Signora Malandra

ដៃមួយប៉ះមុខរបស់នាងពេលនាងកំពុងគេង។

ភ្ញាក់ក្រញាង…..ហើយដឹងកាន់តែច្បាស់ ថាជាអ្នកណា។

នាង​ងាករកប្តី អង្រួនគេ តែគេនៅគាំងធ្មឹង។

«ប៊ែនណេត!» នាង​ស្រែកហៅ ទាំងដឹងហើយថា ក្នុងអាហារល្ងាចនេះមានថ្នាំសណ្តំ ​បានជាគេគេងមិនកម្រើក។

សម្អប់ដែលនាងមាន​និងការសង្ស័យលើ Signora Malandra នឹង​បញ្ចប់នៅទីនេះ យប់នេះ។

«ឯងត្រូវស្លាប់!»

Signora Malandra និយាយត្រជាក់ៗ។

«ដូចរបៀបដែលនាងសម្លាប់ប្រពន្ធមុនៗរបស់គេ?»

យាយចាស់ដើរចូលមកជាមួយកាំបិត នាង​ក្រោកដកខ្លួន​តែស្ពឹក។ ទោះនាង​សង្ស័យមិនហូបម្ហូបគាត់ច្រើន តែនាង​នៅតែមាន​ជាតិសណ្តំ ស្ពឹក និងល្ហិតល្ហៃ។

«Signora Malandra​ ឯងជាអ្នកណា? ឯងចង់បានអ្វី?»

«ប៊ែនណេតជាកូនប្រុសយើង!»

«ស្អី?»

«យើងជាកូនស្រីរបស់ត្រកូលនេះ ដែលត្រូវបានលបលាក់រក្សាទុកក្នុងវិមាន​! ប៉ារបស់គេ មិនមែនជាកូនពិតទេ គេមិនមែន​ជាត្រកូលនេះដាច់ខាត តែជីតាគេគ្មានអ្នកបន្តវេន ក៏រកកូនម្នាក់មកពីឆ្ងាយ ហើយអះអាងថាជាកូនស្រីកំណាន់! ក្រោយមកគេក៏កើតប៊ែនណេត ប្តីប្រពន្ធនោះដឹងការពិតពីសាវតាគេ ចង់នាំប៊ែនណេតចាកចេញ យើងក៏បញ្ចប់ពួកគេ!»

«ឯងសម្លាប់ប៉ាម៉ាក់គេ? Signora Malandra ឯងចង់បានអ្វី?​»

«យើងជាម្ចាស់ត្រកូលនេះ! ប៊ែនណេតជាកូនយើង!»

«តាមពិតឯងធ្វើអ្វីលើប្រពន្ធគេពីរនាក់!»

«បញ្ចប់ពួកវា! នាងទីមួយបានសង្ស័យយើង ហើយនាងទីពីរ​មានសាហាយក្បត់ប៊ែនណេត!»

«មិនពិត! ប្រពន្ធទីពីរ បានស្រលាញ់ប៊ែនណេតហើយអ្នកស្រីច្រណែនពួកគេ?»

Signora Malandraញញឹម៖

«ដូចគ្នានឹងឯងពេលនេះដែរ!»

«កូនយើងក្នុងពោះ! ឯងមិនចង់សម្លាប់ចៅទេ!»

«យើងមិនទុកឯងទេ ព្រោះឯងជាគ្រោះថ្នាក់បំផុត! គេងប់ងុលជាមួយឯង គេនឹង​ចោលយើងនៅថ្ងៃណាមួយ! យើងអាចរកប្រពន្ធម្នាក់ទៀតទី៨ឬទី៩ឬទីប៉ុន្មានឱ្យតែល្ងង់!»

អ៊ែនជេលសម្លឹងក្រោយខ្នងគាត់ នាងញញឹមត្រេកអរ៖

«មកដល់ចំពេលណាស់ ល្អណាស់!»

ឃើញបែបនេះ Signora Malandra ងាកទៅក្រោយភ្លាម គ្មានអ្នកណាទាំងអស់។​

ដឹងខ្លួនថាចាញ់បោកនាងល្អិតនេះ Signora Malandra ងាកមកវិញភ្លាម ក៏ត្រូវទឹកក្តៅមួយពែងចំមុខ។

«យើងដាំទឹកនេះមកទទួលឯង Signora Malandra មេផ្ទះឃាតករ! ​យើងដឹងថា ឯងមិនបាននៅសុខទេ!»

មេផ្ទះស្រែកយំព្រោះខ្វាក់និងរលាកឈឺចាប់រីងរៃរហូតដល់សន្លប់។ អ៊ែនជេលអង្គុយ​មើលមនុស្ស​ឆ្កួតម្នាក់ដែលសំងំ​នៅទីនេះក្នុងនាមជាកូនស្រីបង្កើតរបស់ត្រកូល Franceschi។ កូនស្រីទាំងអស់ត្រូវរៀបការចាកចេញ ម្តេចSignoraម្នាក់នេះ ក្រាញរស់នៅជាមួយឪពុកក្នុងនាមជាមេផ្ទះទៅវិញ ម្តេច​មិនចាកចេញទៅរកសុភមង្គលក្នុងលោកដូចគេឯង?

«យាយចំកួត!»

នាង​ក្រោកឡើង ហើយចាប់ចងជនអាក្រក់ក្នុងចំណងដែលបានរៀបទុកមកជាស្រេច។

ពេលប្តីក្រោកឡើងមក នាង​ប្រាប់គេអំពីគ្រប់យ៉ាង ប៊ែនណេតស្ទើរមិនជឿទេ។ គេយល់ថា Signoraស្មោះត្រង់នឹងគេបំផុត។ ជាមនុស្ស​ជំនិតម្តាយគេ ហើយតែងតែនិទាន​ថា អាណិតម្តាយគេ។

នាង​បានប្រាប់៖

«ចូរបងមើលវីដេអូ!»

នាង​តែងដាក់ទូរសព្ទថតសកម្មភាពពេលយប់។

គ្រប់យ៉ាង​ដែលSignoraសារភាពបានធ្វើឱ្យប៊ែនណេតភ្ញាក់ខ្លួន។ រឿងសំខាន់គេមិនមែន​ឈាមជ័រពិតនៃត្រកូលនេះឡើយ។

មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលណាស់​ និងដកកាតព្វកិច្ច​កំណាចចេញ។

«យើងចេញពីវិមាននេះទៅ!»

គេនិយាយនឹងភរិយា​ក្រោយពេលប្រគល់ស្ត្រីSignoraឱ្យប៉ូលិស។

នាង​ងក់ក្បាល ខណៈស្វាមីបានពោលមកទៀតថា៖

«យើងនឹងចាកចេញ រកសេរីភាពនិងជីវិតពិតមួយ ក្រោយពេលរកបងជីដូនមួយរបស់លោកតាឃើញ ដើម្បីឱ្យពួកគេមកស្នង​ត្រកូលនេះ!»

នៅក្នុងប៉មចាក់សោដែលពីមុនហាមប្រាមពេលនេះបើកចំហ។

ប៊ែនណេតតាំងចិត្ត​ថា បើមនុស្សជំនាន់ក្រោយគ្រូសារនេះមកដល់ ពួកគេនឹងមិនត្រូវបានឱ្យដឹងឮ អំពីលក្ខខណ្ឌឆ្កួតយក៍ទាំង​នោះទៀតទេ។

គ្មានបន្ទប់ហាមប្រាមឬការសាកល្បងអ្វីទាំងអស់។

ពួកគេត្រូវរស់របៀបអភិជនសម័យទំនើប។

សាកសពច្រើនមកហើយ​បានកើតឡើងក្នុងគ្រួសារនេះ ពន្លឺដែលគេមិនដែលជឿថា អាចកើតមានបានលេចឡើងដោយសារនាង​។

«អូនម៉េចដឹងថា មេផ្ទះជាមនុស្សមានពុតត្បុត!»

«អារម្មណ៍ខ្ញុំជាមនុស្សស្រី ស្ត្រីនេះមិន​មែន​សម្រាប់​ខ្ញុំ​ទេឬបង ឬគ្រប់គ្នា​នៅទីនេះទេ! ខ្ញុំឃើញភាពច្រណែន គំនុំនិងផ្តាច់ការក្នុងភ្នែកគាត់! ក្រអឺតក្រទមជាឈាមនៃជីតាបង! ពេលមួយ បងបានបាត់ខ្លួនទៅជាងមួយខែ ខ្ញុំអផ្សុកណាស់ បានអានសៀវភៅស្ទើរទាំងអស់។ នៅបណ្ណាល័យខ្ញុំបានរកឃើញសៀវភៅតូចមួយជឿថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់Carlotaប្រពន្ធទីមួយរបស់បង!»

នាងយកសៀវភៅចេញមកបង្ហាញប៊ែនណេត។

«ជាអក្សរCarlota» ប៊ែនណេតលាន់មាត់។

«នាងបានសរសេរច្រើនណាស់!»

ប្រពន្ធខ្សឹបប្រាប់ខណៈប្តីអានយ៉ាងរហ័ស។

«សេចក្តីអំណរនិងក្តីសង្ឃឹមយ៉ាងក្រាស់ក្រៃ បានអង្រួនខ្ញុំពេលខ្ញុំលបស្តាប់ជីតានិងមេផ្ទះនិយាយគ្នា! ជីតាផ្ទះនេះគ្មានកូនប្រុសទេ បានយកឪពុកក្មេកខ្ញុំមកចិញ្ចឹម​ឱ្យរៀបការជាមួយ Signora ដែលតាមពិតជាកូនស្រីផ្ទះនេះ តែឪពុកខ្ញុំនិងម្តាយក្មេកខ្ញុំបានប្តូរផ្តាច់ជាមួយគ្នា មិនព្រមតាមជីតាប៊ែនណេត​ទេ! ខ្ញុំសង្ស័យ​ថា Signora សម្លាប់ប៉ាម៉ាក់ប៊ែនណេត ពួកគាត់មិនសម្លាប់ខ្លួនឡើយ!»

ប៊ែនណេតញ័រដៃ។

«បងអានទៀតទៅ!» នាង​តឿន។

នេះបានន័យថា អ៊ែនជេល​ដឹងរឿងនេះយូរហើយ តែនាងបានអត់ធ្មត់ធ្វើពើ?

ប៊ែនណេត​តាមដល់សន្លឹកបន្ទាប់ ទីនោះប្រពន្ធទីមួយបានសរសេរទៀតថា «Signora ស្រលាញ់ប៉ាក្មេកខ្ញុំ! ខ្ញុំឃើញគាត់លាក់រូបជាច្រើននៅក្នុងគ្រែគាត់ជាសម្ងាត់! គាត់កាត់រូបម្តាយក្មេកខ្ញុំចេញ! គាត់ជាមនុស្សរោគចិត្ត​ ច្រណែន​និងស្អប់ខ្ពើម គាត់ដណ្តើមប៊ែនណេតពីពួកយើងគ្រប់គ្នា​! ខ្ញុំយល់ថា គាត់នឹងធ្វើជាសត្រូវ​បំផ្លាញខ្ញុំប្រសិន​ណាខ្ញុំមិនចាកចេញពីទីនេះទេ!»

គេងើបមុខដែលក្រហមៗ។

«ខ្ញុំគ្មានចេតនាប៉ះពាល់រឿងគ្រួសារបងទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចជួយខ្លួនឯងបានឡើយក្នុងការ​សំងំឱ្យ​មនុស្ស​​នេះមកសម្លាប់!»

«បើដូច្នេះម្តេចគាត់មិនកាន់កាប់គ្រួសារនេះទៅ អាចវិភាគឈាមបានទេតើ!»

«បងមើលចុះ! »

នាង​បង្ហាញវីដេអូនៅបន្ទប់គាត់ដែលនាង​បានលបលួចទៅថតនៅពេលស្ងាត់។​

«Signora ក្រៅពីបំផ្លាញប៉ាម៉ាក់បងហើយ គាត់ប្តូរមកងប់ងល់ជាមួយបង!»

«​ខ្ញុំ?»

គេមើលអ្វីដែលនាង​ថតបាន។ Signoraបានយករូបប៊ែនណេតរៀបការដំបូង មកកាត់មុខ​នាង​ Carlotaចេញ ដាក់មុខគាត់ចូល។ ប៊ែនណេត​ញីថ្ងាស៖

«ហើយ​ខ្ញុំ​បានរៀបការជាមួយគាត់ពីពេលណា?»

​      អ៊ែនជេលងក់ក្បាល ហើយនិយាយចំណាយ​ពេលច្រើនណាស់​​ដើម្បី​ព្យាយាម​សម្រេច​ចិត្ត​ថា អ្នក​នឹង​ចាក​ចេញ​ជាមួយ​ខ្ញុំ ឬដោះស្រាយរឿង​ដូនចាស់នេះសិន?

​«ប្រហែលជាមីងឆ្កួតហើយ!» គេបន្តដោយគ្រវីក្បាល «បងធ្លាប់ងឿងឆ្ងល់ ជាខ្លាំងនៅគ្រប់សកម្មភាពនិងរាងកាយរបស់គាត់ដែលតុបតែងក្រហមៗនិងមាន​ទឹកមុខ​ចងអាឃាត! គាត់ធ្វើដូចគាត់ជាម្ចាស់ទីនេះ តាមពិតគាត់ជាម្ចាស់ត្រកូលនេះមែន យើងជាអ្នកដទៃ!»

«ប្រហែលជាជីតាបងបានធ្វើឱ្យល្ងង់! អុះ មិនមែនជីតាពិតទេ! គាត់ស្រមៃថាអ្វីៗដែលចាប់ផ្តើមនៅក្នុង Castello Nero នេះនឹង​អាចបញ្ចប់បានល្អដោយមាន​កូនប្រុសម្នាក់មកបន្តវិធីឆ្កួតៗរបស់ដូនតាគាត់ ហើយយកបងជាអ្នករងគ្រោះ ឪពុកម្តាយបង មើលចុះ ពួកគាត់ស្លាប់ដោយមិនដឹងរឿងពិត!»

«ចាកចេញទៅសោយសុខអូន! ​យើង​ធ្វើ​វា​ជាមួយ​គ្នា! បំភ្លេចរឿងឈឺចាប់ទាំងនេះទៅ!»

ការសម្រចចិត្ត​របស់គេ ធ្វើឱ្យនាងត្រេកអរសឹងភ្លេចដកដង្ហើម។ ពេល​នោះ​ដង្ហើម​ក៏​ស្រក់អមជលនេត្រ ​ទឹក​ភ្នែក​នៅ​លើ​មុខ​មាន​រសជាតិ​ដូច​ជា​ទឹក​សមុទ្រ​ដែល​កំពុង​រង់ចាំនាវាមកពីឆ្ងាយដោយឯកានិងអន្ទះសា។

Angelina គិតថា នេះ​ជា​អ្វី​ដែល​អាច​មាន​សុភមង្គលពិតមែន មនុស្សប្រុសគ្មានអម្រែក គេមាន​តែនាង​និងកូន។

៤ខែក្រោយមក…..

ដំណឹងធំពីរបានមកដល់វិមាននេះ ទីមួយ បងជីដូនមួយរបស់ជីតាគេមិនមានជីវិតទេ ចំណែកកូនគាត់ក៏មិនមាន​ដែរ គាត់គ្រាន់ជាតន្ត្រីករពនេចរដែលសុខចិត្ត​ដាច់ពោះស្លាប់មិនវិលមកមហាវិមានវិញជាដាច់ខាត។ ដំណឹងទីពីរ​ទាយាទចុងក្រោយរបស់ត្រកូលនេះគឺ មេផ្ទះ Signora ដែលពិការភ្នែកសងខាងបានសម្លាប់ខ្លួនឯងក្នុងពន្ធនាគារ។

ម្ចាស់វិមាន Castello Nero

ប៊ែនណេតបានទទួលគ្រប់យ៉ាងដោយស្របច្បាប់នៅទីនេះ។ អ៊ែនជេលបានសន្យាថា «កូនៗ របស់យើងនឹងរត់ប្រដេញ សើចលេងពេញសាលទាំងនេះ»

ប៊ែនណេតនិយាយ៖

«បងធ្វើតាមអូន​ ឱ្យអ្នកទេសចរនិងនិស្សិតមកសិក្សាអំពីមហាវិមាននេះ ហើយយើងទុកតែកន្លែងរបស់យើងពីរនាក់ និងគ្រួសារយើងជាឯកជន!»

«ហើយយើងនឹងបង្កើតស្នេហាផ្អែមល្ហែមជានិច្ចជាកាល នៅលើគ្រែនោះ! ដែលគ្មានអ្វីក្រៅពីសមុទ្រ និងមេឃកំដរយើង​! ​ទីនេះ វិមាន​នេះមានតែសំណើចនិងភាពរុងរឿង មិន​មែន​ជា​បន្ទប់​នៃ​ឈាមដាប ការសម្លាប់និង​ប្រាសនិរាស​ទៀត​ទេ គឺ​ជា​ជីវិតនិងស្នេហារស់រវើក! អូនសន្យានឹងបង Benedetto!»

គ្មានព្យុះណាធំជាងព្យុះស្នេហ៍នេះទេ។ ហើយស្នេហារបស់នាងដែលបានចាប់ផ្តើមនៅទីនេះ នៅជាន់មួយនៃប៉មប្រាង្គប្រសាទចាស់នេះ ដែលជាកន្លែងដែលមានស្នេហា​ជ្រៅជាងអាយុកាលនៃមហាគ្រួសារផ្តាច់ការនេះ។

ហើយ​បន្ទាប់​មក​ ​ពី​មួយ​ឆ្នាំ​ទៅ​មួយ​ឆ្នាំ ពួក​គេ​ទាំង​ពីរ​បាន​រៀន​ពី​របៀប​បង្កើតពន្លឺនៃជីវិត ស្រមោលងងឹតបំផុតកាលពីអតីតបានសាបសូន្យ។

គ្រួសារនេះក្លាយជាគ្រួសារបើកចំហ មានលុយមានអំណាចនិងមានសុភមង្គល។

ស្ត្រីទីប្រាំពីរនៃបុរសដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចនៃមហាវិមាន​Castello Nero បានធ្វើឱ្យគ្រប់យ៉ាងក្លាយជារឿងនិទាន។ អ្នកភូមិជាច្រើន​ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមកតាំងលំនៅលើកោះនេះ ធ្វើឱ្យពិភពលោកទាំងមូលលែងមានការភាន់ច្រឡំអំពីទីនេះ។

អ៊ែនជេលបាន​បង្ហាញខ្លួនជាសាធារណៈនៅក្នុងប្រអប់ដៃរបស់ Benedetto ហើយធ្វើកិច្ចការងារជួយស្ត្រីនិងសង្គម។

ជាច្រើនឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅ ដោយមិនមានពាក់ព័ន្ធនឹងភាពស្រងូតឬសម្ពាធ Benedetto បានរកឃើញថាខ្លួនគេក្លាយជាមនុស្សទំនើប ទាន់សម័យ ដូចតួអង្គសេដ្ឋីអាមេរិក ដែលមាន​តែស្នេហា​និងភាព​ស្មោះត្រង់ជាមួយជីវិតខ្លួនឯង។

កូនដំបូងរបស់ពួកគេ ជាក្មេងប្រុសឈ្មោះ Amadeo ។

នៅពេលកូនច្បង​មានអាយុ៤ឆ្នាំ អ៊ែនជេល​ប្រសូត្រ​ប្រុសតូចមួយទៀតចូលរួមជាមួយគ្រួសារ​ដ៏កក់ក្តៅនេះ។ ពីរឆ្នាំក្រោយមក ប្អូនស្រីម្នាក់ទៀតបានមកដល់ ហើយទីបួនគឺ​ក្មេងស្រីតូចម្នាក់ទៀតដែកបង្កភាពខ្ញៀវខ្ញារវឹកវរខ្លាំងនៅក្នុងប្រាសាទ Castello Nero។

កូនៗរបស់ Benedetto មិនត្រូវបានបង្ខំឱ្យលាក់ខ្លួននៅក្នុងកន្លែងលាក់កំបាំង ដូចពីជំនាន់របស់គេទេ ពួកគេ​បានរត់ចុះឡើងតាមសាលធំតូច ដូចAngelina បានប្តេជ្ញា​។

ជញ្ជាំងថ្មខ្លួនឯងហាក់ដូចជាស្រាលនិងចុះចាញ់រាល់កម្លាំងនៃការសើចសប្បាយនិងសំឡេងព្យាណូ។

​ចប់

«ពិតណាស់! មាន!»

ហើយនាងញញឹមតាមរបៀបដែលនាងមានជំនឿនិងម៉ឺងម៉ាត់ ព្រោះកែវភ្នែកពេញដោយភាពងុបងល់នឹងស្នេហា​របស់ប្តី​កំពុង​ចូលជ្រៅទៅក្នុងភ្នែកនាង។

ប៊ែនណេតនៅស្ងាត់​មែន តែគេបានឮសម្រែក​​គ្រហឹម​យ៉ាង​ខ្លាំង​កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន​គេ ក្បាលរបស់គេ។ តែ Angelina បានបន្តនិយាយដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ដដែលថា៖

«អូនអាចនៅទីនេះ! បង្កើតកូនរបស់យើង ធ្វើជាប្រពន្ធរបស់បង​! ហើយកូនមិនមែន​ម្នាក់ទេ​អាច៥ឬ១០! គ្មានហ្គេមទេ! គ្មាន​ប៉ម​ដែល​ចាក់សោ ឬ​សោដែល​ហាមឃាត់! មានតែអ្នក Benedettoនិង​ខ្ញុំ! ហើយ​អ្វី​ក៏ដោយ ​យើងអាច​បង្កើតវាឡើងមក ច្បាប់ថ្មី ដើម្បីការពារគ្រួសារ​​យើង»

គេនៅធ្មឹងមិនអាចនិយាយអ្វីបានទេ។ ពិភពលោកគឺជាព្យុះដែលកន្លងមកជារហោដ្ឋាន។

«មានគ្រួសារជាច្រើននៅខាងក្រៅកោះនេះ គេសប្បាយចិត្ត អង្គុយជុំគ្នា​ក្បែរឡភ្លើងកម្ដៅ មាននំមួយថាស និងកូនៗជាច្រើន​រត់ជុំវិញ!»

គេសម្លឹងនាង។ គេមិនដែលថាមិនដឹងពីជីវិត​ខាងក្រៅ។ ទុកថាគេមិនដឹងចុះ មិនដែលថាបេះដូងគេមិនចង់បានពាក្យថាសុភមង្គល?

«យើង​មិន​ចាំបាច់​លេង​ហ្គេមបុរាណអីទៀតទេ! នេះជាសម័យកុំព្យូទ័រ! យើង​មិន​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វីដែលខ្លួនឯងមិនសប្បាយចិត្ត​ និងកូនយើងធំឡើងមក មានជីវិតឥតន័យ​ទេ…»

សម្រាប់ប៊ែនណេត Angelinaដែលមានវត្តមាន​នៅ​ទី​នោះ មិនត្រឹមជាផ្កាយ​មក​បំភ្លឺ​គេ​ថែមទាំង​ជាអ្នកដែលការពារ​និងកាន់ជើងគេ គាំទ្រឈរខាងគេ ពេលគេហ៊ានធ្វើអ្វីមួយ​ដែលមិនធ្លាប់គិតពីមុន។

គេ​មិន​ដែល​ឃើញខ្លួនឯងស្រមៃ​អំពីសុភមង្គលទេ​ពីមុនមក។​ បេះដូងរបស់គេមិនដែលមានអារម្មណ៍ពេញលេញជាបុរសម្នាក់ ជាប្តីម្នាក់ ជាឪពុកម្នាក់ទេ។

«យើងអាចធ្វើអ្វីដែលយើងចង់បាន ជំនួសឱ្យដើរតាមអ្វីមួយបុរាណយូរអង្វែងមកហើយ​!»

នាង​ខ្សឹប​ហើយ​ដៃនាង​ក្តោបដៃគេ។

ក្នុងមួយជីវិតរបស់ Benedetto គ្មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់មើលមកគេតាមរបៀបដែលនាងកំពុងធ្វើនេះទេ។

«បងជាអ្នកសង្គ្រោះឬវីរបុរសរបស់អូន ហើយក៏មិនមែនជាសុបិនអាក្រក់របស់កូនយើង​ដែរ ពួកគេ​នឹងមានគ្រួសារពេញលេញដូចក្មេងដទៃ ព្រោះប៉ាគេអាច​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​ទាំង​នោះដើម្បីយើង​ទាំងអស់គ្នា!»

គេចង់ស្រែកសម្លុតឬចង់​លុត​ជង្គង់ដើម្បីអង្វរនាងឱ្យឈប់និយាយ។ តែគេមិនអាចឈប់គិតអំពីអ្វីដែលនាងកំពុងធ្វើនៅទីនេះទេ។ ចំពោះបុរសនេះ នាង​យល់ថាគេមិនមែនជាបិសាចទេ មិនថាគេចង់ឱ្យខ្លួនគេចិត្តដាច់និងអាក្រក់ប៉ុនណាទេ បេះដូងរបស់នាងបានស្គាល់អំពីចរិតទន់ភ្លមន់របស់គេ​ទាំង​អស់​។

«ហើយអូនជាប្រពន្ធរបស់បង អូនអាចធ្វើគ្រប់យ៉ាង​ឱ្យបងរស់នៅមានអត្ថន័យ តាមរបៀបរបស់បង អូនមិនត្រូវការទៅឆ្ងាយដើម្បីបងទេ!»

នាងបាននិយាយយ៉ាងទន់ភ្លន់។

គេគ្រហឹមនិងក្រោកឈរបែរខ្នង​។

ហើយពួកគេមិននិយាយអ្វីអស់មួយសន្ទុះ។ ការឈឺចាប់ដែលនាងអាចមើលឃើញនៅក្នុងរាងកាយនិងកាយវិការរបស់គេ​ ហាក់ដូចជាខ្លាំងក្លាហើយពោរពេញដោយកំហឹងប្រឆាំងគ្នា​នឹងមនោសញ្ចេតនារបស់គេ ដូចព្យុះនៅខាងក្រៅដែរ។

ពិបាក​នឹង​ប្រាប់​ថា​មួយ​ណាជាហេតុផលល្អ​ ប៉ុន្តែ​បេះដូង​របស់​នាង​ស្គាល់​បុរស​ម្នាក់​នេះ។ គេបានបាត់បង់មិត្តរបស់គេជាភរិយាដំបូង បន្ទាប់មកមនុស្ស​ស្រីដែលគេស្រលាញ់ដំបូង គឺភរិយាទីពីរ។ នាង​មិនដេកជាមួយពួកគេ រហូតដល់ប្រាកដថាពួកគេ​មិនល្មើសបម្រាម។

ចុងក្រោយ​ពេលពួកគេ​ធ្វើបានក៏មានការគេងជាមួយគ្នា តែដោយពួកគេមិនអាចទទួលយកការបង្កើតកូនហើយចាកចេញ ពួកគេបានខូចចិត្ត​ ឈានដល់មាន​ឧបទ្ទវហេតុ។

បេះដូងរបស់នាងបានស្គាល់គេតាំងពីដំបូងដែលគេនិទាន​រឿងទាំងនេះឱ្យនាងដឹង។ ពេលនេះរឹតតែបានស្គាល់គេច្បាស់ហើយ។

នាងបាននិយាយតិចពីក្រោយខ្នង​គេថា៖

«វាមិនអីទេប្រសិនបើបងមិនអាចឆ្លើយតាមសំណូមពរខ្ញុំ បងបាត់ស្រីដែលស្រលាញ់បងពីរនាក់ហើយ! អ្នកផ្សេងគេចាកចេញព្រោះអាចកសាងជីវិតថ្មីនឹងប្រុសផ្សេងបាន ចំណែកខ្ញុំធ្វើមិនបានទេ Benedetto! ខ្ញុំនឹងផឹកស្រា ឬមានឧប្បត្តិហេតុដូច​ភរិយាដំបូង​របស់បងដែរ​គឺ មិនអាចរស់គ្មានបងបាន!»។

ពេលថាហើយ នាងក៏ក្រោកពីគ្រែដើរទៅជិតគេ។ នាង​ឱបគេពីក្រោយ ដោយ​ដាក់ដៃលើទ្រូងគេ សាច់គេគ្រប់ទីកន្លែងក្តៅនិងញាប់ញ័រ។ នាង​ងើយ​ក្បាល​ទៅ​មុខ ដោយ​ស្វែងរក​មុខ​ដ៏​ស្រស់​ស្អាតរបស់ប៊ែនណេត ​ធ្វើឱ្យគេ​ប្រទាញដៃនាង​ចេញ ហើយ​​បញ្ចេញ​សំឡេងគ្រហឹម​ខឹង​យ៉ាង​​ខ្ទេចខ្ទាំចិត្ត។

តែនាងមិនខ្លាចគេទេ នាងក៏​មិន​យល់​ថា ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​នាង​ដឹងថាគេមិនធ្វើបាបនាង​ គ្រាន់​តែ​នាង​ធ្វើជឿជាក់។ ប្រហែលមកពីនាង​យល់ថា ស្លាប់ក្រោមដៃគេប្រសើរជាងចាកចេញរស់នៅគ្មានគេ។

​«គ្រប់គ្នា​បោះបង់ខ្ញុំឱ្យនៅម្នាក់ឯង មួយថ្ងៃហើយមួយថ្ងៃទៀតនៅកន្លែងលេងព្យាណូចាស់ទ្រុឌទ្រោម បងបានមកដល់ហើយនៅជាមួយខ្ញុំ ស្តាប់ភ្លេងតម្អូញនោះ ខ្ញុំមិនព្រម​វិលទៅរស់ម្នាក់​ឯងទៀតឡើយ​។»

«Benedetto»

នាងបាននិយាយម្តងទៀត ព្រោះគេបានឈរធ្មឹងនៅទីនេះ។

គេគាំងដោយ​សារតែគេជឿថាគ្មានជម្រើសផ្សេង តែនាង​ជឿថាមាន។

«អ្នកណាធ្វើបែបនេះដាក់ជីវិតបង?»

បន្ទាប់មកបុរសខ្លាំងម្នាក់នេះ ងាកមកវិញហើយឆ្លើយសុភាព៖

«ខ្ញុំធ្វើបែបនេះដាក់ជីវិតខ្ញុំ! គ្មានអ្នកណាបង្ខំទេ​កាតព្វកិច្ច​!» គេថាហើយ​គ្រវីក្បាល។ នាង​នៅស្តាប់ គេក៏និយាយមកប​ន្ថែម៖

«ខ្ញុំបានធ្វើរឿងទាំងអស់នេះអ៊ែនជេល! វាជា​បណ្តាសា​ររបស់ជីវិតជាអ្នកមាន​កប់កំពូល!»​

«អ៊ីចឹងយើងនាំគ្នា​ចេញចោល​ភាពជាអ្នកមាននេះទៅ!» នាង​និយាយ។

Angelina មិនបានគិតទេថានាង​បាន​លិចលង់ចិត្ត​​ជាមួយ​គេកម្រិតនេះ។ ខណៈ​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ប៉ម ខ្យល់​ព្យុះ​នៅ​ខាង​ក្រៅ​បាន​បក់​បោកសន្ធាប់​យ៉ាង​ខ្លាំង ខ្យល់ព្យុះនៅក្នុងប្រាណពួកគេ​ហាក់ដូចជាខ្លាំងជាងឆ្ងាយ។

«ហេតុអ្វីទៅមិនបាន?» នាងដកដង្ហើមធំ​

«ប្រាប់អូនមក! បងមិនស្រលាញ់អូនទេ!»

«យើងមិនអាច!»

សំឡេងរបស់គាត់ត្រូវបានបំផ្លិចបំផ្លាញ គ្រលរនិងស្អកព្រោះទុក្ខព្រួយ។

«ប៉ាម៉ាក់បងបានសម្រេចថាស្លាប់ជាមួយគ្នាជាជាងរស់នៅបែកគ្នា?» នាង​សួរធ្វើឱ្យភ្នែកគេដែលងងឹតងងុលក្នុងទុក្ខព្រួយបែរមក ហើយប្រាណគេ​លាខ្វាក ដៃរបស់គេបានក្រសោបជុំវិញនាងយ៉ាងខ្លាំង រហូតវាអាចនឹងកំប៉ិតឬ​ឈឺចាប់ ប្រសិនបើនាងមិនបានទ្រាំយ៉ាងននៀលទេនោះ។

«បើយើងស្លាប់ទៅ​កូនយើងនឹងកំព្រា!»​ គេនិយាយហើយរអាក់រអួល។

នាង​ដឹងថាគេរំជួលចិត្ត​ គេកំពុងប្រឆាំងនឹង​Benedetto មានអំណាចម្នាក់ទៀតនៅក្នុងខ្លួនគេ។ នាងសន្យា៖

«អូននឹងបង្កើតកូនច្រើនសម្រាប់ពួកគេមានគ្នាលេងជាមួយគ្នា ហើយស្គាល់ពីអ្វីទៅហៅថាគ្រួសារពិត!»

Benedetto ងក់ក្បាល៖

«ជីតារបស់បង នឹង​មិនអភ័យទោសឱ្យយើងទេ!»

«ខ្ញុំគិតពីប្តីខ្ញុំនិងកូនៗប៉ុណ្ណោះ!»

«ខ្ញុំធ្លាប់រត់គេច លែងមកផ្ទះកាលពីក្មេងវ័យ២២ឆ្នាំ! ជីតាគាត់បានតាមរកនឹងចាប់ខ្ញុំមកប្រាសាទនេះវិញ​។ គាត់​បាន​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ឈរ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​គាត់យ៉ាងយូរ ហើយ​ពន្យល់​ពី​របៀប​ដែល​ខ្ញុំ​អកត្តញ្ញូ! គាត់ថា គាត់ធ្លាប់ស្រលាញ់នារីម្នាក់ខ្លាំងណាស់ ជីដូនរបស់​ខ្ញុំ ដូច្នេះជីដូនខ្ញុំសុខចិត្ត​​ស្លាប់ដើម្បីឱ្យជីតាខ្ញុំបានបន្តធ្វើតាមលក្ខខណ្ឌគ្រួសារ  គាត់​មិន​​បាន​ជា​សះស្បើយ​ពីរបួសនេះទេ តែគាត់ទ្រាំដើម្បីត្រកូលនេះ ជីតាខ្ញុំមិនដែលស្រលាញ់ស្រីផ្សេងទេ បានជាគាត់មានតែប៉ាខ្ញុំម្នាក់! ហើយប៉ាខ្ញុំ មានតែខ្ញុំ!»

នាង​ទឹកភ្នែក។ មានខ្មោចជាច្រើនមកហើយ​រស់នៅងងឹតងងល់និងស្លាប់ព្រោះបណ្តាសារត្រកូលនេះ ​ចំណែកអ្នកដែលនៅរស់ក៏រងទារុណកម្ម ទាំងជីតាគេ ប៉ាគេ និងគេ ពេលនេះចង់តដល់កូនគេ?

«គ្មានអ្វីដែលអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំឈឺចាប់ជាងឮគាត់និយាយទេ» ប៊ែនណេតបន្ត។

នាង​តវ៉ាឡើងភ្លាម៖

«បើមែន បងគួរដោះបណ្តសារនោះ កុំបន្តវាទៅមនុស្ស​ជំនាន់ក្រោយ! កុំឱ្យកូនយើងកំព្រាម្តាយនៅ​វ័យ​៥ឆ្នាំ និងបាត់បង់ស្រីដែលគេស្រលាញ់ក្រោយរស់នៅជាមួយគ្នាបាន៥ឆ្នាំ!»

គេនៅស្ងៀមឱបនាង​។

«រឿងដែលធ្លាប់ធ្វើទាំងនោះ មិនមែនជាគំរូដ៏អស្ចារ្យអ្វីទេ! បុព្វបុរស​របស់អ្នក លោភលន់ គិតតែពីអំណាច​និងខ្លួនគាត់ប៉ុណ្ណោះ ស្លាប់ទៅហើយ យ៉ាងហោចណាស់បន្សល់ការឈឺចាប់ដល់កូនចៅតគ្នាព្រោះអី ព្រោះពួកបងកត្តញ្ញូ? ហើយពួកបងបានមកវិញ ជាការ​កាត់​ទោស​ប្រហារ​ជីវិតស្លាប់សន្សឹមៗបែបនេះ?»

«កុំព្រហើនដាក់ដូនតាខ្ញុំ!» គេព្រមានហើយលែងខ្លួននាងចេញពីការក្រសោប។

«អ៊ីចឹងបងដាក់ទោសខ្ញុំឱ្យសម្លាប់ខ្លួនដូចជីដូនបងចុះ តែពេលនេះ មិនមែនពេលកូនកើតមកទេ! ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យកូនខ្ញុំរស់នៅជាមួយជីវិតគ្មានន័យអ៊ីចឹងទេប៊ែនណេត!»

នាង​អាច​មើល​ឃើញ​សភាពស្មុគស្មាញ ទីទើរ ​តាម​របៀប​ដែល​ភ្នែក​របស់​គេ​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរពណ៌។

ដោយ​ភ្លឺ​នៅពេល​គាត់​ផ្តោត​លើ​នាង។ នៅក្នុងវិធីដែលមាត់រឹងរបស់គាត់ស្ទើរតែកោងនៅជ្រុងមួយ​។

«​តើ​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ខុស ហេតុអ្វីកើតមកដើម្បី​ទទួល​នូវ​ជីវិត​ពេញដោយ​ភាព​ឃោរឃៅ​បែប​នេះ​?​» គេបានសួរខ្លួនគេ។

បន្ទាប់មក គេក៏លូកដៃចុះមកស្ទាបលើពោះរបស់នាង។ ទោះបីជាវានៅតែសំប៉ែតក៏ដោយ នាង​បាន​គិត​អំពី​អារម្មណ៍​ដែល​កើត​ឡើងចម្លែក គឺអ្នកណាម្នាក់នៅក្នុងនោះ សំងំ​ស្តាប់ពួកនាង​។

អ៊ែនជេល​លុតជង្គង់ចុះលើព្រំដែលគ្របក្រាលកម្រាលថ្មរឹងត្រជាក់នៃប៉មនេះ ខណៈ Benedetto អង្គុយមកតាម។ នៅចំពោះមុខនាង ស្មារបស់គេធំជាងពិភពលោកទាំងមូល។ គេជាឪពុកនិងជាប្តី។

បេះដូង​របស់​នាង​លោត​ញាប់​ក្នុង​ទ្រូង​យ៉ាង​ខ្លាំង វា​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​ញ័ររំជួយចិត្ត​។

«ជីតារបស់បងបានរំឭកថា​​បងមានបងប្អូនជីដូនមួយនៅឆ្ងាយ ដែលរស់នៅក្នុងជីវិតសាមញ្ញ! ទីក្រុងប្រ៊ុចសែល! ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គាត់​មិន​ទុក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិនិង​អំណាច​ទាំង​អស់​​ឱ្យ​បង​ប្អូន​ជីដូន​មួយ​នេះ​ជា​ជាង​ឱ្យ​ខ្ញុំ! បង​ត្រឹម​តែចង់​​រៀប​ការ​នឹង​ស្ត្រី​ដែលសក្តិសម​បំផុតម្នាក់នេះ ហើយនៅជាមួយនាងនិងកូនៗរបស់យើង! ​បងសន្មតថា គាត់ចង់បង្រៀនបងពីមេរៀននៃអំណាច​យកឈ្នះលើភាពឯកាឥតមនោសញ្ចេតនា​ ប៉ុន្តែ​ឥឡូវបង​សង្ស័យ​ថា ជា​មេរៀន​អំពី​ស្នេហាទៅវិញទេ»។

នាង​ឱបប្រាណ​ប៊ែនណេត។ គេ​ក៏បានចាប់ដៃនាងដាក់ទៅក្នុងដៃរបស់គេម្តងទៀត ដោយទាញនាងឱ្យកាន់តែជិត ហើយអ្វីៗទាំងអស់នេះមានអារម្មណ៍ថាដូចជាពិធីដ៏សំខាន់ជាងគ្រប់អ្វីដែលបាន​ធ្វើឡើងនៅក្នុងផ្ទះឪពុករបស់នាងទៅទៀត។

គ្មានសាក្សីនៅទីនេះទេ ក្រៅពីមេឃនិងសមុទ្រ សន្ធឹក​ព្យុះ ថែមទាំងគ្មាន​សមាជិក​គ្រួសារ​ណា​ម្នាក់​ត្រូវ​បានមកជាសាក្សី តែនាង​ដឹងថាប្តីនាង​ចង់បានគ្រួសារនេះ។

គេអាច​​ទុក​ចោល​គ្រប់យ៉ាង អំណាច​របៀបវារៈឬសាវតា​គ្រប់យ៉ាងហើយ​គ្រាន់តែចង់រស់នៅពីរនាក់ នេះជាអាថ៌កំបាំងចុងក្រោយរវាងពួកគេ។

ស្នូរគោះទ្វារ…..

«លោកម្ចាស់!»

គឺសំឡេង Signora Malandra ដែលតែងតែរីករាយក្នុងការដើរតួរបស់នាងកម្ចាយស្រីឯទៀត។

«នាង​ពូកែ​បន្តិច​ហើយ​ក្នុង​តួនាទី​របស់​នាង ស្រីមេផ្ទះគ្មានបេះដូងនោះ!​» អ៊ែនជេលខ្សឹប។

ប្តីនាងគឺ Benedetto បានងក់ក្បាលនិយាយ៖

«កុំថាឱ្យគាត់អី្វ គាត់ក៏តែងតែគិតថាខ្ញុំគួរតែក្លាយជាបុរសល្អជាងអ្នកជំនាន់មុន!»

Angelina ងក់ក្បាល៖

«ខ្ញុំ​មិន​ប្រាកដទេរឿងនេះ! មានអារម្មណ៍មិនល្អសោះអំពីសន្តានស្រីចំណាស់មេផ្ទះរបស់បង!»

ភ្លៀងផ្តើមធ្លាក់។ សំឡេងស្ត្រីនោះស្រែកហៅ៖

«លោកម្ចាស់!»

«នាងចេញភ្លាម!» អ៊ែនជេលឆ្លើយតប។

បាត់មួយសន្ទុះ ស្រីនោះនៅតែគោះទ្វារ ធ្វើឱ្យនាងចាំមាត់ក្រោក​ដើរទៅបើក។

ជាមួយទឹកមុខស្មើ មេផ្ទះបានរាយការណ៍៖

«ខ្ញុំបានរៀបចំ​បន្ទប់បរិភោគអាហារហើយ!»

«អ្នកត្រូវបណ្តេញចេញហើយ! អ្នកមករំខានចៅហ្វាយយ៉ាងព្រហើន!»

នាងនិយាយ​ធ្វើឱ្យស្ត្រីចំណាស់​វាយឫកក្រអឺតសម្លឹងទៅចៅហ្វាយប្រុសហើយមាត់តប៖

«គ្មានអ្នកណាបណ្តេញខ្ញុំទេ ខ្ញុំកើតនិងស្លាប់ក្នុងវិមាននេះ!»

អ៊ែនជេល​ងាកក្រោយសម្លឹងប្តី។ នាងឃើញថា​ប៊ែនណេតមិនមាន​កាយវិការអំណាចជាមួយ​ Signora Malandra ទេ​។ នាង​យល់ភ្លាមពីរឿងសម្ងាត់ម្យ៉ាង។

Signora Malandra មិនត្រូវគ្នាជាមួយម្ចាស់ស្រីទាំងអស់ទេមែនទេ?

ស្ត្រីនេះអាចនៅពីក្រោយការស្លាប់នៃភរិយាទាំងពីរ​រួមទាំងនាងផង បើតាមទឹកមុខរបស់គាត់និងភ្នែកគាត់។

«ចេញទៅ!»

នាង​និយាយស្រទន់តែបណ្តេញ​ព្រោះខ្លាចគាត់។

Signora Malandra នៅស្ងៀមធ្មឹងមិនកម្រើក។

«ខ្ញុំជាម្ចាស់ស្រីទីនេះ!»

«យូរបំផុត៥ឆ្នាំទេ!» Signora Malandra តបត។ អ៊ែនជេលផ្ទុះកំហឹង នាងងាកទៅប្តី ឃើញប៊ែនណេតដូចជាមិនចង់អើពើព្រមាន​ស្ត្រីនេះសោះ។

Signora Malandra ​និយាយបន្ថែមឡើង៖

«លោកម្ចាស់គួរស្រស់ស្រូប ហើយកូនក្នុងផ្ទៃដែរ!»

អ៊ែនជេលប្រុងហាមាត់ទៀត ស្រាប់តែប្តីដើរមកកាត់៖

«តោះ ទៅយើង!»

គេតោងដៃនាង​នាំចេញទៅទាំងនាងនៅខឹង។

ម្ចាស់ស្រីលបក្រឡេកមកកន្ទុយភ្នែក ឃើញ​ Signora Malandra ធ្វើឫកពាបានចិត្តណាស់។ អ៊ែនជេលនិយាយឮៗ៖

«នៅផ្ទះអូន ពួកមេផ្ទះដែលព្រហើន​មិនត្រូវបាន​ឱ្យឡើងមកក្បែរបន្ទប់ម្ចាស់ទេ កុំថាឡើយធ្វើម្ហូបម្ហា!»

នាង​ថាតាមកំហឹងហើយងាកក្រោយទៀត។ នាង​ឃើញ​ម្រាម​ដៃ Signora Malandra​ ក្តាប់ចូលគ្នាយ៉ាងក្រេវក្រោធ ចំណែកប៊ែនណេត​បានអូសនាងទៅរហ័សជាងមុន។

«ហេតុអ្វីគាត់កើតនៅទីនេះ?»

គេមិនមាត់ទេ។

​«អ្នក​បាន​បញ្ជា​ឱ្យ​ខ្ញុំ​នៅម្នាក់ឯង»

«ប៉ុន្តែ…..ទីនេះគឺជាបន្ទប់ហាមប្រាម!»

«ខ្ញុំចង់បានប្តីរបស់ខ្ញុំមកវិញ! ខ្ញុំចង់បញ្ជាក់ថា ស្នេហានោះជាសុបិនឬការពិត?»

 «ប្តីអូនខូចចិត្ត​ព្រោះអូនបំពានការហាមប្រាមរបស់គេ!»

គេអាចមើលឃើញថ្ពាល់របស់នាងស្រក់ទឹកភ្នែក។ នាង​ជា​អ្នក​ដែល​មិន​គោរព​តាម​របៀប​ដែលគ្រួសារនេះត្រូវការ តែប៊ែនណេតបែរជា​មាន​អារម្មណ៍​ហាក់​ដូច​ជា​បាន​ក្បត់​នាង។

ក្នុងចំណោមរបស់ទាំងអស់ដែលគេបានបាត់បង់ ភាពមិនសមរម្យទាំងអស់នៃការជ្រើសរើសដែលគេត្រូវធ្វើតាមទម្លាប់សាកចិត្ត​ប្រពន្ធពីរខែ គេបានធ្វើដោយស្ម័គ្រចិត្ដតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ ដែលប្រពន្ធទាំង៦គ្មានអ្នកណាឆ្លងកាត់បានទេ។

«ឬទាំងនេះគ្រាន់តែជាប្រភេទហ្គេមដែលអ្នកចូលចិត្តលេង អ្នកមានជំងឺ??» អេនជេលីណាបានសួរនៅពេលគេវក់សម្លឹងមើលនាង ពីរខែនេះ គេមិនដែលឈប់ស្រលាញ់នាងទេ។

នាង​ងក់​ក្បាល​លេប​ចូលនូវទុក្ខសោក រឹងមាំ និងហាក់​ដូច​ជា​ទប់​មិនយំ។ តែបើគេមើលទៅ​ក្នុងភ្នែករបស់នាង គឺគេនឹងយល់អំពីសម្រែក​ឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។

«ខ្ញុំ​ជា​មនុស្សដែលអ្នករើសយកមកលេង ហើយ​​ដែល​អ្នក​ប្រាកដ​ថា​នឹង​បរាជ័យ?​»

Angelina បានទាមទារ។

«ឬ​នេះ​ជា​របៀប​ដែល​អ្នក​ធ្វើ​វាជាមួយស្ត្រីមុនៗ? ហើយតើអ្នកទទួលបានអ្វីខ្លះពីរឿងឆ្កួតអស់នេះ? តើ»

Benedetto សើច ទោះបីជាគ្មានអ្វីគួរឱ្យអស់សំណើចក៏ដោយ។

«ខ្ញុំមិនជឿថាអ្នកជាឃាតករទេ! ខ្ញុំ​នៅ​តែទទួលយក​មិន​បាន»

អ្វីមួយនៅភ្នែកគេ…គេរំញ័របន្តិចហើយ​សម្លឹងនាង។ នាងក្លាហាននិងតវ៉ា តែនាង​នៅស្រលាញ់គេខ្លាំង។

ប៊ែនណេត​ខំបន្លប់ ដោយបានបន្លឺឡើងជាមួយនឹងការគំរាមកំហែងដ៏ទន់ភ្លន់ថា៖

«ខ្ញុំដឹងច្បាស់អ្វីដែលខ្ញុំកំពុង​ធ្វើ»

«អ៊ីចឹងសម្លាប់ខ្ញុំមកចុះ!»

នាងបានញញឹមទាំងទឹកភ្នែកនិងចង្អុលបេះដូងនាង។ ប៊ែនណេតសែនស្រពោនពេលឃើញម្រាម​ដៃស្រឡូន។ នាងពាក់ចិញ្ចៀនរៀបការ។ ​ក៏ជាម្រាមដៃដែល​ណែនាំរសតន្ត្រីចូលទៅក្នុងជីវិតរបស់គេ។ ឥឡូវនេះសំឡេងបទភ្លេងនាង រស់នៅរាល់រាត្រី គេឮនាង​លេងរាល់ថ្ងៃនិងយប់។ គេស្តាប់ហើយកម្សត់និងមាន​ស្នេហា។

វាកប់ជ្រៅមនោសញ្ចេតនាមួយ​នៅក្នុងឈាមនិងឆ្អឹងរបស់គេ មិនថា គេរត់ទៅដល់ទីណាក្នុងពិភពលោក ហើយថែមសួរខ្លួនឯងឡើងទៀតថា នឹងរស់ដោយរបៀបណាដោយគ្មានឮភ្លេងរបស់នាង​។

ដោយសារតែពីរខែចុងក្រោយនេះ គម្លាតបានធ្វើឱ្យអ្នកទាំងពីរ​ត្រូវរងទារុណកម្ម គេដឹងថា ​គេមិនដែលមាន​រយៈពេលឈឺចាប់យ៉ាងនេះជាមួយនារីមុនៗទេ។

«សម្លាប់ខ្ញុំទេ?»

ជីតារបស់គេបានរំពឹងថា មនុស្សអត់ធ្មត់ខ្ពស់ ព្រមទទួលវិន័យ ព្រមស្តាប់បម្រាម នឹងមកជាចៅប្រសាស្រីជំនាន់នេះ ដូច្នេះ Benedetto នឹងរៀនមេរៀនអំពីបណ្តាសារបន្ទប់ហាមឃាត់ ហើយគេនឹង​មិនយកទេ ប្រពន្ធដែលមិនអាចហាមឃាត់ចិត្តបានដើម្បីគេ។

នេះ​មិន​ដែល​ជា​ល្បែង​ហ្គេមឬ​បណ្តាសា​ទេ វាជាស្នេហា​ដែលត្រកូលនេះចង់បាន។

«គ្រួសារយើងតែងតែត្រូវគេក្បត់! ត្រកូលផ្សេងបានរៀបអន្ទាក់មកបង្ក្រាប និងគោលបំណងលេបបំបាត់គ្រួសារយើង! បើអូនមាន​ស្នេហា​ស្មោះ យើងនឹង​មិនធ្លាក់ក្នុងសភាពនេះទេ!»

«សភាពអី?!»

ប៊ែនណេត​បង្ហាញផ្ទៃមុខ​ចំអក​តបត​នឹង​ប្រពន្ធ៖

«បែកគ្នា​រហូត!»

នាង​យំហើយងក់ក្បាល។

«អ៊ីចឹងអ្នកស្មោះគេសម្លាប់ប្រពន្ធគេ?»

ព្រោះ​គេ​ដឹង​ថា ​ឈុត​ឆាក​រវាង​ពួក​គេ​​នឹង​ទៅ​ដល់ចុងបញ្ចប់​យ៉ាង​ណាទៅហើយ បានជាដំបូងគេធ្វើជាស្រលាញ់នាងលេង តែក្រោយមកគេមិនអាចភ្លេចនាងបាន។

គេបានពេញចិត្តនឹងប្រពន្ធម្នាក់នេះ តាំងពីថ្ងៃដំបូងរបស់ពួកគេ គឺយប់ដំបូងនៅបន្ទប់ចាស់ជាមួយព្យាណូ។

«បងមិនដែលសម្លាប់អ្នកណាទេ!» គេនិយាយដោយអស់សង្ឃឹម នៅខណៈពេលដែលអ៊ែនជេលនៅយំស្តាប់។

«យើងមានផ្លូវតែមួយគត់ ដែលអាចទៅរួចបាន! គឺចងចាំគ្នា តែមិនបាច់ចួបគ្នា​!»

«ស្អីទៅ ចងចាំគ្នាមិនបាច់ចួបគ្នា?»

គេ​បាន​ចាប់បោច​សក់ខ្លួនឯង​ចេញ​ពី​មុខ ​ ហើយ​ប្រាថ្នា​ថា គេមិនមែនជាទាយាទតែមួយគត់នៃគ្រួសារនេះ ហើយ​​​អាច​ធ្វើ​អ្វី​មួយ​តាម​របៀប​ដែល​បេះដូង​គាត់ចង់បាន គឺធ្វើជាបុរសម្នាក់នៅជាមួយនាង​។

​«ប្រពន្ធទាំងពីរមុន ម្នាក់ស្លាប់ម្នាក់បាត់ទៅដោយគ្មានដំណឹង! ប្រពន្ធទី៣ របស់ខ្ញុំ នៅជាម្ចាស់បើកអាជីវកម្មមុជទឹកស្គីលើកោះមួយឆ្ងាយ សោយសុខជាមួយបុរសរបស់នាង! គ្មានអ្នកណាស្គាល់សាវតា នាង! កន្លែងដែលអូនមិនស្គាល់ នៅឯឆ្នេរសមុទ្រវេណេហ្ស៊ុយអេឡា! រីឯប្រពន្ធទី៤របស់ខ្ញុំរស់នៅតាមរបៀបបែបពនេចរដែលមានប្រាក់លានក្នុងដៃ! នាង​បច្ចុប្បន្នកំពុងធ្វើដំណើរជុំវិញអឺរ៉ុប ក្នុងឡានស្ព័រជាមួយសង្សារនាង។ ប្រពន្ធទី៥របស់ខ្ញុំចូលចិត្តអាស៊ី ជាកន្លែងដែលនាងដំណើរការជីវិតជាអ្នកច្នៃម៉ូតគ្មានអ្វីកង្វល់ កែឈ្មោះ​ដូរកិត្តិនាម! ហើយ Veronica ដែលជាភរិយាដ៏ល្បីបំផុតទី៦របស់ខ្ញុំ មិនអាចបានតាំងលំនៅនៅលើកសិដ្ឋានក្បែរជ្រលងភ្នំដ៏កក់ក្តៅមួយនៅឆ្នេរសមុទ្រភាគខាងលិចសហរដ្ឋអាមេរិក កន្លែងដែលនាងចូលចិត្តទំពាំងបាយជូ ចិញ្ចឹមពពែ និងធ្វើឈីសដោយខ្លួនឯង»។

ស្នាមញញឹមរបស់គេគឺជារឿងដ៏ក្រៀមក្រំ និងគួរឱ្យភ័យខ្លាច។ មហាសេដ្ឋីនិទានបន្ត៖

«បើអ្នកណាមិនល្មើសបម្រាម​បានដល់ពីរខែ នឹងនៅជាម្ចាស់ទីនេះរហូត! ចំណែកអ្នកណាល្មើស ត្រូវបណ្តេញឱ្យចាកចេញក្នុងលក្ខខណ្ឌលាក់ព័ត៌មាន​ លាក់ខ្លួន ហើយមានជីវិតបែបណាមួយតាមដែលពួកគេ​ចង់បាន Angelina!  គ្រួសារនេះជាអ្នកចំណាយលើអ្វីដែលអូនត្រូវការ ចំណែកអ្វីដែលអូនត្រូវធ្វើ គឺបាត់ទៅជារៀងរហូត»។

នាង​ស្រែកដោយកំហឹង៖

«ខ្ញុំមិនចង់នៅវិមាននេះទេ! សូម្បីមួយថ្ងៃ! តែបង….ត្រូវទៅជាមួយខ្ញុំ!»

នាង​និយាយតវ៉ា​ដោយ​ដក​ដង្ហើម​ធំនិងមាន​សំឡេង​គ្រោតគ្រាត។ ប៊ែនណេតរន្ធត់នឹង​ស​ម្តីនេះ ព្រោះនាងគ្មានត្រង់ណាសប្បាយចិត្តនឹងសេរីភាពដែលទទួលបានទេ នាង​ចង់បានគេទៅ?

«គ្រួសារនេះត្រូវប្រគល់ប្តីខ្ញុំមកឱ្យខ្ញុំ!»

គេ​ពិត​ជា​សើច​នឹង​រឿងដ៏ល្ងង់ដែលនាងលើកឡើងមក​នោះ ប៉ុន្តែគេមិនបានមើលឃើញនាងនិយាយលេងទេ។

«ពីមុនអ្នកធ្វើជាកូនប្រុសល្អហើយប៊ែនណេត តែអ្នកគួរដឹងថា អ្នកមាននាទីជាប្តីល្អមួយទៀត! ប្រពន្ធទៅណា អ្នកទៅទីនោះ!»

ក្តីសង្ឃឹមចាប់ផ្តើមលូនចូលក្នុងជម្រៅ​បេះដូងខ្មៅងងឹតគ្មានភាពភ្លឺស្វាងមួយ។

តាំងពីអាយុ១៥ឆ្នាំ គេត្រូវបានជីតាប្រាប់ពីរឿងនេះ។

គេត្រូវធ្វើតេស្តប្រពន្ធទាំងអស់ ដើម្បីរកស្ត្រីស្តាប់បង្គាប់។ ហើយចាប់ពីពេលនោះ ខ្លួន​គេក៏ដឹងថា លើ​លោកនេះ គ្មាននារីណាដែលមិនល្មើសបម្រាមទេ។ បេះដូងគេស្លាប់យូរហើយ តែវារស់មកវិញក្រោយមាន​អ៊ែនជេលមកក្នុងជីវិត។

ពេលនេះគេចង់ធ្វើជាបុរសធម្មតាម្នាក់ គ្មានរាជបល្ល័ង្កហើយទៅជាមួយអ៊ែនជេល។ នាងនៅទីនោះដោយទឹកភ្នែក​និងចង់បានចម្លើយពីគេ។

មហាសេដ្ឋីចង់ទៅរកនាង។ ប៊ែនណេតចង់បានដៃរបស់នាងមកក្រសោបបណ្តើរគ្នាចាកចេញ  ប៉ុន្តែ​ចំណុច​ធំគឺ Benedetto ជាចៅប្រុសតែមួយគត់នៃមហាវិមាននេះ គេមិន​គួរអកតញ្ញូបែបនេះឡើយ​។

«ខ្ញុំបានប្រាប់រួចហើយថា គោលបំណងចម្បងរបស់ខ្ញុំ គឺដើម្បីបង្កើតអ្នកស្នងមរតក! នេះឯងជា​មូលហេតុ​ដែល​ខ្ញុំ​រៀបការ​ជាមួយមិត្តខ្ញុំគឺ​ Carlota!»

«កុមារភាពរបស់បង មិនសប្បាយចិត្តទេ!​ ហេតុអ្វីចង់បន្តលើក្មេងផ្សេងទៀត?»

គេឮហើយក៏​ខឹង តែនោះជាការពិត។ គេ​ព្យាយាម​ទប់ចិត្ត។

​      ប៊ែនណេតធ្វើជាមិន​អើពើ​រឿងអ្វីដែលនាង​និយាយទេ ប៉ុន្តែចិត្ត​គេកំពុងតែក្តុកក្តួលបំផុត។

​      នាង​មាន​​កំហឹងព្រិចៗ ​ក្នុង​ការ​សម្លឹងពីភ្នែក​ពណ៌ខៀវ​របស់​នាង។

«ចុះបើក្នុងពោះខ្ញុំមាន​…..!»

គេសម្លឹងនាងដោយភ្ញាក់ផ្អើលហើយភ្នែកបង្អូសមកក្រោម។

«អូន?»

នាងគ្រវីក្បាល។

គេនិយាយដោយរីករាយនឹងមានក្តីសង្ឃឹម៖

«ប្រសិនបើមែន ជីវិតស្នេហា​ពួកយើង​នៅទីនេះនឹងបន្តដូចដើមរហូតដល់ចុងឆ្នាំ! ហើយប្រសិនបើគ្មានអ្នកស្នងមរតកទេ បានន័យថាជាទារិកាឬកូនប្រុសស្លាប់ ជីវិតថ្មីនឹងត្រូវបានធ្វើឡើងសម្រាប់អូន​គឺបាត់ទៅដូចអ្នកមុនៗ»

«ស្អី?» នាង​ខឹង។

«ហើយបើសិនជាមានកូនអាចបន្តត្រកូល យើងអាចនៅជាមួយគ្នា​ដល់គេមាន​អាយុប្រាំឆ្នាំ!»

នាង​ជ្រួញចិញ្ចើម។ ស្តាប់ឡើងឡប់ហើយ!

«នៅពេលនោះ ការផ្តល់ជូនមរតកមហាសាលនឹងត្រូវបានធ្វើឡើង ហើយអូននឹងចេញពីកូនទៅឆ្ងាយ!»

«មានតែម្តាយគ្មានចិត្ត​ ទើបធ្វើបែបនេះបាន!»

នាង​ស្រែកតបតហើយយំ។

ជាក់ស្តែងស្តង់ដារទាំងអស់ នេះគឺជាហ្គេមដែលជីតានៃជីតាទួតរបស់គេបានបង្កើតតាំងពីបរមបុរាណ ហើយវាបានបម្រើត្រកូលនេះមកយ៉ាងល្អអស់ជាច្រើនជំនាន់។

វាបានបណ្តាលឱ្យទាយាទទាំងអស់ ក្លាយជាកំព្រាគ្មាន​ម្តាយនៅវ័យ​៥ឆ្នាំ បង្វឹកពួកគេ​ឱ្យក្លាយជាអធិរាជគ្រប់គ្រងកោះ គ្មាន​មនោសញ្ចេតនា គ្មានចិត្ត​ទោរទន់។

ប៉ុន្តែអ៊ែនជេលីណាដែលកំពុងសម្លឹងមក ហាក់បីដូចជាប្រែជារូបរាងមួយឱ្យទៅប៊ែនណេត។ គេឃើញខ្លួនគេយំនិងទន់ខ្សោយនៅចំពោះមុខនាង គេមិនចងបាត់នាងទៅដូចកាលបាត់ម្តាយគេទេ។

ការសម្លឹងមើលបែបនេះ បើឱ្យរសាត់ទៅម្តងទៀត ហើយសង្ឃឹមឱ្យគេយក​អ្នកថ្មីមកជំនួសកន្លែងរបស់នាង ទៅមិនរួចទេ គេមិនចង់បាន។

គេ​ស្រែកខ្លាំងៗថា​៖

«ចូលមកចុះ Signora Malandra»

ស្ត្រីមេផ្ទះនិងស្ត្រីក្មេងៗមាឌធំពីរនាក់ ចូលមកដល់ពីក្រោយខ្នង​ប៊ែនណេត។

នាង​ញ័រខ្លួន។

បបូរ​មាត់​របស់​នាង​បាន​បែកសំឡេងស្រែកមិនបាន តែនាង​ខំ៖

«កុំឱ្យខ្ញុំចេញ​ដោយគ្មាន​ប្តីខ្ញុំ! សម្លាប់ខ្ញុំនៅក្នុងវិមាននេះទៅ!»

នាង​ត្រូវបានគេបែរខ្នង​ឱ្យពួកនោះចាប់លើកចេញទៅ។ នៅតាមផ្លូវនាងស្រែកហៅគេ​រហូត តែគេមិនបែរមកទេ។ នាង​ស្រែកដល់គ្មានសំឡេងនិងសន្លប់ឈឹង។

កូនក្នុងផ្ទៃ

ពេលអ៊ែនជែលដឹងខ្លួនមកវិញទាំងទឹកភ្នែក នាង​ខំសម្លឹងមើលជុំវិញតក់ក្រហល់ ខ្លាចថានេះជាកន្លែងផ្សេង លើទូកឬលើយន្តហោះ។

តែ….ធូរចិត្តណាស់ នេះជាបន្ទប់នាង​ដដែល។ គឺបន្ទប់ក្រេបចន្ទទឹកឃ្មុំជាមួយគេ ប៊ែនណេតប្តីចម្លែក​របស់នាង​។

គេនៅចុងជើងនាង​កំពុងអានសៀវភៅ។

នាង​រើគេស្ទុះមកដល់។

«អូនក្រោកហើយ! តិចៗ ប្រយ័ត្នកូនក្នុងពោះ!»

ហេតុអី?

នាង​នឹកឃើញ​ស្រីបីនាក់ដែលចាប់នាងទៅ។

ពួកគេ……?

ប៊ែនណេតញញឹម៖

«ពួកគេ​ធ្វើតេស្តរួចហើយ! អូនមានកូនរបស់បង!»

នាង​នៅស្ងៀមសម្លឹងគេ។ គេធ្វើដូចគ្មានអ្វីកើតឡើងនៅឯបន្ទប់ហាមឃាត់ទេ។ គេធ្វើដូចជា៥ឆ្នាំទៀតនឹងមិនបណ្តេញនាងចេញដូច្នេះដែរ។

«ប្រពន្ធមុនៗគ្មានអ្នកណាមានផ្ទៃពោះឬយ៉ាងម៉េច??»

អ៊ែនជេលសួរទាំង​ស្ទាបពោះខ្លួនឯង។

​«ឬកូនពួកគេស្លាប់? ឬកូនស្រី? ប្រាប់ខ្ញុំ…តើអ្នកមានកូនមុនហើយឬនៅ…?»

«ខ្ញុំមិនដែលដេកជាមួយពួកគេទេ រហូតដល់ប្រាកដថាពួកគេ​មិនល្មើសបម្រាម​!»

ហាស?

នាង​បើកភ្នែកនិងហារមាត់ធំៗ។

តើគេមិនដែលបានដេកជាមួយប្រពន្ធទាំង៦មុនឬក្រោយយប់អាពាហ៍ពិពាហ៍ទេ?

គេអង្គុយមកកាន់ដៃនាង​ថ្នមៗ៖

«បម្រាមមិនឱ្យធ្វើទេ ដរាបណា….ក្រោយពីរខែគេមិនល្មើសទៅចូលបន្ទប់ហាមឃាត់!»

នាង​ចង់ខឹង តែមិនដឹងខឹងឬសប្បាយ ឬចង់ស្រែកថាឆ្កួត។ លុះងាកមកសម្លឹងភាពរីករាយ​ស្មោះសរក្នុងកែវភ្នែកគេ​នាង​យល់ហើយ។

សំឡេងគេ​ពោលមកអធិប្បាយ៖

«ប៉ាបងក៏ដូចគ្នា! គាត់ស្រលាញ់ម៉ាក់បងពិតៗ បានជានៅជាមួយគ្នា​លបលាក់មុន២ខែមកដល់ រួចក៏….»

«ធ្វើឱ្យកូនព្រាត់ម្តាយ ម្តាយឃ្លាតកូនយ៉ាងឈឺចាប់!» នាង​បន្ទោសនិងបង្អាប់។

គេនៅស្ងៀមសម្លឹងមុខនាងនិងអង្អែលសក់។ សំឡេងមួយលួងនាងថា យ៉ាងហោចណាស់នាង​មានពេលដល់៨ខែទៀត នឹងដឹងការពិតថាកូនស្រីឬប្រុស។ ពិតណាស់គេមិនប៉ះមនុស្សស្រីមុនៗទេ។

«ហេតុអីមិនគេងជាមួយពួកគេយកកូន!»

«ដំបូងជាមួយអ្នកទីមួយ គេព្យាយាមបានមែន ពីរខែ! តែក្រោយពេល​គេដឹងរឿង​ក្មេង៥ឆ្នាំ​ត្រូវឃ្លាតម្តាយ គេ​ក៏ផឹកស្រាលាយថ្នាំ!»

នាងស្លេកមុខ។

«ចុះអ្នកក្រោយ?»

«ខ្ញុំចង់ឱ្យពួកគេទៅ!»

នាង​យល់ហើយ។

គេមិនដាច់ចិត្ត​ជាមួយពួកគេនោះ ឬអាចថាមិនស្រលាញ់ ឬមិនដាច់ចិត្ត​ជាមួយប្រពន្ធដំបូង។

«ខ្ញុំ​អាច​នឹង​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​បិសាច​ Angelina ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិន​ព្យាយាម​ធ្វើ​ដូច​សត្វតិរច្ឆានទេ!»

​នាង​សើច​ជា​សំឡេង​ខ្លាំងៗ​ប្រឆាំង​នឹង​ព្យុះភ្លៀងអារម្មណ៍​​ដែល​វាយ​ប្រហារខ្លាំងនិងឈឺចាប់។

«៥ឆ្នាំទៀត ខ្ញុំមិនចាកចេញដោយគ្មានប្តីនិងកូនខ្ញុំទេ» នាងគិត។

​Benedetto រុញដៃរបស់គេតាមបណ្តោយថ្ពាល់របស់នាង ឃើញថាក្តៅនិងទន់ ហើយសើមព្រោះទឹកភ្នែក។ គ្រប់យ៉ាងបានពន្យាពេល តែមិនបានដោះស្រាយបញ្ហាធំឱ្យពួកគេស្ងប់ចិត្ត​នោះទេ។

«ចុះបើខ្ញុំមានផ្ទៃពោះ ហើយនៅតែជ្រើសរើសយកការចាកចេញនោះ?»

នាង​សួរ​មួយ​សន្ទុះ​ដោយ​សំឡេង​ស្ងប់​ស្ងាត់។

គ្មានចម្លើយ នាងសួរទៀត៖

«នឹង​បង្ខំ​ខ្ញុំ​ឱ្យស្នាក់​នៅ​ទី​នេះ ទោះ​បី​ជា​ខ្ញុំ​ជ្រើសរើស​ចាកចេញ​ក៏​ដោយ​?​»។

ប៊ែនណេតងក់ក្បាល។ អ្វីគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងភ្នែកគេត្រជាក់​ ស្ងប់ តែគ្មាន​មនោសញ្ចេតនា​។  

«ខ្ញុំមានកូន​ហើយមែនទេ? ហេតុអីដេកជាមួយខ្ញុំ តាំងពីមិនទាន់បានសាកចិត្ត​?»

ប៊ែនណេតដកដង្ហើមធំ៖

«បងអាចត្រឹម​ប្រាប់អូនថា អូនពិតជាស្រីដ៏ប្លែក! នារីបែបនេះ​មិន​ធ្លាប់​មកដល់​ឡើយ​ ពី​មុន​មក!»

នាងបានរអ៊ូរទាំ៖

«តែចុងក្រោយ អ្នកនឹងបោះបង់ចោលនាង យក​តែកូនរបស់អ្នក»

ភ្នែករបស់នាងបានពង្រីករួចនិយាយបន្ថែម៖

«គិតថាខ្ញុំជាអ្នកទុក្ករបុគ្គលនៅម្នាក់ឯងក្នុងលោកនេះ ចោលប្តីនឹងកូនមួយឡែក!»

«អូនអាចកសាងជីវិតថ្មី ក្រោយកូនបាន៥ឆ្នាំ!»

គេនិយាយដោយឈ្ងោកមុខឈឺចាប់។

នាង​លូកដៃចាប់មុខគេ។

«បងសុខចិត្ត​ដែរ?!»

«មិនមែនរឿងសុខឬមិនសុខចិត្ត​ទេ!»

«ប្រុសល្ងង់ម្នាក់សោះ តាមពិត!»

នាង​វាចាទាំងយំ។

Benedetto បានដឹងថាម្រាម​ដៃរបស់ខ្លួន​ស្ថិតនៅក្នុងបាតដៃនាង។ មិនដឹងថា មួយណាអាក្រក់ជាងទេ ដែល​ត្រូវរស់នៅដោយគ្មាននាងទៅថ្ងៃមុខ ឬមួយមិនដែលបានស្គាល់និងចួបនាង​សោះក្នុងជាតិនេះ។

គួរតែរកវិធីគិតមើល អាចទៅរួចទេដែលថានាងនឹងចេញទៅក្នុងជីវិតថ្មីតាម​អ្វីដែលនាងប្រាថ្នា និងរស់នៅជាមួយអ្នកដទៃ​ដោយគ្មានគេ។

ប៉ុន្តែច្បាប់នៃត្រកូលនេះតែងតែត្រូវបានតម្កល់ជាត្រីមុខ នាងបានចាញ់ហើយ នាង​បាន​ឡើងទៅទីហាមឃាត់។ ទោះណាជាល្បែងឆ្កួតមួយ​ដែលមនុស្ស​ខាងក្រៅមិនត្រូវបានគេអនុញ្ញាតឱ្យដឹង តែការអនុវត្តត្រូវតែច្បាស់លាស់និងឥតខ្ចោះគ្រប់ជំនាន់។

កន្លងមក Benedetto មិន​ដែល​នឹក​ស្មាន​ថា គេនៅមាន​​បេះដូង​​ជាប់​ពាក់ព័ន្ធនឹងរាងកាយ​​ឡើយ។ គេមិនដែលមាន​ជីដូន ហើយ​បាត់ម្តាយតាំងពីអាយុ៥ឆ្នាំ។

នាង​ចាកចេញដោយមិនវិលមកវិញទេ។ ប៉ាគេ​ប្រហែលជាព្រោះរឿងនេះក៏ខឹងនិងចាកចេញទៅតាមម្តាយ ពួកគេ​ស្លាប់ជាមួយគ្នាជាជាងបែកគ្នា?

ទីបំផុតយល់ហើយ! យល់គ្រប់យ៉ាងនៅពេលមានអ៊ែនជែល។ គេយល់ពីសេចក្តីស្នេហានិងអានុភាពរបស់វា។ ខ្មោចពីរដែលកំពុងស្រលាញ់គ្នាខ្លាំង ត្រូវគេពង្រាត់​ពេលនេះ គេស្លាប់​ហើយវិញ្ញាណមានសេរីភាព រត់លេង ឬខ្សឹបខ្សៀវកៀកកើយជុំវិញប្រាសាទដ៏អាក្រក់ផ្តាច់ការនេះ។

រឿងនិរាសនេះកើតឡើងរាប់សិប​ដង​មក​ហើយ។

គ្រួសារយើងមិនរងបណ្តាសារទេ យើងនឹងកែច្បាប់។

អ៊ែនជេលនិយាយតិចៗប៉ុន្តែខ្យល់សមុទ្រ​បាន​បក់​បោកយ៉ាងខ្លាំងមកលើស្បែកប៊ែនណេត រហូតដល់គេព្រៃសម្បុរ។ ហើយ​មេឃ​ក៏​បើក​ចំហ​ម្តងភ្លឺម្តងងងឹត។

​      ប៉ុន្តែអ្វីដែលគេអាចផ្តោតសម្លឹងមិនរារែក គឺ Angelina ។ ​ភ្នែក​ពណ៌​ខៀវ​ដ៏​ស្អាតប្រផូរ ​ប្រាកដ​ថានាង​រង់ចាំគេឱ្យសស្រេចចិត្ត ដើម្បីកំណត់ជោគវាសនាគ្រួសារនេះ។

​«​គ្មាន​ជម្រើស​បែបហ្នឹងទេ!» ប៊ែនណេតខាំមាត់។

នាង​មិនដឹងទេ។ គេប្រហែលជាមានមនុស្ស​នាំនាង​ទៅព្រៃ ឬហែលទឹក ឬសកម្មភាពផ្សេងៗ​តែ…នាង​មិនចង់នៅឡើយ។

«អានសៀវភៅនៅទីនោះចុះ!»

នាង​ចង្អុលទៅកាន់ទ្វារចំហនៃបណ្ណាល័យ។

«អូខេ! បងនឹង​ហៅគេយកនំ កាហ្វេឬផ្លែឈើ!»

នាង​ងក់ក្បាល។

ពួកគេបែកគ្នា​រហូតដល់យប់បន្តិច។ ព្រះអាទិត្យបាត់ទៅយូរហើយ នាង​នៅតែមិនឃើញគេ ដូច្នេះនាងរង់ចាំដល់គេងលក់ក្នុងបន្ទប់គេង។

សម្រិបមនុស្ស​ចូលមកដល់ នាងក៏ភ្ញាក់ក្រញាងនិងស្ទុះក្រោក។

«ស្ងាត់ កូនតូច»

គេខ្សឹបឃាត់បន្ទាប់ពីលូនមករកនាង ដោយទ្រនាងចុះក្រោមសន្សឹមៗ ខ្នងប៉ះនឹងពូកវិញ។

ហើយគេបានបង្រៀននាងនូវអ្វីគ្រប់យ៉ាងជាភរិយាមនុស្ស​មានអំណាច។ ធ្វើដូចម្តេចដើម្បីយករាងកាយគេមកនៅក្នុងមាត់របស់នាង​ដូច​ជា​បង្អែម​របស់​នាង បង្រៀននាងឱ្យបម្រើគេ​ ​ជាមួយ​នឹង​ស្នាម​ញញឹម​ដ៏​សប្បាយចិត្តជាមួយគ្នា។

គេជាបុរសម្នាក់ដែលមានតម្រេកជានិច្ច។ គេដេកជាមួយនាងនៅទីនោះមុនពេលគេង ហើយ គ្រាន់តែក្រោកឡើងមកវិញ ក៏អាចចាប់ផ្តើមម្តងទៀតធ្វើដូចជា មិនអាចភ្លក់រសជាតិនាងឱ្យបានឆ្អែតឆ្អន់គ្រប់គ្រាន់សោះ។ ជាមួយអ៊ែនជេល ប៊ែនណេតអាចទទួលយកក្តីសង្ឃឹម និងភាពស្រស់ស្អាតទាំងអស់នោះ ដូចជាកម្លាំងវេទមន្ត ដែលមានទាំងរសតន្ត្រីរបស់នាង ក្លិននាង ភាពស្មោះរបស់នាង បញ្ចូលដោយផ្ទាល់ទៅក្នុងសរសៃឈាមរបស់។

ហើយ….នៅពេលព្រឹកព្រលឹមមួយ….ពន្លឺបានជះចូលមកតាមរយៈបង្អួច បញ្ចាំងទិនករ​ស្រាលពណ៌ផ្កាឈូកនិងភ្លឺឆ្វាំង។  

វាជាប្រក្រតិទិននៃវេលាត្រូវមកដល់…..​ជាវេលាអាថ៌កំបាំងដែលមានតែមនុស្ស​គ្រួសារនេះទើបដឹង​។ ប៊ែនណេតបង្ខំ​ខ្លួន​ចាកចេញ​ពី​បន្ទប់​គេង ហើយ​បដិសេធ​មិន​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​ខ្លួនឯងងាក​មើល​ក្រោយទេ។ អ៊ែនជេលនៅបន្តគេង ហើយសភាពរបស់នាង កំពុង​ដុតរោលស្រពោន​​ក្នុង​ខួរក្បាល​របស់​គេ។ ​ សក់ពណ៌ទង់ដែងវែង រលោង លាតសន្ធឹងលើខ្នើយដូចជាក្រណាត់ប្រាក់ស្មើនឹង​ចិត្ត​ស្មោះគ្មានកង្វល់អ្វីរបស់នាង​។

Benedetto បានងូតទឹកយ៉ាងយូរ ប៉ុន្តែទឹកមិនបានធ្វើឱ្យអារម្មណ៍របស់គេប្រសើរឡើងឡើយ។  គាត់បានស្លៀកពាក់ដោយមុខកំរោលខឹង បន្ទាប់មកបានប្រយុទ្ធជាមួយបេះដូងខ្លួន មិនឱ្យបកទៅថើបនាង​ក្នុងបន្ទប់គេង។

គេតាំងចិត្ត​ទៅចោលនាង​ហើយ​ដើរ​ចេញ​ទៅ​ក្នុង​សាលធំ។ ប៊ែនណេត​មិន​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​​ទេ​ដែលនារីចំណាស់មេផ្ទះគឺលោកស្រី​ Signora Malandraនៅរង់ចាំជាស្រេច។

«ចាត់ការបាន!» គេបញ្ជាដោយមុខស្រពោន។

នៅក្នុងខ្លួនគេ គ្មានអ្វីក្រៅពីការយំសោកសៅនិងនឹកដល់សំឡេងភ្លេង សូរយំយែករបស់អ៊ែនជេល​ក្រោមទ្រូងក្នុងដៃគេ។

ពេលនេះ គេកំពុងដើរ​ឆ្ពោះ​ទៅ​កាន់​កាតព្វកិច្ច​គ្រួសារ និងរំពៃមើល​ជោគ​វាសនា​របស់​គេដូច៦លើកមុនដែរ។

​      មុនពេលគេចាកចេញ យាយSignora Malandra សម្លឹងមើលគ្នាជាមួយគេ ទៅវិញទៅមកដោយស្ងប់ស្ងាត់គ្មានពាក្យនិយាយ។ ពួកគេ​យល់ណាស់ពីអ្វីដែលត្រូវធ្វើលើភរិយាទី៧ម្នាក់នេះព្រោះកាលវេលាបានចូលមកដល់។

មុនពេលឈានចេញ Benedetto បាននិយាយបញ្ជាក់ថា៖

«គ្រប់យ៉ាងរួចរាល់ហើយ»

តាមរបៀបដែលពួកគេ​តែងតែធ្វើ៦លើកកន្លងមកហើយ ស្ត្រីចំណាស់ងក់ក្បាល ក្រឡេកមើលមុខចៅហ្វាយបន្តិច មុនពេលឈ្ងោកលបគិតភ្នកដល់លំនាំជីតារបស់គេ។

«ដូច្នេះហ្គេមដដែលនឹងនៅតែអាចចាប់ផ្តើមទៀត!» ដូនចាស់គិតម្នាក់ឯង ដោយញញឹម​សម្លឹងមក​ទ្វារបន្ទប់គេងរបស់អ៊ែនជេល។

អាថ៌កំបាំង

របស់មេផ្ទះចំណាស់

អ៊ែនជែលក្រោក​អង្គុយ​យឺតៗ។

ជុំវិញនេះ មិនមាន​វត្តមាន​គេ ប៉ុន្តែគ្មានអ្វីបានផ្លាស់ប្តូរទេ។ បន្ទប់​នៅ​តែ​មាន​ខ្យល់​អាកាស​ស្រឡះ គ្មាន​អ្វី​ជាចម្រឹង​ឬ​ថ្មគុកដូចនាង​តែងតែគិតទុក។

រំភើបចិត្ត​រស់បន្តបានស្គាល់ស្នេហា​ជាមួយបងមួយថ្ងៃទៀតហើយ។

នាង​បាន​វែកញែក​​សក់​ចេញ​ពី​មុខ ហើយ​ចំណាយ​ពេល​យ៉ាង​យូរ​ពេល​សម្លឹង​មើល​សមុទ្រ​ពី​ចម្ងាយ​។ ខៀវ ស្អាតនិងសន្តិភាព។

«ប៊ែនណេត?!»

នាងហៅគេ ទាំងមិនសង្ស័យ។ ទុកឱ្យគេអាចបំពេញការងារគេតាមសម្រួលចុះ នាងបានចេញទៅងូតទឹកក្តៅយ៉ាងយូរ ដោយរីករាយក្នុងបន្ទប់ដែលតំឡើងសែនទំនើប។

ក្នុងសេចក្តីសុខនេះ អ៊ែនជេលតែងតែលបគិតថា Benedetto គឺដូចគ្នាទៅនឹងប្រាសាទរបស់គេដែរ។ លាតត្រដាង មានអំណាច អាថ៌កំបាំងបង្កប់វប្បធម៌ រវាងចាស់និងថ្មី ឬទាំងពីរក្នុងពេលតែមួយគួរឱ្យមហស្ចារ្យ។

និយាយពីឈ្មោះគេ បេះដូងរបស់នាងហាក់បីដូចជាមានរទេះរុញកម្រើកចុះឡើងនៅក្នុងទ្រូង។

ស្នាមញញឹមដ៏ធំទូលាយនិងល្ងីល្ងើ បានគ្របលើមុខរបស់នាងនៅរាល់ពេលដែលអ៊ែនជេលគិតអំពីគេនិងបណ្តាកាយវិការស្នេហាជាមួយគ្នា។

គេ​ជាបុរសដែលបានដកហូត​​យក​ព្រហ្មចារី​របស់​នាង ទេ! ហៅ​ត្រឹមត្រូវ​ជាង​នេះ គឺនាង​​បានស្ម័គ្រប្រគល់​ឱ្យទៅ​គេហើយនៅទីនេះជាមួយគេ ទាំងភ័យខ្លាច សង្ឃឹម និងសុបិន នាងមិនស្តាយក្រោយទេ។

សូម្បីមិនឃើញគេ ក៏ពេលនេះនៅមាន​អារម្មណ៍ថាដៃរបស់គេរស់រវើក​ ពាសពេញសាច់ដងខ្លួនរបស់នាង។ គិតថា ប្រហែលជានាងអាចជាប្រពន្ធដែលជាប់គាំងក្នុងអនុស្សារតណ្ហា​ឬមនោញ្ចេតនាងប់ងល់ដៅជាប់ក្នុងក្បាល ដោយបណ្តើរៗភ្លេចខ្លួន និងភ្លេចគិតអំពីរឿងរ៉ាវដែលនឹង​អាចឈានមកដល់ក្នុងវិមាននេះ។

និទាននីមួយៗស្តីអំពីប្រពន្ធមុនទាំង៦ កំពុងបាត់បង់។

ខណៈដែលនាងបើកទូរកអ្វីមកស្លៀកពាក់  បន្ទប់ស្លៀកពាក់ដ៏ធំទូលាយដែលពោរពេញដោយសម្លៀកបំពាក់ប្រេនថ្លៃ សមនឹងនាងឥតខ្ចោះ។ 

ពេល​រក​ឃើញ​ផ្លូវ​ចេញ​ពី​បន្ទប់​ផ្លាស់​សម្លៀកបំពាក់តាមក្លិនកាហ្វេឈ្ងុយ នាងបានរុញទ្វារបើកទៅកាន់កន្លែងស្រស់ស្រូប​ រំពឹងថានឹងបានឃើញ Benedetto នៅទីនោះ ដោយរង់ចាំនាងក្នុងស្ថានភាពដ៏គួរឱ្យទាក់ទាញ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ ស្ត្រីមេផ្ទះម្នាក់នោះ បានរង់ចាំនៅទីនោះដោយទឹកមុខស្មើ។

អ៊ែនជេលមានអារម្មណ៍មិនចូលចិត្តភ្នែកលាក់លៀមរបស់យាយនេះសោះ។

«អរុណសួស្តី» Angelina និយាយត្រជាក់និងខ្លី គឺត្រាប់សំឡេងពិធីការ​ដូចម្តាយរបស់នាង។

ស្ត្រីចំណាស់បានតបមិនញញឹម៖

«ខ្ញុំជឿថាអ្នកស្រីគេងលក់ស្កប់ស្កល់!»

ប្រហែលមកពីសម្រស់ទឹកមុខបានជាស្ត្រី​ម្នាក់​នេះវាយតម្លៃដំណេកនាង។

អ៊ែនជេលងក់ក្បាល មិនអាចលាក់ការអៀនខ្មាស​ទេ ព្រោះ​នាង​បាន​ដេក​ពាក់កណ្តាល​ព្រឹក​ទៅ​ហើយ ក្នុងនាមម្ចាស់ស្រីថ្មីនៃមហាវិមាននេះ។

«តើអ្នកមីងបានឃើញប្តីរបស់ខ្ញុំទេ?» Angelina បាន​សួរបន្លប់ការអៀនប្រៀន។

​      យាយ Signora Malandra ឱនរៀបសមនឹងស្លាបព្រា​ដោយស្ងាត់ស្ងៀមសោះអង្គើយ រហូតទាល់តែ Angelina ដែលតាមសម្លឹងមុខ ដឹងថាស្ត្រីនោះគ្មានចេតនាឆ្លើយតបនឹងនាងទេ។

ជាសំណាងល្អ Angelina បានចំណាយពេលស្ទើរពេញមួយជីវិត ក្រោមមេដៃនៃស្ត្រីផ្តាច់ការ ជាម្តាយនាង ម៉្លេះសមនាងមិនអត់ធ្មត់បានប៉ុណ្ណេះចំពោះមេផ្ទះឆ្មើងកន្ទ្រើងនេះឡើយ។

ដូច្នេះ នាង​បាន​ត្រឹម​តែ​ញញឹម ព្យាយាម​ឱ្យមើល​ទៅ​ស្លូត​បូតនិងពិបាកចាប់ថ្នាក់បាន។

«កាហ្វេ?» ស្ត្រីចំណាស់បានសួរ ស្តាប់ទៅដូចជា ម្តាយឬអ្វី មិនមែនអ្នកបម្រើទេ។

អ៊ែនជេលីណាញញឹម ហើយពេលគាត់ងាកមក នាង​ញញឹមកាន់តែធំ បើកាន់តែត្រជាក់។

«អរគុណ ការពិតគឺថា ខ្ញុំចូលចិត្តកាហ្វេ ខ្លាំង! ខ្មៅនិងគ្មានស្ករ! ពេលខ្លះមានក្រែមបន្តិចបានតាមអារម្មណ៍! ប៉ុន្តែអារម្មណ៍ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំ​មិន​ចូលចិត្តញ៉ាំហើយមាន​​អ្វីមក​រំខានទេ! អូខេ គិតថា ចេញដើរល្អជាង!»

នាង​ថាហើយកាលណាក៏ក្រោក​ចេញ។ ​

«អ្នកស្រីនឹងដើរទៅណា?» ស្ត្រីមេផ្ទះបានដោយងាកមកត្មែរ ពេលដៃចាក់កាហ្វេជូន Angelina មួយពែង។

«នេះ​ជា​កោះ! ប្រាសាទ​ទាំងមូលគ្រប​ដណ្ដប់​បិទជិត ហើយទោះមាន​​ទ្វារ​ពីរ​បី​តែអ្នកស្រីត្រូវការសុំចៅហ្វាយសិន មុនពេលចេញ!»។

Angelina មិនឆ្លើយតបនឹងរឿងនោះដើម្បីចង្អុលបង្ហាញថា ការមានសំណួរគ្មានចម្លើយជាអារម្មណ៍បែបណា?

ទោះយ៉ាងណា Signora Malandra បាននិយាយកម្លាថា៖

«គួរស្តាប់ខ្ញុំខ្លះ!»

នាង​ធ្វើមិនដឹងដើរទៅទ្វារ។

«ខ្ញុំបានកើត និងធំធាត់នៅក្នុងប្រាសាទនេះ!» ស្ត្រីនោះទាមទារភាពសំខាន់ដោយពោលជាថ្មីម្តងទៀតក៏ Angelinaនៅតែមិនឆ្លើយព្រោះនាង​ អាចឃើញអ្វីមួយល្បិចនិងសម្ងាត់ មិនគួរឱ្យ​ចូលចិត្តនៅក្នុងការក្រឡេកនីមួយៗ ដែលមេផ្ទះចំណាស់នោះសម្លឹងនាង។

គាត់មិនឈប់សម្តីទេនៅតែផ្គើនមក៖

«កុំដើរហើរ ខ្ញុំព្រមានអ្នកស្រី!»

នាង​មិន​សូវ​មាន​អារម្មណ៍​សប្បាយ​ចិត្ត​ទេ​ឥឡូវ​នេះ គឺខឹងភ្លាម​តែម្តង​។  គ្មានអ្នកណាស្លូតដល់ទៅ​ពេញចិត្ត​ចំពោះ​បាវបម្រើ​ដែលឈ្លើយ ព្រងើយ និងព្យាយាម​បន្លាច​នាង​ដែរ​។

«អ៊ីចឹងប្រាប់មក ប្តី​របស់ខ្ញុំនៅ​ឯណាខ្ញុំទៅរកគេនឹងសុំគេ?» នាងបានសួរម្តងទៀត ខណៈដែល Signora Malandra មើលទៅហាក់ដូចជាកំពុងរកមធ្យោបាយ។

ស្ត្រីចំណាស់បាននិយាយយ៉ាងត្រជាក់ថា ៖

«ប្តីរបស់អ្នកបានទៅមុនហើយ! មិនឃើញ អ្វីដែលគាត់បានទុកឱ្យអ្នកស្រីទេ?»

«តើគាត់ទុកអ្វីឱ្យខ្ញុំ?» Angelina បានសួរឡើងដោយមិនយល់។

«ហើយគេទៅណា?»

គ្មានចម្លើយ។

«អ្នកគឬអ្វី?»

«លោកម្ចាស់ទៅប្រទេសបារាំងពីរខែ!»

ហាស៎?

Angelina ត្រូវ​តែ​ជឿ​ថា ​អ្វី​ដែល​នាងកំពុងប្រឈម​មក​​គឺ​ជា​ការ​ពិត។ ពីរខែ មិនមានផ្តាំ? គេទុកនាង​នៅជាមួយមនុស្ស​គួរឱ្យ…..?

នាង​ស្លេក​និងខំធ្វើមុខក្រញូវ។ មិន​មែន​ដោយ​សារ​តែ​នាង​ចង់​ជឿ​ស្ត្រីមេផ្ទះ​នោះ​ទេ តែនាង​សង្ស័យ និងផ្តើមដកអារម្មណ៍ចេញពីសុភមង្គលមកគិតអំពីប្រវត្តិវិមាននេះ និងប្រពន្ធដើមទាំង៦របស់គេ។

«ឱ! ប៊ែនណេត!» នាងរអ៊ូដង្ហោយ។

មេផ្ទះប្រាកដជាកំពុងលេងជាមួយនាងហើយពេលប្តីនាងមិននៅ។

ទោះ​ជា​នាងខំប្រើបញ្ញាមក​​ដកដង្ហើម​ឱ្យស្រួល​បន្តិច​ក៏​ដោយ ក៏​នាង​បាន​ដឹង​ដោយ​ចាប់​ផ្តើម​ថា​ បេះដូងរបស់នាងទើរណែននៅស្ទះកំហឹងនិងការមិនសុខចិត្ត​ក្នុងបំពង់ករបស់នាង។

រាងកាយទាំងមូលរបស់នាងមានអារម្មណ៍ថាធ្ងន់ ហាក់បីដូចជាជើងរបស់នាងត្រូវបានរុំក្នុងបេតុង នៅពេលដែលនាងចង់រំកិលលើឥដ្ឋ។

វត្ថុមួយ មេផ្ទះហុចមក។

នោះជាកូនសោ ធំមានក្បាច់បុរាណនិងភ្ជាប់ទៅនឹងខ្សែសង្វាក់មួយផង។

នាងសម្លឹងមើលវា ទម្ងន់របស់វាមានអារម្មណ៍មិនល្អសោះ។ ដូចសោគុក ឬឃ្លាំងចាស់។

«ជាកូនសោ នៃទ្វារដែលអ្នកស្រីមិនត្រូវបើក! ប្តីអ្នកស្រីទុកចិត្តអ្នកស្រី ហើយឱ្យខ្ញុំប្រគល់វាជូន! ធ្វើបានទេ?»

ស្អីនេះ? នាងគិតមុខក្រហមនិងកំហឹង។ តើ​មានស្វាមី​ប៉ុន្មាន​នាក់​ ដែល​បានលេងសើចធុននេះ? ទុកប្រពន្ធដែលទើបរៀបការ​ចោល យកការងារ​ឬ ការចរចាពាណិជ្ជកម្មជាសំខាន់? ឬអ្វីក៏ដោយហើយ​ បន្សល់ទុកកូនសោនិងទីហាមប្រាមមួយ?

កន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាពបំផុតនៅក្នុងប្រាសាទគឺបន្ទប់គេងរបស់នាង។  នាង​អាន​សៀវភៅ ហើយ​​លេងព្យាណូ ហើយ​ពេល​ខ្លះ​នាង​ស្ទុះ​ទៅ​លើ​កៅអី​អស់​កម្លាំង គេង​បាន​បន្តិច រួច​ចាប់​ផ្ដើម​លេងភ្លេងទៀត ព្រោះនឹកគេ​​។

ពពួកអាហារបាន​លេចឡើង ទៀងទាត់ ទាំងតែក្តៅ  នំដុត នំ​ខេក និងកាហ្វេ។ ពុំនោះទេ នាងប្រហែលជាស្រមៃថា នៅម្នាក់ឯងនៅកន្លែងដ៏ឯកោផុតផែនដីមួយដូចជាម្ចាស់ក្សត្រីដ៏មាន​មន្តស្នេហ៍ក្នុងរឿងនិទានដែលត្រូវបាន​គេបំភ្លេច។

យប់ចូលមកដល់ នាងយំនិងនឹកគេ។ ម្តាយនាង…..នាង​នឹកដល់ផ្ទះពេលឯកា។ នាង​ខលហើយនិយាយថា នាងបានសុខខ្លាំង មានអ្វីគ្រប់យ៉ាង។

ការនេះរំលងរហូតបាន១សប្តាហ៍។ គេមិននឹកនាង​ផង មិនដែលខលម្តង តើគេចង់យ៉ាងម៉េច?

នាង​ខឹងណាស់ ហើយស្អប់ ហើយស្រលាញ់។

ព្យាណូជាគ្រឿងបញ្ចេញកំហឹង។

ទីបំផុតមួយ​ខែ!

នាងនឹងស្បថថា នាងមិនអាចមានអារម្មណ៍បែបនេះរហូតទេ ត្រូវធ្វើអ្វីម្យ៉ាង។ អ៊ែនជេលបានអាន​សឹងអស់គ្រប់ចំណងជើងសៀវភៅដែលទាក់ភ្នែកពីបណ្ណាល័យនៅមាត់ផ្លូវ។ ​ទោះណាជាប្រាសាទនេះមានបណ្ណាល័យ ចំនួនបីដាច់ដោយឡែក ដែលនឹងចំណាយពេលអាន​ពេញមួយជីវិតក៏នាងមានអារម្មណ៍រំជួលចិត្ត លែងស្ងប់ក្នុងការសមាធិអាន។

នេះជាវេលាឈឺចាប់ណាស់​នៅក្នុងជីវិតរបស់នាង។

នាង​បាន​ភ្ញាក់​ពី​គេង​ហើយយំ​នៅ​ព្រឹក​ព្រលឹម ទោះ​ជា​នាង​មិន​អាច​ប្រាប់​ពី​មូលហេតុ​ដល់អ្នកណា​ក៏​ដោយពិសេសគ្រួសាររបស់នាង​។

ពេលខ្លះនាង​បានដេកស្ប៉ាបនៅលើគ្រែរហូតដល់ចង់ស្លាប់បញ្ឈឺប៊ែនណេត។

ហើយអស់រយៈពេលជាយូរបន្ទាប់ពីនោះ សប្តាហ៍ដែលប្រែទៅជាទារុណកម្ម អស់សង្ឃឹម និងច្រើនទៀត Angelina ខ្វល់ខ្វាយរវាងការមិនជឿថានេះជាការពិត និងកំហឹងដែលដុតខ្លោច។

នៅ​ថ្ងៃ​ដែល​នាង​ប្រាកដ​ថា មានតែការ​សាកល្បង​ទេ ដែល​អាច​ឈ្នះ នាង​ភ្ញាក់​ពី​ព្រលឹម ខលទៅម្តាយ​និយាយលេង ហើយ​លេងចេញ ដើរតាមផ្លូវរបៀង។

ពេលខំធ្វើចិត្ត​បំភ្លេចរឿងដែលប្តី​​មិន​បាន​ទូរសព្ទ​មក មិនបានផ្ញើអ៊ីមែល នាង​ប្រហែល​ជា​គិត​ថា​ នាងស្រមៃអំពីអាពាហ៍ពិពាហ៍នេះ ការពិតនាងឆ្កួត ប៉ុន្តែពេលឃើញ​ទិដ្ឋភាពនៃសាលដ៏ឯកោនៃប្រាសាទដែលស្ងាត់ជ្រងំ នាង​ផ្តើមសង្ស័យ។

នាង​រត់បកក្រោយ​រកកូនសោគ្រមាំងនោះ ហើយឆ្ពោះទៅប៉មហាមឃាត់។

យើងឆ្កួតបំផុតដែលជឿថា គេចេញទៅក្រៅ។ គេនៅទីនេះ សំងំ​រង់ចាំយើង មើលយើងឈឺចាប់។

Angelina ​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក។ ទោះបីជាការពិតយ៉ាងណាក្តីនាង​ត្រូវការបញ្ចប់ភាពងងឹតងងល់នេះ។

ហើយ….​នាង​បានមកសល់និង​ឈរ​នៅ​ទី​នោះ នៅ​ម្ខាង​ទៀត​នៃ​ទ្វារហាមឃាត់។

អ៊ែនជេលសម្លឹង​មើល​ទៅទ្វារ​ រួចទៅប៉ះប្រអប់សោរួចឈ      រយំម្នាក់ឯង។ មិនដឹងថា នាងបាន​ឈរនៅទីនោះយូរប៉ុណ្ណានោះទេ គ្រាន់តែដឹងថា ពិភពលោកកាន់តែងងឹតទៅៗនៅជ្រុងម្ខាងនៃបង្អួច ហើយនាងមិនយកចិត្តទុកដាក់បើកភ្លើងអ្វីទាំងអស់។

ភ្លាមនោះ ​ផ្លេក​បន្ទោរមួយឆ្វាច ជះ​មកពី​ខាង​ក្រៅ។

នាង​ចាប់​ផ្ដើម​គិត​ថា​នាង​ឆ្កួត​ហើយ។ នាង​ជា​មនុស្ស​ឆ្កួត​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាក់សោ​ទុក​ក្នុង​ប្រាសាទ​មួយ

ឯកោ​ហើយវិនាទីនីមួយៗកំពុងតែ​សម្លាប់​នាង។

តើ​នេះឬ ​ជា​របៀប​ដែល​គាត់​បាន​បំបាត់​ចោល​ប្រពន្ធ​ទាំង​៦មុននោះ?

ហើយនៅពេលដែលនាងមានគំនិតសួរខ្លួនឯង នាងយល់ថា គ្មាន​ថាការស្លាប់បែបណាដែលអាក្រក់ជាងត្រូវបានស្រលាញ់ហើយទុកឱ្យឯកោទេ។

នេះត្រូវតែជាការសាកល្បង?  ប៉ុន្តែតើនាងអាចធ្វើវាបានយូរប៉ុនណា? នាង​ត្រូវបានគេ​លេង​មួយ​ខែ ហើយ​បន្ទាប់​មក​មាន​រាត្រី​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​មួយជាមួយ​បុរស​ម្នាក់​ដែល​គ្រប់​គ្នា​ទទូច​ថា​​ជា​មនុស្ស​អាក្រក់ឯបេះដូង​របស់​នាង​បាន​ច្រានចោល​និយមន័យបែប​នោះ នាង​ការពារគេ។​

«ខ្ញុំជាអ្នកទោស» នាងយំឱបដៃ។ ដំបូងៗព្យាណូ​របស់​នាង​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​មាន​អារម្មណ៍​ថា​មាន​សេរីភាព ប៉ុន្តែពេលនេះ ​នាង​មិន​មានដង្ហើមដកស្រួល​ទេ។

នៅចុងបញ្ចប់នាងគ្រាន់តែជាក្មេងស្រីនៅក្នុងប៉មមួយ ដែលលេងភ្លេងម្នាក់ឯង ដោយសង្ឃឹមថានឹងមាននរណាម្នាក់ឮតន្ត្រីនាង ចេះអាណិតនាង។

អ្វីទាំងអស់ដែល Benedetto បានធ្វើគឺឃោរឃៅណាស់។ គ្រួសារ​នាង​មិន​ដែល​ចង់​ស្តាប់​ការ​លេង​របស់​នាង​ទេ ប៉ុន្តែ​ពួក​គេ​បាន​ឮ​វាពីចម្ងាយ។

​      ឥឡូវនេះគ្មានអ្នកណាឮនាងទាំងអស់។

មានតែសមុទ្រ បិសាចនេះ។

នាង​បាន​លើក​ក្បាល​របស់​នាង​ដោយ​រុញ​សក់​របស់​នាង​ទៅ​ក្រោយ។ បេះដូង​របស់​នាង​កំពុង​វាយ​នាង​ខ្លាំង​ឡើងៗ។ សោគឺនៅក្នុងដៃរបស់នាង។ នាងបានសម្លឹងមើលវា ខណៈពេលដែលមានរន្ទះមួយទៀតបំភ្លឺសាល ហើយនាងអាចស្បថថានាងបានឃើញពន្លឺភ្លើងផងដែរ។

ចិញ្ចៀនរៀបការ​របស់​ Benedetto នៅលើម្រាមដៃរបស់នាងហាក់ដូចជាធ្ងន់ឡើងភ្លាមៗ ទាមទារនូវដំណោះស្រាយមួយ។ ហើយអ្វីដែលនាងអាចគិតបានពេលនេះ គឺស្ត្រីដែលបានស្លាប់មុនទាំងប្រាំមួយនាក់អាចមានលំនាំដូចនាងពេលនេះ។

បន្ទាប់មកនាង​ដាក់បាតដៃម្ខាងទល់នឹងលោហៈ មាត់នាង​ផ្លុំ​ខ្យល់​ចេញ​មកញាប់ៗ ​ហាក់​ដូច​ជា​យំខ្លះភ័យខ្លះ។ នាង​រុញកូន​សោ​ចូល​ទៅ​ក្នុងមេ រលូន និង​សាមញ្ញ តែប្រាណនាងញាប់ញ័រ។ អ៊ែនជេលខំ​ទប់ដង្ហើមរបស់នាង បន្ទាប់​មក​នាង​បានរុញទ្វារដែក។

​      មិន​មាន​សំឡេង…. ប្រាសាទ​មិន​បាន​រលំ​ទៅ​ជា​ផេះ​ជុំវិញ​នាង​ទេ។

ដោយ​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន Angelina បាន​ផ្លុំ​ដង្ហើម​ដែល​នាង​កំពុងគ្រប់គ្រង​ ហើយរុញទ្វារដ៏ធ្ងន់បើកបន្ថែម។ នាង​រំពឹង​ថា ​វា​នឹង​កក្រើក​ខ្លាំង​ណាស់ ដូច​ជា​ស្ថិត​ក្នុង​ភាព​យន្ត​ភ័យ​រន្ធត់ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ វា គ្មានសំឡេង។ ខ្យល់ត្រជាក់និងងងឹត។

នាងមើលមិនឃើញអ្វីសោះ ដូច្នេះនាងក៏លូកជើងចូលខាងក្នុង រួចក៏លូកដៃចូលទៅក្នុងទីងងឹត រាវវារតាមជញ្ជាំងថ្ម រាងកាយទាំងមូលពេញដោយ​ការ ភ័យខ្លាចនិងឆ្ងល់ខ្លាំង។

ប៉ុន្តែ…..វាមិនមែនល្អាងទេ ​នាង​បាន​រក​ឃើញ​កុងតាក់​ភ្លើង​មួយហើយ​បាន​ចុច​វា​ឡើង​។

ជំហាននីមួយៗមានអារម្មណ៍ថាដូចជាការរត់ម៉ារ៉ាតុង។ ដូច្នេះនាង​ក៏​ដើរ​លឿន​ជាង​មុន ដោយ​ឡើង​ខ្ពស់​រហូត​ដល់​ទ្វារ​មួយ​ទៀត​នៅ​ខាង​លើចុងជណ្តើរ។ ​បេះដូង​របស់​នាង​ក៏​លោត​ខ្លាំង​ពេក​រហូត​ដល់​នាង​ឈប់….

បន្ទាប់មកនាងព្រិចភ្នែក ម្តងហើយម្តងទៀត សឹងមិនជឿភ្នែកខ្លួន​ឯងទេ​ Angelina ទម្លាក់ដៃទៅម្ខាង

នាមាត់ច្រក ​បន្ទប់​ទទេ​មួយ ​ដែល​មាន​បង្អួចបែរ​នៅ​មាត់សមុទ្រ ដូច​ជា​បន្ទប់​ប៉ម​ដែល​ផ្សំដំណេកដែរ។

ហេតុអ្វី?

បន្ទប់គឺទទេ! គ្មានសត្វចម្លែក គុកដែលឃុំប្រពន្ធទាំង៦ទេ គ្មានអ្វីទាំងអស់។

ប៉ុន្តែពេល​នាងមករកជណ្តើរវិញ ​​ក៏​ឈប់​ធ្មឹង​។

នេះដោយសារតែព្រះអង្គម្ចាស់សេះស Benedetto ឈរនៅមាត់ទ្វារ។ មនុស្ស​ដែលនាងនឹកទាំងថ្ងៃយប់ បាន​បង្ហាញខ្លួនជាមួយទឹកមុខ ដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចជាងព្យុះនៅខាងក្រៅសមុទ្រទៅទៀត។

«ហេតុអ្វី?»

Angelina បានទាមទារសួរ តែសួរបានខ្លីណាស់។ មុខរបស់នាងស្លេក សក់ពណ៌ទង់ដែងដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងកំពុងវាយបោកចុះឡើងជុំវិញមុខស្គម​របស់នាងដោយកម្លាំងនៃប្រតិកម្មខ្យល់សមុទ្រ។ ដៃម្ខាងនៅបំពង់ករបស់នាង ហើយគេអាចមើលឃើញភាពស្លន់ស្លោនៅក្នុងភ្នែករបស់នាង​។

«ហេតុអ្វីខ្ញុំ នៅទីនេះមិនបាន​?» ប្តី​បាន​សួរបក។​

«ប្រហែល​ជា​ភ្លេច​ថា​ខ្ញុំ​ជា​ម្ចាស់​ប្រាសាទ​នេះ​ហើយ»។

«ហើយចោលប្រពន្ធ?» នាង​គ្រវែង​មកវិញ មើលទៅសាហាវនិងលែងខ្លាច​តែនាងខឹង។

គេហាក់នៅស្ងៀមនាង​ក៏ស្រែកឡើង៖

«មុខអ្នក ឯងស្ទើរតែស្រដៀងនឹងបុរសម្នាក់ដែលខ្ញុំបានរៀបការ ហើយបានបោះបង់ចោលខ្ញុំបន្ទាប់ពីក្របទឹកឃ្មុំ!»

របស់នេះគ្រាន់តែមើលក៏ដឹងច្បាស់ថា ពិតជាប្រណីតវិសេសវិសាល​មានតែមួយគ្មានពីរទេ។

តើរយៈពេលនេះ​គេសែនរវល់មមាញឹក គេឆ្លៀតទៅរកវាមកពីគ្រប់ច្រកល្ហក ចងដៃ​មង្គលការនេះដល់នាង?

ផ្ទុយពីប៉ាម៉ាក់នាង​ដែលយល់ថា​ព្យាណូថ្លង់រំខាន​ គ្រប់គ្នា​រុញនាងទៅទុកលេងតែឯងនៅក្នុងខ្ទមចាស់ ​ពេលនេះស្វាមីនាងបានដឹងអំពីអ្វីទៅដែលនាង​ពិតជាចង់បាន និងរកវាមកឱ្យនាង។

នៅពេលដែលគ្រប់គ្នា​យល់ថា​ជននេះ ជាបិសាចមិនយល់ចិត្ត​នារី និងខ្លាចក្នុងការរៀបការជាមួយគេ ពិភពលោកទាំងមូលភាន់ច្រឡំដឹង?

«របស់ខ្ញុំ?»

នាង​ងាកក្រោយដោយសើចធំៗលាយឡំសំណួរបញ្ជាក់។

«​របស់អូន!» គេតបហើយមិចភ្នែក

«មួយទៀត អូនលេងវានៅពេលណាដែលក៏បាន យប់ឬថ្ងៃ​បានគ្រប់ពេល!»

អ៊ែនជេលផុសធ្លោនូវគំនិតស្ញប់ស្ញែង​នៅ​លើ​ផ្ទៃ​មុខ​របស់​នាង។ នាង​បាន​តម្រង់ទៅ​រកមហាឧបករណ៍តន្ត្រី ​ ​ដែល​តាំង​នៅ​កណ្តាល​បន្ទប់។ បន្ទាប់មកនាងខ្ជិលដើរណាស់ នាងផ្តើម​រត់ទាំងរ៉ូបធំសំពោង​ទៅក្បែរព្យាណូដើម្បីដាក់ដៃនៅលើវា។

ទីបំផុត នាង​រុញគម្របចេញ ហើយសាកល្បង​ប៉ះគ្រាប់ចុច។

ទន់…ងាយស្រួល…និងស្រទន់!

«ម្ចាស់ជីវិតខ្ញុំអើយ!»

នាង​វាចា​ដោយពិនិត្យគ្រប់ជ្រុង។

សម្លឹងសភាព​ស្លុងលង់របស់នាង  Benedetto បាន​រក​ឃើញ​ថា ​ខ្លួនគេកំពុងទទួលបានការស្រលាញ់តិចជាងព្យាណូនេះ។

ប្រាកដណាស់មិនមែនទេ! បទភ្លេងនាងលាន់មកហើយ!

ជាភ្លេងអំពីរាត្រីដំបូងរបស់ពួកគេ។

Benedetto ធ្លាប់ស្អប់ជីវិតគ្មានន័យរបស់គេ គេស្អប់ស្រីៗទាំងអស់ដែលល្មោភប្រាក់ ហើយ មើលងាយសូម្បីតែការបង្ហាញខ្លួននៅផ្ទះនាង ដើម្បីរើសកូនក្រមុំក្នុងចំណោមអភជនបីនាក់ មកលោះបំណុលឪពុក….​តែក្រោយមក នាង​បានធ្វើឱ្យគេភ្លឺស្វាង។

ជីវិតមានន័យ ព្រោះគេនឹកនាង​ នឹកបទភ្លេងនិងដង្ហើមអង្វរកររបស់នា​ង។

«វាជារបស់អូន ឯអូនជារបស់បង!»

គេណែនាំដ៏ខ្លីទៅកាន់ទេពធីតា។ នាង​បន្តលេងភ្លេងហើយញញឹម​បិទភ្នែក។

នៅផ្ទះឪពុកនាង គេត្រៀមថានឹងធុញថប់ តែគ្រប់យ៉ាងបានផ្លាស់ប្តូរនៅពេលដែលគេបានចូលទៅក្នុងបន្ទប់បរិភោគអាហារនោះ និងបានឃើញទេវតាមួយដែលមិននឹកស្មានដល់ថានៅសល់លើផែនដីសម័យកាលនេះ។

នារីស្អាតដែលបិទភ្នែកលេងភ្លេងនិងមិនលេងហ្វេសប៊ុក។ នៅពេលដែល Angelina លេងភ្លេង និងបិទភ្នែកញញឹម​ Benedetto បានស្រមៃថា នាងអាចមើលឃើញប្តីក្នុងតន្ត្រីរបស់នាង ព្រោះតន្ត្រីនេះប្រើបេះដូង។

ស្ងាត់!

ម្តេចបាននាងឈប់?​ គេងាកមកចំពេលដែលអ៊ែនជេលងាកមកមើលគេជាមួយ​ភ្នែកគូពណ៌ខៀវថ្លា​របស់នាង។ ការសម្លឹងនេះ​ធ្វើឱ្យគេភ្លេចអ្វីៗលើលោកចោលទាំងអស់ លើកលែងតែនាង។

«ប៊ែនណេត!» នាងចាប់ផ្តើមហៅខ្សាវៗទាក់ទាញ។  

គេដើរចូលទៅរកAngelina ដែល​អង្គុយ​លើ​កៅអី​ព្យាណូ ជាមួយ​រ៉ូប​អាពាហ៍ពិពាហ៍​របស់​នាង​ហូរហៀដណ្តប់​ទៅ​គ្រប់​ទិសទី ហើយ​ទ្រូង​នាង​ហក់​ឡើង​ដោយ​កម្លាំង​នៃ​អារម្មណ៍​ដែល​នាង​ចង់​ច្រៀង។​

ពេលដែលមហាសេដ្ឋីចាប់ច្បាមនាង​ចូលមកក្នុងទ្រូងគេ រង្វង់ដៃរបស់គេរឹតកនាង  ប្រាកដ​ណាស់នាង​ចង់បានរង្វង់ដៃនេះ ទោះស្លាប់ក៏ដោយ។ តែអ្វីដែលប៊ែនណេត កំពុងធ្វើគឺឱនមកថើបភ្នែកនាង។ មាត់និងទ្រូងនាង។

Angelina ស្ទើរតែមិនអាចទប់ខ្លួននាងបានទេចំពោះការរំឮកនឹកដល់មាត់របស់គេនិងម្រាមដៃរបស់គេតាំងពីថ្ងៃ​ដំបូង​។ គ្រប់យ៉ាងភ្ជាប់ជាមួយបេះដូងនេះ បទភ្លេងនេះវាជាការប្រគំបង្ហាញសុភមង្គលមួយ ពេលនេះគេកំពុងថើបនាង។

ដៃនាង​លែងប្រគំ ​តែដង្ហើមនាង​នៅ….​រាងកាយ​ទាំងមូលមាន​អារម្មណ៍​ដូច​ជា​របស់​គេ​រួច​ទៅ​ហើយ ហើយ​គ្មាន​ផ្នែក​ណា​ដែល​នាង​មិន​ចូល​ចិត្ត​អារម្មណ៍មានគេនៅក្បែរ​នោះ​ទេ ​អារម្មណ៍​ថា​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​គេ ជាកម្មសិទ្ធិដែលគ្មានអ្នកណាអាចដកហូតបាន។

ស្នេហា​មួយដ៏ស្ងប់សុខនិង​រុងរឿងចោមព័ទ្ធដោយម្រាស់នៃ​ជញ្ជាំង​ថ្មម៉ាប។

នាងគិត គេបង្វិលនាង​ឱ្យបែរមកហើយដណ្តើម​ថើបនាងដូចជាមនុស្សអត់ឃ្លាន។ អេនជេលីណា បានឱបកនិង​ថើបគេវិញ ពីព្រោះស្មារបស់គេដែលធំ​ទូលាយដូចភ្នំបិទបាំង​សំឡេង​ទឹក​សមុទ្រពេលរាត្រី​ដែលនាង​ភ័យភិត។

​គេរឹងគ្រប់ទិសទីហើយ​​ធ្ងន់។ ​​លើក​នេះ​គេមិន​បាន​លូន​ចុះ​ក្រោមទេ តែផ្តើម​សង្កត់​នាង​ចុះ​មក​ដូច​ថ្ម​ដែលស្រួច ផ្អែម ហើយ​​ក្តៅ។ គេចូលក្នុងខ្លួននាងខ្លាំងនិងជ្រៅ ជាសកម្មភាពស្នេហា​ពោរពេញដោយភាពឆ្កួតវង្វេង រួមបញ្ចូលនូវសំឡេងនៃសេចក្តីត្រូវការដ៏លើសលុប មកខាងក្នុងរាងកាយ​នាង។

មិនយូរទេ Benedettoដកមាត់ចេញពីនាង ហើយចាប់ផ្តើមរំកិលខ្លួនចុះមកក្រោម។ ដៃគេផ្តាច់ទាញអាវនាង ហើយនាងដកដង្ហើមធំរង់ចាំទទួលយកស្នេហាដែលមាន​កម្ដៅខ្លាំងឡើងៗ និងងងឹតដោយចំណង់ចំណូលដែលមាន​សភាពកាចសាហាវដូចឆ្កែចចក។

គេបាន​បំផ្លាញទ្រង់ទ្រាយនិងរឹតរួតដើមទ្រូងរបស់នាងជាមួយនឹងបាតដៃដ៏ធំក្រាស់ និងពេលជាមួយគ្នា​គេបានរុញភ្លៅដ៏ធ្ងន់ នៅចន្លោះនាង ព្រោះតក់ក្រហល់ផ្តល់ឱ្យនាងនូវអ្វីមួយដើម្បីអង្រួនស្របនឹង​តម្រូវការរបស់នាង។ វា​ជា​ការ​ញាប់​ញ័រ​ដែល​នាង​ភ្លេចថាផ្តើមពីពេលណា ព្រោះកូនកំលោះបានចូលមក​ពេញ​ក្នុង​ខ្លួន​នាង ដួងវិញ្ញាណរបស់នាង។

ទាំងខាងក្នុងនិងខាងក្រៅ នាងគឺជារបស់មហាសេដ្ឋីប្រពន្ធច្រើនម្នាក់នេះ។

វិមានអាថ៌កំបាំងនាព្រឹកដំបូង

Angelina ដឹងខ្លួនទាំងទ្រុឌទ្រោមក្រោយឆាកស្នេហា។ នាងបានបើកភ្នែកមកនិងធុំក្លិនក្រអូបនៃប្រេងមានតម្លៃ។

កូនកំលោះរបស់នាងមិនបានមានសភាពទ្រុឌទ្រោមអ្វីសោះទេ។ គេអង្គុយ​ទីនោះ ក្បែរបង្អួចមាត់សមុទ្រនិងអាចសៀនភៅ។

«ខ្ញុំខកពេកព្រឹកហើយ!» នាងរអ៊ូ។

«អូនអាចដេកប៉ុន្មាន​ថ្ងៃទៀតមិនធ្វើអ្វីសោះក៏បាន!»

ខាងប្រុសថាហើយក្រោកមកត្រកងភរិយាទី៧។

«ទេ! មិនមែន​ Sleepy Beauty ទេ!»

នាង​ថាហើយ​ក្រោកឡើងមកសម្អាតខ្លួននៅក្នុងបន្ទប់ទឹកដែលពេញដោយក្លិនក្រមួន​នៃទៀនក្រអូប​។ គ្រប់យ៉ាងដូចជាក្នុងរាជវាំង​ដែលរឿងនិទានអារ៉ាប់បានរៀបរាប់។

ជាមួយ​រូបសូត្ររំភើយមួយពណ៌ខ្មៅ នាង​ស្លៀកពាក់រួចចេញមកឃើញគេនៅរង់ចាំ។

«យើងមាន​​អាហារពេលព្រឹក សម្រាប់ព្រឹកដំបូងនៃប្តីប្រពន្ធយើង!»

​      រួចទើបខាងប្រុស នាំផ្លូវនាងចេញពីទីនេះ​បន្តក្នុងមហាវិមាន​។ អ៊ែនជេល​ដើរតាមប៊ែនណេត​ចុះពីសាលមកដល់បន្ទប់ធំព្រមទាំងបានកត់សម្គាល់ឃើញថា បណ្តាទ្វារទាំងអស់នៅជុំវិញ ចំហទាំងអស់​។ ឃើញទីនេះ នាង​បានលបលួច​នឹកគិតទៅដល់​ទ្វារធំមួយ​ដែលធ្វើអំពើ​ដែកខ្មៅ​លាយឡំ​និងលង្ហិនសែនធ្ងន់ នាទីជណ្តើរឆ្ពោះទៅកាន់ប៉មសម្ងាត់ដែលប្តីបានហាមប្រាម។

ហើយ​នាង​មិន​ដឹង​ថា ​ហេតុអ្វី​បានជា​ រឿងនោះ បាន​​ធ្វើ​ឱ្យ​ជីពចរ​របស់​នាង​លោត​ឡើងញាប់ឡើយ​។

ភរិយា​បានក្រឡេកមើលរូបបញ្ឈរមួយនៅលើជញ្ជាំង។ ជាបុរសចំណាស់ម្នាក់ កំពុងកាន់ឈើច្រត់មាស ដែលមានក្បាលជាចម្លាក់សត្វពស់។ ជាមួយកម្ពស់ដ៏អស្ចារ្យ ភ្នែកដ៏ឈ្លាសវៃ គាត់មាន​ទម្រង់មុខច្រើនភាគរយដូចគ្នានឹង​ប្តីនាង​គឺ​ Benedetto ។

«លោកតារបស់បង!»

Benedetto បាននិយាយធ្វើឱ្យនាងងាកមកវិញភ្លាម។

ប្តីពន្យល់បន្ថែម៖

«កាលបងនៅក្មេង ជីតារបស់បងបានលះបង់ការងារប្រចាំថ្ងៃ កម្សាន្តចិត្តជាមួយបង យ៉ាងហោចណាស់មួយម៉ោងរៀងរាល់ថ្ងៃអាទិត្យ នៅក្នុងបន្ទប់គំនូរ!»

«គាត់ស្រលាញ់ចៅណាស់!» នាងខ្សឹបហើយសម្លឹងជាថ្មីនូវគំនូរបុរសចំណាស់ដែលមាន​ទឹកមុខកាច ដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច តែមានបញ្ញាចេះវិនិច្ឆ័យ និងមានអំណាច​គួរព្រឺព្រួច ទោះបីត្រឹមរូបគំនូរ។

«គាត់កាចណាស់?»

នាង​សួរ ធ្វើឱ្យស្វាមីងក់ក្បាល៖

«គាត់​មិន​ដែលប្រើសមាន​ចិត្ត​ល្អទេ​ពេល​គាត់​កាត់ក្តីឬសម្រេចការងារ ក៏មិន​ដែល​ញញឹម​ពេល​គាត់​ធ្វើ​ការ តែខ្ញុំនៅតែ​​នឹក​គាត់​រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ! តោះ បន្ទប់បាយខាងណោះ!!»

អ៊ែនជេលីណា ស្រឡាំងកាំងជាខ្លាំងពេលចូលដល់បន្ទប់អាហារ។ ទីនេះក៏មាន​ទៀន​បំភ្លឺ​តុ ហើយ​មិន​ច្បាស់ទែង ដូច​នៅ​ផ្ទះ​ឪពុក​ម្តាយ​នាង​ទេ។ ព្រោះ​បារម្ភ​ពី​វិក្កយបត្រ​អគ្គិសនី​ដែល​នឹង​មក​ដល់? នាងគិតទាំងអស់សំណើច។

គេប្រើទៀនច្រើនណាស់នៅទីនេះដើម្បីរំញោចអារម្មណ៍? ប្រើមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ទៅ?

តុត្រូវបានបំពេញដោយចានអាហារជាច្រើនដូចឈុតរាជវាំងគ្រប់គ្រាន់​សម្រាប់​មនុស្សទាំងក្រុមមិនមែនកូនកំលោះកូនក្រមុំមួយគូទេ។ កៅអីមានតែពីរ នៅចុងសងខាង។

«នេះមើលទៅដូចជា…»

នាង​មិនអាចបញ្ចប់ប្រយោគ ធ្វើឱ្យ Benedetto បាននិយាយយ៉ាងអំនួត៖

«ដូចជាការប្រារព្ធពិធីមួយ?»

គេបានទាញកៅអី របស់នាងឱ្យអង្គុយ។

បេះដូង​នាង​រអាក់រអួលរំភើប។

«បងយកអូនចេញពីគ្រួសារធំមក បងផ្តល់​ជូនអូននូវតុវែងនេះវិញ! ជីវិតរបស់អូននឹងមាន​កម្មវិធីបរិភោគហ៊ឹកហ៊ាក់បែបនេះជារៀងរាល់ថ្ងៃ!»

​      នាងចង់បដិសេធ តែស្ងាត់វិញ។ គេកំពុងគិតថា គេចង់ប្រគល់របស់របរ និងបទដ្ឋានរស់នៅដ៏មានឋានៈបំផុតឱ្យភរិយា​យ៉ាងមោទកភាព ម្ល៉ោះហើយ អ៊ែនជេល​មិនចង់បង្អាក់សទ្ធាគេទេ។

Angelina អង្គុយលើកៅអីរំងាប់ចិត្ត​ ញាប់ញ័រ។ ពូកនេះថ្នមៗ ទន់ភ្លន់និងអស្ចារ្យនៅក្រោមភ្លៅនិងជើងរបស់នាង។ មនុស្ស​នេះបានផ្តល់ឱ្យនាងនូវព្យាណូដ៏ល្អឥតខ្ចោះមួយ និងអនុញ្ញាតឱ្យនាងលេងដោយសេរី ដូច្នេះចំពោះជីវិតថ្មីរបស់នាង ផ្ទះថ្មីរបស់នាង ស្ថានភាពថ្មីរបស់នាង ជោគវាសនាដ៏ខ្មៅងងឹតដែលអាចកើតមានរបស់នាង ត្រូវបានបិទបាំងនៅក្នុងស្បៃមុខនៃតន្ត្រីដែលនាង​ស្មានៗ។

Angelina គ្រាន់តែសង្ឃឹមថា វានឹងមិនមែនជាអំណោយ​មុនការស្លាប់របស់នាងទេ។ ប្រសិនបើប៊ែនណេត ពិតជាឃាតករសម្លាប់ប្រពន្ធទាំង៦របស់គេមែន​នាងនៅតែគ្មានជម្រើស ព្រោះគ្រប់យ៉ាង​បានដល់កន្លែងត្រូវដល់ហើយ។

​      ពួកគេ​អង្គុយ​ញ៉ាំ​អាហារដូចជាស្ថិត​ក្នុង​ពិធីនៃត្រកូលក្សត្រ​​ ថែមមាន​​អ្នកបម្រើដែលមិនមាត់មិនក​រៀបចំដួសជូន មិនហ៊ានប្រហែស។

នាងធ្វើជាខំញ៉ាំ។ ញ៉ាំគ្រប់យ៉ាង ដូចជាសប្បាយចិត្ត​និងមាន​ក្តីសុខខ្លាំង។ ស្វាមី​សម្លឹងនាងដោយញញឹម។ គេជាមនុស្ស​មានគ្រប់យ៉ាង​ហើយ​ចូលចិត្តភាពអត់ឃ្លានរបស់នាង​ គេចង់ចិញ្ចឹមនាង​ឱ្យល្អជាងប៉ារបស់នាង​។

ភាពខ្វះខាតរបស់នាងទាំងអស់គេចង់រ៉ាប់រង។

«ដូចឃ្លានយូរហើយ?»

«ខ្ញុំត្រូវគេឃុំយូរហើយ!!» នាងតប។

«អ្វីទៅ?»

«ញ៉ាំច្រើនខ្លាចធាត់មិនស្អាត មានឫកពាញ៉ាំមិនសមជាអភិជន ហើយ….ច្រើនទៀត!»

«អាណិតណាស់ភរិយាអើយ!» ប៊ែនណេតរអ៊ូ។

«….មិនអីទេ….ព្រោះបងបានដោះលែងខ្ញុំមកហើយ!»

​      សំឡេងនាង​លាយការ​សើចហើយក្នុង​កែវភ្នែក​ពណ៌​ខៀវរបស់នួនល្អង ក៏​ក្លាយ​មកជា​លម្អងផ្កាភ្លើងរីករាយជាពន្លឺ​មួយ​ដែល​សម្លឹង​មើល​ប្តីជាទីមោទនៈរបស់នាង។

«បងសប្បាយចិត្ត​ដែលអាចរំដោះអូនមកជីវិតថ្មី! បើប៉ាអូនយកអូនឱ្យសេដ្ឋីផ្សេងជាកំហុសវិប្បដិសារៈរបស់បងពិតៗ»

នាង​ញញឹម​ទាំងរលីងរលោង។

​      ពេលហូបបាយចប់ហើយ ប៊ែនណេតក៏នាំនាងចេញទៅកាន់យ៉រមួយ ដែលបំពាក់ដោយរណ្តៅភ្លើង សង់ជាថ្ម មាន​កៅអីជុំវិញ និងអាងទឹកក្ដៅនៅខាងចុងម្ខាង។

ទាំងពីរប្រាណ​អាច​ស្រមៃ​ឃើញ​យប់នានាក្នុង​រដូវរងា​ត្រាំរកសុខជាមួយ នៅ​ក្នុង​អាង​នោះ ហើយ​ពួកគេ​ទាំង​ពីរនឹង​បំភ្លេច​ទុក្ខសោកលើលោកនេះជុំវិញ​គ្នា។ ប្រលោះមួយនោះជាបង្អួចធំឆ្ពោះទៅកាន់ឆ្នេរដែនកោះ។ គ្រប់យ៉ាងជាស្ថានសួគ៌….

ប៉ុន្តែ…..តើនាងនឹងមានជីវិតទម្រាំដល់ពេលវេលា​ចូលមកដែរទេ?

ខ្យល់សមុទ្រប្រលែងលេងជាមួយសក់របស់នាង លាយជាមួយស្នាមញញឹមស្រពោន។ អ៊ែនជេល​បានបង្វែរមុខ មករកស្វាមី ខណៈដែលម្រាមដៃរបស់គេកំពុងអង្អែលសក់នាង​។

នាង​និយាយ​យ៉ាង​ស្រទន់​ថា​៖

«​បងគិតពីអ្វី? »

«តើអូនអភ័យទោសឱ្យបងដែរ?»

Benedetto បានសួរ ហាក់ដូចជាពិភពលោកបាននៅស្ងៀម ជំនោរបានឈប់បោក ភពផែនដីឈប់វិល ហើយមានតែ Angelina ប៉ុណ្ណោះនៅទីនេះ។

ភរិយាដ៏ល្អបំផុតរបស់គេ ការសម្លឹងមើលគ្នា កៀកគ្នា ដូចជាផ្កាយខាងជើងបញ្ចេញ​រស្មី។

«បងខុសរឿងអី?»

នាងសួរតិចៗ តែអ្វីមួយនៅខាងក្នុងបេះដូង​គេ បានដួលរលំគ្រាំគ្រេង។  វា​ជា​សំណួរ​ដែល​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ធ្លាប់​សួរ​ប៊ែនណេត​ទេ។ ដោយសារតែមនុស្សគ្រប់គ្នាគិតថា មិនបាច់សួរក៏ពួកគេបានដឹងចម្លើយទាំងអស់ចំពោះអាថ៌កំបាំងនៅទីនេះ នោះគឺ Benedetto Franceschi បានសម្លាប់ភរិយា៦នាក់រួចហើយ។

«ដូច Carlota មិត្តខ្ញុំ! ខ្ញុំមិនគួររៀបការជាមួយគេទេ ដូចនាំគេឱ្យស្លាប់!»

ការសម្លឹងរបស់ Angelina រំកិលពាសពេញលើផ្ទៃមុខរបស់ប៊ែនណេត។ គេលែង​សក់​នាង។

«ស្តាប់ទៅដូចជាស្ងួត និងអត់សប្បាយចិត្តសោះ!»

នាង​ពោលឡើង។ ប្តីសើចស្ងួត បន្តវាចា៖

«មនុស្ស​យើង ក្រៅពីអាពាហ៍ពិពាហ៍និង​ទំនាក់ទំនង យើងនៅមាន​កាតព្វកិច្ចច្រើនទៀត!»

«អ្វីទៅ?!»

«ខ្សែឈាម តំណលោហិត បុព្វបុរសបុរាណ សាវតា!»

ត្រកូលនេះមាន​តំណមកវែងឆ្ងាយនាងដឹងរឿងនេះតាមរយៈវប្បធម៌និងមរតករបស់គេ តែនាងមិន​យល់ថា ទាក់ទងអ្វីនឹងប្រពន្ធទាំង៦របស់គេ?

ប៊ែនណេតពន្យល់៖

«ខ្សែ​ឈាម​បុរាណ ​ទាមទារ​ដំណោះ​ស្រាយ​​ចំពោះ​បញ្ហា​អ្នក​ស្នង​មរតក បន្ត​តាមប្រពៃណី​ចាស់​មួយចំនួន​​»

Angelina ព្រិចភ្នែក៖

«យើងកើតក្នុងសម័យកាលវិទ្យាសាស្ត្រមានមែន មែនទេ? មិន​ចាំបាច់​ធ្វើ​អ្វី​បុរាណទៀតទេ ប្រសិនមិនចង់និងមិនសប្បាយចិត្ត​!»

អ្វីមួយប្រាប់ខាងប្រុសថា គេគួរតែឈប់និយាយហើយ ណាមួយមិនគួរចាប់ផ្តើមទេ ប៉ុន្តែក៏នៅតែ​មិនបានឈប់។

«អូនត្រូវតែយល់ Angelina! ប្រពន្ធដំបូងគេគឺ​ Carlotaនិង​ខ្ញុំ​ ត្រូវបានគេប្រាប់តាំងពីក្មេងមកថា ពួក​យើង​នឹង​ត្រូវ​រៀប​ការ​ គឺដឹងតាំងពីមុន​ពេល​យើង​ទាំង​ពីរ​នាក់​ ស្គាល់អត្ថន័យ​ពាក្យនេះទៅទៀត! ហើយ…ដល់ពេលបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់យើង ពួកយើងខកចិត្ត យើងធ្លាប់ជាមិត្តនឹងគ្នា…យើងនៅជាមួយគ្នាដោយស្មោះ មិនមែនស្រលាញ់គ្នាជាគូជីវិតទេ!»

«ហ៊ឹម ម៉េចបងមិនបដិសេធនឹងចាស់ៗ? បងមានអំណាចគ្រប់គ្រាន់មែនទេ?»

«បងកាលណោះនៅក្មេង ហើយព្រឺព្រួច ខ្លាច ស្រើបស្រាលផងនិងល្ងង់ផង! បងបានគិតថា ដរាបណា Carlota និងបងយល់ព្រមលើរឿងសំខាន់ៗទាំងអស់យើងនឹងអាចសប្បាយចិត្ត​ក្នុងការសោយរាជ្យជាមួយគ្នា!​ បង​ក្រអឺតក្រទមហើយគិតថា អ្វីៗនឹងល្អក្រោយកាន់អំណាចគ្រួសារ!»

និយាយហើយក៏​ឥឡូវ​គ្រវី​ក្បាល៖

«តែអត្ថន័យ​​ជីវិត មិនបាន​វិវត្តិ​ទៅ​តាម​ការ​គ្រោងទុកទេ»

«ធ្លាក់ទឹកចិត្តខ្លាំងក្រោយរៀបការ?» Angelinaសួរ ភ្នែករបស់នាងមានបញ្ហាចង់ដឹងនិងបារម្ភ។

«ខាឡូតា? បាក់ទឹកចិត្ត? មិនដែល!» Benedettoសើច។

គេបន្ត៖

«តែនាងមានស្នេហា!»

«ជាមួយ​បង? ហើយ​ប្តីផ្ទាល់ បានធ្វើឱ្យនាងខូចចិត្តនៅពេលដែលដឹងថា លបលាក់ស្រលាញ់ស្រីជាតារាល្បីនៅខាងក្រៅ?

Benedetto ដកដង្ហើមធំ៖

«កាលណោះSylvia គឺជាម្ចាស់ស្នេហ៍ដំបូង​របស់បង! បងស្រលាញ់គេ ព្រោះគេចេះធ្វើឱ្យបងស្គាល់ស្នេហា​! រីឯ Carlota ក៏មានស្នេហា ប៉ុន្តែពេលក្រោយមកទេ​! ដំបូងយើងជាមិត្តដែលសា្គល់ចិត្តគ្នាបំផុត!»

Angelina លើកដៃមួយមករអិលលើបេះដូងស្រងូតរបស់គេហើយនិយាយដោយស្រពោនថា៖

«រឿងចប់យូរហើយ Benedetto!»

តែគេនៅតែបន្តនិយាយ៖

«យើងបានចំណាយពេលពីរបីថ្ងៃដំបូងនៃការក្រេបទឹកឃ្មុំរបស់យើងក្នុងនាមជាមិត្ត ដេក​នៅឆ្ងាយពីគ្រែគ្នា​ ប៉ុន្តែ​បន្ទាប់​មកលោកតាបានបង្ខំថា​ យើង​ត្រូវ​ចាប់​ផ្ដើម​បង្កើត​អ្នក​ស្នង ​បង្កើតទាយាទ​ឱ្យបាន​លឿន​តាម​ដែល​អាច​ធ្វើ​ទៅ​បាន! តែដោយ​សារ​….នាង​មានវិបត្តិ….ក៏រើសយកការ​ស្រវឹង រួច​ក៏​លេប​ថ្នាំ​មួយ​ក្តាប់​តូចរៀងរាល់យប់»។

Angelina ដកដង្ហើមធំ៖

«បងមិនគិតថានាងសម្លាប់ខ្លួនឯងទេ? វិបត្តិអី?»

Benedetto បាននិយាយយ៉ាងក្រៀមក្រំ៖

«ដូច​ជា​ឧប្បទ្ទវហេតុ​មួយ ខ្ញុំ​គ្មាន​ការ​សង្ស័យ​ទេ ប៉ុន្តែវា​បាន​កើត​ឡើងមែន ក្រោយពេលយើងគេងជាមួយគ្នា តើមកពីនាងមិនចង់​មក​រង​ទុក្ខ​ជាមួយ​ខ្ញុំឬអ្វី?»។

សភាពគេ​ដូចជាកំពុង​ស្អប់ខ្លួនឯង។

«គ្មានអ្វីល្អទេ! ចាំទុក!»

នាងលេបទឹកមាត់និង​ដកដង្ហើម​ធំ​នៅ​ពេល Benedetto ទាញ​នាង​មក​ជាមួយ​ដោយប្រញាប់​ ចុះ​តាម​ច្រក​របៀង​ដ៏​វែងមួយ ​រហូត​ឆ្ពោះតម្រង់​​ចុង​បំផុតនៃផ្លូវ។

នៅកន្លែងថ្មីនេះ នាង​បានឃើញបរិវេណនៃជញ្ជាំងដែលពោរពេញដោយបង្អួច។

Angelina អាចឃើញផ្ទៃរាបស្មើនិងយ៉រជាច្រើនឆ្លុះទៅដល់ឆ្នេរសមុទ្រខៀវស្រងាត់។

«ស្អាតណាស់!»

ទោះយ៉ាងណា ជញ្ជាំងនេះខ្ពស់ឆ្ងាយ បានត្រឹមឃើញ មិនងាយចុះដល់ឆ្នេររត់លេងតាមអារម្មណ៍ពេលនេះទេ។

ការពិតវិញ នេះជាបន្ទប់គេងធំនិងមាន​គ្រែខ្ពស់មួយទូលាយសាយក្រាលដោយសូត្រ មានផាសុកភាព​។

ឃើញគេ នាង​ដឹងថាខ្លួនឯងហត់កម្រិតណាក្នុងឈុតនេះ។

បង្គោលថ្លើមថ្មធំៗចំនួនបួនបានបញ្ឈរឡើងទៅដល់ពិដានថ្មខ្ពស់ ដែលធ្វើឱ្យភរិយា​មានអារម្មណ៍រំពេចថា នាងនៅក្នុងកុនបុរាណ។ Angelina មិនអាចដកដង្ហើមស្រួលបានទេគ្រាន់តែដឹងថា Benedetto បានលែងដៃនាង ហើយដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ ឈរនៅមាត់ទ្វារមួយជាន់ទៀត។

«មកអូន!»

នាង​ឈានទៅ ក៏ឃើញមានបន្ទប់ដែលបាំងពីក្រោយនោះ តូចជាមាន​ភាពឯកជនជាងនិងងាយស្រួលជាងមុន ក៏ទំនើបជាងមុនដែរ មិនដូចរាជវាំងទេ។

ក្នុងបន្ទប់នេះមិនមានអ្វីក្រៅពីគ្រែអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់នាង ភ្លើងអមដោយភ្លើងចរណៃមាសច្រាល​។

«បន្ទប់យើង?»

នាង​ងាក​ទៅ​មើល​ប្រុសស្អាត ហើយ​គិត​ថា ​នាង​ឃើញ​សាច់ដុំ​នៅ​ថ្គាមកាចរបស់គេ។

«អង្គុយទៅ!»

គេហៅបែបនេះ ធ្វើឱ្យនាងរំកិលទៅលើគ្រែហើយសម្រាកជើង។

នាង​សង្កត់​បាតដៃ​ចុះ​លើសូត្រដ៏រាបស្មើ ត្រជាក់ និងទន់ល្មើយ។

«គេងទៅ!»

នាង​ធ្វើតាម ពេលខ្នង​សែនស្រណុកប៉ះនឹងពូកកក់ក្តៅ។ ផាសុកភាពពេលនេះ ហាក់​ដូច​ជា​សុបិន​។ ហត់ពេក នាងបិទភ្នែក។ ត្រចៀក​នៅឮពីខាងក្រៅមក សន្ធឹកផ្គរលាន់នៃដែនសមុទ្រ។

«ខ្ញុំមានសំណួរមួយ Benedetto»

នាង​និយាយមិនបើកភ្នែកទេ។

នាងគិតថា គាត់ដឹងពីអ្វីដែលនាងចង់សួរ បានជាមិនឆ្លើយថាព្រម ឬឆ្លើយថាចង់ស្តាប់។

«មានអ្វីកើតឡើងចំពោះភរិយាទាំងប្រាំមួយនាក់ដែលមកដល់មុនខ្ញុំ?»

ស្វាមី​គ្រហឹមខឹងបន្តិច តែនាងឮលាន់ខ្ទរ​​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ថ្មនេះដូច​ជា​ផ្គរលាន់។ នាងបើកភ្នែក។

«គ្រែផ្សំដំណេក ជាកន្លែងទុកសម្រាប់ការជជែកប្រធានបទនេះ?»

គេនិយាយដោយអាការៈខឹង និងរក្សាសម្បុរមុខក្រហម ឈរនៅទីនោះដដែល គឺចុងជើងនាង។ ប្រពន្ធ​ថ្មី​របស់​គេ ​​គិត​ថា​គេ​ជា​ឃាតករ។ ពីមុនពេលកូនក្រមុំទី៧មកដល់ទីនេះ Benedetto គិតនិង​រំពឹងថានាងជាភរិយាតូច ដែលមើលទៅគួរឱ្យស្រលាញ់និងគួរឱ្យអស់សំណើច។ នាងមានចរិតក្មេងសេចក្តី និងស្មោះ រឡិករឡក់។ ប៊ែនណេត​សង្ឃឹមថា ស្រីម្នាក់នេះនឹងនាំគេទៅដល់ពិភពមួយដែលជីវិតគេមិនធ្លាប់មានពីមុនមក។ ហេតុផលអស់ទាំងនេះហើយ បានជាបេះដូងគេ​ ​បង្កើត​ក្តី​ប្រាថ្នា​យ៉ាង​ខ្លាំង​សម្រាប់​រាងកាយនិងសមានចិត្ត​​របស់​នាង។

ដល់មិនទាន់អីផង នាងលើកឡើងចំណុចក្តៅ គេសួរបញ្ច្រាសស្រកីវិញ៖

«ទាយមក បងធ្វើអីពួកគេ?»

​      ហើយគេអាចសម្គាល់​ឃើញពី​ភាព​ភ័យ​ខ្លាច និង​​រំជើបរំជួល​ពេញ​ខ្លួន​ប្រាណ​របស់​នាង។ ទោះយ៉ាងណា អ៊ែនជេលនៅតែបង្ខំធ្វើជាក្លាហានសង្ខើញសួរ៖

«ប្រាប់​ខ្ញុំ!…..វាជា….ភាពស្មោះ…រវាងប្តីនិងប្រពន្ធ!» ការសម្លឹងរបស់នាងដែលនៅរង់ចាំចម្លើយ​គឺ នឹងនរពេកណាស់។ គេនៅភាំងនឹងសម្រស់នាង វ័យនាង​ក្មេង​តែទឹកមុខចាស់ទុំ។ អ៊ែនជេលតឿនឡើង៖

«ខ្ញុំចង់ឮប្តីខ្ញុំនិយាយ!»

ស្វាមីក៏ដកដង្ហើមធំ និង​បែរខ្នងសម្លឹង​សមុទ្រ។ ឆ្នេរ​ក្រហមព្រាល ដែលលាតសន្ធឹងពាសពេញនៅក្រៅមិនបានជួយបញ្ចប់បណ្តាទុក្ខព្រួយរបស់គេទេ។

នៅក្រោយវាំងនន ជាផ្ទាំងកញ្ចក់ធំ។

សម្លឹងទេសភាពបន្តិច គេបាននិយាយឡើងថា៖

«ប្រពន្ធដំបូងគេរបស់បង ​ឈ្មោះ Carlota di Rossi! ឪពុកម្តាយរបស់នាង បានត្រូវរ៉ូវជាមួយជីតាបង

តាំងពីបងនិងCarlotaនៅក្មេង។ យើងធំឡើងជាមួយគ្នា តែងតែដឹងពីគោលបំណងរបស់គ្នា​ហើយ ​យើង​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ថា ​នឹង​រៀប​ការដើម្បីបន្ត​សុបិន​នៃ​គ្រួសារ​ដ៏​លេចធ្លោ​របស់​យើង​»

«បង​ស្រឡាញ់នាងណាស់មែនទេ?»

ភរិយាសួររំអុកព្រោះប្រចណ្ឌ ធ្វើឱ្យប៊ែនណេតងាកមកវិញញញឹមតិចៗ។

«ប៉ូលិស​ជឿថា នាងស្លាប់ព្រោះថ្នាំងងុយគេងនិងស្រាច្រើនពេក! នេះមិនមែន​មនុស្សមាន​សុភមង្គលធ្វើទេ!» គេឆ្លើយពង្វៀង។

«Carlota» Angelina រអ៊ូ។

ហើយ Benedetto ទម្លាក់ទឹកមុខពេលនឹកដល់មនុស្ស​ស្រីម្នាក់ ដែលតែងតែត្រូវបានគេបង្រៀនឱ្យញញញឹមមិនត្រូវរឿង គួរឱ្យធុញ ហើយត្រូវបានបង្ខំឱ្យមកនៅស្និទ្ធគ្នា​តាំងពីកាលនៅក្មេង ដោយមានភាពជាមិត្ត តែដឹងមកជានិច្ចថា ​​ពួក​គេ​នឹង​រៀប​ការ។

ការពិតបើមិនមាន​រឿងចង្រៃមួយនោះទេ  Carlota គឺជាមិត្តល្អបំផុតដែលគេធ្លាប់មាន។

«ប្រពន្ធទីពីររបស់បង ជាមនុស្ស​ស្រីដែលបងបានលបលាក់រក្សាទុកក្នុងបេះដូង មុននិងកំឡុងពេល ក៏ដូចជាក្រោយពេលរៀបការ!» សំឡេង​របស់​គេកាន់តែ​ក្រៀម​ក្រំ​ឡើងៗ។

«នាងគឺ Sylvia Toluca តារាសម្ដែងដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់ ជាស្រីដំបូងដែលខ្ញុំចាញ់បានសម្រស់!»

«ម៉េចនាង​ស្លាប់?»

«នៅយប់ដែលមានព្យុះ! នាង​ចេញក្រៅ មិនដឹងហេតុផល! សាកសពរបស់នាងក៏មិនបានរកឃើញដល់ពេលនេះ!»

Benedetto ដកខ្លួនចេញពីជញ្ជាំង ហើយចាប់ផ្តើមដើរសំដៅទៅរក Angelina ។ គេសម្លឹងប្រពន្ធទី៧ នៅក្នុងឈុតពណ៌សដ៏ធំសម្បើមនោះ ដែលរីកនៅជុំវិញនាងដូចជាពពក ជាមួយនឹងគជ់ខ្មៅជុំវិញក និងភ្នែករបស់នាងពណ៌ខៀវថ្លា។

«កាលនោះ ខ្ញុំនៅក្មេងជាងនេះឆ្ងាយ ចិត្ត​គំនិតក៏មិនចាស់ទុំ» សំឡេងរបស់គេបន្លឺឡើង។ ពេលនាងម៉ក់ៗសម្លឹងមកគេវាចាថែម៖

«បងមានការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបានតិចតួចណាស់!»

គេថាផង មើលមករាងកាយនាងពីលើដល់ក្រោម ហាក់ដូចជាឈឺក្នុងបំពង់ក។

«មិនដូចពេលនេះទេ!» គេបន្ថែមខ្លី។

«ស្មានថាឥឡូវនេះលោកចាស់ចិត្តគំនិត?» នាងគិតស្ងាត់ៗព្រោះនឹកដល់កាលដែលគេបានគ្រប់គ្រងនាង​ផ្តាច់ការ សង្កត់នាងយ៉ាងឈឺចាប់ច្រើនដងហើយ។ គេមានតណ្ហា​ច្រើនណាស់។

ពេលភ្នែកនាងសម្លឹង​​ត្រង់​ទៅ​ចួប​នឹង​ការ​សម្លឹង​មើល​របស់​គេ នាង​ចង់បានគេមកទុកតែម្នាក់ឯង។

«Angelina» គេបានខ្សឹបហើយឱនមកក្បែរនាង។

«ប្រាប់ឈ្មោះប្រពន្ធទីបី ទីបួននិងប្រាំមកបានទេ?» នាង​សួរខ្សឹបដែរ ចិត្តនាងភ័យបារម្ភអំពីព័ត៌មាន​ស្លាប់របស់ពួកគេ តែនាងនៅតែចិញ្ចឹមចិត្តចង់ដឹង៖

«កញ្ញាMonique LeClair ព្រះនាង Catherine DeWitt និងតារា Laura Seymour! បង​​បាន​នាំ​ពួក​គេ​ម្នាក់​ៗ​មកស្នាក់​ទីនេះ គ្រែនេះ ​ក្រោយពេល​រៀប​ការហើយភ្លាម! អភ័ព្វត្រង់ថា ម្នាក់ៗអាចមាន​រយៈពេលស្នាក់តិចជាងបីខែដូចៗគ្នា! រួច​​ក៏បាន​បាត់​ខ្លួន! ភាគច្រើន សន្មត​ថា​ស្លាប់! ដែលនាំឱ្យមាន​​ការ​ចោទ​ប្រកាន់​មក​លើ​បង»។

«ទាំងអស់គ្នា?»

គេងក់ក្បាល។

«ទាំង៦នាក់? ចុះអ្នកទី៦?»

«បាទ! មិនខុសគ្នាទេ»

តើមានឧបទ្ទវហេតុកើតឡើងនៅកន្លែងនេះតាម​របៀបណា ៦នាក់ហើយ មិនមែន​ចៃដន្យទេ។ អ្នកណាម្នាក់បានធ្វើរឿងនេះ។ Angelina បានគិត​ក្នុង​ទឹកមុខ​​ស្ងួតស្ងប់។

«ឃាតករជាអ្នកដែលស្រលាញ់លោកឬស្អប់លោក បានជាសម្លាប់មនុស្ស​ជុំវិញលោកអស់?»

នាង​និយាយធ្វើឱ្យគេបិទភ្នែកញីថ្ងាស។ កាយវិការ​នេះបញ្ជាក់ថា​ ប៊ែនណេត​ធ្លាប់បាន​គិត តែគ្មានតម្រុយនិងទាល់តម្រិះ។

អ្វីដែលសែនខកចិត្ត​គឺ បន្ទាប់​ពី​បាត់​បង់​ប្រពន្ធពីម្នាក់​ទៅម្នាក់ ​គេបែរជាមករៀបការថ្មី?

«ចេះហែលទឹកទេ?» គេសួរទាំងរាងកាយស្ទើរតែនៅស្ងៀម មិនកម្រើក ឯម្រាមដៃរបស់គេរំកិលទៅជិតនាងនៅលើគ្រែ។

«ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ហែល​ទឹក​ដ៏​ល្អជាងគេក្នុងគ្រួសារ!»​ នាង​ឆ្លើយ​ដោយ​​សំឡេងគ្រាន់​តែ​ខ្សឹបតែគេឮច្បាស់។ នាង​និយាយបន្ត៖

«ខ្ញុំអាចហែលពីនេះទៅកាន់ទីក្រុង Rio de Janeiro ហើយត្រលប់មកវិញប្រសិនបើខ្ញុំចង់!»

ប្តីតាម​មើលដើមទ្រូងរបស់នាងងើបឡើង និងធ្លាក់ចុះតាមចង្វាក់ដង្ហើមដែលកំពុងអួត។

«ចុះ​មហាសមុទ្រលើគ្រែនេះ?»

គេមមីរភ្នែកស៊ិចស៊ី ដៃទាញនាង​មកឱបផ្ទប់។

«ហែលមិនរួចទេ!»

នាង​តបដោយញញឹម។​ នាងតូចមើលទៅមានចរិតរលាម មិនគួរឱ្យជឿទេ។

«ហើយប្រពន្ធចុងក្រោយឈ្មោះ?» អ៊ែនជេលសួរបន្ត​។ ខ្យល់ដង្ហើមរបស់នាងហាក់បីដូចជាបំណងខាងប្តីដែរ ពួកគេចង់ស្អិតជាប់គ្នា។

គេយល់ចិត្ត​ភរិយា ​ប៊ែនណេតក៏ចាប់ផ្តើមលូកដៃម្ខាងទៀតទាញអាវនាងពីក្រោយខ្នងរកកន្លែង​រូត​។

«ទីប្រាំមួយ?» នាងបញ្ជាក់។

«នាង​ឈ្មោះ Veronica Fitzgibbon» Benedetto ធ្វើ​សំឡេង​ស្រទន់។ ពេលអ៊ែនជេលទន្ទេញឈ្មោះនេះ គេប្រាប់ខ្សឹប៖

«ជាស្ត្រីមាន​ឈ្មោះ​ល្បី​បំផុត ធៀបជាមួយ​អ្នកផ្សេងៗ​ចំណោម​ប្រពន្ធ​បងទាំង៦​! មុន​ពេល​រៀបការ​គេជាអ្នករាំបាលេសម្រាប់បង្អួតអភិជន! ក្ងានសួគ៌ពិតៗ»

Angelina សម្លឹងប្តីដែលទ្រោបមកពីលើនាង​។ ភ្នែកពួកគេ​​ស្រទន់ ខណៈ​ដៃ​របស់​ខាងប្រុស​បាន​រាវរកពីក្រោយរ៉ូបដែលត្រូវបានដេរយ៉ាង​​ល្អិតល្អន់។

ដៃម្ខាងគេភើយសំពត់ស្វែងរកតំបន់​​ឆ្អឹង​ត្រគាក​របស់​នាង ហើយ​អង្អែលថ្នាក់ថ្នម។

ទាំងកិច្ចសន្ទនានិងកាយវិកា​​េសុទ្ធ​តែកំពុង​ធ្វើ​ឱ្យ​ចិត្តនិងប្រាណរបស់នាងញាប់​ញ័រ។

«ខ្ញុំប្រចណ្ឌ!»

នាង​ញញឹមហើយស្ទាបថ្ពាល់គេ។ ទីនោះក្រហមនិងឡើងកម្ដៅ។ ប្រុសញញឹមវិញ បន្ទាប់មកបានផ្តោតលើខ្សែករបស់នាង។ គ្រាប់គជ់ខ្យងខ្មៅ កំពុងចាំងជះបន្ថែម​ភាពទន់ភ្លន់នៃស្បែករបស់នាង​។ កម្ដៅរាងកាយរបស់នាងកំពុងត្រូវបង្កាត់សន្សឹមៗ។

«ម៉េចបានស្លាប់អ្នកចុងក្រោយនោះ?» Angelinaខ្សឹប។

«ជិះបុកឡាននឹង​ដើមឈើ! បងត្រូវចំណាយពេលពីរសប្តាហ៍ ចេញចូលស្ថានីយ៍ប៉ូលិសដើម្បីមើលរូបភាពនៃបំណែកឡាន ឆ្លើយនឹងការសួរនាំ ខណៈដែលអាជ្ញាធរបានចោទប្រកាន់​បងថានោះជាឧក្រិដ្ឋជន!»

«ចុះការពិត?»

«រឿងហេតុកើតលើភ្នំអាល់! ទោះបីយ៉ាងណា គ្មាននរណាម្នាក់អាចពន្យល់ថា ហេតុអ្វីនាងឡើងទៅធ្វើអីនៅទីនោះ? ព្រោះអ្វីបានជាមិនយកអ្នកបើកឡានឬកងការពារទៅ?» Benedetto និយាយដោយបែរខ្នងប្រះ​ដេកវិញ។

គេហាក់មានភាពស្មុគស្មាញខ្លាំងលើករណីដែលលើកមកនិយាយ។

មិនយូរប៉ុន្មាន គេបាននិយាយបន្ថែម៖

«ពេលនោះ បងកំពុងធ្វើបាឋកថាក្នុងប្រជុំអ្នកជំនួញនិងអ្នកនយោបាយគួរឱ្យធុញ នៅឯសន្និសីទ មួយនៅទីក្រុងតូរ៉ុនតូ»

«នាង​មកដល់បានប៉ុន្មានខែ?»

«បីថ្ងៃ!»

«ឱ! ហើយ…ចុះ​ខ្ញុំ​​គិតម៉េច​ទៅ?»

នាងបានសួរខ្លួននាងជាមួយពន្លឺភ្នែកនៃការព្រួយបារម្ភ។

ប៊ែនណេតធ្វើមុខក្រម៉ូវៗ។ គេ​ស្អប់រឿងនេះណាស់ គេមិនចូលចិត្តតាំងពីដំបូងឡើយដែលនាង​គិតថានាង​នឹងស្លាប់នៅក្នុងលំនាំនោះ។

ទោះបីគ្រប់យ៉ាង​គឺជាការពិត ដែលប្រពន្ធគេត្រូវតែវាចាសួរនាំ ហើយខ្លួនគេនេះ​ត្រូវតែប្រឈមមុខ ក៏គេនៅតែយល់ថា មិនគួរពិស្តារពេលនេះសោះ។

«ប្រាប់អ្នករួចហើយ អូនគួរទុកចិត្ត​បង!» គេអះអាងឡើងដោយសព្ទស្ងប់ស្ងាត់។ មិនឮសំឡេងនាង គេនិយាយបន្ថែម៖

«យើងទាំងអស់គ្នាចៀសស្លាប់មិនរួចទេ!»

«ប៉ុន្តែ»

«សួរខ្លួនឯងវិញ ថា​ហេតុអ្វីបានជាស្រីៗនៅតែរៀបការជាមួយបងក្រោយ​ដឹងពីរឿងទាំងនេះហើយ! ហេតុអ្វីបានជាអូននិយាយថា ចាស៎ ជាមួយបងនៅផ្ទះអូន ពេលបាយយប់នោះ Angelina?»

គេក្រឡេកមកសម្លឹងចាំចម្លើយ ខណៈ​ដែល​រំញ័រ​ពេញ​ស្បែកបានរើទៅសន្សឹមៗ។ នាងងក់ក្បាល៖

«ខ្ញុំគ្មានជម្រើសទេ! ដំបូង​មកពីបំណុល ក្រោយមក មកពីខ្ញុំស្រលាញ់បង!»

ផ្កាអំនួតនិងក្រអឺត ញញឹមលេចឡើងលើបបូរមាត់ Benedetto ងក់ក្បាល។

ពិតណាស់ គេដឹងថានាងមានជម្រើស។ ឪពុករបស់នាង​បានសន្យាថាឱ្យកូនស្រីម្នាក់ មិនមែនទាំងបីទេ។ បើ​នាង​​បដិសេធ​មិន​រៀបការ​ជាមួយ​គេ គេនៅ​មាន​ពីរ​នាក់​ផ្សេង​ទៀត​សម្រាប់​ជ្រើសរើស។

«នៅល្ងាចនោះ បងមិនរំពឹងថាបានចួបអូនទេ!»

«មិនយល់!» នាង​ឆ្លើយ។

ហើយប៊ែនណេត ក៏បានលើកដៃទៅរកថ្គាមរបស់នាង ដោយផ្អៀងក្បាលដើម្បីឱ្យមាត់របស់នាងងាកមក ទាំងភ្នែកគេពេញដោយ​ចំណង់ ចង់បាន។

«បងគិត​ថា កូនស្រីទាំងបីប្រហែលជាគួរឱ្យធុញ! ញញឹម! យកចិត្ត! ស្អាតដូចគំនូរតែអត់វិញ្ញាណ»

នាងងាកមកគ្រឺតឱបភ្លឹប ហើយងរង៉ក់ដាក់គេ៖

«ពូកែប្រៀបធៀបណាស់!»

​ប្រុសងាកមកសម្លក់មាត់នាង៖

«កំពុង​ស្រេក​ឃ្លាន​អីបានជាមើលទៅហត់?»

«និយាយរឿងល្ងាចនោះបន្តមក!» នាង​តឿន។

គេមិនមាត់ ក៏ឱនមកក្បែរមាត់ហើយថើបឆក់កណ្តៀត។ ភ្នែកអ៊ែនជេលភ្លឺថ្លាដោយសេចក្តីស្រលាញ់ ដូចសំឡេងព្យាណូដ៏ស្រទន់របស់នាង​នារាត្រីស្នេហាដំបូង។

«ខ្ញុំក៏រុករកពួកកូនស្រីទាំងបីក្នុងបណ្តាញ ឃើញដូរ៉ាធានិងនីឡា ម្នាក់​ផ្សេង អត់ឃើញ! កូនកណ្តាល!»

នាង​​ភ្ញាក់​ផ្អើល ​ដែល​អ្នក​មានកំពូលលុយម្នាក់នេះ មានពេលមកចាប់​អារម្មណ៍តាមដានពួកនាងមុន​អ្វី​ទាំង​អស់។

រក្សា​ភាព​អៀន​ខ្មាសមួយឡែក នាងឆ្លើយ៖

«ខ្ញុំអត់ស្អាត មិនចង់​បង្ហាញមុខ!»

ប៊ែនណេតខាំមាត់តិចៗ ដោយសារតែការថើបមិនកុហកទេ ​ដូច្នេះគេបានឈ្ងោកមក ប្រើការថើបបង្ហាញថា តើនាងស្អាតកម្រិតណា។

នៅក្នុងវិធីដែលរាងកាយរបស់នាងញ័រព្រោះចំណង់នៅក្រោមដៃនិងទ្រូងរបស់គេ នាងមិនខ្វល់ពីក្តីស្លាប់ទៀតទេ ខាងប្រុសទទួលអារម្មណ៍នេះ។ គេអាចភ្លក់រសជាតិការភ័យខ្លាច និងការចង់បានរបស់នាង តម្រូវការ និងក្តីសង្ឃឹមរបស់នាង។ ជារសជាតិដែលគេស្រលាញ់និងចង់គ្រប់គ្រង។

ជាមួយរង្វង់ដៃណែននិងផ្តាច់ការព័ទ្ធជុំវិញខ្នងរបស់នាង គេឱនទៅទៀតផ្ចង់ការថើបកាន់តែស៊ីជម្រៅ កាន់​តែ​ច្រើន រហូត​ដល់​ទាំងពីរប្រាណ​​មិន​អាច​ដឹង​បាន​ទៀត​ទេ​ថា ​តើ​មួយ​ណា​ជាការស្រវឹងរបស់ភាគីណា។

គេស្រាប់តែដកមាត់ចេញព្រោះចង់និយាយ។

«បងមិនដែលចង់ថើបអ្នកទាំង៦របៀបនេះទេ!»

គំនិត​នោះ​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​អ៊ែនជេលភ្ញាក់ផ្អើលនិង​មាន​ភាពរំភើប​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ប៊ែនណេតចំណាយពេលមើលនាង ដោយផ្តោតមើល​បបូរមាត់របស់នាងដែលបែកញែកនិងមានពណ៌ស៊ីជម្ពូ។

ភ្នែករបស់នាងងងឹតងងល់ដោយតណ្ហានិងបណ្តោយខ្លួន។

«លោកសង្ហាជាងអ្វីដែលអ្នកផងបាននិយាយឬកាសែតចេញផ្សាយ!»

នារីនិយាយពង្វក់គេពិតណាស់ គេលង់ហើយ។

«នៅថ្ងៃខ្ញុំលេងព្យាណូ​ខ្ញុំគិតថា​លោកជាបិសាចជាព្រាន​មានអំណាច​ដែលមិនយល់ចិត្ត​! តែពេលនេះ….»

«បងមាន​ជម្រើសតែមួយ គឺត្រូវប្រព្រឹត្តចំពោះអូនតាមរបៀបដែលបានប្រព្រឹត្តចំពោះប្រពន្ធដទៃមុនៗសិន!»

នាង​សម្លឹងភ្នែកគេ។ គេបានភ្លក់រសជាតិនាង តែស្នេហា​ផ្តល់ឱ្យច្រើនជាងអ្នកដែលធ្លាប់មកពីមុន​ៗ​។ គេបាន​បាន​ក្បត់​ខ្លួន​គេ​មួយ​ពាន់​ដង​រួច​ទៅ​ហើយ ​នៅ​ពេល​ដែល​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​ការ​រំភើប​នៃសំឡេង​ព្យាណូ​របស់​នាង​ ទ្រាំមិនសង្កត់នាងចុះ។

ធម្មតាគេមានអំណាចនិងមានអ្វីគ្រប់ពេលគេចង់បាន។ ប៉ានាង​ត្រូវការលុយច្រើនណាស់ កូនស្រីម្នាក់ប្រហែលមិនគ្រប់ទេ តែគេព្រមយកព្រោះនាងលើសលប់ជាងស្រីផ្សេង១០០នាក់។

ប៉ុន្តែនាងមិនចាំបាច់ដឹងរឿងនេះទេ ហើយប៊ែនណេតចង់ទុកឱ្យពេលវេលាបញ្ជាក់រឿងបេះដូងរបស់គេជាមួយនាង។

ប៊ែនណេត លែងដៃពីប្រាណនាងដោយរីករាយ ទោះជាខ្លួនគេនិងនាង​នៅត្រូវការការឱបគ្នា​ក៏ដោយ​។

«បងជាមនុស្សព្រៃផ្សៃបន្តិចរឿងលើគ្រែ! តែបងមាន​ហេតុផល​គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីឱ្យអូនចូលចិត្តវា!»

«ចង់មានន័យថាម៉េច នៅស្តាប់មិនទាន់ទេ!» នាងបានទាមទារ

គេសើច។

«គង់តែយល់ទេអូន ប៉ុន្តែ​ជា​ដំបូង បង​ចង់​បង្ហាញ​អូនសិន! ​នូវ​អ្វី​មួយសំខាន់!»។

Benedetto ងាកក្រោក​ហើយដើរ​​ទៅ​ទ្វារ ​ដោយ​មិនដឹក​ដៃ​នាង​ទៅ​ជាមួយ​ទេតែគេ​ញញឹម​ពេល​ឮសម្រិបជើង​នាង​ដើរ​ខំក្រោក​ដើរមកតាម​ពីក្រោយខ្នង​។

ក្មេង​ស្រី​ស្លូត​ត្រង់​ដែល​មិន​បាន​ហ្វឹកហាត់Protocolម្នាក់​នេះ អាច​នាំ​គេ​ទៅរកឈុតសុភមង្គលមួយមិនធ្លាប់មាន​ក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍ទាំងប៉ុន្មាន​ពីមុន។​ គាត់បាននាំមុខនាង ចាកចេញ​តាមទ្វារមួយ ដែលនាំទៅដល់ប៉មដាច់ដោយឡែកលយទៅក្នុងទឹក។

វាជាបន្ទប់សែនPrivate។ អេនជេលីណា ស្ទុះទៅមាត់ទ្វារ ក្រឡេកមើលក្នុងនិងជុំវិញបន្ទប់។

គេបានប្រាប់នាងភ្លាមថា៖

«នេះគឺជាប៉មផ្ទាល់ខ្លួន ជាកន្លែងផ្ទាល់ដែលអូនគ្រប់គ្រង ចេញចូលបានគ្រប់ពេលណាដែលអូនចង់!»

នាងបាននិយាយយ៉ាងឧឡារិកពីខាងក្រោយខ្នង​ខ្ពស់របស់គេ៖

«តែ….វិមាន​នេះ ដូចជាមាន​ប៉មជាច្រើនដែលត្រូវចាំ! សឹងដូចគ្នាទាំងអស់! ខ្ញុំមិនចង់ច្រឡំនិងចូលខុសកន្លែងនោះទេ!»

«ចូលមើលសិនទៅចាំរអ៊ូ!»

គេបានព្រមាននាង ហើយថយឱ្យនាងចូល។

មានន័យច្រើនជាងធម្មតាគឺគេបានរៀបចំទីនេះជាពិសេសដើម្បីផ្តល់ឱ្យនាង​ មិនមែន​ជាការលេងសើចទេ។

 Angelinaឈានយឺតៗ ចង់ពន្យារភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ បន្ទាប់មក នាងដើរទៅខាងក្នុង។ នាងភាំង។ គេតាមដាន​នាង​ពីក្រោយខ្នង​មកថា អ៊ែនជេលកំពុងព្យាយាមទប់អារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលនិងមោទនភាពរបស់កម្រិតណា​។

ប្រពន្ធខ្សឹបឡើងទាំងរំជួលចិត្ត​៖

«ព្យាណូ?»

ស្នូរជើងប្តីដើរមកក្បែរ ដៃរបស់គេតោងលើចង្កេះនាង។

ដង្ហើមនាងក្តៅ នៅ​ពេល​ដែលមាត់គេ​ប៉ះមកលើគល់​ក​របស់​នាង។

គេខ្សឹប៖

«អូនមានសិទ្ធិផ្គាប់ចិត្តខ្លួនប្រសិន​ មិនអាចរង់ចាំបានដល់យប់! មិនចាំបាច់ចាក់សោខ្លួនឯងពីសេចក្តីសុខទេ យើងរៀបការរួចហើយ!»

រួចគេ​រុញនាង​មក​លើ​កៅអី​ស្បែក​ដ៏​ប្រណីត​មួយ​នៅ​ក្នុង​កាប៊ីន។

«ទាញ​សំពត់ចេញ! ដោះលែង​សត្វញី​ក្នុង​ខ្លួនអូន ​បង្ហាញ​ឱ្យបង​ឃើញ​ពីតណ្ហាត្រេកត្រអាល​របស់វា»

«ទេ!»

«ធ្វើទៅ!»

«ខ្ញុំ… ខ្ញុំ​មិន​អាច​ទេ» សំឡេង​នាង​គ្រាន់​តែ​ជា​សំឡេង​ខ្សឹបតែនាងពិតជាញ័រ។

«ដូច្នេះ អ្នកត្រូវតែរងទុក្ខហើយ ប្រពន្ធ! ព្រោះបងរវល់បន្តិចមិនបានជួយអូន! ត្រូវតែរង់ចាំ!»

ហើយគេបានលែងដៃ ថយទៅអង្គុយ​លើតុធ្វើការបើកកុំព្យូទ័រ ដោះស្រាយរឿងអាជីវកម្មបន្ទាន់​ៗ​។

អ៊ែនជេល​អង្គុយ​នៅ​កន្លែង​នេះ ​ដូច​ជាប់នឹង​​​ដែកគោល មិនហ៊ាន​លបមើលមុខ​ក្រហមៗរបស់ប៊ែនណេតដែលរវល់ធ្វើការឡើយ។

មិនដល់មួយម៉ោង….ពួកគេបានចុះចតនៅប្រទេសអ៊ីតាលី នាអាកាសយានដ្ឋានឯកជនមួយ មិនឆ្ងាយពីឆ្នេរសមុទ្រ ដែលជាកោះឯកជន កន្លែងដែល Franceschis បានរស់នៅរាប់ទសវត្សមកហើយ​។

គេ​បាន​ដឹកដៃ​នាង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ឡាន​មួយ​ផ្សេង​ទៀត​ ដែលរង់​ចាំជាស្រេចក្រោម​ពន្លឺពណ៌មាសនៃ​ថ្ងៃ​បាក់​រសៀល។

លើក​នេះ​គេ​បើកបរ​​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។ គេចង់ផ្តោតទៅលើប្រតិកម្មរបស់នាងចំពោះរថយន្តរបស់គេដែលជារថយន្តមកទទួលកូនក្រមុំ វាជាឡានថ្លៃបំផុត តែនាង​ចាប់អារម្មណ៍វា ឬអ្នកបើក?

ទោះយ៉ាងណា រ៉ូបនាង​ក្រាលពេញពាស។ ក្រឡេកភ្លាម​ គេខ្លួនឯងបានភ្លេចអ្វីគ្រប់យ៉ាង ក៏មកវង្វេង ពីបៀប​ដែល​នាង​ចាប់​ផ្ដើម​ដក​ដង្ហើម ភ័យ ឆ្ងល់ ​និងខំស្ងប់ស្ងាត់។

ប៊ែនណេតពលេខ្លះសង្ស័យថា អ៊ែនជេលប្រហែលជាមិនចូលចិត្តគេខ្លាំងទេ។ នាង​ប្រហែល​ជា​ចង់​ឱ្យ​បានគេត្រឹមជាទស្សនិកជនកម្រមកស្តាប់នាង​តម្អូញព្យាណូ ព្រោះនាងគ្មានអ្នកផ្សេង។ នាងព្រមឱ្យគេសង្កត់សង្កិនព្រោះគិតឪពុកនិងត្រកូលនាង​។ 

ចុះស្នេហា​នៅឯណា គេនឹងតាមរកវាឱ្យឃើញ ស្នេហា​ពិតរបស់នាង​។

​      សម្រាប់​ការ​ប្រគុំ​តន្ត្រី​ព្យាណូ ​ដែលអ៊ែនជេល​បាន​បង្កើតឡើង​ជាពិសេស​នាយប់នោះ​សម្រាប់​គេ  នាង​ប្រហែល​ជាមិនខ្វល់ថា គេជាមហាសេដ្ឋី​ល្បីប្រពន្ធច្រើនឬអ្វី ឱ្យតែជួយគ្រួសារនាង។

គេចង់បានឱ្យមានភាពស្មោះត្រង់នៅក្នុងទំនាក់ទំនងរួមភេទមួយនោះ។ នាង​មានលក្ខណៈមិនលោភលន់ និងស្មោះសច្រើន​បើធៀបនឹង​មនុស្សស្រី​ប្រាំមួយ​នាក់​ដែល​មកដល់​មុន​នាង។

Benedetto បានរកឃើញថា គាត់ចាប់អារម្មណ៍លើការរងទុក្ខខាងផ្លូវភេទរបស់នាង ថាជារឿងដែលគាត់សាកចិត្តនាង ការអត់ធ្មត់ ការតស៊ូនិងក្តីស្រលាញ់។ បើនាង​មាន នាងនឹងស៊ូបាន។

«Angelina» គេហៅនាង​ធ្វើឱ្យនាង​ភ្ញាក់។

នាងងាកមក ស្អាតដូចទេពអប្សរដែលភ័យស្លាំង។

«បងចង់ឱ្យអូនលើករ៉ូបឡើង!»

នាង​ភាំងសម្លឹងគេ​ក្រឡង់ៗ ព្រោះ​នាង​មិនអាច​ប្រកែក​ក៏មិនអាចធ្វើតាម។

«ឥឡូវនេះ!» គេបញ្ជាក់ដោយមុខក្រហម ងាកមកម្តងៗ។

គេទម្លាក់ភ្នែកមកភ្លាមៗ ឃើញដៃរបស់នាងញ័រ។

«ឮ?»

គេនិយាយក្ងួរ ដៃនាងទាញភើយរ៉ូបឡើង។

«អូ​ស្រីស្អាតរបស់បងអើយ!»

គេបានរអ៊ូរង៉ុលៗ បញ្ចេញដង្ហើមតឹងៗ ពេលនាងបញ្ចេញសាច់ទន់រលោងទាំងអស់នៃភ្លៅសងខាង​។ នាង​ឈ្ងោកមុខ​សម្លឹងដៃរបស់ខ្លួនឯងនៅលើសំពត់ធំប៉ោងពេលគេបើកឡានលឿនស្លេវនិងថែមល្បឿនលឿនជាងមុនជានិច្ច​។

ជីពចរផ្លូវភេទរបស់គេ បញ្ចេញ​ចំណង់ដ៏លោភលន់។ បើគេមានៈប្រញាប់ អាចនឹងមានបញ្ហា។ គេឈប់ឡានក្បែរឆ្នេរ ដែលមានដើមឈើធំ។ អាកាសធាតុក្តៅគួរសម តែវាស្ងាត់មែនកន្លែងនេះ។

រឺយ៉ែរឡានចូលក្រោមដើមម្លប់ត្រឈៃហើយ គេក្រឡេកមើល ឃើញនាងសម្លឹងគេ មុខក្រហម​ៗ​។

នាង​ដឹងថា ឈុតឆាកនេះមិនអាចពន្យារបានទេ។ មុខគាត់ដូចចង់ខាំនាង​ហែកជាចម្រៀកៗ។

«ប៊ែនណេត!»

នាង​ហៅគេខ្សាវៗ ធ្វើឱ្យគេញញឹម​សម្លក់នាង​។ ចិត្ត​គេទាមទារចង់ឱ្យនាងហៅគេបែបនេះរហូត ដង្ហោយយហៅគេ អង្វរគេ។

ដៃគេចុចកៅអីខាងនាង​ឱ្យទ្រេតទៅក្រោយ។ ក្បាលនាងផ្តេក តែ​ភ្នែកនាងនៅតែឃ្លាំមើលមុខគេ។  ដៃគេលូកមក ហើយ​កប់នៅចន្លោះជើងរបស់នាង។ នាង​ហាមាត់ស្រែកនិងបិទភ្នែក។

ពន្លឺពេលរសៀលនារដូវក្តៅបានហូរចូលទៅក្នុងរថយន្តស្ព័រ ហើយធ្វើឱ្យសាច់អ៊ែនជេលភ្លឺថ្លា​ខ្លាំង រាងកាយ​ពីលើដល់ក្រោមស្ទើរតែឆេះរោលពេលគេបកស្បែកនាង​។

នាង​ទប់ដៃគេ។

«ដកដៃចេញ!»

គេបញ្ជា ហើយមាត់ឱនទៅបញ្ចប់សម្រែកថ្ងូររបស់នាង។ បបូរមាត់នាង​ស្អាត​ណាស់​ រឹតតែស្អាតពេលវាត្រូវបានមាត់ប៊ែនណេតមកសង្កត់បញ្ចប់សំឡេង។

នាង​ចូលចិត្ត​ស្នាមថើបនេះតាំងពីយប់ដំបូង យប់ដែលនាងយល់ថា នាងមានឱជារសខ្លាំងសម្រាប់គេ។

ប្រសិន​បើ​ប៊ែនណេត​មិន​ពិតជា​បិសាច​ដូចគេតំណាលនោះ​ទេ ​ការពិតនឹង​ធ្វើ​ឱ្យ​គេ​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់ ដែលនាង​ស្រមៃ​​ប្រាកដតាំងពីក្មេងមក គឺរបៀបគេនេះហើយ អត្តនោម័តបន្តិច តែទន់ភ្លន់ខ្លាំងពេលថើបគ្នា។

​«please»

ប៊ែនណេតមិនបានឮសំឡេងអង្វរនេះលាន់មកក្រៅពេញលេញទេ តែគេឮដង្ហើមថ្ងូររបស់នាង។ ក្បាលរបស់នាងអង្រួនព្រោះកម្ដៅរបស់នាងឡើងស្រឺតៗនិងរត់ពេញរាងកាយព្រោះម្រាមដៃរបស់គេនៅលើនាង ក្តាប់យ៉ាងជ្រៅនៅក្នុងស្នូលដ៏​ក្តៅ​និង​ភ្លើង។ នាង​ថយត្រគាក គេនៅតែតាមទៅទាញមកវិញបានដោយបាតដៃម្ខាងទៀត។

នាងញ័រហើយយំ ធ្វើឱ្យគេបឺតយកទឹកភ្នែកពីថ្ពាល់នាង​មក​ក្នុង​មាត់​យ៉ាងឆ្ងាញ់ពិសា ព្រោះ​កម្ដៅស្នេហា​និងទឹកភ្នែករីករាយ​ទាំង​នោះ​គឺ​សម្រាប់​គេ នាង​ជារបស់គេ។

«បើកភ្នែកAngelina» កូនកំលោះបានប្រាប់នាង ហើយនាង​ធ្វើតាមបញ្ជាដែលស្រទន់តែប្រកែកមិនបាន។

នាង​ឃើញមុខគេសង្ហា ក្រហម និងអាណិតលាយឡំ។

«វាមិនមែនជាទណ្ឌកម្មទេ! ជាកម្មសិទ្ធិ! ជាការត្រួតត្រារបស់បេះដូង» គេពន្យល់ខ្សឹប។

នាង​ងក់ក្បាលដោយទឹកភ្នែក។ គេនៅបន្តសម្លឹងប្រតិកម្មនាង នាង​ងក់ក្បាលនិយាយ៖

«ខ្ញុំស្រលាញ់លោក ប៊ែនណេត!»

គេញញឹម ជាមួយពន្លឺភ្នែកភ្លឺដូចផ្កាយ​។

ដៃគេដកចេញ នាង​លែងណែន​ហើយ​។

នោះហើយជារបៀបដែលគេមានអារម្មណ៍​ថា សប្បាយចិត្តជាងតណ្ហាដែលកំពុងផ្ទុះ។

គេងាកមក ហើយ​បានបើកឡានវ៉ាវ។

មហាវិមាន

Castello Nero

វិមាន​មរតកដូនតានៃត្រកូល Castello នៅមិនដល់១នាទីពីឆ្នេរ​ដែលស្រីយំសោកមុននេះទេ។ ភាពសើម និងការលោភលន់អំណាច ក្នុងបេះដូង​របស់គេរឹតតែមានអំនួតឡើងពេលឡានលូនចូលរបងដ៏ធំនិងវែងឆ្ងាយសន្លឹមពីកំពូលវិមានកប់កណ្តាលព្រៃរុក្ខា។

«សូមស្វាគមន៍មកកាន់ផ្ទះយើង កូនក្មេងតូច!» ប៊ែនណេតនិយាយដោយមុខ​ក្រហមងាំងព្រោះគេគិតថា​រឿងណាមួយ​ដែលនឹងត្រូវធ្វើមុនគេជាមួយនាង។

«ចាស៎!»

នាង​តបដោយសម្លឹងគេជាមួយទឹកមុខចំណាប់ខ្មាំងគួរឱ្យអាណិត។ គេយល់ហើយ មនុស្សស្រី៦នាក់មុន ជាហេតុផលដែលអ៊ែនជែលភ័យខ្លាំង។

ខណៈនាង​កាន់ម្រាមដៃចូលគ្នា  Benedetto បាន​ជាន់​ម៉ាស៊ីនពន្លឿន​ល្បឿនរបស់​គេកាត់ព្រៃនិងសួន។

សូម្បីតែពេលនេះ នាង​ដឹងថា ពីរបងក្រៅដល់វិមានពិតប្រាកដមិនដឹងរត់រួចឬអត់ផង បើជ្រៅនិងឆ្ងាយយ៉ាងនេះ។

តែហេតុអ្វីយើងត្រូវរត់ពីបុរសដែលជាប្តីរបស់យើង?

វិមាន Castello Nero នាបទពិសោធន៍ថ្ងៃដំបូងនេះ តើមានលក្ខណៈភ្ញាក់ផ្អើលនៃការចាប់ផ្តើម ឬបញ្ចប់ជីវិតនាង? គិតហើយ ក៏មាន​អារម្មណ៍ថាត្រជាក់ណាស់។

គេឈប់ឡានហើយ!

Benedetto បាន​ចុះ​ចេញ​ពី​រថយន្ត ប៉ុន្តែ Angelina បាន​នៅ​កន្លែង​ដែល​នាង​នៅ។ គេដើរមកបើកទ្វារឱ្យនាង ហើយពេលនាងឈរមែនទែន គេជួយទាញរ៉ូបស្រួលបួលឡើងវិញ ព្រោះគេបានបំផ្លាញវា។

ពន្លឺថ្ងៃបានធ្វើឱ្យទីនេះ មានសភាពហាក់ដូចជាលិចពាក់កណ្តាល​ទៅក្នុងវេទមន្ត។ ជំនួសឱ្យភាពសាហាវធ្ងន់ៗនៃឆាកស្នេហាមនុស្សមានអំណាច  អ៊ែនជេលបានព្យាយាមអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីទប់ទល់កុំឱ្យប​ញ្ចេញភាពភ័យព្រួយចេញមកឱ្យបុរសបានឃើញ។

នេះឬ ដែលជាកន្លែងបញ្ចប់កូនក្រមុំទាំង៦របស់គេ?

ប៉ុន្តែមកដល់ទីនេះ គេដូចជាព្រះរាជា​មានមនុស្ស​ឈរជាជួរពីចម្ងាយ​រង់ចាំបម្រើ ឱ្យតែគេរលាស់ដៃហៅ។ រាងកាយរបស់នាង ឈរគាំង​និង​មានអារម្មណ៍ដូចជាគេមិនមែនរបស់នាងផ្តាច់មុខ។

សូម្បី​តែ​ដង្ហើម​របស់​នាងខ្លួនឯង ​ក៏​ហាក់​ដូច​ជា​ឃើញ​ថាវិលវល់ មិនច្បាស់ថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់នាងទៀតផង។

ទ្វារធំនៅលើជណ្តើរម៉ាបក្បែរនោះរបើក ហើយអ្នកយាមបួននាក់បង្ហាញខ្លួននៅទីនោះ។ ស្វាមី​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​របស់​នាង ដែល​កំពុង​សម្លឹង​មើល​មក ដោយ​មាត់​កោង​បន្តិច​នៅ​ជ្រុង​ម្ខាង ដូចជាកំពុងស្ទង់ចិត្តនាងសប្បាយចិត្តជាមួយគេដែរឬយ៉ាងណា?​

សម្លឹង​មើល​ក្នុង​ភ្នែកក្រអឺតក្រទមរបស់ស្វាមី នាង​ពិតជាខ្លាចនិងវិលវល់ ​ងងឹតងងល់ពេក រវាងស្នេហានិងការ​ភ័យខ្លាច​​ពេក។

ដៃ​របស់​គេក្តោបកាន់ដៃនាង នាង​ងើយមើលគេ ភ្នែកគេ ទឹកមុខ​គេ​មិន​សូវ​គ្រោតគ្រាត​តែនាង​ ​ហាក់​ដូច​ជាមិនបាត់​​ញាប់​ញ័រ។

«សូម​ស្វាគមន៍​មក​វិមាន​យើង ​ភរិយា!» គេវាចាឮៗ។

នាងនៅបន្តសម្លឹងសុំមេត្តា។ ប្រាង្គ​ប្រាសាទបុរាណខាងក្រោយខ្នង​គេ ជាផ្ទាំងថ្មដ៏ភ្លឺចែងចាំង ដែលមើលទៅហាក់បីដូចជាមានសន្ទុះក្រោមពន្លឺអស្តង្គត គួរឱ្យកត់សម្គាល់ណាស់។ គ្រប់យ៉ាង​ហាក់ដូចជា​ត្រូវបានសាងសង់ដើម្បីធ្វើជាបន្ទាយ មិនមែនចន្ទទឹកឃ្មុទេ  ប៉ុន្តែ​ចំពោះ​ចិត្ត​របស់ Angelina ទីនេះអាចជាគុកស្នេហ៍ អាចជាទីបញ្ចប់ ឬអាចជាមហារាជវាំងសម្រាប់នាង។

«ជីវិតខ្ញុំ ជារបស់ស្វាមីហើយ!»

នាង​និយាយរលីងរលោង។ ប៊ែនណេតគ្រវីស្មាស្ទើរញញឹម​ស្ទើរអត់។ តែភ្នែកទាំងពីរប្រាណនៅថ្ពក់គ្នា។

​      ប៉ម​ជាច្រើន​របស់​ប្រាសាទ​កំពុងវាយកម្ទេចបណ្តាផ្ទាំង​ពពក​ដែលហោះកាត់។ ខ្យល់ត្រជាក់ទោះជាមេឃមានពន្លឺថ្ងៃ។

​      បេះដូង​នាង​នៅ​តែ​លោតក្នុងចង្វាក់​ញាប់។​ សូរសមុទ្រនិងរំពេ លាន់មកពីនាយឆ្ងាយ។ នាង​មិន​ដឹង​ថា​តើ​ភាព​ក្រៀមក្រំ​ដ៏​ចម្លែក​ដែល​នាង​មានក្នុងជម្រៅចិត្ត​​ពេល​នេះ ពិត​ជា​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ ​ឬ​ក៏​ធូរស្រាល​នោះ​ទេ វាចម្រុះគ្នា​ ហើយជាតួនាទីនៃប្តីម្នាក់ដែលនឹងបញ្ជាក់ឱ្យនាងដឹង។

«តោះអូន!»

គេនាំនាងឡើងជណ្តើរ៥កាំនិងឈានចូលវិមាន​។

ព្រំមានតម្លៃនៅពាសពេញ។

ស្រាប់តែ ព្រិចភ្នែកឡើងទៀត នាង​ឃើញស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់ឈរនៅទីនោះ ស្លៀកពាក់ខ្មៅក្រឹប ពីលើដល់ក្រោម។ ដូចជាកំពុងកាន់ទុក្ខ មិនមែនទទួលកូនក្រមុំទេ?

យាយនេះ ត្រូវនាង​​ទាយថា ជាប្រផ្នូលមិនល្អ ​ដោយ​ទឹក​មុខស្មើ ឆ្មើង និងចង្កា​អូស​វែង​ស្រួច ​សម្លឹងមកធ្មឹង។

​មិន​ស្រួល!

តែ Benedetto បានប្រាប់ស្ត្រីនោះ៖

«នេះគឺជាម្ចាស់ស្រីថ្មីរបស់អ្នក! Angelina!»

គេងាកមកប្រពន្ធតូចនិងពន្យល់៖

«អនុញ្ញាតឱ្យបងបង្ហាញអូន មីង Signora Malandra អ្នកថែរក្សាប្រាសាទនេះ!»

«Enchanté» ស្ត្រីចំណាស់បាននិយាយជាភាសាបារាំង។

Angelina បានញញឹម តែញញើតក្នុងចិត្ត​៖

«រីករាយណាស់ដែលបានស្គាល់!»

វត្តមាន មីង​Signora Malandra ប្រហែលជាតួអង្គមិនសមហេតុផលដោយអារម្មណ៍សម្ងាត់។ ភ្នែកគាត់មិនស្វាគមន៍នាងទេ ប៉ុន្តែគាត់មិនសមនឹងមកច្រណែន​នាង ឬធៀបទៅនឹង​ម្តាយនាង ម៉ាដាម​ Margrete Charteris សម្រស់ហៅមិនឮទេ។

ស្វាមីថ្មី និយាយកាត់៖

«មកអូន ទៅមើលបន្ទប់គេងរបស់យើង!»

Angelina បានកត់សម្គាល់ថាពាក្យ​ បន្ទប់ដេកបានសង្កត់បេះដូង​ឱ្យដកចេញពីអ្វីជុំវិញ ហើយនឹកដល់ម្រាមដៃផ្តាច់ការរបស់គេ។ ទឹកមុខនាង​ ​ស្ងប់​ស្ងាត់​។

គេមិនដែលលែងដៃនាងទេតាំងពីមកដល់។ ប្តីបានទាញនាងទៅជាមួយនៅរាល់ពេលគេ​ផ្លាស់ទី ដោយឥឡូវនេះ អូសនាងកាត់តាមច្រកផ្លូវកាត់វែងនិងស្ងាត់ មហាស្អាតនិងរុងរឿង។ ម្ចាស់ស្រីតូចច្រម៉ក់ ត្រូវវង្វេងមិនស្គាល់ទីណាជាទីណាទាំងអស់ ព្រោះសងខាងជាប្រភេទជញ្ជាំងថ្មធ្ងន់ៗ។

ទីនេះជាផ្នែកស្នូលខាងក្នុងនៃប្រាសាទចំណាស់ជាងគេបំផុតរបស់ប្រទេសអ៊ីតាលី។ រីឯគេនេះ ប៊ែនណេត ខាស្តេឡូនេះ អាចថា ជាទាយាទដ្រាគូឡា ឬព្រាយបុរសផ្សេងទៀត បើមើលតាមការដុតភ្លើងគប់ក្នុងជញ្ជាំងនិងប្រណីតភាព។

ទោះយ៉ាងណា នាងជាភរិយារបស់គេ ជាម្ចាស់ស្រីមានចំណែកក្នុងអំណាចទីនេះ។ នេះជាអ្វីដែលនាង​បានគិត ប៉ុន្តែព្យាយាមណាស់ កត់សម្គាល់គ្រប់យ៉ាង​ជុំវិញខ្លួនរបស់នាងដោយឆ្លៀវឆ្លាតព្រោះពេលណាមួយ នាងត្រូវការដឹងផ្លូវរត់ឱ្យរួចជីវិត។

នេះជាសំឡេងអ្វីមួយ អាថ៌កំបាំងដែលបានខ្សឹបខ្សៀវក្នុងខ្លួននាង ទោះណាជាអ៊ែនជេលតែងបានព្យាយាមអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីរុញវាចោល ហើយកុហកខ្លួនឯងថា​ទុកចិត្តប្តី។

យ៉ាងហោចណាស់គេជាប្តីរបស់នាង។

«សិល្បៈនិងភាពអស្ចារ្យទាំងអស់របស់ពិភពលោកតាមពិតលាក់នៅទីនេះ!»

គេសើចយ៉ាងមោទនៈនឹងការបញ្ចេញមតិរបស់នាង។

«​គ្រួសារ! ដូនតា​របស់​យើង ​បានខិតខំ​កាន់​តំណែង​ជាគ្រួសារទីមួយរហូតមក!»

គ្រួសាររបស់ Angelina ធ្លាប់បានចាត់ទុកខ្លួនឯងថា ជាអភិជនអម្បូរចាស់​មានសាវតាវែងឆ្ងាយមកហើយ ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចធៀបជាមួយគ្រួសារស្វាមីម្នាក់នេះទេ។

ភាព​ខុស​គ្នាទាំងមរតក សំណង់និងសិល្បៈ ​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​ភ្ញាក់​ផ្អើលខ្លាំង។​ ព្រោះនាងមានទឹកមុខស្ញប់ស្ញែង ស្វាមីBenedetto ក៏បាននិយាយបន្ត៖

«ប្រាសាទនេះ នៅតែស្ថិតក្នុងដៃគ្រួសារយើង មិនថាមានបដិវត្តន៍ ការនិរទេសខ្លួន ឬការដាក់រាជ្យដែលបានញាំញីអឺរ៉ុបកន្លងមកនោះទេ! ទោះណាជា តួនាទីរាជវាំងត្រូវបានដកហូត ក៏បុព្វបុរសបានប្រែខ្លួនជាអ្នករកស៊ីកំពូល និងមានលុយច្រើនជានិច្ច​ដើម្បីមានកម្មសិទ្ធិកោះនេះ ចាប់តាំងពីការដួលរលំនៃចក្រភពរ៉ូម!»

Angelina បានព្យាយាមស្រមៃមើលថា តើគេសមនឹងផ្តាច់ការទេ ដែលត្រូវ​រស់ជាទាយាទក្នុងការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ខ្លួនបច្ចុប្បន្ន ទៅនឹងការហែក្បួនដ៏វែងឆ្ងាយនៃប្រវត្តិសាស្រ្តមហស្ចារ្យ របស់ត្រកូលគេ។

«ប៊ែនណេត តើបងធំឡើងនៅទីនេះមែនដែរទេ?» នាង​បាន​សួរ​ទន់ភ្លន់។

ព្រោះពិបាកស្រមៃបានថា  នាង​និងគេ​អាច​មាន​កូនតូចៗ ​ដែល​រត់លេង​ជុំវិញ​សារមន្ទីរ​ដ៏បុរាណនិងមើលទៅដូចជារាជវាំងបូជាមួយនេះ។ លើសពីនេះទៅទៀត នាងពិបាកស្រមៃណាស់ថា Benedetto ម្នាក់នេះ ធ្លាប់ជាកូនក្មេងខ្លួនគេដែរទេ ដូចជាវ័យជំទង់ដែលមិនទាន់កាច ឬកាន់អំណាច តើគេមើលទៅបែបណា?

គេមិនឆ្លើយសំណួរទេ បែរជាអូសនាងទៅ៖

«តោះ មើលកន្លែងមួយ!»

គេ​បាន​នាំ​នាង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សាល​មួយ ដែល​​ត្រូវ​បាន​គ្រប​ដណ្តប់​ដោយ​រូប​គំនូរ​ជាផ្ទាំងធំៗ មើលមិនយល់ន័យ តែសែនប្រណីត។

មនុស្សក្នុងនោះ នាង​មិន​ចាំ​បាច់​អាន​ផ្លាក​ដែល​មាន​បង្កប់នៅតាម​គែម ក៏​​យល់​ថា​នាង​កំពុង​សម្លឹង​មើល​បុព្វបុរស​របស់​ស្វាមី បន្សល់រូបមក​ពី​រាប់​សតវត្ស​មក​ហើយ។

«ទីនេះជាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលតំណាងដោយគ្រួសារ Franceschis គ្រប់ជំនាន់អូន! យើងធ្លាប់មាន​បុព្វជនពីព្រះសង្ឃ ដល់មន្ត្រី និងអភិជន!»

បើមិនគ្រប់គ្រង​អារម្មណ៍ត្រជាក់ទេ កូនក្រមុំយល់ថា ភាគច្រើននៃពួកគេមានទឹកមុខឆ្មើងខ្លាំង និងក្រអឺត កាច ដូចជាបិសាចជញ្ជក់ឈាម។

Benedetto សម្លឹងមើលរូបភាពនៅលើជញ្ជាំង មិនមែនមើលមកភរិយា​ទេនៅពេលគេអធិប្បាយ៖

«ឪពុកម្តាយរបស់បង ចូលចិត្តសេរីភាពនិងគំនិតផ្ទាល់ខ្លួន និងមិនចង់ដដែលៗ ពួកគាត់ចង់ដើរហើរសាមញ្ញក្នុងពិភពលោក ប៉ុន្តែជីតាបង គាត់គិតថា កូនៗនឹង​ក្លាយជាជំនាន់ក្រោយ​ដែលគ្មានប្រយោជន៍ប្រសិនមិនកាន់ច្បាប់គ្រួសារដែលឆ្លងកាត់វិន័យ​និងការអប់រំត្រឹមត្រូវ។ នៅពេលដែលឪពុកម្តាយបងស្លាប់ ជីតារបស់បងវីរជន Signora Malandra បានងាកមកបង្ខំឱ្យបងកាន់កាប់អ្វីមួយ ដែលឪពុកម្តាយខ្ញុំមិនបានបំពេញ! ដូច្នោះទាំងបងនៅក្មេង ​ត្រូវ​បាន​គេ​បញ្ជូន​ទៅរៀននៅ​ម៉ោង៥ព្រឹក វិលមកផ្ទះរាល់ម៉ោង៥ល្ងាច ហើយរៀនច្បាប់គ្រួសារទៀត!»។

សេចក្តីមេត្តាករុណាដ៏ទន់ភ្លន់របស់មនុស្សចម្លែកជាស្វាមីពេលនេះ បានធ្វើឱ្យនាងហ៊ានសួរ៖

«ជិះយន្តហោះទៅសាលា? ហើយត្រូវមកដេកក្នុងប្រាសាទវិញដាច់ខាត?​»

Benedetto បានឈប់និយាយ។

Angelina មិនទាំងដឹងផងថា ហេតុអ្វីសំណួរនេះញ៉ាំងឱ្យគេស្ងាត់។ ​មុនមកដល់ ​នាង​បាន​Google សាវតាប្តី​របស់​នាង​និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់គេ ​តែរកមិនឃើញអ្វីក្រៅតែពីភាពល្បីល្បាញខាងទ្រព្យសម្បត្តិ និងភាពឃោរឃៅខាងពាណិជ្ជកម្ម តាមការសរសេរពន្លើសដែលគួរឱ្យខ្លាច។

យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក្នុង​នោះនាង​ត្រូវ​ទទួល​ស្គាល់​ថា ពួក​គេ​មិន​ខុស​ពី​គ្រួសារ​អឺរ៉ុប​ដទៃ​ទៀត​ឡើយ​។ វាគ្រាន់តែជា Benedetto ស្តេចនៃអាណាចក្រ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិនៅក្នុងសម័យកាលឌីជីថលដ៏ទំនើបនេះ ជាមួយកេរ្តិ៍ឈ្មោះអាក្រក់ជាងពួកអភិជនឬពូជសាសន៍ដទៃទៀតអាស្រ័យ​លើអ្នកច្រណែនពួកគេ។

«ម្តាយរបស់យើង ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាស្ត្រីដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតនៅលើពិភពលោក!»

នាង​ងាកមកយកចិត្ត​ទុកដាក់ស្តាប់។ គេឱបចង្កេះនាងបណ្តើរទៅហើយនិទានថា ម្តាយនិងឪពុករបស់គេបានចួបគ្នា​ក្នុងកម្មវិធីជប់លៀងអភិជនដ៏រុងរឿងមួយនាក្នុងដែន​សមុទ្រ Côte d’Azur ឬហៅថា តំបន់ទេសចរណ៍លាក់បំពួនសម្រាប់មហាសេដ្ឋីនៃដៃសមុទ្រការីប៊ីន។

ពួកគេស្រលាញ់គ្នា​ហើយលះបង់ជាមួយគ្នា។

នាង​ចង់ដឹងទៀតប៉ុន្តែគេឈប់និយាយ ដោយបានទាញចេញពីវិចិត្រសាលនេះ ហើយចូលទៅក្នុងប្រាសាទកាន់តែជ្រៅ។

«ពួកគេមិនដែលមកគេងទីនេះទេ ពួកគេហោះហើរ ហើយខ្ញុំមានមេដោះម្នាក់!»

«ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​បងដឹង​ស្នេហា​ពី​ឪពុកម្តាយ​ខ្លួន​ឯងបានបើអ៊ីចឹង?​» នាង​អាច​សួរ​ដោយ​តស៊ូពន្យារ​ពេល​ដើម្បី​រក្សា​ការទទួលបានព័ត៌មាន។

ប្តីរបស់Angelinaសើច តែជាសំណើចឈឺចាប់ ដែលអាចញ៉ាំងនាង​ឱ្យមានអារម្មណ៍ថាញាប់ញ័រ៖

«គិតថា ពួកគេប្រហែលជាមិនអើពើនឹងខ្ញុំ»

«ឪពុកម្តាយបងមិនមករកបងទេ?» អេនជេលីណាបានសួរដោយព្យាយាម​មិនបញ្ចេញភាព​ខកចិត្ត​ពេក​។

«កូនក្រមុំតូចរបស់បង» គេខ្សឹប ដៃគេតឹងឱបនាង​យ៉ាងកក់ក្តៅ ទោះបីជាការសម្លឹងរបស់គេកាចនិងជ្រៅសន្លឹម ត្រជាក់ដូចទឹកកក។

«ឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំបានតាមដានជាទៀងទាត់អំពីការរីកចម្រើនរបស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ Castello Nero មិនមែនជាកន្លែងសម្រាប់ឱបក្រសោបមនោសញ្ចេតនា​ចោលការងារធំទេ»

នាងគ្រវីក្បាល៖

«ទេ ខ្ញុំចង់បាន!»

ភ្នែកស្រឹម​របស់ Benedetto ភ្លឺថ្លាពេលនាង​គ្រវីខ្លួនរំអុកគេ។

«ខ្ញុំចង់ឱ្យបងស្រលាញ់ខ្ញុំ ដូចប្រុសធម្មតាម្នាក់!»

គេជ្រួញចិញ្ចើម ហើយ​ផ្អាកជើងនៅកណ្តាលបន្ទប់។

មាន​ទ្វារ​មួយ​នៅ​ទីនោះ​ ដែល​មើល​ទៅ​ដូច​ជា​អ្វី​មួយ​ដែល​ចេញ​ពី​មជ្ឈិមសម័យ។ ទ្វារ​ឈើ​ដ៏​រឹង​មាំ​ដែល​មាន​រនាំង​ដែក​ដ៏​អស្ចារ្យ​ក្បាច់មាស។ ​

«ប្រុសធម្មតាស្អីទៅ? បងមិនដែលដឹងទេ!»

ដៃគេចង្អុលទៅទ្វារនោះ​ហើយប្រាប់៖

«បើបើកចូលទៅ នឹងមាន​ជណ្តើរមួយ! ជណ្តើរឡើងពីជាន់នេះទៅប៉មខាងលើ! តែជាផ្នែកតែមួយគត់នៃប្រាសាទ ដែលត្រូវបានហាមឃាត់យ៉ាងតឹងរ៉ឹងចំពោះអូន!»

«ហាម?» អេនជេលីណាព្រិចភ្នែក ហើយងាកមកសម្លឹងប្តី។

«ហេតុអ្វី? តើ​ប៉ម​មិន​មាន​សុវត្ថិភាព​ទេ?»នាង​សួរទៀត?

ម្រាមដៃរបស់គេមកទើរនៅលើថ្ពាល់នាង រួចចង្កា រួចទាញមុខរបស់នាងមកក្បែរមាត់គេ។

«មិនត្រូវព្រហើន ចូលទៅក្នុងប៉មនេះទេ!»

ហើយមិនមានដាននៃភាពកាចឃោរឃៅនៅលើមុខរបស់គេទេពេលគេនិយាយហាមប្រពន្ធ តែ កំដៅដែលឆេះនៅក្នុងភ្នែកងងឹតរបស់គេ​ចម្លែក។

គេប្រាប់ផ្ទួនៗ៖

«មិនថាមានរឿងអ្វីទេ Angelina អូនមិនត្រូវបើកទ្វារនេះដាច់ខាត!»

ម្រាមដៃរបស់គេនៅលើចង្ការបស់នាងមានអារម្មណ៍ថាដូចជាកណ្តាប់ដៃដែលអាចនឹង​វិលមកក្តោប​នៅជុំវិញបំពង់ករបស់នាង។

​«លើកដៃឡើង!»

នាងដឹងថាវាជាការបញ្ជា។ នាង​ធ្វើតាម ធ្វើឱ្យខ្នងរបស់នាងកោង ហើយដើមទ្រូងរបស់នាងពើងខ្លាំងទល់នឹងអាវទ្រនាប់នៃរ៉ូបដែលនាងពាក់។

នាងដឹងថាគាត់ចូលចិត្តឃើញនាង​បែបនេះ និងចូលចិត្តយកម្រាមដៃចូលរាវរកស្បែកនាង។

«ចង់បានមនុស្ស​ ប្រុសច្រើន Angelina» គាត់បាននិយាយឡើង ខណៈទាញអាវនាង​ចេញ ហើយទឹកមុខ​ប៊ែនណេត បង្ហាញពីតម្រូវការដ៏ក្តៅរោលនៅចន្លោះសុដន់ទាំងទ្វេរបស់នាង​។

មិនរង់ចាំចម្លើយអ្វីទាំងអស់​គេវាយលុកលើភ្នំទាំងពីរនោះ ម្រាម​ដៃរុកចូលផ្នែកខាងក្រោមរបស់នាង​។ អ៊ែនជែលស្រែកសុំ ទាំងអារម្មណ៍ថាលាតសន្ធឹងនិងការឈឺចាប់ពុះកញ្ជ្រោល​បង្កើនកម្រិត​នៅក្នុងរាងកាយនិងបេះដូងនាង​។

គេចង់តែធ្វើឱ្យនាងចង់ញាប់ញ័រហើយ​ផ្លាស់ទីមកជិតមុខនាងសម្លឹងនាង។ ភ្នែកអ៊ែនជេលសើមដោយទឹកភ្នែក។

«ខ្ញុំមិនដែលមាន​បុរសណាទេ» នាងនិយាយទាំងហត់ព្រោះគេមានទឹកមុខប្រចណ្ឌ 

«ខ្ញុំមានគ្រូព្យាណូម្នាក់ ជាក្មេងប្រុសមកពីភូមិ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានរៀនភ្លេងប៉ុណ្ណោះ!»

«បានលេងភ្លេងឱ្យវាស្តាប់ដែរ?» Benedetto បានបន្តសួរជាមួយសូរសំឡេងដូចជាប្រុងគ្រហឹម។

«វាបានបើកជើងអូនតើ បែបនេះទេ? បានឱ្យវាភ្លក់រសជាតិរបស់អូនទេ?»

«អត់ទេ!»

នាង​ស្រែកព្រោះកម្លាំងដៃគេរុករាន ឈឺចាប់និងសង្កត់។ គេមិនដឹងខ្លួនទេថា ម្រាម​ចាប់ផ្តើមលូកចូលជ្រៅក្នុងខ្លួននាង ព្រោះគេខឹង ហើយនាង​មិន​អាច​ធ្វើ​អ្វី​បាន​ ក្រៅ​ពី​លើក​ត្រគាក​ព្រមដល់ស្លាប់ឬ ​ព្យាយាម​គេចចេញ។

គេទាញនាងមកវិញ នាង​យំ៖

«ខ្ញុំជារបស់លោកតែម្នាក់!»។

ម្រាមដៃរបស់គាត់បានសម្រាក ហើយបន្ទាប់មកព្រមដកចេញ តែក្រឡេកឃើញនាង និងទឹកភ្នែក គេក៏ចូលមកម្តងទៀត នាងស្រែកអង្វរ ហើយគេបន្តម្តងទៀតជាការបើកបរតណ្ហា​ដោយឥតឈប់ឈរលើខ្លួននាង ចំណុច​ដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុត​របស់នាង។ នាង​ថ្ងូរ៖

«គ្មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់ប៉ះខ្ញុំទេ»។

«បាន​» គាត់​បានគ្រហឹម ហើយ​បញ្ចេញ​ដង្ហើមប្រចណ្ឌដែលប្រឹងឈប់។ ក្រោកមកពិនិត្យមុខនាង គេឃើញ​Angelinaមានថ្ពាល់ហើមក្រហមព្រោះយំនិងស្រែក ប៉ុន្តែ​ពន្លឺ​នៃ​កម្ដៅ​ដែល​បាន​ឆាបឆេះ​ក្នុង​ខ្លួន​នាង​ បាន​បោកបក់ភ្ជាប់មកបេះដូងបិសាចនេះ។ គេបាន​ទ្រោបហើយសម្រុកមកលើត្រគាករបស់នាងបង្កើតចង្វាក់ត្រួតត្រា​របស់គេ ដោយរុញច្រាននាង​យ៉ាងព្រៃផ្សៃ លិចទៅក្នុងពូក ខណៈដែលក្បាលរបស់នាងធ្លាក់ចុះតាមគែមគ្រែ។ នាងហាមាត់យំមិនចេញទេ។

គេបាន​វាយលុកនៅទីនោះ ដោយមិនដឹងថាតើការស្លាប់តូចៗទាំងនេះ នាងឆ្លងកាត់ប៉ុន្មាន​ដងហើយ និងរស់ឡើងវិញប៉ុន្មាន​ដងនេះបានដោយរបៀបណានោះទេ។

«កុំគិតសូម្បីអំពីមនុស្សប្រុសបន្តិចណា!»

នាង​ចង់ងក់ក្បាលតែនាងឈឺណាស់ រាងកាយទាំងមូលនៅក្រោមគេ ក្បាលនាង​ធ្លាក់មកចំហៀង​។ អ៊ែនជេល​​មិន​បាន​ដឹង​ថា ​តើ​ពេលវេលា​កន្លង​ផុត​ទៅ​ប៉ុន្មាន​នោះ​ទេ ដែលនាងត្រូវ​ញ័រគ្មានសំឡេង​​បែប​នោះ។

​      រាងកាយនាង​ បើក​ចំហនិង​លាតត្រដាងសម្រាប់គេ នាងគ្មានសិទ្ធិសូម្បីតែរើ ម្រាមដៃគាត់ឬអាវុធគាត់តែងតែផ្លាស់គ្នា​ខាងក្នុងល្អាងរបស់នាង ហើយនាង​ដឹងថា គាត់មានតណ្ហាមិនស្រកសោះពេលប្រចណ្ឌខ្លាំងបែបនេះ។

«បងមិនចង់ឱ្យអូនគិតអំពីអ្នកណាទាំងអស់ គិតពីរឿងយើងនៅលើនេះ ជាមួយគ្នា!»

គេធ្វើចលនា​លើនាងមិនឈប់ ម្តងខ្លាំង ម្តងយឺត រហូតនាង​ភ្លេចចោលលោកនេះទាំងស្រុង។ នាងបានឮខ្លួនឯងដកដង្ហើមធំ និងអាម៉ាស់ និងយំ តែប៉ុណ្ណឹង។

ចួនកាលនាង​លបគិតថា នាង​អាច​រត់ចេញពីជននេះដើម្បីសង្គ្រោះ​ខ្លួន​នាង ហើយ​ទុក​ឱ្យ​គ្រួសារ​នាងរងគ្រប់យ៉ាង ព្រោះការឈឺចាប់និងអស់សង្ឃឹមពេកលើស្នេហាខ្មៅងងឹតនេះ។

ប៉ុន្តែនាងគ្រាន់តែក្រឡេកមើលមកគាត់វិញ នាង​ដឹងថា កុំថារត់ សូម្បីរំកិលមួយអ៊ីញដើម្បីដកខ្លួនចេញពីបុរសនេះ ក៏ទៅមិនរួចដែរ។

គេឱបនាងជាប់នឹងដៃរបស់គាត់ ហើយគ្រប់គ្រងផ្នែកដែលគ្មានអ្នកណាធ្លាប់បានឃើញ….

«បងត្រូវការឱ្យអូនគិតពីបងជានិច្ច ក្រៅពីនេះ ទទេ! គ្មានអ្នកណាទាំងអស់!» ប៊ែនណេត​ប្រាប់នាងដោយសូរសំឡេងបញ្ជាដ៏ធ្ងន់ធ្ងរនិងច្បាស់លាស់។

«បងចង់ឱ្យអូន ដង្ហក់ មានតម្រូវការ​ធ្ងន់ និងត្រូវការបងនៅទីនេះ ហើយ​….មាន​តែ​បងមកដល់ទើបអូនបានសុខ! គ្មានបង អូន​មិន​មាន​អ្វី​ក្រៅ​ពី​ភាពរងានិង​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន»។

«ចង់​បានន័យ​ថា…?»

«មានន័យថា អូនត្រូវតែប៉ះខ្លួនបងគ្រប់ពេលវេលា តែងតែត្រៀមខ្លួនសម្រាប់បងជានិច្ច​»។

គ្រប់យ៉ាង​គឺ​អំពីការរួមភេទ។ នាង​ជូតទឹកភ្នែក។

«ហើយពេលខ្ញុំស្លាប់ទៅ លោកនឹងរកការរួមភេទផ្សេងទៀត……ជាមួយអ្នកផ្សេង!»

ឮហើយ​ក្បាលរបស់ Benedetto ផ្អៀងបន្តិចមកពិនិត្យ​មុខនាង។ នាង​ចចេសតវ៉ា៖

«ខ្ញុំប្រចណ្ឌ! យល់​ពី​ខ្ញុំ​អត់?»

ហើយ….​ស្នាម​ញញឹម​របស់​គេផុសឡើងមក។ ភ្នែកគេ​ងងឹតដោយចម្ងល់និងក្នាញ់នាង​។

«អញ្ចឹង?»

«ចាស៎ ខ្ញុំចង់ឱ្យលោករងាពេលគ្មានខ្ញុំ ស្រេកឃ្លានព្រោះខ្ញុំមិននៅក្បែរលោក ហើយ​ខ្ញុំនឹង​សម្លាប់ខ្លួនខ្ញុំចោលឱ្យលោកនឹកខ្ញុំខ្លាំង!»

នាង​និយាយព្រោះខឹងនិងឈឺចាប់គ្រប់ចំណុចសំខាន់លើរាងកាយ​។

ស្រដីចប់កាលណា ស្រីស្រស់​បានក្រោកឡើងហើយឆ្ពោះទៅបន្ទប់ទឹក ដោយដើរទប់ទល់នឹង​ការឈឺផ្សា។ គេមិនឃាត់ឬសង្កត់សង្កិននាងទៀតទេ សង្ឃឹមថា​ដែល​គេតាមសម្លឹងនាង ពីព្រោះយល់ចិត្តនាង។ គេគួរតែមានអារម្មណ៍ថា ត្រូវការផ្នែកមួយដ៏ខ្វះខាតនិងបំផុតក្នុងស្នេហា​នេះគឺ គេយកតែចិត្ត​ខ្លួនឯង ដោយសារប៊ែតណេតកើតមកពេញទៅដោយអំណាច។

គេជាបិសាចលោភលន់ស្នេហា​បំផុត តាមវិធីដែលខ្លួនគេ​ចង់បាន ប៉ុន្តែគួរគិតពីចិត្ត​នាងខ្លះ។

ហើយនៅពេលដែលនាងបើកទឹកក្តៅ​ស្បែក​ទន់​រលោងរបស់នាង​បានសម្រាកពីការអស់សង្ឃឹមនិងឈឺចាប់។

នាងធ្មេចភ្នែកស្រមៃមើលមុខរបស់គាត់ដែលងងឹតហើយញញឹម ព្រមដោះលែងនាងឱ្យចេញមក​។

«រ៉ូបមកដល់ហើយកូន!»

​      នេះសំឡេងម្តាយនាង​បាន​មក​ដល់​ដោយ​គ្មាន​ការ​ព្រមានដឹងមុន នាង​ភ្ញាក់ពីការលង់លក់ និងយល់ថា ប៊ែនណេតទៅបាត់ហើយ​ទើបម៉ាដាមចូលមកបាន។

​Angelina បានសាកលោរ៉ូបសាមញ្ញ ស្អាត មិនសាំញ៉ាំច្រើនពេក តែមានតម្លៃកប់អាកាស។

ដោយ​សម្លឹង​ទៅ​ក្នុង​កញ្ចក់ នាងឃើញ​​កូនក្រមុំម្នាក់ដែលនឹងមាន​វាសនា​ដូចនារី៦នាក់មុន។ គជ់ខ្យងមួយខ្សែព័ទ្ធជុំវិញករបស់នាង បង្ហាញស្នាមជាពីការថើបជញ្ជក់បូជាព្រហ្មចារីដល់ស្តេចអង្គដែលអាថ៌កំបាំង។

ម៉ាដាមMargrete ជាម្តាយ មិនមែនគាត់​មិនមើលឃើញអំពីរបួសកាយ និងចិត្តដ៏គ្រាំរបស់កូនទេ តែនៅកំញើញកូនទៀតថា៖

«ឥឡូវនេះ កូនធ្វើនូវអ្វីដែលគេចង់បាន លុះកូនបានកាន់កាប់គេហើយ គេនឹង​ធ្វើអ្វីតាមដែលកូនចង់បានវិញ!»

ប៉ុន្តែភ្នែករបស់អ៊ែន​ជែល​ងងឹតដោយទឹកភ្នែក។ នាង​មិនតបតអ្វី ព្រោះនាង​ស្រលាញ់បុរសនោះ តែក៏ដឹងថានាងនឹងស្លាប់ព្រោះបុរសនោះដែរ។

Margrete បានជួយផ្លាស់ប្តូរឈុតអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាឱកាស​ឆ្លៀតល្បួងកូនកណ្តាល៖

«ជាប្រពន្ធមហាសេដ្ឋី ​មិន​ត្រូវ​ខ្លាច​ក្នុង​ការ​ទាមទារ​ទេ ប៉ុន្តែ​ដំបូង​​ត្រូវ​តែចេះសម្រប​ចុះ​ចូល​ជាមួយ​គេសិន!»។ ជាថ្មីម្តងទៀត អ៊ែនជេលក្រឡេក​ប៉ះភ្នែកល្បិចរបស់ម្តាយ​នាងនៅក្នុងកញ្ចក់។

ក្រឡេកមើលទៅក្រោយខ្នង​ម្តាយ​ឃើញដូរ៉ាធានិងនីឡា អង្គុយចុងគ្រែ សម្លឹងមើលមកទាំងស្រងូត​។ មិនចង់ឱ្យពួកគេពិបាកចិត្ត អ៊ែនជេលធ្វើជាក្លាហាននិយាយឮៗ៖

«ចាស៎ម្តាយ!»

ម្តាយនាងសម្លឹងមកនាងម្តងទៀត ប្រហែលជាដឹងពីការសម្តែងជារឹងមាំរបស់អ៊ែនជេល៖

«ត្រូវតែចងចាំថា មិនថាមានបញ្ហាអ្វីទេ ហៅទូរសព្ទមក ម្តាយនឹងទៅនៅក្បែរកូន!»

ក្នុងសំឡេង​ដូចជាម៉ាដាមនេះ​កំពុងធ្វើសច្ចាប្រណិធានផ្ទាល់ខ្លួនការពារកូនកណ្តាលឱ្យនាងមានទំនុកចិត្ត​ តែAngelina មិន​អាច​បិទបាំងម្រាមដៃទាំង១០ដែល​តក់ស្លុតពេលឮពាក្យពេចន៍​ម្តាយ​របស់​នាងទេ។

ម្តាយនាង​ មិនបានយល់ដល់​លម្អិត​ដ៏​អាក្រក់​អំពី​ការ​កេងប្រវ័ញ្ច​ផ្លូវភេទ​ដែលបេះដូង​អ៊ែនជេល​ផ្ទាល់បានដឹង។

«មែនឬម៉ាក់!» នាងធ្វើជានិយាយ។

អភិជន Margrete បានបង្វែរ Angelina មកប្រឈម បន្ទាប់មកក៏ឱបផ្ទប់ស្មាខ្លួន។ ម្តាយរូបនេះបាននិយាយដោយសំឡេងតិចៗបំផុតថា៖

«កូនស្រី​! ស្មានថា​ខ្លួនកូនជាក្មេងស្រីដំបូងគេ ដែលត្រូវលោះបំណុលគ្រួសារ?»

នាង​យំក្នុងទ្រូងម្តាយ ខណៈឮសំឡេងគាត់ញ័រៗ៖

«ជីតាឯងក៏បានលក់ម្តាយមកឱ្យប៉ាឯងព្រោះគាត់ងប់ចាញ់បៀរ! ម្តាយអាយុ១៥ឆ្នាំ ហើយមិនដឹងថាជីវិតអាក្រក់ដល់ថ្នាក់ហ្នឹងទេ!»

នាង​យំនិងឱបគាត់។

នាង​ដឹងថា ការរួមភេទនៅវ័យក្មេង​ពេក ហើយនារីមានសម្រស់ពេក ជីវិតបែបនោះធ្ងន់ធ្ងរកម្រិតណាទេ។ ទោះជាប៉ារបស់នាង….​បានស្រលាញ់ម្តាយនាងដល់ចាស់ តែរឿងលើគ្រែនាងដឹងថា មានតែអ្នកឆ្លងកាត់ទើបយល់។

Margrete បានលើកចង្ការបស់កូនពេលនាងយំខ្លាំង។

ម្រាមដៃរបស់នាងចាប់ស្មារបស់ Angelina យ៉ាងខ្លាំងបង្ហាញការព្រួយបារម្ភដែលនិយាយមិនត្រូវស្មានមិនដល់។

«ប្រុសនោះ នឹងស្រលាញ់កូនរហូត! ប្រសិនកូនធ្វើតាមចិត្ត​គេ! ជីវិតគឺជាអ្វីដែលយើងច្នៃវា! ផ្នែកខ្លះមិនសប្បាយចិត្ត ខ្លះទៀតសោកស្ដាយ ប៉ុន្តែយើងអាចធ្វើឱ្យរឿងដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងបានក្លាយជាបទពិសោធន៍! រៀនគ្រប់គ្រង​ប្រតិកម្មរបស់យើងល្អជាង ហើយយើងនឹងឈ្នះ!»

ជីតារបស់នាង…..នៅក្នុងខួរក្បាលរបស់នាងពេលនេះ ហើយសំឡេងមួយប្រាប់នាងថា«ប៉ាប៉ា មិនមែនជាព្រាន​ឈាមត្រជាក់ ជាឃាតករលើគ្រែដូចប៊ែនណេតទេ!»។

«ប៉ាមិនដូចបិសាចថ្មីនេះទេ!»

នាងរអ៊ូ។

«មនុស្សប្រុសទាំងអស់ គឺជាឃាតករ»។ ភ្នែកស្រពោនរបស់ Margarete បានបើកភ្លឺចិញ្ចាចឡើងពេលវាចាពាក្យនេះ ហើយគាត់បន្តពេលនាង​ភាន់ភាំង៖

«គេសម្លាប់យុវវ័យរបស់យើង គេចង់យកយើងជាមនុស្ស​ស្រីម្នាក់របស់គេ បិទយើងពីគ្រប់គ្នា ទើបគេអស់ចិត្ត​!»

មិនយូរទេ វេលារៀបការបានចូលមកដល់ គឺពីរថ្ងៃក្រោយមក។ ដូច្នេះល្ងាចថ្ងៃបន្ទាប់ ពួកគេត្រូវ​ញ៉ាំអាហារ​ជុំគ្នា ដើម្បី​និយាយអំពីលក្ខខណ្ឌនៃជីវិតថ្មីរបស់កូនស្រីកណ្តាល។

ប៊ែនណេត បានមកដល់ជាមួយផ្កាបាច់ធំប្រគល់ជូននាង ថើបនាង ហើយគាត់បានឱ្យអំណោយអលង្ការ​ដល់ម្តាយនិងបងប្អូនស្រីរបស់អ៊ែនជេលដែរ ព្រោះនេះជាបាយល្ងាច​លើក​ចុងក្រោយនៅគ្រួសារនាង។

មហាសេដ្ឋីបានប្រាប់ឪពុកក្មេកទីប្រាំពីររបស់គេថា៖

«ជំនួញរបស់ខ្ញុំនឹងជួយដល់ជំនួញ​គ្រួសារនេះ! ខ្ញុំបានដោះបំណុលទាំងអស់មុនថ្ងៃរៀបការស្អែក ហើយ​មាន​​មនុស្ស​របស់ខ្ញុំមកដល់ រៀបចំការងារ​សំខាន់​របស់​គ្រួសារនេះ ​ចាប់​ពី​ពេល​នេះ​ ​ទាក់​ទង​នឹង​ការថែរក្សា​របបក្នុងផ្ទះ ចេញលុយជួលអ្នកបម្រើ និងជួសជុលថែទាំវិមាននេះ! មិនបាច់ទាក់ទងខ្ញុំផ្ទាល់ទេ! ជំនួយការម្នាក់នឹងមកដល់ដើម្បីគ្រួសារនេះ!​»។

«បាទ!» ប៉ាប៉ា Charteris របស់អ៊ែនជេល បញ្ចេញសំឡេងអំណរ​យ៉ាងក្លៀវក្លា ដោយមិនខ្វល់ថ្ពាល់ពេញដោយភាពក្រហមនិងភ្នែកស្រពោនរបស់កូនកណ្តាលទេ។

ពេលប្រុសជាម្ចាស់ជីវិតនាង​ងាកមក កែវភ្នែកនាងបានប្រាប់ Benedetto នូវអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលគ្មានសំឡេង។

នាង​កំពុង​ដឹងខ្លួនថា របៀបដែលបុរសម្នាក់នេះបានចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនមកលើត្រកូលនេះ មកពីគេអាចគ្របគ្រង់ជីវិតនាង ទុក្ខសោកឬសុភមង្គល​នាង​ជាការសម្រេចចិត្ត​របស់គេ។

Benedetto ញញឹម​​ដាក់នាង រួចងាកមកនិយាយជាមួយប៉ានាង​ ក្នុងរូបភាពជាការគំរាមកំហែងទន់ភ្លន់៖

«ត្រកូលនេះនឹង​មានគ្រប់អ្វីដែលប៉ានិងម្តាយក្មេកខ្ញុំចង់បាន! កូនស្រីរបស់អ្នកអាចភ្ជាប់ពាក្យនឹងអ្នកនយោបាយណាក្តីឬសេដ្ឋី​ដែលពួកគេមើលឃើញ! លុយជារបស់ដែលពួកអ្នកចង់បានពេលណាបានពេលនោះ  ប៉ុន្តែអ្វីដែលត្រូវកំណត់គឺ កុំមកពាក់ព័ន្ធខ្ញុំ ខ្ញុំរវល់ណាស់ ខ្ញុំឱ្យតំណាងម្នាក់មកទីនេះរក្សាគ្រួសារនេះ! អ៊ែនជេល ដែលធ្លាប់ជាកូនស្រីរបស់អ្នក អ្នកចង់ចួបនាង​ត្រូវមាន​ការអនុញ្ញាតពីខ្ញុំ!»

ប៉ាប៉ា Charteris បានឆ្លើយតបស្រពោន៖

«ខ្ញុំសូមជូនពរឱ្យអ្នកនិងកូនស្រីរបស់ខ្ញុំមានសុភមង្គល»។

គាត់បានលើកកែវរបស់គាត់បំភ្លេចក្តីអាម៉ាស ខណៈដែល Benedetto ងក់ក្បាលដោយឆ្មើងឆ្មៃ៖

«បាទ!»

ហើយបន្ទាប់មកគេបានលូកដៃមកកាន់ប្រពន្ធទីប្រាំពីរ។ ដៃនាង​ត្រជាក់ដូចជាទីនេះគ្មានម៉ាស៊ីនកម្ដៅ។

នៅពេលដែលភ្នែកនាងងើបមកសម្លឹងស្រពោន ប៊ែនណេតទទួលអារម្មណ៍ថា មានអ្វីមួយចាក់ទម្លុះទ្រូងរបស់គេ ព្រោះគេយល់សំណោកគ្មានទឹកភ្នែក​ដែលនាង​ខំលាក់។…..ហើយនោះគ្មានអ្វីក្រៅពីរសជាតិរបស់នាងទេ នាងជាស្រីពេញដោយរសជាតិ។

អ្វីមួយនៅក្នុងខ្លួនគេ ស្រែកឡើងភ្លាម ដូចជាសត្វចម្លែកដែលប៊ែនណេតបានព្យាយាមយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីលាក់មិនបញ្ចេញ​នៅទីសាធារណៈ។ គេចង់ផ្តួលអ៊ែនជេល បញ្ចប់ភ្នែកបែបនេះ ជំនួសដោយសម្រែកថ្ងូរសុភមង្គលរបស់នាង​។

«មកយើងទៅកន្លែងរបស់យើង!»

នៅពេលដែលបញ្ជារបស់គេធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នា​ទាំងអស់នៅស្ងៀម គេនិយាយដោយអំនួត

«ដល់ពេលនាំអូនទៅប្រាសាទបងហើយ! បាំងមួយយប់នេះប៉ុណ្ណោះ»។

លោក Anthony Charteris ដែលចំណាប់អារម្មណ៍អ្វីពីការស្លាប់រស់របស់នាងទេ? ប៊ែនណេតសែនស្អប់និងចង់​តែបីនាងទៅពេលនេះ។ ដោយសារតែមនុស្សគ្រប់គ្នាដឹងថាអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះកូនក្រមុំទាំង៦មុនរបស់ត្រកូន Franceschi គ្រួសារនេះគួរតែអាណិតពីជោគវាសនាដែលនៅលាដៃរង់ចាំអ៊ែនជេល តែមើលចុះ ពួកគេសប្បាយនឹងគ្រឿងពេជ្រ​ជំនូន ហើយពួកគេតុបតែងខ្លួនដូចនៅរាជវាំងក្រោមទុក្ខសោករបស់នាង​។

ស្វាមីនេះលបគិតទាំងកំហឹង​និងគំនុំ។ ជា​លើក​ដំបូង ដែលប៊ែនណេតមកខ្វល់ពីចរិតអ្វី​ដែល​អ្នក​ដទៃ​គិតនិងបានធ្វើ ព្រោះពួកគេបានធ្វើអំពើមិនល្អ អាត្មានិយមមកលើស្រីតូចដែលគាត់មានក្នុង​បេះដូង​។

​អំពើ​គាត់​ពិត​ជា​បាន​កើត​ឡើង​ចំពោះ​គាត់។ បងប្អូនស្រីត្រកូលCharteris នៅមានមនោសញ្ចេតនា​ខ្លះលើផ្ទៃមុខ តែ ឮម្តាយរបស់ពួកគេត្រូវបានបង្កើតឡើងពីវត្ថុរឹងប៉ឹងដូច Robot គ្មាន​មនោសញ្ចេតនា​ទេ។ 

ប៉ុន្តែសំខាន់ជាងគេគឺ Angelina ដែលថ្ពាល់មិនស្លេក ប៉ុន្តែប្រែជាក្រហមរលោង។

ស្អែកឡើង ក្រោយអាចារ្យ​សូត្រនិងពាក់ចិញ្ចៀន កូនក្រមុំទីប្រាំពីរបានរុញដៃដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាងចូលទៅក្នុងប្រអប់ដៃធំ​របស់ប៊ែនណេត បណ្តោយ​​ឱ្យគេ​​នាំ​នាង​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​ឪពុក​នាង គ្មាន​ថ្ងៃនឹង​ត្រលប់​មក​វិញ​ឡើយ។

​រថយន្ត​ពណ៌​ខ្មៅ​ចាំង​ស្រិលបានសំចត​រង់ចាំ​ពួកគេ។ នាង​ងាកមក ឃើញឪពុកចាស់​​តាម​មើល​នាង ប៉ុន្តែ​បង​ប្អូន​ស្រី​របស់​នាង​កាន់​ដៃ​គ្នា​ ​ឈរ​នៅ​កំពូល​នៃ​ជណ្តើរ ដោយ​សម្លឹង​មើលជូនដំណើរ​នាង​។

នាងខំរកមើលអ្នកម្តាយនៅតាមបង្អួច មិនឃើញគាត់ទេ ពោះរបស់នាងរមួលលាក់ទុកតំណក់ទឹកភ្នែកពីឈុតនៃភាពអស់សង្ឃឹមទាំងនេះ។

«ទៅ!»

ប្រុសបញ្ជាតិចៗ ឡានក៏លូនភ្លាម​។

Angelina សម្លឹងមើលម្រាម​ដៃនាង​ក្នុងដៃគេ។

ចិញ្ចៀនគូនេះ បានបញ្ចប់ភាពនៅលីវរបស់នាង​ហើយ។

អ្នកកាសែតជាច្រើននៅប្រដេញថត។

«ស្វាមីខ្ញុំល្បីឈ្មោះនិងអាចមាន​ស្រីៗ​តាម​ស្រលាញ់​ច្រើន​ណាស់ ដោយមើលរូបសង្ហានេះ​តាម​កាសែត» នាង​និយាយ​មិនហ៊ានមើលមុខប៊ែនណេតទេ។ គេតបឆ្លើយមកវិញ៖

«ជាដំបូង អូនត្រូវធ្វើរឿងមួយ! គឺមិនត្រូវជឿលើកាសែត! ពួកគេត្រូវបានបង់លុយ​ឱ្យសរសេរប្រតិដ្ឋ មិនមែនការពិតទេ! ​ទីពីរ បងរក្សា​កិច្ចការសង្គម​និងពាណិជ្ជកម្ម​របស់បង នៅដាច់ពី​ប្រពន្ធ​បង! នៅដាច់​ពី​គ្នា»។

នាងបានគ្រហែម​សម្អាតបំពង់ករបស់នាងហើយនិយាយ៖

«ចំណែកខ្ញុំ មានលក្ខខណ្ឌមួយប៉ុណ្ណោះជាមួយប្តីខ្ញុំ!»

ជាថ្មីម្តងទៀត នាងបានធ្វើឱ្យគេនេះចាប់អារម្មណ៍ថានាងខុសប្លែកពីកូនក្រមុំៗមុនៗ។

គ្មានអ្នកណាម្នាក់មានលក្ខខណ្ឌទេ។

«និយាយមកអូន!»

«ប្តីត្រូវមានភាពស្មោះត្រង់!»

គេសើចខ្លាំងៗ។

អ៊ែនជេលឃើញអ្នកបើកឡាន​ខំអង្គុយឡើងត្រង់ខ្លួនធ្វើដូចជាមិនភ័យ។

«ខ្ញុំដូចជាត្រូវការ​បញ្ជាក់ពីភាពស្មោះត្រង់របស់អូនមុន គឺស្មោះចំពោះខ្ញុំ Angelina»  សំឡេងរបស់គេត្រជាក់ៗ បញ្ជាៗ «នោះហើយ ជារបៀបដែលបង្រៀនខ្ញុំ ឱ្យស្មោះត្រង់ត្រលប់វិញ»។

«បានន័យថា អ្នកមុនៗគេក្បត់គាត់?» នាង​គិតដោយចំហមាត់។

​«ខ្ញុំមិនដែលយល់ពីការបោកប្រាស់ទេ» នាងបន្តដោយសំឡេងស្លូត ទោះជាគាត់អាចមើលឃើញពីរបៀបដែលម្រាម​និងទ្រូងនាងញ័រឡើង។

ចង់ភ្លក់វាណាស់ ដង្ហើមភ័យរបស់នាង។

គេឱនទៅឱបនាង​មកប៉ះមាត់គ្នាភ្លាម។

ប៊ែនណេត​​បឺត​មាត់ដែលនិយាយ​កាន់​តែ​ច្រើនឡើង​ហើយប៉ះបេះដូងគេ​ឱ្យ​ញាប់​ញ័រគ្រប់ពេល។ ភាពស្មោះនិងត្រង់​នេះពិតជាបង្កើនមក​យ៉ាង​ស្រស់​ស្អាតនូវបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់នាង​។

ការថើបនេះពន្យារ​ព្រោះគាត់រង់ចាំឱ្យនាង​ឱបគាត់ពេញលេញទើបឈប់។

«​ការ​ច្រណែន​ ប្រចណ្ឌគ្នា គឺ​ជា​រឿងទើសទាល់​ តែមិនអាក្រក់ដូចក្បត់គ្នាទេ! វាបំផ្លាញគ្រប់យ៉ាង»

គេនិយាយ​ហើយ​ឡានឈប់។

នាង​នៅតែស្ងៀមព្រោះអ្វីមួយ​ក្នុង​សំឡេង​ដែល​គាត់ បណ្តាល​ឱ្យនាង​សង្ស័យ​ថា បុរសនេះធ្លាប់ឆ្លងកាត់ការក្បត់ចិត្ត។

នៅពេលនោះ គាត់បាននាំនាងចុះភ្លាម នាង​ឃើញយន្តហោះឯកជនមួយឈប់សំចត។

នាងនឹងចាកចេញហើយ….ទៅឆ្ងាយណាស់!

អ៊ែនជេលគិត ខណៈត្រូវបានទាញឡើងជណ្តើរ។ ប៊ែនណេតនាំភរិយា​ដើរកាត់លឿនណាស់ មិនខ្វល់ពួកអ្នកមកជូនដំណើរទេ។ គេនាំនាងចូលដល់បន្ទប់ធំដ៏ប្រណីតនៃយានជំនិះមហាសេដ្ឋី។

នាង​នឹងទៅកោះជាមួយគេ ជារាជវាំងក្សត្រា​អាថ៌កំបាំង ចោមព័ទ្ធទៅដោយទឹក។

គេមានមុខក្រហម មិននិយាយ និងប្រញិបប្រញាប់ព្រោះមិនអាចទ្រាំនឹងការថើបដែលមិនទាន់បានបញ្ចប់តណ្ហានេះទេ។ គេមានឫកពាមិនឱ្យនាង​បានក្រឡេកមើលជាចុងក្រោយ​ដីកំណើតនិងទីក្រុងនេះសោះ។

«តើមាន​អ្វីខ្ញុំអាចដូរឈុតបានទេ?!»

​      នាង​និយាយព្រោះសំពត់សូត្រមង្គលការក្រាលគ្របសឹងពេញលើយន្តហោះ។ ប៊ែនណេតខាំមាត់តិចៗ និងឆ្លើយ​​ដោយ​ទឹក​ចិត្ត​ស្ងាត់ស្ងប់​ថា​៖

«​ខ្ញុំ​គិត​ថា​អត់​ទេ! អូននឹងនៅតែក្នុងឈុតនេះ រហូតដល់បងដោះវាចេញដោយខ្លួនបងក្មេងតូច!»

ជា​ថ្មី​ម្តង​ទៀត ការសម្លឹង​សម្លក់មួយរបស់គេ ធ្វើឱ្យភ្នែកនាង​​មាន​ពន្លឺ។ បបូរ​មាត់​របស់​នាង​បើក​ចំហ ខណៈ​ជីពចរ​របស់​នាង​លោត​ញាប់​ក្នុង​បំពង់ក។

«ប៉ុន្តែ…ប៉ុន្តែតើយូរប៉ុណ្ណា…?»

«​​យប់ទឹកឃ្មុំនៃ​អាពាហ៍ពិពាហ៍​មួយគួរចងចាំ​! ម៉េចទៅ? មិនចង់បាន?»

នាង​តបវិញភ្លាម៖

«​​មិន​មែន​ទេ!»

ប៉ុន្តែនាងកុហក! គេអាចស្តាប់យល់ភាពភ័យខ្លាច​ក្នុងខួរក្បាលរបស់នាង​។

រាត្រី​ដ៏​ស្រើបស្រាល​ក្នុង​បន្ទប់​ដ៏ជាមួយនាង នឹង​រសាត់ចេញទាំងអស់​ព្រោះចាញ់រាត្រីធំយប់នេះ។

​      នាង​ជាមនុស្សស្រី​ពោរពេញ​ដោយ​សិល្បៈ។ ​សម្រែក​ដ៏​ផ្អែមល្ហែម​របស់​នាង​ជា​តម្រូវការនៃប្រុសគ្រប់ប្រាណ។

ក្លិនបុប្ផានិងសួនដែលមានពន្លឺព្រះចន្ទស្តើងៗតិចៗ គ្រប់យ៉ាង​ល្អនិងធូរស្រាល។ ភាពស្ងាត់ស្ងៀមញ៉ាំងឱ្យបណ្តាជំហានរបស់ពួកគេ បានក្លាយទៅជាជីពចរមួយទៀត ដេញតាមពួកគេ។ Angelina ប្រាកដក្នុងចិត្តថា ប្រសិនបើនាងក្រឡេកលបមើលស្រមោលគាត់ ដែល​ដេញតាមមក​ពីក្រោយ នាងនឹងឃើញមនុស្សមិនមែនចចកទេ។

​មិន​អាច​និយាយ​បាន​ថា ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គំនិត​នោះ​ធ្វើ​ឱ្យ​រាង​កាយ​ទាំងមូល​របស់​នាង​ហាក់​ដូច​ជា​ពុះ​កញ្ជ្រោល រាវ និង​ក្តៅ។ កូនស្រីកណ្តាល​​បាននាំ​ភ្ញៀវ​​ដើរ​តម្រង់ទៅ​​កូន​ផ្ទះលម្ហែ​មួយ​ដែល​ហាក់កប់បាត់ក្នុងបណ្តាដើមប្រឹក្សា។

​      ស្លឹកកញ្ជ្រោលតាមខ្យល់ដូចចិត្តនាងដែល​លោត​ញាប់​ញ័រ ដោយសារតែនាងផ្តោតទាំងស្រុងទៅលើវត្តមាន​នៃ​បុរសដែលនៅក្បែរនេះ។ មានអារម្មណ៍ថាដូចជា ការព្រមានមួយពេលមិនឮជននេះនិយាយស្តី។ អ៊ែនជេលអាចបាន​ធូរស្រាល​ ​ពេលពួកគេ​ទៅ​ដល់​កន្លែងប្រគំ។

នេះ​​ជា​បន្ទប់​ដែល​គេ​បោះបង់ចោលឬហៅ​ត្រឹមត្រូវ​ជាង​នេះថា គ្មានអ្នកណាដែលមកខ្វល់នឹង​នាងលេងព្យាណូនោះទេ ដូច្នេះមិនមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទទួលមហាសេដ្ឋីឡើយ។

ប៉ុន្តែ ពេលនោះ​….​មាន​តែ​ពួកគេ​ពីរ​នាក់​នៅក្នុង​ពន្លឺ​ភ្លើងទៀនដែលនាងអ៊ុចឡើង​ប៉ុណ្ណោះ។

«វាអត់ភ្លើងអគ្គីសនីផង ដាច់យូរហើយ!»

នាងប្រាប់តិចៗ ក្រោមក្លិនទៀនក្រអូបឈួល។

ព្រោះមិនឮភ្ញៀវឆ្លើយ នាងនិយាយទៀត៖

«ណាមួយ ខ្ញុំក៏មិនដែលមកលេងពេលយប់ដែរហ្នឹង!»

បិសាចនៅតែមិនមាត់ ធ្វើឱ្យ​​ជីពចរ​នៅក្នុងទ្រូង​នាងរឹត​លោត​ញាប់​។ បន្ទាប់មកទូងដូចស្គរជ្រៅៗ។

ជាពិសេសនៅពេលដែលផ្លាត​តាម​កញ្ចក់ចាស់ នាងអាចមើលឃើញព្រះចន្ទនៅពីក្រោយពពក ដែលជាពន្លឺមិនបានបែងចែកច្បាស់ថាពេញវង់ឬមិនមែន នាង​គិតពីមនុស្ស​ចចកដែលអាចស៊ីប្រពន្ធគ្រប់៦នាក់។

ដំណឹង​នេះរាយមាយគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់នាងកំណត់អំពីទំហំនៃភាព​ភ័យខ្លាចរបស់ខ្លួនឯង។

«អញ្ជើញអង្គុយ!»

Angelina ចង្អុលកៅអីពីមុខទីដែលនាង​បានតាំងខ្លួនឯងក្បែរកៅអីព្យាណូ រីឯBenedettoនៅបន្ត​ ឈរពាក់កណ្តាលឃើញ ពាក់កណ្តាល​ក្នុងស្រមោលដោយសារពន្លឺខ្សោយ។

«គួរអ៊ុចទៀនបន្ថែម!»

អ៊ែនជែលថាឡើងបែបនេះ​ព្រោះនាង​មានអារម្មណ៍ថាត្រូវនិយាយ ទោះបីជាសំឡេងដូចជា និយាយលេស និយាយកុហកពន្យារពេលក៏ដោយ។

ភ្នែករបស់ប៊ែនណេតមើលមកនាងដែលឈោងរកទៀន ធ្វើឱ្យអ្វីគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងប្រាណ​នាងបន្ថែមរំញ័រ ប៉ុន្តែនាងបានរដាក់រដុបបន្ត៖

«ឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំលើកទឹកចិត្ត រក្សាអ្វីៗបុរាណ!»

«មែន?»

សំឡេងខ្លីនិងដោយកម្រ​របស់​គាត់ ប្រៀបដូចជាមន្តងងឹត​មួយ​ទៀត​ដែលត្រជាក់និង​គ្មានទេទី​ជម្រៅ​។ គឺវាជ្រៅណាស់ពេលគេនិយាយចប់រំកិលមកក្បែរៗកន្លែងនាងអង្គុយ ធ្វើឱ្យអ៊ែនជេលដកដង្ហើមរឹត​ខ្លាំង។ ប៊ែនណេតមិនអាចថា មិនឃើញ​ដៃរបស់នាងប្រតោងពីលើសោរលោងនៃឧបករណ៍សំណព្វចិត្ត​របស់របស់នាងទេ។

«តើអ្នកចង់ឱ្យខ្ញុំលេងអ្វី?»

«អ្វីក៏ដោយ»

នាងមិនយល់ពីរបៀបដែលគាត់អាចនិយាយដោយប្រើដង្ហើមក្រអួន​ណែនៗ។​ ប៊ែនណេតទុកឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ដូចជាមាត់របស់គេកំពុងធ្វើចលនាប៉ះផ្ទាល់នឹងស្បែកត្រចៀក​របស់នាង ដោយបន្សល់ទុកដានពាសពេញរាងកាយរបស់នាង ស្វែងរកកន្លែងដែលពេញដោយ​តម្រូវការ ​និងជាអារម្មណ៍សម្ងាត់ ដែលនាងស្ទើរតែមិនហ៊ាន​ទទួលស្គាល់ថាខ្លួនឯងកំពុងគិត។

អារម្មណ៍មិនល្អ សង្ស័យ​ មិននឹងនរ​ បានបោកបក់មកលើនាង រហូតទាល់តែនាងមានយល់ថា  អាចនឹងផ្ទុះរត់ត្របាញ់ជើងចេញគេចពីបុរសនេះតែនាងមិនហ៊ានទេ។

ប៉ានាងសំខាន់ជាងគ្រប់យ៉ាងដែលកំពុងបំភ័យនាង​។

កូនស្រីកណ្តាលបាន​លាតដៃលើកូនសោ ផ្ចង់កាយចិត្តត្រឹមត្រូវម្តងទៀត។ កៅអីនេះជាកន្លែងដែលនាងធ្លាប់បានបង្កើតក្តីសង្ឃឹមអាថ៌កំបាំង ​ដោយ​បង្កើនការ​សប្បាយ​ម្នាក់ឯង​ជឿជាក់លើអនាគត ទុកជីវិតដ៏ក្រៀមក្រំនៃជំរំអភិជនគ្មានសេរីភាពទៅមួយឡែក។

ប៉ុន្តែ​យប់​នេះ សូម្បី​តែ​អារម្មណ៍​នៃ​ភ្លុក​នៅ​ក្រោម​ម្រាម​ដៃ​របស់​នាង​ក៏​ជា​សកម្មភាព​ត្រេកត្រអាល​ដែរ។

«ខ្លាច?»

នាង​លើកដៃចេញដោយភ្ញាក់នៅពេលឮសំឡេងBenedetto សួរខ្លីកំបុត។

ពីរម៉ាត់សោះ ម្តេចសំឡេងរបស់គាត់ហាក់ដូចជាលាន់មកពីគ្រប់ទិសទីក្នុងពេលតែមួយ ទាំងពីខាងក្នុងចិត្ត និងរាងកាយដែលព្រឺសម្បុរពីលើដល់ក្រោម។

បន្ទាប់មក….គាត់ស្ងាត់ បានជានាងត្រូវងើបមុខមកសម្លឹងមកគាត់។

ហើយសាជាថ្មីម្តងទៀត នាងអាចស្តាប់ឮដង្ហើមតឹង ខ្លាច គួរឱ្យអាម៉ាស់របស់នាងផ្ទាល់។ បុរសអាថ៌កំបាំង​ផ្អៀង​ទៅ​ម្ខាង​នៃ​ព្យាណូ ដោយ​លើក​ដៃ​មួយមកប៉ះនាងធ្វើឱ្យអ៊ែនជេលរេភ្នែក​របស់​នាង​តាម​ចលនាដៃខាងប្រុស។

ដូចជានាងគ្មានជម្រើសសម្រេចចិត្ត​ទេក្នុងរឿងនេះ ពេលនេះ​ដៃបុរសមាន​អំណាចបានដាក់មកលើខ្នង​អ៊ែនជែល។ នារីៗតែង​​រំពឹង​ថា ​បុរស​ម្នាក់​ដ៏​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិនិង​ក្រអឺតក្រទម កាច ​មានបាតដៃគ្រើម សម្តីគ្រាត តែនេះ​​ដៃប៊ែនណេត​ទន់ភ្លន់ណាស់ពេលរត់លើខ្នង​គ្មានអាវបិទបាំងរបស់ទេពធីតា​។

​      នាងតូច​​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ដែលមិនបានឃើញសំណុំនៃចិញ្ចៀនអាពាហ៍ពិពាហ៍៦លើកសោះ។ ម្រាមទាំងអស់​ដៃរបស់ប៊ែនណេតគឺទទេ។ ទោះបីវាទន់ភ្លន់ តែមានអំណាចនិងចចេស ទោះនាង​ខំគេចចេញ ក៏គេចមិនបាន គេកាន់តែប៉ះពាល់នាង​ជាមួយកែវភ្នែក​តឹងរឹង ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​មិន​ចុះ​សម្រុង​គ្នា សូម្បី​តែ​គំនិត​និងបេះដូង​។

ម្រាមដៃរបស់គាត់វែង បាតដៃរបស់គាត់ធំទូលាយលូករំលងស្មាមកប៉ះលើសុដន់ស្តាំរបស់នាង។

«please!»

អ៊ែនជេលបិទភ្នែក​តែគាត់បញ្ជាខ្សឹបៗ៖

«លេងភ្លេង!»

នារីកូនកណ្តាលដកដង្ហើមធំ តែឮខ្លាំង​ណាស់។ ក្នុង​ភាព​ងងឹត​ដែល​គាត់គ្រប់គ្រងលើនាង នាង​ពិតជាតឹងតែង​ តែចង់ដឹង។ នាង​គ្មាន​ជម្រើសផ្សេងទេ មាន​តែសំងំក្រោមបាតដៃនេះ ​ហើយ​Angelina ចាប់ផ្តើមលេង។

នាងលេងហើយបិទភ្នែកខាំមាត់។

​      ភ្លេង​ដែលលបលាក់និយាយចេញសម្ងាត់​ពី​សុបិន​របស់​នាង ក្តី​សង្ឃឹម​របស់​នាង ហើយ​បន្ទាប់​មក​ព្យុះ​កំណាច​នៃ​ការ​បាត់​បង់ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៃជំនួញ​ឪពុក​នាង។

អ៊ែនជេលបានលេងឱ្យបុរសនេះ យល់អំពីទំហំនៃភាពតម្អូញ​របស់នារីស្អាតស្រពោនក្រោមការឃុំឃាំងក្នុងវិមាន​អភិជន មិនអនុញ្ញាតឱ្យមាន​អាជីព និងរង់ចាំប្រុសៗមកដណ្តឹង។ បណ្តាតំណក់ទឹកដ៏ជូរចត់នៃបណ្តាឆ្នាំដែលអ៊ែនជេលបានលាក់ខ្លួនក្នុងផ្ទះសួនតូចមួយ​ត្រូវបានវិមាន​នេះបំភ្លេចចោល។

«នាងនឹង​ត្រូវចេញពីកន្លែងនេះ!»

គេនិយាយ នាង​ឈប់លេង គេងក់ក្បាល៖

«ហើយទៅជាមួយខ្ញុំ!»

អ៊ែនជែល​ភាំងនឹងជម្រើសច្បាស់ៗដែលគេបង្ហាញ។ ​មុខ​ប៊ែនណេត​ពេញ​ពន្លឺ​ភ្លើងតណ្ហាក្តៅឆេះ គេកំណត់ថា រើសយកកូនស្រីកណ្តាលម្នាក់នេះហើយ។

«ចុះប៉ាប៉ាខ្ញុំ?»

«ខ្ញុំនឹងជ្រោមជ្រែងគាត់!»

នាង​ញញឹមស្រក់ទឹកភ្នែក តែបុរសកំណាចញញឹម​ក្នុងស្លាកស្នាម​កាចសាហាវដូចខ្មោចកំពុងលងដូចព្រានចចក​កំពុង ត្រេកត្រអាលសម្លឹងចំណី។

«នាង​ជារបស់ខ្ញុំ ប្រពន្ធរបស់Benedetto Franceschi!»

អ៊ែនជែលអាចមានអារម្មណ៍ថាគាំងនៅបណ្តាសរសៃឈាម​ខាងក្នុងរាងកាយ​របស់នាង។ ម្រាមដៃរបស់នាងចូលទៅក្នុងសោព្យាណូ ខណៈដៃ​របស់​គាត់​មិន​បានត្រឹម​ប៉ះ​រាងកាយ​របស់​នាង​ទេ តែ​នៅរត់រមិញ​ពាស​ពេញ​ខ្លួន​នាង។ អ៊ែនជែលអាច​មាន​អារម្មណ៍​ថា ​ម្រាមដៃ​ដ៏​គួរ​ឱ្យ​រំភើប​របស់​គេកំពុង​ញ៉ាំងឱ្យ​​បទ​ភ្លេងស្នេហា​នេះ​ជាប់​គាំង រួចម្រាមដៃនោះឡើងមកសៀតចូលទៅក្នុងសក់របស់នាង និងញែកពិនិត្យ​ផ្ទៃមុខនាងថ្នមៗ។

ខណៈដែលរាងកាយទាំងមូលរបស់នាងហាក់ដូចជាចេញកម្ដៅ មុខ​របស់មហាសេដ្ឋី​​គ្រប​លើ​នាង មាត់​របស់​គេ​ក្រៀម​ក្រំមិនញញឹម ​ដូចជា​កែវភ្នែកសងខាង​របស់​គេដែលនាង​ខំមើលអង្វរព្រោះភ័យ។

គេមានដៃម្ខាងទៀតទប់ខ្នងនាង​មិនឱ្យថយបាន បន្ទាប់មកបបូរមាត់គេបានបញ្ជូនសេចក្តីរីករាយយ៉ាងក្រាស់ឃ្មឹកមួយមកក្នុងរាងកាយនាង។

«ខ្ញុំត្រូវការ នាង!» គេខ្សឹបហើយបន្តការថើប ទោះបីជានាងមិនអាចនិយាយបានក៏ដោយក៏គេយល់ថា នាងមិនប្រកែកទេ។ ប៊ែនណេតកាន់តែចង់មកភ្លក់បណ្តាក្លិននានាដែលច្រមុះនិងមាត់របស់គាត់រំកិលលើស្បែករបស់ពីលើដល់ក្រោម។

ជននេះនឹងនាំនាងចេញពីទីនេះ នាងដឹង។ ហើយគ្មានអ្នកណានឹងឃើញនាងវិលមកវិញទេ។ ខាងប្រុសបានឈប់ការបបោសនិងថើប តែបានផ្លាស់ប្តូរមកលើកប្រាណនាងមកលាតលើកៅអីព្យាណូ។ ប៊ែនណេត​​បន្ទាប​ខ្លួន​គាត់​លើ​នាង។  ឈុត​ខ្មៅ​ងងឹត​ដែល​គាត់​ពាក់ ​ហាក់​ដូច​ជា​ខ្មៅ​ជាងអ្វីគ្រប់យ៉ាង រួមទាំងការគិតដ៏ងងឹត​របស់នាងតូចក្នុងពេលនេះ។ គាត់​បាន​យក​ដៃ​ដ៏ធំរត់​ចុះ​តាម​ប្រវែង​បណ្តោយ​នៃដងខ្លួន​របស់​នាង រំកិល​ចុះ​មក​ក្រោម​រហូត​ដល់​រាវដល់​ចង្កេះ​​សំពត់​រ៉ូប​​របស់​នាង។

នាងមិនជំទាស់អ្វីនោះទេ។ ក្តីសង្ឃឹមគឺដូចគ្នា ប៉ាប៉ានាងរួចបំណុល ហើយគេនេះមិនកាចធ្ងន់ដាក់នាង​។

មិនថាបុរសម្នាក់នេះជាបិសាចឬនរណា មាន​ឬមិនមានសុវត្ថិភាពនោះទេ ស្នេហា​របស់គេពេលនេះ បានរុញចោលទៅអស់នូវ​បណ្តាពេលវេលា ថ្ងៃខែឆ្នាំ​ដ៏​យឺតយ៉ាវ ដ៏​គួរឱ្យធុញ​ទ្រាន់ក្នុងផ្ទះមហាវិមាន​ចាស់នេះ ហើយ Benedetto មកដល់ធ្វើឱ្យនាងមាន​អារម្មណ៍​ដូច​ជា​ថ្នាំ​បំបាត់​ការ​ឈឺ​ចាប់​ក្នុងបេះដូង​នារីអភិជន​តូច។

គាត់​បាន​ស្ទាប​នាង ហើយ​នាង​មាន​អារម្មណ៍​ដូច​ជា​នាង​ជា​ព្យាណូ ហើយ​គាត់​កំពុង​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​ជា​បទភ្លេងព្រោះនាងបញ្ចេញសំឡេងថ្ងូរ។ គេឱបចង្កេះនាងភ្លឹប យក​ដៃ​ដាក់​លើ​ផ្ទប់ក្បាល​នាង ហើយវត្ថុនៅខាងក្រោម បានប្រជ្រៀត​ចូល​ទៅ​ក្នុងខ្លួន​នាង។

នាង​ស្រែកសុំអង្វរ ដោយការឈឺចាប់ខ្លាំង បន្ទាប់មកសុំអង្វរឱ្យគេធ្វើតាម​បំណងនាង​។ គេកំពុង​ប៉ះប៉ូវឱ្យនាងនូវភាពឯកោកន្លងមក។ ពួកគេ​កំពុង​បញ្ចេញកម្ដៅនៃការខឹងពិភពលោកនេះ ជាមួយគ្នា។

«ខ្ញុំ…..មិនដឹងថាមានអ្វីកើតឡើងទេ!»

នាង​និយាយទាំងខ្លួននាងវង្វេង។

«នៅខ្លាចខ្ញុំទេ?»

«ចាស៎នៅ!» នាងនិយាយតប។

គេបានហាមាត់សើចចំអកឡកឡឺយ ដែលបញ្ចេញសម្រស់ថ្មីបោក​បក់មកលើបេះដូងនាង។ មនុស្ស​ស្អាតបែបនេះ ម្តេចជាឃាតករ?

តន្ត្រីស្នេហា​របស់ Benedetto Franceschi កាន់តែខ្លាំងឆាបឆេះ គេឱនមកថ្នាក់ថ្នមនាងផ្នែកខាងក្រោម ធ្វើឱ្យនាងភ្លេចរាល់ការបារម្ភ ភ័យខ្លាច។

គេកំពុងបានស៊ីនាងទាំងរស់ អណ្តាតគេនៅទីនោះ អារម្មណ៍របស់នាងស្រែក​ តែមាត់នាង​បានត្រឹមហាមិនចេញទេសំឡេង​។ ពេលអស់ចិត្ត គេងើបមកមើលនាង ហើយ​ទាញ​យកសក់នាង​មកគ្រប់គ្រង​ដាក់មាត់គេមកជញ្ជក់រាវអណ្តាតនាង។ តណ្ហាបាន​កើន​ឡើង​ក្នុង​អារម្មណ៍​របស់​អ៊ែនជែល ព្រឹកមិញនាង​ខ្លាចមិនចង់បានគេ ពេលនេះនាងសប្បាយចិត្ត​​ខ្លាំង​ក្រោមដៃរបស់គេ។

ភាពឆ្កួតនៃបទភ្លេងស្នេហា​បានយកឈ្នះលើភាពភ័យខ្លាចពិតមែន។ ភាពអស្ចារ្យនៃអំណាច​ក្នុងសភាពអាថ៌កំបាំង និងកេរ្តិ៍ឈ្មោះដ៏ងងឹតរបស់គេ កំពុងញ៉ាំងឱ្យអ៊ែនជែលត្រូវញាប់ញ័រ។

ហើយនាងគ្មានបញ្ហាទេ ផ្នែកណានៃរាងកាយនាង​ក៏ចង់បានគេដែរ។ ដូច្នេះ​នាង​ងក់ក្បាល​ទៅ​ចួប​គាត់​ ទទួលយកគាត់មិនរារែក។

គេបានឈប់ឆាកនេះភ្លាមៗ ពេលនាង​នៅត្រូវការគេយ៉ាងខ្លាំង។

«ពេលអូនរៀបការជាមួយបង  អូនលែងជាមនុស្ស​គ្រួសារនេះទៀតហើយ!  ហើយ​បង…ជា​សត្វសាហាវដែលសែន​ប្រចណ្ឌ សែន​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ ឆ្កួតនឹងអំណាច ទំនើងចិត្ត​! តែ….អូនជារបស់ដែលបងមិន​ចែក​រំលែក​ជាមួយអ្នកណា​ទេ! ជារបស់បងម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ!»

គេនិយាយហើយ​សម្លឹងនាង​ជាមួយទឹកមុខដ៏មានទំនុកចិត្ត​សឹងឱ្យនាងសំពះភ័យ។ Angelina មាន​អារម្មណ៍​រំភើប​ខ្លាំង ព្រឺសម្បុរ ចម្រុះដោយភាពស្រលាញ់ ភ័យ និងចង់បាន។

«នោះជាការព្រមានមែនទេ?» នាង​សួរស្រពោន។

«ត្រូវ!»

ដៃនាង​ទាញសំពត់បិទ ដៃគេ​ទាញចេញ ហើយលូកទៅគ្រប់គ្រង​ចុះឡើង។ មាន​សំឡេងខ្សឹបប្រាប់មួយក្នុងចិត្តនាង​ថា គេនេះគួរឱ្យខ្លាច​ តែជាការខ្លាចមួយ​គួរឱ្យចង់ដឹង។

«បើ​ខ្ញុំ​រៀបការ​ជាមួយ​អ្នក ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ស្លាប់​ទេ»។

ហើយជាលើកទីមួយ ចាប់តាំងពីពួកគេបានដើរចេញពីគ្រួសារធំរបស់នាងមកចូលសំងំ​ទៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ត្រជាក់និងគ្មានពន្លឺតែពីរនាក់បុរសចម្លែក នាងនឹកឃើញ​ព្រួយបារម្ភអំពីការពិតដែលថា ជននេះ គឺជាបុរសដែលមានប្រពន្ធមុនដល់ទៅប្រាំមួយនាក់។

ពេលនេះនាងនៅម្នាក់ឯងតទល់ជាស្រីទី៧ជាមួយគាត់ ហើយគ្រប់គ្នាជឿថា គាត់ជាឃាតករ។ មាត់​របស់​គាត់​មាន​ស្នាមញញឹមស្ទើរៗ ហើយដូរមកស្ងួតនិង​ជូរ​ចត់។ ភ្នែករបស់គាត់ងងឹតខ្លាំងពេលសម្លឹងពាក្យអង្វរ​របស់នាង​។ ជាលើកដំបូង Angelina ចង់ចេះកំបាំងកាយ នាងមានអារម្មណ៍ត្រជាក់ចុងដៃ​ភ្លាមៗជាមួយការសម្លឹងនេះ។

បើ​នាង​អាច​…..នាង​ចង់ដកយក​ពាក្យមួយឃ្លា​នោះ​មក​វិញ ចំណែកដៃនៅទើរលើភ្លៅនាងមិនធ្វើចលនាទៀតទេហាក់ដូចគេខឹង។

«យើងម្នាក់ៗគេចរួចពីស្លាប់ក្មេងតូច?»

Benedetto បាននិយាយជាមួយសព្ទសំឡេងស្រាល។

ទោះយ៉ាងណា សម្តីនេះបានធ្វើឱ្យនាងលបភ័យ ខំទប់ភាពញាប់ញ័រនៃខ្លួននាង ដូចជាគេកំពុង​ឱន​ចូលទៅក្នុងចំណុចស្នូលរបស់នាងម្តងទៀត។

រៀបការជាមួយមេបិសាច

Angelina ភ្ញាក់ឡើងដោយបក្សីនិងក្លិនផ្កា របៀបដែលនាងធ្លាប់ស៊ាំស្ទើរតែរៀងរាល់ព្រឹក ចាប់តាំងពីយប់ដឹងក្តី ខុស​គ្នា​តែ​មួយ​គត់​គឺ​ថា​ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ថ្ងៃ​មង្គល​ការ​របស់​នាង​​។

ការសាងសង់រោងផ្កាលើវិមានចាស់បានចាប់ផ្តើមភ្លាមៗ ព្រោះ Benedetto អាចជប់គ្រប់សព្វក្នុងអំណាចលុយគេ។

បងប្អូន​ស្រី​របស់​នាង​បាន​មើល​ទៅដូចជាមាន​អ្វីប្លែក ​រវាងច្រណែន ​អាណិត ​កំហឹង​និង​​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ដែល​ឃើញមង្គលការនេះ។

«ប្រយ័ត្នខ្លួនផងពេលចេញពីទីនេះ» ប្អូនពៅPetronella បាននិយាយនៅល្ងាចដដែល ពេលនាង​បាន​មក​រំខាន Angelina នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ព្យាណូ ដែលកំពុង​សម្អាតតុបតែងឡើងវិញក្រោមបញ្ជារបស់ប៊ែនណេត។

​តាមថា អ៊ែនជេលកំពុងតែមកអង្គុយ​​និទានបទភ្លេងអំពីការចាប់ដំណើរថ្មីនៃ​ជីវិត​នាង។ ហើយដរាបណានាងលេងភ្លេង នាងនឹងមានអារម្មណ៍សុវត្ថិភាព។

ប្អូនពៅ គឺនីឡា​បន្តខ្សឹបទៀតថា៖

«អ្វីដែលប៊ែនណេតធ្វើ ឬគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងប្រាសាទរបស់គាត់នោះ បងមិនត្រូវមានប្រតិកម្មអ្វីឡើយ ត្រូវសម្រប!»

Angelina ព្រិចភ្នែកមើលប្អូនស្រីពៅរបស់នាង ហើយខ្សឹបវិញ៖

«គ្រប់គ្នា​យល់ថា ខ្ញុំពិតជាស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់ឬលក្ខខណ្ឌព្រមាន​ធ្ងន់ធ្ងរ?»

 Petronella ខ្ទាស់មុខមាត់ដែលភ័យ ហើយបន្លប់ដោយងាកចេញបន្តិច។

មានអារម្មណ៍ដូចជាប្អូនស្រីរបស់នាងមិនយល់អំពីស្នេហា​និងភាពអស្ចារ្យ​ដែលធ្វើឱ្យអ៊ែនជេល​មក​អង្គុយនឹកប៊ែនណេតទេ។

នីឡាពោលខ្សឹបបន្តទាំងការព្រួយបារម្ភ៖

«ប្រពន្ធ​ស្លាប់​ម្នាក់​អាច​ជា​ឧបទ្ទវហេតុ ទីពីរអាចជាសោកនាដកម្មដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច តែទីបីដល់ទីប្រាំមួយ? ខ្ញុំគិតថា សំណាងអាក្រក់មានភាគរយច្រើនជាងខាងល្អ!»

«ទេប៉ាយើងរួចខ្លួនហើយ! វាមិនមែនជារឿងល្អខ្លាំងណាស់ទេ?» អ៊ែនជែលខំតវ៉ាបន្លប់ការភ័យបុកក្នុងពោះ។ នាង​នឹកឃើញសម្តីគេ«គ្រប់គ្នា​ចៀសស្លាប់មិនរួចទេ!»។

នាង​ពោលស្ងាត់ៗ៖

«ហើយ….ប្រសិនបើគាត់ជាឃាតករ តើឯងពិតជាប្តូរខ្លួនឯងទៅជួយសង្រ្គោះខ្ញុំទេ?»

ប្អូននាងក្រពាត់ដៃយ៉ាង​រំជើបរំជួល៖

«កុំ​លេងសើច​អី! គាត់…..សង្ឃឹមថា​គាត់មិនមែនទៅចុះ!»

ប្អូនពៅរត់ចេញបាត់មិនបានប៉ុន្មាន ក៏នៅឈប់កណ្តាលសួនងាកមកមើលអ៊ែនជេលវិញ ធ្វើហាក់​ដូច​ជា​នាង​កំពុង​យំ​សោក​អំពី​ការ​ស្លាប់​ដែល​នឹង​មក​ដល់​របស់បងស្រីកណ្តាល។

រយៈពេលរៀបចំមង្គលការ Benedetto បានមកលេងរាល់ៗល្ងាច។ គ្មានអ្នកណាមានបញ្ហា​ទេព្រោះជីវភាពក្រៀមក្រំដ៏រងានៃគ្រួសាររបស់ Angelina… បានផ្លាស់ប្តូរ។ គេនាំមកគ្រប់យ៉ាងដ៏រុងរឿង ផ្កា សូកូឡា អំណោយ គ្រឿងប្រដាប់រៀបចំមង្គលការដូចជាស្តេច។

អ្វីដែលគ្រួសារនេះសងមក គឺគេ​តែងឡើងទៅនៅសំងំបន្ទប់នាង ហើយ​នៅចន្លោះ​ជើងនាង មិន​ប្រាកដ​ថា​នាង​ចង់ស្រែក​យំ ឬសប្បាយក្រោមភ្លើងស្នេហ៍​ឆេះរោលដែលគេបានបង្កាត់​ឡើង​ ​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន​នាងនោះទេ។ ប៊ែនណេតមិនដែលឆ្អែតឆ្អន់ឡើយសម្រាប់ការបញ្ចេញតណ្ហាជាមួយនាង។ វាជាការធ្វើទារុណកម្មដ៏វែងអន្លាយ និងអស្ចារ្យរួមគ្នា​សម្រាប់អ៊ែនជេល។ ភាពស្រេកឃ្លាននេះ បានធ្វើឱ្យនាងរត់ទៅរកគាត់ទាំងដឹងច្បាស់ថា នាងគួរតែរត់គេចពីគាត់។

«ស្រី​តូចដ៏​ស្អាត មានចំណង់​ត្រូវ​ការច្រើន​យ៉ាង​នេះ?​»

ប៊ែនណេតចំអកនាង ដែលឱបគាត់ពេញរង្វង់ដៃ។

នាង​ប្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ថា​ នាងបាននិងកំពុង​​ដើរ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ការ​ប្រហារ​ជីវិតខ្លួនឯង​យឺត​ៗ តែក៏មិនស្តាយ​ក្រោយ។ ហើយបន្ទាប់មក គ្មានចម្លើយ មានតែទឹកមុខងប់ងល់របស់នាង គាត់បានបន្តលេងភ្លេងលើរាងកាយ​នាង ហើយធ្វើឱ្យនាងស្រែក និងកក្រើកជាមួយម្រាមដៃដ៏និងបបូរមាត់ដ៏ឆ្លាតវៃរបស់គាត់​។

Benedetto ធំណាស់ ខ្ពស់ និងខ្លាំងដូចចចក​។ ហើយនាងត្រឹមជាចំណីមួយម៉ាត់តូច ដែលត្រូវបានគេដាក់សែន​ឬថ្វាយឱ្យ​នៅពីមុខគាត់ ទុកឱ្យគាត់បានស៊ីនាងទាំងរស់ នាង​គ្មាន​អ្វីជាខ្លួនឯងទេ ប៉ុន្តែនាងមិនគួរភ្លេចខ្លួនដែរថា សេចក្តីរីករាយដែលគាត់បានឱ្យដំបូងៗនេះ ថ្ងៃណាមួយនឹងចប់ដោយ​ជំពូក​សោកសៅខ្លាំង។

«លោកមានស្រី៦នាក់មុនហើយ!»

គេឈប់ចលនា។ គេមានទឹកមុខក្រហមហើយអន់ចិត្ត ស្រងូត និងមើលទៅអស់អារម្មណ៍ថ្នមនាង​។

«ខ្ញុំមិន….មានន័យបែបនេះទេ» នាងតវ៉ា​ដោយ​ដកដង្ហើមធំ ខណៈពេលដែលបេះដូងស្រីលោតចូលក្នុងការភ័យខ្លាច និងការឈឺចាប់មួយដែលបញ្ចូលគ្នាជាសញ្ញាថា នាងនឹងបាត់បង់គេនេះ មុនឬក្រោយប៉ុណ្ណោះ។

នាង​ព្យាយាម​ទាញ​ជើង​បិទ​ជិត ប៉ុន្តែ​ស្មា​ដ៏​ធំ​របស់​គេ​នៅសំងំ​​ចន្លោះ​នោះ គេមិនថើបនាង​ទៀត តែក៏មិន​បាន​រើឡើងមកវិញដែរ។

​គេគ្រាន់ងើបមុខ​ប្រើភ្នែកខ្មៅក្រឹបកាចៗ​សម្លឹង​មករកនាង…..មិនយូរប៉ុន្មាន គេ​​ចុច​បាតដៃ​ដែល​គ្រើម​និង​ធំ ​ក្រោកមក….សម្ពាធ​មួយបាន​ព្រមាន​អ៊ែនជេល។ សកម្មភាពស្ងប់របស់គេ ធ្វើ​ឱ្យកម្តៅ​ដ៏​គ្រោះថ្នាក់​ថ្មី​មួយ​លបលួចឆេះងំៗមិនចេះ​រលត់​នៅ​ក្នុង​ខួរក្បាល​នាង។

«ឮគេនិយាយថាខ្ញុំឃាតករ?» គាត់​បាន​សួរ ហើយ​សំឡេង​គ្រលរៗ។

នាង​អាច​មាន​អារម្មណ៍​ថា ​មាន​ស្នាម​ប្រេះ​ក្នុងបេះដូង​ដ៏បរិសុទ្ធ ដែល​មិនចង់ឱ្យគេខូចចិត្ត​ទេ។ ស្នេហា​នេះគង់តែមិន​បាន​យូរ និយាយឬមិននិយាយមុននិងក្រោយទេ ទោះជា​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​បាន​សាយភាយ​ពេញ​រាង​កាយ​របស់​នាង…..

«អត់ទេ….គេនិយាយ ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ! ខ្ញុំគិតថាលោកមានស្រីស្អាត ចំណែកខ្ញុំមិនដែលមាន​មនុស្សប្រុសទេ»

នេះមិនមែនជាស្ថានភាពធម្មតាសម្រាប់ត្រកូល Charteris ទេ។ គ្រួសារអ៊ែនជេល ខាធើរីស រាល់ដងនៅក្នុងរដូវត្រជាក់ ម្តាយនាងអ្នកស្រីម៉ាហ្គារ៉េត ខាធើរីស តែងតែយកអ្នកបម្រើមកបន្ថែម​ពីក្នុងភូមិៗក្បែរៗដើម្បីដុតនំ ព្រោះអាហារទាំងបីពេល គឺនៅផ្ទះ។ ពួកគេក៏នឹងជួយ​រើ រៀបចំព្រំ សម្អាតភួយសម្លី ដុតភ្លើងទៀនសម្រាប់ពីធីជប់លៀងជាច្រើននាចុងឆ្នាំ។ល។ តែឆ្នាំនេះវិញ ពេលនេះជាខែមីនា​ទៅហើយ ផ្ទះនេះនៅតែត្រជាក់ ​រងាលើសរាល់ឆ្នាំ ព្រោះអី? ព្រោះថា បន្ទប់ទទេ កម្រាលព្រំដែលមានតម្លៃសឹងមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន បានបាត់ពីកម្រាលឥដ្ឋ គំនូរល្បីៗសល់តែទំពក់ កេរដំណែលគ្រួសារត្រូវបាន​បាត់អស់ពីកន្លែងដើម។

នៅពេលនាង​សួរ ម្តាយបាន​ឆ្លើយ​លេងសើចថា យកទៅសម្អាតបានទេ? កូននឹកគំនូរទាំងនោះដល់ម្ល៉ឹង?

ពេលវេលាកាន់តែច្រើនដែលប៉ានាង​ចំណាយពេលក្នុងការិយាល័យបិទជិត មិនបង្ហាញខ្លួន។ ប្រសិនគាត់ត្រូវប្រញិបប្រញាប់ចេញដំណើរក្នុងអាជីវកម្ម គាត់ដើរត្រង់ធ្លូទៅកាន់ជំនិះរទេះសេះមិនងាកមកមើលកូនណាឡើយ ហើយ​គ្រប់គ្នា​អាច​មើលឃើញភាពក្រៀមក្រំនិងទ្រុឌទ្រោមនៃរាងកាយគាត់ ស្រមោល​ជាអភិជនអឺរ៉ុបដែលធ្លាប់ធ្វើជាក្បាលម៉ាស៊ីនគ្រួសារនេះបានរសាត់ឆ្ងាយទៅ។

«អ៊ែនជេល! ដូរ៉ាធា! ភេត្រូនីឡា! អ្នកស្រីមានការនៅបន្ទប់ដេរ!»

បន្ទប់ដេររបស់គ្រួសារនេះ ពេញដោយរោមសត្វនិងសូត្រ ស្បៃមានតម្លៃ។ ម្តាយពួកគេជាអ្នកច្នៃម៉ូតនិងមាន​កូនស្រីបីនាក់ ដូច្នេះ​ពួកគេមិនអាចចេញពីផ្ទះទេប្រសិនមិនយកឈ្នះស្រីក្រមុំអភិជនទាំងអស់នៅប៉ារីសនេះបាន។

«ខ្ញុំឡើងទៅ!»

អ៊ែនជេនដើរកាត់តាម​នាង​ម៉ារី ដែលកំពុងថយមករៀបសាឡុងវិញ។ ម្តាយនាង​ជាមនុស្សស្រីមកពីត្រកូល​អ្នកប្រកួតប្រជែងម៉ូតនៅបារាំង។ រាល់ដង សូម្បីចេញទៅក្រៅឬនៅផ្ទះ អាហារពេលល្ងាចជាពេលគ្រប់គ្នា​ត្រូវតែងខ្លួនស្អាតពិសេសជានិច្ច ដើម្បីរក្សាសំណល់នៃអតីតភាពត្រកូលដ៏អស្ចារ្យរបស់ពួកគេ។ នោះហើយជាមូលហេតុ ពេលនេះលោកស្រីម៉ាហ្គារ៉េតខំរក្សាបុគ្គលិកពីរបីនាក់ធ្វើការសម្អាតផ្ទះដែលធំស្មើវិមាន ទាំងដែលប្រាកដណាស់ថា ប្រាក់ខែពួកគេបានត្រឹមបន្ថែមតួលេខជំពាក់បំណុលរបស់ប៉ាអ៊ែនជេល។

ដើរកាត់ផ្ទាំងកញ្ចក់ធំ មុខជណ្តើរជាន់លើ ​នាង​បានឆ្លុះពិនិត្យរ៉ូបពណ៌ស និងប្រាកដថាគ្មានកន្លែងឱ្យម្តាយរិះគន់។

គោះទ្វារហើយរុញទៅ នាងដឹងថា នាងជាអ្នកមកក្រោយគេ។ ដូរ៉ាធាកូនច្បងនិងប្អូនពៅគឺនីឡា នៅក្បែរម្តាយលើសាឡុងហើយ។

«អង្គុយមក!»

ម៉ាដាមម៉ាហ្គារ៉េតនិយាយដោយមិនសម្លឹងអ្នកណាទេ។ ផ្លែប៉េសនៅលើតុស្អាតនិងមាន​ក្លិនក្រអូប ក៏មិនប៉ុន្តែមិនអាចជួយអ្វី​ដល់សភាពពិតគ្រួសារនេះទៀតឡើយ។

«ពួកកូនបានដឹងហើយ ពីរឿងពិតគ្រួសារនេះ! ប៉ាខាតជំនួញ គាត់ត្រូវបង់ខាតហើយមានបំណុល ត្រូវសងរដ្ឋច្រើនណាស់!»

គ្មានអ្នកណានិយាយទេ សូម្បីនីឡាក៏ដាក់កែវតែក្តៅចុះវិញលែងផឹក។

អ្នកស្រីម៉ាហ្គារ៉េតដកដង្ហើមធំ ហើយនិយាយតិចៗ ជាមួយក្រែមប្រេន​ដ៏ស្អាតឆ្វាំងលើបបូរមាត់៖

«យើងនឹងរៀបការអ្នកនាងម្នាក់ក្នុងចំណោមកូនស្រីសំណព្វរបស់យើង ឱ្យទៅមហា​សេដ្ឋីដែលអាចជួយហិរញ្ញវត្ថុដល់យើង!»

នេះមិនមែនជាមង្គលការពិតទេ វាជាទាសភាព។ គ្រប់គ្នា​ស្ងាត់មាត់ច្រៀបព្រោះលង់ទៅក្នុងវិបត្តិ។ ម្នាក់ៗគិតថាក្នុង​នាម​ជា​កូន​ស្រី​ច្បង វា​ជា​កាតព្វកិច្ច​របស់ដូរ៉ាធា។ សម្រាប់ស្ថានការណ៍ពេញដោយ​​ការ​គំរាម​កំហែងដល់អនាគត ពួកគេឮសូរអ្នកម្តាយបញ្ជាក់បន្ថែម៖

«Benedetto Franceschi លោកប៊ែនណេត»

ដូរ៉ាធាបើកភ្នែកធំៗ។ អ្នកស្រីម៉ាហ្គារ៉េតនិយាយបន្ត៖

«បុរសដែលមានបំផុតនៅអឺរ៉ុប!»

ពួកនាង​ពិតជាញាប់ញ័រថ្គាមពេលឮអំពីប៊ែនណេត។ អ៊ែនជែលសម្លឹងម្តាយហើយសួរខ្សឹបៗ៖

«ម្នាក់ដែលគេល្បីថា មានប្រពន្ធ៦បាត់ខ្លួនទាំងអស់ហ្នឹង?»

ម៉ាហ្គារ៉េតដូចជាមិនមានការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​យ៉ាង​ខ្លាំង​ចំពោះសំណួរកូនស្រីកណ្តាលទេ។

ពេលនេះអ៊ែនជេល​អាចធ្វើអ្វីបាន ក្រៅពីអាណិតបងស្រីដូរ៉ាធា។

ម្តាយពួកគេគ្រហែម ហើយរៀបរយខោអាវមុនពេលឆ្លើយ៖

«បាត់ខ្លួន តែមិនមែនស្លាប់ទេ! ពួកគេអាចព្រមព្រៀងគ្នា​លែងនៅជាមួយ គេចមុខ លាក់ខ្លួនអីមិនដឹង!  ​ឬមួយគិតថា គេ….ប៊ែនណេតសម្លាប់ប្រពន្ធប្រាំមួយនាក់ ហើយត្រៀមនឹងកាត់ក្បាលកូនស្រីខ្ញុំក្នុងរាត្រីមង្គលការ?»

«ហេតុអីក៏ម៉ាក់ច្បាស់ម្ល៉េះថា ម្នាក់នោះមិនមែនឃាតករ?» Dorothea សួរឡើងវិញដោយទឹកមុខស្លន់ស្លោ។

ម្តាយងាកមភ្លាមសម្លឹងកូនស្រីច្បង ខណៈដែលPetronellaជាកូនពៅ គ្រវីក្បាលស្ទើរដាច់៖

«ខ្ញុំមិនឱ្យដូរ៉ាធាទៅទេ!»

កូនច្បងក្តាប់ដៃដែលញ័រ សម្លឹងមើលទៅភ្លៅខ្លួនឯងមិនងើបមុខឡើងឡើយ។ ម៉ាដាម​ម៉ាហ្គារ៉េតក្អកគ្រហែម​រួចនិយាយដោយសំឡេងត្រជាក់៖

«មិនមែនឯងសម្រេចទេនីឡា!»

ទោះយ៉ាងណា ក៏អ្នកស្រីនេះមិនអាចដកក្លិនស្អុយចេញពីទឹកមុខព្រួយបារម្មណ៌របស់គាត់បាន​ទេ​។

«ខ្លាចតែគេមិនព្រមពាក់ព័ន្ធនឹងគ្រួសារយើងទៅវិញ ប៉ារបស់ពួកឯងនឹង​ត្រូវចូលគុក!»

ដូរ៉ូធាឈប់ដៃដែលចាប់បោចសំពត់។ នាង​ងើបមុខ​ដោយរលីងរលោងហើយខំ​តបមកវិញទាំងញញឹមបន្លប់ថា៖

«បាន!»

ម្តាយនាង​ងក់ក្បាល សម្លឹងកូនស្រីម្តងម្នាក់ៗរួចពន្យល់៖

«ម៉ាក់សង្ឃឹមថាកូនយល់! តំណពូជអភិជន​ដ៏រឹងមាំនេះ នៅសល់ឱកាស​តិចតួចណាស់ក្នុងការរក្សាសាវតារុងរឿង! ហើយ​គេមានសិទ្ធិរើសយកម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកឯង!»

ពួកគេស្លុត​។ ប៊ែនណេតដែលជាបិសាចប្រពន្ធបាត់ខ្លួនទាំងអស់ នឹង​មិនប្រាកដថា​ព្រមរៀបការជាមួយកូនស្រីផ្ទះនេះជារឿងធំហើយ ឯរើសយកមួយក្នុងចំណោម​អ្នកទាំងបីរឹតជាអាសន្ន។

ម្តាយពួកគេនិយាយខ្សឹបៗតូចជាងមុន៖

«ល្ងាចនេះគេមកដល់វិមានយើង ដើម្បីអាហារពេលល្ងាចហើយនិងចួបពួកឯង!»

អ្វីមួយនេះជាដំណឹងដែលអាចបណ្តាលឱ្យមានការគាំងបេះដូងស្លាប់ៗភ្លាមៗ។ ក្រៅពី​បង្ហាញខ្លួនឱ្យបិសាចជ្រើសគួរឱ្យអាម៉ាស់ គឺពួកគេ​អាចនឹង​ថែមអាម៉ាស់ដោយមិនអាចជួយឪពុកបាន។

«ប្រសិនបើពួកឯងមិនស្អាតឱ្យដល់កម្រិតគេចង់បាន ពួកឯងអាចអាក្រក់ដល់កម្រិតជូនដំណើរប៉ាឯងចូលគុក។» សំឡេងម្តាយពេលនេះលាន់ដូចមច្ចុរាជ។

«នេះមិនមែននិយាយអំពីអាពាហ៍ពិពាហ៍ទេ! វា​ជា​រឿង​ឃាតកម្ម» នីឡា​និយាយហើយរត់ចេញទៅមុនគេឯង។

អ៊ែនជែលឃើញបងដូរ៉ាធានៅអង្គុយ​ត្រង់ខ្លួន ទឹកមុខដូចគ្មានវិញ្ញាណនៅទីនេះ។ ការហៅមនុស្សប្រុសកាចសាហាវ និងជាមនុស្ស​អាក្រក់ដ៏ល្បីបំផុតនៅអឺរ៉ុប ឬប្រហែលជាអាក្រក់ផុតលេខនៅក្នុងពិភពលោកទាំងមូលមកទីនេះ មិនដែលស្រមៃទុកទេ។

ម្តាយ​ដកដង្ហើមធំហើយក្រោកឡើង៖

«ម៉ាក់រៀបចំអាហារជាមួយអ្នកនៅផ្ទះបាយ ពួកឯងរៀបចំខ្លួន! ម៉ាក់បានកុម្ម៉ង់អ្នកធ្វើសក់និងផាត់មុខ៧នាក់! តិចទៀតមកដល់ហើយ!»

គាត់ចាកចេញដោយដំណើរជាជំទាវដែលគ្មានមនោសញ្ចេតនា តែពួកនាង​ទាំងពីរដឹងថា ម្តាយកំពុងមាន​ទុក្ខកម្រិតណា។

«តើមាននរណាម្នាក់អាចពន្យល់ប្រាប់ខ្ញុំពីអ្វីដែលម៉ាក់និយាយ និងអ្វីដែលគ្រួសារយើង ជីវិត​យើងកំពុងចួប?»

ដូរ៉ាធាសួរតិចៗ​យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់នៅពេលដែលនាងសម្លឹងមើលប្អូនស្រីកណ្តាល។ នៅពេលដែលគ្មាន​ចម្លើយ នាង​បានបន្ថែមដោយយំយែកថា

«ប៊ែនណេតមានប្រពន្ធ៦ហើយ! ទាំងអស់គ្នា ត្រូវបានគេនិយាយថាបានស្លាប់ ឬបាត់ខ្លួននៅក្រោមកាលៈទេសៈដ៏អាថ៌កំបាំង! ​ព្រះ! ប៉ាប៉ាដឹងទេ?»

«ប៉ាមិនអាចជាប់គុកឡើយ!» អ៊ែនជេលឆ្លើយ។

នេះជាវាចាខ្លី​ធ្វើឱ្យបងស្រីភ្ញាក់ខ្លួន។ តាមពិត​Angelina ឆ្លើយទាំងមានអារម្មណ៍ត្រជាក់ស្រៀវឆ្អឹងខ្នង​។ ដៃរបស់នាង ជាច្របាច់ម្រាមធ្វើឫកធម្មតា តែតាមពិតនាងមានភាពត្រជាក់ដូចជាដុំទឹកកក​។

​      នៅសែន​​ជ្រៅ​ក្នុងបេះដូង​​​អ្វីមួយមុត ជាវត្ថុកំណាចងងឹតងងុល​បាន​រំជើបរំជួលមកធ្វើបាបនាង​យ៉ាង​គ្រាំគ្រា។

ប៊ែនណេត

Benedetto Franceschi

មហាសេដ្ឋីនេះ ប៊ែនណេតមានទ្រព្យស្តុកស្តម្ភនិងរស់នៅក្នុងប្រាសាទលើកោះឯកជន មាន​ភ្នំនៅចំកណ្តាលនិងចោមដោយសមុទ្រ។

ប៊ែនណេតបានរៀបការប្រាំមួយដង។ ប្រពន្ធរបស់គាត់ទាំងអស់បានស្លាប់ ឬបាត់ខ្លួនដោយគ្មានដាន។ ​ការ​តវ៉ា​ជា​សាធារណៈជាច្រើនពីក្រុមគ្រួសារពួកនាង ​ក៏​មិន​ដែល​មានស៊ើបអង្កេតអ្វីបានការដែរ​។​ នឹកឃើញ​អ្វី កាល​នាង Angelina នៅ​ក្មេង ​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​នាង​បាន​ដក​ដង្ហើម​ធំ​លើ​រូប Benedetto Franceschi នៅ​ក្នុង​សារព័ត៌មានដែលជាបុរសខ្ពស់ មិនញញឹម មាន​សក់ខ្មៅដូចជាទឹកខ្មៅ ភ្នែកទាំងគូរ​ងងឹត មាត់ដងធ្នូខ្វង់ដូចបិសាចមានសម្រស់ តែកាចណាស់។

ប្រសិន​បើ​មហាសេដ្ឋីនេះ ​ជ្រើស​រើសស្រីណាម្នាក់ សំឡេងព្រមាន​​មួយ​បាន​លេច​ឡើង​នៅ​ទីនោះគឺថា រូប​នាងនឹង​ចាក​ចេញទៅជា​រៀង​រហូត។

នាឡិកា​បាន​បន្លឺ​ឡើងនូវពេលវេលា​ដែលសែនខ្លាចសម្រាប់កូនស្រីទាំងបី។

ឡានមួយជួរបានមកដល់នៅបរិវេណសួន។ បុរសអភិជនដែលជាបិសាចក្នុងគំនិតនារីៗនៅស្រុកបារាំង ក៏ចុះមកជាមួយការតុបតែង​ឈុត​ខ្មៅពីលើដល់ក្រោម។

គេបានត្រូវដង្ហែដើរកាត់វិមាន​ចាស់នៃអភិជន​ដែលបានចុះចាញ់ក្នុងឆាក​សេដ្ឋកិច្ច។

វិមាន​នេះសាងសង់ក្នុងរចនាបថគហបតីបារាំង ដែលធ្លាប់ជាអសនៈនៃភាពអស្ចារ្យរបស់គ្រួសារនេះ ពីអតីតកាល។ តែប៊ែនណេតអាចមើលឃើញថា គ្រប់យ៉ាងសល់ត្រឹមសាកសព ឆ្អឹងនៃមហាវិមាន​ដែលស្ថិតក្នុង​សភាព​ទ្រុឌទ្រោម ច្របូកច្របល់ និងស្មៅដុះពេញសួនច្បារ អ្នកថែសួនតិចជាងទំហំដី។

«ឱ! Anthony Charteris!​» ប៊ែនណេតគ្រវីក្បាល។

នេះជាឈ្មោះឪពុកកូនស្រីអភ័ព្វទាំងបីដែលបានឆ្លងកាត់កិច្ចព្រមព្រៀងពាណិជ្ជកម្មបរាជ័យ។ តើកូនស្រីរបស់ត្រកូលធំមួយនេះ មានសម្រស់បែបណា?

«សូមអញ្ជើញទានប្រុស!»

អ្នកស្រីម៉ាហ្គារ៉េតញញឹមទទួលមហាសេដ្ឋីទាំងបេះដូងលបស្រក់ទឹកភ្នែក។ ស្នាមញញឹមតបរបស់ Benedettoវិញ កាន់តែស៊ីជម្រៅ៖

«ដោយ​រីករាយ!»​

អ្នកស្រីបានឱនខ្លួនគោរពនិងនាំភ្ញៀវចូល លោកជាប្តីចេញមកដែរហើយបណ្តើរពួកគេចូល។ផ្ទះនេះមិនជាធំពេកទេ តែនៅជុំវិញតុបាយប្រណីត គាត់ភាំងនឹងស្រីក្រមុំទាំងបី ដែលបានធ្វើឱ្យបេះដូង​មេបិសាចម្ចាស់កោះ​ចាប់ផ្តើមចេញភ្លើងក្តៅសន្ធោសន្ធៅ។

អណ្តាតភ្លើងស្នេហ៍រឹតហក់ខ្ពស់ឡើងទៀតនៅពេលក្រឡេកមកអ៊ែនជេល។ នាងឈ្ងោកមុខ​ញញឹម​ទទួលភ្ញៀវ។

Angelina មានអ្វីមួយ….យ៉ាងពិសេស​។ ប៊ែនណេតខ្សឹបក្នុងបេះដូង​ ទោះជាបងឬប្អូនស្រីរបស់នាងមានភាពទាក់ទាញគ្រប់គ្រាន់ ប៉ុន្តែគាត់បានភ្លេចពួកគេពេលឃើញអ៊ែនជេល។

ដោយសារនាងស្លៀកសម្លៀកបំពាក់សាមញ្ញក្នុងពណ៌លំៗនិងមានតែខ្សែកគុជខ្យង ដែលមើលទៅទាក់ទាញភាពស្រស់ស្អាត នាង​មិនបាន​​តុបតែង​អ្វីច្រើនលើសក់​នោះ​ តែនាងមានពន្លឺសក់ដែលជះរលើប ក្រោមភ្លើង​ចង្កៀងចរណៃ។ ថ្ពាល់ខ្ពស់ក្រហមព្រឿងៗរបស់នាងសមជាមួយ​បបូរមាត់ទន់ភ្លន់ និងកដ៏ខ្ចីល្វក់និង​ឆើតឆាយរបស់នាង។ ប៊ែនណេតមានអារម្មណ៍ថា បេះដូងរបស់គេទោរទន់តែរាងកាយកាចៗនិងមាន​ចរិតជាសត្វមេដែលត្រូវការញី កាន់តែវាយប្រហារខ្លាំង សូម្បីតែនាងទើបនឹងងើបមុខមកប្រទះភ្នែកគ្នានិងគោរពគាត់។

«សូមស្វាគមន៍!»

នាង​មានសំឡេងយ៉ាងពីរោះណាស់សម្រាប់ប៊ែនណេត។

«បាទ!»

គេសម្លឹងនាង​ដោយភ្នែកបិសាចស្រទន់។ ក្នុងចិត្ត​ជាសម្ងាត់គេចង់សួរ​និងច្របាច់កប៉ានាង​ដែលកំពុងអង្គុយក្បែរចំហៀងដៃនេះថា ហេតុអ្វីលក់ទេពធីតាមកឱ្យអារក្ស​ដូចគាត់ ដឹងថាគាត់មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះជាមួយប្រពន្ធមុន៦នាក់ហើយម្តេចនៅព្រហើន?

មនុស្សម្នាក់ៗបង្កើតគុកផ្ទាល់ខ្លួន។ គុករបស់គាត់បានផ្ទុកគាត់ពេញមួយជីវិតពេញវ័យរបស់គាត់ ហើយគាត់បានដើរនៅខាងក្នុង បង្វែរគន្លឹះ និងធ្វើម៉ូដរបារដែករបស់គាត់ផ្ទាល់។ តើ​គាត់​ជា​អ្នក​ណា​ទៅ​គប់​ដុំ​ថ្ម?

លោក​Charterisបានប្រកាសថា៖

«អូខេកូនៗ នេះគឺជា មហាសេដ្ឋី Benedetto Franceschi»

ហើយបន្ទាប់មកលោក​Charterisបានញញឹមដាក់កូនស្រីរបស់គាត់ម្តងម្នាក់ហើយពន្យល់៖

«លោកសេដ្ឋីប៊ែនណេត គឺជាមិត្តដ៏សំខាន់ និងជាដៃគូអាជីវកម្មដ៏មានសក្តានុពល!»

ដល់ពេលដែលអ្នកស្រីឃើញថា ម្នាក់ក្នុងចំណោមកូនទាំងបីកំពុងទាក់ភ្នែកប៊ែនណេត។

«ខ្ញុំ​សូម​បង្ហាញ​ជូន​លោក​សេដ្ឋីអំពីវត្តមាន​​កូនៗរបស់​ខ្ញុំដែរ!»

ម៉ាដាម Margrete ធ្វើកាយវិការជុំវិញតុ។

«កូនច្បងរបស់ខ្ញុំ Dorothea កូនស្រីកណ្តាលរបស់ខ្ញុំអ៊ែនជែល និងនេះ Petronella កូនស្រីពៅ!»

ប៊ែនណេតមិនវិលភ្នែកចេញពីអ៊ែនជេលទេ ទោះបីម្តាយនាងនិយាយដល់ប្អូនស្រីរបស់នាងក្តី។ គេដូចជាចង់ចែកចាយព័ត៌មាន​ស្តីពីការ​សម្រេច​ចិត្ត​ ថាគាត់បានជ្រើសរើសរួចស្រេចមិនបាច់ខាតពេលឡើយ។

«ប្រាប់​ខ្ញុំ!» ប៊ែនណេតនិយាយមករកអ៊ែនជេល ធ្វើដូចជានៅទីនេះគ្មានអ្នកណាផ្សេង។

ភ្នែករបស់គេសម្លឹងទៅលើកូនស្រីកណ្តាល ទោះបីជានាងមិនដកភ្នែកពីចានក៏ដោយ។

«នាងគ្មានវត្តមាន​លើIGសោះ! មកពីអ្វី?»

នាង​នៅឈ្ងោកតែនាង​គិត។

«ខ្ញុំអត់មាន​អីត្រូវផុសលើនោះ!»

បិសាចញញឹម ធ្វើឱ្យPetronella ជាកូនពៅសែនខកចិត្តព្រោះមិននឹកស្មាន​ថាគាត់ស្អាតយ៉ាងនេះទេ បែរជាមកនិយាយរកតែអ៊ែនជេល។

ទោះបីជានាងមានអារម្មណ៍ល្អក្នុងការសម្លឹងមើលគាត់​ តែគាត់មិនក្រឡេកមកនាងសូម្បីបន្តិចណាឡើយ។ ប៊ែនណេត មាន​ចិញ្ចើមក្រាស់ ​កោងខ្ពស់​ដ៏មាន​ឥទ្ធិពល។ ច្រមុះគេស្រួច មាត់ក្រាស់តែស្មើស្អាត។

«អ៊ីចឹងហើយ ខ្ញុំរកនាងមិនឃើញ!»

ដៃ​គាត់ទម្លាក់Iphoneចោល​មកលើកម្រាល​ភ្លាម ​ដោយប្រើកែវភ្នែកយ៉ាងស្រទន់សម្លឹងកូនស្រី​​កណ្តាល​ជានិច្ច​។ បុរសមហាសេដ្ឋីក៏ពោលពាក្យមកលេបខាយទៀត៖

«នាង​រឹតតែស្អាត នៅពេលគ្មានអ្នកណាបានឃើញ!»

ម្តាយនាង​ដកដង្ហើមធំ។ គ្រប់គ្នា​ដឹងហើយថា​ប៊ែនណេតបានរើសយកអ្នកណាក្នុងល្ងាចនេះ។ នៅឯក្បាលតុ លោក Anthonyជាឪពុកស្ងាត់ដូចជាមនុស្ស​ត្រូវបានគេ​បង្កក ខណៈដែល​បិសាចBenedetto ងាកទៅរក Angelina ដែលកំពុង​តានតឹង គេបញ្ជា៖

«ខ្ញុំចង់អ្នកនាងកណ្តាលលេងព្យាណូ!»

ហើយនៅពេលដែលគ្មាននរណាម្នាក់រើឡើយ ប៊ែនណេតកំពុងមាន​ឥទ្ធិពលគ្រប់យ៉ាងលើពួកគេនិងវិមាននេះទាំងមូល ពួកគេទាំងអស់គ្នាសម្លឹងមើលទៅគាត់ក្នុងកម្រិតខុសគ្នានៃការភ្ញាក់ផ្អើល លាយភាពភ័យស្លន់ស្លោទាំងដែលជននេះ​នៅរក្សា​ញញឹមទៅរកអ៊ែនជេល។

ពួកគេស្លន់ស្លោព្រោះមិននឹកស្មានថា អាថ៌កំបាំងនៃការនិយមលេងព្យាណូរបស់អ៊ែនជេលក៏ជននេះបានដឹង? បានន័យថា គេព្រមមកបាយល្ងាចនេះ គេមានគោលដៅច្បាស់លាស់ទៅហើយ មិនមែនបានន័យថា ប៊ែនណេត​ឮតែកូនស្រីក្រមុំរបស់ត្រកូលធំក៏មកទេ។

ភ័យ​ញ័រ។

«ថាម៉េចចាស៎?» អេនជេលីណា សួរខ្សោយៗដោយ​សម្លឹងមើលទៅគាត់វិញ។

«ឥឡូវនេះ! ណា៎!» ប៊ែនណេតតឿន។

គេមានអំណាចខ្លាំងរាល់ពេលសម្លឹង ទោះណាជាគេញញឹម។ នៅពេលដែលគ្រួសារទាំងមូលរបស់ Angelina ភាំងភាន់ ក៏គេ​នៅបន្ត​ញញឹមតាមរបៀបដែលរំឭក Angelina ពីអ្វីទាំងអស់ថា គេត្រូវការនាង​មកជាចំណុះឱ្យបំណងរប​ស់គេ។

បុរសនេះ ក្រៅពីជាបិសាចដែលគេនិទាន ថែមទាំងដូចជារឿងព្រេងដែលនាងធ្លាប់បានឮអំពីមនុស្ស​ចចក ដែលតាមថាពេលថ្ងៃជាប្រុសនិងប្រែទៅជាចចកនៅពេលព្រះចន្ទរះឡើងខ្ពស់។ ភ្នែកគេ សំឡេងបញ្ជារបស់គេនៅនឹងមុខប៉ាម៉ាក់នាង អ៊ែនជែលកំពុង​​ត្រូវ​បានអារម្មណ៍សម្ងាត់​​ល្បួង​ឱ្យ​គិតថា អាចទេ នាងចង់​ទៅក្បែរ​បង្អួច​មើល​ថា ​តើ​ព្រះ​ចន្ទ​ពេញបូរណ៌មីទេ​​នៅ​យប់​នេះ។

មហាបុរស​ Benedetto Franceschi មិន​មែន​គ្រាន់​តែ​ស្អាត សង្ហា ​មាន​និងកាច​​ទេ ទោះ​បី​គេញញឹម នាង​គិតថា​គេមាន​លាក់អាកប្បកិរិយាច្រើនជាងនេះទៀត។ កិរិយាគេដូចជាភ្នំភ្លើងដែលថ្ងៃណាមួយនឹង​ផ្ទុះ។ ដើមទ្រូងរបស់នាងមានអារម្មណ៍ថាតឹង ប្រហោង និងឆ្អែតពេក ស្ទើរតែមិនអាចដកដង្ហើមពេញបាន។

នៅពេលដែលគាត់បានជ្រើសរើសយកនាងជាផ្ទាំងស៊ីបសម្រាប់ការសន្ទនា នាងបានឆ្លើយតបចេញពីពោះវៀនរបស់នាង មិនមែនក្បាល។ នាងជាមនុស្សស្មោះត្រង់ដែលគេសម្គាល់ដឹង។ 

យ៉ាងណាក៏ដោយ បើនាង​មិនស្តាប់បង្គាប់នៅពេលនេះគ្រួសារនាងនឹងមានរឿង។

គាត់ចង់ស្តាប់ការលេងភ្លេង​របស់នាង ប៉ុន្តែ​គ្មានអ្នកណាដឹងទេថា ការពិតជ្រៅមួយគឺនាងមានមោទនភាពក្នុងការ​លេង​ឱ្យ​គាត់ស្តាប់ពេលនេះម៉ោងនេះ។

នាង​ប្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ថា ​ទស្សនិកជនម្នាក់នេះពិសេសណាស់។

​«បានទាន!»

អ៊ែនជេលតបនឹង​ការសម្លឹងរង់ចាំចម្លើយ​​​របស់​គាត់។ ​

សមាជិកគ្រួសារដែលមិនធ្លាប់អើពើនឹងទេពកោសល្យភ្លេង​របស់នាង មិនមែនជាមូលហេតុពិតដែលញ៉ាំងឱ្យជីពចររបស់នាងលោតញាប់នោះទេ តែអ្នកចង់ស្តាប់ម្នាក់នេះគត់ដែលអាចធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍រំជើបរំជួលនៅក្នុងខ្លួន។

«សូមអញ្ជើញ! បន្ទប់ភ្លេងនៅជាន់ក្រោម ក្បែរសួនក្រោយ!»