«​ បើមិនស្អាតមិនមែនអូនហ៊ានចំណាយលុយប្រាក់ខែមួយខែមកទិញវាទេ»

កំលោះដេវីតដែលត្រូវជាសង្សារនិយាយទាំងចំអន់សើចតិចៗហើយប្រើកន្ទុយភ្នែកមើលទៅនាង។

« ឆឺស……» សំឡេងសើចក្អាកក្អាយរបស់គូស្នេហ៍មួយគូរនេះនៅតែបន្លឺឡើងក្រោមអាកាសធាតុចុះត្រជាក់នាពេលរាត្រី។ ពួកគេធ្វើដំណើររហូតមកដល់ខាងមុខផ្ទះនាងជាសង្សារចំណែកឯដេវីតក៏លើករបស់មួយបង្ហាញនាង…..។

« ជាអ្វីនិងដេវីត….»

«​ បងជូនអូន ហើយឆាប់ចូលផ្ទះទៅយប់ហើយ…….»

និយាយចប់ដេវីតក៏ប្រញាប់ចាកចេញទៅដោយមិនចាំស្ដាប់ពាក្យអរគុណពីនាងសោះ។

« គាត់យ៉ាងម៉េចហ្នឹង…..?»

ឃើញបែបនេះនាងក៏រាងឆ្ងល់បន្តិចតែក៏មិនបានគិតច្រើនព្រោះមួយថ្ងៃនេះគាត់កំដរនាងមួយថ្ងៃពេញប្រហែលជាហត់មិនចង់និយាយច្រើនទើបនាងសម្រេចចិត្តចូលទៅក្នុងផ្ទះជារបៀបApartmentមួយកន្លែង។

ចូលមកដល់ក្នុងបន្ទប់នាងប្រញាប់បើកមើលវត្ថុដែលមានទំហំធំរបស់សង្សារដែលឱ្យមកនាង….

« រូបគំនូរ​…?» នីនឧទានឡើងក្រោយឃើញរូបគំនូរគូស្នេហ៍នៅមាត់បឹងទន្លេស្ថិតក្រោមចន្ទរាត្រីយ៉ាងស្រស់ស្អាតធ្វើឱ្យស្នាមញញឹមត្រូវបញ្ចេញមកដោយសេចក្ដីសុខ។ នាងប្រញាប់ថតរូបវារួចហើយផ្ញើទៅនាយជាសង្សារព្រមភ្ជាប់ជាមួយCaption……

« អរគុណបងសម្លាញ់…….»

ដោយដេវីតមិនទាន់ចូលតបនាងក៏លើករូបគំនូរទាំងនោះទៅព្យួរនិងជញ្ជាំងព្រមជាមួយនិងគំនូរដែលនាងបានទិញដាក់ទៅជញ្ជាំងម្ខាងឯរូបគំនូររបស់សង្សារនាងដាក់នៅជញ្ជាំងម្ខាង។

នាងឈរសម្លឹងទៅផ្ទាំងគំនូរដែលនាងបានទិញ នាងឈរសម្លឹងវាកាន់តែយូរក៏មានអារម្មណ៍កាន់តែចម្លែកឡើង។ វាំងននពណ៌សដែលគូរបាំងរូបរាងមនុស្សស្រីមួយចំហៀងខ្លួនរីឯមួយចំហៀងខាងឆ្វេងលេចចេញរូបរាងញញឹមស្រស់វាដូចជារូបភាពលេងបិទពួនយ៉ាងច្នឹង…..!

« ឈប់គិតហើយទៅដេកវិញ…» នាងបំភ្លេចរាល់ការគិតច្រើនហើយប្រាសខ្លួនចូលដេកដោយមិនសម្អាតកាយឬប្ដូរសម្លៀកបំពាក់នោះទេ។

ព្រឹកឡើងគ្រប់យ៉ាងក៏គ្មានអ្វីប្រែប្រួល តែគ្រាន់តែភ្ញាក់ពីដំណេកនីនក៏បានបើកទូរស័ព្ទមើលមុនគេព្រោះមិត្តប្រុសនាងមិនបានតបសារតាំងពីយប់មិញម្ល៉េះ……!

“ បងមានភារកិច្ចដែលត្រូវធ្វើមិនបានឆ្លើយតបអូនទេ តែអូននៅក្នុងបេះដូងបងរហូត​ ស្រលាញ់អូន នីន…..”

សារយ៉ាងវែងភ្ជាប់ជាមួយស្ទីកឃើររូបបេះដូងជាច្រើនពីដេវីតគ្រាន់តែអានចប់ភ្លាមស្រីស្រស់លីនីនក៏ញញិមបិទមាត់មិនជិត ព្រឹកនេះមើលទៅហាក់ប្រែជាពេលព្រឹកដ៏ស្រស់ស្រាយខ្លាំងហើយ នាងទម្លាក់ទូរស័ព្ទចុះហៀបនិងទៅបន្ទប់ទឹកតែក៏ប្រទះឃើញខ្លួនឯង….

« អ្អេ៎…..យប់មិញយើងមានបានផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់ឯណា ម៉េចក៏…?»

នាងហាក់ឆ្ងល់ហើយសួរខ្លួនឯងដែលខ្លួនស្ថិតក្រោមឈុតគេងរលុងៗទៅវិញ?

« ប្រហែលយើងច្រឡំខ្លួនឯងហើយ…!!!»

នាងនិយាយបន្លប់ម្ដងទៀតរីឯបន្ទាប់ពីររៀបចំខ្លួនហើយក៏ចេញទៅខាងក្រៅជួបជុំមិត្តភក្ដិតាមធម្មតារបស់មនុស្សស្រី។ នាងក៏បានបានត្រលប់មកapartmentវិញនៅពេល្ងាចម៉ាងប្រហែល៥ជិត៦។

 “ ក្រាក….!”

សំឡេងបើកទ្វារបន្ទប់ដោយស្នាដៃនីន គ្រាន់តែឈានជើងចូលមកដល់បន្ទប់ភ្លាមនាងហាក់ភ្ញាក់ផ្អើលនូវសភាពបន្ទប់ខ្លួនជាពន់ពេក

« មានរឿងអី? អ្នកណាចូលមករុះរើបន្ទប់ខ្ញុំ? ឬមួយក៏មានចោរ?»

លីនីនហួសចិត្តដែលសភាពបន្ទប់នាងប្រៀបដូចជាមានមនុស្សមកកកាយឬបែបជាត្រូវខ្យល់បក់ប៉ើងធ្លាក់របស់របរពេញឥដ្ឋខុសពីសភាពពេលនាងចេញទៅ។ ក្រោយមិនអស់ចិត្តនាងបានហៅសន្តិសុខយាមកាមនៅទីនេះមកមើលថែមទាំងបានឆែកកាម៉េរាសុវត្ថិភាពទៀតផងប៉ុន្តែចម្លើយបានត្រឹមតែ………

« ខ្ញុំយាមនៅទីនេះមួយថ្ងៃហើយគ្មានមនុស្សប្លែកមុខឬអ្នកណាឡើងទៅជាន់អ្នកនាងទេ កាម៉េរាក៏គ្មានចាប់បានអ្នកណាចូលទៅបន្ទប់អ្នកនាងដែរ ហើយសោរក៏មិនបានខូចខាតដែរបាទ! អ្នកនាងប្រហែលជាច្រឡំខ្លួនឯងហើយ…»

« ខ្ញុំមិនបានច្រឡំទេ​មុនពេលទៅគ្រប់យ៉ាងនៅធម្មតាទេតើ….» 

នាងប្រញាប់បកស្រាយទៅសន្តិសុខនិងគ្រប់គ្នាដែលមកចោមរោមមើលប៉ុន្តែគ្រប់គ្នាហាក់មិនខ្វល់ហើយដើរចេញប្រហែលជាគេគិតថានាងវង្វេងវង្វាន់ច្បាស់ណាស់!

«​ ហ៉ើយ……ចំជាចង្រៃមែន»

នាងបោកកាបូបដៃចោលទៅក្នុងបន្ទប់ទាំងក្ដៅក្រហាយ​ សុខៗក៏ត្រូវរៀបបន្ទប់សារជាថ្មីប្រាប់ហេតុផលក៏គ្មានអ្នកណាជឿគិតទៅគួរឱ្យក្ដៅក្រហាយពិតមែន…! ចំណាយពេលអស់មួយសម្ទុះលីនីនរៀបចំគ្រប់យ៉ាងហើយអស់រហូតដល់ផ្ទាំងរូបគំនូរទាំងអស់សុទ្ធតែត្រូវធ្លាក់រាយប៉ាយសូម្បីតែគំនូររបស់ដេវីត តែចម្លែកអីរូបគំនូរដែលនាងទើបនិងទិញនោះនៅជាប់ជញ្ជាំងដដែលខុសពីរគំនូរដទៃរួចក៏ពោលម្លាក់ឯង តិចៗ

« ម៉េចក៏វាខុសពីគេ  អាយ៎…………….»

នាងស្រែកឡើងទាំងតក់ស្លុតក្រោយនិយាយមិនទាន់ផុតពីមាត់រូបគំនូរនោះស្រាប់តែធ្លាក់ចុះមកភ្លាមៗ……….។​ លីនីនសម្លឹងទៅផ្ទាំងគំនូរនោះដែលដូចជាមើលមកនាងវិញអារម្មណ៍ចម្លែកៗក៏ហោះចូលមកក្នុងខួរក្បាល នាងប្រញាប់រៀបចំពួកវាឱ្យបានរៀបរយហើយមុជទឹកចូលគេងយ៉ាងលឿនខុសពីររាល់ដង…………។

អធ្រាត្រយប់ស្ងាត់ខ្យល់បក់បោកនាំយកភាពត្រជាក់ចូលមកកាន់បន្ទប់ស្រីក្រមុំដែលគេងបែរខ្នងយ៉ាងស្កប់ស្កល់…..

« ហ៊ឹម……» នីនគ្រហឹមប្រាស់ខ្លួនទាំងមានអារម្មណ៍ថាត្រជាក់ស្រឹបៗមិនដូចរាល់ដង។  ភ្នែកបើកព្រិមៗក៏ប្រទាក់ភ្នែកនិងរូបគំនូរដែលនាងទិញ វាចាប់ផ្ដើមមានសភាពខុសប្លែក។

រូបវាំងននប្រែសភាពជាវាំងននពិតៗឯមនុស្សស្រីនោះស្រាប់តែលេចចេញពីរូបពាក់កណ្ដាលមួយចំហៀងខ្លួន ធ្លាក់ដៃឆ្វេងធ្លាក់សក់ក្បាលចេញពីស៊ុមធ្វើឱ្យលីនីនបើកភ្នែកធំរៀបនិងស្រែកតែនាងនោះបែជាងើបក្បាលមករួចសម្លឹងមុខនាងមិនដាក់ហើយស្រែកដាក់លីនីនមុនយ៉ាងគ្រលួច…។

 “ អា៎………….”

« អាយ៎……» លីនីនស្រែកមួយវ៉ាសធ្វើឱ្យងើបអង្គុយភ្ញាក់ពីដំណេកដូចគេទាញ។ នាងអង្គុយសម្លឹងមើលទៅរូបគំនូរពីរលើគ្រែទាំងធូរទ្រូងខ្សាកព្រោះមិញនេះវាជាការយល់សប្តិសោះ តែវាកាន់តែធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ថាវាមិនមែនធម្មតាដូចនាងគិតឡើយ……………។

ប៉ុន្មានថ្ងៃបន្ទាប់មកទៀតចេះតែមានរឿងចម្លែកៗកើតឡើងលើនាងមិនថាបន្ទប់ទឹកឬបន្ទប់គេងឡើយសុខៗក៏ដាច់ភ្លើង ពេលខ្លះគេងឮសំឡេងមនុស្សប្រុសស្រីស្រែកហៅឈ្មោះរបស់នាងយ៉ាងច្បាស់ដូចជាធ្លាប់ស្គាល់ពីមុនមក។​ នាងក៏បានសម្រេចចិត្តយកគំនូរដែលបានទិញនោះទៅប្រគេនព្រះសង្ឃហើយត្រលប់មកកន្លែងស្នាក់វិញនៅពេលល្ងាចដោយវិលវល់នូវពាក្យដែលព្រះសង្ឃនោះមានសង្ឃដីការប្រាប់នាងថា…….

« គ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែជាការបំភាន់ភ្នែក បើញោមអាចគេចផុតនោះញោមនិងបានរួចខ្លួន…..»

« គុណម្ចាស់ចង់បានន័យថាម៉េច ចុះបើមិនរួចខ្លួននោះ? ហ៊ឹស….លេងសើចណាស់…» នាងសើចតិចៗព្រោះគិតថាជាពាក្យបំភ័យតែនាងមិនមែនជាមនុស្សខ្លាចពាក្យបែបហ្នឹងនោះទេ​ ម្យ៉ាងគំនូរបានប្រគេនព្រះសង្ឃរួចហើយមានអីត្រូវគិតទៀត?

« អ្វីដែលគួរគិតនោះគឺដេវីតបាត់ឈឹងតែម្ដង គួរតែខលទៅស្ដីឱ្យទើបបាន….»

នាងចាប់យកទូរស័ព្ទបម្រុងខលទៅសង្សារខ្លួនហើយបែរជាមានលេខមួយខលមកនាងមុន។ ដោយឃើញថាលេខប្លែកនាងក៏បានលើកនិយាយហើយក៏…..

“ ហាឡូ….ជាលីនីនមែនទេ”

“ ត្រូវហើយខ្ញុំលីនីននិយាយ អ្នកជាអ្នកណា?”

“ ខ្ញុំជាអ្នកម៉ាក់របស់ដេវីត…”

“ អូ៎…គឺអ្នកម៉ាក់ឬ……អឹម……មែនហើយខ្ញុំថារៀបនិងខលទៅបងដេវីតដែលគាត់មិនទាក់ទងមកខ្ញុំទេប៉ុន្មានថ្ងៃនេះអ្នកម៉ាក់ដឹងថាគាត់កើតអីទេ?”

“ នេះនីនមិនដឹងរឿងដេវីតទេ? ហ៊ឹកៗ….ដេវីតគេបានស្លាប់ហើយ”

“ អ្នកម៉ាក់ម៉េចក៏និយាយបែបនេះវាអត់សប្បាយទេណា៎…..”

នីនចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍មិនស្រួលតើគាត់ចង់លេងសើចហ្នឹងនាងឬ?

“ ខ្ញុំមិនបានលេងសើច ដេវីតគេត្រូវចោរប្លន់សម្លាប់តាំងពីសប្ដាហ៍មុនមកម្ល៉េះ ហ៊ឹក…..ពេលនេះទើបតែរកសាកសពឃើញទេ”  

“ ទឺត….ទឺត……”

នាងចុចបិទទូរស័ព្ទយ៉ាងលឿនព្រោះគិតថាជាមនុស្សបោកនិយាយមិនដឹងរឿងប៉ុណ្ណោះ​ តែហាក់មិនអស់ចិត្តនាងបានបើកទូរស័ព្ទចូលទៅមើលព័ត៌មាននៅក្នុងបង្ដាញសង្គមម្ដងទៀត។

ក្ដុក…..!!

ទូរស័ព្ទនីនបានធ្លាក់ពីក្នុងដៃ អណ្ដាតដូចជាគាំងមិនអាចគន្លាស់បានទៀតនេះច្បាស់ណាស់វាជារឿងពិត។ ទឹកមុខប្រែជាស្លេកស្លាំងគ្មានឈាមធ្វើអ្វីក៏មិនត្រូវ តែនាងនៅតែសម្លឹងមើលទៅរូបគំនូរឮព្យួរនៅជញ្ជាំងយ៉ាងស្រស់ស្អាតដែលសង្សារនាងទើបនិងជូនប៉ុន្មានថ្ងៃមុននេះសោះតែម្ចាស់វាបែរជាត្រូវគេសម្លាប់​ ៧ថ្ងៃមកហើយ ចុះហេតុអីគំនូរនៅទីនេះ?

ឌូក…!!!

គំនូរដ៏ស្រស់ស្អាតបានធ្លាក់របូតដោយឯកឯងទាំងគ្មានខ្យល់បក់សូម្បីបន្តិច! នីនងើបដើរសម្ដៅទៅរកវាបន្តិចម្ដងៗដោយញ័រអស់ទាំងខ្លួនខួរក្បាលហាក់ទទេរស្អាតគិតអ្វីមិនចេញ។ នាងបានឈោងដៃយកវាមកកាន់មើល បានបន្តិចឈាមក្រហមស្រស់បានហូរចេញពីមនុស្សប្រុសនៅក្នុងគំនូរហូរធ្លាក់មកលើដៃនាងយ៉ាងច្រើន…………..

« អាយ៎……ហ៊ឹកៗ…..» នីនបោះចោលគំនូរហើយប្រញាប់ដើរថយក្រោយទាំងទឹកភ្នែកចាប់ផ្ដើមស្រក់ដោយអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច ឯសំឡេងហៅឈ្មោះរបស់នាងបន្លឺឡើងពេញសោតរបស់នាង

“ នីន……លីនីន…..”

« ឈប់ទៅ….ពួកយើងជាសង្សារនិងគ្នាបងកុំធ្វើបាបអូនអីវីត…….ហ៊ឹកៗ……ហ៊ឺ…..»

លីនីនយំស្រែកម្នាក់ឯងប្រៀបដូចមនុស្សឆ្កួតស្ថិតក្នុងកាលៈទេសៈនេះនាងមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីក្រៅពីពាក្យអង្វរកនោះទេ…….

“ តែបងស្រលាញ់អូន………”

« ហ៊ឺៗ………បើស្រលាញ់អូនមិនត្រូវធ្វើបែបនេះទេ  អាយ៎…….»

ឌឹប…………!!!!!

សំឡេងដេវីតចេញពីកន្លែងណា៎ក៏មិនដឹងបានធ្វើឱ្យនាងកាន់តែយំនិងភ័យលើសដើមនាងនៅតែដើរថយក្រោយរហូតរអិលជើងនិងក្រណាត់ហើយដួលផ្ងាកក្រោយមួួយជំហរធ្វើឱ្យបោកក្បាលនិងគ្រែហើយបត់កទៅចំហៀងដេកដួលនិងឥដ្ឋលើឈាមទាំងថ្លុក…!

« ជួយ….អឹក….កុំអី…!!!» នាងមិនអាចក្រោកបានដោយហេតុកត្រូវបាក់បត់ទៅចំហៀងតែនាងនៅតែស្រែកហៅរកជំនួយទាំងដឹងខ្លួនច្បាស់ណាស់ថានាងគ្មានសំណាងបានរស់ដល់ស្អែកឡើយ។ កែវភ្នែកទាំងគូរចាប់ព្រិលបន្តិចម្ដងៗមានព្រមជាមួយនិងទឹកភ្នែកដែលហូរមិនចេះដាច់……..!

«…………….»

គ្រាសល់ត្រឹមដង្ហើមតឹកៗនាងបានព្យាយាមផ្ដិតរូបភាពរាល់សកម្មភាពរហូតឃើញជំហានបោះមួយៗមករកនាងបន្តិចម្ដងៗដោយជើងប្រឡាក់ភក់សើម។ នាងសម្លឹងពីក្រោមរហូតដល់លើក្រោមសភាពងងឹតមានត្រឹមពន្លឺពីព្រះចន្ទនៅក្រៅបន្ទប់។​

ខ្មោចនាយដេវីតនាំមកជាមួយកាំបិតស្រួចវែងដោតជាប់នៅនិងកធ្លុះពីម្ខាងទៅម្ខាងឈាមកកជាប់អាវសមុខហើមស្លេក ក្លិនភក់ស្អុយមិនគួរនិងហិតធ្វើឱ្យនីនដែលបានឃើញកាន់តែខ្លាចហើយអាណិតបុរសម្ចាស់ស្នេហ៍ព្រមគ្នា…….។

« ហ៊ឹកៗ……» លីនីនកាន់តែយំព្រោះនាងយល់ថាគ្រប់រឿងដែលកើតឡើងហាក់នឹកស្មានមិនដល់ ខ្មោចដេវីតឱនមកជិតមុខរបស់នីនសម្លឹងយ៉ាងយូរ តែរួចក៏ហួសទៅផ្ដិតស្នាមថើបលើថ្ងាសនាងជាសង្សារយ៉ាងយូរប្រៀបដូចជានឹកមករាប់ថ្ងៃខែ…..។

« ខ្ញុំយល់ហើយពាក្យដែលព្រះសង្ឃមួយអង្គមានសង្ឃដីការ គឺគ្រប់យ៉ាងវាជាការបំភាន់ភ្នែករបស់ដេវីតធ្វើឱ្យខ្ញុំយល់ច្រឡំ…..»

ត្រលប់ទៅអតីត

ដេវីតដឹងថាលីនីនសង្សារខ្លួនជាមនុស្សស្រលាញ់រូបគំនូរទើបនាយបានគូរគំនូរមួយផ្ទាំងសម្រាប់ជូនទៅនីនតែអកុសលយប់ដែលនាយទៅជួបនាងក៏មានចោរមួយក្រុមមកស្ទាក់ប្លន់ហើយសម្លាប់បោះចូលស្ទឹងបឹងទន្លេសាបយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នាយស្លាប់យ៉ាងតៃហោងដោយវិញ្ញាណានិងព្រលឹងរបស់នាយស្ថិតជាប់នៅក្នុងគំនូរដែលបានប្រឡាក់ឈាមនៅពេលស្លាប់ ហើយដេវីតក៏ចង់ឱ្យរបស់ដែលនាយបានគូរទៅមនុស្សដែលនាយស្រលាញ់បំផុត។

គ្រប់យ៉ាងដែលនីនបានឃើញបាននិយាយជាមួយដេវីតគឺនាងនិយាយតែម្នាក់ឯងធ្វើតែម្នាក់ឯងទាំងការទៅសាលតាំងពិព័រណ៍គឺនាងជាអ្នកយល់ច្រឡំ! វិញ្ញាណដេវីតស្ថិតក្នុងរូបគំនូរគូស្នេហ៍ជាអ្នកបង្កើតបញ្ហាគ្រប់បែបយ៉ាងព្រោះដេវីតចង់រស់នៅជាមួយនាង ហើយតែងដើរតាមនីនគ្រប់ពេលវេលា។

« ព្រោះបងស្រលាញ់អូន បងចង់ឱ្យអូនទៅរស់នៅជាមួយបង»