែនស្រពោនពេលឃើញគេដើរសំដៅទៅ។

«នីយ៉ា!» គេហៅនាង​ខ្លី បង្កប់សំណួរច្រើនតែគេមិននិយាយចេញទេបានត្រឹមពីរម៉ាត់នេះ។

«កំពុងមានរឿងច្រើនចង់សួរ!»

នាង​សម្លឹងគេរលីងរលោងពេលឮគេប្រាប់បែបនេះ ក៏​នាងនៅធ្មឹងមិនមាត់មិនក។ ស្រីម្នាក់នេះអាម៉ាស់ ដែលគេឃើញឈុតឆាកនាងនិងយូស៊ូ តែស្រីមិនអាចកាត់ចិត្តបានទើបផ្លោះមករករៀមបង។

«ហេតុអីព្រមឱ្យយូស៊ូបង្ខំ?»

នាង​សម្លឹងភ្នែកគេទាំងទុក្ខព្រួយសែនជ្រៅសន្លឹម។ ឱ្យនីយ៉ាប្រាប់មនុស្ស​ទឹកកកម្នាក់នេះថាម៉េចទៅ? គេប្រែពីមនុស្ស​ស្ងប់ស្ងាត់មកជាមានសំណួរច្រើន​យ៉ាងនេះ​ តើនាងមានលទ្ធភាពស្រាយចម្ងល់របស់គេក្នុងកម្រិតណា ដែលនឹងមិននាំបន្ថែមបញ្ហា​ដល់គេ?

«ឆ្លើយនីយ៉ា!» គេបង្ខំមកស្រាលៗ។ ជាចរិតមនុស្ស​​ទឹកកកដែលនាង​ធ្លាប់ស្គាល់។ គេនេះវាងវៃ និងហ្មត់ចត់។ អ្វីដែលគេវិភាគហើយ​គេមិនបោះបង់ចោលទេ ​ដរាបណាមិនទាន់បានចម្លើយច្បាស់លាស់​។

«ឱ្យខ្ញុំឆ្លើយរឿងអី?»

នាង​សួរនាយ​វិញ​តិចៗដោយចិត្ត​ញាប់ញ័រ។

«យូស៊ូយកអីមកបង្ខំយើងអ្ហះ?» ឥន្ត្រាកៀកមកសួរ ខ្យល់ដង្ហើមប៉ះគ្នា។

«មនុស្ស​ដែលខ្ញុំស្រលាញ់បំផុត!»

នារី​ឆ្លើយខ្លីដោយសម្លឹង​ចំភ្នែកគេ។ ឥន្ត្រាអាក់។ កែវភ្នែកទាំងបួនថ្ពក់ទទួលស្គាល់គ្នា​ក្នុងជម្រៅនៃមនោសញ្ចេតនា​ដ៏ខ្លោចផ្សាមួយ។​ ចម្លើយនាង នាង​និយាយចេញពីបេះដូង តែ….នៅមិនទាន់ច្បាស់នៅឡើយទេសម្រាប់ឥន្ត្រា។ គេគ្រវីក្បាលតិចៗជាសញ្ញាចង់បានការពន្យល់។ ​

ស្រីលើកដៃជូតទឹកភ្នែក រេមុខ​គេចចេញ តែត្រូវគេចាប់ដៃមិនឱ្យងាក។ នីយ៉ា​បែរមកវិញសម្លឹង​កែវភ្នែកទទូចចង់បានចម្លើយរបស់គេ។

«មានអារម្មណ៍ថា…..គ្រប់គ្នា….មានអីមួយ…..លាក់ៗពីខ្ញុំ! គ្រប់យ៉ាងមិនប្រក្រតី….ហើយមាន​រឿងអីមួយ ដែលខ្ញុំមិនដឹង…..តែ….គ្រប់គ្នា​ដឹង!» គេវាចាតិចៗ ខ្សឹបខ្សៀវដាក់នាង​ធ្វើឱ្យនាងរឹតតែស្រក់ទឹកភ្នែកមកមិនចេះរីង។

ស្រីខំជូត។

ប្អូនប៉ូលិសជេន គ្មាន​ចម្លើយឱ្យបុរសនេះទេ ​ទោះដឹងហើយថា គេទុកនាង​ជាមនុស្ស​ដែលគេជឿបំផុត​ បានជាគេប្រឹង​ជជីករកចម្លើយមួយ ដែលបេះដូងគេនៅ​ចោទសួរ។

ប្រុសម្នាក់នេះ​ជាមនុស្ស​ដែលឆ្លងកាត់គ្រាប់សំណរ លុយ​ទឹកជ្រៅ ដីឆ្ងាយ​មកស្រាយ​ចំណង​សង្គ្រោះ​នាង គេគិតថា គេគប្បីទទួលបានភាពស្មោះត្រង់ពីនាងវិញ តែឱ្យនាងនិយាយថាម៉េច?

«ខ្ញុំអត់ដឹងទេ!»

ស្រស់ចរណៃតបតិចៗខ្សាវៗ ទាំងសម្លឹងកែវភ្នែកខូចចិត្ត​របស់គេ។

«ខ្លួនដឹង ប្អូនប៉ូលិស!»

មិននឹកស្មានថាគេដាក់មកវិញស្រាលៗខ្សឹបៗ តែចំៗបែបនេះទេ។ កែវភ្នែកគេ ឆ្លៀវឆ្លាតនិងហ្មត់ចត់។ បុរសម្នាក់នេះ នីយ៉ាមិនលេងសើចកុហកជាមួយបានតាំងពីដើមមកម៉្លេះ។

នាង​នៅស្ងៀមឈឹង ធ្វើឱ្យគេ​ងក់ក្បាលទោមនស្សពន្លែងដៃចេញពីនាង។

«អូខេ! យល់! ចាំសួរបងស្រីខ្លួន ដុកទ័រហាន់ដាក៏បាន!»

«កុំ!»

នីយ៉ា​ឃាត់គេ ធ្វើឱ្យនរៈងាកទៅណាមិនបាន ព្រោះរង្គើចិត្ត​នឹងព្រួចដល់សម្តីនាងដែលទើបនឹង​បានឃាត់យូស៊ូយ៉ាង​តក់ក្រហល់បែបនេះដែរ។

«បើមិនស្រលាញ់គេម៉េចព្រមជាមួយគេ ម៉េចឱ្យគេយកកិតិ្តយសមកលេងសើច?»

សំណួរនេះប្រុសទាំងឈឺចិត្ត និងបញ្ចេញពេញទំហឹងនូវភាពឈឺឆ្អាលអាណោចអាណិត។ ខាងស្រីទម្លាក់មុខ។ នាង​ចង់ប្រាប់គេច្រើនទៀត លើសពីអ្វីដែលគេបាន​ដឹង ចង់ប្រាប់ច្បាស់ៗថា នីយ៉ាម្នាក់នេះ ​មិនចង់នៅក្បែរប្រុសណាទាំងអស់ក្រៅតែពីគេ ប៉ុន្តែនាង​ស្លាក់។

«ខ្ញុំច្រឡំថា មនុស្ស​ដូចខ្ញុំ សមនឹងទទួលបានការស្មោះត្រង់!» ឥន្ត្រាវាចាទាំងតូចចិត្ត​។

«ខ្ញុំសារភាព!»

នីយ៉ា​តបវិញភ្លាម ព្រោះគេពិតជាសម្លឹងមកដោយខូចចិត្ត​។

«ខ្ញុំសារភាពថា បានដឹងរឿងខ្លះពិតមែន!  តែ…..ខ្ញុំមិនអាចនិយាយ! ប៉ុណ្ណឹង…..ស្មោះត្រង់ឬនៅ?» នាង​សួរស្លូតៗញ័រៗនិងសម្លឹងនាយ​ក្នុងខ្សែភ្នែកអង្វរករ ព្រោះនាងមិនចង់ឱ្យបុរសនេះអន់ចិត្ត វាយតម្លៃភាពស្មោះត្រង់ក្នុងបេះដូងនាង។

បុរសសើចខឹកចំអកដោយហួសចិត្ត​៖

«ហើយ….អ៊ីចឹង? សារភាពថាដឹង​ តែមិននិយាយ? នេះហ្អីភាពស្មោះត្រង់?»

ស្រីសម្លឹងបងមិនព្រិចទេ។ ធ្វើយ៉ាងណា​ក៏នាង​យល់ចិត្ត​គេ តែទំហំទុក្ខរបស់នាង គេម្តេចយល់?

ប្រុស​វាចាមកកាន់កែវភ្នែកស្រងូតនៃប្អូនពៅប៉ូលិស៖

«ប៉ាខ្ញុំ….ប្អូនប្រុសខ្ញុំ…មានអីមួយលាក់ខ្ញុំ! សាម៉ោះដែលខ្ញុំទុកចិត្ត​បានក្បត់ខ្ញុំ! ពូបៀលដែលខ្ញុំហៅថាចាស់ទុំក្នុងផ្ទះ ចាប់ខ្ញុំយកបូមឈាម! ការពិត​ទាំងអស់ដែលនៅពីក្រោយខ្នង​ខ្ញុំ មុនឬក្រោយ ខ្ញុំនឹង​រកវាឃើញម្តងមួយៗប្អូនប៉ូលិស! តែ….រវាងយើង….ខ្ញុំអត់ចង់ឱ្យដូចពួកគេ! »

នាង​រលីងរលោងសម្លឹងមនោសញ្ចេតនា​ដ៏ជ្រាលជ្រៅដែលនាយកំពុងបង្ហាញមក។ នាងមិនមានពាក្យស្តីទេ ទុកឱ្យខាងប្រុសវាចាបន្ថែមទាំងស្រពោន៖

«រវាងយើង! ខ្ញុំចង់ដឹងគ្រប់យ៉ាងចេញពីមាត់ខ្លួននីយ៉ា!!! ខ្ញុំចង់ដឹងការពិតអស់នោះ ដែលយើងនឹងប្រាប់ខ្ញុំ មុនពេលខ្ញុំរកឃើញវា!»

នីយ៉ានៅភាំងរលីងរលោងសម្លឹងគេដដែល មាត់ចុកស្ងាត់ដូចមនុស្ស​គ។

«នេះឯង…..របៀបដែលខ្ញុំរំពឹងពីមនុស្សខ្ញុំស្រលាញ់!» គេបង្ហើយដោយបបូរមាត់គេផ្ទាល់។

នីយ៉ាមិនអាចមានពាក្យអ្វីមកតបឆ្លើយ ទោះបេះដូងនេះមាន​អារម្មណ៍ថាខុសៗចំពោះគេ«យ៉ាងធ្ងន់»។ គេកំពុងសារភាពហើយនីយ៉ា! គេថា គេស្រលាញ់ឯង!  ហើយគេ….ចង់ស្តាប់ការពិត ដែលឯងជាមនុស្សម្នាក់គត់ព្រមប្រាប់គេ ជាជាងឱ្យគេរកឃើញវាដោយខ្លួនឯង! តើឯងធ្វើម៉េច? រំភើប….ប្រាប់ទាំងអស់? ​ហើយក៏ឃើញគេស្លាប់នៅទីនេះ នៅនឹងមុខឯង?​

គេងាកចេញសំដៅរកទ្វារ គឺគេឆ្អែតចិត្តដែលនាង​ធ្វើគថ្លង់នឹងមនោសញ្ចេតនា​របស់គេ។ ស្រីទាញដៃរៀមមកវិញ បុរសក៏ព្រមឈប់។

«ហើយ….បើ….ម្នាក់នោះមិននិយាយ….នាងនិយាយមិនបាន….ខ្លួនក៏….នឹង​…..​លែងស្រលាញ់ លែងគិត លែងធ្វើល្អនឹងនាង​ទៀតមែនដែរទេ?» នារី​សួរស្អកៗ ខ្សោយៗព្រោះសែនតូចចិត្ត​។

ឥន្ត្រាបែរមកវិញ។ ជាមួយកែវភ្នែក​ស្រទន់ស្រងូត រៀមសម្លឹងម្ចាស់សំណួរចាក់ដោត។ មាត់ថ្លៃវាចាតបនឹងនីយ៉ា៖

«ក៏មិនមែនអ៊ីចឹងដែរ! ព្រោះថាការស្រលាញ់ មិនមែនខ្ញុំបង្កើតឡើងនិងបញ្ឈប់វាបានតាមចិត្ត​ទេ! វានៅកន្លែងនេះ! ក្នុងបេះដូងដ៏ជ្រៅមួយនេះ! ជ្រៅដែលខ្ញុំធ្វើអីវាមិនបានទេ!»

នាង​ទម្លាក់ដៃចេញពីគេ។

ចេញទៅនីយ៉ា! ចេញឆ្ងាយពីគេ!

ប្រសិនមិនអ៊ីចឹងឯងនឹងគ្រប់គ្រងអីមិនបាន! ឯងនឹងនិយាយប្រាប់គេ ហើយឯងនឹង​ឱ្យគេស្លាប់នៅនឹងមុខឯង។ បើគេមិនប្រតិកម្មដល់ស្លាប់ ក៏គេនឹង​រករឿងមនុស្ស​កោះH ពេលនោះគេនឹងត្រូវយាយីដោយម៉ឺនយូឬយូស៊ូ។

ស្រីបែរខ្លួនចាកចេញយឺតៗដូចមនុស្ស​គ្មានកម្លាំងកំហែង។

«និយាយនីយ៉ា!» គេពោលពីក្រោយខ្នងនាង​។

«បើនិយាយបាន ខ្ញុំមិនលាក់នឹង​ខ្លួនទេមនុស្ស​ទឹកកក!» នាង​គិតទាំងស្ងាត់ស្ងៀម​ឈឺចាប់និងគ្មាន​​សំឡេង​។