គាថាបុរាណ – Meysansotheary

រឿង៖ គាថាបុរាណ ភាគទី២

Bo Bo — Fri, 15 Oct 2021 01:13:00 +0000

រាត្រីចូលដល់បងបឿនអោបខ្នើយគាត់មករកពួកយើងតាមសន្យា។

យើងគេងទាំងបីអ្នកនៅ បន្ទប់វាលខាងក្រៅជាន់ទីមួយ ទីកន្លែងដែលអូនម្លិះដួលសន្លប់ ក៏ជាកន្លែងដែលពូប្រពន្ធខ្ញុំអះអាងថា គាត់ត្រូវខ្មោចលោងដាស់ភ្ញាក់ទាំងយប់នោះដែរ។

ដោយហត់នឿយកាយចិត្ត ពួកយើងទាំងបីឆាប់គេងលក់ណាស់ គឺលក់ភ្លឹងតែម្ដង ដោយសារតែខាងក្រៅនេះខ្យល់រំភើយផាសុកភាពផង។

តែមិនយូរប៉ុន្មាន សំឡេងរំខានមួយបានផ្ទុះឡើងដាស់ខ្ញុំឱ្យភ្ញាក់ឡើងសើងមមើង។ ខ្ញុំរាវរកភរិយាខ្ញុំ ព្រោះអំពូលភ្លើងរាត្រីបានដាច់ងងឹតស្លុប។ ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំបែរមកអោបខ្ញុំជាប់នាងភ្ញាក់ឡើងតំណាលខ្ញុំដែរ ខ្ញុំដឹង។

ខ្ញុំស្មានថាមានមនុស្សទាស់គ្នានៅក្រៅរបងផ្ទះ ប៉ុន្តែខាងក្រៅគ្មានអ្វីទាំងអស់ក្រៅពីឮតែចង្រិតយំច្រេកៗលើដីសើមក្រោយភ្លៀង។

ក្នុងផ្ទះខ្ញុំ ជាន់នេះទាំងមូលគឺស្ងាត់។

ខ្ញុំងាកនិយាយខ្សឹបៗទៅកាន់ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំថា ឥឡូវនេះនាំគ្នាដេកវិញទៅ គ្មានអីទេ មិនចង់អោយបងបឿនភ្ញាក់ផង ប៉ុន្តែការភ័យខ្លាចពិតជាមានជាសម្ងាត់ក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំ។

ទីបំផុតពីរ នាក់យើងនៅតែមិនអាចដេកវិញទេគ្រាន់តែខ្ញុំធ្វើពុតជាដេកលក់ក្នុងពេលដែលបេះដូងនាងលោតញាប់ជាប់ទ្រូងខ្ញុំ ។

ខ្ញុំគឺពិតជាខ្លាច ដោយស្រមៃដល់អ្វីៗដែលនាងជួបដល់សន្លប់ ហើយនឹងសម្ដីពូនាងដែលប្រាប់មកតាមទូរសព្ទ។

ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំចង់អោយម្លិះគិតថាភាគីម្ខាងទៀតរបស់នាង គឺខ្ញុំនេះ មិនដែលចេះខ្លាចអ្វីឡើយ។

ពេលយើងខំបន្លប់ សំឡេងបែរជាលាន់មកជិតបង្កើយហើយនៅកៀកនឹងយើង។

ខ្ញុំផ្ទៀងស្ដាប់ ក៏ស្គាល់ថាជាសំឡេងរបស់បុរសម្នាក់និងស្ត្រីម្នាក់ឈ្លោះគ្នាចុះឡើង គ្រាន់តែយើងស្ដាប់មិនដឹងថាគេនិយាយអំពីអ្វីអោយច្បាស់នោះឡើយ។

សំឡេងគឺ មានប្រភពចេញមកពីបន្ទប់ទីមួយ។

ដោយអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់ខ្ញុំហៅបងបឿនតិចៗ៖

«បងបឿន? បងឯងលឺអីអត់?!»

«សំងំដេកទៅ!» គាត់គំហកខ្លីមកខ្ញុំវិញ។

ខ្ញុំអោបប្រពន្ធខ្ញុំជាប់ ហើយខំធ្មេចភ្នែកសំងំ។

កាន់តែបង្ខំចិត្តធ្វើមិនដឹងត្រចៀកយើងកាន់តែឮសូរកាក់លុយគប់ចុះឡើងយ៉ាងរំខាន។ ទីបំផុត សឹងតែលឺស្មើនឹងនរណាម្នាក់គប់កាក់មកក្បែរៗជញ្ជាំងដែលយើងទាំងបីដេក។

បងបឿនចាប់ផ្ដើមសូត្រធម៌ខ្សឹបៗ សូត្រញាប់ឡើងៗ។

គាត់កាន់តែសូត្រ សំឡេងនោះហាក់បីដូចជាកាន់តែព្យាយាមតតាំងនិងយើង ធ្វើអោយយើងហាក់បានឮនរណាម្នាក់រត់ចុះឡើងធ្ងន់ៗក្នុងបន្ទប់មួយនោះ សសៀរមកជិតជញ្ជាំងនិងទ្វារ ហើយគោះប្រឆាំងនឹងត្រចៀកយើង។

«បានហើយវ៉ី! ចេញមកអាគ្រាន់»

ខ្ញុំអស់ការអត់ធ្មត់ ហើយកំហឹងគ្របដណ្ដប់បាត់លើភាពភ័យខ្លាចរបស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំប្រលេះដៃប្រពន្ធខ្ញុំចេញហើយដើរទៅទាញពូថៅដែលបញ្ឈរក្បែរជណ្ដើរ ដើរសំដៅទៅរកទិសដៅនៃលេង។

ដៃឆ្វេងខ្ញុំចុចពិលទូរសព្ទបើកបំភ្លឺដោយដើរសំដៅទៅរកបន្ទប់នោះដោយការក្រេវក្រោធ។ បងបឿនលែងសូត្រធម៌ គាត់នាំម្លិះក្រោកហើយពួកគេដើរមកតាមខ្ញុំ។

ខ្ញុំនៅនឹងមុខទ្វារទៅហើយ សំឡេងខាងក្នុងនៅតែមាន?

ខ្ញុំយារជើងធាក់ទ្វារផាំងរបើកទៅក្នុងមិនពិបាក។

ដោយសារស្រីៗតោងខ្ញុំឆ្វេងស្ដាំបានជាពន្លឺពិលទូរស័ព្ទមិនអាចចាំងចូលនឹងនរ គឺគ្រវាត់រេចុះឡើង….តែខ្ញុំពិតជាបានឃើញសំពត់ក្បិនដែលគ្មានជើង នៅអង្គុយឯជ្រុងជញ្ជាំងប្រឈមមកទ្វារ។

មើលបានមួយរំពេច គឺសំពត់ក្បិននោះជាសូត្ររលោងពណ៌ខៀវ។ ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំត្រជាក់ដៃស្រឹប ទាញខ្ញុំឃាត់មិនអោយចូល ប៉ុន្តែខ្ញុំបានប្រាប់នាងថាខ្ញុំត្រូវតែធ្វើវា ដើម្បីកំណត់ថាវាជាអ្នកណា ខ្មោចរឺមនុស្ស?

ខ្ញុំបានបង្វិលទូរសព្ទចុចរកកាមេរ៉ាដើម្បីថតវាក្នុងពេលដំណាលគ្នា…..គ្រាន់ទេអេក្រង់ខ្ញុំបើក ស្រមោលមួយកំណាត់នោះរលាយខ្យុលទៅក្នុងខ្យល់។ ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗ ព្រោះភ្លើងរាត្រីខាងក្រៅឆេះវិញជះមកដល់ខាងក្នុង។

មិនបង្អង់ ខ្ញុំចុចគន្លឹះបើកភ្លើង ក្នុងបន្ទប់នេះ គឺគ្មានឃើញអ្វីទាំងអស់។ បន្ទប់វាលល្វឹងទទេ គ្មានសូម្បីកន្លាតមួយ។

ខ្ញុំអង្គ្រឺតធ្មេញក្ដៅចិត្ត ដែលមកលេងសើចស្រស់ៗពេកស្រាប់តែបងបឿនភ្លាត់មាត់សួរ៖

«គាថាស្អីនេះបុល?»

«ឯណា?» ខ្ញុំសួរទាំងងាករកមើល។

«ក្នុងទូរសព្ទឯងនេះ!»

ខ្ញុំអោនមករកទូរសព្ទខ្លួនឯង ពិតមែនហើយ! រូបអក្សរពីជួរដែលខ្ញុំថតពីគែមគ្រែបេងខាងក្នុងនោះ កំពុងនៅលើScreenរបស់ខ្ញុំ។
«ឯងបានគាថានេះពីណាមក? ថតពីកន្លែងណា?!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ដែលគាត់ហៅថា «គាថា!»។

ខ្ញុំមិនឆ្លើយបែរជាសួរគាត់វិញ៖

«គាថា?! អក្សរនេះជាគាថា?»

តែបងបឿនគាត់មិនឆ្លើយហើយលូកដៃទាញយកទូរសព្ទពីខ្ញុំទៅពិនិត្យយកចិត្តទុកដាក់។

«ខ្ញុំថតពីគែមគ្រែបេងក្នុងបន្ទប់ខ្ញុំ!»

គាត់ងើបមុខមកវិញ សួរខ្ញុំទៀត៖

«ពីណាឆ្លាក់?!»

«អត់ដឹង!»

ខ្ញុំឆ្លើយខ្លី ហើយមុខង៉េមង៉ាម មិនដឹងលិចកើតជើងត្បូង។

បងបឿនរិះគិតប្រយ័ត្នប្រយែងរួចអូសដៃពួកខ្ញុំចេញក្រៅវិញ។

«ម៉េចក៏ខ្មោចនោះឃើញគាថានេះក៏រលាយបាត់?!»

គាត់សួរពួកខ្ញុំតិចៗខ្សឹបៗ មុខគាត់គឺចេះមើលរបស់នេះច្បាស់ថាពិតជាអាគមគាថាបុរាណពិតមែន។ ខ្ញុំគ្រវីក្បាលបង្ហាញថា «គ្មានយោបល់!»។

បងបឿនបន្ថែម៖

«អញ្ចឹងដឹង? បានជាឯងដេកបន្ទប់ឯងវាមិនដែលអី! ដល់ចេញមកក្រៅនេះ វាលងឯងរង្គើផ្ទះ?!»

ខ្ញុំមើលមុខម្លិះព្រោះពិតជារកអ្វីនិយាយមិនចេញតបទៅនឹងការសន្និដ្ឋានរបស់បងខ្ញុំពិត។ មែនគឺមិនដឹងរឿងអស់នេះ មិនយល់រឿងអស់ទាំងនេះ ក៏មិនធ្លាប់ជឿអ្វីលើរឿងអស់នេះ។

តែអំបាញ់មិញ កុនរឿងខ្មោចកើតឡើងភ្នែកស្រស់ នៅលើផ្ទះខ្ញុំគឺជាការពិតហើយពេលដែលខ្ញុំចុចទូរសព្ទ វាក៏រលាយបាត់ទៅវិញ ក៏ជាការពិត។

«អត់អីទេ! បើចង់ដឹង ខ្ញុំព្រីនរូបនេះ បិទពេញទីនេះ! ចាំមើលមើល៍! វាអាម៉េចទៀត?»

បងបឿននិយាយតបទាំងភ្នែកគាត់ពិចារណាវែងឆ្ងាយ៖

«បុល! បើពួកកូនជាងនៅដេកខាងក្រោម មិនដែលឃើញខ្មោច វាមានតែគាថានេះមានឆ្លាក់នៅខាងក្រោមនោះដែរ?!»

ម្លិះគិតតែភ័យញ័រ។

ក្រោយពីស្ងាត់ស្ងៀម នាងក៏បញ្ចេញយោបល់ម្ដង៖

«ឬមួយលោកយាយរបស់បងលោកបានចារគាថានេះការពារផ្ទះ? ការពារបន្ទប់គេង?!»

ពួកយើងលែងនិយាយគ្នាហើយរត់ចុះទៅជាន់ក្រោមដើម្បីពិនិត្យមើល។

កូនជាងទាំងពីរដេកដូចគ្មានបានអ្វីៗដែលកក្រើករំពើកនៅជាងខាងលើទាល់តែសោះ?។ ពួកគេភ្ញាក់សើងម៉ើងព្រោះខ្ញុំចុចភ្លើងបើក។

យើងនាំគ្នីគ្នារុករកមើលតាមសង្ហារិមចាស់ៗទាំងអស់ តែមិនឃើញមានគាថាដូចគ្នានេះឆ្លាក់ទុកសោះឡើយប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន ជាងម្នាក់រកឃើញគាថានេះឆ្លាក់នៅជ្រុងទាំងបួនទិសនៃផ្ទះខ្ញុំ។

«បងយល់ហើយបុល! ប្រហែលជំនាន់លោកយាយ លោកសង់តែផ្ទះជាន់ក្រោមទើបដាក់គាថាការពារនៅបួនជ្រុងផ្ទះ ចំណែកជាន់លើ ប្រហែលជាអ្នកផ្សេងសង់ឡើងបន្ថែមដោយមិនបានដឹងរឿងនេះក៏នៅមិនសុខសប្បាយ!»

«ចុះគ្រែ?!» ខ្ញុំសួរ។

«គ្រែអាចថាលើកពីក្រោមឡើងមកដែរ!»

«អញ្ចឹងមានន័យថា អាចនឹងមានឆ្លាក់ការពារលើរបស់របរផ្សេងទៀតផងមិនដឹង?!»

ម្លិះនិយាយដោយសង្ស័យ។

ស្រាប់តែខ្ញុំរអ៊ូទាំងមិនដឹងខ្លួន៖

«លោកយាយមានរបៀនការពារមានតែលោកយាយដឹងថា មានខ្មោច?!»

ពួកយើងងើបមើលមុខគ្នា។

បងបឿននិយាយឃាត់៖

«បានហើយ! ដេកវិញទៅ! ដេកនៅទីនេះទាំងអស់គ្នា! ចាំព្រឹកចាំគិត!»

ពីនោះដល់ព្រឹកពួកយើងលង់លក់ដោយសុខសប្បាយមិនមានលឺសូម្បីតែខ្យល់បក់រឺចង្រិតយំ។

ប៉ុន្តែព្រឹកឡើង….
«បងបុល! បងបុល! បងបុល»

គឺកូនជាងដែលឡើងទៅបោសសំអាតផ្ទះជាន់លើស្រែកហៅខ្ញុំស្លន់ស្លោ។ បងបឿនទៅផ្ទះគាត់តំាងពីស្រាងៗឯខ្ញុំនិងម្លិះបន្តដេកព្រោះងោកងុយ។

លុះលឺសម្រែក យើងភ្ញាក់ក្រញាងភ័យសារជាថ្មី។

ខ្ញុំរត់ឡើងទៅលើ ឯម្លិះចាំខាងក្រោម។

កញ្ចក់ក្បែរបង្អួចលើកនេះមិនមែនបែកលេងៗដូចដែលម្លិះនិយាយទេ ប៉ុន្តែពិតជាខ្ចាយពេញផ្ទះដូចអ្នកណាបោកកម្ទេចព្រោះខឹង។

ចំណែកទ្វារនៅឯបន្ទប់ទីមួយក៏របូតស្រយូវដួលរេលដូចមានគេបុកទម្លាយ។

«ចុះម៉េចគ្មានអ្នកណាលឺស្អីសោះ?!»

កូនជាងសួរក្នុងពេលដែលចិត្តខ្ញុំបាចរហាចគ្មានគោលដៅ។

ខ្ញុំរអ៊ូ៖

«ផ្ទះនេះនៅមិនកើតទេ! គង់តែខ្សោយបេះដូងងាប់ចោលស្រុកមិនខាន!»

កូនជាងយល់ចិត្តខ្ញុំក៏សន្យានាំខ្ញុំទៅវត្តឆ្ងាយមួយមួយដែលមានសង្គ្រាជល្បីពូកែ ខាងអាគមគាថាសិល្ប៍សាស្ត្រ។

ពួកយើងនៅថ្ងៃដដែលបបួលបងបឿនឡើងឡានទៅទាំង៥នាក់ចាក់សោផ្ទះទុកហើយឆ្ពោះទៅស្រុកប្រាសាទបល្ល័ង្គ។

ដោយសារវត្តនោះស្ថិតនៅក្បែរព្រៃ ដូច្នេះមិនមានផ្លូវល្អសម្រួលដល់ពេលវេលាទេ។ ពួកយើងទៅដល់ទីរួមស្រុកម៉ោង១១ទៅហើយរួចក៏ជីតាកូនជាងម្នាក់មកដល់គាត់ឡើងជិះជាមួយយើងជូនដំណើរយើងបន្តភ្លេចទាំងបាយថ្ងៃត្រង់គ្រាន់តែហូបនំតិចតួចដែលម្លិះទិញមកតាមមុនពេលចេញ។

យើងបន្តដំណើរទៅតាមជីតាកូនជាងចង្អុលប្រាប់ខ្លះ ចុះសាកសួរអ្នកស្រុកខ្លះរហូតដល់រកឃើញវត្ត ព្រះអាទិត្យលិចសន្សឹមៗ។

វត្តនេះនៅក្បែរជើងព្រៃអមដោយដងព្រែក ទិដ្ឋភាពដូចគំនូររៀបរាប់អំពីស្ថានសួគ៌ ទាស់ត្រង់ថា គ្មានអ្នកភូមិរស់នៅឡើយ។

យើងត្រូវឈប់រថយន្តចុះដើរ ព្រោះអស់ផ្លូវចូលវត្ត។

យើងទំាង៥ថ្មើរជើងកាត់តាមផ្លូវដែលក្រាលគ្របដោយស្លឹករុក្ខជាតិស្ងួតគ្រើមក្រាស ហាក់ដូចវត្តនេះមិនដែលមានអ្នកណាមកយកចិត្តទុកដាក់បម្រើលោកនឹងបោសសំអាតឡើយ។

«នៅផ្ទះយើងភ្លៀងកក់ខែសើមដីប៉ប៉ាច់ ចំឡែកអីកន្លែងនេះ គ្មានទឹកមួយតំណក់គ្រាន់នឹងផ្សើម?»

ម្លិះនិយាយទាំងហត់នឿយព្រោះធ្វើដំណើរពេញមួយថ្ងៃលើផ្លូវដ៏វែងនិងលំបាក។

ស្រាប់តែសំឡេងមួយលាន់ស្អកៗឆ្លើយតបនឹងនាង៖

«តើមានអ្វីដូចគ្នា មានអ្វីទៀងទាត់ទៅ?!»

ពួកយើងត្របាញ់ភ្នែកទៅកាន់ព្រះសង្ឃមួយអង្គ កំពុងបោសសំអាតកុដិតូចមួយសឹងថាបើព្រះអង្គមិនមានសង្ឃដីកា យើងមិនក៏ចាប់អារម្មណ៍ថាទីនោះមានកុដិឡើយ។

ជីតាកូនជាងប្រញាប់លុតជង្គង់ផ្ទាល់ដី សំពះលោកផ្ដោមៗៗបីដងតាមទម្លាប់ ឯពួកយើងទាំងបីនាក់បងប្អូនក៏ធ្វើតាមពីក្រោយ។

ព្រះសង្ឃហុចអំបោសមកអោយកូនជាងគេម្នាក់ក៏ទទួលទៅបោសបន្ត។

«បងបុល! លោកតាសង្គ្រាជហើយហ្នឹង!»

លឺគេខ្សឹបដូច្នេះ ខ្ញុំក្រាបសំពះសាជាថ្មី ឯព្រះសហគ្រាស ថយទៅគង់លើគ្រែឫស្សីក្បែរនោះ។

ខ្ញុំទូលសួរ៖

«លោកតា ?កន្លែងនេះមិនមានយាយៗរឺក្មេងៗគ្រាន់ជួយកម្លាំងទេ?!»

ខ្ញុំគិតផង មានសទ្ធាចង់ជួយបោសសំអាតជាមួយកូនជាងនោះ ដែរ ព្រោះមើលទៅអាណិតព្រះសង្គ្រាជដែលចូលជរាប៉ុន្តែរស់នៅឯកា។

ព្រះអង្គមានសង្ឃដីកាមកវិញ៖

«ញោមមកជួយបម្រើអាត្មាទេអញ្ចឹង បើអាត្មារំដោះគ្រោះញោមបាន?!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតនឹងពាក្យគ្រោះនេះ ក៏ទើបនឹកឃើញពីបំណងពិតដែលនាំប្រពន្ធនិងបងចូលមកកាន់ទីនេះវិញ។

ពិតមែនហើយរឿងគាថានិងខ្មោចកាលពីយប់លេចមកវិញ ។ខ្ញុំក្រាបបង្គំទូល៖

«លោកតា!ខ្ញុំករុណាមានសទ្ធាដោយស្មោះព្រោះឃើញលោកតានៅស្ងាត់ពេកឆ្ងាយភូមិអ្នកស្រុក!»

ទោះជានិយាយបែបនេះ តែខ្លួន យើងទាំង ប្រាំក៏ដឹងដែរថាអ្នកបួសស្មោះស្ម័គ្រនិងសាសនារមែងតែងចូលចិត្តតាំងទី នៅតំបន់ដាច់ស្រយាលស្ងាត់គ្មានមនុស្ស រំខាន។

ចំណែកដែលពួកខ្ញុំមកនេះអាចថា កំពុងមករំខានព្រះអង្គផងក៏ថាបាន។

ភរិយាខ្ញុំស្រាយកញ្ចប់ដែលស្ពាយមកតាមរួមមាននំចំណី ទៀនធូប ភេសជ្ជៈបូកនិងបច្ច័យមួយជំនួនលើកប្រគេនព្រះ សង្ឃរាជ។

បន្ទាប់មកបងបឿនបានទូលសួរ៖

«ព្រះ គ្រួសង្ឃរាជ ប្រាកដជាមានវិជ្ជាជ្រៅជ្រះ ទើបបានជ្រាបថាប្អូនខ្ញុំករុណានេះកំពុងមានគ្រោះ!»

«មិនពិតទេញោមអើ! អាត្មាក៏ជាមនុស្សធម្មតា មានឯណាសិល្បសាស្ត្រ?គ្រាន់តែញោមកាត់ព្រៃចូលមកនេះ បើពុំមែនមានគ្រោះមករកពឹងពរតើជាអ្វីវិញ?!»

ទោះយ៉ាងណា ពួក យើងនៅតែជឿថា ព្រះសង្គ្រាជ ពិតជាគន់យល់ពីដើមចមដែលពួកយើងមកកាន់ទីនេះ។

បងបឿនកេះខ្ញុំបម្រុងយកទូរស័ព្ទបើកគាថាដែលថតបាននោះមកបង្ហាញ ព្រះ គ្រូសង្គ្រាជ ឃាត់ ហើយបន្ទូល៖

«ចាំអាត្មាតែបន្តិច!!!អាត្មាទៅជាមួយញោម!ទៅអោយដល់ទីដៅ!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ដែលអ្វីៗដូចជាដឹងមុន ហើយទីបំផុតយើងបាននិមន្តព្រះអង្គមកដល់ផ្ទះដោយសុវត្ថិភាពនិងពេញដោយសេចក្ដីសង្ឃឹម។

នៅចប់តាមផ្លូវយើងដឹងថាវត្តនោះមានលោកនេននិង អាចារ្យ យាយៗស្នាក់នៅ សរុប៧នាក់ដែរ។ខ្ញុំលួចគិតថាឆ្លងផុតរឿងរញ៉េរញ៉ៃអស់ ខ្ញុំនឹងរកវិធី ជួយប្រមូលបច្ច័យខ្លះនឹងបានកសាងផ្លូវគ្រាន់បើបើជាងមុនចូលទៅកាន់វត្តនោះ។

យើងមកដល់ផ្ទះម៉ោង៨យប់។

និមន្តព្រះសង្គ្រាជចូលកាលណា ខ្ញុំបានទូលរំលឹកឡើងវិញ ពីរឿងបង្អួចទ្វារបន្ទប់និងកាលដែលមិនអាចដេកពួនបានពីរយប់ផ្ទួនគ្នា និងរឿងជើងស្លៀកក្បិនដែលខ្ញុំមិនជឿរហូតដល់ ឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែក។បងបឿនទៅផ្ទះគាត់រៀបចំខ្នើយ មកប្រគេនព្រះសង្ឃសឹងយប់នេះ ឯខ្ញុំនិមន្តព្រះ សង្គ្រាជឡើងដល់ជាន់ខាងលើ ហើយទើបព្រះអង្គ មានសង្ឃដីកាវិញថា៖

«បន្ទប់ទីមួយនេះមិនមែនជាដើមចមទេ ហើយក៏មិនមានខ្មោចបិសាចអ្វីដែរ!ចំណែកអ្នកស្លៀកក្បិនដែលញោមឃើញនោះជាអ្នកថែរក្សាផ្ទះ ជាញាតិបុព្វការី ជន ដែលមកការពារនិងពួកវិញ្ញាណខាងក្រៅ!»

ព្រះអង្គចង្អុលហួសពីបង្អួចទៅកាន់ដីចោលទំនេរខាងក្រោយ។

«ញោមអើយ!ទីនោះហើយមានសល់នូវរឿងរ៉ាវមិនសុគតិជាច្រើន! ព្រលឹងវិញ្ញាណមានប្រាកដនៅលើដីនោះ !បានជារាល់ពេលស្ងាត់ អ្នកស្រុកឧស្សាហ៍បានឃើញចេញមកលងជារឿយៗ! ចំណែកផ្ទះជាន់នេះ បានជាគេចូលមកអុកឡុករំខានបានប្រហែលក្រែងថាមកពីក្ដារប៉ុន្មានបន្ទះនោះទេដឹង?!»

ពេលនោះបងបឿនក៏បានមកដល់ដែរនាំទាំងបងប្រុសជីដូនមួយខ្ញុំដែលនៅផ្ទះទីពីរមកជាមួយផង។

បន្ទាប់ពីឈរស្ដាប់ព្រះសង្គ្រាជអស់ចិត្ត បងប្រុសជីដូនមួយខ្ញុំឈ្មោះបងវិន ប្រាប់ថា កាលពីច្រើនឆ្នាំមកហើយ គឺតាំងពីពួកគាត់នៅជំទង់ៗ ឪពុកគាត់ជាអ៊ំប្រុសខ្ញុំ បាននាំកូនៗឡើងមកលេងបោសជ្រះលើផ្ទះនេះ ក៏ឃើញថា ផ្ទះខ្ញុំត្រង់បន្ទប់ទី មួយនេះ ចំហជញ្ជាំងពីបីប្រលោះមិនដឹងអ្នកណាមកគាស់ក្ដារយកចេញរឺអ្វី។ជំនាន់នោះទើបចេញពីរបបប៉ុលពត មិនងាយមានប្រាក់ឯណាទៅទិញក្ដារមកជួសទេ បានជាគាត់ឃើញនៅដីទំនេរខាងក្រោយសេសសល់ក្ដារល្អៗខ្លះ ទើបក្មេងៗផ្ទះគាត់ទៅរើយកក្ដារទំនេរនៅលើដីខាងក្រោយមកវាយដំបិទភ្ជាប់វិញ។

នោះគឺជារឿងយូរយារណាស់ទៅហើយ បើកុំតែពេលនេះលឺ សង្ឃដីកា កុំអីនឹកមិនឃើញទេ។

«ក្ដារនោះមានម្ចាស់!គេមកតាមឆាឆៅអោយនៅមិនសុខទាល់តែយើងគាស់យកទៅសងគេទុកនៅនឹងកន្លែងដើមវិញ!»

ខ្ញុំគិតថាចាំភ្លឺ តែបងខ្ញុំទាំងពីរមិនព្រមទេ បងវិននិងកូនជាងរួមដៃគ្នាគាស់ក្ដារទំាងបីតាមដែលព្រះសង្គ្រាជបង្ហាញហើយយកទៅទុកលើដីទំនេរខាងក្រោយ នោះវិញទាំងយប់ព្រមទាំងអុចធូបសុំខមាទោសផង។

យើងសុខចិត្តទុកបន្ទប់យើងចំហបីកន្លែងនោះទម្រាំស្អែករិះគិតរកក្ដារថ្មីមកបិទបាំងវិញអោយស្រេច។

ពេញមួយយប់នោះគ្រប់គ្នា សម្រាន្តលក់សុខសាន្តគ្មានឃើញហេតុភេទអ្វីៗទេ។

ស្អែកឡើងកាលណាប្រពន្ធខ្ញុំនិងបងបឿនចាត់ចែងរៀបចំ ចង្ហាន់និមន្តព្រះសង្គ្រាជឆាន់សូត្រ មន្តលើករាសី ប្រស់ព្រំសិរីពេញទូទាំងផ្ទះ។

ព្រះគ្រូសង្គ្រាជផ្ដាំពន្យល់ទៀតថា៖

«គាថាដែលចៅមាននៅជញ្ជាំងក្រោមផ្ទះទាំងបួននិងនៅលើគ្រែដំណេកនោះផងនោះជាគាថាសុខសាន្តពីបុរាណកាលខ្មែរ នាសម័យរុងរោចន៍ខាងសិល្ប វិជ្ជាការ!ចូរចៅ ទុកការពារខ្លួនជានិច្ចបើមាននិស្ស័យបានបុព្វការីជនចេះឆ្លាក់ទុកជាកេរមកទៅហើយត្រូវចេះទុកដាក់តំណដល់កូនចៅក្រោយទៀត! ត្រណមសំខាន់សម្រាប់អ្នកកាន់គាថានេះបាន គឺត្រណមមិនអោយនិយាយកុហកចងពៀរព្យាបាទ មិនបរិភោគសាច់ ឆ្កែ ពស់ខ្លាក្រពើ មិនដើរក្រោមស្នួ រខោអាវ និងមិនប្រមាថ ជីវិតមនុស្សសត្វទាំងពួង!បើកាន់ត្រណមនេះបាន គាថាបុរាណនៅតែមានតេជបរ មី តាមថែរក្សាគ្រប់គ្នាមិនថាពេលយូរទៅមុខ ប៉ុណ្ណា!»

មុនពេលនិមន្តព្រះអង្គ ទៅកាន់វត្តនៅប្រាសាទបល្ល័ង្កវិញ ខ្ញុំបានទូលសួរថា តើខែក្រោយអាចនំាគ្រួសារទៅប្រគេនចង្ហាន់សួរសុខទុក្ខព្រះអង្គបានដែរ?

ព្រះ សង្គ្រាជ មានសង្ឃដីកាខ្លីថា«ដល់ពេលនោះ ខ្លាចក្រែងពុំ ជួបអាត្មា!»

ដោយនឹកស្ងើចសរសើរចំពោះមន្តវិជ្ជាការជ្រៅជ្រះ នឹងមិនអស់ចិត្ត ចំពោះសង្ឃដីកាចុងក្រោយនេះបានត្រឹម២០ថ្ងៃយើងនាំគ្នាទៅសួរសុខទុក្ខព្រះអង្គទៀតដោយនាំទៅនូវបច្ច័យមួយចំនួន គ្រឿងអលង្ការត្រីសាច់ភេសជ្ជៈ។

ប៉ុន្តែគម្រប់បានមួយខែ យើងបានទទួលដំណឹងមកថាព្រះគ្រូសង្គ្រាជបាន សុគតទៅហើយ។

បងបឿនទន្ទេញថា ព្រះអង្គពិតជាមានញាណ ជ្រាបមុនសូម្បីតែវេលាសុគត ពិតជាកំពុងសង្ឃដូចដែលខ្មែរយើងតែងល្បីមកតៗគ្នាថា មាននៅទូទាំងព្រះរាជាណាចក្រគ្រាន់តែមិនមាននិស្ស័យគង់មិនងាយបានជួបផ្ទាល់ឡើយ។

ចាប់ពីពេលនោះមកខ្ញុំមានជំនឿមុតមាំលើអាគមគាថារបស់ខ្មែរបុរាណដែលផ្សារភ្ជាប់នឹងជំនឿអោយយើងចេះធ្វើអំពើល្អមិនសម្លាប់សត្វមិនភូតភរបោកប្រាស់កេងបន្លំ ។

ខ្ញុំជាជាងទងស្រាប់ខ្ញុំខំរិះមើលអក្សរគាថាបុរាណកេរលោកយាយយ៉ាងមុតរហូតចេះចាំគ្រប់គ្នាលាក់ហើយឆ្លាក់លើមាសក្រហមពាក់ម្នាក់មួយជាមួយម្លិះ បងៗជីដូនមួយខ្ញុំនិងកូនក្មួយទាំងអស់។

៣ឆ្នាំក្រោយមកយើងបានទទួលចំណងដៃកូនពីរ នាក់ប្រុសៗទាំងពីរ ក៏ចារគាថានេះលើសន្លឹកប្រាក់ពាក់ជាប់កពួកគេជាបន្ត។

….ដោយមាត់មិនស្ងាត់ រឿងគាថាបុរាណបានល្បីតចេញពីមាត់ភរិយាខ្ញុំទៅដល់នារីៗជាអ្នកមានធនធានជាច្រើន ទៀតរហូតដល់មានមន្ត្រីនិងអ្នកមានទ្រព្យជាច្រើនបានកាត់មករកខ្ញុំសុំអោយជួយឆ្លាក់ទុកជាសិរីការពារខ្លួន។

ចំនួនអ្នកចង់បានកាន់តែច្រើនឡើងៗរហូតដល់ខ្ញុំត្រូវធ្វើការទាំងយប់ទាំងថ្ងៃបំពេញសេចក្ដីលោភដែលម្លិះប្រពន្ធខ្ញុំ ចង់បានជាទ្រនឹបពីពួកគេ។

ការងារជាងទងរបស់ខ្ញុំត្រូវបញ្ចប់ទាំងស្រុង។

ខ្ញុំនឿយណាយ ជាខ្លាំងនិងការមកអង្វរពឹងពរបស់ពួកមន្ត្រី។

ខ្ញុំព្យាយាមបង្កើតត្រណមកាន់តែ ច្រើនដើម្បីអោយ ពួកគេយល់ថាមិន អាចប្រណិប័តន៍បាន ក្រែងអាចកាត់បន្ថយការ មកសុំពាក្យគាថានេះទៅ។

ខ្ញុំប្រាប់ថាត្រូវតមជាតិស្រវឹង តមអំពើផិតក្បត់និងតមការ ទទួលសំណូកលើអំពើអយុត្តិធម៌។

ចុងក្រោយក៏ស្បើយមកមនុស្សដែលមកយកគាថាដោយសារពួកគេយល់ថាកាន់ត្រណមមិនទាន់បាន។

ទោះ យ៉ាងណា អ្នកមកឆ្លាក់គាថាមិនបាន អស់ទៅទាំងស្រុងឡើយគឺមានអ្នកកាត់មកពីឆ្ងាយៗ ហើយព្រមធ្វើតាមគ្រប់ត្រណមដូចនេះក៏ខ្ញុំយល់ថាបុគ្គលនោះជាមនុសុ្សល្អរមែងគួរផ្ដល់អោយតាមការស្នើសុំ។

….ប៉ុន្តែ…យប់មួយ ពេលខ្ញុំលក់មួយភាំង…..

ខ្ញុំយល់សប្ដិឃើញថាខ្ញុំកំពុងជិះកង់យ៉ាងហត់ម្នាក់ឯងគត់លើផ្លូវដែលនគោលដៅជាច្រើនគីឡូម៉ែត្រ។ នៅខាងមុខខ្ញុំលេចចេញនូវផ្លូវពីរដែក្នុងចំណោមផ្លូវធំ និងផ្លូវកាត់តូចមួយចង្អៀតពិបាកជិះ។

ដោយហត់ពេកនឹងនៅចម្ងាយឆ្ងាយទៀតខ្ញុំបានរើសយកជម្រើសទីពីរគឺបត់ តាមផ្លូវកាត់តូចង្អៀតនោះ។

ផ្លូវក្រៅពីចង្អៀត ក៏ ចាប់ផ្ដើមងងឹត។
រំពេច នោះខ្ញុំបានឮស្នូរដូចជាមានជិះកង់ផ្សេងទៀតរោទ៍កណ្ដឹងហ្វ្រ័ងរឺងៗពីក្រោយខ្ញុំ។

ខ្ញុំអរណាស់ ខំងាកមករកប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាទាំងអស់។

ក្នុងសុបិននោះខ្ញុំភិតភ័យជាខ្លាំង ព្រោះថា បន្ទាប់ពីងាកមកបន្ថែមល្បឿនខ្មឺត ស្នូរ កណ្ដឹងនោះលាន់ឡើងសារជាថ្មី។

ខ្ញុំងាករកប្រភពកណ្ដឹងនោះជាលើកទីពីរទាំងគិតថាគ្មានអ្នកណាទេខ្ញុំត្រូវខ្មោចលងពិតណាស់ប៉ុន្តែមានអញ្ចឹងឯណាខ្ញុំឃើញមនុស្សពីរ នាក់កំពុងឈរក្បែរកង់មួយចតចោលប្របមាត់ផ្លូវ។ ដែលបះសក់នោះគឺពួកគេម្នាក់ជាប្រុសស្លៀកក្បិនម្នាក់ទៀតជាស្រីពាក់អារ៉ូបធំសំពោងជំនាន់បារាំង។

មុខគេទាំងពីរខ្មៅមើលមិនយល់ភ្នែកច្រមុះគេជាខ្មោចពិតណាស់។

ខ្ញុំភ័យបះរោមស្រែករកគុណម៉ែឳជួយហើយបោលកង់ទៅមុខតែវាមិនព្រមធាក់ទៅសោះ។

ខ្ញុំបម្រះធាក់ខ្វៃៗម្នាក់ឯងបែកញើសសស្រាក់ហត់គឃូសរហូតដល់ភ្ញាក់ព្រើតឃើញខ្លួនឯង នៅក្រោមផ្ទះកន្លែងធ្វើមាសជាកន្លែងដែលខ្ញុំតែងអង្គុយឆ្លាក់ មាសជាមួយកូនជាងទាំងពីររាល់ថ្ងៃ។

ខ្ញុំក្រោកមកសន្សឹមៗ ហើយគិត គឺថាខ្ញុំប្រហែលហត់ពេក បានជាដេកទ្រោបមិនដឹងខ្លួនលើតុមួយស្រឡេតហើយបានយល់សប្ដអាក្រក់។

សូរឆ្កែលូ លាន់មក នៅ ជុំវិញកន្លែងដែលខ្ញុំកំពុងអង្គុយ។ចិត្តខ្ញុំនៅតែភ័យខ្លាចនៅឡើយប៉ុន្តែសំអាងលើគាថាបុរាណកេរលោកយាយដែលខ្ញុំបានឆ្លាក់ជាប់លើខ្សែចង្កេះបានជារាងកក់ក្ដៅវិញបន្តិច។ខ្ញុំលូករាវទៅទីនោះចំពេលកន្ទុយភ្នែកខ្ញុំវាត់ទៅប៉ះ នឹងអ្នកណាម្នាក់ឈរពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ….គឺនៅឯមាត់ទ្វារ….
ខ្ញុំបែរក្រោយខ្វាក ហើយការភ័យខ្លាចគ្របដណ្ដប់ទាំងស្រុងមកលើរាងកាយខ្ញុំពីលើដល់ក្រោម។

មេឃខាងក្រៅងងឹតយប់ ហើយនៅទីនោះ គឺនៅចំមាត់ទ្វារ ពន្លឺមានតែប្រភពមួយគត់គឺព្រះច័ន្ទខៀវងងឹត។

ទ្វារផ្ទះខ្ញុំបោកបក់ចុះឡើង យោលយោកតាមខ្យល់ដ៏ខ្លាំងចម្លែក តែខ្ញុំឃើញស្រីម្នាក់ឈរឆ្ដុបនៅពីមុខនោះបែរមុខស្របមកខ្ញុំ។

រឿង៖ គាថាបុរាណ ភាគទី៣ (ភាគបញ្ចប់)

Bo Bo — Fri, 15 Oct 2021 01:13:00 +0000

នាងប្រាកដណាស់ពុំមែនម្លិះប្រពន្ធខ្ញុំ ក៏មិនមែនបងបឿន រឺអ្នកណាផ្សេងដែលខ្ញុំស្គាល់សោះឡើយ។

ដែលសំខាន់គឺនាងស្លៀកសំពត់ក្បិន ទោះជាមិនដឹងក្បិននោះពណ៌អ្វីព្រោះនាងខ្មៅងងឹតក៏ដោយ។

សក់នាងវែង ប៉ើងអន្លាយតាមខ្យល់ ហើយលើក្បាលនាងទំនងជាមានពាក់អ្វីមួយស្រួចកណ្ដាលដូចមកុដរឺស្នៀតសក់បុរាណដែលគេនិយមសម្រាប់តុបតែងថ្ងៃរៀបការ។

ខ្ញុំភ្លាត់មាត់ស្រែកសួរ៖

«អ្នកណា?!»

មិនចាំបាច់ខ្ញុំនិយាយពីរដងទេ នាងបានឈានចូលមក។

ខ្ញុំក្រោកសន្សឹមៗពីកៅអី ហើយខ្ញុំឃើញមុខនាងដែលមកដល់ចម្ងាយប្រមាណបី ម៉ែត្រពីគ្នា។

ខ្ញុំបានដេកជាមួយនឹងពន្លឺមួយសម្រាប់ឆ្នាំបន្ទាប់ពីនោះ។

នាងជានារីដ៏មានសម្ផស្សស្អាត ភ្នែកទាំងគូរភ្លឺមុតតុបតែងប្រេងម្សៅក្រាស់ ដូចកូនក្រមុំ ហើយមួយតូខ្លួនលំអដោយមាសក្រហមច្រាល។

នាងមិនមាត់ទេ ពេលដែលខ្ញុំនៅភ្លឹកសម្លឹងបុគ្គលិកលក្ខណៈប្លែកពីគេរបស់នាង តែនាងហុចបង្វេចជាស្បោងក្រណាត់មួយទំហំប្រហែលនឹងផ្លែឪឡឹកមកអោយខ្ញុំ។

«ជាអ្វីទៅ?!»ខ្ញុំសួរហើយផ្ដោតភ្នែកមើលទៅកញ្ចប់នោះ។

នាងមិនមាត់ហើយ បើកចំណងបង្ហាញខ្ញុំ ។

ខ្ញុំអើតមើល ។

ក្នុងស្បោងនោះពោរពេញទៅដោយកាក់មាសភ្លឺរន្ទាល។ទោះចិត្តខ្ញុំឆ្ងល់ មិនហ៊ានប៉ះពាល់តែកាក់មួយៗក្រហមភ្លឺពេកបានជាខ្ញុំមិនអាចទប់ចិត្តបាន។

ខ្ញុំឈានទៅក្បែរបង្វិចនោះ លូកដៃទៅលើកមួយមកពិនិត្យ។
«មាសសុទ្ធ!អូមាសសុទ្ធ!»
សំឡេងនាងតបមកខ្ញុំវិញជាលើកដំបូង៖

«យើងអោយមាសទំាងនេះទៅជាងឯង!តើអ្នកយកដែរទេ?!»

ខ្ញុំអរណាស់ព្រោះមិនដែលឃើញកាក់មាសុទ្ធបុរាណបែបនេះពីមុនមកទេ ។វាមិនត្រឹមមានតម្លៃនៅត្រង់ ទំងន់វាប៉ុណ្ណាឡើយគឺថែមជាបតិកភណ្ឌបុរាណកម្ររកបានលើលោកផង។

ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងស្ត្រីបុរាណនេះហើយសួរវិញយ៉ាងរហ័ស៖

«ហេតុ អីនាងអោយខ្ញុំ?!»

នាងតបមកវិញដោយទឹកមុខមោះមុត៖

«ចូរកុំហៅយើងដូច្នេះ! យើងជាព្រះនាងជាបុត្រ នៃ ព្រះមហាក្សត្រ ភិរម្យរាជត្រៃ។ យើងមករកអ្នកប្រើអោយសរសេរគាថាមហាស្នេហ៍អោយស្វាមីយើងដែលជាមេទព័ សុធនធួន ចាកចោលនាងមាយា សន្ធិស្រីលំអរ វិលមករកយើងដែលជាភរិយាពេញសិទ្ធិវិញ!»

ខ្ញុំញីភ្នែកខ្លួនឯងព្រោះមិនជឿនឹងពាក្យស្ត្រីដែលនិយាយស្តីប្លែកៗនេះ ។នេះចាំសម័យអីហើយ តើ នារីនេះបានកាក់ទាងនេះពីណាមកហេតុអ្វីគេតែងខ្លួន ជាស្រីបុរាណហើយនិយាយតែពីរឿងបុរាណ!ដូចក្នុងរឿងល្ខោន?

ខ្ញុំតបវិញដោយញ័រមាត់៖

«ខ្ញុំមិនចេះគាថាស្នេហ៍អ្វីទេ!»

នាងតបមកវិញដោយបើកភ្នែកធំៗគួរអោយខ្លាច ថា៖

«បើអ្នកបន្ទោសថាមាសនេះនៅតិចតួច យើងអាចចង្អុលកន្លែងកំណប់ច្រើនជាងនេះដល់អ្នក! ចូរនាយជាង ឆ្លើយទទួល អោយហើយសិនទៅថានឹង សរសេរគាថាស្នេហ៍មួយអោយយើង!»

«ទេ!»

ខ្ញុំ ប្រកែកដោយធម្មជាតិ ព្រោះភិតភ័យ ហើយយល់ថាខ្ញុំបានឃើញខ្មោចទាំងភ្នែក ស្រស់ ។

នាងខឹងចាប់ផ្តើមបើកភ្នែកធំឡើងៗស្ទើរតែខូចរង្វង់មុខនោះធ្វើអោយខ្ញុំតក់ស្លុតស្រែកមួយទំហឹងភ្ញាក់ដឹងខ្លួនច្រងាងកណ្ដាលគ្រែ ហើយភរិយាខ្ញុំរត់មកត្រហប។

«បងៗៗ?»

ម្លិះសួរខ្ញុំ ឯខ្ញុំស្ទុះក្រោកវឹង មេឃភ្លឺស្រាងហើយ។

«បងយល់សប្ដិអាក្រក់!»

ខ្ញុំនិយាយមួយៗទៅកាន់នាងទាំងបេះដូងខ្ញុំលោតញាប់ញ័ររន្ធត់ត្បិតអីខ្ញុំតែងតែលឺចាស់ៗនិយាយថាសុបិនពេលជិតភ្លឺជាសុបិន្តនិមិត្ត ទេវតារឺខ្មោចព្រាយដែលចង់អោយយើងដឹងអ្វីមួយដោយចេតនា។

«បងយល់សប្តឃើញអី?»

ដៃប្រពន្ធខ្ញុំដែលចាប់បាតដៃខ្ញុំគឺត្រជាក់ដូចទឹកកកបញ្ជាក់ថានាងក៏ភ័យ។

ខ្ញុំមិនទាន់ទំាងឆ្លើយផង ក៏បះសក់ជ្រោងពេលងាកទៅឃើញបង្វិចដដែលនោះនៅចុងជើងរបស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗព្រោះតក់ស្លុត។

វាប្រាកដណាស់ ជាបង្វិចកាក់មាសជាច្រើនដែលស្រីបុរាណនោះប្រគល់មកអោយខ្ញុំក្នុងយល់សប្តិ។

«បងមិនបានថាទទួលយកទេ ហេតុអីបានជាវានៅទីនេះ?!»

ឃើញខ្ញុំស្លន់ខុសពីធម្មតា ពេក្ភរិយាខ្ញុំក៏ងាកទៅរកមើលបង្វិចនោះដែរ។

នាងសួរខ្ញុំរករឹសគល់ច្រើនដងខ្ញុំញ័រមាត់ឆ្លើយអីមិនកើត នាងក៏លូកដៃទៅស្រាយមើល ហើយភ្លាត់មាត់ឡើងក្នុងសំលេងខ្សឹបៗទំាងអំណរ៖

«ពុទ្ធោអើយមាស?!»

យើងជាគ្រួសារជាងទងឃើញមាសភ្លាមក៏ស្គាល់ភ្លែតទៅហើយមិនបាច់ពិនិត្យច្រើនឯណាទេ ។ពេលដែលនាងសំលឹងមកខ្ញុំព្រោះទទូចចង់ដឹងហេតុផលរវាងថង់មាសនិងសុបិនដែលខ្ញុំថាជាសុបិនអាក្រក់នោះ ខ្ញុំរាវដៃស្ទាបរកមើលស្នាមគាថាដែលនៅឆ្លាក់ជាប់នឹងគ្រែ។

គាថាខ្ញុំមានទំាងនៅចង្កេះទំាងនៅទីដំណេកហេតុអីនាងមករកខ្ញុំបានបើនាងពិតជាខ្មោចព្រាយអសុរកាយ?

ហេតុអ្វីសុបិនរលាយទៅនៅសល់បង្វេច?

មួយសន្ទុះក្រោយមកខ្ញុំបានអោយម្លិះរត់ទៅហៅបងបឿនមក។

ពួកយើងចាប់ផ្តើមនិយាយរឿងទំាងនេះប្រាប់គាត់។

គាត់ក៏មិនដឹងធ្វើយ៉ាងណា ព្រោះអ្វីៗហួសពីរឿងដែលអាចអោយគេជឿនឹងរកហេតុផលបាន។នេះកុំតែបងបឿនជាមនុស្សគិតវែងឆ្ងាយបើលោតែបងប្អូនផ្សេងគេអាចយល់ថាខ្ញុំទៅជីកបានមាសបុរាណអស់នេះពីណាផងក៏មិនដឹង។

បងបឿនបាននាំខ្ញុំទៅកាន់វត្តនៅឯប្រាសាទបល្លង្គសារជាថ្មី តែលើកនេះយើងទៅស្ងាត់ៗតែបីនាក់បងប្អូនទេ ព្រោះមិនអាចអោយកូនជាងដឹងរឿងកាក់មាសសុទ្ធ ដោយបារម្ភសុវត្ថិភាពជាចំបង។

លោកគ្រូសង្គ្រាជលែងនៅពិតមែនហើយសល់តែលោកក្មេង”ៗតែពួកខ្ញុំបានទិញរណ្តាប់រៀបចំសែនព្រេននៅមុខចេតិយ៍ព្រះអង្គ ហើយអុជធូបទូលសួរពីរឿងសុបិន្តនិងការលេចឡើងដោយគ្មានមានមូលហេតុនៃបង្វិចកាក់មាស។

យប់ នោះខ្ញុំសម្រេចចិត្តនៅគេងវត្តមិនហ៊ានវិលទៅផ្ទះទេហើយសុំព្រះគ្រូពន្យល់សប្តិពីដំណោះស្រាយ។

«ខ្ញុំព្រះអង្គ តើចេះរបៀនគាថាស្នេហ៍ពីណាមកទៅ ហើយក៏មិនដែលស្គាល់ព្រះមហាក្សត្រនិងព្រះនាងឯណាទេ!តើនេះជាលាភរឺគ្រោះ ហេតុអ្វីចម្លែកម៉្លេះ?»

ពេញមួយយប់ខ្ញុំមិនបានសុបិន្តអ្វីទាំងអស់ គឺសូន្យ គ្មានចម្លើយ។

ខ្ញុំនិងភរិយាទៅកាន់ចេតិយសារជាថ្មី ហើយទូល បន្តថា៖

«ព្រះគ្រូសង្គ្រាជ!ប្រសិនបើខ្ញុំករុណាមិនមានវិធីអ្វី ក៏មានតែផ្ញើបង្វិចនេះនៅនឹងចេតិយព្រះអង្គ មិនអាចយកត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញឡើយព្រោះវាពុំមែនជាទ្រព្យរកបានដោយកម្លាំងរបស់គ្រួសារខ្ញុំករុណា!»

ពេលលួចដាក់បង្វេចទៅក្នុងចេតិយហើយ ពួកយើងឡើងឡានត្រឡប់មកផ្ទះទំាងពិបាកចិត្ត។

ពេលលក់មួយស្រឡេតក្នុង ឡាន ខ្ញុំស្រាប់តែក៏យល់សុបិន្តឃើញដូចព្រះគ្រូសង្គ្រាជនិមន្តជាមួយដែរក្នុងឡាន។

បានយល់ព្រះអង្គកាលណាខ្ញុំប្រញាប់ទូលសួរបន្ទាន់៖

«តើស្ត្រីបុរាណនោះជាអ្នកណា? ហើយខ្ញុំព្រះករុណាខ្ញុំ ត្រូវដោះស្រាយរឿងសុបិន្តនោះរបៀបណាទៅ?!»

ព្រះគ្រូសង្គ្រាជមិនមានសង្ឃដីកាអ្វីច្រើនឡើយគ្រាន់តែខ្លីៗដូច្នេះ៖

«ប្តីនៅស្រុកកើតប្រពន្ធនៅឯលិច ទម្រាំរកបានអ្នកមានឧបនិស្ស័យ!»

ខ្ញុំចាំអ្វីមិនបានទេពេលភ្ញាក់ព្រើតដឹងខ្លួនមកវិញគឺចាំបានតែពាក្យពីឃា្លនេះគត់។

ខ្ញុំពិចារណាចាក់ស្រេះជាមួយបងបឿននិងម្លិះ។

តើខ្ញុំនេះមែនទេ?អ្នកមានឧបនិស្ស័យ?ប៉ុន្តែខ្ញុំចេះសរសេរគាថាស្នេហ៍ម៉េចកើត?

កូនទាំងពីររបស់ខ្ញុំដែលស្នាក់នៅឯផ្ទះបងបឿនរត់មកទទួលឳពុក ហើយហុចអ្វីមួយមកពីមុខខ្ញុំ។

កំពុងនឿយហត់សក់ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមបះសារជាថ្មី ព្រោះថា កូនខ្ញុំមានកាក់មាសបុរាណម្នាក់មួយកាន់លេង។ពេលខ្ញុំឈរធ្មឹងស្មារតីព្រោះភ័យ ម្លិះខ្សឹបដោយបារម្ភ៖

«ប៊ីនិងប៊យ!បានកាក់នេះពីណាមកហ្នឹងកូន!»

កូនៗមិននិយាយតែគេចង្អុលទៅ។ ចុងមា្រមដៃគេគឺដីទំនេរនៅក្រោយផ្ទះខ្ញុំ។

ខ្ញុំអង្គុយប៉ុកលើគ្រែរឺស្សីដោយទន់ជើង ហើយពិចារណាបណ្តើរៗពីអ្វីដែលកំពុងបាននឹងបង្ហាញឡើងនៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ក្នុងគ្រួសារខ្ញុំ។

បងបឿនប្រមូលកាក់ទាំងពីរមកទុកហើយនិយាយប្រដៅហាមក្មួយ៖

«កុំនិយាយរឿងនេះប្រាប់អ្នកណាផ្ដេសផ្ដាសណា ប៊ីនិងប៊យ!»

«ម៉េចចឹងអ៊ុំ?»

កូនធំខ្ញុំសួរមកវិញភ្លាមតាមសារជាតិក្មេង។

បងបឿននៅឡិងឡង់ពិបាកពន្យល់ព្រោះគាត់ ក៏មិនចង់ឱ្យកូនៗខ្ញុំភ័យ។

ពួក យើងនៅស្ងាត់ស្ងៀមរហូតដល់ពេលល្ងាចយើងសម្រេចចិត្ត….

«បងៗ!ខ្ញុំប្រាប់រដ្ឋអំណាចអោយគេដឹងលឺហើយ!»

ខ្ញុំសម្រេចចិត្តថា ត្រូវតែស្វែងរកអាថ៌កំបាំងពីក្រោយកាក់ មាសទាំងនេះ ព្រោះខ្ញុំនឹកឃើញដល់ខ្មោចលងកាលពីដំបូងដែលលឺ ស្នូរកាក់ មាសបោកទៅមក មានក្មេងឃ្វាល គោឃើញមនុស្សស្លៀកក្បិនដើរជាជួរទៅដីខាងក្រោយចុងក្រោយខ្ញុំឃើញស្ត្រីបុរាណក្នុង បច្ចុប្បន្នប៉ុន្តែបង្វេចមាសជាការពិត ហើយកូន ខ្ញុំកាយដីលេងបានកាក់នៃមកពីដីទំនេរនោះទៀត។

បងៗខ្ញុំងក់ក្បាលយល់ស្រប ហើយបងជីដូនមួយខ្ញុំដែលនៅផ្ទះទីពីរចាប់ផ្តើមឡើងម៉ូតទៅរកមេឃុំ។

មិនយូរប៉ុន្មានក្នុងថ្ងៃដដែលនោះ មន្ត្រីជាច្រើនមកដល់ទីនេះ។ ពួកគេថា គេជា អ្នកបុរាណវិទ្យានៅមន្ទីរវប្បធម៌ហើយ គេបានឃើញកាក់មាសនោះក៏ភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។

គេសួររកម្ចាស់ដីនោះ ហើយយើងក៏ស្វែងរកដុតដៃជើងទម្រាំដឹងថាម្ចាស់ដីជាអ្នកសៀមរាប។

យប់ នោះ អាជ្ញាធរសម្រេចថាការធ្វើកំណាយដីនោះ ព្រោះម្ចាស់ដីឆ្លើយអនុញ្ញាតហើយគាត់មកដល់ថ្ងៃស្អែក។

យប់នោះមន្ត្រីជាច្រើនមានទាំងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធការពារបានមកយាមក្នុងបរិវេណនោះ។កូនៗខ្ញុំនៅតែ សម្រាកផ្ទះបងបឿនជាមួយម្ដាយ ហើយខ្ញុំនិងចាស់ៗនៅជុំគ្នាជាមួយមន្ត្រី។

រហូតដល់កណ្ដាលអាធ្រាត្រគ្រប់គ្នាលង់លក់អស់ ខ្ញុំក៏ដេកស្លុងមួយភាំងក្បែរបងៗពូៗមន្ត្រីវប្បធម៌។

ភ្លាមនោះខ្ញុំយល់សុបិន្តឃើញជីដូនជីតារបស់ខ្ញុំ។

ក្នុងក្ដីសុបិននេះលោកយាយខ្ញុំឱ្យខ្ញុំដឹងថាអ្វីៗមិនអីទេ ហើយខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ល្អឡើងវិញរហូតដល់ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនចំ ពេលមាន់កញ្ជ្រោលរងាវ។
ពេលនោះ មន្ត្រីចាស់ក្មេង ដឹករណ្ដាប់មកដល់ហើយរៀបចំ ក្រុងពាលីសុំម្ចាស់ទឹកម្ចាស់ដីដើម្បីធ្វើកំណាយ។

ការរៀបចំសែនព្រេនរបស់ពួកគេមានរបៀបរបបគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងណាស់។

ពេលនេះខ្ញុំជឿ ថា មន្ត្រី ផ្នែកវប្បធម៌ពិតជា បានស្រាវជ្រាវច្បាស់លាស់មុនពេលធ្វើពិធីអ្វីមួយមែន។

ខ្ញុំនៅរង់ចាំមើលគេរហូតដល់ថ្ងៃរះខ្ពស់ម្ចាស់ដីបានមកដល់។

ដោយគាត់នោះ ទើបជាម្ចាស់ដី គេបានអោយគាត់អុចធូបសុំម្ដងទៀត មុនពេលស្រីអ្នករបាំ ម្នាក់រាំច្រៀងថ្វាយម្ចាស់ដី។

គាត់រាំចប់កាលណា កំណាយចាប់ផ្ដើមធ្វើឡើងភ្លាម។

ពិតដូចកាលដែលខ្ញុំគិត កាក់ មាសជាច្រើនទៀតត្រូវបានរក ឃើញ នៅក្រោម ដីមិនជ្រៅប៉ុន្មានទេ។កាន់តែកាយកាន់ប្រទះច្រើនឡើងៗដូច្នេះមន្ត្រីបន្តការរុករករបស់គេរហូតដល់មេឃធ្លាក់ងងឹតទើបឈប់សម្រាក។

ពួកគេ កាន់តែធ្វើ កាន់តែជឿ ថា ទីនេះជាដីចាស់នៃគ្រួសារសក្ដិភូមិណាមួយនាសម័យដើមដែលអាចមានកំណប់ជាច្រើនមានតម្លៃសម្រាប់ជាតិ។

ពេលបាយល្ងាចរួច ស្មៀនម្នាក់ឈ្មោះបងអេង ដើរមកអង្គុយក្បែរៗខ្ញុំហើយនិយាយប្រាប់ថា ដី នេះត្រូវបានគេសង្ស័យដូច្នេះជាយូរមក ហើយ។

កាលពីសម័យឪពុកគាត់ធ្លាប់មានរាជការចង់ធ្វើកំណាយរកវត្ថុបុរាណដែរប៉ុន្តែហេតុតែគ្មាននិស្ស័យ ទប់បានជាកាយយ៉ាងណាក៏មិនដែលឃើញអ្វីទាំងអស់។

ខ្ញុំនឹកឃើញភ្លាមដល់ ពាក្យ«ឧបនិស្ស័យ»។

មេឃចាប់ងងឹត ខ្ញុំក្រោកទៅទាញធូបបីសរសៃមកហើយដើរតម្រង់ទៅច្រកទ្វារចូលទៅរកដីនោះ។

ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមនិយាយម្នាក់ឯង៖

«ស្ត្រីបុរាណអើយ បើព្រះនាងបានមករកខ្ញុំព្រោះតែរឿងនិស្ស័យ ចូរពន្យល់អោយច្បាស់មកថា តើខ្ញុំជាជាងទងកំប៉ិកកំប៉ុកនេះអាចជួយអ្វីទៀតបាន?!»

ខ្ញុំអោនអុចធូបក្បែរៗទ្វារប៉ុណ្ណោះ ព្រោះមិនហ៊ានចូលទៅកាន់ដីនោះទេដោយសារគ្មានភ្លើងបំភ្លឺខ្លាចធ្លាក់ក្នុងរណ្ដៅកំណាយដែលជ្រៅៗនោះ។

ដឹងអីធូបខ្ញុំចេះ តែដោតមិនកើតសោះហាក់មានអ្វីៗរឹងៗនៅក្នុងនោះ។ហេតុតែខឹងលាយឆ្ងល់ខ្ញុំរកអ្វីកាយមើលតាំងដៃម្ខាងនៅកាន់ធូបចាប់នៅឡើយ។

កាយបានបន្តិចខ្ញុំ ឃើញពត់សូត្រភ្លឺផ្លេក ទោះគ្មានពន្លឺច្បាស់នៅទីនេះក្តី។ ខ្ញុំបក ក្រោយទៅរកអ្នកផ្សេងៗហើយគេនាំគ្នារត់ស្រមកជួយកាយបន្ត។

នៅពីក្រោយសំពត់សូត្រ គេបានរកឃើញគ្រឿងអលង្ការីមានតម្លៃជាច្រើនទៀតដែលសុទ្ធជាវត្ថុបុរាណធ្វើអោយម្ចាស់ដីហួសចិត្តបើកភ្នែកគ្រលួងៗ។

ចាស់ៗជាមន្ត្រីពន្យល់ថា វត្ថុទាំងនេះសុទ្ធតែមានបារមីថែរក្សាព្រោះពុំមែនកម្មសិទ្ធិជនានុជនធម្មតាមានលទ្ធភាពរក្សាទុកឡើយ។

ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថាអ្វីៗដែលពួកគេនិយាយជាការពិតព្រោះសូម្បីពីមុនចាស់ៗធ្លាប់យកក្ដារតែបីបន្ទះមកជួសផ្ទះខ្ញុំសោះ ក៏គង់ខ្ញុំនៅមិនចង់បាន ចុះបើទម្រាំបើខ្ញុំចង់បានរបស់គេទៀត?

ល្អហើយដែលប្តីប្រពន្ធខ្ញុំពុំមានក្តីលោភ ។

ខ្ញុំលឺហើយសរសើរខ្លួនឯងដែលចេះរកក្រុមកំណាយទាន់ពេល។

រយៈពេលបីថ្ងៃក្រុមកំណាយបានបញ្ចប់ការជីករបស់គេ។

អ្នកសារព័ត៌មានជាច្រើនបានមកកាន់ទីនេះ ហើយគេចេញផ្សាយព័ត៌មានក៏ដូចជា ធ្វើសម្ភាស ខ្ញុំនិងបងម្ចាស់ដីមិនឈប់ឈរ ពីរឿងអស់ទាំងនេះ។

រំលងបានមួយសប្ដាហ៍ ស្រាប់តែមានលោកតាម្នាក់ត្រូវបានចៅៗគាត់គ្រាមកដល់ទីនេះ។

គាត់ថា គាត់ត្រូវបាន គេពន្យល់សប្ដិអោយមករកដីនេះ ហើយស្វែងរករបស់ខ្លះដែលនៅកប់ទុកនៅឡើយ។

គាត់ចាស់ពេកហើយរញីរញ័រខ្ញុំពិបាកសម្រេចចិត្តថាជឿរឺមិនជឿ តែខ្ញុំបាននំាដំណឹងនេះទៅប្រាប់មន្ត្រីដដែលនោះ។

ពួកគេមកជជែកជាមួយគាត់ ហើយសម្រេចចិត្តធ្វើពិធីកំណាយទៀត ប៉ុន្តែលើកនេះមានក្រុមទូរទស្សន៍មករង់ចាំថតភ្លាមៗនៅនឹងកន្លែង។

ទីបំផុតការគាស់កាយធ្វើឡើងខាងក្រោយនោះមិនយូរប៉ុន្មាន ប៉ុន្តែទោះជីកយ៉ាងណានៅតែមិនបានឃើញអ្វីតទៅទៀតឡើយ។

ពេលមនុស្សម្នាទៅវិញ អស់ ខ្ញុំបានអញ្ជើញលោកតានោះបាយទឹកហើយប្រាប់ពីដំណើរដើមទងទាំងអស់ដែលខ្ញុំបាន ជួប។

គាត់ប្រាប់ខ្ញុំវិញថា ៖

«ជាងឯងឆ្លាក់គាថាស្នេហ៍មួយ ហើយកប់ក្នុងដីនោះតាមសំណូមពរព្រះនាងនោះចុះ!»

«តែខ្ញុំមិនចេះស្នេហ៍ស្នូកអ្វីទាំងអស់!»

«អញ្ចឹងគួរអោយមើលហើយចាំចៅឆ្លងកាត់តាម!»

គាត់គូរអក្សរបុរាណនិងក្បាច់ផ្កាភ្ញីមួយចំនួនដែលមើលទៅសមណាស់។

«នេះហើយ របៀនស្នេហ៍ ដែលតាចេះពីជីតាទួត មក!»

គាត់និយាយទាំងញញឹមដាក់ខ្ញុំធ្វើ អោយខ្ញុំជឿថាបុរសនេះហើយដែលត្រូវបានគេពន្យល់សប្ដិអោយមកជួបខ្ញុំពិតមែន។

ខ្ញុំរៀនធ្វើពេញមួយថ្ងៃនៅតែគូរមិនដូច។

ពេលព្រលប់ៗ ខ្ញុំសាកល្បង ឆ្លាក់វាទៅលើ បន្ទះដែកលេងៗស្រាប់តែជក់ដៃវាសត្រូវៗ រហូតដល់ចប់ជាស្ថាពរ។

ទម្រាំក្រោកចេញពី តុមេឃងងឹតទៅ ហើយ។

ខ្ញុំរត់យកបន្ទះនោះទៅ អោយលោកតាមើល គាត់ក៏ងក់ក្បាលហើយទទួលពីខ្ញុំយកទៅទាំងដើររញីរញ័រទៅដីខាងក្រោយដោយមានចៅជួយគ្រា។

ខ្ញុំក៏ទៅជាមួយគាត់ ឃើញគាត់បួងសួងកប់គាថាពូនទៅក្នុងដី រាក់ហើយនិយាយអ្វី យូរណាស់ជីពអូចៗតែម្នាក់ឯង។

ពេលគាត់បន់ស្រន់ចៅៗជជែកលេងនឹងខ្ញុំថា លោកតាគេនេះ ចាំគ្រូថ្នាំខ្មែរហើយរៀនមន្តអាគមនេះយូរមកហើយ។

តែគាត់ស្លូត ជាមនុស្សមានចិត្តបុណ្យ។

មួយរយៈក្រោយនេះ តែងតែទាមទារអោយអ្នកផ្ទះជូនមកទីនេះថាមានកិច្ចការសំខាន់ត្រូវធ្វើ។

យប់នោះពួកគេនៅសម្រាកមួយយប់ទៀតព្រោះស្អែកឡើងលោកតានិងចៅត្រូវវិលទៅផ្ទះវិញដោយអះអាង ថាការងារគាត់ចប់ហើយ។

យើងអង្គុយជជែកពី នេះពី នោះ សប្បាយចិត្តព្រោះគាថាស្នេហ៍ឆ្លាក់រួចបានយកទៅកប់ ឯអ្វីក៏ខ្ញុំមិនបានលួចលាក់ទុកគឺប្រគល់អោយរឿង អស់ មិនតែប៉ុណ្ណោះលោកតាបាននិយាយអះអាងដដែលៗថាពីនេះទៅមុខគ្រួសារខ្ញុំយល់តែភាពរុងរឿងដោយសារអំពើល្អរបស់ពួកខ្ញុំ។

ម្លិះក៏នៅទីនោះ….ស្ដាប់លឺហើយ ប្រពន្ធខ្ញុំសម្រេចចិត្តទៅយកកូនទាំងពីរឡើងមកសម្រាកលើផ្ទះវិញ។

ខ្ញុំបួននាក់សម្រាកលើគ្រែរួមគ្នា ឯ លោកតានិងចៅសម្រាកនៅវាលខាងក្រៅនៃជាន់ទីមួយ។

….ភ្លៀងចាប់ផ្ដើមធ្លាក់នៅ ម៉ោងប្រមាណ១១កន្លះប៉ុន្តែ ខ្ញុំហត់ពេក ក៏បន្តបិទ ភ្នែកសម្រាកទៀតទៅ។

អាកាសធាតុ ពិតជាអស្ចារ្យណាស់ទោះបីស្នូរភ្លៀងនិងខ្យល់ត្រជាក់បក់បោកកម្រើកបង្អួចក៏យើងនៅតែមានផាសុកភាពនិងមិនភ្ញាក់ឡើង។

ដំបូងខ្ញុំ យល់ថាខ្លួនឯងគេងដូចជាកូនក្មេងគឺស្កប់ស្កល់គ្មានទុក្ខ ព្រួយ ជាការគេងដ៏ល្អមួយដែលខ្ញុំមិនដែលមានជាយូរមកហើយ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាតើរយៈពេលយូរប៉ុណ្ណា ស្រាប់តែខ្ញុំភ្ញាក់ឡើងហើយមើលនាឡិកាឃើញថាម៉ោងប្រាំមួយភ្លឺ។

ខ្ញុំចេញពីមុនចោលប្រពន្ធកូន ដើរមកក្រៅបន្ទប់។

នៅវាលផ្ទះលើនេះខ្ញុំមិនឃើញ លោកតានិងចៅៗទេ។

ទោះបីនាឡិកាបញ្ជាក់ថាព្រឹកចុះហេតុ អីនៅក្រៅនៅតែងងឹត?

ខ្ញុំចង់ទៅលុបមុខចេញព្រោះសូម្បីតែក្នុង ផ្ទះនេះក៏ត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយភាពងងឹតដែរ។

ខាងក្រៅឈប់ភ្លៀងប៉ុន្តែនៅតែងងឹតមើលអ្វីគ្រប់យ៉ាងមិនច្បាស់។

ខ្ញុំ មិនដឹងខ្លួនឯងដែរថា ចិត្តចង់ទៅបន្ទប់ទឹក ចុះអ្វីដែលនាំខ្ញុំឱ្យដើរទៅរកបង្អួចទៅវិញ?

ខ្ញុំនៅទីទើរក្បែរបង្អួច ហើយគិតថាខ្ញុំហាក់បានឮនរណាម្នាក់នៅ ក្បែរៗផ្ទះខ្ញុំ។

ខ្ញុំគិតថា លោកតានិងចៅ គាត់ បានជាខ្ញុំអោនសម្លឹងអោយច្បាស់ តាមពិត មិនមែនទេគឺខ្ញុំបានឃើញប្ដីប្រពន្ធពីរ នាក់ស្លៀកក្បិនបណ្ដើរគ្នាចាកចេញទៅ ហាក់សប្បាយរីករាយ។

ខ្ញុំបានហៅស្រែកឃាត់សួរពួកគេពីរបីដង ប៉ុន្តែស្រែកមិនចេញសំឡេង ហើយពួកគេមិនអើពើនឹងខ្ញុំ។
ខ្ញុំហៀបនឹងចុះទៅក្រោមដេញតាម តែពួកគេរលាយបាត់ខ្សុលទៅ។

សំឡេងកូនខ្ញុំក្អកផ្ដាសាយបាននាំខ្ញុំត្រឡប់មករកការពិតវិញ គឺពេលនោះហើយទើបខ្ញុំដឹងថាខ្លួនឯងយល់សប្ដិ។

ពេល ដែលខ្ញុំក្រោកឡើង លោកតានិងចៅៗរៀបចំអ្វីរួចស្រេចសម្រាប់លាខ្ញុំវិលទៅស្រុកវិញ។

ខ្ញុំជូនបបរព្រឹកគាត់ជាចុងក្រោយហើយគាត់បានអោយពរប្តីប្រពន្ធកូន យើង។

ខ្ញុំជ្រាបពីរឿងក្នុងយល់សប្ដិគាត់ថាក៏ងក់ក្បាលហើយប្រាប់ថា ស្ត្រីនោះរកឃើញស្វាមីនាងហើយ ដូច្នេះពួកគេទៅហើយ។

ពេលលោកតាចាកចេញបានបន្តិច ខ្ញុំវិលមករៀបចំដំណេកក៏ប្រទះឃើញបង្វេច មួយដែលខ្ញុំយកទៅទុកនៅប្រាសាទបល្ល័ង្ក មកនៅលើគ្រែចុងជើងវិញដដែល។

ខ្ញុំលូកដៃទៅស្មើទាំងច្បាស់ណាស់ថាខ្ញុំមិនមែនក្នុងសុបិនទេអ្វីៗជាការពិត។

ស្ត្រីនោះរក្សាសម្ដីទុករបស់នេះជាសំណងខ្ញុំដែលសរសេរគាថាស្នេហ៍អោយនាង។

ខ្ញុំគិតម្ដងហើយម្ដងទៀតទោះបីថារឿងរ៉ាវរបស់ខ្ញុំអច្ឆរិយដូចរឿងនិទានប៉ុន្តែ វាជាការដែលខ្ញុំបានឆ្លងកាត់ពិតមែន។

ខ្ញុំនិងម្លិះសម្រេចចិត្តរក្សាទ្រព្យនោះទុក ថាជាទ្រព្យព្រេងសំណាងហើយរស់នៅសុខជាជាមួយគ្នារហូតរៀងមក។

ប៉ុន្តែចាប់តាំងពីពេលនោះ ខ្ញុំមិនអាចសរសេរគាថាបុរាណរបស់លោកយាយអោយអ្នកណាទៀតឡើយ ព្រោះខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តបោះបង់ចោលរបរជាងទងនេះទាំងស្រុងតែម្ដង។

ខ្ញុំជួលផ្ទះខាងក្រោម ទៅ អោយ អង្គការមួយ បានទទួលកម្រៃប្រចាំខែ ល្មមអាចឧបត្ថម្ភដល់ការរស់នៅបានហើយ។

ខ្ញុំនិងគ្រួសារ ចាប់យកជីវិតជាអ្នកធ្វើបុណ្យសន្សំកុសល ដូចមនុស្សវ័យ ជ្រេដទៃទៀត ព្រោះខ្ញុំ មានគំនិតថា ហេតុអ្វីបានជាព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះកើតឡើងក្នុងជីវិតខ្ញុំ ?ទាំងនោះ ក៏ ប្រហែលជាមិនមែនចៃដន្យឡើយ ប៉ុន្តែដោយសារគ្រួសារយើងជាមនុស្សលុះដោយធម៌មិនលោភៈ នោះហើយ។

ខ្ញុំ រហូតដល់កូនៗខ្ញុំធំៗឡើង ពួកគេមិនដែលទទួលយកការរៀបរាប់ពីហេតុការណ៍ទាំងនោះ ថាជាការពិតម្តងណាក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ពួកគេដឹងច្បាស់ហើយថាឪពុកពួកគេមិនមែនជាមនុស្សនិយាយកុហកគឺខ្ញុំបានកាន់សិល្បប្រាំរហូតឈានដល់សិល្ប៍៨ នៅ ពេលដែលពួកគេធំដឹងក្ដី ។

មតិអ្នកនិពន្ធ៖

តាម ការសិក្សាស្រាវជ្រាវកន្លងមកបានបង្ហាញ ថា បុព្វបុរសខ្មែរសម័យ បុរាណបានបន្សល់ទុក កេរមរតកស្នាដៃចម្លាក់ មាសប្រាក់ស្ពាន់លង្ហិនថ្ម ព្រមទាំងស្លាកស្នាមបុរាណវិទ្យា ជាច្រើន នៅសុះសាយស្ទើរគ្រប់ខេត្តក្រុងទាំងអស់ ជាពិសេសនៅតំបន់មួយចំនួនដែលធ្លាប់ជាដែនដីនៃរាជវាំងចាស់ រួមមានខេត្តកំពង់ធំ តាកែវសៀមរាប។ល។

ការបន់ស្រន់ចំពោះម្ចាស់ទឹកម្ចាស់ដី មុនពេលធ្វើកំណាយគឺជួយផ្ដល់សេចក្ដីសុខសប្បាយដល់ក្រុមការងារបុរាណវិទ្យាសម័យថ្មីដែលស្វែងរកអភិរក្សកេរមរតកដូនតា។

ការប្រតិបត្តិបែបនេះពីព្រោះជនជាតិខ្មែរបច្ចុប្បន្នមានជំនឿលាយឡំគ្នាទាំងជំនឿ ព្រហ្មញ្ញសាសនា និងព្រះពុទ្ធសាសនា។

ចាស់ទុំដែលអ្នកនិពន្ធបានជួបបានអះអាងថា ភាគច្រើនគាថាបុរាណខ្មែរពិតជាមានប្រវត្តិបារមីល្បីរហូតដល់ប្រទេសជិតខាងលួចស្ងើចសរសើរថាជាមរតកបេតិកភណ្ឌអរូបីដ៏មានតម្លៃ ប៉ុន្តែរបៀនទាំងនេះអាចនៅគង់វង្សរឺ មិន អាស្រ័យថាតើមនុស្សជំនាន់ក្រោយមានចិត្ត បរិសុទ្ធអាចប្រព្រឹត្តិ ល្អកាន់តំណមបានខ្ជាប់ដែររឺទេ?

ចុះអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរចំពោះការតំណាលក្នុងរឿងនេះ?