សំនុំឯកសារ z22 – Meysansotheary

រឿង៖ សំណុំឯកសារ Z22 ភាគទី២០ (ភាគបញ្ចប់)

Bo Bo — Thu, 20 Jan 2022 11:30:00 +0000

គាត់សើចក្អាកក្អាយបន្តបន្ទាប់មកយំ ហើយសម្លឹងប៉ូលិសទាំងពីរម្ដងម្នាក់មុនពេលនិយាយបន្តទៀត៖

«ពីរនាក់ឯងកំពុងគិតថាយើងនេះ ជាមនុស្ស ឆ្កួត! អូខេ!គិតត្រូវទេតើ! ១០ឆ្នាំមុន ពេលដែលកូនប្រុសយើងធ្វើទុក្ខ នៅពេលដែលកូនយើងឆ្កួត យើងឆ្កួតតាមវាបាត់ទៅហើយ!»

«អញ្ចឹងពូឯងទៅនៅពេទ្យឆ្កួតទៅ!»

សំឡេងសិក្ខាលាន់មកសន្ធាប់បញ្ចេញកំហឹងគេពេញបន្ទុក១ធ្វើអោយជនចំណាស់ភ្ញាក់កន្ត្រាក់រាងកាយ ញ័រចំប្រប់។

គាត់មិនអាចគេចទៅ ណាព្រោះតក់ស្លុតបានត្រឹមឈររេភ្នែកសម្លឹងប៉ូលិសជាច្រើនគ្នាដែលរត់ចូលមកដល់ជាបន្តបន្ទាប់។ហើយក្នុងចំណោមនោះសិក្ខាកំពុងសម្លក់ពូសួសទាំងគ្នាន់គ្នេរ។

គាត់ស្មានមិនដល់ទេថា នៅពេលដែលនាយប៉ូលិសសារឿនស្ថិតក្រោមសម្ពាធរបស់មករាគាត់បានលួចចុចបញ្ជូនទូរស័ព្ទមកកាន់នាយប៉ូលិសវិទុ។

ទូរស័ព្ទចល័តនោះកំពុងសាក ថ្មនៅក្នុងឡានដែលសិក្ខាយកទៅជិះធ្វើការនៅម្តុំផ្ទះជួលរបស់មករានៅភ្នំពេញ។

អ្វីដែលគេនិយាយនៅការិយាល័យផ្នែកស៊ើបក្រុងព្រះសីហនុបានត្រូវសិក្ខាស្ដាប់លឺគ្រប់យ៉ាងដូច្នេះហើយពេលមិនទាន់អាចទៅជួយបងប្រុសគេនិងភីណាបាន គេមានតែនាំ ប៉ូលិសមកផ្ទះធំនៅសង្កាត់លេខមួយជួយវិទូនិងភណ័ជាមុន…..

«ស្មារតីមនុស្សនេះបែកហើយ ត្រូវប្រយ័ត្ន!»

ស្នងការរងម្នាក់ដែលដឹកនាំប្រតិបត្តិការនេះបញ្ចាទៅកាន់កូនចៅក្នុងពេលពួកគេស្ទុះទៅសា្រក់ចាប់ពូសួស។

អ្នកខ្លះចាប់ផ្ដើមគ្រាវិទូនិងភ័ណ។

សិក្ខាសម្លឹងទៅគាត់ដោយហួសចិត្តដែលដំណាក់កាលនេះហើយគាត់នៅញញឹមចេញទៀត?

«កោតពូណាស់ចំណាស់ណេះទៅហើយមិនចេះនាំកូនធ្វើ រឿងត្រឹមត្រូវទេ?!»សិក្ខានិយាយទាំងខំាមាត់ព្រោះបារម្ភពីបងប្រុសនៅកំពង់សោមមិនដឹងមានវាសនាបែប ណាទៅ ហើយ។

ពូសួសនៅក្នុងរង្វង់ខ្នោះ គាត់សើចក្អាកក្អាយនិយាយឡើង៖

«ពួក ឯងធ្វើ អីកូនយើងមិនបានទេ!…..ពួកអាបំបង់បាយ!»

លទ្ធផលចុងក្រោយនៃផែនការZ22

…..នៅឯណេះ មករា យល់ថាអ្វីៗកំពុងស្ថិតក្នុងកណ្ដាប់ដៃ ហើយគេក៏ជឿដែរថាខាងឪពុកក៏មិន អាចថ្លោះធ្លោយបានដែរព្រោះផែនការគឺត្រូវបានរៀបចំឡើងយ៉ាងល្អិតល្អន់ប្រកបដោយល្បិចកល ខ្ពស់។

គេលួចសម្លឹងប្ដីប្រពន្ធទាំងទ្វេដែលអង្គុយនៅបាំងខាងក្រោយ ហើយស្ថានភាពមមីងមមាំងរបស់ជំនិត គឺគេខ្ជិលប្រុងប្រយ័ត្នស្រាប់ទៅហើយ។

«បងពិសារទឹក»
គេបើកឡានផង ដៃម្ខាងហុចដបទឹកបរិសុទ្ធមួយតូចមកអោយជំនិត។
មេធាវីខ្មែរអាមេរិកដែលនៅ វិលវល់ជុំវិញសម្ដីរបស់វិទូនៅឡើយនោះប្រាកដណាស់ នឹងមិនទទួលផឹកភេសជ្ជៈនេះឡើយ។ ទាំងមិនទុកចិត្ត ទាំងមិននឹកស្រេក ព្រោះមិនទាន់សប្បាយចិត្តឡើងវិញ។
«ទុកវិញទៅ!អត់ស្រេកទេ!»
មករាកំពុងផ្លាស់ទឹកមុខ ដឹងអីភីណារហ័សនោះរហ័ស។ នាងទទួលពីដៃគេហើយបើកក្រេបក្អឹកៗ។
ជំនិតរេភ្នែកសម្លឹងភរិយាដោយហួសចិត្ត។
មុនដំបូងគេឆ្ងល់ដែលនាងទៅជាងអន្ទះសា ពេក តែបន្តិចមកក៏នឹកអាណិតមិន ដឹងរវាងប៉ុន្មាន ថ្ងៃមកនេះ នាង បានបាយទឹកត្រង់មាត់ដែរឬអ្វីបានជាស្រេកខ្លាំងកម្រិតនេះ។
គេលូកដៃអោបចង្កេះភរិយាហើយ សម្លឹងមុខនាងដោយកែវភ្នែកអាណិតអាសូរ។
រំពេចនោះ ដោយចៃដន្យ ពេលងើបមុខមកវិញ បែរជាប្រទះកន្ទុយភ្នែកមករា ដែលសម្លឹងមកតាមកញ្ចក់ខាងក្រោយ។
ទោះបីម្នាក់នោះដក ភ្នែកទៅវិញមែន តែជំនិតហាក់ប្រទះឃើញអ្វីម្យ៉ាងមិនប្រក្រតីក្នុងកែវភ្នែកទាំងគូ។
មិនមែនអត្ថន័យខឹងសម្បា ប្រចែប្រចណ្ឌទេ តែហាក់ បីដូចជាស្នាមញញឹមសម្ងាត់ បញ្ចេញតាម កែវភ្នែក សប្បាយអំណរលើជ័យជំនៈអ្វីម្យ៉ាង។
«អូយ !»
ភីណាស្រែកបានតែមួយម៉ាត់ខ្លី ឯរាងកាយនាងចាប់ផ្តើមមានបញ្ហាដូចស្ថានភាពក្រោយពេលដែលវិទូស្រូបក្លិនតែរបស់ពូសួស។

ជំនិតសម្លឹងទៅភីណាដែលដង្ហើមដង្ហក់ ដៃជើងទន់ទម្លាក់លើកលែងរួចហើយស្រុញខ្លួនមកលើគេទាំងស្រុង។
គេឆ្លេឆ្លាមិនដឹងត្រូវយ៉ាងណា ប៉ុន្តែក៏នឹកឃើញរេភ្នែកសម្លឹងមកដបទឹក សុទ្ធដែល រមៀលពីដៃនាងធ្លាក់ទៅក្រោមជើងក្បែរសំពត់ផ្កាទន់ល្មើយ។

«ទីបំផុត គឺឯងមែន!»
មេធាវីខ្មែរអាមេរិករអ៊ូតិចៗទាំងខាំមាត់។
អ្នកបើកបរបន្ថែមល្បឿនវ៉ាវហើយឆ្លើយតប
«យឺតពេលហើយ ! អារៀនច្រើនអត់ប្រយោជន៍!»
ភីណាមិន អាចនិយាយរួចទេតែទឹកភ្នែកនាងចាប់ផ្ដើមហូរធ្វើ អោយបេះដូងបុរសជាប្តីស្រយុត គេត្រកងនាងជាប់ លង្វែកទ្រូងហើយងាកមើលសងខាង ផ្លូវដែលជាវាលវឺងឆ្ងាយ សែនដាច់អាល័យពីភូមិករ។
«ឯងចង់បានអី? »
គេសួរទាំងជ្រួលចិត្តអាណិតប្រពន្ធ។
«បើឯងឆ្លាត និយាយសាកមើល៍អាអ្នកច្បាប់?!»
«ឯងបន្លំសំឡេងបង្កើតរឿងអ្នកស៊ើបនិងកូនផ្ទះរួមទំាងfolder z22នោះ? អ្នកណាជួយឯង? ពួកឯងមិនរួចខ្លួនទេ!!»
ភីណាស្រាប់តែយំអណ្ដឺតអណ្ដក៖
«ខ្ញុំមិនដែលធ្វើអីបងឯងទេ !»
មករាជាន់ហ្វ្រង្កងឺត ស្ទើរក្រឡាប់ឡានទម្រាំទប់ជំហរបានមកវិញ។ ទាំងបីនាក់អុករំជួយ ស្ទើរដាច់ផ្ងារក្នុងរថយន្តមុនពេល យានត្រូវឈប់ស្ងៀមច្រងាងលើ ផ្លូវ។
ជំនិតទប់ខ្លួនងើបមកវិញយ៉ាងរហ័សហើយដៃម្ខាងលូកទៅក្រសោបភរិយា។
ភីណាយំសស្រាក់ ឯមករាងាកមកសម្លឹងនាងត្លែ។
អ្វីដែលធ្វើ អោយគេត្រូវឈប់ ឡានតក់ក្រហល់ ស្ទើរបាត់ជីវិត គឺមកតែពីរសំនួរមួយថា ហេតុអ្វីនាងនៅនិយាយបាន?
ស្រីស្អាតខំច្រត់ដៃក្រោកអង្គុយ ក្រោមកែវភ្នែកសង្ស័យរបស់គេដែលសម្លឹងមកយ៉ាងមុត ស្ទើរតែចេញភ្លើងតាមការសម្លឹងនោះ។
នេះជាលើកទី មួយ ដែលមានគេត្រូវថ្នាំរបស់ខ្លួនហើយ អាចនិយាយរួចថែមទាំងអាចកម្រើកបាន។ ក្នុងពេល គេកំពុងភាន់ភាំងកាណុងកាំភ្លើងខ្លីត្រង់ធ្លូភ្ជង់តម្រង់មក ។
ជំនិតសរសើរលោកសារឿនណាស់ដែលអាចដាក់បន្លំអាវុធនេះទាន់ពេលវេលាក្នុងចង្កេះគេ។
«ចេញពីឡានភ្លាមទៅអានរក!»
គេមិនខ្វល់នឹងចុងកាំភ្លើងព្រោះសេចក្ដីស្លាប់មិនបានជារឿងសំខាន់សម្រាប់គេស្រាប់ទៅ ហើយ។
បុរសក្មេងផ្ដោតភ្នែកលើផែនថ្ពាល់ដាមរលោងដោយទុក្ខសោករបស់ស្រីតូច ដែលសម្លឹងគេមិនព្រិច ។ គេវាចាសួរខ្សឹបៗ៖
«ពូកុសលធ្លាប់អោយអូនឯងលេបថ្នាំអីភីណា?!»
ការប្តូរពាក្យពីអ្នកនាងមកជា«អូន»កាន់តែធ្វើ អោយស្រី ស្រស់ស្រលាំងកាំងហើយ កែវភ្នែកស្រទន់របស់ជនពាលដែលអោយមកនាងដូចការបញ្ចេញភាសាស្នេហារវាងបុរសម្នាក់ទៅកាន់មនុស្សស្រីដ៏សំខាន់ក្នុង ជីវិតគេធ្វើ អោយភីណាកាន់តែងីងើ។
គេពិតជាមិនស្មានដល់ទេ ហើយទើបតែយល់ក្នុងពេលនេះថាចាប់តាំងពីភីណាកម្សត់ ត្រូវអ្នកស្រីកុលាបជាបងថ្លៃប្រើសារធាតុរំញោចធ្វើបាបម្ដងជាពីរ ដង ចុងក្រោយនៅApartmentដែលភីណាចង់លោតសម្លាប់ខ្លួន លោកកុសលបានបញ្ចូលជាតិប្រឆាំង គីមី សាស្ត្រដែលគាត់មានសម្រាប់ សម្រាលនិងពន្យារពេលវេលាលើប្រតិកម្មសារធាតុពុលក្នុងឈាមនាង។
នាងអាចឆ្លងកាត់ការគាំងអណ្តាតនិងបញ្ជាអវយវៈមិនបាន តែមិនមែនមានន័យថា នាងឆ្លងផុតគ្រោះថ្នាក់នោះទេ។
សារធាតុពុលនៅតែបន្តជ្រាបសន្សឹមៗទៅក្នុងបេះដូងរបស់នាងគ្រាន់តែមិនរហ័សដូចប្រតិកម្មលើរាងកាយអ្នករងគ្រោះផ្សេងៗ។
«អញអោយចុះពីឡាន អ្ហែងចុះឱ្យផុតទៅអាចោលម្សៀត »
ជំនិតគំហកជាលើក ទីពីរធ្វើ អោយមករាដកខ្សែភ្នែកយឺតៗពីភីណាហើយសម្លឹងមកប្តីនាងម្តង។
គេសម្លឹងមេធាវីខ្មែរអាមេរិកដោយកំហឹងពីរបីវិនាទី រួចទើបរបូតមាត់សើចក្អាកក្អាយ។
គេសើចទាល់តែជំនិតជំនិតមិនព្រមអត់ធ្មត់ហើយគំហកបន្ថែម៖
«ឯងចង់ឃើញអញជាប់គុកណាស់? អញទុកអោយច្បាប់កាត់ទោសឯង អញមិនចង់ប្រឡាក់ដៃទេ!»
គេមិនខ្វល់នឹងកាំភ្លើង គ្មានសញ្ញាព្រឺព្រួចប្រុងប្រយ័ត្ន ធ្វើ អោយជំនិតកាន់តែងឿងឆ្ងល់។
គេសើចអស់ចិត្តនៅតែមិនចេញស្ដីអ្វី ភីណាគ្រវីក្បាលយឺតៗព្រោះនាងគិតអ្វីក៏មិនយល់ ។
អាណិកជនខ្មែរអាមេរិកក្រោកចេញពីឡានស្ទុះទៅបើកទ្វារហើយទាញកន្ត្រាក់យុវជនក្មេងចេញពីកន្លែងបើកឡាន។
រាងកាយគេនោះទន់ខ្សោយ ណាស់ តែកម្លាំងដៃ៥០%ប៉ុណ្ណោះ ជំនិតអាចគ្រវែងគេទៅលើទ្រូងផ្លូវបានស្រេចទៅហើយ។
បុរសអ្នកមានងាកសម្លក់យុវជននោះ ហើយបែរក្រោយចូលមកអង្គុយកន្លែងវាដើម្បីបើកនាំប្រពន្ធ ចាកចេញ។
«វាឆ្កួតហើយ! ម៉ាអាឆ្កួត!»
គេជេរផង ជើងក៏ជាន់រឺយែរឡានថយផង។
កំហឹងនៅមិនទាន់បាត់ មេធាវីនិយាយបន្ថែម៖
«ហ្នឹងហើយមនុស្សល្អដែលអ្នកបម្រើជំនិតផ្ទះអូនឯងនាំមកអោយ!»
ភីណាយំសស្រាក់ មិននិយាយអ្វីព្រោះនាងនៅទន់និយាយមិនបានច្រើន ធ្វើកាយវិការរឹតតែលំបាក។
ជំនិតគេជាន់ហ្គាចេញឡានទៅ នៅពេលដែលសំឡេង មករាជ្រៀតកាត់សន្ធឹករថយន្តលាន់មកប៉ះត្រចៀកគេ៖
«ភីណា រស់បានតែ៣០នាទីទៀត ទេ!»
ជំនិតមិនចង់រវល់ស្ដាប់អ្វីពីមាត់ជននោះទៀតទេ តែសម្តីគេច្បាស់ពេកហើយអត្ថន័យវាគួរអោយរន្ធត់ពេក……រថយន្តឈប់ងឺតជាលើកទីបីរ រំជួយអស់ស្លឹកឈើនាថានស្ងាត់ជ្រងំ។
បុរសជាប្តីងាកមកសម្លឹងភរិយាហើយគេចាប់ផ្ដើមស្រមៃនឹកដល់រូបរាងជាងបញ្ចូលបទភ្លេងដែលស្លាប់ដោយសារធាតុពុល។
គេរន្ធត់និងរាងកាយខ្សោះខ្សោយរបស់ភរិយា ហើយចាប់ផ្តើមហៅនាងតិចៗ ពេលនាងទន់ត្របកភ្នែក៖
«ភីណាៗ!»
សំឡេងជនកំណាចលាន់មកក្បែរកញ្ចក់ ព្រោះមករាដើរមកកៀកនឹងជំនិតទៅហើយ៖
«ទោះពេទ្យនៅភ្នំពេញស្រាវជ្រាវ១០ឆ្នាំទៀត ក៏មិនប្រាកដថាអាចរកអ្វីមកបន្សាបថ្នាំពុលរបស់យើងបានផងអាអ្នកមាន!»
ជំនិតបើកភ្នែកក្រឡោតសម្លឹងជននោះហាក់ភាំងសារ្មតី។
ជនវិកលបានចិត្តណាស់ក៏និយាយមកបន្ថែមមួយៗអោយងាយស្តាប់ងាយយល់៖
«ឯងមានតែមធ្យោបាយតែមួយប៉ុណ្ណោះ គឺ…..ចាំបងថ្លៃឯង ពូកុសលរស់មកវិញ ក្រែងអាចជួយប្អូនស្រីគេបាន!»!
ជំនិតច្រានទ្វាររបើកមួយទំហឹង ខ្ទាតជនកំណាចទៅលើថ្នល់សារធ្មី ហើយ លើកកាំភ្លើង បាញ់ទៅលើមេឃផូង ។
«អ្ហែងគិតថាអញអោយអ្ហែងសើចស្រួលបានទៀតអេ្ហស៎?»
គេស្ទុះទៅទាញមករាឡើងមក ហើយដាល់វាយតប់តាមដែលនឹកឃើញចំណែកភាគីខាងណោះគ្មានលទ្ធភាពឯណាទៅតដៃទេ។
ភីណាស្រវាត្រដាបត្រដួសចេញពីរថយន្ត ល្មមពេលជំនិតសង្កត់ក មករាជាប់ទៅនឹងរថយន្តទៅហើយ។
«បង!ឈប់ទៅបង!»
មេធាវីជំនិតអង្គ្រឺតធ្មេញ៖
«អ្ហែងមិនតដៃអ្ហះ អាចោលម្សៀត! អ្ហែងមិនតដៃ?!»
នាងត្រដាបត្រដួសឃាត់ឯ មករាគិតពីសើចទំាងបែកចិញ្ចើមឈាមហូរកខ្លាក់។
«បងរ៉ា!កាល ពូសួសនាំបងឯងមក ប្រាប់ថា បងឯងជាមនុស្សល្អ!!ហេតុអី?ហេតុអីទៅ?បងធ្វើរឿងអស់នេះដើម្បីអី?!»
គេមិនរវល់នឹងអភិជនស្វាមីដែលអង្គ្រឺតធ្មេញតែបែរមករកភរិយាដែលស្រស់ផូផង់វិញ។មករាហើយនិយាយបញ្ចើច៖
«បងជាកូនគាត់ គាត់មានរឿង អីថាកូនខ្លួនឯងអាក្រក់ទៅ?អ្ហះ?!»
ភីណាបើកភ្នែកក្រឡោត នាងសម្លឹងគេពីលើដល់ក្រោម ហើយនាងបានរកឃើញស្រមោលក្មេងជំទង់ទិត្យដែលតែងតែមករកនាងរាល់ពេលព្រលឹម កំដរនាងរត់លេងហើយធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដើម្បីអោយតែនាងសើច។ភីណាគ្រវីក្បាលយឺតៗ នាងយំ៖
«គឺបងទិត្យ? បងគឺបងទិត្យ?!»
មករាសើចទំាងជូចត់ ហើយយំស្រស្រាក់ដូចគ្នាក្រោមភាពងីរងើមិនយល់របស់ជំនិត។
«តែប្តីប្រពន្ធខ្ញុំមិនដែលធ្វើ អីអាក្រក់ចំពោះបងទេ?មិនដែលទេមែនទេ?»នាងបន្ថែម។
មករាឈប់សើចតែគេបើកភ្នែក្រឡោតហើយស្រែកសន្ធាប់៖
«ប្តីប្រពន្ធអី?!យើងទេបានជាប្តីប្រពន្ធនឹងគ្នា!នឹកឃើញទេ កាលឆ្នាំនោះអូនបានរៀបការជាមួយបងរួចហើយ!ហើយពូកុសលក៏បានសន្យាថា ធ្វើអោយរឿងនោះក្លាយជាការពិតដែរ!»
អតីតកាលដែលនាងបានបំភ្លេចជាយូរមកហើយកម្រើកឡើងវិញសារជាថ្មី។
«តោះភីណាចង់លេងរៀបការទេ?»
«បាន!សប្បាយទេបងទិត្យ!»
«សប្បាយណាស់ជឿបងទៅ!»
«ល្អណាស់តោះអញ្ចឹង!»
«អញ្ចឹងដាក់ផ្កានេះលើដៃអូនហើយអូននិយាយទៅ ថា អូនភីណាជាប្រពន្ធបងទិត្យ!»
«បាន!អូនភីណាជាប្រពន្ធបងទិត្យ!»
ភីណាស្រក់ទឹកភ្នែកយឺតៗព្រោះហួសចិត្ត។
នាងមិននឹកស្មានថារឿងបែបនេះអាចកើតឡើង បង្ករជាសោកនាដកម្មធំ ថ្នាក់នេះឡើយ។
ចំណែកអតីតកាលក៏លេចឡើងក្នុងអារម្មណ៍ មករាដូចគ្នា។
«ទិត្យ!ព្រឹកមិញក្មួយឯងនាំភីណាលេងអី!»
«បាទគឺលេងរៀបការ!»
«ឯងដឹងហើយថាលេងនេះ មិនត្រូវ! ឯងជាកូនអ្នកបម្រើ ឯងបបួលអ្នកនាងតូចលេងបែបនេះ តាមថាពូអាចបណ្តេញឯងចេញបាន!»
«តែខ្ញុំ ស្រលាញ់ភីណាណាស់! ខ្ញុំមិនអាចទៅណាឆ្ងាយពីភីណាទេ!!ភីណាក៏ថាស្រលាញ់ខ្ញុំព្រមធ្វើប្រពន្ធខ្ញុំ!»
«នាងនៅតូចមិនដឹងអីតែឯងជាក្មេងធំឯងមិនត្រូវធ្វើអញ្ចឹងទេ! អូខេ!ប៉ុន្តែមានមធ្យោបាយជួយឯងបើឯងធ្វើការមួយបានសម្រេចយើងនឹងលើកភីណាអោយឯង!»
«ពូនិយាយមែន?!»
«ត្រូវហើយ!ឯងធ្វើ3Mអោយបានទៅ ពេលនោះឯងគឺជាស្តេចថ្នាំ អ្នកនាងភីណាសមនិងឯងហើយ!»
គេខាំមាត់ពេលនឹកដល់សម្ដីទាំងនេះរបស់ទុរយស ជនដែលស្លាប់បាត់ទៅហើយ។
លូកដៃច្រានជំនិតចេញពេលនឹកឃើញដល់ត្រង់ណេះ ហើយស្ទុះទៅក្បែរភីណាទ្រចង្ការនាងអោយសម្លឹងចំមុខគេ។
«តែអាបងប្រុសរបស់អូនឯងជាមនុស្សថោកទាប!!!!….វាក្បត់សម្ដី!!! វាជាមនុស្សបោកប្រាស់!»
ភីណាគ្រវីក្បាលយំ ខ្លួនប្រាណនៅទន់ល្ងៀក ទប់ខ្លួននឹងឡានស្ទើរតែជាប់។
«ខ្ញុំមិនដឹងទេខ្ញុំមិនដឹង!ហេតុអីបងរ៉ាមកធ្វើបាបប្តីប្រពន្ធខ្ញុំ?រឿងពីក្មេងៗជារឿងលេងសើច ហេតុ អីបងរ៉ាទុកជាការពិត?»
ជំនិតទាញមករាផ្ងារក្រោយអស់ទំហឹងហើយលើកដៃបម្រុងងដាល់មុចគេប៉ុន្តេត្រូវគាំងទៅវិញព្រោះគេសម្លឹងមកយ៉ាងមុតហើយមិនគេចទៅណាទំាងអស់។
«វ៉ៃម៉ោ!ឯងវ៉ៃម៉ោ!តែឯងធ្វើម៉េចក៏ឯងនៅតែចាញ់!!!ចុងក្រោយ!ភីណានិងទៅជាមួយយើង ឯងនៅចុះអាចំកួត អាល្ងង់ដូចគោ!»
ភីណាក្អួតឈាមវ៉ក ។
ជំនិតទម្លាក់ដៃចុះពីមុខជនពាល។មករាចាប់ផ្ដើមក្អកហើយក្អួតឈាមដូចគ្នា។
ដៃជំនិតចាប់ផ្ដើមញ័រ ក្តីសង្ឃឹមថាអាចនាំភរិយា ជាទីស្រលាញ់ទៅកាន់អាមេរិក វិញត្រូវបញ្ចប់ នៅត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែក។
«បងចង់អោយអូនរស់ គឺយើងនឹងរស់ជាមួយគ្នា តែថាទឹកនោះវាមិនលេបទៅជាអូនអ្នកលេបអោយវា !ដូច្នេះ ព្រហ្មលិខិតបានកំណត់អោយយើងព្រាត់រស់ហើយទាល់តែស្លាប់ទើបជួបគ្នាបាន!បងទទួលយក!»
ជំនិតដែលកំពុងអោបភរិយាក្នុងរង្វង់ ដៃស្រែកគំហកមកកាន់មករា៖
«អោយថ្នាំម៉ោ! ឮទេឯងអោយថ្នាំម៉ោ!»
មករាសើចតិចៗហើយគ្រវីក្បាលចំអក៖
«ឯងល្ងង់នៅតែល្ងង់!អាល្ងង់!អញជិតបានទៅជាមួយនាងហើយឯងមកនិយាយអញ្ចឹងខាតទឹកមាត់ដែរអាមេធាវីត្បាញអាយ?!»
ជំនិតក្រោកមកក្របួចកអាវមករាតែមករានៅតែសើចដូចជនវិកល។ គេអស់តម្រិះក៏លែងដៃហើយចាប់ផ្ដើមទូរស័ព្ទ។
មករារេភ្នែកមករកស្រីស្អាតដែលអង្គុយទ្រេតក្បែរឡាន គេក៏ទន់ ជើងហើយអង្គុយជិតនាង។ ទូរស័ព្ទគ្មានសេវាទេ ជំនិតគ្រវាត់ចោលខ្ចាយទៅលើថ្នល់។គេងាកមកសម្លឹងជន វិកលដែលលើកដៃច្បូតសក់ភីណាថ្នមៗ៖
«ឈប់ភ័យទៅ!បន្តិចទៀត យើងអស់អីហើយ!»
ជំនិតសម្លឹងសត្រូវស្នេហាស្ទើរស្រក់ឈាមតាមភ្នែកប៉ុន្តែពេលគេបែរទៅរកភីណាគេចាប់ផ្ដើមស្រក់ទឹកភ្នែកដោយឥតព្រាងទុក។ នាងមិនមើលមុខបុរសកំណាចនោះទេតែនាងដៀងមករកប្តីនាង។ ទោះមិននិយាយតែកែវភ្នកនាងដូចចង់អង្វរថា បើនាងទៅ នាងត្រូវតែបញ្ចប់ជីវិតលើដៃប្តីមិនមែនក្រោមដៃជនកំណាចវិកលនេះឡើយ។

សេចក្ដីស្នេហានិងភាសាសំងាត់របស់មនុស្សដែលស្រលាញ់ គ្នាអាចអោយជំនិតយល់យ៉ាងសោកសង្រេងនូវស្ថានភាពនេះ។គេដាច់ចិត្តទម្លាក់សំឡេងនិយាយទាំងសោយសោក៖

«ដូរចិត្តទៅ! ឯងឆាប់ដូរចិត្តទៅ ភីណាកម្សត់តាំងពីតូចមក ឯងដូរចិត្តទៅ !ឯងកុំ ធ្វើបាបនាង !»

មករាល្ហិតល្ហៃ គេឈប់សើចហើយសួរវិញដោយឈឺចាប់៖

«ឯងដឹងថាជាង១០ឆ្នាំនេះយើងរស់បែកពីស្រីដែលយើងស្រលាញ់ យើងរស់បានដោយរបៀបណាទេ?យើងប្រើពេលប៉ុណ្ណា កម្លាំងប៉ុណ្ណា ពេលវេលាប៉ុណ្ណាទេ ទម្រាំបានមកស្លាប់ជាមួយគ្នា?ឯងឈប់ប្រឹងទៀតទៅ! ឯងអាចរកប្រពន្ធថ្មីហើយ ឯងគួរតែសប្បាយចិត្តហើយឈប់ចង់រារាំងពួកយើង!»

ជំនិតគ្មានពេលទៀតទេ គេយល់ថាគេមានពេលតិចណាស់បើគេយឺតគេមុខតែចប់គេត្រូវតែរកគ្រប់មធ្យោបាយតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន គេស្រែកឡើងភា្លម៖

«បើឯងស្រលាញ់នាង ឯងត្រូវអោយនាងរស់! លឺទេ អាចំកួត!ឯងយល់ពីស្នេហាទេ?គេស្រលាញ់គ្នាគឺអាចស្លាប់ដើម្បីគ្នា មិនមែនសម្លាប់គ្នានោះទេ ឯងយល់ទេ?»

មករាញាក់មាត់យ៉ាងកំណាច គេនិយាយវិញ៖

«យើងមិនយល់ទេ!គណិតវិទ្យារបស់ឯង រូបមន្តព្រិលណាស់ វាមិនច្បាស់ទេ!យើងគឺយើងយើងស្រលាញ់អ្នកណាត្រូវរស់ជាមួយគេ តែបើមិនបានយើងចង់ស្លាប់ជាមួយគេ!»

«អញ្ចឹហើយបានជាំឯងបរាជ័យ!ឯងស្លាប់ទៅនាងនៅតែមិនស្រលាញ់ឯងដដែល!ឯងនៅតែមិនបានអីទ!»

មករាខំាមាត់សម្លក់ត្មែរ តែជំនិតខំប្រឹងបន្ទន់សំឡរងអង្វរវា៖

«ឯងជាបញ្ញវន្ត» ឯងគួរទេចេះគិត!ឯងមើលនាងទៅ នាងពិបាកមួយជីវិតហើយនាងនៅក្មេងយ៉ាងនេះឯងអោយនាងស្លាប់ទំាងអញ្ចឹង?!នេះអេ្ហស ៎ដែលឯងអួតថាស្រលាញ់នាង !ឯងកម្សាកឯងអាត្មានិយម ឯងជាមនុស្សទេវទត្តមាត់ជាទេវតាឯងមិនមែនស្រលាញ់នាងទេ ឯគ្រាន់តែឆ្កួតនឹងខ្លួនឯង! មនុស្សប្រុសដើមទ្រូងប្រាំហត្ថ ស្រលាញ់ស្រីគេស្លាប់ដើម្បីនាងមិនមែនសម្លាប់នាងដើម្បីខ្លួនឯងទេ ឯងដឹងរឿងនេះដែរ ?»

«យើងមិនដឹងទេ ឯងមិនធ្វើអោយយើងមើលមុនមកអាមេធាវី!»

ជំនិតនៅស្ងៀមតែទឹកភ្នែកគេហូរពេលងាកមើលទៅភរិយា។ នារីតូចច្រលឹងដែលជីវិតក្រាលដោយមាសពែជ្រពិទូរ្យសូរ្យកាន្ត បានចាប់កំណើតដោយស្នេហាលួចលាក់រវាងបងប្រុសនិងម្តាយចុង នាងរងភាពអយុត្តិធម៌តំាងពីបើកភ្នែកស្គាល់លោកនេះ ។

គេជ្រួញចិញ្ចើមហើយ បន្តយំដូចស្រី។

មិនបានប៉ុន្មានគេក្រោកឡើងដើរទៅក្បែរឡានហើយបើកទ្វារ។

មានតែភីណាទេដែលដឹងថាប្តីនាងកំពុងធ្វើអ្វី។

គេវិលមកវិញជាមួយដបទឹកសុទ្ធក្នុង ដៃ ហើយស្រដីមួយៗ៖

«អញ្ចឹងយើងដូរគ្នាទៅ! យើងជាអ្នកទៅ ឯងត្រូវរក្សាសម្ដី អោយភីណារស់!»

«អត់ទេ!»

ភីណាស្រែកពេញទំហឹង ស្មើនឹងល្បឿនធាតុ រាវដែលបង្ហូរចួលទៅក្នុងបំពង់កប្តីនាង។

ជំនិតប្រញាប់និយាយមុនពេលលែងអាចបញ្ជាអណ្តាត៖

«បងជាអ្នកខុសមិនទុកចិត្តប្រពន្ធ បងជាអ្នកសាងបងជាអ្នកបញ្ចប់រឿង!…បងស្រលាញ់អូនភីណា!»

រាងកាយស្រស់សង្ហារនៃមេធាវីដ៏មានស្តុកស្តមទន់ធ្លាក់មកលើកម្រាលថ្នល់កៅស៊ូតាមសន្ទុះដ៏កាចសាហាវនៃសារធាតុគីមី។

ភីណាលូនមករកប្តី។

«បងជំនិត!»

នាងជូតទឹកភ្នែកងាកមករកមករា ហើយនិយាយ៖

«បងកុហក!បងមិនបានគ មិនបានគាំងអណ្តាតបងមិនបានលេបជាតិពុលទេ!!»

មករាញញឹមសម្លឹងស្នេហ៍ស្នង គេនិយាយមួយៗ៖

«ជាតិគីមីមានច្រើនប្រភេទណាស់ប៉ុន្តែគ្មានមួយណាដែលមិនសម្លាប់មនុស្សទេគ្រាន់តែលឿនរឺយឺតទៅតាមកម្រិតចម្រាញ់វា!បងទុកពេលអោយខ្លួនឯងយូរបន្តិចដើម្បីមើលពពួកមនុស្សដែលជ្រែកស្នេហាយើង មើលវាឈឺចាប់!»

«ឥឡូវបងសប្បាយចិត្តហើយ?សប្បាយចិត្តដែលឃើញមនុសុ្សគ្មានកំហុសត្រូវស្លាប់ដោយសារបងច្រើនយ៉ាងនេះ? ខ្ញុំមិនអត់ទោសអោយបងទេ ខ្ញុំស្បថថាជាតិណាៗក៏មិនចង់ជួបបងខ្ញុំនិងបំភេ្លចរឿងល្អៗទំាងអស់កាលពីក្មេងរបស់ពួកយើង!ទោះទៅទីណាខ្ញុំគ្មានថ្ងៃអត់ទោសអោយបងទេ!»

នាងនិយាយបានច្រើនយ៉ាងនេះស្រែកលឺយ៉ាងនេះមករាជឿថានាងស្រលាញ់ជំនិតពេក បានជានាងមានលទ្ធភាពធ្វើរឿងទំាងនេះបាន។

គេខូចចិត្ត ហើយលូកយកកូនដបតូចៗពីរពីក្នុងហោប៉ៅ ខោមកដាក់បង្ហាញលើបាតដៃ។

«ថ្នាំនៅទីនេះ!នៅទាន់ពេល បើអូនចង់បន្សាបខ្លួនឯង ហើយបន្សាបមនុស្សដែលអូនស្រលាញ់!»

ភីណាបើកភ្នែកធំៗ នាងលូនទៅក្បែរមករាហើយលូកដៃញ័រៗទៅយក។

ខុសពីការគិតដែលថាគេនឹងរារាំងនាង គេមិនបានរារាំងទេ ។

នាងបានវាមកក្នុងដៃមែនហើយបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងវា ។

ស្រីតូច ខំប្រវេប្រវាក្រោកមកក្បែរប្តីហើយចាក់ថ្នាំទៅលើក្នុងមាត់គេដែលមើលមុខនាងភ្លឹះៗនិយាយមិនចេញ។

សំឡេង មករាលាន់មកពីក្រោយខ្នង៖

«ភីណា!ថ្នាំបន្សាបមានតែពីរដបនេះទេ!អូនមិនគិតលេបខ្លួនឯងសុខចិត្តអោយទៅវាមុន!!»

នាងខាំមាត់ងាកក្រោយ ប៉ុន្តែមិនបានបញ្ឈប់ដៃក្នងការជួយប្តីឡើយ ។

«ប្តីខ្ញុំនិយាយហើយបងមិនលឺទេ?មនុស្សស្រលាញ់គ្នាគេស្លាប់ដើម្បីគ្នា មិនមែនសម្លាប់គ្នា ដើម្បីខ្លួនឯងទេ!បងគ្មានថ្ងៃយល់ទេ!»

សំឡេងមករានៅតែលាន់មក៖

«អូនខ្លាចអង្ក្រងណាស់ តែអូនចូលចិត្តឃើញអង្ក្រងខាំបង បងក៏ទ្រំាអោយវាខំា ហើយរត់ចុះឡើងដើម្បីអូនសើច! ពេលបងលាយថ្នំា បងដឹងហើយ ថាក្បាលបងចាប់ផ្តើមឈឺតំាងពីថ្ងៃដំបូង ថ្ងាំណាមួយបងនឹងឆ្កួត ពូកុសលដឹងរឿងនេះ បានជាគាត់មិនព្រមស្រាវជ្រាវសារជាតិ៣Mខ្លួនឯង ហើយប្រើបងអោយធ្ចើ ថ្ងៃអូនទៅអាមេរិក បងបានស្បថថានឹងបំភ្លេចអូនបើអូនរស់នៅសប្បាយចិត្ត បងបានបង្កើតរឿងនេះឡើងគ្រាន់តែចង់ដឹងថា តើអូនពិតជារស់នៅសប្បាយចិត្ត? បើប្តីអូនពិតជា ស្រលាញ់អូន គេមិនមកស្ទឹងហាវគេក៏មិនជាប់សង្ស័យហើយអ្វីៗនឹងខួចការ!បងគ្រាន់តែពិសោធន៍!បងមិនចង់អោយអូនស្លាប់ទេ ទឹកនោះបងទុកអោយប្តីអូនតែអូនបានផឹកវា!បើអូនទៅហើយបងនៅធ្វើអី?»

ភីណាបែរក្រោយយឺតៗ នាងខ្សោះទឹកភ្នែកនឹងយំ បន្ត។

អតីតកាលរវាងនាងនឹងក្មេងប្រុសម្នកា់នោះបានវិលមកវិញ ជាមួយដបថ្នាំក្នុងដៃ។ជំនិតដឹងថានាងចង់ធ្វើអី្វតែគេមិនអាចឃាត់នាងបានឡើយ ។

នាងរំកិលទៅជិតមករា ហើយ ហុចវាទៅអោយគេ៖

«ថ្នាំបន្សាបចុងក្រោយ ជារបស់បង!បងត្រូវតែរស់!»

គេសម្លឹងនាងហើយស្រក់ទឹកភ្នែក។គេយល់ថានាងរសើយកជំនិតមិនរើសយកគេតែចុងក្រោយនេះគេដឹងថានាងមិនរើសយកសូម្បីតែខ្លួនឯង។ស្រីតូចនេះពិតជាមានជីវិតជូរចត់ពេកហើយ។

នាងដាក់វាទៅក្នុងដៃគេ ទំាងយំងងឹតមុខ ហើយនៅសម្លឹងតបទៅគេដែលកំពុងមើលមកនាងស្ទើរលេបបានទំាងរស់យកទៅទុកក្នុងបេះដូងឆ្កួតលេលារបស់គេ។

នាងលូកដៃទៅចាប់ប្រអប់ដៃគេ ហើយស្រមែដល់ដៃស្គមៗរបស់គេ ដែលតែងតែលើកនាងពាក់កៀវលើខ្នងដើរជំវិញសួនដ៏ធំទូលាយ។

«ខ្ញុំសុំទោស!ដែលច្រើនឆ្នំាមកនេះបានភ្លេចបង! ជួបគ្នាហើយក៏មិនចំណាំបងបាន !ខ្ញុំមិនត្រឹមជាស្រីល្ងង់ផុតគេម្នាក់ទេតែ ជាស្រីដែលភ្លេចភ្លាំង! តែខ្ញុំមិនជួរជាតិទេ! រឿងទំាងឡាយជាកំហុសខ្ញុំ គ្រួសារខ្ញុំ សូមបងរ៉ាអហោសិកម្មអោយ បងកុសល អោយគ្រប់គ្នា!ខ្ញុំសុំទេប៉ុណ្ណឹង!»

ទឹកភ្នែកនាងស្រក់លើប្រអប់ដៃគេ ជាប្រអប់ដៃប្រើប្រាស់ដើម្បីតែចុចKeyរកនឹកមធ្យោបាយទុច្ចរិត្តស៊ូប្រឆាំងនិងព្រហ្មលិខិតដ៏កម្សត់របស់ខ្លួន។

នាងនិយាយបន្ត៖

«ក្នុងចិត្តខ្ញុំ បងមិនមែនជាកូនអ្នកបម្រើទេ តែបងជាបងប្រុសម្នាក់ ជាបងប្រុសតាំងពីតូចរហូតដល់ពេលនេះ! ខ្ញុំមិនដែលស្រលាញ់បងជាស្នេហាឡើយ។តាំងពីបងថ្លៃខ្ញុំរើមកនៅក្នុងផ្ទះ អ្នកបងបានអោយខ្ញុំថ្នាំភ្លេចភ្លាំងជាច្រើន ខ្ញុំលែងចាំអ្វីៗបានហើយខ្ញុំក៏ ភ្លេចសូម្បីតែបង! អ្វីៗជារឿងកម្ម! ខ្ញុំមានបងវិទូជាគូរដណ្តឹងក៏ជាគំនិតចាស់ៗ ខ្ញុំមិនស្គាល់ទេអ្វីទៅជាស្នេហា ខ្ញុំអាយុទើបតែ១៧ឆ្នាំ ក៏មានគូរដណ្តឹងទៅហើយ ខ្ញុំគ្មានពេលសូម្បីតែដឹងថាស្អីទៅជាការស្រលាញ់ ?ពេលខ្ញុំបាត់បងកុសលខ្ញុំបាយមិននឹកទឹកមិនស្រេក តែពេលខ្ញុំជួបបងជំនិត ខ្ញុំដឹងថា ការឈឺចាប់ទំាងអស់បានជាសះវិញ ហើយខ្ញុំអាចរស់នៅសារជាថ្មី ចេះស្រលាញ់ប្តីខ្ញុំ គឺខ្ញុំស្រលាញ់គាត់គ្មានថ្ងៃដូរទេ! ជីវិតនេះខ្ញុំបានធ្វើបាបមនុស្សដែលស្រលាញ់ខ្ញុំច្រើនពេកហើយ ខ្ញុំមិនចង់បន្តវាទេ បងដឹងទេបងទិត្យ !»

ដៃគេទន់ល្មើយប្រែជារឹង គេក្រឡាស់មកចាប់ដៃនាងទំាងពីរជាប់ហើយដៃម្ខាងទៀតផ្ទាត់គម្រប ថ្នាំមកបញ្ច្រកក្នុងមាត់នាង។

សំឡេងគេលាន់មកខ្សឹបៗ៖

«យូរ ណាស់ហើយ!បងមិនជឿថាលើលោកនេះ មានគេនិយាយពាក្យរបៀបនេះមកកាន់បងទេ!»

គេក្រោកឈរ សន្សឹមៗ គេមិនបានទន់ខ្សោយដូចដែលនាងឃើញឡើយ នាងវិញទេដែលក្រោកមិនបានព្រោះថ្នាំចាប់ផ្ដើមប្រឆាំងគ្នាក្នុងខ្លួន។

ភ្នែកនាងព្រឹល…..នាងដេកទៅលើកម្រាលថ្នល់ហើយឃើញស្បែកជើងគេឈានទៅ។បន្ទាប់មក ឡាន ចេញដំណើរ ហើយសម្រែកខ្លាំងៗរបស់មករា មុនពេលឡានបោលសម្រុកបុករនាំងបង្ហើរទៅក្នុងជ្រោះ ។

ស្រីតូចបិទភ្នែកសន្លប់បាត់ស្មារតី។

វិទូនិងភីណាស្លាប់រឺរស់?

ក្រុងភ្នំពេញ ឆ្នំា២០២៥

«កូន វុធ កូនវុធ!»

«បាទម៉ាក់ !»

«កូនធ្វើអី ? កូនសំងំមើល Website ដែលម៉ាកហាមអស់នោះទៀតហើយ?ម៉ាក់ប្រាប់រួចហើយ ថាកុំមើលវា!»

«Hacker មិនមែនអាក្រក់ទេ កូនប្រាប់ម៉ាក់រួចហើយ!»

«ម៉ាកដឹងគឺដឹងតាំងពី១០ឆ្នាំមុន គឺតំាងពីកូនឯងមិនទាន់កើត ប៉ុន្តែគារងារអស់នេះវាមិនសមនឹងកូនរបស់ម៉ាក់!»

«ម៉ាកនិស្ស័យជាមេធាវី ឯប៉ាវិទូជានាយឧត្ដមសេនីយ៍ កូនប្រុសជាHacker អ្វីៗគឺ នៅក្នុងគ្រួសារនេះទំាងអស់!»

សំឡេងមួយលាន់មកពីមាត់ទ្វារ៖

«នៅមានទៀត! នីននីនជាដុកទ័រ !!»

ភីណាបង្ហាញខ្លួននៅមាត់ទ្វារជាមួយកូនស្រី៨ឆ្នាំរបស់នាង។

នាងតូចអោនសំពះនិស្ស័យ ឯជំនិតចូលមកតាមក្រោយ។ និស្ស័យងើបមុខសម្លឹងពួគគេហើយញញឹម។

«អ្ហូខ្យល់អីបក់អ្នកអាមេរិកមកដល់ភ្នំពេញ?!»

«ឆ្នំា២០២៥ហើយ ឈប់និយាយពាក្យបុរាណៗទៀតទៅ និស្ស័យវាមានដែលខ្យល់អីបក់មនុស្សមកបាន!»

ជំនិតនិយាយដោយទម្លាក់ខ្លួនទ្រេតលើសាឡុង។

ស្នូរសម្រិបជើងមកពីខាងលើ ភីណាងើបមុខហើយនិយាយ៖

«ប៉ាអ៊ុំចុះមកហើយ កូននីនជម្រាបសួរប៉ាអ៊ុំទៅ!»

វិទូរត់ត្រឹកៗចុះមកតាមជណ្តើរជាមួយឧបករណ៍ហាត់ប្រាណក្នុងដៃ ។គេញញឹម៖

«ល្អណាស់!មកលេងចូលឆ្នាំនៅស្រុកខ្មែរអាម៉េច?!»

ជំនិតញាក់ស្មាសម្លឹងភីណា មានន័យថាស្រេចតែភរិយាឯក្មេងប្រុសជាកូនរបស់វិទូ និងនិស្ស័យពេបមាត់ចំអកស្រីតូចដោយនិយាយឌឺនាង៖

«នីនីជាដុកទ៏រគ្មានពាក់ព័ន្ធទេ !នីននីនមិនមែនជាអ្នកនៅក្នុងគ្រួសារនេះឯណា?!»

ស្រីតូចមិនបង្អង់ក៏តបវិញយ៉ាងរហ័ស៖

«បើអញ្ចឹងនីននីននិងធ្វើFolderN18មួយធ្វើបាប បងវុធម្តង!»

ចាស់ៗងាកមើលមុខគ្នា ឯក្មេងប្រុសចងចិញ្ចើមសួរ៖

«ហេតុអ្វីN១៨?!»

«ព្រោះចាំ១០ឆ្នំាទៀតបានអូនគ្រប់១៨ឆ្នាំ ហើយគ្រប់គ្នាជាពលរដ្ឋអាមេរិក មានសិទ្ធិដាក់ បង្ហាញលទ្ធផលជាតិគីមី បាននៅពេលអាយុបាន១៨ឆ្នាំ!»

ភីណារេភ្នែកមើលមុខប្តី។វិទូសម្លឹងទៅប្តីប្រពន្ធនេះ នាយដឹងថាការដែលកូនស្រីពួកគេចូលចិត្តខាងនេះគេមិនសប្បាយចិត្តប៉ុន្មានឡើយគ្រាន់តែគេមិនអាចទប់ស្កាត់ទេពកោស្យរបស់ក្មេង។វិទូខំសម្រួលបរិយាកាសាទាញស្រីតូចនីននីនមកអោបហើយផ្តួលទៅលើសាឡុងមាត់ក៏និយាយ៖

«១០ឆ្នំាទៀតបងវុធនឹងក្លាយជាHacker សង្ហាជាងគេលើលោកនេះទៅហើយ!»

នាងតូចតបវិញយ៉ាងរហ័ស៖

«នីននីនក៏ជាពេទ្យស្រីទីមួយ ដែលដើរជុំវិញពិភពលោកនេះជួយក្មេងៗ»

ក្មេងប្រុសកូនរបស់មេធាវីនិងនាយប៉ូលិសលូកមាត់មកជំទាស់៖

«ចាំធ្វើបានសិនទៅចាំនិយាយស្រីច្រម៉ក់!»

ស្រីតូចងាកមកសួរម្តាយភា្លម៖

«អ្នកម៉ាក់ !ច្រម៉ក់ប្រែថាម៉េច?!បងវុធនិយាយពាក្យមិនល្អមែនទេ?»

ភីណានៅទីរទើព្រោះនាងមិនសូវឆ្លាតខាងសម្តីស្រាប់ទៅហើយ ចេះបាននិស្ស័យអោនមកបកស្រាយវិញ៖

«ច្រម៉ក់មានន័យថាតូចណាស់ តែតូចគួរអោយស្រលាញ់!»

នីននីនក្តាប់មាត់អៀន៖

«បងវុធដែលឯណានិយាយពាក្យល្អៗអោយអូន!»

«ដែលគឺបងកំពុងតែថានេះហើយ!!»

និស្ស័យនិយាយទំាងញញឹមហើយអង្គុយមកក្បែរប្តីនិងស្រីតូច។

ភីណាលូកដៃទៅរកកូន៖

«នីននីនមកម៉ាកវិញមកកូន!»

តែក្មេង ប្រុសបិទកុំព្យូទ័រហើយនិយាយកាត់ភ្លាម៖

«តោះទៅក្រោយបងនាំនីននីនមើល អ្វីម្យ៉ាង!»

ស្រីតូចរត់វឹងទៅតាមកុមារចំណែកភីណាងាកមកសួរនិស្ស័យ៖

«ស្អីទៅ?!»

វិទូញញឹមមិនចេញស្តីនិស្ស័យគ្រវីក្បាលយឺតៗ៖

«គឺ កសិដ្ឋានរបស់គេ !កូនវុធមិនត្រឹមតែជា អ្នកចូលចិត្តការងារកូដគេថែមទំាងចូលចិត្តបណ្តុះ បន្លែបង្ការនិងផ្សាំរុក្ខជាតិទៀត!»

«អូ នៅអាមេរិកការងារនេះគឺអស្ចារ្សណាស់!»ជំនិតនិយាយ ។

វិទូងក់ក្បាល ហើយមិនចេញស្តីចង់បង្ហាញថាគេគ្មានយោបល់ទេគេតែងតែចិញ្ចឹមកូនតាមទេពកោសល្យកុមារនោះទោះបីខ្លួនគ្មានជំនាញអស់នេះក៏ដោយ។

ភីណាលូកដៃមកក្រសោបម្រាមនិស្ស័យហើយនិយាយ៖

«សុខភាពយ៉ាងម៉េចហើយ?!»

«១០ឆ្នាំមកនេះអ្វីៗល្អទាំងអស់!»

«ចុះគាត់?!»

និស្ស័យទីរទើរងាកមើលមុខប្តី ។វិទូលេបទឹកមាត់បន្តិចទើបនិយាយ៖

«អ្នកស្រីកុលាបកាលពី៣ឆ្នាំមុនទៅហើយ!សូមទោសដែលមិនបានសរសេរទៅប្រាប់អូន!»

ភីណាទម្លាក់ភ្នែកស្រងូត។ស្រ្តីនេះធ្លាប់ធ្វើ អោយនាងឈឺចាប់តែនាងក៏យល់ថាបងប្រុសនាងបាន ជំពាក់គាត់ច្រើនដែរ។

អ្នកស្រីកុលាបជាបងថ្លៃ ស្រីរបស់ភីណា ជាតួអង្គសំខាន់នៃសំណុំរឿងម៉ោង១២អាធ្រាត្រនៅសង្កាត់លេខមួយ ក៏ជាអ្នកគីមីវិទ្យាដ៏ប៉ិនប្រសប់ម្នាក់។គាត់បាន រងគ្រោះដោយសារប្តីគាត់ផ្ទាល់គឺលោកកុសល ដែលបាន ប្រើសារធាតុ3Mលើគាត់ប៉ុន្តែកាលពី១០ឆ្នំាមុននៅពេលដែលវិទូនិងភ័ណត្រូវថ្នាំពុលរបស់ពូសួសប៉ូលិសមិនដឹងមានវិធីអ្វីមានតែទៅរកស្ត្រីនេះ ដើម្បីអោយគាត់ជួយ។

អ្នកស្រីកុលាបទោះបីពិការតែគាត់នៅតែមានលទ្ធភាពជួយវិទូនិងភ័ណ។

«ឆ្នំានោះបើកុំតែបានគាត់ ប្តីខ្ញុំមិនដឹងយ៉ាងណាទេ!»

និស្ស័យនិយាយដោយស្រងូត។

«ចុះនាង?!»

ជំនិតសួរ។

វិទូនិយាយជំនួសភរិយា៖

«លោកសារឿនបានចាញ់បញ្ឆោត មករា!គាត់មិនបានដាក់ថ្នាំបំពុលខ្ញុំតែ គឺ ត្រឹមអោយសន្លប់!»

«គាត់មិនអាក្រក់អីពេកដែរ!»ភីណាបន្ថែមដោយស្រងូត។

ជំនិតមិនអាចទប់ចិត្តបានក៏និយាយឡើង៖

«រឿងនេះហើយដែលបងបារម្ភ!សារធាតុគីមីគ្មានអីល្អទេ! មករាធ្វើល្អផងអាក្រក់ផងគឺគេគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងលែងបានទៀតហើលយ !ការស្រាវជ្រាវប្រភេទនេះគឺមានហានីភ័យខ្ពស់!កូនស្រីយើងគួរតែមានការហាមប្រាមតឹងរឹងបន្តិច!»

«នីននីនដឹងហើយនាងថាទាល់តឺនាង១៨ឆ្នាំទើបនាងធ្វើការនេះ!»ភីណាការពារ។

«ចាំដល់ពេលនឹងសិនទៅចាំគិតទៀត!»ជំនិតនិយាយធ្វើហី ។

នៅខាងក្រៅកញ្ចាក់កុមារទំាងទ្វេរសសរៀទៅក្បែរសួនហើយជជែកគ្នារីករាយស្និទ្ធស្នាល។

ឃើញសកម្មភាពពួកគេហើយនិស្ស័យនិយាយទំាងញញឹម៖

«ចុះបើខ្ញុំចង់ដណ្តឹងកូនស្រីអ្នកទំាងពីរទុក?»

ភីណាស្រងូត នាងប្រហែលនឹកដល់មករារឺនឹកដល់ ការភ្ជាប់ពាក្យរបស់នាងនិងវិទូកាលពីជាង១០ឆ្នំាមុន។

យល់ចិត្តភរិយាជំនិតនិយាយតិចៗ៖

«ឈប់បង្កើតចំណងអស់ហ្នឹងទៅ! អ្វីៗទុកអោយសាមីខ្លួនសម្រេចដោយខ្លួនពួកគេល្អជាង!»

វិទូងក់ក្បាល ហើយក្រសោបភរិយាក្នុងរង្វង់ដៃ…..

តើមិត្តអ្នកអានចង់អោយមនុស្សជំនាន់ក្រោយនៃគ្រួសារទំាងពីរក្លាយជាតួអង្គសំខាន់នៃប្រលោមលោកឆ្នាំ២០៣៥ របស់សុភាប្រុសដែររឺទេ?

តោះ បោះឆ្នោត ចង់រឺមិនចង់?

សម្រាប់អ្នកដែលមានបំណងចង់ចូលរួមវែករកការពិតក្នុងសំណុំរឿងថ្មីទាក់ទង និងមនុស្សជំនាន់ក្រោយនៃគ្រួសារទំាងពីរនេះ សន្យាជួបគ្នាក្នុងរឿងក្តីថ្មី «គម្រោងការណ៍សម្ងាត់ ២០៣៥»។

រឿង៖ សំណុំឯកសារ Z22 ភាគទី១៩

Bo Bo — Thu, 20 Jan 2022 11:27:00 +0000

មិនដឹងហេតុអ្វី រាល់ពេលដែលបបូរមាត់របស់មករាបញ្ចេញស្នាមញញឹមដ៏សាហាវ លោកប៉ូលិសវ័យចំណាស់មានអារម្មណ៍ថមថយថាមពលចិត្ត ថែមទាំងពេលនេះវាលេងសម្ដីមិន ខ្លាចសូម្បីសេចក្ដីស្លាប់ គាត់ចាំបាច់ត្រូវរកមធ្យោបាយផ្សេង។

ដៃគាត់មិនដកចោលពីអាវុធ ឯយុទ្ធសាស្ត្រការពារ ការវាយបករបស់សត្រូវដ៏មាំទំាម្នាក់ដែលកំពុងនៅមិនឆ្ងាយពីខ្លួននេះ ក៏គាត់មិនបានរំលងចោល។

ក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ លោកសារឿនអាចមើលទៅសព្វចង្កេះ កដៃភ្លៅ និងប្រអប់ជើងយុវជននេះហើយមិនឃើញត្រង់ណាបង្ហាញថាគេជាមនុស្សខ្លាំងខាងកាយសម្បទា ទេតាមបទពិសោធន៍របស់គាត់ ប៉ុន្តែទឹកមុខនិងចិត្តសាស្ត្រគេឯណោះដែលរឹងមាំ។

បុរសចំណាស់មមីរភ្នែកឈ្លេចរកការពិតពីក្នុងទឹកមុខដ៏មានថាមពលរបស់សត្រូវគាត់ហើយឆ្លៀតវាចាមួយៗ៖

«ឯងប្រើប្រាស់ប្អូនធម៌ខ្លួនឯងហើយចុងបញ្ចប់សម្លាប់គេ ក៏គ្មានវិប្បដិសារីអីបន្តិច ពេលនេះឯងហ៊ានចូលដល់រូងខ្លា ឯងសំអាងអាជំនាញHackerផ្ដេសផ្ដាសប៉ុន្មានមេលេខនោះហ្អីអាកូនត្រេន?!»

គេនៅតែរក្សាបានឥរិយាបថដើម ឯបុរសចំណាស់គិតតែបន្ថែមសំនួរ៖

«អ្នកណាជាអ្នកស៊ើបដែលខលទៅមេធាវីជំនិត? ឯងបានសំឡេងលោកកុសលពីណាមក យកទៅកុហកអ្នកស្រីភីណា?ឯងចូលគុកសួរសុខទុក្ខជជែកលេងនឹងគាត់ហើយថតសម្លេងរបស់គាត់មកកាត់តបញ្ចូលគ្នា?Folderz22និងថ្នាំគីមីពិតជារបស់លោកកុសលផ្ដល់អោយភីណាទុកជាអនុស្សាវរីយ រឺក៏ឯងបង្កើតវាឡើងសម្លាប់មនុស្ស?ប្រើក្រែមមនុស្សស្រីដាក់បន្លំលើខោអាវចៅហ្វាយឯងហើយទម្លាក់ចោលខ្លះនៅលើប៉ោអ៊ីរបស់សពគឺឯងចង់ចោទមេធាវីជំនិតរឺភីណា?»

«ឈប់ពន្យារពេលទៅ!»

មករានិយាយស្រាលៗតែបង្ហាញពីភាពឆ្លៀវឆ្លាតរបស់គេ។មធ្យោបាយរបស់នាយប៉ូលិសជើងចាស់ច្បាស់ណាស់ថាទាញប្រយោជន៍ទាំងពេលវេលានិងស្វែងរកការពិតដូច្នោះហើយជំនួសអោយការបំពេញបំណងគាត់ គេនិយាយបក ក្បាលមកវិញ។

គេបន្ថែមជាមួយស្នាមសើច៖

«ខ្ញុំថាលោកហួសសម័យគឺហួសសម័យហើយ!»

គេថែមទាំងដឹងទៀតថាប៉ូលិសនឹងមិនបាញ់គេទេ ។លោកសារឿនកាន់តែស្មៅ ហ្មងនៅ ពេលដែលវាឆ្លាតហើយមំា។គាត់បញ្ចេញចិត្តសាស្ត្រថ្មី៖

«មនុស្សឯងកម្សាកអញ្ចឹង ឯងទៅសម្លាប់មនុស្សឯណាកើត?ម្រាមដៃឯងតូចកំប៉ឺតអស់នេះឯងក្រៅពីអង្គុយឆ្កួតៗមុខកុំព្យូទ័រនោះឯងចេះអីវិញ?ឯងមានប្រាជ្ញាដល់ទៅបង្កើតជាតិគីមីក្នុងFilez22នោះដែរ? បើជឿថាឯង អាចបង្កើតសេណារីយោផ្ទះតូចនៅស្ទឹងហាវដូចជាលើកដំកើងឯងជ្រុលពេកហើយ!»

មិនស្មានថាវាមិនចេះខឹងថែមទំាងតបមកវិញបញ្ច្រាសស្រកី៖

«មនុស្សល្ងង់ សួរច្រើន ឆ្ងល់ច្រើន គិតច្រើន ចង់ដឹងច្រើនអញ្ចឹង ហើយ!!»

លោកសារឿនពិរោធចិត្តណាស់ពេលត្រូវក្មេងមកដៀលថាល្ងង់ហើយមិនលង់ចិត្តសាស្ត្រសួរចម្លើយរបស់គាត់ តែគាត់ប្រឹងប្រែងទប់ មិនព្រមបញ្ចេញកំហឹងចិត្តទេបែរជាសើចក្អាកក្អាយ។

គាត់សើចយ៉ាងណាវានៅតែមិនញញើត ទឹកមុខញញឹមស្មើ សម្លឹងមកគាត់មិនប្រែប្រួលដូច្នេះហើយបុរសចំណាស់ត្រូវតែរកវិធីធ្វើ អោយចិត្តសត្រូវកម្រើកបោះបង់ភាពអត់ធ្មត់ គាត់បន្ថែមមួយឃា្លខ្លី៖

«ឯងឆ្លាតមែនៗ ឆ្លាតជ្រុល !ឆ្លាតដល់ថ្នាក់ ស្រីពេញនគរមិន ស្រលាញ់ឯងមកស្រលាញ់អីប្រពន្ធអ្នកដទៃ ?អ្ហះ?!»

គាត់ងើបមុខមកវាក់នឹងស្នាម សំណើចវាដែលរសាយទៅសន្សឹម។ ផ្ទៃមុខយុវជនវ័យក្មេងប្រែជាស ស្លេក ហើយស្មារង្គើជាហេតុអោយនាយផ្នែកស៊ើបរេទៅសម្លឹងទៅប្រអប់ដៃយុវជនដែលញ័រកម្រើក។

ប្រតិកម្មរបស់គេនេះម៉េចក៏មានលក្ខណៈខុសលឿនគ្នាម៉េ្លះ?

តាមពិតទៅ គាត់មានភាគរយតិចណាស់ដែលយល់ថា មករាធ្វើអ្វីៗទាំងឡាយព្រោះតែស្រលាញ់ ភីណា។គាត់មិនបានដឹងពីមូលហេតុពិតទេប៉ុន្តែក្នុងវិនាទីរកអ្វីបញ្ឈឺគេមិនបានបុរសចំណាស់បានរើសយកមធ្យោបាយនេះព្រោះគិតដល់ការចំណេញពីរ យ៉ាង មួយគឺមើលថា រឿង នេះពិតរឺអត់ ពីរតើ គេនឹងរំជួយចិត្តដែរទេ?

នៅពេលលទ្ធផលចេញមកលឿនហួសពីការស្មាន បុរសចំណាស់គ្រលាស់អណ្ដាតផ្ទួនពាក្យទៅតាមសន្ទុះចិត្តឆ្ងល់ដែលកំពុងរត់ខ្មួលត្របាញ់៖

«រឺក៏ឯងកើតរោគ?….ចូលចិត្តរបស់ដែលគេអាប្អូន?ស្រីនោះប្រពន្ធគេហើយ ឯងដឹងរឺមិនដឹង!ហាសហា!»

ដៃបុរសក្មេងក្ដាប់ចូលគ្នា ហើយភ្នែកទាំងសងខាងសម្លក់ គាត់បញ្ចេញកំហឹងពេញបន្ទុក ។បបូរមាត់ដែលទើបតែរលត់ទៅនូវស្នាមញញឹមកំណាចប្តូរមកវិញនូវសម្ដីម៉ាត់ៗ៖

«ភីណាជាប្រពន្ធរបស់អញតែម្នាក់!»

ភ្នែកគេ សម្ដីគេ នឹងភាពញ័ររំជួយនៃរាងកាយគេ មិនបាន ធ្វើអោយគាត់ ត្រេកអរទេ ប៉ុន្តែប៉ូលិសចំណាស់ទៅជាកើតសង្ស័យ។គេលើកដៃញ័រៗចង្អុលមុខគាត់ ដែលកំពុងទម្លាក់កាំភ្លើងចុះសន្សឹមៗ។

បបូរមាត់គេញ័រកក្លាក់ហើយនិយាយចេញនូវពាក្យមិនដឹងក្បាលកន្ទុយ៖

«ពូកុសល និយយកុហក គាត់ថារៀបការភីណាអោយខ្ញុំ កាលឆ្នាំនោះ គាត់ថាអោយតែខ្ញុំអាចបង្កើតថ្នាំនោះបាន គាត់ថាគាត់អោយខ្ញុំរៀបការជាមួយនាង តែពេលខ្ញុំធ្វើបានហើយ គាត់បណ្ដេញខ្ញុំចេញពីផ្ទះ! គាត់អោយភីណាភ្ជាប់ពាក្យជាមួយអា ប៉ូលិសនោះ!ខ្ញុំត្រូវតែសម្លាប់គាត់!»

បុរសចំណាស់រេខ្លួនសន្សឹមជារង្វង់មូលក្នុងបន្ទប់ ឯយុវជនក្មេងក៏រេទៅតាមគាត់គ្រប់ជំហានដែរ។

«វាឆ្កួតហើយ!»

គាត់គិតហើយក៏អោនទៅមើលប្រអប់ជើងមករាដែលញ័រចំប្រប់។

«យើងធ្លាប់ជួបមនុស្សវិកលច្រើនតែមិនដែលឃើញអ្នកណាផ្លាស់ប្ដូរស្មារតីនឹងអាកប្បកិរិយាបានលឿនយ៉ាងនេះទេ។

គាត់រេភ្នែកគិតហើយរហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរ បុរសចំណាស់ស្ទុះទៅក្របួចចាប់ដៃទាំងទ្វេរបស់គេនោះបត់មក ក្រោយសង្កត់ក្បាលជាប់ទៅនឹងតុ។

ជននេះគ្មានកម្លាំងស្មើសម្ដីមាំរបស់គេទេ។

«ឯងសម្លាប់លោកកុសល?!»

មករាដូចជាស្វាង ចេញពីភាពឆ្កួតលេលាមួយរំពេជនៅពេលដែលខួរក្បាលគេដូរប្រធានបទពីស្រីតូចភីណាមកជាអ្នកផ្សេង។

គេហាក់វិលមកកាន់ម្ចាស់សេណារីយោឧឧក្រិដ្ឋល្អឥតខ្ចោះ ដូចដើមតាមរយៈទឹកមុខស្មើហើយនឹងនរ។

គេញញឹមដៃជើងលែងញ័រហើយវាចាមួយៗក្រោមកម្លាំងសង្កត់របស់លោកសារឿន៖

«មេធាវីស្រី ….សូត្រនិស្ស័យ ផឹករបស់ខ្ញុំហើយ !នាងរស់បានមិនដល់៤០នាទីទេ!កញ្ចាស់ឯងពន្យារពេលខ្លួនឯងទេណា៎ កុំថាខ្ញុំដាច់ចិត្ត!»

កម្លាំងដៃនាយប៉ូលិសរបូតខ្សាកពីខ្លួនជនល្មើស។

មករាក្រោកមកឈរទល់នឹងគាត់ គាត់សម្លឹងភ្នែកជននេះទាំងដឹងហើយថាសេចក្ដីស្លាប់ក៏មិនអាចទប់វាបានដែរ។

«ឯងចង់យ៉ាងម៉េច?!»

គាត់របូតមាត់សួរទាំងបេះដូងនឹកអាណោចអាធ័មស្រី ស្អាតក្រមិចក្រមើមនោះហើយបន្ទាប់មក គឺនឹកដល់សម្ដីផ្ដាំរបស់វិទូ។

….គេឆ្លាតប៉ុណ្ណាក៏មិនដឹងដែរថាដៃគាត់បានចុចទៅរកទូរស័ព្ទដែលមុននេះទើបតែនិយាយជាមួយវិទូ។

បំណងគាត់មិនមែនចង់អោយវិទូមកជួយនៅទីនេះទេ ព្រោះផ្លូវឆ្ងាយពេលវេលាខើចគេមកមិនទាន់ឡើយ។តែគាត់ចង់អោយអ្វីៗដែលកើតឡើងនៅ ទីនេះត្រូវគេដឹង។

គាត់យល់ថាមួយក្បាច់នេះ គាត់អាចនឹងក្លាយជាភាគីចាញ់ព្រោះ ប៉ូលិសមិនដែលសម្លាប់ឃាតកហើយមិន គិតពីចំណាំខ្មាំងទេ។

គេនោះមិន ឆ្លើយនឹងសំនួរគាត់ ធ្វើអោយគាត់និយាយបន្ត៖

«ឯងមានគំនុំអីនិងមេធាវីស្រីនោះ?ហេតុអី?!»

វាមិនឆ្លើយតែញាក់មុខអំនួត។គាត់ភ្ជង់វាសារជាថ្មី ហើយគ្រវីក្បាលយឺតៗ៖

«ឯងយកភីណាទៅក៏គង់សម្លាប់ប្តីប្រពន្ធ នេះ អញសុខចិត្តលះបង់មេធាវីស្រីនោះហើយចាប់ខ្លួនឯង!»

«បើអញ្ចឹងលោកនាយមិនមែនលះបង់តែសូត្រនិស្ស័យទេ ចំណែកអាប៉ូលិសចោលម្សៀតសេតវិទូក៏អាចរស់បានតែប៉ុន្មានម៉ោងទៀតដែរ!»

គាត់រឹងមាំយ៉ាងណានៅតែសង្ស័យព្រោះ វានិយាយច្បាស់ ពេក។

វាសម្លឹងគាត់ដែលចាប់ផ្ដើមបារម្ភ ហើយនិយាយបន្ថែមម៉ាត់ៗ៖

«វាចង់ទៅរកខ្ញុំ ខ្ញុំត្រូវតែមានអ្វីល្អៗស្វាគមន៍វា!»

«ឯងធ្វើ អីលោកឧត្ដមសេនីយ៍??!»

«ខ្ញុំ អត់ចេះអីក្រៅពីលាយថ្នាំអោយគាត់សាកលេងទេ!តែថ្នាំហ្នឹង ខ្ញុំទុក ពេលអោយគាត់ វែងបន្តិច ៧ទៅ៨ម៉ោងដែរទម្រាំគាត់បានបើកភ្នែកមើលខ្ញុំ រៀបការជាមួយភីណា!»

«ឯងឆ្កួតហើយ ម៉េចឯងមិនចេះមើលស្រីផ្សេងខ្លះ៕!»

មករាមិនចង់ចំណាយពេលបកស្រាយអ្វីនឹងបុរសនេះគេរឹតតែឆាប់ចង់ជួបមុខស្រីតូចម្នាក់នោះកាលណាលឺគាត់រំលឹកពីឈ្មោះនាង។

គេនិយាយបញ្ចប់ពេលវេលា៖

«លោកនាយមិនខាតទេ! បើព្រមតាមខ្ញុំ ខ្ញុំរៀបការនិងភីណារួចខ្ញុំសន្យាមុខមង្គលការខ្ញុំ!ខ្ញុំអោយពីរនាក់វារស់!»

«ចុះមេធាវីជំនិត?»

«លោកនាយកុំតថ្លៃច្រើនប្រយ័ត្នប្រាក់ក៏បង់ថង់ក៏ដាច់!»

រវាងការលះបង់ម្នាក់រើសយកមេធាវីស្រី និងប៉ូលិសវិទូគឺការចរចាមួយវៃឆ្លាតគាត់បើកភ្នែកក្រឡោតសម្លឹងដៃវាដែលលូកចូលហោប៉ៅហើយដាក់ចេញលើតុនូវកូនដបថ្នាំតូចល្អិតពីរ ដប។

«ផឹកថ្នាំនេះហើយ ពីរនាក់នោះរស់បានម្ដងទៀត!»

មករានិយាយខ្លីៗមិនចោលអាកប្បកិរិយាអំនួត ចំណែកបុរសចំណាស់អរណាស់។គាត់លើកកាំភ្លើងភ្ជង់វាជាប់ ហាក់ចង់សួរវាថាគិតយ៉ាងណាបើគាត់ សម្លាប់វាយកថ្នាំនេះ?

«ពូមិនដឹងថាមួយណាសម្រាប់ស្រីនោះហើយមួយណាសម្រាប់អាវិទូទេ!១៥នាទីទៀត ខ្ញុំចេញបានដោយសុវត្ថិភាព លោកនឹងដឹងថាពីរដបទាំងពីរនេះ មួយណាសម្រាប់ម្នាក់ណា!»

គាត់គគ្រឺតធ្មេញ៖

«អញមិនភ្លើទេអាចង្រៃ!»

«ខ្ញុំមិនចង់សម្លាប់អ្នកណាទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ជួបប្រពន្ធខ្ញុំ !»

«មនុស្សឯងមិនគោរពសម្ដីទេ!»

«តែលោកនាយគ្មានជម្រើសស្រាប់ហើយ!»

«តែអញនឹងវាយឯងទាល់តែចេញចម្លើយមក!កុំថាឯងនេះ ឆ្អឹងដែកស្បែកស្ពាន់វ៉ី!»

«អាវិធីហ្នឹងក៏លោកនាយអត់មានពេលធ្វើដែរ ខ្ញុំលេបថ្នាំនោះរួចហើយហ្នឹង! ៣០នាទីទៀត ខ្ញុំនិងស្លាប់ទៅជាមួយមេធាវីហើយនឹងអាប៉ូលិសសំអុយនោះ !»

លោកសារឿនអស់ពាក្យនិយាយ។

តាមពិតគាត់គួរតែដឹងថាហេតុអ្វីគេហ៊ានដើរចូលរូងខ្លាដោយខ្លួនឯង?

គេបន្ថែម៖

«ខ្ញុំនិយាយម្ដងរួចហើយ សេចក្ដីស្លាប់ធ្វើអីខ្ញុំអត់បានទេ ! តែបើលោកនាយ អោយខ្ញុំរស់ ពេលខ្ញុំបានភីណា ខ្ញុំនឹងអោយគ្នា លោកនាយរស់!»

ប្រធានផ្នែកស៊ើបដឹងថា គេនេះមិនខ្លាចស្លាប់ហើយត្រៀមស្លាប់ដាច់ស្រេចដូច្នេះ គ្មានវិធីមែនក្រៅពីផ្លូវចុងក្រោយ ដើម្បីប្រថុយជួយមេធាវីស្អីវិទូ និងភីណា មានតែផ្សងតាមរយៈ ការប្រថុយជីវិតមេធាវីខ្មែរអាមេរិក។

«ខ្ញុំប្រាប់ហើយ លោកនាយលេងមិនឈ្នះខ្ញុំទេ!»

គេនិយាយខ្សឹបៗ ដៃលូកប្រលែងលើកូនដបថ្នាំទាំងពីរ ។ លោកសារឿនឈរច្រត់ចង្កេះសម្លឹងឥដ្ឋឈប់មើលមុខបុរសក្មេងនោះ ហើយគាត់និយាយទាំងចិត្តខ្ញែក៖

«ឯងអោយអញធ្វើម៉េច?»

«ខ្ញុំចាំនៅទីនេះ !ខ្ញុំចាំលោកនាយលែងប្ដីប្រពន្ធនោះមកអោយខ្ញុំ!»

លោកសារឿនឈរទ្រឹងធ្វើមុខស្មឿក មករានិយាយបន្ថែម៖

«កុំលេងបួនសន្លឹក បើលោកនាយមិនអាចទ្រាំឃើញមេធាវីស្រី និងឧត្ដមសេនីយ៍គ្មានបានការនោះ ពុលស្លាប់……ដូចអាណិចប្អូនធម៌ខ្ញុំ»

គេញញឹមស្របពេលប៉ូលិសចំណាស់ឈានទៅបើកទ្វារ ៖

«អោយអ្នកស្រីភីណានិងមេធាវីជំនិតទៅផ្ទះវិញទៅ!!»

សូហ្វ័រឡានចេញពីបន្ទប់នោះសន្សឹមៗតាមពីក្រោយលោកសារឿន។គេសម្លឹងទៅបណ្ដោយអាគារវែងសន្លឹមដែលប៉ូលិសម្នាក់កំពុងនាំភីណាចេញមក ហើយមិនយូរប៉ុន្មាននៅម្ខាងទៀត នោះប៉ូលិសពីរ នាក់កំពុងបណ្ដើរមេធាវីខ្មែរអាមេរិកមកដែរ។

ពួកគេកាន់តែមកជិតដល់លោកសារឿននិយាយខ្សឹបៗ ៖

«ឯងស្បថទៅ បើឯងលេបពាក្យ ឯងនឹងមិនបានភីណាជារៀងរហូត!»

គេសម្លក់ទាំងខឹងតែលោកសារឿនមិនបានឃើញទេព្រោះគាត់ងាកមកសម្លឹងមេធាវីខ្មែរអាមេរិកដែលត្រូវបណ្ដើរចេញមក។

មេធាវីជំនិតមកជិតដល់ហើយគាត់ចាកចោលជនពាលហើយឆ្ពោះទៅ រកគេនោះ។

«មេធាវីជំនិត!សុំទោសចំពោះការយល់ច្រឡំអោយលោកខាតបង់ពេលវេលា!ពេលនេះប៉ូលិសសម្រេចលែងប្ដឹងលោកហើយដោយសារអ្វីៗគឺបង្ហាញថាលោកមិនពាក់ព័ន្ធ!»

គាត់លូកដៃទៅរលាក់ដៃជំនិតក្រោមការសម្លឹងពីពិនិត្យពិច័យរបស់មករា។គេយល់ថារាល់កាយវិការរបស់លោកសារឿនសុទ្ធតែអាចបណ្ដាលអោយមានគ្រោះថ្នាក់ចំពោះគេ។

ជំនិតមិនមាត់មិនករតែរេភ្នែកដែលក្រៀមស្រពោនសម្លឹងទៅមករា។អ្នកបើកឡានលាក់ពុតប្រញាប់ធ្វើជាអោនលំទោនដូចរាល់ដង។

កាយវិការគេគឺមកទទួលម្ចាស់ទៅផ្ទះវិញ។

ជំនិតមើលហួសមនុស្សទាំងអស់ឆ្ពោះទៅរកភរិយាកម្សត់របស់ខ្លួនដែលឈរក្បែរនោះហើយញញឹមទាំងទឹកភ្នែក។

នាងគឺត្រេកអរហើយយល់ថានាងបាននាំប្តីទៅផ្ទះវិញ ហើយ។

លោកសារឿនគេចមុខចេញពីការពិតដែលមានតែគាត់ទើបដឹង។

គាត់លូកយកថង់មួយពីដៃកូនប៉ូលិសក្បែរនោះហុចទៅអោយជំនិត៖

«មេធាវីពិនិត្យមើលទៅ!តើសម្ភារៈរបស់លោកនៅទីនេះគ្រប់ចំនួនទេ!»

ជំនិតលូកដៃទៅ តែត្រូវមករាទទួលជំនួស។

«ខ្ញុំយកទៅទុក!»

គេទទួលរបស់ទៅគឺខ្លាចលោកសារឿនផ្ដល់អាវុធរឺសញ្ញាណអ្វីមួយអោយជំនិត ដឹងខ្លួនជាមុនងាយទប់ទល់នឹងគេ។

ជំនិតនៅសើងមមើង ឯភីណាចាប់ផ្តើមក្អក ។

ព្រលឹមនេះមេឃនៅតែត្រជាក់។ខ្យល់បក់ពីសមុទ្រនំាមកនូវសំណើមនិងលំអងព្រះអាទិត្យមិនពេញពន្លឺទេ។

មករាស្ទុះទៅក្បែរស្រីស្អាតហើយជួយកាន់កាបូបដៃនាងតែធាតុពិតចិត្តគេបារម្ភពីនាងណាស់។ខានឃើញនាងមួយយប់គេស្ទើរថប់ដង្ហើមបាត់ទៅហើយ ។

«អ្នកនាងភីណាយ៉ាងម៉េចហ្នឹង!»

នាងឆ្លើយអួលៗព្រោះក្អក៖

«បងរ៉ា ក្រដាសក្នុងកាបូប!»

ជំនិតតាមមើលបុរសក្មេងនោះដោយមិនស្រួលចិត្ត។គេនោះបើកកាបូបរកមើលក្រដាសជូតមាត់ក្រោមពន្លឺភ្នែកសង្ស័យនៃបុរសជាប្តី។

អ្វីៗកាលនិយាយជាមួយវិទូនឹងលោកសារឿនពីល្ងាចធ្វើ អោយគេមិនបោះបង់ចោលគំនិតថាក្មេងម្នាក់នោះកំពុងលង់ស្នេហ៍ភរិយាគេនោះទេ។

តែវត្ថុអ្វីមួយត្រជាក់ស្រឹបបុកមកក្នុងចង្កេះខោគេ វារឹង ហើយធ្ងន់ព្រោះល្មមអោយគេលូកដៃទៅរាវរកមើល។សំឡេងលោកសារឿនលាន់មកបង្អាក់គេ៖

«ទុកវាការពារខ្លួន!»

គាត់និយាយស្ទើរតែខ្លួនឯងក៏មិនលឺ គឺនិយាយក្បែរត្រចៀកគេយកតែមែនទែនហើយខ្លីបំផុតរហ័សបំផុតមុនពេលគេសម្លឹងមកភ្នែកគាត់ ឯគាត់បែរជាងាកមុខចេញស្រែកខ្លាំងៗបន្លប់៖

«មេធាវីជំនិត!សុខសប្បាយតាមផ្លូវ!»

គាត់ទម្លាក់ដៃជំនិតចេញពីទីនោះហើយទាញគ្របអាវគេវិញយ៉ាងរហ័ស។

មករាក៏រហ័សដែរ គេងាកមកសម្លឹង តែគេនៅតែយឺតជាងលោកសារឿនព្រោះមេក្រុមស៊ើបបានដកថយឆ្ងាយពីជំនិតច្រើនជំហានទៅហើយ។

«តោះបង! ខ្ញុំមិនចង់នៅកន្លែងនេះយូរទេ!»

ភីណានិយាយទំាងមិនបានអរគុណលោកសារឿនក៏ទំាងមិនបានខ្វល់ពីអ្នកណាទាំងអស់ព្រោះចិត្តនាងគឺអន្ទះសាចង់បានសុភមង្គលនិងភាពស្ងប់សុខរបស់នាងត្រឡប់មកវិញ។នាងកៀកដៃប្តី ឯជំនិតក៏ត្រកងចង្កេះភរិយាស្និទ្ធស្នាលតាមបែបពលរដ្ឋអាមេរិក បណ្ដើរគ្នាសំដៅឡានធ្វើជាមិនខ្វល់នឹងមករាតែតាមពិតអារម្មណ៍មេធាវីនៅតែនឹងវត្ថុដែលជាប់ចង្កេះខ្លួនខាងក្រោយ។

សំនួរមួយលេចឡើងក្នុងសតិបញ្ញារបស់គេ៖

«លោកសារឿនលាក់អីនៅក្រោយចង្កេះយើង?ហេតុអ្វី?គាត់កំពុងធ្វើអ្វី?វាជាកាំបិតរឺកាំភ្លើងទៅ?»

គេគិតហើយរេសម្លឹងទៅរកសូហ្វ័រឡាន។

មករាដើរទៅមុនដើម្បីលាក់កំបាំងភាពក្ដៅក្រហាយរបស់គេចំពោះភីណា។

លោកសារឿនដឹងថាពេលណាគេឃើញភីណាស្និទ្ធនឹងជំនិតប្រតិកម្មឆ្កួតលេលារបស់គេមុខតែអាចធ្លោយចេញ ។ណាមួយខ្លាចថា ជំនិតនិយាយអ្វីអោតមករាសង្ស័យគាត់ស្ទុះទៅបង្វែងដាន ។គេនោះឃើញលោកសារឿនមកក្បែរក៏បែរមកគោរពលោកត្រុនៗបំភ័ន្តភ្នែកអ្នកផង។

មេប៉ូលិសខ្សឹបសួរ៖

«ឯណានិស្ស័យ?!»

«កុំភ័យ!»

គេឆ្លើយតែពីរម៉ាត់ខ្លីហើយខ្សោយព្រោះភីណានិងជំនិតខ្វះតែបីជំហានទៀតគឺដើរមកដល់ទៅហើយ។ជនមានពុតធ្វើជាបោះបង់ការសន្ទនាជាមួយប៉ូលិសហើយអោនគោរពចៅហ្វាយមុនពេលបើកទ្វារខាងក្រោយអោយស្វាមីភរិយាទាំងទ្វេចូល។

ឡានលូនចេញសន្សឹមៗ ពីរបងការិយាល័យប៉ូលិស….lលោកសារឿនសម្លឹងពួកគេពីចម្ងាយហើយ

បន់ស្រន់ក្នុងចិត្ត៖

«មេធាវីជំនិត!វាសនាលោកបណ្ដោយតាមព្រហ្មលិខិត!ខ្ញុំត្រូវតែរើសយកលទ្ធផលដែលមានមនុស្សស្លាប់តិច ជាជាងមនុស្សច្រើនគ្នាស្លាប់!»

វិទូពិតជាចប់ក្រោមដៃមករា?

នៅឯណេះ វិទូអន្ទះសារង់ចាំព្រឹកសឹងមិនទាន់នឹងអាលចូលទៅផ្ទះចាស់របស់ភីណា។នាយចុចកណ្ដឹង ហើយពូ សួសក៏បង្ហាញខ្លួន។

រយៈពេលត្រឹមបួនឆ្នាំសោះ គាត់ចាស់ណាស់ ខុសប្លែកពីមុនស្រលះ។

វិទូទុករថយន្តនៅខាងក្រៅ ហើយដើរថ្មើរជើងចូលទៅក្នុងបរិវេណសួនច្បារ។គេរេភ្នែកសម្លឹងពាសពេញគេហដ្ឋានដែលបន្សល់នូវអនុស្សាវរីយសោយសោកនិងផ្អែមល្ហែមលាយឡំគ្នា។

មនុស្សជាច្រើនដែលអ្នកកំលោះនឹកដល់រួមមាន លោកកុសល បញ្ញវន្តខ្មេរផ្នែកគីមីវិទ្យាដ៏មានសមត្ថភាពដែលដើរផ្លូវខុសត្រូវជាប់ទោសលុះថ្ងៃស្លាប់ខ្លួន ។

អ្នកស្រីកុលាប ស្ត្រីដែលមានសម្រស់ល្អផ្ដាច់គេនៅសង្កាត់លេខមួយ ដែលរហូតដល់ពេលនេះសូម្បីមេធាវីស្រីដែលមានស្នាម ស្នេហ៍ក្នុងបេះដូងនាយនិងភីណាអភិជនខ្មែរអាមេរិកក៏នៅមិនអាចផ្ទឹមនឹងសម្រស់ស្ត្រីរូបនោះបាន។

«មកតែពីរនាក់ទេលោកក្មួយ?!»

ពូ សួសសួរដោយទឹកមុខត្រេកអរហើយអោនលំទោនស្វាគមន៍នាយប៉ូលិសភ័ណដែលគាត់មិនសូវស្គាល់នោះផង។

«បាទពូ!ហើយពូនៅតែឯងទេ?!»

«ហឹម អ្នកអួនឈឺច្រើនខែហើយ!កូនគាត់សុំយកទៅស្រុកវិញ!»

វិទូងក់ក្បាលយឺតៗហើយដើរចូលសន្សឹមឆ្ពោះទៅរកផ្ទះធំ។

អនុស្សាវរីយ៍នៃជណ្ដើរកណ្ដាលបន្ទប់ធំល្វឹងដែលភីណាបានឃើញអ្នកស្រីកុលាបដួល រមៀលធ្លាក់បាត់បង់ជីវិតហើយនិយាយប្រាប់អ្នកណាក៏គេមិនព្រម ជឿ បានទាញអោយនាយប៉ូលិសឈរឆ្កឹងសម្លឹងជំវិញខ្លួន។សោកនាដកម្មបណ្ដាលអោយទីនេះក្លាយ ជាស្ងាត់ជ្រងំដូចទី រហោស្ថាន អ្នកណាក៏ទ្រាំមិនសង្វេគមិនបាន ដូច្នេះបានជាប៉ូលិសភ័ណយល់អារម្មណ៍មិត្តហើយបណ្តោយអោយគេនៅស្ងៀមស្ងាត់តែឯង។

គេងាកមកឃើញពូសួសដើរចេញពី ក្នុងជាមួយថាសភេសជ្ជៈក្នុង ដៃ ប៉ូលិសភ័ណធ្វើជាសួរ គាត់៖

«ចុះលឺថា ចៅហ្វាយពូមានប្អូនធម៌មួយឈ្មោះសិក្ខា!»

ភ័ណសួរដូច្នេះទោះដឹងហើយថាសិក្ខាពេលនេះកំពុងព្យាយាមធ្វើការសើបរឿងខ្លះទៀតនៅឯ ផ្ទះថ្មីរបស់ភីណា ។ពូសួសឆ្លើយមកដោយអោនលំទោន៖

«លោកក្មួយសិក្ខាជាញាតិខាងប្តីអ្នកនាងភីណា គេជាប្អូនលោកជំនិត!រៀងរាល់ខែគេមកបើកប្រាក់ខែអោយពូនៅទីនេះហើយទូទាត់ការចំណាយទឹកភ្លើងថែទាំទីនេះ!»

«ពូនៅតែឯងមិនអុបផ្សុកទេផ្ទះធំយ៉ាងនេះ!»

ពូសួសលើកកែវទឹកមកជូននាយហើយឆ្លើយ៖

«ខ្ញុំធ្លាប់ហើយទាន!»

ភ័ណទទួលកែវទឹកមកកាន់។ក្លិនតែម្យ៉ាងជះមកក្តីហ៊ុយៗ ក្រអូបប្រហើរ។គេរង់ចាំអោយវាត្រជាក់បន្តិចនឹងអាលក្រេប។ពូសួសក៏ងាកប្រគល់ទៅអោយវិទូមួយពែងដូចគ្នា ដែរ។

គេញញឹមនិងបដិសណ្ឋារៈកិច្ចនេះហើយនិយាយ៖

«ពូនៅតែម៉ត់ចត់ សក់ស្កូវច្រើនតែកម្លាំងនៅតែរហ័ស!»

ពូសួសមិនតបអ្វីចំពោះពាក្យសរសើរបែរជានិយាយរឿងផ្សេង៖

«តែនេះ កាលលោកកុសលនៅរស់គាត់ចូលចិត្តណាស់! ខ្ញុំបន្តនៅផ្ទះនេះបានរហូតមកដោយសារមានមនោសញ្ចេតនា នឹងទីនេះ!អ្វីៗដូចជានៅថ្មីៗ»

«ភីណាមកលេងស្រុកខ្មែរនាងមិនដែលនាំស្វាមីមកលេងផ្ទះនេះទេ?!»

គេសួរវិញដោយរេភ្នែកសម្លឹងទឹកពណ៌ពងមាន់ថ្លាក្ដៅគគុកក្នុងកែវ។

«ឧស្សាហ៍មកទេតើ!អោយតែពួកគាត់មកដល់ស្រុកខ្មែរតែងតែមកលេង ប៉ុន្តែ គេងបានតែមួយយប់ដំបូង គាត់ក្រោយមកមិនដែលគេងទេ!!គាត់ត្អូញថាគេងនៅទីនេះចេះតែយល់សប្ដិឃើញបងគាត់ហើយពិបាកចិត្ត!»

ភណ័និយាយធ្វើហី៖

«ពូ!វាមិនពិតទំាងអស់ទេ!គេជាអ្នកមាន ជួនកាលលុយច្រើនពេកមិនដឹងធ្វើអ្វីអស់ ក៏សោយសុខ!សម័យនេះ ខ្វះអីកន្លែងគេង ដូចថានទេវលោកនោះ!»

វិទូមិនមាត់ជាមួយប្រធានបទនេះទៀតឡើយគេថយទៅអង្គុយលើសាឡុងហើយឈ្ងោកស្រង់ក្លិនក្រអូប ប្រហើរដែលលាយឡំក្នុងផ្សែងខ្មួលខ្មាញ់។

«តែនេះ ខ្ញុំក៏ចូលចិត្ត !»

ពូសួសតបវិញភ្លាម៖

«អញ្ជើញអង្គុយលេងសិនទាន!ខ្ញុំទៅចង្ក្រានបិទហ្គាស៍សិន!»

គាត់បែរខ្នងមិនដល់បីជំហ៊ាន ភ័ណរេខ្លួនចាក់តែនោះចោលឆ្វាចចេញទៅក្រៅតាមបង្អួច ។វិទូសម្លឹងគេហើយញញឹម។

គេក៏ដូចគ្នា ដែលយល់ថា តែនេះមិនគួរផឹកទេ វាចៃដន្យពេកហើយដែលម្ចាស់ផ្ទះមាន ភេសជ្ជៈពិសេសនេះទទួលភ្ញៀវដែលមកដោយមិនអោយដឹងមុននោះ។

ដៃគេហាក់មានអារម្មណ៍ផ្សារឆៀបដោយកម្ដៅនៃពែងតូច គេក៏ដាក់វាចុះយឺតៗ ទៅលើតុ តែមិន ដឹងយ៉ាងម៉េច មិនទាន់ដាក់ដល់កម្រាលកញ្ចក់ត្រឹមត្រូវផង ស្រាប់តែទន់អស់កម្លាំង ដៃ ធ្លាក់ពែងគឹបទៅលើនោះក្រឡកប្រលាក់ពាសពេញ។

វិទូកំពុងងឿងឆ្ងល់ តែសំឡេងពូសួសលាន់មកយ៉ាងសុភាព៖

«មិនបាច់ស្ដាយទេលោកក្មួយ! ទឹកតែកំពប់ តែផ្សែងវាប្រើការបាន!»

វិទូដៀងភ្នែកទៅរកភ័ណមុនពេលសំឡឹងទៅ រកម្ចាស់សំឡេង។ភ័ណក៏កំពុងទន់ដៃជើងហើយព្យាយាមទ្រេតទៅរក្សាលំនឹងលើជញ្ជាំងក្បែរបង្អួច។

«ផ្សែងតែនេះមានជាតិពុលរួចទៅហើយ ទោះមិនបាច់ផឹក!»

គេគិតឃើញភ្លាមពីប្រការនេះជាមួយកម្លាំងពលំដែលនៅសល់មិនដល់២០% ដូច្នេះវាយឺតពេលហើយ អវយវៈទាំងអស់ កម្រើកមិនបានទេ នៅតែភ្នែកប៉ុណ្ណោះដែលនៅអាចមើលឃើញហើយត្រចៀកស្ដាប់លឺ។

ពូសួសដើរចេញមកយឺតៗជាមួយថាសមួយក្នុងដៃ ឯសំឡេងព្រឹបពីក្រោយខ្នង វិទូគឺមានន័យថាភ័ណទប់ខ្លួនលែងជាប់ដួលទ្រេតពីជញ្ជាំងទៅលើឥដ្ឋ។

វិទូដឹងថា តែអណ្ដាតក៏កម្រើកនិយាយមិនចង់រួច ដូច្នេះ មុនពេល អ្វីៗ លែងដំណើរការបានទាំងស្រុង គេប្រឹងនិយាយ៖

«ពូសម្លាប់ជាងបញ្ចូលបទភ្លេងនោះទាំងគ្នាគ្មានកំហុស ពេលនេះពួមិនភ្ញាក់រលឹក មកធ្វើបាបខ្ញុំទៀត!»

និយាយបានត្រឹមណេះគេទម្លាក់ដៃភឹង អស់កម្លាំងហើយនិយាយលែងទៅមុខចេញតែខ្យល់ខ្សាវៗទម្ងន់ខ្លួនស្រុញទៅលើសាឡុងទន់ល្មើយនោះហើយបើកភ្នែកភ្លឹះៗសម្លឹង ជនចំណាស់ដែលលើកសម្រាំងថ្នាំឡើងបង្ហាញគេ។

ទោះយ៉ាងណាស្មារតីគេនៅរក្សាបាន គេដឹង ថាវាសនាចុងក្រោយរបស់គេនិងមិត្តភក្តិគឺបញ្ចប់ដូចឈ្មោះណិចដូច្នោះដែរ។

គេបង្ហាញទឹកមុខសោកស្ដាយ គឺគេនឹកដល់ ភីណាដែលមិនអាចជួយស្រោចស្រង់គ្រួសារបាន នឹកដល់ ភ័ណនៅក្រោយខ្នងដែលនៅសុខៗក៏ព្រមមកជួយវិទូហើយក៏រងគ្រោះធំ នេះ។ គេនឹកដល់ស្រីតូចដែលគេបាននិយាយជាមួយនាងមុនពេលចេញពីក្រុងព្រះសីហនុផុត បើដឹងថាជីវិតនឹងបញ្ចប់លឿនយ៉ាងនេះគេនឹងមិននិយាយពាក្យមួយចំនួននោះអោយនាងសោកស្តាយទេ។

ហាក់យល់ថាគេនាយប៉ូលិសកំពុងសោកស្ដាយជីវិត បុរសចំណាស់មកអង្គុយលើតុសាឡុងពីមុខនាយ។ពូសួសនិយាយមួយៗសំឡេងស្លូតបូត៖

«ពូមិនសម្លាប់ឯងទេ ទុកអោយមករាវាសម្រេចបំណងវាសិន! ចាំពូអោយថ្នាំឯងលេបវិញ ហើយពូទៅនៅក្នុងគុកដោយខ្លួនឯង!»

គេនៅបើកភ្នែកភ្លឹះៗ គាត់ងក់ក្បាលនិយាយបន្តទៀត៖

«ដំបូងពូមិនចង់ទេ ពូក៏ដឹងថាឯងគ្មានកំហុស! តែពួកឯងចេះឈឺឆ្អាលគ្នាពេក គឺចរិតឈឺច្អាលរឿងរបស់គេ!កាលពីមុនកូនពូគិតថាចង់សម្លាប់ឯង តែឯងនិងភីណាផ្តាច់ពាក្យហើយ ឯងក៏ឈប់ធ្វើប៉ូលិសព្រហ្មទណ្ឌ ចុះឯងវិលមកវិញធ្វើ អី?រឿងអាអាណិកជននោះជារឿងទុកអោយមករាចាត់ការទៅ ឯងបានសុខមិនចង់ទេរឺមួយឯងយល់ថាឯងជាមនុស្ស ឆ្លាតមនុស្សពូកែជាងគេ?!»

គាត់ស្រាប់តែសើចក្អាកក្អាយខ្ទរផ្ទះ ហើយនិយាយបន្ថែមទំាងគ្រវីក្បាលស្រប ពេលទឹកភ្នែកហូរ ធ្លាក់មក៖

«កូនប្រុសយើង ទើបពូកែ! វាជាកូនឈ្នួលបម្រើ ម្ដាយស្លាប់ចោលតាំងពីតូចក្រូចឆ្មារតែវាពូកែជាងម្ចាស់ទៅទៀតហេតុអ្វី គ្រប់គ្នាគ្មានយុត្តិធម៌សម្រាប់វា?!»

វិទូបិទ ភ្នែកបញ្ជាក់ភាពពិបាកចិត្តដែលបុរសម្នាក់នេះក្លាយទៅជាមនុស្សមានបញ្ហាស្មារតី។សម្ដីយំលាយសើចរបស់គាត់ នាយយល់ថាគាត់មិនមែនជាមនុស្សគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបានទៀតឡើយ។

ឃើញគេធ្មេចភ្នែក គាត់និយាយបន្ថែម៖

«ចង់និយាយ?មានអីចង់និយាយមែនទេ!ពូដឹង!តែឯងពូកែនិយាយពេក!ឯងពូកែធ្វើចិត្តសាស្ត្រ អញ្ចឹងហើយពូមិន អោយអណ្ដាតឯងគ្រលាស់កើតទេ!»

គេមិនទាន់បើកភ្នែកមកវិញផងអ្វីមួយបុកគឹបមកលើ កដៃបណ្ដាលគេបើកភ្នែកវិញយ៉ាង រហ័ស។ទីនោះមិនឈឺទេ ព្រោះគេទូទាំងខ្លួនស្ពឹក ប៉ុន្តែអាចដឹងថាមានអ្វីប៉ះទង្គិចរបៀបបញ្ចូលថ្នាំទៅក្នុងឈាមរបស់ពូសួស កឺដូចគ្នាបេះបិទទៅនឹង របាយការណ៍ប៉ូលិសផ្នែកកោសល្យវិច័យលើជាងឈ្មោះណិច។

ជាតិថ្នាំថ្មីជ្រាបចូលទៅក្នុងឈាម បន្ថែមពីលើជាតិពុលក្នុងតែធ្វើ អោយវិទូអស់អ្វីរំពឹងតែសម្រាប់ញាណដែលនៅសល់សមត្ថភាពគឺត្រចៀក គេបានប្រឹងប្រើប្រាស់វាមិនអោយរំលងទេ។ភាពមិន ចេះអស់សង្ឃឹមសូម្បីតែក្នុងដំណាក់កាលផុយ ស្រួយបំផុត បានជួយអោយវិទូស្ដាប់លឺរាល់សម្ដីរបស់ជនចំណាស់ ដែលដើរថ្នមៗទៅចាក់ថ្នាំអោយភ័ណ។

គាត់និយាយម្នាក់ឯងហើយនិយាយវែងអន្លាយនិយាយមួយៗទាំងមិនដឹងថាអ្នកទាំងពីរនៅមានសមត្ថភាពស្ដាប់លឺដែររឺក៏អត់៖

«ថ្នាំនេះទុកពេលអោយពួក ឯងដកដង្ហើមបានបីម៉ោងដែរ!ប៉ុណ្ណឹងគ្រប់គ្រាន់ ហាសហាគឺគ្រប់គ្រាន់អោយយើងបានអ្នកនាងតូចភីណាជាកូនប្រសា!ថ្មើរ ណេះ អាទិត្យប្រហែលជា កំពុងនៅក្បែរប្រពន្ធវា!»

វិទូរេភ្នែកគិតទាំងពិបាកចិត្ត គេដឹងថានៅខាងកំពង់សោមក៏កំពង់មានបញ្ហាដែរហើយ។

តាចាស់និយាយបន្តហាក់រវើរវាយនិយាយអោយខ្លួនឯងស្ដាប់៖

«១២ឆ្នាំមុន អា ចង្រៃកុសលនោះ វាដឹងហើយថា កូនប្រុសយើងពូកែជាងវាទៅទៀត!កាលវាយកកូនយើងមកបណ្ដុះបណ្ដាលគឺតាំងពីអាទិត្យអាយុត្រឹម៧ឆ្នាំ យើងពិបាកចិត្តយើងដេកយំរាល់យប់យើងខ្លាចកូនយើងមានបញ្ហា ខ្លាចកូនយើងពុលនឹងថ្នាំចង្រៃអស់នោះ ប៉ុន្តែពេលកូនយើងអាយុបាន១៣ឆ្នាំ វាអាចរកឃើញថ្នាំជាច្រើនដែលស្មានមិនដល់ !អា ចង្រៃនោះបានបោកប្រាស់កូនជើងអោយធ្វើសារធាតុ3M ទាំងវាដឹងហើយថា បើភ្លាត់កូនយើងនិងពិកាអស់មួយជីវិត!វាគ្មានធម៌មេត្តាចំពោះក្មេងទេ យើងដឹងពីសន្តានយង់ឃ្នងរបស់វា តែយើងធ្វើអីមិនបានព្រោះកូនយើងស្រលាញ់កូនស្រីវាស្ទើរ ឆ្កួតទៅហើយ។តាំងពីបានអាយុ ១០ឆ្នាំអាទិត្យកូនប្រុសយើងបានចាត់ទុកភីណាជាប្រពន្ធវា!ពួកវាលេងជាមួយគ្នា មានក្មេងតែពីរនាក់ គត់ក្នុងផ្ទះ ដូច្នេះ វាមិនដែលគិតថាទៅវាអាចរស់ដោយ គ្មានស្រី តូចនោះទេ! ចុងក្រោយ ពេល យើង ប្រកែកមិនអោយ វាធ្វើថ្នាំ3M អា កុសលគ្មានជម្រើសវាក៏បាន សន្យានឹងឳពុកកូនយើងថា បើអាទិត្យធ្វើរឿងនេះបានសម្រេច ភីណានិងរៀបការជាមួយកូនយើង! តែក្រោយមកដើម្បីក្រឡាស់មិនទទួលខុសត្រូវលើពាក្យសន្យា វា បាន ប្រើ ល្បិចថាបាត់លុយកាក់ ហើយចោទកូនយើង ដើម្បីបណ្តេញវាចេញពីផ្ទះ!យើងឈឺចិត្តណាស់យើងគិតថាទៅមិនត្រឡប់មកវិញទេប៉ុន្តែ……»

អ្វីៗប្រៀបបីដូចជាភាពយន្តមួយខ្សែ ។ប៉ូលិសទាំងទ្វេស្ដាប់ហើយ ក៏ស្រមៃដល់រូបរាងក្មេងប្រុសនោះ។គេសួរខ្លួនឯងក្នុងចិត្តទាំងភ្នែកក្រហមរោល៖

«លោកបង!លោកបងបានធ្វើរឿងអាក្រក់ច្រើនដល់ម្លឹង!សូម្បីតែស្លាប់ទៅហើយនៅមិនអាចសងបញ្ចប់កម្មពារបាន!តើភីណាធ្វើអីខុសទៅ?ហេតុ អីនាងត្រូវរែកពុនរឿងចោលម្សៀតអស់ទាំងនេះ!?»

ឃើញភាពរលើបរលោងក្នុងកែវភ្នែកនាយ ដែលខ្លោចចិត្តអាណិតស្រីតូចភីណា ពូសួសសើចក្អាកក្អាយ ហើយនិយាយដោយហូរទឹកភ្នែកលាយស្នាមសំណើច៖

«យើងថាយើងនិងកូនយើងមិនត្រឡប់មកអោយឈឺចាប់ជាថ្មីទេ!យើងគិតថាយើងអហោសិកម្មអោយអាអ្នកមានកំណាចនេះ យើងនឹងបំភ្លេចអ្វីៗទាំងអស់នៅ ទីនេះ !ប៉ុន្តែហួសពេលហើយ….ជាតិគីមីអស់នោះបានបំផ្លាញកូនយើង !នៅពេលវាអាយុបាន១៥ឆ្នាំ….វាអានកាសែតឃើញឯងនិងភីណាភ្ជាប់ពាក្យ!វាស្រែកដល់សន្លប់បាត់ស្មារតី !យើងខំតាមដានវាខំព្យាបាលវាតែវាលែងជាអាទិត្យដូចមុនហើយ !វាមិនមែនទេ!អ្វីដែលវាធ្វើនិងអ្វីដែលវាគិតវាមិនដូចគ្នាទេ!យើងយល់ថា វាអយុត្តិធម៌ពេកហើយ បើពូកឯងសប្បាយ នៅក្រោមទុក្ខសោករបស់ឳពុកកូនយើង! យើងត្រូវធ្វើអ្វីម្យ៉ាងដើម្បីទារមកវិញអោយកូនប្រុសកម្សត់របស់យើង!ហើយឆ្នំានោះយើងបានវិលមកទីនេះវិញដោយប្រាប់គ្រប់គ្នាថា កូនប្រុសយើងស្លាប់! វាបានប្តូរឈ្មោះទៅជាមករា ហើយរស់នៅរង់ចាំឱកាសដើម្បីតាមទារបំណុល!ហាសហា!!»

វិទូធ្មេចភ្នែកដោយសង្វេគចិត្ត ពូសួសស្រែកសន្ធាប់៖

«ម៉េចលោកក្មួយ?លឺហើយទើសត្រចៀកឃើញហើយទើសភ្នែកណាស់?…ហឹមបំណុលវាត្រូវតែមានម្ចាស់!អាអ្នកមាននោះលោភលន់ក្បត់សម្ដីហើយចិត្តឃោរឃៅ វាសមហើយដែលត្រូវតែទូទាត់ជាមួយវាទាំងដើមទាំងការ!»

រឿង៖ សំណុំឯកសារ Z22 ភាគទី១៨

Bo Bo — Thu, 20 Jan 2022 11:21:00 +0000

សិក្ខាចាប់ផ្ដើម លាចាក សន្សឹមៗពីអារម្មណ៍រើសអើងចំពោះ វិទូតាមពាក្យបងប្រុសគេហើយគេបែរមកផ្ដោតអារម្មណ៍លើមនុស្សម្នាក់ដែល វិទូកំពុងសំដៅដល់។

នាយប៉ូលិសនិយាយបន្ត៖

«ប៉ូលិសរកឃើញអ្នកដែលទៅជួលកូនផ្ទះនៅស្ទឹងហាវ ហើយក៏រកឃើញអ្នកទីបីដែលបានកើតរោគផ្ដាសាយប្អូនឯងនិងបងប្រុសប្អូនឯងដែរ!»

គេងាកមកសម្លឹងនាយ ក៏ បង្ហើយ៖

«គេនោះបានទៅដល់ផ្ទះឈ្មោះណិចនៅយប់ដែលពីរ នាក់បងប្អូនឯងបានទៅដល់ ហើយអ្នកទាំងបីអាឡេកស៊ីនិងលំអងស្មៅ ម្យ៉ាងដូចគ្នា ធ្វើ អោយហៀរសម្បោរនិងកណ្ដាស់!នៅលើខ្លួនម្នាក់នោះ មានបន្សល់ក្លិនបារីអេឡិចត្រូនិកដូចគ្នានិងក្លិនដែលបន្សល់ទុកក្នុងបន្ទប់ឈ្មោះណិចពេលប៉ូលិសរកឃើញសាកសពរបស់គេ!»

សិក្ខាមិនអាចទប់ស្កាត់ភាពត្រេកអរបានឡើយ គេមានរំញោចភ្លាម៖

«អញ្ចឹងចាំអីទៀត?វានោះជាឃាតកហើយ ម៉េចប៉ូលិសមិនចាប់វាហើយដោះលែងបងខ្ញុំចេញមកវិញមក!?»

វិទូឃើញអកប្បកិរិយាគេក៏សើច គេកាន់តែមិនសប្បាយចិត្តនិយាយមករ៉ាវ៖

«តាមពិតប៉ូលិសដឹងហើយថាបងខ្ញុំគ្មានកំហុសប៉ុន្ទេនពនយារពេលមិនលែអគាត់!»

«ភស្តុតាងដែលគេទម្លាក់លើបងរបស់ឯង វាធ្ង់នល្មមងោយមេថាេះីជំនិតចាញ់ក្ទីនៅតុលាការតែយើងវិញភស្តុតតាងសម្របា់ចោតប្តឹងម្នកា់នោះមិនទាន់អាធ្ងន់ល្មឃាត់ខ្លួនគេផង!»

«ក្រែងបងឯង ថាបារីនោះនិងអាការៈផ្តាសាយរបស់វានោះ!?»

«របស់ពីនេះ មិនអាចងោយវាចាញ់ក្ទីនៅតុលាករទេ ដូ្ចនេះហើយឯងត្រូវជួយបងស្វែងរកកាឬបិតនៅពីក្រោយង្វីៗទំាងៃស់នេះ!»

«បងឯងចង់ប្រើខ្ញុំអោយធ្វើអីទៀតហើយ?!»

«ប្អូនឯងមានទំនាក់ទំនងជាមួយគ្រួសារនេះជាងគេ !មេធាេះីំនិតនៅជាប់កន្លេងព៉ូលិសឯភីណាំស្ាមរតីទន់ខ្សោយដូច្នេះប្ងូនជាជំនួយការដ៏សំខាន់សម្របា់បងនៅភ្នពំែញនេះ!»

គេនៅស្ងៀមធ្វើមុខក្រញូវវិតូដឹងថាអារម្មន៧គេនៅនឹងបងប្រសុគេនាយបន្ថែ៖

«ឯងមិនឃឿបងមិនទុកចិត្តប៉ូលិសងត់ទអីទេៗតែ មេធាវីចំនិតជិតផុតអវសាន្តវាទហើយ!ប៉ូលសិត្រូវតេបញ្ចូនគាត់ឡើងតុលាករនៅថ្អសស្អែក!»

សិក្ខាជ្រួលច្របល់ គេងាកមកសម្លឹងវិទូត្លែររហូតដល់នាយប៉ូលិសញាក់ស្មាតបទើបគេនិយាយ៖

«បងឯងចង់អោយខ្ញុំធ្វើ អី?!»

វិទូចុចទូរស័ព្ទទាំងដែលកំពុងសាក ថ្មហើយហុចទៅអោយគេនោះ។

« ម្នាក់ នេះ!»

សិក្ខាពោលដោយភ្ញាក់ផ្អើល ៖

«បងរ៉ាអ្នកបើកឡាន?!»

«ខ្ញុំចង់ដឹងរឿងទាំងអស់ទាក់ទងនឹងគេម្នាក់នេះ! ប្រវត្តិ គ្រួសារ ប្រវត្តិ សិក្សា គេធ្លាប់ដែលទៅផ្ទះភីណានៅសង្កាត់លេខមួយដែរ? ហើយ…!»

«គេជាខ្សែរបស់ពូសួស!»

សិក្ខានិយាយកាត់។វិទូងក់ក្បាលពោលបន្ថែម៖

«ដូច្នេះហើយ ខ្ញុំចង់ដឹងថា គេនេះត្រូវជាអ្វីនឹងពូ សួស!»

«ហៅគាត់សួរទៅ មានអីពិបាក!»

«ខ្ញុំត្រូវការដឹងរឿងទាំងអស់នេះដោយមិនអោយគាត់ដឹងខ្លួន!»

សិក្ខាសញ្ជឹងគិត….លែងនិយាយស្តីហើយងាកសម្លឹងទិដ្ឋភាពអមសងខាងផ្លូវដើម្បីបន្លប់បរិយាកាសតែវិទូដឹងថា អ្វីៗកំពុងដំណើរការរលូន។គេលើកដៃមើលម៉ោង….រាជធានីភ្នំពេញជះពន្លឺ ភ្លឺ ចិញ្ចាច មក ពីចម្ងាយ….

វិទូមិនអាចរកការពិតមុនអវសានវាទ៤៨ម៉ោង?

…នាយប៉ូលិសនិងយុវជនក្មេងមកដល់ការិយាល័យព្រហ្មទណ្ឌក្រុងនៅម៉ោងជាង៨យប់។ ភ័ណអតីតមិត្តរួមការងាររបស់វិទូកាលពីជាង៤ឆ្នាំមុននោះ បានបង្ហាញខ្លួនជាស្រេចទទួល គេ។

«ខ្ញុំដឹងហើយថាម៉េចបានជាឯងមិនព្រមទៅផ្ទះនៅសង្កាត់លេខមួយមុន!»

ភ័ណសួរព្រោះមុនពេលមកកាន់ទីនេះវិទូបានទាក់ទងមកគេអោយជួយការងារមួយចំនួន។

ដើរបណ្ដើរប៉ូលិសវិទូងក់ក្បាលជាមួយជំហានដែលបោះទៅមុខយ៉ាងញាប់រហូតសិក្ខាដើរមិនទាន់ទេគេត្រូវរត់តាម។

នាយប៉ូលិសនិយាយយ៉ាងរហ័ស៖

«ហើយខ្ញុំក៏មានរឿងខ្លះត្រូវសួរមីងម៉ាប់បន្ថែមពីលើអ្វីដែលភ័ណឯងរកឃើញ!»

គេនាំវិទូចូលមកដល់ការិយាល័យមួយ ដែលមានស្ត្រីម្នាក់នៅរង់ចាំជាស្រេច។

….ស្ត្រីបម្រើឈ្មោះម៉ាប់ដែលវិទូគិតថានឹងមានរូបរាងអាក្រក់ដោយសារការរង របួសនៃសារធាតុ3Mគឺផ្ទុយគ្នាស្រលះគាត់ហាក់មានសុខភាពល្អហើយ សេសសល់តែស្នាមរបួសតិចតួច។

គាត់ញញឹមពេលឃើញនាយ ឯនាយក៏លំអោនកាយគោរពគាត់តាមទម្លាប់។

«ច្រើនឆ្នំាហើយខ្ញុំរវល់ពេក មិនដែលបានទៅលេងមីង!»

«អូក្មួយប៉ូលិសនៅតែឡូយនៅតែសង្ហា!»

«សុខភាពមីងមើលទៅដូចជាល្អ…..!!»

ស្រាប់តែភណ័និយាយកាត់៖

«ឯងស្មានមិនដល់ទេវិទូ លោកកុសលមុនពេលស្លាប់បានរកឃើញថ្នាំម្យ៉ាងហើយគាត់បានអោយវាទៅមីងម៉ាប់ព្យាបាលជំងឺ ។ហើយរបួសគាត់បានជាមួយភាគធំ!គាត់មិនបានពិការនៅលើរទេះទេ!»

វិទូងក់ក្បាលផ្ងក់ៗៗទំាងសម្លឹងផ្ដោតទៅលើស្ត្រីនោះ។ នាយប៉ូលិសនិយាយដោយរំភើប៖

«បងកុសលពិតជាកំពូលអ្នកគីមីមែនហើយ!»

គេងើបមុខសម្លឹងសិក្ខា។យុវជនក្មេងគឺកំពុងសម្លឹងផ្ដោតទៅលើមីងម៉ាប់ដោយទឹកមុខតក់ស្លុត។យុវជនក្មេងទំនងជាធ្លាប់លឺពីសោកនាដកម្មលើស្ត្រីម្នាក់នេះក្នុងសំណុំរឿងម៉ោង១២អាធ្រាតនៅសង្កាត់លេខមួយដែលធ្វើអោយអ្នកផ្ទះភីណាត្រូវបែកខ្ញែកគ្នារហូតដល់បងប្រុសនាងត្រូវស្លាប់ក្នុងពន្ធនាគារ តែគេប្រហែលជាទើបបានជួបមីងម៉ាប់ជាលើកដំបូង។

វិទូចង្អុលអោយគេអង្គុយលើកៅអីគេក៏ធ្វើតាមដោយមិន មាត់មិន ក។

«មីង! ភ័ណរកឃើញឯកសារចាស់ៗខ្លះ របស់គ្រួសារភីណា !ពេលនេះប៉ូលិសត្រូវការធ្វើការមួយចំនួនដើម្បីជួយមេធាវីជំនិតដែលកំពុងមានរឿង! បានជាយប់នេះ ខ្ញុំសុខចិត្តរំខានមីងបន្ទាន់យ៉ាងហ្នឹង! មីងអត់ទោសផង!»

«កុំព្រួយលោកក្មួយប៉ូលិស!តែ…..និយាយតាមត្រង់ ក្នុងចំណោមអ្នកបម្រើទាំងអស់ មីងនៅក្មេងជាងគេ រឿងចាស់ៗមីងដឹងខ្លះមិនដឹងខ្លះ ចាញ់អ្នកអួនទេ!»

វិទូងើបមុខសម្លឹងមុខភ័ណ គេនោះប្រញាប់លូកមាត់ភ្លាម៖

«តែមីងថាគាត់នៅរហូតដល់ស្ទឹងត្រែងហើយ ពេលនេះឈឺច្រើនវង្វេងខ្លះៗផង?»

មីងម៉ាប់ងក់ក្បាលយល់ស្រប៖

«ត្រូវហើយ !ប៉ុន្មានខែមុន ខ្ញុំជួបកូនស្រីអ្នកអួននាងប្រាប់ថាអញ្ចឹង!»

វិទូអោនទៅក្បែរស្ត្រីនោះហើយប្រើក្រសែភ្នែកស្រទន់ម៉ត់ចត់ជាមួយពាក្យពន្យល់ខ្លីៗ៖

«មីង!មានតែមីងក៏គ្រប់គ្រាន់ហើយ ហោចណាស់មីងអាចដឹងរឿងជាច្រើនដែលពួកយើងក្មេងសារក្រោយដឹងមិនអស់!»

មីងម៉ាប់ងក់ក្បាលផ្ងក់ៗសម្លឹងពន្លឺ ភ្នែកសុចរិតនិងគួរអោយទុកចិត្តរបស់នាយ គាត់វាចាស្អកៗ៖

«ក្មួយប៉ូលិសនិយាយមក អ្វីដែលមីងដឹងមីងនឹងប្រាប់!»

ភ័ណហុចរូបថតមួយសន្លឹកមកភ្លាម។

«ប៉ូលិសរកឃើញរូបថតចាស់មួយសន្លឹកនេះ!មីងមើលបន្តិចមើល៍!»

រូបនោះចាស់ពេកក្លាយជាពណ៌ពងមាន់ តែសិក្ខាអាចចំណាំបុរសម្នាក់ក្នុងរូបនោះថាជាពូសួសអ្នកបម្រើដែលនៅតែថែរក្សាផ្ទះចាស់របស់ភីណាដល់សព្វថ្ងៃ។

«ពូសួស!ក្មេងម៉េះ??!»គេភ្លាត់មាត់និយាយតាមការគិតឃើញ។

មីងម៉ាប់ងក់ក្បាល៖

«ត្រូវហើយ!គឺបងសួស!»

សំនួរវិទូលាន់មកស្រាលៗតែច្បាស់ៗ៖

«ចុះក្មេងប្រុសនេះជាអ្នកណា?!»

សិក្ខារេ ភ្នែកសម្លឹងកុមារតូចក្នុងរូបថត ដែលឈរកាន់ដៃពូ សួសរួចងើបមុខរង់ចាំចម្លើយពីមីងម៉ាប់។

ទឹកមុខគាត់ដូចរកនឹកមិនឃើញ ទេ ប៉ុន្តែមិនដឹងយ៉ាងម៉េច គាត់លាន់មាត់៖

«ចាំអត់បាន តែប្រហែលជាកូនគាត់ដែលថាឈ្មោះទិត្យ!»

«ក្មេងនោះកើតខែមករា?!»វិទូសួរស្រាលៗក្រោមភាព ងឿងឆ្ងល់របស់ ភណ័និងសិក្ខា។

តែមីងម៉ាប់ងីងើទំនងមិនយល់សម្តីនាយប៉ូលិសនិងសំនួររបស់គេទេ។គាត់និយាយតប៖

«មិនដឹង !មីងមិនដឹងដែរមីងមកធ្វើការផ្ទះលោកកុសលគឺក្រោយពេលគាត់បានអ្នកស្រីកុលាបទៅហើយ អ្នកអួនទើបនៅតាំងពីលោកកុសលនៅក្មេងៗហើយបងសួសក៏ដូចគ្នា!»

តែភណ័យល់ពីអ្វីដែលវិទូកំពុងគិត។

គេយល់ថាបើបុរសអ្នកថែសួននេះយកឈ្មោះថ្ងៃអាទិត្យមកដាក់អោយកូនប្រុសគាត់ កូននេះពេលធំឡើងគេគួរតែអាចបន្លំឈ្មោះថ្មីតែនៅប្រើលំនាំចាស់គឺយកខែកំណើតមកប្រើវិញ?

ចិត្តវិទូគឺយល់ថាមករាតៃកុងឡានរបស់ភីណា ដែលពូសួសនាំមក មិនមែនញាតិគាត់មួយមុខទេតែគឺកូនប្រុសបង្កើតរបស់គាត់ដែលរកឃើញក្នុងរូបថតនេះ។

«គាត់មានភរិយាទេមីង?!»

ភណ័សួរ តែមីងម៉ាប់គ្រីក្បាល៖

«លឺថាស្លាប់ពេលកូនប្រុសកើតមកប៉ុន្មានថ្ងៃ ខ្ញុំដឹងដោយសារអ្នក អួនតែងតែលេងបង្អាប់អោយ បងសួសយកប្រពន្ធមួយទៀតទៅ!»»

វិទូនិយាយបន្ថែមភ្លែត ៖

«តែ!កាលខ្ញុំនៅចេញចូលផ្ទះនេះ ខ្ញុំមិនដែលឃើញកូនប្រុសពូសួសទេ!គេប្រហែលជាធំហើយមើលទៅ!»

ភណ័បង្ហើយ៖

«ត្រូវហើយរូបនេះមានកាលបរិច្ឆេទនៅឆ្នាំ១៩៩០ មកដល់ឥឡូវក្មេងនោះអាយុ២៥ឆ្នាំហើយ!»

«ចុះគេទៅណាមីងដែលធ្លាប់លឺពូសួសនិយាយទេ?!»

មីងម៉ាប់ឈ្ងោកមុខឈ្លីថ្ងាសគិតក្រោមការទន្ទឹងរង់ចាំរបស់អ្នកទាំងបី។

ភ្លាមនោះគាត់ងើបមុខឆ្លើយ៖

«អូៗមានរឿងចម្លែកមួយ!!»

«មីងនិយាយទៅ!»

មីងម៉ាប់មើលមុខវិទូរួចទើបឆ្លើយ៖

«មានម្តងខ្ញុំធ្លាប់និយាយលេងជាមួយអ្នកអួន គាត់ប្រាប់ខ្ញុំថាក្មេងប្រុសនោះធ្លាប់នៅផ្ទះនេះមួយរយៈ រហូតដល់គេអាយុជិត១០ឆ្នាំ!ខ្ញុំចាំបានថា ខ្ញុំដឹងរឿងអស់ទំាងនេះពេលដែលរើផ្ទះចាស់មកនៅសង្កាត់លេខមួយ!ពេលនោះខ្ញុំឃើញមានកេសខោអាវនិងគ្រឿងលេងខ្លះៗ ភាគច្រើនជាគ្រឿងជ័រជាសម្ភារៈពេទ្យ!ខ្ញុំក៏សួរបងអួនថា ផ្ទះនេះមានក្មេងប្រុសពីណាមកបើមានតែអ្នកនាងភីណា?អ្នកអួនថា ជាសម្ភារៈរបស់បងសួស គាត់មានកូនប្រុសកំព្រាម្ដាយម្នាក់ ហើយលោកកុសលស្រលាញ់យកមកចិញ្ចឹមតែងបង្រៀនអោយលាយថ្នាំជាមួយគ្នាក្នុងបន្ទប់គាត់!»

វិទូងើបមុខសម្លឹងភណ័ចំណែក សិក្ខាដកដង្ហើមដង្ហក់ព្រោះភិតភ័យ …..អ្នកទាំងពីរកាន់តែយល់សាច់រឿងបណ្តើរៗ…ក្រោមសូរសំនួរថ្មីបង្ហើរចេញពីមាត់វិទូ៖

«ចុះក្រោយមកគេនោះបាត់ទៅណា?!»

ក្មេងនោះជាមករា ហើយមករាពិតជាមេក្លោង?

ម៉ោង៦ព្រឹកហើយ……នាយផ្នែកស៊ើបនៅអង្គុយសម្លឹងរបាយការណ៍ដែលវិទូផ្ញើ រមកអោយពីភ្នំពេញ…..គាត់អានដល់ប្រវត្តិរបស់ក្មេងប្រុសឈ្មោះទិត្យគាត់ចាប់ផ្ដើមបើកភ្នែកធំៗ…..ពែងកាហ្វេក្ដៅហ៊ុយៗដែលប្រុងថា លើកមកជឹបនោះ អាក់ទៅវិញ នៅពេល ដែលរូបថតមួយពង្រីកយ៉ាងធំក្នុងកុំព្យូទ័រ បានបង្ហាញឡើង។ថ្វីត្បិតតែវាជារូបគំនូរមិនមែនជារូបពិតតែលោកសារឿនស្គាល់ភិនភាគមនុស្ស នេះច្បាស់ព្រោះគាត់ទើបតែបានសួរចម្លើយគេរួចកាលពីម្សិលមិញ។

ស្នូរទូរស័ព្ទរោទ៍មកពញ្ញាក់គាត់អោយក្រឡកកាហ្វេដោយអន្លើទៅលើតុព្រោះអារម្មណ៍គាត់មិនទាន់មូលមកវិញ៕

គាត់ស្គាល់លេខក៏លើកមកទទួល…….នាយប៉ូលិសនិយាយមួយៗតាមទូរស័ព្ទ៖

«ពូ!រូបនេះគឺផ្នែកបច្ចេកវិទ្យាគេ បំប្លែងចេញពីរូបក្មេងតូចដែលពួសួសដឹកដៃ! ៧៥%គឺដូចគ្នានិងមករាសូហ្វ័ររបស់ភីណា!»

«ខ្ញុំឃើញហើយ ខ្ញុំគិតអញ្ចឹងដែរ!»

«កាលពី១៦ឆ្នាំមុន ក្មេងនេះជាមានឈ្មោះហៅក្រៅថាទិត្យ!គ្មានអ្នកណាចាំឈ្មោះក្នុងសំបុត្រកំណើតរបស់គេទេ!គេជាមិត្ត តែម្នាក់គត់របស់ភីណាព្រោះបងកុសល អោយពួកគេស្នាក់នៅទាំងពីរនាក់ឳពុកកូនដោយសារឃើញក្មេងនេះកំព្រាម្ដាយ!នៅពេលគេគ្រប់អាយុ១០ឆ្នាំ ក្មេង នេះមានជំនក់ចិត្តជាខ្លាំងនិងការផ្សំថ្នាំហើយដើរតាមបងកុសលគ្រប់ជំហ៊ាន! នៅយប់មួយ ក្មេងនេះបានលបលួចចូលទៅបន្ទប់ពិសោធន៍របស់បងកុសលហើយត្រូវគាត់ទាន់!ទីបំផុតវាត្រូវបានបណ្ដេញចេញ!»

«ចុះឳពុកវា?»

«ពូ សួសខឹងទៅបាត់មួយរយៈ ក្រោយមកបានពីរឆ្នាំ គាត់ក៏មកសុំនៅវិញ!តែមិនបាននាំកូនគាត់មកទេ!»

«ហើយក្មេងនោះបាត់ទៅ ណា?!»

«អត់មានអ្នកដឹងទេ!!តែរឿងសំខាន់មួយដែលមានគេដឹង…»

«អ្វីទៅ?!»

«នៅពន្ធនាគារដែលលោកបងជាប់នៅ ទីនោះ ភណ័បាននិយាយជាមួយឆ្មាំ ម្នាក់!គេជាសាក្សីអាចបញ្ជាក់ថា កាលបងកុសលនៅរស់ ធ្លាប់ឃើញពូសួសចេញចូលនាំយកម្ហូបអាហារទៅ មានពេលមួយពូសួស នាំមនុស្សដែលមានភិនភាគដូចដែលកុំព្យូទ័របំប្លែងនេះ ចូលគុកសួរសុខទុក្ខបងកុសល!»

មេក្រុមផ្នែកស៊ើបគ្រវីក្បាលហួសចិត្ត គាត់រអ៊ូតិចៗ៖

«ចប់ហើយ!»

វិទូនិយាយមកបន្ត៖

«នៅមិនទាន់ចប់ទេ! សូហ្វ័រឡានភីណាតាមពិតរស់នៅតែម្នាក់ឯងនៅផ្ទះជួលមួយល្វែងជីវភាពគេមិនសមថាលំបាកទេ ព្រោះគេមានជំនាញបណ្ដាញកុំព្យូទ័រជ្រៅជ្រះ!គេរៀនបានត្រឹមឆ្នាំទីពីរផ្នែកគ្រប់គ្រងទិន្នន័យ និងព័ត៌មានវិទ្យាក៏បានបោះបង់ចោលការសិក្សាហើយរ គេមានប្រវត្តិដើរតាមបរទេសម្នាក់ដែលពូកែខាងរៀបចំបណ្ដាញសុវត្ថិភាពនិងទិន្នន័យអោយធនាគារមួយចំនួនក្នុងប្រទេស ក្រោយមកគេក្លាយជាអ្នកស្នងការងារប្រភេទនេះ។ដូច្នេះការងារបើកឡានរបស់គេប្រាកដជាមិនមែនដើម្បីក្រពះឡើយ!មានសាក្សីឃើញពូសួសឧស្សាហ៍ចេញចូលមកស្នាក់នៅជាមួយគេស្ងាត់ៗតែពីរនាក់។៦ខែមុនគេបានជួបជាមួយអតីតកម្មករត្រឡប់មកពីប្រទេសថៃឈ្មោះណិចនៅឯច្រកប៉ោយប៉ែត ហើយបាននិយាយត្រូវរ៉ូវរាប់គ្នាជាបងប្អូនធម៌! ១ខែមុននេះពូសួសបាននាំគេមកបម្រើការជាសូហ្វ័រព្រោះភីណានិងស្វាមីមានគម្រោងត្រឡប់មកលេងស្រុកកំណើត! ជាងមួយខែមុនគេបានបញ្ជូនកំព្យទ័ររមួយគ្រឿងទៅ អោយឈ្មោះណិចដើម្បីបើកមុខរបររកស៊ីបញ្ចូលបទភ្លេង ហើយបានវេរលុយមួយចំនួនទៅ អោយជាបន្តបន្ទាប់ដែរ!»

វិទូបង្អង់លោកសារឿននិយាយបន្តវិញ៖

«ខ្ញុំយល់អស់ហើយ!ក្នុងកុំព្យូទ័រដែលអ្នកស្លាប់ស្មានថាគេជួយខ្លួននោះមានបង្កប់នូវឯកសារជាច្រើនទាក់ទងនិងសំណុំរឿងស្ទូឌីយោលេខ៧និងរូបថតជាច្រើនទៀតរបស់លោកនិងប្តីប្រពន្ធមេធាវីជំនិតថែមទំាងមេធាវីស្រីសូត្រនិស្ស័យ!នៅពេលប៉ូលិសរកឃើញសពរបស់គេយើងក៏បានឃើញឯកសាររទំាងអស់នេះហើយយល់ថាគេនោះ ជម្រិតមេធាវីជំនិតយកប្រាក់ចុងក្រោយត្រូវបានមេខ្មែរអាមេរិកទ័ល ច្រកក៏សម្លាប់ចោលបំបិទមាត់?»

«ពូក៏ដឹងថាយើងត្រូវធ្វើអ្វីបន្តទៀត?៕»

«ខ្ញុំនឹងសុំដិកាឃុំខ្លួន ម្នាក់នោះភ្លាម!»

«បាទ!ហើយស្រីៗពីរ នាក់នោះ!»

«ពួកនាងមានសុវត្ថិភាពទេទាន!»

«ល្អណាស់ !ខ្ញុំចប់ការងារមួយទៀតនឹងត្រឡប់ទៅវិញភ្លាម!»

«ខ្ញុំដឹងថា លោកឧត្ដមសេនីយ៍នឹងទៅរកឳពុកម្នាក់នោះ អោយមកសារភាព!»

«បាទ!ជើងចាស់នៅតែជើងចាស់!អរគុណណាស់ពូ!ប្រយ័ត្នខាងណោះ!ម្នាក់នោះ កុំអោយដឹងខ្លួនមុន!កុំអោយខូចការ!»

លោកសារឿនបញ្ចប់ការសន្ទនាហើយក្រឡេក ទៅសម្លឹងរូបក្នុងអេក្រង់សារជាថ្មី ។គាត់ប្រញាប់ស្ទុះងើបចេញទៅក្រៅបន្ទប់។

មកដល់ក្បែរបន្ទប់ដែលនារីទាំងពីរស្នាក់នៅ គាត់ឃើញ កូនប៉ូលិសម្នាក់នៅឈររ៉ែរ៉ក្បែរនោះធ្វើអោយគាត់មានអារម្មណ៍ថាចម្លែក។ នាយផ្នែកស៊ើបសម្លឹងចូលទៅក្នុងតាមចម្រឹងបង្អួចដែលមិនបានបិទជិត។

គាត់ឃើញនារីអភិជន ភីណានៅក្រពាត់ដៃផ្តេកក្បាលពាក់កណ្តាលអង្គុយពាក់កណ្ដាលគេងនៅលើសាឡុង។ ទឹកមុខនាងគឺប្រហែលទើបតែលង់លក់ពេលជិតភ្លឺនេះទេ ដូច្នេះ គាត់បន្ថយសំឡេងសួរទៅកូនប៉ូលិសដែលឈរយាមនៅមុខបន្ទប់។

«ឯងមកនៅក្បែរនេះធ្វើ អី ?ឯណាមេធាវី?!»

«មេធាវីសូត្រនិស្ស័យសុំទៅជួបមេធាវីជំនិតទាន!គាត់អោយខ្ញុំមកឈរយាមអ្នកនាងភីណា!»

លោកសារឿនបោះចោលការសន្ទនា ហើយស្ទុះវឹងទៅរកបន្ទប់មេធាវីជំនិត។

ទោះបីនៅចប់តាមផ្លូវគាត់ដឹងថានិស្ស័យគឺកុហកទេ នាងប្រាកដមិនមកទីនេះតែចេញទៅកន្លែងផ្សេងបានជាហៅកូនប៉ូលិសអោយមកជួយមើលប្រពន្ធជំនិត តែគាត់នៅតែបង្ខំទៅអោយដល់គោលដៅអោយបានអស់ចិត្ត។

សោរបន្ទប់នៅជាប់ពីក្រៅ…. ក្តី សង្ឃឹមគាត់ គឺគ្មាន។

គាត់បើកសោររុញទ្វារបន្ទប់ជំនិតខ្វាក ចំពេលជំនិតងើបមុខពីភាពងោកងុយសើងម៉ើង។

សភាពនៅទីនេះជាចម្លើយស្រេចថានិស្ស័យប្រាកដជាទៅកន្លែងផ្សេង គឺពីយប់ដល់ថ្មើរណេះគ្មានអ្នកណាបានមកកាន់ទីនេះទេ។

ជាមួយទឹកមុខងឿងឆ្ងល់របស់មេធាវីអាមេរិកលោកសារឿនរអ៊ូតិចៗ៖

«ឧត្ដមសេនីយ៍ វិទូ!ខ្ញុំប្រហែលរក្សាក្មេងស្រីរពឹសនោះអោយលោកមិនបានទេដឹង!»

គាត់បែរខ្នងចាកចេញមិនបាននិយាយរកនាយជំនិតសូម្បីមួយម៉ាត់ តែមុនពេលបម្រុងកឹបសោរវិញ គាត់ហាក់នឹកឃើញរឿងអ្វីមួយ ។

ប៉ូលិសវ័យចំណាស់ ថយមកវិញហើយដាក់បង្គុយពីមុខគេ និយាយមួយៗទៅកាន់គេ៖

«មេធាវី!អត់ធ្មត់ណា៎លោកជិតមានសេរីភាពហើយ អត់ទ្រាំបន្តិចទៅ!យើងនឹងចាប់វានោះមក ក្នុងថ្ងៃនេះហេតុផលយើងមានអស់ហើយ !»

ជំនិតធ្វើមុខស្មើសម្លឹងបុរសចំណាស់យ៉ាងមុត គាត់និយាយបន្ថែម៖

«មិនយូរទេ វានឹងចូលមកទីនេះជំនួសលោកបើលោកចេញទៅទាំងអញ្ចឹងវានឹងដឹងខ្លួន!»

«វាជាអ្នកណា?!»

លោកសារឿនរិះគិតបន្តិច គាត់តាមថា មិនចង់និយាយទេតែគេមានសិទ្ធិដឹងព្រោះគាត់ចាប់គេមកខុស ។គាត់ងក់ក្បាលនិយាយខ្សឹបៗ៖

«លោកនិយាយត្រូវៗសូហ្វ័រឡាននោះប្រហែលជាផ្តើមចេញពីស្រលាញ់អ្នកនាងភីណា!»

ជំនិតច្រហមាត់ ….

លោកសារឿនឈប់និយាយដោយស្ទុះ ក្រោកហើយចាកចេញយ៉ាងប្រញាប់ប្រោះអ្វីៗកំពុងស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលផុយ ស្រួយ។

គាត់បោះជំហានញាប់ ស្មេរមកកាន់ការិយាល័យ ទាំងមាត់ស្រែកហៅកូនចៅអមតាមផ្លូវដែលនៅរាយប៉ាយមិនទាន់ចូលប្រជុំជួរ…

«ចេញប្រតិបត្តិការ! មុខគឺសញ្ញា តែកុងឡានមេធាវីជំនិត ឈ្មោះមករាអាយុ២៥ឆ្នាំ!»

និយាយចប់ដៃរុញទ្វារចូល ហើយគាំងអណ្ដាតលែងនិយាយទៅមុខរួចព្រោះមនុស្ស ម្នាក់បង្ហាញខ្លួននៅមិនដល់៥ម៉ែត្រផងពីកន្លែងដែលគាត់ឈរ។

ជននោះមិនញញឹមទេតែអំនួតលេចចេញកែវភ្នែកគេទាំងសងខាងខាង ហើយនៅពេលដែលលោកសារឿននៅឈរទ្រឹង គេនោះបោះជំហានមកកាន់តែជិត……

«មករា?»

គេនោះបញ្ចេញស្នាមញញឹមសន្សឹមៗលើបបូរមាត់អមជាមួយដំណើរឆ្ពោះមកមុខមិនឈប់ឈរដែលបុរសចំណាស់ចំាបាច់ត្រូវឈ្ងោកមកមើលដៃទាំងសងខាងរបស់គេក្រែងមានអាវុធមកជាមួយ បន្ទាប់មកគឺ ចង្កេះនិងជើងទំាងគូរប្រកបដោយដំណើរស្មើរធេង។

ភាពស្លូតបូត កាយវិការស្ទក់ ស្ទាក់ស្ទើររបស់គេរលត់បាត់ទៅណាអស់ហើយ។

កែវភ្នែកប៉ូលិស ដ៏មានពិសោធន៍ រេសម្លឹងជុំវិញខ្លួន យ៉ាងរហ័សតែគាត់មិនបារម្ភណាស់ណាទេព្រោះនេះជាកន្លែងគាត់។

«លោកនាយ រកខ្ញុំ?»

សំនួរគេលាន់មកស្មើហើយប្រើសូរស័ព្ទពីរោះទោះបីខ្លឹមសារហាក់មានអត្ថន័យឌឺដង ។លោកសារឿនក្ដាប់មាត់ធ្វើមុខក្រញូវសម្លឹងគេឌឺវិញ។

អ្នកបើកបរដែលលាក់ប្រវត្តិបន្តសម្លឹងមកនាយផ្នែកស៊ើបចំៗ។ យ៉ាងណាក្ដីក្រសែភ្នែកគេធ្វើអោយលោកសារឿនយល់ថា ការងារខុសគោលដៅកន្លងមករបស់គាត់ធ្វើអោយគាត់ចាញ់ចិត្តយុវជនម្នាក់នេះពេកហើយ។

សម្ដីវិទូកាលពីព្រហាមនេះរំលឹកមករងំវិញគ្រប់យ៉ាងក្នុងគំនិតគាត់ «គេមានជំនាញបណ្ដាញកុំព្យូទ័រជ្រៅជ្រះ!គេរៀនបានត្រឹមឆ្នាំទីពីរផ្នែកគ្រប់គ្រងទិន្នន័យ និងព័ត៌មានវិទ្យាក៏បានបោះបង់ចោលការសិក្សាហើយរ គេមានប្រវត្តិដើរតាមបរទេសម្នាក់ដែលពូកែខាងរៀបចំបណ្ដាញសុវត្ថិភាពនិងទិន្នន័យអោយធនាគារមួយចំនួនក្នុងប្រទេស ក្រោយមកគេក្លាយជាអ្នកស្នងការងារប្រភេទនេះ។ដូច្នេះការងារបើកឡានរបស់គេប្រាកដជាមិនមែនដើម្បីក្រពះឡើយ»។

គាត់ងើបមុខមកគឺមករាមកដល់កៀកទៅហើយ គេនិយាយខ្សឹបៗល្មមលឺពីរនាក់៖

«ព្រឹកមិញលោកនាយផ្នែកស៊ើប ចេញការសន្និដ្ឋានបានល្អជាមួយអាប៉ូលិសហួសសម័យនោះ! តែយឺតពេលបន្តិច ប្រហែលលោកនាយចាស់ពេកហើយ»

គេគឺដៀលចំៗ ថាវិទូហួសសម័យ ហើយគាត់វិញគឺចាស់ពេកហើយ ។ពាក្យទាំងនេះមិនបានធ្វើ អោយគាត់ខឹងទេព្រោះគាត់កំពុងគិតថាវាធ្វើយ៉ាងណាស្ដាប់ការសន្ទនានោះបាន?

«អhackerចង្រៃដូចឯងនេះនៅសល់ប៉ុន្មាននាក់ទៀតប្រាប់អញ មក!»គាត់ស្រែកផងលើកដៃដាក់លើ កាំភ្លើងតែមិនរហ័សដូចសំឡេងត្រជាក់ស្រឹបរបស់ដៃគូរទេ គេនិយាយលឿន ច្បាស់ហើយគ្មានភ្លាត់ខ្សែភ្នែកចេញពីគាត់បន្តិចណាឡើយ៖

«ស្រីនោះក្នុងឡានខ្ញុំ!»

ដៃគាត់ទ្រឹងទោះចិត្តគាត់មិនចង់ ….គេបញ្ជាក់៖

«គឺមេធាវីស្រីម្នាក់នោះ!»

ភ្នែកគាត់រេយ៉ាងរហ័ស តែសម្តីជនពាលរហ័សជាង គេនិយាយមកបន្ត៖

«បិទទ្វារទៅ បើមិនចង់អោយស្រីនោះស្លាប់!»

គាត់គ្មានជម្រើសទេក៏មិនទុកចិត្តនឹងបែរខ្នងអោយវាដែរ ។ប៉ូលិសចំណាស់ប្រើ កែងជើងធាក់ទ្វារទាំងពីរបិទទៅវិញគ្រាំ ក្រោមស្នាមញញឹមត្រជាក់គ្មានឈាមរបស់យុវជន។

«ឯងចង់បានស្អី?»

គាត់សួរមួយៗតែច្បាស់ៗ សំឡេងគាត់មិនខ្លាំងលាន់ដល់ខាងក្រៅទេព្រោះបើមានគេមកនឹងខូចការហើយមេធាវីនោះនឹងមានគ្រោះថ្នាក់។

គេឆ្លើយសោះអង្គើយ៖

«អោយភីណានិងប្ដីចេញមក!»

បុរសចំណាស់ខាំមាត់ចំអក៖

«ឯងគិតថាប៉ូលិសធ្វើតាមឯង?»

«ព្រោះលោកនាយគ្មានជម្រើស! បើមិនព្រមស្រីនោះស្លាប់!»

«ឯងអោយអញរើសម្នាក់ចោលពីរ នាក់? ល្ងង់ពេកហើយអាកូនឆ្កែចចក!»

គាត់ដឹងថា ស្នាមញញឹមដ៏កំណាចរបស់គេនេះនឹងមិនទុកអោយប្តីប្រពន្ធភីណាបានសុខសាន្តក្នុងកណ្ដាប់ដៃគេឡើយ។គេនៅតែមិនញិនហើយនិយាយកំបុតខ្លីៗ៖

«អញ្ចឹងលោករើសទៅ!»

«អញចោលមួយយកបី! គឺយកទាំងក្បាលរបស់ឯង!»

គាត់ដកកាំភ្លើងខ្លីភ្ជង់មកត្រង់ស្លេវ ធ្វើ អោយគេសើចចុងមាត់ទំាងកែវភ្នែកភ្លឺស្វាងរេសម្លឹងមកចុងកាណុងរបស់ប៉ូលិសទុកជាការកម្សាន្ត៖

«មិនមែនទេគឺខ្ញុំយកពីរដូរពីរ !ខ្លួនខ្ញុំទុកថាងាប់បាត់ចុះព្រោះគ្មានអាណាស្ដាយទេ!តែអាប៉ូលិសនោះ និងមេធាវីស្រីនេះវាកំដរខ្ញុំទៅ!

រឿង៖ សំណុំឯកសារ Z22 ភាគទី១៧

Bo Bo — Thu, 20 Jan 2022 11:20:00 +0000

គេគ្រឺតនឹងស្នាមញញឹមព្រហើនរបស់នាងចំពោះមុខដែលអរសប្បាយឃើញភាគីខាងគេរកពាក្យតមិនរួចគឺចុះចាញ់សម្ដីរបស់នាងច្នេះហើយអ្នកកំលោះបែរខ្លួនលូកដៃបើកទ្វារឡាន ចូលជាមួយសម្ដីតបដោយមិនមើលមុខនាង៖

«តម្កើងខ្លួនជ្រុលពេកហើយ!»

នាងបើកភ្នែកធំៗប្រុងរត់ទៅតាមស្រាប់តែគេបែរមកវិញបន្ថែមមួយឃ្លាទៀត៖

«មានពេល ឆ្លុះកញ្ចក់មើលមុខខ្លួនផង!»

នាងតវ៉ាវិញភ្លាម៖

«មុខខ្ញុំយ៉ាងម៉េច?!»

គេបិទទ្វារឡាន គ្រឹបបន្សល់អោយនាងនៅឈរទ្រឹងសៅហ្មងតែម្នាក់ឯងកណ្ដាលវាល ។នាងងើបមុខសម្លក់កន្ទុយឡានគេដែលបោលចេញទៅ ហើយចិត្តនាងនៅរអ៊ូស្ងាត់ៗ៖

«ខ្ញុំម៉េចស្អាតដូចគូដណ្ដឹងលោកទៅ?!មនុស្សប្រុសចិត្តចង្អៀត!!!មិន ចេះបើកភ្នែកមើលពិភពលោកនេះខ្លះទេ គ្រាន់តែបែកបាក់ស្នេហាប៉ុណ្ណឹងមានអីអស្ចារ្យទៅ លោកចាត់ទុកថាស្រីៗស្លាប់អស់ហើយហ្អី?!»

នាងរអ៊ូមិនស្វាង រអ៊ូរហូតសូម្បីតែទូរស័ព្ទរោទ៍មកញាប់យ៉ាងណាត្រចៀកមិន លឺមិនចាប់អារម្មណ៍ លើកមកនិយាយទេ។

ឡានគេមិន ដឹងយ៉ាងម៉េចទេក៏បោលវិលមកវិញ ធ្វើ អោយនាងប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើជាមិនខ្វល់នឹងគេអោនមកលើកចុចទទួលទាំងមួហ្មង៖

«អាឡូ!»

នាងនិយាយទាំងសោះកក្រោះព្រោះចិត្តកំពុងខឹងវិទូ។

ដឹងអីសំឡេងពីចុងម្ខាងឆ្លើយមកវិញយ៉ាងស្រទន់៖

«កុំជឿពាក្យខ្ញុំអម្បាញ់មិញ ខ្ញុំនិយាយដើម្បីកុហកខ្លួនឯងទេ!»

នាងបើកភ្នែកចិញ្ចាចងើបមុខសម្លឹងទៅឡានគេដែលនៅចម្ងាយប្រមាណ៥ម៉ត្រពីមុខ។គេចុចកញ្ចក់ចុះយឺតៗ បង្ហាញស្នាមញញឹមជាមួយទូរស័ព្ទនៅនឹងត្រចៀកហាក់រង់ចាំចម្លើយពីនាង។

គេបន្ថែមវាចាឃ្លាបន្តមកទៀតជាមួយភ្នែកស្រទន់៖

«ខ្ញុំអស់ពេលហើយ ខ្ញុំត្រូវទៅ !តែ…..ខ្ញុំ….ប្រាកដជា នឹកនាងណាស់…..!និស្ស័យ!»

ស្រីស្អាតឈរឆ្ដុបភ្លឹកស្មារតីនឹងសេចក្ដីស្នេហាដែលគេបង្ហាញចេញមកទទឹងទ ទែងបែបនេះ។នៅពីមុខភាពតក់ស្លុតរបស់មេធាវីតូច បុរសសង្ហាមិចភ្នែកមកកាន់នាងមុនពេលកញ្ចក់គេរវៃបិទទៅវិញយឺតៗហើយឡានគេចាកចេញទៅ។

នាងដឹងថា គេមិនបកមកវិញទៀតទេ គេប្រហែលជាមានភារកិច្ចអ្វីសំខាន់ និងបន្ទាន់។ នាងស្តាយណាស់ដែលមិនបានតបស្នងមនោសញ្ចេតនាទៅកាន់គេ តែនាងភ្លេចគិតថាទូរស័ព្ទគេនៅមិនទាន់ផ្ដាច់នៅឡើយ។

និស្ស័យភ្ញាក់មកវិញហើយហៅគេតិចៗ ព្រោះគេនៅសំងំស្ដាប់សម្ដីនាង៖

«វិទូ!»

«បាទ!»

គេ ឆ្លើយមកវិញពីរោះអ្វីម្ល៉េះ ឯណាទៅពាក្យគំរោះគំរើយនិងចរិតដាច់ ណាត់កន្លងមករបស់ប៉ូលិសសង្ហាម្នាក់នេះ។

នាងព្រិចភ្នែកព្រះរំភើបផងចង់យំផង។

«លោកទៅណា?!»

នាងសួរគេខ្លីទាំងដង្ហើមដង្ហក់ព្រោះគេមិនទាន់ផុតស្រមោលផងនាងនឹកគេយ៉ាង នេះទៅហើយ?គេប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ពិបាកចិត្តមិនស្ទើរដែរបានជាគេនិយាយមកវិញខ្លីៗដូចគ្នា៖

«សន្យានឹងខ្ញុំ?! នៅក្បែរភីណារហូតដល់ខ្ញុំវិលមកវិញ! ភីណាល្ងង់ណាស់ នាងអាចធ្វើអោយខូចការធំ!»

នាងនៅស្ងៀមតែនាងពិតជាសោយសោកព្រោះនៅសុខៗទទួលអារម្មណ៍ថាហេងហាងណាស់ពេលគ្មានគេ នាងមិនទាន់និយាយ អ្វីរួចផង គេខ្សឹបមកបន្ត៖

«ខ្ញុំនឹងឆាប់មកវិញ!ខ្ញុំត្រូវការពេលតែ១០ម៉ោងទេ!!!»

មេធាវីស្រីសួរស្រាលៗ៖

«លោកទៅភ្នំពេញ?»

«នាងឆ្លាតណាស់!»

«តែនេះយប់ហើយ!លោកមើលមេឃផង កុំចេះតែធ្វើតាមចិត្ត»

«ពេលវេលាមិនរង់ចាំបានទេ! នាងក៏ដឹងដែរថាខ្ញុំត្រូវតែទៅ ទីនោះហើយទៅឥឡូវនេះ!»

«អត់ទេ! ខ្ញុំមិនដឹងថាលោកទៅទីនោះធ្វើអីទេ?ពេលនេះអ្វីៗកំពុងតែ….!!»

«នាងដឹង!»

«ខ្ញុំអត់ដឹងមែន!»

«នាងគិតបន្តិចទៅមុខតែដឹង!នាងជាមនុស្សឆ្លាត!»

«ខ្ញុំក៏ល្ងង់ដែរ!ខ្ញុំមិនឆ្លាតទេ!»

«មកពីនាងអោយតម្លៃអ្នកដទៃពេក នាងជួនកាលជឿលើខ្ញុំពេក ក៏ភ្លេចគិតថាខ្លួនឯងយ៉ាងណា!»

«លោកកុំយកវិធីនេះមកបញ្ចោរខ្ញុំវិទូ!»

«សម្រាប់មនុស្សដែលខ្ញុំ ស្រលាញ់ ខ្ញុំនិយាយតែពាក្យពិតប៉ុណ្ណោះ!»

នាងនៅទ្រឹង តែចាប់ផ្ដើមរលីងរលោង ។

«កុំយំ!»

«លោកឆ្កួតហើយ អ្នកណាយំ កុំចេះតែស្មាន!»

«ស្រីៗតែងតែយំពេលលឺគេសារភាពថាស្រលាញ់មែនអត់?»

«មិនទំាងអស់ទេ!»

«ចុះនាង?!»

«ខ្ញុំមិនដឹង គ្មានឃើញអ្នកណាមកសារភាពថា គេស្រលាញ់ខ្ញុំនៅឡើយ!»

«ធ្វើម៉េចទៅដែលទុកថាជាការសារភាព?»

«ខ្ញុំមិនយកសម្ដីតាមទូរស័ព្ទមកធ្វើជាការទេ!គ្មានភស្តុតាងគ្មានសាក្សី!ខ្ញុំនឹងចាញ់ក្ដីនៅតុលាការ!»

«តែបើនាងយកប្តីជាប៉ូលិសនាងកុំខ្វល់រឿងភស្តុតាងនិងសាក្សី!គេនឹងរកអោយនាង!»

ស្រីតូចញញឹម ….ជាស្នាមញញឹមផុសចេញពីបេះដូង….ព្រោះនាងដឹងថាបុរសនៅខាង ណោះដែលកំពុងបើកឡានតែឯង ទៅកន្លែងឆ្ងាយ ពីទីនេះក៏កំពុងតែញញឹមដាក់ទូរស័ព្ទដែរ….

ឃើញនាងនៅស្ងៀមភាគីខាង ប្រុសបន្ថែមមកវិញ៖

«និស្ស័យ! ស្ដាប់សម្ដីខ្ញុំ !មួយរយៈនេះនាំភីណាសំងំសិន !កុំធ្វើសកម្មភាពអ្វីណា៎!មុនពេលចង់ធ្វើអីសង្ស័យអី នាងទាក់ទងមកខ្ញុំសិន !បានអត់?ចាំអត់?

ស្រី ស្អាតដឹងថាសម្រាប់នាយប៉ូលិសបើគេថាទៅគេប្រាកដជាទៅ ដូច្នេះ គេថានឹកនាង គេប្រាកដជានិយាយមិនលេងសើចទេ។

ចិត្តនាងក្ដុកក្ដួល ទន់ជ្រាយ ហើយគ្មានពាក្យ អ្វីឆ្លើយឡើយ ក្រៅនិយាយខ្លីៗ កំដរ ភាពហេងហាងនៃបេះដូងខ្លួន៖

«សុខសប្បាយតាមផ្លូវ!»

«អរគុណ!»

វិទូបកទៅភ្នំពេញវិញធ្វើអ្វី?

….រថយន្តនាយប៉ូលិសបោល ចោលក្រុងព្រះសីហនុទំាងកប់ ព្រលប់ តាមបណ្ដោយផ្លូវជាតិលេខ បួន ទិសដៅគឺបកមកកាន់រាជធានី ភ្នំពេញ …

«ពេលនេះខ្ញុំដឹងហើយពីអារម្មណ៍ដែលប្អូនសុខចិត្តឡើងឡានមកទាំងយប់ដឹកថ្នាំមអោយបងប្រុសពិសោធន៍!»

យុវជនក្មេងដែលអង្គុយក្បែរនាយប៉ូលិសញញឹមស្ងួតជំនួសវាចា។….មិនមានអ្នកណាដឹងទេ ថាដៃគូរដែលចេញទៅជាមួយវិទូគឺយុវជនវ័យក្មេង សិក្ខា….

«បងឯងទៅផ្ទះបងថ្លៃខ្ញុំនៅសង្កាត់លេខមួយធ្វើអីទៅ?!»

«ប្រាប់ប្អូនរួចហើយឯងដឹងហើយ!រឿងទាំងអស់ចេញពីទីនោះ !គឺលេខកូដដែលគេវាយទូរស័ព្ទមកគំរាមភីណា លេខអ្នកស៊ើបនិងអ្នកដែលMailទៅវិទ្យុយុវវ័យស្រាវជ្រាវសំណុំរឿង២ឆ្នាំមុននៅស្ទូឌីយោលេខ៧ក៏ចេញពីកន្លែងនោះតែមួយមិនអោយទៅទីនោះ ទៅទីណាវិញ?!»

សិក្ខារិះគិតទាំងពិបាកចិត្ត ម្ដងម្កាលគេដកដង្ហើមធំ ។

«ឈប់ដកដង្ហើម ធំទៅ! អ្វីៗសុទ្ធតែមានដំណោះស្រាយ! ចំណងនៅឯណា កន្លែងស្រាយនៅត្រង់នោះ!»

«បងនិយាយ ដូចបងប្រុសខ្ញុំដល់ហើយ!គឺបងជំនិត»

វិទូនៅស្ងៀមពេលដែលលឺគេរំលឹកពីមេធាវីនោះ។គេនៅបង្អង់បន្តិចទើបនិយាយបន្ថែមទៅកាន់យុវជនក្មេង៖

«អ្នកទាំងពីរដូចជាមានស្រលាញ់ គ្នាជាងបងប្អូនបង្កើតទៅទៀត!!»

សិក្ខានៅស្ងៀមស្ងាត់ វិទូនិយាយបន្ត៖

«អម្បាញ់មិញ ពេលខ្ញុំជួបគេ បងប្រុសប្អូនអង្វរ ខ្ញុំអោយរកវិធីការពារប្អូន!គេថាប្អូន ទើបតែឈរឈ្មោះជាប្រធានសមាគមនិស្សិត មិនអាចមានរឿងខូចកេរឈ្មោះ ទេ!»

សិក្ខាមិន មាត់ តែគេចាប់ផ្ដើមស្រក់ទឹកភ្នែក។នាយប៉ូលិសមិនចេះលួងទេ តែគេនិយាយផូង៖

« វាមិនដែលមានប្រធានសមាគមនិស្សិតណាមកយំដូចស្រីទេ!»

ស្នូរទូរស័ព្ទគេ រោទ៍ គេដៀងភ្នែកទៅ រកមើលលេខអ្នកដែលខលមក ស្របពេលនោះសិក្ខាលួចជូតទឹកភ្នែក។

បបូរមាត់នាយប៉ូលិសញញឹម ដៃគេម្ខាងលើទូរស័ព្ទមកដែលធ្វើ អោយសិក្ខាដឹងថាអ្នក ដែលកំពុងទាក់ទងមកជាមនុស្សសំខាន់របស់នាយ។

«ដល់ណាហើយ?!»សំឡេងនាងស្រួយស្រឹបធ្វើ អោយវិទូស្រមៃដល់កាយវិការចរិតរឹកពារក្រមិចក្រមើមរបស់នាង។នាងគឺបារម្ភពីនាយបានជាថ្មើរ ណេះនៅតែមិនសុខមិនសាប់ហើយខលមក។

«ហួសពេជ្រនិលហើយ!»

«លឿនម៉េះ? លោកបើកឡានកុងទ័រប៉ុន្មាន?អ្ហះ លោកកុំបើកព្រហើនពេកណា៎»

គេញញឹមព្រោះបេះដូងកំពុងកក់ក្ដៅដោយសារតែវាចារបស់នាង។

«លោកលឺខ្ញុំនិយាយអត់!»

«លឺតើ!លឺឡើងថ្លង់ទៅហើយ!»

«លោកកុំមាត់អាក្រក់ពេក !ខ្ញុំបារម្ភណា៎!»

«ដឹងតើ!»គេឆ្លើយហើយញញឹម។

«លោកដឹងអីទៅ?បើដឹងទៅធ្វើអី ?វានោះមានល្បិចច្រើនយ៉ាងនេះ ថាមិនបានវាកំពុងរាយអន្ទាក់រង់ចាំលោក!»

«កូនពីណាគេ ឆ្លាតដល់ហើយ សមតែធ្វើជាប្រពន្ធប៉ូលិសមែន!»

សិក្ខាងាក មុខចេញហាក់អៀនប្រៀននិងពាក្យលែបខាយដែលវិទូកំពុងនិយាយ។

សំឡេងស្រួយស្រឹបរបស់មេធាវីស្រីលាន់មកបន្ថែម៖

«និយាយលេងធ្វើអី? លោកមិនខ្លាចជួបវានោះទេ?»

«ខ្លាចអ្នកណា ហើយខ្លាចធ្វើអីទៅ?!»

«លោកកុំអំនួតកុំមោទនភាពពេក ! ជួនកាលម្នាក់នោះដើរមុនលោកមួយក្រឡា វាអាចថាកំពុងរង់ចាំលោក!ដឹងអត់?!»

«អត់ទេ!វាមកកំពង់សោមហើយ!….គឺវានៅកំពង់សោម !អញ្ចឹងហើយបានជាខ្ញុំអោយនាងមើលភីណាអោយ ស្រួល!!»

ស្រី ស្អាតនៅស្ងៀមលែងស្តី គេហៅនាងតិចៗ៖

«និស្ស័យ??!»

នាងនៅស្ងៀម មិនឆ្លើយទេខ្សែទូរស័ព្ទមិនបានបិទដែរ គេវាចាទៅកាន់នាងបន្ថែម៖

«កន្លែងលោកសារឿនជាកន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាពជាងគេ ខ្ញុំមិនទាន់ទៅដល់ មានរឿង អីក៏ដោយនាងកុំចេញពីប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិស អូខេ?ខ្ញុំទុកចិត្តលើនាងហើយ!»

«លោកបារម្ភពីគេរឺពីខ្ញុំទៅ?!»នាងវាចាមកវិញហាក់ច្រណែន ធ្វើអោយវិទូលបសើច ។

«លោកនៅស្ងៀមធ្វើអ្វី?លោកយកខ្ញុំទៅជាមួយរហូត លើកនេះលោកមិនអោយខ្ញុំទៅគឺទុកខ្ញុំប្រើអោយមើលគូដណ្ដឹងលោក!?»

«អតីតគូដណ្ដឹងណា៎មេធាវី!»

«ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ !មនុស្សកុហក!!»

វិទូរេភ្នែកមករកសិក្ខាព្រោះចិត្តចង់វាចាលួងលោមខ្លះៗទៅរកនារីម្ចាស់ចិត្តដែលកំពុងង៉ក់ងរ។

យុវជនវ័យក្មេងធ្វើជាធ្មេចភ្នែកសំងំយកកម្លាំង។

នាយប៉ូលិសគេបានឱកាសក៏និយាយខ្សឹបៗ៖

«អត់ទេ!ខ្ញុំមិនដែលកុហកនាងឡើយ!ចូលគេងទៅ!»

នាងនៅស្ងៀម ប្រហែលកំពុងសំងំស្តាប់ គេក៏បន្ថែម៖

«ខ្ញុំដឹងថានាងឆ្លាត!តែខ្ញុំ នៅតែបារម្ភពីនាង!see you tomorrow »

គេឃើញចុចបញ្ចប់ការសន្ទនា សិក្ខានិយាយមកភ្លាម៖

«សង្សារ បង?!»

វិទូញញឹមតែគេមិនឆ្លើយអ្វីឡើយដៃម្ខាង ចុចទូរស័ព្ទនិយាយ៖

«អាឡូភ័ណ?ខ្ញុំនៅប្រហែលជាមួយម៉ោងទៀត !ភ័ណឯងរកឃើញមីងម៉ាប់រឺនៅ?!»

«កុំភ័យៗខ្ញុំកំពុងនៅជាមួយគាត់!ទូឯងឆាប់មក!»

នាយប៉ូលិសវ័យក្មេងរេភ្នែកសម្លឹងនាឡិកាក្នុងឡាន។ ពេលវេលាគឺខើចខ្លី….គេក៏ស្ថិតនៅក្នុងសភាពប្រថុយធ្វើតាមគោលដៅរបស់ខ្លួន ហើយផ្ដល់ក្តីសង្ឃឹមថា គេមិនគិតខុសទេដែលចេញពីកន្លែងកើតហេតុមករកឫសគល់នៃបញ្ហា។

«អ៊ំម៉ាប់អ្នកបម្រើពីមុនរបស់បងថ្លៃខ្ញុំ?បងឯងស្គាល់ដែរ?!»

សិក្ខាសួរមកបន្ត។វិទូងក់ក្បាល សិក្ខាក៏និយាយបន្ថែមទៀត៖

«ចុះអ៊ំសួស អ៊ុំអួន?!»

គេងក់ក្បាលហើយតបខ្លី៖

«ស្គាល់ទាំងអស់!»

សិក្ខាច្រហមាត់គេសម្លឹងនាយប៉ូលិសរូបនេះទាំងស្ញប់ស្ញែង ហើយគ្រវីក្បាលនិយាយមួយៗ៖

«ហើយបងឯងធ្វើការម៉េច បីបួនថ្ងៃស្គាល់គ្រួសារនេះទាំងអស់គ្មានសល់?!»

«មិនមែនទេ ខ្ញុំស្គាល់គ្រួសារនេះតាំងពីក្មេងៗមក!»

សិក្ខារឹតតែភ្ញាក់ផ្អើល គេសម្លឹងនាយមិនព្រិច នាយក៏បញ្ឈប់ចម្ងល់យុវជនក្មេង៖

«ខ្ញុំក៏ជាប៉ូលិស ម្នាក់ដែលកាលពីនៅកំពង់សោមប្អូននិយាយថាខ្ញុំរួមដៃជាមួយភីណាធ្វើបាបបងប្រុសជំនិតរបស់ប្អូន!»

គេបង្ហាញការរិះគិតយ៉ាងស្មុគហើយក៏បើកភ្នែកធំៗ។

«បងឯងគឺជាគូរដណ្ដឹងរបស់បងភីណា?!»

វិទូញញឹម សិក្ខាធ្វើមុខហាក់ខកចិត្តធំ សន្សឹមៗគេលើកដៃហើយឈ្លីក្បាលខ្លួនឯងបន្ទាប់មកងាកមុខចេញលែងនិយាយស្តី។

យល់អារម្មណ៍យុវជននេះ វិទូនិយាយតិចៗលួងចិត្តគេ៖

«នោះជាអតីតកាលទេ!ឥឡូវគេជាបងថ្លៃរបស់ឯង ជាអ្នកស្រីភរិយាមេធាវីល្បី!នេះទើបជាការពិត»

គេនៅតែមិនមាត់ ។

កន្លងមកបងប្រុសគេមុនត្រូវជាប់សង្ស័យក្នុងសំណុំរឿងដែលមានឯកសារZ22ជាដើមចម នាយជំនិតធ្លាប់ប្រាប់ប្អូនប្រុសរូបនេះថា បើគេមានរឿងអ្វីគឺភរិយាចូលដៃត្រូវរ៉ូវនឹងស្នេហាចាស់មកធ្វើបាបគេ។ជំនិតនិយាយថាគេមានភស្តុតាងពីអ្នកស៊ើបដែលថាភីណាលបលួចទាក់ទងនិងគូរដណ្ដឹងចាស់ ហើយធ្វើបាបខ្លួន។

ទឹកមុខជូរចត់របស់បងប្រុសខ្លួននារាត្រីដ៏ត្រជាក់ដែលពួកគេលបមកជួបគ្នានៅក្រុងព្រះសីហនុមុនពេលឈានទៅរកជួបឈ្មោះណិចដល់ផ្ទះ បានអណ្ដែតឡើងវិញក្នុងចិត្តយុវជនសារជាថ្មី។គេក្រហមភ្នែកដោយកំហឹង ហើយខឹងថាហេតុអ្វីត្រូវប៉ូលិសនេះនិយាយល្អប្រើចិត្តសាស្ត្រតែបន្តិចខ្លួនក៏ជឿគេថាគេជាមនុស្សល្អ ហើយព្រមជូនគេមកផ្ទះភីណានៅភ្នំពេញញ?

នាយសិក្ខាខាំមាត់និយាយដោយម៉ឺងម៉ាត់៖

«ហើយបងឯងក៏ប្រើល្បិចនេះ នាំខ្ញុំមកសម្លាប់ចោល?!»

វិទូធ្វើវាហីសម្លឹងត្រង់ទៅផ្លូវខាងមុខ គេសួរខ្លីៗ៖

«ដើម្បីអី?!»

«ការពារភីណា ព្រោះតែខ្ញុំដឹងរឿងថាគាត់លបទៅជួបឈ្មោះណិច!»

វិទូសើចដែលក្មេងនេះត្រង់យ៉ាង នេះតែក៏ក្លាហានយ៉ាង នេះ។នាយប៉ូលិសនិយាយបកវិញភ្លែត៖

«ចុះម៉េចក៏ឯងមើលទៅគ្មានភ័យអីសោះ?!»

សិក្ខាងាកមុខចេញទាំងកំហឹងគេនិយាយមកវិញ៖

«ភ័យថ្វើអីទៅ?ស្លាប់មានអីអស្ចារ្យទៅ សំខាន់ ខ្ញុំស្ដាយដែលទុកចិត្តគេពេក ល្ងង់ហួស!»

«ប្រហែលមកពីឯងអញ្ចឹងហើយបានជាបងប្រុសឯងស្រលាញ់ឯង!»

សិក្ខាតបមកវិញរ៉ាវ៖

«ព្រោះបងខ្ញុំក៏ជាមនុស្សដូចខ្ញុំ ! គាត់ក្លាហានហើយមិនខ្លាចល្បិចកំសាកអស់នេះទេ!អន់តែម្យ៉ាងគាត់ស្រលាញ់គេនោះស្មោះពេក ស្រលាញ់ឡើងល្ងង់!»

វិទូនៅស្ងៀមរក្សាទឹកមុខស្មើរៗពេលដែលស្រមៃពីរូបរាងមេធាវីស្រស់សង្ហាដ៏មានទ្រព្យធនម្នាក់នោះ។នៅរយៈពេលដែលភីណាបានស្គាល់គេសារព័ត៌មានជាច្រើនបានសរសេរពីស្នេហាឈានដល់អាពាហ៍ពិពាហ៍របស់អ្នកទំាងពីរ ដែលរយៈពេលនោះជាកំណាត់ផ្លូវដ៏វេទនាចិត្តសម្រាប់នាយប៉ូលិសត្រូវឆ្លងកាត់យ៉ាងលំបាកហើយត្រូវរស់បំភ្លេចនាង។អោយតែអ្នកណារំលឹកពីស្នេហារវាងភីណានិងមេធាវីអាមេរិក នោះចិត្តនាយវិលទៅរកស្លាកស្នាមអស់ទាំងនោះវិញបានជានាយធ្វើមុខសោះអង្គើយ។

សិក្ខាឃើញដូច្នោះនិយាយបន្ថែម៖

«បងឯងធ្វើបាបគេពីក្រោយ ចុងក្រោយទៅបងឯងនៅតែចាញ់!»

«ស្អីទៅដែលហៅថាចាញ់ឈ្នះ?!»វិទូឌឺវិញ។

«គឺមនុស្សស្មោះជាអ្នកឈ្នះ មនុស្សទ្រុស្តជាអ្នកចាញ់! អ្នកណាមិនដឹង ក៏ខ្លួនឯងជាអ្នកដឹង!បងប្រុសខ្ញុំជាមនុស្សស្មោះ អញ្ចឹងហើយបានជាកាលណោះភីណារើសយកគាត់មិនយកបងឯង….!»

«ស្មោះតែមួយមុខមិនបានការទេ!»វិទូស្រែកកាត់។

នៅមិននៅគេប្រែទៅជាកាចយ៉ាងនេះ ធ្វើ អោយសិក្ខាបុកពោះ។ គេងាកមើលមុខបុរសខ្ពស់សង្ហានៅក្បែរខ្លួនដែលប្ដូរពីនិយាយធម្មតាមកជាសម្លុត។គេសម្លឹងមុខនាយហើយយល់ថាចរិតឃាតកពិតរបស់នាយ ប៉ូលិសនេះនឹងសម្ដែងចេញមក ព្រោះ ថាជុំវិញទីនេះគឺវាលស្ងាត់ជ្រងំងងឹតស្លុបក្រោមស្បៃអន្ធការគ្មានផ្ទះអ្នកភូមិមួយទេ។

គេលេបទឹកមាត់ភិតភ័យដែលប្រែរសជាតិទៅជាល្វីងហើយតាំងស្មារតីងាកមុខចេញសម្លឹងឆ្ពោះទៅផ្លូវខាងមុខតែមាត់នៅនិយាយមួយៗច្បាស់ៗ៖

«បើសម្លាប់ខ្ញុំ ហើយអាចបញ្ចប់គំនុំក្នុងចិត្តបងឯងបញ្ចប់រឿងចាស់ៗ ហើយអោយក្រុមគ្រួសារបងប្រុសខ្ញុំជួបជុំគ្នាទៅនៅអាមេរិកវិញ បងឯងសម្លាប់ខ្ញុំមកចុះ!»

វិទូរអ៊ូទាំងសៅហ្មង៖

«ឡប់ទាំងបងទាំងប្អូន!»

គេនិយាយមិនតបមាត់ព្រោះតែទើសចិត្តនិងចរិតកម្សោយរបស់បងប្អូនគេទាំងពីរដែលម្តងៗ ទារតែស្លាប់ជំនួស គ្នាប៉ុន្តែមិនដែលប្រើ បញ្ញាក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហាទេ។

លឺគេថាអោយដូច្នេះ យុវជនក្មេងកាន់តែមួហ្មង គេក្ដាប់ដៃមាត់និយាយផូង៖

«ចង់យ៉ាងម៉េចក៏យ៉ាងហ្នឹងទៅ កុំបាច់ពន្យារពេលវែងឆ្ងាយ!»

វិទូអស់ពីបន្ទោសគេទៅជាគ្រវីក្បាលហួសចិត្តលែងមាត់លែងក។ឃើញដូច្នោះសិក្ខានិយាយបន្ថែម៖

«បងឯងនៅស្រលាញ់មនុស្សដែលគេមានប្តីហើយធ្វើអី?ខ្វះស្រីណាស់ទៅ?!»

វិទូហួសចិត្តងាកមុខមកវិញ ៖

«កាន់តែមែនទែនហើយតើនៀក?!អ្ហះ?សួរមួយដូចឆោត !បើបងធ្វើរឿងអស់នេះមែន ចាំឌុបឯងមកឆ្ងាយយ៉ាងនេះដែរ?!»

សិក្ខានៅស្ងៀមហើយក៏ឆ្លើយតបខ្សោយៗព្រោះមិន ច្បាស់លាស់ក្នុងចិត្ត៖

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ!មនុស្សបងឯងមានល្បិចច្រើនណាស់!»

«ហើយឯងយល់ថាអយុត្តិធម៌ទេដែលនៅសុខៗមិនដឹងអីហើយមកត្រូវគេចោទនៀក?ដោយសារអី?ដោយសារតែបងធ្លាប់ជាគូរដណ្ដឹងរបស់ភីណា? ក្រៅពីហ្នឹងឯណាភស្តុតាង?ឯងមានទេ
?អ្ហះ សំអាងលើពាក្យបងប្រុសឯងប្រចែប្រចណ្ឌប៉ុន្មានម៉ាត់ មកនិយាយគ្មានក្បាលកន្ទុយឯងមកធ្វើការសន្និដ្ឋានទាំងស្រុងកើតដែរ?!»

សិក្ខាក្ដាប់មាត់នៅស្ងៀម វិទូឌឺបន្ថែម៖

«កោតណាស់ប្រធានសមាគម និស្សិត!»

ត្រូវគេឌឺ សិក្ខាកាន់តែខឹងក្រពាត់ដៃនៅស្ងៀមតាមចរិតក្មេងខ្ចីរបស់គេ។

ទោះ យ៉ាងណាគេនៅសំងំពិចារណាដល់សកម្មភាពជាច្រើនទៀតរបស់វិទូ។

ពិតមែនហើយដែលថាវិទូមិនចាំបាច់ប្រើវិធីវែងឆ្ងាយពង្វាងចុះឡើងខាតពេលថ្នាក់នេះឯណាបើគេពិតជាចង់ធ្វើបាបបងធម៌ ខ្លួន ប៉ុន្តែតើគេកំពុងលេងល្បិចអីមានអ្នកណាដឹងទៅ។

បើគេមិនដឹកនាយមកសម្លាប់តើគេដឹកទៅភ្នំពេញ ធ្វើអ្វី? រឺបង្ខំអោយសារភាព។ចុះអម្បាញ់មិញគេនិយាយនឹងគ្នីគ្នាគេរកស្រីបម្រើវ័យចំណាស់ឈ្មោះម៉ាប់នោះធ្វើអ្វី?

សំឡេងវិទូលាន់មកបន្ថែម៖

«អ្នកដែលគួរអោយសង្ស័យបំផុតគឺអ្នកទាំងពីរ។ពីរនាក់បងប្អូនឯងនិយាយលាក់លៀមនឹងប៉ូលិសធ្វើរឿងលិបលច្រើនណាស់ ទីបំផុតមកចោទអ្នកដទៃ?!«

សិក្ខាតបត៖

«ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយគ្មានអ្នកណាម្នាក់ទៅសម្លាប់មនុស្សហើយទុកដានអោយគេមកចាប់ខ្លួនឯងដល់អូតែលទេ!»

វិទូញាក់ស្មានិយាយពន្យុះ៖

«ចុះរឿងប៉ុណ្ណឹងសោះ បងប្រុសឯងចាំបាច់កាត់គ្រោះថ្នាក់ប្រថុយទៅជួបអ្នកស្លាប់ដល់បន្ទប់ដែរ?»

«ព្រោះគាត់មិនចង់អោយមេធាវីស្រីនោះខូចឈ្មោះ?ក៏ខ្លាចបងភីណាយល់ខុស!»

«គាត់នឹងមេធាវីស្រីនោះនៅមានទំនាក់ទំនងទេដឹងបានរអៀសខ្លួន?»

ស្រី ស្អាតនិស្ស័យលេចធ្លោមកក្នុងអារម្មណ៍នាយ។ស្នេហារបស់នាយចំពោះនាងមិនអាចអោយនាយដាច់ចិត្តនិយាយពាក្យអស់នេះចេញមកបានឡើយចិត្តនាយគឺជឿជាក់ពីទំនាក់ទំនងបរិសុទ្ធគ្មានមន្ទិលរវាងនាងនិងអតីតសង្សារ ប៉ុន្តែនាយនិយាយនេះគ្រាន់តែចង់ធ្វើអោយសិក្ខាយល់។

ដូចការគិតរបស់វិទូ សិក្ខាតបតវិញភ្លាម៖

«រឿងបងជំនិតនិងមេធាវីស្រីនោះជាងអតីតកាលរបស់ពួកគេ! អ្វីៗបានកន្លងហួសអស់ហើយ!»

«ចុះម៉េចក៏រឿងខ្ញុំនិងភីណាមិនចេះក្លាយជាអតីតកាលសោះ!?ហេតុអ្វីបងប្រុសលោកចេះតែមិនទុកចិត្តភរិយាខ្លួន ហើយចាយលុយកាក់តាមដាននាង?»

សិក្ខាចង់តវ៉ាដែរតែគេគ្មាពាក្យ អ្វីនិយាយកាន់ជើងបងធម៌ទៀតបាន ក្រៅពីងាកមុខចេញខឹងចិត្ត។

វិទូដកដង្ហើមធំនិយាយបន្ថែម៖

«បើមានពេលប្រាប់បងប្រុសប្អូនផង!ស្មោះតែម្យ៉ាងអត់គ្រប់ទេមនុស្សស្រលាញ់គ្នាត្រូវចេះអោយតម្លៃ ហើយចេះទុកចិត្តគ្នា!»

គេនៅស្ងៀមតែគេរិះគិត គេនឹកឃើញដល់ស្រីម្នាក់ដែលទើបនឹងនិយាយទូរសព្ទមករកវិទូតែអម្បាញ់មិញ។ប្រាកដជាមិនមែនសំឡេងភីណាឡើយព្រោះនាយលឺសូរវិទូនិយាយពីភីណា ជាជនទីបីនៅក្នុងការសន្ទនានោះ។

វិទូនិយាយតមកទៀត៖

«មេធាវីជំនិតប្រហែលជាមានសត្រូវនៅឯណា ពុំនោះទេម្នាក់នោះមានគំនុំនិងភីណា! វាដឹងថាបងប្រុសលោកមានចំណុចខ្សោយ នេះ គឺមិនទុកចិត្តភរិយា ហើយវាក៏ដឹងថា ភីណាមានព័ត៌មានជាច្រើនដែលលាក់បាំងនឹងប្តី!»

សិក្ខានិយាយតបវិញទំាងឆួលចុងច្រមុះ៖

«ចុះបងថ្លៃខ្ញុំចេញទៅជួបម្នាក់ឈ្មោះណិចនោះទំាងគាត់ទើបតែមកពីអាមេរិកគាត់មានរឿងអីទៅទាក់ទងនិងមា្នក់នោះបាន?!»

វិទូនិយាយបន្ថែមដោយមិនលាក់លៀម ៖

«នៅក្រោយម្នាក់នោះ អាចជាឃាតកគេនោះហើយ ការសង្ស័យបន្ទាប់បន្សំគឺ វានោះបានប្រើប្រាស់ឈ្មោះណិចនេះគំរាមទាំងសងខាងគឺទាំងភីណាទាំងប្ដីនាងហើយបានទៅសម្លាប់ឈ្មោះណិចបំបាត់ដានហើយទម្លាក់មកលើបងប្រុសប្អូន! តែដែលប្រាកដមួយ១០០ភាគរយគឺគេចង់អោយមេធាវីជំនិតមានរឿង !គេនោះបានបោកប្រាស់ប្តី ប្រពន្ធ ទាំងសងខាងហើយប្រើចំណុចខ្សោយតូចៗដែលមានតែមនុស្ស ក្នុងគ្រួសារនេះទេដែលអាចដឹងបាន!ដូច្នេះហើយបានជាពូសារឿនគិតថាប្អូនឯង ជាម្នាក់នោះហើយនៅពីក្រោយរឿង អស់ទាំងនោះ!»

សិក្ខាសញ្ជឹងគិតពីហេតុការណ៍ទាំងឡាយឡើងវិញម្ដងមួយៗ ៖

«ចុះ ម៉េចបងឯងមិនខឹងខ្ញុំដែលចោទបងឯង នៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិស?»

គេនិយាយតាំងមិនសប្បាយចិត្ត លុះចាំបន្តិចហើយនៅតែមិនឃើញវិទូតបតគេក៏សួរទៀត៖

«ហើយចុះម៉េចក៏បងឯងច្បាស់រ៉េះថាខ្ញុំមិនមែនឃាតកមិនមែនអ្នករៀបអន្ទាក់ធ្វើបាបបងជំនិត?»

គេនៅតែផ្ចង់អាមរ្មន៧លើការបើកឡាន សិក្ខាងាកមកសួរទៀត៖

«មានតែបងឯងដឹងពីឃាតកពិតថាជាអ្នកណា?!»

វិទូបង្កើនល្បឿនព្រោះរថហួសវាលព្រៃ មកដល់វាលស្រែវែងងន្លាយ។គេចាប់ផ្ដើមនិយាយតបមួយៗនិងយុវជនដែលអង្គុយអែបក្បែរ៖

«ឯងមិនទាំងស្គាល់បងថាជាអ្នកណាផង ទៅធ្វើឃាតកហើយធ្វើរឿងក្ដីធំយ៉ាង នេះរួចដែរ?អាម្នាក់នោះវាមិនត្រឹមស្គាល់បងច្បាស់ដូចថ្ងៃទេ វាស្គាល់ទាំងមេធាវីជំនិតមនុស្ស ដែលធ្លាប់ទាក់ទងនឹងគាត់នៅអាមេរិក !ស្គាល់ភីណាបងប្រុសរបស់នាងនិងអ្វីៗច្រើនទៀត វាគួរតែមិនមែនជាឯងទេសិក្ខា!»

រឿង៖ សំណុំឯកសារ Z22 ភាគទី១៥

Bo Bo — Thu, 20 Jan 2022 11:11:00 +0000

គេហាក់គ្មានកម្លាំងចិត្តទេក៏គ្មានប្រតិកម្មអ្វីខ្លាំងដែរ គ្រាន់តែកែវភ្នែកគេដែលសម្លឹងមកនោះហាក់គ្មានអ្វីបង្ហាញថាគេសាទរវត្តមានវិទូក្នុងកាលៈទេសៈនេះឡើយ។

នាយប៉ូលិសបោះជំហានចូលទៅក្បែរអ្នកជាប់សង្ស័យ។

ប៉ូលិសវ័យចំណាស់ដែលយល់សាច់ការ រុញរនុកទ្វារបិទគ្រឹបទៅវិញ ហើយចាប់ផ្ដើមនិយាយបើកមុខ៖

«មេធាវីជំនិត! នេះគឺឧត្ដមសេនីយ៍ត្រីសេតវិទូ…..»

«ខ្ញុំស្គាល់ហើយ!»

ជំនិតនិយាយតិចៗ ដោយស្នាមញញឹមឈឺចាប់មួយផុសឡើងលើបបូរមាត់គេ។ សម្ដីចប់កាលណាគេចោលក្រសែភ្នែកសម្លឹងចំៗទៅកាន់សត្រូវបេះដូងដែលនៅចំពោះមុខ។

បុរសទាំងពីរដែលសុទ្ធតែមានវិជ្ជាជីវៈ គួរឱ្យកោតសរសើរ ហើយមានសម្រស់មិនចាញ់ឈ្នះគ្នាបានស្ថិតនៅក្បែរគ្នាជាលើកដំបូងបង្អស់ ចាប់តាំងពីជីវិតពួកគេពាក់ព័ន្ធគ្នារវាងអតីតកាល និងបច្ចុប្បន្នកាលខ្លះ។

តែថ្ងៃនេះ វិទូបង្ហាញខ្លួនមកក្នុងពេលដែលជំនិតមានស្ថានភាពរបៀបនេះ គេយល់ថាវាគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចហើយ។

ដំបូងបង្អស់ គេទាយថាប៉ូលិសខ្មែរម្នាក់នេះនឹងមកឈរចំអកឱ្យស្ថានភាពរបស់ខ្លួន តែបន្ទាប់មក គេយល់ថាគេមិនត្រឹមចំអកទេ តែអាចបន្ថែមមធ្យោបាយធ្វើបាបខ្លួនទៀត។

គេនិយាយដោយមិនចាំបាច់ក្រែងចិត្ត៖

«កិត្តិយសណាស់ថ្ងៃនេះ! អូខេ! ចាប់ផ្ដើមត្រង់ៗមក លោកប៉ូលិសចង់បានអីពីខ្ញុំ?»

វិទូដឹងថាម្នាក់នេះទើសទាល់ចំពោះវត្តមានខ្លួន តែនាយប៉ូលិសមិនដឹងទេថា ជំនិតបានសង្ស័យគេនៅពីក្រោយការដាក់អន្ទាក់ដ៏ធំនេះ ព្រោះតែគំនុំរឿងភីណា។

គេទាញកៅអីអង្គុយដោយមិនខ្វល់នឹងការសម្លឹងឥតប្រិចនោះឡើយ។

ទម្លាប់មិនញញើតនឹងការមិនស្វាគមន៍របស់ដៃគូសន្ទនាជាផ្នែកមួយនៃអាជីពរបស់វិទូទៅហើយ។ គេនិយាយសួរនាំធ្វើហី៖

«លោកអាចឆ្លើយសំណួរខ្ញុំខ្លះបានទេ?!»

ជំនិតដកភ្នែកចេញពីនាយ ហើយសម្លឹងទៅបុរសចំណាស់ដែលឈរក្បែរនោះ គេនិយាយក្នុងន័យឌឺដង៖

«ឱ្យតែប៉ូលិសមកសួរ ខ្ញុំសុទ្ធតែត្រូវឆ្លើយ?!»

វិទូតបវិញមួយៗ តែបានរហ័សជាងប្រតិកម្មលោកសារឿន៖

«ខ្ញុំមកនេះតាមការពឹងពាក់របស់គេម្នាក់!»

ជំនិតសើចស្ងួត ហើយរេភ្នែកមកមើលនាយចំវិញ៖

«បើម្នាក់នោះជាប្រពន្ធខ្ញុំ …. ហើយបើភីណាបានពឹងពាក់លោក…. អរគុណហើយ! តែខ្ញុំមិនចង់ជំពាក់គុណទេ!»

វិទូញញឹមស្មើតបនឹងមោហោត្រង់ៗរបស់គេ ជំនិតបន្ថែម៖

«ព្រោះខ្ញុំក៏មានមេធាវីរបស់ខ្ញុំ!»

វិទូសើចស្មើមុនពេលតប៖

«ហ្នឹងហើយ! អ្នកដែលពឹងពាក់ខ្ញុំ មិនមែនប្រពន្ធលោកទេ គឺមេធាវីរបស់លោក!…..សូត្រ និស្ស័យ!»

កំហឹងនិងភាពចង់ចាញ់ឈ្នះលេចចេញក្នុងកែវភ្នែកមេធាវីខ្មែរអាមេរិក។

ទោះបីសេរីភាពរបស់គេកំពុងរងការគំរាម តែភាពជាអភិជនក្រអឺតក្រទម និងច្បាស់លាស់របស់គេនៅតែរក្សាបាន១០០ភាគរយ។

គេនិយាយមួយៗដោយមិនសប្បាយចិត្ត៖

«បើគេគ្មានសមត្ថភាព ក៏គួរប្រាប់ខ្ញុំតែមួយម៉ាត់ដែរ នឹងអាលខ្ញុំដូរគេចេញ!»

វិទូហាក់អន់ស្រពន់ចិត្ត។

ម្នាក់នេះនិយាយបញ្ជោះខ្លួនយ៉ាងណា ក៏នាយប៉ូលិសមិនរវល់ ចុងក្រោយ គេថាឱ្យនិស្ស័យតែប៉ុន្មានម៉ាត់ ចិត្តនាយក៏នឹកអនិច្ចាស្រីតូចនោះភ្លាម។

គេនិយាយស៊កវិញ៖

«មនុស្សដែលលោកចង់ដេញចោលនេះ មិនបានបាយទឹកត្រង់មាត់ទេពីរបីថ្ងៃមកនេះ! ពេលនេះទៀតនាងស្ម័គ្រចិត្តមកនៅក្នុងប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសក៏ដើម្បីតែជួយលោក!»

គេនៅស្ងៀមប្រហែលជាដឹងកំហុសដែលអម្បាញ់មិញ ខ្លួនឯងខឹងវិទូបែរជាស្រោចកំហឹងលើនាងមេធាវី។

វិទូនិយាយបន្ថែម៖

«បើកុំតែខ្ញុំមានតម្រុយថាលោកមិនមែនជាឃាតកលើឈ្មោះណិច ក៏ខ្ញុំមិនចូលមកពេលនេះដែរ!»

គេសម្លឹងវិទូសាជាថ្មី ទោះយ៉ាងណា សម្ដីចុងក្រោយបំផុតនេះធ្វើឱ្យគេសប្បាយចិត្ត។

វិទូជាមនុស្សពូកែ ជំនិតសង្ស័យនាយថាធ្វើបាបគេ ព្រោះនៅស្រលាញ់ភីណា តែអាកប្បកិរិយានាយជាបណ្ដើរៗកាន់តែធ្វើឱ្យជំនិតយល់ថាខ្លួនគិតខុស។

«ឱ្យតែមែន!»

ជំនិតឆ្លើយកំបុតខ្លី។

វិទូដកដង្ហើមឃូរនិយាយពន្យល់៖

«មេធាវីជំនិត! ខ្លួនលោកធ្លាប់ជួបមនុស្សទាំងពីរនាក់?»

គេងើបមុខមកដោយមិនទាន់យល់ វិទូពោលបន្ថែម៖

«គឺរវាងអ្នកស្លាប់ និងអ្នកស៊ើប!»

«ខ្ញុំមិនដែលឃើញមុខគេទេ!»

ជំនិតប្រកែកភ្លាម ធ្វើឱ្យវិទូងើបមុខសម្លឹងប៉ូលិសចំណាស់។

ឃើញដូច្នេះ ជំនិតប្រញាប់កែសម្ដី៖

«អូខេ! ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថាខ្ញុំ ធ្លាប់ជួបឈ្មោះណិច តែអ្នកស៊ើបវិញ ខ្ញុំមិនដែលបានជួបគេផ្ទាល់ទេ!»

«តែលោកក៏ចំណាំសំឡេងគេបាន?!»

«ត្រូវហើយ! ចំណែកឈ្មោះណិច និងអ្នកស៊ើបនោះ គឺសំឡេងមិនដូចជាមនុស្សតែម្នាក់ទេ!»

លោកសារឿនលូកមាត់កាត់ភ្លាម៖

«សំឡេងតាមទូរសព្ទ គេអាចប្រើវិធីកែវាបានខ្លះបើសិនគេចង់!»

វិទូងើបមុខសម្លឹងមើលទៅអ្នកដែលលូកមាត់ ហើយធ្វើការពិចារណាសន្សឹមៗតាមជំនាញរបស់គេ បន្ទាប់មក គេក៏ដៀងភ្នែកសម្លឹងទៅមេធាវីខ្មែរអាមេរិក។

នាយប៉ូលិសបន្តវាចាមួយៗ៖

«លោកមានយោបល់យ៉ាងណា?!»

គេនៅស្ងៀមស្ងាត់ តែទឹកមុខគេក៏កំពុងត្រិះរិះ វិទូនិយាយបន្ថែម៖

«ពេលដែលលោកសម្រេចចិត្តទៅជួបឈ្មោះណិច តើធ្លាប់គិតប្រយ័ត្នខ្លួន ឬសង្ស័យពីគេទេ?»

ជំនិតងើបមុខមកសម្លឹងគេវិញមិនប្រិច ដូច្នេះវិទូក៏បង្ហើយ៖

«ខ្ញុំចង់និយាយថាលោកធ្លាប់បានគិតសង្ស័យថាគេនោះ និងអ្នកស៊ើបជាមនុស្សតែម្នាក់ដែរ?!»

ជំនិតងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ៖

«ខ្ញុំគិតរហូត ចាប់ពីទទួលបានSMSរបស់គេនោះ! រឿងវាជួនគ្នាពេក នៅមិននៅ ខ្ញុំមកដល់ទីនេះហើយមានគេចម្លែកម្នាក់ខលមកគំរាមខ្ញុំរឿងសង្សារចាស់! ខ្ញុំដឹងថាអ្វីៗដូចជាមិនធម្មតាទេ! តែខ្ញុំមិនបានគិតថារឿងទាំងអស់ប្រទាក់ក្រឡាគ្នាជ្រៅដល់ថ្នាក់នេះឡើយ! ទោះបីយ៉ាងណា ពេលនោះខ្ញុំបានទៅមួយជំហាន ដោយផ្ទះស្ទឹងហាវខ្ញុំទៅដល់រួចហើយ ឯFolder Z22ខ្ញុំក៏យកមកហើយ ទើបគេនោះSMSមក!»

«លោកបានទៅដល់ទីនោះ នៅម៉ោងប៉ុន្មាន? គឺផ្ទះជាងបញ្ចូលបទភ្លេង!»

«ប្រហែលជា៩ជាងយប់ ខ្ញុំអត់សូវចាប់អារម្មណ៍ទេ!»

«ចុះអ្វីផ្សេងទៀតដែលលោកចាប់អារម្មណ៍?»

គេរិះគិត។ គេជាមេធាវីស្រាប់ សំណួរប៉ូលិសមិនពិបាកយល់ពេកទេសម្រាប់គេ គេដឹងថាវិទូកំពុងចង់បានអ្វី?

តែគេនៅស្ងៀមស្ងាត់ទំនងជាមិនដឹងថា គួរប្រាប់ប៉ុណ្ណា ហើយលាក់ទុកប៉ុណ្ណា។ វិទូនិយាយបង្ហើយភាពទើសទាល់របស់ជំនិត៖

«លោកមិនបាច់លាក់ទេ! ពួកយើងបានជួបសិក្ខា! គេសារភាពអស់ហើយ!»

ជំនិតសម្លឹងមកវិទូដោយក្រសែភ្នែកព្រួយបារម្ភ។ មនោសញ្ចេតនាបងប្អូននៃបុរសទាំងពីរពិតជាមានទំហំមិនចាញ់ឈ្នះគ្នាមែន។

វិទូយល់ថាម្នាក់នេះក៏ស្រលាញ់សិក្ខា គិតបារម្ភពីប្អូនមិនល្មមទេ គឺវាសក្ដិសមណាស់ដែលយុវជននោះបានស្រក់ទឹកភ្នែកដើម្បីបងប្រុសគេ។

«ខ្ញុំមិនដែលអង្វរអ្នកណាទេ!…… តែខ្ញុំអង្វរពួកលោក! ប្អូនខ្ញុំរៀនចប់ជានិស្សិតពូកែ កុំឱ្យគេមកពាក់ព័ន្ធជាមួយរឿងនេះ…… គេកំពុងឈរឈ្មោះថាប្រធានសមាគមនិស្សិតផង កុំឱ្យគេខូចអនាគតដោយសារតែរឿងរបស់ខ្ញុំ!»

វិទូនៅស្ងៀម ជំនិតនិយាយបន្ថែម៖

«យប់នោះ ខ្ញុំមិនបានហៅវាមកកំពង់សោមទេ! ខ្ញុំគ្រាន់តែឱ្យវាទិញថ្នាំប៉ុន្មានមុខនោះផ្ញើឡានពីភ្នំពេញមក! តែវានៅមិនសុខក៏មកខ្លួនឯង! វាបើកឡានមកដល់ទាំងយប់ ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកអាណិតប្អូនណាស់! ដោយមេឃត្រជាក់ខ្លាំងពេក វាមានឡានស្រាប់ សិក្ខាក៏ជូនខ្ញុំទៅផ្ទះជាងណិច! ពេលខ្ញុំនិងប្អូនខ្ញុំចាកចេញមកវិញ គឺវានៅរស់នៅឡើយទេ! ខ្ញុំបានទៅដកលុយទុកឱ្យវាព្រឹកស្អែក ចំណែកសិក្ខាគេសុំទៅសម្រាកសិន ទៀបភ្លឺទើបបើកឡានទៅវិញបាន ព្រោះវាផ្ដាសាយខ្លាំង ញ៉ាំថ្នាំហើយក៏ងងុយ!»

វិទូយកឱកាសនិយាយកាត់ភ្លាម ពេលដែលជំនិតបង្អង់បានបន្តិចនោះ៖

«មិនមែនត្រឹមតែគេទេដែលផ្ដាសាយ សូម្បីតែលោកក៏ផ្ដាសាយដែរ!»

ជំនិតមិនមែនឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីវិទូដឹងនោះទេ តែគេយល់ថាវិទូរកឃើញចំណុចសំខាន់អ្វីមួយដែលអាចនាំឱ្យចិត្តគេកម្រើក និងភ្ញាក់ផ្អើល។

តាំងពីនាយប៉ូលិសបង្ហើប ជំនិតរេភ្នែកគិតចុះឡើងយ៉ាងរហ័ស។

ភាពឆ្លាតវៃនៃមេធាវីម្នាក់បានបញ្ជាក់ឱ្យគេដឹងជាស្រេចថា វិទូកំពុងចង់និយាយពីអ្វីរវាងពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់ដែលគេទើបតែលើកយកមកនេះ «ផ្ដាសាយ» «មេឃត្រជាក់» ដែលទាំងនេះហាក់កំពុងបើកបង្ហាញនូវចំណុចស្នូលនៃស្រមោលសេណារីយោមួយ។

មេធាវីកំពុងជាប់សង្ស័យ បានងក់ក្បាលផ្ងក់ៗនិយាយមួយៗ៖

«ត្រូវហើយ! ហេតុអ្វី….? សូម្បីតែជាងណិចនោះក៏កណ្ដាស់ផ្ដាសាយ!»

វិទូចងចិញ្ចើម លោកសារឿនស្ទុះមកក្បែរ ហើយនិយាយភ្លាម៖

«ការសន្និដ្ឋានរបស់លោកឧត្ដមសេនីយ៍ត្រូវ១០០%! ស្មៅកន្ត្រើយនៅតំបន់នោះអាចធ្វើឱ្យអាការៈអាលែកស៊ីកើតមានភ្លាមៗលើអ្នកដែលបានដកដង្ហើមស្រូបប៉ះលំអងវា ជាពិសេសនៅពេលដែលសីតុណ្ហភាពចុះត្រជាក់ខ្លាំង ចំណែកសីតុណ្ហភាពនៅយប់កើតហេតុគឺ១២អង្សា!»

ជំនិតងក់ក្បាលទទួលយក ចំណែកវិទូនិយាយឡើងបន្តពីលោកសារឿន៖

«ចុះលោកមេធាវីយល់យ៉ាងណាបើខ្ញុំប្រាប់ថា ក្រៅពីខ្លួនលោក អ្នកស្លាប់ និងសិក្ខាប្អូនប្រុសធម៌លោក! យើងរកបានអ្នកផ្ដាសាយទី៤?!»

ជំនិតភ្ញាក់ផ្អើល គេញាក់ស្មា៖

«ចាំអីទៀត វានោះអាចជាឃាតក!»

វិទូញញឹមស្មើៗ សឹងពិបាកឃើញភាពសោមនស្សរបស់គេ តែល្មមអាចឱ្យជំនិតយល់ថាគេសន្និដ្ឋានឆេវឆាវ មិនសមជាមេធាវីម្នាក់ឡើយ ជំនិតសម្រួលទឹកមុខ ហើយនៅស្ងៀមវិញ។

លោកសារឿនក៏និយាយបន្ថែម៖

«តាំងពីព្រឹកមិញ ខ្ញុំដឹងហើយថា មេធាវីជំនិតមិនមែនជាអ្នកសម្លាប់ឈ្មោះណិច!»

វិទូងើបមុខសម្លឹងលោកសារឿន ព្រោះនេះជាព័ត៌មានថ្មីបំផុតសម្រាប់នាយ។ នាយសួរខ្លួនឯងភ្លាមថាតើមួយរយៈពេលនេះ ខ្លួនរវល់តែស្វែងរកឃាតកពិតពេក បានជាមិនស្វះស្វែងរកវិធីដោះស្រាយលាងខ្លួនប្ដីភីណា?

សំឡេងលោកសារឿនលាន់មកបន្ថែម៖

«កាលពីយប់មិញ មេធាវីជំនិតមានស្ថានភាពអាក្រក់! សុខភាពគាត់បានចុះខ្សោយ ហើយដៃជើងទាំងអស់ស្ពឹកស្រពន់!»

វិទូដៀងភ្នែកមករកមេធាវីជាប់សង្ស័យ តែត្រចៀកដ៏វៃរបស់គេមិនបានរំលងពីអ្វីដែលលោកសារឿនកំពុងរៀបរាប់ទេ។

«ដោយសារស្ថានភាពបន្ទាន់ យើងបានអញ្ជើញពេទ្យមកទាំងយប់! តំណក់ឈាមដែលពេទ្យសង្ស័យ ហើយយកទៅពិនិត្យចេញរបាយការណ៍មកវិញនៅព្រឹកនេះ! មេធាវីជំនិតមានជំងឺសន្លាក់ម្យ៉ាង ហើយនៅក្នុងសីតុណ្ហភាពក្រោម១៥អង្សា វានឹងរើឡើងទាន់ហន់ គឺពិបាកក្នុងការបញ្ជាម្រាមដៃឱ្យបានថ្នឹកដូចមនុស្សធម្មតាណាស់ ពិសេសម្រាមដៃខាងស្ដាំ! ម្យ៉ាងទៀតនោះ គាត់ជាមនុស្សប្រើដៃស្ដាំជាគោល! ដូច្នេះ អ្នកដែលលបលួចចាក់សឺរ៉ាំងលើកញ្ចឹងកអ្នកស្លាប់ បន្ទាប់មកក៏ប្រើសារធាតុគីមីចាក់សម្លាប់គេ ក្រោយមកលាងសំអាតក្រយៅដៃ ឬប្ដូរថ្នាំបោកបញ្ឆោតភ្នែកសមត្ថកិច្ច និងរៀបចំអ្វីផ្សេងៗទៀតនៅទីកើតហេតុ មិនមែនជាមេធាវីជំនិតទេ!!»

ដោយមិនទាំងដឹងថាខ្លួនឯងមានជំងឺសន្លាក់ផង មេធាវីនិយាយឡើងដោយត្រេកអរ៖

«ត្រូវហើយ! សូម្បីយប់នោះ ប្អូនខ្ញុំផ្ដាសាយខ្លាំង ខ្ញុំជួយបើកឡានវា តែខ្ញុំក៏ស្ពឹកដៃមែនទែន!»

វិទូងក់ក្បាល៖

«អំណះអំណាងវេជ្ជសាស្ត្រអាចជួយសុំពន្យារពេលសម្រាប់ស្វែងរកឃាតកពិត! អរគុណណាស់ពូសារឿន!!»

ជំនិតចងចិញ្ចើមតវ៉ាភ្លាម៖

«ស្អីគេ? គ្រាន់តែពន្យារពេល? ម៉េចក៏មិនលែងខ្ញុំ!? អ្វីៗដែលប៉ូលិសពួកលោកចោទខ្ញុំពីដំបូងមក គឺ ខុសស្រលះ បើខ្ញុំមិនប្ដឹងបកវិញ ចាត់ថាសំណាងធំហើយ!»

លោកសារឿនដៀងភ្នែកសម្លឹងវិទូ តែមាត់គាត់តវ៉ាភ្លាមៗ៖

«ខ្ញុំមិនទាន់រៀបចំសំណុំបែបបទនេះទេ!»

ជំនិតតវ៉ា៖

«លោកមានចេតនាធ្វើបាបខ្ញុំ!»

«បើខ្ញុំធ្វើបាបលោក តើលោកអាចដឹងពីរឿងអស់នេះបានដែរ?!» គាត់សួរបក។

«មិនដឹងទេ ខ្ញុំចង់ជួបមេធាវីខ្ញុំ!»

វិទូសម្រួលដង្ហើម ហើយចាប់ផ្ដើមពន្យល់៖

«មេធាវីជំនិត លោកចង់ដឹងដែរទេអ្នកណានៅពីក្រោយសេណារីយោនេះ? អ្នកណាមួយដែលខំកសាងរឿងស្មុគយ៉ាងនេះ មកធ្វើបាបលោក!?»

គេនៅគាំងបន្តិច ព្រោះទើបតែនឹកដល់ចំណុចនេះ។ ទោះបីយ៉ាងណា គេគិតដល់សេរីភាពជាចម្បង គេនិយាយវឹងដោយមិនសម្លឹងមុខអ្នកទាំងពីរ៖

«នេះជាការងារប៉ូលិស!!!! ពួកលោកចោទមនុស្សខុស ធ្វើឱ្យខាតពេលខ្លួនឯង! ភារកិច្ចលោកត្រូវរកគេនោះឱ្យឃើញទៅ! ចំណែកខ្ញុំ ខ្ញុំត្រូវការកិត្តិយស និងពេលវេលាខ្ញុំមកវិញ!»

វិទូញញឹម គេឈានមកក្បែរមេធាវីពេលដែលជំនិតខំក្រោកឈរឡើងពង្រឹងការតវ៉ារបស់ខ្លួន នាយប៉ូលិសនិយាយបន្ថែមផ្ទួនៗ៖

«តែគោលដៅម្នាក់នោះក្រែងចង់ឱ្យលោកជាប់គុក? ចុះបើប៉ូលិសចាប់គេមិនទាន់បាន ហើយលោកចេញទៅវិញ គេនោះអស់ចិត្តដែរ? គេជាអ្នកណា មានគំនុំនឹងលោករឿងអីលោកនៅមិនទាន់ដឹងផង គេនៅកន្លែងលាក់ខ្លួន ឯលោកនៅកណ្ដាលវាល លោកចង់ឱ្យសំណុំរឿងZ22តថែមប៉ុន្មានភាគទៀត!»

ជំនិតថ្លោះទឹកមុខ។

គេគិតយល់ពីរឿងអស់នេះហើយ។

សំខាន់ គេមិនដឹងគួររើសយកវិធីណាមួយ ដែលមានសុវត្ថិភាពជាងគេ ក្នុងជម្រើសបន្តនៅកន្លែងប៉ូលិសឬវិលទៅវិញ។

គេនិយាយមួយៗ៖

«ខ្ញុំនឹងជួលក្រុមអង្គរក្ស ហើយបកទៅអាមេរិកវិញ! ការងារចាប់អាម្នាក់នោះជាការងារសមត្ថកិច្ចស្រុកខ្មែរ!»

គេក្រោកទៅឈរក្បែរបង្អួច ហើយក្រពាត់ដៃសម្លឹងទៅសួនច្បារចាស់ស៊ុបទ្រុបមួយក្នុងបរិវេណប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសដែលមិនសូវមានអ្នកណាសម្អាតថែទាំ។

វិទូដើរមួយៗមកពីក្រោយខ្នងគេ ហើយនិយាយ៖

«ខ្ញុំខ្លាចតែលោកមិនអាចធ្វើរឿងអស់នេះទាន់!»

«ចង់និយាយថាម៉េច!?»

ជំនិតសួរដោយខែងរ៉ែង ហើយមិនបែរក្រោយសម្លឹងមើលមុខនាយប៉ូលិសជាដៃគូសន្ទនាទេ។

«ខ្ញុំចង់មានន័យថា អាម្នាក់នោះ ដូចជាមកដល់កំពង់សោមហើយ! ប៉ូលិសបានឃើញវា ធ្លាប់កើតផ្ដាសាយ វាជាមនុស្សដែលងាយចេញចូលផ្ទះចាស់របស់ប្រពន្ធលោកនៅភ្នំពេញបាន ក៏ជាមនុស្សនៅក្បែរៗលោកដែលអាចស៊ើបដឹងប្រវត្តិគ្រួសារលោក! វាជាមនុស្សជក់សារជាតិគីមីតមបារីដែលក្លិនដដែលនេះ លោកសារឿនធ្លាប់បានហិតនៅកន្លែងឈ្មោះណិចស្លាប់!»

ជំនិតងាកមកវិញ គេសួរដូចដែលប៉ូលិសទាំងពីរត្រៀមគិតស្រេចដែរ៖

«ចុះចាំអីទៀត? មិនចាប់វាទៅ?»

ពន្លឺភ្នែកគេមុតថ្លាសម្លឹងមកនាយប៉ូលិសដែលនៅតែញញឹមខែងរ៉ែង។ ជំនិតផ្ទួនសំណួរ៖

«លោកចងលេងល្បែងស្អីជាមួយខ្ញុំ?!»

«គឺល្បែងថា ហេតុអ្វីម្នាក់នោះព្យាបាទលោក!»

ជំនិតនៅតែមានះ៖

«មិនបាច់ទេ! ការងារប៉ូលិសគឺរកមុខអ្នកសម្លាប់ជាងណិច! ចំណែករឿងខ្ញុំនិងវា គ្រាន់តែជារឿងរវាងខ្ញុំនិងវា!»

គេសម្លឹងវិទូដោយសោះអង្គើយ អមជាមួយវាចាម៉ាត់ៗទាំងនេះ។

តែវិទូមិនចុះចាញ់ឥរិយាបថមនុស្សស្រាប់ទៅហើយ។ គេនិយាយទាំងមិនប្រិចភ្នែក៖

«បើខ្ញុំបណ្ដោយឱ្យលោកដោះស្រាយរឿងរវាងលោកនិងគេនោះ អ្នកដែលមានបញ្ហាបន្តអាចជាប្រពន្ធលោក!»

ជំនិតប្រែទឹកមុខទៅជាសស្លេក។

ស្នេហាគេចំពោះភីណាមិនអាចលាក់កំបាំងបានទេ ដូច្នេះវិទូបន្ថែម៖

«សូម្បីប្អូនប្រុសលោកសិក្ខា!»

ជំនិតហេងហាង គេរេភ្នែកគិតហើយភ័យបារម្ភ វិទូក៏និយាយបន្ត៖

«យើងអាចការពារពួកគេបាន តែមិនមែនបានយូរទេ បើម្នាក់នោះនៅតែមានសេរីភាពនៅខាងក្រៅ!»

«ខ្ញុំឱ្យលោកចាប់គេមក!» ជំនិតនិយាយទាំងកំហឹង។

លោកសារឿននិយាយម្ដង៖

«ចាប់ស្រួលទេ តែបើគ្មានភ័ស្តុតាងមាំ ត្រូវតែលែងគេចេញទៅវិញ! លោកធានាទេថាគេនោះគ្មានបក្សគ្មានពួកគ្មានគ្នាផ្សេងទៀត!?»

គេមិនឆ្លើយបែរជាងាកមកសម្លុតវិទូ៖

«ភីណានៅឯណា? ហើយសិក្ខា???»

«ភីណានៅទីនេះ! បន្ទប់រំលងពីលោកមិនដល់១០ម៉ែត្រទេ! នាងមានសុវត្ថិភាពហើយ នាងនៅជាមួយមេធាវីនិស្ស័យ! តែប្អូនធម៌លោក គេកំពុងនៅក្រៅ! មានសមត្ថកិច្ចខ្លះនៅកៀកនឹងគេដែរ មិនបាច់បារម្ភពេកទេ! ចំពោះមុខ លោកត្រូវសហការដើម្បីឱ្យខ្ញុំអាចវែកមុខម្នាក់នោះបាន!»

ជំនិតលើកដៃច្បូតមុខ។

គេដឹងថា ការទ្រាំនៅទីនេះបន្តជាមធ្យោបាយដែលជៀសមិនរួច ទើបបន្ទន់ឥរិយាបថ ហើយនិយាយ៖

«បាន! ខ្ញុំត្រូវសំងំនៅទីនេះយូរប៉ុណ្ណា?!»

«រហូតដល់ខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ!» វិទូតបច្បាស់ៗ តែជំនិតមិនអាចអត់ធ្មត់ទេ គេស្រែកឡើង៖

«ខ្ញុំសួរថាយូរប៉ុណ្ណា?!»

ជំនិតគំហក ហើយងើបមុខមក។

តែអ្វីដែលគេប្រទះពេលនេះ គឺទូរសព្ទដៃដែលវិទូលើកមកបង្ហាញ។

គេដៀងភ្នែកចេញពីផ្ទៃមុខប្រាកដប្រជារបស់វិទូ ហើយសម្លឹងមនុស្សម្នាក់ក្នុងអេក្រង់នោះ។ បន្ទាប់មកគេដៀងភ្នែកសម្លឹងប៉ូលិសទាំងពីរក្នុងន័យងឿងឆ្ងល់ជាខ្លាំង។

គេមិននិយាយអ្វី ហើយក៏បែរទៅរកជញ្ជាំងលើកដៃដាល់ជញ្ជាំងផូង។

វិទូទុកឱ្យគេក្រេវក្រោធបានបន្តិចទើបសួរ៖

«ម៉េចក៏លោកឆាប់ជឿខ្ញុំ គ្រាន់តែខ្ញុំថាជាគេម្នាក់នេះ?!»

«មិនមែនទេ តែខ្ញុំយល់ថា ពួកប៉ូលិសអស់លោកនេះកំពុងកំណត់គោលដៅខុស គឺខាតពេលទៀតហើយ! លោកសង្ស័យមនុស្សខុសទៀតហើយ!»

តាមពិត គេអន្ទះសាណាស់ គេក៏ពិបាកចិត្តដែរដែលមិនដឹងថាអ្នកចង់ធ្វើបាបខ្លួន។ ពេលនេះវានៅឯណា វាធ្វើព្រោះមូលហេតុអ្វី?

ដល់តែប៉ូលិសវិទូលើកឡើងច្បាស់លាស់ ខ្លួនយល់ព្រមតាមក្នុងការបន្តសំងំនៅទីនេះទៀត ប៉ុន្តែអ្នកដែលវិទូលើករូបបង្ហាញ បែរជាសូហ្វ័រឡានរបស់គេខ្លួនឯង។

«ម្នាក់នេះស្ទក់ផង ល្ងង់ផង ស្លូតផង ម្ង៉ៃៗនិយាយមិនលើសពីរបីម៉ាត់ទេ លោកទៅសង្ស័យគេ?»

លោកសារឿនដែលអត់ធ្មត់ជាយូរមកហើយ គំហកដាក់វិញ៖

«ដែលលោកខំការពារគេហ្នឹង ស្គាល់វានោះយូរប៉ុណ្ណាហើយ?!»

ជំនិតនៅស្ងៀមសម្លឹងប៉ូលិសវ័យចំណាស់ត្លែ ព្រោះគ្មានពាក្យតប គាត់ក៏ស្រែកបន្ត៖

«បើវាមិនបានពាក់ព័ន្ធ ម៉េចក៏នៅសុខៗ លោកនិងប្អូនលោកកើតផ្ដាសាយ ហើយវានោះកើតដែរ? ម៉េចក៏ក្លិនខ្សៀផ្ដាច់បារីនៅសេសសល់កន្លែងកើតហេតុ ក៏វាមានក្នុងហោប៉ៅដែរ? ហេតុអីពេលរឿងរ៉ាវកើតឡើង ជួនចំពេលវាសុំច្បាប់ប្រពន្ធលោកទៅស្រុក? ហើយសំខាន់បំផុត…..មេធាវីរបស់លោកដែលចុះទៅទីកើតហេតុអង្កេតរឿងក្ដីបានឃើញអ្នកបើកឡាននេះលឹបលនៅក្បែរៗនោះទៀត?! វាទៅទីនោះធ្វើស្អី?!»

ជំនិតងើបមុខយឺតៗមកសម្លឹងវិទូ ទោះបីអ្នកដែលកំពុងនិយាយរៀបរាប់នោះជាលោកសារឿនក៏ដោយ។

ថ្វីបើខ្សែភ្នែកជំនិតមុត តែវិទូដឹងថាពេលនេះគេមិនមែនខឹងទេ គេប្រហែលជាកំពុងតែយល់បណ្ដើរៗពីរឿងដ៏ចាក់ស្រែះនេះ។

វិទូនិយាយមួយៗតបនឹងពន្លឺភ្នែកគេ៖

«ប៉ូលិសមានពន្លឺច្រើនទៀតទាក់ទងជាមួយម្នាក់នេះ ដែលខ្ញុំមិនទាន់សន្និដ្ឋានបែកអូរហូរជាស្ទឹងទេ! អ្វីដែលខ្ញុំត្រូវការពីលោក គ្រាន់តែឱ្យលោកជួយរកនឹកមើល!»

វិទូបង្អង់ ព្រោះជំនិតកំពុងរំពៃនឹកគិតទៅដល់សូហ្វ័រនោះ គេកំពុងផ្ទៀងផ្ទាត់រំលឹកកាយវិការរបស់គេនោះទាំងអស់ឡើងវិញមែន។

គេពោលយឺតៗបន្ថែមពីលើ៖

«លោកជួយរកចម្លើយឱ្យសំណួរខ្ញុំប៉ុន្មាននេះ! លោកស្គាល់ម្នាក់នោះច្រើនប៉ុណ្ណា? គេមានប្រភពមកពីណា? គ្រួសារគេស្គាល់គ្រួសារលោកកម្រិតណា? លោកធ្លាប់ធ្វើអ្វីឱ្យគេឃ្នើសចិត្តដែរទេ? ប្រពន្ធលោកដូចជាជឿគេណាស់? លោកដឹងអ្វីខ្លះទាក់ទងនឹងទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេ?…..!»

«ឈប់ទៅ…..!!!»

ជំនិតលើកដៃខ្ទប់ក្បាល។

វិទូដឹងថា គ្រប់យ៉ាងវាធ្ងន់ពេកហើយសម្រាប់ឱ្យមេធាវីម្នាក់នេះទទួលយកបាន។

គេដកដង្ហើមបន្ធូរភាពតឹងតែង រួចទើបងក់ក្បាល៖

«បាន! ខ្ញុំទុកពេលឱ្យលោកគិតឡើងវិញតាមសម្រួល! ខ្ញុំនឹងទាក់ទងមកទៀត!»

គេបែរខ្នងចាកចេញទៅ បន្សល់នូវមេធាវីជំនិតដែលឈឺក្បាលចង់ផ្ទុះ។

លោកសារឿនមិនទាន់ចេញទៅតាមវិទូទេ ប៉ុន្តែគាត់ងាកមកផ្ដាំមេធាវី៖

«បើព្រមគិតមើលឡើងវិញតាមសម្រួល ប្រហែលជាវាមិនពិបាកទេ!…. បើសិនជាវានោះមែន…. វាមិនមែនជាទេវតា ដែលលាក់ស្អីៗទាំងអស់បានដូចវេទមន្តដែរ! វាច្បាស់ជាសល់អីមួយ! គ្រាន់តែកន្លងមក គ្មានអ្នកណារវល់ចាប់អារម្មណ៍អំពីវា! វាភ្លេចខ្លួន ហើយយល់ថាវាយល់ថាខ្លួនវាឆ្លាតពេក ក៏ត្រឡប់មកក្បែរៗនេះ ឱ្យចូលស៊ងប៉ូលិស!!»

គាត់ទះស្មានាយអាណិកជនបន្តិច ហើយដើរហួសទៅតែជំនិតហៅឃាត់វិញខ្សោយៗ៖

«ពូ!»

លោកសារឿនបែរក្រោយ គេងើបមុខមកសម្លឹងគាត់។

គេមិននិយាយស្ដី គាត់ក៏ចូលទៅកៀកក្បែរ ព្រោះជឿថាគេចង់និយាយអ្វីមួយមិនខាន។ គ្រាន់តែគេអៀនខ្មាស មិនចង់ឱ្យវិទូឮ។

«និយាយមក!» គាត់តឿន។

ជំនិតចាប់ផ្ដើមខ្សឹបខ្សោយៗ៖

«ពូជួយតាមដានមើល វានោះអាចលួចស្រលាញ់ប្រពន្ធខ្ញុំទេ!?!»

តាមថាគាត់ហួសចិត្ត ព្រោះមេធាវីនេះស្រលាញ់ភីណាជ្រុលពេកហើយ។ ពីមុនសង្ស័យវិទូ កុំតែមួយរយៈនេះគាត់ឧស្សាហ៍ចេញចូលមកពន្យល់ ម៉េ្លះសមមិនដឹងថាថ្ងៃនេះអាចឈរនិយាយគ្នាបានត្រឹមត្រូវយ៉ាងនេះដែរ ឬក៏អត់ផងទេ។

ពេលនេះ ទើបតែមានតម្រុយថ្មីក៏សង្ស័យថានាយបើកបរលបស្រលាញ់ប្រពន្ធខ្លួនទៀត?

គាត់ចង់តែស៊កសៀតឱ្យ ប៉ុន្តែគាត់ទប់ចិត្តសួរវិញតាមសម្រួល៖

«មានអីជាភ័ស្តុតាង?!»

ជំនិតនិយាយមួយៗ៖

«អត់ទេ! តែនៅព្រឹកមួយនោះ គឺព្រឹកដែលយើងមកដល់ភ្នំពេញ ហើយជួបឧត្ដមសេនីយ៍វិទូ ខ្ញុំបន្លែងលេងជាមួយភីណាលើឡាន មិនដឹងយ៉ាងម៉េចមករាបើកឡានហាក់ឆេវឆាវ ហើយចូលខុសគន្លងផ្លូវរហូតត្រូវប៉ូលិសហៅ!»

លោកសារឿនសម្លក់ជំនិតដោយកន្ទុយភ្នែក…. តែមេធាវីរូបនេះយល់ថាជាការសម្លក់ដែលចូលជ្រៅទៅក្នុងការពិចារណាការអធិប្បាយរបស់គេតែប៉ុណ្ណោះ។

គេតបវាចាបន្ថែមតិចៗ៖

«ខ្ញុំជឿថាពូយល់ពីអ្វីទាំងនេះ!»

លោកសារឿនងក់ក្បាល ហើយបន្លឺតប៖

«ល្អណាស់!!!! បើនឹកឃើញអីបន្ថែម កុំភ្លេចប្រាប់ខ្ញុំ!»

គាត់ចង្អុលទៅប្រអប់ទូរ សព្ទភ្ជាប់ពីបន្ទប់មួយទៅបន្ទប់មួយទៀតដែលនៅជាប់លើជញ្ជាំង ។មេក្រុមស៊ើបអង្កេតនិយាយបន្ថែមមកទៀត៖

«ចុចទៅលេខ១១ ហើយសួររកខ្ញុំ!»

គាត់ចាកចេញ…..

រឿង៖ សំណុំឯកសារ Z22 ភាគទី១៦

Bo Bo — Thu, 20 Jan 2022 11:11:00 +0000

អ្នកមានប្រជ្រុយលើកំភួនដៃនោះជានរណា?

ចាកចេញពីជំនិត លោកប៉ូលិសសារឿនដើរលឿនស្មេរមកជួបវិទូ ដែលបង្អង់ចាំខាងក្រៅអាគារ។គាត់បន្លឺសួរឡើងភ្លាម៖

«ដែលយើងនិយាយប្រាប់គេច្រើនយ៉ាងនេះតាមមើលបានការទេ!?»

វិទូងក់ក្បាល៖

«គេជាពន្លឺសំខាន់ណាស់ពូ! គេអាចបញ្ជាក់អោយយើងដឹងនូវរឿងជាច្រើនដែលយើងគ្រាន់តែស្មានៗឯគេខ្លួនឯងនោះបានឆ្លងកាត់ផ្ទាល់!»

«ប៉ុន្តែ….មានរឿងមួយទៀត…!»

«ចាំបន្តិចទៀតចាំនិយាយគ្នា!ខ្ញុំចង់ជួបម្នាក់ទៀតសិន! ក្រែងមុននេះ ពូប្រាប់ថាគ្នាយើងរកបានអ្នកដែលជាប់ប្រជ្រុយកំភួនដៃនោះហើយហ្អី?!»

គេនិយាយកាត់គាត់ តែនាយផ្នែកស៊ើបវ័យចំណាស់ពេញដោយពិសោធន៍យល់ថាគេប្រហែលជាមានមូលហេតុក្នុង ការធ្វើអញ្ចឹងបានជាគាត់ស្ងៀមទប់សម្ដីមកវិញហើយទើបងក់ក្បាល។

«តោះ!ខ្ញុំជូនលោកទៅ!»

បុរសម្នាក់ដែលវិទូទើបតែមកជួប គឺអង្គុយចាំស្រេចក្នុងបន្ទប់តូចមួយឆ្ងាយពីកន្លែងរបស់ជំនិត។គេនោះមានសម្បុរស្បែកស្រអែម សក់ក្បាលវែង មិនបានកាត់សំអាតស្រួលបួល ចំណែកសំលៀកបំពាក់មានសភាពចារកម្មរឺប្រកបរបរផ្សេងៗដែលប្រើប្រាស់កម្លាំងពលកម្ម?

«គេនេះ?!»

នេះជាសំនួរសំងាត់លេចឡើងក្នុងកែវភ្នែកឧត្ដមសេនីយ៍ត្រីដែលសម្លឹងទៅលោកសារឿនបញ្ជាក់សំនួរដោយមិនចាំបាច់បន្លឺជាសំឡេងចេញស្តី។ លោកសារឿនងក់ក្បាលជាចម្លើយ។

វិទួទាញកៅអីអង្គុយពីមុខបុរសនោះធ្វើអោយនាយមើលឃើញច្បាស់ពីសភាពភិតភ័យដែលលេចឡើងលើទឹកមុខមុខចុងចម្លើយ។

មុនអ្វីទាំងអស់ វិទូរេភ្នែកសម្លឹងទៅកំភួនដៃស្ដាំរបស់គេ ដែលមានប្រជ្រុយមួយគ្រាប់នៅទីនោះពិតប្រាកដមែន។

មុនពេលវិទូហាស្ដីលោកសារឿននិយាយមកពីក្រោយខ្នង៖

«គាត់ឈ្មោះ ម៉េវ !គាត់អះអាងថាជាបងប្រុសជីដូនមួយរបស់ណិច!ពួកគេធ្លាប់ទៅរកស៊ីនៅស្រុកថៃជាមួយគ្នារតែពេលវិលមកវិញ ណិចមកកំពង់សោមរកស៊ីបញ្ចូលភ្លេង តែម៉េវទៅស្រែអំបិលធ្វើកម្មករផ្ទះលក់បង្គា!»

វិទូស្ដាប់ព័ត៌មានហើយសម្លឹងជននោះពីលើដល់ក្រោមធ្វើអោយសាមីខ្លួនគេចភ្នែកចេញមិនហ៊ានមើលមកនាយត្រង់ឡើយ។

នាយផ្នែកស៊ើបរាយការណ៍បន្តមកទៀត៖

«នៅក្នុងចម្លើយសារភាពកាលពីម្សិល ម៉េវប្រាប់ប៉ូលិសនៅទីនេះថាគេពិតជាបានទៅជួលកូនផ្ទះតូចមួយនៅស្ទឹងហាវមែន ហើយបានស៊ីញេប្រគល់ប្រាក់៣០០ដុល្លារសម្រាប់ការប្រើប្រាស់ មួយខែប៉ុណ្ណោះ!»

វិទូសើចស្ងួតនិយាយកាត់៖

«មានអ្នកព្រមជួលផ្ទះត្រឹមមួយខែដែរ?!»

ឈ្មោះម៉េវមិនហ៊ានឆ្លើយទេ ទឹកមុខគេ គឺចុះចាញ់ស្នាមញញឹមរបស់វិទូស្រេចទៅហើយ គេងើបមុខរកលោកសារឿន ធ្វើអោយបុរសធាត់ឆ្លើយជំនួសទៅកាន់វិទូនូវសំនួរនេះ៖

«តម្លៃធម្មតា គឹ១៥០ដុល្លារក្នុងមួយខែប៉ុន្តែព្រមព្រៀងម៉េវជួលដោយអោយម្ចាស់ថ្លៃឌុបហើយមានហេតុផលថាត្រូវការមួយខែគត់សម្រាប់ថតកុន!»

វិទូសើចតិចៗហើយនិយាយ៖

«តាមមើលបងមានលុយច្រើនណាស់ហើយ បងថតកុនរឿងអីដែរ?!»

ម៉េវជ្រប់មុខ គេនិយាយខ្សាវ៖

«ខ្ញុំចាញ់បោកគេ! ទីបំផុតអាប្អូនខ្ញុំងាប់បាត់ ! វាចង់មកសម្លាប់ខ្ញុំម្នាក់ទៀត!»

វិទូមិនប្ដូរទឹកមុខទេតែគេចងចិញ្ចើមតិចៗ ហើយងើបមុខសម្លឹងលោកសារឿន។

លោកសារឿនងក់ក្បាលផ្ងក់ៗទទួលស្គាល់សម្តីម៉េវ ហើយនិយាយតបវិញ៖

«ម្នាក់នេះចូលខ្លួនមកកន្លែងប៉ូលិស ដោយខ្លួនគាត់ ! គាត់ថាមានគេតាមសម្លាប់គាត់បំបិទមាត់!»

វិទូនៅស្ងៀមតែដៀងភ្នែកមកមើលមុខម៉េវវិញ។

សំណុំរបាយការណ៍មួយត្រូវបានហុចមកគេក៏លូកដៃទៅទទួលមកអាន។

សំឡេងលោកសារឿនលាន់មកកំដរបរិយាកាស៖

«តាមពាក្យរាយការណ៍របស់គាត់ ប្រាប់គ្នាយើងនៅខាងក្រៅកាលពីម្សិលមិញ ម៉េវសង្ស័យថាអ្នកដែលបានសម្លាប់ណិចជាប្អូនប្រុសគាត់នោះកំពុងមានគម្រោងតាមសម្លាប់គាត់ម្នាក់ទៀត!»

វិទូសម្លឹងទៅជើងខោបុរសដែលនៅពីមុខខ្លួននេះ ព្រោះគាត់នោះស្លៀកពាក់គ្មានសណ្តាប់ធ្នាប់ ជើងម្ខាងលាត់ដល់កំភួនជើងម្ខាងទៀតទម្លាក់រយាក។

គេរិះគិតតែភ្នែកនៅតែងើយមកមើលឈ្មោះម៉េវ។

លោកសារឿននិយាយបន្ថែម៖

«មានមនុស្សម្នាក់ទៀតនៅពីក្រោយការងារអស់នេះ! ម្នាក់នោះបានស្គាល់ឈ្មោះណិច ហើយគេបានជួយទុនអោយឈ្មោះណិចបើកអាជីវកម្មបញ្ចូលភ្លេង! សូម្បីតែកុំព្យូទ័រក៏គេទិញមកអោយ ហើយម្នាក់នោះធ្លាប់វេរលុយមកអោយពីរនាក់បងប្អូននេះបីលើក!លើកទីមួយ ១០០ដុល្លារសម្រាប់ចាយវាយជួលផ្ទះ និងបើកអាជីវកម្ម លើកទីពីរ១០០ដុល្លារទៀត និងលើកទីបី៣០០ដុល្លារសម្រាប់ជួលផ្ទះ នៅ ស្ទឹងហាវអោយគេនោះមកថតកុន ហើយសន្យាប្រគល់អោយឈ្មោះម៉េវ២០០ដុល្លារជាកម្រៃពលកម្មនៅព្រឹកបន្ទាប់ពីឈ្មោះណិចត្រូវគេធ្វើឃាត!»

បន្ទាប់ពីសំងំស្ងៀមស្ដាប់សេចក្ដីរាយការណ៍រួចមកវិទូងើបមុខសម្លឹងឈ្មោះម៉េវដោយស្រដីមួយៗ ៖

«បងឯងផ្ទាល់ក៏មិនដែលបានជួបមុខម្ចាស់លុយដែលផ្ញើមកនោះដែរ ប៉ុន្តែប្អូនប្រុសបងឯងដែលស្លាប់ហើយនោះ ផ្លាប់ឃើញមុខគេមិនអញ្ចឹង?!»

ចុងចម្លើយ ដែលប្រកបដោយអារម្មណ៍ជ្រួល ច្រាលសួរតបវិញដាច់ៗ៖

«ម៉េចក៏….លោក….នាយ…..ដឹង?!»

វិទូញញឹម៖

«ព្រោះតែអញ្ចឹងហើយបានជាបងឯងរស់បានដល់ពេលនេះ ចំណែកប្អូនប្រុសបងឯង គេមិនអាចទុកបានដោយសារស្គាល់គេនោះច្បាស់!»

ម៉េវឈ្ងោកមុខ បន្តិចមកគេនិយាយបន្តពីវិទូ៖

«ដំបូងវាថាស្គាល់គេរាប់គ្នាជាបងធម៌!»

«ស្គាល់នៅឯណា? គេឈ្មោះអី?!»

សាក្សីតបវិញមិនបាច់គិតយូរ៖

«អត់ចាំទេប្រហែលខ្ញុំមិនបានសួរ តែអាណិចតែងតែអួតថាបងធម៌វានោះចិត្តល្អទិញម៉ាស៊ីនអោយវារកស៊ីហើយគេនោះរកស៊ីថតកុន គេនោះចង់ជួលផ្ទះមួយទុកថតរឿង បានជាអាណិចប្រើខ្ញុំអោយទៅជួល!»

«អញ្ចឹងបងក៏ធ្វើការនេះ គឺទៅរកជួលផ្ទះនោះអោយគេតាមគេប្រាប់ ចំណែក លុយ២០០ដុល្លារគេសន្យាថាអោយបងក្រោយ?!»

«បាទលោកនាយ! ! បានសោដល់ដៃ ខ្ញុំអោយទៅអាណិចភ្លាម ព្រោះបងធម៌គេនោះត្រូវការដឹងអីវ៉ាន់មកដាក់!»

«បងធម៌នោះមកពីភ្នំពេញមែនអត់?!»

«ខ្ញុំ….មិនច្បាស់ដែរ….តេមិនបាននៅទីនេះទេ ព្រោះមិនដែលបង្ហាញមុខ ធ្លាប់តែខលមក!»

«ចុះបងមានទៅទីនោះម្ដងទៀតអត់ គឺកូនផ្ទះនៅស្ទឹងហាវហ្នឹង?បន្ទាប់ពីស៊ីញ៉េរួចហើយជាមួយមីងម្ចាស់ផ្ទះ!?»

«អត់ទេ!»

វិទូងើបមុខមើលលោកសារឿន ហើយងាកមកនិយាយបន្ថែម៖

«ចម្លែកថានៅយប់ដែលប្អូនលោកត្រូវគេសម្លាប់ មានអ្នកណាមិនដឹងបានយកតូបទឹកក្រូចមួយមកដាក់បាំងផ្លូវចូលផ្ទះនោះ?!»

ឮហើយ ម៉េវក៏ងើបមុខឆ្លើយផូង៖

«មិនមែនយប់នោះទេគឺគេដាក់តាំងពីព្រឹកថ្ងៃនោះ ព្រោះខ្ញុំឃើញអាណិចវាខលអោយគេដឹកយកមកដាក់ គឺវាជួលគេយកមកអោយបងធម៌វាថតកុន! ខ្ចីតូបនោះដាក់លើផ្លូវពីថ្ងៃតម្លៃ៣០ម៉ឺនរៀល!»

«បានន័យថានៅថ្ងៃដែលឈ្មោះណិចត្រូវគេសម្លាប់ បងឯងក៏នៅជាមួយគេដែរ!»

«បាទ!គេថាអោយខ្ញុំឡើងមកចាំមកយកលុយ!គេថាព្រឹកស្អែកគេអាចរកបានលុយ១០០០ដុល្លារ ហើយចែកអោយខ្ញុំ២០០ដុល្លារជាចំណែករបស់ខ្ញុំ!»

លោកសារឿនជ្រែកសួរ៖

«ឯងមិនចេះសួរនាំប្អូនឯងទេថាបានលុយពីណាមកច្រើនយ៉ាងនេះ?!»

ម៉េវឈ្ងោកមុខនិយាយ៖

«ខ្ញុំដឹងថាវាមិនមែនធម្មតាទេបងធម៌វានោះប្រហែលធ្វើអ្វីខុសច្បាប់ហើយ!ខ្ញុំបានរំលឹកវាអោយប្រយ័ត្នដែរតែវាដូចមិនខ្វល់ទេវាថា វាជំពាក់លុយគេច្រើនបើមិនប្រថុយក៏មិនដឹងពេលណាបានសងគេរួចអស់!ហើយវាចេះតែលួងខ្ញុំថាមិនអីទេ!»

វិទូនិយាយវិញម្តង៖

«មានន័យថាយប់នោះបងមិនបានវិលទៅស្រែអំបិលទេ គឺដេកជាមួយប្អូនបងរង់ចាំព្រឹកឡើងទទួលលុយ?!»

«តែម៉ោងប្រហែល៧កន្លះយប់ខ្ញុំចេញទៅអូមួយ!»

វិទូសម្លឹងគេព្រោះនាយស្គាល់ថាតំបន់នោះជាតំបន់នារីរកស៊ីផ្លូវភេទល្បីនៅក្រុងព្រះសីហនុ។ គេនិយាយឡើងតិចៗ៖

«មិនគួរអោយជឿទេថាបងឯងនៅអូមួយដល់ភ្លឺ?!»

ម៉េវគ្រវីក្បាល៖

«ម៉ោងជិត៩យប់អាលិចវាSMSមកសួរខ្ញុំថានៅឯណា ខ្ញុំថាខ្ញុំជិតទៅផ្ទះវិញហើយ តែ វាប្រាប់ថាមិនបាច់មកទេ ព្រោះវាមានភ្ញៀវ វាមិនចង់អោយគេឃើញខ្ញុំ!»

វិទូដឹងថាពេលនោះជាពេលដែលជំនិតនឹងសិក្ខាទៅចរចាជាមួយគេ នោះបានជាគេដេញមិនអោយបងជីដូនមួយគេមកផ្ទះវិញ។

ចម្លើយហាក់ប្រទាក់ក្រឡាគ្នាទៅនឹងអ្វីដែលសិក្ខាព្រមទាំងជំនិតបានប្រាប់ប៉ូលិសដូច្នេះនាយសួរបន្ត៖

«បងជឿទេបើខ្ញុំប្រាប់ថា ប្អូនប្រុសបងជាអ្នកជំរិតលុយ!»

ម៉េវនៅស្ងៀម វិទូតែនិយាយសង្កត់បន្ថែម៖

«បងត្រូវតែឆ្លើយសំនួររបស់ខ្ញុំ!»

«នៅស្ងៀមព្រោះខ្ញុំមិនដឹងទេ ! តែខ្ញុំដឹងងថា វាជំពាក់លុយគេច្រើន! តែបើវាធ្វើមែន ប្រហែលមានគេបង្គាប់ព្រោះអាណិត វាល្ងង់ណាស់លេងតែបៀរក៏គេកៀបស៊ីឡើងអស់ពីខ្លួន ដែរ វាមានអីទៅជំរិតលុយពីណាកើត?ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសង្ស័យបំផុតគឺ មួយរយៈចុងក្រោយដែលវាបានស្គាល់បងធម៌វានោះគឺវាស្ដាប់គេជឿគេមែនទែន!គេនិយាយអីក៏វាយល់ថាត្រូវដែរ!វាថាគេជាមនុស្សល្អ រៀនបានខ្ពស់ចេះអប់រំវាអោយឈប់លេងល្បែងហើយ អោយវារៀនរកស៊ី គេក៏អោយដើម ទៀត បង្រៀន វាអោយចេះកុំព្យូទ័រហើយបញ្ចូលបទភ្លេង»

«សួរម្ដងទៀត ប្អូនប្រុសបងនិងបងធម៌ លាក់មុខរបស់គេនោះ ធ្លាប់ជួបគ្នាដែរមែនទេ?!»

«ប្រហែលហើយព្រោះតាំងពីមកនៅទីនេះ វាធ្លាប់ឡើងទៅភ្នំពេញពីរដង!»

«បងធម៌នោះប្រុសរឺស្រី!»

«ប្រុស១០០%!»គេឆ្លើយយ៉ាងរហ័ស។

«ម៉េចច្បាស់មេះ?!»

«ព្រោះពេលមួយគេនិយាយទូរស័ព្ទ សំឡេងគេនោះលាន់ចេញមកតិចៗ!ហើយខ្ញុំក៏ចង់ដឹងថាប្រុសរឺស្រីព្រោះខ្ញុំខ្លាចថាមានមេម៉ាយទាក់ទងវា!»

វិទូមិន បង្អង់ក៏ឈានដល់ចំណុចក្ដៅភ្លាម៖

«មុននេះបងថា បងចាញ់បោកគេ ៕ បងថាប្អូនបងចាញ់បោកគេចុងក្រោយត្រូវគេសម្លាប់?!»

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ តែខ្ញុំឧស្សាហ៍ប្រាប់វាថាលុយគេអោយស្រួលៗពេកប្រយ័ត្នសេពគប់ប៉ះពួកញៀនថ្នាំលក់ថ្នាំខៀវ!»

«តែប៉ុណ្ណឹងទេ?!»

«….ខ្ញុំក៏មិនដឹងអ្វីច្បាស់ៗដែរ ពេលខ្លះចេះតែជួយដាស់តឿនវា តែវាមិនស្ដាប់យើងស្រាប់ហើយ ….វាជាអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ….ប៉ុន្តែ ម្សិលម្ង៉ៃ ក្រោយពេលប្អូនខ្ញុំស្លាប់ មានមនុស្សម្នាក់ខលមកខ្ញុំ គាត់ប្រាប់ថាអោយខ្ញុំគេចខ្លួនកុំអោយប៉ូលិសរកឃើញអោយសោះគាត់ថាប៉ូលិសកំពុងចោទថាខ្ញុំជាអ្នកសម្លាប់អាណិច គាត់ថា ប៉ូលិសមានសាក្សីដែលឃើញខ្ញុំទៅផ្ទះអាណិចក្រោយគេ គឺមុនវាស្លាប់!»

«ម្នាក់នោះជាអ្នកណា?

«ខ្ញុំអត់ស្គាក់គេទេ គេស្គាល់លេខខ្ញុំ ហើយគេខលលេខសាធារណៈមក!»

«បងជឿគេក៏រត់បាត់ទៅ?!»

«ដំបូងខ្ញុំភ័យ!ភ័យពីរ ទីមួយមិនដឹងអ្នកណាសម្លាប់វាហើយខ្លាច តែរាលដាលមកសម្លាប់ដល់ខ្ញុំម្នាក់ទៀត ទីពីរខ្ញុំខ្លាចប៉ូលិសវាយបង្ខំអោយឆ្លើយសារភាពថាជាឃាតករ !ប៉ុន្តែ ក្រោយមក ខ្ញុំយល់ថា គេនោះជាអ្នកសម្លាប់អាណិច ហើយគេនោះប្រហែលជាបងធម៌វានោះ ហើយ បានជាចង់បោកអោយខ្ញុំរត់ទៅអោយបាត់កុំអោយមានអ្នកណាបកអាក្រាតវា!»

«អូ! បងឆ្លាតគួរសម! ចុះស្អីទៀតដែលធ្វើអោយបងសង្ស័យបងធម៌របស់ប្អូនបងកាន់តែខ្លាំងដល់ថ្នាក់ហ៊ានមករកប៉ូលិស?!»

«ព្រោះខ្ញុំដេកគិតចុះឡើង ខ្ញុំគិតដល់មានថ្ងៃមួយ អាណិចប្រាប់ខ្ញុំថា វាចង់នាំខ្ញុំអោយបងធម៌វាស្គាល់ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ ស្រាប់តែពេលវានិយាយទៅ បងធម៌នោះគេអត់ព្រមទេ។ ខ្ញុំអន់ចិត្តខ្លាំង រហូតដល់គំរាមថាអត់រវល់ពីវាទេ បើវានៅទាក់ទងអាម្នាក់នោះ។ តែពេលប្អូនខ្ញុំស្លាប់បាត់ខ្ញុំដេកគងថ្ងាសគិត! ហេតុអីមករាប់អានវាហើយមិនចង់ជួបខ្ញុំ! ខ្ញុំគិតថាប្អូនខ្ញុំចាញ់បោកគេ!ចុងក្រោយគេសម្លាប់វាចោលបំបិទមាត់ព្រោះវាឃើញមុខគេ!»

«ហេតុអ្វីបង ឯងយល់ទៅ អញ្ចឹង?!»

ដោយឈ្ងោកមុខគិតចុះឡើងឈ្មោះម៉េវនិយាយបន្តដោយលែងលាក់លៀម៖

«ព្រោះតែសង្ស័យ ខ្ញុំបានលបមកកំពង់សោមហើយទៅសួរនាំមីងម្ចាស់ផ្ទះនៅ ស្ទឹងហាវ !ទៅដល់គាត់ថាផ្ទះនោះគ្មានអ្នកណាមកថតកុនអីទេគឺ ទុកចោល!»

«ចុះម៉េចមុននេះ បងថាមានគេតាមសម្លាប់បង!»

«មុនពេលសម្រេចចិត្តឡើងមកទីនេះវិញ ខ្ញុំជួបកម្មករនៅស្រែអំបិលម្នាក់ដែលធ្លាប់បាយទឹកជាមួយគ្នាវាថា មានមនុស្សប្លែកមុខ មកសួររកឈ្មោះខ្ញុំ!»

«ម៉េចបងមិនគិតថាប៉ូលិសសួររក?!»

«អាណិចទើបតែមកនៅកំពង់សោម វាមិនស្គាល់ពីណាទេ ពេលខ្ញុំជួបវាក៏មិនមែនជួបនៅផ្ទះជួលដែលវាស្លាប់ហ្នឹងដែរ គ្មានអ្នកណាស្គាល់ខ្ញុំទេបើស្គាល់ក៏គេមិនដែលមករកដល់ស្រែអំបិលដែរ! មានតែម្នាក់គត់ គឺបងធម៌វានោះ ដែលវាធ្លាប់និយាយទូរស័ព្ទនៅនឹងមុខខ្ញុំថា ខ្ញុំជាបងវាមកពីស្រែអំបិល!ពេលនោះ អាម្នាក់នោះសួរពីខ្ញុំច្រើនណាស់ថាធ្វើការអី នៅឯណាប្រាក់ខែប៉ុន្មានហើយខ្ញុំឈ្មោះអី!ខ្ញុំចាំមិនភ្លេច ទេ!»

វិទូងើបមុខសម្លឹងលោកសារឿន ។

ប៉ូលិសវ័យចំណាស់ងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ។ វិទូងាកមករកម៉េវវិញ៖

«បងមកប្រាប់ប៉ូលិសមានបំណងអី?»

«ខ្ញុំចង់អោយប៉ូលិសរកមុខអាបងធម៌នោះមកសួរនាំអោយអស់ចិត្តសិន! ទីពីរខ្ញុំចង់សុំយកអីវ៉ាន់របស់ប្អូនខ្ញុំយកទៅរកស៊ីបន្ត!»

វិទូនៅស្ងៀមបន្តិចទើបងើបមុខសួរទៀត៖

«បងមានបញ្ហាខ្លះ !អត្តសញ្ញាណប័ណ្ណដែលបងយកទៅជួល ផ្ទះនៅស្ទឹងហាវគឺក្លែងក្លាយទេ!រឿងនេះបងដឹងដែរ?!បងមានប្រវត្តិធ្វើបន្លំឯកសារខុសច្បាប់ដូច្នេះចម្លើយរបស់បងមិនសូវមានអ្នកណាទុកចិត្តទេនៅតុលាការ!!»

ឈ្មោះម៉េវតបវិញដោយគ្រវីក្បាលហួសចិត្ត៖

«ពីរនាក់ខ្ញុំមកពីថៃវិញបាតដៃទទឹកសារបាត់អស់ហើយគ្មានអត្តសញ្ញាណប័ណ្ណទេពេលទៅរកជួលផ្ទះ គឺខាងអាណិចវាថាបងធម៌នឹងធ្វើអត្តសញ្ញាណប័ណ្ណអោយទាំងពីរនាក់!

វិទូអង្អែលបបូរមាត់អង្គុយស្ដាប់ដោយអត់ធ្មត់។

លោកសារឿននិយាយម្ដង៖

«ម៉េវឯងប្រើឯកសារក្លែងក្លាយ មានពាក់ព័ន្ធនិងអ្នកស្លាប់នៅប៉ុន្មានម៉ោងមុនប្អូនជីដូនមួយឯងត្រូវគេសម្លាប់! យើងមិនទាន់សន្និដ្ឋានបាននៅឡើយថា តើអ្វីដែលនិយាយមកទាំងនោះ ជាការពិតដែរទេ ដូច្នេះប៉ូលិសមានសិទ្ធិឃាត់ខ្លួននៅទីនេះសិន រង់ចាំការស៊ើបអង្កេត!»

គេនោះធ្វើមុខស្លេកតែងក់ក្បាលលំទោនចំពោះប៉ូលិសទាំងពីរ។មុនពេលងើបចេញវិទូបោះសម្តីសួរ៖

«មានរឿងមួយដូចមិនច្បាស់!អ្នកទាំងពីរនៅស្រុកណា?ស្រុកកំណើតណា៎?!»

«បាត់ដំបងលោកនាយ!»

«ស្រុកកំណើតតែម្ដងអ្ហេះ?!»

«បាទ!»

«ចុះមានឪពុកម្ដាយដែរ?»

«អត់ទេពីរ នាក់ខ្ញុំជាកូនកំព្រា»

«ចុះក្រែងណិចធ្លាប់ធ្វើការនៅភ្នំពេញ?!»

ម៉ែងីងើ ៖

«អត់….អត់ឯណា?!»

វិទូព្រិចភ្នែកសង្កេតទឹកមុខគេនោះ តែមាត់សួរ បន្ត៖

«ក្រែងប្អូនប្រុសបងឯងធ្លាប់ជាឆ្មាំគុកនៅភ្នំពេញ?!»

«អត់ទេ!វាធ្វើការក្នុងគុកតែនៅបាត់ដំបងរហូត!!!មានដែលស្គាល់ ភ្នំពេញបែរមុខទៅណាទេទាល់តែវាស្គាល់បងធម៌ម្នាក់នោះ គេមានលុយច្រើនបាននាំវាដើរលេងស្គាល់ភ្នំពេញប៉ុន្មានដងហ្នឹងទៅ!»

ប៉ូលិសទាំងពីរចេញមកវិញជាមួយការជជែកខ្វែងដៃជើង។

ភាគច្រើនគែខាងលោកសារឿន។

«ប៉ុន្មានភាគរយ លោកឧត្ដមសេនីយ៍ជឿសម្ដីឈ្មោះម៉េវ?!»

«សឹងថាទាំងអស់!»

គាត់ឈប់ទ្រឹងកណ្ដាលផ្លូវហើយច្រត់ចង្កេះឈ្ងោកមុខគិត។

វិទូឈប់តាមគាត់ ដែរ តែគេញញឹមហើយសម្លឹងកាយវិការស្មុគស្មាញរបស់គាត់។

«មានរឿងពីរខ្ញុំមិនយល់ទេ!»គាត់និយាយផុយហើយគ្រវីក្បាលច្បូតថ្ងាសបន្តបន្ទាប់គ្នា។

វិទូងក់ក្បាលបើកអោយគាត់និយាយ ដូច្នេះគាត់ក៏ចង្អុលទៅសំណុំរឿងក្នុងដៃគេជាមួយប្រយោគសំនួរ៖

«១ ម៉េចក៏យើងអាចជឿថា គេមិនបានច្រណែនប្អូនប្រុសគេ ហើយសម្លាប់វាចោលយកសម្ភារៈ? ពីរហេតុអ្វី បានជាវាចាំដល់ពេលនេះបានចេញមុខមកនិយាយប្ដឹង?!»

វិទូនិយាយតបដោយទាញគាត់អោយដើរមកជាមួយ៖

« ពូខ្លាចអី?ពូខ្លាចម្នាក់នោះត្រូវគេជួលមកអោយបង្វែងដានប៉ូលិស?!»

លោកសារឿននៅ ស្ងៀមមិនមាត់តបតែភ្នែកគាត់កំពុងរិះគិតយ៉ាងហត់នឿយ។

វិទូនិយាយបន្ថែម៖

«សម្ដីគេ មានលក្ខណៈគួរ អោយយកជាការណ៍បានច្រើន! !»

គេទាញគាត់ចូលទៅកាន់ការិយាល័យ ក្បែរនោះដែលគ្មានមនុស្សតែវិទូមិនទាន់បានវាចាអ្វីបន្ថែមផង លោកសារឿនសួរមកមុន៖

«បើ សិនពិតជាមានបងធម៌អាថ៌កំបាំងម្នាក់នោះ មែន លោកឧត្ដមសេនីយ៍ជឿថាវាបោកជាងឈ្មោះណិចប្រើហើយសម្លាប់ចោលដើម្បីធ្វើបាបមេធាវីជំនិត រឺមួយវាមានគំនុំនឹងឈ្មោះណិចក៏សម្លាប់គេចៃដន្យលេខមេធាវីជំនិតនៅជាប់ក្នុងទូរស័ព្ទអ្នករងគ្រោះ គេក៏ក្លាយ ជាជនត្រូវជាប់សង្ស័យបទមនុស្សឃាត?

វិទូគ្រវីក្បាល ហើយចាប់ផ្ដើមនិយាយ៖

« ក្ដីកាន់តែស្មុគ យើងគួរតែគិតពីចំណុចខាងៗ តូចៗទៅ កុំប្រញាប់ស្វែងរកតែចំណុចបណ្ដូលនៃសាច់រឿងទើបមិនវង្វេង! ឧបមាថា ឈ្មោះម៉េវនិយាយកុហក គ្មានបងធម៌ម្នាក់នោះទេគេខ្លួនឯងជាអ្នកសម្លាប់ប្អូនប្រុសហើយធ្វើជាអ្នកចូលមករាយការណ៍បង្វែង ចុះតើរឿងកូនផ្ទះនៅស្ទឹងហាវនោះ គេម៉េចដឹងកើតហើយយកមកនិយាយប្រឌិត?»

តែលោកសារឿនមានគំនិតផ្ទុយ៖

«ចុះបើគេជាអ្នកណាម្នាក់ដែលជាខ្សែរយៈក្នុងចំណោមអ្នកដែលដឹងរឿង នេះដូចជាភីណា និស្ស័យ លោកនិងខ្ញុំ ហើយនិងសិក្ខា?ដំបូងគេអាចធ្វើការអោយអ្នកណាម្នាក់នោះ ជាសម្ងាត់សម្លាប់ ឈ្មោះណិចហើយក៏គេចខ្លួន ពេលនេះគេហៅមកជួលប្រើបន្តអោយមកនិយាយស្ដីពង្វាង ដាន ?!»

«តើវាមានប្រយោជន៍អ្វីទៅ ហានិភ័យគឺមានច្រើន ជននេះបើមានពាក់ ពន្ធនិងរឿងអាក្រក់ចូលមករកប៉ូលិសគឺចូលមកក្នុងស៊ងដោយខ្លួនឯង ទោះលើកនេះម្នាក់នោះជួលលុយគេប៉ុន្មាន ក៏គេមិនហ៊ានដែរ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេស្អាតស្អំ គេអាច៥០%ហ៊ានឯ ៥០%ទៀតប្រថុយចូលមក! ចំពោះករណីកូនផ្ទះនៅស្ទឹងហាវ ម៉ោងពេលនិងពាក្យសារភាព របស់ គេមានចំណុចប្រទាក់គ្នាល្អ !អម្បាញ់មិញខ្ញុំ បានសួរសំនួរមួយថា តើណិចធ្លាប់ធ្វើការនៅ ភ្នំពេញទេ!គេថាអត់ទេ ស្រុកកំណើតពួកគេនៅ ខេត្តបាត់ដំបង! ឈ្មោះណិចដើមឡើយធ្លាប់ជាកងការពារនៅក្នុងពន្ធនាគារ ខេត្តក្រោយមកធ្វើការមិនបានល្អត្រូវបញ្ឈប់ គេក៏នាំបងប្អូនឆ្លងដែនទៅរកការងារធ្វើនៅស្រុកសៀម! !»

«សំនួរទាក់ទងនឹងការងារពីមុនរបស់គេចង់បញ្ជាក់អ្វីទៅ?!»

«ខ្ញុំចង់បញ្ជាក់នូវរឿងមួយថាតើម៉េវនិយាយកុហករឺអត់! តាមថា ឃាតកដែលរៀបចំរឿងZ22បានរើសយកណិចព្រោះគេធ្លាប់ធ្វើការក្នុងគុកអាចដឹងពីវិធីនិយាយអោយភីណាជឿថាម្នាក់នេះពិតជាធ្លាប់បាននិយាយលេងជាមួយបងប្រុសនាងពេលគាត់ជាប់នៅទីនោះហើយបងប្រុសនាងបានផ្ដាំផ្ញើនូវឯកសារគីមីសំខាន់ៗរបស់គាត់! គ្រប់យ៉ាងគឺកុហកភីណា! ពន្ធនាគារទាំងអស់នៅ ភ្នំពេញមិនដែលមានកំណត់ហេតុបុគ្គលិកម្នាក់នេះទេ ឯឈ្មោះណិចពិតជាធ្លាប់ធ្វើការក្នុងគុកដែរប៉ុន្តែនៅបាត់ដំបង! ឯកសារZ22មិនមែនគេមានទេគឺអ្នកដែលប្រើគេអោយកុហកនោះ បងធម៌គេម្នាក់នោះជាអ្នកយកមកអោយគេប៉ុណ្ណោះ គ្រាន់តែគេជាអ្នកចេញមុខគំរាមភីណា!អម្បាញ់មិញបើម៉េវជាបក្សពួកខាង ណោះម៉េវនឹងមិនឆ្លើយប្រាប់ខ្ញុំទេ ថាប្អូនគេ ណិចមិនដែលធ្វើការនៅភ្នំពេញ!»

លោកសារឿនទទួលយកហេតុផលនេះ ។

វិទូប្រញាប់ប្រញាល់ពោល ៖

«ខ្ញុំអស់ពេលហើយ!ខ្ញុំ ត្រូវទៅសិន!»

គេហុចឯកសារទៅក្នុងដៃគាត់ហើយនិយាយប្រញាប់ប្រញាល់ជាចុងក្រោយ៖

«បើចង់ដឹងថាយប់នោះឈ្មោះម៉េវមានទៅអូមួយ រឺអត់ ម៉េចមិនអោយកូនចៅពូទៅសួរនាំស្រីៗនៅទីនោះមើល?!»

វិទូទៅណា?

គេចេញមកដល់ឡាន ឃើញមេធាវីស្រីរត់តត្រុកមកពីចម្ងាយ។នាយប៉ូលិសលើកនាឡិកាមើល។ តាមថាគេប្រញាប់ណាស់ ប៉ុន្តែគេនៅតែបង្អង់រង់ចាំនាង។

នាងមកដល់ទាំងហត់គឃូស ឯគេញញឹមរង់ចាំពាក្យដំបូងដែលនាងនឹងនិយាយ….

«លោកប្រុងទៅណាលោក ប៉ូលិស?»

គេញាក់ចិញ្ចើមសួរនាងវិញ៖

«ចុះនាង!នាងសន្យាថាមិនទៅណាចោលភីណាទេ?!»

ស្រី ស្អាតមិន បង្អង់យូរ នាងដឹងថាគេប្រុងតែឡើងឡានទៅហើយ ច្នេះទើបនិយាយចូលប្រធានបទបន្ទាន់។នាង សួរខ្សឹបៗ៖

«ខ្ញុំជួបលោកពូសារឿន! គាត់ថាអម្បាញ់មិញលោកទើបតែបានសួរអ្នកដែលមានប្រជ្រុយដៃនោះ?»

ភាពអន្ទះសាលេចឡើងក្នុងគ្រាប់ភ្នែកទាំងសងរបស់នាង គេដឹងថានារីនេះចង់អោយបុរសនោះជាឃាតកណាស់ ដើម្បីអាចបញ្ចប់សំណុំរឿងលើកូនក្តីនាងខុសពីគេដែលគេចង់ដឹងការពិតនៅពីក្រោយក្រឡាអុកទាំងនេះ។

គេបែរខ្នងឆ្លើយខ្លី៖

«មិនមែនគេទេ!»

និស្ស័យដើរ តាមពីក្រោយគេជាមួយការតវ៉ា៖

«វិទូ ?ចុះលោកមិនគិតថា???»

នរៈសង្ហាបែរខ្នងមកវិញវឹងធ្វើ អោយនាងសឹងតែបុកទង្គិចនឹងខ្លួនប្រាណនាយ។ គេញញឹម ចំពោះកែវភ្នែកស្រី ស្អាត ដែលបារម្ភផងឆ្ងល់ផង ៖

«មិនមែនគេនោះទេ!តែខ្ញុំដឹងថាជាអ្នកណាហើយ!»

ភ្នែកនាងស្វាងចែសហាក់ត្រេកអរ តែធ្វើពុតហំហួនហើយពង្រឹងកាយវិការឈរក្រពាត់ដៃឌឺដង៖

«ច្បាស់ម៉េះ?»

គេញញឹមនិយាយខ្សឹបឌឺនាងវិញដែរ៖

«ខ្ញុំមានតម្រុយពិសេស!»

«ស្អីទៅ?»

វិទូសើចហួសចិត្តដែលនាងសួរ ត្រង់ហើយអន្ទះសាបែបនេះ។គេចង់ដៀមដាមវិញថា «នាងប្រហែលយល់សប្ដិទាំងថ្ងៃហើយដែលថាប៉ូលិសនិងនិយាយប្រាប់នាងរឿង អស់ទាំងនោះ »តែទឹកមុខនាងមិនគួរអោយចង់បដិសេធសោះ គេញាក់ស្មា សួរ វិញ៖

«មានរង្វាន់ទេមេធាវី?»

ស្រី ស្អាតអស់សំណើចដែលគេនៅឆ្លៀតលលេង នាងក៏ធ្វើរឹកខែងរ៉ែងតបវិញហើយដាក់សំនួរខ្លីៗជំនួសចម្លើយ៖

«លោកកំពុងញ៉ែខ្ញុំ?!»

វិទូមិនមែននិស្សិតបរទេសហើយក៏មិន រស់នៅក្នុងបរិយាកាសសង្គមមួយដែលបើកចំហយ៉ាង នេះដែរដល់ថ្នាក់ពាក្យលេងសើចរបស់នាងជ្រុលបន្តិចល្មមអោយនាយប៉ូលិសបើកភ្នែកធំៗដែលនាងចិត្តស្លុយហើយមាត់របូតដល់ម្ល៉ឹង។

រឿង៖ សំណុំឯកសារ Z22 ភាគទី១៣

Bo Bo — Thu, 20 Jan 2022 11:06:00 +0000

ក្នុងពេលនិស្ស័យនៅរង់ចាំចម្លើយពីមាត់របស់ភីណាយ៉ាងអន្ទះសា វិទូមកអង្គុយក្បែរនាងបង្កើយ។នាងយល់ថាវិទូហាក់កាត់បន្ថយភាពស្និទ្ធស្នាលនឹងភីណាហើយ ឬមួយមានតែអង្គុយឆ្ងាយគ្នាទើបស្រួលក្នុងការសម្លឹងមើលប្រតិកម្មនារីអភិជនដូចគ្នា?

«អូនហៅគាត់មកទេតើ!»

នាងឆ្លើយតាមធម្មតា ហើយរេភ្នែកសម្លឹងប្រុសស្រីទាំងទ្វេ ហាក់បញ្ចេញអារម្មណ៍ពិតមកថានាងមិនយល់ពីអ្វីដែលពួកគេកំពុងតែសួរនោះតែម្ដង។

វិទូមិនទាន់និយាយអ្វី ភីណាក៏និយាយបន្ត៖

«ខ្ញុំមិនដឹងថាសូម្បីតែគាត់ ក៏ប៉ូលិសហៅទៅសួរនាំដែរទេ! អូននៅទីនេះជិះតាក់ស៊ីមិនស្គាល់អ្នកបើក អូនពិបាកទុកចិត្តប្រើគេណាស់ បានជាហៅគាត់មក!»

«ហៅគេមកពីអង្កាល់?!»

«យប់មិញ! គាត់ទើបតែមកដល់ព្រឹកនេះហ្នឹង!»

វិទូដៀងភ្នែកទៅរកនិស្ស័យដែលកើតភាពមិនសុខចិត្តលើផ្ទៃមុខ។ គេដឹងថាស្រីអ្នកច្បាប់នេះ មុខតែចង់តវ៉ាថាខ្លួននាងបានឃើញសូហ្វ័រឡានភីណានៅជិតៗផ្ទះជាងបញ្ចូលភ្លេងទូរសព្ទតាំងពីម្សិលមិញមិនខាន ច្នេះហើយនាយប៉ូលិសបានរាដៃឃាត់នាងបង្ការជាមុន។ បានដូចចិត្ត នាងហាក់យល់ន័យក៏នៅសំងំស្ងៀមមែន ម្យ៉ាងយល់ថាបើនាងរំខានគេ អាចត្រូវគេបណ្ដេញចេញលែងឱ្យនៅស្ដាប់ព្រឹត្តិការណ៍ដ៏សំខាន់នេះ។

«ប៉ូលិសក៏គ្រោងហៅអូនទៅសួរម្ដងទៀតដែរ!»

ភីណាបើកភ្នែកមូលក្រឡង់៖

«ហេតុអ្វី? គេសួរអ្វីក៏ ខ្ញុំបាននិយាយប្រាប់អស់ហើយ! ប៉ូលិសអស់នោះចេះធ្វើការដែរ!? ខ្ញុំធុញទ្រាន់ដល់ហើយបងទូ! បើនៅតែអញ្ចឹង….!»

«តែមានការពិតខ្លះ អូនមិនទាន់និយាយចេញមកទេ!»

គេដំឡើងសំឡេងមិនត្រឹមតែភីណាទេ សូម្បីតែនិស្ស័យក៏ចាប់ភិតភ័យក្នុងពេលនេះ។ ចរិតប៉ូលិសរបស់គេវិលមកវិញ តែមួយចំណែកនាងយល់ថាគេចង់បញ្ចប់ការសន្និដ្ឋានរបស់នាងដែលថាគេលំអៀងទៅរកម្ចាស់ចិត្តចាស់។

«សិក្ខានិយាយប្រាប់ប៉ូលិសថា គេសង្ស័យអូនមានរឿងលាក់លៀមនឹងជំនិត!!!»

ភីណាថ្លោះទឹកមុខ តែនាងប្រែបន្លប់ធ្វើជាខឹង ដៃទាំងទ្វេក្រពាត់ក្បែរទ្រូង ហើយឆ្លើយតបដោយមិនសម្លឹងមុខវិទូ៖

«ទ័លច្រក គេនិយាយរឿងផ្ដេសផ្ដាសអីទៀតហើយ?!»

«បើអូនមិនទាន់ដឹងថាគេនិយាយអីផង ម៉េចក៏ថាគេនិយាយផ្ដេសផ្ដាស?!»

ភីណាងាកមកសម្លក់វិទូភ្លាម៖

«នេះបងមកថាឱ្យខ្ញុំ? បងទូនៅខាងខ្ញុំ ឬនៅខាងមនុស្សអស់នោះ?!»

វិទូសម្លឹងនាងស្ងៀម តែនិស្ស័យដឹងថា គេមិនមែនចាញ់សម្ដីស្រីអ្នកមានម្នាក់នោះទេ តែប្រហែលគេកំពុងសម្គាល់អ្វីម្យ៉ាងនៅក្នុងកាយវិការរបស់ភីណា។

នាងនៅស្ងៀមទាំងបុកពោះដែលទំនាក់ទំនងពួកគេប្រែប្រួលទៅជាសោះកក្រោះយ៉ាងនេះ។ តែយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្វីដែលនាងកំពុងគិតម្នាក់ឯងក្នុងចិត្ត នាងជឿជាក់ថាវិទូនឹងរកឃើញការពិត។

ភីណានិយាយមកបន្ថែមដោយយំអណ្ដឺតអណ្ដកផង៖

«ក្រែងបងថាមកជួយខ្ញុំ?!»

វិទូឆ្លើយវិញវឹង៖

«តែអូនត្រូវនិយាយការពិតទាំងអស់មក ពុំនោះទេ អូនទៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសលើកនេះ គឺមិនអាចចេញមកវិញបានទេ!»

ទឹកភ្នែកភីណានៅទ្រឹងលែងស្រក់ ព្រោះភាពរន្ធត់។

នាងសម្លឹងមកបុរសម្នាក់នេះដែលនាងដឹងថាពីដើមមក គេមិននិយាយលេងរបៀបនេះឡើយ។

ទឹកមុខស្មើធេងដែលគេសម្លឹងមកនាងមិនព្រិច ធ្វើឱ្យស្រីតូចអភិជនទន់ជើង អង្គុយប៉ុកវិញទៅលើសាឡុង ហើយដៃទាំងសងចាប់ផ្ដើមញ័រក្រោមក្រសែភ្នែកពិនិត្យពិច័យរបស់និស្ស័យ។

ភ្នែកភីណារេចុះឡើងយ៉ាងញាប់ ហាក់កំពុងរកមធ្យោបាយដោះស្រាយស្ថានការណ៍ដែលមានតែនាងម្នាក់គត់ ទើបបានដឹងពីរកឫសគល់នៃបញ្ហារបស់ខ្លួនឯង។

នាងមិននិយាយអ្វី ធ្វើឱ្យវិទូលែងរង់ចាំបាន គេបន្ថែមម៉ាត់ៗ៖

«អូនធ្លាប់ស្គាល់អ្នកស្លាប់ ឈ្មោះណិច….ជាងបញ្ចូលបទភ្លេងម្នាក់នោះ …អូនធ្លាប់ជួបវាលួចលាក់នៅភ្នំពេញ….តែចាប់ពីមានរឿងមក អូនមិនដែលនិយាយរឿងនេះប្រាប់ប៉ូលិសទេ! តើមានន័យថាម៉េច?»

ភីណាដកដង្ហើមញាប់ថប់ៗ ហើយភិតភ័យយ៉ាងច្បាស់នៅចំពោះមុខកែវភ្នែកគេ។

នាងមិនមាត់ ឯវិទូមិនបង្អង់៖

«ភីណា! ចម្លើយរបស់សិក្ខាកំពុងធ្វើឱ្យអូនមានបញ្ហា! យូរបំផុតត្រឹមប៉ុន្មានម៉ោងទៀត ប៉ូលិសនឹងរកឃើញទំនាក់ទំនងទាំងអស់របស់អូននឹងអ្នកស្លាប់! ហេតុអ្វីអូនលាក់បង? អូនលាក់បង តើឱ្យបងជួយអូនរបៀបម៉េច?»

«ខ្ញុំអត់ដឹងទេថាសិក្ខាគេក៏ដឹងរឿងនោះ!»

នាងភ្លាត់មាត់និយាយញ័រៗ ហើយងើបមុខសម្លឹងរកអតីតគូដណ្ដឹងរង់ចាំសេចក្ដីករុណា។

ក្នុងដំណាក់កាលនេះ និស្ស័យគ្មានគិតពីអ្វីក្រៅពីសួរខ្លួននាងថា តើវិទូនឹងជួយភីណាពីការតាមដានរបស់ប៉ូលិស ឬគេក៏នឹងបញ្ជូននាងទៅឱ្យលោកសារឿន។

មេធាវីសម្លឹងប្រុសស្រីទាំងទ្វេមិនហ៊ានព្រិចភ្នែក ហើយកុំថាឡើយលូកមាត់ចូល សូម្បីដកដង្ហើមក៏មិនហ៊ានដកឱ្យឮដែរ។

វិទូនិយាយខ្សឹបៗទៅកាន់ធីតាដែលមានលុយវាល់លាន៖

«កាលនៅអាមេរិក អូនធ្លាប់លួចវេរលុយមកស្រុកខ្មែរ? មានគេធ្លាប់ឃើញអូនទៅផ្ទះតូចមួយនៅស្ទឹងហាវ ហើយលាក់របស់មួយចំនួននៅទីនោះ? បន្ទាប់មក អូនក៏ស្រងូតស្រងាត់ទារប្ដីត្រឡប់មកភ្នំពេញ! អូនតែងខ្លួនបន្លំភ្នែកគេឯង ដើម្បីទៅជួបគ្នាជាមួយជាងទូរស័ព្ទម្នាក់ ចុងក្រោយម្នាក់នោះបានស្លាប់ដោយមិនដឹងមូលហេតុ ហើយប្ដីអូនក៏ត្រូវជាប់សង្ស័យ? ហើយអូនវិញ ក្រៅពីអង្គុយកើតទុក្ខ ការពិតមួយម៉ាត់ក៏មិនបង្ហើបប្រាប់ប៉ូលិស តើអ្វីៗអាចជួនគ្នាដល់ម្ល៉ឹងទេភីណា?!»

ភីណាប្រកែកទាំងយំសស្រាក់៖

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ ខ្ញុំមិនដឹងត្រូវនិយាយពីណាទៅណាទេ! ខ្ញុំមិនដឹងត្រូវប្រាប់អ្នកណា? ហើយប្រាប់ទៅបានអ្វីមកវិញ?»

វិទូចម្លែកចិត្តនឹងភាពភ័យរន្ធត់របស់ភីណា។

នាងនៅតែឆោតល្ងង់ ហើយមើលទៅគ្មានល្បិចកលឆាប់ភ័យ ឆាប់ផ្អើល ដូចកាលពីនាងមាននាយជាគូអនាគត។ មនោសញ្ចេតនាអាណិតស្រលាញ់រំលឹកមកវិញ ទោះបីច្រើនឆ្នាំមកនេះ គេបានបំភ្លេចនាងដោយបួងសួងឱ្យនាងបានសុខហើយក៏ដោយ។

គ្មានបេះដូងបុរសណាអាចទប់នឹងភាពទន់ជ្រាយនៅចំពោះទឹកភ្នែកស្រីម្នាក់ ដែលជាស្នេហាដំបូងក្នុងជីវិតគេនោះឡើយ។ ជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍នាង បើមិនបានសុខសាន្ត តើឱ្យនាយសម្លឹងនាងពីចម្ងាយដោយស្ងប់ចិត្តកើតដែរ?

«និយាយមក! និយាយប្រាប់បង!»

គេនិយាយភ្លាម ក្នុងពេលបេះដូងស្រីអ្នកច្បាប់លោតសេចក្ដីប្រចណ្ឌ និងតូចចិត្ត។

នាងយល់ថាមនោសញ្ចេតនាដែលគេមានចំពោះភីណា វាហួសពីបងប្រុសម្នាក់ដែលមានលើប្អូនស្រី តែវាមានអ្វីមួយជ្រៅជាងនេះ។

និស្ស័យក្រោកវឹងចេញពីសាឡុង ហើយឆ្ពោះទៅរកទ្វារ។

តើនាងទើសទាល់ក្នុងចិត្តដែលវិទូអាណិតភីណាយ៉ាងនេះ ការពារនាងយ៉ាងនេះ? ឬនាងចេញ ព្រោះមិនចង់ឱ្យភីណាទើសទាល់ក្នុងការបើកកកាយការពិតទាំងអស់ប្រាប់នាយប៉ូលិស?

វិទូងើបមុខសម្លឹងទាន់ត្រឹមកែងជើងស្រីអ្នកច្បាប់។

គេងាកមករកភីណាវិញ ឯនាងក៏ចាប់ផ្ដើមរៀបរាប់ទាំងយំសសិត៖

«បង! ក្នុងចំណោមរឿងដែលបងនិយាយអម្បាញ់មិញ មានរឿងមួយដែលមិនពិត!»

«ស្អីទៅ?!»

«ខ្ញុំមិនដែលមានផ្ទះនៅស្ទឹងហាវ ក៏មិនដែលទាំងទៅកន្លែងនោះដែរ!»

វិទូមមីរេភ្នែកសម្លឹងជលនេត្រលើថ្ពាល់សហ្មត់របស់នាង ស្រីតូចងក់ក្បាលជំនួសការបញ្ជាក់ពីអ្វីដែលនាងទើបតែនិយាយ។

«ប៉ុន្តែនៅទីនោះ ជំនិតបានរកឃើញរូបថតចាស់ៗរបស់ពួកយើង!»

ភីណាចងចិញ្ចើមឆ្ងល់ វិទូក៏ពោលបង្ហើយ៖

«ហើយនិង Folderមួយក្នុងMemory Flash ប្រើឈ្មោះថាZ22!»

ភីណាបើកភ្នែកក្រឡង់សម្លឹងនាយគ្មានព្រិច គឺនាងកំពុងចម្លែកចិត្ត។ វិទូនិយាយបន្ថែម៖

«Zគឺអក្សរកាត់នៃពាក្យZanaជាឈ្មោះរបស់ប្រពន្ធក្រោយរបស់ប៉ាអូន ក៏ជាស្រីដែលបងកុសលស្រលាញ់ជាងគេ ចំណែក២២ជាអាយុរបស់អូនពេលដែលបងកុសលត្រូវចាប់ខ្លួនចូលពន្ធនាគារ!»

ភីណាព្រិចភ្នែកគ្រវីក្បាល៖

«ផ្ដេសផ្ដាសពេកហើយ!»

«មិនផ្ដេសផ្ដាសទេ ព្រោះសូម្បីតែPassword ក៏ប្រើលេខទូរសព្ទរបស់លោកបងកុសល កាលគាត់នៅរស់ដែរ!»

ភីណាគាំងចលនានិយាយលែងចេញ។

វិទូដឹងថាអ្វីៗកំពុងធ្វើឱ្យនាងឆ្កួត ព្រោះបញ្ញារបស់នាងមិនអាចគ្រប់គ្រងលើល្បិចអស់នេះបានទេ វាដូចគ្នាបេះបិទទៅនឹងកាលដែលនាងឃើញអ្នកស្រីកុលាបដួលធ្លាក់ជណ្ដើរ ហើយស្រាប់តែរស់ឡើងវិញដូច្នោះដែរ។

នាងចាប់ផ្ដើមលើកដៃខ្ទប់ត្រចៀក ហើយបិទភ្នែក។ សញ្ញានាងគឺចង់គេចវេះពីការពិតដ៏រញ៉េរញ៉ៃនេះ។

វិទូភ័យព្រួចនឹងអាការៈរបស់នាង គេលូកដៃទាំងពីរទៅក្រសោបពីលើដៃទាំងទ្វេដែលនាងខ្ទប់ក្បាល ៖

«ភីណា! ធ្វើចិត្តឱ្យស្រួល! គ្មានអ្វីដែលដោះស្រាយមិនចេញទេ! គ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែមានដំណោះស្រាយ!»

នាងចាប់ផ្ដើមយំ ហើយថយទៅអង្គុយ។

«យំល្អហើយ! តែយើងមានពេលមិនច្រើនទេ ឆាប់ទប់ចិត្ត ហើយនិយាយរឿងទាំងអស់ប្រាប់បង!»

ភីណាគិតពីគ្រវីក្បាល ស្រែកបណ្ដើរ យំបណ្ដើរ៖

«តើវាជាអ្នកណា? វានោះជាអ្នកណា ហេតុអ្វីធ្វើអញ្ចឹង ធ្វើដើម្បី អី? ហេតុ អី?»

វិទូអង្គុយចោងហោងលើឥដ្ឋ គឺស្ថិតនៅចំពោះមុខនាង ហើយគេទាញដៃនាងសន្សឹមៗចេញពីត្រចៀកទាំងសង។

ធីតាសម្លឹងមុខនាយភ្លឹះៗ។ ទឹកភ្នែកនៃភាពអស់សង្ឃឹមហូរចុះមក អមជាមួយសំណួរដែលនាងសួរគេ៖

«ចុងក្រោយ បងទូដដែលដែលនឹងចាប់បញ្ជូនប្ដីខ្ញុំទៅក្នុងគុក ហើយជីវិតខ្ញុំនឹងចប់មែនអត់?!»

វិទូគ្មានចម្លើយ មានតែសេចក្ដីអាណោចអាធ័មផុសចេញតាមពន្លឺភ្នែក។

អាកប្បកិរិយាបង្ហាញចេញនូវរូបភាពដើមនៃអ្នកនាងតូចភីណា ស្រីក្រមុំតូចខ្ចីក្មេងសេចក្ដីដែលមានគូដណ្ដឹងតាំងពីនៅរៀនមិនទាន់ចប់ ហើយចុងក្រោយនាងបានរងរបួសផ្លូវចិត្តយ៉ាងដំណំក្នុងជីវិតយុវវ័យដែលធ្លាប់តែក្រាលដោយព្រំមាសនេះ។

អ្នកនឹកឃើញដល់ភាពរងគ្រោះរបស់ស្រីម្នាក់នេះ ពិសេសគឺពេលដែលបងថ្លៃស្រីនាងបានព្យាយាមម្ដង ជាពីរដងដាក់ថ្នាំពង្វក់ស្មារតីទៅឱ្យនាង រហូតដល់ពេលមួយ នាងធ្លាប់ប្រថុយហក់ចុះពីអាផាតមែនបញ្ចប់ជីវិតទាំងមិនដឹងខ្លួន ព្រោះតែសារជាតិថ្នាំរំញោច។

បងប្រុសនាងហេតុតែឈឺចាប់ពេកបានប្រព្រឹត្តិអំពើដែលច្បាប់មិនអាចអត់ទោសឱ្យបានរហូតដល់បញ្ចប់ជីវិតខ្លួនក្នុងពន្ធនាគារ។

អ្នកប្រុសសមត្ថកិច្ចស្មានថាច្រើនឆ្នាំមកនេះ ភីណានឹងលែងរងគ្រោះដូចកាលពីស្រមោលអតីតកាលទៀតហើយ នាងនឹងនៅបានសុខជាមួយជីវិតដែលនាងបានជ្រើសរើសដោយខ្លួនឯង ប៉ុន្តែពេលនេះ……

«បើប្តីអូនគ្មានកំហុស បងនឹងជួយគេទោះប្រើវិធីអីក៏ដោយ!»

គេនិយាយតិចៗលួងលោមស្រីតូចដែលដង្ហក់ក្នុងទុក្ខសោក។

នាងសម្លឹងមកគេទាំងទឹកភ្នែក…..«បើប្តីអូនគ្មានកំហុស…» ពាក្យនេះបង្ហាញថាវិទូនៅតែជាវិទូ។ គេនៅតែឈរខាងច្បាប់ តែគេនៅតែជាមនុស្សដែលនាងអាចទុកចិត្តបានតែម្នាក់គត់លើលោកនេះ។

ស្រីតូចគ្រវីក្បាលរង្វើលៗ ឆ្លើយបដិសេធ៖

«គាត់មិនធ្វើទេ! ប្តីខ្ញុំមិនធ្វើឡើយ!»

វិទូនៅស្ងៀម តែគេលបលួចហួសចិត្តដែលប្រុសម្នាក់ត្រូវបានភរិយាទុកចិត្តកម្រិតនេះ បែរជាទៅជាកើតរោគប្រចណ្ឌសង្ស័យប្រពន្ធខ្លួនឯង ហើយបង្កើតឱ្យអ្វីទៅជារុំខ្លួនពិបាកដោះ។

គេដកដង្ហើមធំ៖

«ភីណា! រឹងមាំឡើង! អូននៅក្រៅ គេនៅក្នុង! អូននេះហើយជាក្តីសង្ឃឹមរបស់គេ!»

នាងងក់ក្បាល ហើយនិយាយពាក្យច្រំដែលបន្តបន្ទាប់គ្នា៖

«ទាំងអស់នេះជាល្បិច! វាជាល្បិចទេ! ប្ដីខ្ញុំត្រូវគេធ្វើបាប!»

«វានោះជាអ្នកណា?!» នាយសួរតិចៗ។

នាងងីងើ ពីព្រោះរឿងប្រហែលជាច្រើន ច្រើនដល់ថ្នាក់ស្រីតូចម្នាក់ដែលធំធាត់ឡើងស្គាល់តែភាពរុងរោចន៍ដូចនាងត្រូវមកឈឺក្បាលក្នុងការចាប់ចុងប្រយុងដើមមិនដឹងទិសតំបន់។

វិទូយល់ចិត្តនាង គេនិយាយខ្សឹបៗ៖

«និយាយមក! និយាយពីណាទៅណាក៏បាន! និយាយឱ្យអស់មក ហើយបងនឹងដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងណា!»

នាងរេភ្នែកសម្លឹងគេ។

ស្រីស្ងួនក្រឡេកឃើញពីស្លាកស្នាមមនោសញ្ចេតនាដ៏កក់ក្ដៅដែលនាងធ្លាប់មានលើបុរសម្នាក់នេះទាំងទំនុកចិត្ត ក្ដីស្រលាញ់ និងភាពល្អបរិសុទ្ធក្នុងទំនាក់ទំនងដែលពិបាកពណ៌នាឱ្យអ្នកណាបានដឹង។

«បងទូ! ខ្ញុំមិនដឹងថានិយាយពីណាទៅណាមែន! ក៏មិនដឹងអាចនិយាយជាមួយអ្នកណា ទុកចិត្តអ្នកណាបានខ្លះនោះដែរ! ពេលខ្លះ មិនអាចហាប្រាប់ សូម្បីតែប្ដីខ្លួនឯង! ចុងក្រោយនេះ ជីវិតគ្រួសារខ្ញុំចាប់ផ្ដើមរញ៉េរញ៉ៃ! មុនពេលខ្ញុំមកភ្នំពេញ ឈ្មោះណិចបានទាក់ទងខ្ញុំក្នុងFacebook! គេថាគេជាអ្នកយាមគុកក្បែរបន្ទប់ដែលបងកុសលត្រូវឃុំ! គេថាគេធ្លាប់ជួយគាត់ច្រើន! គេថាទៀត មុនពេលស្លាប់ បងកុសលបាននិយាយនឹងគេពីរូបមន្តសារជាតិគីមីម្យ៉ាង! បងដឹងហើយ បងខ្ញុំជាអ្នកពូកែគីមីណាស់ ខ្ញុំក៏ពិបាកចិត្ត! ម្យ៉ាងខ្លាចគេបោក ម្យ៉ាងខ្លាចថាវាជាការពិត! ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តវេរលុយខ្លះមកឱ្យគេ តែគេថាគេមិនអាចឱ្យវាមកខ្ញុំទេ ទាល់តែខ្ញុំមកភ្នំពេញជួបគេ ព្រោះគេបានសន្យានឹងបងខ្ញុំថាវត្ថុនោះត្រូវដល់ដៃតែខ្ញុំម្នាក់គត់!»

វិទូនៅស្ងៀមសញ្ជឹងគិត។ ជាងបញ្ចូលបទភ្លេងនោះ មានប្រវត្តិធ្លាប់ធ្វើការក្នុងពន្ធនាគារ ឬមួយថាគេពិតជាធ្លាប់ជួបលោកកុសល?

«ម៉េចមិនពិគ្រោះជាមួយជំនិត?!»

«ប្ដីខ្ញុំមួយថ្ងៃៗ សម្ងំជាមួយកុំព្យូទ័រ គាត់ហត់ណាស់ ការងារគាត់សឹងគ្មានពេលដកដង្ហើមឱ្យបានស្រួលបួលផងទេ ពេលខ្លះជួបគ្នា គាត់ដូចជាគំរោះគំរើយខឹងខ្ញុំក៏មាន!!»

«អូនមិនព្រមនិយាយរឿងសំខាន់អស់នេះជាមួយនឹងប្ដី ហើយសុខចិត្តជឿពួកមនុស្សដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់គ្នាឬសូម្បីតែឃើញមុខគ្នា?!»

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ! ខ្ញុំក៏មិនយល់ខ្លួនឯងដែរ! រយៈពេលនោះ ខ្ញុំច្របូកច្របល់ចិត្តណាស់! ខ្ញុំយល់ថាគេមិនមែនចង់បោកលុយឯណា គេប្រហែលជាបានទទួលបណ្ដាំមិត្តភាពពីបងកុសលមែន ព្រោះពេលខ្ញុំផ្ញើលុយទៅមុនហើយ គេនៅតែចង់ជួបខ្ញុំ?!»

«វាស្គាល់បងប្រុសនាង? វានិយាយប៉ុណ្ណឹង នាងក៏ជឿគេ?»

«ដំបូងខ្ញុំមិនចង់រវល់ទេ តែគេបានផ្ញើមកឱ្យខ្ញុំនូវសំឡេងបងកុសលជាច្រើន! ជាអាត់សំឡេងពិតរបស់គាត់!»

វិទូជ្រួញចិញ្ចើម ៖

«អាត់សំឡេងអីទៅ? មាននៅសល់ទេ? ហើយគាត់និយាយថាម៉េចខ្លះ!»

«ជាអាត់សំឡេងខ្លីៗ! គាត់គ្រាន់តែនិយាយថា គាត់ស្រលាញ់ខ្ញុំ ក្នុងជីវិតគាត់ គាត់ធ្វើរឿងគ្រប់យ៉ាងដើម្បីខ្ញុំ!»

«នៅឯណា? អាត់ទាំងនោះនៅឯណា?»

«នៅអាមេរិកក្នុងកុំព្យូទ័រខ្ញុំនៅអាមេរិក ខ្ញុំទុកវាប្រយ័ត្នណាស់មិនចង់ឱ្យបងជំនិតដឹងឮទេ!»

«ប្ដីប្រពន្ធមានរឿងលាក់កំបាំង គ្នាវាមិនល្អទេ!»

វិទូនិយាយទាំងសោកស្ដាយដែលប្តីប្រពន្ធក្មេងសេចក្ដីនេះ បង្កើតបញ្ហាជាច្រើនលាក់កំបាំងគ្នា ច្រើនហួសហេតុពេក។

គេបន្ថែមព្រោះចិត្តសៅហ្មង៖

«ភីណា! បងកុសលក៏ដូចជាបងប្រុសរបស់ជំនិត ហេតុអីអូនលាក់គេ?!»

ភីណាគ្រវីក្បាល ហាក់ហួសចិត្តនឹងខ្លួនឯង៖

«បងជំនិតជាមេធាវីល្បីឈ្មោះ តែបងខ្ញុំជាប់គុក! ខ្ញុំគ្រាន់តែមិនចង់ឱ្យប្តីមករវល់នឹងអតីតកាលមិនសប្បាយចិត្តរបស់គ្រួសារខ្ញុំ! ពិសេសកិត្តិយសបងកុសល! សំខាន់មួយទៀត អ្នកស៊ើបម្នាក់នោះប្រាប់ខ្ញុំដាច់ណាត់ ថាវាជាបណ្ដាំបងកុសល គាត់មិនឱ្យអ្នកណាដឹងដាច់ខាតក្រៅពីខ្ញុំ!»

«ល្ងង់ណាស់! បើអញ្ចឹងមែន គាត់មិនប្រាប់រឿងនោះទៅវាដែលជាអ្នកក្រៅម្នាក់ទេ!»

នាងចាប់ផ្ដើមយំកាន់តែខ្លាំង វិទូលូកដៃទៅអង្អែលខ្នង។

ភីណាប្រឹងទប់ស្កាត់ទុក្ខសោក ហើយនិយាយបន្ត៖

«ខ្ញុំមកដល់ភ្នំពេញក៏តែងខ្លួនចេញទៅជួបគេនោះ! ដំណឹងពីបងកុសលជាអ្វីៗទាំងអស់សម្រាប់ខ្ញុំ! គេណាត់ខ្ញុំចេញទៅហាងតែគជ់! ទៅដល់ទីនោះ ទើបខ្ញុំដឹងថា គេត្រូវការនាំខ្ញុំពិនិត្យទីកន្លែងមួយដែលបងកុសលបានទុករបស់មួយចំនួនសម្រាប់ខ្ញុំ!»

«នៅទីណា? អូនក៏ទៅជាមួយគេ គេធ្វើអីអូនខ្លះ?!»

«អត់ទេ! គឺនៅកំពង់សោមនេះ ព្រោះផ្ទះគេនៅកំពង់សោម គឺខ្ញុំជិះឡានមកជាមួយគេបីម៉ោង! ពេលដែលកុហកបងជំនិតថាខ្ញុំរវល់ទៅលេងស្រុកខាងប៉ា ហើយគាត់ក៏ជាប់រវល់នឹងបងប្អូនខាងគាត់!»

វិទូហួសចិត្ត។

ដោយមិនចាំបាច់បញ្ជាក់ គេក៏មិនចាំបាច់រករូបថតមកបង្ហាញនាងដែរ គេនិយាយពន្យល់៖

«នោះគឺផ្ទះដែលអាចង្រៃនោះជួលទុកបញ្ឆោតប្តីប្រពន្ធអូនឯង! គឺវាលេងល្បិចកុហកបានទាំងសងខាង! ពេលអូនឯងទៅជាមួយវា វាបានថតរូបផ្ញើមកមេធាវីជំនិត កុហកថាអូនឯងលបលួចទៅជួបជាមួយបងនៅកន្លែងនោះ!»

«ផ្ទះនោះហើយដែលគេថាស្ទឹងហាវ?!»

គេក៏ក្រោកឈរជាមួយពន្លឺមួយចំនួនក្នុងគំនិត បទពិសោធន៍ និងភាពឆ្លាតវៃនៃការចុះស្នាមជាច្រើនលើសមរភូមិបំបែកសំណុំរឿងឧក្រិដ្ឋ ក៏នៅតែមិនអាចធ្វើឱ្យវិទូចៀសផុតពីការលបលួចសរសើរនិងបារម្ភ ព្រោះនាយយល់ថាអ្នកណាម្នាក់ដែលនៅពីក្រោយក្រឡាអុកមួយនេះ មិនមែនជាដៃគូធម្មតាៗសម្រាប់គេឡើយ។

នាងមិនស្គាល់សូម្បីតែភូមិសាស្ត្រស្រុកទេស នាងក៏ហ៊ានមកជាមួយគេលាក់កំបាំងនឹងប្តី ព្រោះសំឡេងបងប្រុសក្នុងអាត់ប៉ុន្មានម៉ាត់?

«អាចង្រៃនេះជាអ្នកណា? វាឆ្លាត ហើយល្អិតល្អន់បន្តិចហើយ!!» គេរអ៊ូតិចៗ ជួនពេលដែលទ្វារត្រូវរុញរបូតចូលមកខ្វាក។

គ្រប់គ្នាងាកទៅទាំងមានអារម្មណភ្ញាក់ផ្អើល។

គឺមេធាវីស្រស់ផូរផង់ សូត្រ និស្ស័យ។

នាងរុញទ្វារចូលមកដោយមិនបានគោះឱ្យសញ្ញាអ្វីឡើយ។ ទឹកមុខនាងសស្លើតសស្លក់ ធ្វើឱ្យវិទូដឹងថានាងកំពុងចង់ប្រាប់គេនូវរឿងសំខាន់ណាមួយ។

«ម៉េចហើយ?!»

គេសួរនាង។

នាងមិនមាត់ ព្រោះប្រហែលពិបាកហាស្ដីចេញដោយសារទើសទាល់នឹងភីណា តែនាងលើកដៃចង្អុលទៅខាងក្រៅ ធ្វើឱ្យវិទូស្ទុះទៅភ្លាម។

ពីជាន់ខាងលើមុខបន្ទប់ភីណាទៅ។

គេសម្លឹងឃើញអ្នកណាម្នាក់កំពុងចាកចេញពីឡានមួយនៅជាន់ខាងក្រោម។ ម្នាក់នោះជាសូហ្វ័រឡានដែលគេនិងនាង ទើបតែបានឃើញនៅឯប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសមុននេះ។

គេក្រឡេកមករកនិស្ស័យ។

ភ្នែកនាងបង្ហាញការព្រួយបារម្ភថាហេតុអ្វីប៉ូលិសលែងគេនេះមកលឿនម្ល៉េះ? ហើយសំណួរសម្ងាត់នាងមានជាច្រើនឃ្លាកំពុងជះសួរមកនាយថា ម្នាក់នោះបើកឡានហោះ ឬអ្វីបានជាគេមកដល់ទីនេះក្រោយវិទូតែបន្តិច? តើធ្វើយ៉ាងណា?

វិទូរេភ្នែកគិត គេស្ទុះបកមកក្នុងបន្ទប់ ហើយនិយាយទៅកាន់ភីណា៖

«ភីណា! អ្នកបើកឡានអូនកំពុងរៀបឡើងមកហើយ! អូនខលប្រើគេឱ្យចេញទៅក្រៅវិញទៅ បងមានការចង់និយាយនឹងអូនពីគេនោះ តែកុំឱ្យគេដឹងថាបង និងនិស្ស័យនៅទីនេះ!»

ភីណាមិនសូវយល់ប៉ុន្មានពីបំណងរបស់នាយទេ ប៉ុន្តែដោយស្វ័យប្រវត្តិ គឺនាងធ្វើតាមនាយ៖

«ចាស៎!»

នាងចាប់ផ្ដើមចុចទូរស័ព្ទ។

រីឯនិស្ស័យ នាងគេចចេញពីក្បែរបង្កាន់ដៃនោះ ព្រោះខ្លាចនាយសូហ្វ័រងើបមុខមកឃើញនាង។

«បងរ៉ា! បងនៅឯណា បងទៅផ្សាររកទិញក្រូចឱ្យខ្ញុំបានពីរបីឡូមក! ខ្ញុំឃ្លានណាស់បង!»

«បាទអ្នកនាង!»

និស្ស័យលបអើតមើលទៅក្រោមឃើញជននោះដាក់ទូរសព្ទចុះ ហើយដើរបកក្រោយ។

មេធាវីស្រីថយថែមមួយជំហាន តែមិនបោះបង់ចោលការតាមឃ្លាំដំបូលឡានគេទេ រហូតដល់គេចេញផុតពីរបងសណ្ឋាគារ ទើបនាងដើរយឺតៗបកមកក្នុងបន្ទប់ភីណាវិញ។

«បងសុំទៅមើលកន្លែងគេងរបស់គេ!»

ភីណាឆ្ងល់ តែនាងងក់ក្បាល៖

«ខាងណោះ!»

នាងនាំអ្នកទាំងពីរទៅកាន់បន្ទប់មួយដែលនៅជ្រុងខាងឆ្វេង ចម្ងាយឆ្ងាយពីកន្លែងនាងមិនដល់១០ម៉ែត្រផង។

«តែអូនអត់មានសោទេ! គេយកទៅតាមខ្លួនហើយ!»

វិទូរេភ្នែកសម្លឹងពាសពេញទីនោះ ហើយគេសសៀរទៅក្បែរបង្អួចសម្លឹងចូលទៅក្នុងបន្ទប់។

សំឡេងភីណាលាន់មកអមតំណាលនឹងសកម្មភាពរបស់គេ៖

«បងរ៉ាជាមនុស្សស្លូត! មិនសូវមាត់មិនសូវក បានជាប៉ូលិសគេលែងមកវិញ គឺត្រឹមត្រូវហើយ!»

វិទូនៅស្ងៀម គេនៅតែផ្ដោតសម្លឹងទៅក្នុងបន្ទប់។ ហើយភ្នែកបញ្ចប់នៅត្រង់អ្វីម្យ៉ាងនៅទីនោះ។

គេលើកទូរសព្ទមក តែវាអស់ថ្មទៅហើយ។

«និស្ស័យ! ខ្ចីទូរស័ព្ទសិនមក!»

និស្ស័យដៀងភ្នែកមករកទូរសព្ទរបស់ភីណាដែលក្ដាប់ជាប់ក្នុងដៃ ក្រោយពេលខលទៅសូហ្វ័រទើបតែរួច។

មេធាវីក៏មិនយល់ដែរថាហេតុអ្វីនាយប៉ូលិសរករបស់នាង បែរជាមិនប្រើរបស់ភីណាដែលឈរនៅក្បែរបង្កើយនោះ? តែមេធាវីនៅតែហុចរបស់ទៅយ៉ាងរហ័សតាមបញ្ជាគេ។

គេចុចថតអ្វីម្យ៉ាងដោយយកចិត្តទុកដាក់ ហើយក៏ចាកចេញមកវិញ ដោយមិនភ្លេចរៀបចំបិទទ្វារបង្អួច និងវាំងននតាមលំនាំដើមវិញ គ្មានខុសអ្វីសូម្បីបន្តិច។

«ម្នាក់នេះជាសាច់ញាតិអូនឯង?!»

គេពោលបណ្ដើរ លើកដៃជាសញ្ញាឱ្យនារីទាំងពីរវិលទៅកន្លែងភីណាវិញ ហើយបិទទ្វារនិយាយគ្នា។និស្ស័យយល់ថា វិទូសួរត្រូវណាស់ ព្រោះថាសិក្ខាជាសាច់ញាតិប្ដីនាង បែរជាមិនទុកចិត្ត ហើយសង្ស័យគេ មិនសមថានាងមកទុកចិត្តបុរសអ្នកបើកបរឡាននេះ ជាងប្អូនធម៌របស់ប្តីសោះ ពុំនោះទេមានតែគេនោះមានសាច់ឈាមខាងនាង។

តែភីណាឆ្លើយវិញ៖

«បងស្គាល់ពូសួសទេ? បងមករា គឺពូសួសនំាមក!»

វិទូសម្លឹងមុខនាង មិនទាន់និយាយយ៉ាងណា តែមេធាវីសួរភ្លែត៖

«អ្នកណាទៅពូសួស?!»

«អ្នកបម្រើនៅផ្ទះភីណា!»

មេធាវីរិះគិត ឯភីណាសម្លឹងមកនាងវិញជាមួយសំណួរ៖

«ប៉ូលិសលែងបងរ៉ាមកវិញ តែមិនលែងសិក្ខា មានន័យថាការគិតរបស់ខ្ញុំត្រឹមត្រូវមែនទេ?!»

និស្ស័យមិននិយាយតបទៀត តែនាងដៀងភ្នែកទៅរកវិទូ។

គេមិនចង់ឱ្យនាងនិយាយប្រាប់ភីណាពីរឿងដែលខ្លួនធ្លាប់ឃើញអ្នកបើកឡាននោះនៅជិតៗផ្ទះអ្នកស្លាប់ឈ្មោះណិចពេលនេះទេ ច្នេះគេក៏និយាយប្រាប់ភីណាវិញ៖

«ភីណា! ទាំងពីរនាក់នោះ បងមិនចង់ឱ្យនៅក្បែរៗអូនទេ មួយរយៈនេះ!»

«ហេតុអី?! …ខ្ញុំ….ខ្ញុំគ្មានអ្នកណាទៀតទេនៅកំពង់សោមនេះ!»

វិទូមិនអាចនិយាយវែងឆ្ងាយច្បាស់លាស់ ពេកលើអ្វីដែលគេកំពុងគិតទេ ព្រោះគេយល់ថាពេលវេលាគ្មាន ហើយភីណាត្រូវការភស្តុតាងច្រើនណាស់ ទម្រាំឱ្យនាងយល់ពីបំណងគេ ដូច្នេះគេប្រើផ្លូវកាត់៖

«ភីណា! បើអូនជឿបង ស្ដាប់ណា! អ្នកដែលកំពុងនៅពីក្រោយរឿងរញ៉េរញ៉ៃនេះ អាចជាមនុស្សផ្សេងណាម្នាក់ទៀត មិនមែនមានត្រឹមតែឈ្មោះណិចដែលទើបតែស្លាប់ហើយនោះទេ! ហើយគ្រប់យ៉ាងដែលវានោះរៀបចំឡើង មានរាលដាលសូម្បីតែរឿងបងកុសលដែលធ្លាប់ជាអ្នកគីមីក៏វានោះដឹង ហើយអាចបង្កើតជាល្ខោនបានវែងយ៉ាងនេះ វាប្រាកដជាអ្នកដែលចេញចូលនៅក្បែរៗអូនឬធ្លាប់ស្គាល់គ្រួសារអូនច្បាស់ពីមុនមក! មួយរយៈនេះ បងចង់លាក់អូននៅកន្លែងសុវត្ថិភាពមួយសិន!»

ភីណាជ្រួញចិញ្ចើម សម្លឹងអ្នកទាំងពីរដែលនៅជាមួយខ្លួននេះចុះឡើង តែនិស្ស័យដឹងថានាងតែងតែធ្វើតាមការសម្រេចចិត្តរបស់វិទូ។

ដែលនាងទើសចិត្តតែមិនហ៊ានសួរនោះគឺថា តើហេតុអ្វីបានជាវិទូមិនសង្ស័យផងថាភីណានិងអ្នកបើកបរនោះបានរួមដៃគ្នាធ្វើបាបកូនក្តីនាង?

«តោះ!»

វិទូនិយាយកាត់ផ្ដាច់អារម្មណ៍រិះគិតរបស់ម្នាក់ៗ៖

«ទៅណា?!» ភីណាសួរទាំងស្លេកស្លាំង។

«ចេញពីទីនេះមុនពេលអ្នកបើកឡាននោះមកវិញ!»

រឿង៖ សំណុំឯកសារ Z22 ភាគទី១៤

Bo Bo — Thu, 20 Jan 2022 11:06:00 +0000

គេម៉ឺងម៉ាត់ណាស់ ភីណាប្រាកដជាត្រូវស្ទុះទៅរើអីវ៉ាន់ដាក់វ៉ាលិសតាមគេប្រាប់ហើយ តែមាត់នាងនៅតែតវ៉ា៖

«ខ្ញុំគួរតែប្រាប់គាត់មួយម៉ាត់ដែរ!»

«មិនបាច់ទេ! បិទទូរសព្ទទៅ!»

«ហេតុអី?!»

«ធ្វើតាមបងប្រាប់ទៅ!»

ភីណានៅសម្លឹងគេធ្វើភ្នែកក្រឡង់ ទោះនាងសួរអ្វីមិនចេញទៀតក៏ដោយ។

វិទូធ្វើមុខមាំ គេដើរទៅកៀកនឹងនាង ហើយនិយាយខ្សឹបៗ៖

«ធ្វើដូចអូនត្រូវប៉ូលិសឃាត់ គ្មានពេលសូម្បីតែនិយាយលាគេ!»

នាងបើកភ្នែកធំៗជាមួយក្ដីរន្ធត់។

និស្ស័យក៏ស្ទុះទៅជួយរើអីវ៉ាន់របស់ភីណា។

វិទូនិយាយបន្ថែម ៖

«ឱ្យសោបន្ទប់មកបង!»

គេនាំនារីទាំងពីរមកដល់ជាន់ខាងក្រោម ហើយប្រគល់សោទៅឱ្យអ្នកទទួលភ្ញៀវសណ្ឋាគារដោយនិយាយស្ងួតប្រាកដប្រជាទៅកាន់គេ៖

«បើមានអ្នកណាសួររកអ្នកស្នាក់នៅបន្ទប់នេះ ប្រាប់គេទៅនាងនៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិស!»

ភីណានៅតែឈរភ្លឹកមើលនាយ រហូតដល់វិទូងាកតឿន៖

«តោះឡើងឡាន!»

នារីទាំងទ្វេឡើងឡានជាមួយនាយប៉ូលិស ឯបុគ្គលិកសណ្ឋាគារនៅសម្លឹងពួកគេ ហើយចំហមាត់ធ្លុង។

ភាពស្ងាត់ស្ងៀមគ្របដណ្ដប់លើបរិយាកាសដែលមនុស្យបីនាក់បានផ្ចង់លើអារម្មណ៍ផ្សេងៗគ្នា។

ភីណាយល់ថាការបំបែកនាងចេញពីអ្នកបើកឡាន ជារឿងមិនសមទំនងមួយដែលមិនទាន់មានហេតុផលច្បាស់ ចំណែកនិស្ស័យកំពុងគិតមិនលេចថា តើវិទូពិតជាបញ្ជូនស្រីស្អាតនេះទៅប៉ុស្តិ៍មែនឬនិយាយកុហកអ្នកសណ្ឋាគារទេ? ឯវិទូឯណេះរឿងចាក់ស្រែះជាច្រើនផ្សេងទៀតកំពុងប្រជែងចាល់លើថ្ងាសគេ។

និស្ស័យមានសំណួរ តែនាងមិនហ៊ានសួរ ព្រោះនាងយល់ថាករណីខ្លះវិទូមិនទាន់ចង់និយាយបកស្រាយនៅនឹងមុខភីណាទេ ព្រោះនាងតូចមិនយល់ពីច្បាប់ និងឆាប់ភ័យរន្ធត់។

មេធាវីស្អាតឱនសម្លឹងទូរសព្ទខ្លួនដែលមុននេះគេបានចុចថតអ្វីម្យ៉ាងក្នុងបន្ទប់របស់អ្នកបើកបររថយន្តឱ្យភីណា។ នាងប្រញាប់ចុចមើលរូបទាំងនោះក្នុងCamera roll។ វាគ្មានអ្វីចម្លែកនោះទេក្រៅតែពីថ្នាំគ្រាប់ពីរបន្ទះដែលម្ចាស់បន្ទប់ទម្លាក់ចោលលើពូក ហើយវិទូបានថតទុក។

«ថ្នាំនេះជាអ្វី? បានការអីចំពោះរឿងក្ដីនេះ? ហេតុអ្វីគេថតវាមក ហើយទុកចោលនៅទីនេះ?!»

សំឡេងភីណាជ្រែកកាត់ភាពស្ងប់ស្ងាត់៖

«បងទូទៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសមែន?!»

នាងងើបមុខទៅរកគេ ឃើញភ្នែកគេសម្លឹងមកក្រោយតាមកញ្ចក់ តែគេមិនមែនសម្លឹងនាងទេគឺភីណា។

ឃើញគេបន្លាយពេល ភីណាក៏តវ៉ាបន្ថែម៖

«បងគួរតែប្រាប់ដែរថាយកខ្ញុំទៅណា?!»

«ទៅកន្លែងលោកសារឿន!»

«លោកសារឿនណា?»

នាងហាក់ភ័យ ព្រោះទឹកមុខនាងបង្ហាញថានាងស្គាល់ឈ្មោះប៉ូលិសវ័យចំណាស់នោះរួចទៅហើយ។

«ពូប៉ូលិសដែលធ្លាប់សួរចម្លើយអូនម្ដងនោះ!»

នាងមិនសួរថា «ហេតុអី?» ទៀតទេ តែនាងភ្លាត់មាត់ទាំងមិនអស់ចិត្ត៖

«បងទូ?!»

គេឆ្លើយតបដោយទឹកមុខស្មើ៖

«កន្លែងគាត់មានសុវត្ថិភាពជាងគេនៅទីនេះ! គឺនៅកំពង់សោមនេះ!»

«បង! ខ្ញុំអត់ដែលស្គាល់ប៉ូលិសធាត់ម្នាក់នោះទេ! គាត់កាចណាស់! បងថាជួយខ្ញុំ តែ…..!»

«គាត់កាចហ្នឹងហើយបានជាបងទុកចិត្ត! ឈ្មោះណិចជាមនុស្សប្រុសផង នៅតែត្រូវគេសម្លាប់បានងាយ! ទម្រាំអូនឯង?»

តើគេកំពុងរំលឹកឡើងវិញដល់រឿងក្ដីស្ទូឌីយោលេខ៧ដែលពីដំបូងឃាតកសម្លាប់ឆវិវីន ហើយធ្វើឱ្យប៉ូលិសសង្ស័យលើម៉ាណា ក៏ចូលទៅសម្លាប់នាងម្នាក់ទៀតបញ្ឆោតអ្នកផងថា នាងសម្លាប់មិត្តរួចធ្វើអត្តឃាត?

គេបារម្ភពីភីណាថាអាចជាគោលដៅបន្ទាប់របស់ជនដៃដល់ឬអ្វី?

និស្ស័យគិតឃើញនូវសំណួរជាច្រើន តែក៏មិនដកភ្នែកដែលសម្លឹងគេនោះមកវិញដែរ រហូតដល់ភ្នែកទាំងគូរបស់នាយប៉ូលិសរេចេញពីភីណាមករកនិស្ស័យវិញ។

«មេធាវី! នាងជួយធ្វើការមួយឱ្យខ្ញុំ!»

និស្ស័យនៅទីទើរមិនទាន់ឆ្លើយតប ព្រោះនាងវាក់នឹងកែវភ្នែកស្រទន់ទាំងគូដែលគេបើកឡានបណ្ដើរ រេសម្លឹងមកនាងតាមកញ្ចក់បណ្ដើរ។

«ប៉ុន្មានម៉ោងនេះជួយនៅជាមួយភីណាជានិច្ច! គេត្រូវការនាង!»

គេនិយាយម៉ឺងម៉ាត់ធ្វើឱ្យនិស្ស័យងាកមុខមករកស្រីអ្នកមានដែលអង្គុយទន្ទឹមខ្លួន។ យ៉ាងណាមិញវិទូកាន់តែម៉ត់ចត់ ភីណាកាន់តែកើតទុក្ខ៖

«អត់ទេ! យ៉ាងណាក៏ដោយបើបងជួយខ្ញុំ បងទៅណា ខ្ញុំទៅហ្នឹងដែរ! ខ្ញុំនៅជាមួយបងឯងវិញ!»

គេមិនតបនឹងសំណើភីណាទេ ប៉ុន្តែរេភ្នែកទៅរកនិស្ស័យ ធ្វើឱ្យនាងបដិសេធមិនកើតក៏ងក់ក្បាលយឺតៗ។

ឡានឈប់ង៉ឺត ….. ការិយាល័យផ្នែកស៊ើបគឺភីណាស្គាល់ច្បាស់…. ដៃនាងចាប់ផ្ដើមញ័រ … ក្រោមក្រសែភ្នែករបស់និស្ស័យ។

នារីអ្នកច្បាប់លូកដៃទៅចាប់ក្រសោបម្រាមភីណាដើម្បីជួយជាកម្លាំងចិត្ត តែបេះដូងនាងក៏លោតប្រហែលគ្នាដែរ។

ក្នុងគំនិតមេធាវីរូបស្អាត នាងនៅតែលាក់ទុកនូវចំណោទជាច្រើន។

សំណួរដែលនៅតែរត់ទៅមកជានិច្ច ហើយមិនអាចឱ្យនាងស្រឡះចិត្តបាននោះគឺថា តើវិទូអាចរកការពិតមុនឱសានវាទ៤៨ម៉ោង ដែលគេសុំបានពីប៉ូលិសក្រុងនោះដែរឬទេ?

ឥឡូវគេបានមកដល់ប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសដូចសម្ដី បញ្ជាក់ថាអ្វីៗគឺគេមិនបាននិយាយលេងទេ។

«ឈប់សិន!»

ភីណាគំហកស្រួយស្រែស ធ្វើឱ្យដៃវិទូដែលដាក់ទៅលើទ្វារឡានបម្រុងថាបើកចុះនោះនៅទ្រឹងសិន។

និស្ស័យងើបមុខតក្កមាសម្លឹងកែវភ្នែកមុតថ្លារបស់ម្ចាស់សំឡេងដែលកាចហើយកំបុត។

ភីណាក្រហមថ្ពាល់ទាំងសងខាងមិនរវល់នឹងនិស្ស័យ ដែលកំពុងក្ដុកក្នុងចិត្តដកដៃចេញទៅវិញនោះទេ។ នារីអភិជននិយាយទាំងចោលភ្នែកទៅរកបុរសអតីតគូដណ្ដឹង៖

«ប្រាប់ខ្ញុំមក! បងបញ្ឆោតខ្ញុំ យកមកឃុំខ្លួន?!»

និស្ស័យបុកពោះដៀងភ្នែកទៅរកនាយប៉ូលិស។

នាងដឹងថាភីណាគិតខុស ហើយនាងដែលទើបតែស្គាល់វិទូបានត្រឹមពីរបីថ្ងៃក៏ដឹងដែរពីមនោសញ្ចេតនា និងការឈឺឆ្អាលរបស់គេចំពោះស្រីតូចនេះ។ មិនសមថាក្នុងគ្រាចលាចលផ្លូវចិត្តនាងមិនត្រឹមមិនចេះទប់អារម្មណ៍ ថែមទាំងប្រើការសន្និដ្ឋាន និងការចោទប្រកាន់គ្មានគិតពីផ្លូវចិត្តរបស់អ្នកដែលធ្លាប់ជួយខ្លួនសោះ។

វិទូប្រាកដជាអន់ចិត្តក្នុងកែវភ្នែកឆ្លាតវៃរបស់មេធាវី តែគេមិនងាកមកទេ គេនិយាយតិចៗល្មមតែឮ៖

«ភីណា! បើកុំតែការចិញ្ចឹមចិត្តសង្ស័យគ្នាចុះឡើងនេះហើយ ដែលធ្វើឱ្យថ្ងៃនេះមានរឿងធំយ៉ាងនេះកើតឡើង!»

គេចាកចេញពីឡានដោយមិនងាកក្រោយ ហើយបិទទ្វារគ្រាំង។

….និស្ស័យទេដែលត្រូវតឹងទ្រូង… ទម្រាំគ្នាធ្វើការដូចម៉ាស៊ីន មិនស្គាល់យប់ថ្ងៃ មិនស្គាល់បាយទឹក មិនស្គាល់សម្រាក ទីបំផុតមកត្រូវរងវាចារបៀបនេះទៀត?

នារីអ្នកច្បាប់យល់ថា មានតែនាងម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលអាចសម្រួលរឿងនេះ។ នាងនិយាយខ្សឹបៗ៖

«ភីណា! មិនមែនទេ!… គាត់កំពុងការពារនាង!»

ភីណាងាកមុខមករកគូសន្ទនាជាមួយទឹកថ្លាពេញរង្វង់ភ្នែក។

និស្ស័យស្រាប់តែយល់ថាស្ថានភាពផ្លូវចិត្តនារីនេះយ៉ាប់យឺនពេកហើយ។ ភីណាមានសម្ពាធខ្លាំងគ្រាន់តែឃើញទីស្នាក់ការប៉ូលិស ចុះនាងម៉េចមិនអន្ទះសាចង់ជួបប្ដីដែលកំពុងស្ថិតនៅទីនេះខ្លះផង?

និស្ស័យដកដង្ហើមធំ កាត់ផ្ដាច់ភាពប្រសេចប្រសាចនៃការសន្និដ្ឋានដោយខ្លាចថាអាចរបូតវាចាណាមួយដែលធ្វើឱ្យស្ថានការណ៍កាន់តែអាក្រក់ទៅៗ។ នាងសម្រួលដង្ហើមរួចផ្ទួនពាក្យ៖

«ផ្អែកលើបទពិសោធន៍ខ្ញុំ! គាត់ត្រង់នឹងនាងណាស់! បើប៉ូលិសចង់ចាប់នាង គាត់មិនចាំបាច់ប្រើវិធីនេះទេ!»

«ខ្ញុំឆេវឆាវពេកហើយ! ជំងឺចាស់ខ្ញុំរើទៀតហើយ!»

ស្រីតូចនេះមានជំងឺ?

និស្ស័យសម្លឹងនាងអភិជនដោយអាណិតអាសូរ ពេលដែលអាកប្បកិរិយានាងប្រែប្រួល ហើយស្ថានភាពផ្លូវចិត្តខ្សោយយ៉ាងនេះ។ ទោះបីនាងមិនដឹងពីអតីតកាលផ្លូវចិត្តភីណាដែលតែងតែត្រូវអ្នកស្រីកុលាបជាបងថ្លៃប្រើគ្រប់រូបភាពបំផ្លាញនោះក្ដី តែនិស្ស័យជឿថាវិទូប្រហែលដឹងពីរឿងអស់នេះបានជាគេតែងតែអត់ទោសឱ្យនាង។

«តោះ! ទៅខាងក្នុង! គាត់កំពុងជួយនាង ធ្វើតាមគាត់ទៅ វាចប់រឿងហើយ! តាមផ្លូវ គាត់ជិះឡានមករកនាងដូចហោះ! គាត់អន្ទះសា ខ្ញុំដឹងថាគាត់ទុកសុវត្ថិភាពនាងជាអាទិភាព!»

ភីណារបូតទឹកភ្នែកលើផែនថ្ពាល់ទាំងសង។

«ខ្ញុំមិនសមទៅថាឱ្យគាត់របៀបឡប់ៗអញ្ចឹងទេ!»

និស្ស័យញញឹមលួងចិត្តនារីតូចច្រមក់ ហើយបណ្ដើរនាងចេញពីឡានទៅក្នុងការិយាល័យប៉ូលិសដែលលោកសារឿននិងវិទូរង់ចាំជាស្រេច។ គេទាំងពីរទំនងជាបាននិយាយគ្នាច្បាស់ហើយ បានជាភ្លាមៗនោះ នារីទាំងពីរត្រូវបានគេនាំទៅបន្ទប់មួយស្ងាត់ល្អ ហើយមានកៅអីអង្គុយសម្រាកត្រឹមត្រូវ។

«សម្រាកទីនេះសិនហើយ! ចាំបងឱ្យគេរកទឹកមកឱ្យញ៉ាំ!»

វិទូនិយាយទៅកាន់ភីណាដែលសម្លឹងមកគេដូចក្មេងតូចសម្លឹងបងប្រុស។

គេញញឹម ហើយមុនពេលទៅជាមួយលោកសារឿន គេបានមិចភ្នែកដាក់មេធាវីបញ្ជាក់ថា គេទុកចិត្តលើវិធីរបស់នាងក្នុងការជួយលួងលោមភីណា។

វិទូរកឃើញតម្រុយអី បានជាតក់ក្រហល់បញ្ជូនភីណាទៅឱ្យលោកសារឿន? ជាការពិតណាស់ វិទូមានរឿងជាច្រើនសម្រាប់ជជែកពិភាក្សាជាមួយបុរសចំណាស់….. ពេលវេលាគេកាន់តែចោទឡើង ដូច្នេះហើយគេត្រូវតែប្រញាប់បូកសរុបរឿងហេតុដែលគេមានក្នុងដៃឆ្ពោះទៅរកការសន្និដ្ឋាន…

«ខ្ញុំរកឃើញរឿងមួយចំនួនដែលហាក់ដូចជាពន្លឺសម្រាប់យើង!»

វិទូនិយាយដោយទឹកមុខជាក់លាក់ តែលោកសារឿនសម្ដីញាប់ជាង៖

«ខ្ញុំសុំនិយាយមុន! ព្រោះបើលោកដឹង ប្រហែលអាចជួយខ្ញុំច្រើនជាងនេះ!»

វិទូញាក់ចិញ្ចើមថាយល់ស្រប គាត់ក៏និយាយរ៉ាវ៖

«យើងរកឃើញមនុស្សប្រុសដែលមានប្រជ្រុយដៃនោះ!»

នាយប៉ូលិសងើបមុខដោយភ្ញាក់ផ្អើលគេរបូតមាត់៖

«ល្អណាស់! សុំសរសើរ!»

«តែគេមិនមែនជាអ្នកសម្លាប់ឈ្មោះណិចទេ!» គាត់បន្ថែមភ្លាម។

«រឿងនេះខ្ញុំដឹងហើយ!» វិទូឆ្លើយទាំងញញឹម។

«លោកគិតធ្វើយ៉ាងណាទៀត?!» លោកសារឿនសួរវិញ។

«ខ្ញុំត្រូវតែរកអ្វីមួយបញ្ជាក់ថា ម្នាក់ដែលមុននេះពូបាននិយាយនឹងខ្ញុំតាមទូរសព្ទនោះ តើគេពិតជាជនដៃដល់មែនឬក៏អត់?!»

លោកសារឿនងក់ក្បាល ហើយបែរខ្លួនដើរទៅមុខកុំព្យូទ័របើករកអ្វីមួយច្រើនទំព័រណាស់បង្ហាញនាយប៉ូលិសវិទូ។

រូបភាពជាច្រើនសន្លឹកត្រូវបានផុសលើ Screenហើយវិទូសម្លឹងដោយយកចិត្តទុកដាក់។ សំឡេងប៉ូលិសវ័យចំណាស់ពោលមកបន្ថែម៖

«តៃកុងឡាននោះ គឺថាដូចខ្ញុំនិយាយប្រាប់លោកតាមទូរសព្ទហើយ! គេនោះមានក្លិនម្យ៉ាងដែលខ្ញុំចាំបានថា វានៅសេសសល់ពេលដែលយើងទៅដល់ផ្ទះអ្នកស្លាប់ភ្លាម! វាមិនមែនជាក្លិនគ្រឿងសម្អាងក្រែមម្សៅមនុស្សស្រី ក៏មិនមែនជាក្លិនបារីថ្នាំជក់! ពឹងលើខ្ញុំតែឯង យើងមិនអាចជួយអ្វីដល់ខាងពិសោធន៍បានទេ ព្រោះយើងមិនអាចគ្រប់គ្រងក្លិនក្នុងបរិយាកាសបាន ដូច្នេះហើយបានជាខ្ញុំបោះបង់ចោលការកត់ត្រាអំពីរឿងនេះក្នុងកំណត់ហេតុ! ប៉ុន្តែពីព្រឹកមិញ ពេលយើងជួបតៃកុងឡាននោះ ខ្ញុំបានឃើញរបស់មួយក្នុងហោប៉ៅគេ!»

«របស់អី?!»

«វាជាខ្សៀសិប្បនិមិត្ត លៀនក្បាលចេញពីក្នុងហោប៉ៅគេ!»

វិទូយល់ថា បុរសនេះទំនងជាទើបតែរកឃើញតម្រុយនៃក្លិនថ្នាំតមបារីដែលសាយភាយចេញពីក្នុងខ្សៀសិប្បនិមិត្ត។ នាយសម្លឹងរូបភាពខ្សៀច្រើនប្រភេទក្នុងកុំព្យូទ័រដែលគាត់បង្ហាញមក។

សំឡេងគាត់ពន្យល់បន្ថែម៖

«ពេលគេចេញទៅ ខ្ញុំបានស្វែងរកព័ត៌មានបន្ថែមពីរបស់នោះ! ខ្ញុំស្វែងរកព័ត៌មានពីច្រើនកន្លែង ចុងក្រោយ លទ្ធផលបង្ហាញថាក្លិនថ្នាំក្នុងខ្សៀតមបារីនេះអាចរក្សាក្លិនក្នុងបរិយាកាសដល់ទៅ៤៨ម៉ោង អញ្ចឹងបានជាឃាតកមិនដឹងទេថាវាបានទុកក្លិននេះនៅឯបន្ទប់របស់ឈ្មោះណិច!»

វិទូញញឹមសម្លឹងមុខបុរសប្រកបដោយបទពិសោធន៍ម្នាក់នេះ ហើយគេនិយាយបន្តពីមាត់គាត់៖

«ព្រឹកមិញ ពេលដែលពូជួបតៃកុងឡាននោះ បញ្ជូនគេមកប៉ុស្តិ៍! ហើយពេលដែលខ្ញុំក៏ខលសួរពូ ពូក៏ប្រាប់ថាលើខ្លួនគេមានក្លិនឱសថតមបារីនេះ បេះបិទនឹងក្លិនដែលពូចាប់អារម្មណ៍នៅទីកើតហេតុ!»

«លោកឧត្ដមសេនីយ៍ឮហើយក៏បោះបង់ចោលការនិយាយជាមួយមេធាវីសូត្រ និស្ស័យ ហើយបើកឡានទៅរកអ្នកនាងភីណាភ្លាម លោកខ្លាចថានាងជាជនរងគ្រោះបន្ទាប់?!»

វិទូមិនឆ្លើយគេសួរប្រញាប់៖

«ពូសារឿន ពូបានដកហូតវត្ថុនោះពីគេទុកជាភ័ស្តុតាងដែរ?!»

«អត់ទេទាន! បើវានោះជាអ្នកសម្លាប់ឈ្មោះណិច វាប្រាកដជាមិនមែនអ្នកបើកឡានធម្មតាទេ បើយើងទារយករបស់នោះវាប្រាកដជាដឹងខ្លួន!»

«ខ្ញុំទទួលស្គាល់! តែ…..បើពូក៏សង្ស័យតៃកុងឡាននោះ លែងគេចេញទៅវិញធ្វើអីទៅ? ម៉េចមិនឈ្លេចសួរចម្លើយគេ?!»

«ព្រោះភ័ស្តុតាងផ្សែងតមបារីសិប្បនិមិត្តមិនអាចជួយអ្វីលើតុលាការបានទេ!…. ក្រៅពីនេះ…. ចំពោះគេ យើងមិនមានអីសម្រាប់ដាក់បន្ទុកទាំងអស់!»

វិទូងក់ក្បាល៖

«ហើយពូក៏ចង់លែងត្រីឱ្យស៊ីសន្ទូច?»

លោកសារឿនញញឹម៖

«ខ្ញុំជឿបើវាពិតជាអ្នកដៃដល់ និងជាអ្នកដែលបន្សល់ក្លិនតមបារីនៅផ្ទះជាងបញ្ចូលភ្លេង ពេលនេះវាបាត់ម្ចាស់ស្រីហើយ វាមុខតែធ្វើអ្វីម្យ៉ាង!»

ដោយទឹកមុខពិចារណា វិទូនិយាយបន្ថែមទាំងដៃចុចបញ្ជាកុំព្យូទ័រពិនិត្យភិនភាគរូបសូហ្វ័រក្មេងរបស់ភីណា។ មាត់គេនិយាយបន្ត៖

«ព្រោះតែមធ្យោបាយរបស់ពូ ខ្ញុំបានរកឃើញបន្ថែមតម្រុយខ្លះ នៅក្នុងបន្ទប់អូតែលដែលភីណាជួលឱ្យម្នាក់នេះនៅក្បែរៗនាង!»

«អីខ្លះទៅ?!»

«ថ្នាំផ្សះ និងអាលែកស៊ី!!»

«តែពេលមកដល់កន្លែងប៉ូលិស វានោះសុខភាពម៉ឹងធម្មតា!»

«គ្រប់គ្នាដែលធ្លាប់ទៅកាន់ផ្ទះអ្នកស្លាប់ សុទ្ធតែមកវិញមានអាការៈតឹងច្រមុះហៀរសម្បោរ! ដោយសារតែនៅទីនោះមានលំអងស្មៅម្យ៉ាង អ្នកស្រុកក្បែរៗនោះទើបគេស្គាល់ថាវាមានឈ្មោះ កន្ត្រើយកណ្ដាស់! ស្មៅកន្ត្រើយនេះវាលូតលាស់ឡើងតែក្នុងខែរងាចុងឆ្នាំ ហើយដុះដោយកន្លែងតែប៉ុណ្ណោះ! អ្នកណាក៏ដោយឱ្យតែមានលំអងវានៅក្នុងដង្ហើម គេរមែងមានអាការៈមិនស៊ាំដែលធ្វើឱ្យ ហៀរសម្បោរកណ្ដាស់ស្រដៀងនឹងជំងឺឆ្លងផ្ដាសាយ!»

ជនចំណាស់សញ្ជឹងគិតបើកភ្នែកធំៗ។

វិទូបង្ហាញរូបភាពលំអងស្មៅមួយសំណុំដែលលោកសារឿននឹកឃើញថា គេបានឱនរើសពីលើឥដ្ឋកាលទៅដល់ផ្ទះអ្នកស្លាប់។

កម្ទេចកំទីស្មៅក្រៀមទាំងនោះត្រូវគេថតវាទុកបង្ហាញទៅលើកុំព្យូទ័រ។

វាជាឯកសាររបាយការណ៍ដែលគេទទួលបានក្នុងMailរបស់ខ្លួន នៅការិយាល័យវិភាគវត្ថុតាងឧក្រិដ្ឋកម្ម។ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលរបស់បុរសចំណាស់កើនឡើងស្រឺតៗ ទន្ទឹមនឹងការវិលមកវិញនូវសម្ដីមួយចំនួនក្នុងការចងចាំរបស់គាត់….

កាលពីគាត់សួរចម្លើយភីណាលើកដំបូង «ចុះយប់មិញ គាត់មានអ្វីប្លែកដែរ?» «គាត់មានសុខភាពមិនសូវល្អទេ ផ្ដាសាយផងអីផង កោតតែប៉ូលិសគិតថាគាត់ទៅសម្លាប់មនុស្ស?! តាមទូរសព្ទ គាត់កណ្ដាស់ ក្អកខ្លាំង ខ្ញុំដេញគាត់ឱ្យទៅរកទិញថ្នាំលេប គាត់ប្រហែលជារើសកន្លែងទិញណាស់ ព្រោះពលរដ្ឋអាមេរិកប្រយ័ត្នរឿងប្រើថ្នាំនេះបំផុត ដូច្នេះហើយបានជាពួកលោកថាគាត់ចេញក្រៅយូរកាលពីយប់មិញ!»

សម្ដីសិក្ខា «ខ្ញុំមិនបានកុហកទេ ពេលនោះ បងខ្ញុំដេញឱ្យខ្ញុំវិលទៅភ្នំពេញវិញ ព្រោះប្រពន្ធគាត់រកខ្ញុំឱ្យជូន! ខ្ញុំហត់ពេក ខ្ញុំកើតផ្ដាសាយផង ហូរសម្បោរយ៉ាងខ្លាំង គឺគាត់ក៏កើត ខ្ញុំក៏កើត ខ្ញុំសុំគាត់ដេកដល់ម៉ោងបីភ្លឺទើបចេញទៅវិញ!»

រំលឹកហេតុការណ៍ទាំងអស់មកវិញ លោកសារឿនងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ ហាក់ស្លុងទៅក្នុងហេតុការណ៍។ តែយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់នៅតែបោះសំណួរបញ្ចប់ចម្ងល់តូចល្អិតទាំងឡាយ៖

«លំអងផ្កា និងអាការៈក្អកផ្ដាសាយមិនបានបញ្ជាក់ពីអ្វីៗជាដុំកំភួនដូចគ្នា! គិតមើលបើបីនាក់នោះធ្លាប់ទៅទីនោះសុទ្ធតែកើតផ្ដាសាយ ចុះម៉េចយើងបីនាក់ ដែលទៅពិនិត្យទីនោះគ្មានអ្នកណាម្នាក់កើត?!»

តែវិទូប្រហែលរកបានចម្លើយសម្រាប់ខ្លួនគេជាស្រេចលើករណីនេះហើយ បានជាគេញញឹមតប៖

«ងាយស្រួលយល់ទេពូ! អ្នកស្រុកបានឱ្យដឹងថាកន្ត្រើយកណ្ដាស់មានការប៉ះពាល់ដល់ដំណកដង្ហើមតែនៅពេលយប់ ហើយសីតុណ្ហភាពត្រជាក់! លំអងវាបានសាយភាយចេញជាមួយសីតុណ្ហភាពដែលបញ្ជាក់ថា បីនាក់នោះប្រាកដជាត្រូវតែទៅដល់ទីនោះក្នុងពេលម៉ោងតំណាលៗគ្នាមុនក្រោយគ្នាតិចតួច ហើយក្នុងយប់តែមួយ ក៏ប្រហែលជាយប់ដែលឈ្មោះណិចត្រូវគេសម្លាប់!»

ចម្លើយរបស់នាយប៉ូលិសជួយឱ្យបុរសចំណាស់បញ្ចេញការសន្និដ្ឋានរបស់ខ្លួន៖

«បើមេធាវីជំនិតនិងសិក្ខាបានចេញពីកន្លែងនោះមុនពេលជនរងគ្រោះត្រូវគេធ្វើឃាត មានន័យថាអ្នកទីបីបានទៅដល់ក្រោយគេ ហើយក៏រងផលប៉ះពាល់ពីលំអងកន្ត្រើយនេះដូចគ្នា!»

វិទូងក់ក្បាលនិយាយបន្ថែម៖

«មិនមែនចៃដន្យទេ! នៅព្រឹកដែលពួកយើងទៅពិនិត្យទីនោះ មេធាវី សូត្រ និស្ស័យបានឈរពីបន្ទប់ទឹកអ្នកស្រុកក្នុងទីកំបាំងមួយ ហើយនាងបានឃើញជនដដែលនេះចាកចេញពីម្ដុំៗនោះ!»

ពូសារឿនជ្រួញចិញ្ចើម វិទូងក់ក្បាលបញ្ជាក់ថាអ្វីដែលគាត់កំពុងឮគឺជាការពិត។ គាត់របូតមាត់តិចៗ៖

«វាមិនដែលជួនថ្នាក់នេះទេ!»

ពេលនេះគាត់យល់ហើយពីមូលហេតុដែលគេគាំទ្រឱ្យគាត់លែងត្រីសិន ហើយគេរួសរាន់ទៅរកភីណាស្លើតស្លក់។

«លោកមានភ័ស្តុតាងអ្វីថែមពីលើនេះទេ!? ខ្ញុំចង់ហៅគេមកសួរចម្លើយឱ្យច្បាស់!»

វិទូងក់ក្បាល ហើយនិយាយ៖

«ដែលចម្លែកគឺថានៅស្រុកខ្មែរ មនុស្សវណ្ណៈធម្មតាមិនសូវយល់ពីអត្ថន័យនៃការប្រើថ្នាំទេ! តែលោកមើលចុះប្រភេទថ្នាំដែលម្នាក់នេះប្រើ មិនមែនប្រភេទផ្សំតាមឱសថស្ថានធម្មតា ប៉ុន្តែគឺពួកផ្សះ និងអាលែកស៊ីដែលមានតម្លៃខ្ពស់ជាងថ្នាំធម្មតា គេក៏មិនងាយរកទិញដែរ បើគេនោះមិនសូវមានចំណេះដឹងផ្នែកឱសថ មានតែអ្នកជំនាញទេដែលដឹងថាឱសថនេះថ្លៃបន្តិច តែវាមិនប៉ះពាល់សុខភាពខ្លាំងដូចថ្នាំផ្ដាសាយដែលលក់រាយរង!»

«លោកចង់មានន័យថា…..?»

«អ្នកបើកឡានម្នាក់មានប្រាក់ខែតិចតួច ម៉េចក៏ចេះរើសថ្នាំលេបគ្រាន់បើម្ល៉េះ? ខ្ញុំពិតជាចង់និយាយជាមួយម្នាក់នោះ ដើម្បីដឹងពីគេថាគេជាមនុស្សរបៀបណា?!» វិទូបន្ថែម។

លោកសារឿនយល់ស្រប៖

«គេស្ងប់ស្ងាត់ ហើយស្លូតបូត! បើលោកចង់ជួប…..»

«….មិនមែនពេលនេះទេ!»

គាត់គិតចុះឡើងរួច ទើបងើបមុខសម្លឹងវិទូដោយភាពស្ញប់ស្ញែង៖

«ខ្ញុំដឹងហើយថាលោកឧត្ដមសេនីយ៍មានគម្រោងការអ្វីបន្ត ក្រោយពីនាំស្រីៗទាំងពីរនាក់មកផ្ញើកន្លែងខ្ញុំ?!»

«ខ្ញុំត្រូវការដឹងពីបុគ្គលភាពម្នាក់នោះ មុនពេលហៅគេមកឆ្លើយនឹងភ័ស្តុតាងអស់ទាំងនេះ! ខ្ញុំចង់ឱ្យពេលដែលយើងហៅគេមកជាលើកទីពីរ យើងមានមូលដ្ឋានគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ឃាត់ខ្លួនគេ!»

«បាន! ខ្ញុំចាត់មនុស្សធ្វើ!»

«អត់ទេ!» គេឃាត់ ព្រោះលោកសារឿនបម្រុងទៅ។

គាត់ងាកមកវិញគេនិយាយបន្តដោយក្រសែភ្នែកមុត៖

«ពូ! បើម្នាក់នេះនៅពីក្រោយរឿងទាំងអស់មែន របរបើកបររបស់គេគ្រាន់តែជាស្រោមស្រោបបន្លំពីក្រៅប៉ុណ្ណោះ!»

លោកសារឿនបើកភ្នែកមូលក្លុំ គេប្រិចភ្នែកដាក់គាត់ ហើយពោលបង្ហើយ៖

«មនុស្សនេះមិនល្ងង់ទេ! យើងប្រើមនុស្សផ្ដេសផ្ដាសអាចខូចការ! ហើយ….គ្រោះថ្នាក់!!»

លោកសារឿនដកដង្ហើមឃូរ ងក់ក្បាលតិចៗឈ្ងោកមុខគិត។

នាយប៉ូលិសវ័យក្មេងបន្ថែម៖

«ខ្ញុំទៅធ្វើខ្លួនឯង!»

លោកសារឿនងើបមុខមកសាជាថ្មី វិទូបន្ថែម៖

«ខ្ញុំត្រូវទៅហើយ!»

«ឥឡូវនេះ?!» គាត់របូតមាត់សួរ។

«បាទ តែមុនពេលទៅ ខ្ញុំសុំជួបជនសង្ស័យទីមួយរបស់លោកសិន!»

លោកសារឿនដឹងភ្លាម «ជនសង្ស័យ» ដែលគេទើបតែបង្ហើបនោះជាអ្នកណាទៅហើយ តែគាត់នៅតែមិនអស់ចិត្ត ព្រោះថាវិទូទៅជួបជំនិត តើគេអាចបង្កើតជាបរិយាកាសតឹងតែង ឬធូរស្រាល?

គាត់សម្លឹងនាយ តែមិនអាចលាក់បាំងភាពទីទើរ៖

«ឧត្ដមសេនីយ៍ចង់ជួបមេធាវីជំនិត????»

វិទូងក់ក្បាលមិនពង្វាង៖

«បាទ! ១៥នាទី! គឺ១៥នាទីប៉ុណ្ណោះ!»

លោកសារឿនរិះគិតតែតំណាលគ្នានោះគាត់ងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ៖

«បាទ!»

គាត់បែរខ្លួនជៀសផ្លូវឱ្យនាយដើរទៅ។

កាត់តាមពីមុខគាត់ វិទូឆ្លៀតញញឹមសួរ៖

«ពូខ្លាចអី?!»

«មានឯណា?!»

នាយញញឹមបន្ត៖

«ពូខ្លាចគេនោះមិនសប្បាយចិត្តដែលឃើញខ្ញុំ?!»

លោកសារឿនមិនបដិសេធ តែគាត់និយាយបង្វែរ៖

«គេជាជនសង្ស័យ! គេកំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពយោងអាត្មា!»

គាត់ថាចប់ក៏ដើរទៅនាំផ្លូវនាយឆ្ពោះទៅរកបន្ទប់សម្រាប់ជនជាប់សង្ស័យស្នាក់នៅ។

នៅតាមផ្លូវ គេសម្លឹងតាមប្រលោះចម្រឹងបង្អួច អ្នកឃើញនារីទាំងពីរកំពុងអង្គុយលើសាឡុងជជែក គ្នាដោយនៅលើដៃមានកាន់កាហ្វេម្នាក់មួយកែវ។

ស្រីតូចភីណាកំពុងប្រកាន់ទឹកមុខព្រួយបារម្ភ ឯមេធាវីស្រីខំព្យាយាមជជែកអ្វីម្យ៉ាងញញឹមញញែមបង្វែរបរិយាកាសឱ្យនាង។

វិទូញញឹមចុងមាត់។

ស្រមោលនារីអ្នកច្បាប់មានស្រាប់ក្នុងបេះដូងនាយទៅហើយ ហើយនាយដឹងថានាងមានចរិតលក្ខណៈបែបណាល្មមអាចដោះស្រាយស្ថានការណ៍នេះបាន។

នាយដើរហួសទៅ។

ទីដែលត្រូវមកដល់គឺគង់តែមកដល់។

ទ្វាររបើកខ្វាកលេចរូបរាងបុរសអ្នកច្បាប់ដែលបានជាប់នៅទីនេះបីថ្ងៃមកហើយ។ គេងើបមុខសម្លឹងមកអ្នកទាំងពីរ ហើយបញ្ឈប់ភ្នែកនៅត្រឹមកម្រាលឥដ្ឋ។

រឿង៖ សំណុំឯកសារ Z22 ភាគទី១២

Bo Bo — Thu, 20 Jan 2022 11:02:00 +0000

វិទូដឹងថាគាត់សៅហ្មងដែលខំជួយពន្យារពេលឡើងតុលាការ ខំជឿទុកចិត្តនាំទៅរកផ្ទះតូចនៅស្ទឹងហាវទាំងយប់ មិនសមមេធាវីខ្មែរអាមេរិកសុខចិត្តនិយាយលឹបល មិនប្រាប់ការពិតអញ្ចឹងនោះទេ។

គេញញឹមលួងលោមបុរសចំណាស់ ទទួលកុំព្យូទ័រពីដៃសម្រាលកម្លាំងគាត់ ហើយបណ្ដើរគាត់ដើរទៅមុខដោយនិយាយអមផង៖

«មនុស្សយើងជួនកាល គេមានហេតុផលរបស់គេបានជាចាំបាច់ត្រូវលាក់លៀមរឿងខ្លះ! នេះគេហៅថាជីវិត អ្វីៗមិនអាចត្រង់ដូចបន្ទាត់ទេ មែនទេពូ?!»

លោកសារឿននិយាយវិញផូង៖

«អ្នកអនុវត្តច្បាប់ មិននិយាយពីមនោសញ្ចេតនាទេ! ហើយច្បាប់គឺត្រង់ដូចបន្ទាត់!»

វិទូដឹងថាគាត់កំពុងស្មុគស្មាញដែលបំបែកក្ដីយូរទៅ វិលទៅៗ ដូច្នេះគេមិនប្រកាន់មានតែពន្យល់ឱ្យអ្វីៗធូរស្រាលជាងមុនវិញ៖

«មិនមែនទេ! ច្បាប់គឺបត់បែន! ពូឃើញហើយទេតើ!? មាន៥ករណី ដែលចែងពីមាត្រា៣១ ដល់មាត្រា៣៧ នៃក្រមព្រហ្មទណ្ឌ! ឧទាហរណ៍ ការចែងថាបើប្រព្រឹត្តបទល្មើស នៅពេលដែលខ្លួនកើតវិបល្លាសស្មារតី ជននោះមិនទទួលខុសត្រូវព្រហ្មទណ្ឌទេ! ករណីប្រព្រឹត្តអំពើល្មើស ដោយមានការអនុញ្ញាតពីច្បាប់ ឧទាហរណ៍ ទាហានសម្លាប់សត្រូវក្នុងសមរភូមិ ក៏មិនត្រូវជាប់ទោសពីបទឃាតកម្មដែរ! ប៉ូលិសដែលទម្លុះទម្លាយទ្វារចូលទៅឆែកឆេរលំនៅស្ថានឯកជន ទៅតាមសាលក្រមតុលាការ ក៏មិនត្រូវជាប់ទោសពីបទរំលោភលើលំនៅស្ថានដែរ! ការប្រព្រឹត្តដើម្បីការពារខ្លួនឯង ការពារអ្នកដទៃ ឬការពារទ្រព្យសម្បត្តិ ពីការរំលោភឈ្លានពានណាមួយ ក៏ត្រូវរួចផុតពីការទទួលខុសត្រូវព្រហ្មទណ្ឌ! អ្នកប្រព្រឹត្តល្មើសដែលប្រឈមមុខនឹងស្ថានភាពចាំបាច់នៃលក្ខខណ្ឌធម្មជាតិ ដូចជា ក្នុងករណីមិនមានអ្វីទទួលទាន ឃ្លានខ្លាំងជិតដាច់ពោះស្លាប់ ហើយចាំបាច់ត្រូវលួចចំណីអាហារ គ្រូពេទ្យក្នុងពេលជួយសម្រាលកូន ដើម្បីជួយជីវិតម្តាយ ចាំបាច់ត្រូវតែសម្លាប់ទារក អ្នកបើកឡានដាច់ហ្វ្រ័ងចុះជម្រាល ហើយបង្ខំចិត្តបើកចេញពីផ្លូវទៅបុកផ្ទះអ្នកស្រុក ដើម្បីចៀសវាងកុំឲ្យបុកមនុស្សនៅខាងមុខ។ល។ ទាំងនេះគឺជាភាពបត់បែននៃច្បាប់!»

«ពូនិយាយម៉េចនឹងឈ្នះលោកឧត្ដមសេនីយ៍ ដែលស្ពាយសក្ដិលើស្មាធំជាងពូនោះ?! តែពូសុំប្រាប់លោកឧត្ដមសេនីយ៍! ចិត្តល្អនាំតែក្រខ្លួនទេ!»

វិទូសើច ៖

«អ្នកចិត្តល្អមែនទែន ប្រហែលមិនមែនខ្ញុំទេ!» ដឹងថាគេមានចេតនាសរសើរខ្លួន គាត់ក៏ទ្រាំរំភើបមិនបានសើចវិញមួយរំពេច។

«អ្នកណាចិត្តល្អ អ្នកណាចិត្តអាក្រក់នៀក?!»

សំឡេងស្រួយស្រេះរបស់មេធាវីស្រីលាន់មក ហើយនាងក៏បង្ហាញខ្លួនជាមួយស្នាមញញឹមចិញ្ចាច។វិទូតាមពិត គឺនឹកនាងស្រាប់ទៅហើយ។ តាំងពីបែកគ្នានៅខាងក្រោយសណ្ឋាគារ គេក៏មិនដឹងនាងទៅណាមកណាដែរ ពេលនេះ នាងស្រាប់តែបង្ហាញខ្លួនយ៉ាងរហ័ស គេសប្បាយចិត្ត តែធ្វើជានិយាយឌឺដង៖

«រហ័សមែនអ្នកច្បាប់ការពារចុងចោទ! គឺរហ័សខាងមកស៊ើបយកការណ៍!»

នាងបូញមាត់បដិសេធ៖

«គិតអីឱ្យសុទិដ្ឋិបន្តិចផងទៅ!»

លោកសារឿនញញឹមប្រមូលកុំព្យូទ័រពីដៃនរៈយើងមកវិញ ហើយហួសទៅមុនដោយដាក់ផ្លែសិន៖

«នៅនិយាយគ្នាចុះ! អត់រំខានទេ!»

នាងឱនលំទោនដាក់គាត់ ឯនរៈយើងខាំមាត់តិចៗសម្លឹងស្រីស្អាតដែលប្រើឈុតផ្កាស្រស់បំព្រងមិនចាញ់ភីណាកាលពីម្សិលមិញឡើយ៖

«នាងមកដើរលេងឆ្នេរ ឬក៏មកធ្វើការ!?!»

ធីតាមិនមាត់ នាងដឹងថាគេឌឺរឿងសំលៀកបំពាក់នាងនាងក៏ចាក់បណ្ដោយ៖

«គិតម៉េចគិតទៅ តែកុំសន្និដ្ឋានអគតិទៅបានហើយ!»

«នាងមិនត្រឹមចូលចិត្តរារាំងការងារប៉ូលិសទេ ថែមទាំងជាអ្នកស៊ើបមិនសំចៃទៀត!»

«ម៉េចទៅដែលហៅអ្នកស៊ើបមិនសំចៃនោះ?!»

គេឈប់ឆ្លើយ ព្រោះរវល់តែប្រើពន្លឺភ្នែកភ្លឺស្រទន់ សម្លឹងនេត្រាខ្មៅយង់របស់នាង។

គេដឹងថាអនុភាពស្នេហាកំពុងតែទាក់ទាញគេដល់ថ្នាក់លែងចង់ហានិយាយ ព្រោះខ្លាចរំខានចរន្តសម្ងាត់នៃបេះដូងដែលកំពុងរត់រកគ្នានេះ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឃើញនាងសើចកាន់តែស្អាត គេកាន់តែចង់ឌឺដង គេនិយាយដោយទឹកមុខមោទនភាព៖

«ចង់ដឹងការសម្ងាត់របស់ប៉ូលិស ចង់ឈ្នះក្ដី ប្រឹងញញឹមបោកចិត្តអ្នកស្រុកបានល្អណាស់នៀក!»

«ហើយអ្នកស្រុកណាទៅស្រួលឱ្យគេបោកចិត្តម៉េះ?!»

«គឺអ្នកស្រុកដែលស្លូតៗ!»

នាងក្របួចមាត់៖

«បើស្លូតមែន???? អញ្ចឹងប្រាប់មក! សិក្ខាសារភាពទេ?!»

វិទូដៀងភ្នែកមករកស្រីស្ងួន ហើយគេបញ្ចប់ការឆ្លើយតបដោយញញឹមផ្គើននាង។

នារីញាក់ចិញ្ចើមភ្លែត៖

«ហើយចុះឯកសារក្នុងដៃនេះ?!»

«ស្មានថាខ្ញុំល្ងង់?»

គេនិយាយផង ទាញទៅលាក់បំពួនក្រោយខ្នងផងធ្វើឱ្យនារីតាមសម្លឹងមិនដាក់ភ្នែក។

«បាន! អត់និយាយក៏មិនអី! ខ្ញុំ……»

នាងស្រាប់តែឈប់មាត់ ហើយសម្លឹងទៅហួសពីសំណុំឯកសារនៅលើដៃនាយទៅទៀត។

ភ្នែកនាងព្រិចរិះគិត ពេលបបូរមាត់និយាយខ្សឹបៗ៖

«ម្នាក់នេះ…..ខ្ញុំដូចប្រហែលមុខ»

វិទូនិយាយតបវិញទាំងញញឹម៖

«មានស្ទីលបញ្ឆោតទៀតហ្ន៎!»

គេគិតថានាងកំពុងមានចេតនាបំបែកការប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយដណ្ដើមយកឯកសារដែលបានពីការសួរចម្លើយនោះទៅពិនិត្យ តែស្រស់ស្រីហាក់មិនអើពើនឹងការវាយតម្លៃរបស់គេសោះ។

នាងនៅតែសម្លឹងទៅទីនោះ វិទូក៏ឈប់សើច ហើយងាកមើលតាមនាង។

…នៅក្បែររថយន្តដែលគេនៅចំណាំបាន គេឃើញបុរសវ័យក្មេងម្នាក់ ដែលគេប្រាកដច្បាស់ថាជាអ្នកណា កំពុងត្រូវនាំខ្លួនចេញមកដោយប៉ូលិសពីរនាក់។

គ្មានការដាក់ខ្នោះដៃទេ តែបុរសនោះដើរទៅតាមប៉ូលិសតាមសម្រួល។

វិទូនិយាយតិចៗដាក់មេធាវីស្រី៖

«អ្នកបើកបររបស់គ្រួសារភីណា! គេត្រូវហៅមកសួរចម្លើយដែរ? លោកសារឿនគួរតែប្រាប់ខ្ញុំ!»

ភីណានៅតែមិនមាត់ តែនាងបន្តសម្លឹងដំណើរជននោះពីចម្ងាយទាំងទឹកមុខងឿងឆ្ងល់ ទោះបីប៉ូលិសនាំគេទៅកាន់អគារនៅទិសដៅផ្សេងហើយក៏ដោយ។

«ពូ! យើងសួរចម្លើយអ្នកបើកឡានភីណាដែរ?!»

សំឡេងគេនិយាយទូរសព្ទលាន់មកទាញអារម្មណ៍និស្ស័យឱ្យវិលត្រឡប់មកវិញ។ នាងងាកមកសម្លឹងនាយប៉ូលិសស្រស់សង្ហាដែលកំពុងសន្ទនាជាមួយនឹងលោកសារឿន នាងត្រៀមសំដីជាច្រើនចង់និយាយទៅកាន់គេ ប៉ុន្តែមិនទាន់បាននិយាយ ព្រោះគេនៅស្ដាប់លោកសារឿនបូរបាច់ដែលធ្វើឱ្យមេធាវីអន្ទះសាជាខ្លាំង។

ពេលគេចុចទូរសព្ទបិទភ្លាម នាងហាភ្លែត៖

«លោកដឹងទេ…..»

គេលើកដៃកាត់ ជាសញ្ញាថាគេមិនទាន់មានពេលសម្រាប់ស្ដាប់ឡើយ៖

«សុំទោស! ខ្ញុំត្រូវទៅហើយ!»

គេចាកចេញទាំងទូរសព្ទមិនទាន់ទុកវិញស្រួលបួលនៅឡើយ។

នាងដើរតាមយ៉ាងញាប់៖

«លោកក៏គួរស្ដាប់ខ្ញុំសិនដែរ! គឺវាសំខាន់ណាស់ណា៎!»

«ខ្ញុំមានការសំខាន់ជាងនេះ ពេលក្រោយណា៎ អូខេ?!»

គេចុចបើកទ្វារឡានហើយ តែនាងនៅតែព្យាយាម៖

«លោកស្ដាប់ខ្ញុំបន្តិចទៅ! តែ១នាទីទេ!»

គេនៅស្ងៀមពេលដែលលូកដៃដល់មាត់ទ្វារឡាន ហើយងាកមករកស្រីស្អាត។ នាងមិនមែនលេងសើចទេ អ្វីម្យ៉ាងលំបាកចិត្តស្ដែងឡើងតាមកែវភ្នែកនាងទាំងសងដែលសម្លឹងមកនាយ។

គេលើកដៃចង្អុលទ្វារ៖

«ឡើងមក! មានពីណាឃាត់?!»

នាងហាក់ត្រេកអរ ព្រោះនឹកមិនឃើញរឿងថាជិះឡានទៅតាមគេនឹងអាចបានជជែកគ្នា។

ស្រីស្អាតរត់ឡើងទ្វារម្ខាងធ្វើឱ្យប្រុសសង្ហាញញឹមនឹងភាពអន្ទះសារបស់នាង។

គេញញឹមឱ្យនាងឃើញ ធ្វើឱ្យនាងដឹងខ្លួនមកវិញនឹកក្នាញ់។

ពេលគេរឺយ៉ែរឡានចេញពីចំណត នាងនិយាយងរង៉ក់៖

«ពីណាធ្វើឱ្យលោកឧត្ដមសេនីយ៍រហន់ម៉េ្លះ? ទៅរកភីណាហើយមើលទៅ!»

«និយាយត្រូវ! ឱ្យមេដាយមួយ!»

គេតបឌឺនាងដូច្នេះ ធ្វើឱ្យស្រីតូចបើកភ្នែកធំៗ ព្រោះកាលពីនិយាយរឿងភីណា គឺនាងនិយាយលេងទេ មិននឹកស្មានថាកំពុងតែប្រញាប់ប្រញាល់នេះ គឺគេទៅរកនារីអ្នកមានមែនសោះឡើយ។

«ខ្ញុំស្មានតែលោករវល់រឿងកិច្ចការប្រទេសជាតិបានជាប្រញាប់ស្ទើរផ្អើលមនុស្សមួយកំពង់សោម!»

«កិច្ចការខ្ញុំជាមួយភីណាក៏សំខាន់ដូចគ្នា!»

«សំខាន់ស្អីទៅ!? លោកគួរបង្អង់ស្ដាប់ខ្ញុំសិនដែរ!»

«និយាយមក!»

«បាន! តែលោកសន្យាណា៎ រឿងនេះឱ្យភីណាដឹងមិនបានទេ!»

«នាងនិយាយដើមគេ?!»

«អត់ទេ! គឺសូហ្វ័រឡានរបស់ភីណា! ម្នាក់នេះ …ខ្ញុំដូចជាឃើញគេនៅក្បែរៗផ្ទះណិច….គឺជាងបញ្ចូលភ្លេងទូរសព្ទដែលត្រូវគេសម្លាប់!»

វិទូឈប់មាត់ដែលប៉ប៉ាច់ឌឺដងនាង ហើយបែរមកសម្លឹងនាងត្លែ។

ស្រីស្ងួនឃើញភ្នែកគេមុតពេក នាងទៅជាភ័យ។

នាងងាកមុខចេញទៅម្ខាង ហើយនិយាយលបៗ៖

«ម៉េច?? លោកមិនជឿ?!»

វិទូទម្លាក់សំឡេងពោលសួរខ្សឹបៗ៖

«និយាយមែននិយាយលេង? នាងចំណាំគេច្បាស់អត់?!»

និស្ស័យបូញមាត់៖

«ពីណានិយាយលេងរឿងអញ្ចឹងនោះ? ម្សិលមិញ ពេលលោក និងពូសារឿនចូលក្នុងបន្ទប់ជួលរបស់ឈ្មោះណិច ខ្ញុំដើររកទិញទឹកហូបនៅខាងក្រៅ ក៏ទៅរកសុំបន្ទប់ទឹកគេបត់ជើង ពេលរៀបចេញមកវិញ ខ្ញុំឃើញម្នាក់នេះដើរកាត់រ៉េវពីមុខផ្ទះចាប់ហួយនោះ! គេមានពាក់មួក ហើយគេដូចជាប្រញាប់ណាស់!»

វិទូបន្ថយល្បឿន ហើយរិះគិត។

និស្ស័យសម្លឹងទៅបុរសដែលកំពុងនៅក្បែរខ្លួននេះ នាងយល់ថាទោះបីគេចូលចិត្តឌឺដងកាច់កុងនាងតែពេលពិចារណារឿងក្តី គេដូចជាម៉ត់ចត់ណាស់។

បើនៅសុខៗ ពេលប៉ូលិសចុះទៅអង្កេតក្តីនៅទីកើតហេតុ ស្រាប់តែលេចមុខតៃកុងឡានរបស់ភីណាលឹបលនៅទីនោះដែរ តើវាមានន័យរបៀបម៉េច?

យ៉ាងណាមិញ នាងដឹងថាគេកំពុងគិតពីអ្វីដែលមុននេះនាងគិតឃើញដូចគ្នា។

នាងតាមដានអាកប្បកិរិយានឹងនរបស់គេបន្តិច ទើបនិយាយបន្ថែម៖

«បើកុំតែ លោកប្រាប់ថាម្នាក់នេះជាអ្នកបើកបរនៅផ្ទះបងជំនិត កុំអីខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរថាគេធ្លាប់ទៅកាន់ទីនោះ!»

សំឡេងវិទូលាន់មកខ្សឹបៗ៖

«និស្ស័យ!!»

«ចាស៎!»

វាជាលើកដំបូងដែលគេហៅឈ្មោះនាងផ្អែមយ៉ាងនេះ ស្រទន់យ៉ាងនេះ ឯនាងក៏ឆ្លើយតបទន់ភ្លន់យ៉ាងនេះ ធ្វើឱ្យនរៈដៀងភ្នែកមកសម្លឹងស្រីក្រមុំ។

នាងហាក់អៀនប្រៀននឹងកែវភ្នែកស្រទន់របស់គេ ក៏ងាកមុខចេញវិញ។

គេនិយាយខ្សឹបៗមកបន្ថែមទៀត៖

«បើមិនចាំបាច់ កុំទាន់និយាយរឿងនេះប្រាប់អ្នកណា!»

«រឿងណា?!»

«គឺរឿងដែលសូហ្វ័ររបស់ភីណាធ្លាប់ទៅកន្លែងអ្នកស្លាប់!»

និស្ស័យលើកចិញ្ចើមឆ្ងល់ នាងនិយាយតវ៉ា៖

«រឿងសំខាន់យ៉ាងនេះ ម៉េចក៏លោកលាក់បាំង? ពេលនេះពូសារឿនកំពុងសួរចម្លើយគេនោះមែនអត់? យកល្អយើងប្រាប់ពូសារឿនទៅ ឱ្យគាត់ឈ្លេចសួរគេនោះ ក្រែងបានចម្លើយខ្លះ!»

«នាងគិតថាគេមានពាក់ព័ន្ធនឹងការសម្លាប់ឈ្មោះណិច?!»

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ មិនទាន់ហ៊ានថាទេ តែចង់មិនចង់ គេបានទៅកាន់កន្លែងនោះ គេប្រាកដជាមានពាក់ព័ន្ធខ្លះ ឬមួយគេអាចដឹងអ្វីសំខាន់ជាងដែលយើងបានដឹង!»

នាងនិយាយតាមត្រង់ តែវិទូបែរជាបន្ថែមទម្ងន់ការសន្ទនា៖

«នាងគិតថាគេនោះត្រូវជំនិតប្រើឱ្យទៅសម្លាប់ឈ្មោះណិច?!»

ស្រីស្អាតឮហើយ តវ៉ាភ្លាម៖

«អត់ទេ! បើសង្ស័យ គួរតែសង្ស័យ ភីណា!»

វិទូប្រែទឹកមុខ ប៉ុន្តែគេនៅតែព្យាយាមនិយាយបន្ត៖

«ហេតុអី?!»

«ព្រោះនាងនិយាយកុហកជួយលាក់បាំងឱ្យគេនោះ! នាងថាអ្នកបើកឡានរបស់នាងសុំច្បាប់ទៅស្រុក តាមពិត គេនៅកំពង់សោមតាំងពីម្សិល!»

វិទូមិនមាត់មិនក និស្ស័យនិយាយបន្ថែម៖

«តាំងពីពេលដែលនាងនិយាយទម្លាក់អ្វីៗដាក់ការសង្ស័យទៅលើយុវជនប្អូនធម៌ប្ដីនាង ខ្ញុំគិតទៅហើយថានាងមិនមែនធម្មតាទេ! ឥឡូវនេះទៀត អ្នកបើកឡាននាងលេចមុខមកដល់កំពង់សោមស្ងាត់ៗ នាងមិនប្រាប់លោកសូម្បីមួយម៉ាត់ បានន័យថានាងនឹងគេរួមគំនិតគ្នា! ពីរនាក់គេកំពុងធ្វើអ្វីម្យ៉ាង បើមិនអញ្ចឹងទេ គេនោះទៅផ្ទះអ្នកស្លាប់ធ្វើអ្វី? ជួនគ្នាពេកហើយ ខាងភីណាក៏ចោទប្រកាន់សិក្ខាឱ្យប៉ូលិសចាប់បាត់!»

«នាងមិនទាន់ដឹងអីផង ប្រញាប់ប្រញាល់វាយតម្លៃមានតែចិត្តនាងនៅខឹងនឹងភីណាដែលឈ្នះបេះដូងនាងបានជំនិតជាស្វាមីឬយ៉ាងណា?!»

វិទូគិតដូច្នេះ តែគេក៏នៅតែរក្សាការពិចារណាស្ងាត់ស្ងៀម។

«ម៉េចលោកមិននិយាយមួយម៉ាត់? និយាយប៉ះពាល់ដល់គូដណ្ដឹងលោក លោកស្ងាត់មាត់តែម្ដង!កាន់ជើងគេល្មមៗទៅ! បើលោកស៊ើបក្តីតែរបៀបនេះ លោកស៊ើបយ៉ាងណាក៏មិនបានដឹងការពិតដែរ!»

វិទូដៀងភ្នែកមករកនាង គេផ្ទាន់៖

«នាងជាមេធាវី តែមិនគោរពសិទ្ធិអ្នកដទៃច្បាស់ណាស់! មួយម៉ាត់ៗ ក៏មានតែការសន្និដ្ឋានដែលគ្មានភ័ស្តុតាង!»

«ចុះលោក?! លោកលំអៀងទៅរកភីណា?! រឿងធំយ៉ាងនេះហើយ លោកគួរតែសួរចម្លើយនាងខ្លះ! បើលោកប្រើបច្ចេកទេសខ្លាំងៗរបស់លោក នាងកុហក ឬនិយាយពិត លោកមុខតែរកឃើញ!»

«ខ្ញុំកំពុងប្រញាប់ទៅសួរម្លើយគេហើយ!»

មិនស្មានថាវិទូស្រាប់តែស្របមកលឿនយ៉ាងនេះ នាងទៅជាភ្ញាក់ផ្អើល៖

«ថាម៉េច? លោកទៅសួរចម្លើយគូដណ្ដឹងលោកមែនក៏អី?!»

«អតីតគូដណ្ដឹង!»

គេនិយាយសង្កត់ពាក្យ ហើយប្រើសំឡេងតិចៗក្នុងការតវ៉ាជាមួយនាង។

ស្រីស្ងួនញញឹម ព្រោះនាងនៅចាំបានថាគេរំលឹកនាងដូច្នេះពីរដងមកហើយ តែមាត់នៅតែមានះ៖

«អញ្ចឹង?!»

នាងចង់ឌឺដងលេង តែគេវិញហាក់គ្មានពេល។ គេនិយាយរអ៊ូប្រាប់វិញ៖

«ចម្លើយរបស់សិក្ខាមានផលអាក្រក់ច្រើនចំពោះភីណា!»

និស្ស័យងាកមុខមកវិញយ៉ាងរហ័ស៖

«អញ្ចឹង?!»

វិទូមិនបែរមកទេ តែគេនិយាយតបវិញមួយៗ៖

«បន្ទាប់ពីសូហ្វ័រនោះ ប្រហែលដល់វេនភីណាហើយ!»

«មានន័យថា…..?!»

«ពូសារឿនច្បាស់ជាហៅនាងទៅសូរម្ដងទៀត!»

និស្ស័យងាកមុខចេញវិញ ព្រោះគិតយល់ នាងនិយាយទាំងរអ៊ូ៖

«ស្មានថាប្រញាប់អី?! តាមពិតមកជួយលាងទោសឱ្យ…..»

វិទូចាប់ហ្វ្រ័ងងឺត អុករាងកាយមេធាវីមិនឱ្យបញ្ចប់ប្រយោគវាយតម្លៃនេះបានឡើយ។

នាងងាកសម្លក់គេ គេរុញទ្វារចុះ ហើយនិយាយធ្វើហី៖

«ដល់ហើយ! ចង់ចុះដែរអត់? ឬក៏ចង់ចាំក្នុងនេះ? នឹងអាលចំហបង្អួចឱ្យ!»

នាងខាំមាត់រុញទ្វារចុះពីលើឡានជាមួយសម្ដីច្រែតៗ៖

«ទៅទេតើ! ទៅមើលមើល៍អ្នកខ្លះរកវិធីរបៀបណាការពារពួកមនុស្សខុស?!»

គេដើរវាងឡានមកឈរចំពីមុខនាង ហើយជ្រែងចង្កេះសម្លឹងនាងពីលើដល់ក្រោម ធ្វើឱ្យនិស្ស័យក្ដៅចិត្តណាស់ នាងនិយាយច្រេកៗដូចចង្រិត៖

«មនុស្សលំអៀង!»

ថាហើយនាងដើរហួសទៅ តែគេលូកដៃចាប់កដៃ ទាញនាងមកវិញ។

គេនៅសុខៗ ហ៊ានដល់ថ្នាក់លូកដៃមកចាប់កដៃនាងកណ្ដាលវាល ធ្វើឱ្យស្រីតូចបើកភ្នែកធំៗ ហើយឱនសម្លឹងមកមើលប្រអប់ដៃគេដែលនៅចាប់ម៉ឺង មិនលែងនាងងាយៗឡើយ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ គេលូកមកចាប់ដៃនាងថែមម្ខាងទៀត។

នាងងើបមុខសម្លឹងប៉ះកែវភ្នែកទាំងគូសែនស្រទន់ដៀងសម្លឹងមកដែរ។

សម្ដីនាងនៅតែច្រែតៗ៖

«ម៉េចនិយាយមិនឈ្នះគេ ចង់ប្រើកម្លាំងបាយ?!»

«មិនមែនមិនឈ្នះទេ គឺខ្ជិលនិយាយជាមួយពួកមនុស្សច្រែតៗ គ្មានហេតុផល!»

«លោកមានហេតុផលណាស់ហើយ ប៉ូលិសលំអៀង!»

បបូរមាត់នាងពិតជាព្រហើនណាស់បានជាវិទូលែងត ហើយឱនទៅក្បែរនោះ ធ្វើឱ្យនាងច្រឡំថាគេចង់ថើបនាង ព្រោះគ្នាន់ក្នាញ់ចាញ់សម្ដី។

តរុណីភ័យបុកពោះ រកងាកគេចមិនទាន់ ព្រោះគេចាប់កដៃទាំងពីរជាប់។

គេនោះឱនមកក្បែរ ល្មមសម្លឹងភ្នែកគ្នាឃើញច្បាស់គេចមុខទៅណាលែងរួច ទើបនាយប៉ូលិសនិយាយបន្តដោយខ្សឹប៖

«ខ្ញុំមិនលំអៀងទេ នាងចាំទុក! ខ្ញុំមិនដូចពួកអ្នករៀនច្បាប់ សម្រាប់តែរកលុយ ហើយទៅការពារមនុស្សមានលុយឱ្យថ្លៃម៉ោងខ្លួននោះទេ ខ្ញុំជាប៉ូលិស ខ្ញុំជាអ្នកស្វែងរកការពិត!!»

មិនដឹងនាងភ័យពេក ព្រិចភ្នែកញាប់ស្មេរនេះ ត្រចៀកនាងបានឮដែរឬក៏អត់ទេ គេលែងកដៃនាងទាំងសងសន្សឹមៗ ហើយសម្លឹងនាងម្តងទៀតមុនពេលបែរខ្នងដើរទៅ។

និស្ស័យស្រែកតាមពីក្រោយ៖

«ខ្ញុំនៅចាំមើល! និយាយហើយធ្វើឱ្យបានផងទៅ!»

វិទូសើចពេលដែលនាងរត់តត្រុកមកតាមពីក្រោយខ្លួន។ ព្រោះស្បែកជើងកែងនាង ពិតជាដើរមិនទាន់គេស្រាប់ហើយ។

«ស្រីម្នាក់នេះមាត់រឹងគួរឱ្យស្រលាញ់ដល់ហើយ!» គេគិតម្នាក់ឯង ទាំងដឹងថានាងមិនបានបោះបង់ចោលការមកតាមគេនោះឡើយ។

…ភីណាកំពុងអង្គុយក្បែរពែងកាហ្វេលើសាឡុងផ្ដៅពីមុខកន្លែងនាងសម្រាក។ ដៃកាន់សារព័ត៌មាន ហើយនៅលើតុពីមុខនាង នៅតែមានសារព័ត៌មានជាច្រើនទៀតគរជាគំនរ។

នាងសម្លឹងមើលការមកដល់យ៉ាងរហ័សរហួនរបស់វិទូ បន្ទាប់មកដៀងភ្នែកទៅរកមេធាវីស្រស់ស្អាតដែលតាមមកពីក្រោយខ្នងនាយ។

នារីអភិជនក្រោកសន្សឹមៗ ហើយនិយាយខ្សឹបៗ៖

«សិក្ខាយ៉ាងម៉េចហើយ?!»

និស្ស័យនៅទ្រឹងប្រមាណជាពីរម៉ែត្រពីក្រោយពួកគេ តែនាងឃើញកន្ទុយភ្នែកភីណា ដៀងមករកនាងជានិច្ចកាល។

ដូច្នេះហើយបានជាវិទូនិយាយតិចៗ៖

«ចូលក្នុងបន្ទប់! បងមានការចង់និយាយ!»

ភីណាងក់ក្បាលតិចៗ ហើយទ្រពែងកាហ្វេដើរចូលទៅ មុនទុកឱ្យអ្នកទាំងពីរដើរតាមពីក្រោយ។

មកដល់ក្នុងបន្ទប់ នាងអង្គុយទន់ភ្លន់មកលើសាឡុង ហើយវាចាមកកាន់និស្ស័យ៖

«អញ្ជើញអង្គុយ!»

ស្រីតូចមេធាវីអង្គុយចុះយឺតៗ ចំណែកវិទូឱនទៅចាក់ទឹកក្នុងទូទឹកកកក្រេប។

នារីអ្នកច្បាប់សម្លឹងខ្នងបុរសឧត្ដមសេនីយ៍។ នាងគិតទាំងពិភាល់៖

«តើគេគិតឃើញពីអ្វីខ្លះទាក់ទងនឹងក្តីនេះ បានជាគេមកជួបនាងប្រញាប់ម្ល៉េះ? គេពិតជាមកការពារនាង បង្រៀននាងឱ្យនិយាយ មុនពេលប៉ូលិសហៅទៅសួរចម្លើយឬអ្វី? ចុះបើអញ្ចឹង ម៉េចគេអនុញ្ញាតឱ្យយើងចូលមកអង្គុយស្ដាប់ពួកគេដែរ?!»

សំឡេងវិទូលាន់មកក្នុងបរិយាកាសស្ងាត់ច្រៀបនេះ៖

«សូហ្វ័រអូនកំពុងនៅកន្លែងប៉ូលិស!»

ភីណាបើកភ្នែកធំៗ ឯនិស្ស័យនៅតាមដានប្រតិកម្មនារីអភិជនរហូតមិនដាក់ភ្នែក។ នាងឃើញភីណាស្រដីទាំងភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង៖

«ហេតុអ្វីទៅបង? គេចាប់គាត់ធ្វើអី?!»

វិទូមិនឆ្លើយ តែគេបែរជាសួរបកវិញ៖

«អូនមិនដឹងថាអ្នកបើកឡានខ្លួនឯងមកដល់ទីនេះទេ?!»

រឿង៖ សំណុំឯកសារ Z22 ភាគទី១១

Bo Bo — Thu, 20 Jan 2022 11:00:00 +0000

ប៉ុន្តែលោកសារឿនត្រូវខកចិត្តយ៉ាងដំណំ ដែលរកមិនឃើញស្លាកស្នាមប្រជ្រុយលើកដៃគេក៏ថែមទាំងមិនអាចរកឃើញសូម្បីតែស្លាកស្នាមដាច់រលាត់មួយ។

គាត់គ្រវាសដៃគេចេញ ជាមួយសំណួរឮៗ៖

«ប្រាប់មក! គ្នារបស់ឯងមានប៉ុន្មាននាក់? អាម្នាក់ដែលដើរតួជាអ្នកចូលផ្ទះនៅឯស្ទឹងហាវនោះ ឥឡូវនេះវានៅឯណា?!»

សិក្ខាធ្វើមុខមិងមាំង ហាក់មិនយល់ពីអ្វីដែលប៉ូលិសកំពុងចង់សំដៅដល់។ លោកសារឿនឃើញដូច្នោះដំឡើងសំឡេងគំហកបន្ថែម៖

«ឯងឈប់បន្លាយពេលទៅ! ….ហើយស្ទីលធ្វើពើអស់នេះជួយអីឯងមិនបានទេ អាកូនឈ្លូស! បើឯងមិនសារភាព ឯងនឹងទទួលទោសកាន់តែធ្ងន់!»

សិក្ខានៅសម្លឹងគាត់ធ្មឹងមិនមាត់មួយម៉ាត់ ស្នូរគោះទ្វារលាន់មកតុៗ ហើយបន្ទាប់ពីលោកសារឿនអនុញ្ញាត កូនប៉ូលិសម្នាក់រត់លើកកុំព្យូទ័រយូរដៃរបស់សិក្ខាចូលមក ហើយដាក់បង្ហាញនៅនឹងមុខគាត់។

កាលដែលឃើញគេពិនិត្យកុំព្យូទ័រខ្លួនជារឿងមិនសប្បាយចិត្តមួយទៅហើយ ទម្រាំមកឃើញនាយផ្នែកស៊ើបបើកភ្នែកក្រឡោតសម្លឹងអេក្រង់ដោយទឹកមុខមាំទៀត សិក្ខាកាន់តែហួសចិត្ត អស់អ្វីនឹងនិយាយ។

លោកសារឿន បន្ទាប់ពីងើបមុខមកសើចក្អាកក្អាយម្នាក់ឯងហើយ ក៏ងាកមករាដៃបណ្ដេញកូនប៉ូលិសឱ្យចេញពីទីនោះវិញហើយបិទទ្វារគ្រាំង។

គាត់ដើរត្រឡប់មករកយុវជនជាប់ចោទក្នុងដំណើរក្រអឺតក្រទម ហើយនិយាយមួយៗ៖

«ពេលនេះហួសពេលហើយ ទោះឯងចង់និយាយអ្វី ក៏គ្មានប្រយោជន៍ដែរ! ទុកសម្ដីទាំងអស់ទៅបំភ្លឺនៅតុលាការទៅ!»

សិក្ខាប្រកបដោយកែវភ្នែកស្រងូត គេនិយាយតបមួយៗហាក់លែងខ្វល់លែងភ័យ៖

«ឥឡូវនេះ លោកសំអាងអីខ្លះមកចង់ប្ដឹងខ្ញុំ? ពីបទលោករកឃាតកមិនបាន ក៏រកខ្ញុំឱ្យទទួលទោសជំនួស?!»

លោកសារឿនផ្ទុះកំហឹង តែគាត់ទប់ចិត្ត ត្បិតយល់ថាជ័យជំនះនៅខាងខ្លួន១០០ភាគរយទៅហើយ ។ គាត់ប្ដូរផ្ទុះសំណើច ហើយនិយាយមួយៗដោយដើរជុំវិញសិក្ខា៖

«ជនល្មើសប្រភេទឯងនេះ ខ្ញុំជួបមិនក្រោម១០០នាក់ទេ! ស្ទីលឯងនេះខ្ញុំធ្លាប់ជួបអស់ហើយអាប្អូន!»

សិក្ខានៅស្ងៀមខាំមាត់ បុរសចំណាស់និយាយបន្តក្រោមកែវភ្នែកពិនិត្យពិច័យរបស់វិទូ៖

«ឯងលបលួចទៅកំពង់សោម ហើយត្រឡប់មកដឹកបងថ្លៃពេលព្រឹកជិតភ្លឺទាំងអស់កម្លាំងល្វើយ ដោយសារឯងមានធុរៈចេញទៅសម្លាប់ឈ្មោះណិចនៅទីនោះ! ជាតិថ្នាំគីមីដែលរកឃើញក្នុងឈាមអ្នកស្លាប់ ក៏ត្រូវបានរកឃើញរូបមន្តក្នុងកុំព្យូទ័ររបស់ឯងដូចគ្នា!!»

គាត់បង្វិលអេក្រង់កុំព្យូទ័រទៅឱ្យម្ចាស់ខ្លួនមើល ក្រោមការភ្ញាក់ផ្អើលរបស់វិទូ ហើយនិយាយបន្ត៖

«ឯងធ្វើខ្លួនជាអ្នកបោកបងប្រុសឯង ហើយឯងទទួលលុយជាច្រើនពីគាត់ ទើបឧស្សាហ៍មានគេឃើញឯងទៅកន្លែងដកលុយម្ដងហើយម្ដងទៀត! ចំណែកលេខទូរសព្ទអាអ្នកស៊ើបការណ៍ក្លែងក្លាយឯងនេះ គឺមានកូដចេញពីផ្ទះចាស់របស់អ្នកនាងភីណា ទីកន្លែងដែលគេឱ្យឯងស្នាក់នៅ និងរៀនសូត្រ! មនុស្សក្រពើដូចឯងនេះនៅចង់ចោទបកទៅបងថ្លៃឯងវិញទៀត តើឯងមានចិត្តជាមនុស្សខ្លះដែរ?»

សិក្ខាដែលមិនមាត់មិនករ បែរជាផ្ទះសំណើចយ៉ាងវែង។

«ឈប់សើច!!!! ឯងសើចធ្វើអី?!»

លោកសារឿនគំហកដាក់។ ទោះយ៉ាងនោះក៏ដោយ គេនៅតែមិនឈប់សើច ហាក់មានចេតនាឱ្យបុរសចំណាស់ខឹងទ្រាំលែងបាន លូកដៃមកកន្ត្រាក់កអាវខ្លួនសាជាថ្មី។

វិទូទ្រាំមិនបាន ទើបក្រោកមកជួយឃាត់ដៃបុរសចំណាស់នោះចេញ ហើយគេនិយាយមួយៗ៖

«ឯងនៅមានឱកាសនិយាយ! មានការអីត្រូវនិយាយ និយាយឱ្យហើយមក!»

សិក្ខាផ្អែកខ្នងទៅនឹងបង្អែកកៅអី ហាក់បីអស់កម្លាំងកាយ កម្លាំងចិត្ត។ គេនិយាយតបនឹងវិទូមួយៗ៖

«បងប្រុសខ្ញុំត្រូវជាប់ឃុំច្រើនថ្ងៃហើយ! ការងារគាត់ មុខមាត់គាត់កំពុងមានបញ្ហាត្រូវស្រោចស្រង់ពេលនេះប៉ូលិសមករករឿងចោទប្រកាន់ខ្ញុំម្នាក់ទៀត ធ្វើឱ្យអាអ្នកដៃដល់រួចខ្លួនទទេ!»

លោកសារឿនបម្រុងហើបមាត់ទៀត តែវិទូនិយាយបានមុន៖

«ភីណា! យើងនឹងហៅនាងសួរដូចគ្នា! បើអ្វីដែលឯងនិយាយជាការពិត នាងគេចមិនរួចទេ!»

នាយផ្នែកស៊ើបវ័យចំណាស់ងើបមុខមកសម្លឹងវិទូ ជាមួយសំណួរចេញពីមាត់ដែលអមដោយពុកចង្កាក្រាស់ឃ្មឹក៖

«លោកឧត្ដមសេនីយ៍ជឿសម្ដីអាកូនត្រេននេះ? ហើយចង់សួរចម្លើយប្រពន្ធមេធាវីជំនិត?!»

«ខ្ញុំគ្រាន់តែសាកសួរនាងទេ! មិនមែនជាការសួរចម្លើយអីឯណា!?» វិទូតបវិញម៉ត់ចត់មួយៗ។

លោកសារឿនរេភ្នែកសញ្ជឹងគិត វិទូឃើញដូច្នោះ និយាយពន្យល់គាត់បន្ថែម៖

«ប្រសិនបើអ្វីដែលសិក្ខាទើបតែនិយាយជាការពិតវិញ វាប្រាកដជាមានទំនាក់ទំនងគ្នាជាមួយរឿងក្តីនេះ! សំណួរនៅត្រង់ថា តើនាងមានការអ្វីបានជាត្រូវណាត់ជួបជាងបញ្ចូលបទភ្លេងនោះ មុនពេលគេស្លាប់? ហេតុអ្វីនាងមិនព្រមនិយាយរឿងទាំងអស់នេះប្រាប់ប៉ូលិស?»

លោកសារឿនតវ៉ាជាមួយសម្ដីវិទូ ហើយភ្នែកគាត់រេសម្លឹងសិក្ខាពីលើដល់ក្រោម ពីក្រោមឡើងលើ៖

«តែអ្វីដែលក្មេងប្រុសនេះនិយាយ សុទ្ធតែគ្មានសាក្សីទេ! គេរៀបគម្រោងធ្វើបាបបងប្រុសស្រីរបស់គេ ភ័ស្តុតាង និងសាក្សីយើងមានក្នុងដៃអស់ហើយ! នៅតែសួរនាំរកបក្សពួកគេទៀតតែប៉ុណ្ណោះ!»

វិទូមិនមាត់តបត ហើយបែរមករកសិក្ខាវិញ។

យុវជននេះសម្លឹងគេវិញដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ហាក់ចង់ដឹងថាតើគេកំពុងគិតអ្វី គេមានសមត្ថភាពអង្កេតក្ដីល្អជាងលោកសារឿនដែរឬយ៉ាងណា?

វិទូមិចភ្នែកនិយាយមួយៗទៅកាន់គេ៖

«យើងគ្មានពេលច្រើនទេ! បើឯងមិនបានធ្វើ ហើយមានចិត្តចង់ជួយបងប្រុស ឆាប់បង្ហាញអំណះអំណាងមក!»

គេនៅស្ងៀមមិននិយាយអ្វី តែក៏មិនដកភ្នែកពីផ្ទៃមុខនាយឧត្ដមសេនីយ៍ដែលនៅពីមុខគេនោះដែរ។វិទូក្រោកទាញកៅអីទល់មុខគេ កៀកសេនកៀក សឹងប៉ះគ្នាដល់ច្រមុះ។

ស្នូរដង្ហើមយុវជននេះដើរស្មើត្រឹម ដូចផ្ទៃមុខតក់ស្លុត តែមានន័យដ៏ជ្រាលជ្រៅរបស់គេ។ វិទូនិយាយបន្ទាប់ពីសម្លឹងគេបានបន្តិច៖

«សាក្សី?? ភ័ស្តុតាងឯងមានទេ?! ឯងថាភីណាចេញទៅក្រៅលួចលាក់ តើមានអ្នកឃើញក្រៅពីឯងទេ?»

គេនៅតែមិនឆ្លើយ វិទូនិយាយកាន់តែខ្សឹប៖

«ឯងមានអីពិបាកនិយាយ?…មិនទុកចិត្តនឹងនិយាយ? មិនចង់និយាយ?!»

គេក្រឡេកសម្លឹងភ្នែកនាយប៉ូលិសតបវិញ ហាក់ដូចកំពុងស្វែងរកអ្វីម្យ៉ាង។ វិបត្តិជ្រាលជ្រៅគួរសមបង្ហាញចេញតាមរយៈកែវភ្នែកគេទាំងសង រហូតដល់គេគេចភ្នែកក្រៀមស្រពោននោះចេញ។

វិទូសួរតិចៗ៖

«ហេតុអ្វីឯងអគតិចំពោះបងថ្លៃឯងម្ល៉េះ? ឧបមាថានាងពិតជាបានទៅជួបមនុស្សចម្លែកលួចលាក់មែន ត្រឹមប៉ុណ្ណឹងមានអ្វីអាចបញ្ជាក់ថា នាងជាអ្នកធ្វើបាបប្ដីខ្លួនឯងនោះ?!»

«នៅមុនពេលកើតរឿងនេះ មានរឿងតូចៗជាច្រើនកើតឡើងរួចជាមុនហើយ!»

គេឆ្លើយខ្លីៗ ហើយឈ្ងោកមុខ។ វិទូចាប់ឱកាសសួរបន្តភ្លាមក្នុងសព្ទសំឡេងស្រាលៗ៖

«រឿងអីខ្លះទៅ?!»

គេងើបមុខមកវិញ ស្វែងរកភាពជឿជាក់នៅក្នុងទឹកមុខអ្នកដែលកំពុងសួរចម្លើយខ្លួន ហើយជាបន្តបន្ទាប់ គេដៀងភ្នែកទៅរកលោកសារឿនដែលនៅជ្រុងម្ខាង។

សំឡេងវិទូលាន់មកស្រាលៗកៀកត្រចៀកគេ៖

«មានភស្តុតាង មានសាក្សីទេ?!»

ឧត្ដមសេនីយ៍ត្រីនិយាយច្រំដែល តែសិក្ខាមិនធុញទេ គេមិនមានទឹកមុខសោះអង្គើយដូចកាលនិយាយជាមួយលោកសារឿនឡើយ។

«ហេតុអីបងចង់ជួយខ្ញុំ?!»

គេសួរខ្លីតែរហ័សពេក ធ្វើឱ្យវិទូស្រលាំងកាំងតែម្ដង។ ត្រូវហើយ! ហេតុអ្វីគេហាក់មានចិត្តទោរទន់ទៅលើក្មេងម្នាក់នេះ?

គេមិនបាននិយាយអ្វីប្រឆាំងនឹងការសន្និដ្ឋានរបស់ប៉ូលិស រឹតតែគ្មានពាក្យអ្វីជាអំណះអំណាងការពារខ្លួន ហេតុអ្វីគេហាក់ចង់ស្ដាប់សម្ដីក្មេងនេះច្រើនទៀត?

វិទូងើបមុខមកវិញឃ្លាតចេញបន្តិចពីត្រចៀកគេ ហើយនិយាយតប៖

«ប៉ូលិសមិនជួយអ្នកណាទេ គឺរកតែខុសហើយនិងត្រូវ! បើប្អូនមានភស្តុតាងបញ្ជាក់ថាខ្លួនមិននៅទីកើតហេតុ មិនពាក់ព័ន្ធនឹងជនរងគ្រោះ មិនបានទៅកំពង់សោម…»

«យប់នោះ….យប់ដែលអាម្នាក់នោះត្រូវគេសម្លាប់…ខ្ញុំបានមកកំពង់សោមមែន!»

គេនិយាយកាត់ភឹង តែបេះដូងនាយប៉ូលិសលោតភឹប ព្រោះការភ្លាត់មាត់លឿនស្លេវរបស់គេសឹងថាអាចធ្វើឱ្យមេឃក្រឡាប់ចាក់។

«ឯងសារភាពហើយ!?»

លោកសារឿននិយាយពីជ្រុងម្ខាង តែវិទូរាដៃ ឯយុវជនវ័យក្មេងនៅតែសម្លឹងមកចំភ្នែកវិទូដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ ហើយនិយាយច្បាស់ៗមួយៗ៖

«តែខ្ញុំមិនបានសម្លាប់វាទេ! ខ្ញុំស្បថចំពោះព្រលឹងម្ដាយឪពុកខ្ញុំ!»

អ្វីៗហាក់ដូចជាកាន់តែជ្រៅទៅៗ….

វិទូរេគ្រាប់ភ្នែកសម្លឹងយុវជនស្ទើរធ្លុះដល់បេះដូង។

ក្នុងទស្សនៈនាយ គ្មានឃាតកណាដែលហ៊ានមើលភ្នែកប៉ូលិសមុតយ៉ាងនេះ ច្បាស់យ៉ាងនេះឡើយ។ តើពេលនេះជាពេលដែលប៉ូលិសត្រូវប្រើចិត្តសាស្ត្រ និងវិចារណញ្ញាណ ចំណេះដឹងពីធម្មជាតិនៃមនុស្សលើផែនដីដើម្បីសម្រេចចិត្តលើសំណុំរឿងឬអ្វី?

លោកសារឿនស្ទើរហើបគូទពីកៅអី នៅពេលឮសម្ដីទាំងនេះ។

គាត់ដឹងត្រឹមថាគេនេះបានលួចលាក់មកកំពង់សោម ហើយវិលទៅវិញបង្វែងដានភីណានៅពេលព្រលឹមស្រាងៗ តែមិននឹកស្មានឡើយថាសិក្ខាថែមទាំងបានទៅដល់លំនៅឋានជនរងគ្រោះ។

ទោះយ៉ាងណា គាត់ស្ងើចសរសើរការសួរចម្លើយរបស់នាយប៉ូលិសនេះ។

គាត់សម្លឹងវិទូពីលើដល់ក្រោមជាមួយសំណួរស្ងាត់ៗក្នុងចិត្ត…..ទាំងនេះឬដែលធ្វើឱ្យគេនៅក្មេងយ៉ាងនេះអាចបំបែកសំណុំរឿងធំៗច្រើនដល់ម្ល៉ឹង?

សំឡេងនាយប៉ូលិសលាន់មកបន្ត ក្នុងពេលត្រចៀកគាត់ខំស្ដាប់មិនឱ្យជ្រុះដល់ដី សូម្បីមួយព្យញ្ជនៈ។

«ប្អូនបានទៅដល់ផ្ទះឈ្មោះណិច????…..ទៅធ្វើអី?!»

យុវជននៅស្ងៀមសាជាថ្មី…តែវិទូដឹងថាវាប្រាកដជាមានអ្វីមួយដែលគេនិយាយមិនបាន ហើយហាមិនកើត ដើម្បីតែការពារអ្នកណាម្នាក់។

គេរេភ្នែកតែពីរបីដងប៉ុណ្ណោះ ក៏ផុសចេញនូវសំណួរម៉ឺងម៉ាត់៖

«បងប្រុសរបស់ប្អូន មេធាវីជំនិត បានសម្លាប់គេនោះ?! ដូច្នេះហើយ ហេតុតែស្រលាញ់ការពារគេ ប្អូនហាមាត់ប្រាប់ប៉ូលិសមិនរួច????!»

មេឃកាន់តែក្រឡាប់ចាក់ លោកសារឿនក្រោកឈរវឹងសម្លឹងប្រតិកម្មចុងចម្លើយនិងអ្នកសួរដេញដោលដែលពេញដោយភាពវ័យឆ្លាត។

ហេតុអ្វីរឿងហេតុទៅជាដូច្នេះ?

ដំបូងចោទយុវជននេះ ពេលនេះយល់ថាគេបានការពារបងប្រុសគេក្នុងការសម្លាប់មនុស្ស?

បុរសចំណាស់រេភ្នែកគិត ហើយគាត់នឹកឃើញដល់អ្វីមួយ…..ក្នុងអារម្មណ៍របស់គាត់….«វិទូ!»…..«ម្នាក់នេះជាប៉ូលិស គេអាចរៀបចំអ្វីទាំងនេះធ្វើបាបខ្ញុំ!»…..«គេជាគូដណ្ដឹងរបស់ភីណា!…..គេនៅតែស្រលាញ់នាង!»….«ហេតុផលលោកប៉ុណ្ណឹងចង់យកទៅសង្ស័យឧត្ដមសេនីយ៍ម្នាក់?!»

បុរសចំណាស់លែងគិតពីសិក្ខា តែគាត់ដៀងកន្ទុយភ្នែកលបមើលនាយប៉ូលិសវិទូ ជាមួយសំណួរថា បុរសក្មេងនេះកំពុងរកយុត្តិធម៌ ឬកំពុងតែរុញច្រានមេធាវីអាមេរិកឱ្យចូលអន្ទាក់រើខ្លួនលែងរួច?

គេអាចប្រើភាពឆ្លាតវៃ និងប្រើប្រាស់យុវជនម្នាក់នេះដែរទេ?

សំឡេងសិក្ខាលាន់ឡើងកន្ត្រាក់ស្មារតីគាត់ដែលបែកខ្ញែក៖

«ពេលខ្ញុំ និងបងខ្ញុំបានចេញពីទីនោះ វានៅរស់នៅឡើយ!»

ស្អីគេអ៊ីចេះ? សូម្បីតែសារភាពថាបងវាបាននាំទៅកាន់ទីនោះក៏ព្រមនិយាយចេញមកដែរ….តើចិត្តសាស្ត្ររបស់វិទូសាហាវ ឬមួយក្មេងប្រុសនេះត្រូវការបច្ចេកទេសសួរចម្លើយរបៀបនេះ?

លោកសារឿនគិត ហើយវិលវល់ក្នុងការវិភាគឯកជនរបស់គាត់។

«ហេតុអ្វី បងប្រុសប្អូន….ហេតុអីមេធាវីជំនិតនិយាយលាក់លៀមនូវចំណុចសំខាន់ៗអស់នេះ?!»

វិទូសួរសង្ខើញ តែសំឡេងខ្សឹបៗ។

យុវជនតបវិញយ៉ាងរហ័ស៖

«បងប្រុសខ្ញុំ បងជំនិតប្រាកដជាមិនព្រមនិយាយប្រាប់ប៉ូលិសទេ ទោះបីដំណាក់កាលគាត់ជិតស្លាប់ក៏ដោយ!!»

គេរអាក់រអួល ហើយឈប់និយាយកណ្ដាលទី។

វិទូជ្រួញចិញ្ចើម គេសួរវិញខ្សឹបៗ៖

«មានន័យថាម៉េច?!»

គេចាប់ផ្ដើមយំ វិទូលូកយកក្រដាសប្រគល់ឱ្យគេជូតទឹកភ្នែក ហើយនិយាយសំឡេងធ្ងន់ជាងមុន៖

«កូនប្រុសគេមិនយំផ្ដាសទេ! ពិសេសដំណាក់កាលកាន់តែលំបាក កាន់តែត្រូវចេះតស៊ូ! បើឯងស្រលាញ់បងឯងមែន អ្វីដែលគាត់មិនធ្វើ ឯងគួរតែធ្វើ!»

គេងើបមុខមកវិញមួយរំពេច។

មិនដឹងយ៉ាងម៉េច គេមានអារម្មណ៍ថាប៉ូលិសម្នាក់នេះយល់ពីអាថ៌កំបាំងក្នុងចិត្តរបស់គេ ទាំងគេមិនទាន់បាននិយាយប្រាប់។

«ហេតុអ្វីលោកដឹង?!»

វិទូគ្រវីក្បាល៖

«ខ្ញុំមិនដឹងអីទាំងអស់! ទាល់តែឯងនិយាយចេញមក ទើបខ្ញុំដឹង! ប៉ុន្តែមានរឿងមួយដែលខ្ញុំជឿភ្នែកខ្លួនឯង នោះគឺ…..ឯង! មិនមែនទេ!….ខ្ញុំចង់មានន័យថាឯងមិនមែនជាអ្នកនៅពីក្រោយរឿងធ្វើបាបបងប្រុសឯងទេ!»

គេសម្លឹងវិទូដោយរំភើបជាមួយនឹងចង្វាក់អណ្ដាតស្ទាក់ស្ទើរចង់គ្រលាស់សួរនូវសំណួរទីពីរថា«ហេតុអ្វីលោកដឹង?» តែគេមិនចង់សួរច្រំដែលទេ។

យុវជនរេភ្នែកគិត ហើយសម្លឹងប៉ូលិសទាំងពីរម្ដងម្នាក់។ ឬមួយនេះជាចិត្តសាស្ត្រក្ដៅនិងត្រជាក់ដែលប៉ូលិសផ្លាស់គ្នាប្រើ។

ទោះយ៉ាងណា គេយល់ថាគេគួរធ្វើអ្វីម្យ៉ាងក្នុងពេលនេះ។

គេខាំមាត់ស្ទើរដាច់ វាជាកាលៈទេសៈនៃការសម្រេចចិត្តដ៏លំបាកមួយ ទីបំផុតគេនិយាយដោយជ្រប់មុខសម្លឹងកម្រាលឥដ្ឋ៖

«ទោះបីលើកនេះ ត្រូវស្លាប់ខ្លួនក៏បងជំនិតមិនប្រាប់ប៉ូលិសថាជាប្រពន្ធគាត់ដែរ!!»

«មានន័យថាម៉េច!»

«គឺគាត់មិនប្រាប់ប៉ូលិសថាភីណាធ្វើបាបគាត់ទេ ទោះគាត់ដឹងថាជានាងក៏ដោយ!»

វិទូមិចភ្នែកគិត ចំណែកបុរសវ័យក្មេងអស់ពីជូតទឹកភ្នែក ក៏ខាំមាត់សាជាថ្មី គេនិយាយមួយៗ៖

«រឿងកើតឡើងច្រើនខែមកហើយ តាំងពីពួកគេនៅអាមេរិក! អ្នកស៊ើបការណ៍ម្នាក់បានរកឃើញភស្តុតាងថាបងថ្លៃខ្ញុំ ភីណាបានលួចលាក់ផ្ញើលុយមួយចំនួនមកស្រុកខ្មែរ ហើយអ្នកទទួលលុយគឺប្រើលេខទូរសព្ទដែលគេលក់នៅកំពង់សោម! បងប្រុសខ្ញុំ ហេតុតែស្រលាញ់ប្រពន្ធពេក គាត់បានឱ្យគេតាមដានបន្តទៀត ទីបំផុត ទើបដឹងថាភីណាមានកូនផ្ទះតូចមួយនៅស្ទឹងហាវ!»

«ឯងបានទៅផ្ទះនោះដែរ?!» លោកសារឿនហាសួរបន្ទាប់ពីទ្រាំស្ដាប់យូរមកហើយ។

សិក្ខាគ្រវីក្បាលយឺតៗ ឯវិទូក៏តឿន៖

«និយាយទៀតទៅ! ក្រោយមកយ៉ាងម៉េចទៀត?!»

«គាត់គ្រាន់តែប្រាប់ខ្ញុំ! តែខ្ញុំមិនដែលទៅទីនោះទេ! ពីដំបូង គាត់មិនចង់រវល់ទេ គាត់និយាយនឹងខ្ញុំថាគាត់នឹងអត់ទោសឱ្យភរិយាគាត់ទាំងអស់ ទោះបីនាងនៅលបលួចជួបអ្នកចាស់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែនៅម៉ោង១០យប់ ថ្ងៃដែលគាត់ទៅដល់កំពង់សោម គាត់បានខលមកខ្ញុំ ហើយបញ្ជូនឯកសារទាំងនេះមកឱ្យខ្ញុំ! គាត់ថានៅកំពង់សោមមិនអាចរកទិញរបស់ទាំងនេះបានទេ ឱ្យខ្ញុំទិញនៅភ្នំពេញ ហើយ ផ្ញើទៅឱ្យគាត់ ព្រោះគាត់ត្រូវការសាកល្បងវាជាមួយទឹកសមុទ្រ! ខ្ញុំសម្រេចចិត្តមិនផ្ញើតាមឡានតាក់ស៊ីទៅទេ គឺបើកឡានទៅរកបងខ្ញុំខ្លួនឯង លោកដឹងហើយ ខ្ញុំបារម្ភពីគាត់ គាត់ជាអ្នកមាន ជាអាណិកជនមិនសូវដឹងពុតមនុស្សខិលខូចទេ ខ្ញុំខ្លាចមានអ្នកណាមានចេតនាធ្វើបាបគាត់!»

«ឯងមកដល់កំពង់សោមនៅម៉ោងប៉ុន្មាន?!» លោកសារឿនសួរផង ផ្ទៀងមើលបញ្ជីរបាយការណ៍ក្នុងកុំព្យូទ័រផង។

«ប្រហែលជា៧យប់!»

«ឯងមានឡើងទៅអាផាតមែនទេ?!» វិទូសួរទាំងសម្លឹងគេដោយយកចិត្តទុកដាក់។

តែសិក្ខាសាជាថ្មី គ្រវីក្បាលបដិសេធ៖

«អត់ទេ! ពេលមកដល់ភ្លាម ខ្ញុំCallរកគាត់ ហើយគាត់ក៏ប្រាប់ខ្ញុំឱ្យចាំនៅមុខអាផាតមែន! មុនពេលខ្ញុំប្រគល់ថ្នាំទាំងនោះឱ្យគាត់ គឺឈ្មោះណិចបានSMSមករួចទៅហើយ! គេនិយាយថាបើគាត់មិនទៅរកគេ គេនឹងបង្ហាញរូបភាពគាត់និងអតីតសង្សារឱ្យភីណាឃើញ! ដោយសារមុននោះ បងជំនិតបានវាយទូរសព្ទទៅសុំណាត់វារួចទៅហើយ យើងទាំងពីរបានហួសទៅកាន់ទីនោះជាមួយគ្នា!»

«តែសាក្សីបានប្រាប់ថាគេ ឃើញមេធាវីជំនិតតែម្នាក់ឯងប៉ុណ្ណោះ!»

លោកសារឿននិយាយកាត់។

វិទូងាកមករកលោកសារឿន៖

«គេប្រាប់ថាម៉េចខ្លះ?!»

«សាក្សីជាក្មេងប្រុសជំទង់ ស្នាក់នៅរំលងបីបន្ទប់ពីជនរងគ្រោះ ! គេនោះខូចកុំព្យូទ័រចង់មករកជាងម្នាក់នោះឱ្យជួយមើលឱ្យ !ពេលមកដល់ គេឈ្មោះណិចមានភ្ញៀវ!កាលណោះ គេមើលពីក្រៅទៅ អ្នកនៅក្នុងមិនបានដឹងខ្លួនទេ ដូច្នេះគេក៏វិលទៅដេកវិញ!»

វិទូងាកមករកសិក្ខាវិញ ហើយតឿន៖

«មានអីត្រូវនិយាយទៀត?»

«ខ្ញុំបានចូលទៅបន្ទប់ទឹកគេនោះមួយភ្លែត ព្រោះទើបតែមកពីភ្នំពេញ ហើយមិនទាន់រកកន្លែងបត់ជើងបាន! ប្រហែលសាក្សីរបស់ប៉ូលិសមកចំពេលដែលខ្ញុំជាប់ចូលបន្ទប់ទឹកនោះហើយ បានជាគេមិនឃើញខ្ញុំ!»

វិទូសួរវិញមួយរំពេច៖

«ចុះពេលឯងចេញមកវិញមានសាក្សីណាបានឃើញទេ?!»

«មិនដឹងទេ! ទីនោះស្ងាត់ណាស់!»

«អ្នកទាំងពីរជិះអ្វីទៅ?!»

«ឡានរបស់ខ្ញុំ!»

លោកសារឿនគំហកគាត់៖

«កុហក! សន្តិសុខនៅអាផាតមែន និយាយថាពេលមេធាវីជំនិតត្រឡប់មកដេកវិញ គាត់ជិះកង់បីមកទេ!»

«ខ្ញុំមិនបានកុហកទេ ពេលនោះ បងខ្ញុំដេញឱ្យខ្ញុំវិលទៅភ្នំពេញវិញ ព្រោះប្រពន្ធគាត់រកខ្ញុំឱ្យជូន! ខ្ញុំហត់ពេក ខ្ញុំកើតផ្ដាសាយផង ហូរសម្បោរយ៉ាងខ្លាំង គឺគាត់ក៏កើត ខ្ញុំក៏កើត ខ្ញុំសុំគាត់ដេកដល់ម៉ោងបីភ្លឺទើបចេញទៅវិញ អញ្ចឹងគាត់ក៏ព្រម តែថាមិនឱ្យខ្ញុំដេកនៅក្បែរៗអាផាតមែននោះទេ ខ្លាចមានគេឃើញធ្លោយមាត់និយាយពេលភីណាមក!»

«ហេតុអ្វីជំនិតប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះប្រពន្ធគេម្ល៉េះ?» លោកសារឿនសួរបន្ថែម។

សិក្ខាឈ្ងោកមុខគិត។ ស្ថានភាពគេហាក់ខំប្រឹងរកនឹកអ្វីៗទាំងអស់កាលពីរាត្រីនោះត្រឡប់មកវិញ បន្ទាប់មកគេពោលមួយៗ៖

«ព្រោះពេលចេញពីផ្ទះណិចមកវិញ តាមផ្លូវ ខ្ញុំក៏ដាច់ចិត្តប្រាប់បងខ្ញុំថាឈ្មោះណិចនេះ ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញឡើងទៅជួបប្រពន្ធគាត់នៅភ្នំពេញ! ពេលនោះហើយទើបបងជំនិតកាន់តែដាក់ការសង្ស័យលើភាពមិនស្មោះត្រង់របស់ប្រពន្ធគាត់! គាត់ប្រាប់ថា ប្រពន្ធគាត់យូរបំផុតស្អែកនេះនឹងឡើងមកហើយ ព្រោះជាខួបកំណើតនាង! ខ្ញុំក៏ប្រាប់គាត់វិញថា កាលពីយប់ម្សិល បន្ទាប់ពីនាងនឹងគាត់បាននិយាយគ្នាតាមទូរសព្ទហើយ ភីណាបានខលរកខ្ញុំឱ្យជូនមកកំពង់សោម គឺណាត់គ្នាថាស្អែកនេះ! បងជំនិតនិងខ្ញុំបានគិតយូរណាស់ ទម្រាំមូលមតិគ្នាថានឹងមិនឱ្យនាងដឹងពីរឿងពីរនាក់យើងបានឡើងមកជួបគ្នានៅទីនេះទេ! ខ្ញុំមានជាតិគីមីក្នុងកុំព្យូទ័រ គឺបងខ្ញុំផ្ញើមកឱ្យ ចំណែកដែលខ្ញុំឧស្សាហ៍ចេញចូលដកប្រាក់ គឺបងខ្ញុំជាអ្នកប្រើខ្ញុំឱ្យទាក់ទងនឹងអ្នកស៊ើបនោះ ហើយផ្ទេរប្រាក់ជំនួសគាត់!»

ប៉ូលិសទាំងទ្វេនៅស្ងៀមរំពឹងគិត។

ព័ត៌មានជាច្រើនបានសម្រុកមកច្រៀកការវិភាគពីដំបូងៗរបស់ពួកគេឱ្យបែកខ្ញែកទៅជាច្រើនចំណែកតូចៗ។

«តើអ្នកទាំងពីរបាននិយាយអ្វីខ្លះជាមួយនឹងអ្នកស្លាប់?»

«បងខ្ញុំសុំទិញរូបថតពីគេនោះ ហើយព្រមព្រៀងគ្នាក្នុងតម្លៃ១០០០ដុល្លារ សន្យាព្រឹកស្អែកបងខ្ញុំដកពីកុងឱ្យទៅគេ ហើយឱ្យទៅយកនៅអាផាតមែនដែលគាត់ស្នាក់នៅ គឺណាត់គ្នាម៉ោង៦ព្រឹក!»

លោកសារឿនងក់ក្បាល៖

«ប៉ូលិសរកឃើញលុយមួយខ្ទាស់មានចំនួនមួយពាន់ដុល្លារអាមេរិក ក្នុងហោប៉ៅមេធាវីជំនិតនៅពេលចាប់ខ្លួនគាត់មែន!»

វិទូងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ ហាក់យល់ថាចម្លើយជនសង្ស័យស៊ីសង្វាក់គ្នានឹងភស្តុតាងរបស់ប៉ូលិស។

ទោះយ៉ាងណា គេនៅតែមានសំណួរមួយចំនួនចង់សួរគេ៖

«រឿងហេតុជួនគ្នាដល់ម្ល៉ឹង តើបងប្រុសលោកគឺមេធាវីជំនិត ដែលគិតសង្ស័យពីFolderZ22នោះទេ?!»

«មាន! នៅក្នុងឡានមុនពេលបែកគ្នា យើងសន្យាគ្នាថាមិននិយាយរឿងនេះទេ រង់ចាំមើលថាតើអ្នកស៊ើបនោះ និងឈ្មោះណិចជាមនុស្សតែមួយឬអ្វី?»

«អីទៀត!? រកនឹកឱ្យអស់មក?!»

«គឺគាត់និយាយថាបើគាត់មានរឿង គឺប្រពន្ធគាត់ចូលដៃជាមួយគូដណ្ដឹងនាងកាលពីមុនធ្វើបាបគាត់!គាត់ថាគាត់មានភ័ស្តុតាងថាពីរនាក់គេនៅតែស្រលាញ់គ្នា!»

វិទូនៅទ្រឹង ហើយសន្សឹមៗ គេងើបមុខមកមើលលោកសារឿន។

បុរសចំណាស់ញាក់ចិញ្ចើមឌឺគេជាលើកដំបូង។

វិទូងាកមករកចុងចម្លើយវិញ ហើយនិយាយសួរគេ៖

«ប្អូនដឹងថា គូដណ្ដឹងភីណាជាអ្នកណាទេ?»

«គេជាប៉ូលិសម្នាក់ល្បីនៅភ្នំពេញ!»

«ឈ្មោះ!?»

«អត់សូវដឹងទេបង! បងជំនិតគាត់មិននិយាយច្រើនពីម្នាក់នោះផង!»

វិទូអស់សំណើច គេងាកមករកលោកសារឿនសាជាថ្មី…..

ជនសង្ស័យបន្ទាប់ គឺភីណា?

…ប៉ូលិសក្មេងចាស់ទាំងទ្វេបានដើរកាត់តាមអាគារផ្នែកស៊ើបអង្កេតសំណុំរឿងព្រហ្មទណ្ឌកម្រិតធ្ងន់។ ដៃលោកសារឿនមានឱបកុំព្យូទ័រ ឯវិទូដៃកាន់ឯកសារមួយសំណុំ មាត់គេនិយាយដោយទឹកមុខជឿជាក់៖

«ក្មេងនោះមិនមែនទេ!»

«មិនមែនអីទៅ!» លោកសារឿនសួរវិញធ្វើហី។

«មិនមែនឃាតក!»

«អញ្ចឹង! មានតែលោកចង់និយាយថា បងប្រុសគេ?!»

«មេធាវីជំនិតធ្វើ ឬមិនធ្វើ ក៏មិនទាន់មានភ័ស្តុតាងបញ្ជាក់គ្រប់គ្រាន់ឈានទៅសន្និដ្ឋានទេ លោកគួរជួបគេឈ្លេចសួរចម្លើយម្ដងទៀត!»

លោកសារឿនបង្ហាញអាការៈនឿយហត់សៅហ្មង៖

«ខ្ញុំមិនសមថាជឿលោក ជួយម្នាក់មេធាវីហេងស៊យ នោះសោះ! ឃើញទេ? គេគ្មានភាពស្មោះត្រង់អីបន្តិចក៏គ្មាន!»