បញ្ចប់ទាំងការសិក្សា មានការងារធ្វើ ក៏អាចរកប្រាក់ល្មមតែនឹងចិញ្ចឹមកូនស្រីគេមិនឱ្យរស់វេទនា ចំណាយកម្លាំងខ្លួនឯងស្រស់ ឈាមស្រស់ ក៏ត្រូវហើយដែលអ្នកនៅក្បែរ នឹងសំណាងពេញមួយជីវិតជាមួយខ្ញុំគឺជាមនុស្សស្រីដែលខ្ញុំរើសដោយខ្លួនឯង ហើយស្រលាញ់ដោយខ្លួនឯង។

ខ្វះអី មានអ្នកសារភាព តែដូចប្រាប់ ខុសតែមួយបន្ទាត់លក្ខខណ្ឌរបស់ខ្ញុំ ក៏ពិចារណារហូតទៅជាឆ្ងាយ ហើយមិនសម្រេចថាជាប់Short list។

«រើសប្រពន្ធ រើសៗដល់កហើយអ្ហែងនេះហា៎ មិនដឹងកាលណាអញបានស៊ីការវាទេ!»

ចួបពេលណា មិត្តភក្តិខ្ញុំវារអ៊ូមិនឈប់ឈរ តែគិតទៅខ្ញុំក៏ចំណាយពេលរកអ្នកដែលមានចំណុចខ្ញុំដៅទុកមិនបានអស់ជាង១០ឆ្នាំ ព្រោះតែគិតថាមិនចង់ចាយពេលលេងសើចច្រើន មិនច្បាស់លាស់ មិនធ្វើ​ភាពជាមនុស្សប្រុសខ្ញុំនេះ ទើបដល់ពេលនេះហើយ ខ្ញុំអាយុ៣៤ឆ្នាំ តែមិនទាន់មានសង្សារទេ។

«អាម៉េង! ចុះសង្សារឯងកាលពីវិទ្យាល័យ ពេលនេះជីវិតគេយ៉ាងណាអស់ហើយ?»

«ម្នាក់ណា?»

ឮតែពីរម៉ាត់នេះ មិត្តភក្តិខ្ញុំបីនាក់សើចសឹងតែផ្អើលបារគេ៖

«ចុះឯងមានលេខទំនាក់ទំនងគេទាំងអស់មែន? ទាំង៤នាក់ហ្នឹង?»

«អត់ទេ! តែមានពីរនាក់ឃើញតាមហ្វេសបុក!»

«ហើយម៉េចទៅ?»

«មានម៉េច? គេរៀបការមានកូនពរអស់ហើយ!»

មិនដឹងមានរឿងអី ម្តេចថ្ងៃនេះពួកវាចាប់ផ្តើមមកឌឺដងខ្ញុំរឿងអត់មានគូ ម្នាក់ៗសើចដូចចម្លែកណាស់អ៊ីចឹង។ ខ្ញុំមិនសូវជាខ្វល់ ក៏លើកកែវស្រានៅដៃដាច់ផឹងទាំងតប់ប្រមល់ពីរឿងខ្លះនៅកន្លែងការងារពេលថ្ងៃស្រាប់ផង។

មេឃអួរៗចង់ភ្លៀង Sky bar ដែលខ្ញុំធ្លាប់តែអង្គុយហើយមានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ រំសាយកង្វល់ បែរជាស្អុះស្អាប់​ចម្លែក គ្មាន​សូម្បីផ្កាយមួយឱ្យរាប់ ស្រាថ្ងៃនេះមានរសចត់មិនល្វីង មិនឆ្ងាញ់ អ្នកក្រឡុកចាស់គេបញ្ឈប់ទេដឹង?

«ស្រាថ្ងៃនេះដូចពិបាកលេបម៉េះហា៎?»

«នែ! ចិត្តវាមិនស្ងប់ មួម៉ៅដាក់សូម្បីតែកែវស្រា! អញថាហើយ ពេលខ្លះ បើមានម្នាក់គ្រាន់ហ្នឹងផ្ញើសារ ឬក៏តេសួរ បងនៅណា? មកយកអូនផង ក្រែងចិត្តវាស្រឡះអាក្តីនឿយណាយពីក្នុងទ្រូងខ្លះ ទៅខ្វះអីមនុស្សស្រី ត្រូវការមនុស្សប្រុសច្បាស់លាស់ចូលក្នុងជីវិតនៅអាយុប៉ុណ្ណេះ ណាស់តែអាឯងនេះ វាស្តង់ដារខ្ពស់ពេក»

«ថ្ងៃនេះពួកឯង ដូចបូរបាច់ម្ល៉េះហា៎?»

ខ្ញុំស្តីឱ្យហើយក៏ដើរចេញពីតុ សំដៅទៅរកអ្នកក្រឡុកស្រាដោយមិនបាច់មានអ្នកបម្រើ។

កែវត្រូវខ្ញុំក្រវាត់ដៃឱ្យរមៀលត្រលប់ពីរបីជុំនៅលើតុ។ អ្នកក្រឡុកស្រាមើលមុខ បើមិនស្គាល់ច្បាស់គេមុខថាខ្ញុំស្រវឹងចង់រករឿង ឬជាមនុស្សឈ្លើយមកពីណា តែការពិតអ្នកដែលដឹងរសស្រាខ្ញុំបានផឹកជាងមួយឆ្នាំនេះ ជាគេដដែល គ្រាន់តែមិនត្រូវមាត់ខ្ញុំដូ​ចរាល់ដង។ គេចាប់កែវខ្ញុំឱ្យឈប់ហើយសួរ៖

«ប្តូររសជាតិអត់បង?»

ខ្ញុំ​គ្រវី​ក្បាល​ ការ​ពិត​មិន​ចង់​ផឹក​ថែមទេ គឺចង់គេចពីអាបីនាក់មាត់ចាបមាត់ព្រាបនោះច្រើនជាង ទើបធ្វើជាក្រោកចេញ​​ហើយមកអង្គុយឱ្យឆ្ងាយពីពួកវា។ ថ្ងៃនេះ មិនថារសជាតិស្រាប្តូររាប់សិបដង ក៏មិនប្រាកដថាខ្ញុំតេស្តដឹង បើចិត្តខ្ញុំពិតជាល្វីង ហើយធុញថប់ប្រាកដ។

«បងយី! ម៉េចបានត្រូវជាខ្ញុំដែលទៅជាមួយគេ?»

«ហាក? បើមិនមែនអូនឯងទៅ ប្រុងឱ្យមេធំអ្នកទៅជំនួស?»

ខ្ញុំអង្គុយធ្វើមុខក្រម៉ូវប៉ុណ្ណឹងហើយ ល្មមគាត់យល់ខ្លះ មិនសមណាសុខៗ បែរជាខ្ញុំនិងក្មេងស្រីថ្មីទើបចូលនោះ​បានទៅរៀននៅវៀតណាមមួយសប្តាហ៍តែពីរនាក់។ ខ្ញុំកើតទុក្ខមិនសុខចិត្ត ព្រោះមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានគេរំខាន ដាក់ខ្ញុំឱ្យទៅការពារ ឱ្យទៅធ្វើជាមនុស្សដែលគេពឹងពាក់ ព្រោះនាងថ្មីសុទ្ធ គ្មានប្រវត្តិហោះហើរឆ្លងប្រទេស។

«ជីងអត់បានទៅ?»

បងយីសម្លក់ខ្ញុំញញឹម គាត់យល់ន័យច្បាស់ទើបខំពន្យល់ខ្ញុំតិចៗ៖

«ជីងទៅមិនកើតទេ មិនទាន់គ្រប់លក្ខខណ្ឌ!»

«ចុះបើខ្ញុំចាំទៅជើងក្រោយជាមួយជីងបានអត់បង?»

ថ្វីបើខ្ញុំនិងជីងគ្រាន់តែជាធីមការងារ តែបើបានជីងទៅជាមួយក៏បានអ្នកបណ្តើររៀងកាលីបបន្តិចទុកអួតអ្នកហាណូយ មិនមែនយាយប៉ិវែនតាធ្លាក់ដល់ចុងច្រមុះ សក់កន្រ្ទើងដូចមិនដែលសិតម្នាក់ហ្នឹង។

«គេប្រញាប់អ្នក qualify certificate ប្រុសម៉េង! ចង់ពន្យារពេល email ទៅមេធំខ្លួនឯងទៅ!»

ខ្ញុំអស់ពាក្យតវ៉ាជាមួយចែយី ហើយក៏មិនដឹងថាត្រូវរកហេតុផលអីមកនិយាយបើហ៊ានតែអ៊ីម៉ែលចេញដូចគាត់ថាមែន។ រឿងឈឺក្បាលនេះហើយដែលធ្វើឱ្យស្រាខ្ញុំធ្លាប់តែឆ្ងាញ់ បាត់រសអស់។

មិនចង់យ៉ាងណាខ្ញុំនៅតែត្រូវរៀបចំវ៉ាលិស​ដើម្បីហោះហើរ។

បើទោះគេធម្មតា ដូចមិនមែនកំពុងភ័យ តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាគេប្រឹងសម្តែង ព្រោះគេកៀកខ្ញុំស្អិតណាស់ មិនបាត់សូម្បីមួយជំហាន ដូចកូនតាមម៉ែដើរផ្សារអ៊ីចឹងដែរ។ គេធ្វើតាមខ្ញុំគ្រប់សកម្មភាព មិនលើកលែងសូម្បីតែខ្ញុំចូលបន្ទប់ទឹក ក៏នាងធ្វើតាម ខ្ញុំអស់ទ្រាំពេកក៏សួរចំៗ៖

«ប្រុងចូលបន្ទប់ជាមួយគ្នាដែរអត់នឹង?»

នាងមើលមុខខ្ញុំញញឹមបង្ខំៗហើយក៏ដើរទៅអង្គុយកន្លែងរង់ចាំវិញ។ ពេលអូសវ៉ាលិសដើរ នាងស្លន់ៗសឹងតែជាន់ជើងខ្ញុំម្តងៗ ហត់ចិត្ត តែល្អម្យ៉ាងនាងជាមនុស្សមិនសូវនិយាយច្រើន ទើបមិនបាច់ហត់មាត់ឆ្លើយមួយតង់ទៀត។

ពីភ្នំពេញទៅទីក្រុង​ហាណូយជាងពីរម៉ោងខ្ញុំជ្រើសបិទភ្នែក ជាងសម្លឹងមនុស្សនៅក្បែរដែលខ្ញុំគ្មានអារម្មណ៍ គ្មានមនោសញ្ចេតនាជាមួយ វាលើសពីភាពទើសទាល់ តែខ្ញុំក៏មិនយល់ដែរថា គេមិនបានធ្វើអ្វីខ្ញុំសោះ ហេតុអីក៏ខ្ញុំតឹងតែងវត្តមាននាងចំពោះមុខយ៉ាងនេះ?

ខ្ញុំបន្តធ្វើដេកលក់រហូតដល់ដឹងថា ពួកយើងបានមកដល់ទិសដៅហើយ។ បើកភ្នែកសន្សឹមៗ ខ្ញុំឃើញគេអង្គុយធ្មឹងមិនកម្រើក ភ្នែកសម្លឹងបង្អួចមើលទៅស្លាបគ្រឿងចក្រដែលសំកាំងកណ្តាលវេហា។ គេទាញទូរសព្ទថតទេសភាពពីដែនអាកាស ហើយញញឹមឡើងម្នាក់ឯងមិនខ្វល់ពីខ្ញុំ។

រហូតដល់យន្តហោះចុះចត មនុស្សគ្រប់គ្នាអាចក្រោកឡើងចាកចេញ នាងទុកទូរសព្ទទៅក្នុងកាតាប ហើយចាប់ផ្តើម​បន្តធ្វើតាមអ្វីដែលខ្ញុំធ្វើ ដូចពេលឡើងយន្តហោះដំបូងដែរ។

ពួកយើងមកដល់កន្លែងស្នាក់ បន្ទប់ខ្ញុំនិងនាងគឺនៅទល់មុខគ្នា។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាអស់កម្លាំង ល្វើយ ហើយក៏មិនចង់និយាយឆ្លើយឆ្លងច្រើន ទើបបែរទៅផ្តាំនាងមុនចូលបន្ទប់៖

«ខ្ញុំអត់ចេញហូបអីទេ ចង់សម្រាក!»

គេងាកមកតបទាំងមុខភ្ញាក់ផ្អើល៖

«អូ! ចាសបង!»

ខ្ញុំប្រាប់គេបែបនោះមែន តែក្រោយបានងូតទឹកសម្អាតខ្លួន អារម្មណ៍ក៏ចាប់ផ្តើមស្រស់ស្រាយ។ សំឡេងមនុស្សអ៊ូអរនៅពីមុខសណ្ឋាគារ ក្លិនឈ្ងុយឈ្ងប់នៃអាហារដងផ្លូវរបស់ជនជាតិវៀតណាម ពិតជាទាក់ទាញមែន ទើបខ្ញុំមិនដាច់ចិត្តដេកឃ្លាន​ ក៏គិតថាដើរលេងម្នាក់ឯងមិនបបួលនាង។

«ចិត្តដាច់ពេកទេដឹង?»

ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងពេលសម្លឹងឃើញទ្វារបន្ទប់គេដែលបិទជិត។ អារម្មណ៍មួយពិតជាចង់គោះទ្វារបបួលនាងទៅជាមួយ តែជើងទាំងពីរខ្ញុំមិនសហការណ៍ទេ ក៏ដើរចេញ ហើយចុះដើរលេងម្នាក់ឯង។

«គេមិនដាច់ពោះស្លាប់ទេ នៅខាងក្រោមនេះ របស់លក់ច្រើនណាស់ ឃ្លានចុះមកទិញទៅ» ខួរក្បាលខ្ញុំគិតពីរឿងនេះពេលនៅក្នុងជណ្តើរយន្ត។

ដើរលេងហូបអីមួយឆ្អែត មើលទេសភាព មើលពីរបៀបរស់នៅរបស់អ្នកស្រុកជិតខាងអស់ចិត្ត ខ្ញុំឡើងទៅបន្ទប់វិញ​។ ក្នុងដៃ ពិតជាគ្មានអ្វីយកមួយជាមួយដើម្បីផ្ញើនាងមែន ព្រោះមនុស្សអស់ធំហើយ ប្រហែលមិនដេកឃ្លានស្លាប់ ទាំងអាយុប៉ុណ្ណេះទេដឹង?

តែខ្ញុំហាក់មិនអស់ចិត្តថាគេចុះទៅទិញអីហូប ឬក៏នៅសំងំក្នុងបន្ទប់មិនទៅណា ព្រោះតែនឹកដល់សម្តីមេដែលផ្តាំហើយផ្តាំទៀតឱ្យខ្ញុំមើលថែគេ ម្យ៉ាងខ្ញុំខ្លួនឯងក៏ជាសុភាពបុរសដែរ ដ្បិតតែចិត្តមានះ​បន្តិច ក៏ដាច់ចិត្តដើរទៅគោះទ្វារបន្ទប់គេ។

គ្មានការឆ្លើយតប ច្បាស់ហើយ គេមិនមែនក្មេងឯណា។

ខ្ញុំឈានជើងដើរចេញរកទៅដេកហើយ តែភ្លាមក៏លាន់សំឡេងសារ ហើយជារបស់នាង៖

«បងឯងគោះទ្វារបន្ទប់ខ្ញុំមែន?»

ខ្ញុំឃើញភ្លាមមានអារម្មណ៍ចម្លែក ម៉េចបាននាងមិនឆ្លើយ ហើយផ្ញើរសារមកសួរបញ្ជាក់?

ខ្ញុំបកទៅវិញ ហើយតបទៅនាងនឹងបន្តគោះទ្វារម្តងទៀត។

ទ្វារបន្ទប់របើកតិចៗ ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលនឹងទឹកមុខភិតភ័យរបស់គេ៖

«មានរឿងអីមែន?»

«មុននោះខ្ញុំស្មានបងឯងគោះទ្វារ ក៏បើកដោយអត់បានសួរ គេនិយាយភាសាវៀតណាម តែប្រហែលច្រឡំបន្ទប់ សម្លឹង​មើល​លើ​មើលក្រោមពេកខ្ញុំក៏បិទវិញទៅ! មួយសន្ទុះក៏ឮសំឡេងគោះទ្វារទៀត ក៏ឈែតសួរបងឯងបញ្ជាក់!»

ដៃខ្ញុំដែលកាន់ទ្វារគេជាប់មានអារម្មណ៍ថាទន់និងស្លុត ឃើញសភាពគេនៅមិនទាន់បាត់ភ័យ ខ្ញុំស្រាប់តែក្លាហានដើរចូលទៅបន្ទប់គេហើយទាញទ្វារបិទ និងបន្តសួរនាំ៖

«ហើយគេនិយាយអីខ្លះ?»

«ហ៊ឹមបង! ខ្ញុំស្តាប់ម៉េចបាន!»

មែនហើយ គេនិងខ្ញុំមិនចេះភាសាវៀតណាមឯណា។ ខ្ញុំភ័យជួសគេពេក ក៏សួរភ្លេចគិត។ ខ្ញុំដើរទៅបើកវាំងននក្បែរគ្រែគេងរបស់គេ សម្លឹងមើលឆ្វេងស្តាំបន្ទប់ជិតខាងដែលបាំងរនាំងដែក ខ្ញុំបន្តមើលគន្លឹះទ្វារកញ្ចក់ក្រោយវាំងនន នាងក៏តាមមកក្បែរ មើលទៅដូចមិនទាន់បាត់ភ័យ ខ្ញុំក៏សួរបន្លប់៖

«មិញចុះទៅហូបអីនៅ?»

«អត់ទេបង! ខ្ញុំរវល់រៀបខោអាវ!»

ខ្ញុំសម្លឹងឃើញកំប៉ុងមីនៅលើតុក្បែររានហាល ជាមីជាតិ…គេពិតជាខ្លាចមិនហ៊ានចុះទៅក្រោមដើរម្នាក់ឯង ហើយសុខចិត្តលួចឆុងមីដែលវេចពីខ្មែរមក?

ខ្ញុំងាកមើលមុខគេ តែលើកនេះគេអត់ញញឹមដូចទម្លាប់ទេ បើទោះប្រឹងលាក់ខ្សែភ្នែកយ៉ាងណា ក៏ខ្ញុំនៅដឹងបានថា គេបានភ័យពីមនុស្សចម្លែកមកគោះបន្ទប់មិនទាន់បាត់នៅឡើយ។ បើទោះខ្ញុំធ្លាប់ឮចរិតរបស់នាងពីមិត្តរួមការងារមកថា គេជាមនុស្សមាំទាំ មិនចេះខ្លាច ក្លាហាន ហ៊ានចុះខេត្តឆ្ងាយម្នាក់ៗឯងមិនដែលតវ៉ា តែនេះស្រុកគេ មិនមែនភូមិឯងស្រួលនិយាយគ្នា ហើយបើគេមិនប្រាប់​ក៏ទឹកមុខបញ្ជាក់ច្បាស់ណាស់ទៅហើយ។

ខ្ញុំមិនសូវហ៊ានក្រឡេកមើលបន្ទប់គេប៉ុន្មានដែរ តែពេលងាកប៉ះនឹងឯកសារលើគ្រែរាយប៉ាយ ក៏ធ្វើជាសួរដើម្បី​បន្លប់​ភាពតឹងតែងក្នុងចិត្តគេខ្លះ៖

«រៀនត្រៀមមែន?»

គេងក់ក្បាលផ្ងក់ៗមិនតបហើយដើរទៅរៀបចំឯកសារទាំងនោះទុកដាក់វិញ។

«ចុះទៅហូបអីអត់? ​បងក៏មិនទាន់បានហូបអីដែរ!»

គេនៅអេះអុញមិនព្រមឆ្លើយ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តជំនួស៖

«អត់ចង់ចេញនៅហ្នឹងចុះ ចាំបងទៅទិញអីឱ្យ!»

ខ្ញុំរៀបដើរចេញស្ពាយពាក្យកុហកមិញនេះទៅជាមួយទាំងដែលពោះពេញស្ទើរធ្លាយរកកន្លែងទុកមិនបានទៅហើយ តែគេភ្លាមក៏ឃាត់ខ្ញុំពីក្រោយខ្នង៖

«មិនបាច់ទេហីបង? ខ្ញុំហូបមីឆ្អែតហើយ!»

«នៅពេញកំប៉ុងហ្នឹង?»

ខ្ញុំបានដឹងត្រឹមថាខ្លួនឯងមិនខ្វល់ខ្វាយពីគេព្រោះគិតថាជាបន្ទុក មិនសប្បាយចិត្តតាំងពីខ្មែរមកដល់ស្រុកនេះ តែមិនស្មានគេជាមនុស្សក្រែងចិត្តសូម្បីតែរឿងតូចតាចប៉ុណ្ណេះ ហើយនៅត្រូវមកចួបរឿងភ័យខ្លាច មិនសូម្បីតែប្រាប់ខ្ញុំមួយម៉ាត់ឱ្យបានដឹង បើសិនខ្ញុំមិនសួរនាំ បែបនេះហើយ ប្រុសស្អាត សុភាពបុរសដូចរាជវង្ស អាចនៅឈរមើលក្មេងស្រីធ្វើភ្នែកភ្លឹសៗដេកឃ្លាន ក្រោមអាណាព្យាបាលខ្លួនឯងដែរ?

«ចាំបងមួយភ្លែត ចាក់សោ ដាក់គន្លឹះផង ពេលបងគោះទ្វារចាំបងឈែតប្រាប់!»

ខ្ញុំ​ចុះទៅទិញអាហារម្តងទៀត នៅតាមច្រកផ្លូវដើរមុខបន្ទប់ពួកយើង ពិតជាអ៊ូអរមនុស្សចេញចូលដោយជនជាតិវៀតណាមច្រើនពិតមែន សូម្បីតែក្នុងជណ្តើរយន្តលើកនេះដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ ម្នាក់ៗសម្លឹងមើលខ្ញុំមិនតិចជាងបីដង សំខាន់សុទ្ធតែមនុស្សប្រុស បែបនេះហើយទើបគេជ្រើសហូបមីកំប៉ុងក្នុងបន្ទប់ជាជាងចេញមកក្រៅត្រូវគេសម្លក់សម្លឹងម្នាក់ឯង។

ខ្ញុំអត់ដឹងថាគេមានកម្មវិធីអ្វី ឬជាក្រុម ជាមិត្តភក្តិជួបជុំអីទេ តែនៅក្បែរបន្ទប់ពួកយើងពិតជាមានសំឡេងអ៊ូអរ សូម្បី​តែជាន់ខាងលើក៏បានឮសំឡេងកៅអីប៉ះការ៉ូដូចត្រូវគេរំកិល ឬលើកដាក់ចុះឡើងញឹកញាប់ដែរ ហើយព្រោះមិនអស់ចិត្តពីរឿងនេះ គិតដល់សុវត្ថិភាពនាងជាមនុស្សស្រីផង ខ្ញុំក៏ដាច់ចិត្ត ទៅចួបអ្នកចាត់ការនៅសណ្ឋាគារ។

ពិតជាពិបាកមែនសម្រាប់ការមកស្នាក់នៅប្រទេសវៀតណាមដែលបុគ្គលិកភាគតិចណាស់ ចេះនិយាយភាសាអង់គ្លេស។ ខ្ញុំត្រូវប្រើប្រាស់ Google translate ទើបដឹងសាច់រឿងថា ការពិតក្រុមយុវជនទាំងនេះពិតជាមានកម្មវិធីជួបជុំនៅសណ្ឋាគារ ហើយអ៊ូអរនៅជាន់ខាងលើ និងក្បែរបន្ទប់យើងមែន តែគេធានាដល់សុវត្ថិភាព និងបានប្រាប់ថា ពួកគេនឹងចាកចេញនៅព្រឹកស្អែកនេះហើយ។

ត្រលប់មកវិញ ខ្ញុំមិនបានគោះទ្វារមុនទេ តែឈែតទៅគេមុន ព្រោះមិនចង់ឱ្យគេភ័យទៀត។ អ្វីដែលខ្ញុំគិតពេលនេះ ធ្វើយ៉ាងណាឱ្យយប់នេះរំលងទៅ ដោយគេបានគេងលក់ឆ្អែតឆ្អល់ គ្មានក្តីបារម្ភអ្វី។

ជាងមួយឆ្នាំកន្លងទៅ ទើបលើកនេះទេ ដែលយើងទាំងពីរនាក់ហាក់មានឱកាសអង្គុយហូបអាហារទល់មុខគ្នាក្នុងបន្ទប់សណ្ឋាគារ ហើយនៅបរទេស។ គេរៀបចំវាដាក់នៅលើតុ ហើយចាប់ជូតចាន ជូតស្លាបព្រាឱ្យខ្ញុំទៀត៖

«ម៏បង!»

ព្រោះចង់លាក់បាំងរឿងដែលខ្ញុំចេញទៅហូបអាហារខាងក្រៅមិនបានហៅនាងទៅជាមួយ ក៏ព្រមអង្គុយចុះហើយធ្វើជាហូបលេងៗទាំងដែលពោះពេញរកកន្លែងដាក់គ្មាន។ នេះហើយលទ្ធផលមិនចំជាសុភាពបុរស។

មីកំប៉ុងនៅសល់ហើយត្រជាក់ បង្ហាញថា គេពិតជាគ្មានជម្រើសចង់ហូបមីទាំងរសៀលនេះប៉ុន្មាន ព្រោះគេខ្លាចមិនចង់ចុះទៅម្នាក់ឯង ម្លោះហើយ ទើបពេលនេះ គេឈ្ងោកហូបរបស់ខ្ញុំទិញមិនសូម្បីខ្វល់ថាខ្ញុំនៅចំពោះមុខ។

«តាមសម្រួលទៅ!»

គេសឹងតែឈ្លក់ប្រវេប្រវារទាញក្រដាសជូតមាត់។

«បង! ពេលបងឯងទៅទិញគេប្រាប់ថាម៉េច?»

ខ្ញុំហួសចិត្តនឹងសំណួរ តែក៏ឆ្លៀតបានឱកាសមិនហូប ហើយផ្អែកខ្នងលើបង្អែកកៅអីតបទៅគេធម្មតា៖

«កាយវិការទៅ! មានអីពិបាក!»

«ការពិត ខ្ញុំចង់សាកល្បងមកម្នាក់ឯងដែរ តែថ្នាក់រៀនមិនមែននៅអាស៊ីយើងឯណា ដល់ណាណី ខ្ញុំម៉េចហ៊ានទៅ មនុស្សមិនដែលជិះយន្តហោះផង! បានបងឯងមកជាមួយ ខ្ញុំសែនកក់ក្តៅ!»

មិនដឹងម៉េច គេនិយាយធម្មតាទេ តែខ្ញុំខ្លួនឯងដូចជាពេញចិត្តពាក្យខាងក្រោយប្រយោគនេះខ្លាំង?

ខ្ញុំអង្គុយញញឹម ទាំងដែលមិនធ្លាប់ឆ្លងកាត់បទពិសោធ​បែបនេះក្នុងអារម្មណ៍។ រូបភាពគេកំពុងហូបអាហាររបស់ខ្ញុំទិញ វាក្លាយជាទស្សនីយភាព ដែលអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រូវមករឭកក្នុងការចងចាំ ទោះបីមកដល់បន្ទប់ ហើយផ្តេកខ្លួនលើពូករៀបដេកហើយក្តី។

«ម៉េចអ៊ីចេះលោកបងម៉េង?»

ខ្ញុំបន្លប់ភាពច្របូកច្របល់ដោយទាញភួយដណ្តប់ មិនសូម្បីទៅបន្ទប់ទឹកដុសធ្មេញ​ លុបមុខ ដាក់ស្គីនឃែរ ព្រោះមិនចង់ឃើញខ្លួនឯងក្នុងកញ្ចក់ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ តែថានាងមិនជាប់ short list ខ្ញុំទេណា ម៉េចបានទៅជាអ៊ីចឹង?

ភ្លាមដែលរលីវៗជិតដល់វគ្គយល់សប្តិហើយ ត្រចៀកខ្ញុំស្រាប់តែបានឮសំឡេងគោះទ្វារ​?

ខ្ញុំក្រោកភ្លាម ហើយផ្ទៀងស្តាប់វាម្តងទៀត តែហាក់មិនមែនជាបន្ទប់ខ្លួនឯងទេ ច្បាស់ណាស់ គឺបន្ទប់ខាងមុខ។ ខ្ញុំស្រវារកទូរសព្ទហើយឈែតទៅគេភ្លាម៖

«មានគេគោះទ្វារទៀតមែន?»

គេអត់តប ខ្ញុំរឹតតែភ័យ។ ខ្ញុំស្ទុះចេញទៅបន្ទប់គេ​បណ្តើលើកទូរសព្ទខលបណ្តើរ។

មួយសន្ទុះទម្រាំតែគេលើក ចិត្តខ្ញុំពិតជាអន្ទះសាណាស់៖

«អាឡូបង!»

«បងឮសំឡេងគោះទ្វារ»

«បងឯងចូលក្នុងសិនមក!»

ទ្វាររបើកមិនទាន់ខ្ញុំស្ទុះចូលភ្លាម ទឹកមុខគេធម្មតា តែចម្លែកត្រង់កាន់សមនៅដៃ។ ខ្ញុំមិនទាន់សួរនាំអី គេអូសដៃខ្ញុំទៅមើលក្រោយវាំងននបន្ទប់៖

«មិញហ្នឹង ខ្ញុំឃើញមានអ្នកប្រុងឡើងមក តែមួយភ្លែតក៏បាត់ស្រមោលទៅវិញ!»

«ហើយសមជ័រហ្នឹងធ្វើអីគេបាន?»

គេផ្ទុះសំណើចហើយរៀបរាប់៖

«តាមធម្មតា នៅស្រុកយើង ខ្ញុំដាក់កូនកំាបិតមួយជាប់ខ្លួន ពេលគេងម្នាក់ឯង ដាក់ក្បាលដំណេក ដល់តែមកនេះ ជិះយន្តហោះមិនហ៊ានយកមកតាម ខ្ញុំទុកសម ដែលបងឯងទិញល្ងាចមិញទុកធ្វើអាវុធការពារខ្លួន!»

ថាអំពល់ទុក្ខ ពិតជាអំពល់ទុក្ខមែនហើយ ដាក់ខ្ញុំមកដើម្បីការពារកូនស្រីគេច្បាស់ណាស់ តែចិត្តខ្ញុំពេលនេះអត់បានទើសទាល់ដូចនៅលើយន្តហោះទេ ខ្ញុំស្រាប់តែសើច ហើយបង្គាប់គេ៖

«ទៅគេងបន្ទប់បង ឱ្យរួចមួយយប់នេះសិនទៅ! ស្អែកចាំរកកន្លែងថ្មី!»

គេមើលមុខខ្ញុំហើយមិនឆ្លើយ មួយសន្ទុះទើបនិយាយដូចទើបភ្ញាក់ខ្លួន៖

«អ៎! អ៊ីចឹងយើងដូរបន្ទប់គ្នាយប់នេះសិនឬបង?»

«មិនបាច់ទេ ដេកបន្ទប់ជាមួយគ្នាទៅ!»

«ហី! ម៉េចកើត?»

«ឥឡូវចង់អង្គុយកាន់សមជ័រហ្នឹង ឬចង់ដេក?»

គេសម្លឹងមុខខ្ញុំភ្លឹះៗមិនតប ភ្លាមសំឡេងក្រៅបន្ទប់នៅតែលាន់មក ឯខ្យល់រសៀកបក់កាត់វាំងននទាំងដែលទ្វារកញ្ចប់បិទជិតក៏មិនដឹងខ្យល់មកពីណា គេងាកមើលក្រោយខ្នងតែជំហានជើងខិតមកជិតខ្ញុំ ម៉េចដែរ ចេះខ្លាចហើយ?

ភ្នែកគេនៅមើលទៅវាំងនន និងកញ្ចក់ទ្វារ តែខ្សឹបៗដាក់ខ្ញុំ៖

«បង! ខ្ញុំអត់ទាន់ងូតទឹកផង!»

«យកខោអាវទៅងូតក្នុងបន្ទប់បង បិទទ្វារឱ្យជិត ចាំពេលងូតរួច ចាំឈែតមកបង!»

ខ្ញុំគ្មានគំនិតអ្វីក្រៅពីចង់ការពារគេពិតមែន ព្រោះក៏មិនដឹងថាមានវិធីអីដែលល្អជាងនេះ ព្រោះម៉ោងជាង១១យប់ហើយ ឱ្យទៅរកសណ្ឋាគារថ្មីនៅណាពេលនេះ?

គេអត់មានសួរអីមកទៀត តែក៏ព្រមទាញកាបូបខោអាវរបស់គេ ហើយអូសដៃខ្ញុំឱ្យជូនគេចូលបន្ទប់ខ្ញុំ៖

«បងឯងចាំក្នុងបន្ទប់ខ្ញុំសិនទៅ! ចាំហើយ ចាំខ្ញុំតេប្រាប់!»

យីបានដៃណាស់ ឱ្យខ្ញុំជូនចុះឡើងៗធ្វើដូចអង្គរក្សគេហើយ។

ហើយយប់នោះ គឺជារាត្រីដែលខ្ញុំចងចាំគ្មានថ្ងៃភ្លេច។

គេប្តូរសម្លៀកបំពាក់គេងយប់ ហើយដណ្តប់កន្សែងជាប់ខ្លួន ខ្ញុំអង្គុយលើសាឡុងក្បែរវាំងននដែលបាំងទ្វារកញ្ចក់ ហើយគេអង្គុយលើពូកផ្អែកខ្នងក្បាលគ្រែ យើងនិយាយគ្នាច្រើនរឿងណាស់ រហូតដល់រំលងអធ្រាត្រ។

រឿងជីវិតដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់បានស្តាប់ បទពិសោធន៍សើចផង យំផង ដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ហ៊ាននិយាយជាមួយមនុស្សស្រីទល់មុខគ្នា និងពាក្យលើកទឹកចិត្តដែលខ្ញុំហាក់មិនធ្លាប់ចង់ស្តាប់ ក៏បានជ្រៀតចូលក្នុងត្រចៀក និងពេញបេះដូង។

ការពិត ខ្ញុំមានរឿងចង់ឱ្យគេជួយចែករំលែក​ច្រើនណាស់ កប់ក្នុងចិត្ត គ្រាន់តែខ្ញុំមិនដឹងថា គួរប្រាប់ដល់អ្នកណា ទើបតែថ្ងៃនេះទេ ដែលខ្ញុំមានឱកាសបានបញ្ចេញវាមក ហើយខ្ញុំ​និយាយ​រហូត ដល់តែនាងដេកលក់បាត់ពីពេល​ណា​មិនដឹង។

ខ្ញុំជាសុភាពបុរសពិតមែន គឺជោគជ័យនឹងការពារមនុស្សស្រីម្នាក់ពីភាពភ័យខ្លាច រហូតអាចឱ្យគេគេងបានទាំងគ្មានក្តីបារម្ភ អ៊ីចឹងទេតើបានជាគេហ៊ានចំណាយលុយឱ្យខ្ញុំមករៀន ទាំងដែលការពិតខ្ញុំចប់វគ្គនេះយូរហើយ។

អនុស្សាវរីយ៍នៅវៀតណាមលើកនោះ ដុតចិត្តខ្ញុំឱ្យដេកនឹកអស់ពេលជាច្រើនខែ។ ព្រោះតាំងពីថ្ងៃនោះមក យើងមិនដែលបានចួបមុខគ្នាសោះ ព្រោះកាលវិភាគមិនត្រូវគ្នា។ យើងធ្វើការរៀងខ្លួន សូម្បីតែអាហារសាមគ្គី ពេលមាននាងបាត់ខ្ញុំ ហើយពេលបាត់ខ្ញុំមាននាង បែបនេះឬ ទើបខ្ញុំដូចជាមិនសុខចិត្តហើយចង់ឈែតទៅគេ?

«HI RS!»

ខ្ញុំផ្តើមពីពាក្យមួយម៉ាត់នេះ គេក៏តបមកវិញទាំងសារលោតមិនទាន់បានប៉ុន្មានវិនាទីផង។ មិនដឹងថាជាទម្លាប់គេដែលចូលចិត្តឆ្លើយសារលឿនៗឬព្រោះករណីផ្សេង តែខ្ញុំរីករាយ។

តែខ្ញុំមិនយល់ខ្លួនឯងដែរ ពេលគេហាយមកវិញ ខ្ញុំស្រាប់តែមិនដឹងមានពាក្យអីដើម្បីតប ឬមានសំណួរអ្វីសួរទៅគេទាំងដែលក្នុងចិត្តមានច្រើន ម្លោះហើយ ទើបកិច្ចសន្ទនានោះ ត្រូវបញ្ចប់ត្រឹមប៉ុណ្ណឹង។

គេផ្ញើសញ្ញាសួរមកទៀត តែខ្ញុំត្រឹម seen no reply រហូតដល់ថ្ងៃមួយដែលខ្ញុំទទួលបានព័ត៌មានមិនគួរឱ្យជឿទើបឈែតទៅគេជាថ្មី៖

«អូនឯងឈប់មែន?»

គេត្រឹមរីអេកលើសារខ្ញុំមិនតប និងផ្ញើរូបថតស្គី្រនលិខិតលាឈប់មកជំនួសចម្លើយ។ បេះដូងខ្ញុំស្រាប់តែធ្លាក់ក្ឌុកចេញពីទ្រូង។ ខ្ញុំហាក់មានអារម្មណ៍អន់ចិត្តនិងផ្តើមគិតថា ត្រឹមធ្វើការក្រុមហ៊ុនតែមួយ វេទនាបានចួបគេម្លឹង ចុះទម្រាំគេចេញទៅបាត់ទៀត ខ្ញុំលែងមានឱកាស?

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍មិនស្រណុកក្នុងខ្លួន ដៃដែលសរសេរសាររៀបរាប់ច្រើនសែនច្រើន តែត្រូវចុចលុបវិញសម្រេចថាមិនផ្ញើទៅគេ។

យប់ដ៏សោកសៅរបស់ខ្ញុំ គឺត្រូវដេករំឭក​មកវិញជាមួយអនុស្សាវរីយ៍ដែលយើងពីរនាក់ដើរលេងជាមួយគ្នារាល់ល្ងាចចេញពីរៀននៅកណ្តាលប្រទេសវៀតណាមជាងមួយសប្តាហ៍។

ការពិតដែលខ្ញុំបានទទួលស្គាល់…គឺខ្ញុំពិតជាបានចួបមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់ពិតមែន ហើយគេគ្មានសូម្បីមួយលក្ខខណ្ឌដែលខ្ញុំបានសរសេរ set ទុកនៅក្នុងសៀវភៅបញ្ជីរើសប្រពន្ធ។ សង្សារដែលខ្ញុំធ្លាប់មានទំនាក់ទំនង ឱកាស​ផ្តើម​ស្នេហ៍សុទ្ធតែងាយស្រួល តែចុងក្រោយ ពួកគេគ្រាន់តែជាអតីត ចុះមនុស្សស្រីដែលខ្ញុំបានស្រលាញ់ស្ងាត់​ៗ​លាក់ក្នុងចិត្តដ៏សែនអាថ៌កំបាំង បែរមកឱ្យខ្ញុំឈឺស្ងាត់ៗព្រោះតែរឿងពិបាកផ្តើមបែបនេះ?

ខ្ញុំពិតជាសុភាពបុរសដែលកំសាកមែន?

ខ្ញុំនឹកខ្សែភ្នែកគេដែលយកចិត្តទុកដាក់ពេលស្តាប់ខ្ញុំរៀបរាប់រឿងក្នុងចិត្តនៅយប់នោះ ខ្ញុំនឹកពេលយើងជិះឡាន ជិះយន្ត​ហោះ​កៅអីក្បែរគ្នា ទាំងដែលចិត្តខ្ញុំរឹងរុសទើសទាល់គេ រហូតដល់ចូលចិត្តគេ។

ខ្ញុំសែននឹកប្រយោគមួយឃ្លាដែលគេនិយាយមកកាន់ខ្ញុំមុនពេលគេគេងលក់នៅយប់នោះថា៖

«សំណាងហើយដែលមានបងឯងមកជាមួយ កុំអីខ្ញុំស្ពៃ!»

វាបានជំនួសឱ្យអត្ថន័យជាច្រើនដែលគេមិនបាច់រៀបរាប់ប្រាប់ វាបានប្រាប់ខ្ញុំដោយប្រយោលថា វត្តមានរបស់ខ្ញុំក្នុងរាត្រីដែលគេភ័យខ្លាចហើយនៅក្បែរគេ គឺមានន័យណាស់។

ខ្ញុំមិនបានបំភ្លេចសំណើចយប់នោះដែលយើងនិយាយដើមមិត្តរួមការងារហើយសើចជាមួយគ្នា ខ្ញុំចាំការយកចិត្តទុកដាក់ខ្លួនឯងដែលអង្គុយស្តាប់នាងនិយាយរឿងព័ត៌មានប្លែកៗដែលនាងមើលពីអ៊ិនធឺណិត។

«បង…មិញខ្ញុំឡើងភ័យ តែឥឡូវលែងអីហើយ!»

«បង! បងឯងឈឺក្រពះមែន? ខ្ញុំដាក់ថ្នាំមកដែរ!»

«ហាស? ក្រៅពីមីកំប៉ុង នៅមានថ្នាំក្រពះទៀត? ដាក់មកតាមណា?»

«យី! បងឯងកុំប៉ិនពេក!»

«បង! បងឯងអត់ស្រួលខ្លួនមែន? មកពីយប់មិញអត់បានគេងទេដឹង?»

«អរគុណបង!»

ខ្ញុំពិតជាចង់ឮពាក្យ«បង»ចេញពីមាត់គេទៀត បើដឹងមិនមានឱកាសបែបនេះ ខ្ញុំគួរតែថតសំឡេងគេទុកស្តាប់ពេលនឹកម្តងៗ ព្រោះពេលនេះ ម្ចាស់សំឡេងទៅឆ្ងាយហើយ គេធ្វើដំណើរឆ្លងប្រទេសដែលលើកនេះលែងមានខ្ញុំនៅក្បែរ មិនសូម្បីបានចួបគ្នាចុងក្រោយដើម្បីលាមួយម៉ាត់។

គេចាកចេញពីក្រុមហ៊ុន មិនមែនរកបានការងារថ្មីទេ តែគេរកកន្លែងថ្មី ព្រោះចង់ចាកចេញពីក្តីស្រលាញ់មួយដែលគេមិនសមបំណង និងចង់គេចវេះ​ពីរឿងបេះដូង។

ហើយម្នាក់ប្រុសនោះមិនមែនជាខ្ញុំ។

ខ្ញុំទើបដឹងថា ការពិតលក្ខខណ្ឌរបស់ខ្ញុំគឺសាមញ្ញណាស់ ហើយមនុស្សស្រីដែលខ្ញុំស្រលាញ់ នាងកាន់តែសាមញ្ញ មកពីខ្ញុំកន្លងមកសម្លឹងខ្ពស់ពេក ទើបមិនយល់ច្បាស់ពីតម្រូវការនៃចិត្តខ្លួនឯង ខ្ញុំមើលមិនឃើញ ព្រោះតែមិនទាន់ប៉ះអ្នកដែលត្រូវចិត្ត តែពេលនេះ…ខ្ញុំរកបានហើយ មនុស្សស្រីដែលខ្ញុំស្រលាញ់ពិតប្រាកដ គ្រាន់តែគេមិនបានស្រលាញ់ខ្ញុំវិញតែប៉ុណ្ណោះ៕

ចប់

«គ្រឹប!»

សំឡេងបិទទ្វារឡានលាន់ឡើង។ កាយវិការបោះបោករបស់ឧត្តរា ហាក់កំពុងបញ្ជាក់ច្បាស់ៗថាគេមិនសូវពេញចិត្តនឹងមកទីនេះសោះ។ គេដកដង្ហើមធំ ជើងទាំងគូរបស់គេហាក់ស្អិតជាប់នឹងដីរកតែបង្ហើបទៅមុខមិនរួច ដោយគេសុខចិត្តឈរមើលឧត្ដរាយួរគ្រឿងរណ្ដាប់ស្កេកស្កះពេញដៃចូលទៅក្នុងផ្ទះគ្រូ។

បើកទ្វារចូលផ្ទះគ្រូភ្លាម អ៊ំចម្ប៉ាកណ្ដាស់ឆាច់ព្រោះឈ្លក់នឹងផ្សែងធូបពេក។ អាសនៈជាច្រើនថ្នាក់ ហ៊ុមព័ទ្ធដោយគ្រឿងសក្ការបូជាពេញពាស។ លោកយាយចំណាស់ ស្លៀកពាក់សអង្គុយបត់ជើងយ៉ាងសុភាពនៅខាងមុខអាសនៈ។ គាត់លើកដៃចង្អុលបង្គាប់បូព៌ាឱ្យរៀបគ្រឿងរណ្ដាប់ត្រូវកន្លែង។ អ៊ំធានិងអ៊ំចម្ប៉ាគ្រាហ៍និរតីមកអង្គុយកណ្ដាលកន្ទេលក្រហមត្រង់កន្លែងដែលយាយគ្រូប្រាប់។ អ៊ំធាអង្គុយក្បែរកូនស្រីឥតឃ្លាត។ ឯអ៊ំចម្ប៉ាក្រឡេកទៅក្រៅ រកកូនប្រុស។

«អាម៉េចកូនមិនចូលមក! នៀកមកអង្គុយក្រោយមីអូន។»

បើទោះជាម៉ាក់គេហៅចំឈ្មោះឱ្យប្រញាប់ចូលក្នុងក្តី ទឹកមុខឧត្តរាមិនបានប្រែប្រួលបន្តិចដែរ។ គេបន្តដកដង្ហើមធំធ្វើដូចតឹងទ្រូងណាស់។ យូរបន្តិចទើបគេព្រមចូលតាមក្នុងកិរិយាធុញទ្រាន់។

បូព៌ាដើរចេញទៅខាងមុខផ្ទះ លូកដៃកាច់មែកអង្គារបុស្បតូចៗបីបួនមែក យកមកចងផ្តុំជាកូនបាច់។ និរតីអង្គុយស្ងៀមមិនមាត់កអ្វីមួយម៉ាត់។ អ៊ំចម្ប៉ាលូកដៃកូនប្រុសឱ្យខិតមកកៀកខ្លួនប្រពន្ធ។ អ៊ំធាលូកយកលុយច្រើនសន្លឹកពីក្នុងកាបូបដាក់លើជើងពានខាងមុខយាយគ្រូ រួចលើកដៃសំពះសុំ៖         

«សូមយាយគ្រូជួយបណ្តេញខ្មោចព្រាយបិសាចពីក្នុងខ្លួនកូនស្រីខ្ញុំឱ្យអស់។ រឿងទ្រនឹប ខ្ញុំនឹងដាក់ជូនម៉ាពេញចិត្ត។ ពេលនេះទាន់ហន់ពេកទើបមិនបានទិញអីមកធំដុំ។ ចប់កិច្ចរួចរាល់ ខ្ញុំនឹងគិតគូរមិនឱ្យយាយគ្រូអាក់អន់ចិត្តឡើយ។»

ឮតែប៉ុណ្ណោះ យាយគ្រូប្រញាប់ស្តោះទឹកមាត់ស្លាម្លូដាក់កូនត្រលោកដូងឆែបមាត់នៅចំហៀងខ្លួន។ គាត់ហូតធូបបីសរសៃយកមកអុជ រួចដោតនឹងផ្លែចេកលើកូនថាសខាងមុខអាសនៈ។ យាយគ្រូលើកផ្តិលដែលមានទឹកពេញមកដាក់ក្បែរ រួចយកបាច់មែកអង្គារបុស្បដែលបូព៌ាទើបកាច់រួចដាក់ក្នុងផ្តិលនោះ។

«ក្មួយចូលអង្គុយឱ្យកៀកនាង!

ឧត្តរាបើកភ្នែកធំ។ គេសម្តែងទឹកមុខមិនពេញចិត្តជាថ្មី។ ខ្លួនគេអង្គុយក្បែរនាងជ្រងោ ហេតុអីត្រូវឱ្យបូព៌ាមកអង្គុយក្បែរទៀត? គេចង់និយាយថា គេចេះមើលថែប្រពន្ធគេហើយ មិនត្រូវការអ្នកដទៃឡើយ។ តែគិតសព្វទៅ បើទោះជាគេនិយាយចេញក៏គ្មានអ្នកណាយល់ស្របដែរ។ គេមានតែរក្សាចិត្តខឹងនេះទុកក្នុងពោះសិន។

បូព៌ាមិនមាត់មួយម៉ាត់។ គេចូលអង្គុយកៀកខ្លួននិរតីទៅតាមអ្វីដែលគ្រូយាយប្រាប់ មើលរំលងទឹកមុខដ៏ក្រញូវរបស់មិត្តសម្លាញ់ដែលកំពុងដុតរោលដោយភ្លើងប្រចណ្ឌ។

យាយគ្រូចាប់ផ្តើមសូត្របាលី រកស្តាប់មិនយល់។ ដៃគាត់ម្ខាងកាន់បាច់មែកអង្គាបុស្បកូរទឹកក្នុងផ្តិល។ ទឹកមុខគាត់កាន់តែមាំ មាត់គាត់សូត្របាលីរឹតតែញាប់ ឯដៃក៏ចាប់កូរទឹកញាប់រន្ថាន់ដូចគ្នា។

ផែតៗ…យាយគ្រូព្រួសទឹកពីក្នុងមាត់គាត់ចូលផ្តិល។ ទឹកក្នុងផ្តិលមុននេះមានពណ៌ថ្លាខ្យងក៏ប្រែជាឡើងទង់ដែងដោយកាកកំបោរម្លូស្លា។ ឧត្តរាចាប់ភើពីក្នុងពោះមកដោយគេឆ្អើមនឹងទឹកមន្តនេះពេក។ យាយគ្រូចាប់សូត្របាលីជាថ្មី។ ដៃគាត់ក៏ចាប់កូរទឹកបន្ត។ មែកអង្គារបុស្បហែលជារង្វង់ក្នុងផ្តិលមន្ត។ ស្លឹកខ្លះដាច់ធ្លាក់ពីមែកអណ្តែតត្រា។ យាយគ្រូបង្កើនល្បឿនសូត្រអាគម រួចក៏ដកដៃដែលកាន់បាច់អង្គារបុស្បប្រោះព្រំទឹកមន្តទៅលើរាងកាយអ្នកជំងឺ។ រូបរាងកាយនិរតីក៏ចាប់ញ័រទទ្រើក។

«ចាប់…ចាប់ឱ្យជាប់!»

អ៊ំធាស្រែកភ្លាត់សំឡេងក្រោយឃើញប្រតិកម្មរបស់និរតី។ ឧត្ដរារហ័សលូកដៃបម្រុងចាប់ស្មាភរិយា តែដៃទាំងគូរបស់បូព៌ាលូកមកកាត់មុខគេមុន។ អ៊ំចម្ប៉ាបើកភ្នែកធំ របៀបហួសចិត្ត។ ពួកម៉ាកកូនប្រុសហ៊ានចាប់ប៉ះខ្លួនប្រាណកូនប្រសារស្រីមុនប្តីនាងទៅទៀត។ តែដោយស្ថានភាពបន្ទាន់ គ្រប់គ្នាគិតដល់សុវត្តិភាពរបស់និរតីជាធំ ទើបអ៊ំស្រីនិងកូនប្រុសមើលរំលងចំណុចនេះសិន។ ចាំស្ថានការណ៍ស្ងប់ស្ងាត់ សឹមទូទាត់ចេញម្តង។

យាយគ្រូបន្តសូត្របាលី និងប្រោះទឹកមន្ត រាងកាយនិរតីកាន់តែញ័រញាក់។ នាងរើបម្រះទទាក់ជើងប៉ះផ្តិលកំពប់ទឹកមន្តយាយគ្រូអស់។ អ៊ំធាស្រែកយំហ៊ូស្រវាចាប់ជើងនាងឱ្យស្ងៀម។ អ៊ំចម្ប៉ាភាំងតក់ស្លុត។

«កុំភ័យ កុំភ័យអី! ខ្ញុំនៅទីនេះ។ នៅជាមួយនិរតី។»

បរិយាកាសកាន់តែអាប់អួរ។ អាការរបស់និរតីប្រែស្ងប់ តែឧត្ដរាហាក់ទៅជាវង្វេងភាំងភាន់វិញ។ គេសម្លឹងមើលមិត្តសម្លាញ់ក្រសោបកាយប្រពន្ធរបស់គេក្នុងរង្វង់ដៃ។ គេស្ដាប់ឮពាក្យសម្ដីដ៏ស្រាលស្រទន់របស់មិត្តសម្លាញ់លួងលោមនាងឱ្យគេង។ នេះសមតែជាកិច្ចការរបស់គេជាប្ដីនាង មិនសមជាណា…។ ពេលនេះគ្រានេះ គេបានត្រឹមអង្គុយមើលប្រុសដទៃបំពេញតួនាទីជំនួស។ អ៊ំចម្ប៉ាយល់ចិត្តកូនប្រុស។ គាត់យកដៃគោះតិចៗលើស្មាគេជាការលួងលោម។

យាយគ្រូងើបអង្គុយត្រង់ខ្លួនវិញក្រោយស្គាល់រន្ទះជើងរបស់និរតី។ គាត់ប្រញាប់យកដៃវែកសក់ឱ្យស្រួលបួល រួចផ្ងារផ្តិលទឹកមន្តដែលត្រូវនិរតីធាក់ឱ្យផ្កាប់មុននេះ។

«អាម៉េចវិញយាយគ្រូ? កូនប្រសាខ្ញុំម៉េចទៅជាញ័រទទ្រើកអ៊ីចឹង?»

អ៊ំចម្ប៉ាសួរទាំងបារម្ភ ខណៈអ៊ំធាបន្តយំសស្រាក់។

«សាហាវណាស់! នាងត្រូវអំពើគេសាហាវណាស់!»

សម្ដីយាយគ្រូធ្វើឱ្យអ៊ំធាផ្អាកយំ ចូលឆ្លងសម្ដី៖

«អំពើអីយាយគ្រូ? កូនស្រីខ្ញុំនេះស្លូតណាស់ មិនដែលមានរឿងជាមួយអ្នកណាទេ។ ក្នុងភូមិអ្នកណាក៏ចូលចិត្តនាងដែរ។ ចុះអ្នកណា? អ្នកណាមានចិត្តតិរច្ឆានធ្វើបាបនាង? គុណបុណ្យអើយ ជួយកូនស្រីខ្ញុំផង អស់អីក៏ខ្ញុំព្រមដែរ។»

«នាងត្រូវអាគមស្នេហ៍!»

គ្រប់គ្នាបើកភ្នែកធំ សម្លឹងមុខយាយគ្រូ។

«អាគមស្នេហ៍!»

ឧត្ដរាឧទានតាម! គេនឹកគិតបន្តិច ទើបនិយាយឡើង៖

«តាមខ្ញុំដឹង ប្រពន្ធខ្ញុំនេះទាំងស្អាត ទាំងឆ្លាត ទាំងរៀនបានខ្ពង់ខ្ពស់ មានការងារល្អ។ ប្រុសៗក្នុងភូមិកុំថាឡើយចូលស្ដី សូម្បីតែញ៉ែញ៉ងក៏មិនហ៊ានផង។ ម៉្យាងប្រុសៗវ័យស្រករនាងរៀបការកូនមួយកូនពីរអស់ហើយ។ ក្នុងភូមិនៅតែក្មេងៗស្រករក្រោយ។ ខ្ញុំថាមិនមែនទេយាយគ្រូ។»

យាយគ្រូមិនទាន់បកស្រាយផង ម្ដាយក្មេកគេឆ្លើយជំនួស៖

«អាចអ្នកក្រៅ អ្នកស្គាល់គ្នានៅកន្លែងធ្វើការអីក៏ថាបានដែរណាកូន។ និរតីរើសប្ដីណាស់ អាចមានអ្នកសុំស្រលាញ់នាងមិនបាន ទើបធ្វើអាគមស្នេហ៍។»

«តែ…»

អ៊ំចម្ប៉ារហ័សលូកដៃចាប់ស្មាកូនប្រុសកុំឱ្យតមាត់ទៀត។ គាត់ដឹងថាអ្នកដន្លងរស់នៅជនបទការជជែកវែកញែកវែងឆ្ងាយឥតប្រយោជន៍ឡើយ។

«កាលដែលនាងមានអាការដូចខ្មោចចូល គឺមកពីឈាមរដូវរបស់នាងប្រតិកម្មនឹងអាគមស្នេហ៍នេះ។ កុំតែថ្ងៃនេះនាងមកថ្ងៃខែ កុំអីសូម្បីតែខ្ញុំក៏មិនអាចជួយនាងបានដែរ។»

ឧត្ដរានិងម៉ាក់គេបានត្រឹមគ្រវីក្បាលមើលមុខគ្នា។ ពួកគេជាអ្នកទីក្រុង មិនមានជំនឿលើរឿងផ្លូវងងឹតនេះទេ។ ខុសពីអ៊ំធា គាត់ជឿទាំងស្រុងលើសម្ដីយាយគ្រូ។

«កុំបារម្ភ! ឈាមរដូវជាគ្រឿងបន្សាបមន្តអាគមដ៏ស័ក្ដិសិទ្ធ។ ខ្ញុំត្រូវការឈាមនេះបន្តិច យកមកធ្វើកិច្ច គឺអាចផ្ដាច់អាគមនេះបានហើយ។»

អ៊ំធាបង្ហាញក្ដីត្រេកអរភ្លាមៗ ក្រោយឮសម្ដីយាយគ្រូ។ គាត់រវៀសប្រាប់កូនប្រសារ និងបូព៌ាចេញទៅក្រៅសិន។ រឿងបែបនេះ ប្រុសៗមិនគួរមានវត្តមានទេ។ ម្យ៉ាងសភាពនិរតីនាពេលនេះក៏ស្ងប់ស្ងាត់ដោយនាងបានគេងលង់លក់ មិនត្រូវការកម្លាំងមនុស្សប្រុសចាំចាប់ទៀតឡើយ។

អ៊ំធានិងដន្លងក៏ត្រងត្រាប់អនុវត្តតាមពាក្យយាយគ្រូបង្គាប់គ្រប់ជំហាន។

មេឃមីរស្រទំ ពពកខ្មៅដុំៗរសាត់ផ្តុំគ្នាពពាក់ពពូន។ ប្រហែលយប់មិញភ្លៀងមិនទាន់អស់ចិត្ត ទើបថ្ងៃនេះមេឃចាប់ផ្តើមរករឿងតាំងពីថ្មើរនេះទៅ។ ឧត្ដរា និងបូព៌ាឈរយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ក្រោមដើមអង្គាបុស្បដែលកំពុងទម្លាក់ផ្កាពណ៌សក្បុសតាមអំណាចខ្យល់បក់។

«ឯងជឿរឿងផ្លូវងងឹតនេះតាំងពីអង្កាល់? ម៉េចក៏គ្នាមិនដែលដឹង។»

ឧត្ដរាដើរតួជាអ្នកបំបែកភាពស្ងប់ស្ងាត់។ បូព៌ាយកដៃវាសផ្កាអង្គាបុស្បដែលធ្លាក់មកទើរលើក្បាលគេចេញ ទើបតបទៅសម្លាញ់វិញ៖

«មានរឿងសំខាន់ជាងនេះទៀតដែលឯងមិនបានដឹង។»

«រឿងអី?»

បរិយាកាសត្រលប់ទៅរកភាពស្ងៀមស្ងាត់ម្ដងទៀត។ ឧត្ដរានិយាយម្នាក់ឯង ខណៈបូព៌ាឈរតែស្ងៀម មិនតបស្ដី។

«គ្នាស្រលាញ់នាងអស់ពីចិត្ត​ ឥតបានបង្ខំនាងឡើយ។ ថ្ងៃដែលគ្នាសុំនាងរៀបការលើឆ្នេអូរឈើទាល នាងឆ្លើយដោយឥតមានស្ទាក់ស្ទើរបន្តិច។ នាងរំភើបដល់ថ្នាក់យំផង។

បូព៌ានឹកដល់ហេតុការណ៍ថ្ងៃនោះភ្លាម។ និរតីបើកទ្វារឡានចុះទាំងយំសស្រាក់។ នាងយំមិនមែនដោយសារនាងរំភើបព្រោះត្រូវឧត្ដរាសុំរៀបការទេ តែយំព្រោះគេបដិសេធទឹកចិត្តនាង។ ថ្ងៃនោះ នាងសួរគេជាច្រើនដងថាអ្នកណាជាម្ចាស់ចម្រៀងដែលសរសេរក្នុងសៀវភៅនាង។

បើទោះជានាងបានដឹងរួចទៅហើយថាជាអ្នកណា តែនាងគ្រាន់តែចង់ដឹងចម្លើយពិតពីគេ។ គ្រានោះគេមិនក្លាហាន គ្រានោះគេមិនបានគិតដល់សោះថា នាងឈឺចាប់ប៉ុណ្ណា។ គេនៅតែបដិសេធមិនទទួលស្គាល់។ គេនៅតែដើរតួជាមនុស្សមានគុណធម៌ លះបង់ស្នេហាដើម្បីមិត្ត។

«ឯងថាទៅមើលមានរឿងអីកើតឡើងឱ្យប្រាកដ? ម៉េចក៏នាងទៅជាបែបនេះ? ម៉េចក៏គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែជឿថានាងត្រូវអំពើ? ពួកយើងគួរយកនាងទៅឱ្យពេទ្យពិនិត្យល្អជាង។»

«នៅមានរឿងមិនគួរឱ្យជឿច្រើនទៀត ឯងគួរត្រៀមចិត្ត។»

និយាយតែប៉ុណ្ណេះ បូព៌ាដើរចូលក្នុងវិញ។

«យាយគ្រូទៅណា?»

គេសួរឡើង ដ្បិតមិនឃើញយាយគ្រូ ឃើញតែអ៊ំធានិងអ៊ំចម្ប៉ាកំពុងអង្គុយបក់ផ្លិតនិងច្របាច់ជើងឱ្យនិរតី។ អ៊ំធាតបវិញ ព្រមទាំងចង្អុលទៅជើងពាន៖

«យាយគ្រូទៅក្រៅ តែគាត់ថាអស់អីហើយ។ អស់តែធូបបីសរសៃនោះ យើងអាចនាំនិរតីទៅផ្ទះវិញបានហើយ។»

«ល្អណាស់អ៊ំ!»

«តែអ៊ំនៅមិនទាន់ធូរចិត្ត ដរាបណាមិនទាន់រកឃើញអ្នកដែលធ្វើអំពើលើនាង អ៊ំនៅតែបារម្ភ។ យើងអាចជួយនាងថ្ងៃនេះបាន ចុះបើគេនៅតែមានបំណងអាក្រក់ធ្វើបាបនាងទៀត?»

«អារ៉ាជាអ្នកដាក់ស្នេហ៍នាង។»

ខណៈនេះឧត្ដរាចូលមកក្នុងល្មម។ កែវភ្នែកអ៊ំធានិងអ៊ំចម្ប៉ាបាញ់ឆ្ពោះទៅរកគេឥតដាក់។ អ៊ំចម្ប៉ាជាម្ដាយប្រញាប់សួរកូនប្រុស៖

«មានរឿងអីកូន ម៉ាក់វង្វេងអស់ហើយ។»

មិនទាន់បានរៀបរាប់ប្រាប់ម្ដាយពីដំណើររឿងផង បូព៌ារ៉ាយរ៉ាប់ជំនួស៖

«ថ្ងៃនោះអារ៉ាជិះឡានមកទទួលខ្ញុំតាំងពីព្រលឹមអុល។ ពួកយើងនាំគ្នាយកសម្ភារសិក្សាទៅមណ្ឌលពន្លឺថ្មីជាកន្លែងនិរតីបង្រៀនជាលើកទីពីរ។ ពេលនោះគេបានបង្ហាញក្រមួនមួយដន្លាប់ ដោយប្រាប់ខ្ញុំថា ជាក្រមួនស្នេហ៍បានពីគ្រូដ៏ពូកែស័ក្តិសិទ្ធនៅភ្នំស្រង់។»

«ពុទ្ធោ!»

អ៊ំធាលាន់មាត់ ព្រមទាំងយកដៃរឺតទ្រូង។ គាត់សម្លឹងមើលកូនស្រីដែលកំពុងដេកស្ដូកស្ដឹងមិនដឹងរឿងអ្វី។ គាត់គិតទៅដល់កាលដែលកូនស្រីនៅលីវដល់អាយុសាមសិបព្រោះតែមិនពេញចិត្តចរិតមនុស្សប្រុសដែលតាមសុំស្នេហ៍នាង។ តែមិនដឹងជាមានរឿងអ្វី នាងបែរមកចាញ់ស្នេហ៍ឧត្ដរាដែលមានចរិតដូចបះបិតនឹងមនុស្សប្រុសដែលនាងធ្លាប់ស្អប់។ 

បូព៌ាបន្តរៀបរាប់៖

«ពេលនោះ ខ្ញុំលេងសើចនឹងគេថា «ទាំងមានទាំងសង្ហាដូចគេនេះ ស្រីណាក៏គេញ៉ែបានដែរ ចាំបាច់រកដន្លាប់ស្នេហ៍នាំអស់លុយអត់អំពើ។ ចាញ់តែបោកគេមែន!» តែគេឆ្លើយតបមែនទែនមកវិញថា «មនុស្សស្រីរឹងមាំដូចនិរតី គ្មានថ្ងៃមកចាប់អារម្មណ៍ប្រុសព្រានដូចគេទេ ម៉្លោះហើយត្រូវរកផ្លូវក្នុងជួយទើបបាន។» ម្សិលមិញនេះក៏គេឱ្យខ្ញុំយកដន្លាប់ស្នេហ៍នោះមកឱ្យគេលាបមុខដែរ។»

«ព្រះជាម្ចាស់!»

អ៊ំធាបន្តលាន់មាត់ និងយកដៃរឺតទ្រូង។ ឧត្តរាបើកភ្នែកធំ ក្តាប់ដៃណាន់ក្ដន់។ គេពិតជាមិនយល់ពីបំណងរបស់សម្លាញ់គេដែលសុខៗលើករឿងនេះមកនិយាយ។

«ឯងចង់បានអី?»

គេប្រើស្នៀងកំហឹង។ អ៊ំចម្ប៉ាឃើញស្ថានការណ៍មិនស្រួល គាត់រវៀសក្រោកមកចាប់ឃាត់កូន។ តែកម្លាំងតូចដូចឃាត់មិនអាចទប់កំហឹងរបស់កូនប្រុសបានឡើយ។ កណ្ដាប់ដៃរបស់គេស្ទុះលឿនដូចរំសេវទៅកម្ចាយផ្ទៃមុខបូព៌ាឱ្យបែកមាត់ឈាមល្ហាម។

«ខ្ញុំឆ្ងល់មករហូត! ខ្ញុំឆ្ងល់ថាម្ដេចកូនស្រីខ្ញុំព្រមរៀមការនឹងឯង។ នាងបដិសេធមនុស្សប្រុសល្អៗសឹងតែរាប់រយនាក់ តែបែរជាចិត្តទន់ព្រមធ្វើកូនក្រមុំឯងជាប្រុសខិលខូច។ ការពិតគឺបែបនេះសោះ។»

សម្ដីម្ដាយក្មេកធ្វើឱ្យឧត្ដរាប្រែជាទន់ជើងដៃ។ ខួរក្បាលគេស្រាប់តែទទេស្អាត គ្មានពាក្យអ្វីមកប្រកែកតវ៉ាបាន។ គេគាំងទាំងកម្លាំង គាំងទាំងគំនិត បានត្រឹមតែអនុញ្ញាតឱ្យភាពឈឺចាប់ស្រែកសន្ធាប់ក្នុងទ្រូង។

«កូនឯងនៅឡេឡឺអី ម៉េចមិនឆាប់បកស្រាយប្រាប់ម៉ាក់ក្មេកឯងឱ្យច្បាស់។»

បេះដូងគេលោតកាន់តែញាប់ ខណៈដៃទាំងគូចាប់ផ្ដើមញ័រ។ គេរឹតតែមិនដឹងថាត្រូវបកស្រាយយ៉ាងណា។ កែវភ្នែកទាំងគូផ្តើមរលីងរលោងដក់ដាមដោយទឹក។ នេះជាកែវភ្នែកខកចិត្ត កែវភ្នែកអស់សង្ឃឹម។ ទឹកភ្នែកគេហូរចុះ សំឡេងយំក៏បន្លឺមកតាមក្រោយ។

«ចេញ…ឆាប់ចេញពីកូនស្រីយើងភ្លាម។»

អ៊ំធាស្រែកឮៗ ព្រមទាំងចង្អុលមុខចំៗទៅឧត្ដរា។ អ៊ំចម្ប៉ាប្រញាប់អូសដៃកូនប្រុសចេញទៅក្រៅ។ បូព៌ាឈរធ្វើមិនដឹង។ គេមិនទាំងខ្វល់យកដៃជូតឈាមដែលកំពុងហូររឹមលើបបូរមាត់គេផង។

«អ្នកដន្លងខ្ញុំទៅសិនហើយ។ ចាំគ្រប់គ្នាបាត់ខឹង សឹមពិភាក្សាគ្នាទៀត។

សម្តីអ៊ំចម្ប៉ាហាក់គ្មានតម្លៃឱ្យអ៊ំធាដែលកំពុងផ្ទុកកំហឹងពេញពោះចាប់អារម្មណ៍ឡើយ។ គាត់គ្មានទាំងយកភ្នែកមើលអ្នកទាំងពីរចាកចេញទៅផង។ ក្នុងចិត្តអ៊ំពេលនេះ គ្មានអ្វីក្រៅពីអាណិតកូនស្រីដែលត្រូវមនុស្សប្រុសខិលខូចបោកប្រាស់។

សំឡេងរថយន្តបន្លឺឡើងជាសញ្ញាប្រាប់ថា ឧត្ដរានិងម៉ាក់របស់គេចាកចេញទៅ។ ទឹកមុខបូព៌ាកាន់តែអាក្រក់មើល។ តំណក់ទឹកស្រក់តក់ៗចុះលើទ្រនាប់ជើងប៊ូរបស់គេ។

នេះមិនមែនជាតំណក់ភ្លៀងរលឹមដែលស្រក់ចុះតាមចន្លោះប្រហោងដំបូលស្បូវនោះទេ តែជាតំណក់ទឹកភ្នែកមនុស្សប្រុសដើមទ្រូងប្រាំហត្ថ។ យាយគ្រូដើរចូលមកដោយមានទាំងកាន់ក្រមាហុចមកឱ្យបូព៌ា។ គាត់យកដៃគោះស្មាគេតិចៗហើយនិយាយខ្សឹបៗដែលមិនអាចឱ្យអ៊ំធាស្ដាប់ឮបាន។

………………….

មេឃស្រឡះ ខ្យល់ស្ងប់!

អ៊ំធាម្នីម្នាចេញពីផ្ទះដោយទឹកមុខញញឹមញញែម។ ក្នុងដៃគាត់មានគ្រឿងរណ្ដាប់ម្លូស្លា និងចេកទុំមួយស្និតផង។ អ៊ំផាជាអ្នកជិតខាងស្រែកសួរពីក្នុងរបងផ្ទះមក៖

«ទៅណាអ្នកដូចទ្រង់ប្រញាប់ម៉្លេះ?»

«ចា! មានការទៅរកអាចារ្យតិចអ្នកអើយ! ផ្ញើជួយមើលផ្ទះមើលសម្បែងខ្ញុំផង ក្រែងលោមេជ្រូកខ្ញុំដាច់ខ្សែរួច ចេញទៅឈ្មុសដំណាំគេអី។»

«ទៅរកអាចារ្យធ្វើអីអ្នក? និរតីមិនទាន់ជាដាច់ទេអ្ហី?»

«អូ! មិនមែនទេអ្នក គឺថា…» អ៊ំធាសើចបន្តិចសិនទើបបន្ត «ខ្ញុំរកមើលខែឆ្នាំ។»

«លឿនពេកទេដឹងអ្នក? ទើបតែបានមួយខែ តិចអ្នកស្រុកសើចយំ។ ខ្ញុំមិនទាន់ទាំងបានប្រើអាចក់ឱ្យទៅដឹកត្បាល់កិនម្សៅពីផ្ទះអ្នកមកវិញផង។ នៅមានតង់ចងលើរោងចុងភៅទៀត។

«ខ្ញុំចេះតែមើលលេងទៅហ្នឹងណា ក្រែងលោថ្ងៃខែពួកគេត្រូវគ្នា។ ក្មេងៗមិនទាន់ដឹងខ្លួនទេ។ អារឿងមាត់អ្នកស្រុក ខ្ញុំលែងខ្វល់ហើយ។ ខ្ញុំខ្វល់តែពីរឿងសុភមង្គលកូនស្រីខ្ញុំ។ បានជាខុសម្ដង ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យកូនខុសម្ដងទៀតទេ។ ម្តងនេះទុកឱ្យខ្ញុំជាម្ដាយចាត់ចែងរឿងគូអនាគតឱ្យកូនម្ដង។ អារឿងត្បាល់កិនម្សៅ និងកៅស៊ូតង់ កុំទាន់អាលយកវិញអីអ្នក ចាំមើលខ្ញុំមើលថ្ងៃខែរួចសិន។»

«ខ្ញុំជួយអរអ្នក! ខ្ញុំសែនពេញចិត្តក្មួយបូព៌ា។ គេទើបជាបុរសល្អស័ក្ដិសមជាមួយនិរតី។»

«ចា! អរគុណ!»

អ៊ំធាឡើងផែលកង់ជិះចេញទៅទាំងទឹកមុខស្រស់ប៉ប្រិម។ ពិតជាក្នុងគ្រោះមានលាភមែន។ តាំងពីការពិតត្រូវបានលាតត្រដាងមក អ៊ំធាប្រកាសផ្ដាច់ទំនាក់ទំនងរវាងនិរតីនិងឧត្ដរា។ គាត់បានប្រគល់លុយបណ្ណាការឱ្យទៅគ្រួសារឧត្ដរាវិញដោយមិនមានទុកមួយកាក់មួយសេនឡើយ។

រយៈពេលមួយខែមកនេះ អ៊ំធាមើលថែកូនស្រីបានយ៉ាងល្អ។ គាត់ស្វះស្វែងរកគ្រូខ្មែរគ្រប់ច្រកល្ហកឱ្យតែឮថាគ្រូណាពូកែ។ ជាលទ្ធផល និរតីបានជាសះស្បើយពីជំងឺទាំងស្រុង។

…………..

តឺងៗ…សំឡេងជួងបន្លឺឡើងក្នុងបរិវេណមណ្ឌលកុមារកំព្រាពន្លឺថ្មី។ កូនមេអំបៅពណ៌ស្វាយតូចៗហិចហើររេរង់លើផ្កាដកខឹមដែលរីករហង់ក្នុងសួនខាងមុខបន្ទប់រៀន។ ម៉ូតូអាសង់មួយគ្រឿងបរយឺតៗមកឈប់ខាងមុខថ្នាក់។ បុរសជាអ្នកបើកពន្លត់ម៉ាស៊ីន រួចយកជើងឆ្វេងវាយចន្ទល់បញ្ឈរម៉ូតូ។ នារីដែលជិះខាងក្រោយចុះពីលើកែបដោយកិរិយាថ្នមៗ។ កំលោះអ្នកឌុបប្រញាប់ចុះពីម៉ូតូដើរមកកាន់ដៃនាង ។ គេគ្រាហ៍នារីរូបស្រស់ដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់រៀនដោយការយកចិត្តទុកដាក់។

«ជម្រាបសួរអ្នកគ្រូ!»

ប្រយោគនេះបន្លឺឡើងខ្ទរថ្នាក់រៀន។ គេឃើញអ្នកគ្រូម្នាក់នោះធ្វើដៃជាសញ្ញាឱ្យសិស្សអង្គុយចុះ។ បុរសសង្ហាឈរញញឹមស្រស់នៅមាត់ទ្វារ។ កែវភ្នែកគេសម្លឹងអ្នកគ្រូក្រមុំឥតដាក់ តែមិនមែនសម្លឹងក្នុងន័យសម្លក់ទេ គឺក្នុងន័យព្រួយបារម្ភ។ អ្នកគ្រូចោលស្នាមញញឹមត្រលប់ទៅគេវិញ ជាព័ស្តុតាងបញ្ជាក់ថា នាងមិនមានកើតអីទៀតឡើយ។

សិស្សានុសិស្សលើកសៀវភៅពុម្ភដាក់លើតុបង្កើតជាស្នូរព្រូសៗ។

អ្នកខ្លះចាប់បើកមើលមេរៀនដែលត្រូវរៀនថ្ងៃនេះ។ អ្នកខ្លះបើកមើលមេរៀនចាស់ដើម្បីរម្លឹកឡើងវិញ ដ្បិតគេខកខានរៀនជាមួយអ្នកគ្រូមួយខែទៅហើយ។ ពួកគេត្រូវរៀនជាមួយគ្រូជំនួស ដោយហេតុអ្នកគ្រូដាក់ច្បាប់ព្យាបាលជំងឺ។

បុរសសង្ហាហាក់មិនអាចរក្សាខ្លួនឱ្យនឹងនៅមាត់ទ្វារបាន។ គេដើរចូលទៅក្បែរអ្នកគ្រូ រួចពោលខ្សឹបៗ៖

«បងឮថាព្រឹកនេះម៉ែទៅមើលខែឆ្នាំពួកយើង។ ថ្ងៃដែលបងទន្ទឹងក៏បានមកដល់។»

ក្មេងៗក្នុងថ្នាក់សម្លឹងតាមដានពួកគេគ្មានបាត់សកម្មភាពមួយទេ។ អ្នកខ្លះប្រឹងផ្ទៀងស្ដាប់យកតែមែនទែន។ តែគួរឱ្យស្ដាយ សំឡេងខ្សឹបរបស់ពូសង្ហានោះខ្សោយពេក មិនអាចឱ្យពួកគេស្ដាប់បាន។

«អ្នកគ្រូមុខក្រហមហើយ។»

ក្មេងៗដែលអង្គុយតុមុខនិយាយឡើង។ អ្នកគ្រូមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ តែគ្រវាសដៃឱ្យបុរសសង្ហាចាកចេញពីថ្នាក់រៀនជាបន្ទាន់។ បុរសនោះក៏បង្ខំចិត្តធ្វើតាមដោយទឹកមុខស្ទាក់ស្ទើរហាក់មិនដាច់អាល័យ។ ក្មេងៗញញឹមញញែមដូចយល់សាច់រឿងណាស់អ៊ីចឹង។

ពួកគេនាំគ្នាតឿនអ្នកគ្រូឱ្យហៅលោកពូសង្ហាចូលមកក្នុងថ្នាក់រៀនវិញ។ សិស្សខ្លះជញ្ជូនកាតាបផ្លាស់ទីទៅអង្គុយតុថ្មី ដើម្បីទុកកន្លែងឱ្យលោកពូសង្ហាបានអង្គុយទៀតផង។

សិស្សប្រុសម្នាក់ដែលអង្គុយតុក្រោយគេយកសៀវភៅបិទមុខព្រោះតែត្រូវមិត្តភក្តិចំអន់ឱ្យ។ គេចាំបានថាមានម្ដងនោះ គេមិនធ្វើកិច្ចការសាលាដែលអ្នកគ្រូដាក់ឱ្យ។ អ្នកគ្រូមិនបានដាក់ពិន័យគេទេ តែប្រាប់ឱ្យសិស្សនោះសន្យាថានឹងខិតខំរៀន លែងខ្ជិលច្រអូសទៀត។

ពេលនោះគេឆ្លើយទាំងក្លាហានថា បើអ្នកគ្រូមានប្ដី គេនឹងខំរៀនឱ្យពូកែ។ ដល់តែលើកនេះ អ្នកគ្រូមានគូ គ្រប់គ្នាចោមរោមមើលថាគេនឹងខំរៀនដូចដែលបានសន្យាដែរទេ។

អ្នកគ្រូងាកមុខមករកកូនសិស្សវិញបន្ទាប់ពីប្រើក្រសែភ្នែកជូនដំណើរគូសង្សារអស់មួយសន្ទុះ។ សំឡេងម៉ូតូបរចេញទៅ ជំនួសមកវិញនៅសំឡេងសារទូរសព្ទ។ អ្នកគ្រូក្រមុំប្រញាប់ឆែកមើល រួចក៏ញញឹមបិទមាត់លែងជិត៖

«ម៉ែប្រាប់ថាខែឆ្នាំពួកយើងត្រូវគ្នាល្អណាស់។ ក្រោយបានគ្នាជាប្ដីប្រពន្ធនឹងរកស៊ីមានបាន ត្រជាក់ត្រជុំ កើតកាលវាលគុម្ព មានកូនមានចៅពេញផ្ទះ។»

 ………….

មួយខែក្រោយមក!

សំឡេងភ្លេងការលាន់ឮគ្រហឹមបង្ហើរពីមេក្រូដែលបំពាក់លើចុងក្រសាំងរបងផ្ទះអ៊ំធា។ ម្តងនេះម្ចាស់មេក្រូលែងចងមេក្រូនឹងដើមអំពិលបារាំងដូចមុនទៀតហើយព្រោះខ្លាចនាំប្រផ្នូលមិនល្អទៀត។

អាពាហ៍ពិពាហ៍របស់និរតីនិងបូព៌ានាពេលនេះ បង្កើតឱ្យមានការជជែកវែកញែកខ្ទរខ្ទារភូមិស្រុក។ អ្នកស្រុកខ្លះជួយអរគ្រួសារនិរតីដែលអាចគេចផុតពីគ្រោះអាក្រក់ ហើយរកបានកូនប្រសារល្អដូចបូព៌ា។ អ្នកស្រុកខ្លះទៀតដែលមិនជឿលើរឿងផ្លូវងងឹត ទៅជាអាណិតកូនកំលោះមុនវិញ។

ពួកគេយល់ថា កូនក្រមុំសម្ដែងធ្វើជាឈឺដើម្បីរំសាយមង្គលការដោយមិនចង់ខូចខាតកេរ្តិ៍ឈ្មោះ។ នាងនិងគូស្នេហ៍ថ្មីរួមដៃគ្នាកេងចំណេញលើជំនឿផ្លូវងងឹតងប់ងល់របស់អ្នកភូមិ បង្កើតបានជាឆាកល្ខោនបោកប្រាស់ដ៏ជោគជ័យមួយ។

យ៉ាងណា រឿងគ្រប់យ៉ាងប្រហែលមិនខុសពីពាក្យដែលយាយគ្រូខ្សឹបប្រាប់បូព៌ានោះឡើយ «រឿងមិនគួរកើតបានកើតរួចទៅហើយ។ តទៅមានតែត្រូវដើរទៅមុខបន្តទៀត។»

ចប់ដោយបរិបូរណ៍!

វគ្គ៣ កូនក្រមុំខ្មោចចូល

សំឡេងភ្លេងការលាន់ឮគ្រហឹមបង្ហើរពីមេក្រូនៅចុងអម្ពិលបារាំងរបងផ្ទះនិរតី។ ពេលាជ័យដែលលោកតាអាចារ្យបានគន់គូរចូលមកដល់។ គ្រួសារទាំងសងខាងញញឹមស្រស់ពព្រាយពោរពេញដោយក្ដីរំភើបរីករាយ។ និរតីក្លាយជានារីទីមួយដែលអ្នកភូមិស្ងើចសរសើរគ្រប់ៗគ្នាថាមានសំណាងបានប្ដីអ្នកមាន។

មិនត្រឹមតែបានថ្លៃបណ្ណាការខ្ពស់លើសស្រីៗក្នុងភូមិ ថែមទាំងត្រូវបានភាគីកូនកំលោះធានារ៉ាប់រងរាល់ការចំណាយនានាក្នុងពិធីមង្គលការនេះទៀតផង។ 

នៅលើគ្រែធំខាងមុខផ្ទះ ចាស់ៗជាច្រើននាក់ជុំគ្នាពិសាស្លាម្លូ ជជែកពីនេះពីនោះតាមទម្លាប់អ្នកនៅស្រុកស្រែ។ យាយៗដែលចេះរៀបចំបាយសីកំពុងមមាញឹកនឹងការកាច់ធាងចេកឱ្យត្រូវក្បួន រួចក៏តាំងដោតធូប ទៀន ផ្កាភ្ញី ម្លូស្លាទៅតាមទំនៀមបុរាណ។

មីងៗនៅកាច់ជ្រុងផ្ទះកំពុងជុំគ្នាមើលភ្លើងនំដែលពួកគាត់ឡើងវេចតាំងពីទៀបភ្លឺ។ ថ្មើរនេះនំអន្សមចេក អន្សមផ្អែម នំបត់ នំគម និងនំទៀនឆ្អិនសព្វអស់ហើយ។ មីងៗពីរនាក់ដែលមានមាឌធំមិនចាញ់បុរស ម្នាក់ៗកាន់កន្សែងទ្រាប់ដៃ ចាប់ដៃឆ្នាំងធំដាក់ចុះពីចង្ក្រាន ទុកតែឆ្នាំងនំអន្សមជ្រូកដែលត្រូវស្ងោរបន្តទាល់មេឃងងឹត។

នៅខាងក្រោយផ្ទះគឺរោងចុងភៅ។ គេឃើញគ្រឿងទេសនិងសម្ភារផ្ទះបាយស្កេកស្កះនៅលើគ្រែទ្រវែងមួយព័ទ្ធជុំវិញដោយពូៗចុងភៅ។ អ្នកខ្លះពាក់អាវជិតខ្លួន អ្នកខ្លះលែងខ្លួនទទេមួយកំណាត់លើតែមានក្រមាបង់កសម្រាប់ជូតញើស។ មានអ្នកកាប់សាច់ មានអ្នកបេះបន្លែ មានអ្នកកំពុងចម្អិនម្ហូបទៅតាមការចង់បានរបស់ម្ចាស់ដើមការ។

នៅក្រោមម្លប់ស្វាយឆ្ងាយបន្តិចពីផ្ទះកូនក្រមុំគឺរោងផ្កាស្លា។ គ្រួសារឧត្តរាដ្បិតតែជាអ្នកទីក្រុងមានជីវភាពធូរធារ តែពួកគេមិនប្រកាន់នឹងរោងផ្កាស្លាប្រក់តង់បែបអ្នកស្រុកស្រែឡើយ។

អ៊ំធាម្ដាយកូនក្រមុំឧស្សាហ៍លើកនេះលើកនោះមកឥតដាច់ដោយបារម្ភខ្លាចអ្នកដន្លងមិនសូវពេញចិត្ត។ ម្តងគាត់លើកចេកណាំវ៉ាមកទាំងស្ទង ម្តងគាត់លើកផ្លែដូងមកទាំងធ្លាយ ម្តងនេះគាត់លើកនំខ្មែរដែលទើបស្រង់ពីឆ្នាំងទាំងកញ្ជើមកទៀត។ អ៊ំចម៉្បាម្តាយឧត្ដរាក្រែងចិត្តអ្នកដន្លងណាស់។ គាត់បន្ទោសកូនប្រុសមិនលែងរឿងបណ្ដោយឱ្យម្ដាយក្មេកលើករបស់ធ្ងន់ៗមកជូន ចំជាមិនគម្បីមែន។ អ៊ំធាសើចស្រស់ មិនប្រកាន់អីបន្តិច។ គាត់ជាស្ត្រីមេម៉ាយ ការងារលើកដាក់អស់នេះគាត់ថ្នឹកអស់ទៅហើយ។

នៅខាងលើផ្ទះផ្កាស្រស់ក្នុងថូមុខបន្ទប់រួមគ្នាចោលសម្រស់ផូរផង់ហាក់ចង់ប្រណាំងប្រជែងនឹងសម្ភស្សកូនក្រមុំ។ នារីផ្នួងពីររូបកំពុងសម្អិតសម្អាងតែងកាយឱ្យនិរតីដែលកំពុងអង្គុយកៅអីក្បែរមាត់ទ្វារបន្ទប់នាង។

ទឹកមុខនាងស្រងូត បបូរមាត់ស្លេកស្លាំងមើលទៅដូចមនុស្សកំពុងធ្លាក់ខ្លួនឈឺ។ ក្រែមក្រហមឆេះដែលអ្នកផ្នួងលាបបន្ថែមញឹកញាប់នៅតែមិនអាចជួយឱ្យទម្រង់មុខនាងស្រស់វិញបាន។

សំឡេងជើងទឹបៗរបស់ម្តាយនាងដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់។ ក្នុងដៃគាត់មានកាន់កែវដាក់អ្វីមួយមកជាមួយ។ ឈរមើលកូនស្រីតែងកាយបានបន្តិច គាត់ហុចកែវនោះឱ្យនាង ព្រមទាំងនិយាយទាំងមុខស្ងួត៖

«លាបរមៀតខ្លះទៅកូនកុំឱ្យឃើញស្លេកពេក។»

«មិនអីទេម៉ែ នាំប្រឡាក់ពិបាកជូតសម្អាត។ ផ្នួងគេមានគ្រឿងម្សៅគេហើយ។»

«មិនអីយ៉ាងម៉េច មើលទឹកមុខកូនពេលនេះទៅ ស្លក់ណាស់។ ឱ្យម៉ែហៅពេទ្យនៅចុងភូមិមកពិនិត្យទេ?»

«មិនបាច់ទេម៉ែ កូនលាបរមៀតនេះក៏បាន។»

និយាយតែប៉ុណ្ណេះ និរតីលូកដៃទទួលកែវរមៀតពីម្តាយទាំងរញីរញ័រ។ ស្រាប់តែ…

ប្រាវ…កែវរបូតពីដៃនាងធ្លាក់បែកខ្ចាត់ខ្ចាយលើរនាបក្តារ។ ម្សៅរមៀតកំពប់ពេញពាសជះពណ៌លឿងឆ្អៅឆ្អិន។ និរតីប្រញាប់ឱនលូកដៃបម្រុងរើសបំណែកកែវ តែត្រូវម្ដាយឃាត់។ ភ្លាមៗឧត្តរានិងម៉ាក់គេឡើងមកដល់ទាំងស្លន់។

«កើតអីនឹងអ្នក?»

អ៊ំចម៉្បាសួរទាំងព្រួយ។ អ៊ំធាមានអាការអឹមអៀនមិនទាន់ឆ្លើយទៅអ្នកដន្លងភ្លាមវិញទេ ដោយហាក់ទើសទាល់នឹងកូនប្រសាប្រុសនៅទីនេះដែរ។ គាត់លូកដៃកេះអ្នកដន្លងខិតមកកៀនជញ្ជាំងឆ្ងាយបន្តិច ទើបខ្សឹបប្រាប់តិចៗ៖

«កូនស្រីខ្ញុំមកថ្ងៃខែ ទើបនាងមិនសូវស្រួលខ្លួន។»

អ្នកដន្លងបង្ហាញទឹកមុខធូរស្បើយបន្តិចក្រោយពេលដឹងរឿង ទើបខ្សឹបប្រាប់វិញ៖

«ចាំខ្ញុំលួចខ្សឹបប្រាប់កូនប្រុសខ្ញុំ ក្រែងមីអូនអៀនមិនហ៊ានប្រាប់។ អ្នកកុំបារម្ភអី!»

«ចាស! អរគុណអ្នកហើយដែលយល់រឿងនេះ!»

«មនុស្សស្រីត្រូវតែយល់រឿងមនុស្សស្រីដូចគ្នា។ អ៊ីចឹងពួកយើងគិតចុះក្រោមវិញ ខ្ញុំឮអ្នកនៅខាងក្រោមានការរកអ្នកផង។ ឈប់ព្រួយទៀត ទីនេះទុកឱ្យកូនប្រុសខ្ញុំរ៉ាប់រង។»

«ចាស!»

អ្នកដន្លងទាំងសងបណ្ដើរគ្នាចុះដី ទុកឱកាសឱ្យប្ដីប្រពន្ធថ្មោងថ្មីមើលថែគ្នា។ និរតីផ្លាស់ទៅអង្គុយក្បែរបង្អួចវិញ ទុកទីតាំងនេះឱ្យស្វាមីសម្អាត។

ឧត្ដរាយកអំបោសជក់ត្នោតបោសប្រមូលអំបែងកែវទុកម្ដុំ រួចយកក្រណាត់កន្ទបជូតម្សៅរមៀតពីរនាប។ នារីកូនផ្នួងទាំងពីរញញឹមញាប់ញ័រនឹងទង្វើយកចិត្តទុកដាក់របស់កូនកំលោះម្នាក់នេះ។ ពួកនាងកំពុងលួចច្រណែនកូនក្រមុំដែលបានស្វាមីទាំងមានរូបរាងស្រស់សង្ហាទាំងចិត្តល្អ។

«មុតដៃអត់?»

ឧត្តរាសួរកូនក្រមុំដោយសំនៀងព្រួយបារម្ភ។  កូនផ្នួងទាំងពីរធ្វើឫកពាដូចកំពុងលើសជាតិស្ករ។ និរតីបង្ហាញបាតដៃទាំងសងឱ្យស្វាមីពិនិត្យ ព្រមទាំងនិយាយទាំងជឿជាក់៖

«អត់មានកើតអីទេ។»

នាងបម្រុងដកដៃវិញ តែត្រូវនាយក្តាប់ដៃជាប់រួចក៏តាំងអង្អែលថ្នមៗដោយកិរិយាយកចិត្តទុកដាក់។ និរតីឱនមុខជ្រប់ដោយនាងអៀនប្រៀននឹងកូនផ្នួង។ កូនកំលោះយល់ការណ៍ គេប៉ប្រិចនេត្រាជាសញ្ញាទៅពួកនាងភ្លាម។ នារីទាំងពីរយល់រឿងក៏ប្រញាប់បណ្ដើរគ្នាយកអំបែងកែវដែលឧត្តរាប្រមូលរួចទៅចោលនៅដី។

«ទៅក្រោមវិញទៅ អូនត្រូវឱ្យអ្នកផ្នួងតែងខ្លួនបន្ត។»

និរតីបណ្ដើរ នាងប្រឹងដកដៃចេញពីដៃស្វាមីបណ្ដើរ។ តែគ្មានទៅដកបានទេ ឧត្ដរារឹតតែក្រសោបដៃនាងណែនក្ដន់។ គេឱនថើបដៃនាង រួចបញ្ចេញសម្ដីទឹកឃ្មុំ៖

«ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃមង្គលរបស់យើង ក៏ជាថ្ងៃដែលបងរំភើបបំផុតក្នុងជីវិតនេះដែរ។ បងត្រូវតែនៅមើលថែអូនគ្រប់ពេល។ បងមិនអនុញ្ញាតឱ្យមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះអូនជាដាច់ខាត។»

ទឹបៗ… សម្រិបជើងនរណាម្នាក់ឡើងជណ្ដើរមកទាំងប្រញាប់ប្រញាល់។ ឧត្ដរាព្រមបន្ធូរដៃពន្លែងបាតដៃតូចច្រឡឹងទាំងពីររបស់ភរិយាចេញពីដៃខ្លួន។ នារីរហ័សដកដៃចេញ រួចងាកទៅរកអ្នកដែលកំពុងដើរចូលមក។

«អ៊ំនៅលើនេះអត់បង?»

ប្អូនប្រុសជីដូនមួយនាងនិយាយមក។

«ម៉ែចុះក្រោមយូរដែរហើយ! អូនឯងរកគាត់ធ្វើអី?»

«ខ្ញុំមកហៅគាត់ទៅឱ្យលុយថ្លៃក្បាលជ្រូកគេ។»

«មិនបាច់ទៅរកម៉ែទៀតទេ។ ចាំបងចុះទៅទូទាត់។ ក្រោយៗចំណាយអីក៏ដោយ មកប្រាប់បង ហាមទៅប្រាប់ម៉ែទៀត។»

«បាទបងថ្លៃ!»

………………

ពេលាធ្វើកិច្ចសូត្រមន្តឈានមកដល់។ លោកអាចារ្យរៀបចំឱ្យកូនកំលោះកូនក្រមុំអង្គុយផ្ទឹមគ្នា ដោយមានរណ្តាប់រៀបចំនៅខាងមុខស្កេកស្កះ។ គ្រប់គ្នាហាក់ភ្ញាក់ផ្អើលនឹងរូបសម្ភស្សកូនក្រមុំដែលមានសភាពស្លេកស្លាំងស្លក់ហាក់ដូចមនុស្សបាត់វិញ្ញាណ។

ក្រែមពណ៌ក្រហមឆេះលើបបូរមាត់នាងនៅមិនអាចលើកសម្រស់ឱ្យស្រស់បស់បាន។ បងប្អូនញាតិមិត្តដែលមកចូលរួមពិធីចេះតែខ្សឹបខ្សៀវសួរគ្នាថា កូនក្រមុំឈឺអី? ឯម្តាយនិងម្តាយក្មេករបស់កូនក្រមុំក៏ចេះតែខ្សឹបតបវិញស្ងាត់ៗព្រោះមិនចង់ឱ្យញាតិមិត្តជាបុរសដឹងឮ។

នៅរោងផ្កាស្លា ស្ដ្រីមានផ្ទៃពោះម្នាក់កំពុងបកចេកទុំពមយកៗ។ នាងត្រូវជាមីងរបស់កូនកំលោះ។ ដោយសារនាងមានផ្ទៃពោះ មិនស្រណុកដើរចុះដើរឡើងផង ទើបគេក៏ប្រគល់ភារៈចាំរោងផ្កាស្លាឱ្យបំពេញ។ ទឹកមុខស្អុយប៉ែប្រែជារីកភ្លាមក្រោយពេលនាងឃើញបូព៌ាឈប់ម៉ូតូខាងមុខរោង។ រកតែគ្នាចុះពីម៉ូតូមិនទាន់ នាងចាប់សួរនាំ៖

«ថ្មើរនេះហើយទើបមកដល់?»

បូព៌ាយួរកាតាបដើរចូលរោងបណ្ដើរ ឆ្លើយតបបណ្ដើរ៖

«បន្ទោសខ្ញុំមិនបានទេអ៊ី បើក្មួយប្រុសអ៊ីផ្ដាំផ្ញើការងារមួយលានជំពូកឱ្យខ្ញុំធ្វើ។»

«ការងារស្អីខ្លះក៏ច្រើនម៉្លេះ?»

«មិនអាចប្រាប់អ៊ីបានទេ ទុកឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។»

«មិនប្រាប់ក៏ហីទៅ បានឯងមក អ៊ីធូរទ្រូង។»

បូព៌ាទុកដាក់កាតាបស្រួលបួល ទើបតបវិញ៖

«មានអីឱ្យខ្ញុំជួយ?»

«ឯងយកលុយក្នុងកាបូបខ្មៅនេះទុកជាប់ខ្លួន ចាំទូទាត់ចំណាយ។ អ៊ីមិនសូវយល់ពីអារ៉ាទេ ស្រលាញ់ប្រពន្ធផ្កាប់មុខ។ កូនក្រមុំជនបទដាច់ស្រយាលសោះហ៊ានឱ្យបណ្ណាការដល់ទៅមួយម៉ឺនដុល្លារ ហើយនៅរ៉ាប់រងចំណាយនានាសព្វមុខទៀត។ អ៊ីប្រាប់ទៅចុះ ស្រុកនេះឃើញដាច់ស្រយាលចឹងទេ តែចាយលុយដូចក្រដាស។ អាងតែខាងប្រុសធានាចេញលុយ ខាងស្រីពឺតតែពីចាយ។ ពិធីរៀបការតូចតាចមួយសោះ ទិញក្បាលជ្រូកដប់។ អ៊ីឃើញហើយរកតែពុទ្ធោទេ។»

«តាមទំនៀមស្រុកគេទេអ៊ី! ស្រុកនេះបុរាណណាស់។ ក្បាលជ្រូកដប់ហ្នឹងសែនអ្នកតាមិនសប់កន្លែងផង។ ភូមិនេះ តែដំបូកកណ្ដៀរពូនជាប់គល់ឈើក៏គេនាំគ្នាគោរពសែនព្រេនដែរ។ គេជឿផ្លូវងងឹតណាស់។ កាលភ្ជាប់ពាក្យសែនខ្មោចមិនចេះតិចកន្លែង ទម្រាំការធំអ៊ីចេះទៀត។ អ៊ីមានផ្ទៃពោះផង កុំមាត់ច្រើន។ យើងគួរចូលស្ទឹងតាមបទ។ គេគោរពអី យើងគោរពហ្នឹងដែរទៅ។»

ឮតែប៉ុណ្ណេះ នាងរហ័សយកដៃខ្ទប់មាត់លែងនិយាយ។ បូព៌ាលួចសើចស្ងាត់ៗ។ មនុស្សមាត់ច្រើនបែបនេះ ទាល់តែគំរាមខ្លះទើបស្ងាត់។ កំលោះដោះអាវក្រៅចេញពីខ្លួន រួចរូតកាតាបលូកយកកូនក្លងមួយកាន់ក្នុងដៃ។ ប្រុងនឹងដើរចេញទៅចូលរួមពិធី សម្លាញ់របស់គេរត់ត្រហេបត្រហបមក៖

«ឯងយកឡានគ្នាជូនកូនផ្នួងទៅផ្សារបន្តិច។»

«មានរឿងអី?»

«គ្មានពេលប្រាប់ទេ ប្រញាប់ទៅឱ្យលឿនឡើង។ អូ! ហីមានយកដន្លាប់មន្តគ្នាមកទេ?»

បូព៌ាហុចកូនក្លងក្នុងដៃឱ្យមិត្តសម្លាញ់ រួមជាមួយសម្ដីត្អូញត្អែរ៖

«ដោយសាររវល់រកដន្លាប់ស្នេហ៍របស់ឯងនេះ បានជាគ្នាមកយឺត។ មិនដឹងជាយកមកធ្វើអី? អំពល់ឥតប្រយោជន៍។»

«យកមកលាបមុខកុំឱ្យចាញ់ច្រាបគេ។ ឈប់រអ៊ូទៀត ឆាប់ទៅផ្សារឱ្យលឿន។»

ឧត្ដរាប្រញាប់យកដន្លាប់មន្តរបស់គេពីដៃបូព៌ា ដោយទុកជំនួសវិញនូវកូនសោឡាន។ គេបកទៅចូលរួមពិធីវិញ ទុកឱ្យមិត្តសម្លាញ់ដែលទើបធ្វើដំណើរមកដល់ត្រូវចេញដំណើរទៅទីផ្សេងទៀត។ ពីទីនេះទៅផ្សារចម្ងាយជាងដប់គីឡូម៉ែត្រ។ សមនឹងផ្លូវលំជង្ហុកធំៗទៀត ដំណើរទៅផ្សារនេះមិនជាលឿនប៉ុន្មានទេ។ បូព៌ាបើករថយន្តយឺតៗព្រោះមិនចង់ឱ្យកូនផ្នួងទាំងពីររូបដែលជិះនៅខាងក្រោយរលាក់ខ្លាំង។ 

«បន្ទោសៗ គិតតែបន្ទោសផ្នួង។ បើកូនក្រមុំធ្វើចរិតចឹង ផ្នួងណាតែងឱ្យស្អាតបាន។»

«មែនហ្នឹង! ដល់តែជ្រុលពេកចង់តែបោកគ្រាប់បែកទេ។»

នារីទាំងពីរនិយាយគ្នាយ៉ាងក្លាហានមិនខ្លាចបូព៌ារាយការណ៍ប្រាប់កូនក្រមុំ។ បូព៌ាគ្មានទម្លាប់នាំរឿងទេ តែគេនឹកឆ្ងល់នឹងឃ្លាដែលកូនផ្នួងនិយាយថា កូនក្រមុំធ្វើចរិតអ៊ីចឹង។ គេសួររបៀបបង្វែងដាន៖

«ប្អូនៗទៅផ្សារមានកិច្ចអីបន្ទាន់?»

កូនផ្នួងម្នាក់ឆ្លើយតប៖

«ចាសបង ពួកខ្ញុំត្រូវទៅទិញគ្រឿងសម្អាងថ្មីតាមការចង់បានរបស់កូនកំលោះ។ ដើរមួយរោងនេះយ៉ាប់ណាស់បង ត្រូវមាត់គេមិនឈប់។ គេចោមរោមថាពួកខ្ញុំតែងកូនក្រមុំពីស្អាតទៅជាអាក្រក់។ បងជួយគិតមើល មុនពេលតែងខ្លួន កូនក្រមុំយំមិនឈប់។ មុខគាត់វិញស្រពោនមិនរីកសោះ។ សម្បុរវិញឡើងប្រផេះ ដូចកំពុងឈឺធ្ងន់។ ពួកខ្ញុំខំប្រឹងកែឆ្នៃណាស់ ទើបតែងខ្លួនបានគ្រាន់បើ តែកូនកំលោះនិងម៉ាក់គាត់បែរជាបន្ទោសពួកខ្ញុំឥតស្រាក។»

រថយន្តចាប់បន្ថយល្បឿនយឺតបំផុតបើទោះជាតៃកុងបើកផុតជង្ហុកក៏ដោយ។ កូនផ្នួងគិតថាតៃកុងប្រហែលចាប់អារម្មណ៍រឿងដែលពួកនាងកំពុងនិយាយទើបបន្ថយល្បឿនដើម្បីបានស្រួលស្តាប់។ ពួកនាងចាប់បន្ថែមល្បោយ៖

«ខ្ញុំសង្ស័យតែកូនក្រមុំមានសង្សារ តែត្រូវម្ដាយចាប់បង្ខំឱ្យរៀបការជាមួយអ្នកមាន។ មើលទៅគាត់ដូចគ្មានចិត្តស្រលាញ់កូនកំលោះសោះ។ គាត់សំងំយំក្នុងបន្ទប់ច្រើនដង គឺយំនឹកដល់សង្សារ។ អាណិតណាស់។ គាត់ខូចចិត្តរហូតសុខភាពធ្លាក់ចុះបែបនេះ ខ្លាចតែរស់មិនបានយូរទេ។»

រថយន្តឈប់ង៉ក់! តៃកុងបញ្ជាឡានប្ដូរទិសដៅទៅក្រោយវិញភ្លាម។

«សូមទោស! គឺខ្ញុំមិនគប្បីនឹងនាង។»

គេនិយាយតែប៉ុណ្ណេះក៏បញ្ជារថយន្តលឿនស្លេវត្រលប់ទៅផ្ទះការវិញ ទុកឱ្យកូនផ្នួងមើលមុខគ្នាឡិងឡង់ៗដោយក្ដីងឿងឆ្ងល់។

…………

ចប់ពិធីភ្លាម អ៊ំធាប្រញាប់ឱ្យខាងចុងភៅរៀបចំបាយទឹកជូនកូនកំលោះកូនក្រមុំភ្លាម។ គាត់ព្រួយខ្លាំងដោយឃើញទឹកមុខនិរតីប្រែជាបែកខ្មៅពិបាកមើល។ កូនក្រមុំដែលគ្រប់គ្នារំពឹងទុកថានឹងស្រស់ស្អាតដូចទេពអប្សរ បែរជាផ្ទុយស្រឡះទៅវិញ។

«ខ្ញុំអត់ឃ្លានទេម៉ែ!»

និរតីប្រឹងប្រកែក តែម្ដាយនាងឃាត់ភ្លាម៖

«អត់ឃ្លានយ៉ាងម៉េច ទឹកមុខកូនអាក្រក់មើលណាស់។ ហូបបាយតិចទៅ ចាំម៉ែកោសខ្យល់ឱ្យ។ កូនឯងទុកខ្យល់ឱ្យទុំទើបទៅជាបែបនេះ។»

«ខ្ញុំចង់ឡើងទៅសម្រាកខាងលើសិន។ ពេលឃ្លានចាំខ្ញុំចុះមកហូប។»

អ៊ំធាប្រុងតែឃាត់កូនស្រីទៀត តែត្រូវកូនប្រសារកាត់មុន៖

«អង្គុយស្ដាប់លោកតាយូរចុចជើងចុកចង្កេះណាស់។ ឱ្យនិរតីទៅសម្រាកសិនក៏ល្អដែរម៉ែ។»

និយាយចប់ គេដើរទន្ទឹមនាងបំណងឡើងជណ្តើរទៅខាងលើជាមួយនាងដែរ តែនាងប្រកែក៖

«បងត្រូវនៅកំដរម៉ាក់បងប្អូនខាងបងញ៉ាំបាយ កុំឱ្យពួកគាត់ទើសទាល់។ អូនមិនអីទេ!»

ឧត្តរាឈរស្ងៀមទុកឱ្យភរិយាឡើងជណ្ដើរទៅសម្រាកខាងលើផ្ទះម្នាក់ឯង។ គេយល់ច្បាស់ថាខណៈនេះ នាងចង់នៅម្នាក់ឯងច្រើនជាង។ នៅក្រោមផ្ទះ ក្រុមចង់ភៅចាប់រៀបចំអាហារសម្រាប់ភ្ញៀវគ្រប់គ្នា។ អ៊ំធាខ្នះខ្នែងលើកម្ហូបមកទទួលសាច់ញាតិខាងកូនប្រុស ទាល់តែកូនប្រសារអូសដៃឱ្យទៅអង្គុយនៅតុទន្ទឹមនឹងម៉ាក់គេ ហើយសុំខ្លួនជាអ្នកលើកម្ហូបជំនួស។

សន្ធឹកផ្គរក្តុងក្តាំងលាន់ឮបន្តកន្ទុយគ្នា។ ផ្លេកបន្ទោរព្រាកៗ ខ្យល់កន្ត្រាក់វាយបំបាក់មែកឈើលាន់ប្រាវៗ។ ភ្លៀងក៏ចាប់ទម្លាក់ខ្លួនមកតាមក្រោយ។ ដើមក្ទម្ពទេសបះជើងច្រាងដួលស្លាប់ក្បែរសមដើមកន្ទួតជូរដែលទើបរលំមុននេះ។ ស្នូរខ្យល់ក៏តាំងបំប៉ោងអំណាចមួយវឹងទៀតបក់នាំគម្របចានឆ្នាំងដែលដាក់ហាលសម្ងួតនៅលើគ្រែចុងភៅក្រោយផ្ទះឱ្យហើរធ្លាក់ដីរំលងបួនដប់ម៉ែត្រ។

ឧត្តរាស្ទុះវឹងឡើងជណ្តើរទៅរកនិរតី។ អ៊ំធាប្រញាប់នាំអ្នកដន្លងនិងសាច់ញាតិខាងកូនប្រសារចេញពីរោងផ្កាស្លាទៅស្នាក់ផ្ទះអ្នកជិតខាង។ នៅខាងក្រៅ មែកឈើបន្តបាក់ធ្លាក់ជាហូរហែរតាមអំណាចខ្យល់។ អ៊ំចម្ប៉ានិងសាច់ញាតិហាក់បាត់ព្រលឹងពីក្នុងខ្លួន។ ពួកគេជាអ្នកទីក្រុងមិនធ្លាប់បានឆ្លងកាត់ស្ថានភាពនេះពីមុនមក។ ម្ល៉ោះហើយ ម្នាក់ៗមានការភិតភ័យជាងអ៊ំធាឆ្ងាយណាស់។

ស្រមោលនរណាម្នាក់កំពុងរត់កាត់ភ្លៀងពីខាងក្រៅមក។ គ្រាន់តែរត់មកដល់ភ្លាម គេនិយាយទាំងស្លន់៖

«និរតី…»

បូព៌ាផ្អាកសម្តីបន្តិចព្រោះត្រូវសម្រួលដង្ហើមដែលសឹងរត់មិនដល់គ្នាព្រោះតែប្រឹងរត់មកនេះ។ អ៊ំធាសួរបញ្ជាក់វិញទាំងភ័យ៖

«មានរឿងអីក្មួយ? និរតីកើតអី?»

«និរតី…និរតីខ្មោចចូល។»

គ្រប់គ្នាស្រឡាំងកាំង។ អ៊ំធាស្ទុះវឹងសំដៅទៅផ្ទះវិញភ្លាម។ អ្នកផ្សេងទៀតក៏ស្រវេស្រវារកស្បោងកៅស៊ូទទូរក្បាលទៅតាមក្រោយដែរ។ អ៊ំចម្ប៉ាហាក់មានស្មារតីនឹងធឹងជាងគេ។ គាត់សួរបូព៌ាបញ្ជាក់៖

«និយាយឱ្យច្បាស់មកក្មួយ និរតីខ្មោចចូលយ៉ាងម៉េច?»

«ខ្ញុំក៏មិនច្បាស់ដែរអ៊ំ! ខ្ញុំឮអ្នកផ្នួងពីរនាក់នៅខាងលើផ្ទះស្រែកចេកចាច ហើយនិយាយបែបនេះ ក៏ប្រញាប់មកប្រាប់ទាំងអស់គ្នា។»

គ្រប់គ្នាដើរមកដល់មាត់ជណ្តើរទាំងទទឹកភ្លៀងជោក។ គេឮសំឡេងព្រូសៗពីលើផ្ទះមកហាក់ដូចជាសំឡេងបោកប្រាស់របស់របរ។ នារីផ្នួងពីរនាក់រត់ចុះជណ្តើរមកទាំងភ័យញ័រប្រាណ។

«កូនក្រមុំ…កូនក្រមុំខ្មោចចូល។»

នារីទាំងពីរទន្ទេញឃ្លានេះទាំងញ័រមាត់ ហាក់ព្រលឹងចេញពីខ្លួនអស់។ គ្រប់គ្នាក៏ប្រញាប់ឡើងទៅខាងលើផ្ទះ។ ក្នុងសភាពសក់វែងកន្ទ្រីងកន្ទ្រើង មុខសស្លេកដូចសាកសព និរតីកំពុងអង្គុយយោលជើងនៅលើធ្នឹមផ្ទះ។ ភ្នែកនាងសស្កុងបើកធំក្រឡេបក្រឡាប់ សើចផងយំផង លក្ខណៈដូចខ្មោចព្រាយនៅក្នុងភាពយន្ត។

«ចុះមកកូន! កូនម្ដាយ! ចុះភ្លាមមក!»

អ៊ំធាយំហ៊ូៗលើកដៃសំពះកូនស្រី។ ខណៈនេះ គ្មានអ្នកណាមិនតក់ស្លុតនឹងស្ថានភាពរបស់និរតីនោះទេ។ នាងកំពុងវវ្វេងវង្វាន់លែងស្គាល់គេឯង លែងស្គាល់ទាំងម្ដាយនិងស្វាមីផង។

ឧត្ដរារំកិលខ្លួនសន្លឹមៗនៅលើធ្នឹមសំដៅទៅរកនាង។ និរតីក៏តាំងលើកដៃចង្អុលនិងស្រែកគំរាម៖

«កុំចូលមកជិតយើង អាមនុស្សអាក្រក់!»

ឧត្តរាផ្អាករំកិលខ្លួន ដោយព្យាយាមនិយាយលួងលោមភរិយា៖

«និរតីគឺបងណា! បងគឺឧត្តរា ជាប្តីរបស់អូន។»

«ឯងជាបិសាច ឆាប់ចេញពីមុខយើងភ្លាម។»

នៅខាងក្រៅ មេឃបង្អុរភ្លៀងឥតឈប់។ អ៊ំធានិងអ្នកភូមិផងរៀបចំអុជធូបទានបែរបន់ដូនតានិងជំនាងផ្ទះ។ ផ្សែងធូបហុយទ្រលោមពេញផ្ទះ។ នរណាម្នាក់ដែលឈរក្បែរបង្អួច លូកដៃដកគន្លឹះបង្ហើបបង្អួចបន្តិចឱ្យខ្យល់ចេញចូល កុំឱ្យឈ្លក់ផ្សែងធូប។ អ៊ំធានិងអ្នកភូមិនិយាយបែរបន់ដល់គ្រប់ឈ្មោះអ្នកតាក្នុងភូមិ។

និរតីហាក់មានសភាពរឹតតែធ្ងន់ធ្ងរ។ នាងកាន់កូនកាំបិតមុខសស្ញាញក្នុងដៃ សម្លឹងចុះឡើងហាក់មិនច្បាស់ថាចង់ធ្វើអ្វី។ អ៊ំធាគ្រាន់តែឃើញបែបនេះ ខ្លួនគាត់ប្រែទន់រងៀក និយាយលែងចេញ។ អ្នកភូមិផងប្រញាប់ជួយរឺតច្របាច់ មានទាំងយកប្រេងកូឡាមកលាបឱ្យផង។

ឧត្ដរាចាប់រំកិលខ្លួនសន្សឹមៗទៅរកនាង។ ម្ដងនេះគេហាក់ក្លាហានជាងមុន បើទោះបីជានាងស្រែកគំរាមមិនឱ្យគេចូលក្បែរក៏ដោយ។ អ្នកភូមិប្រុសៗពីរបីនាក់ទៀត ឡើងតាមគ្រប់សសរ ជាហេតុធ្វើឱ្យអាការនិរតីកាន់តែជ្រួលច្របល់។ នាងលើកកាំបិតប្រុងនឹងអារកដៃខ្លួនឯង ស្រាប់តែ…

«និរតី!»

សំឡេងស្រាលស្រទន់ផ្អែមត្រជាក់របស់នរណាម្នាក់ហៅឈ្មោះនាងរត់ទៅបង្កកដៃនាងឱ្យនៅស្ងៀមទ្រឹង។ ទឹកមុខនាងក៏ចាប់ប្រែប្លែក។ នាងសម្លឹងមុខម្ចាស់សំឡេងឥតប៉ប្រិចហាក់ដូចចំណាំម្នាក់នោះបាន។ ម្រាមដៃនាងរលាយឺតៗអនុញ្ញាតឱ្យកូនកាំបិតជ្រុះខ្ពាកទៅលើរនាបក្ដារ។ កែវភ្នែកនាងផ្លាស់ប្រែពីសភាពសស្កុងមកជារលីងរលោង។ ទឹកភ្នែកក៏រមៀលចុះរឹមៗ។

ម្ចាស់សំឡេងរំកិលខ្លួនយឺតៗពីចុងធ្នឹមម្ខាងសំដៅទៅរកនាង។  ស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខគេហាក់ជាមន្តសណ្ដំបន្ទន់និរតីឱ្យលង់លក់។ កែវភ្នែកនាងចាប់ផ្តើមបិទបន្តិចម្តងៗ ឯរាងកាយទន់ល្វើយ។ នាងផ្ដួលខ្លួនចុះស្របពេលបុរសម្នាក់នោះលូកដៃត្រកងខ្លួននាងជាប់។  

អ្នកភូមិផងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញរៀងខ្លួន ក្រោយសភាពនិរតីបានស្ងប់។ បរិយាកាសក្នុងផ្ទះប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់។ អ៊ំធាមិនទាន់រលឹកដឹងខ្លួននៅឡើយ។ អ៊ំចម្ប៉ាគេងក្បែរអ្នកដន្លងដើម្បីងាយស្រួលមើលថែ។ ឯឧត្តរាអង្គុយក្បែរកូនក្រមុំជាប់មិនទៅណា។ គេបារម្ភខ្លាចនាងមិនស្រួលទៀត។ ម៉្យាងគេចង់ក៏ឱ្យអ្នកដែលនាងបើកភ្នែកឃើញមុនគេ គឺរូបគេ។

រំលងអធ្រាត្រ បូព៌ាសុំខ្លួនមកជំនួស៖

«គេងទៅ ទីនេះទុកឱ្យគ្នាម្តង។»

ប្រយោគរបស់បូព៌ាមិនបានធ្វើឱ្យឧត្តរាស្ងប់ចិត្តឡើយ។ គេនៅតែនឹកឃើញរូបភាពមុននេះ។ កូនក្រមុំរបស់គេស្រែកគំរាមដេញគេចេញពីខ្លួននាង តែបែរជាបន្ទន់ខ្លួនគេងកើយលើទ្រូងបូព៌ាទៅវិញ។ បូព៌ាប្រាប់ថាគេមានខ្សែកមន្តអាគមពិសេសដែលអាចបោសកំរោលបានមួយគ្រា ទើបគេអាចជួយនិរតីមុននេះបាន។ បែបហ្នឹងក៏ដោយ ក៏គេនៅមិនអាចស្ងប់ចិត្តបាន។ គេតបវិញទាំងមួហ្មង៖

«មិនអីទេ មិនទាន់ងុយផង។»

«តែឯងហត់ពេញមួយថ្ងៃហើយណា។»

«ខ្ញុំជាប្តីនាង។ ប្តីមានតួនាទីមើលថែប្រពន្ធ។»

បូព៌ាស្ងាត់មាត់ដូចគេចុក។ មុននេះប្រហែលជាគេរំភើបពេកដែលបានជួយនិរតីឱ្យឈប់វង្វេងទៀត ទើបគេភ្លេចខ្លួនថា នាងនិងសម្លាញ់គេគឺជាកូនកំលោះកូនក្រមុំកំពុងរៀបការ។ ពាក្យសម្លាញ់គេមួយឃ្លានេះហាក់ដូចទឹកជះចំកណ្ដាលមុខឱ្យស្វាងថា អ្នកណាទើបត្រូវជាអ្នកមើលថែនាង។ គេឱនមុខជ្រប់ ដើរចេញទៅឈរម្នាក់ឯងនៅរានហាល។ ថ្វីបើគេមិនមានមាត់កអ្វីមួយម៉ាត់ តែច្បាស់ណាស់បេះដូងគេកំពុងទួញថ្ងូរជំនួស។

…………………

ព្រឹកឡើង អ៊ំធារៀបចំបង្អែមចំអាបរាប់សិបថាសឱ្យអ្នកភូមិផងយកទៅសែនអ្នកតាគ្រប់កន្លែងក្នុងភូមិ។ អ៊ំចម្ប៉ាតាមឈរក្បែរគាត់ជាប់ ដោយបារម្ភខ្លាចអ្នកដន្លងកើតខ្យល់ដួលសន្លប់ទៀត។ នៅខាងលើផ្ទះ ឧត្តរាបំពេញតួនាទីជាអ្នកមើលថែប្រពន្ធបានយ៉ាងល្អ។ មួយយប់ទល់ភ្លឺមកនេះ គេគ្មានឃ្លាតពីនាងសូម្បីមួយពេល។

«ចេញ! ចេញឱ្យឆ្ងាយ!»

សំឡេងនិរតីស្រែកចេញពីបន្ទប់គេងរបស់នាង។ អ៊ំៗទាំងពីរប្រញាប់ឡើងទៅខាងលើផ្ទះភ្លាម។ និរតីអង្គុយញ័រខ្លួនទទ្រើកនៅចុងគ្រែ។ នាងឃ្លុំភួយជុំខ្លួន រាងកាយញាក់ញ័រទទ្រើក។ ឧត្តរាឈរឆ្កុងក្បែរគ្រែហាក់មិនយល់អ្វីគ្រប់យ៉ាង។ គេខំតែសង្ឃឹមថាក្រោយប្រពន្ធដឹងខ្លួន មុខតែនាងលែងមានអាការចម្លែកទៀត។ តែនេះនាងនៅតែភ័យខ្លាច នៅតែចាត់ទុកគេជាបិសាចដដែល។

«អាណិតម៉ែ កូនចុះក្រោមសិនទៅ។»

ឧត្ដរាប្រែទឹកមុខរឹតតែស្រងូតក្រោយត្រូវម្ដាយក្មេកអង្វរ។ គេឱនមុខជ្រប់ ចុះកាំជណ្តើរទាំងល្វើយ។ ក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន គេស្រាប់តែភ្ញាក់ព្រើត។ រោងការកំពុងត្រូវបានរុះវិញ ឯចានឆ្នាំង និងរបស់របរផ្សេងទៀតក៏ត្រូវបានរាប់ប្រគល់ឱ្យអ្នករោងវិញដែរ។ ស្មានមិនដល់ ពិតជាស្មានមិនដល់។ ពិធីរៀបការដែលនឹងត្រូវប្រារព្ធឡើងយ៉ាងអ៊ឹកអធឹក ប្រែជារលាយសូន្យ។ គេលែងជាកូនកំលោះទៀតហើយ។

«ប្រាប់ក្មួយបូព៌ាឱ្យជូនពួកយើងទៅរកផ្ទះគ្រូ។»

អ៊ំធាស្រែកប្រាប់ពីលើផ្ទះមក។ ឧត្ដរារឹតតែអន់ចិត្តដែលគ្រប់គ្នាមើលឃើញបូព៌ាសំខាន់ជាងខ្លួន។ តែគ្មានជម្រើសទេ ព្រោះគេក៏មិនដឹងថាត្រូវធ្វើអីបន្ត។ អំឡុងពេលនេះ រកវិធីព្យាបាលនិរតីឱ្យជាសះស្បើយជារឿងចម្បងបំផុត។ រឿងអក់អន់ស្រពន់ចិត្តទាំងឡាយគួរទុកមួយឡែកសិន។

…………………

វគ្គ៤ អានុភាពលោហិត

ឆ្កែពពាលខ្នងពីរក្បាលរត់ស្រ ហាចង្កូមដ៏ស្រួចរលែមមកទទួលរថយន្ត។ គ្រប់គ្នាមិនទាន់ហ៊ានបើកទ្វារឡានចុះទេ រង់ចាំម្ចាស់ផ្ទះចេញមកបង្អើលឆ្កែសិន។ ដោយចាំយូរពេក ឧត្ដរាក៏សម្រេចចិត្តចុចស៊ីផ្លេជាសញ្ញាសុំជំនួយ។

«ចូលផ្ទះភ្លាម!»

សំឡេងញ័រៗបន្លឺពីក្នុងផ្ទះមក អាពពាលខ្នងទាំងពីរក្បាលក៏បែរត្រលប់រត់ចូលទៅដេកក្រោមគ្រែវិញ។ លោកយាយចំណាស់ម្នាក់និយាយបណ្តើរ ក្អកខះៗបណ្តើរមកទទួលភ្ញៀវ៖

«ស្រូតចូលមកចៅ ទុកយូរទៀតមិនបានទេ ស្រូតឆាប់។»

អ៊ំធានិងអ៊ំចម្ប៉ាដែលអង្គុយនៅកៅអីក្រោយបើកភ្នែកធំ សម្លឹងមុខគ្នារបៀបភ្ញាក់ផ្អើល។ ឧត្តរា និងបូព៌ាហាក់មិនមានចម្លែកចិត្តអ្វីទេ។ អ្នកទាំងពីរឧស្សាហ៍ងាកក្រោយមើលនិរតីដែលកំពុងគេងលក់កើយស្មាម្ដាយនាង។ អ៊ំចម្ប៉ាយកដៃកេះស្មាអ្នកដន្លង ព្រមទាំងនិយាយតិចៗ៖

«គ្រូគេនេះពូកែណាស់ មិនទាន់ទាំងបានចួបផង គាត់ដឹងមុនថាយើងប្រញាប់។ មើលទៅ យើងមកត្រូវកន្លែងហើយ។»

«អាចថាមកពីកូនស្រីខ្ញុំមាននិស្ស័យនឹងទីនេះក៏ថាបាន។ តាំងពីកំណើតមកនាងស្រលាញ់ផ្កាអង្គារបុស្បណាស់។ ទីណាដែលមានផ្កាអង្គារបុស្ប នាងតែងតែទោរទន់ទៅរក ហើយទីនេះក៏មានផ្កាអង្គារបុស្បដែរ។»

អ៊ំធាចង្អុលតាមកញ្ចក់ឡានឆ្ពោះទៅដើមអង្គារបុស្បមួយដើមធំខ្ពស់ មានផ្ការីកស្គុសស្គាយបញ្ចេញពណ៌សក្បុសនៅខាងមុខផ្ទះគ្រូ។ អ៊ំចម្ប៉ាសម្លឹងឥតដាក់តាមការចង្អុលររបស់ដន្លង។ ស្នាមញញឹមក៏លេចឡើងលើផ្ទៃមុខគាត់ទៅតាមសម្រស់ផ្កាអង្គារបុស្ប។

«ពុទ្ធោម៉ាក់! អ្នកមកទីនេះអ្នកណាមិនមានការប្រញាប់។ រឿងប៉ុណ្ណេះសោះ ខ្ញុំក៏និយាយបានដែរ។ គ្មានអីពិសេសផង។»

ប្រយោគរបស់ឧត្ដរាធ្វើឱ្យម៉ាក់និងម្ដាយក្មេកគេមើលមុខគ្នាដោយមិនសូវសប្បាយចិត្ត។ អ៊ំចម្ប៉ាបម្រុងស្ដីបន្ទោសកូនប្រុស តែអ៊ំធាលើកដៃរាឃាត់។ គាត់ដឹងថាក្មេងជំនាន់ក្រោយមិនសូវជឿលើរឿងអស់ហ្នឹងដូចចាស់ជំនាន់មុនឡើយ។ ម្ល៉ោះហើយ មិនចង់ឱ្យមានការជជែកគ្នាឥតប្រយោជន៍។

បូព៌ាដោះខ្សែក្រវាត់ចេញពីខ្លួន រួចនិយាយទៅអ្នកខាងក្រោយ៖

«ដាស់និរតីឱ្យភ្ញាក់ រួចប្រញាប់ចុះទៅ។ កុំបារម្ភអី គ្រូទីនេះពូកែណាស់។ ខ្សែកដែលអាចជួយបោសកំរោលឱ្យនិរតីកាលពីយប់មិញ គឺគាត់ជាអ្នកប្រសិទ្ធីឱ្យខ្ញុំ។» សម្ដីនេះធ្វើឱ្យអ៊ំធាប្រញាប់ដាស់និរតីឱ្យភ្ញាក់ រួចក៏ញាប់ដៃញាប់ជើងរៀបចំគ្រឿងរណ្ដាប់ចុះពីឡាន។ ឧត្ដរានៅអង្គុយធ្មឹង។ គេប្លែក…ប្លែកនឹងសម្តីមិត្តសម្លាញ់។ ធម្មតា បូព៌ាមិនដែលជឿរឿងគ្រូរឿងសិល្ប៍អ្វីទេ។ ចុះគេលួចមកប្រសិទ្ធីខ្សែកនេះពីអង្កាល់? សម្ដីដែលគេនិយាយមកហាក់ដូចជាគេជាមនុស្សមានជំនឿមុតមាំលើផ្លូវងងឹតនេះណាស់។

មានភាគបន្ត…

ខណៈនេះព្រះអាទិត្យកំពុងអើតកបង្ហាញខ្លួនមកលេងភពផែនដី។ ពន្លឺពណ៌មាសក៏ចាប់សាយភាយពីទិសបូព៌។ ឧត្ដរាក្នុងកិរិយាស្រស់ស្រាយប្លែកពីធម្មតា។ គេស្លៀកពាក់សមសួនជាសុភាពបុរស ខុសពីការលេងខ្លួនរាល់ដងបែបពេញនិយម។

គេជិះឡានមកឈប់ខាងមុខផ្ទះមិត្តសម្លាញ់តាំងពីព្រលឹមស្រាងៗ។ ទង្វើនេះរឹតតែខុសប្លែកពីទម្លាប់ប្រចាំថ្ងៃរបស់គេទៅទៀត។ រាល់លើក បូព៌ាជាអ្នកដាស់គេឱ្យភ្ញាក់ បើទោះជាសំឡេងនាឡិការរោទ៍បែកផ្ទះក៏គេមិនក្រោកផង។ ប្លែកតែព្រឹកនេះ គេប្រែក្លាយជាអ្នកដាស់បូព៌ាឱ្យក្រោកវិញម្ដង។

«ចូលឡានឱ្យលឿនមក នៅច្រិមច្រុមដល់ណាទៀត? គ្នាចាំឯងមួយព្រឹកហើយណា!»

ឧត្ដរារៀបរាប់ភ្លាមក្រោយឃើញមិត្តសម្លាញ់ចេញពីផ្ទះ។ បូព៌ាក្នុងទឹកមុខឡិងឡង់មិនយល់សោះថាថ្ងៃនេះមានរឿងអីទើបសម្លាញ់គេទៅជាបែបនេះ។ រាល់ដងដេកទាល់តែថ្ងៃចាំងគូទសោះ ម្តងនេះបែរជាមកអង្គុយចាំក្នុងឡានតាំងពីថ្ងៃមិនទាន់រះ។

«ហើយឯងកើតស្អីក៏ទ្រង់តក់ក្រហល់ម៉្លេះ?»

កំលោះសួរទាំងមុខធ្មួងដ្បិតថ្ងៃនេះជាថ្ងៃអាទិត្យ គេចង់គេងយកកម្លាំងឱ្យបានយូរជាងនេះ។ តែមិត្តគេនេះ មកកកូរកកាយឱ្យក្រោកខាងតែបាន។ ឧត្ដរាបក់ដៃឱ្យចូលក្នុងឡានក្នុងកិរិយារហន់ ដូចមានការកុនអីប្រញាប់ណាស់។ ក្លិនក្រអូបប្រសើរភាយចូលពេញច្រមុះក្រោយពេលបូព៌ាចូលអង្គុយក្នុងឡាន។ គ្រប់យ៉ាងរៀបចំយ៉ាងមានសណ្ដាប់ធ្នាប់ លែងរប៉ាត់រប៉ាយដូចរាល់ដង។ បូព៌ាកាន់តែប្លែកក្នុងចិត្ត គេរហ័សយកដៃទៅស្ទាបក្បាលសម្លាញ់ រួចដកដៃមកស្ទាបថ្ងាសខ្លួនឯង។

«កម្ដៅធម្មតាតើ! ហួចឯងកើតអីឱ្យប្រាកដ?»

សំណួររបស់គេធ្វើឱ្យឧត្ដរាសើចរលាក់ដូចទឹក។ គេយកដៃប៉ះភ្លីសក់ សម្លឹងផ្អៀងផ្អងមុខកញ្ចក់ ទើបដាច់ចិត្តបកស្រាយ៖

«គេនិយាយថាមនុស្សប្រុសផ្លាស់ប្ដូរមួយរយប៉ែតសិបដឺក្រេក្រោយពេលមានស្នេហា។ ពីមុនមិនជឿ តែពេលនេះគ្នាយល់ស្របទាំងស្រុង។»

ព្រូល…! សំឡេងព្រួសទឹកពីមាត់របស់បូព៌ា។ ប្រហែលជាគេហួសចិត្តនឹងសម្ដីពួកម៉ាកពេកទើបទប់ចិត្តមិនបានទៅជាឈ្លក់ទឹកបែបនេះ។ គេយកក្រដាសជូតទឹកពីមាត់ រួចនិយាយបែបលេងសើច៖

«ស្អីទេអ្ហា អាមនុស្សមានសង្សារចង់មួយរយនាក់ហើយ មកថាទើបចួបស្នេហា? អាណិតគ្នា បិទមាត់ឯងទៅ។»

«នែ! ឯងចាប់ន័យរបស់គ្នាឱ្យបានណា។ ស្នេហាដែលគ្នានិយាយនាពេលនេះគឺស្នេហាពិត។ អាមុនៗហ្នឹងគេមិនហៅស្នេហាទេ គេហៅថាសាកល្បងមើលចិត្តគ្នា។»

«ឯងចង់ថាម្ដងនេះឯងច្បាស់លាស់?»

«ប្រាកដណាស់! នាងជានារីដែលមានឥទ្ធិពលអស្ចារ្យអាចធ្វើឱ្យគ្នាផ្លាស់ប្ដូរសព្វបែបយ៉ាង។ ឯងមិនឃើញទេអី សូម្បីតែរបៀបស្លៀកពាក់ក៏គ្នាប្តូរដែរ។ ដើម្បីនួនល្អង បងធ្វើបានគ្រប់យ៉ាង។»

សំណើចមុននេះហាក់រលាយបង់បាត់ពីផ្ទៃមុខ ប្ដូរមកវិញនៅក្ដីមួហ្មង។ តែគេនៅបង្ខំស្នាមញញឹមឱ្យបង្ហាញខ្លួនឡើង បើទោះជាក្នុងបេះដូងកំពុងឈឺចុកពើតផ្សារក៏ដោយ។ គេដឹងច្បាស់ថានារីដែលសម្លាញ់គេកំពុងនិយាយដល់ជាអ្នកណា គឺទេពកញ្ញាដែលក្នុងចិត្តគេក៏ប្រាថ្នាបីប៉មថ្នាក់ថ្នមស្នេហ៍ដែរ។ តែធ្វើម្ដេច គេបានជាជ្រុលគិតដល់មិត្តភាពជាធំ ម្ល៉ោះហើយមានតែទ្រាំតាមកម្ម។

«ឯងអត់មានធុំក្លិនអីប្លែកទេ?»

បូព៌ាត្រលប់មកសភាពរួសរាយក្រោយឮសំណួរមិត្តសម្លាញ់។ គេដកដង្ហើមធំស្រង់ក្លិនជាថ្មី រួចក៏ចាប់ក្អកតិចៗជាអាការចាញ់ក្លិន។

«ហីឯងបាញ់ទឹកអប់អស់ប៉ុន្មានតោនបានជាឆួលចង់បែកច្រមុះ? ម្ល៉ឹងៗប្រយ័ត្នស្នេហារបស់ឯងសន្លឹបតឹងទៅ?»

«ហាហា ទឹកអប់ប្រ៊េនដដែលតើ តែគ្នាមានអីពិសេសបន្ថែម។»

ឧត្ដរាលូកដៃយកដន្លាប់មួយក្លងលើកបង្ហាញមិត្តសម្លាញ់ ព្រមទាំងបកស្រាយ៖

«នេះជាដន្លាប់មន្តបានពីគ្រូស្នេហ៍ក្បែរភ្នំស្រង់។ គេល្បីថាស័ក្តិសិទ្ធណាស់។»

«ស្អីអ្ហា ទាំងសង្ហា ទាំងមានទ្រព្យដូចឯង នៅរកដន្លាប់ស្នេហ៍ទៀត? ឯងនេះកាន់តែប្លែកមែនទែនហើយ គួរទៅពេទ្យចិត្តសាស្ត្រពិនិត្យចេញម្ដងទើបបាន។»

«គ្នាមិនបានឆ្កួតទេ គេហៅថាធ្លាក់ក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍។ នារីរមទមដូចនិរតី ទាល់តែរកផ្លូវក្នុងជួយខ្លះទើបគ្នាទុកចិត្ត។ មិនដូចសង្សារគ្នាពីមុនៗទេ ញាក់ចិញ្ចើមតែមួយឆ្វាច់មកឯង។»

រថយន្តបរចេញទៅ។ ឧត្ដរាសម្លឹងកញ្ចក់ញឹកញាប់។ គេឧសស្សាហ៍យកដៃវែកភ្លីសក់ ដោយកិរិយាប្រុងប្រយ័ត្ន។ ក្រោយមកក៏យកបាតដៃមកខ្ទប់មាត់ស្រង់ក្លិនដង្ហើមខ្លួនឯង ខ្លាចក្រែងមានក្លិនមិនល្អ ទាំងដែលមាត់ទំពារស្ករកៅស៊ូឥតទំនេរ។ នៅតាមផ្លូវ ចរាចរណ៍ចង្អៀតពេញផ្លូវដោយហេតុថ្ងៃនេះជាថ្ងៃចុងសប្ដាហ៍ មានអ្នកដំណើរចេញពីក្រុងទៅកម្សាន្តនៅខេត្តច្រើនស្កេកស្កះ។

ក្នុងកិរិយាអន្ទះអន្ទែង ឧត្ដរាហាក់បន់ឱ្យឡានរបស់ខ្លួនចេះហោះ ន្អាលនឹងបានទៅដល់មណ្ឌលពន្លឺថ្មីភ្លាមៗ។ ផ្ទុយពីភាពពុះកញ្ជ្រោលនេះ បូព៌ាអង្គុយផ្អែកខ្នងដោយសភាពល្វើយអស់កម្លាំង។ កែវភ្នែកដ៏ស្រងូតរបស់គេ ហាក់បន់ឱ្យចរាចរណ៍តាមផ្លូវកាន់តែណែនណាន់ ជាហេតុមិនអាចឱ្យសម្លាញ់គេបានទៅចួបនិរតី។

«ឯងប្រាកដថាច្បាល់លាស់ជាមួយនាង?»

សំណួរដ៏សោះកក្រោះបង្ហើរចេញពីមាត់កំលោះក្រៀមក្រំគ្រាដែលមិត្តសម្លាញ់គេឈប់ឡាន។ សំឡេងម៉ាស៊ីនឡានរលត់សូន្យ សម្លាញ់គេតបវិញទាំងទឹកមុខរីកដូចគ្រាប់ជី៖

«អារាត់អារាយមកច្រើន គ្នាឆ្អែតឆ្អន់ហើយ។ គ្នាចង់បានមនុស្សស្រីដែលមានចរិយាល្អ នឹងធឹង ត្រឹមត្រូវសមជាឧត្ដមភរិយា។ និរតីជានារីដែលធ្វើឱ្យគ្នាផ្លាស់ប្រែជាចាស់ទុំតាំងពីចួបគ្នាគ្រាដំបូង។ ពេជ្រមួយគ្រាប់នេះ គ្នាត្រូវរក្សាឱ្យគង់។»

គេប្រៀបធៀបនាងទៅនឹងគ្រាប់ពេជ្រ ផ្ទុយពីសង្សារមុនៗដែលគេហៅត្រឹមជាស្រីស្អាត។ ចម្លើយបែបនេះ បញ្ជាក់ច្បាស់ណាស់ពីចេតនាប្រាកដប្រជារបស់គេទៅលើនាង។ ដួងចិត្តបូព៌ារឹតតែផ្សារខ្លោច។ គេគួរណាស់តែត្រេកអរដែលមិត្តសម្លាញ់បានផ្លាស់ប្ដូរពីចរិតព្រាននារីមកជាបុរសស្មោះស្នេហ៍ តែនេះគេបែរជាឈឺចិត្តស្អិតទ្រូងទៅវិញ។

«ស្រីស្អាត គ្នាចួបមកច្រើនហើយ តែស្រីល្អគ្នាទើបតែបានចួបទេ។ ជួយជូនពរគ្នាផង ថ្ងៃនេះគ្នាចាប់ផ្តើមបេសកកម្មតាមយកបេះដូងនាងហើយណា។»

ស្នាមញញឹមត្រូវបានបង្ខំឱ្យលេចឡើងលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រងូតរបស់បូព៌ាជាការជូនពរមិត្តសម្លាញ់។ ឧត្តរាបើកទ្វារឡានចុះ។ គេក៏មិនភ្លេចរៀបចំភ្លីអាវឱ្យរៀបរយឥតខ្ចោះដែរ។ គេជញ្ជូនសម្ភារសិក្សាក្មេងៗមួយឡាំងដើរទាំងញញឹមញញែមចូលទៅចួបនាយកមណ្ឌលពន្លឺថ្មី តែអ្នកណាក៏ដឹងថាគោលដៅពិតប្រាកដរបស់គេជាអ្វីដែរ។ 

បូព៌ាអង្គុយស្ងៀមទ្រឹងក្នុងឡាន។ គេកុហកសម្លាញ់ថា មិនសូវស្រួលខ្លួនដោយហេតុគេងមិនបានស្កប់កាលពីយប់មិញ ម៉្លោះហើយគេសុំនៅគេងយកកម្លាំងក្នុងឡាន។

អាការដ៏ល្វើយរបស់គេ ធ្វើឱ្យឧត្ដរាជឿតាម ហើយក៏មិនរករឿងនឹងការសម្រេចចិត្តរបស់មិត្តដែរ។ ស្នូរជួងក្នុងសាលាលាន់ឮតឺងៗជាសញ្ញាប្រាប់ថាវេលាចេញលេងបានមកដល់ ក៏ជាពេលនិរតីសម្រាកពីការបង្រៀនសិស្ស។ ឧត្ដរាប្រហែលកំពុងដើរញាប់ជើងទៅរកនាង។ ពួកគេច្បាស់ណាស់ជាទៅអង្គុយសាសងគ្នានៅលើទោងក្រោមរោងប្រក់ស្បូវនៅចំហៀងសាលា។

គិតមកដល់ត្រឹមនេះ ខ្យល់ដង្ហើមដ៏វែងត្រូវបានបញ្ចេញចោលតាមច្រមុះ ឯភ្នែកគេបិទទាំងសង ផ្អែកក្បាលកើយលើកៅអី។ គេធ្លាប់តែយល់ថា «ពិភពលោកនេះទូលាយពេកហើយ ហេតុអ្វីរកមិនចួបអ្នកដែលគេស្រលាញ់»។ តែពេលនេះ គេបែរជាយល់ថា «ពិភពលោកនេះចង្អៀតពេកណាស់។ ហេតុអ្វីមនុស្សដែលគេស្រលាញ់ក៏ជាមនុស្សដែលសម្លាញ់គេពេញចិត្តដែរ»។ ថាទៅមើល៍ លោកនេះពិតជាអយុត្តិធម៌ចំពោះគេពេកទេដឹង។  

តុៗៗៗៗ…សំឡេងគោះទ្វារឡាន។ បូព៌ាភ្ញាក់ព្រើត។ គេបើកភ្នែកទាំងសងដោយអាការខ្ជិលច្រអូស។ ភាពស្រអាប់ដោយធូលីលើកញ្ចក់ឡានមិនបានបាំងស្នាមញញឹមអរអេកលើផ្ទៃមុខឧត្ដរាពីកែវភ្នែកដ៏ស្រងូតរបស់គេឡើយ។ ឱរាឈឺព្រួច! ច្បាស់ណាស់ថាសម្លាញ់គេមានរឿងសប្បាយចិត្ត។ ហើយរឿងសប្បាយចិត្តនោះ គ្មានអ្វីក្រៅពីបំពេញបេសកកម្មតាមយកបេះដូងនិរតីបានជោគជ័យ។

«នាងព្រមបើកភ្លើងបៃតងហើយ។»

ឧត្ដរានិយាយឃ្លានេះភ្លាមៗក្រោយពេលគេចូលទៅអង្គុយក្នុងឡាន។ មិនទុកពេលឱ្យមិត្តសម្លាញ់បានឆ្លងសម្ដី គេប្រញាប់ចែករំលែកបន្ត៖

«នាងសួរគ្នាពីចម្រៀងអីទេ គ្នាភ័យសឹងស្លាប់។ មនុស្សមិនដែលចេះសរសេរចេះនិពន្ធអីផង។ សំណាងណាស់គ្នាធ្លាប់ស្តាប់ចម្រៀងបោះអង្គញ់ដែលឯងធ្លាប់ច្រៀងលេង ចេះចាំបានខ្លះៗ។ កុំអីគ្មានអ្វីឆ្លើយជាមួយនាងទេ។ ទៅវិញគ្នានឹងប្រាប់ប៉ាម៉ាក់ឱ្យប្រញាប់គិតគូរចូលស្ដីដណ្ដឹងនាង។ មនុស្សស្រីថ្លៃថ្នូរដូចនាង ចង់ឃើញទង្វើច្បាស់លាស់របស់បុរសជាងស្ដាប់ពាក្យសម្ដីផ្អែមល្ហែម។»

បូព៌ាបង្ខំចិត្តញញឹមអបអរមិត្តសម្លាញ់ជាថ្មី។ ព្រមគ្នានេះដែរ គេនឹកក្នុងចិត្តថា ទាំងសង្ហា ទាំងមានទ្រព្យដូចសម្លាញ់គេនេះ ច្បាស់ណាស់ថាគ្រប់មនុស្សស្រីប្រាថ្នាចង់បាន។ វាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេដែលនិរតីក៏ជាមនុស្សស្រីក្នុងចំណោមនោះដែរ។

«ដល់តែជិតបានប្រពន្ធចឹង គ្នាដូចភ័យម៉េចទេ ហាហា។»

ឃ្លាចុងក្រោយមុនពេលឧត្ដរាបញ្ឆេះម៉ាស៊ីនឡាន។ កង់រថយន្តក៏ចាប់បង្វិលខ្លួននាំយកកំលោះទាំងពីរចាកចេញពីមណ្ឌលពន្លឺថ្មីទៅទីស្នាក់អាស្រ័យវិញ។ ធូលីដីក្រហមហុយទ្រលោមឡើងតាមក្រោយរថយន្តជូនដំណើរអ្នកទាំងពីរ។ នាឰដ៏អាកាស ពពកខ្មៅកំពុងកៀរគរគ្នាបង្កើតជាផ្ទាំងធំបាំងកម្ដៅថ្ងៃ។ ប្រហែលបន្តិចទៀតនេះ មេឃគង់ទម្លាក់ភ្លៀងក្នុងន័យជួយរំលែកទុក្ខសោកដល់បូព៌ាផងក៏ថាបាន។

……………….

«ខ្យល់អើយខ្យល់ធ្លាក់ត្រជាក់កាយា ខ្យល់ជលសារ ខ្យល់វាសនាខ្ញុំ ពេលណាដួងចិត្តកើតវិបត្តិធំ ខ្យល់បានជួយខ្ញុំឱ្យស្បើយ។»

នរណាម្នាក់បង្ហើរសំនៀងរបស់លោកតា ស៊ីន ស៊ីសាមុត យ៉ាងគ្រលួចត្រូវនឹងបរិយាកាសឥតខ្ចោះ។ វេលាថ្មើរនេះ មនុស្សម្នាកុះករមកកម្សាន្តនាមាត់ទន្លេ។ សំឡេងវែកឆាទង្គិចគ្នាជាមួយខ្ទះលាន់ឮឥតដាច់ពីរទេះលក់មីឆាក្បែរផ្លូវ។ អ្នកចម្អិនប្រឹងញាប់ដៃប៉ុណ្ណឹងហើយ នៅឡើយមិនទាន់តម្រូវការអ្នកទិញដែលកំពុងតម្រៀបជួរគ្នាវែងអន្លាយ។

បូព៌ាអង្គុយត្រមង់ត្រមោចម្នាក់ឯង សណ្តូកជើងលើច្រាំង។ គេសម្លឹងទៅផ្ទៃទឹកដែលមានរលកតូចៗកំពុងប្រដេញគ្នាតាមអំណាចខ្យល់បក់។ ក្មេងប្រុសតូចមួយរត់មកពីណាមិនដឹង មកឈរក្បែរគេ រួចស្រាតខោឈរនោមយ៉ាងសង្ហា។ បូព៌ាបែរភក្រសម្លឹងក្មេងតូច វាស្រាប់តែសើចស្ញេញមករកគេវិញ។

«សុំទោសផងពូ! កូនខ្ញុំវារាន់ពេក ខ្ញុំរកជូនទៅបន្ទប់ទឹកមិនទាន់។»

នារីជាម្ដាយប្រញាប់រត់មកទទួលកូនព្រមទាំងនិយាយសុំទោស។ បូព៌ាញញឹមដាក់ជាសញ្ញាប្រាប់ថាមិនអីទេ។ ស្ត្រីនោះក៏ដឹកដៃកូនតូចចេញទៅ។ អ្នកកំលោះក៏ងាកមុខសម្លឹងទៅផ្ទៃទឹកជាថ្មី។

យូរៗម្តងគេដកដង្ហើមធំរំសាយទុក្ខពីទ្រូង។ គិតមកដល់ពេលនេះ រយៈពេលជាងមួយអាទិត្យដែលឧត្ដរានិងនិរតីចាប់ផ្តើមមានទំនាក់ទំនងជាមួយគ្នា តែបេះដូងគេហាក់គ្រាំគ្រាមករាប់ឆ្នាំ។ 

តឺងៗ… សំឡេងសារទូរសព្ទលោតឡើង។ គេឮ តែនៅដំអក់មិនប្រញាប់ឆែកមើលឡើយ។ ទាល់តែសំឡេងសារលោតមកជាថ្មី ទើបគេកម្រើកដៃលូកយកទូរសព្ទពីក្នុងហោប៉ៅមកឆែកមើល។ ទឹកមុខគេប្តូរភ្លែត។ គេក្រោកវឹង ប្រញាប់ប្រញាល់ដើរទៅរកម៉ូតូ រួចបរចេញទៅយ៉ាងលឿនដូចមានកិច្ចការអីបន្ទាន់ណាស់។ 

សំឡេងភ្លេងហ៊ីបហបបុកចង់ធ្លាយទ្រូង។ ភ្លើងពណ៌ភ្លឹបភ្លែតចាំងភ្នែកទាល់តែស្រវឹង។ មនុស្សម្នាអ៊ូអរដើរសឹងតែជាន់ជើងគ្នា។ អ្នកខ្លះរាំតាមភ្លេងបែបរង្គើៗនឹងលើតែរង្គើខាងក្រោម ឯខ្លះគ្រវីខ្លួនពីក្បាលដល់ចុងជើង។ ខ្លះទៀតសំងំអង្រួននៅតុ រីខ្លះស្រវឹងផ្កាប់មុខផឹកលែងបាន។

ឧត្តរាអង្គុយតុកាច់ជ្រុង ដៃគេកាន់កែវស្រា ឯក្បាលផ្ងក់ៗតាមចង្វាក់ភ្លេង។ ក្រោយងក់មួយសន្ទុះល្មមតែរួយក គេលើកកែវក្រេបរសស្រាមួយដាច់។

នៅទល់មុខគេ និរតីអង្គុយធ្វើមុខមិនសូវសម។ ទីនេះហាក់មិនសមនឹងរសនិយមរបស់នាងឡើយ។ បើសង្កេតទៅ នាងដូចមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងសំឡេងតន្ត្រីសោះ ព្រោះគេមិនឃើញនាងងក់ក្បាលតាមចង្វាក់សូម្បីមួយងក់ តែឧស្សាហ៍ឃើញនាងយកម្រាមដៃខ្ទប់ត្រចៀកវិញ។ យ៉ាងណានាងពិតជាភ្ញាក់ផ្អើលដែលឧត្តរាត្រង់នឹងនាងដល់ម្លឹង។ គេប្រាប់នាងខ្ទេចខ្ទីថាគេធ្លាប់ខូចអីខ្លះ។

អ្វីដែលគួរឱ្យចង់សើចនោះគឺ គេមិនសន្យាថានឹងឈប់ខូចទេ។ គេនៅតែខូច គ្រាន់តែខូចជាមួយនាងម្នាក់គត់។

មនុស្សប្រុសតែងចាត់ទុកការខូចខិលរបស់ខ្លួនជារឿងធម្មតា។ ដូចពាក្យគេថា ម្ទេសណាមិនហឹរ ស្រីណាមិនងរ ប្រុសណាមិនខូច…។ ដ្បិតតែនិរតីមិនយល់ស្របនឹងទស្សនៈនេះ តែនាងក៏មិនមែនជាមនុស្សស្រីចិត្តចង្អៀតដាច់ខាត។ យ៉ាងណាមនុស្សម្នាក់ៗមានទស្សនៈអំពីជីវិតរៀងៗខ្លួន។ អ្វីដែលយើងគិតថាល្អ មិនប្រកដថាអ្នកផ្សេងសុទ្ធតែយល់ស្របឡើយ។ ម៉្យាងនាងក៏ចង់ស្គាល់ពីពិភពរបស់បុរសដែលនាងដាក់ចិត្តស្រលាញ់ដែរ។  

«បងឧស្សាហ៍មកទីនេះ?»

នាងប្រឹងនិយាយខ្លាំងៗ តែសំឡេងតូចឆ្មាររបស់នាងមិនអាចយកឈ្នះតន្ត្រីដ៏លាន់រងំឡើយ។ ឧត្ដរាត្រូវឱនទៅក្បែរមុខនាងដើម្បីស្តាប់។ ក្រោយយល់សំណួរ គេតបវិញ៖

«ម្តងម្កាល ពេលណាស្ត្រេសខ្លាំងពេក។ អូនយល់ថាទីនេះយ៉ាងម៉េចដែរ?»

«មានអីម្យ៉ាងតើ!»

«តែបងថាអូនដូចមិនចូលចិត្តទេ។ ទឹកមុខអូនឯងបញ្ជាក់ប្រាប់បងច្បាស់ណាស់។»

«គ្មានទេ អូនគ្រាន់តែចម្លែកចិត្ត ព្រោះមិនធ្លាប់ស្ថិតក្នុងបរិយាកាសបែបនេះ។»

«ទ្រាំបន្តិចទៅណា ក្រោយបងចួបដៃគូការងារបងរួច សឹមបងនាំទៅកន្លែងផ្សេងដែលត្រូវនឹងចំណូលចិត្តអូន។»

នារីមិនមាត់តបឡើយ គ្រាន់តែញញឹមបន្តិច។ នាងលើកកែវមកក្រេបទឹកផ្សើមបំពង់កដែលខ្សោះព្រោះប្រឹងនិយាយឮៗមុននេះ។ សំឡេងតន្ត្រីនៅតែបន្តបុកទ្រូងឥតឈប់។ អស់ពីបទកាចល្មមៗទៅបទកាចសាហាវ។ នារីហាក់មានពាក្យពេចន៍ខ្លះៗចង់ជជែកលេងនឹងគូសង្សារ តែនាងស្ទាបស្ទង់ទៅទំនងជាប្រជែងសំឡេងមិនឈ្នះភ្លេងទេ ទើបនួននាងសម្រេចបិទមាត់នៅស្ងៀមមិនចេញស្តី។

«តស់ អូនទៅវិញ!»

និរតីបញ្ចេញទឹកមុខងឿងឆ្ងល់នឹងសម្តីគូស្នេហ៍។ គេចង់ធ្វើអីហ្នឹង ក្រែងមុននេះថាចាំចួបដៃគូការងារសិនអី? ចុះពេលនេះម្ដេចបបួលនាងទៅវិញ?

«បងសម្រេចសុំណាត់ចួបគេថ្ងៃក្រោយវិញ ព្រោះមិនចង់ឱ្យអូនធុញទ្រាន់នឹងទីនេះយូរ។»

ចម្លើយគេធ្វើឱ្យបេះដូងនាងទោរទន់។ នាងញញឹមតប ដៃកាន់កាបូបបម្រុងនិងក្រោកពីតុ ស្រាប់តែ៖

«បងចននី!»

នារីម្នាក់ស្លៀកពាក់ដូចមិនស្លៀកបង្ហើរសម្តីមកលាន់ឮជាងភ្លេងដប់ដង។ នាងនោះចង្កេះតូចមួយក្តាប់ ស្លៀករ៉ូបខ្លីវាលសឹងបញ្ចេញសាច់គ្រប់កន្លែង ឯផ្ទៃមុខផាត់ម្សៅកប់សារី។

«ក្រែងបងឯងថាល្ងាចនេះរវល់ជូនប្អូនស្រីទៅញ៉ាំការគេអី? ចុះម៉េចក៏មកនៅទីនេះវិញ? មិនទំនងសោះ ព្រោះទីនេះគ្មានអ្នកណារៀបការទេ។»

នាងនោះដើរមកបណ្តើរ និយាយបញ្ចើចបញ្ចើរមកបណ្តើរ។ ឧត្តរារហ័សក្រោកពីតុ ដើរទៅដឹកដៃនាងគេចពីនិរតីសំដៅទៅច្រកទ្វារក្រោយ។ នារីស៊ិចស៊ីប្រឹងរលាស់ដៃដែរ តែមិនឈ្នះនឹងកម្លាំងដៃបុរស ម្ល៉ោះហើយនាងមានតែត្រូវដើរទៅតាមទាំងមុខមិនរីក។

និរតីយកដៃវែកសក់ទៅក្រោយធ្វើវាហី ហាក់មិនអើពើនឹងហេតុការណ៍អម្បាញ់មិញនេះ។ ទោះនាងប្រឹងសម្តែងថាមិនខ្វល់ដើម្បីបង្វែរពីការខ្មាសគេ មនុស្សជាច្រើននៅតែចោលភ្នែកសម្លឹងនាងឥតដាក់។ មិនដឹងធ្វើយ៉ាងណា កញ្ញាមានតែដកខ្លួនចេញពីទីនេះ។

នាងបោះជំហានមួយៗដើរចុះដើរឡើងក្បែរផ្លូវរង់ចាំសង្សារដោះស្រាយរឿងរ៉ាវចប់សិន។ គិតៗទៅមិនទំនងសោះ សុខៗនាងក៏ត្រូវមកចួបរឿងហេតុហួសចិត្តពន់ពេក។ នាងនឹកអស់សំណើចនឹងពាក្យចំអកចំអន់របស់ភ្ញៀវក្បែរខាងដែលនិយាយឮៗថា «គេចៗ រទេះភ្លើងបុកគ្នាហើយ»។ 

«ឡើងម៉ូតូមក!»

បុរសអ្នកបើកនិយាយមកកាន់នាងក្រោយពេលគេឈប់ម៉ូតូង៉ក់។ គេលើកដៃដោះគន្លឹះមួក រួចលើកមួកចេញពីក្បាលថ្នមៗបង្ហាញវង់ភក្រ្តច្បាស់។

«បូព៌ា»

និរតីហៅឈ្មោះគេទាំងសភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ ជារឿងចៃដន្យឬយ៉ាងណា ស្របពេលដែលនាងកំពុងរង់ចាំសង្សារ ស្រាប់តែគេនេះមកបង្ហាញខ្លួន។

«ផ្ទះនៅទីណា ចាំខ្ញុំជូនទៅ។»

ដូចតែធម្មតា សំឡេងស្រាលៗបង្ហើរចេញពីមាត់របស់បូព៌ា។  និរតីបញ្ចេញស្នាមញញឹមដាក់បន្តិច មុននឹងតប៖

«មិនអីទេ ខ្ញុំហៅកង់បីទៅក៏បានដែរ។»

«ខលប្រាប់អារ៉ាផងចឹង។»

«មានអីទាក់ទងនឹងបងរ៉ា? គេពឹងឱ្យបូព៌ាមកទទួលខ្ញុំមែនទេ?»

«បាទ!»

គេឆ្លើយដូចមិនចង់ឆ្លើយ។ ទឹកមុខក៏មិនរីកទៀត ទំនងត្រូវពួកម៉ាកបង្ខំឱ្យមកធ្វើកិច្ចការនេះសុទ្ធសាធ។ តែធាតុពិត គ្រាន់តែឃើញសាររបស់មិត្តសម្លាញ់ពឹង គេរហ័សមកទីនេះភ្លាមសោះ។ លុះតែមកដល់ បែរជាធ្វើឫកធ្វើរាងអីណា។ និរតីឡើងម៉ូតូព្រមឱ្យគេជូនទៅ ព្រោះមិនចង់ឱ្យល្អក់ចិត្តគូស្នេហ៍ថ្មោងថ្មី។

«ពាក់មួកទៅ!»

«ទុកពាក់ខ្លួនឯង ខ្ញុំមិនអីទេ។»

«បើមានគ្រោះថ្នាក់អី ខ្ញុំខ្ជិលស្ដាប់អារ៉ាទេសនាឱ្យណាស់។ ពាក់ឱ្យឆាប់!»

ដោយមិនអាចប្រកែកបាន និរតីទទួលមួកយកមកពាក់។ អ្នកទាំងពីរស្ងប់ស្ងាត់រៀងខ្លួន។ យូរបន្តិច ទើបបូព៌ាដាច់ចិត្តនិយាយមុន៖

«ពាក់រួចនៅ?»

«ហីគ្រាន់មួកសោះ ប្រុងពាក់ប៉ុន្មានម៉ោង?»

«សួរស្លូតតើ ម៉េចឆ្លើយមកវិញកាចម៉េស?»

«អត់ធ្លាប់មានសង្សារហ្មង!»

«ម៉េចដឹង?»

«បើធ្លាប់ មិនមែនគ្រាន់ខ្ញុំនិយាយប៉ុណ្ណឹង ថាខ្ញុំកាចទេ។»

«ចុះប៉ុណ្ណាទើបហៅកាច?»

«ប៉ុណ្ណេះ!»

និយាយបណ្ដើរ នាងស្រាប់តែហ៊ានលូកដៃទៅក្ដិចមួលក្បាលពោះបូព៌ា។ កំលោះស្រែកអូយ ទើបនាងលែងដៃ រួចក៏បង្ហើរសំណើចក្អាកក្អាយ។ កាយវិការរបស់អ្នកទាំងពីរប្រៀបដូចគូស្នេហ៍កំពុងបន្លែងគ្នាដោយការក្នក់ក្នាញ់ស្រលាញ់ពេញចិត្ត។

ជំនោររាត្រីត្រជាក់ស្រេប។ ចួនជានិរតីស្លៀករ៉ូបវាលខ្នងផង នារីក៏ត្រូវឱបដៃការពារកុំឱ្យរងា។ កំលោះដឹងខ្លួន គេរហ័សដោះអាវក្រៅហុចឱ្យនាងភ្លាម។ ស្រស់ស្រីប្រកែកមិនទទួល ស្រាប់តែអ្នកកំលោះក្រោកពីកែបម៉ូតូវឹង យកអាវពាក់លើខ្លួននារីដូចឈុតឆាកស្នេហាក្នុងភាពយន្តគ្មានខុស។

គេបកមកអង្គុយលើកែបវិញ បែរមុខត្រង់ទៅផ្លូវហាក់មិនហ៊ានមើលពីប្រតិកម្មរបស់និរតីឡើយ។ គេផ្ទៀងស្ដាប់មើលតែនិរតីពាក់អាវរួច ក៏បញ្ឆេះម៉ូតូរួចបរចេញទៅ។

………………..

វ៉ាលីដ៏ធំមួយ កំពុងត្រូវបានអូសលើផ្ទៃរាបសំដៅមកទ្វាររបង។ ដៃដ៏ស្រឡូនកំពុងប្រើកម្លាំងទាញវាយឺតៗ តែយ៉ាងណាទឹកមុខនាងមិនបង្ហាញពីភាពហត់នឿយឡើយ។ រឿងដែលនាងហត់នឿយគឺផ្លូវចិត្តច្រើនជាង។

រយៈពេលនៃការសេពគប់គ្នាមួយរយៈមកនេះជាមួយឧត្តរា នាងចាប់អារម្មណ៍ថា វាខុសពីការរពឹងទុកដាច់ស្រឡះ។ មួយរយៈនេះគេយកចិត្តផ្គាប់ចិត្តនាងគ្រប់បែបយ៉ាង នាំនាងញ៉ាំអាហារឆ្ងាញ់ៗ ទិញខោអាវប៊្រែនៗ នាំដើរលេងកន្លែងទំនើបៗ…។ តែទាំងអស់នេះមិនមែនជាអ្វីដែលនាងចង់បានបំផុតឡើយ។

នាងចាប់អារម្មណ៍ពីទេពកោសល្យតែងនិពន្ធរបស់គេច្រើនជាង តែគេបែរជាគេចវេសគ្រប់ពេលដែលនាងនិយាយដល់ប្រធានបទនេះ ជាហេតុធ្វើឱ្យនាងកើតក្ដីធុញទ្រាន់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ អារម្មណ៍បែបនេះ វាខុសពីពេលដែលនាងនៅក្បែរបូព៌ា។ មានពេលជាច្រើនដែលនាងយល់ថា បូព៌ាទើបមានលក្ខណៈជាអ្នកមានទេពកោសល្យតែងនិពន្ធពិតប្រាកដ។

ចម្រៀងក្នុងសៀវភៅនាងប្រហែលបូព៌ាជាអ្នកសរសេរផង។ កន្លងមកនាងក៏ធ្លាប់សាកល្បងសួរបញ្ឆោតគេច្រើនដងដែរ តែគេមិនខុសអីពីឧត្ដរាទេ គឺព្យាយាមគេចវេសជានិច្ច។

សំឡេងរថយន្តបរមកឈប់នៅមាត់ផ្លូវ ខណៈដែលនារីអូសវ៉ាលីមកដល់ទ្វាររបងល្មម។

«មិនបាច់ចុះមកទេ ខ្ញុំលើកតែឯងក៏បានដែរ។»

និរតីនិយាយយកគួរទៅអ្នកបើកឡាន ព្រោះមិនចង់រំខាន។ យ៉ាងណាសម្ដីនាងគ្មានឥទ្ធិពលហាមឃាត់ទឹកចិត្តបូព៌ាបានទេ។ គេប្រញាប់ចុះពីឡាន ទៅទទួលវ៉ាលីនាងដាក់គូទឡានខាងក្រោយក្នុងកិរិយារហ័សរហួន។

«ខ្ញុំអង្គុយខាងមុខដែរ! ជិះខាងក្រោយខ្លាចពុល។»

«ទោះចង់ជិះក្រោយក៏មិនព្រមដែរ។ ខ្ញុំមិនមែនកម្មករបើកឡានឱ្យអ្នកគ្រូផង។»

«មុននេះបម្រុងពឹងឱ្យជូនទៅយកអីវ៉ាន់នៅផ្ទះមិត្តបន្តិច ដល់តែឮចឹង លែងហ៊ានពឹងបណ្ដោយ។»

«មិនមែនកម្មករស៊ីឈ្នួល តែជាមិត្តដែរតើ រឿងអីថាពឹងមិនបាន។»

«មិត្ត? មិត្តបែបណាវិញ?»

«មិត្តថ្លៃ!»

ចម្លើយរបស់បូព៌ាបង្កបរិយាកាសឱ្យអាប់អួរ។ ទឹកមុខអ្នកទាំងពីរផ្លាស់ប្រែភ្លាមៗ។ នៅមានពាក្យពេចន៍ជាច្រើនទៀតដែលនិរតីប្រុងនឹងនិយាយលេងសើចជាមួយគេ តែពេលនេះនាងក៏ត្រូវបង្ខំចិត្តលាក់ពាក្យទាំងនោះកប់ក្នុងទ្រូងវិញ។ នាងយល់! នាងយល់ច្បាស់ណាស់ថាបូព៌ាមានចេតនារម្លឹកនាងពីទំនាក់ទំនងពួកគេ។ គេប្រហែលជាមើលធ្លុះចិត្តនារីថាកំពុងរេរា។

បេះដូងនាងបែងចែកជាបំណែកផ្សេងគ្នា ហើយក្នុងនោះរូបគេក៏មានមួយចំណែកដែរ។ គេប្រហែលជាបារម្ភខ្លាចនាងបន្ថែមបេះដូងឱ្យគេមួយចំណែកទៀត ទើបប្រញាប់កាត់ផ្ដាច់ជាមុន។

រថយន្តបរចេញទៅ។ ថ្ងៃនេះនិរតីមានណាត់ពិសេសជាមួយឧត្តរា តែនាងក៏មិនយល់ដែរថា ហេតុអ្វីអ្នកដែលមកទទួលនាងជាបូព៌ាទៅវិញ។

ហេតុការណ៍ «រទេះភ្លើងបុកគ្នា» កាលពីថ្ងៃមុនធ្វើឱ្យឧត្ដរារអៀសខ្លួនជាខ្លាំង ទើបគេរៀបចំដំណើរកម្សាន្តថ្ងៃនេះដើម្បីជាការសុំទោស និងលួងចិត្តគូសង្សារ។

អ្នកទាំងពីរស្ងប់ស្ងាត់រាងខ្លួន។ មិនខុសពីឃ្លាចម្រៀងមួយដែលគេច្រៀងថា «បានត្រឹមនៅជិតកាយ ហាក់ឆ្ងាយគ្មាននិស្ស័យ»។ អ្នកទាំងពីរមិនមាត់មិនកររកគ្នា ហាក់ចង់ទុកតួនាទីឱ្យបេះដូងសន្ទនាគ្នាជំនួស។ រថយន្តបរត្រង់តាមផ្លូវជាតិលេខបួន។ និរតីដាច់ចិត្តហាស្ដី ក្រោយគិតមួយស្របក់៖

«ពួកយើងទៅកំពង់សោម?»

«បាទ!»

គេឆ្លើយមួយម៉ាត់យ៉ាងខ្លី ធ្វើឱ្យស្រស់ស្រីទោមនស្សក្នុងចិត្ត។ នាងសួរបន្តទាំងមួម៉ៅ៖

«ក្រៅពីមួយម៉ាត់នេះ មិនចេះពាក្យផ្សេងទៀតទេ?»

«អ្នកគ្រូចង់ឱ្យខ្ញុំនិយាយអី?»

«ខ្ញុំឈ្មោះ និរតី។ ឈប់ហៅខ្ញុំ អ្នកគ្រូ ទៀតបានអ្ហេស?»

បូព៌ាប្រែជាមនុស្សគមួយរំពេច។ គេមិនរវល់ឆ្លើយតបសំណួរនាងឡើយ។ ទង្វើនេះបណ្ដាលឱ្យនិរតីរឹតតែក្ដៅស្លឹកត្រចៀក។ មិនដឹងធ្វើអីគេបាន នារីមានតែសួរបន្ថែម៖

«ប្រាប់ខ្ញុំភ្លាមថាពួកយើងទៅណា? ទៅធ្វើអី?»

«ចុះក្រែងដឹងហើយថាទៅកំពង់សោម។ សំណួរបន្ទាប់ខ្ញុំគ្មានចម្លើយទេ ព្រោះការងារខ្ញុំត្រឹមតែជាអ្នកបើកឡានជូនអ្នកគ្រូឱ្យដល់គោលដៅ។»

និរតីខាំមាត់សម្រួលចិត្ត។ តាមថានាងសឹងតែទះគេមួយកំផ្លៀងដ្បិតចម្លើយបញ្ជោះបោះសោករបស់គេ ហាក់មិនឱ្យតម្លៃនាងបន្តិចសោះ។ នាងយល់ថា សភាពបែបនេះមិនគួរបន្តទៀតទេ ទើបនាងដាច់ចិត្តសួរគេត្រង់៖

«ថ្ងៃយកសម្ភារៈដាក់មណ្ឌល បូព៌ាជាអ្នកសរសេរចម្រៀងក្នុងសៀវភៅខ្ញុំមែនទេ?»

រថយន្តឈប់ង៉ក់ទាំងបង្ខំ។ អ្នកទាំងពីរសម្លឹងទៅមុខត្រង់រៀងខ្លួន។ បូព៌ាមានចេតនាបន្តធ្វើគថ្លង់ គេចវេសមិនចង់ឆ្លើយសំណួរនេះ តែនិរតីមិនព្រមទុកឱកាសឱ្យគេឡើយ។ នាងជំរិតសួរ៖

«កុំស្មានថាធ្វើគថ្លង់អាចដោះស្រាយបញ្ហានេះបាន។»

«ថ្ងៃណា? ចម្រៀងអី? ខ្ញុំមិនយល់ទេ។»

គេឆ្លើយឱ្យតែបាន កុំឱ្យតែត្រូវនាងចោទប្រកាន់ថាគេចវេសទៀត។

«បើមិនយល់ឈប់ឡានធ្វើអី?»

«បត់ជើងតូច!»

«កុហក! ចង់គេចវេសដល់ណាទៀត។ ខ្ញុំច្បាស់ថា បងរ៉ាគ្មានសមត្ថភាពសរសេរចម្រៀងបានឡើយ។ គឺបូព៌ា…បូព៌ាជាអ្នកសរសេរ។»

បូព៌ាត្រលប់ទៅធ្វើគថ្លង់ម្ដងទៀត។ គេយកដៃចុចដោះខ្សែក្រវ៉ាត់បម្រុងចុះពីរថយន្ត តែក៏ត្រូវនិរតីចាប់ដៃឃាត់៖

«ទៅណាមិនបានឡើយ ឆ្លើយនឹងខ្ញុំឱ្យច្បាស់សិន។»

«សរសេរឬអត់ មានអីខុសគ្នាទៅ?»

«ខុស! គឺខុសគ្នាឆ្ងាយណាស់។»

គេឮស្នូរដកដង្ហើមវែងពីច្រមុះបូព៌ា។ កំលោះងាកមុខទល់នឹងមុខនារីដែលកំពុងសង្ខុញសួរឥតឈប់៖

«អារ៉ាស្រលាញ់អ្នកគ្រូពិត។ គេលះបង់ចរិតព្រាននារីបាន អាចធ្វើខ្លួនជាសុភាពបុរសដើម្បីអ្នកគ្រូ។ ខ្ញុំជូនពរអ្នកទាំងពីរចួបតែសុភមង្គល។»

និយាយតែប៉ុណ្ណេះ គេបើកទ្វារឡានចុះដីទុកឱ្យចម្ងល់ស្រីនៅវិលវល់ពេញទ្រូង។ គេដើរចូលព្រៃជាយផ្លូវបាត់ស្រមោល ហាក់មិនអើពើនឹងទឹកភ្នែកនារីដែលកំពុងស្រក់ចុះមក។ ផុតមួយស្របក់ទើបគេឮសម្រិបជើងបូព៌ាដើរមករកឡានវិញ។ និរតីជូតសម្អាតទឹកភ្នែករួចរាល់។ នាងយកគ្រឿងម្សៅផាត់លើមុខបន្ថែម ព្រមទាំងលាបក្រែមក្រហមឆ្អៅជាថ្មី។ បូព៌ាបើកទ្វារឡានចូលអង្គុយដូចគ្មានរឿងអី។ និរតីក៏លែងសង្ខុញសួរដូចមុន។ នាងពោលស្រាលៗសឹងតែស្តាប់មិនឮ៖

«ខ្ញុំសួរតែមួយម៉ាត់គត់ ចម្រៀងនោះបូព៌ាជាអ្នកសរសេរឬមិនមែន?»

«ធ្វើបាបខ្លួនឯងធ្វើអី?»

«ព្រោះមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់គឺជាម្ចាស់ចម្រៀងនោះ។»

«មិនមែនទេ! ខ្ញុំមិនបានសរសេរចម្រៀងអីទេ។»

រថយន្តចាប់វិលកង់បន្តដំណើរទៅមុខទៀត។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់បានចូលមកគ្របដណ្ដប់បរិយាកាសទាំងស្រុង។ និរតីយកដៃជូតទឹកភ្នែក តែនាងមិនបានបញ្ចេញសំឡេងយំទេ។

ឯបូព៌ា ទឹកមុខគេធម្មតា ដូចគ្មានកំហុសអី តែបេះដូងគេប្រេះបែកអស់ហើយ។ ប៉ុន្មានឆ្នាំមុន គេជានិស្សិតក្រីក្រម្នាក់មកពីស្រុកស្រែ។ ជីវភាពគ្រួសារដ៏លំបាកបានបង្ខំឱ្យគេស្ទើរតែបោះបង់ការសិក្សានៅមហាវិទ្យាល័យចោល។ បើកុំតែបានមិត្តរួមថ្នាក់គេម្នាក់ជួយជ្រោមជ្រែង ម៉្លេះគេគ្មានភព្វបានដូចសព្វថ្ងៃនេះឡើយ។

គេនឹកដល់គ្រាដែលគេគ្មានលុយជួលបន្ទប់ទៀត ហើយត្រូវរើអីវ៉ាន់ចេញមិនដឹងត្រូវទៅស្នាក់ឯណា។ គេនឹកដល់គ្រាដែលម្តាយគេឈឺធ្ងន់ ត្រូវវះកាត់បន្ទាន់ តែគ្រួសារគេគ្មានលទ្ធភាពព្យាបាល។ គេនឹកដល់គ្រាលំបាកជាច្រើនទៀតដែលរូបគេនិងគ្រួសារគ្មានលទ្ធភាពដោះស្រាយ។

បើគ្មានជំនួយពីមិត្តសម្លាញ់ គេមិនដឹងថាពេលនេះគេនិងគ្រួសារធ្លាក់ដល់ស្ថានភាពបែបណាទេ។ មិត្តសម្លាញ់ដែលជាអ្នកមានគុណចំពោះគេនិងគ្រួសារគេនោះ គឺគ្មានអ្នកណាក្រៅពីឧត្ដរាឡើយ។ គេពិតជាមិនអាចលូកថ្លើមសម្លាញ់ម្នាក់នេះបានឡើយ។

រថយន្តបរមកកៀកខាងផ្លូវដែលយើងដើរឆ្លងតែបន្តិចទៅដល់មាត់ឆ្នេរអូរឈើទាល។ រកតែឡានឈប់សឹងមិនទាន់ និរតីប្រញាប់បើកទ្វារឡានចុះភ្លាម។ នាងរលះរលាំងដើរចេញរ៉ុយដោយគ្មានវាចាមួយម៉ាត់។ ដំណើរញាប់រន្ថើនរបស់នាងកំពុងសង្កត់បេះដូងនាយឱ្យហួតឈាមមកក្រៅអស់។ គេមិនមាត់ គេគេចវេស គេមិនទទួលការពិត មិនមែនគេជាមនុស្សគ្មានបេះដូងទេ តែគេកំពុងក្រសោបការឈឺចាប់មកលាក់ទុកក្នុងជម្រៅដ៌ជ្រៅគ្មានអ្នកណាដឹង។

មានភាគបន្ត…

ដើមកន្ទួតជូរនៅចំហៀងផ្ទះកំពុងយោលយោគស្ទើររាបដល់ដីដោយអំណាចខ្យល់សន្ធប់។ មួយប៉ប្រិចភ្នែកសោះ ខ្យល់កន្ត្រាក់បានបក់ផ្តាច់សង្ខារដើមកន្ទួតឱ្យដួលស្លាប់ទាំងស្រស់ប៉ប្រិម។ ផ្លេកបន្ទោរញាក់ចិញ្ចើមព្រាកៗ នារីមើលឃើញផ្លែវាមានតូចមានធំជ្រុះរោយពាសពេញដី។

សំឡេងងូងៗបន្តលាន់ឮឥតស្រកស្រុតបញ្ជាក់ថាខ្យល់កំពុងបង្កើនអំណាចទ្វេរឡើង។ ដើមក្ទម្ពទេសទម្លាក់ស្លឹករញមហាក់ត្រៀមខ្លួនរួចរាល់នឹងសេចក្តីស្លាប់ដែលនឹងខិតចូលមកដល់បន្តិចទៀតនេះ។

ក្នុងឈុតកូនក្រមុំបុរាណ នារីឈរស្ងៀមទ្រឹងសម្លឹងត្រង់ទៅដើមក្ទម្ពទេសដែលត្រូវដាច់ខ្លួនដេកស្លាប់ក្បែរសពដើមកន្ទួតជូរ។ ភ្នែកនាងស្រាប់តែប៉ប្រិចញាប់ហាក់ចង់ទម្លាក់ទឹកភ្នែកព្រោះអាណិតសាកសពទាំងពីរនោះ។

សម្រឹបជើងទឹបៗលើរនាបក្តារលាន់ឮមកពីខាងក្រោយខ្នងនាង តែក៏ស្ងាត់ទៅវិញមួយរំពេចជំនួសដោយស្នូរដកដង្ហើមវែងៗ។ កូនផ្នួងវ័យក្មេងឈរដោយទឹកមុខព្រួយបារម្ភ និយាយមកកាន់នាង៖

«បងនិរតី ឆាប់បិទបង្អួចទៅបង។ ខ្យល់ខ្លាំងណាស់។»

នារីនៅតែរក្សាសភាពស្ងៀមស្ងាត់មិនសូម្បីកម្រើកខ្លួន ហាក់ដូចមិនឮសំឡេងអ្នកណានិយាយរកនាងសោះ។ មិនអស់ចិត្ត កូនផ្នួងនិយាយម្តងទៀត៖

«បើបងត្រូវទឹកភ្លៀងសាចទទឹក ប្រយ័ត្នទៅជាឈឺ។ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃពិសេសរបស់បងផងណា។»

នាងនៅតែឈរស្ងៀមគ្មានប្រតិកម្មអ្វីឡើយ។ ផ្គរលាន់ក្តុងក្តាំងមិនដាច់សូរ ឯខ្យល់នៅតែបក់បោកនាំយកទឹកភ្លៀងសាចពេញមាត់បង្អួច។ បែបនេះក៏ដោយ កូនក្រមុំនៅតែមិនអើពើចាកចេញពីមាត់បង្អួចទៀត។ កូនផ្នួងចាប់ផ្តើមមិនស្រួលក្នុងចិត្ត ដ្បិតនាងបារម្ភពីសុខភាពកូនក្រមុំផង និងបារម្ភខ្លាចខូចឈុតដែលកូនក្រមុំគ្រងផង។

នាងតូចដាច់ចិត្តឈានជើងដើរទាំងញញីញញ័រមកកៀកខ្លួន ព្រមទាំងបោះដៃស្តាំរបស់នាងទៅមុខសន្សឹមៗប៉ះស្មាកូនក្រមុំ…

«បងនិរតី! បងនិរតី!»

និរតីមិនត្រឹមតែមិនតបវិញទេ តែសូម្បីកម្រើកខ្លួនបន្តិចក៏គ្មានដែរ។ នាងប្រឹងតែឈរទ្រឹង ឯភ្នែកទាំងគូដែលប៉ប្រិចញាប់មុននេះក៏ប្រែជាបើកក្រឡោត។ កូនផ្នួងបោះដៃម្ខាងទៀតទៅចាប់ស្មានាង រួចចាប់ផ្តើមសង្កត់ម្រាមរង្គើខ្លួននាងស្រាលៗ។

«បងនិរតី! បងនិរតីកើតអីហ្នឹង?»

នៅខាងក្រៅ សត្វខ្លែកស្រាកមួយក្បាលហើរមកទំចុងដើមចម្ប៉ា រួចក៏តាំងស្រែកខ្វាកៗឆ្លងឆ្លើយទៅនឹងគ្នាវាដែលនៅទីណាមិនដឹង តែឮសំឡេងយំមកល្វើយៗ។ រោមដៃនាងតូចបះច្រូង ខណៈដែលនិរតីនៅតែស្ងៀមមិនមាត់មិនកមួយម៉ាត់សោះ។ កូនផ្នួងចាប់ផ្តើមដកដៃទាំងសងពីស្មាកូនក្រមុំ។ ឯជើងនាងបោះយឺតៗឈានមកចំហៀងខ្លួននិរតីវិញ។ នាងតូចឈ្ងោកឱនមុខបំណងមើលមុខកូនក្រមុំឱ្យជាក់ថាមានរឿងអី តែខ្យល់កន្ត្រាក់ស្រាប់តែប្រជ្រៀតខ្លួនចូលតាមបង្អួចមកផាត់សក់ដ៏វែងអន្លាយរបស់និរតីឱ្យគ្របមុខនាងជិតឈឹង។

កូនផ្នួងបង្ខំចិត្តលូកដៃយឺតៗបំណងទៅវែកសក់ដែលបាំងមុខនោះចេញ ស្រាប់តែដៃនាងចាប់ត្រជាក់ស្រេប។ នាងប្រញាប់ដកដៃចេញភ្លាម រួចបង្វែរខ្លួនយ៉ាងរហ័ស ឈានជើងដើរចេញទាំងភ័យខ្លាច។ ដើរមិនទាំងបានប្រាំជំហានផង ស្រាប់តែ…

«ឈប់សិន!»

សំឡេងបែកគ្រលរបង្អូសវែងអន្លាយបន្លឺចេញលើកដំបូងពីបបូរមាត់ដ៏ស្លេករបស់និរតី។ ចំហាយត្រជាក់ក៏សាយភាយមកតាមក្រោយធ្វើឱ្យរាងកាយកូនផ្នួងញាក់ញ័រមួយរំពេច។ នាងតូចហាក់មានអារម្មណ៍ថមថយកម្លាំងយ៉ាងគំហុក សឹងតែត្រូវកកមួយកន្លែង។ ដូចជាមានអំណាចអ្វីមួយមកបង្វិលខ្លួនប្រាណនាងឱ្យបែរក្រោយសម្លឹងទៅនិរតីជាថ្មី។ នាងតូចក៏បង្វែរខ្លួនយឺតៗទាំងបេះដូងបុកញាប់ស្ទើរគាំងតាមអំណាចអរូបនោះ។

«ជួយ….!»

កូនផ្នួងប្រឹងស្រែកឱ្យគេជួយ តែសំឡេងខ្សាវៗរបស់នាងមិនបានយកឈ្នះសំឡេងភ្លៀងផ្គរគ្រាំងៗនិងខ្យល់កន្ត្រាក់វូៗដ៏មហិមាទេ។ នាងបានត្រឹមតែសម្លឹងទាំងតក់ស្លុតមើលទៅរាងកាយនិរតីដែលកំពុងបែរខ្លួនសន្សឹមៗមករកនាង។ ផ្ទៃមុខសស្លាំងគ្មានឈាមមួយតំណក់ បបូរមាត់ស្លេកគ្មានព្រលឹងអីបន្តិច សក់កន្ទ្រីងកន្ទ្រើងយោលយោគតាមកម្លាំងខ្យល់ ឯភ្នែកសម្លក់ថ្មែដូចចង់ស៊ីសាច់ហុតឈាមអ្នកណា។ នេះជាសភាពនិរតីនាពេលនេះ។

«ជួ…យ…»

គ្មានសំឡេងបន្លឺចេញពីបបូរមាត់កំពុងញ័ររន្ថាន់របស់កូនផ្នួងឡើយ។ នាងតូចបានត្រឹមសម្លឹងមើលជំហានជើងរបស់និរតីដែលកំពុងបោះមកខាងមុខ តម្រង់ចូលកៀកខ្លួននាង។ ច្រមុះនាងក៏ចាប់ផ្តើមតឹងង៉ាង ដោយហេតុមានក្លិនស្អុយចម្លែកចាប់ភាយឡើងងុំ។

និរតីបន្តបើកភ្នែកក្រឡោតប៉ុនពងមាន់ ដាសដោយពណ៌សស្គុសគួរឱ្យខ្លាច។ ដៃដ៏រឹងក្រញាងឡើងសរសៃខៀវច្បាស់ៗរបស់នាងធ្វើចលនាមួយៗបោះឆ្ពោះមកក្បែរភ័ក្ត្រកូនផ្នួង។ ក្រចកដៃដែលលាបថ្នាំពណ៌ក្រហមឆេះរបស់នាងចូលទៅកៀក តែក៏ត្រូវដៃរបស់នរណាម្នាក់ស្ទុះមកចាប់ទាញខ្លួនកូនផ្នួងឱ្យខ្ទាតឆ្ងាយទៅម្ខាង។ ម្នាក់នោះក៏តាំងស្រែកឆោឡោឡើង៖

«ជួយផងៗ កូនក្រមុំខ្មោចចូល។»

———–

វគ្គ១ បេះដូងវង្វេងស្នេហ៍

មណ្ឌលកុមារកំព្រាពន្លឺថ្មី!

ខ្យល់បក់ត្រសៀកៗកំដរជំហានជើងមួយៗរបស់បូព៌ាដែលកំពុងដើរសំដៅទៅបន្ទប់ដាក់សម្ភារៈ។ កំលោះលីឡាំងកាតុងមួយនៅស្មាខាងស្តាំ ដើរបង់បោយដៃឆ្វេងយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ នៅបន្ទប់ចុងផុតនៃអគាររាងទ្រវែង មានសួនផ្កាដកខាំរីកពណ៌ក្រហមឆ្អៅលម្អផ្លាកបន្ទប់ដែលសរសេរជាអក្សរដៃឆ្លាក់ «ឃ្លាំង» ពណ៌ទឹកប៊ិកចាស់។

បូព៌ាបញ្ឈប់ជំហានជើងនៅមុខបន្ទប់បំណងលូកដៃឆ្វេងរុញទ្វារឈើរដែលមានក្បាច់ផ្កាភ្ញីល្អិតឆ្មារ។ ស្រាប់តែខ្យល់កន្ត្រាក់បក់មកពីណាមិនដឹង ប្រឹងបោលមួយទំហឹងរុញទ្វារឱ្យរបើកធំមិនលំបាកដល់កំលោះ។ នាយប្រញាប់លីឡាំងកាតុងដើរចូលក្នុងបន្ទប់ព្រោះមុននេះខ្យល់ក៏បាននាំធូលីហុយមកជាមួយប្រឡាក់ជាប់ខ្លួនដែរ ម្ល៉ោះហើយគេត្រូវប្រញាប់ដាក់ឡាំងចុះ  ន្អាលនឹងបោលសម្អាតធូលីចេញពីរាងកាយ កុំឱ្យប៉ះពាល់ដល់ភាពសង្ហារបស់ខ្លួន។

ក្នុងបន្ទប់ទំហំប្រហែល៦ម៉ែត្របួនជ្រុង មានរបស់របរណែនណាន់តែត្រូវបានរៀបយ៉ាងមានសណ្តាប់ធ្នាប់។ បូព៌ាដាក់ឡាំងចុះពីស្មាផ្អឹបលើការ៉ូទន្ទឹមនឹងឡាំងជាច្រើនទៀតនៅកាច់ជ្រុងបន្ទប់។ កាយវិការស្វាហាប់របស់គេបង្ហាញពីការយកចិត្តទុកដាក់ខ្ពស់។

កំលោះប្រញាប់យកដៃបោសស្រាលៗលើសាច់អាវក្រណាត់លាតពណ៌សជម្រុះល្អងធូលីចេញ។ មិនប្រយ័ត្នដៃគេរលាស់ចំប៊ិកដែលដោតនៅជាប់ហោប៉ៅអាវខាងមុខជ្រុះខ្ពាកទៅលើការ៉ូ។ បូព៌ាឱនចុះបម្រុងរើសប៊ិកដែលជ្រុះនោះ តែគេក៏ចាប់អារម្មណ៍សៀវភៅសរសេរដៃមួយក្បាលដែលនៅក្បែរប៊ិករបស់គេ។ គេប្រើដៃស្តាំរើសទាំងប៊ិកទាំងសៀវភៅឡើង។

«និរតី»

បបូរមាត់គេឧទានពាក្យនេះឡើងក្រោយពេលបើកទំព័រដំបូងនៃសៀវភៅសរសេរដៃនោះ។

«និរតីប្រាកដជាឈ្មោះរបស់ម្ចាស់សៀវភៅនេះ។»

គេឈរនិយាយម្នាក់ឯងដោយកែវភ្នែកទាំងគូតាមសម្លឹងមើលទំព័រសៀវភៅដែលដៃគេកំពុងបើកពីមួយទំព័រទៅមួយទំព័រយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់។ ស្នាមញញឹមលេចចេញឡើងលើផ្ទៃមុខគេញឹកបញ្ជាក់ពីការពេញចិត្តពេញថ្លើមទៅនឹងសំណេរក្នុងសៀវភៅ។ បើកទៅដល់ទំព័រមួយ ទើបគេផ្លាស់ប្រែទឹកមុខមកជាអស់សំណើចវិញ។

«តួប្រុសជាអ្នកចម្រៀងល្បីចេះទាំងច្រៀង ចេះទាំងលេងតន្ត្រី ចេះទាំងសរសេរទំនុក។ គេបានចួបតួស្រីពេលទៅលេងវត្តក្នុងថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មី។ គ្រាន់ឃើញតួស្រីភ្លាម គេមានបំណងច្រៀងផ្តោះផ្តងផ្លែផ្កាដាក់នាង។ តែសាច់រឿងក៏គាំងត្រឹមហ្នឹង ហាក់ដូចជាអ្នកនិពន្ធគាំងត្រង់ចម្រៀងដែលតួប្រុសត្រូវច្រៀងលេបខាយដាក់តួស្រីនោះ។»

មិនអស់ចិត្តបូព៌ាបើកទំព័របន្ទាប់ទៀតក្រែងលោម្ចាស់សៀវភៅសរសេររំលង។ តែគ្មានទេ ទំព័របន្ទាប់សុទ្ធតែសន្លឹកសទទេស្អាត។

«ឬមួយក៏អ្នកនិពន្ធរូបស្រស់មិនចេះសរសេរចម្រៀងឱ្យតួប្រុសទេដឹង?»

គេនិយាយសរសើរនិរតីថារូបស្រស់ទាំងមិនដែលបានឃើញរូបនាងសោះ។ ខ្ជិលគិតច្រើនទៀត នាយចាប់បើកគម្របប៊ិកបញ្ចេញទឹកដៃសរសេរចម្រៀងរបស់ខ្លួនមួយបទដាក់ក្នុងសៀវភៅនោះ។ សរសេរចប់រួចរាល់ គេញញឹមស្រស់ដូចត្រេកអរណាស់អ៊ីចឹង។ សម្រឹបជើងធ្ងន់ៗរបស់នរណាម្នាក់ដើរចូលមកក្បែរគេ។ ក្លិនទឹកអប់ក្រអូបមុតហើរមកប៉ះច្រមុះកំលោះ គេដឹងច្បាស់ថា ឧត្តរា មិត្តសម្លាញ់របស់គេកំពុងដើរមក។

បូព៌ាប្រញាប់បិទទំព័រសៀវភៅ រួចទុកនៅកន្លែងដើមវិញ ទើបបែរខ្នងញញឹមបន្តិចដាក់អ្នកដើរមកខាងក្រោយ។

«យី! ហើយឯងរវល់ធ្វើអី? យកអីវ៉ាន់មកទុកតាំងពីយូរ មិនទាន់រួច? គ្នាមិនឃើញឯងត្រលប់ទៅលើកអីវ៉ាន់ទៀត ខំតែភ័យ។»

ឧត្តរារអ៊ូដាក់មិត្តសម្លាញ់ដោយសំនៀងបង្កប់ដោយក្តីបារម្ភ។ កំលោះទាំងពីរឈរទល់មុខគ្នា។ បូព៌ាធ្វើឫកស្ទាក់ស្ទើរមិនដឹងគួរឆ្លើយយ៉ាងណា គេក៏រេភ្នែកក្រឡេកប៉ះរូបថតនារីរូបស្រស់មួយនៅលើតុក្បែរជញ្ជាំងបន្ទប់ ទើបរកនឹកចម្លើយតប៖

«គ្មានអីទេ! គ្នារវល់ភ្លឹកភ្លាំងវង្វេងវង្វាន់នឹងសម្រស់ដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នារីក្នុងរូបថតនោះ។»

ឧត្ដរាបញ្ជាភ្នែកក្រឡេកទៅតាមការចង្អុលរបស់បូព៌ា។ គេស្រាប់តែលាន់មាត់សើចអស់សំណើចនឹងចម្លើយដោះសាររបស់មិត្តសម្លាញ់។

«អ៊ីចឹងគ្នាចេញទៅយកអីវ៉ាន់ទៀតហើយណា!»

បូព៌ារហ័សសុំខ្លួនចាកចេញពីបន្ទប់ព្រោះមិនមានទំនុកចិត្តថានឹងអាចកុហកឱ្យសម្លាញ់ជឿទាំងស្រុងបាន។ គេបោះជំហានជើងលឿនសំដៅទៅមាត់ទ្វារតែក៏មិនភ្លេចក្រឡេកក្រោយមួយឆ្វាច់មើលទៅសៀវភៅសរសេរដៃនៅក្បែរឡាំងអីវ៉ាន់ដែរ។ សម្រឹបជើងចាកចេញរបស់គេល្វើយដាច់សូរ បញ្ជាក់ថាគេចេញទៅឆ្ងាយពីបន្ទប់ណាស់ហើយ។

ឧត្តរាបោះជើងទៅមុខយឺតៗ។ កែវភ្នែកគេសម្លឹងឥតប៉ប្រិចឆ្ពោះទៅរូបថតនារីម្នាក់នៅលើតុ។ បញ្ឈប់ជើងសឹងមិនទាន់ គេលូកដៃស្តាំទៅអង្អែលរូបថតនោះ។ នារីសក់វែងពណ៌ខ្មៅក្រឹប រង្វង់មុខពងក្រពើ ច្រមុះស្រួច នេត្រាថ្លាច្បាស់ ធ្មេញសល្អល្អះសើចស្រស់បញ្ចេញមកក្រៅឆក់យកបេះដូងកំលោះឱ្យទោរទន់ទោះត្រឹមគន់រូបថត។

«អ៊ីចឹងតើបានបូព៌ាឈរភ្លឹកទីនេះយូរណាស់!»

បន្ទាប់ពីស្ទាបអង្អែលរូបថតអស់ចិត្ត គេចាប់ក្រឡេកមើលជុំវិញ។ លុះតែគ្មានឃើញអ្នកណា នាយចាប់ផ្តើមដោះគន្លឹះស៊ុមយករូបថតចេញក្រៅ។ គេនេះមិនចោលចរិតព្រាននារីមែន មិនលើកលែងសូម្បីតែរូបថត។ កំលោះកាន់រូបថតមកផ្តិតនឹងបបូរមាត់ព្រានរបស់ខ្លួន រួចញញឹមស្រស់មួយដូចពេញចិត្តណាស់អ៊ីចឹង។

«និរតី! រូបស្អាតហើយឈ្មោះពីរោះទៀត! សង្សារអ្នកណាទៅណ៎?»

គេអានឈ្មោះនាងនៅជាយខាងក្រោមរូបថត រួចក៏ហូតប៊ិកពីក្នុងហោប៉ៅអាវមកចារអក្ខរាពីរបីឃ្លានៅខ្នងរូប។ គេនេះព្រហើនណាស់ ប្រហែលជាគិតថាក្រោយដាក់រូបថតក្នុងស៊ុបវិញគ្មានអ្នកណាមើលឃើញអក្សរជាប់ខ្នងរូបថតនេះទេ។

សម្រឹបជើងស្រាលៗរបស់នរណាម្នាក់លាន់ឮពីខាងក្រៅបន្ទប់។ ឧត្តរាមិនខ្វល់នឹងយករូបថតដាក់ក្នុងស៊ុមវិញឡើយព្រោះគេគិតថាសម្រឹបជើងនោះជារបស់បូព៌ា។ ស្នូរជើងទឹបៗ ដើរមកឈប់នៅខាងក្រោយខ្នងគេ ឧត្តរានៅតែឈរបែខ្នងធ្វើវាហី។

«ឯងយកអីវ៉ាន់មកអស់ហើយ?»

កំលោះសួរសំណួរនេះឡើងទៅអ្នកកំពុងឈរខាងក្រោយខ្នង។ ស្ងាត់បន្តិចទើបអ្នកនៅខាងក្រោយតបវិញ៖

«លោកជាអ្នកឧបត្ថម្ភសម្ភារៈសិក្សាដល់ក្មេងៗនៅទីនេះមែនទេ?»

ភ្ញាក់ព្រើត! ឧត្តរាភ្ញាក់ខ្លួនព្រើត! អ្នកកំពុងឈរក្រោយខ្នងគេនាពេលនេះមិនមែនជាបូព៌ាទេ តែជាមនុស្សស្រី។ គេឆ្លើយតបទៅនាងវិញទាំងមិនបែរខ្នង។

«បាទ! ខ្ញុំឈ្មោះឧត្តរា! ចុះអ្នកនាងវិញ?»

«ខ្ញុំឈ្មោះ និរតី ជាគ្រូបង្រៀនស្ម័គ្រចិត្តនៅទីនេះ។»

និរតី? វីវរហើយ នាងជានារីក្នុងរូបថតទេតើ។ ឧត្តរារហ័សដាក់រូបថតក្នុងស៊ុមវិញ។ សំណាងណាស់ដែលគេមានខ្លួនធំជួយបិទបាំងមិនឱ្យនិរតីឃើញសកម្មភាពនេះបាន។ គេប្រញាប់រកនឹកឆ្លើយបង្វែងដានផ្តេសផ្តាសកុំឱ្យនារីចាប់ថ្នាក់បាន៖

«រូតខោខ្ញុំមានបញ្ហា សុំអ្នកគ្រូជួយបែរទៅក្រោយសិនបានទេ? ខ្ញុំអៀន!»

ឧត្ដរាមិនបានឮសម្តីនារីតបវិញទេ តែឮសំឡេងឈានជើងទំនងជានាងបែរក្រោយតាមការស្នើសុំរបស់ខ្លួន។ ដាក់គន្លឹះស៊ុមរួច កំលោះទុករូបថតបញ្ឈរនៅកន្លែងដើមវិញ រៀបឫកស្រួលបួលទើបបែរខ្នងមកនិយាយជាមួយនារី៖

«អ្នកគ្រូអាចបែរខ្នងវិញបានហើយ! សុំទោសផងណា!»

គេត្រូវភ្លឹកម្តងទៀត! ម្តងនេះមិនមែនភ្លឹកនឹងរូបថតទេ តែរូបរាងពិតប្រាកដរបស់ស្រស់ស្រី។ បេះដូងកំលោះលោតញាប់ខុសចង្វាក់ ខណៈដែលកែវភ្នែកទាំងគូពើបប្រទះនឹងសម្រស់ឥតផ្ទឹមរបស់នួននាង។ និរតីឈរបង្ហើរស្នាមញញឹមផ្កាត្រកួនស្រស់បណ្តុះអារម្មណ៍រំភើបរបស់ឧត្តរាឱ្យពុះកញ្ជ្រោលឡើង។

«មុននេះខ្ញុំភ្លេចរបស់ខ្លះនៅទីនេះ។ មិនរំខានលោកទេ ខ្ញុំគ្រាន់មកយករបស់ខ្ញុំវិញប៉ុណ្ណោះ។»

នារីបង្ហើរប្រយោគមួយឃ្លាដោយសំនៀងទន់ភ្លន់ស្តាប់ទៅធ្វើឱ្យលង់ផុងចិត្តរឹតតែជ្រៅ។ កំលោះឈរធ្មឹងហាក់ចាញ់ច្រាបនឹងសម្រស់ល្អឯករបស់នាងកញ្ញា។ គេរសេះរសោះ អស់កម្លាំង កប់បាត់ជិតឈឹងរាល់ពាក្យសម្តីព្រាននារីដែលធ្លាប់តែនិយាយហូរដូចទឹក។ គេបានត្រឹមឈរសម្លឹងស្រស់ចរណៃកាន់សៀវភៅសរសេរដៃនិងរូបថតនាងដើរចាកចេញទៅ។

មេអំបៅពណ៌ស្វាយមួយគូហិចហើរត្រសងចេញពីគុម្ពផ្កាដកខាំដែលកំពុងរីកបញ្ចេញពណ៌ក្រហមតែត ហើររេរង់រេរាំដេញតាមក្រសោបក្លិនផ្កាចម្ប៉ាដែលសៀតជាប់កេសានិរតី។

នារីយកដៃវាសមេអំបៅចេញកុំឱ្យរំខានត្រចៀកនាង ទើបបង្អង់ជើងទុចដំណើរង៉ក់នៅក្រោមជាយសំយ៉ាបអគារ។នួនល្អងក្រឡេកនេត្រាសម្លឹងវេហាឯនាយ។ មេឃបើកថ្ងៃក្តៅហែង តែសំណាងចេះមានកូនដុំពពកពណ៌ខ្មៅតូចៗរសាត់ចូលមក។ នាងចាំតែក្រុមកូនពពកពណ៌ខ្មៅបក់កាត់បាំងកម្តៅថ្ងៃ ទើបប្រញាប់យកសៀវភៅដាក់បាំងនៅចំហៀងមុខបង្កើតជាម្លប់ដល់វង់ភ័ក្រ្ត រួចដើរញាប់រន្ថាន់ឆ្លងទៅអគារម្ខាងទៀត។ តែ… សំឡេងអ្វីម្យ៉ាងរត់មកបង្អាក់ដំណើរនាង។

«ព្រូស…»

ស្រស់ស្រីរហ័សក្រឡេកទៅរកទីតាំងសំឡេង។ នាងឃើញបុរសម្នាក់កាន់ឡាំងកាតុងជាប់ដៃ កំពុងឱនខ្នងបម្រុងរើសសៀវភៅដែលជ្រុះធ្លាក់នៅដី។

«ចាំខ្ញុំជួយ!»

នាងនិយាយឡើង ខណៈជើងទាំងគូកំពុងបោះជំហានទៅរកគេ។ បូព៌ារាងភាំងបន្តិចដែរព្រោះរវល់នឹងការជញ្ជូនអីវ៉ាន់មិនបានចាប់អារម្មណ៍ពីអ្នកនៅជុំវិញខ្លួន។ លុះតែសំឡេងនារីហើរមកប៉ះសោតា គេភ្ញាក់ខ្លួនព្រើត។

កំលោះឈររេរង់ ឆ្លើយតបយ៉ាងសុភាពរាបសារទៅនាងកញ្ញាវិញ៖

«មិនរំខានអ្នកគ្រូទេ!»

«មិនអីទេ! លោកឈរកាន់ឡាំងឱ្យតែស្រួលទៅ។»

បូព៌ាហាក់មានឫកពារង៉េមង៉ាម។ ក្នុងចិត្តគេមិនចង់រំខាននិរតីឡើយ តែពាក្យឃាត់របស់គេរត់ទៅមិនទាន់នឹងជង្គង់របស់នាងដែលកំពុងបន្ទន់ចុះ។ នារីដាក់រូបថត និងសៀវភៅរបស់នាងមួយកន្លែង រួចយកដៃរើសសៀវភៅជាងដប់ក្បាលរបស់កំលោះដែលធ្លាក់នៅដី។ នាងឆ្លៀតយកដៃបោសធូលីចេញពីក្របសៀវភៅទាំងនោះសិន មុននឹងក្រោកឡើងឈរញញឹមចំពោះមុខបូព៌ា។

«អរគុណណាស់! សូមរំខានអ្នកគ្រូជួយដាក់សៀវភៅមកលើឡាំង។»

និរតីធ្វើតាមសំណូរពរដោយកិរិយារួសរាយ៖

«គុណស្រ័យអី! ខ្ញុំទេគួរអរគុណលោកដែលបានជួយឧបត្ថម្ភសម្ភារៈសិក្សាជូនក្មេងៗនៅទីនេះ។»

«អ្នកគ្រូយល់ច្រឡំហើយ ម្ចាស់ជំនួយគឺជាមិត្តសម្លាញ់ខ្ញុំទៅវិញទេ។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំទំនេរ ទើបមកជួយជញ្ជូនអីវ៉ាន់គេតែប៉ុណ្ណោះ។»

កំលោះតបដោយសម្តីរាងទាក់ៗ ទឹកមុខវិញឡើងក្រហម ដ្បិតគេអៀនច្រើន មិនសូវបានវោហារ ពិសេសពេលនិយាយជាមួយមនុស្សស្រីប្លែកមុខ។

«នេះរឹតតែត្រូវអរគុណទៅទៀត!»

បូព៌ានៅឈរញញឹមរឹងខ្លួនស្តូក។ មិនឮកំលោះតប និរតីបន្ត៖

«ខ្ញុំលាហើយណា ព្រោះរបស់ក្នុងដៃលោកមិនជាស្រាលណាស់ណាទេ។ បើខ្ញុំនៅនិយាយរាក់ទាក់យូរជាងនេះ លោតែបាក់ដៃកូនប្រុសគេ ខ្ញុំគ្មានដៃសាច់ដុំធំៗបែបនេះសងវិញទេ។»

នាងក្រមុំលេងសម្តីបន្តិចព្រោះដឹងថាកំលោះមិនសូវបានមាត់។ បូព៌ារវល់តែអឹមអៀន ងាកមុខនាយអាយដោយព្យាយាមគេចមិនឱ្យស្រស់ស្រីឃើញមុខក្រហមរបស់ខ្លួន និរតីក៏ឱនរើសរូបថត និងសៀវភៅនាងរួចដើរចាកចេញទៅ។

បូព៌ាងាកមកវិញ បានត្រឹមសម្លឹងដំណើរពីក្រោយរបស់នាង។ តែភ្នែកនាយហាក់ចាប់អារម្មណ៍ប្លែកលើសៀវភៅដែលនាងកាន់ក្នុងដៃ។ គេមានអារម្មណ៍ថា ក្របសៀវភៅដូចជាប្រហែលៗ។ លុះតែនឹកគិតបន្តិច គេប្រញាប់ដើរញាប់ទៅបន្ទប់ដាក់សម្ភារៈ។

ចូលដល់ឃ្លាំងសឹងមិនទាន់ បូព៌ារូតរះដាក់សៀវភៅនិងឡាំងចុះ រួចរកមើលសៀវភៅសរសេរដៃដែលខ្លួនបានមើលមុននោះ ដោយកាយវិការរហ័សរហួន។ ឧត្តរាដែលកំពុងនៅឈរភ្លឹកសញ្ជប់សញ្ជឹងនឹងសម្រស់និរតី ស្រាប់តែភ្ញាក់ក្រញាងនឹងសភាពប្រញាប់ប្រញាល់របស់មិត្តសម្លាញ់។ មិននៅស្ងៀម គេសួរទាំងឆ្ងល់ ៖

«ឯងរកមើលអី?»

«មានឃើញសៀវភៅសរសេរដៃមួយក្បាលនៅទីនេះទេ? កាលពីគ្នាយកឡាំងមកទុកមុនហ្នឹង គ្នាឃើញនៅទីនេះ។»

«នាងយកទៅបាត់ហើយ។»

«នាងណា? ហើយយកទៅណា?»

បូព៌ាសួរផ្ទាន់ពាក្យរបៀបអន្ទះអន្ទែងចង់ដឹងចម្លើយបន្ទាន់។ ឧត្តរាយកដៃច្របាច់ចូលគ្នា នេត្រាសម្លឹងនាយអាយ បបូរមាត់ញញឹមពព្រាយ ហាក់កំពុងវល់ក្នុងពិភពស្រមៃ ទើបតបវិញ៖

«គឺទេពអក្សររបស់គ្នាមកយកទៅបាត់ហើយ។»

«ទេពអក្សរណា ឯងនិយាយឱ្យច្បាស់មកមើល៍។»

បូព៌ានៅតែសង្ខុញសួរចង់ដឹង។ ទឹកមុខភាំងៗរបស់គេបញ្ជាក់គ្រប់យ៉ាងថាគេខ្វល់នឹងសៀវភៅសរសេរដៃនោះប៉ុណ្ណា។ ឧត្តរាពន្លែងបាតដៃចេញពីគ្នា យកដៃម្ខាងដាក់ក្នុងហោប៉ៅបង្កើនភាពសង្ហារបស់ខ្លួន ទើបសួរបកទៅសម្លាញ់វិញ៖

«វាថីឯង? ដូចជាចង់ដឹងម្ល៉េះ? ធម្មតាឯងមិនដែលខ្វល់រឿងស្រីទេ។»

«គ្នាមិនបានខ្វល់រឿងស្រីទេ គឺគ្នាខ្វល់នឹងសៀវភៅនោះទេតើ។»

«តែអ្នកដែលយកសៀវភៅនោះទៅគឺជាស្រី ហើយក៏ជាម្ចាស់សៀវភៅនោះផងដែរ។ បែបនេះឯងនៅបដិសេធថាមិនខ្វល់ពីស្រីទៀត?»

«និរតី?»

បូព៌ាឧទានឡើង។ គេចងចាំច្បាស់ណាស់បើទោះជាមុននោះគេបានត្រឹមតែឃើញឈ្មោះនេះក្នុងសៀវភៅមួយភ្លែតក៏ដោយ។ វាហាក់ដូចជាគេបានលួចឆ្លាក់ឈ្មោះ «និរតី» ទុកក្នុងបេះដូងគេរួចស្រេចទៅហើយ។

«ឯងស្គាល់ឈ្មោះនាងដែរ? នាងជានារីក្នុងរូបថតដែលឯងប្រាប់គ្នានោះ។ គ្នាប្រាប់ទៅចុះ មុននេះនាងមកទីនេះ។ ចួបនាងផ្ទាល់ គ្នាស្ទើរគាំង ព្រលឹងហោះដល់ឋានសួគ៌ទៅហើយ។ សម្រស់នាងស្អាតជាងក្នុងរូបថតមួយរយដង។»

«នារីពាក់អាវពណ៌ផ្កាឈូក ចងផ្កាចម្ប៉ានៅសក់ដើរចេញមុននេះមែនទេ?»

«ហ្នឹង! ឯងបានឃើញនាងដែរ? ឃើញអត់ នាងស្អាតជាងអ្វីដែលគ្នារៀបរាប់ឆ្ងាយណាស់។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ គ្នានឹងយកអីវ៉ាន់មកជូនទីនេះរាល់អាទិត្យ។ បេសកកម្មថ្មីរបស់គ្នាគឺតាមយកបេះដូងនាងឱ្យបាន។»

បូព៌ាស្រាប់តែស្ងាត់មាត់ឈប់សួរដេញដោលទៀត។ ខណៈនេះខួរក្បាលគេបានបញ្ចេញបទបញ្ជាឱ្យកែវភ្នែកទាំងគូបកទៅមើលពីកាយវិការល្វតល្វន់របស់នារីម្នាក់ដែលជួយរើសសៀវភៅឱ្យគេមុននេះ។

ត្រចៀកទាំងគូរបស់គេក៏ងាកទៅស្តាប់សូរសំនៀងស្រួយស្រេះរបស់នាងដែលស្តីឌឺដងដាក់កំលោះ។ ក្នុងដួងចិត្តគេហាក់ចាប់ផ្តើមស្តាយក្រោយដែលមិនបានបង្កើតពាក្យសន្ទនាជាមួយនាងឱ្យបានស្គាល់គ្នាសោះ។ គេបែរជាទោម្នេញចំពោះខ្លួនឯងដែលអនុញ្ញាតឱ្យភាពអៀនខ្មាសដឹកមុខ មិនហ៊ានចរចាសម្តីនឹងនារី។

ឧត្តរាមិនឮសម្លាញ់ខ្លួនតបវិញ គេចាប់និយាយបន្ត ៖

«ឯងដឹងអ្ហេស? មុននេះពេលនាងដើរចូលមក គ្នាកំពុងអង្អែលថ្ពាល់ដ៏ក្រពុំលើរូបថតនាង។ សំណាងដែរដែលគ្នារហ័សដៃទាន់ កុំអីមិនដឹងជាត្រូវខ្មាសនាងប៉ុណ្ណាទេ។»

«ឯងស្រឡាញ់នាងមែនទែន?»

បូព៌ាសួរឡើងដោយសង្កត់សំឡេងហាក់ចង់បង្ហាញពីកង្វល់អ្វីមួយ។ ដោយគេស្គាល់ច្បាស់ថាមិត្តសម្លាញ់របស់គេប្រកាន់ចរិតព្រាននារីកន្លងមក។ គេដើរចាប់ចិត្តប្រតិព័ទ្ធលើនារីគ្រប់ទិសទីឱ្យតែជាស្រីស្អាត។ ដល់តែឮថាសម្លាញ់ជាព្រាននារីម្នាក់នេះមកចាប់ចិត្តលើនិរតីទៀត គេខ្វល់ក្នុងចិត្តជាខ្លាំង។

«នាងស្អាតបែបនេះ បើគ្នាមិនស្រឡាញ់មានតែភ្លើ។ គ្នាមិនមែនចិត្តព្រះដូចឯងទេវើយ។ តស់! បើយកអីវ៉ាន់មកទុកទីនេះអស់ហើយ យើងគួរចេញទៅក្រៅវិញ។ គ្នាប្រញាប់ទៅឆ្វែលរកអ្នកគ្រូក្រមុំរូបស្រស់នោះផង។»

បញ្ចប់ប្រយោគរបស់ខ្លួនសឹងមិនទាន់ គេដើររ៉ុយទៅមាត់ទ្វារ។ ដើរបណ្តើរ គេយកដៃវែកភ្លីសក់បណ្តើរ មានទាំងទាញអាវឱ្យត្រង់បំបាត់ផ្នត់ផង។ ឧត្ដរាហាក់ចង់រក្សាភាពសង្ហារបស់ខ្លួនឱ្យជាប់លាប់ដើម្បីទាក់ទាញកែវភ្នែកកញ្ញា។

«ឱ! អ្នកគ្រូក្រមុំៗៗ ខ្ញុំសូមជម្រាបសួរ! អ្នកគ្រូល្អម្ល៉េះ…»

គេបង្ហើរសំនៀងទាំងញញឹមពព្រាយ។ ឯបូព៌ាវិញ ឈរភ្លឹកភាំងអារម្មណ៍។ មិនមែនគេភ្លឹកនឹងសំនៀងដ៏ពិបាកស្តាប់របស់សម្លាញ់គេទេ តែកំពុងខ្វល់ពីរឿងម្យ៉ាង។ មែនទែនទៅ គេក៏មិនសូវយល់ពីខ្លួនឯងដែរ ដឹងត្រឹមថាខ្លួនគេមិនសប្បាយចិត្តសោះ។

រឿងដែលឧត្តរាដើរញ៉ែស្រីគឺជារឿងធម្មតាទៅហើយ គេក៏មិនដែលទៅខ្វាយខ្វល់ឈឺឆ្អាលអីដែរ។ តែពេលនេះ បេះដូងគេបែរជានៅមិនស្រណុក។ វាស្រែកប្រាប់ថា មានអ្វីមួយកំពុងរំខានខ្លាំងណាស់។

នៅកាច់ជ្រុងនៃបរិវេណមណ្ឌល មានកូនរោងប្រក់ស្បូវមួយមានទោងយោលសម្រាប់អង្គុយលេង។ នៅព័ទ្ធជុំវិញរោង មានផ្កាឈូករ័ត្នរាប់សិបដើមដែលមានផ្ការីកផូរផង់បែរភ័ក្រ្តចំទៅរកដុំព្រះអគ្គីដូចមិនញញើតនឹងកម្តៅសោះ។

សំឡេងខ្សែទោងកកិតនឹងសសររោងឮសូរង៉ឺតង៉តឥតដាច់។ និរតីអង្គុយលើទោង សណ្តូកជើងចុះក្រោមផ្អឹបនឹងដីដើម្បីពឹងកម្លាំងយោល ឯដៃបើកទំព័រសៀវភៅថ្នមៗបំណងសរសេរសាច់រឿងបន្ត។ បើកបានបួនប្រាំទំព័រ នាងគ្រលៀសភ្នែកបន្តិចមើលទៅក្រុមសត្វស្រមោចក្រហមដែលកំពុងវារឡើងសសររោងយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ ពួកវាបើហ៊ានតែរបូតជើងបន្តិច ហើយធ្លាក់ចុះផុតពីម្លប់ ប្រាកដជាត្រូវស្លាប់ខ្លួននឹងកម្តៅថ្ងៃដ៏ក្តៅមិនខាន។

«ចុះអ្នកណាមកសរសេរអីនៅទីនេះ?»

នាងលាន់មាត់ក្រោយដកភ្នែកពីហ្វូងស្រមោចក្រឡេកមកមើលសៀវភៅវិញ។ នារីចងចិញ្ចើមតឹងផ្អឹស បញ្ចេញទឹកមុខឆ្ងល់។

#ជោះជង្គង់ម្តេចជាំបេះដូង

(ចង្វាក់រាំវង់)

១. (ប) ចួបកញ្ញារូបល្អ អើយ ទាស់តែចិត្តអាក្រក់

(ស) នែ! កុំស្តីកុហក បងកុំស្តីកុហក ខ្ញុំចិត្តអាក្រក់ត្រង់ណា?

(ប) ត្រង់ធ្វើបាបបេះដូង អើយ បងឱ្យរបួសឈឺផ្សា

(ស) របួសពីពេលណា អូនធ្វើបាបកាលណា មេត្តាឆ្លើយឱ្យចំ។

២. (ប) ម្តេចអូននៅធ្វើពើ អើយ ឬគិតថាបងបន្លំ?

រឿងដែលកែវមាសម៉ុម ធ្វើបាបបេះដូងខ្ញុំ ពីម្សិលនោះឆោមស្រស់

(ស) ម្សិលយើងលេងអង្គញ់ អើយ អូនបោះឈ្នះកំលោះ

តែអូនជោះជង្គង់សោះ អូនជោះជង្គង់សោះ ម្តេចជាំដល់បេះដូង?

៣. (ប) បើអូនមិនជឿបង អើយ បងឱ្យអូនស្ទាបទ្រូង

អាចវាស់កម្តៅបេះដូង ស្ទង់កម្តៅបេះដូង ថាជាំមែនឬអត់?

(ស) ប្រុសពូកែសម្តី អើយ លេបខាយមិនចេះហត់

ប្រយ័ត្ននាំទៅស្បថ តិចអូននាំទៅស្បថ ឱ្យបងខ្មាសគេម្តង។

៤. (ប) បងស្បថជូនក៏បាន អើយ តែស្បថឱ្យអូនស័្មគ្របង

(ស) និយាយខុសទំនង បងស្តីខុសទំនង គិតថាសមឬថ្លៃ?

(ប) មកពីបងស្រលាញ់ អើយ ស្រលាញ់ស្រស់ចរណៃ

(ស) ចាំបោះអង្គញ់ឈ្នះស្រី បើបងបោះឈ្នះស្រី ក្រែងស្រីទន់ចិត្តខ្លះ។

#ពោល: (ប) បានៗ ចាំមើលតែបងបោះឈ្នះហើយ អូននៅតែប្រកែក ដឹងគ្នាមិនខាន

(ស) បោះឱ្យឈ្នះគេសិនទៅ

«ចម្រៀងល្អ ពិតជាចម្រៀងល្អណាស់។ ដ្បិតតែខ្ញុំល្ងង់ មិនចេះសរសេរចម្រៀង តែក៏នៅរំភើបខ្លាំងក្រោយពេលអាន។ បទចម្រៀងចង្វាក់ប្រជាប្រិយខ្មែរស័ក្តិសមឥតខ្ចោះនឹងបរិយាកាសនៃសាច់រឿង។ ទឹកដៃរំលេចចេញនូវការផ្ដោះផ្ដងលេបខាយឌឺដងរវាងតួប្រុសតួស្រី ស្ដាប់ទៅក្និកក្នក់គួរឱ្យក្នាញ់។ ទឹកដៃបែបនេះទើបសមទៅនឹងទេពកោសល្យតួប្រុសជាអ្នកចម្រៀងល្បី។

អ្នកណា? អ្នកណាមកសរសេរចម្រៀងនេះក្នុងសៀវភៅខ្ញុំទាំងខ្ញុំមិនដឹងខ្លួនសោះ?»

នាងក្រឡេកភ្នែកមើលជុំវិញហាក់ចង់ស្វែងរកម្ចាស់សំណេរ។ គ្មានឃើញនរណាទេ ឃើញតែពូសន្តិសុខកំពុងកាន់ទុយោទឹកស្រោចសួនច្បារនៅខាងមុខឃ្លាំង។

«ឬមួយក៏ម្នាក់ឈ្មោះ ឧត្តរា ដែលខ្ញុំទើបចួបនៅឃ្លាំងអម្បាញ់មិញ? អាចដែរ ព្រោះខ្ញុំភ្លេចសៀវភៅនៅទីនោះ ហើយក៏មានតែគេម្នាក់នៅទីនោះដែរ។»

ស្នាមញញឹមរត់ត្របាញ់ពេញវង់ភ័ក្រ្តនារីដោយមិនដឹងខ្លួន។ នាងចាប់អានទំនុកច្រៀងម្តងហើយម្តងទៀតដោយកិរិយារំភើបត្រេកអរ។ បេះដូងស្រីក៏ផ្តើមលោតញាប់ខុសប្រក្រតី។ នាងដឹងខ្លួនថា ពីដើមឡើយមក នាងតែងមានទំនោរចិត្តទៅរកកវី ដោយហេតុផល នាងស្ងើចសរសើរទឹកដៃតែងចម្រៀងរបស់ពួកគេ។ ម្យ៉ាងនាងខ្លួនឯងមិនមានទេពកោសល្យសោះខាងហ្នឹង ទើបធ្វើឱ្យទឹកចិត្តគោរពកោតសរសើរអ្នកកវីមានខ្លាំងក្លាឡើង។

កំពុងលង់នឹងការគិត សំឡេងបញ្ឆេះឡាននៅកែងអគារលាន់ឮមករំខានអារម្មណ៍នាង។ នាងក្រឡេកទៅរកទិសដៅសំឡេងទាំងមុខមិនស្រស់។

«គេចាកចេញ? ខ្ញុំនេះគួរបញ្ជក់គេឱ្យច្បាស់សិនទេ?»

នាងយកបាតដៃទាំងពីរច្របាច់ចូលគ្នា ភ្នែកបន្តសម្លឹងទៅកែងអគារមិនដាច់។

«មិនដឹងថាគេមកទីនេះវិញទៀតដែរទេ? បើគេមក ខ្ញុំអាចសួរបញ្ជាក់ពេលក្រោយក៏បាន។ តែបើគេមិនមក ខ្ញុំប្រាកដជាគ្មានថ្ងៃដឹងថា គេជាម្ចាស់ចម្រៀងក្នុងសៀវភៅខ្ញុំនេះឬមិនមែន។»

ហ៊ឹម…នារីដកដង្ហើមធំបន្ធូរភាពតានតឹងក្នុងចិត្ត។ ដ្បិតតែបេះដូងនាងកំពុងរារែកថាគួរទៅចួបគេឬយ៉ាងណា តែជំហានជើងនាងហាក់មានចម្លើយច្បាស់។ វាកំពុងបញ្ជាខ្លួននាងឱ្យក្រោកពីទោងហើយដើរទៅរកគេ។

«គេជាអ្នកសរសេរ គេមិនទាំងរំភើបអីបន្តិចផង។ មើលចុះ គេធ្វើដូចគ្មានរឿងអី។ មិនសូម្បីបង្ហាញខ្លួនទទួលខុសត្រូវទង្វើខ្លូនឯង។ ហើយខ្ញុំនេះ គេមកសរសេរអីផ្តេសផ្តាសដាក់សៀវភៅហើយ នៅធ្វើខ្លួនឥតអៀនខ្មាសដើរទៅរកគេមុនទៀត។»

នាងក្រមុំបន្ទោសខ្លួនឯងមិនដាច់ តែការបន្ទោសនេះនៅមិនអាចឃាត់ជំហាននាងឱ្យឈប់បានទេ។ កំពុងដើរភ្លេចខ្លួន ស្រាប់តែនាងត្រូវមកចួបវាក់អឺនឹងឧត្តរាដែលកំពុងឈរយកដៃវែកភ្លីសក់នៅកាច់ជ្រុងអគារ រង់ចាំឡានសម្លាញ់គេមកទទួល។

«អ្នកគ្រូ!»

«លោក!»

កំលោះក្រមុំឧទានឡើងដំណាលគ្នា។ ឈរញញឹមអឹមអៀនដាក់គ្នាមួយភ្លែត ទើបឧត្តរាចាប់ផ្តើមកិច្ចសន្ទនាមុន៖

«មុននេះខ្ញុំខំរកអ្នកគ្រូពេញមណ្ឌលតែរកមិនឃើញ។ បើកុំតែអ្នកគ្រូមករកខ្ញុំវិញ កុំអីខ្ញុំមិនបាននិយាយពាក្យលាដាក់អ្នកគ្រូទេ។»

ពណ៌ក្រហមប្រឿងៗចាប់ផ្តើមលេចចេញលើថ្ពាល់ស្រស់ស្រីកាលបើត្រូវសម្តីរបស់កំលោះនាយអាយថានាងមករកគេមុន។

«អ្នកណាថាខ្ញុំមករកលោក? ខ្ញុំដើរកាត់ទីនេះដោយចៃដន្យទេតើ។»

ឧត្តរាមិនបានតបវិញភ្លាមៗទេ តែគេបង្ហើរសំណើចតិចៗធ្វើឱ្យពណ៌ក្រហមលើថ្ពាល់កញ្ញាកាន់តែឃើញច្បាស់។

«ចួបចៃដន្យក៏បាន។ តាមពិតទៅ ខ្ញុំមានពាក្យពេចន៍រយពាន់ចង់សារសព្ទប្រាប់អ្នកគ្រូ។ តែពេលវេលាមិនអំណោយផល ព្រោះសម្លាញ់ខ្ញុំគេមានធុរៈបន្ទាន់។»

ពួកគេទាំងពីរក៏ក្រឡេកមើលទៅរថយន្តដែលបរមកដល់ល្មម ព្រមទាំងមានចុចស៊ីផ្លេតេតៗជាសញ្ញាតឿនឧត្តរាឱ្យប្រញាប់ឡើងឡាន។ កំលោះក៏ចាប់បន្តសម្តី៖

«ស្តាយណាស់ដែលខ្ញុំមិនមានពេលរៀបរាប់ពាក្យក្នុងចិត្ត បានត្រឹមតែសារសព្ទប្រាប់បេះដូងខ្លួនឯង។»

បូព៌ាចុចស៊ីផ្លេម្តងទៀតជាការតឿនលើកទីពីរ។ គេអង្គុយមិនស្រណុកដូចមានដង្កូវរុកខ្លួន ភ្នែកគេតាមដានឧត្តរានិងនិរតីជាប់។ ទឹកមុខគេក្រញូវគ្មានជាតិគ្មានជៅអីបន្តិច។ នេះបើមានអ្នកណាមើលឃើញពីទឹកមុខនេះវិញ ប្រាកដជាគិតថា បូព៌ាកំពុងប្រចណ្ឌនឹងនិរតី។ ប្លែកណាស់ គេចេះប្រចណ្ឌនឹងអ្នកដទៃដែលមិនត្រូវជាអ្វីនឹងខ្លួនឯងកើតដែរ។

«លោកជាអ្នកសរសេរចម្រៀងមែនទេ?»

និរតីសួរទាំងកំបុតខ្លីដ្បិតអីនារីនៅអៀនប្រៀនច្រើន។

«បាទ! គឺខ្ញុំជាអ្នកសរសេរ។ ខុសត្រូវអីកុំប្រកាន់ណា។ ខ្ញុំខំប្រិតប្រៀងអស់ពីបេះដូងបេះត្នោតហើយ។ ធ្វើម្ដេចសរសេរបានតែប៉ុណ្ណឹង។»

ឧត្តរារហ័សទទួលស្គាល់ភ្លាមៗ ដោយគេយល់ច្រឡំថា និរតីសម្តៅទៅលើឃ្លាចម្រៀងដែលគេបានសរសេរនៅលើខ្នងរូបថតនាង។

«មិនអីទេ! អ៊ីចឹងខ្ញុំទៅហើយណា មិនរំខានលោកទៀតទេ។»

សំឡេងស៊ីផ្លេឡានរបស់បូព៌ាបន្លឺមកជាលើកទីបី។ និរតីប្រញាប់ដើរចេញដោយបន្សល់នៅស្នាមញញឹមចុងមាត់ដ៏ទាក់ទាញ។ ស្នាមញញឹមនេះមានអំណាចពិសេសមកបង្កកបេះដូងឧត្តរាឱ្យនៅស្ងៀមទ្រឹងមួយគ្រា។

«ហើយឯងក៏ស៊ីផ្លេអីស៊ីផ្លេម្ល៉េះ រកតែគ្នានិយាយពាក្យក្នុងចិត្តមិនទាន់?»

គេរអ៊ូទៅសម្លាញ់គេ ក្រោយពីឈរភ្លឹកនឹងស្នាមញញឹមនិរតីមួយស្របក់។ បូព៌ាមិនតបឡើយ។ គេនៅរក្សាមុខធ្មួងដដែល។ ឧត្តរាបើកទ្វារឡានចូលអង្គុយទាំងអារម្មណ៍ហាក់នៅរវើររាយនឹងកិច្ចសន្ទនារវាងគេនិងអ្នកគ្រូក្រមុំមុននេះ។

រថយន្តចាប់ផ្តើមវិលកង់ បរចេញទៅក្រៅកាត់ខ្លោងទ្វារមណ្ឌលដែលមានទង់ជាតិកម្ពុជាបក់រវិចៗតាមបញ្ជារបស់ព្រះពាយ។ ទឹកមុខរបស់អ្នកបើកបរនៅតែក្រញូវមិនបាត់។

មានភាគបន្ត…

ពេលខ្លះការងារដូចជារវល់និងហត់នឿយបន្តិច តែពេលបានមកភ្លក់រសជាតិថ្មីប្លែកដែលនាងចំណាំយកខ្ញុំធ្វើជា​កណ្តុរ​សដើម្បីពិសោធន៍ពីអ្វីដែលនាងបានស្រាវជ្រាវ និងរៀនថ្មីមកពេលណា ភាពហត់នឿយទាំងនោះបានរសាយដោយមិនដឹងខ្លួន ឬមួយខ្ញុំពិតជាញៀនជាមួយវាមែន?

«ថ្ងៃនេះមានអីថ្មីទៀត?»

«បងឯងញៀនម្ល៉េះ?»

សម្តីនិងទឹកមុខរបស់គេ ល្មម​អាចឱ្យខ្ញុំញញឹមឡើងបាន។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំត្រូវបន្តក្រេបរសជាតិដែលនាងបានធ្វើចុងក្រោយបង្អស់ និងក្លែមជាមួយទឹកមុខញញឹមរួសរាយរបស់នាង កែវភ្នែកទន់ភ្លន់ យកចិត្តទុកដាក់ដូចរាល់ដង ទម្រាំសម្លាញ់ទាំងពីរបានមកដល់។

ពួកវាឡូឡាតាមទម្លាប់ ស្រែកច្រៀងតាំងពីផ្លូវចូលមិនខ្វល់ក្បាលអ្នកណាមកពីណា ហើយដើរមកកៀកកខ្ញុំរុញក្បាលសឹងតែចូលកែវស្រា៖

«ចង្រៃយក៍​នេះ! ផឹកចោលឯងទាល់តែបាន!»

«យ៉ាងណាពួកឯងជាអ្នកចេញលុយ ផឹកមុនមួយកែវពីរវាគ្មានអីចម្លែកទេ មែនអ្ហេស​?​»

«ស្អីឯង? ជប់លៀងលាភាពកំលោះជាលើកដំបូង ក៏ត្រូវឱ្យយើងនិងអាសុងចេញលុយដែរ?»

ពួកវានាំគ្នាយករឿងខ្ញុំញ៉ែស្រីមកបើកបង្ហាញកណ្តាលចំណោមទៀតហើយ ថាទៅពេលនោះខ្ញុំហួសចិត្ត តែក៏លួចឃើញប្រតិកម្មខ្លះពីសូណា។ នាងលួចញញឹមស្ងាត់ៗ កំបាំងពន្លឺភ្លើងរាត្រីក្នុងក្លឹបកម្សាន្ត​ជាមួយដៃដែលរវល់ក្រឡុកស្រាមិនឈប់។

«នែអាត្រា! ឯងលេងមែនទែន? ធ្វើនេះដូចសម្លាប់អាសុងទាំងរស់ហើយ! ហេសហេ មែនទេអាសុង?»

«អូយៗៗឈឺ អូយៗៗៗ ឈឺ…ឈឺក្នុងដើមទ្រូងពេកក្រៃ!​»

«ចង្រៃយក៍! បើឯងមិនសុខចិត្ត ប្រកួតគ្នាទៅ!»

«មិនបាច់ទេ! យើងលេងសើច​តើ! ជាបងប្អូនណា​ ត្រូវដឹងថាអ្នកណាមកមុនអ្នកណាមកក្រោយ! ថ្វីបើយើងបានចួបគេមុន តែយើងដឹងច្បាស់ថាឯងនេះ លួចស្រលាញ់គេតាំងពីមិនទាន់ឃើញមុខច្រើនឆ្នាំមកហើយ! អាត្រា! ហើយឯងមានគិតថាទៅសារភាពគេបែបណាហើយឬនៅ?»

«គឺយើង​…!​»

ខ្ញុំរដាក់រដុប ស្តាប់ទៅក៏ដឹងថាជាមនុស្សគ្មានបទពិសោធន៍ទៅហើយ ញ៉ែស្រីណា បើថាមិនមានដុង ក៏គួរបានការចែករំលែក​បទពិសោធន៍ខ្លះៗ តែនេះលើកទី១សុទ្ធតែម្តង ចង្រៃត្រង់ថាមករាប់អានអាមិត្តពីរនាក់សុទ្ធតែពួកគ្មានបានការទៀត គ្មានអ្នកណាម្នាក់មានប្រវត្តិញ៉ែស្រីបានធ្វើសង្សារសូម្បីម្នាក់ទេ។

«ហើយម៉េច? ប្រុងឱ្យយើងនឹងយកពួកឯងទាំងពីរជាគ្រូមែនទេ? បើឱ្យលុយយើងធ្មេចភ្នែករៀនខ្លះ!»

«យី! ចង់មើលងាយ? នែ! ច្រឡំធំហើយ ឯងមិនដឹងទេថា យុទ្ធសាស្រ្តនាងពួនដែលយើងប្រើ ធ្វើធម្មតាដូចមិនធម្មតាសព្វថ្ងៃនេះ សូម្បីសូណាក៏លួចចាប់អារម្មណ៍នឹងយើងទៅហើយ! ឯងនេះគ្មានដឹងខ្យល់អីមែន!»

«ពិតមែនអ្ហេសសូណា?​»

«ចេះតែមានហើយបងឯងនេះ!​»

អាថាន់ដូចនិយាយលេងបន្លំមែន ធ្វើឱ្យសូណាសើចវិះ​តែនឹងក្រឡុកស្រាមិនកើត។ ពួកវាទទួលស្រាពីដៃសូណាមកក្រេប​ហើយនៅបន្តចំអន់ខ្ញុំមិនឈប់។ យប់នោះ ដូចសព្វដងដែលយើងនាំគ្នាជជែកលេងពីការងារ ពីជីវិត ដើម្បីកាន់តែធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងតាំងពីកើតមកជាមួយគ្នានេះរឹងមាំបន្ថែម។

ខ្ញុំមិនមានមិត្តច្រើនទេ តែមានវាពីរនាក់នេះគ្រប់គ្រាន់ពេកហើយ។ វាលើសពីបងប្អូន កូនចៅ ប្តីប្រពន្ធទៅទៀត តែមិន​មែនមានន័យថាខ្ញុំរើសវាម្នាក់មកធ្វើគូអនាគតដាច់ខាតហើយ ខ្ញុំស្រលាញ់ស្រីទេ ហើយក៏កំពុងមិនដឹងថា នឹងសារភាពប្រាប់គេបែបណាផង។

ក្រេបស្រាបានពីរក្អឹក បន្ថែមបទថ្មីគេកំពុងរាំផ្អើលបណ្តាញសង្គមក៏លាន់ឡើង។ បទចាស់ថ្មីមិនសំខាន់ទេ តែស្រីពីរនាក់​ពាក់អាវវាលខ្នងរាំកណ្តាលវង់ក្រោមភ្លើងពណ៌រាត្រីចម្រុះឯណោះទេ ដែលធ្វើឱ្យអាសុងនិងអាថាន់រលាស់ខ្លួនមិនឈប់ ហើយសសុលដើរចូលទៅក្បែរ៖

«ពួកនេះចំមែនហើយ!​»

ខ្ញុំធ្វើជារអ៊ូបន្ទោសគេពីរនាក់តិចៗគឺកំពុងអួតសូណាថា ខ្ញុំនេះស្មោះអស់លេខដាក់គ្មានហើយ កំពុងតាមចែចង់ស្រីម្នាក់ ច្បាស់គ្មានពេលយកភ្នែកមើលស្រីផ្សេងនោះទេ។

«សូណា! បងសួរមួយ!»

«រឿងអី?​»

គេជូតតុបណ្តើរតបបណ្តើរខ្លីៗ ព្រោះចាត់ទុកគេជាប្អូនស្រីទើបចង់បានការណែនាំខ្លះ ក្រែងសូណាធ្លាប់មានបទពិសោធន៍ត្រូវបានគេញ៉ែ៖

«អូនឯងជាស្រីដូចគ្នា គួរតែដឹងចិត្តមនុស្សស្រីហើយ…ត្រូវហេស​?​»

គេស្រាប់តែសើចក្របួចមាត់ក្រោយស្តាប់ឮសំណួរហើយបន្តជូតតុមិនព្រមមើលមុខខ្ញុំ។ សូណាកំពុងបញ្ជាក់ថាមិនដឹង? មិនធ្លាប់មានស្នេហា? ឬក៏កំពុងជ្រើសរើសវិធីសាស្រ្តល្អមួយមកឱ្យខ្ញុំ?

«ខ្ជិលណាស់!​»

«កុំប្រាប់ថា ស្រីស្អាតដូចសូណា ក៏មិនធ្លាប់មានស្នេហា?​» ខ្ញុំប្រតិកម្មលឿននឹង​សំឡេងតិចៗរបស់គេដែលឆ្លើយមក​អម្បាញ់មិញ​នេះ ក៏សួរឡើងបែបហ្នឹងសឹងថាមិនដឹងខ្លួនផង។

«មិនទេ! តែមិនចូលចិត្តធ្វើទីប្រឹក្សា និយាយបែបលេងសើចជាមួយអារម្មណ៍ អីអស់នេះ!»

«ហាស?»

ខ្ញុំអេះក្បាលជ្រួញចិញ្ចើមជាប់ ព្រោះមិនយល់ពីសម្តីរបស់នាង សូម្បីទឹកមុខស្មើមួយនោះក៏គ្មានលទ្ធភាពឱ្យខ្ញុំអាចដឹងថា ពាក្យគេប៉ុន្មានឃ្លានិងទឹកមុខបែបនេះ ចង់សំដៅលើអ្វីឱ្យប្រាកដ?

«ហត់ណាស់! កុំមកយកខ្ញុំធ្វើឧទាហរណ៍ពីរឿងអស់ហ្នឹង បើថាបងឯងកំពុងញ៉ែខ្ញុំ ខ្ញុំអាចនឹងរៀបរាប់អារម្មណ៍ត្រូវ បើសួរហើយទៅញ៉ែគេដដែល ខ្ញុំខ្ជិលនិយាយ!»

ខ្ញុំអត់ដឹងតបម៉េចពេលឮពាក្យត្រង់ៗរបស់គេកណ្តាលមុខពេក។ គេនិយាយទាំងមិនញញឹម ភ្នែកអត់ក្រឡេក​ក្រឡាប់ ហើយគ្មានភ័យអីបន្តិចទេ តែខ្ញុំអ្នកស្តាប់ទេដែលបេះដូងលោតញាប់ដូចម៉ាស៊ីន។

«ពួកឯងនាំគ្នានិយាយពីអី ដូចតឹងតែងម្ល៉េះ?​»

សំណាងហើយដែលបានវាពីរនាក់មកកាត់ ម្ល៉េះសមមិនដឹងមនុស្សប្រុសគ្មានបទពិសោធន៍ដូចខ្ញុំនេះ តបទៅគេវិញបែបណា។

«គ្មានអីទេ!»

ខ្ញុំរកថាបញ្ចប់ហើយ តែមិនស្មានសូណាបន្តនិយាយនៅពីមុខអាសុងនិងអាថាន់៖

«រូបរាង និងអាយុបងឯងប៉ុណ្ណឹង បើបរាជ័យក៏មិនទាន់ហួសពេលដែរ!»

«ស្អីគេសូណា?»

អាសុងដែលមិនដឹងរឿងពីដើម គ្រាន់តែឮសូណានិយាយបែបនេះវាប្រតិកម្មសើចខ្លាំងៗសឹងតែផ្អើលគេឯង។ តែអាថាន់ដូចមិនបែបហ្នឹងវាក៏អង្គុយចុះហើយរៀបរាប់៖

«ហ៊ើយអាសុង! ឯងនេះ គ្មានដឹងខ្យល់អីមែន?»

អាសុងធ្វើមុខអឿ ទៅកៀកកអាថាន់ភ្លាម៖

«ខ្យល់អីអាថាន់? ឯងហ្នឹងស្គាល់ខ្យល់ច្បាស់ជាងអញណាស់?»

«មែនឬមិនមែន? បើមិនអ៊ីចឹង មិនមែនឯងមិនដឹងថា អ្នកបងយើងអាយុច្រើននោះទេ!»

«អ្នកបង?»

ខ្ញុំនិងអាសុងផ្អើលព្រមគ្នា។ អាថាន់និយាយមុខមាំណាស់ ហើយវាញាក់ចិញ្ចើមដៀងកទៅរកសូណា។ ខ្ញុំឃើញនាងធ្មើមុខស្មើសម្លឹងមើលយើងបីនាក់ហើយតបភ្លាម៖

«មនុស្សអាយុកាន់តែច្រើន កាន់តែមិនចង់លេងសើចច្រើនហ្នឹងរឿងស្នេហា!»

«គឺពួកឯងមិនដឹង! សូណា! សូណា! ពេញមាត់ដែលពួកឯងហៅនេះ អាចធ្វើអ៊ំស្រីឯងបានណា!»

សូណាក្រវីក្បាលញញឹម ខ្ញុំនឹងអាសុងទើបយល់សម្តីអាថាន់មើលមុខគ្នាភ្លឹះៗ៖

«មិនដល់ម្ល៉ឹងទេបងថាន់ ខ្ញុំគ្រាន់តែអាយុបងអ្នកទាំងបីជាងប្រាំឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ!»

«ប្រាំឆ្នាំមិនតិចទេ តែម៉េចក៏អូនឯង…អុ! អ្នកបងសូណា អីក៏ក្មេងចំណាប់ម្ល៉េះ?»

ពួកវាឡិកឡក់លេងសើចនឹងគេណាស់ ខ្ញុំគ្មានធ្វើអ្វីក្រៅពីអេះក អេះក្បាល ព្រោះដូចមិនសូវជឿប៉ុន្មាន ម្យ៉ាងអៀនមាត់ណាស់ ហៅគេអូនរលួយ ដឹងអីឯងក្មេងស្រករក្រោយសោះ។

«អាត្រា! កុំគិតថាមកសុំបទពិសោធន៍ពីអ្នកបងរកទៅសារភាពប្រាប់សង្សារឯង?»

«ថី? មិនបានហីអាថាន់?»

លោកបងសុងសួរកាត់មុខ ម្ចាស់ខ្លួនមិនទាន់នឹងបានលេបទឹកមាត់ឆ្លើយអ្វីផង។

«គឺគ្មានសង្សារហ្នឹងណា!»

ពួកវាលេងសើចណាស់ និយាយចំអន់រហូតដល់សូណាសម្លឹងសម្លក់ ហើយនាំគ្នាសើចសប្បាយធ្វើមិនខ្វល់ ក៏រត់ទៅរាំញ៉ែស្រីបាត់ ទុកឱ្យខ្ញុំនេះត្រូវនៅប្រឈមមុខម្នាក់ឯងមិនដឹងថានឹងបន្តនិយាយអ្វីទៀត។

ភ្ញៀវផ្សេងមកដល់ សូណាជាប់ក្រឡុកស្រា ខ្ញុំវិញអង្គុយលួចមើលគេសឹងមិនជឿអ្វីដែលបានដឹងមក ម្យ៉ាង នៅមិនអស់ចិត្តពាក្យគេនិយាយជាមួយខ្ញុំមុននេះ ថាបើញ៉ែមែនទែន ញ៉ែលេងៗអី ខ្ញុំដូចមិនទាន់ទទួលបានការបកស្រាយពេញលេញនៅឡើយ។

ខ្ញុំចង់បានឱកាសនិយាយលេងជាមួយគេបន្ថែម តែមើលទៅយប់នេះដូចចម្លែក ភ្ញៀវមកច្រើនជាងរាល់ដង ហើយកុម្ម៉ង់​ស្រាក្រឡុកមិនឈប់ ទើបសូណាមិនបានទម្លាក់ដៃ អាចមកក្បែរខ្ញុំបាន។

យប់នោះក៏មិនខុសពីរាល់ដងដែលតម្រូវម៉ោងត្រូវចេញពីក្លឹបវិញ ត្រូវដឹកពួកវាទាំងពីរត្រលប់ទៅផ្ទះ តែអ្វីដែលនៅមិនសុខក្នុងចិត្តខ្ញុំ ហើយត្រូវស្ពាយជាប់ខ្លួន សឹងគ្មានព្រលឹង គ្មានស្មារតីសោះ គឺមិនអស់ចិត្តជាមួយបងស្រីអ្នកក្រឡុកស្រាក៏ក្មេងខ្ចីម្នាក់នោះ។

«វាដូចចម្លែក?»

សុខៗ​សំឡេង​លោកបង​ពីរ​នាក់​ខាង​ក្រោយ​ដែល​ខ្សឹបឡើងមានចេតនាឱ្យខ្ញុំស្តាប់ឮ រងំពេញឡាន។

«ចម្លែកស្អីឯង យើងដូចតែរាល់ដងទេ!»

«កុំ​បារម្ភ​ពេក​អី​អាត្រា សម្បត្តិប៉ុនឯងហើយ សង្ហាក៏សង្ហា មានសុជីវធម៌ ជាសុភាពបុរសទ្រូង៥ហត្ថ​ អុះ! មិនមែនទេ យើងឱ្យឯង៧ហត្ថ ព្រោះហេតុកតញ្ញូ…កុំខ្លាចថាស្រីបដិសេធនោះ!»

«ពួកឯងកុំនិយាយធ្វើមើលតែយើងហ្នឹងទេវតាពេក!»

«ហ៊ើយអាសុង! នេះហើយជាគុណវិបត្តិមិនព្រមញ៉ែស្រីយកបទពិសោធន៍ពីក្មេងឱ្យស្រេច មកដល់ឥឡូវទើបធ្វើឯងគិតច្រើនអំពល់! ចំមែនហើយឯងនេះ!»

«បើនិយាយអ៊ីចឹងឯងបានសង្សារប៉ុន្មាននាក់ហើយលោកបងថាន់អើយ?»

«គ្មានមួយរេ!»

«បើអ៊ីចឹងកុំក្អេងក្អាងពេក!»

ពួកវាសើចសប្បាយពេញក្នុងឡាន រកគិតចំអន់ខ្ញុំតាំងពីក្លឹបរហូតចូលដល់របងផ្ទះ។ មុនបិទទ្វារពួកវាឆ្លៀតបន្ថែម៖

«នែ! ចាំយើងទៅ Search Google មើលថា សារភាពបែបណាមិនបរាជ័យណាសម្លាញ់!»

«ពួកអាចង្រៃឯងនេះ ឆាប់ចូលដេកទៅ ព្រឹកក្រោកមិនទាន់ យើងមិនចាំទេ!»

«បាទ! លោកបង!»

ពួកវាកៀកកបណ្តើរគ្នាឡើងជណ្តើរ ច្រៀងឡូឡាមិនដឹងរំខានគេឯង។ តែទៅថាអី អ្នកស្រុកម្តុំនេះគ្មានអ្នកណាមិនស្គាល់លោកបងទាំងពីរ សុទ្ធតែកំពូលសុភាពបុរស យកអាសារអ្នកជិតខាងគ្រប់គ្នា លេងសើច ធ្វើឱ្យគេឯងចូលចិត្តច្រើន​។ ពួកខ្ញុំទាំងបីសុទ្ធតែមនុស្សស្មោះផុតលេខហើយ គ្រាន់តែមិនទាន់ត្រូវប៉ាន់ប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំគ្រវី​ក្បាល​ហួសចិត្តនឹងកិរិយាមិត្តហើយក៏បត់ឡានចេញបន្តទៅផ្ទះ។ គិតថានឹងរកទៅទិញអាហារពេលយប់ផ្ញើបងស្រី​ចៃដន្យមែន ដែលឃើញសូណានៅតាមផ្លូវ។

«សូណា?»

«បងត្រា? មិនទាន់ដល់ផ្ទះទេ?»

«ចុះម៉េចអូនឯងឆាប់ចេញ? ក្លឹបមិនទាន់បិទផង?»

«អ៎! ខ្ញុំដូរវេននៅជួយគេទេ! ចុះបងសុង និងបងថាន់?»

«បងទើបនឹងដាក់ពួកវាចុះមិញនេះ! អ៊ឹម! សូណាមានពេលទេ យើងអង្គុយហូបអីជាមួយគ្នា?»

តាមថាទៅ ខ្ញុំមិនទម្លាប់ដេកលក់ បើសិនចិត្តនៅមិនស្ងប់ពីអ្វីមួយដែលមិនទាន់ដោះស្រាយ ទើបពេលនោះ គិតថាវាជាឱកាសល្អណាស់នឹងសួរឱ្យច្បាស់ពីក្នុងចិត្ត ម្យ៉ាងគ្មានពួកវាទាំងពីរ ស្រួលនិយាយរឿងសាច់ការណ៍បន្តិច។

រាត្រីខែកក្តិកដូចរងាណាស់ដែរ ព្រោះខ្យល់បក់វូៗ ខ្ញុំក៏គិតដោះអាវក្រៅចង់គ្របដណ្តប់ស្មាទូលាយរបស់គេដែលម៉ូដអាវនោះមានត្រឹមមួយកំណាត់ដៃ តែមិនស្មានគេច្រានចេញហើយនិយាយឡើង៖

«មិនបាច់ទេបងត្រា អត់រងាផង!»

«ខ្យល់ល្វឹងហ្នឹង?»

«បើរងា ខ្ញុំពាក់វាតាំងពីក្លឹបមកហើយ!»

សម្តីក្អេងក្អាងណាស់បងស្រី។ បើទោះខ្ញុំមិនធ្លាប់សាកល្បងរឿងស្នេហា ទើបនឹងរកកលចាប់ផ្តើមក៏ដោយ តែមិនមែនមើលមិនដឹងថា គេរងាញាក់ តែព្យាយាមបដិសេធពីបំណងល្អខ្ញុំឯណា តែមិនចង់ប្រកែក ពេលនោះខ្ញុំក៏ត្រូវទុកអាវខ្លួនឯងនៅលើបង់ដែលយើងអង្គុយ ហើយចាប់ផ្តើមហូបអាហារពេលយប់ជាមួយគ្នាបណ្តើរ សម្លឹងមើលទេសភាពយប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់បណ្តើរ។

គេហូបញាប់ ដូចមនុស្សដាច់បាយពីណា ខ្ញុំភ្លឹកសម្លឹង គេធ្វើភ្នែកស្លឺសួរឡើង៖

«បងឯងមិនហូប?»

«អត់ទេ! ដូចជាមិនទាន់ស្រកពោះនៅឡើយ!»

«បើអ៊ីចឹង កុំដណ្តើមខ្ញុំណា!»

«ចូលចិត្តហូបអាហារពេលយប់អ៊ីចឹង? បានជានៅក្មេងជាងអាយុ?»

«កុំប៉ិនពេកបងត្រា! ខ្ញុំមិននៅក្មេងណាស់ណាទេ! ហើយបងឯង…កុំញ៉ែប៉ប្រែពេក ចង់យកភាសាហ្នឹង ទៅនិយាយជាមួយមនុស្សពិសេសមែន?»

ខ្ញុំសើចហួសចិត្តនឹងសម្តីគេ មិនទាន់បានតបយ៉ាងម៉េចផង គេក៏និយាយថែម៖

«ប៉ាវអាហារពេលយប់មួយពេលនេះ មិនមែនចង់ដឹងត្រឹមប៉ុណ្ណឹងទេដឹង?»

ចិត្តគេដូចជាគិតជ្រៅណាស់ ទើបសួរសំណួរនេះមកបាន ឬព្រោះតែគេបានឃើញពន្លឺព្រះអាទិត្យមុនខ្ញុំដល់ទៅជាងប្រាំឆ្នាំនេះ ទើបចេះតែដឹងថាខ្ញុំចង់បានអ្វី?

«សូណាដឹងថាបង…?»

គេស្រាប់តែឆ្លើយកាត់រ៉ាវ៖

«រឿងនិយាយនៅក្នុងក្លឹប? ខ្ញុំនិយាយពិតទេតើ! ខ្ញុំលែងចង់មានអារម្មណ៍រំភើបចោលអីអស់នោះហើយបងត្រា ការពិតទៅ ខ្ញុំពិតជាចាប់អារម្មណ៍បង យូរដែរហើយ…»

ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ អាយុតិចជាងគេបន្តិចមែន តែខ្ញុំពុំធ្លាប់ត្រូវបានមនុស្សស្រីមកសារភាពអីត្រង់ៗបែបហ្នឹងទេ ហើយក៏មិនហ៊ាននិយាយត្រង់ទៅត្រង់មកដូចនាងក្នុងនាមជាមនុស្សប្រុសដែរ ទើបខ្ញុំមិនច្បាស់ថាខ្លួនឯងពេលនោះត្រូវធ្វើអី កំពុងគិតអ្វី បែរជាសួរគេវិញ៖

«សូណា? កំពុងសារភាពថាស្រលាញ់បង?»

គេងាកមកសម្លឹងខ្ញុំចំ ងក់ក្បាលផ្ងក់ៗហើយថែមទាំងសួរខ្ញុំបន្ថែម៖

«ត្រង់ពេកមែន?»

«ប្រហែលហើយ! ការពិត…!»

«មកដល់អាយុប៉ុននេះខ្ជិលបត់បែនណាស់បងត្រា! ឆ្នាំនេះ ខ្ញុំសាមសិបពីរឆ្នាំហើយ! តាមថាទៅ ខ្ញុំដូចជាហត់នឿយ នឹង​អារម្មណ៍​រំភើបដែលឥតន័យ និយាយប្រាប់បងត្រង់ចុះ! ខ្ញុំធ្លាប់ទទួលបានការយកចិត្តទុកដាក់បែបនេះ ការរាប់អានដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមានសង្ឃឹម តែសុទ្ធតែរឿងក្លែងក្លាយ ក៏ព្រោះខ្ញុំឆាប់លង់នឹងមនោសញ្ចេតនាពេក ទើបមិនចូលចិត្តលេងសើចនាំធ្វើបាបខ្លួន ហាសហា! ខ្ញុំមិនមែនខឹងចងគំនុំពីមនោសញ្ចេតនា មែនឬលេងទាំងនោះទេ គ្រាន់តែខ្ញុំមិនចង់ខាតពេលវេលាទៀត! ខ្ញុំធ្លាប់ឮបង បងសុង និងបងថាន់ និយាយគ្នាពីមនុស្សស្រីដែលបងលួចស្រលាញ់យូរហើយដែរ ទើបខ្ញុំ​ដឹង​ថាគ្មានហេតុផលអ្វីត្រូវប្រាប់បងពីអារម្មណ៍ខ្ញុំទេ ហើយជាការបកស្រាយក្នុងយប់នេះ គ្រាន់តែមិនចង់ឱ្យបងនៅសង្ស័យពីចិត្តគំនិតខ្ញុំលើសម្តីដែលនិយាយជាមួយបង តែខ្ញុំមិនមានបញ្ហាទេបងត្រា ខ្ញុំចាស់ទុំគ្រប់គ្រាន់នឹងគិតដល់ថា ស្នេហា​មិនមែនជាការបង្ខំចិត្ត សារភាពបរាជ័យ រាប់អានជាមិត្ត ធ្វើដូចធម្មតាទៅ គ្មានទៅបញ្ហាអ្វីនឹងគ្នាទេ! មនុស្សយើងមិនមែនមើលមិនដឹងចិត្តគ្នាថាកំពុងលួចស្រលាញ់ ទាល់តែយើងនោះមិនបានចាប់អារម្មណ៍ ហើយគ្មានចិត្តលើគេប៉ុណ្ណោះ បើអ៊ីចឹងប្រាប់បងមានន័យអី? យ៉ាង​ណា​បងជាមនុស្សប្រុស ភាគរយក្លាហានក្នុងការបង្ហាញក្តីស្រលាញ់ ច្បាស់ណាស់ធំធេងជាងខ្ញុំជាមនុស្សស្រីផង ក៏ព្រោះបងមិនដែលមានចិត្តលើខ្ញុំ ទើបគ្មានអ្វីកើតឡើងបានមែនអត់?»

ខ្ញុំផ្ទៀងស្តាប់គេរៀបរាប់មិនបាត់មួយម៉ាត់ និងមិនសូម្បីដកដង្ហើម តែឆ្លើយសំណួរចុងក្រោយរបស់គេមិនចេញ មានតែនិយាយបន្លប់បរិយាកាស៖

«តែបងអត់ក្លាហានដូចសូណាសោះ! ឬពេលអាយុច្រើនទៅ យើងសុទ្ធតែអាចដល់ដំណាក់កាលហ្នឹង?»

គេសើចគ្រវីក្បាលហើយឆ្លៀតតប៖

«មិនដឹងទេ! បែបមិនមែនទាំងអស់ទេដឹង?»

ខ្ញុំកាន់តែអង្គុយសម្លឹងមុខគេទ្វេដង ថ្វីដ្បិតខែនេះរាងងងឹតបន្តិច តែពន្លឺភ្លើងអំពូលពងមាន់ក្បែរបង់អង្គុយ ពិតជាអាចឱ្យខ្ញុំសម្លឹងកែវភ្នែកស្មោះត្រង់របស់គេដែលនិយាយចេញមកទាំងប៉ុន្មានម៉ាត់ គឺពិតជាភាសាស្មោះត្រង់ ហើយត្រង់ទៅត្រង់មកមិនលាក់លៀម។

ខ្ញុំឆ្លៀតសួរគេបន្ថែម ទាំងដែលហាក់មានអារម្មណ៍អៀនផង ច្របូកច្របល់ផងពេញទឹកពេញដី៖

«ហើយសូណា…ធ្លាប់សារភាពបែបនេះទៅគេដែរ?»

«មិនដែលទេ! គ្រាន់តែធ្លាប់ដកថយច្រើនដង ដូចសភាពដែលបងឯងធ្វើនេះ!»

«បងធ្វើអីខ្លះ?»

«គ្មានអីទេ! គឺថាមកពីខ្ញុំចូលចិត្តបង ហើយដឹងថាវាមិនអាចទៅរួច ក៏ត្រូវដកថយអ៊ីចឹងហើយ!»

«ចុះហេតុអីដឹងថាមិនអាចទៅរួច?»

«លោកបង! បើសិនបងពិតជាចាប់អារម្មណ៍ខ្ញុំមែន ស្គាល់គ្នាជិតពីរឆ្នាំមកនេះ គួរមានរឿងកើតឡើងខ្លះហើយ មិនមែនមានឱកាសឱ្យបងទៅជាប់ចិត្តនឹងនារីផ្សេងហើយត្រៀមសារភាពសុំគេជាសង្សារផងទេ?»

ខ្ញុំទាល់សម្តីគេហើយអេះក្បាលឆ្លើយតិចៗ៖

«មែន! ដូចជាត្រូវម្យ៉ាងដែរ!»

គេញញឹមហើយក៏បកទៅហូបអាហាររបស់គេវិញ តែវាជាដំណាក់កាលដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំនេះមិនដឹងត្រូវលើកអ្វីមកនិយាយ ឬត្រូវសួរអ្វីដល់គេទៀត។ យប់នោះខ្ញុំសុំជូនគេទៅផ្ទះ តែគេបដិសេធដាច់ខាត ហើយក៏បាននិយាយថា ធ្វើធម្មតាៗ ដូចមនុស្សស្គាល់គ្នាទៅ កុំយកចិត្តទុកដាក់ពេក ដូចរាល់ថ្ងៃនេះគឺល្អណាស់ហើយ។

តែចិត្តខ្ញុំអាចនឹងធម្មតាដូចមាត់នាងនិយាយផុយៗទៅកើតដែរ?

ខ្ញុំត្រូវបកមកដេកផ្ទះវិញទាំងជាមួយអារម្មណ៍វិលវល់លើសដើម គឺអាចថាវាយ៉ាប់ជាង​មុនពេលបានចួប ហើយបកស្រាយពីរឿងអស់នោះឱ្យច្បាស់លាស់ទៅទៀត។ មិនដឹងការប៉ាវហូបអាហារពេលយប់ដោះដូរចម្ងល់ក្នុងចិត្ត ចំណេញឬខាតទេ។

ខ្ញុំដេកគងថ្ងាសពិតជាមិនដឹងខ្លួនឯងគិតពីអ្វីឱ្យប្រាកដ ខ្ញុំរំភើប? ខ្ញុំអៀន? ខ្ញុំខ្វល់ខ្វាយចិត្ត? ម្តេចក៏ដូចនៅមិនស្ងប់សោះ ពេលទទួលបានអារម្មណ៍ស្រលាញ់ ត្រូវមនុស្សស្រីសារភាព ទាំងមិនបានដឹងខ្លួនអីបន្តិចសោះនេះ?

ហើយបើតែយ៉ាងហ្នឹង ស្អែកចួបមុខគេយ៉ាងម៉េច?

វាពិតជាត្រូវទៅក្លឹបចៀសមិនរួចទេ ព្រោះបើសិនខ្ញុំរកលេសបដិសេធមិនទៅ ក៏មិនអាចបានរហូតដែរ ម្យ៉ាងខ្ញុំមិនចង់ឱ្យពួកគេពីរនាក់ដឹងពីរឿងសម្ងាត់ដែលខ្ញុំនឹងសូណានិយាយគ្នា ហើយបន្ថែមពីនេះទៀត សូណាគេក្លាហានយ៉ាងនេះ ខ្ញុំជាប្រុសណា ម៉េចក៏អន់ទៅកើត គ្រាន់តែជារឿងបេះដូង ឬមនោសញ្ចេតនាគ្មានរូបរាងសោះ ខ្ញុំខ្លាចអី?

មាត់និយាយទៅបាន តែជើងនេះដូចជាស្ពឹកៗហាក់ឈានចូលក្លោងទ្វារ​មិនរួច។ អាថាន់និងអាសុងកៀកកបណ្តើរ ព្រោះមិនចង់បកស្រាយច្រើនជាមួយពួកវាទើបឈានជើងទៅទាំងបង្ខំអារម្មណ៍ ហើយខ្ញុំក៏ត្រូវដើរឱនមុខស្ងប់ៗគិតម្នាក់ឯង។

«អុញ! ឯណាបងស្រី?»

ខ្ញុំឮអាថាន់ភ្លាត់មាត់ក៏ភ្ញាក់ ហើយសម្លឹងមើលទៅកន្លែងដែលគេឈររាល់ដង។

អ្នកថ្មី? ចុះគេទៅណា?

តាំងពីពេលនោះមក គឺយើងលែងបានចួបគេទៀតហើយ ចង្រៃត្រង់ថា ពួកយើងស្គាល់គ្នាជាងពីរឆ្នាំដែលខ្ញុំនិងអាថាន់​ ព្រមទាំងអាសុងក្លាយជាម៉ូយដុំនៃបារនេះ តែមិនដែលមានសូម្បីលេខទូរសព្ទឬបណ្តាញសង្គមរបស់គេ បើទោះសួររកពីអ្នកធ្វើការកន្លែងនោះ ក៏បែរជាអាខោនចាស់ដែលគេឈប់លេងយូរណាស់ហើយ។ សម័យនេះនៅពិបាករកមនុស្សស្រីម្នាក់ ដែលសូម្បីបណ្តាញ​សង្គមក៏មិនលេង?

តែខ្ញុំរកគេធ្វើអី? បើគេលាឈប់ពីបារទៅហើយ គេទៅស្រុកកំណើតបាត់ ខ្ញុំមកចង់ដឹងអីពីគេ ហើយមានហេតុផលអីដែលទៅសួរនាំពីប្រវត្តិគេពីក្រុមការងារបាន?

អាសុងនិងអាថាន់មាត់ច្រើនណាស់ រអ៊ូរកសូណាមិនឈប់ គឺនឹកស្នាដៃក្រឡុកស្រាថ្មីប្លែករបស់នាង យូរៗទៅ មិនដឹងហេតុអី ពួកយើងក៏បែរលែងទៅបារនោះផឹកស្រាទៀត។

ក៏មកដល់រឿងដែលខ្ញុំរៀបគម្រោងការ​សារភាពទៅមនុស្សស្រីដែលខ្ញុំលួចស្រលាញ់ ដែលពីមុនមិនដែលឃើញមុខត្រឹមឈែតនិយាយគ្នាលេងច្រើនឆ្នាំ ព្រោះគេនៅបន្តការសិក្សាឯបរទេស ដល់ពេលគេត្រលប់មកវិញ ពួកយើងកាន់តែស្និទ្ធស្នាល ហើយក៏បានក្លាយជាសង្សាររបស់ខ្ញុំមែនទែន ក្រោមការជួយជ្រោមជ្រែងពីសម្លាញ់ទាំងពីររបស់ខ្ញុំ។

គិតទៅ ខ្ញុំនៅតែមិនទាន់ក្លាហានគ្រប់គ្រាន់នឹងនិយាយពីអារម្មណ៍ខ្លួនឯងដល់មនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់ ដូចអ្វីដែលសូណាធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំនោះទេ ឬក៏មិនទាន់ដល់អាយុមួយដែលអាចដឹងបានថា ស្នេហាស្រួលទៅស្រួលមកបែបនេះ?

ស្រលាញ់ក៏ប្រាប់ថាស្រលាញ់ ស្រលាញ់មែនទែន កុំលេងៗនាំខាតពេល មិនស្រលាញ់ក៏កុំផ្តល់ក្តីសង្ឃឹម កុំរង់ចាំដល់តែបាត់បង់ទើបដឹងថាស្តាយ មិនតូចចិត្ត មិនទាមទារពេក ទើបមិនឈឺចាប់?…ទាំងអស់នេះឬ ជាអ្វីដែលខ្ញុំបានរៀនសូត្រពីបងស្រីសូណា?

វាមិនមែនជាសារដំបូងដែលផ្តើមទំនាក់ទំនងនេះជាងពីរឆ្នាំ តែវាជាសារចុងក្រោយដែលគេមិនបានឆ្លើយតបរហូតដល់ពេលនេះ។ មនុស្សស្រលាញ់គ្នាសុខៗស្រាប់តែបាត់ដំណឹងសូន្យឈឹង គេអាចធ្វើបានដោយមិនខ្វល់ថា អ្នកដែលរង់ចាំ អ្នកដែលចង់ដឹងសុខទុក្ខពីការបាត់ខ្លួនរបស់គេវេទនាចិត្តកម្រិតណា។

«មាច សុងហី! ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃទី១០ហើយ ដែលបងបាត់ដំណឹង បងចង់សាកល្បងចិត្តអត់ធ្មត់ ភាពរឹងមាំរបស់ខ្ញុំដល់ពេលណា? បើចង់បែក ម្តេចមិនប្រាប់ត្រង់?»

ខ្ញុំបានត្រឹមយកសំបុត្រមួយថ្ងៃមួយច្បាប់ទៅដាក់ក្នុងប្រអប់សំបុត្រមុខផ្ទះរបស់គេក្រោយទំនាក់ទំនងសង្គមរបស់យើងគ្រប់យ៉ាងត្រូវកាត់ផ្តាច់ សូម្បីតែលេខទូរសព្ទក៏ខលមិនចូល។ ខ្ញុំដើរបណ្តើរសួរខ្លួនឯងបណ្តើរទាំងមេឃកំពុងភ្លៀងថា ខ្ញុំបានធ្វើអ្វីខុសចំពោះស្នេហានេះ ហេតុអីសូម្បីពាក្យលាមួយម៉ាត់ក៏ខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិទទួលបាន?

«រហូតមកដល់ពេលនេះប៉ុន្មានឆ្នាំហើយ ដែលគេនៅតែបាត់ដំណឹង?»

ខ្ញុំបង្ខំខ្លួនឯងញញឹមធ្វើដូចរឹងមាំណាស់នៅមុខពិធីករ ជាពិសេសនៅចំពោះកញ្ចក់ទូរទស្សន៍ដែលនឹងមានមនុស្សជាច្រើនបានទស្សនាពីកម្មវិធីមួយនេះ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាមនុស្សសាមញ្ញម្នាក់ ដែលចង់មានស្នេហាមួយធម្មតាៗ ស្រលាញ់គ្នា គិតពីអនាគតដូចមនុស្សទូទៅដែរ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យអ្នកណាមកចាប់អារម្មណ៍រឿងមនោសញ្ចេតនានេះទេ តែខ្ញុំគ្មានជម្រើសនឹងតាមរកគេ ក្រៅពីសម្រេចចិត្តឡើងប្រឡងចម្រៀងក្នុងកម្មវិធី ហើយបើកបង្ហាញពីគោលបំណង ព្រោះសង្ឃឹមថាគេនឹងបានឃើញពីការរង់ចាំគ្មានថ្ងៃរាថយរបស់ខ្ញុំ។

«ពីរឆ្នាំហើយដែលគេបានចាកចេញ!»

«ហ៊ឹម! បងសង្ឃឹមថា តាមរយៈបទចម្រៀងមួយបទដែលប្អូននឹងឡើងបកស្រាយបន្តិចទៀតនេះ អាចជាជំហានឱ្យអ្នកទាំងពីរបានចួបគ្នាជាថ្មី! ស៊ូឡើង!»

ខ្ញុំឱបបងពិធីករដែលផ្តល់កម្លាំងចិត្ត តែខ្ញុំកំពុងព្យាយាមប្រាប់ខ្លួនឯងថាកុំរំជួលចិត្តពេក យ៉ាងណាត្រូវខំធ្វើឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព ព្រោះវាមិនមែនតែជាការឡើងប្រឡងដើម្បីឱ្យគេបានដឹងថាខ្ញុំកំពុងរង់ចាំ តែជាក្តីស្រមៃរបស់យើងទាំងពីរដែលធ្លាប់និយាយគ្នាហើយថា៖

«អូននឹងធ្វើជាអ្នកចម្រៀង ហើយច្រៀងបទដែលបងសរសេរ!»

មាចសុងហី អូនមិនទាន់មានបទចម្រៀងជារបស់ខ្លួនឯងទេ ព្រោះអូននៅតែរង់ចាំច្រៀងចម្រៀងរបស់បង៖

«សុំពេលឈឺចាប់មួយគ្រា ជាគ្រាគ្មានបងនៅក្បែរ ចង់ដឹងពេលនេះមាសមេ តើបងមានក្តីសុខដែរឬយ៉ាងណា? សុំត្រឹមស្នាមញញឹម ញញឹមលើកទឹកចិត្ត ក៏អស់សិទ្ធិឱ្យអូនសូមទាមទារ បេះដូងអាចធូធារ បើទឹកភ្នែក អូនស្បើយមិនសូវស្រក់…!»

ព្រោះវាជាអារម្មណ៍ពិត ទើបមនោសញ្ចេតនាមួយនេះត្រូវបង្ហាញដល់មនុស្សរាប់លាននាក់។ ខ្ញុំជាប់ជម្រុះវគ្គនេះ ព្រោះត្រូវយករឿងផ្ទាល់ខ្លួនមកដាក់ទាំងស្រុង។ សំឡេងខ្ញុំមិនល្អណាស់ណា ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បានស្នេហាដែលខ្ញុំបាត់បង់ត្រលប់មកវិញ។

«ព្រោះអូនមិនទាន់ចេះច្រៀងឱ្យពីរោះ ទើបត្រូវការខ្លឹមសារនៃបទចម្រៀងរបស់បងមកបំពេញ!»

មាច សុងហី…មិនថាយូរយ៉ាងណា អូននៅចាំបង!

អូនចាំបានថា ពេលដែលអូនកំពុងអស់សង្ឃឹមបំផុតក្នុងជីវិត គ្មានសូម្បីមិត្តម្នាក់នឹងនិយាយរឿងក្នុងចិត្តប្រាប់ បញ្ហាគ្រួសារបានដាក់បន្ទុកឱ្យអូនពិបាកនឹងផ្តោតអារម្មណ៍រៀនសូត្រឱ្យដូចសិស្សដទៃ គឺបង…

មាចសុងហី ជាមនុស្សម្នាក់ដែលស្ងាត់ៗ មកអង្គុយក្បែរអូនក្រោមដើមជ្រៃធំនៅមាត់ត្រពាំងសាលាទាំងមិនដឹងខ្លួន ហើយបង្ហើបសំឡេងហ្គីតាលន្លង់លន្លោចមកបបោសអង្អែលដួងចិត្តដ៏ហត់នឿយមួយនោះឱ្យបានស្បើយ។

«សុំទោសផង! រំខានហើយ!»

«ឯងទំនេរណាស់?»

បងនៅញញឹមបើទោះជាអូនស្តីឱ្យ បងសើចមិនតប ហើយនៅហុចក្រដាសមួយសន្លឹកមកឱ្យទាំងអត្ថន័យសរសេរថា

«មិនសប្បាយចិត្ត ច្រៀងលេងជាមួយគ្នាទៅ!»

ផ្ទៃមេឃដែលងងឹតព្រោះតែពពកខ្មៅបាំងបិទស្រាប់តែមានខ្យល់មកបក់ផាត់ឱ្យចេញជាពន្លឺ បើទោះមិនយល់ស្របពីចិត្តរបស់បងដែលចង់លួងលោម ក៏អូនបានយល់ថា យ៉ាងហោចណាស់នៅមានអ្នកចង់ឃើញស្នាមញញឹមរបស់អូនទាំងដែលពេលកំពុងយំ។

«មិនចេះច្រៀងទេ! ច្រៀងម្នាក់ឯងទៅ!»

ខ្ញុំក្រោកដើរចេញពីមាចសុងហីព្រោះពេលនោះជាលើកទីមួយដែលយើងបាននិយាយគ្នា បើទោះជាជំនាន់តែមួយ តែថ្នាក់រៀនយើងខុសគ្នា ហើយបើទោះជាគេល្បីពីម្នាក់ប្រុសនេះថាពូកែច្រៀង ពូកែលេងហ្គីតាពីរោះយ៉ាងណា តែខ្ញុំមិនដែលមានចំណូលចិត្តស្តាប់ ឬចង់ដឹងឮដូចសិស្សឯទៀតល្បីឡើយ។

តែយ៉ាងណាថ្ងៃនោះខ្ញុំនឹកអរគុណការរំខានរបស់គេ ដែលធ្វើឱ្យទុក្ខព្រួយខ្ញុំបានរសាយ ហើយក៏បានដើរទៅផ្ទះប្រឈមមុខជាមួយបញ្ហាទាំងភាពក្លាហានក្រោយពេលម៉ោងរៀនបញ្ចប់។

«ឯងសរុបបញ្ជីឱ្យអញ ជំពាក់គេប៉ុន្មានហើយ?»

សំឡេងប៉ាស្រែកពីក្នុងផ្ទះលាន់ឮដល់របងខាងមុខ។ ភាពក្លាហានដែលខ្ញុំគិតថាចង់ចូលផ្ទះដោយប្រឈមមុខនឹងការឈឺចាប់គ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកផ្ទះខ្ញុំបានសាងក៏បានរត់ចោលខ្ញុំអស់ ឯជើងស្រាប់តែស្ពឹកលែងចង់បន្តដំណើរ ខ្ញុំបានត្រឹមធ្មឹងចាំស្តាប់សំឡេងឆ្លើយឆ្លងរបស់បងស្រីតបទៅប៉ា៖

«បើប៉ាមិនឱ្យលុយខ្ញុំសង វាផុសរូបខ្ញុំហើយ!»

«ពេលឯងខ្ចីលុយគេតាមអនឡាញ ឯងមានពិភាក្សានិងអញជាឪពុកទេ? ដល់ពេលវ័ណ្ឌកនៅមកហ៊ានស្រែកសម្លុតអញទៀត? សួរឯងត្រង់ ក្នុងនាមអញជាឪនេះ ឯងយកលុយទៅណា? ម៉េចក៏ជំពាក់គេជុំទិសយ៉ាងនេះ ហាស?»

បងស្រីមិនតបទេ តែខ្ញុំឮសំឡេងគាត់យំ។

ក្នុងវ័យ១៧ឆ្នាំ ខ្ញុំហាក់ឆ្អែតនឹងរឿងជីវិតដែលអ្នកផ្ទះខ្ញុំសាង អស់ពីម្នាក់ទៅម្នាក់ អស់ពីបងប្រុស ក៏កើតរឿងលើបងស្រី ប៉ាត្រឹមជាបុរសពោះម៉ាយរត់កង់បី បែរជាកន្លះជីវិតក្រោយ ត្រូវប្រឹងស្ទើរគ្មានពេលសម្រាក គឺដើម្បីជួយដោះបំណុលកូនៗដែលសាងឡើងមិនដឹងមុខ។

ពេលខ្លះបើទោះខ្ញុំដឹងថា មានតែទឹកភ្នែកដែលវាព្រមស្រក់ចុះខ្លះ ទើបអាចធ្វើឱ្យដើមទ្រូងខ្ញុំដែលណែនស្ទះបានធូរស្បើយ តែមិនពិតឡើយ ព្រោះតែរឿងហេតុធ្វើឱ្យខ្ញុំឆ្អែតពេក រហូតសូម្បីទឹកភ្នែកមួយដំណក់ ក៏មិនព្រមស្រក់កំដរខ្ញុំដែរ។

ខ្ញុំប្រែក្លាយជាមនុស្សដែលលែងចង់ស្តីនិយាយរាល់ពេលចូលផ្ទះ ខ្ញុំក៏ចង់ក្លាយជាមនុស្សដែលគថ្លង់មិនដឹងមិនឮរឿងគ្រប់យ៉ាង ចង់ត្រឹមក្លាយជាក្មេងស្រីជំទង់ម្នាក់ដែលពេលនេះ ត្រូវយកពេលមកខ្វល់តែពីរឿងរៀនសូត្រដើម្បីប្រឡងបាក់ឌុបឱ្យជាប់ និងបានបន្តការសិក្សានៅភ្នំពេញ ចាប់យកក្តីស្រមៃដូចគេ តែឱ្យតែចូលដល់ផ្ទះពេលណាឮពាក្យ«បំណុល»ខ្ញុំចង់តែគេងនៅលើគ្រែរបស់ខ្លួន ហើយមិនក្រោកមកវិញ។

«សប្បាយស៊ីណាស់ អាលុយការប្រាក់បួនដប់រៀលហ្នឹង ហ៊ានទៅខ្ចីបុលគេរាប់ពាន់ដុល្លាមកដាក់ការ ដល់តែគេរត់បាត់ ទើបដឹងថា ខ្លួនឯងយកកលអន្ទាក់ ឱ! ពួកអស់លោកកូនអើយ ទាល់តែអញងាប់បាត់ទើបផុតទុក្ខនឹងពួកឯងមែនទេ?»

ខ្ញុំឮសំឡេងប៉ាមួយឃ្លាចុងក្រោយក៏ទន់ដៃជើងគ្មានកម្លាំង ខ្ញុំចង់ស្រែកយំឱ្យខ្លាំងដើម្បីបានធូរ តែចុងក្រោយក៏រើសយកការយំលួចលាក់ពីមុខប៉ា ព្រោះមិនអាចឱ្យគាត់ដឹងថាខ្ញុំពិតជាខ្វល់ខ្វាយ និងមានសម្ពាធប៉ុនណាពីរឿងបំណុលបងប្រុសបងស្រី។

ថ្ងៃនោះហើយ ដែលខ្ញុំសម្រេចចិត្តបោះបង់រៀនភាសាអង់គ្លេសពេលល្ងាច ដើម្បីដើររកការងារធ្វើ ព្រោះខ្ញុំពិតជាគ្មានកម្លាំងដើរចូលផ្ទះ គ្មានកម្លាំងរៀន ក៏គ្មានកម្លាំងឯណាសម្លឹងមើលមុខពិបាកចិត្តរបស់ប៉ាឡើយ។

ហើយការងារដំបូងរបស់ខ្ញុំ គឺជាអ្នកចម្រៀងក្នុងPub ក៏ជាពេលដែលខ្ញុំបានចួបមាចសុងហី គេស្រាប់តែជាអ្នកលេងហ្គីតាទីនោះដែរ ហើយក៏ជាដំណើរដែលធ្វើឱ្យពួកយើងស្គាល់គ្នាច្បាស់ និងយល់ពីគ្នា។

«ក្រែងថាមិនចេះច្រៀង? នៅមកលួចស្រែកឡើងផ្អើល Pub!»

គេចំអន់ទាំងមិនដឹងថាខ្ញុំមិនចង់សើច។ មុខខ្ញុំនៅក្រម៉ូវជាប់ បើទោះកំពុងមានលុយក្នុងដៃជាញើសឈាមក្នុងអាជីពការងារដំបូងដែលខ្ញុំរកបានដើម្បីប្រគល់ជូនប៉ា បើទោះចំនួនមិនច្រើនក៏ដោយ។

ខ្ញុំជាមនុស្សម្នាក់ដែលចូលចិត្តច្រៀង ព្រោះតាំងពីដឹងក្តីមក គ្រួសារខ្ញុំមិនសូវរីករាយ មានក្តីសុខសប្បាយចិត្តប៉ុន្មានទេ បើមិនឈ្លោះគ្នានិងបងប្អូនកូនចៅ ក៏រឿងជំពាក់ជំពិនជាមួយបំណុល តាំងពីម្តាយខ្ញុំនៅរស់ម្ល៉េះ ម្ល៉ោះហើយ មានតែការដេកឃ្លុំភួយស្តាប់កាស ទើបខ្ញុំមិនបាច់ឮពាក្យឈឺចាប់ទាំងនោះ។

មិនមែនតែសមាជិកគ្រួសារដែលញៀនល្បែង ញៀនស្រាទេ ដែលអាចបំផ្លាញអនាគត សុភមង្គលគ្រួសារទាំងមូល តែបើសមាជិកក្នុងផ្ទះមានអ្នកចាយលុយមិនចេះគិត យកលុយទៅឱ្យគេបោក ជាប់បំណុលពេញខ្លួនហើយ នាមជាសមាជិកគ្រួសារអាចកាត់ផ្តាច់ សក់អ្នកណាក្បាលអ្នកនឹង រស់នៅសប្បាយចិត្តកើតដែរ?

ខ្ញុំបានរៀបរាប់រឿងក្នុងចិត្តប្រាប់សុងហីទាំងអស់រាល់ពេលពួកយើងហូបអាហារពេលយប់ជាមួយគ្នាបន្ទាប់ពីម៉ោងការងារបញ្ចប់។

គេជាមិត្តដែលអាចរំលែកភាពធ្ងន់កណ្ឌុកក្នុងទ្រូងខ្ញុំឱ្យស្រាលស្បើយ គេជាបងប្រុសដែលបានផ្តល់ដំបូន្មាន ផ្គត់ផ្គង់ជីវភាព មើលថែទាំងឈឺនិងជា ចុងក្រោយ ក៏ជាសង្សារដែលបានសន្យាគ្នាថា យើងនឹងរីកចម្រើនទៅជាមួយគ្នាលើវិស័យសិល្បៈដែលគេជាអ្នកនិពន្ធចម្រៀងនិងលេងភ្លេង ឯខ្ញុំជាអ្នកច្រៀង។

ហើយយប់មួយនោះខ្ញុំក៏បានចួបប៉ា…

ទឹកមុខគាត់ស្រពោនអង្គុយលើកង់បីសម្លឹងមកកូនស្រី…ដែលមិនមែនជាសម្លៀកបំពាក់សិស្ស តែជាអាវស្បែក ស្រោមបាខ្មៅជាមួយស្បែកជើងកវែង ឯមុខ ក៏លាបម្ស៉ៅក្រាស…ហើយថែមទាំងអង្គុយទល់មុខមនុស្សប្រុសហូបអាហារតែពីរនាក់កណ្តាលរាត្រី។

ប៉ាអត់និយាយស្តីអ្វីមួយម៉ាត់ តែខ្ញុំប្រាប់ឱ្យមាចសុងហីដើរទៅក្បែរ និងសំពះសួរគាត់ក្នុងនាមជាមិត្តប្រុស។ ប៉ាសម្លឹងមើលគេលើក្រោម ថែមទាំងបានមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់លើហ្គីតាដែលសុងហីស្ពាយពីក្រោយខ្នង។

«ទៅផ្ទះជាមួយគ្នាទេ?»

«បាទអត់អីទេអ៊ំ! ខ្ញុំជិះម៉ូតូមកដែរ!»

ប៉ាងក់ក្បាលសម្លឹងមើលម៉ូតូសុងហីដែលចតនៅក្បែរតុយើងអង្គុយហូបអាហារ។ គេសំពះលាប៉ា ខ្ញុំក៏ឡើងជិះកង់បីជាមួយគាត់ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ។

បើទោះជាធ្លាប់ជិះជាមួយប៉ារាប់ដងមិនអស់ តែនេះជាលើកទីមួយហើយដែលខ្ញុំនិងប៉ាមិនដឹងថានឹងនិយាយអ្វីនៅតាមផ្លូវដ៏វែងឆ្ងាយមួយនេះ។

«ប៉ាឃើញឯងអាចញញឹមបាន ប៉ាធូរចិត្តហើយ!»

ខ្ញុំពិតជាយល់ពីការបារម្ភ និងជម្រៅចិត្តប៉ាដែលខ្វល់ខ្វាយ។ គាត់មិនបន្ទោសដែលខ្ញុំចោលរៀនទៅរកលុយ ព្រោះគ្មានអ្នកណាស្គាល់កូនស្រីពៅរបស់គាត់ម្នាក់នេះច្បាស់ជាងគាត់ឡើយ។

គ្រួសារធ្លាក់ដល់ដំណាក់កាលនេះខ្ញុំពិតជានឹកមិនឃើញអ្វីទៅជាអនាគត ក្រៅពីប្រឹងអស់លទ្ធភាពដើម្បីជួយរកលុយផ្សំគ្នាជាមួយប៉ាដោះបំណុលបងប្រុសបងស្រី។

«ប៉ាកុំគិតច្រើនពេក! រឿងអីក៏មានដំណោះស្រាយដែរប៉ា!»

បើទោះមេឃកំពុងងងឹត អំពូលបំភ្លឺដងផ្លូវមិនសូវច្បាស់ តែដំណក់ទឹកភ្នែករបស់ប៉ា ខ្ញុំពិតជាបានឃើញតាមកញ្ចក់ម៉ូតូកង់បីកញ្ចាស់របស់គាត់។

ខ្ញុំនិងប៉ាឆ្លងកាត់រឿងរ៉ាវលំបាកនៃគ្រួសារនេះមកជាមួយគ្នាច្រើនណាស់ តែគាត់តែងតែជាមនុស្សរឹងមាំដែលមិនងាយបង្ហាញភាពទន់ជ្រាយដល់ខ្ញុំបានឃើញ ទើបតែថ្ងៃនេះឯង ដែលឪពុកកូនមានឱកាសបានលួងលោមគ្នាពីអ្វីដែលសមាជិកនៃគ្រួសាររបស់យើងបានសាងឡើង។

«បងស្រីឯងឈប់រឹងរុសហើយ! គេក្រាបសំពះសុំទោសប៉ាដល់បាតជើង!»

កាន់តែនិយាយ គាត់ជូតភ្នែកកាន់តែញឹក។ ម្រាមដៃគ្រើមរឹងរបស់គាត់ដែលប្រឹងកាច់ចង្កូតម៉ូតូមិនថាថ្ងៃយប់ បែរត្រូវមកហត់នឹងជូតទឹកភ្នែកខ្លួនឯងព្រោះភាពហត់នឿយចិត្តនឹងបំណុលកូនប្រុសស្រីមិនស្រាកស្រាន្ត។ ខ្ញុំលាក់បាំងពាក្យស្តីបន្ទោសលើបងប្រុសបងស្រីរាប់ពាន់ឃ្លា ដែលខ្ញុំហាក់និយាយស្តីថាឱ្យពួកគាត់មិនរួចកប់ក្នុងទ្រូងច្រើនឆ្នាំចង់ក្លាយជាជំងឺមហារីក ព្រោះខ្ញុំជាមនុស្ស«គ»រាល់ពេលដែលឈឺចាប់ តែមិនគួរណាខ្ញុំនៅលាក់បាំងពាក្យលួងលោមខ្លួនឯងចំពោះប៉ាឱ្យកប់ទៅជាមួយដែរនោះទេ។

ខ្ញុំក៏បាននិយាយទៅប៉ានិងប៉ះស្មាគាត់ពីក្រោយខ្នង៖

«ប៉ាមានខ្ញុំណាប៉ា! យើងស៊ូជាមួយគ្នា!»

ប៉ាងក់ក្បាលដកដង្ហើមធំ ហើយសំឡេងចុងក្រោយនៃពាក្យសន្ទនារបស់យើង គាត់បានប្រាប់ថា៖

«កុំឈប់រៀនណាកូន ឆ្នាំប្រឡង! ប៉ានៅស៊ូរួចនៅឡើយ!»

ខ្ញុំបានត្រឹមផ្អែកខ្នងលើពូកដែលអង្គុយ ហើយស្រក់ទឹកភ្នែកស្ងាត់ៗលួចលាក់នៅពីក្រោយខ្នងប៉ា។ ប៉ាមិនធ្លាប់ហាមខ្ញុំមិនឱ្យធ្វើអ្វីដែលខ្ញុំគិតថាត្រូវ មិនបានខឹងពេលដឹងទំនាក់ទំនងខ្ញុំនិងសុងហី មិនស្តីបន្ទោសពេលដឹងថាខ្ញុំលួចទៅធ្វើជាអ្នកចម្រៀងក្នុងបារ តែប៉ាហាមមិនឱ្យខ្ញុំឈប់រៀនដាច់ខាត។

ក៏ព្រោះសម្តីប៉ាយប់នោះ ទើបជីវិតទៅមុខទាំងត្រដាបត្រដួសយ៉ាងណា ខ្ញុំនៅទៅរៀនដើម្បីប្រឡងយកសញ្ញាប័ត្រទុតិយភូមិជូនប៉ាឱ្យបាន។ ប៉ាថាព្រោះតែបងស្រីបងប្រុសមិនបានរៀនសូត្រ ទើបមិនចេះគិតវែងឆ្ងាយ បណ្តោយខ្លួនជំពាក់បំណុលគេ សឹងតែរកច្រកចេញមិនបាន ទើបគាត់សុំខ្ញុំតែរឿងមួយនេះគឺ

«កុំបោះបង់ការសិក្សាមិនថាជីវិតបែបណាក៏ដោយ!»

ខ្ញុំក៏បានរៀនចប់វិទ្យាល័យប្រឡងជាប់មែន ហើយធ្វើការបណ្តើរៀនបន្តនៅសាកលវិទ្យាល័យបណ្តើ។ ព្យុះភ្លៀងជីវិតគ្រួសារហាក់ស្ងប់ស្ងាត់ បងស្រីបងប្រុសខំប្រឹងធ្វើការមិនខ្លាចហត់នឿយគឺដើម្បីសងបំណុលដែលត្រូវគេបោកទាំងនោះជាមួយប៉ា បើទោះបីប្រើពេលច្រើនឆ្នាំយ៉ាងណាក៏ដោយ តែមិនស្មានថា…រឿងរ៉ាវស្នេហាដែលខ្ញុំធ្លាប់សង្ឃឹមកន្លងមកប្រែជាបរាជ័យ។

ក្រោយប៉ាដឹងរឿងថាសុងហីបានចាកចេញមិនសូម្បីប្រាប់ខ្ញុំមួយម៉ាត់ គាត់បានឱបខ្ញុំ ហើយលួងលោមនិងសុំទោសច្រើនដង៖

«បំណុលបងប្រុសបងស្រីបែរក្លាយជាឧបសគ្គស្នេហារបស់កូន ប៉ាសុំទោស! ដែលតាំងពីកើតមកមិនដែលបានធ្វើឱ្យឯងរីករាយ រស់ជាកូនស្រីពៅដែលសប្បាយចិត្តដូចគេ ព្រោះប៉ាមិនចេះអប់រំបងៗរបស់ឯង ទើបត្រូវធ្វើឱ្យឯងលំបាកដូចពេលនេះ! សុំទោសដែលប៉ាមិនអាចបោះបង់ពួកគេចោល ហើយរស់នៅជាមួយឯងតែពីរនាក់ឱ្យមានក្តីសុខ ព្រោះពួកគេក៏ជាកូនប៉ា ប៉ាមានទំនួលខុសត្រូវណាកូន!»

«ប៉ា…ខ្ញុំមិនដែលត្រូវការអ្វី ក្រៅពីមានប៉ានៅក្បែរឡើយ!»

បើទោះជាប៉ាគិតថាសុងហីចាកចេញព្រោះគេដឹងរឿងគ្រួសារខ្ញុំលំបាកពេក គេមិនអាចមករែកពន់ អម្រែកនេះជាមួយខ្ញុំបាន តែខ្ញុំមិនគិតបែបនេះឡើយ ពីរឆ្នាំដែលពួកយើងទាក់ទងគ្នាខ្ញុំជឿថាខ្លួនឯងស្គាល់គេច្បាស់ គេស្មោះត្រង់ណាស់ ហើយមិនដែលចង់បានអ្វីក្រៅពីស្នាមញញឹមខ្ញុំទេ តែការចាកចេញដោយគ្មានដំណឹងរបស់គេពេលនេះ ពិតជាមិនអាចឱ្យខ្ញុំស្ងប់ចិត្តបានមែន។

បើទោះជាអ្វីដែលប៉ានិយាយជាការពិត ខ្ញុំទទួលយក ខ្ញុំព្រមបែក ព្រោះខ្ញុំខ្លួនឯងពិតជាធ្លាប់គិតថា ខ្ញុំមិនអាច និងមិនចង់មានទំនាក់ទំនងមនោសញ្ចេតនា ព្រោះមិនចង់ឱ្យអ្នកណាមកលំបាកនឹង«បំណុល»គ្រួសារដូចពេលនេះ។

ខ្ញុំពិតជាធ្លាប់ខឹង ខ្ញុំអន់ចិត្តណាស់ ដែលមានបងស្រីបងប្រុសដូចពួកគាត់ មិនចេះគិតទៅជំពាក់លុយគេហើយមកអូសខ្ញុំឱ្យទៅលំបាកជាមួយ តែមនុស្សតែម្នាក់ដែលជំរុញឱ្យខ្ញុំត្រូវតែរឹងមាំ កាត់ចិត្ត តែកុំកាត់ផ្តាច់សាច់ញាតិ គឺប៉ា។

រហូតដល់ពេលនេះ កម្មវិធីប្រឡងចម្រៀងបានបញ្ចប់ហើយ ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកមានសមត្ថភាពអាចឈានដល់ជុំចុងក្រោយ តែបែរក្លាយជាមនុស្សល្បីព្រោះបំណុលទៅវិញ។

បងស្រីជំពាក់លុយគេច្រើនពេកសងមិនទាន់ រហូតត្រូវម្ចាស់បំណុលផុសរូបលើបណ្តាញសង្គម មានទាំងរូបខ្ញុំដែលមិនដឹងខ្យល់អីជាមួយដែរ ព្រោះគេឃើញខ្ញុំជាអ្នកប្រឡងចម្រៀង មានមហាជនស្គាល់ច្រើនផង។ ខ្ញុំត្រូវបាក់មុខ តែមិនដឹងថាមកពីរឿងក្នុងគ្រួសារដែលកើតឡើងមិនចេះអស់មិនចេះហើយពេកទេដឹង ទើបខ្ញុំធម្មតា ខ្ជិលឈឺចាប់ ខ្ជិលបកស្រាយ ហើយក៏ខ្ជិលសំងំកើតទុក្ខ ខ្លាចក្នុងការចួបអ្នកណាទៀតដែរ។

ខ្ញុំប្រឈមមុខ ខ្ញុំត្រូវតែធ្វើមុខរឹងដើម្បីធ្វើជាខែលបាំងប៉ា។

មួយឆ្នាំហើយ មេឃបានស្រឡៈក្រោយភ្លៀងព្យុះមួយមេធំ។

ឈរចាំឆ្លងថ្នល់នៅមុខអាគារធំខ្ពស់របស់ទីក្រុង ផ្ទាំងប៉ាណូបានចាក់បញ្ចាំងកិច្ចសម្ភាសន៍បេក្ខជនប្រឡងនៅរដូវកាលទីពីរ លើកនេះហើយដែលខ្ញុំបានឃើញគេ ច្បាស់ៗ នៅនឹងមុខគឺ «មាចសុងហី»

«កម្លាំងជំរុញអ្វីដែលធ្វើឱ្យប្អូនត្រូវជម្នះភាពលំបាក រើបម្រះពីការជាប់ឃុំ ការធ្វើជាពលករ នៅប្រទេសគេ តស៊ូរហូតបានចូលប្រឡងកម្មវិធីចម្រៀងនៅបរទេស ហើយបានត្រលប់មកប្រទេសយើងវិញ និង ដាក់ពាក្យប្រឡងក្នុងកម្មវិធីនារដូវកាលថ្មីនេះ?»

«ព្រោះនាង…កាលពីមុនគ្មានអ្នកដឹងថា ជីវិតនេះងងឹតយ៉ាងណា ព្រោះខ្ញុំតែងមានហ្គីតានៅក្បែរ ហើយច្រៀងលេង គេឃើញខ្ញុំជាមនុស្សរីករាយ តែការពិតគឺបន្លប់បញ្ហាខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ រហូតដល់ថ្ងៃមួយដែលខ្ញុំដឹងថា ស្នាមញញឹមនាង គឺជាចំណែកក្នុងជីវិតនេះ គឺខ្ញុំត្រូវតែធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីឱ្យនាងបានញញឹម! ឱ្យនាងបានសើច គឺជាទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្ញុំ!!!»

ចប់!!!

មិនថាសៀវភៅរបស់អ្នកនិពន្ធណាទេគឺជាអាយដល(Idol)ក្នុងចិត្តខ្ញុំទាំងអស់។ ពួកគាត់មានសីលវិធីខុសៗគ្នាក្នុងការទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំឱ្យអង្គុយអានតាំងពីរទំព័រដើមរហូតដល់ទំព័របញ្ចប់ ជាពិសេសបានធ្វើឱ្យខ្ញុំឈ្លក់វង្វេង អង្គុយស្រមើស្រមៃម្នាក់ឯងដូចមនុស្សឆ្កួត។

ចួនកាលខ្ញុំនេះក៏ស្រាប់តែដេកយល់សប្តថា តួប្រុសក្នុងសៀវភៅស្រាប់តែបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះមុខ មកសារភាពស្នេហ៍ បង្កើតឈុតឆាកដូចខ្លួនឯងនឹងជាតួឯកស្រីអ៊ីចឹង។

ខ្ញុំមិនដឹងថាអ្នកដទៃរវើរវាយដូចជាខ្ញុំឬអត់ទេ តែសម្រាប់ខ្ញុំអាចនិយាយបានថាវាគឺជាសេចក្តីសុខមួយក្នុងចំណោមសុភមង្គលទាំងអស់ ទោះបីវាមិនបានលេចចេញជារូបរាងបង្អួតភ្នែកអ្នកគ្រប់គ្នាក៏ដោយ។ ខ្ញុំក៏សង្ឃឹមថាស្នេហាខាងក្រៅរបស់ខ្ញុំដូចនឹងគូស្នេហ៍ប្រលោមលោកយ៉ាងដូច្នេះដែរ។

បរិយាកាសដ៏សែនមនោរម្យនាមាត់ទន្លេធ្វើឱ្យការអានសៀវភៅរបស់ខ្ញុំកាន់តែរលូនទៅមុខ។ ចប់មួយទំព័រចូលមួយទំព័រ ស្នាមញញឹមដែលលួចក្នក់ក្នាញ់តួអង្គក្នុងសាច់រឿងកាន់តែធ្វើឱ្យមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួនសម្លឹងមើលមកខ្ញុំយ៉ាងចម្លែក។ តែខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ សំខាន់ខ្ញុំកំពុងជក់អារម្មណ៍នឹងសាច់រឿងនេះ ចង់ដឹងណាស់ថា គូស្នេហ៍មួយគូនេះនឹងទៅជាយ៉ាងណាទៅ?

មិនប៉ុន្មានម៉ោងទេខ្ញុំស្រាប់តែអានវាចប់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ ស្នេហាដែលអ្នកនិពន្ធតាក់តែងបានចូលមកគ្របដណ្តប់អារម្មណ៍ហេងហាងរបស់ខ្ញុំសារជាថ្មី។ ធ្វើឱ្យខ្ញុំនៅមិនស្រណុកអង្គុយឆ្ងល់ អង្គុយច្រណែនតែម្នាក់ឯង។

«អស្ចារ្យណាស់! តើបុរសអាយុ៣០ឆ្នាំ អាចមកស្រឡាញ់មនុស្សស្រីអាយុ១៨ ឆ្នាំបានយ៉ាងម៉េចទៅន៎?»

ខ្ញុំលាន់មាត់សួរទាំងមិនអស់ចិត្តហើយក៏នៅតែសម្លឹងឈុតឆាកស្នេហាដែលតួឯកប្រុសនឹងតួឯកស្រីផ្អែមល្អែមដាក់គ្នាមិនដកភ្នែក។ អានហើយអានទៀត ទាល់តែអៀនឡើងរឹងខ្លួនទៅហើយ។

ពេលនោះខ្ញុំស្រាប់តែចាប់អារម្មណ៍នឹងសំឡេងហ្គីតាស្រាលៗដែលរសាត់មកប៉ះត្រចៀកទាំងគូ។ បទភ្លេងដែលប្រគំដោយដៃចំណានលាន់សូរពីរោះរណ្តំធ្វើឱ្យខ្ញុំងាកភ្លែតសម្លឹងមើលទៅម្ចាស់តូរ្យតន្រ្តីដែលអង្គុយនៅមិនឆ្ងាយពីខ្ញុំ។ គាត់មានដឹងទេថាសំឡេងតន្រ្តីរបស់គាត់ជាបាលីខាបដួងចិត្តក្រមុំនោះ?

គ្រាន់តែឃើញគាត់ភ្លាមខ្ញុំស្រាប់តែនឹកដល់តួឯកប្រុសក្នុងប្រលោមលោករបស់ខ្ញុំ៖

«គាត់ដូចជាតួអង្គក្នុងសាច់រឿងអ៊ីចឹង! គាត់សង្ហាណាស់! តើជីវិតខាងក្រៅរបស់គាត់ដូចនឹងសាច់រឿងដែរឬអត់ន៎?» ខ្ញុំសើចខ្លួនឯងហួសចិត្ត។

ខ្ញុំនិយាយនេះមិនមែនគិតថាគាត់មិនទាន់មានប្រពន្ធព្រោះតែរង់ចាំមនុស្សស្រីដូចរឿង “ភរិយាខ្ញុំអាយុ១៨ឆ្នាំ” របស់អ្នកនិពន្ធ គីមឌីណា នេះទេ តែខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ថា​ គាត់មានចិត្តស្រឡាញ់ក្មេងស្រីដែលប្អូនគាត់ដល់ទៅដប់ឆ្នាំជាងឬអត់? តែបើមែនយ៉ាងម៉េច? នាងម៉ាលីនកុំឆ្កួតតាមសាច់រឿងណា ឯងមានសង្សារហើយ។

គាត់ចំណាស់ជាងខ្ញុំមែនពិត តែសង្ហាណាស់ រាងរ៉ៅសមមាឌ កម្ពស់ក៏បាន ហើយចេះលេងហ្គីតាយ៉ាងពីរោះទៀត។ គាត់ជាបុរសក្នុងសុបិនខ្ញុំទេតើ…អត់ទេៗ ទោះជាស្រឡាញ់ ចូលចិត្តប៉ុនណាក៏មិនអាចស្រមៃផ្តេសផ្តាសដែរ ធ្វើយ៉ាងនេះដូចជាមិនគប្បីនឹងតួហេងពេកហើយ។ ទោះគេមានចរិតយ៉ាប់និយាយគ្នាយ៉ាងណាក៏គេជាសង្សាររបស់ខ្ញុំដែរ។

«ហ៊ើយ…»

មិនចង់គិតដល់ភាពរកាំរកូសរបស់ខ្ញុំជាមួយតួហេងទេ ព្រោះវាគួរឱ្យធុញ ហើយនាំតែខូចអារម្មណ៍។ ខ្ញុំបែរមើលទៅទឹកទន្លេ លើកដៃត្រដាងស្រូបយកចំហាយទឹកត្រជាក់ដែលបក់ភាយតាមខ្យល់ជំនោរមកប៉ះផ្ទៃមុខ ជាមួយអារម្មណ៍ស្រស់ថ្លារកអ្វីនិយាយប្រាប់មិនត្រូវ៖

«ខ្ញុំចូលចិត្តមាត់ទន្លេ អង្គុយអានសៀវភៅក៏ល្អ ហើយនៅទីនេះ…អាចឱ្យខ្ញុំគេចចេញពីបញ្ហាស្មុគស្មាញបានគ្រប់យ៉ាង…»

គ្មានកន្លែងណាដែលអាចឱ្យខ្ញុំមានសេចក្តីសុខជាងទីនេះទេ។ មិនមែនមកពីមានពូសន្យាអង្គុយកំដររាល់ថ្ងៃទេដឹង? ហិហិ…មិនប្រាកដដែរ។ មិនដឹងថាជានិស្ស័យអ្វីទេ បានជាបណ្តាលឱ្យពួកយើងមកចួបគ្នានៅទីនេះរាល់ថ្ងៃ។ គាត់ចូលចិត្តលេងហ្គីតា ឯខ្ញុំចូលចិត្តអានសៀវភៅ បើជាគូស្នេហ៍នឹងគ្នាពិតជាអស្ចារ្យណាស់។

ថ្វីដ្បិតតែពួកយើងទាំងពីរមិនដែលនិយាយរកគ្នាសូម្បីមួយម៉ាត់ តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាចូលចិត្តគាត់ ហើយស្គាល់គាត់ច្បាស់ទៀតផង។ រវើរវាយដល់កម្រិតហើយខ្ញុំ។ អារម្មណ៍ឆ្កួតឡប់មួយនេះក៏ស្រាប់តែទាញខ្ញុំឱ្យចាប់កាន់ប៊ិកមកសរសេរនៅទំព័រចុងក្រោយនៃសៀវភៅប្រលោកលោក រៀបរាប់ពីបុរសក្នុងសុបិនដោយមិនដឹងខ្លួន។

«បើមានបុរសណាម្នាក់អាចមកស្រែកហៅឈ្មោះរបស់ខ្ញុំទៅកាន់ទឹកទន្លេម្តងក្នុងមួយថ្ងៃ ឱ្យបានពេញមួយឆ្នាំ ខ្ញុំនឹងព្រមស្រឡាញ់គេពេញមួយជីវិត ហាស​ហា យល់សប្តទាំងថ្ងៃទៅកើត…»

«ម៉ាលីន!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតពេលឮសំឡេងតួហេងហៅឈ្មោះខ្ញុំ។ ទឹកដមនៃសំឡេងគ្មានរសគួរឱ្យចង់ឆ្លើយតបសោះ មុខវិញក្រម៉ូវដូចគេជំពាក់លុយរាប់ឆ្នាំមិនសង។ សង្ស័យមុនមកចួបខ្ញុំមានរឿងជាមួយអ្នកណាទេដឹង? ឬខឹងដែលខ្ញុំណាត់ចួបនៅមាត់ទន្លេនេះ? ឱ! សង្សាស្ទាវអើយ អូនមិនចង់ចូលហាងនាំតែអស់លុយទេ។

«អូនត្រូវប្រឈមមុខនឹងការពិត មិនមែនឈ្លក់វង្វេងនឹងក្តីសុបិនបែបហ្នឹងទេ OK?»

ខ្ញុំបញ្ឈប់ការអានសៀវភៅ ហើយក៏សម្លឹងមើលទៅគេទាំងហួសចិត្ត៖

«ចង់មានន័យថាម៉េច?»

«មកចួបគ្នាឬមកអានរឿង? អាននោះអាន…គិតថាជីវិតពិតវាដូចប្រលោមលោកមែន? បានហើយម៉ាលីន សម្រាកទៅ…យើងល្មមបែកគ្នាហើយ!»

ខ្ញុំស្រាប់តែស្រឡាំងកាំងរកនិយាយអ្វីមិនត្រូវ។ ទោះកន្លងមកស្នេហានេះមិនពេញលេញដូចស្នេហាអ្នកដទៃ តែខ្ញុំមិនដែលគិតថាវានឹងបញ្ចប់ទៅទាំងបែបនេះទេ។ ខ្ញុំស្រឡាញ់គេដោយបេះដូងបរិសុទ្ធ ទោះគេមិនមែនជាបុរសក្នុងក្តីសុបិនរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនដែលគិតថាពួកយើងនឹងបែកគ្នាដែរ តែគេវិញ ហាស្តីគ្មានក្រែងចិត្តខ្ញុំអីបន្តិចសោះ ម៉េចក៏សុំបែកស្រួលៗម្ល៉េះ?

គេមិនខ្វល់ពីអារម្មណ៍ឈឺចាប់របស់ខ្ញុំ មិនចាំស្តាប់ថាខ្ញុំយល់ព្រមបែកពីគេឬអត់ទេ មនុស្សប្រុសអន់ចរិតម្នាក់នេះស្រាប់តែដើរចេញយ៉ាងចិត្តដាច់។

«ហេង…»

គេក៏ឈប់តាមសំឡេងខ្ញុំស្រែកហៅ។ គិតថាខ្ញុំស្រណោះលោកណាស់មែនទេ បុរសសក់ពណ៌ត្រួយចេក? ពួកយើងទាំងពីរគ្មានចំណុចណាដែលសមគ្នាទេ ហើយក៏មិនស័ក្តិសមធ្វើជាសង្សារនឹងគ្នាយូរណាស់មកហើយ។

គ្រាន់តែគេបែរមុខមកភ្លាមសៀវភៅប្រលោមលោកនៅនឹងដៃខ្ញុំក៏ហោះទៅប៉ះចំកណ្តាលមុខគេមួយទំហឹង។ ខ្ញុំគប់តាមកម្សួលចិត្តដែលខឹងខ្លាំង។ មិនមែនខឹងព្រោះតែគេសុំបែក តែខឹងព្រោះចរិតគេក្អេងក្អាងពេក។

គេគ្មានប្រតិកម្មតបតែសម្លក់ខ្ញុំចង់ជ្រុះគ្រាប់ភ្នែកដល់ដី។ ចង់សងសឹកណាស់ទៅអី? ខ្ញុំគិតថាលោកមិនហ៊ានទេ។ តាមចិត្តខឹងចង់តែហក់ទៅដាល់ចំកណ្តាលមុខឱ្យឈាមច្រមុះម្តង។ បំណាច់នឹងថាបែកគ្នាហើយកុំឱ្យនៅជាប់កម្មពារអី ខ្ញុំក៏ដោះនាឡិការដែលគេទិញឱ្យនៅថ្ងៃកំណើតគប់ទៅលើគេសារជាថ្មី។

មនុស្សប្រុសអន់ចរិតម្នាក់នេះស្រាប់តែរត់ទៅរើសនាឡិការឡើងបោសផ្លុំធ្វើដូចជាបារម្ភនឹងរបស់ណាស់ គេចង់បញ្ចាក់ថាគេមិនស្តាយខ្ញុំអីបន្តិចទេ គេស្តាយនាឡិការច្រើនជាង។ ចិត្តខ្ញុំកាន់តែឆួលក្តៅខឹងគេខ្លាំងលើសកម្រិត៖

«ទៅ…! ម៉េចក៏មិនទៅ!»

ម៉េចក៏ឯងស្រាប់តែក្លាហានដេញគេទាំងចិត្តដាច់យ៉ាងនេះម៉ាលីន? ឯងធ្វើចិត្តបានឬគ្រាន់តែសម្តែងធ្វើជាខ្លាំងនៅពីមុខគេទេ?

«​នៅមានទៀត!»

«នៅស្អីទៀត និយាយឱ្យអស់មក?»

ហួសចិត្តណាស់ដែលគេនិយាយទាមទារគ្មានភាពខ្មាសអៀនយ៉ាងនេះ ធ្វើមើលតែខ្លួនឯងនឹងទិញកាដូរឱ្យខ្ញុំច្រើនខ្លាំងណាស់អ៊ីចឹង។

«ស្បែកជើងនោះខ្ញុំជាអ្នកទិញឱ្យ ដោះឱ្យខ្ញុំបានអត់?»

«ចង្រៃយក!»

គេស្រាប់តែចង្អុលមកស្បែកជើងទាំងគូរដែលខ្ញុំកំពុងតែពាក់។ ខ្ញុំឃើញគេញញឹមឌឺបែបគិតថាខ្ញុំស្រឡាញ់ស្បែកជើងមួយគូនេះខ្លាំងណាស់ហើយ។ គ្មានអីអស្ចារ្យទេ​ តែហេតុអីក៏ស៊យម្ល៉េះ? ស្រាប់តែពាក់វាមកចំថ្ងៃគេទារយកទៅវិញ។

តាមអំណាចចិត្តខឹងខ្ញុំចង់តែគុបស្បែកជើងឱ្យចំកណ្តាលមុខដូចមុនទេ តែធ្វើបែបនោះខ្ញុំគឺជាមនុស្សគ្មានសីលធម៌ពេកហើយ ខ្ញុំបានត្រឹមតែបោះវាទៅក្បែរជើងរបស់គេ៖

«អស់នៅ?»

«អស់ហើយ! អូ…! លុយចាយរួមគ្នាខែនេះមិនបាច់គិតទេ ព្រោះដើរលេងចេញលុយស្មើរគ្នា!»

ហ៊ឹស! លោកអើយ…ខ្ញុំរកនិយាយអ្វីតបទៅសង្សារស្ទាវកំពូលអន់ចរិតនេះមិនចេញទេ សូម្បីតែលុយដើរលេងរាល់ដងដែលខ្ញុំសឹងតែជាអ្នកចេញទាំងអស់សោះ ក៏គេគិតចង់ទូទាត់ទារពីខ្ញុំវិញដែរ។​ បែបនេះហើយ តើឱ្យខ្ញុំនឹងស្តាយស្រណោះគេដែរទេ? មើលចុះ គេរើសស្បែកជើងដើរចេញ ទាំងញញឹមឌឺទៀត។ គេទុកខ្ញុំជាស្អី? គេរកបានសង្សារថ្មីហើយបានជាធ្វើឬកឡូយមកសុំបែកខ្ញុំយ៉ាងនេះ?

«អែ៎…! ខ្ញុំសូមជូនពរលោក សូមឱ្យសង្សារថ្មីលោកឯង ទាត់ក្បាលចោលឆាប់ៗ! មនុស្សអន់ចរិតដូចជាលោក គ្មានថ្ងៃចួបស្នេហាពិតទេ!»

«មើលមាត់អ្អែស! អត់ខ្វល់យល់អ្ហេស? អត់ខ្វល់!»

«អាមនុស្សឆ្កួត!»

គេកាន់ស្បែកជើងដើរចេញ ហើយក្រវីគូទក្រវីស្មាឌឺដាក់ខ្ញុំយ៉ាងព្រៃផ្សៃ។ ខ្ញុំឈឺចិត្តណាស់ចង់តែហក់ទៅធាក់គេពីក្រោយឱ្យបាក់ចង្កេះទេ មនុស្សប្រុសអីក៏អាក្រក់ខ្លាំងម្ល៉េះ? គេចាត់ទុកស្នេហារបស់ខ្ញុំជាអ្វីទៅ? ហួសចិត្តណាស់នាងម៉ាលីន ហេតុអីក៏ឯងមកចួបមនុស្សប្រុសឆ្កួតឡប់បែបនេះ យកធ្វើជាសង្សារទៅកើត? មិនគួរទេ…!

ពេលគេចេញទៅបាត់ អារម្មណ៍ឈឺចាប់ស្រាប់តែជៀតចូលក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំ។ ទោះគេមិនស័ក្តិសមឱ្យខ្ញុំស្តាយស្រណោះ​ តែហេតុអីខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាឈឺចាប់ មកពីខ្ញុំស្រឡាញ់គេមែនទេ? ខ្ញុំសម្លឹងមើលសៀវភៅសំណព្វចិត្តដែលត្រូវខ្ញុំគប់ចោលនៅលើដី។ វាគ្មានកំហុសសោះ តែម៉េចក៏ខ្ញុំមិនចង់រើសវាយកមកវិញ? ខ្ញុំមិនចង់ឃើញសំណេរដែលខ្លួនសសេរនៅទំព័រចុងក្រោយ ហើយក៏លែងជឿជាក់រឿងស្នេហ៍ពិតអីទៀតហើយ វាមានតែក្នុងប្រលោមលោកទេ។

ខ្ញុំសម្រេចចិត្តដើរចេញមិនរើសសៀវភៅមកវិញមែន។

«អេ…ក្មេងតូច!»

ខ្ញុំងាកក្រោយវឹងឃើញពូសន្យាឱនរើសសៀវភៅប្រលោមលោកនោះ។ គាត់ដើរមកក្បែរ ហើយហុចវាមកឱ្យខ្ញុំ៖

«ភ្លេចសៀវភៅហើយ!»

«ខ្ញុំមិនត្រូវការទេ!»

ខ្ញុំនិយាយធ្វើហី នៅនឹកឃើញដល់រឿងឈឺចិត្តនោះនៅឡើយ។ សៀវភៅនេះអាចនឹងធ្វើឱ្យខ្ញុំចងចាំរឿងរ៉ាវថ្ងៃនេះ ម្លោះហើយខ្ញុំក៏សម្រចិត្តនិយាយបែបនោះ។ តែគាត់មិនបញ្ឈប់ទេ នៅដេញដោលមកខ្ញុំទៀត៖

«ហេតុអី? អូ…! ឬមួយក៏សៀវភៅមួយក្បាលនេះ ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះគេទិញឱ្យដែរ?»

«ពូគិតថា គេចេះអានសៀវភៅល្អអ៊ីចឹងដែរ? បើមែនគេនឹងប្រមូលខ្ទេចគ្មានសល់ហើយ។»

ខ្ញុំនិយាយទាំងមិនសប្បាយចិត្ត តែគាត់បែរជាសើចទៅវិញ។ គាត់ប្រហែលអស់សំណើចដែលហួសចិត្តនឹងចរិតតួហេងដែរទេដឹង? មែនហើយនឹកឃើញចង់តែសើច ខ្ញុំមិនដែលឃើញមនុស្សប្រុសបែបហ្នឹងទេលោក។

«ហើយម៉េចក៏ទុកចោល? ក្មេងនេះខឹងគោវាយរទេះហើយទេតើ។ សៀវភៅមានខុសអីឯណា មិនខ្លាចគេគិតថា…យើងជាក្មេង…»

«បានហើយៗ មិនបាច់និយាយទេពូ! បើពូចង់បានសៀវភៅហ្នឹងខ្ញុំឱ្យ!»

«មែនអ្ហី?!»

គាត់សួរខ្ញុំបញ្ជាក់អរប្លែក។ ពូសន្យាសប្បាយចិត្តអីខ្លាំងដល់ថ្នាក់នឹង? មកពីគាត់បានសៀវភៅអានដោយមិនអស់លុយ ឬក៏មានចេតនាអ្វីផ្សេងទេដឹង? តែគាត់មិនអន់ឯណា បើចង់បានសៀវភៅមួយក្បាលនេះមានអីទៅពិបាក។ មិនយល់ទេ ឃើញគាត់ជក់អានខ្ញុំកាន់តែមិនយល់ពីគាត់ហើយ។

«អរគុណហើយណា ខ្ញុំសន្យាថាខ្ញុំនឹងរក្សាវាឱ្យបានល្អ។»

«ស្រចតែពូចុះ!»

ខ្ញុំក៏ដើរចេញពីគាត់ទាំងគ្មានអារម្មណ៍រីករាយអ្វីបន្តិច។ បើជាថ្ងៃធម្មតាខ្ញុំអាចនឹងពិបាកធ្វើខ្លួនឱ្យត្រូវពេលបាននិយាយជាមួយគាត់ តែនេះវិញ្ញាណខ្ញុំដូចមិននៅក្នុងខ្លួនទេ តិចវាហោះទៅចងកម្មនឹងតួហេងទេដឹង?

«ខ្ញុំនឹងសាកល្បងក្មេងតូច»

ខ្ញុំភ្ញាក់បន្តិចនឹងសំឡេងស្រែករបស់គាត់ពីក្រោយខ្នង។ មិនប្រាប់ក៏ដឹងថាគាត់បានអានសំណេររបស់ខ្ញុំហើយ។ តែអំឡុងពេលនេះខ្ញុំរកតែញញឹម រកតែរីករាយនឹងពាក្យសន្យារបស់គាត់បន្តិចមិនមានសោះ ព្រោះអារម្មណ៍ឈឺចាប់នៅរងំក្នុងចិត្តនៅឡើយ ហើយម្យ៉ាងក៏មិនជឿជាក់ទៅលើតួឯកក្នុងសុបិនឆ្កួតឡប់ទៀតនោះដែរ។

«មិនអាចទៅរួចទេ បំភ្លេចវាទៅពូ!»

…………………………

មិននឹកស្មានថាបរិយាកាសនាមាត់ទន្លេនៅតែបរិសុទ្ធដរដែល គិតទៅខ្ញុំខានមកទីនេះជិតមួយឆ្នាំហើយ សូម្បីតែមុខពូសន្យាក៏លែងបានចួប។ ចង្រៃមកពីសង្សារហេងស៊យរបស់ខ្ញុំនឹងហើយ បើមិនព្រោះតែគេយកទីនេះជាការសុំបែកផ្លូវគ្នាទេ ខ្ញុំក៏មិនរអានឹងមកអង្គុយដ្រាម៉ា អានសៀវភៅលេងដូចពេលមុនដែរ។ គិតទៅនៅខឹងមិនទាន់បាត់ផង។

ទឹកទន្លេហូរទៅហើយមិនត្រឡប់ក្រោយទេ មិនបានប៉ុន្មានផងរលកថ្មីក៏ចូលមកដល់។ ចុះខ្ញុំចាំបាច់អីនៅស្តាយស្រណោះស្នេហាគ្មានរសជាតិនោះធ្វើអ្វីទៀត  ម៉េចក៏មិនរងចាំអ្នកថ្មីចូលមកជំនួសដូចជារលកទឹកដែលបោកបក់ទៅ? សង្ឃឹមថាជំនោរខ្យល់នាមាត់ទន្លេ នឹងរុញច្រានអតីតកាលដ៏អស់សំណើចមួយនេះចេញពីជីវិតខ្ញុំឱ្យឆ្ងាយ ហើយជួយរុញសុភមង្គលថ្មីឱ្យខ្ញុំបានឆាប់ផង។

«ម៉ាលីន…!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ដូចគេចាប់កន្ត្រាក់។ កំពុងឈរអណ្តែតអណ្តូងសម្លឹងទឹកទន្លេ ចុះអ្នកណាមកស្រែកហៅឈ្មោះខ្ញុំលាន់ដូចជាមេក្រូអ៊ីចឹង? ខ្ញុំសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន ស្រាប់តែឃើញពូសន្យាឈរលើបង់ដែលគេអង្គុយស្រែកហៅឈ្មោះខ្ញុំទៅកាន់ទឹកទន្លេខ្លាំងៗ ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រឡាំងកាំងគាំងនិយាយអ្វីមិនចេញ។ គាត់កំពុងធ្វើអី? ព្យាយាមធ្វើជាបុរសក្នុងក្តីសុបិនរបស់ខ្ញុំមែនទេ?

«ម៉ាលីន….!»

«ពូសន្យា!»

ខ្ញុំដើរទៅស្រែកហៅគាត់ពីក្រោយជាមួយអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់។ ក្នុងចិត្តខ្ញុំយ៉ាងណាឱ្យប្រាកដខ្ញុំក៏មិនទាន់ច្បាស់ដែរ ព្រោះសុខៗស្រាប់តែមនុស្សប្រុសល្អម្នាក់ដែលខ្ញុំតែងតែគិតប្រាថ្នា មកតាំងខ្លួនធ្វើជាបុរសក្នុងក្តីសុបិនរបស់ខ្ញុំទៅវិញ។

ពូសន្យាចុះមកញញឹមពព្រាយដាក់ខ្ញុំ។ តាមឬកពារនិងទឹកមុខរបស់គាត់ មើលទៅដូចជាសប្បាយចិត្តណាស់ គាត់ត្រេកអរព្រោះឃើញខ្ញុំ ឬយ៉ាងណា? តែខ្ញុំនៅតែប្រកាន់ចិត្តខឹងចំពោះគាត់ដរដែល៖

«ពូធ្វើអី? នេះចង់មកឈរហៅឈ្មោះខ្ញុំឱ្យគ្រប់៣៦៥ដងអ៊ីចឹងហី?»

«តែខ្ញុំបានសន្យា…»

លោកអើយខ្ញុំដឹងហើយនៅសួរបញ្ជាក់ទៀត។ មើលចុះទឹកមុខគាត់ប្រែជាស្រពាប់ស្រពោនបែបគិតថាខ្ញុំខឹងនឹងគាត់ទេដឹង? តែពូមិនដឹងទេថា ខ្ញុំនេះអរចង់ហោះដល់ឋានព្រះឥន្ទទៅហើយ។ ខ្ញុំមិនចង់ជឿទេថា មានមនុស្សប្រុសសង្ហា ល្អទាំងព្រមបែរជាយកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំខ្លាំងដល់ថ្នាក់នេះ។

ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយខ្ញុំនៅតែប្រកាន់ឬកធ្វើជាមិនពេញចិត្តនឹងអ្វីដែលគាត់កំពុងធ្វើនេះដរដែល៖

«ពូឯងម៉េចហ្នឹង? នៅលើលោកនេះមានមនុស្សដូចពូប៉ុន្មាននាក់ទៅ? ពូធ្វើបែបនេះធ្វើអី?»

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ…»

គាត់និយាយមិនទាន់បញ្ចប់ឃ្លាផងស្រាប់តែលើកសៀវភៅប្រលោមលោកនោះមកបង្ហាញច្បាស់នៅពីមុខខ្ញុំ។ ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញនូវសំណេរដែលខ្លួនសរសេរនៅទំព័រចុងក្រោយ។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ តែនៅលាក់អារម្មណ៍ទោះជាចង់ញញឹមក៏ត្រូវបិទបាំងសិនដែរ។

«ដឹងត្រឹមថាខ្ញុំចង់បំពេញបំណងម្ចាស់សៀវភៅនេះ …»

ទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោនរបស់លោកពូកាន់តែធ្វើឱ្យខ្ញុំរីកថ្លើមប៉ុនចង្អេរ។ ខ្ញុំនៅតែបន្តធ្វើមុខក្រញូវក្បត់បេះដូងដែលលោតរណ្តំព្រោះតែភាពរីករាយ ហើយទាញសៀវភៅពីដៃគាត់មកកាន់ធ្វើហី៖

«តែខ្ញុំមិនបានគោរពតាមពាក្យសន្យានឹងទេ…ខ្ញុំរៀបការរួចហើយ!»

គាត់បញ្ចេញប្រតិកម្មគួរឱ្យស្រឡាញ់។ សម្លឹងមុខខ្ញុំជាមួយនឹងកែវភ្នែកស្រទន់ ហើយព្យាយាមញញឹមទាំងអួលដើមក ខ្ញុំដឹងច្បាស់ណាស់លោកពូ សម្តីរបស់ខ្ញុំវាយប្រហាទឹកចិត្តពូប៉ុនណា តែពូនៅក្លែងធ្វើជាសប្បាយចិត្តជំនួសខ្ញុំដើម្បីបន្លប់អារម្មណ៍ឈឺចាប់។

ពូសន្យាដាក់បង្គុយលើបង់ថ្មទាំងអស់សង្ឃឹម។ ខ្ញុំលួចញញឹមជាសម្ងាត់ហើយអង្គុយក្បែរគាត់ចាំស្តាប់ពាក្យបរិយាយបន្ត៖

«ដូចខ្ញុំប្រាប់អ៊ីចឹង! ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បំពេញក្តីស្រមៃរបស់លីន។ ខ្ញុំចង់ឱ្យលីនសប្បាយចិត្ត! ហើយឥឡូវ…តួនាទីរបស់ខ្ញុំចប់ហើយ»

ពូខូចចិត្តមែនទែនឬធ្វើលេងនឹង? បើអ៊ីចឹង…មានតែពូស្រឡាញ់ខ្ញុំហើយ? ពូពិតជាតួឯកក្នុងប្រលោមលោករបស់ខ្ញុំមែនទេ?

ពូសន្យាដើរទៅទាញហ្គីតារបស់គាត់ដែលបញ្ឈរចោលផ្អែកនឹងបង់អង្គុយ។ គាត់ប្រុងនឹងចាកចេញទាំងបែបនេះអ្ហែស? មិននិយាយតវ៉ាជាមួយខ្ញុំមួយម៉ាត់ទេអី? គ្រាន់តែខ្ញុំថារៀបការរួចភ្លាមចង់រត់ចេញតែម្តង​ បែបហ្នឹងហៅថាស្រឡាញ់ដែរ?ខ្ញុំខ្លាចគាត់រត់ចោលបាត់ ក៏រកនឹកសំនួរសួរផ្តេសផ្តាស ដើម្បីឃាត់ដំណើរគាត់៖

«ពូអាយុប៉ុន្មានហើយ?​»

«ថាម៉េច?»

គាត់បែរក្រោយវឹងជ្រួញចិញើ្ចមសួរខ្ញុំយ៉ាងចម្លែក បែបមិននឹកស្មានថាខ្ញុំសួរគាត់យ៉ាងហ្នឹងទេ។ ខ្ញុំសម្លឹងមុខគាត់ តាមរយៈក្រសែភ្នែកដែលមានប្រៀបខ្លាំងលើបេះដូងរបស់គាត់៖

«សាមក្រាស់ចូលសែហើយទេដឹង? ម៉េចក៏ពូមិនព្រមយកប្រពន្ធ? មកចំណាយពេលធ្វើតាមសន្យាឆ្កួតឡប់មួយនេះធ្វើអី?»

គាត់នៅស្ងៀមមិនឆ្លើយ សូម្បីតែមុខរបស់ខ្ញុំក៏គាត់មិនខ្ចីសម្លឹងដែរ ដូចជាកំពុងរកនឹកចម្លើយកុហកខ្ញុំមិនឃើញទេដឹង? បើអ៊ីចឹងហើយ ម៉េចក៏មិននិយាយថា ពូស្រឡាញ់ក្មួយឱ្យចប់រឿងតែម្តងទៅ អាលនឹងខ្ញុំតបទៅវិញថា ខ្ញុំមិនទាន់រៀបការទេ នៅរង់ចាំសន្យាមួយនេះដដែល។

លោកពូស្រាប់តែដាក់អង្គុយនៅលើបង់ជាមួយនឹងទឹកមុខស្រពោន បើប្រាប់ការពិតពីឥឡូវបែបលែងបានឃើញមុខក្រញូវរបស់គាត់ទៀតហើយ។ ខ្ញុំអង្គុយក្បែរគាត់យ៉ាងកៀកស្និទ្ធយកតែមែនទែន តែគាត់ធ្វើធម្មតា ដូចជាគ្មានអារម្មណ៍រំភើប រំជើបរំជួលអ្វីបន្តិចសោះ ម្លោះហើយខ្ញុំនៅតែតាមជម្រេញមិនឈប់៖

«ហេតុអី?»

«វាជាទម្លាប់របស់ខ្ញុំ​ ដែលចូលចិត្តធ្វើឱ្យមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួនសប្បាយចិត្ត»

គាត់ព្យាយាមញញឹមទាំងដួងចិត្តកំពុងឆេះសន្ធៅ ព្រោះពាក្យលេងសើចរបស់ខ្ញុំ។ ពូសន្យាស្រាប់តែទាញសៀវភៅប្រលោមលោកពីដៃខ្ញុំហើយលើកបង្ហាញខ្ញុំសារជាថ្មី៖

«អរគុណសម្រាប់សៀវភៅនេះ! អានច្រើនដងពេក ខ្ញុំអាចចាំរាល់ពាក្យសន្ទនារបស់តួអង្គទាំងអស់ ហើយសឹងតែក្លាយខ្លួនទៅជាអ្នកនិពន្ធទៅហើយ។»

ខ្ញុំស្រាប់តែផ្ទុះសំណើច។ មិននឹកស្មានថាបុរសវ័យចំណាស់ម្នាក់ដែលមមាញឹកនឹងការងារ ស្រាប់តែចោលពេលវេលាទៅដោយឥតប្រយោជន៍មកធ្វើរឿងទាំងនេះដើម្បីបំពេញក្តីស្រមៃក្មេងស្រីធម្មតាដូចខ្ញុំទៅវិញ។ ខ្ញុំសម្លឹងមុខគាត់ពេញដោយក្តីស្រឡាញ់ និងអាណិតពេញបេះដូង៖

«តាំងពីតួហេងបានបោកប្រាស់ខ្ញុំមក ខ្ញុំមិនជឿរឿងស្នេហាក្នុងសៀវភៅនេះទៀតទេ។ ខ្ញុំគិតថា…វាគ្រាន់តែជារឿប្រតិដ្ឋតែប៉ុណ្ណោះ!»

«ចុះអូនតូចមិនគិតថា…រឿងប្រតិដ្ឋក្នុងប្រលោមលោក តែងតែឆ្លុះបញ្ជាំងពីរឿងពិតទេ?»

ពូសន្យាបើកភ្នែកធំសម្លឹងមើលខ្ញុំ ហាក់ចង់បញ្ជាក់ថា គាត់ជឿជាក់លើរឿងស្នេហាក្នុងប្រលោមលោកនេះខ្លាំងណាស់។ ហ៊ឹស…គិតថាក្មេងស្រីៗនឹងលង់ស្រឡាញ់កំលោះចាស់សង្ហាទាំងអស់មែនទេ? កុំតែពូជាមនុស្សប្រុសដែលគួរឱ្យស្រឡាញ់ទេ កុំអីខ្ញុំក៏មិនស្រឡាញ់ដែរ។

«ខ្ញុំមិនជឿទេ! ហើយខ្ញុំគិតថា គ្មានមនុស្សប្រុសណាហ៊ានធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីបញ្ជាក់ពីស្នេហាស្មោះអីនឹងដែរ។ ចុះពូ…កំពុងព្យាយាមសម្តែងធ្វើតួឯកមែនអ្ហែស?»

គាត់ញញឹមសោះកក្រោះងាកមុខចេញពីខ្ញុំ អារម្មណ៍របស់គាត់ពេលនេះដូចជាស្រស់ថ្លាជាងពេលមុនបន្តិច៖

«ស្រេចតែម៉ាលីនគិតចុះ តែខ្ញុំបានបំពេញសន្យាខ្ញុំរួចរាល់ហើយ»

ចេះមកបោកក្មេងទៅកើត។ មិនដឹងថាម៉ាក់គាត់ស្គាល់និស្ស័យកូនប្រុសតាំងពីចាប់កំណើតមកហើយទេដឹង បានជាដាក់ឈ្មោះត្រូវអីយ៉ាងនេះ។ ឬមួយក៏មកពីគាត់ឈ្មោះសន្យា បានជាចូលចិត្តគោរពតាមសន្យារបស់អ្នកដទៃទាំងម្ចាស់ខ្លួនគេមិនដឹងយ៉ាងហ្នឹង?

«ធ្វើម៉េចខ្ញុំដឹងថា…ពូមកទីនេះរាល់ថ្ងៃទៅ?»

«គិតថាខ្ញុំកុហកក្មេងមែន?»

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ! ពូ…មួយឆ្នាំមុនបើសិនជាពូរៀបការប្រហែលជាមានកូនមួយហើយមែនអ្ហែស?»

ពាក្យសម្តីតែប៉ុន្មានម៉ាត់របស់ខ្ញុំស្រាប់តែធ្វើឱ្យលោកពូសើចបញ្ចេញស្នាមជ្រួញនៅចុងកន្ទុយភ្នែក ដូចអារម្មណ៍សោកសៅរបស់គាត់បានរសាយចេញពីខ្លួនខ្លះហើយ។ បើដឹងថាខ្ញុំនៅរង់ចាំគាត់ពេញមួយឆ្នាំទៀត មិនដឹងថាអរហោះដល់ឋានណាទេលោកពូ។

«ឱ្យខ្ញុំរៀបការម៉េចទៅ? បើតួឯកស្រីរបស់ខ្ញុំមិនព្រមបង្ហាញខ្លួនផង!»

ខ្ញុំស្រាប់តែអៀនឡើងចង់រឹងខ្លួន មិនប្រាប់ក៏ដឹង តួឯកស្រីរបស់គាត់ប្រាកដជាសំដៅមកខ្ញុំហើយ។ មិនដឹងជាចាស់ស្អីទេ មកនិយាយខាបអារម្មណ៍ក្មេងយ៉ាងហ្នឹង៖

«ចុះពូមិនខ្លាចគេគិតថា…ពូជាគោចាស់ចង់ស៊ីស្មៅខ្ចីទេអ្ហែស?

«អ្នកណាថា បើគោចាស់សង្ហាជាងស្មៅខ្ចីទៅទៀតនោះ!»

«ពូសន្យា…! ពូចង់ថាខ្ញុំមុខចាស់មែន?»

ស្តាប់គាត់និយាយចុះសរសើរខ្លួនឯងឱ្យទាល់តែបាន ហើយមកនិយាយឌឺដងថាខ្ញុំជាក្មេងស្រីមុខចាស់ទៀត។ ឃើញខ្ញុំមុខជូរគាត់ស្រាប់តែសើចបញ្ចេញថ្ពាល់ខួចទាំងសង។ ស្នាមញញឹមនេះហើយដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំចេះតែស្រមៃឃើញបុរសក្នុងសុបិនមិនដែលបាត់មួយយប់សោះ។

«នៅសើចទៀត! ខ្ញុំនេះឆ្កួតហើយ ដែលចំណាយពេលមកអង្គុយឃ្លាំមើលពូរាល់ថ្ងៃនោះ។»

លោកពូស្រាប់តែបើកភ្នែកធំសម្លឹងខ្ញុំ។ អ៊ីយ៉ាៗ…សង្ស័យអរដល់ថ្នាក់គាំងរកនិយាយអ្វីមិនចេញហើយ៖

«ពិតមែន? នេះក្មេងតូចមកអង្គុយចាំមើលខ្ញុំរាល់ថ្ងៃ?»

ខ្ញុំបានឃើញពន្លឺអ្វីម្យ៉ាងនៅក្នុងកែវភ្នែករបស់គាត់។ គ្រាន់តែដឹងថាខ្ញុំមកតាមឃ្លាំមើលគាត់រាល់ថ្ងៃភ្លាមស្រមោលព្រាលៗដែលជាស្រមោលសោកសៅនោះក៏រសាត់អស់ពីថ្ងាសទូលាយ។ បេះដូងចាប់ផ្តើមដំណើរការវិញហើយមិនដឹង៖

«ចា…! បើមិនមកម៉េចនឹងខ្ញុំដឹងថា ពូជាមនុស្សឆ្កួតជាមួយពាក្យសន្យាក្នុងសៀវភៅនឹងទៅ!»

ពូសន្យាញញឹមឡើងពព្រាយ ធ្វើឱ្យខ្ញុំអៀនខ្លាំងមិនហ៊ានប្រឈមមុខនឹងគាត់ទៀត។ តែពេលនោះតួហេងស្រាប់តែមានវត្តមាននៅពីមុខយើងទាំងពីរនាក់យ៉ាងច្បាស់ចែស កាត់ផ្តាច់អស់មនោសញ្ចេតនាស៊ីអារម្មណ៍របស់យើងទាំងពីរ។ ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតដូចជាន់ចំកពស់វែក។ ពូសន្យាសម្លឹងមុខខ្ញុំធ្វើឱ្យភាពរីករាយទាំងអម្បាលម៉ានរលាយហ្មត់ដូចអំបិលត្រូវទឹក។

មុខតួហេងស្រពាប់ស្រពោនខ្លាំងណាស់ហាក់ដូចមានវិបត្តិយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ៖

«ម៉ាលីន!»

ខ្ញុំក្រោកឈដើរទៅរកតួហេងទាំងមិនបានចាប់អារម្មណ៍ពីពូសន្យាថាគាត់បញ្ចេញកាយវិការបែបណាទេ៖

«ម៉េចក៏នៅទីនេះ? ហេងសុខសប្បាយតើអី?»

គេចេះតែឱនមុខចុះមិនហ៊ានសម្លឹងខ្ញុំចំ។ កុំប្រាប់ណាតួហេង ថាសង្សារថ្មីលោកទាត់លោកចោលមែន។ បើអ៊ីចឹងឱ្យសមមុខចុះ។ ទំនាយរបស់ខ្ញុំច្បាស់ជាស័ក្តិសិទ្ធិអ៊ីចឹងហើយ។ មួយសន្ទុះក្រោយទើបគេព្រមហើបមាត់និយាយថ្នមៗ៖

«មិនសុខទេ… ព្រោះខ្ញុំនឹកម៉ាលីន!»

«នឹកខ្ញុំ? ហាស ហាស គួរឱ្យចង់សើចណាស់។»

ខ្ញុំអស់សំណើចពិតមែន វាមិនមែនជាការសម្តែងដើម្បីឌឺដងឱ្យសង្សារចាស់នោះទេ។ ខ្ញុំចង្អុលខ្លួនឯងទាំងហួសចិត្តពេលឮគេនិយាយថានឹកខ្ញុំ តែមើលទៅគេចុះ ម៉េចក៏គួរឱ្យអាណិតខ្លាំងអីដល់ថ្នាក់នេះ? មុខដូចជាចង់យំហើយ។

«ហើយចុះមិត្តស្រីរបស់លោក?»

«កុំរឭកពីនាងអី នាងមិនមែនជាស្នេហាពិតរបស់ខ្ញុំទេ!»

ជ្រេញណាស់លោកបងសក់ពណ៌ត្រួយចេក។ ចេះមកនិយាយរឿងស្នេហាពិតមិនចេះអៀនមាត់សោះ ហើយចុះពាក្យសម្តីដែលនិយាយគ្នាកាលពីមួយឆ្នាំមុនបាត់ទៅណាអស់ហើយ? ក្រែងថាមិនខ្វល់ពីស្នេហាពិតឯណាហី? ចេះមកនិយាយបោកគ្នាទាំងរស់ទៅកើត បើគេមិនមែន ចង់ថាខ្ញុំឬដែលជាស្នេហាពិតរបស់លោក?

«រួចចុះខ្ញុំ? ខ្ញុំជាស្នេហាពិត? អូខេ…ខ្ញុំអត់ឱនទោសឱ្យលោកចុះ!»

តួហេងអរលោតកញ្ឆេង គេសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់មើលទៅបានជាមកចាប់ដៃខ្ញុំយ៉ាងស្អិតបែបនេះ។ មុខលោកហ្នឹងអ្ហែសទុកខ្ញុំជាស្នេហាពិត? សប្បាយសិនទៅសង្សារស្ទាវ។ ហ៊ឹម…និយាយបែបហ្នឹងមិនដឹងថាពូសន្យាមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាទេ តិចគាត់ស្រាប់តែរត់ទៅផ្ទះបាត់ទៅ? អំឡុងពេលដែលមុខតួហេងរីកដូចគ្រាប់ជី គាត់ប្រហែលកំពុងចងមុខដូចគេចាប់វាយហើយ។

«អរគុណណាស់ HONEY»

«ប៉ុន្តែ…ខ្ញុំចង់ឱ្យលោកបង្ហាញស្នេហ៍ពិតដល់ខ្ញុំ»

គេញញឹមក្របួចដូចជាជឿជាក់ខ្លួនឯងណាស់ហើយ៖

«បង្ហាញស្នេហ៍ពិត…បាន! អូនចង់ឱ្យបងធ្វើអ្វីប្រាប់មកចុះ!»

«វាងាយស្រួលទេតួហេង! លោកគ្រាន់តែលោតចូលទៅក្នុងទឹកទន្លេ ហើយហែលទឹកលេងរយៈពេលមួយម៉ោងទៅ! ម៉េច? លោកអាចធ្វើបានទេ?»

គេព្រលែងដៃខ្ញុំចេញយ៉ាងប្រញាប់។ អ៊ីយ៉ាបែបសើចលែងសមហើយតើ? ច្របូកច្របល់ខ្លាំងណាស់អីបានជាឡេងឡង់មើលឆ្វេងស្តាំមិនឈប់យ៉ាងនេះ។ ខ្ញុំលួចងាកមើលទៅពូសន្យា មិនដឹងសោះថាគាត់អង្គុយសើចយ៉ាងសម្ងាត់។ បែបហួសចិត្តនឹងលក្ខខណ្ឌដែលខ្ញុំដាក់ឱ្យតួហេងហើយមើលទៅ។

ខ្ញុំដើរទៅអង្គុយក្បែរពូសន្យាឱបដៃធ្វើហី។​ មើលគេចុះ ដើរលបៗទៅអើតទឹកទន្លេមុខស្លេកដូចមាន់ស្ងោរ។ គ្រាន់តែរឿងប៉ុណ្ណឹងសោះ ធ្វើដូចមេឃរលំបាក់សង្កត់លើអ៊ីចឹង។ បើខ្លាំងមែនម៉េចក៏មិនលោតទៅ។

អ៊ីយ៉ាៗ…ប្រភីសប្រភូសវីសតែនឹងដួលខ្ពោកចូលទន្លេគ្រាំទៅហើយ។ ល្អសើចណាស់មួយឆាកនេះ សង្សារស្ទាវអើយខ្ញុំក៏មិនចង់ធ្វើបាបបងប៉ុន្មានដែរ តែមកពីបងមើលមិនឃើញតម្លៃអូនខ្លួនឯងទេតើ។ ខ្ញុំបានចិត្តក៏និយាយតឿនគេបន្ថែម៖

«តួហេងលឿនឡើង!»

គេស្រាប់តែបែរក្រោយសម្លក់ខ្ញុំទាំងកំហឹងពេញមុខហើយស្រែកឡើងមួយទំហឹង៖

«អត់ទេ……..!»

………………………….

«ទីតៗៗៗ»

ជាសំឡេងកាប៉ាល់ធំទេតើ!

«អាលីន!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត បើកភ្នែកសម្លឹងមើលឆ្វេងស្តាំ។ ខ្ញុំឃើញគ្រប់យ៉ាងរក្សាសភាពដដែល សូម្បីតែពូសន្យាដែលអង្គុយដេញហ្គីតាក៏នៅដដែល មើលមកខ្លួនឯងវិញទាំងចិញ្ចើមជ្រួញចូលគ្នាពិចារណា…សម្លៀកបំពាក់ខ្ញុំមិនបានប្តូរ​ ស្បែកជើងក៏អត់? អូ…ខ្ញុំចាំបានថា អម្បាញ់មិញ តួហេងបានយកស្បែកជើងខ្ញុំទៅបាត់ហើយ បើអ៊ីចឹងមានន័យថា អម្បាញ់មិញខ្ញុំដេកយល់សប្ត?

ខ្ញុំអង្គុយចាំមិត្តភក្តិរហូតដល់ដេកលក់ ហើយស្រមៃវែងឆ្ងាយយ៉ាងនេះផង?

ខ្ញុំខំរកមើលតួហេងក្រែងអម្បាញ់មិញជាការពិត តែគ្មានឃើញស្រមោលគេទេ ឃើញតែម៉ាណែតមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្ញុំដើរមកញញឹមស្រស់កាន់ស្បោងម្ជូរសំដៅមករកខ្ញុំ។ យ៉ាងម៉េចអ៊ីចេះ? អង្គុយផ្អែកខ្នងជាប់ដងទង់ជាតិមួយភាំងអម្បាញ់មិញសោះយល់សប្តវែងឆ្ងាយដល់ម្លឹងអី?

ប្រហែលជាសំឡេងស្រែករបស់តួហេងក្នុងយល់សប្តបូកនឹងសំឡេងស៊ីផ្លេទូកនេះហើយដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ដឹងខ្លួនវិញនោះ។ ម៉ាណែតអង្គុយក្បែរខ្ញុំ រួចដាក់ស្បោងម្ជូរនិងកែវទឹកអំពៅនៅចំកណ្តាល មើលនាងចុះសើចញឹមៗមិនដឹងជាកើតស្អីទេ។

«កុំប្រាប់យើងថាឯងដេកលក់ណា»

ខ្ញុំធ្វើមុខជ្រេញសម្លក់នាងជើងល្អម្នាក់នេះ។ នៅមកនិយាយឡូយទាំងមិនដឹងខ្លួនខុសទៀត បើកុំតែគេមកយឺតដល់ទៅជិតមួយម៉ោង ស្មានថាខ្ញុំអាចអង្គុយដេកនៅទីសាធារណៈខ្មាសគេយ៉ាងនេះទេ។ ខ្ញុំឆ្លើយធ្វើហីមិនមើលមុខគេ៖

«អ៊ឹម…ថែមទាំងយល់សប្តិទៀតផង»

«យល់សប្ត? ហើយមួយភ្លែតហ្នឹង? ប៉ិឯងយល់សប្តឃើញអី?»

ខ្ញុំខឹងនឹងស្រីឆ្កួតនេះណាស់ដែលមកភ្ញាក់ផ្អើលឌឺដងស្រែកសឹងតែបែកទឹកទន្លេ…តែបើនិយាយពីរឿងយល់សប្តអម្បាញ់មិញនេះវិញ ខ្ញុំស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ល្អ ហើយសប្បាយចិត្តចម្លែក។ ខ្ញុំមិនខ្វល់តបនឹងមិត្តសម្លាញ់តែលួចមើលទៅពូសន្យាដែលអង្គុយដេញហ្គីតានៅមិនឆ្ងាយពីទីនោះ។ ម៉ាណែតក៏ស្រាប់តែសរសៀរមកក្បែរខ្លួនខ្ញុំ

«អ្ហេ…! គាត់សង្ហា ច្រៀងក៏ពីរោះ…អ្ហែងចូលចិត្តគាត់មែនពួកម៉ាក?»

គ្មានអ្នកណាដឹងចិត្តខ្ញុំ ហើយស្គាល់ខ្ញុំច្បាស់ជាងយាយចាស់ម្នាក់នេះទេ។ គេធ្វើឱ្យខ្ញុំអៀនមុខក្រហមង៉ូវ បានត្រឹមតែទំពារម្ជូរដែលនៅក្នុងមាត់បន្លប់ខ្សែភ្នែកដេញដោលរបស់គេ ហើយងក់ក្បាលតិចៗជាសញ្ញា។ នាងនោះស្រាប់តែបើកភ្នែកធំក្រឡោត ចង្អុលមុខខ្ញុំជាប់៖

«កុំប្រាប់យើងថាឯងយល់សប្តឃើញគាត់ហាស…?»

«The man in dream !!! »

ពួកយើងទាំងពីរលាន់មាត់ដំណាលគ្នា សើចសឹងតែផ្អើលអ្នកដែលនៅម្តុំនោះ

« អ៊ើយស្រីឆ្កួត…មនុស្សចាស់ក៏ឯងមិនលើកលែងដែរ។ តែ…ចាស់សង្ហា…»

ម៉ាណែតកាន់តែនិយាយធ្វើឱ្យខ្ញុំអៀននឹងពាក្យចំអន់របស់នាងយ៉ាងខ្លាំង។ មានអី…! សូម្បីតែយាយកញ្ចាស់​មិត្តខ្ញុំក៏មើលឃើញពូសន្យាសង្ហាដូចជាខ្ញុំដែរ។ ពួកយើងទាំងពីរនិយាយសើចៗ តែមិនដឹងថាពូសន្យាបានឮពីកិច្ចសន្ទនារបស់យើងដែឬអត់ បើសិនជាគាត់ពិតជាបានស្តាប់ឮមែន មិនរស់ទេខ្ញុំ…!

ខ្ញុំចេះតែលួចសម្លឹងមើលទៅពូសន្យាជាញយដង ពេលនោះខ្ញុំឃើញគាត់ឈប់ដេញហ្គីតាហើយលើកសៀវភៅប្រលោមរបស់ខ្ញុំមកបង្ហាញមុនពេលដែលគាត់ចាប់បើកទំព័រសៀវភៅនោះអាន។ តើគាត់ចង់បង្ហាញពីអ្វីឱ្យប្រាកដទៅ? ពាក្យសម្តីនិងកាយវិការរបស់គាត់ តើពិតដូចក្នុងសុបិនដែលខ្ញុំបានឃើញអម្បាញ់មិញនេះដែទេ? គាត់ពិតជាចង់ធ្វើតួឯកក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំមែនអ្ហែស? ឬមួយមកពីខ្ញុំគិតច្រើនម្នាក់ឯងពេកទេដឹង? ហ៊ឹម…ដូចជាពិបាកសន្និដ្ឋានដល់ហើយ បើខ្ញុំចេះសីល ខ្ញុំនឹងចូលទៅក្នុងបេះដូងរបស់ពូ ដើម្បីឱ្យដឹងថាពូគិត​មកលើខ្ញុំយ៉ាងណាឱ្យពិតប្រាកដ។ ឬមួយការយល់សប្តរបស់ខ្ញុំទាំងកណ្តាលថ្ងៃនេះ គ្រាន់តែជាការយល់សប្តទេ????

កម្រិតនៃការឈឺរបស់ខ្ញុំមិនបានវាស់ស្មើទំហំក្តីស្រលាញ់ ចិត្តនឹកស្រណោះដែលមានចំពោះលោកជាងម្ភៃឆ្នាំមកនេះទេ យាន ហុងលី តែវាផ្តល់ឱ្យខ្ញុំនូវអារម្មណ៍ស្កប់ស្កល់មួយដែលខ្ញុំព្រមទទួលយក បើទោះក្តីសុបិន ពាក្យថាស្រលាញ់របស់ខ្ញុំចំពោះលោកមិនត្រូវបានសារភាព តែដំណឹងពីភាពរស់រានមានជីវិតនិងទទួលបានសុភមង្គលដែលលោកបង្ហាញមកខ្ញុំពេលនេះ គឺស្កប់ស្កល់ហើយ។

ខ្ញុំនៅទទួលបានថា លទ្ធផលនៃការរង់ចាំមួយនេះ គឺជាអនុស្សាវរីយ៍ដ៏មានន័យបំផុតក្នុងជីវិតស្នេហារបស់ខ្ញុំចំពោះមនោសញ្ចេតនាដែលពិបាកបំភ្លេច ឬមិនគួរបំភ្លេចក្នុងជីវិត។

យ៉ាងហោចណាស់ ខ្ញុំបានបោះបង់ចោលចរិតឆ្នាស់ឆ្នើម មិនគួរឱ្យចូលចិត្ត បោះបង់ភាពខ្ពង់ខ្ពស់ ក្រអឺតក្រទម អំនួតក្អេងក្អាង មើលស្រាលអ្នកដទៃ ហើយខ្ញុំបានក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ដែលស្រលាញ់ ថ្នមថែរុក្ខជាតិដូចជាលោក ហើយក៏…ព្រោះលោក ទើបខ្ញុំរកឃើញខ្លួនឯងពិតប្រាកដថាចង់ក្លាយជាអ្វី ដើម្បីអ្វី។

ខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្រមៃចង់ក្លាយជាគ្រូបង្រៀន ចំណាយពេលច្រើនម៉ោងជាមួយក្មេងៗ រហូតដល់ស្នេហាងប់ងល់មានឥទ្ធិពល​ព្រៀប​ពេញបេះដូង ជាស្នេហាខកខាន បារម្ភខ្លាចគ្មានឱកាស ជាក្តីសង្ឃឹម ដែលមិនអាចបំពេញ តែបែរជាការពិតនៃក្តីស្រមៃ ដ៏ស្រពេចស្រពិលទៅវិញ។

យាន ហុងលី មិនទាន់អស់ទេសម្រាប់ពាក្យសារភាពរាប់ពាន់ឃ្លាដែលកប់ជ្រៅក្នុងបេះដូង អារម្មណ៍ណែនស្ទះដែល​មិន​អាច​បញ្ចេញ​ និងការទាមទារសម្លឹងមើលស្នាមញញឹមសោះកក្រោះមិនឆ្អែតឆ្អន់ តែយ៉ាងណាវាក៏ត្រូវបានបិទបញ្ចប់នៅចុងទំព័រសៀវភៅ បើទោះខ្ញុំដាក់លក្ខខណ្ឌរួចស្រេចនឹងខ្លួនឯងថា មិនបើកបន្ត ឬសរសេរអ្វីពីវាទៀតឡើយ។

ខ្ញុំមិនដឹងថាព្រោះដំណើរមនោសញ្ចេតនាកំពុងត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ ឬខ្ញុំខ្លួនឯងកំពុងទាមទារចង់លុបបំបាត់ ចង់បោះបង់អារម្មណ៍អត់ធ្មត់ ហើយក៏ព្រមបណ្តោយតាមការផ្សំផ្គុំពីគ្រួសារ…

«ល្ងាចថ្ងៃសៅរ៍ ម៉ាក់និងគ្រួសារខាងគេបានណាត់គ្នាហើយ ពួកយើងទៅបាយល្ងាចជុំគ្នាម្តង!»

ម៉ាក់បានចូលមកក្នុងបន្ទប់ ហើយបន្លឺសំឡេងពីក្រោយខ្នង ស្របពេលខ្ញុំបានបិទបញ្ចប់សៀវភៅកំណត់ហេតុ។ គាត់ជាមនុស្សម្នាក់ដែលយល់ច្បាស់ពីកូនស្រីបំផុត គាត់ស្គាល់ចិត្តខ្ញុំជាងខ្ញុំខ្លួនឯងដែលជាសាមីខ្លួន ហើយក៏ដឹងថា ទោះការយល់សម្របខ្លួនតាមការរៀបចំមួយនេះមិនមានសំឡេងជំទាស់ ប្រឆាំងតវ៉ា តែក្នុងចិត្តខ្ញុំមិនបានស្រលាញ់ឬនៅនឹក យាន ហុងលី កម្រិតណា ខ្ញុំមិនអាចលាក់បាំងពីម៉ាក់បានឡើយ។

ខ្ញុំមិនទម្លាប់រស់នៅក្នុងគ្រួសារដែលមានប៉ាម៉ាក់ជាអ្នកសម្រេចចិត្តជំនួសតាំងពីដឹងក្តីមក តែសម្រាប់រឿងមួយនេះ ខ្ញុំហាក់គ្មានលទ្ធភាពនិងដឹងថា ខ្លួនឯងនឹងដើរទៅផ្លូវណា រង់ចាំអ្នកណា ជ្រើសរើសអ្នកណា ឬធ្វើអ្វី ដើម្បីអ្វី នៅពេលណា?

ជាងសាមសិបឆ្នាំហើយ មិនអាក្រក់ទេ បើគ្រាន់តែខ្ញុំសាកល្បង បើកឱកាសឱ្យខ្លួនឯង បានស្គាល់មនុស្សថ្មីម្នាក់ដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់ ក្រៅពីការបិទបេះដូងរយៈពេលយូរ សម្រាប់តែមនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលគេបានបំភ្លេចខ្ញុំ។

«ចាសម៉ាក់!»

គាត់ចាប់អង្អែលសក់កូនស្រីតែម្នាក់ដែលគាត់ថ្នមថែមកជាយូរ។ ម៉ាក់ធ្លាប់លួចសរសើរលោក ដែលគាត់មិនធ្លាប់ចួបមុខសោះ ព្រោះបានផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់មិនល្អរបស់កូនស្រីគាត់ជាច្រើន ខ្ញុំក៏ភ្ញាក់ខ្លួនថា ព្រោះគេ ទើបខ្ញុំក្លាយជាខ្លួនឯងពិតប្រាកដនៅពេលនេះ ចេះនឹក ចេះអាណិត ចេះស្រលាញ់ ចេះឈឺ តែក៏រឹងមាំ។

វាសមតម្លៃណាស់ ដែលឈ្មោះគេនៅតែអន្ទោលក្នុងការចងចាំមិនងាយរលត់។

«គាត់ឈ្មោះអ្វីទៅម៉ាក់?»

ខ្ញុំបានសួរក្រោយម៉ាក់រៀបនឹងបិទទ្វារចាកចេញ។ គាត់ងាកមកញញឹមហួសចិត្តកូនស្រីពេកណាស់ តែក៏តប៖

«វិសាល!»

«មិនពីរោះដូច យាន ហុងលី សោះ!» ខ្ញុំលួចរអ៊ូក្នុងចិត្តតែមិនហ៊ានប្រាប់ម៉ាក់។

គិតទេថា ពេលខ្លះបេះដូងហាក់មិនដឹងអ្វី តែមកពីខួរក្បាលទេ ដែលចចេសមិនព្រមបំភ្លេច។ ហើយខ្ញុំក៏បានចូលគេងជាមួយប្រធានបទថ្មីដែលគួរទន្ទេញជាប់មាត់គឺ«វិសាល»នៅរាត្រីនោះ។

មិនយូរឡើយ ការចួបជុំក៏បានមកដល់។ ខ្ញុំហាក់មានជំនាញសម្របខ្លួនបានល្អណាស់ទាំងជាមួយក្មេងៗរពិសទាំងនោះ​ ក៏ដូចជាចាស់ទុំ ដែលញញឹមពេញចិត្ត ពេញថ្លើមរូបខ្ញុំនៅពេលនេះ។

សូម្បីគេ…ដែលលួចសម្លឹងមុខរហូតធ្វើឱ្យខ្ញុំពិបាកទប់ទល់បំផុតពីអារម្មណ៍អៀនខ្មាស។

«ម៉ាក់! កូនសុំទៅបន្ទប់ទឹក!»

ខ្ញុំលួចខ្សឹបដាក់ម៉ាក់ ព្រោះទ្រាំលង់ស្នាមញញឹមលោកវិសាលនោះមិនបាន។

គេសុភាព មិនសូវចេះនិយាយស្តី តែពាក្យមួយម៉ាត់ៗមានន័យ ហើយយកជាការ ពិសេសខ្ញុំឃើញគេជាមនុស្សប៉ិនយកចិត្តទុកដាក់ មិនថា ចាស់ទុំខាងណាឡើយ។

ទាស់ម្យ៉ាង គឺគេប៉ិនញញឹមខ្លាំងមិនចេះរីងស្ងួត ហើយខុសពីលោកទាំងស្រុងណាហុងលី ដែលចូលចិត្តធ្វើមុខស្មើ សោះកក្រោះ ដូចជាការញញឹមត្រូវបានបង់ប្រាក់។

ខ្ញុំក្រោកចេញពីតុអាហារក្នុងបន្ទប់វីអាយភីដែលជួលផ្តាច់ដោយគ្រួសារទាំងពីរ។ ដើរសម្លឹងរុក្ខជាតិដែលគេដាក់អមតាមផ្លូវទៅបន្ទប់ទឹក ខ្ញុំក៏បានក្រឡេកប៉ះរបស់ម្យ៉ាង ដែលពិបាកបំផុតក្នុងការដកភ្នែកចេញហើយមិនចាប់អារម្មណ៍។

គឺឈើច្រត់។ ជារបស់អ្នកណាម្នាក់មិនដឹង តែម្តេចក៏ពេលនោះ បេះដូងខ្ញុំស្រាប់តែញាប់រន្ថាន់ហើយភ្លាម ក៏នឹកដល់គេ។

ខ្ញុំស្រាប់តែនឹកដល់ថ្ងៃចុងក្រោយដែលពួកយើងបានចួបគ្នា គេដើរមិនបានបើគ្មានដៃមនុស្សស្រីម្នាក់នោះដើម្បីទប់ ឬបើគ្មានឈើច្រត់មួយនេះសម្រាប់ទ្រជំហរខ្លួនរបស់គេ។

បេះដូងនិងខួរក្បាលមិនទាន់បានបញ្ជា តែជើងរបស់ខ្ញុំមិនអាច​បញ្ឈប់ក្នុងការដើរតាមសំឡេងឈើនោះ ដែលកាន់តែបន្ថែមសំឡេងញាប់ឡើងៗ ហើយឆ្ងាយទៅៗ។ ខ្ញុំចង់ដឹងជាខ្លាំង ចង់ឃើញមុខម្ចាស់ឈើច្រត់ដែលហាក់ព្យាយាមគេចពីខ្ញុំនិងត្រូវបន្តដើរតាមសឹងតែធ្លោយចូលបន្ទប់ទឹកមនុស្សប្រុសទាល់តែមានសំឡេងហៅ៖

«មេសា!»

បេះដូងមានស្នាមប្រេះកំពុងរំឭកខ្ញុំឱ្យសោកសៅ។ ខ្ញុំបង្ខំញញឹមបកស្រាយមុនសំណួរត្រូវបានហើបឡើងពីបបូរមាត់វិសាល ព្រោះចិញ្ចើមរបស់គេបញ្ជាក់ច្បាស់៖

«ដូចជាបានឃើញមនុស្សធ្លាប់ស្គាល់ តែគេចូលទៅបាត់ហើយ!»

«អ្នកណា? ឈ្មោះអី? បើខ្ញុំបានចួបនិងសួរគេ!»

«អូ! មិនអីទេ បំភ្លេចចុះ! ខ្ញុំទៅវិញហើយ!»

«បាទ!»

ខ្ញុំនៅតែងាកមិនអស់ចិត្ត ភ្នែកខ្ញុំអាចមិនច្បាស់ តែបេះដូងខ្ញុំចំណាំម្ចាស់ តែ…វាក៏អាចចាំខុសព្រោះភាពស្រមៃ ពេលនេះគេកំពុងនៅបរទេស ជាមួយមនុស្សដែលគេស្រលាញ់និងជាមនុស្សល្អម្នាក់ដែលអាចមើលថែគេ។

អាហារពេលល្ងាចចួបជុំត្រូវបានបញ្ចប់។ ចាស់ទុំត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញថែមទាំងបង្គាប់បញ្ជារឱ្យវិសាលត្រូវនាំខ្ញុំដើរលេងលម្ហែចិត្ត។ ម៉ាក់ច្បាស់គិតថាចិត្តខ្ញុំនៅវិលវល់ តឹងតែងមិនដាច់ស្រេចពីរឿងជាច្រើនដែលកើតឡើង ទើបគាត់ចេះតែចង់ឱ្យអ្នកដទៃ ចូលមកក្នុងជីវិតកូនស្រី កំដរនិយាយដើម្បីបន្លប់ ព្រោះខ្ញុំមិនមានមិត្តច្រើនទេដែលដឹងរឿងក្នុងចិត្ត។

«ខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់ យាន ហុងលី!»

បេះដូងខ្ញុំរញ្ជួយពេលឮឈ្មោះគេ ពិសេសពីមាត់មនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់ ហើយអាចជាអនាគតស្វាមីខ្ញុំ។

«មិនមែនដូចមេសាគិតទេ! ការពិតខ្ញុំនិងហុងលីធ្លាប់ចួបគ្នានៅមន្ទីរពេទ្យ! ហើយរឿងដែលខ្ញុំដឹងថា គេជាមិត្តមេសា វាចៃដន្យបំផុត! ដឹងទេ? ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ពេលដឹងថា មេសានិងមនុស្សស្រីនៅក្នុងរូបថត ដែលហុងលីដាក់ជាប់ក្នុងកាបូបលុយ គឺជាមនុស្សតែម្នាក់!»

«តើពិតទេ?»

ខ្ញុំភ្ញាក់ចង់តែសួរគេ តែបានត្រឹមលាក់បាំង បន្ថែមអារម្មណ៍រវើរវាយវែងឆ្ងាយ។ ជាការពិតឬក្លែងក្លាយតែវាបានធ្វើឱ្យខ្ញុំយំក្នុងទ្រូង។ បេះដូងមួយនេះដូចជាមានកម្ម ពេលត្រូវឈឺ ហើយក៏ព្យាបាល មិនទាន់សះ ត្រូវមកបន្ថែមបន្ទុក ពេលត្រូវកាត់ចិត្តបែរជាមានអ្នកមករំឭក ហើយបានប្រាប់នូវរឿងជាច្រើន ដែលមិនធ្លាប់ដឹង ហើយស្មានមិនដល់។

មនុស្សមិនធ្លាប់សំខាន់ម្នាក់ ចាំបាច់ត្រូវថែរក្សារូបថតក្នុងកាបូបលុយ ក្បែរខ្លួនយ៉ាងនេះដែរ?

ប៉ុន្តែ…ពេលនេះចំពោះមុខខ្ញុំ គឺជាបុរសម្នាក់ដែលមានសាវតាជាមនុស្សល្អ ស្លូត សុភាពបុរស ជាម្នាក់ដែលម៉ាក់ប៉ាខ្ញុំស្រលាញ់ រាប់អាននិងទុកចិត្ត គេមកនិយាយពីស្នេហ៍ចាស់ តើខ្ញុំគួរសម្តែងនៅមុខគេរបៀបណា?

ខ្ញុំត្រូវបន្តសួរជីកឬសគល់ដើម្បីបានដឹងពីរឿងជាច្រើនទាក់ទងជាមួយហុងលីពីរូបគេ ឬត្រូវធ្វើបំភ្លេចចោល ហើយចាប់អារម្មណ៍មនុស្សក្បែរខ្លួន?

«តាមពិតអាចថាមេសាជាមិត្តម្នាក់ដែលហុងលីនឹករឭក មិនអ៊ីចឹង មិនមែនគេទុករូបនាងនៅក្បែរខ្លួនទេ!»

«មានអារម្មណ៍ទេថាមេឃថ្ងៃនេះឆាប់ងងឹត ធ្លាក់ខ្យល់?»

ខ្ញុំមិនដឹងរកសំណួរអ្វីមកបន្លប់ ក៏បង្វែរកែវភ្នែកសម្លឹងផ្ទៃទន្លេ ដែលកំពុងនាំខ្យល់ត្រជាក់មកបបោសកាយ។ ខ្ញុំមិនបានសម្លឹងមុខគេ ព្រោះព្យាយាមគេច តែក៏នៅដឹងបានថា គេកំពុងញញឹមនឹងការមិនចង់ដឹងមិនចង់ឮពីមនុស្សអតីតកាលរបស់ខ្ញុំ។

គេអាចសប្បាយចិត្តឬធម្មតា តែវាជាអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវតបស្នងនិងការយកចិត្តទុកដាក់របស់គេ។

វិសាលគេដណ្តប់អាវក្រៅពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ។ ខ្ញុំទទួលយកការបារម្ភនេះ ពួកយើងឈប់និយាយហើយអង្គុយស្ងប់ស្ងាត់រហូតដល់មេឃចាប់រលឹមកក៏ត្រឡប់មកផ្ទះ។

មនុស្សយើងពេលខ្លះបាត់បង់ឱកាសព្រោះតែការរង់ចាំមិនពិតប្រាកដ។​​ យ៉ាងណា យាន ហុងលី ខំប្រឹងមករកខ្ញុំដើម្បីបញ្ចប់រឿងទាំងគេកំពុងឈឺ ព្រោះ​មិនចង់ឱ្យខ្ញុំគិតម្នាក់ឯង គឺខ្ញុំមិនគួរនាំរឿងតូចមួយដែលបានដឹងពីវិសាលមកធ្វើការគិត ហើយបង្អាក់ការសម្រេចចិត្តទទួលអ្នកថ្មីឡើយ។

មេឃបង្អុរភ្លៀង ក្នុងចិត្តនៅតែស្រងេះស្រងោច បើដូចពេលមុន ខ្ញុំច្បាស់offline គឺដើម្បីប្រើពេលវេលាបែបនេះនឹក​អនុស្សាវរីយ៍​រវាងខ្ញុំនិងគេ បារម្ភពីគេ តែអំឡុងពេលនេះ ខ្ញុំបែរព្រមបើកឈែតឆ្លើយឆ្លងជាមួយវិសាល។

យើងនិយាយគ្នាច្រើន ហើយជាកិច្ចសន្ទនាមួយដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់មាន ប្រើពាក្យសម្តីដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់សរសេរ ព្រោះអតីតកាលរបស់ខ្ញុំ គឺការនិយាយឬសួរដែលគ្មានការឆ្លើយតប ទម្លាប់បែបនេះរបស់ខ្ញុំគឺតាំងពីមានហុងលីចូលក្នុងជីវិត តែពេលនេះប្រែប្រួលហើយ។

ទំនាក់ទំនងខ្ញុំនិងវិសាល ក៏ចាប់ផ្តើមពីថ្ងៃនោះរហូតដល់ពេលមួយដែលខ្ញុំអាចអង្គុយគិតនិងសួរខ្លួនឯងថា ខ្ញុំព្រមផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្លួនឯងទទួលយកគេ?

ខ្ញុំចង់ប្រាប់គេពីការសម្រេចចិត្តហើយថ្ងៃនេះយើងណាត់គ្នានៅកន្លែងយល់ចិត្ត ថ្ងៃទីមួយដែលផ្តើមទំនាក់ទំនង។

យូរណាស់ គេមិនទម្លាប់បែបនេះឡើយរយៈពេលប្រាំខែដែលយើងស្គាល់គ្នា។ តែម្តេចលើកនេះគេស្រាប់តែធ្វើឱ្យខ្ញុំអន្ទះអន្ទែង ហើយរង់ចាំ បើទោះនាទីទើបកន្លងផុតពីម៉ោងណាត់មិនប៉ុន្មានក្តី។

មេឃរកកលភ្លៀងដូចកាលរលឹមកក់ខែ វាយោបោកបក់នាំភាពត្រជាក់រងាពីរលកទន្លេមកបបោសកាយ តែមិនទទួលបានអាវក្រៅកក់ក្តៅមកគ្រងដណ្តប់ដូចមុន តែខ្ញុំនៅចាំ…

ទីបំផុតមេឃភ្លៀង គេអវត្តមាន ខ្ញុំនៅមិនយល់ថាហេតុអ្វីវិសាលដាច់ចិត្តទុកខ្ញុំនៅម្នាក់ឯងទាំងអាកាសធាតុបែបនេះ មិនសូម្បី​មានសារបញ្ជាក់ថាមិនមក?

ម្តេចម្តងហើយម្តងទៀត ខ្ញុំនៅតែត្រូវមនោសញ្ចេតនាបោកប្រាស់ ហើយប្រើវិធីបញ្ចប់ដោយបែបនេះ?

ខ្ញុំមកដល់ផ្ទះទាំងទទឹកជោក ភាពឈឺចាប់ កំពុងធ្វើឱ្យខ្ញុំនឿយហត់មិនសូម្បីចង់ឆ្លើយតបសំណួរជាច្រើនរបស់ម៉ាក់។ ខ្ញុំប្រញាប់ឡើងទៅបន្ទប់ មិនសម្អាតខ្លួន តែខ្ញុំប្រញាប់រកទូរសព្ទខលទៅគេ។

ខលច្រើនដងទម្រាំគេដាច់ចិត្តទទួល។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខឹង ហើយចង់ស្រែកដាក់គេតាមទូរសព្ទជំនួសការយំ តែមិនស្មានពេលទទួលភ្លាមគេក៏ពោលឡើង៖

«សុំទោស!»

ខ្ញុំស្ងប់ចិត្តចាំស្តាប់ពាក្យច្រើនឃ្លាដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដឹងថាគេលាក់ទុក។ គេមានហេតុផលមិនទៅតាមការណាត់ គេកំពុងគេចមុខពីខ្ញុំដើម្បីបញ្ចប់ទាំងដែលគេជាអ្នកផ្តើម?

«ហេតុអី?» ខ្ញុំចចេសសួរ។

«បងធ្វើនេះដើម្បីមេសា!»

«ដើម្បីខ្ញុំ? គឺបោកខ្ញុំ?»

 «សុំទោស! ព្រោះបងមិនក្លាហាននឹងប្រឈមមុខ…!»

ខ្ញុំបង្ខំលេបទឹកភ្នែកនៅក្នុងទ្រូង វាគឺជាការឈឺចាប់ថ្មីមួយដែលខ្ញុំទទួលបាន។

«ប្រាប់មក! ខ្ញុំចាំស្តាប់!»

«បងគិតច្បាស់ បងមិនគួរអាត្មានិយម បង្ខំអូន​ឱ្យជ្រើសរើស! ដ្បិតអូនបានសម្រេចចិត្ត តែព្រោះអូននៅមិនដឹងរឿងជាច្រើនដែលកើតឡើង!»

ខ្ញុំលែងមាត់ព្រោះចាំស្តាប់។ ពីដំបូងមកទល់ពេលនេះ ខ្ញុំនៅតែជឿថា គេជាមនុស្សមានចិត្ត មានមនោសញ្ចេតនានិងក្តីស្រលាញ់ដូចគ្រាដំបូង មិនមែនសាងរូបភាពដើម្បីបានការទុកចិត្ត ហើយចុងក្រោយទុកខ្ញុំចោលបែបនេះ។

«បងមិនដើម្បីខ្លួនឯង…!»

«តែខ្ញុំបានជ្រើសលោកហើយ! វិសាល…!»

១៥ឆ្នាំមុននិង១៥ឆ្នាំក្រោយ ជារឿងកាលពីមុន។ ខ្ញុំឈប់សួរយោបល់ពីបេះដូង រឹតតែមិនចង់ឈ្លោះប្រកែកនិងអារម្មណ៍ដែលមិនដាច់ស្រឡះ ហើយក៏លែងចង់ដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងដែលវិសាលចង់ប្រាប់ទាក់ទងនិងយានហុងលី។

……

ពេលវេលាបានកន្លងទៅជាច្រើនឆ្នាំ…រឿងថ្មីជាច្រើនក៏បានកើតឡើងក្នុងជីវិត។

ពេលនេះខ្ញុំគឺជាអ្នកស្រី តែអនាគតដែលខ្ញុំរំពឹងមិនមែនបែបនេះ។ ខ្ញុំនៅតែនឹកគេ ព្រោះខ្ញុំត្រូវការភាពរឹងមាំដែលគេបានផ្តល់ ទើបអាចទប់ទឹកភ្នែកនិងការឈឺចាប់ដែលអួលណែនពេញដើមទ្រូងដូចពេលនេះ។

«ស្តាប់តាមបង! ទៅនៅជាមួយបង អូនឯងចង់នៅឱបក្រសោបដល់ណាទៀត?»

«គាត់ជាប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំ បងនិយាយបែបនេះបានដោយរបៀបណា?»

«មេសា…!»

«យើងបញ្ចប់ត្រឹមនេះទៅវិសាល!»

ដ្បិតខ្ញុំមិនដេញ តែគេគួរយល់ច្បាស់ពីសម្តីមួយឃ្លានេះ។ គេមិនតវ៉ា ហើយក៏យកវ៉ាលីចាកចេញទាំងភាពខឹងស្អប់។ នឹកមិនដល់មែនទេ ពីមនុស្សប្រុសល្អម្នាក់ដែលយកចិត្តទុកដាក់ បារម្ភ ខ្វល់ខ្វាយពីមនុស្សចាស់ បែរមកបង្ខំឱ្យភរិយាបោះបង់ម្តាយឪពុកបង្កើត រត់យករួចខ្លួនទៅជាមួយគ្នា?

ខ្ញុំលែងយំចេញ មិនមែនព្រោះចិត្តរឹងរូសមានះដែលខ្ញុំទទួលបានពីយានហុងលី តែមកពីខ្ញុំឆ្អែតចិត្ត។ ប៉ាម៉ាក់លែងឃាត់ ក៏ទទួលបានគ្រប់គ្រាន់ពីការប្រែប្រួលរបស់គេ។

ម៉ាក់ឱបខ្ញុំអាណិត គាត់ពោលពាក្យសូមទោសជាប់មាត់ ប៉ាកាន់តែស្ងាត់ មិនសូម្បីហ៊ានសម្លឹងមុខកូនស្រីដែលពេលនេះក្លាយជាស្រ្តីមេម៉ាយ តែខ្ញុំបន្ទោសគេដែលល្អតែពីដំបូង ជាមនុស្សប្រុសអាត្មានិយមបំផុតក្នុងចំណោមមនុស្សដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់។

ពេលនេះខ្ញុំលែងឮពាក្យថា អាយុច្រើនហើយ ពេលណារៀបការ?

តើព្រោះពាក្យថាអាយុច្រើនមិនទាន់មានគ្រួសារនេះមែនទេ ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនបានគិតវែងឆ្ងាយ ហើយសម្រេចចិត្តខុស?

ក្រោយថ្ងៃផ្តិតមេដៃសម្រេចចិត្តលែងលះ គ្រួសារយើងបីនាក់ម្តាយកូនក៏បានចាកចេញពីស្រុកកំណើត។ ប៉ាឈប់ធ្វើនាយកសាលា ម៉ាក់ធ្វើជាងកាត់សម្លៀកបំពាក់នៅផ្ទះទាំងដែលគ្រួសារយើងមិនធ្លាប់លំបាកបែបនេះឡើយ ឯខ្ញុំគ្រាន់តែស្នើសុំ​ប្តូរ​សាលា មិនបានមានគំនិតឈប់ធ្វើគ្រូបង្រៀនទេ ព្រោះវាជាការងារដែលខ្ញុំយល់ថាមានតម្លៃណាស់ក្នុងជីវិតមួយនេះ។

ពួកយើងបីនាក់ម្តាយកូនបាត់បង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង តែមិនធ្លាប់បាត់បង់ក្តីសង្ឃឹមនឹងស្នាមញញឹមឡើយ បើទោះខ្ញុំត្រូវបង្ខំខ្លួនឯង ឬសម្តែងថាខ្ញុំមិនបានឈឺចាប់នៅចំពោះមុខប៉ាម៉ាក់ ខ្ញុំព្រមធ្វើ ព្រោះមិនចង់ឱ្យលោកទាំងពីរមានអារម្មណ៍ថាមានកំហុស ដែលបានលើកកូនស្រីរៀបការជាមួយមនុស្សប្រុសដូចវិសាល។

បែបនេះទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅ មិនចង់ឱ្យស្នាមអតីតកាលរំឭករឿងឈឺចាប់ទាំងអម្បាលម៉ាន។

ឆ្នាំនេះឈានដល់វ័យ៤០ឆ្នាំ…ខ្លះហៅខ្ញុំថា«អ្នកគ្រូម៉ែ!»

ហើយសៀវភៅកំណត់ហេតុយុវវ័យក៏ត្រូវរបើកទំព័រថ្មីដោយស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់នេះ។

«សុខុម! កូនបានបន្លែស្រស់ៗទាំងនេះមកផ្ញើអ្នកគ្រូរអៀសចិត្តណាស់…យ៉ាងនេះចុះ! កូនប្រាប់តិចនិចដល់អ្នកគ្រូ ចាំអ្នកគ្រូសាកដាំដោយខ្លួនឯង!»

«មិនលំបាកអ្វីទេអ្នកគ្រូ តែបន្លែទាំងនេះមិនបានដាំនៅផ្ទះរបស់ខ្ញុំទេ ពុកម៉ែគាត់បានពីផ្ទះអ៊ំប្រុសម្នាក់នៅវាលស្បូវ! គាត់រស់នៅម្នាក់ឯង តែគាត់ពូកែដាំបន្លែ ដើមឈើហូបផ្លែ ពិសេស មានផ្កាស្រស់ចម្រុះពណ៌ អ្នកគ្រូដឹងទេ ផ្ទះគាត់គួរឱ្យចង់រស់នៅណាស់ គ្រាន់តែដើរចូលរបងផ្ទះភ្លាម ក្លិនម្លិះក្រអូបឈួលពេញច្រមុះ!»

ស្តាប់សំដីក្មេងនេះរៀបរាប់ ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកដល់លោក នឹកដល់រឿងជាងសាមសិបឆ្នាំមុនដែលខ្ញុំជាក្មេងស្រីឈ្លើយមិនគួរឱ្យស្រលាញ់ ហ៊ានបំផ្លាញផលដំណាំនិងផ្កាស្រស់របស់គេមិនញញើតដៃ។

«បែបនេះផង? អ្នកគ្រូដូចជាចង់ទៅឃើញណាស់!»

«អ្នកគ្រូម៉ែចង់ទៅ ទុកឱ្យសិស្សជូនអ្នកគ្រូចុះ! តែល្ងាចនេះសិស្សមានគួរគណិតវិទ្យាត្រូវរៀន ចាំស្អែកបានទេអ្នកគ្រូ?»

«ស្អែកថ្ងៃអាទិត្យល្មម! មិនរំខានឯងសម្រាក ប្រាប់ផ្លូវមក ចាំអ្នកគ្រូទៅរកដោយខ្លួនឯង!»

ស្អែកខ្ញុំបានក្រោកពីព្រឹករៀបចំបាយទឹកជូនប៉ាម៉ាក់ទៅវត្តដូចថ្ងៃសីលរាល់ដង។ ខ្ញុំស្រូតធ្វើដំណើរទៅតាមផ្លូវដែលសុខុមប្រាប់ ច្បាស់នឹកស្មានមិនដល់ពីជីវិតសោះថា នៅអាយុនេះ ខ្ញុំបែរជាប្តូរពីរថយន្តទំនើបដែលធ្លាប់បើកទៅបង្រៀនសិស្ស ហើយប្តូរមក​ជិះម៉ូតូអាគុបកញ្ជាស់កាត់តាមភ្លឺស្រែដែលខៀវខ្ចី អមដោយទេសភាពនៃដើមត្នោត សម្រស់ព្រៃភ្នំគួរជាទីនឹកស្រណោះមិនដាច់អាល័យបែបនេះទៅវិញ។

ជាងប្រាំឆ្នាំដែលប្តូរមករស់នៅទីជនបទនេះ ទីក្រុងស្កឹមស្កៃ បច្ចេកវិទ្យាទំនើប ពិតជាស៊ូទីនេះមិនបានពិតមែន។

ក្លិនម្លិះក្រអូបឈ្ងុយ ពិតជាភាយក្លិនដែលបង្ហើរតាមវាយោ ទាក់ទាញអ្នកឆ្លងកាត់ដូចសុខុមប្រាប់មែន។ ទីនេះជាដីចម្ការដែលស្រស់បំព្រងដូចនឹងសួននាឋានសុបិន ជាទីនៃក្តីសុខដែលជីវិតប្រាថ្នាចង់បាន តើបុរសណា មុខមាត់យ៉ាងម៉េច ដែលចេះថែរក្សាធម្មជាតិបានស្រស់បំព្រង និងមានតម្លៃយ៉ាងនេះ?

«ម្ចាស់ផ្ទះ! ខ្ញុំមករកទិញបន្លែ!»

ខ្ញុំឈប់ម៉ូតូមុខផ្ទះគេ ហើយប្រឹងអើតសម្លឹងឱ្យផុតចុងដើមផ្កាស្រស់ស្វែងរកម្ចាស់ចម្ការ។ ក្មេងម្នាក់អាយុប្រហែលជា១៥ឆ្នាំ រត់មករកខ្ញុំហើយបើកទ្វាររបង៖

«អញ្ជើញចូលមកអ្នកគ្រូ!»

ខ្ញុំភ្ញាក់នឹងការហៅរបស់គេ ក្មេងនេះខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់ទេ ម្តេចគេដឹងថាខ្ញុំជាគ្រូបង្រៀន?

«ជាសិស្សសាលាព្រៃស្វាដែរមែនទេ?»

«បាទអ្នកគ្រូ!»

«តែអ្នកគ្រូដូចមិនចំណាំមុខសោះ!»

គេមិនត្រឹមតែញញឹមស្រស់ ក៏នៅចិត្តបានជួយបណ្តើរម៉ូតូខ្ញុំចូលទៅខាងក្នុង។

គេបិទទ្វារបងទុកឱកាសឱ្យខ្ញុំបានគយគន់សម្រស់ចម្ការនេះពេញភ្នែក។ សម្តីរៀបរាប់របស់សុខុមបានត្រលប់មកវិញ ហើយឃើញនឹងភ្នែកស្រស់មិនខុសអ្វីមួយពាក្យណា។

«អ្នកគ្រូអញ្ជើញដើរទៅផ្លូវនេះ អ៊ំប្រុសគាត់កំពុងស្រោចដំណាំខាងក្រោយ!»

«អូ! អរគុណ!»

ខ្ញុំដើរច្រើនជំហានណាស់ទើបផុតរងបន្លែវល្លិរបស់គេដែលធ្លាក់រយោងពីលើក្បាល។ ហួសពីនេះទៅ ដើមល្ហុងជារងកំពុងបង្អួតខ្លួនជាមួយផ្លែពណ៌លឿងទុំ បង្ហើរក្លិនភាយ។ ឆ្ងាយដៃបន្តិច បុប្ផាជាជួរៗមានក្លិននិងពណ៌ចម្រុះកំពុងឆាបយកវិញ្ញាណយុវចាស់ម្នាក់នេះឱ្យវិលទៅរកអតីតកាល។

ខ្ញុំញញឹមបង្វិលខ្លួននិងលួចគិតថា បើគេកំពុងរស់នៅលើទឹកដីកម្ពុជានេះ តើគេនឹងធ្វើចម្ការ ដាំដំណាំ ផ្កាស្រស់ចម្រុះពណ៌ដូចនេះដែរឬអត់ទេ?

សម្លឹងឆ្អែតឆ្អន់ ខ្ញុំបានឮសំឡេងទឹកបោកបក់រលកលីងប៉ះធុងដែកនិងខ្នងបុរសម្នាក់កំពុងឱនដងពីស្រះទឹកទំហំល្មមដែលគេបានជីកទុកស្រោចដំណាំបង្ការ។ ខ្ញុំបម្រុងនឹងហៅហើយ តែសំឡេងត្រូវបានលបលាក់ កែវភ្នែកទ្រឹងភ្ញាក់ពេលគេបែរមក ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ថាគេជាអ្នកណា…

«យានហុងលី!»

មិនថាពេលវេលាកន្លងទៅយូរយ៉ាងណា ពួកយើងបែកគ្នាច្រើនឆ្នាំមិនសូម្បីមានរូបថតដើម្បីទុកមើលជាអនុស្សាវរីយ៍ និងក្តីស្រលាញ់មួយដែលអាឡោះអាល័យ តែចិត្តនិងបេះដូងដែលមិនព្រមបំភ្លេចគេតាំងពី១៥ឆ្នាំមុន ១៥ឆ្នាំក្រោយ មកដល់ពេលនេះ ទោះគេប្រែទៅជាខ្មៅបន្តិច តែខ្ញុំនៅចាំច្បាស់។

គេប្រែជាចេះញញឹម ជាពន្លឺភ្នែកស្រទន់មួយដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ចួប។ ស្នាមជ្រួញចាប់ផ្នត់នៅចុងកន្ទុយភ្នែក រាងកាយស្គមស្គាំងដូចមនុស្សគ្មានជីវជាតិផ្គត់ផ្គង់ទាំងដែលបន្លែបង្ការពេញផ្ទះ ឯជើងគេ…នៅដើរមិនត្រង់ គ្រាន់តែគ្មានឈើច្រត់ជំនួយដូចមុន។

ខ្ញុំបែរក្រោយភ្លាមក្នុងចិត្តគិតដូចជាប់អន្ទាក់ ដៃក្តាប់ខ្សែកាបូបយួរណែនព្រោះបេះដូងហាក់លោតរន្ថាន់ដោយអារម្មណ៍ច្របល់​។ ខ្ញុំគិតថាចាកចេញមិនចង់សន្ទនា បើទោះបេះដូងកំពុងខឹងស្អប់ជំហានជើងដែលមិនថយល្បឿន លើកណាក៏ខ្ញុំនឹងធឹង ច្បាស់លាស់ តែឃើញគេ ចិត្តគំនិតខ្ញុំហាក់មិនស្របអាយុ។

«មេសា! ឈប់សិន!»

គេប្រឹងអូសជើងដើរតាមពីក្រោយ រហូតខ្ញុំបានឮសំឡេងគេដួលទើបព្រមឈប់។

ខ្ញុំអត់ធន់សង្កត់ចិត្ត អារម្មណ៍ឈឺចាប់យុវវ័យកំពុងដាស់បេះដូងខ្ញុំឱ្យរង្គោះរង្គើ។ ខ្ញុំមិនដាច់ចិត្ត ទើបបែរក្រោយឃើញដៃគេរបួសប្រឡាក់ទាំងភក់និងមានស្នាមឈាមរឹមៗ។

ខ្ញុំស្ទុះទៅជួយគ្រាហ៍មនុស្សអតីតដែលមានរបួសស្នាមពេញបេះដូង។

«យ៉ាងម៉េចហើយ?»

គេមិនខ្វល់របួសដៃខ្លួន ក៏មិនខ្វល់សម្លៀកបំពាក់គេត្រូវប្រឡាក់ទទឹក តែគេបែរមកសួរខ្ញុំ៖

«ម្តេចចាំបាច់គេច? ចួបហើយ ពិតជាគ្មានពាក្យត្រូវនិយាយគ្នាទេ?»

ខ្ញុំជួយគ្រាហ៍គេចូលទៅក្រោមផ្ទះឈើប្រក់ក្បឿង។ លើក្តារងឿត្រជាក់ដូចអម្រឹត ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍រុក្ខជាតិច្រើនទៀតដែលគេ​ចង​ព្យួរតាមសរសរផ្ទះស្អាតពេកក្រៃ។ ប្រុសនេះត្រលប់មកវិញពេលណា ម្តេចមកសំងំលាក់ខ្លួនក្នុងចម្ការសម្បូរបែបយ៉ាងនេះ។

«ប្រអប់ថ្នាំនៅឯណា?»

គេនៅស្ងៀមដូចមានចេតនាមិនចង់ឱ្យខ្ញុំចូលរើរុសផ្ទះគេ តែខ្ញុំមិនព្រម ក៏ចុះពីក្តារងឿចិត្តឯងទាញបើកទ្វារបន្ទប់មួយជាប់​ចង្រ្កាន​បាយ ហើយក៏ជារឿងភ្ញាក់ផ្អើលបំផុតក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។

បេះដូងខ្ញុំធ្លុះធ្លាយជាមួយរូបថតខ្លួនឯងដែលគេបានបិទពេញជញ្ជាំងបន្ទប់។

យានហុងលីត្រដរដើរមកពីក្រោយខ្នង ស្របពេលទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់លួចលាក់បំផុត។

«ស្តាប់បងសិនមេសា!»

«ជាលោកពិតមែន! ម្ចាស់សំឡេងឈើច្រត់?»

ខ្ញុំសួរគេទាំងអស់សង្ឃឹមបំផុត ការពិតជាអ្វីឱ្យប្រាកដសម្រាប់លោកទៅយានហុងលី? គេបានត្រឹមឱនមុខគេចពីក្រសែភ្នែកខ្ញុំ។ ខ្ញុំបន្តសម្លឹងមើលរូបថតខ្លួនឯងជាច្រើនដែលត្រូវគេលួចថត ហើយជារូបប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើមទំនាក់ទំនងនឹងវិសាល សូម្បីតែរូបដែលខ្ញុំអង្គុយចាំគេទាំងខកចិត្តនៅកណ្តាលភ្លៀង ក៏គេមានដែរ?

«ហេតុអី? លោកស្គាល់ខ្ញុំច្បាស់ណាស់ តែលោកនៅតែឱ្យខ្ញុំជ្រើសយកគេ? ធ្វើបែបនេះដើម្បីអី យានហុងលី?»

បើចួបរឿងបែបនេះកាលពីជាង១០ឆ្នាំមុន ខ្ញុំនឹងសួរសំណួរទាំងនេះទៅគេ តែពេលនេះបានត្រឹមលួ​ចលាក់ក្នុងចិត្ត ខ្ញុំមិនដឹងថាចង់បានចម្លើយទាំងនេះនៅអាយុប៉ុននេះមកធ្វើអ្វីទេ ខ្ញុំខកចិត្តអន់ចិត្តមកជាមួយគេច្រើនណាស់មកហើយ ខ្ញុំបានបោះបង់ក្តីសង្ឃឹមជាមួយស្នេហានេះមកជាយូរ។ ខ្ញុំនៅរឭកពីគេព្រោះចង់យកឈ្មោះគេជាកម្លាំងចិត្ត គឺគេជាអ្នកបង្រៀនឱ្យខ្ញុំរស់ជាខ្លួនឯង ធ្វើជាមនុស្សស្រីរឹងមាំ។

ខ្ញុំអត់ធន់នឹងបញ្ហារហូតដល់រៀបការហើយក៏លែងលះនៅតែបន្តញញឹម ខ្ញុំលែងចង់យំ ហើយស្រក់ទឹកភ្នែក សួរសំណួរដែលគេមិនចង់ប្រាប់ទៀត។

ក៏គិតថាឈានជើងចាកចេញពីប្រុសចម្លែកម្នាក់នេះ តែគេមិនបោះបង់ ហើយផ្តើមមកចាប់ដៃខ្ញុំ៖

«បានជាមកហើយ! ផ្តល់ឱកាសឱ្យបងបកស្រាយបានទេ?»

គេដឹកដៃខ្ញុំទៅវាលផ្កាលឿងស្រស់ដែលគេបានដាំ។ ជំហានជើងមិនស្មើរបស់គេ ធ្វើឱ្យទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់ទាំងមិនអាចឃាត់។ ប្រុសម្នាក់នេះទ្រាំរស់នៅពិការអស់ច្រើនឆ្នាំ លាក់ខ្លួននៅជាយក្រុងឆ្ងាយយ៉ាងនេះ តែនៅលួចតាមដានខ្ញុំដឹងគ្រប់រឿង គឺគេពិតជាស្រលាញ់ហើយមិនចង់ឱ្យខ្ញុំពិបាក? គេសុខចិត្តជ្រើសរើសលាក់បាំងមនោសញ្ចេតនាខ្លួនឯង?

«បងមើលគេខុសហើយ! បងសុំទោសមេសា!»

«គេជាអ្នកសាង មិនមែនលោកទេ មកសុំទោសខ្ញុំធ្វើអី?»

ខ្ញុំឆ្លើយតោះតើយមកពីគេក៏បានដឹងរឿងខ្ញុំនិងវិសាល។ នៅថ្ងៃនោះពួកគេពិតជាបានចួបនិយាយគ្នាក្នុងបន្ទប់ទឹក វិសាលមិនមែនបានស្គាល់យានហុងលីមកជាយូរ ក៏មិនបានដឹងមកថាខ្ញុំនិងយានហុងលីជាអ្វីនឹងគ្នាដែរ ការពិតគេមានចេតនាបញ្ឆោតចិត្តខ្ញុំតាំងពីដំបូង។

គេចង់សាកចិត្តខ្ញុំ គេចង់ឈ្នះលោកណា យាន ហុងលី។ ពួកយើងរៀបការព្រោះឋានៈគ្រួសារត្រូវគ្នា មិនមែនព្រោះស្នេហានោះទេ។ លោកដឹងទេ ពេលគ្រួសារខ្ញុំធ្លាក់ខ្លួន លោកប៉ាចាញ់បោកលុយបណ្តាក់ទុនត្រូវសងបំណុលរាប់ម៉ឺនដុល្លា ដល់ថ្នាក់លក់ដីលក់ផ្ទះ លក់ឡានសងគេមិនគ្រាន់ តែអតីតប្តីរបស់ខ្ញុំ បែរច្រណែនថាខ្ញុំមិនគិតគូរប៉ាម៉ាក់គេ ហើយបង្ខំឱ្យខ្ញុំចាកចេញពីប៉ាម៉ាក់មិនទទួលស្គាល់បំណុលនោះ។ គេមិនស្រលាញ់ខ្ញុំ មិនស្រលាញ់គ្រួសារខ្ញុំទេ គេចាកចេញពេលខ្ញុំវេទនាបំផុត ម្តេចលោកដាច់ចិត្តប្រគល់ខ្ញុំឱ្យមនុស្សប្រភេទនេះ?

ខ្ញុំត្រូវតែរហ័សជូតទឹកភ្នែកនេះកុំឱ្យគេដឹង ព្រោះប្រុសម្នាក់នេះនៅសម្លឹងមុខខ្ញុំមិនព្រមគេចចេញ ជាមួយពន្លឺភ្នែកដែលខ្ញុំទើបនឹងស្គាល់គេច្បាស់ថ្ងៃនេះឯង។

«គេមិនបានគោរពសន្យា…!»

«ឈប់និយាយពីម្នាក់នោះ! រឿងហួសហើយ ខ្ញុំមិនចង់រឭកទេ!»

«បើគេមិនចេះមើលថែអូន ទុកឱ្យបង!»

អាយុ រូបរាង ពិតជាអាចបញ្ជាក់ពីវ័យ តែអារម្មណ៍នៃមនោសញ្ចេតនា ពិតជាមិនអាចទេ។ ខ្ញុំចាស់ហើយ ខ្ញុំទន្ទេញពាក្យនេះជាប់ជានិច្ច។ ខ្ញុំគ្មានចិត្តគិតរៀបការជាថ្មី ក៏មិនធ្លាប់សម្លឹងមើលឃើញអ្នកដែលធ្លាប់មកចែចូវជាស្នេហា តែម្តេចពាក្យសម្តី​របស់​គេ ចេះតែធ្វើឱ្យខ្ញុំវិលទៅអារម្មណ៍នៃស្នេហាជាង២០ឆ្នាំមុន?

ឬព្រោះគេជាមនុស្សតែម្នាក់ដែលខ្ញុំរង់ចាំគ្មានពេលវេលាកំណត់?

ខ្ញុំដកដៃគេចេញព្រោះមិនចង់ឆ្លើយតបអ្វី តែប្រុសចំណាស់នោះនៅតែចចេសកាន់ដៃខ្ញុំជាថ្មី៖

«បុព្វេកំណត់ថា ពួកយើងជាគូ បើទោះបែកយូរប៉ុនណាក៏គង់បានចួប…សំខាន់អូនព្រមឱ្យបងមើលថែអូនទេ? បងលែងគិតថាមិនស័ក្តិសមនឹងអូនហើយមេសា បងបន្ទោសខ្លួនឯងជានិច្ច​ដែលមិនក្លាហាន តែបងពិតជាមិនចង់ឱ្យពេលវេលា កន្លងទៅទទេ ដោយមិនបានបញ្ជាក់ប្រាប់អូនពីអារម្មណ៍បងទេ…!»

ខ្ញុំអរណាស់! ខ្ញុំចាំពាក្យនេះយូរហើយខ្ញុំទទួលស្គាល់។ ខ្ញុំកុហកខ្លួនឯងថាភ្លេចគេរហូតមក ដួងចិត្តនេះមានរបួសគឺមិនមែនត្រូវការពេលវេលាមួយមុខដើម្បីព្យាបាល តែគឺស្នាមញញឹមគេនេះ។

តែខ្ញុំនៅតែមិនអាចឆ្លើយតបឱ្យស្របនឹងសំឡេងចង្វាក់បេះដូង។ ខ្ញុំងាកសម្លឹងមើលអ្វីៗដែលគេកសាង ហើយក៏បានឃើញខ្លួនឯងកាលពីជាង២០ឆ្នាំមុនជាមួយគេ កំពុងដេញប្រឡែងគ្នាក្នុងសួនស្នេហ៍ដ៏ស្មោះស្ម័គ្រសប្បាយក្រៃ៕

ហេតុអីព្រហ្មលិខិតកំណាចម្ល៉េះ? ដឹងទេថាខ្ញុំរង់ចាំគេ ប្រឹងសង្កត់ចិត្តអត់ធ្មត់យ៉ាងណា? គ្រាន់តែពាក្យសុំទោសមួយម៉ាត់ ម្តេចដាច់ចិត្តឱ្យខ្ញុំលេបលាក់នៅក្នុងទ្រូងសែនអួលណែន?

ខ្ញុំយំមិនចេញ តែតំណក់ទឹកភ្នែកស្រក់ប្រាប់គ្រប់យ៉ាងពីបេះដូងខ្ទេចខ្ទាំ…គេទៅហើយ…ទៅទាំងខ្ញុំមិនបានសម្លឹងមើលកែវភ្នែកស្លូតត្រង់របស់គេជាលើកចុងក្រោយ…

ពេលដែលចាកចេញពីទីនេះ ជីវិតគេរស់នៅយ៉ាងណា គេចួបរឿងលំបាកយ៉ាងម៉េចខ្លះ ហេតុអីក៏ដាច់ចិត្តចាកចេញទៅដោយមិនដឹងថា ខ្ញុំម្នាក់នេះ…មេសា រង់ចាំលោកមិនដែលភ្លេចមួយវិនាទី។
ហេតុអីដាច់ចិត្ត ទុកឱ្យមនុស្សស្រីល្ងង់ម្នាក់នេះនៅរង់ចាំលោក យាន ហុងលី…

ខ្ញុំនៅដដែល នៅតែថែរក្សាដើមឈើជាច្រើនដែលលោកបានដាំនៅក្នុងសាលានេះ ហើយជាដើមឈើដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្អប់ និងមានចិត្តចង់ដកកម្ទេចទាំងមិនខ្លាចវិន័យសាលា មិនខ្លាចមនុស្សគ្រប់គ្នាថាខ្ញុំជាហង្សចិត្តខ្មៅ ព្រោះកាលដែលបានធ្វើឱ្យលោកឈឺចាប់ គឺខ្ញុំសប្បាយចិត្ត…

«ដកឱ្យខ្ទេចៗ!»

ខ្ញុំដកដើមឈើទាំងនោះទាំងកណ្តាលថ្ងៃក្តៅ មិនខ្វល់ថាអ្នកដាំត្រូវចំណាយពេលថែទាំ ឬក៏អាចត្រូវលោកគ្រូនាយកដាក់ពិន័យ ដល់ទោសធ្ងន់ត្រូវដេញចេញពីសាលា។

ខ្ញុំដកទាំងចិត្តខឹងច្រណែន មិនឱ្យសល់សូម្បីមួយដើមណា ឱ្យតែជាផ្កា និងដើមឈើដែលម្នាក់ហុងលីនោះបានដាំ។

«មេសាអើយ…ប៉ុណ្ណឹងបានហើយ! ឯងដកខ្ទេចអ៊ីចឹង ប្រយ័ត្នដឹងដល់គ្រូនាយករឿងធំមិនខាន!»

បញ្ញាខំប្រឹងឃាត់ តែខ្ញុំមិនខ្វល់។ បំផ្លាញគេធ្វើឱ្យខ្ញុំអារម្មណ៍ល្អ ដេកលក់ស្រួល។

«ឯងកុំរវល់អីបញ្ញា! បើទោះគ្រូដាក់ទោស យើងមិនឆ្លើយថាឯងទេ!»

«នែ! យើងមិនចង់មានន័យអ៊ីចឹងទេ តែឯង…ធ្វើនេះ ហួសហេតុពេកទេដឹង?»

«អ្នកទាំងពីរធ្វើអី?»

ខ្ញុំឈប់ដៃត្រឹមដើមចុងក្រោយដែលបម្រុងនឹងលើកពីដីឱ្យផុតផ្តាច់ជីវិត។ សំឡេងគេមិនបានបន្លាចខ្ញុំទេ តែខ្ញុំពិតជាចង់ឃើញទឹកមុខគេពេលដែលត្រូវខ្ញុំដកផ្កាដែលគេខំស្រោចទឹកព្រឹកល្ងាចនៅចំពោះ​មុខ​។​ ខ្ញុំដក ហើយក៏យកទៅបោះនៅនឹងមុខគេ៖

«យ៉ាងម៉េច?»

យាន ហុងលី រើសផ្កានោះក្តាប់ណែនជាប់ដៃ។ គេម៉េចនឹងហ៊ានសម្លឹងមុខខ្ញុំ? ម្តេចនឹងហ៊ានស្រែក ឬប្រឈមជាមួយខ្ញុំបើទោះក្នុងចិត្តគេក្តៅងំសឹងតែបែកធ្លាយ?

បើមិនអ៊ីចឹង មិនមែនអ្នកគ្រប់គ្នានៅទីនេះហៅខ្ញុំថាជា «ហង្ស» អ្នកណាហ៊ានប៉ះពាល់?

«អូ! ស្តាយណាស់អ្ហី? ចង់ម៉េច? ទូលពិតគ្រូ? ធ្វើទៅ ទៅ! ទៅប្រាប់គ្រូទៅ!»

«ធ្វើអ៊ីចឹងសប្បាយណាស់មែន?»

គេហ៊ានសួរសំណួរបែបនេះ ខ្ញុំខឹងខ្លាំងមែនទែន នូវទឹកមុខគេដែលឌឺណាស់ ក៏កញ្ឆក់ផ្កានោះពីដៃគេបោកកម្ទេចម្តងទៀតទាំងមួម៉ៅ៖

«យាន ហុងលី! លោកគ្មានសិទ្ធមកធ្វើមុខស្មើ ហើយសួរឌឺដាក់ខ្ញុំអ៊ីចឹងទេ!»

«មេសាអើយ!»

បញ្ញាដើរមកទាញដៃ នាងមិនដឹងថាចិត្តខ្ញុំក្តៅឆួលកម្រិតណាទេដែលក្មេងម្នាក់នេះចេះមកព្រហើន ហាក់បំបាក់អំនួតខ្ញុំចំពោះភ្នែកលិបលដែលកំពុងលួចមើលពីក្នុងថ្នាក់តាមចន្លោះបង្អួចរាប់សិបគូនោះ។ ពួកគេនោះគ្មានអ្នកណាហ៊ានសម្លឹងមុខខ្ញុំចំផង គេនេះអាងអី បានជាមកហ៊ានស៊កសៀតសួរឌឺដងខ្ញុំកណ្តាលចំណោមមនុស្ស?

ព្រោះខឹងចិត្ត សូម្បីមិត្តសម្លាញ់តែម្នាក់របស់ខ្ញុំដូចបញ្ញា ក៏ខ្ញុំចង់ខឹងដោយទៅដែរ៖

«លែងដៃបញ្ញា! ឯងខ្លាចស្អី? មិនឃើញគេបានចិត្តកម្រិតណាទេ?»

បញ្ញានៅតែចាប់ដៃខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើមគ្រវីក្បាល ព្យាយាមឃាត់ខ្ញុំឱ្យចិត្តត្រជាក់ លើកលែងកុំមានរឿងវែងឆ្ងាយជាមួយម្នាក់ប្រុសហ្នឹង តែខ្ញុំមិនព្រម ខ្ញុំខិតទៅក្បែរគេ ចង់ដុតគេហ្នឹងឱ្យឆេះថែម ទើបទៅជាន់លើសាកសពផ្ការបស់គេដែលខ្ញុំបានកម្ទេចបន្ថែមទៀត ខ្ញុំមិននិយាយបញ្ជោះគេ តែខ្ញុំញញិមឌឺ។

ម្នាក់ហ្នឹងគ្រាន់តែសម្លក់ខ្ញុំ ហើយអ្វីដែលហួសចិត្ត គេមិនមាត់អ្វីមួយម៉ាត់ អស្ចារ្យណាស់ន៎? ចិត្តព្រះ? ទើបដើរគេចទៅរើសផ្ការបស់គេកន្លែងផ្សេង គេចមិនចង់តបតនឹងខ្ញុំ មនុស្សខ្លាចចាញ់ កំសាក តែគេបែរហ៊ានមកនិយាយមិនមើលមុខខ្ញុំថា៖

«សូមថយទៅ! រឿងនេះបញ្ចប់ត្រឹមហ្នឹងចុះ!»

ខ្ញុំហាក់មិនអស់ចិត្តត្រឹមហ្នឹងទេ អ្វីដែលធ្វើទាំងអស់នេះ គឺមិនស្មើនឹងពាក្យឈ្លោះច្រើនឃ្លាដែលខ្ញុំចង់ជះកណ្តាលមុខគេ លេងឱ្យម្នាក់ហ្នឹងអួលតបមិនរួច តែតាមមើលសភាពទៅ គេគ្មានថ្ងៃឈ្នះខ្ញុំស្រេចទៅហើយ អួលណែនណាស់ដឹង ប្រហែលកំពុងសំងំយំផង ទើបគេចពីខ្ញុំយ៉ាងនេះ។

ព្រោះបានសងសឹកកាលដែលគេយកសំបុត្រស្នេហាដាក់ក្នុងកាតាបខ្ញុំ ធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាសើចចំអក ទាំងមិនចេះប្រមាណខ្លួន ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ តែយ៉ាងណា វាមិនទាន់សមចិត្តខ្ញុំមួយរយភាគរយទេ៖

«រឿងវាមិនទាន់ចប់ត្រឹមហ្នឹងងាយៗទេ យាន ហុងលី!»

ខ្ញុំពេបមាត់ដាក់គេ ហើយក៏ដឹកដៃបញ្ញាដើរចេញ។

ឱ្យតែគិតដល់រឿងហ្នឹងពេលណា ខ្ញុំបន្ទោសខ្លួនឯងមិនបាត់ទេ ក្រោយមកទើបដឹងថា ការពិតសំបុត្រនោះមិនមែនជារបស់ខ្ញុំ វាជាចុតហ្មាយមិត្តរួមថ្នាក់លេងសើចជាមួយហុងលី ចង់សារភាពប្រាប់នេត្រា ទាស់តែដាក់ខុសកាតាប ហើយក៏ព្រោះរឿងនេះ ទើបគេកាន់តែតោះតើយ ហើយមិនចង់និយាយរកខ្ញុំរហូតដល់គេចាកចេញ។

តែពេលនេះ…បើទោះផ្កាទាំងនោះត្រូវរុះរោយ ក្រៀមស្វិតស្រពោន ខ្ញុំបានថែរក្សាជំនួសលោកហើយ វាងាប់ ខ្ញុំក៏ដាំថ្មី មិនឱ្យខុសពីអ្វីដែលលោកបានដាំកាលពី១៥ឆ្នាំមុនទេ។

ដឹងទេ យាន ហុងលី ព្រោះឃើញខ្ញុំតែងចំណាយពេលមើលថែផ្កាទាំងនេះមិនខ្លាចនឿយហត់ ខ្ញុំមិនបោះបង់ ទើបថ្ងៃមួយអ្នកគ្រូគេហៈគាត់បានមកប្រាប់ខ្ញុំពីអ្វីដែលលោកបាននិយាយជាមួយគាត់នៅថ្ងៃនោះ៖

«ហុងលី! កុំទុកមេសាបានចិត្តម្ល៉ឹងពេក គេម៉េចក៏ប្រែទៅជាឆ្នាសយ៉ាងនេះ? បើកូនមិនហ៊ាន ឬខ្លាចគេទុកឱ្យអ្នកគ្រូ ទៅប្តឹងគ្រូនាយក!»

«អ្នកគ្រូកុំអី! ខ្ញុំសុំអង្វរ ខ្ញុំដឹងគេធ្វើបែបនេះព្រោះសំបុត្រសារភាពមួយច្បាប់នោះ គេមិនសុខចិត្តដែលត្រូវមិត្តភក្តិសើចចំអក…សូមឱ្យខ្ញុំបានសងគេវិញចុះ បើរឿងនេះដឹងដល់លោកគ្រូនាយក គេច្បាស់មិនលើកលែងឱ្យខ្ញុំទេ!»

«ហេតុអីត្រូវខ្លាច? ឯងធ្វើអ៊ីចឹងគេបានចិត្តធ្វើបាបឯងណាស់! អ្នកគ្រូមិនចង់ឃើញសិស្សអ្នកគ្រូទៅជាអ៊ីចឹងទេ! ខុសត្រូវទទួលខុស!»

«យ៉ាងណាខ្ញុំមិនចង់ពាក់ព័ន្ធជាមួយគេទៀតទេ អ្នកគ្រូខ្ញុំសុំចិត្ត! ផ្កាទាំងនេះ ខ្ញុំអាចដាំឡើងវិញបាន តែបើព្រោះរឿងនេះ ត្រូវឱ្យម៉ាក់មកសាលា…! ខ្ញុំ…»

«បានៗ… អ្នកគ្រូមិនដេញដោលរឿងនេះ ចាត់ទុកថាកូនសុំអ្នកគ្រូ តែអ្នកគ្រូពិតជាមិនចង់ឱ្យអ្នកដទៃយកគម្រូមិនល្អបែបនេះទេ នេះជាច្បាប់វិន័យសាលា បំផ្លាញសម្បត្តិរបស់សាលា ប៉ះពាល់ដល់មនុស្សគ្រប់គ្នា បើហ៊ានតែមេសាធ្វើបែបនេះដាក់កូនទៀត ឬមានចរិតឆ្នាសឆ្នើមធ្វើបាបអ្នកណា អ្នកគ្រូនឹងប្តឹងលោកគ្រូនាយកហើយ!»

«ខ្ញុំសុំទោសអ្នកគ្រូ…!»

—

ដ្បិតលោកមិនប្តឹងលោកគ្រូនាយក ព្រោះតែខ្លាចរំខានម៉ាក់លោកមកសាលា តែខ្ញុំយល់ថា លោកជាមនុស្សចិត្តទូលាយ តែគ្រប់យ៉ាងហាក់យឺតពេល ហេតុអីពេលខ្ញុំដឹងខ្លួនថា ខ្ញុំជាមនុស្សសំណាងដែលមានមិត្តស្មោះត្រង់ ស្លូតដូចលោក លោកបែរជាចាកចេញ?

ដឹងអត់? ព្រោះតែការរង់ចាំទាំងសង្ឃឹមមាំក្នុងចិត្ត ថាលោកអាចនឹងត្រលប់មកវិញ ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តធ្វើជាគ្រូបង្រៀននៅទីនេះ ច្រើនឆ្នាំហើយ…តែព្រហ្មលិខិតលេងសើចយ៉ាងនេះ?

«សុខសប្បាយទេ?»

ពាក្យមួយឃ្លានេះសាមញ្ញណាស់ តែខ្ញុំហាក់គ្មានឱកាសបាននិយាយ ឬស្តាប់វាឡើយ…

«សុំទោស…!»

ខ្ញុំរឹតតែមិនស្ងប់ចិត្ត ព្រោះមិនស្មានថា លោកស្តាប់មិនឮជារៀងរហូត។

«អ្នកគ្រូនៅទីនេះសោះ!»

សំឡេងមួយកាត់ផ្តាច់អារម្មណ៍អណ្តែតត្រសែត។ ខ្ញុំរហ័សជូតទឹកភ្នែក គឺមិនចង់ឱ្យមនុស្សច្រើនគ្នាបានដឹងពីការឈឺចាប់នៅកន្លែងអនុស្សារវីយ៍មួយនេះ។

ខ្ញុំងាករកម្ចាស់សំឡេងទាំងញញិមបន្លប់៖

«អ្នកគ្រូមានការអី?»

ខ្ញុំឃើញគាត់ជ្រួញចិញ្ចើមជាប់ណាស់ គួរឱ្យចង់សើចដែរ ហុងលី ដឹងទេ ទឹកមុខបញ្ញាពេលដែលឃាត់ខ្ញុំមិនឱ្យដកផ្ការបស់លោក ក៏គេធ្វើបែបនេះដែរ។

«ខ្ញុំមិនដឹងប្រាប់យ៉ាងណាទេ សូមអ្នកគ្រូទៅមើលខ្លួនឯងចុះ!»

សម្តីអ្នកគ្រូក្បែរបន្ទប់ធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រូវបើកភ្នែកធំដកចោលចិត្តនឹកនាម្ចាស់សួនផ្កា។

ខ្ញុំកើតក្តីបារម្ភភ្លាម ព្រោះខ្លាចមានរឿងធំកើតឡើងលើសិស្សខ្លួន តែបើតាមគិតទៅ ក្នុងថ្នាក់ខ្ញុំមានកំពូលសិស្សស្រីឆ្នាសឆ្នើមម្នាក់ ដែលមិនហ៊ានគិតទេថា​ គេដូចខ្ញុំនៅជំនាន់នោះបេះដាក់ណាស់ គេកាច ហើយរករឿងតែសិស្សប្រុសឈ្មោះកន ដែលគ្នាជាមនុស្សស្លូតមិនសូវនិយាយស្តី ដូចលោកអ៊ីចឹង​។

ទោះគ្មានអ្វីសោះ ក៏លក្ខិណាបង្កើតជារឿង ដើម្បីចោទប្រកាន់កនបានដែរ នាងរករឿងគេមិនចេះចប់ទេ ក៏ព្រោះតែក្មេងស្រីម្នាក់នេះហើយ ដែលរម្លឹកកំហុសគ្រប់យ៉ាងខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើចំពោះលោកកាលពី១៥ឆ្នាំមុន។

«ឯងនេះថោកទាបណាស់កន!»

ខ្ញុំឃើញលក្ខិណាស្រក់ទឹកភ្នែករហាមនៅចំពោះមុខសិស្សគ្រប់គ្នា ទាំងដែលកន នៅឈរជ្រួញចិញ្ចើមគ្មានពាក្យតបអ្វីមួយម៉ាត់។

កនសម្លឹងមុខខ្ញុំពេលដើរចូលទៅ ឯលក្ខិណាពេលដឹងថាខ្ញុំមក គឺយំកាន់តែខ្លាំង ហើយប្រញាប់រត់មកកាន់ដៃខ្ញុំ៖

«អ្នកគ្រូ! ខ្ញុំមិនសុខចិត្តទេ!»

មិនដឹងអារម្មណ៍បែបនោះឆ្លើយតបត្រូវស្ថានការណ៍ឬអត់ ដែលខ្ញុំស្រាប់តែចង់សើច ចង់ញញិមនៅនឹងមុខក្រៀមក្រំ ក៏ដូចជាទឹកភ្នែករបស់សិស្សពីរនាក់នេះ ព្រោះតែខ្ញុំយល់ថា យ៉ាងណាទេវតាមិនបានចិត្តដាច់ពេកទេ ដែលពង្រាត់លោកចាកចេញ តែបែរជាឱ្យខ្ញុំមកចួបក្មេងពីរនាក់នេះ។

តែយ៉ាងណា ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគេទម្រើស ក៏ដូចជាក្លាយជាក្មេងខូចបានចិត្តដូចកាលខ្ញុំពីក្មេងឡើយ ទើបព្យាយាមរក្សាទឹកមុខមាំទាំ ហើយអង្គុយចុះជូតទឹកភ្នែកសិស្សសម្លាញ់។

«មានរឿងអីទៅ? ប្រាប់អ្នកគ្រូតាមសម្រួលមក!»

គេអត់ស្តីបែរជាខាំមាត់ទាំងទឹកភ្នែករហាម និងលើកដៃចង្អុលមុខកនសឹងតែដល់ថ្ងាសគេ។

ខាងប្រុសនៅតែមិនមាត់តាមចរិតស្លូតត្រង់ដូចរាល់ដង បើទោះគេមិនមែនជាអ្នកខុស ក៏កនហាក់រកមិនឃើញពាក្យប្រកែក ឬប្រឆាំងជាមួយចរិតឆ្នាសឆ្នើមរបស់លក្ខិណាដែរ។

កែវភ្នែកគេសម្លឹងមកខ្ញុំចង់បកស្រាយក៏ដូចជំនួសពាក្យបដិសេធគ្រប់យ៉ាង។ ខ្ញុំយល់ចិត្តគេហើយដឹងបានទោះមិននិយាយអ្វី ពន្លឺភ្នែកគេ ដូចនឹងកែវភ្នែកលោក ដែលរាល់ដងត្រូវខ្ញុំស្រែកគំហក ចង្អុលមុខ ទម្លាក់កំហុស។

សិស្សប្រុសរួមតុកនស្រាប់តែប្រកែកឡើងជំនួសគេ៖

«អត់ពិតទេអ្នកគ្រូ!  លក្ខិណាចេះតែចោទប្រកាន់កនផ្តេសផ្តាស!»

«ជាមិត្តគេ កាន់ជើងគេអ៊ីចឹងហើយ ព្រោះមិនមែនសៀវភៅឯង ដែលត្រូវគេហែកចោលនោះ!»

លក្ខិណាស្ទុះប្រញាប់ទៅទាញក្រដាសសៀវភៅដែលដាច់រហែកមកបង្ហាញ ក៏ធ្វើិឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញកាលនោះ ខ្ញុំក៏បានបោះចោលសៀវភៅលោកទៅកណ្តាលមេឃភ្លៀងតាមបង្អួចដូចគ្នា។

«សំអាងអី ពិន្ទុឯងមិនអាចលើសខ្ញុំទេ! បើឯងមិនលួចមើលសៀវភៅនេះ!»

«មេសា! ឯងចោលសៀវភៅគេកណ្តាលភ្លៀងរលាយខ្សុរមិនខាន!»

«អ្នកណាខ្វល់? សៀវភៅយើងឬអីបញ្ញា?»

យ៉ាងណា បើទោះលោកខឹង ក៏មិនអាចជេរស្តីខ្ញុំកើត មានតែរត់ទៅរើសសៀវភៅទាំងមិនខ្វល់ថាត្រូវទទឹកភ្លៀង។ គ្រូដាក់ពិន័យ ខ្ញុំកាន់តែខឹងស្អប់លោកលើសដើម ហួសហេតុណាស់ មកពីខ្ញុំកាលនោះមិនព្រមទទួលស្គាល់ថា លោកជាសិស្សពូកែជាងខ្ញុំ។

អស់ពីនឹកដល់រឿងស៊ីគ្នានឹងពេលនោះជាមួយរឿងថ្ងៃនេះ ខ្ញុំក៏ងាកទៅសួរកូនសិស្ស៖

«កូនមានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកទេ ថាកនជាអ្នកហែកសៀវភៅ?»

លក្ខិណាក៏នៅតែព្យាយាមប្រកែកទាំងតំណក់ទឹកភ្នែករហាម៖

«អ្នកគ្រូ! ក្នុងថ្នាក់មានតែគេទេដែលស្អប់ខ្ញុំ បើមិនមែនគេ មានអ្នកណា?»

«ខ្ញុំអត់បានស្អប់ទេ! ក៏គ្មានហេតុផលអីដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើបែបនេះដែរ!»

«កុហក!» លក្ខិណាស្រាប់តែស្រែកឡើងទាំងកំហឹង តែពេលនោះ មិត្តរួមតុកននៅតែព្យាយាមនិយាយបកស្រាយ៖

«ចាំឃើញផ្ទាល់ភ្នែកសិនទៅលក្ខិណា កុំអាងខ្លួនឯងកូនស្រីនាយកសាលា ចេះតែចោទគេបានតាមចិត្តនោះ!»

«ផានុត! អ្នកគ្រូមិនអនុញ្ញាតឱ្យនិយាយបែបនេះទេ!»

«សូមទោសអ្នកគ្រូ…! តែលក្ខិណានេះឆ្នាសពេកហើយ រករឿងកនរាល់ថ្ងៃ»

«អ្នកគ្រូនឹងស៊ើបពីរឿងនេះឱ្យដឹងខុសត្រូវ បើកនពិតជាអ្នកធ្វើ គេនឹងទទួលកំហុស តែបើមិនមែនជាកន កូនត្រូវតែសងភាពស្អាតស្អំដល់គេវិញ!»

ខ្ញុំឃើញកូនសិស្សស្រីរបស់ខ្ញុំទម្លាក់មុខចុះ ហាក់បាក់អស់អំនួតនិងកំហឹង។ ជំនឿចិត្តខ្ញុំនៅតែជឿជាក់កន ដូចកាលអ្នកគ្រូបន្ទុកថ្នាក់ជឿជាក់ថាលោកមិនបានប្រលងលួចមើលវិញ្ញាសារមុន ដូចពាក្យខ្ញុំចោទប្រកាន់លោកពេលនោះដែរ ខ្ញុំឈឺចាប់ណាស់ហុងលី ដែលបាត់បង់លោក ខ្ញុំនៅតែស្តាយរឿងអតីតកាលមិនល្អរវាងយើងទាំងពីរ បើអាចបង្វិលពេលវេលាបាន ខ្ញុំមិនឱ្យលោកចាកចេញទៅបែបនេះឡើយ។

រសៀលហើយ…

ខ្ញុំកំពុងចេញពីសាលាធ្វើដំណើរទៅផ្ទះបញ្ញា ព្រោះថ្ងៃនេះ ជាថ្ងៃបង្កក់កូនរបស់គេ។

ខ្ញុំនៅតែរំភើបមិនទាន់បាត់នៅឡើយ ដូចធ្លាប់ប្រាប់លោកច្រើនដងហើយ នៅសួនផ្កាអនុស្សាវរីយ៍របស់យើង រឿងដែលបញ្ញានិងកុសលមានកូនភ្លោះ ហើយជាភ្លោះស្រីទាំងពីរ ដឹងទេហុងលី មុខក្មេងតូចនោះគួរឱ្យស្អប់ក្នាញ់ណាស់។ មុខពួកគេស្រទន់ កែវភ្នែកតូចៗខ្មៅក្រិប តែម្តាយគេស្លូតទេ ប្រហែលមិនឆ្នាសឆ្នើម ធ្វើបាបសិស្សប្រុសដូចខ្ញុំពីក្មេង ឬដូចលក្ខិណាកូនសិស្សស្រីរបស់ខ្ញុំពេលនេះដែរទេមើលទៅ។

«អបអរឯងផងបញ្ញា! សូមទោសណា ពីព្រឹកគ្នាមិនបានមក!»

«ចាសអ្នកមីង! ខ្ញុំក៏ដឹងអ្នកមីងជាប់បង្រៀនដែរ! នែ! អង្គុយលេងជាមួយបងកុសលសិនទៅ គ្នាទៅងូតទឹកឱ្យក្មេងល្អិតពីរនាក់នោះសិនណា!»

មើលទៅគេញញិមសប្បាយចិត្តណាស់! ដ្បិតតែមិនទាន់យល់អារម្មណ៍ថាត្រូវធ្វើជាម្តាយគេ ពិសេសជាម្តាយកូនភ្លោះយ៉ាងណា តែខ្ញុំហាក់ឃើញពីសុភមង្គលច្បាស់តាមរយៈស្នាមញញិមរបស់បញ្ញាពេលនោះ។

«នៅហូបបាយទីនេះសិនហើយមេសា ចាំត្រលប់ទៅវិញណា!»

«ចាសបង!»

ខ្ញុំពេលនោះក៏បានជួយរៀបចំរើស្រោមដៃស្រោមជើងពីរសម្រាប់ទុកឱ្យកូនភ្លោះក្រោយងូតទឹករួច តែមិនស្មានថា ចៃដន់ ខ្ញុំក៏បានឃើញរូបថតមួយសន្លឹកនៅក្នុងស៊ុមក្បែរក្បាលដំណេក វាធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រូវគាំង ហើយដំណក់ទឹកភ្នែកសឹងតែស្រក់ចុះ…

«អ៎! បងក៏ទើបរកឃើញរូបនេះដែរ ក៏គិតថាចង់យកទៅឱ្យមេសាដូចគ្នា!»

«បងអាចឱ្យខ្ញុំបានអ្ហែស?»

«បើមិនប្រកាន់ថាមានរូបបងនៅជាប់ជាមួយហុងលី មេសាយកចុះ!»

ទីបំផុតទឹកភ្នែកនៅតែត្រូវស្រក់ចុះ ខ្ញុំនឹកលោករាល់ដង ត្រឹមការស្រមៃប៉ុណ្ណោះ បើទោះខំរករូបថតរបស់លោកចាស់ៗនៅក្នុងសាលាក៏គ្មានឡើយ ខ្ញុំបារម្ភណាស់ ថាថ្ងៃណាមួយ ខ្ញុំអាចនឹងភ្លេចមុខលោក តែពេលនេះ ខ្ញុំបានឃើញលោកម្តងទៀតហើយ ហុងលី…

«បងកុសល! ខ្ញុំនៅមានរឿងមួយទៀតចង់សួរបង! បងអាចស៊ើបដឹងទេ ធាតុគេតម្កល់ទុកនៅវត្តណា?»

«បងក៏មិនច្បាស់ដែរ ព្រោះកាលដែលបងទទួលបានព័ត៌មានហុងលី តាមរយៈក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលធ្លាប់នៅផ្ទះជួលជិតគេ គេថានៅថ្ងៃដែលគ្រួសារគេបានរើចេញ ហុងលីចួបគ្រោះថ្នាក់ និងមិនអាចសង្រ្គោះជីវិតបាន! កាលនោះ បងក៏ភ្លេចទៅ មិនបានសួរនាំពីកន្លែងបូជានិងតម្កល់ធាតុរបស់គេ តែ បើមេសាចង់ទៅរក បងអាចប្រាប់ពីកន្លែងដែលក្មេងប្រុសនោះស្នាក់នៅ យើងអាចទៅសួរគេម្តងទៀត ក្រែងគេបានដឹង!»

ចាប់ពីថ្ងៃនោះខ្ញុំក៏បានសាកល្បងមករកអ្នកធ្លាប់ដឹងពីរឿងដែលកើតឡើងជាមួយហុងលីតាមបងកុសលប្រាប់ ក៏មិនដឹងថាតើនេះជាព្រហ្មលិខិតឬក៏និស្ស័យ ដែលផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំបានចួបម៉ាក់របស់គេចៃដន់បំផុត។

គាត់នាំខ្ញុំទៅវត្ត ដើម្បីសំពះចេតិយកូនប្រុសគាត់។ ខ្ញុំមិនអាចលាក់បាំងទឹកភ្នែក ហើយក៏មិនខ្មាសនឹងបង្ហាញថា ខ្ញុំខូចចិត្ត ហើយឈឺចាប់នឹងការបាត់បង់កូនប្រុសគាត់កម្រិតណា។

«ថ្ងៃនេះ១៤ឆ្នាំហើយ ដែលគេលែងនៅជាមួយពួកយើង…១៥ឆ្នាំមុន គេត្រូវបង្ខំចាកចេញ ទាំងមិនបានដាក់ពាក្យឈប់ពីសាលា និងលាមិត្តភក្តិគ្រប់គ្នា ព្រោះតែសុខភាពមីងកាន់តែទ្រុឌទ្រោមទៅ ពួកយើងចួបគ្រោះថ្នាក់នៅពេលហុងលី ត្រូវបង្ខំជិះម៉ូតូលក់កាហ្វេ ដឹកមីងទៅមន្ទីពេទ្យ…»

ខ្ញុំគាំងទ្រឹងនឹងការឈឺចាប់ សំណួរជាច្រើនដែលចង់ដឹង ត្រូវអួលណែនក្នុងដើមទ្រូងពេលនេះ។ មិនថាយូរឆ្នាំយ៉ាងណា ខ្ញុំនៅតែធ្វើចិត្តមិនទាន់បាន។

ទឹកភ្នែកនៅតែបន្តស្រក់ គាត់បានយកដៃមកឱបស្មាខ្ញុំដើម្បីបន្ថយការឈឺចាប់៖

«ជាងមួយឆ្នាំដែលគេសម្រាកព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យ ក៏ធ្លាប់មានមិត្តភក្តិជាច្រើនមកសួរសុខទុក្ខគេ តែមិនស្មានថា ក្មួយស្រីបែរជាមិនបានដឹងពីរឿងនេះ…!»

ខ្ញុំងាកភ្លាមសម្លឹងមុខគាត់ទាំងភ្ញាក់ផ្អើល។ ពិតជាមានមិត្តភក្តិធ្លាប់មកលេងហុងលីនៅភ្នំពេញ? ជាក្រុមណា? ម្តេចក៏ពួកគេដឹងបាន? ក្រែងបងកុសលតែម្នាក់ដែលជាមនុស្សហុងលីស្និទ្ធជាងគេ?

ខ្ញុំបម្រុងនឹងសួរបញ្ជាក់ទៅហើយ តែព្រោះឃើញទឹកមុខខ្ញុំចម្លែក ហាក់ងឿងឆ្ងល់ពេក គាត់ក៏និយាយឡើង៖

«ក្មួយស្រីអត់ដឹងថា មិត្តភក្តិបានទទួលដំណឹងហុងសានចួបគ្រោះថ្នាក់ទេ?»

«ហុងសាន? មិនមែនហុងលី?»

«ទេ!»

បេះដូងខ្ញុំចាប់ជ្រួលច្របល់ណាស់ ពីអ្វីមួយដែលចិត្តខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់មករហូតថា គេមិនបានចាកចេញដូចព័ត៌មានស្រពេចស្រពិល ដែលបងកុសលធ្លាប់ប្រាប់កន្លងមក។

ខ្ញុំចាប់ដៃម្តាយគេយ៉ាងអន្ទះសាដើម្បីសួរបញ្ជាក់៖

«ធាតុនៅក្នុងចេតិយនេះ…»

«គឺហុងសាន ប្អូនប្រុសបង្កើតរបស់ហុងលី!»

ខ្ញុំស្រក់ទឹកភ្នែកជាថ្មីជាមួយបេះដូងញាប់កញ្ជ្រោល ហើយមិនដឹងគួរបង្ហាញប្រាប់យ៉ាងណាពីអារម្មណ៍ខូចចិត្តជាប់មកច្រើនឆ្នាំ ហើយមកទទួលក្តីសង្ឃឹមភ្លាមៗពេលនោះ។

«តើថ្ងៃនោះ មានរឿងអីទៅ? ចុះឯណាហុងលី? គាត់យ៉ាងម៉េចហើយមីង?»

«ថ្ងៃនោះ មីងចាប់ឈឺធ្ងន់ណាស់ ហុងលីបានជិះម៉ូតូឌុបមីងទៅមន្ទីពេទ្យ ឯហុងសាន ជាអ្នកឱបពីក្រោយ…ព្រោះតែភ្លៀងធ្លាក់ ចួននឹងមេឃងងឹត ពួកយើងបីនាក់បានចួបគ្រោះថ្នាក់ ហុងសាន ត្រូវបោកក្បាលពីក្រោយ ឯហុងលី ត្រូវរបួសជើងធ្ងន់ធ្ងរណាស់ គេត្រូវបានលោកប៉ាយកទៅព្យាបាលនៅបរទេសច្រើនឆ្នាំ!​ ឯហុងសានសន្លប់ច្រើនខែ គ្មានសង្ឃឹមថានឹងអាចត្រលប់មកវិញឡើយ…ទីបំផុត គេក៏បានទៅចោលមីង…»

មិនថាយ៉ាងណា ខ្ញុំបានចាប់ដៃគាត់ដើម្បីលួងលោមអារម្មណ៍ឈឺចាប់ដែលបានបាត់បង់កូនប្រុស តែខ្ញុំពិតជាមិនអាចកុហកបេះដូងខ្លួនឯង មិនអាចបិទបាំងទឹកភ្នែកដែលស្រក់ ហើយវាស្រក់ ក៏ព្រោះតែក្តីសង្ឃឹមដែលខ្ញុំបានរង់ចាំយូរសែនយូរ ទីបំផុត…

«ម៉ាក់…!»

ខ្ញុំនៅចាំ…ទោះពួកយើងឆ្ងាយគ្នាយូរយ៉ាងណា…ទោះមិនបានចួប តែខ្ញុំមិនធ្លាប់ភ្លេចគ្រប់យ៉ាងអំពីគេ។ ខ្ញុំច្បាស់ក្នុងចិត្ត សំឡេងនោះជាគេ…

សំឡេងបេះដូង ជាអ្នកបង្រៀនខ្ញុំឱ្យបន្តក្តីសង្ឃឹម ឯក្តីស្រលាញ់ ស្នេហាដំបូង និងវិប្បដិសារៈដែលធ្លាប់សាង គឺជាអ្នកជម្រុញឱ្យខ្ញុំមិនចុះចាញ់ មិនធ្លាប់រារែកនិងការរង់ចាំ…

គេនៅតែសង្ហាជាមួយនឹងទឹកមុខសោះកក្រោះ ថ្វីបើពេលនេះ គេត្រូវការឈើច្រត់ដើម្បីជាជំនួញ។ ខ្ញុំទុកឱ្យទឹកភ្នែក និងភាសាបេះដូង រៀបរាប់ប្រាប់គ្រប់យ៉ាងដល់គេថាដួងចិត្ត១៥ឆ្នាំកន្លងទៅរបស់ខ្ញុំយ៉ាងណា ខ្ញុំទុកឱ្យគេរកនឹក ថាបានបន្សល់អនុស្សាវរីយ៍អ្វីខ្លះនៅអនុវិទ្យាល័យជាមួយគ្នា តែខ្ញុំពិតជាមិនអាចឃាត់ចិត្តមិនឱ្យរំភើប ហើយស្ទុះទៅឱបគេនៅមុខម្តាយគេឡើយ។

«ទីបំផុត…ទីបំផុត ខ្ញុំបានចួបលោកហើយ យាន ហុងលី!»

គេកាន់តែធ្វើឱ្យទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់ចុះឥតឈប់ឈរ ត្រឹមពាក្យមួយឃ្លាយ៉ាងភ្ញាក់ផ្អើលថា៖

«មេសា…!»

មិនខាតទេ ដែលខំនឹកទាំងពេលខ្លះភ្លេចបាយភ្លេចទឹក ភ្លេចទាំងដេក មិនអត់ន័យទេ សម្រាប់ផ្កាទាំងនេះដែលខំថែរក្សាហើយម្ចាស់គេពិតប្រាកដក៏បានមកអង្គុយមើលនៅពេល១៥ឆ្នាំក្រោយ…

«ឃើញទេ! ផ្ការីកស្អាតណាស់ហុងលី!»

គេញញិម? ប្រុសម្នាក់នេះមិនមែនចេះតែធ្វើមុខសោះកក្រោះគ្រប់ពេលទេ? ហួសចិត្ត ឬសប្បាយចិត្តស្មានមិនដល់មែន ដែលខ្ញុំចំណាយកម្លាំងថែរក្សាសួនផ្កានេះដើម្បីគេ?

ត្រឹមពេលគេចាកចេញមកដល់ឥឡូវ ទើបតែថ្ងៃនេះទេដែលខ្ញុំឃើញថា ពិភពផ្កានេះស្រស់ថ្លា វាមានពន្លឺគ្រប់គ្រាន់ ហើយរីកញញិមទាំងថ្ងៃក្តៅខ្លាំង ហើយក៏…ជាពន្លឺសុភមង្គលថ្មីនៃបេះដូងឯកោ ងងឹតសូន្យសុងរបស់ខ្ញុំ។

ឬដល់ពេលហើយដែលខ្ញុំមានឱកាសបកស្រាយរឿងក្នុងចិត្តគ្រប់យ៉ាងប្រាប់គេ?

ខ្ញុំបែរជាភ័យ ពេលជំហានជើងសន្សឹមដើរទៅក្បែរមនុស្សម្នាក់ដែលបេះដូងមិនធ្លាប់បំភ្លេច…

«ហុងលី!»

ជំហានជើងបញ្ឈប់ ឈ្មោះគេដែលខ្ញុំរៀបនឹងហៅ ស្រាប់តែមានសំឡេងមួយមកដណ្តើមយកទៅ។

អណ្តាតជាប់គាំង ជាមួយវត្តមានស្រីម្នាក់ដែលកំពុងដើរសំដៅមក។ ពួកគេញញិមដាក់គ្នា ខ្សែភ្នែកនេះ ស្នាមញញិមនេះ ខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញសោះឡើយកាលពីរៀនថ្នាក់ជាមួយគេ ដ្បិតខ្ញុំមិនស្គាល់គេជាអ្នកណា តែម្តេចក៏បេះដូងលួចខ្សឹបថា សំឡេងស្រីនោះហៅហុងលី ហាក់មិនមែនទំនាក់ទំនងធម្មតារវាងគ្នានិងគ្នា?

គេស្ទុះទៅឱបដៃ ខុសអ្វីពីសំពងបេះដូងខ្ញុំឱ្យខ្ទេចខ្ទាំ។

«ក្តៅណាស់! បងកុំឈរយូរពេក!»

«ជូលី! មេសាធ្លាប់រៀនជាមួយបងនៅទីនេះ!»

កណ្តាលថ្ងៃក្តៅ តែម្តេចបេះដូងខ្ញុំរងា? ឃើញគេស្និទ្ធស្នាលជាមួយគ្នា សូម្បីតែពាក្យសួស្តីក៏ខ្ញុំហើបនិយាយទៅគេមិនរួចផង។ ខ្ញុំនិយាយមិនចេញ។

«អូ! ដូចមិនធ្លាប់ឮបងនិយាយទេ! ឮតែបងនិយាយពីមិត្តអនុវិទ្យាល័យដែលឈ្មោះកុសល ថាគាត់ជាមិត្តល្អរបស់បង!»

មែនអ្ហែស? ១៥ឆ្នាំមកនេះ សូម្បីរម្លឹកពីខ្ញុំម្តងក៏មិនធ្លាប់ដែរ? គេមិនចាំ មិននឹកឃើញសោះមែនទេ ថាធ្លាប់មានអ្វីខ្លះកើតឡើងនៅទីនេះ ហើយមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលខំចំណាយពេលច្រើនឆ្នាំចាំគេ ពួកយើងមានរឿងច្រើនណាស់ដែលខ្ញុំមិនអាចភ្លេច តែសម្រាប់គេបែរក្លាយជាអតីតកាលដែលគ្មានតម្លៃ?

«មេសា! ជូលីជានិស្សិតពេទ្យ ហើយក៏ជាអ្នកមើលថែរបួសជើងខ្ញុំច្រើនឆ្នាំមកនេះ!»

ខ្ញុំគួរតបអ្វី? បើហ៊ានតែហាមាត់ ទឹកភ្នែកខ្ញុំនឹងស្រក់ជំនួស។

ឃើញខ្ញុំស្ងៀមទ្រឹងមិនតបស្តីគេក៏បន្តនិយាយ៖

«ខ្ញុំមកចង់ចួបលោកគ្រូនាយក ខ្ញុំទទួលបានប្រាក់ខ្លះពីអ្នកសប្បុរសនៅបរទេស ដើម្បីបរិច្ចាកដល់សាលា! អ៊ឹម…អរគុណសម្រាប់សួនផ្កានេះ ស្អាតណាស់! ស្អាតជាងពេលដែលខ្ញុំដាំទៅទៀត! ចេញពីនេះ ខ្ញុំនឹងឆ្លៀតទៅលេងកុសល! ខ្ញុំទៅសិនហើយមេសា…»

គេបែរខ្នងដើរចេញមានមនុស្សស្រីកាន់ដៃ ដែលគេនោះមិនមែនជាខ្ញុំ។ គេចាកចេញទាំងដែលខ្ញុំមិនទាន់បាននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ ឬសូម្បីស្តាប់ខ្ញុំឆ្លើយតបសិនក៏មិនព្រម។ ខ្ញុំនាំគេមកទីនេះ គឺដើម្បីបង្ហាញថាខ្ញុំដឹងខុស ខ្ញុំចង់សូមទោស ហើយក៏ចង់…មានរូបថតមួយសន្លឹកជាមួយគេ ក្នុងសួនផ្កាស្នេហ៍ដែលខ្ញុំថែព្រឹកថ្ងៃ តែមិនស្មានថា គ្រប់យ៉ាងនៅតែជាក្តីស្រមៃដូចកាលពី១៥ឆ្នាំមុន។

ហេតុអីអារម្មណ៍ចួបពេលនេះ បែរជាឈឺខ្លាំងជាងអារម្មណ៍បែកពេលមុន? បើជ្រុលជាមកដើម្បីផ្តល់សង្ឃឹម ម្តេចមិនព្រមជួយឱ្យខ្ញុំញញិមបានយូរជាងនេះ?

លោកមើលមិនឃើញ ថាខ្ញុំគិតអ្វីសោះមែនទេ យាន ហុងលី?

«យានហុងលី!»

ខ្ញុំទ្រាំបែរខ្នងស្រែកហៅគេទាំងទឹកភ្នែក មិនដឹងថាគេនឹងបានឮឬអត់ឡើយ ព្រោះខ្ញុំមិនហ៊ានប្រឈមមុខ ហើយក៏មិនអាចឱ្យគេឃើញតំណក់ទឹកភ្នែកពេលនោះដែរ៖

«សូមទោសរឿងគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើចំពោះលោក! សូមទោស…»

«ខ្ញុំមិនដែលទុកវាក្នុងចិត្តទេមេសា! កុំបារម្ភអី!»

ខ្ញុំឃាត់មិនបានទេពីតំណក់ទឹកភ្នែកដែលប្រដេញគ្នាស្រក់។ បេះដូងកកក្រោមពន្លឺព្រះសូរិយាច្រើនអង្សារ។ វាគួរណាស់តែខ្ញុំសប្បាយចិត្ត ដែលទីបំផុត ខ្ញុំពិតជាអាចសូមទោសគេផ្ទាល់មាត់ តែហេតុអី វាបានត្រឹមបង្កើនការឈឺចាប់ពេញបេះដូងខ្ញុំទៅវិញត្រឹមមួយឃ្លាចុងក្រោយរបស់គេ?

«មិនទុកក្នុងចិត្ត» ស្មើនឹងពាក្យថាមិនដែលមានខ្ញុំក្នុងចិត្តតាំងពី១៥ឆ្នាំមុន? សមដែរទេ ចាយពេលឈឺចាប់យូរសែនយូរ ដើម្បីដោះដូរនឹងពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់នេះ?

ចាប់ពីពេលនោះ ពួកយើងក៏លែងបានចួបគ្នាទៀត បងកុសលប្រាប់ថា គេត្រលប់ទៅរស់នៅបរទេសជាមួយគ្រួសារលោកប៉ានិងមិត្តស្រីក្រោយបុណ្យរម្លឹកខួបប្អូនប្រុសបញ្ចប់ ឯខ្ញុំដ្បិតថាអ្វីគ្រប់យ៉ាងកន្លងផុតទៅ ពិត តែហាក់ដូចក្តីស្រមៃ តែ…ខ្ញុំបែរជាគ្មានអារម្មណ៍ស្តាយក្រោយនឹងការចំណាយពេលច្រើនយ៉ាងនេះដើម្បីគេ…

យាន ហុងលី គ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំធ្វើ វាអាចដោះដូរនឹងស្នាមញញិមលោក សុភមង្គលដែលលោកមានពេលនេះ វាគ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់ខ្ញុំ ទោះវត្តមានលោកដែលខ្ញុំតែងទាមទារ វានៅតែជាក្តីសុបិនសម្រាប់បេះដូងកម្សត់មួយនេះ ទោះលោកមិនចង់ចងចាំអតីតកាលរវាងយើង និងមិនធ្លាប់គិតសោះថា អាចមានមនុស្សស្រីល្ងង់ម្នាក់ដែលស្ពាយកំហុស ស្ម័គ្រចិត្ត តស៊ូរង់ចាំលោក ខ្ញុំក៏ព្រម…

យ៉ាងណា ខ្ញុំក៏នៅអាចនិយាយពាក្យថា«សូមទោស!» «សុខសប្បាយទេ?» នៅចំពោះមុខលោក ហើយលោកក៏បានស្តាប់ឮ ខ្ញុំអស់ចិត្តហើយ…

«ឆាប់ជាណាហុងលី!»

ពីខ្ញុំ…មេសា៕