<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>ក្រោកឈរ &#8211; Meysansotheary</title>
	<atom:link href="https://www.meysansotheary.com/archives/tag/%E1%9E%80%E1%9F%92%E1%9E%9A%E1%9F%84%E1%9E%80%E1%9E%88%E1%9E%9A/feed" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.meysansotheary.com</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Mon, 12 May 2025 08:07:30 +0000</lastBuildDate>
	<language>en-US</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.0</generator>

<image>
	<url>https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/Untitled-1footer-150x150.png</url>
	<title>ក្រោកឈរ &#8211; Meysansotheary</title>
	<link>https://www.meysansotheary.com</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>៥សំណួរជាមួយម្ចាស់រឿង«ក្រោកឈរ»</title>
		<link>https://www.meysansotheary.com/archives/2124</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Bo Bo]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 28 Feb 2022 05:03:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[ប្រវត្តិអ្នកនិពន្ធ MSTWriter]]></category>
		<category><![CDATA[ក្រោកឈរ]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.meysansotheary.com/?p=2124</guid>

					<description><![CDATA[១.សូមបងណែនាំអំពីខ្លួនឯង និងស្នាដៃដែលចេញផ្សាញនៅ MST Writer ជម្រាបសួរ សួស្តីមិត្តអ្នកអានជាទីស្រឡាញ់ នាងខ្ញុំមាននាមប៉ាកកាថា ឈូករ័តន៍។ នាងខ្ញុំមានលំនៅដ្ឋានបច្ចុប្បន្ននៅក្នុងខេត្តសៀមរាប ហើយខ្ញុំជាម្ចាស់ស្នាដៃរឿង «ក្រោកឈរ»។ ខ្ញុំពិតជាមានសេចក្ដីសោមនស្សរីករាយមែនទែនដែលបានដាក់បង្ហាញស្នាដៃនៅក្នុង MST Writer រដូវកាលទី១នេះ។ ២.តើមូលហេតុអ្វីដែលបងសម្រេចចិត្តយករឿងរបស់ខ្លួនមកដាក់ផ្សាយ? តើមានកម្លាំងបណ្ដាលចិត្តអ្វីខ្លះ ហើយរឿងរបស់បងនិយាយអំពីអ្វីដែរ? មូលហេតុដែលខ្ញុំសម្រេចចិត្តយកស្នាដៃមួយនេះមកដាក់ផ្សាយព្រោះខ្ញុំចង់បង្ហាញពីគំនិតអប់រំមួយតាមរយៈសាច់រឿងនេះ ហើយក៏ចង់បន្តដំណើរលើវិស័យអំណានមួយនេះ ព្រោះអ្នកអានគឺជាកម្លាំងឱ្យខ្ញុំសរសេររឿងបន្ត។ នៅក្នុងសាច់រឿងនេះដែរគឺបង្ហាញពីជីវិតរបស់តួអង្គស្រីម្នាក់ដែលឈ្មោះថា &#8220;ឡាលីន&#8221; នាងជាក្មេងកំព្រាឪពុកហើយបានទៅបន្តការសិក្សានៅរាជធានីភ្នំពេញ ប៉ុន្តែគួរឱ្យសង្វេគនោះគឺនាងបានជួបរឿងដែលបានបំផ្លាញជីវិតរបស់នាងទាំងស្រុងដល់ថ្នាក់នាងចង់សម្លាប់ខ្លួនទៀតផង។ ៣. តើបងអាចចែករំលែកពីចំណុចដែលបងចូលចិត្ត ឬស្រឡាញ់ជាងគេក្នុងរឿងមួយនេះបានដែរទេ? ចំណុចដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ជាងគេនៅក្នុងរឿងមួយនេះគឺ មិនថាយើងជួបបញ្ហាប៉ុនណា យើងគួរតែស្វែងរកវិធីដើម្បីដោះស្រាយ ព្រោះការសម្លាប់ខ្លួនមិនមែនជាដំណោះស្រាយដែលល្អទេ។ ៤. តើអ្វីទៅជាបំណងរបស់បងក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងមួយនេះ? គោលបំណងនៅក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងមួយនេះគឺគ្រាន់តែចង់រំលេចឱ្យអ្នកអានបានយល់ថា ជីវិតមនុស្សម្នាក់ៗមិនដូចគ្នាទេ អ្នកណាក៏មានបញ្ហាដែរ តែខុសគ្នាត្រង់ថា តើអ្នកនឹងជ្រើសយកវិធីបែបណាដើម្បីដោះស្រាយប៉ុណ្ណោះ។ ៥. តើបងមានចំណាប់អារម្មណ៍អ្វីខ្លះទៅកាន់មិត្តអ្នកអានទាំងអស់គ្នា? ជាចុងក្រោយ នាងខ្ញុំពិតជាអរគុណខ្លាំងណាស់ដល់ប្រិយមិត្តអ្នកអានគ្រប់មជ្ឈដ្ឋានទាំងអស់ដែលគាំទ្រស្នាដៃនាងខ្ញុំ។ ការអានអ្នកទាំងអស់គ្នាជាកម្លាំងចិត្តឱ្យខ្ញុំអាចបន្តសរសេររឿងទៅមុខទៀត។ សូមអរគុណ! ចុចអានរឿងក្រោកឈរ]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph"><strong>១.សូមបងណែនាំអំពីខ្លួនឯង និងស្នាដៃដែលចេញផ្សាញនៅ MST Writer</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">ជម្រាបសួរ សួស្តីមិត្តអ្នកអានជាទីស្រឡាញ់ នាងខ្ញុំមាននាមប៉ាកកាថា ឈូករ័តន៍។ នាងខ្ញុំមានលំនៅដ្ឋានបច្ចុប្បន្ននៅក្នុងខេត្តសៀមរាប ហើយខ្ញុំជាម្ចាស់ស្នាដៃរឿង «ក្រោកឈរ»។ ខ្ញុំពិតជាមានសេចក្ដីសោមនស្សរីករាយមែនទែនដែលបានដាក់បង្ហាញស្នាដៃនៅក្នុង MST Writer រដូវកាលទី១នេះ។</p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img fetchpriority="high" decoding="async" width="1024" height="1024" src="https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/03/photo_2022-03-08_14-49-56.jpg" alt="" class="wp-image-3525" srcset="https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/03/photo_2022-03-08_14-49-56.jpg 1024w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/03/photo_2022-03-08_14-49-56-300x300.jpg 300w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/03/photo_2022-03-08_14-49-56-150x150.jpg 150w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/03/photo_2022-03-08_14-49-56-768x768.jpg 768w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/03/photo_2022-03-08_14-49-56-24x24.jpg 24w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/03/photo_2022-03-08_14-49-56-36x36.jpg 36w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/03/photo_2022-03-08_14-49-56-48x48.jpg 48w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/03/photo_2022-03-08_14-49-56-370x370.jpg 370w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>២.តើមូលហេតុអ្វីដែលបងសម្រេចចិត្តយករឿងរបស់ខ្លួនមកដាក់ផ្សាយ</strong><strong>? តើមានកម្លាំងបណ្ដាលចិត្តអ្វីខ្លះ ហើយរឿងរបស់បងនិយាយអំពីអ្វីដែរ?</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">មូលហេតុដែលខ្ញុំសម្រេចចិត្តយកស្នាដៃមួយនេះមកដាក់ផ្សាយព្រោះខ្ញុំចង់បង្ហាញពីគំនិតអប់រំមួយតាមរយៈសាច់រឿងនេះ ហើយក៏ចង់បន្តដំណើរលើវិស័យអំណានមួយនេះ ព្រោះអ្នកអានគឺជាកម្លាំងឱ្យខ្ញុំសរសេររឿងបន្ត។ នៅក្នុងសាច់រឿងនេះដែរគឺបង្ហាញពីជីវិតរបស់តួអង្គស្រីម្នាក់ដែលឈ្មោះថា &#8220;ឡាលីន&#8221; នាងជាក្មេងកំព្រាឪពុកហើយបានទៅបន្តការសិក្សានៅរាជធានីភ្នំពេញ ប៉ុន្តែគួរឱ្យសង្វេគនោះគឺនាងបានជួបរឿងដែលបានបំផ្លាញជីវិតរបស់នាងទាំងស្រុងដល់ថ្នាក់នាងចង់សម្លាប់ខ្លួនទៀតផង។</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>៣. តើបងអាចចែករំលែកពីចំណុចដែលបងចូលចិត្ត ឬស្រឡាញ់ជាងគេក្នុងរឿងមួយនេះបានដែរទេ</strong><strong>?</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">ចំណុចដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ជាងគេនៅក្នុងរឿងមួយនេះគឺ មិនថាយើងជួបបញ្ហាប៉ុនណា យើងគួរតែស្វែងរកវិធីដើម្បីដោះស្រាយ ព្រោះការសម្លាប់ខ្លួនមិនមែនជាដំណោះស្រាយដែលល្អទេ។</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" width="791" height="1024" src="https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/94.-ក្រោកឈរ-791x1024.jpg" alt="" class="wp-image-2237" srcset="https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/94.-ក្រោកឈរ-791x1024.jpg 791w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/94.-ក្រោកឈរ-232x300.jpg 232w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/94.-ក្រោកឈរ-768x994.jpg 768w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/94.-ក្រោកឈរ-1187x1536.jpg 1187w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/94.-ក្រោកឈរ-19x24.jpg 19w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/94.-ក្រោកឈរ-28x36.jpg 28w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/94.-ក្រោកឈរ-37x48.jpg 37w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/94.-ក្រោកឈរ.jpg 1275w" sizes="(max-width: 791px) 100vw, 791px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>៤. តើអ្វីទៅជាបំណងរបស់បងក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងមួយនេះ</strong><strong>?</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">គោលបំណងនៅក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងមួយនេះគឺគ្រាន់តែចង់រំលេចឱ្យអ្នកអានបានយល់ថា ជីវិតមនុស្សម្នាក់ៗមិនដូចគ្នាទេ អ្នកណាក៏មានបញ្ហាដែរ តែខុសគ្នាត្រង់ថា តើអ្នកនឹងជ្រើសយកវិធីបែបណាដើម្បីដោះស្រាយប៉ុណ្ណោះ។</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>៥. តើបងមានចំណាប់អារម្មណ៍អ្វីខ្លះទៅកាន់មិត្តអ្នកអានទាំងអស់គ្នា</strong><strong>?</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">ជាចុងក្រោយ នាងខ្ញុំពិតជាអរគុណខ្លាំងណាស់ដល់ប្រិយមិត្តអ្នកអានគ្រប់មជ្ឈដ្ឋានទាំងអស់ដែលគាំទ្រស្នាដៃនាងខ្ញុំ។ ការអានអ្នកទាំងអស់គ្នាជាកម្លាំងចិត្តឱ្យខ្ញុំអាចបន្តសរសេររឿងទៅមុខទៀត។</p>



<p class="wp-block-paragraph">សូមអរគុណ!</p>



<p class="wp-block-paragraph"><a href="https://www.meysansotheary.com/archives/2236" data-type="URL" data-id="https://www.meysansotheary.com/archives/2236">ចុចអានរឿងក្រោកឈរ</a></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>រឿង៖ ក្រោកឈរ</title>
		<link>https://www.meysansotheary.com/archives/2236</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[rak smey]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 18 Jan 2022 03:27:52 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[MSTWriterរដូវកាលទី១]]></category>
		<category><![CDATA[ក្រោកឈរ]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.meysansotheary.com/?p=2236</guid>

					<description><![CDATA[មិនថា អ្នកដើរដួលប៉ុន្មានដងទេអ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើគឺក្រោកឈរហើយដើរទៅរកក្ដីស្រមៃត្រូវចាំថា បើអ្នកមិនបោះបង់ខ្លួនឯង គ្មានអ្នកណាបោះបង់អ្នកឡើយ។គ្រប់គ្នាតែងនិយាយថា ស្អែកថ្ងៃថ្មី អ្វីៗនឹងប្រសើរឡើង ប៉ុន្តែពាក្យមួយឃ្លានេះគ្រាន់តែជាពាក្យលើកទឹកចិត្តសម្រាប់មនុស្សព្រមចុះចាញ់ប៉ុណ្ណោះ។ ឆ្លងផុតយប់នេះជាថ្ងៃថ្មីពិតមែន ប៉ុន្តែមិនប្រាកដថា អ្វីគ្រប់យ៉ាងនឹងប្រសើរឡើងតាមអ្វីដែលយើងប៉ងឬរំពឹងទេ បើយើងមិនជំនះពុះពារនោះទេ អ្វីគ្រប់យ៉ាងក៏មិនអាចប្រសើរឡើងបានដែរ ប្រៀបបីដូចជា មនុស្សអ៊ីចឹង បើមនុស្សម្នាក់ខ្ជិលមិនស្វះស្វែងសម្រេចគោលដៅខ្លួនទេ មនុស្សម្នាក់នោះនឹងក្លាយជាមនុស្សបរាជ័យមិនអាចឈានដល់គោលដៅរបស់ខ្លួនជារៀងរហូតអ៊ីចឹងដែរ។ខ្ញុំ “ ឡាលីន” តែងគិតថា រឿងមួយនោះនឹងធ្វើឱ្យខ្ញុំបាត់បង់អ្វីគ្រប់យ៉ាងទាំង កេរ្តិ៍ឈ្មោះ កិត្តិយស ក្ដីស្រមៃជាដើម ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ វាបែរក្លាយជាបទពិសោធន៍មួយដែលខ្ញុំចងចាំមិនភ្លេច ទោះបីវាជាហេតុការណ៍ដែលគួរឱ្យខ្លាចក្នុងមួយឆាកមួយជីវិតរបស់ខ្ញុំក៏ដោយតែវាជាមេរៀនមួយអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំឈានដល់ចំណុចនេះបាន។៤ឆ្នាំមុន…កាលពីនៅវិទ្យាល័យ ខ្ញុំតែងយល់ថា ជីវិតនៅមហាវិទ្យាល័យប្រហែលជាអាចនឹងល្អប្រសើរជាងពេលរៀនវិទ្យាល័យ ប៉ុន្តែអ្វីទាំងនោះវាគ្រាន់តែជាការយល់ខុសរបស់ខ្ញុំទេ។ នេះជាឆ្នាំទី៣ នៃការសិក្សានៅសកលវិទ្យាល័យរបស់ខ្ញុំហើយ មួយប៉ប្រិចភ្នែក៣ឆ្នាំកន្លងផុតទៅ ពិតជាលឿនណាស់ រៀនផងធ្វើការផងនេះជាជីវិតដ៏សែនរីករាយរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំឈ្មោះ សុវណ្ណ ឡាលីនជានិស្សិតឆ្នាំទី៣នៃសកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទវិចិត្រសិល្បៈ ផ្នែកឌីហ្សាញ(រចនាម៉ូត)។ ក្ដីស្រមៃរបស់ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់រៀនឱ្យចប់មានការងារធ្វើ ជាពិសេសខ្ញុំសង្ឃឹមថា នឹងអាចដេគ័រហាងកាហ្វេមួយដែលជារបស់ខ្លួនឯង ហើយនឹងមើលថែម៉ាក់ឱ្យបានល្អ។សូរសំឡេងកណ្ដឹងរោទ៍បន្លឺឡើងប្រាប់ជាសញ្ញាថា ដល់ពេលបាយថ្ងៃត្រង់ហើយ…មនុស្សប្រុសម្នាក់មាឌមាំ រាងខ្ពស់ស្រឡះ សង្ហារដូចកូនកាត់ចិនបានដើរសម្ដៅមកតុអាហាររបស់ខ្ញុំរួចនិយាយ“សួស្ដី ខ្ញុំសុំអង្គុយដែរបានអត់?”“ចាសបាន!” ខ្ញុំងើយមើលមុខរបស់គាត់រួចក៏និយាយហើយញញឹមគាត់ឈ្មោះ វិទូ ជាសិស្សច្បងរៀនសាលាជាមួយគ្នា។ អ្នកណាមិនស្គាល់ជាកូនអ្នកមានដែលល្បីខាងពូកែញ៉ែស្រីលេខមួយប្រចាំសាលា គ្រាន់តែគាត់មកអង្គុយញ៉ាំបាយជាមួយខ្ញុំភ្លាមមានអារម្មណ៍ថា ដូចជាមិនសូវស្រួលចិត្តយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេហើយឱ្យស្រួលចិត្តម៉េច បើគេគ្រប់គ្នាកំពុងតែសម្លឹងមកមិនដាក់ភ្នែកអ៊ីចឹង។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំគិតថា [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">មិនថា អ្នកដើរដួលប៉ុន្មានដងទេអ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើគឺក្រោកឈរហើយដើរទៅរកក្ដីស្រមៃត្រូវចាំថា បើអ្នកមិនបោះបង់ខ្លួនឯង គ្មានអ្នកណាបោះបង់អ្នកឡើយ។<br>គ្រប់គ្នាតែងនិយាយថា ស្អែកថ្ងៃថ្មី អ្វីៗនឹងប្រសើរឡើង ប៉ុន្តែពាក្យមួយឃ្លានេះគ្រាន់តែជាពាក្យលើកទឹកចិត្តសម្រាប់មនុស្សព្រមចុះចាញ់ប៉ុណ្ណោះ។ ឆ្លងផុតយប់នេះជាថ្ងៃថ្មីពិតមែន ប៉ុន្តែមិនប្រាកដថា អ្វីគ្រប់យ៉ាងនឹងប្រសើរឡើងតាមអ្វីដែលយើងប៉ងឬរំពឹងទេ បើយើងមិនជំនះពុះពារនោះទេ អ្វីគ្រប់យ៉ាងក៏មិនអាចប្រសើរឡើងបានដែរ ប្រៀបបីដូចជា មនុស្សអ៊ីចឹង បើមនុស្សម្នាក់ខ្ជិលមិនស្វះស្វែងសម្រេចគោលដៅខ្លួនទេ មនុស្សម្នាក់នោះនឹងក្លាយជាមនុស្សបរាជ័យមិនអាចឈានដល់គោលដៅរបស់ខ្លួនជារៀងរហូតអ៊ីចឹងដែរ។<br>ខ្ញុំ “ ឡាលីន” តែងគិតថា រឿងមួយនោះនឹងធ្វើឱ្យខ្ញុំបាត់បង់អ្វីគ្រប់យ៉ាងទាំង កេរ្តិ៍ឈ្មោះ កិត្តិយស ក្ដីស្រមៃជាដើម ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ វាបែរក្លាយជាបទពិសោធន៍មួយដែលខ្ញុំចងចាំមិនភ្លេច ទោះបីវាជាហេតុការណ៍ដែលគួរឱ្យខ្លាចក្នុងមួយឆាកមួយជីវិតរបស់ខ្ញុំក៏ដោយតែវាជាមេរៀនមួយអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំឈានដល់ចំណុចនេះបាន។<br>៤ឆ្នាំមុន…<br>កាលពីនៅវិទ្យាល័យ ខ្ញុំតែងយល់ថា ជីវិតនៅមហាវិទ្យាល័យប្រហែលជាអាចនឹងល្អប្រសើរជាងពេលរៀនវិទ្យាល័យ ប៉ុន្តែអ្វីទាំងនោះវាគ្រាន់តែជាការយល់ខុសរបស់ខ្ញុំទេ។ នេះជាឆ្នាំទី៣ នៃការសិក្សានៅសកលវិទ្យាល័យរបស់ខ្ញុំហើយ មួយប៉ប្រិចភ្នែក៣ឆ្នាំកន្លងផុតទៅ ពិតជាលឿនណាស់ រៀនផងធ្វើការផងនេះជាជីវិតដ៏សែនរីករាយរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំឈ្មោះ សុវណ្ណ ឡាលីនជានិស្សិតឆ្នាំទី៣នៃសកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទវិចិត្រសិល្បៈ ផ្នែកឌីហ្សាញ(រចនាម៉ូត)។ ក្ដីស្រមៃរបស់ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់រៀនឱ្យចប់មានការងារធ្វើ ជាពិសេសខ្ញុំសង្ឃឹមថា នឹងអាចដេគ័រហាងកាហ្វេមួយដែលជារបស់ខ្លួនឯង ហើយនឹងមើលថែម៉ាក់ឱ្យបានល្អ។<br>សូរសំឡេងកណ្ដឹងរោទ៍បន្លឺឡើងប្រាប់ជាសញ្ញាថា ដល់ពេលបាយថ្ងៃត្រង់ហើយ…<br>មនុស្សប្រុសម្នាក់មាឌមាំ រាងខ្ពស់ស្រឡះ សង្ហារដូចកូនកាត់ចិនបានដើរសម្ដៅមកតុអាហាររបស់ខ្ញុំរួចនិយាយ<br>“សួស្ដី ខ្ញុំសុំអង្គុយដែរបានអត់?”<br>“ចាសបាន!” ខ្ញុំងើយមើលមុខរបស់គាត់រួចក៏និយាយហើយញញឹម<br>គាត់ឈ្មោះ វិទូ ជាសិស្សច្បងរៀនសាលាជាមួយគ្នា។ អ្នកណាមិនស្គាល់ជាកូនអ្នកមានដែលល្បីខាងពូកែញ៉ែស្រីលេខមួយប្រចាំសាលា គ្រាន់តែគាត់មកអង្គុយញ៉ាំបាយជាមួយខ្ញុំភ្លាមមានអារម្មណ៍ថា ដូចជាមិនសូវស្រួលចិត្តយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេហើយឱ្យស្រួលចិត្តម៉េច បើគេគ្រប់គ្នាកំពុងតែសម្លឹងមកមិនដាក់ភ្នែកអ៊ីចឹង។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំគិតថា ប្រហែលមកពីខ្ញុំគិតច្រើនហើយ មនុស្សដែលជាកូនអ្នកមានដូចគាត់ម៉េចនឹងអាចមកចាប់អារម្មណ៍នឹងមនុស្សស្រីធម្មតាៗដូចខ្ញុំទៅ ជាពិសេស គាត់ក៏មិនមែនជាប្រភេទមនុស្សប្រុសដែលខ្ញុំចូលចិត្តដែរ។<br>តាំងពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំក៏តែងតែជួបគាត់ជារឿយៗមិនថា ពេលទៅញ៉ាំបាយ ពេលរៀនឬក៏ទៅណាទេ គឺតែងតែជួបគាត់រហូតហ្មង។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីបានស្គាល់គាត់មក ខ្ញុំគិតថា គាត់ដូចមិនមែនជាមនុស្សប្រុសដែលគ្រប់គ្នាតែងនិយាយផង មើលទៅគាត់ឡើងសុភាព ហើយពូកែហ្មត់ចត់ទៀត។<br>១ សប្ដាហ៍ក្រោយមក<br>“ឡាលីន” សំឡេងធំគ្រលរដង្ហោយហៅខ្ញុំពីក្រោយពេលដែលខ្ញុំដើរចេញពីថ្នាក់រៀន<br>“ សិស្សច្បង! ហៅខ្ញុំមានការអីមែន?” ខ្ញុំងាកក្រោយហើយតបទៅបុរសដែលកំពុងតែកាន់តែទឹកដោះគោនៅនឹងដៃ។<br>“គឺបងគ្រាន់តែអញ្ជើញឡាលីនញ៉ាំបាយ បានអត់?” គាត់និយាយមកកាន់ខ្ញុំបែបប្រាកដប្រជា<br>“អញ្ជើញខ្ញុំ?” ខ្ញុំយកដៃចង្អុលខ្លួនឯងហើយឆ្លើយទាំងងឿងឆ្ងល់នឹងការអញ្ជើញរបស់គាត់ ព្រោះអីមនុស្សទើបតែស្គាល់គ្នាមិនទាន់បានកន្លះខែផង ហើយអត់សូវជិតស្និទ្ធិទៀត។ គាត់បែរជាអញ្ជើញខ្ញុំញ៉ាំបាយមិនឱ្យឆ្ងល់យ៉ាងម៉េច?<br>“បាទ! មានអញ្ជើញនរណាទៀត បើនៅទីនេះមានតែបងនិងឡាលីនហ្នឹង” គាត់និយាយហើយញញឹម។ “បងគ្រាន់តែចង់ធ្វើជាមិត្តជាមួយឡាលីនអត់បានដែរមែន?”<br>“មិនមែនអ៊ីចឹងទេ សិស្សច្បង។ ខ្ញុំគ្រាន់តែរាងចម្លែកបន្តិច។”<br>“អ៊ីចឹងបងសម្រេចថា ឡាលីនយល់ព្រមហើយណា៎។ ល្ងាចជួបគ្នា លាសិនហើយ សិស្សប្អូនសំណព្វចិត្ត។” និយាយចប់គាត់ក៏ដើរទៅបាត់<br>“តែ… ខ្ញុំមិនបានថា យល់ព្រមឯណា ហ្ហើយ…។ សំណាងហើយ ដែលល្ងាចមិនត្រូវទៅធ្វើការ កុំអីច្បាស់ជាស្លាប់មិនខាន។”<br>ពេលល្ងាច…<br>“សុំទោសផង សិស្សច្បងដែលខ្ញុំមកយឺត។” ខ្ញុំដកដង្ហើមមិនដល់គ្នារួចនិយាយទាំងដង្ហក់ព្រោះតែខ្ញុំរត់មកខ្លាចមកមិនទាន់ការណាត់របស់សិស្សច្បង<br>“មិនអីទេ បងក៏ទើបតែមកដែរ” គាត់ញញឹម<br>“អូនឯងចង់ញ៉ាំអី បងអត់ទាន់បានកុម្ម៉ង់ទេ។” គាត់បានហុចសៀវភៅមុខម្ហូបឱ្យខ្ញុំ<br>“សិស្សច្បង កុម្ម៉ង់ទៅ ខ្ញុំញ៉ាំអីក៏បានដែរ។” ខ្ញុំនិយាយហើយរុញសៀវភៅមុខម្ហូបឱ្យគាត់វិញ<br>“ចឹងក៏បាន។”<br>១០នាទីក្រោយមក…<br>“អធ្យាស្រ័យបង” អ្នករត់តុម្នាក់និយាយគួរសម ព្រោះគាត់ត្រូវដាក់ម្ហូបមកលើតុខ្ញុំតបជាការគោរព<br>“ចាស បង”<br>“ឡាលីន បងមានរឿងចង់និយាយជាមួយអូនឯង។” គាត់ដាក់ស្លាបព្រាចុះ រួចក៏និយាយព្រមជាមួយនឹងទឹកមុខហ្មត់ចត់និងប្រាកដប្រជា<br>“មានរឿងអីឱ្យខ្ញុំជួយមែន? សិស្សច្បង” ខ្ញុំឆ្លើយតបទៅគាត់ហាក់មិនទាន់ច្បាស់នឹងសម្ដីរបស់គាត់<br>“បងសុំនិយាយតាមត្រង់ហើយអ៊ីចឹង ឡាលីន..អូនឯង…អាចធ្វើជាមិត្តស្រីរបស់បងបានអត់?” គាត់បានសម្លឹងមកខ្ញុំមិនដាក់ភ្នែកហាក់បីជាកំពុងរងចាំចម្លើយរបស់ខ្ញុំជាយូរមកហើយ។<br>ខេះៗ… សំឡេងក្អករបស់ខ្ញុំបានបន្លឺឡើងហាក់នឹកស្មានមិនដល់នឹងសំណួរដែលគាត់បានសួរ។ ខ្ញុំក៏លើកទឹកមកក្រេបផ្សើមបំពង់ក រួចនិយាយបន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ៖<br>“សិស្សច្បង ខ្ញុំអរគុណបងដែលបានប៉ាវ(អញ្ជើញ)បាយខ្ញុំល្ងាចនេះ ប៉ុន្តែខ្ញុំអត់អាចធ្វើជាមិត្តស្រីរបស់បងបានទេ ខ្ញុំពិតជាសុំទោសណាស់ សិស្សច្បង” ខ្ញុំនិយាយបដិសេធដោយមានការគោរពទៅកាន់រៀមច្បង<br>“កើតអី ម៉េចក៏មិនអាច??” ទឹកមុខរបស់គាត់ប្រែទៅជាស្រពោន<br>“ខ្ញុំមិនដែលគិតចង់បានសង្សារទេហើយខ្ញុំគិតថា ពួកយើងធ្វើជាមិត្តនឹងគ្នាល្អស្រាប់ទៅហើយ ។”<br>“មិនអីទេ ជាមិត្តនឹងគ្នាក៏បាន ចាត់ទុកថា ពាក្យអម្បាញ់មិញ បងមិនបាននិយាយទៅចុះ ទោះបីជាឡាលីនមិនស្រឡាញ់បង ប៉ុន្តែឡាលីនមិនអាចហាមបងមិនឱ្យស្រឡាញ់ឡាលីនបានទេ។”<br>ខ្ញុំញញឹម ព្រោះគាំងនឹងចម្លើយរបស់គាត់។<br>មោហ៍បាំង…<br>ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់មិនចាំបាច់មានហេតុផល<br>ចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមក សិស្សច្បងបានធ្វើរឿងជាច្រើនដែលខ្ញុំស្មានមិនដល់គឺគាត់តែងតែចាំខ្ញុំចេញពីរៀន ទៅញ៉ាំបាយថ្ងៃត្រង់ជាមួយគ្នា ជាពិសេសគាត់ក៏ចាប់ផ្ដើមមិនធ្វើចរិតជាព្រាននារីដូចពីមុនទៀតហើយ។ ទោះបីជាខ្ញុំមិនបានស្រឡាញ់គាត់ ប៉ុន្តែក៏មានចិត្តរំភើបខ្លះដែរ នៅពលគាត់បានធ្វើរឿងជាច្រើនដើម្បីខ្ញុំ។<br>នៅថ្ងៃមួយ ពេលចេញពីធ្វើការមានមនុស្សប្រុសមួយក្រុមដើរតាមខ្ញុំ ហាក់បីដូចជា ខុសពីធម្មតា។ នៅពេលនោះខ្ញុំក៏ខំដើរឱ្យលឿនស្រាប់តែមនុស្សម្នាក់ចាប់ដៃខ្ញុំ ហើយនិយាយថា៖<br>“ ហេ ! អូនស្រីទៅណាហ្នឹង យប់ថ្មើរនេះហើយដើរតែម្នាក់ឯងចាំបងជូនទៅផ្ទះ។” ពួកគេនិយាយហើយងាកមើលមុខគ្នារួចញញឹម<br>“លែងដៃខ្ញុំ។” ខ្ញុំនិយាយទាំងភិតភ័យយ៉ាងខ្លាំងមិនដឹងថា ត្រូវធ្វើយ៉ាងណាទេពេលហ្នឹងអ្ហ៎!<br>“ផ្ទះនៅណា ចាំបងជូនទៅ។” ពួកគេនៅបន្តនិយាយហើយចាប់ដៃខ្ញុំកាន់តែខ្លាំង<br>ខ្ញុំក៏បានស្រែកឱ្យគេជួយ ប៉ុន្តែហាក់មិនមាននរណាម្នាក់ឆ្លើយតបនឹងការហៅជំនួយរបស់ខ្ញុំទេ ស្រាប់តែពេលនោះមានមនុស្សម្នាក់ចេញពីខាងណាមិនដឹង បានវាយពួកនោះឱ្យរត់អស់រលីង។ ពេលខ្ញុំបើកភ្នែកភ្លាមបានឃើញសិស្សច្បង ខ្ញុំក៏ស្ទុះទៅឱបគាត់យ៉ាងណែនព្រោះបើគាត់មកមិនទាន់ទេ មិនដឹងថាខ្ញុំនឹងទៅជាយ៉ាងណាទេ។ នៅពេលនោះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់គិតអ្វីមិនចេញទេ ហើយខ្ញុំខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង។<br>មួយសន្ទុះក្រោយមក…<br>“ញ៉ាំទឹកសិនទៅ” គាត់បានហុចទឹកមួយដបមកឱ្យខ្ញុំ<br>ខ្ញុំទទួលរួចនិយាយ “ថ្ងៃនេះពិតជាអរគុណសិស្សច្បងខ្លាំងណាស់ដែលបានជួយខ្ញុំ ខ្ញុំមិនដឹងនឹងត្រូវសងគុណបងយ៉ាងម៉េចទេ។”<br>“ឱ្យតែឡាលីនមិនកើតអី បងក៏សប្បាយចិត្តដែរ” គាត់និយាយមកកាន់ខ្ញុំដោយទឹកមុខរីករាយ<br>“បើសិនជាបងមានអីឱ្យខ្ញុំជួយអាចប្រាប់ខ្ញុំបាន ឱ្យតែបងប្រាប់ខ្ញុំនឹងជួយបងឱ្យអស់លទ្ធភាព។”<br>“បងមិនចង់បានអីទេ គ្រាន់តែចង់ឱ្យឡាលីនសាកស្រឡាញ់បងបានអត់?”<br>“ចាស?” ខ្ញុំឆ្លើយគំហកទៅកាន់គាត់<br>“ហ៊ឹម… បងនិយាយលេងទេកុំយកដាក់ក្នុងចិត្តអី យប់អ៊ីចឹងមិនសូវសុវត្ថិភាពប៉ុន្មានទេ ចាំបងជូនទៅផ្ទះ ”<br>“អរគុណបងម្ដងទៀត សិស្សច្បង”<br>“បាទ”<br>ស្អែកឡើង នៅសាលា…<br>“សួស្ដី ឡាលីន!”<br>“ចាស សួស្ដីសិស្សច្បង” ខ្ញុំងាកទៅរកគាត់ហើយនិយាយទាំងទឹកមុខរួសរាយរាក់ទាក់<br>“យប់មិញអត់អីណាហី? នៅភ័យទៀតអត់?” គាត់សួរហាក់បីដូចជាកំពុងបារម្ភនឹងខ្ញុំ<br>“ចាស អត់អីទេ សិស្សច្បង ខ្ញុំលែងអីហើយ”<br>“បងគិតថា អូនឯងគួរតែធ្វើការយប់អ៊ីចឹងទៅ វាមិនសុវត្ថិភាពទេ”<br>“ខ្ញុំប្រហែលជាត្រូវឈប់មែនហើយ ព្រោះខ្ញុំជិតរកបានការងារថ្មីហើយ។”<br>“មែនហី?”<br>“ចាស “ ខ្ញុំញញឹម<br>“អបអរផងណា ពេលបងឮអ៊ីចឹង គ្រាន់ធូរទ្រូងបន្តិច” គាត់យកដៃរឹតទ្រូងហើយនិយាយទាំងដែលមើលទៅទឹកមុខគាត់សប្បាយចិត្ត មិនចាញ់ខ្ញុំប៉ុន្មានទេ។<br>“អរគុណសិស្សច្បង ប្រហែលទាល់តែ២ ៣ខែទៀតហ៎។”<br>“ម៉េចក៏យូរម្ល៉េះ?”<br>“ខ្ញុំមិនសូវដឹងដែរ តែលោកគ្រូគាត់ថា គេអត់ទាន់ចង់ឌីហ្សាញហាងហ្នឹងឥឡូវទេ អ៊ីចឹងទៅ ខ្ញុំនៅតែធ្វើការយប់ដដែល ទាល់តែគេព្រមបានខ្ញុំឈប់”<br>“អ៊ីចឹងចាប់ពីពេលនេះទៅ ចាំបងអ្នកជូនឡាលីនទៅផ្ទះពេលចេញពីធ្វើការ”<br>“ខ្ញុំគិតថា មិនបាច់ក៏បានដែរ ខ្ញុំមិនចង់រំខានសិស្សច្បងទៀតទេ” ខ្ញុំឆ្លើយបដិសេធ<br>“បងគិតថា ចាំបងអ្នកជូនទៅផ្ទះវិញ ក្រែងឡាលីនចង់សងបងហី? អ៊ីចឹងឱ្យបងជូនទៅផ្ទះទៅ មិនបាច់និយាយទៀតទេ សម្រេចអ៊ីចឹងហើយ”<br>នៅផ្ទះឡាលីន…<br>ហ៊ឹម…ខ្ញុំដកដង្ហើមធំហើយគិតពីអ្វីដែលបានកើតឡើង។ ហេតុអីក៏គាត់ល្អដាក់ខ្ញុំម្ល៉េះហ្ន? ទាំងដែលខ្ញុំគ្មានអ្វីគ្រប់យ៉ាងទាំងឋានៈ មុខមាត់ ការស្លៀកពាក់មិនស្មើនឹងសង្សារមុនៗគាត់ផងហ្នឹង! ហ្ហើយ… តែពេលដែលគិតដល់គាត់ម្ដងៗ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា បើប្រៀបធៀបជាមួយមនុស្សប្រុសដទៃ គាត់មើលទៅខុសពីគេ ទោះបីជាគាត់ធ្លាប់មានប្រវត្តិមិនល្អក៏ដោយ តែឥឡូវគាត់មិនដូចពីមុនផង។ តើខ្ញុំគួរតែផ្ដល់ឱកាសឱ្យគាត់ម្ដងដែរឬអត់ហ្ន? ខ្ញុំធ្លាប់ឮគេនិយាយថា ស្រឡាញ់គ្នាមិនបាច់គិតពីអតីតកាលទេ តើខ្ញុំគួរធ្វើយ៉ាងម៉េចហ្ន? ណ្ហើយ! ឈប់គិតច្រើនហើយដេកទៅឡាលីន បើស្រឡាញ់គេផ្ដល់ឱកាសឱ្យគេម្ដងទៅ មើលទៅដូចជាគ្មានខាតអីផង។ អូខេ សម្រេចអ៊ីចឹងហើយ។<br>ស្អែកឡើង…<br>ស្គាល់រសស្នេហ៍នៅគ្រាស្រឡាញ់ៗៗ ចិត្តស្រីចុះចាញ់ជាឈ្លើយ ស្រី…លះបង់គ្មានសល់អ្វីឡើយ ពេលប្រុសថ្នាក់ថ្នមកៀកកើយ បងជាខ្នើយដួងចិត្ត។ ស្គាល់រសស្នេហ៍នៅគ្រាបងថ្នមៗៗ លួងលោមបីបមឱបរឹត…<br>ខ្ញុំកំពុងតែលង់នៅក្នុងបទចំរៀងម៉ោងរោទ៍របស់ខ្ញុំដែលជាសំនៀងដើមរបស់ អ្នកស្រី រស់សេរីសុទ្ធាតែដល់ពេលបើកភ្នែកហើយទាញទូរសព្ទមើលម៉ោង អីគេហ៍ នេះម៉ោង៨ កន្លះហើយ រវល់តែដេកគិត ឃើញអត់ឥឡូវដេកខកទាល់តែបាន។<br>៣៥នាទីក្រោយមក នៅសាលា…<br>“ឡាលីន ម៉េចក៏ថ្ងៃនេះមករៀនយឺតម្ល៉េះ?”<br>“អ៎! គឺខ្ញុំគេងយប់ជ្រៅទើបមករៀនយឺតសិស្សច្បង។ ចុះសិស្សច្បងមករកខ្ញុំមានការអីដែរមែន?”<br>“អ៊ឹម បងយកទឹកដោះគោនិងនំបុ័ងមកឱ្យអូនឯងហ្នឹងអ្ហាះ!” គាត់និយាយហើយក៏ហុចថង់មួយមកឱ្យខ្ញុំ<br>“ចាស! អរគុណច្រើនសិស្សច្បង” ខ្ញុំទទួលហើយញញឹម<br>“អ៊ីចឹង បងទៅសិនហើយណា៎។”<br>“សិស្សច្បង…”<br>“បាទ!”<br>“គឺល្ងាចនេះ បងទំនេរឬអត់? ខ្ញុំ…អ៊ឹម… មានរឿង…ចង់ប្រាប់សិស្សច្បង។”<br>“បាទ សម្រាប់ឡាលីនបងទំនេររហូតហ្នឹង”<br>“អ៊ីចឹងល្ងាចជួបគ្នានៅហាងកាហ្វេជិតសាលាណា”<br>“បាទ! អ៊ីចឹងបងទៅហើយណា៎”<br>“ចាស!”<br>នៅហាងកាហ្វេ…<br>“ឡាលីន ញ៉ាំ Ice-Latte មែន? បងកុម្ម៉ង់រួចហើយ។”<br>“ចាស! អរគុណសិស្សច្បង។”<br>“និយាយអ៊ីចឹង ឡាលីនមានអីចង់ប្រាប់បងមែន?”<br>“ចាស ខ្ញុំ…ចង់សួរបងថា តើពាក្យដែលបងនិយាយពីមុននៅយកជាការណ៍ទៀតអត់?”<br>“ពាក្យអីគេ?” គាត់ងឿងឆ្ងល់នឹងសំណួរដែលគ្មានក្បាលគ្មានកន្ទុយរប់សខ្ញុំ<br>“គឺបងនិយាយថា ឱ្យខ្ញុំសាកស្រឡាញ់សិស្សច្បងអ្ហ៎។” ខ្ញុំឱនមុខចុះហើយនិយាយដោយមានអារម្មណ៍រាងភ័យបន្តិចដែរ។<br>“ឡាលីនព្រមធ្វើមិត្តស្រីបងហើយមែន?” គាត់និយាយដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល<br>“បើសិន…នៅយកជាការណ៍ ខ្ញុំព្រម”<br>“អរគុណឡាលីនដែលព្រមទទួលយកបង បងសន្យាថា មិនធ្វើឱ្យឡាលីនពិបាកចិត្តដោយសារបងទេ។” គាត់ស្ទុះមកឱបហើយហើយនិយាយ<br>“ខ្ញុំក៏អរគុណបងដែលតែងតែនៅក្បែរខ្ញុំរហូតមក” ខ្ញុំយកដៃអង្អែលខ្នងគាត់ថ្នមៗ<br>ខ្ញុំមិនដឹងថា ចាប់ផ្ដើមតាំងពីពេលណាទេដែលខ្ញុំស្រឡាញ់គាត់ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថា គាត់ជាមនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលខ្ញុំអាចទុកចិត្តបាន ប្រហែលតាំងពីថ្ងៃដែលគាត់ជួយខ្ញុំ ឬក៏តាំងពីមុនហ្នឹងទៀតខ្ញុំមិនដឹងទេ ប៉ុន្តែឥឡូវគាត់ជាមនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលខ្ញុំស្រឡាញ់មិនអាចខ្វះបាន មិនខ្វល់ថា គាត់ធ្លាប់មានអតីតកាលយ៉ាងម៉េចខ្លះទេ ខ្ញុំទទួលយកទាំងអស់។ អាចនិយាយបានថា ស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់មិនចាំបាច់មានហេតុផលអីច្រើនទេ ដឹងត្រឹមថា ខ្ញុំស្រឡាញ់គាត់ គាត់ស្រឡាញ់ខ្ញុំ ខ្ញុំត្រូវការគាត់ គាត់ត្រូវការខ្ញុំ ប៉ុណ្ណឹងគ្រប់គ្រាន់ហើយ។<br>វាបានកន្លងផុតទៅប្រហែលជា ៣ខែហើយដែលខ្ញុំនិងគាត់បានទាក់ទងគ្នា ពួកយើងតែងតែទៅញ៉ាំបាយជាមួយគ្នា ដើរលេង គាត់ជូនខ្ញុំទៅផ្ទះ ទៅធ្វើការងារសាលា(Project) ជាដើម អ្វីគ្រប់យ៉ាងបានដំណើរការទៅយ៉ាងរលូន ខ្ញុំពិតជាមានក្ដីសុខអណាស់ តាំងពីបានគាត់មកធ្វើជាសង្សារ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា វាបែបហ្នឹងរហូតទៅចុះ។<br>“ឡាលីន មកនេះមួយភ្លែត”<br>“ចាស លោកគ្រូ”<br>“គឺគម្រោងដែលលោកគ្រូប្រាប់ឯងលើកមុន ឥឡូវម្ចាស់គេចង់ដំណើរការហើយ ឯងសាកទាក់ទងទៅខាងគេមើល លោកគ្រូបានប្រាប់គេថា ឯងជាសិស្សពូកែផ្នែកយើងទើបគេឱ្យឯងសាកទៅរចនាហាងគេហ្នឹង គេបើកហាងកាហ្វេមួយកន្លែង ប៉ុន្តែឥឡូវគេចង់បើកមួយកន្លែងទៀត រឿងម៉ូតឯងទាក់ទងគេខ្លួនឯងទៅ លោកគ្រូសង្ឃឹមថា ឯងមិនធ្វើឱ្យលោកគ្រូបាក់មុខទេណា”<br>“ចាស! អរគុណលោកគ្រូ ខ្ញុំនឹងមិនធ្វើឱ្យលោកគ្រូអស់សង្ឃឹមទេ” ខ្ញុំលើកដៃសំពះហើយនិយាយទាំងសប្បាយចិត្តព្រមទាំងទទួលនៅនាមប័ណ្ណរបស់ម្ចាស់ហាងកាហ្វេនោះ។<br>“អ៊ីចឹងលោកគ្រូមានការណ៍ ទៅមុនហើយណា ចាំទាក់ទងទៅគេផង កាន់តែលឿនកាន់តែល្អកុំឱ្យគេចាំ”<br>“ចាស លោកគ្រូ”<br>ពេលថ្ងៃត្រង់នៅអាហារដ្ឋានសាលា…<br>“អូនឯងមើលទៅដូចជាសប្បាយចិត្តដល់ហើយ”<br>“ត្រូវតែអ៊ីចឹងហើយ គម្រោងដែលអូនបានប្រាប់បងហើយកាលពីលើកមុនឥឡូវចាប់ផ្ដើមដំណើរការហើយ”<br>“អ៊ីចឹងតើបានសប្បាយចិត្ត” គាត់យកដៃមកអង្អែលក្បាលខ្ញុំថ្នមៗ<br>“បង ល្ងាចហ្នឹងអូនត្រូវទៅជួបគាត់និយាយពីការរចនាហាងកាហ្វេរបស់គាត់ បងឯងអូនទៅបន្តិចបានអត់?”<br>“អូ! ល្ងាចហ្នឹងអ្ហ៎ បងខ្លាចតែអត់បានទេដឹង បងរវល់ អូនឯងទៅខ្លួនឯងបានអត់? ចាំពេលនិយាយគ្នាហើយ ចាំបងទៅទទួលវិញ? អូខេអត់?”<br>“ចាស អ៊ីចឹងក៏បាន ចឹងល្ងាចកុំភ្លេចមកយកអូនណា”<br>“បាទ បងដឹងហើយ”<br>Level coffee shop ម៉ោង ៥ :១០នាទីរសៀល…<br>ខ្ញុំដើរចូលទៅក្នុងហាងកាហ្វេនោះ មើលពីក្រៅឡើងសាមញ្ញ តែដល់ពេលចូលទៅខាងក្នុងមានអារម្មណ៍ថា បរិយាកាសនៅហាងកាហ្វេនេះឡើងប្លែកខុសពីហាងដទៃ សូម្បីតែការរៀបចំកន្លែងអង្គុយ ការតុបតែងហាង ជាពិសេសការប្រើប្រាស់ពណ៌សម្រាប់ដេគ័រហាងក៏អាចមើលដឹងដែរថា ម្ចាស់ហាងប្រហែលជាមនុស្សដែលឯករាជ្យ ហើយចូលចិត្តធ្វើអ្វីដែលថ្មីហើយមើលទៅ។<br>“សួស្ដីបង បងត្រូវការកុម្ម៉ង់ភេសជ្ជៈអីដែរ?” សំឡេងសែនស្រទន់ចេញពីកន្លែងorder(កុម្ម៉ង់)សួរមកកាន់ខ្ញុំ<br>“ អត់ទោសបង ខ្ញុំមករកម្ចាស់ហាងកាហ្វេនេះបង”<br>“ចាស បងអញ្ជើញអង្គុយលេងសិន មេគាត់នៅខាងក្នុងចាំខ្ញុំទៅប្រាប់គាត់ឱ្យ។”<br>“ចាស! អរគុណច្រើនបង!”<br>“បង ពិសារទឹកសិន”<br>មើលទៅ សេវាកម្មនៅហាងនេះល្អម្យ៉ាងចង់ជួបម្ចាស់ហាងដល់ហើយ ប្រហែលគាត់ជាមនុស្សពូកែណាស់ហើយសូម្បីតែកូនចៅក៏ពូកែ។<br>មួយសន្ទុះក្រោយមក…<br>“សួស្ដីអូន បងឈ្មោះ ពិសុទ្ធជាម្ចាស់កាហ្វេនៅទីនេះ” សំឡេងមនុស្សប្រុសវ័យប្រមាណជាម្ភៃឆ្នាំជាងបាននិយាយមកកាន់ខ្ញុំ<br>“ ចាស សួស្ដីបង ខ្ញុំឈ្មោះឡាលីនជានិស្សិតឆ្នាំទី៣ នៅសាលាភូមិន្ទវិចិត្រសិល្បៈដែលលោកគ្រូគាត់បាននិយាយប្រាប់បង” ខ្ញុំលើកដៃសំពះនិងណែនាំខ្លួនព្រោះពួកយើងទើបតែជួបគ្នាដំបូង<br>“បាទ តើអូនគិតយ៉ាងណាដែរចំពោះហាងកាហ្វេរបស់បង?”<br>“សម្រាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំគិតថា ការរៀបចំក៏ដូចជាការចនាម៉ូតនៅទីនេះគឺមានលក្ខណៈខុសពីកាហ្វេដទៃ ចុះហាងថ្មីដែលបងចង់ឱ្យដេគ័រហ្នឹង បងចង់បានបែបណាដែរ?”<br>“គឺបងចង់ឱ្យវាមើលទៅមានលក្ខណៈដូចនឹងហាងនេះដែរ ប៉ុន្តែអាចថា មើលទៅអត់សាំភ្នែកនិងពណ៌រាងស្រស់ជាងនឹងបន្តិច”<br>“ចាស ចឹងខ្ញុំនឹងរៀបចំរចនាតាមអ្វីដែលបងបាននិយាយ ចាំសប្ដាហ៍ក្រោយខ្ញុំនឹងយកមកឱ្យបងមើល បន្ទាប់ពីនោះបងអាចសម្រេចចិត្តកែក៏ដូចជារៀបចំដេគ័របានហើយ។”<br>“បាទ អរគុណច្រើនអូន”<br>“ចាស អ៊ីចឹងបើអស់ការណ៍អីហើយ ខ្ញុំសុំទៅវិញសិនហើយណា៎បង”<br>“បាទ! តាមសម្រួលអូន”<br>“ចាស ជម្រាបលាបង”<br>“បាទ ជម្រាបលា”<br>៣០នាទីក្រោយមក…<br>នេះម៉ោងជិត៨ហើយ បងវិទូនៅមិនទាន់មកយកខ្ញុំទៀត ខ្ញុំគួរតែខលទៅសួរគាត់សិន។<br>“បងឯងនៅណា?” ខ្ញុំសួរទៅគាត់ទាំងអារម្មណ៍មិនសូវល្អ<br>“បងនៅផ្ទះមិត្តភក្តិបង”<br>“ចុះបងឯងអត់មកយកអូនទេ?”<br>“អ៎! បងភ្លេច បងរវល់តែធ្វើកិច្ចការសាលាជាមួយមិត្តភក្តិ បងជូនអូនទៅផ្ទះអត់កើតទេ ពេលអូនឯងទៅដល់ផ្ទះខលប្រាប់ផងណា អ៊ីចឹងប៉ុណ្ណឹងបានហើយ”<br>ទឺតៗ… សូរសំឡេងកាត់ផ្ដាច់ទូសរព្ទទាំងពីរក៏បានដាច់<br>ណ្ហើយ…ខ្ញុំមិនទាន់បាននិយាយអីផង គាត់ចុចបិទទូរសព្ទបាត់ ប្រហែលជាថ្ងៃហ្នឹងគាត់រវល់ខ្លាំងណាស់ហើយបានជាគាត់ភ្លេចអ៊ីចឹង។<br>មួយសប្ដាហ៍ក្រោយមក…<br>នៅហាងកាហ្វេពិសុទ្ធ<br>“បងមើលសិនទៅ នេះជាម៉ូតដែលខ្ញុំបានច្នៃឱ្យបង បងអាចសាកមើលសិនបើបងពេញចិត្តឬមិនពេញចិត្តត្រង់កន្លែងណាអាចប្រាប់ខ្ញុំបាន”<br>“អ៊ឹម… បងចង់បានម៉ូតបែបនេះ ប៉ុន្តែបងចង់ប្ដូរវាបន្តិចព្រោះមើលទៅដូចជាពណ៌ពេកហើយ អាចបន្ថយជាងនេះបន្តិចបានអត់?”<br>“ចាស! បានអត់អីទេបង ចុះមានកន្លែងត្រូវការទៀតអត់?”<br>“ដូចជាអត់មានទេ”<br>“អ៊ីចឹងបើអត់មានអីកែទេ អាចចាប់ផ្ដើមរចនាបានហើយ ប្រហែលជា១ខែទៅ២ខែ ហាងរបស់បងនឹងអាចបើកដំណើរការហើយ”<br>“បាទ អ៊ីចឹងសម្រេចចឹងចុះ”<br>ខ្ញុំនិងបងពិសុទ្ធក៏ចាប់ផ្ដើមស្គាល់គ្នា ចំណង់ចំណូលចិត្តក៏ស្រដៀងគ្នា គាត់អញ្ជើញខ្ញុំញ៉ាំបាយ ទោះបីជាពួកយើងទើបតែស្គាល់គ្នា ប៉ុន្តែពួកយើងមើលទៅដូចជា បានស្គាល់គ្នារាប់ឆ្នាំអ៊ីចឹង។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តដែលមានមិត្តភក្តិដែលយល់ចិត្តខ្ញុំអ៊ីចឹង។ ចំណែកឯ ការរចនាហាងថ្មីរបស់បងពិសុទ្ធ វាបានដំណើរការប្រហែលជាជិតមួយខែហើយ នៅសល់ពេលប្រហែលជាជាងកន្លះខែទៀត អាចបើកដំណើរការបានហើយ។<br>“ឡាលីន អូនឯងចេញពីធ្វើការនៅ?” បងវិទូគាត់មកយកខ្ញុំចេញពីធ្វើការ<br>“តិចទៀតដល់ម៉ោងហើយ ចាំតិចទៀត”<br>“បាទ ”<br>បងវិទូបានសម្លឹងមើលទៅមុខបងពិសុទ្ធមិនដាក់ភ្នែក ខ្ញុំខ្លាចតែគាត់យល់ច្រឡំហេ ព្រោះអីគេចេញពីធ្វើការអស់នៅសល់តែខ្ញុំនិងគាត់ពីរនាក់។<br>“បងពិសុទ្ធ ចាំខ្ញុំណែនាំឱ្យស្គាល់។ នេះជាបងវិទូគាត់ជាសង្សាររបស់ខ្ញុំ”<br>“បងវិទូ នេះបងពិសុទ្ធ គាត់ជាម្ចាស់កាហ្វេដែលខ្ញុំធ្លាប់និយាយប្រាប់បង”<br>ពួកគាត់ទាំងពីរបានចាប់ដៃគ្នាទៅវិញទៅមកហើយញញឹម។<br>“បងពិសុទ្ធ ខ្ញុំនិងបងវិទូទៅសិនហើយណា ព្រោះអីដល់ម៉ោងចេញពីធ្វើការដែរហើយ”<br>“បាទ”<br>៣ថ្ងៃក្រោយមក…<br>នៅហាងកាហ្វេពិសុទ្ធ…<br>“សួស្ដីបង បងត្រូវការកុម្ម៉ង់ភេសជ្ជៈអីដែរ?”<br>“អូនចង់ញ៉ាំអី ហៅមក បងយកដូចអូនដែរ”<br>“សំឡេងនេះស្ដាប់ទៅដូចប្រហែលៗ” ពិសុទ្ធគិតក្នុងចិត្ត<br>“បងយកតែទឹកដោះគោ២កែវមកអ៊ីចឹង”<br>“ចាស បងអញ្ជើញទៅអង្គុយសិនទៅ ចាំខាងប្អូនលើកជូន”<br>“តុះ! យើងទៅអង្គុយសិនទៅ”<br>“នេះសំឡេងដូចម្នាក់អីសង្សាឡាលីន?” ពិសុទ្ធដើរតាមម្ចាស់សំឡេងស្រាប់តែឃើញវិទូកំពុងបណ្ដើរស្រីផ្សេងដែលមិនមែនជាឡាលីន អាមនុស្សថោកទាប ខ្លួនមួយជិះទូកពីរ ខ្ញុំគួរតែថតទុកឱ្យឡាលីនបានដឹងពីធាតុពិតវាម្ដង។<br>នៅហាងកាហ្វេថ្មី…<br>“ឡាលីន សង្សារអូនឯងអត់មកយកហេ ថ្ងៃនេះ?” ពិសុទ្ធសួរឡាលីន<br>“អ៎! គាត់ថា ប្រហែលជាមកយឺតបន្តិច ព្រោះជាប់ធ្វើកិច្ចការសាលាជាមួយមិត្តភក្តិ”<br>“អូនឯងជឿដែរ?”<br>“បងពិសុទ្ធ បងឯងនិយាយអីប្លែកៗ គាត់ជាសង្សារខ្ញុំបើខ្ញុំមិនជឿគាត់ ឱ្យជឿនរណាគេ”<br>“បងប្រាប់អូនតាមត្រង់ថ្ងៃមិញ បងឃើញអាម្នាក់ហ្នឹងបណ្ដើរស្រីផ្សេងមកហាងកាហ្វេបង” ពិសុទ្ធបានរៀបរាប់ពីអ្វីដែលខ្លួនបានឃើញពីកាលពីថ្ងៃមិញឱ្យឡាលីនស្ដាប់<br>“បងឯង ប្រហែលជាច្រឡំមនុស្សហើយ បងវិទូគាត់មិនមែនជាមនុស្សអ៊ីចឹងទេ”<br>“តែបង…” ពិសុទ្ធមិនបាននិយាយចប់ផង ឡាលីននិយាយកាត់៖<br>“បើបងនៅចាត់ទុកខ្ញុំជាមិត្តទៀត បងឯងមិនបាច់និយាយអីទៀតទេ ខ្ញុំជឿនិងទុកចិត្តគាត់ថា បងវិទូ គាត់មិនធ្វើអ៊ីចឹងដាច់ខាត”<br>ផ្លូវទាល់…<br>គិតមិនចេញ ធ្វើមិនត្រូវ<br>២ សប្ដាហ៍បានកន្លងផុតទៅ<br>“ទីបំផុត ការរចនាហាងរបស់បងពិសុទ្ធបានធ្វើរួចរាល់ហើយ ខ្ញុំពិតជាសប្បាយចិត្តណាស់ សង្ឃឹមថា នៅថ្ងៃមុខ ខ្ញុំនឹងអាចរចនាហាងកាហ្វេរបស់ខ្ញុំបានដែរ”<br>“រឿងអីមិនអាច បងគិតថា ឡាលីននឹងអាចធ្វើបាន”<br>“អរគុណច្រើនបងពិសុទ្ធ ខ្ញុំសង្ឃឹមអ៊ីចឹងចុះ”<br>“ឡាលីន!” វិទូដង្ហើយហៅឡាលីននៅខាងមុខហាង<br>“បងពិសុទ្ធ ខ្ញុំទៅសិនហើយណា៎ បងវិទូមកយកខ្ញុំហើយ”<br>……………………..<br>“យប់នេះ ជប់លៀងសម្រាប់ឡាលីនក្នុងឱកាសដែលឡាលីនបានធ្វើការជោគជ័យ”<br>“ចាស សម្រេចតាមបងទៅ។”<br>“តែថ្ងៃនេះយើងទៅជប់លៀងនៅផ្ទះមិត្តភក្តិបង អូនឯងអូខេអត់?”<br>“ឱ្យតែមានបងឯងទៅណាក៏បានដែរ”<br>“អ៊ីចឹងឡើងមក ក្មេងតូចរបស់បង” គាត់និយាយហើយក៏យកដៃមកអង្អែលក្បាលខ្ញុំថ្នមៗ<br>“ចាស!”<br>២០នាទីក្រោយមក…<br>“ គ្នាយើងដើម្បីអបអរឡាលីនធ្វើការបានសម្រេចយ៉ាងរលូន យើងនាំគ្នាលើកដាច់ បើមិនស្រវឹងមិនឈប់ទេ” បងវិទូនិងមិត្តភក្តិប្រុសបស់គាត់ប៉ុន្មាននាក់ក៏នាំគ្នាលើកកែវជល់គ្នា<br>“ឡាលីន មកបងជូនអូនមួយកែវ” មិត្តភក្តិបងវិទូនិយាយមកកាន់ខ្ញុំដោយហុចកែវស្រាឱ្យខ្ញុំ<br>“ខ្ញុំ…”<br>បងវិទូក៏ទាញកែវស្រាពីដៃមិត្តភក្តិគាត់រួចក៏ផឹក ពេលនោះធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា មានសំណាងណាស់ដែលបានមនុស្សល្អដូចគាត់មកធ្វើជាសង្សារ។ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តលើកកែវស្រាមកផឹកដើម្បីកុំឱ្យពិបាកដល់បងវិទូ បន្ទាប់ពីខ្ញុំផឹកហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា វិលមុខមែនទែន ព្រោះខ្ញុំមិនចេះផឹកទេ គ្រាន់តែស្រាមួយសោះធ្វើឱ្យវិលមុខដើរសឹងតែមិនត្រង់ផ្លូវទៅហើយ។ ម៉ោងប្រហែលជា ៩ កន្លះយប់ រឿងដែលខ្ញុំនឹកស្មានមិនដល់និងគួរឱ្យខ្លាចមួយបានកើតឡើងចំពោះមនុស្សស្រីធម្មតាៗដូចខ្ញុំ។<br>“បងវិទូ នេះយប់ដែរហើយ តុះ! ពួកយើងគួរតែផ្ទះទៅ មិនគួរនៅយប់អ៊ីចឹង ព្រោះស្អែកប៉ះម៉ោងរៀនពេលព្រឹកផង” ខ្ញុំបានទាញដៃរបស់គាត់ដើម្បីត្រឡប់ទៅវិញ នៅពេលនោះស្រាប់តែបងវិទូបែរដូចជាក្លាយទៅជាមនុស្សម្នាក់ផ្សេងទៀតអ៊ីចឹង ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចជាមនុស្សដែលមិនធ្លាប់ពីមុន<br>“បងថា យប់នេះអូនគេងនៅទីនេះហើយ បងស្រវឹងហើយ បងជូនអូនឯងទៅផ្ទះមិនកើតទេ” គាត់និយាយហើយរួចមសម្លឹងមុខខ្ញុំដោយយកដៃរបស់គាត់មកអង្អែលរាងកាយរបស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា គាត់ដូចជាមិនមែនជាគាត់<br>“បងនិយាយអីហ្នឹង? នៅទីនេះមានតែមិត្តភក្តិបង២នាក់ហើយឱ្យខ្ញុំគេងនៅឯណា?” ខ្ញុំសួរទៅកាន់គាត់ទាំងភិតភ័យ<br>“អូនឯងគេងជាមួយបងទៅ ក្រែងអូនឯងធ្លាប់និយាយថា ឱ្យតែមានបងឯងទៅណាក៏បានដែរហេស?” គាត់ក៏យកដៃរបស់គាត់មកអង្អែលភ្លៅរបស់ខ្ញុំ<br>“នេះ…វាមិនដូចគ្នាទេ” ខ្ញុំគ្រវាសដៃរបស់គាត់ចេញហើយឆ្លើយទាំងត្រដិតហើយកាន់តែភ័យខ្លាចនឹងទង្វើរបស់គាត់<br>“កុំភ័យអី បងនឹងធ្វើឱ្យអូនមានក្ដីសុខមិនអាចបំភ្លេច” គាត់និយាយហើយខិតមកជិតខ្ញុំ<br>“បើបងចង់គេង បងគេងជាមួយមិត្តភក្តិបងទៅ បងស្រវឹងហើយខ្ញុំទៅផ្ទះខ្លួនឯងក៏បានដែរ” និយាយចប់ខ្ញុំក៏ស្ទុះងើបហើយដើរចេញ នៅពេលនោះគាត់ស្រាប់តែទាញដៃខ្ញុំឱ្យដួលទៅលើពូកជិតកន្លែងផឹកស៊ីហើយសង្រ្គុបខ្ញុំជាប់ហើយគាត់និយាយ៖<br>“ពួកឯងទាំងពីរទៅយាមនៅខាងមុខទៅ នៅពេលរួចហើយចាំយើងប្រគល់ឱ្យពួកឯងម្ដង” ពេលនោះខ្ញុំស្លុតចិត្តយ៉ាងខ្លាំងថា អ្វីដែលកើតឡើងពីមុនគ្រាន់តែជាការសម្ដែងរបស់គាត់ទាំងអស់។ ទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំហូរលាយជាមួយការឈឺចាប់ដែលដូចគេយកកាំបិតរាប់ពាន់ដើមមកចាក់ ខ្ញុំខំប្រឹងរើបម្រាស់ពីគាត់តែគ្មានបានផលទេ ព្រោះខ្ញុំគ្មានកម្លាំងទេ ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ឆ្អើម ខ្ពើមនឹងរាងកាយខ្លួនឯងណាស់។ បន្ទាប់ពីនោះ គាត់បែរជាឱ្យមិត្តភក្តិរបស់គាត់ធ្វើរឿងថោកទាបបែបនេះមកលើខ្ញុំទៀត គាត់មិនខុសពីពួកតិរច្ឆានដែលស្រែកឃ្លានតណ្ហាទេ។ អ្វីដែលខ្ញុំស្មានមិនដល់ គាត់បែរជាបានថតរូបខ្ញុំទុកដើម្បីគម្រាមខ្ញុំទៀត ខ្ញុំសឹងតែមិនជឿថា មនុស្សដែលខ្ញុំទុកចិត្តបំផុតបែរជាធ្វើរឿងថោកទាបអ៊ីចឹងមកលើខ្ញុំទេ។<br>នៅពេលដែលមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់ ទុកចិត្តនិងជឿជាក់បំផុត ធ្វើរឿងដែលមិនគប្បីនិងគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមបំផុតមកលើយើង ទំនុកចិត្តនិងការជឿជាក់ទាំងនោះត្រូវបានបាត់បង់មួយរំពេច ហើយធ្វើឱ្យយើងឈឺចាប់បំផុត។ ខ្ញុំបានបាត់បង់អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំបានខំប្រឹងអស់រយៈពេលជាច្រើនក្នុងពេលមួយប៉ប្រិចភ្នែក តើខ្ញុំរស់នៅដើម្បីអ្វីទៀតទៅ គួរតែទៅស្លាប់ឱ្យបាត់ទៅល្អជាង។<br>“បើមិនចង់ឱ្យរូបភាពហ្នឹងបែកធ្លាយទេ គួរតែបិទមាត់ឱ្យជិតទៅ ហើយចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅខ្ញុំនិងនាងគ្មានអីជាប់ទាក់ទងគ្នាទៀតទេ”<br>ខ្ញុំសម្លឹងមើលមុខគាត់ហើយក៏ទាញកាបូបរត់ចេញមកទាំងមិនដឹងថា គួរខ្ញុំទៅទីណា គួរប្រឈមមុខនឹងគ្រប់គ្នាបែបណាទេ អ្វីគ្រប់យ៉ាងបានក្លាយជាអាសារបង់ព្រោះតែមនុស្សថោកទាបទាំងនោះ។ ខ្ញុំបានដើរបណ្ដើរយំបណ្ដើរមិនដឹងទីណាឬដើរដល់ទីណាទេ ខ្ញុំស្រាប់តែបានដើរមកដល់ស្ពានមួយ…<br>“គ្មានអ្វីនៅសេសសល់ទៀតទេ អ្វីគ្រប់យ៉ាងបានរលាយអស់ហើយ បើអ៊ីចឹងទៅហើយនៅរស់នៅមានន័យអីទៀតទៅ បើសិនជាខ្ញុំស្លាប់ប្រហែលជាជម្រើសដ៏ល្អបំផុត” ខ្ញុំនិយាយចប់បម្រុងនឹងលោត…<br>“នរណាអ៊ីចេះ មើលទៅដូចជាឡាលីន ប៉ុន្តែម្ដេចបានជាឡាលីនមកដើរអីតែម្នាក់ឯងជិតពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រទៅហើយ ហើយមើលទៅសម្លៀកបំពាក់វិញឡើងរញ៉េរញ៉ៃទៀត អ្ហេ! តិចក្រែងលោស្រីម្នាក់ហ្នឹង ចង់សម្លាប់ខ្លួនទេដឹង លែងខ្វល់ហើយ ទើបីជាឡាលីនឬមិនមែនខ្ញុំត្រូវតែជួយ មិនឱ្យនាងធ្វើរឿងល្ងង់ខ្លៅអ៊ីចឹងទេ។” គិតរួចគាត់ក៏ផ្ដួលកង់ចោល រួចទាញដៃខ្ញុំដែលរៀបនឹងលោតសម្លាប់ខ្លួនទៅហើយ<br>“អ្ហេ! នេះឡាលីនតើ អូនឯងចង់ធ្វើអីហ្នឹង?” គាត់ច្រឡោតសួរខ្ញុំ<br>“ខ្ញុំមិនចង់រស់ទៀតទេ លែងខ្ញុំទៅ មនុស្សប្រុសសុទ្ធតែដូចគ្នាទាំងអស់ហ្នឹង គ្មានអ្នកណាខុសអ្នកណាទេ” ខ្ញុំឆ្លើយទាំងនៅតក់ស្លុតនឹងហេតុការណ៍ដែលបានកើតឡើងមុននោះ<br>“អូនឯងនិយាយអីហ្នឹង អាវិទូ វាធ្វើអីអូនឯងខ្លះ?”<br>ហ៊ិះៗៗៗ… ខ្ញុំមិនចង់នៅទីនេះទៀតទេ ខ្ញុំចង់ទៅផ្ទះ។ ខ្ញុំស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំងរហូតដល់សន្លប់បាត់បង់ស្មារតី<br>ស្អែកឡើង នៅមន្ទីពេទ្យ…<br>ខ្ញុំបើកភ្នែកតិចៗ សង្ឃឹមថា អ្វីដែលបានកើតឡើងគ្រាន់តែជាសុបិនទៅចុះ ប៉ុន្តែអ្វីគ្រប់យ៉ាងមិនមែនជាសុបិនទេ។<br>“កូនមិនអីទេ មែនទេ?” ម៉ាក់ចាប់ដៃខ្ញុំហើយសួរទាំងបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងពីអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ<br>“ម៉ាក់…” ខ្ញុំយំហើយស្ទុះទៅឱបម៉ាក់<br>“សុំទោសម៉ាក់ដែលខ្ញុំលមិនអាចមើលថែខ្លួនឯងឱ្យល្អ”<br>“មិនអីទេ ឱ្យតែកូនមិនអីទៅបានហើយ មិនបាច់គិតរឿងហ្នឹងទេ ឈប់យំហើយសំងំគេងបន្តិចទៀតទៅ តិចទៀតនឹងលែងអីហើយ” និយាយចប់គាត់ក៏ដើរចេញទៅក្រៅបាត់<br>……………….<br>“មីងអរគុណពិសុទ្ធណាស់ដែលបានមើលថែឡាលីននិងផ្ដល់ដំណឹងឱ្យមីង”<br>“បាទ មិនអីទេមីងប៉ុន្តែអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះឡាលីន…”<br>“មីងគិតថា ចាំពេលឡាលីនបានធូរស្បើយបន្តិចចាំសួរគេពីរឿងហ្នឹងទៅចុះ”<br>“បាទ! អ៊ីចឹងខ្ញុំទៅវិញសិនហើយ បើមីងត្រូវការអ្វីអាចទាក់ទងខ្ញុំបាននេះលេខទូរសព្ទរបស់ខ្ញុំ”<br>“មីង អរគុណច្រើនហើយ ក្មួយពិសុទ្ធ”<br>“បាទ មិនអីទេអ្នកមីង ខ្ញុំនិងឡាលីនជាមិត្តនឹងគ្នា ត្រូវតែជួយគ្នាអ៊ីចឹងហើយ”<br>២ ម៉ោងក្រោយមក…<br>“ម៉ាក់…ខ្ញុំ…” ខ្ញុំស្ទាក់ស្ទើរនឹងនិយាយ…<br>“មានការអីមែនទេកូន? កូនអាចប្រាប់ម៉ាក់បាន ត្រូវចាំថា ក្នុងនាមជាម្ដាយមិនថា កូនក្លាយទៅជាបែបណាទេ ក៏ម្ដាយមិនដែលស្អប់កូនដែរ យល់ដែរទេ? ម៉ាក់តែងតែនៅក្បែរកូននិងជួយកូនជានិច្ច” និយាយហើយគាត់ឱបខ្ញុំហើយយកដៃអង្អែលខ្ញុំថ្នមៗ ពេលនោះខ្ញុំមានអារម្មណ៍បានធូរស្រាលនិងមានក្ដីសុខណាស់ដែលមានម្ដាយដូចជាគាត់<br>“ខ្ញុំចង់ឈប់រៀន”<br>“តើកូនមិនចង់ប្រាប់ម៉ាក់ពីអ្វីដែលបានកើតឡើងទេហេស? មិនបាច់ខ្លាចទេមានម៉ាក់នៅទីនេះហើយ”<br>ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តរៀបរាប់ពីអ្វីដែលបានកើតឡើងបន្ទាប់ពីគាត់បានប្រើពាក្យពេចន៍ជាច្រើនលួងលោមខ្ញុំ។ ខ្ញុំរៀបរាប់ទាំងទឹកភ្នែកសូម្បីតែពេលបិទភ្នែកក៏ខ្ញុំឃើញពីរូបភាពទាំងធ្វើឱ្យខ្ញុំខ្លាចខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំមិនចង់ទៅសលាទេ។<br>“កុំយំអី កូនស្រីម្ដាយ អស់អីហើយ ម៉ាក់នៅទីនេះហើយ គ្មានអ្នកណាអាចធ្វើបាបកូនទៀតទេ” និយាយចប់ម៉ាក់ក៏សម្រេចចិត្តនឹងប្ដឹងវិទូពីអ្វីដែលបានកើតឡើង។<br>“ម៉ាក់! ប៉ុន្តែពួកយើងគ្មានលុយទេ បណ្ដោយតាមហ្នឹងទៅ ទោះបីប្ដឹងក៏មិនប្រាកដថា យើងនឹងឈ្នះដែរ គេជាអ្នកមាន យើងគ្មានលុយសូម្បីមួយរយផង” ម៉ាក់ក៏ប្រែទៅស្ងាត់ហើយគាត់ក៏ដើរទៅក្រៅបាត់ទៅ<br>មួយសន្ទុះក្រោយមក…<br>“លីន តើអូនឯងសម្រេចធ្វើយ៉ាងម៉េចចំពោះវិទូ?” ពិសុទ្ធចិតប៉ោមបណ្ដើរសួរខ្ញុំបណ្ដើរ<br>“កុំនិយាយឈ្មោះគេ ខ្ញុំចង់ឮទេ” ខ្ញុំប្រែទឹកមុខទៅជាតក់ស្លុតមួយរំពេច<br>“ខ្ញុំសុំទោស…”<br>“ខ្ញុំឈប់រៀនហើយ ខ្ញុំចង់ទៅទីនោះទៀតទេ ខ្ញុំមិនចង់ឃើញទេ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្លាច ខ្ញុំបានបាត់បង់អស់ហើយ ” រំពេចនោះទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំក៏ស្រក់មកដូចទឹកហូរធ្លាក់មកព្រោះខ្ញុំមិនដឹងថា អាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីយំនោះទេ<br>“កុំពិបាកចិត្តអី លីននៅមានខ្ញុំតើ លីនចង់ប្ដឹងវាទេ ខ្ញុំនឹងជួយ ទុកចិត្តចុះមនុស្សអាក្រក់មិនអាចរួចផុតពីសំណាញ់ច្បាប់បានទេ” គ្រាន់តែឮពាក្យទាំងនោះអារម្មណ៍ខ្ញុំប្រែជាធូរស្រាល<br>“ប៉ុន្តែខ្ញុំ…”<br>“រឿងលុយមែនទេ? ខ្ញុំមានមិត្តភក្តិជាមេធាវីម្នាក់ ខ្ញុំនឹងពឹងឱ្យគេជួយ ចំណែករឿងរៀបចំសំណុំឯកសារផ្សេងៗ ចាំខ្ញុំចេញ ហើយពេលលីនមានលុយអាចសងខ្ញុំពេលណាក៏បានដែរ នៅមានរឿងមួយទៀត បញ្ឈប់គំនិតចង់សម្លាប់ខ្លួននឹងទៅ មិនមែនការសម្លាប់ខ្លួនអាចដោះស្រាយបញ្ហាបានទេ ឈប់ធ្វើរឿងដែលល្ងង់អ៊ីចឹងទៀតទៅ បើលីនគិតថា គ្រាន់តែសម្លាប់ខ្លួនហើយអាចដោះស្រាយបញ្ហាបាន នោះលីននឹងក្លាយជាមនុស្សដែលអន់និងគ្មានតម្លៃម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ចុះបើលីនស្លាប់មែន អ្នកមីងគិចយ៉ាងម៉េច លីននឹងធ្វើឱ្យគាត់ឈឺចាប់ឱ្យគាត់រស់នៅយ៉ាងម៉េច! ត្រូវចាំទុកថា ខ្ញុំនិងអ្នកមីងតែងតែនៅក្បែរលីនជានិច្ច”<br>“អរគុណបងហើយ បងពិសុទ្ធ ខ្ញុំមិនធ្វើរឿងល្ងង់អ៊ីចឹងទៀតទេ” ខ្ញុំញញឹម<br>“ប៉ុន្តែខ្ញុំបាត់បង់អ្វីគ្រប់យ៉ាងហើយ”<br>“គ្រាន់រឿងប៉ុណ្ណឹងមិនប្រាកដថា នឹងបាត់បង់អ្វីគ្រប់យ៉ាងទេ បើប្រៀបទៅនឹងអ្នកដែលពិការឬអ្នកដែលអត់ឃ្លាន អ្នកដែលកំព្រា គ្មានជម្រក គ្មានទីពឹង និងអ្នកដទៃទៀត គាត់ប្រឹងណាស់ដើម្បីរស់ ឆាកជីវិតគៀបសង្កត់គាត់មិនស្រាន តែគ្មានអ្នកណាចុះចាញ់ទេ យើងសំណាងជាងគាត់ឆ្ងាយណាស់ ចាត់ទុកថាវាជាបទពិសោធន៍ជីវិតមួយទៅចុះ ជីវិតអាចនឹងជួបប្រទះរឿងជាច្រើនទៀតគ្មានអ្នកណាដឹងទេប៉ុន្តែយើងត្រូវដឹងថា តើយើងអាចជំនះនិងដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនោះបែបណា នោះវានឹងធ្វើឱ្យយើងក្លាយជាមនុស្សដែលរឹងមាំជាងមុនបាន”<br>“បងគិតអ៊ីចឹង ប៉ុន្តែគ្រប់គ្នានឹងរើសអើងនិងមើលងាយខ្ញុំ”<br>“ការគិតរបស់មនុស្សមិនដូចគ្នាទេ កុំយកក្ដីសុខខ្លួនឯងទៅផ្ញើលើមាត់អ្នកដទៃ គេមើលងាយយើង គេរើសអើងយើង មិនប្រាកដថា គេនោះល្អជាងយើង ធ្វើអ្វីជាខ្លួនឯងនិងដើរទៅរកក្ដីស្រមៃរបស់ខ្លួនឯងទៅបានហើយ ប៉ុណ្ណឹងយល់នៅ?”<br>“ខ្ញុំពិតជាអរគុណបងខ្លាំងណាស់បងពិសុទ្ធដែលបានផ្ដល់ដំបូន្មានជាច្រើនឱ្យខ្ញុំ”<br>អរគុណគ្រប់យ៉ាង<br>អរគុណអ្នក ពន្លឺនៃក្ដីសង្ឃឹមរបស់ខ្ញុំ<br>កន្លះខែក្រោយមក…<br>នៅហាងកាហ្វេថ្មី ពិសុទ្ធ<br>“អ្ហេ! ឯងមើលម្នាក់ក្នុងព័ត៌មាននេះដូចម្នាក់ប្រុសនៅសាលាយើងដែលល្បីខាងញ៉ែស្រីហ្នឹងមែន ឈ្មោះអីគេ វិទី វិទូយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ ឥឡូវត្រូវប៉ូលីសចាប់បាត់ហើយ” មនុស្សស្រីដែលកំពុងផឹកកាហ្វេម្នាក់កំពុងនិយាយទៅកាន់មិត្តរបស់នាង<br>“ហា! ម្ដេចក៏អ៊ីចឹង វាមិនដែលនៅសុខៗ ប៉ូលីសចាប់ទេវ៉ើយ!”<br>“ស្ដាប់គ្នាអាន ឱ្យចប់សិនមើល”<br>“គ្នាអានសិន ចាំស្ដាប់ណា”<br>“អឺ! និយាយឱ្យលឿនមក កំពុងតែចង់ដឹងរឿងគេផង”<br>“ព័ត៌មានក្ដៅៗហុយៗដូចបាយពុះ…”<br>“អីក៏ម្ល៉េះៗ”<br>“ឈប់ៗ ស្ដាប់សិនមើល គេកំពុងតែអានចេះតែមកកាត់ចង្វាក់គេ”<br>“ដឹងហើយៗ”<br>“ព័ត៌មានក្ដៅៗហុយៗដូចបាយពុះ មាននិស្សិតប្រុសម្នាក់ឈ្មោះ វិទូ ត្រូវបានឃាត់ខ្លួនពីបទរំលោភសេពសន្ថវៈលើនិស្សិតស្រីម្នាក់ និស្សិតឈ្មោះខាងលើនិងអ្នកផ្សំគំនិតត្រូវបានផ្ដន្ទាទោសតាមផ្លូវច្បាប់”<br>“ដល់ក! អាប៉ិហ្នឹង មុខសង្ហារៗអ៊ីចឹងមិនគួរណា ថោកទាបអ៊ីចឹងសោះ ស្មានតែល្អ ម្ដាយអ្ហើយ! ចរិតឡើងថោកទាប ងាប់ហើយអញ ឱ្យវាជាប់គុកសមមុខវាហើយ”<br>“មែនហ្នឹង មិនគួរណាមករៀនសាលាជាមួយមនុស្សអ៊ីចឹងសោះ”<br>“…”<br>ពេលរសៀល…<br>“បងពិសុទ្ធ អរគុណបងដែលបានជួយខ្ញុំ”<br>“ជួយរឿងអីគេ?” គាត់សួរទាំងងឿងឆ្ងល់<br>“រឿងរបស់វិទូ ខ្ញុំបានឮហើយ គឺខ្ញុំឮពីអ្នកដែលមកហាងកាហ្វេថ្ងៃមិញ អរគុណបងដែលជួយខ្ញុំដោះស្រាយរឿងហ្នឹង បើគ្មានបងទេ ខ្ញុំមិនដឹងថា នឹងត្រូវដោះស្រាយបែបណាទេ ចំណែករឿងលុយវិញ ខ្ញុំនឹងធ្វើការនៅហាងកាហ្វេបងជាសំណងវិញ”<br>“មិនបាច់គិតច្រើនទេ ចាំពេលមានពេលណាចាំសងបងវិញក៏មិនអីដែរ”<br>“នៅមានទៀត អរគុណបងដែលតែងតែមើលថែខ្ញុំកន្លងមក ជាពិសេសបងបានធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹង កាលដែលសម្លាប់ខ្លួន វាគ្រាន់តែជាវិធីទាល់ច្រកដែលមនុស្សប្រើនៅពេលមិនអាចរកដំណោះស្រាយបានប៉ុណ្ណោះ ហើយខ្ញុំពិតជាមានវិប្បដិសារីយ៉ាងខ្លាំងនូវទង្វើដែលខ្ញុំបានធ្វើកាលពីមុន ខ្ញុំសន្យាថា មិនជ្រើសរើសវិធីដែលល្ងង់ខ្លៅអ៊ីចឹងទៀតទេ”<br>“ល្អណាស់! ដែលអូនចេះគិតអ៊ីចឹង តាមពិតទៅបងក៏ធ្លាប់មានបទពិសោធន៍អ៊ីចឹងពីមុនមកដែរ បទពិសោធន៍នោះហើយដែលធ្វើឱ្យរៀនចេះពីវាយ៉ាងច្រើន មិនថាបងជួបឧបសគ្គប៉ុនណាក៏បងមិនបោះបង់ដែរ”<br>“ ចាស អរគុណបងម្ដងទៀត”<br>“ចុះឡាលីនគិតថា នឹងចូលរៀនវិញដែរទេ?”<br>នៅពេលដែលខ្ញុំគិតពីសំណួរនេះ វាធ្វើឱ្យខ្ញុំពិបាកប្រឈមនឹងវាណាស់ ខ្ញុំខ្លាច ខ្ញុំមិនចង់ទៅកន្លែងដែលម្នាក់នោះធ្លាប់ទៅទេ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា វាគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់។<br>“ខ្ញុំ…ខ្ញុំមិនដឹងទេ” ខ្ញុំឆ្លើយដោយទម្លាក់ទឹកមុខចុះ មិនដឹងថាគួរប្រឈមនឹងបញ្ហាបន្តទៀតយ៉ាងម៉េចទេ<br>បរិយាកាសប្រើទៅជាស្ងាប់ស្ងាត់ បងពិសុទ្ធបងបាននិយាយលួងលោមខ្ញុំឱ្យគិតពិចារណាពីការបន្តការសិក្សាឡើងវិញ ព្រោះគាត់មិនចង់ឃើញអនាគតរបស់ខ្ញុំត្រូវបានបំផ្លាញព្រោះតែរឿងមួយហ្នឹងទេ។<br>“មិនអីទេ លីនអាចធ្វើការនៅហាងបងសិន ចាំពេលចង់ទៅរៀនវិញ ចាំបងនាំទៅចុះឈ្មោះក៏បានដែរ”<br>“ចាស”<br>វាឆ្លងកាត់ពេលវេលាយ៉ាងយូរដែលខ្ញុំបានធ្វើការនៅហាងកាហ្វេរបស់បងពិសុទ្ធពីថ្ងៃប្រែទៅជាខែ ពីខែទៅជាឆ្នាំប្រហែលកន្លះឆ្នាំហើយ ខ្ញុំបានរៀនពីមេរៀនជាច្រើន ជួបប្រទះបញ្ហាជាច្រើនដែលខ្ញុំសឹងតែនឹកស្មានមិនដល់ ប៉ុន្តែអ្វីគ្រប់យ៉ាងប្រែវាល្អនិងមានន័យបំផុតនៅពេលដែលមានបងពិសុទ្ធ។ ខ្ញុំធ្លាប់និយាយថា មនុស្សប្រុសសុទ្ធតែដូចគ្នា ប៉ុន្តែគាត់បែរជាមិនស្អប់ខ្ពើមខ្ញុំ គាត់ថែមទាំងជួយខ្ញុំ ផ្ដល់ការងារឱ្យខ្ញុំ ជម្រកឱ្យខ្ញុំនិងជាមិត្តល្អរបស់ខ្ញុំដែលចាំជួយជ្រោមជ្រែងខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំអាចដើរចេញពីអតីតកាលដ៏សែនឈឺចាប់ ធ្វើឱ្យអាចមើលឃើញពន្លឺនៃក្ដីសង្ឃឹមឡើងវិញ។<br>“បងពិសុទ្ធ ខ្ញុំចង់មានរឿងប្រាប់បង”<br>“បាទ មានការអីមែន?”<br>“សំណួរដែលបងបានសួរពីមុន ពេលនេះខ្ញុំរកឃើញចម្លើយហើយ”<br>“ហាស? សំណួរអីគេបានជាញញឹមរហូតហ្នឹង”<br>“គឺខ្ញុំសម្រេចចិត្តថា នឹងបន្តក្ដីស្រមៃរបស់ខ្ញុំទៅមុខទៀត ខ្ញុំគិតថា វាដល់ពេលហើយដែលខ្ញុំគួរតែដើរទៅមុខ ឈប់រស់នៅក្នុងស្រមោលអតីតកាលទៀត”<br>“គិតអ៊ីចឹងល្អហើយ បងគាំទ្រអូនជានិច្ច”<br>“ខ្ញុំអរគុណគ្រប់យ៉ាងដែលបងបានធ្វើសម្រាប់ខ្ញុំ”<br>ដើរទៅរកក្ដីស្រមៃ…<br>មិនថា អ្នកដើរដួលប៉ុន្មានដងទេអ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើគឺ ក្រោកឈរហើយដើរទៅរកក្ដីស្រមៃ<br>ពន្លឺនៃក្ដីសង្ឃឹមបានបំភ្លឺសុះសាយពេញផ្ទៃផែនដី ដើម្បីអមដំណើរខ្ញុំឆ្ពោះទៅរកក្ដីស្រមៃប្រកបដោយទំនុកចិត្តនិងភាពជឿជាក់។ លើកនេះ គ្មានឧបសគ្គណា អាចរារាំងឡាលីនពីដំណើរផ្សងព្រេងរបស់នាងបានទេ នាងនឹងបន្តស្វែងរកផ្លូវដើរទៅរកក្ដីស្រមៃរបស់នាងរហូតបានជោគជ័យ។ ឮនៅ? ឡាលីន ឯងអាចធ្វើបាន ត្រូវចាំថា គ្មានអ្នកណាអាចជោគជ័យទេ បើពួកគេមិនខំប្រឹងនោះ។<br>“អ្ហេ! ឡាលីន ឯងបាត់ទៅណាប៉ុន្មានខែនេះ មិនឃើញមករៀនសោះ” មិត្តរួមថ្នាក់របស់ខ្ញុំម្នាក់សួរមកកាន់ខ្ញុំ<br>“អ៎! គឺនៅផ្ទះមានរឿងកើតឡើងតិចតួចធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនអាចមករៀនបាន ប៉ុន្តែចាប់ពីថ្ងៃនេះខ្ញុំមិនផ្អាករៀនទេ”<br>“តាមពិតអ៊ីចឹងទេហី? ស្មានតែឯងឈប់រៀនហើយ”<br>“គ្នាទៅសិនហើយណា៎ គ្នារវល់” ខ្ញុំញញឹមហើយក៏ដើរចេញទាំងដែលការពិតខ្ញុំគ្មានរវល់អីទេព្រោះខ្ញុំមិនចង់ឮពីអ្វីដែលពួកគេសួរមកកាន់ខ្ញុំទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បន្តរៀនឱ្យចប់ប៉ុណ្ណោះ។<br>ពេលរសៀល នៅហាងកាហ្វេថ្មី…<br>“ឡាលីន ថ្ងៃនេះមិនរៀនទេហេស? ម្ដេចមកធ្វើការលឿនម្ល៉េះ?”<br>“អ៎! ថ្ងៃនេះខ្ញុំរៀនតែព្រឹកទេ ពេលរសៀលទំនេរអ៊ីចឹងក៏មកជួយនៅហាងកាហ្វេទៅ ចុះបងពិសុទ្ធមិនទៅមើលហាងមួយទៀតទេហី?”<br>“បងរៀបនឹងទៅបន្តិចទៀតហើយ តែចង់នៅបង្ហើយការងារសិន”<br>“មិនអីទេ បងទៅចុះ ការងារទីនេះ ទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នកធ្វើក៏បានដែរ”<br>“បាទ! អរគុណច្រើន ឡាលីន”<br>“បងមិនបាច់គួរសមអីទេ ខ្ញុំជាកូនចៅ បងជាចៅហ្វាយ ជាតួនាទីស្រាប់ហើយ”<br>“អ៊ីចឹងបងផ្ញើហាងផងណា បងទៅហើយ”<br>“ចាស បង”<br>ទំនាក់ទំនងខ្ញុំនិងបងពិសុទ្ធកាន់តែល្អពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ គាត់យល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំធ្វើ មានគំនិតដូចខ្ញុំ ជាពិសេសគាត់ជាកម្លាំងចិត្តពិសេសដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំអាចបន្តក្ដីស្រមៃបានបន្ទាប់ពីម៉ាក់។ ខ្ញុំតែងតែចង់មានមនុស្សម្នាក់ដែលយល់ពីខ្ញុំនិងដឹងពីអ្វីដែលខ្ញុំចង់បាន ឥឡូវខ្ញុំបានជួបហើយមនុស្សដែលអាចដើរតួគ្រប់យ៉ាងដើម្បីធ្វើឱ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្ត មិនថា ជាមិត្តភក្តិ ជាចៅហ្វាយ ជាអ្នកលើកទឹកចិត្ត គាត់អាចធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីទាញខ្ញុំពីស្រមោលដ៏ខ្មៅងងឹត។ មិនយូរទៀតទេ ខ្ញុំនឹងបញ្ចប់ការសិក្សាហើយ អ្វីដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើបន្តទៀតគឺស្វែងរកការងារដែលល្អ នៅពេលនោះខ្ញុំកាន់តែខិតទៅជិតក្ដីស្រមៃរបស់ខ្ញុំមួយជំហានទៀតហើយ។<br>ថ្ងៃបញ្ចប់ការសិក្សា…<br>ថ្ងៃដែលខ្ញុំរង់ចាំបានមកដល់ហើយ ខ្ញុំពិតជាសប្បាយចិត្តណាស់ ទីបំផុតខ្ញុំបានបញ្ចប់ការសិក្សាហើយ នៅសល់តែបន្តិចទៀតទេ ខ្ញុំនឹងអាចសម្រេចក្ដីស្រមៃរបស់ខ្ញុំបានហើយ។ ឃើញអត់? គ្មានអ្វីដែលជាឧបសគ្គយើងទេ ឱ្យតែយើងព្យាយាមជំនះវា មិនថា បញ្ហាលំបាកប៉ុនណា គង់តែបានជោគជ័យទេ មានពាក្យមួយឃ្លាបាននិយាយថា ឱ្យតែយើងមិនបោះបង់ខ្លួនឯង គ្មានអ្នកណាម្នាក់បោះបង់យើងទេថ្ងៃណាមួយយើងនឹងសម្រេចជោគជ័យ។<br>“ឯណា ថ្នាក់យើង? ប្រធានថ្នាក់ទៅហៅមិត្តភក្តិមកដើម្បីថតរូបទុកជាអនុស្សាវរីយ៍។” លោកគ្រូប្រាប់ប្រធានឱ្យទៅរកសមាជិកថ្នាក់ដើម្បីថតរូបជុំគ្នា<br>“បាទ! លោកគ្រូ ឥឡូវមកជុំគ្នាអស់ហើយ”<br>“តុះ! អ៊ីចឹងឈរឱ្យជិតគ្នាបន្តិចទៅ”<br>“ ខ្ញុំរាប់ពីមួយដល់បី” ជាងថតនិយាយ<br>“ មួយ ពីរ បី”<br>ក្រិប… សំឡេងថតបន្លឺពីកាម៉េរ៉ារបស់ជាងថត<br>“ជយោ! ទីបំផុត ពួកយើងរៀនចប់ហើយ” គ្រប់គ្នាស្រែកហ៊ោ សប្បាយចិត្តបន្ទាប់ពីការសិក្សា៤ឆ្នាំបានបញ្ចប់ជាស្ថាពរ ជាពិសេស ខ្ញុំរឹតតែសប្បាយចិត្តមិនដឹងបរិយាយបែបណាពីការបញ្ចប់សិក្សាដ៏សែនមានន័យដែលនិស្សិតគ្រប់តែងប្រាថ្នាចង់មានថ្ងៃនេះ។<br>“ឡាលីន” សំឡេងបុរសសង្ហាដែលតែងតែជ្រោមជ្រែងខ្ញុំបានស្រែកហៅខ្ញុំ ខ្ញុំក៏បែររកតាមទិសដៅនៃសំឡេងនោះ<br>“ ម៉ាក់ បងពិសុទ្ធ ម្ដេចក៏អ្នកទាំងពីរមកទីនេះ?” គ្រាន់តែឃើញពួកគាត់ភ្លាមធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែរំភើបនិងសប្បាយចិត្តលើសដើមដែលពួកគាត់បានមកទីនេះព្រមទាំងកាន់បាច់ផ្កាមកជាមួយទៀត<br>“នេះឯងកំពុងតែនិយាយអីហ្នឹង នេះជាថ្ងៃបញ្ចប់ការសិក្សារបស់កូនស្រីទាំងមូលមិនឱ្យម៉ាក់មកយ៉ាងម៉េចនឹងកើត?”<br>“កូនមានថាអីឯណា គ្រាន់តែរំភើបពេកដែលឃើញម៉ាក់មកទីនេះ” ខ្ញុំនិយាយហើយក៏យកដៃទាំងពីរឱបម៉ាក់មកផ្អិបនឹងខ្លួនរបស់ខ្ញុំ<br>“នេះបាច់ផ្កាសម្រាប់អូន បងចូលរួមអបអរសាទរផងណា ជិតឈានដល់ក្ដីស្រមៃមួយកម្រិតទៀតហើយ”<br>“អរគុណបងហើយណាដែលនាំម៉ាក់ខ្ញុំមកទីនេះ” ខ្ញុំទទួលបាច់ផ្កាហើយញញឹម<br>“តុះ! ម៉ាក់ បងពិសុទ្ធពួកយើងមកថតរូបជុំគ្នា”<br>“អត់ទោស ប្រធានជួយថតរូបឱ្យខ្ញុំបន្តិចបានទេ?”<br>“បាទ”<br>“មួយ ពីរ បី ”<br>“នេះទូរសព្ទ”<br>“ចាសអរគុណច្រើន ប្រធានថ្នាក់។”<br>ថ្ងៃចូលធ្វើការដំបូង…<br>“សួស្ដី រៀមច្បងទាំងអស់គ្នា ខ្ញុំឈ្មោះ សុវណ្ណ ឡាលីនជានិស្សិតដែលទើបតែបញ្ចប់ការសិក្សានៅសកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទវិចិត្រសិល្បៈ រីករាយណាស់ដែលបានស្គាល់ សូមអ្នកទាំងអស់គ្នាជួយណែនាំផង”<br>ពិតណាស់ ការចូលធ្វើការថ្ងៃដំបូងជាមិនសូវល្អប៉ុន្មានទេ គេម្នាក់ៗរវល់ធ្វើការរៀងខ្លួនគ្មានអ្នកណាខ្វល់នឹងក្មេងហាត់ការដូចជាខ្ញុំទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំជឿថា ឱ្យតែខ្ញុំខំប្រឹង ថ្ងៃណាមួយគេនឹងមើលពីតម្លៃរបស់ខ្ញុំ ពីមួយជំហានទៅមួយជំហាន ពិតប្រាកដណាស់វាមិនស្រួលដូចនិយាយទេ។ បន្ទាប់ចេញពីធ្វើការហើយ ខ្ញុំត្រូវទៅជួយបងពិសុទ្ធនៅឯហាងកាហ្វេទៀត ព្រោះគាត់ត្រូវទៅមើលហាងចាស់ អ៊ីចឹងហើយ គាត់ពិតជារវល់ណាស់ ណាមួយខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ខំប្រឹងឱ្យខ្លាំងបន្តិចដើម្បីកាន់ឆាប់សម្រេចក្ដីស្រមៃរបស់ខ្ញុំបាន។<br>១១ :៣០ នាទី នៅហាងកាហ្វេថ្មី…<br>“នេះឡាលីន មិនទៅសម្រាកទេហី?”<br>“បងពិសុទ្ធ ម្ដេចក៏មកនៅមកហាងទៀត?”<br>“បងទើបតែរៀបចំបិទហាងខាងនោះហើយ ទើបឈៀងចូលមកមើលហាងបន្តិចនឹងណា”<br>“ខ្ញុំរៀបនឹងទៅផ្ទះហើយ”<br>“តុះ! អ៊ីចឹងទៅតែម្ដងទៅអ៊ីចឹង”<br>“ចាស!”<br>“យ៉ាងម៉េចហើយ ទៅធ្វើការថ្ងៃដំបូង?” គាត់បើកឡានបណ្ដើរសួរខ្ញុំពីការងារបណ្ដើរ<br>“គឺមិនអីទេបង”<br>“អរគុណបងហើយដែលជូនខ្ញុំមកដល់ផ្ទះ បើកបរត្រលប់ទៅវិញឱ្យស្រួលបួលណា”<br>“បាទ! រាត្រីសួស្តី!”<br>“ចាស រាត្រីសួស្ដី!”<br>“…”<br>បន្ទាប់ពីការខិតខំប្រឹងជាង២ឆ្នាំរបស់ខ្ញុំ បានធ្វើឱ្យខ្ញុំក្លាយជាអ្នកគ្រប់គ្រងផ្នែកឌីហ្សាញម្នាក់ដូចដែលខ្ញុំប៉ង បើកកាហ្វេមួយដែលច្នៃម៉ូតដោយខ្លួនឯង ទាំងនេះសុទ្ធតែបានពីញើសឈាមរបស់ខ្ញុំតាំងពីនៅរៀនរហូតចេញធ្វើការ ខ្ញុំនៅតែប្រកាន់ជំហរថា គ្មានអ្វីដែលជាឧបសគ្គយើងទេ ឱ្យតែយើងព្យាយាមជំនះវា មិនថា បញ្ហាលំបាកប៉ុណ្ណា គង់តែបានជោគជ័យទេ ឱ្យតែយើងមិនបោះបង់ខ្លួនឯង គ្មានអ្នកណាម្នាក់បោះបង់យើងទេថ្ងៃណាមួយយើងនឹងសម្រេចជោគជ័យ។<br>ប្រយោគទាំងនេះដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមានឱ្យថ្ងៃនេះ អរគុណគ្រប់យ៉ាង អរគុណមនុស្សដែលនៅជុំវិញខ្ញុំ អរគុណបទពិសោធន៍ដែលខ្ញុំបានឆ្លងកាត់និងពើបប្រទះ អរគុណពេលវេលាដ៏មានតម្លៃដែលខ្ញុំបានចំណាយ ជាពិសេសខ្ញុំពិតជាអរគុណអ្នកម៉ាក់ជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំដែលតែងតែនៅក្បែរខ្ញុំ ចាំជួយជ្រោមជ្រែងនិងលើកទឹកចិត្តខ្ញុំ ក្នុងនោះក៏មានបងពិសុទ្ធដែរដែលឈរនៅពីក្រោយខ្ញុំ ដែលជួយខ្ញុំឱ្យក្រោកឈរពេលខ្ញុំដួល អរគុណអ្នកទាំងពីរខ្លាំងណាស់ ហើយនៅមានម្នាក់ទៀត ខ្ញុំពិតជាអរគុណខ្លួនឯងណាស់ដែលបានព្យាយាមជំនះគ្រប់ឧបសគ្គ ។<br>ត្រូវចាំថា ដរាបណាយើងនៅមានជីវិត មិនថាឧបសគ្គលំបាកប៉ុណ្ណាមិនត្រូវចុះចាញ់ដាច់ខាត អ្វីដែលយើងឆ្លងកាត់និងជួបប្រទះវាផ្ដល់ជាបទពិសោធន៍និងមេរៀនសម្រាប់យើង ដូច្នេះហើយ យើងត្រូវក្រោកឈរដើម្បីជំនះនិងដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនោះ។<br>ជីវិតតែងជួបបញ្ហា ការពិតខ្លះមិនមែនការប្រាថ្នាតែកុំឈប់ត្រឹមប៉ុណ្ណឹងណាដំណើរជីវិតនៅសល់វែងឆ្ងាយ រស់ថ្ងៃនេះឱ្យល្អបំផុត ទើបមិនមានវិប្បដិសារី បើដួលហើយអ្នកត្រូវតែក្រោកឈរ ក្លាហានឈានជើងដើរជាថ្មី ត្រូវរស់នៅជាមួយការពិត ត្រូវព្រមទទួលស្គាល់បរាជ័យ បើដួលហើយអ្នកត្រូវតែក្រោកឈរ ជំហានអ្នកមានតម្លៃ។<br>បទចម្រៀងមួយនេះមានចំណងជើងថា ក្រោកឈរ ច្រៀងដោយអ្នកនាង ឱក សុគន្ធកញ្ញា ខ្ញុំផ្ញើបទនេះជូនអ្នកដែលអានសាច់រឿងរបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំសង្ឃឹមថា អ្នកទាំងអស់គ្នានឹងក្រោកឈរដើរទៅរកក្ដីស្រមៃរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នា ពីខ្ញុំ ឡាលីន ៕</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
