ក្បាលរបស់ខ្ញុំឈឺពើតស្ទើរផ្ទុះបែក ព្រោះទិដ្ឋភាពឈឺចាប់ទាំងអស់ប្រជែងគ្នាចាក់បញ្ចាំងក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបែរយឺតៗទៅសម្លឹងតុនៅខាងឆ្វេងដៃ ដែលកាលពីម្សិលម៉្ងៃខ្ញុំបានដាក់ចានផ្លែប៉ោមសម្រាប់ទុកឱ្យម៉ាក់ពិសារ តែពេលនេះនៅលើនោះបែរជាមានកោដ្ឋធ្វើពីថ្មកែវមួយ ដែលរក្សាទុកអដ្ឋិធាតុរបស់គាត់ជំនួសទៅវិញ។ គ្រូពេទ្យបានប្រាប់ថា ខ្ញុំឆ្លងជំងឺកូវីដពីម្ដាយក្មេករបស់ខ្ញុំ ដោយយោងតាមលទ្ធផលតេស្តសំណាកដែលបានយកពេលខ្ញុំដួលសន្លប់។
រយៈពេលជាងកន្លះខែក្រោយមក ខ្ញុំទទួលបានលទ្ធផលតេស្តអវិជ្ជមានពីរដង ហើយត្រូវបានក្រុមគ្រូពេទ្យអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ដោយបន្តធ្វើចត្តាឡីស័កបន្ថែមរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃទៀត។ ឡានពេទ្យបានដឹកយកខ្ញុំមកដាក់នៅពីមុខផ្ទះ។
“យើងមកដល់ផ្ទះវិញហើយម៉ាក់!” ខ្ញុំនិយាយខ្សឹបៗទៅកាន់កោដ្ឋដែលដាក់ធាតុម្ដាយក្មេក។
បងរតនៈនិងកូនមេត្តា ឈរចាំពួកយើងនៅមាត់ទ្វារផ្ទះខាងក្នុងដោយកែវភ្នែកសោកសៅ។ ខ្ញុំបោះជំហានចូលទៅទាំងខ្លួនស្រាលស្ងើក។
“ម៉ាក់ៗ! ម៉ាក់…មក…វិញ…ហើយ!” សំឡេងកូនមេត្តាស្រែកហៅខ្ញុំនៅពីលើដៃបងរតនៈ រឹតតែធ្វើឱ្យចិត្តរបស់ខ្ញុំក្ដុកក្ដួល។
បងរតនៈសម្លឹងមើលមកក្នុងដៃខ្ញុំឥតព្រិច។ ដំណក់ទឹកថ្លាដែលដក់នៅក្នុងភ្នែករបស់គាត់ រកកលនឹងធ្លាក់ចុះមក។ ខ្ញុំដើរមកឈប់ទល់មុខពួកគាត់ចម្ងាយប្រហែលជាពីរម៉ែត្រ។
ពេលនេះជើងរបស់ខ្ញុំលែងមានកម្លាំងទៀតហើយ ជង្គង់ទាំងគូដួលស្រ៊ឹបទៅលើដី នៅសល់តែដៃទាំងទ្វេដែលខ្ញុំព្យាយាមទប់កោដ្ឋកុំឱ្យធ្លាក់។ ខ្ញុំទ្រាំទៀតលែងបានហើយ! កែវភ្នែកទាំងគូរបស់ខ្ញុំផ្សារលេញ ក្នុងទ្រូងអួលណែន…
“បង! អូនសុំទោស! អូនមិនអាចជួយម៉ាក់បាន… អូនសុំទោស! ហ៊ឺៗ! អូនពិតជាអន់ណាស់! អូនមិនសមធ្វើជាគ្រូពេទ្យទេ! អូនមិនសមធ្វើជាគ្រូពេទ្យទេ! ហ៊ឺៗ!”
ទឹកភ្នែកមួយដំណក់ស្រក់ចុះពីភ្នែកស្វាមីដ៏រឹងមាំរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំស្មានដឹងថា តាំងតែពីថ្ងៃដែលគាត់ដឹងថាម៉ាក់ចែកឋានទៅ គាត់បង្ហូរទឹកភ្នែកអស់ជាច្រើនមកហើយ គ្រាន់តែគាត់ពុំហ៊ានបង្ហាញឱ្យខ្ញុំឃើញ ខ្លាចខ្ញុំគិតច្រើនបន្ទោសខ្លួនឯង។ តែគាត់កាន់តែស្ងប់ស្ងាត់ ខ្ញុំកាន់តែមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងឥតបានការលើសដើម។
“បងនិយាយអ្វីមួយម៉ាត់មក! ឬក៏ចង់ជេរចង់ស្ដីបន្ទោស ថាអ្វីឱ្យអូនក៏បាន… តែបងកុំនៅស្ងៀមបែបនេះអី! ឃើញបងបែបនេះ អូនអាចនឹងបែកទ្រូងស្លាប់មិនខាន!”
កូនមេត្តាឃើញប៉ាម៉ាក់យំបែបនេះ មាត់របស់គេចាប់ផ្ដើមពេបតាម។
“អូនហត់ហើយ! ក្រោកឡើងមកអូន! អូនមិនខុសទេ! មិនមែនជាកំហុសអូនឡើយ!”
តាមកម្សួលចិត្តដែលត្រជាក់រងាពេលនេះ សមណាស់តែខ្ញុំនឹងរត់ទៅឱបបងរតនៈឱ្យណែនពេញដៃ តែខ្ញុំមិនអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីនៅបន្តខ្សឹកខ្សួលពីមុខមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ទាំងពីរនាក់។
បងរតនៈទម្លាក់ខ្លួនចុះ ព្រមទាំងព្យាយាមលួងលោមខ្ញុំ៖
“ម៉ាក់ទៅបានសុខហើយ! អូនកុំគិតច្រើនអី! បងមិនដែលគិតថាចង់ស្ដីបន្ទោសអូនទេ! គ្រូពេទ្យមិនមែនជាទេវតាឡើយ… បងដឹងថាអូន និងក្រុមគ្រូពេទ្យផ្សេងទៀតបានព្យាយាមអស់ពីលទ្ធភាពក្នុងការជួយម៉ាក់ហើយ! ពេលនេះម៉ាក់លែងឈឺចាប់ហើយ! រឹងមាំឡើងអូន!”
គាត់សម្លឹងមុខខ្ញុំ ព្រមទាំងលោដៃពីចម្ងាយមក ធ្វើដូចជាកំពុងផ្ដិតទឹកភ្នែកដែលកំពុងហូរចុះលើថ្ពាល់ទៅលាក់ខ្លួននៅពីក្រោមម៉ាស់របស់ខ្ញុំ ។ ទោះបីជាពុំបានប៉ះផ្ទាល់ តែខ្ញុំទទួលជ្រាបពីភាពកក់ក្ដៅដែលកំពុងផ្ដល់ឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកតាមកែវភ្នែកទាំងគូរបស់គាត់។
ម៉ាក់! សូមម៉ាក់ទៅឱ្យបានសុខចុះ! ចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ កូនសូមសន្យាថានឹងធ្វើជាភរិយាដ៏ល្អសម្រាប់ស្វាមី ជាម្ដាយដ៏មានព្រហ្មវិហារធម៌សម្រាប់កូន និងជាគ្រូពេទ្យម្នាក់ដែលខិតខំប្រឹងប្រែងអស់ពីលទ្ធភាពដើម្បីជួយអ្នកជំងឺរបស់ខ្លួន។ កូននឹងមិនធ្វើឱ្យម៉ាក់អស់សង្ឃឹមទេ! សូមដួងវិញ្ញាណក្ខន្ធប៉ាម៉ាក់និងអ្នកដែលបានចែកឋានដោយសារជំងឺកូវីដទាំងអស់ ទៅកាន់ទីឋានដែលស្ងប់សុខ! សូមឱ្យប្រទេសកម្ពុជា និងពិភពលោកទាំងមូល អាចប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងជំងឺដ៏កាចសាហាវនេះបានឆាប់ៗផងចុះ!
ចប់