នៅ​ពេលអ្នកណានិយាយពីគូខាន់ ​លីន​​ចង់តែ​ដួល​ហើយ​យំ។ ចិត្តនាង​ឈឺចាប់ពេលនឹកដល់មុខគេដែលស្នាមឆេះ ខ្លួនគេគេងមិនក្រោកបីឆ្នាំ ហើយក្រោកមកចួបរឿងពិបាកទទួលយកបាន។

លីនបាន​ឃើញ​អំពើ​ឃាតកម្មដែលមិនមែនលើមនុស្សម្នាក់ ក៏មិនមែនពីរនាក់ ប៉ុន្តែជាការបំផ្ទុះសម្លាប់សមាជិកជាច្រើនរបស់គ្រួសារ Doloce ។

ចាស្មីនបានសម្លាប់ពួកគេ ដោយគ្មានមេ​ត្តានៅចំពោះមុខនាង​។ ព្រឹត្តិការណ៍ដែលនាង​រត់ចេញមក​ហើយវិមាន​ត្រូវបានផ្ទុះឡើងពីក្រោយខ្នង​នាង រំជួយសង្គ្រប់ទាំងជីវិតអ្នកដែលលីនធ្លាប់ស្អប់និងស្រលាញ់បំផុត លីន​មិន​ដែលរស់នៅមិនឮ​ការ​ស្រែក​នៃ​ភាព​ភ័យ​ខ្លាចក្នុងបេះដូងទេ។

សម្លឹងមើលឡូរ៉ាដែលអង្អែលស្មានាង លីនងក់ក្បាល។

«ទេ» នាង​ខ្សឹប។ ស្រាប់តែមីងឡូរ៉ាងាកទៅក្រៅ ហើយឈប់ភ្នែកនឹងអ្វីម្យ៉ាង។

កែងដៃគាត់អុកនាង។

លីនទម្លាកដៃដែលកំពុងកាន់ម៉ាស៊ីនបញ្ជាទិញនៅស្តង់ជ្រុងឆ្ងាយពីគេ​ក្នុងហាង។  នៅពេលដែលនាង​ងើបមុខ​ ឃើញគេ…..នាងគាំង។ ទ្រូងនាងដកដង្ហើមវែងៗ ហើយមើលទៅគូខាន់។  ទឹក​ភ្នែក​ស្រទន់ៗ​ប៉ះ​ថ្ពាល់​របស់​នាង​ពេល​ភ្នែកពួកគេ​​​ចួបគ្នា។

ឡូរ៉ារុញនាងចេញ៖

«ទៅៗ! មីងចាត់ចែងកន្លែងនេះ!»

លីនមិនអាចឈានជើងបានទេ ទោះចិត្តនាងកញ្ជ្រោល។ គូខាន់មុខស្ងួតស្លក់ និងមានស្នាមរបួសមួយចំហៀងមុខ។ ដៃនាយ​ចង្អុលទៅចំណតឡាន។

លីនងក់ក្បាលតិចៗ បន្ទាប់មកខ្សឹបប្រាប់ឡូរ៉ា។

«ខ្ញុំទៅហើយ!»

«ស្រាយវាផង!» គាត់ចង្អុលអៀមអ្នករត់តុលើចង្កេះលីន។

នាង​ធ្វើការស្រាយ ខណៈគូខាន់សម្លឹងមកអតីតលេខាយ៉ាងអាណិតអាសូរ។ គេចាំបានគ្រប់យ៉ាង «ខ្ញុំមិនចេះ…..ខ្ញុំមិន….ដែល….ទេ! ខ្ញុំអង្វរម្តងទៀត ឱ្យប្អូនស្រីខ្ញុំទៅៗ»«មនុស្ស​អវិជ្ជានិងឋាននរក រសជាតិម៉េចដែរ?»។

គេក្រឡេកមើលថ្ងាសនាង​ដែលទ្រោបក្បែរទ្រូងគេ ដៃនាង​ព័ទ្ធជារង្វង់ជុំវិញ​ចង្កេះរបស់គេ ដែលយប់ដំបូងបានធ្វើបាបនាង​អស់ពីកំហឹងកូនប្រុស។

«ខាន់!»

នាង​យំ។ ប្រុសដាក់ខ្នង​ទន់ៗតូចៗរបស់នាង​ក្នុងបាតដៃនិងអង្អែលបង្កើតភាពភាពធូរស្រាលឱ្យលីន។ ពីរថ្ងៃដែលចេញទៅ ក្រៅពីស្វែងរកការពិតឱ្យខ្លួនឯង គេអាចមើលឃើញផ្ទៃមុខដែលលែងស្រស់សង្ហា និងគ្របដណ្តប់ទៅដោយ​រាងកាយខ្សោះឈឺ។

លក្ខណៈពិសេសរបស់លីនដូចដែលគេលង់នាង គឺនាងជាមនុស្ស​ស្មោះស្ម័គ្រម្នាក់។ ជាមនុស្ស​ដែលគូខាន់មិនដែលរកបានទៀតឡើយបើឱ្យបាត់នាងទៅ។

«ខ្ញុំ….ខ្ញុំអត់ចេះបម្រើទេ! រក….រកលេខាផ្សេងទៅ….!» គេសើចខឹកៗទាំងទឹកភ្នែកពេលនឹកឃើញ។

គេនិយាយបន្ទោស

«ក្រៅពីលក់ភីហ្សាអត់ចេះធ្វើអីទេ?»

«នៅជុំវិញពេទ្យមានតែការងារនេះ លីនមិនចង់ទៅឆ្ងាយ ខ្លាចខាន់រក!»

នាង​នៅទីនេះ៣ឆ្នាំហើយ សង្ឃឹមថាថ្ងៃណាមួយមនុស្សរុក្ខជាតិនឹងក្រោកឡើងហើយរកនាង​។

«ឥឡូវបងមករកហើយ!» គេនិយាយទាំងបេះដូងកក់ក្តៅ។

«ញ៉ាំភីហ្សាអត់?»

នាងសួរដូចខ្វះអីសួរ។

«ញ៉ាំ! តែមិនមែននៅទីនេះ!» គេតប។

នាង​ដឹងហើយ ចរិតមហាសេដ្ឋីម្នាក់នេះ។ ក្រោកមក គ្រប់យ៉ាងក៏វិលវិញ តែមនុស្សជុំវិញខ្លួនគេមិនបានវិលវិញទេ។

«តោះ!»

គេទាញនាងទៅ។ លីនតែងតែ​ត្រៀមលក្ខណៈជានិច្ចក្នុងការទៅជាមួយគេ។ ឡាន Rang Rover មួយ រំកិលចូលមកដល់ គេ​​ចាប់​មុខ​នាង​ក្នុង​ដៃ​ម្ខាង ហើយ​ឱន​ចុះ​មក​ថើប​នាង។

លីនបានរង់ចាំជាងបីឆ្នាំដោយនឹករឭកការថើបនេះ។ បបូរមាត់របស់លីនខ្សោះតែមិនបដិសេធខ្លួនឯងទៀតទេ។ លីន​ពិតមាន​រសជាតិ​ដូច​ទឹកឃ្មុំសម្រាប់គេ ឯគេជា​​មេឃ​ដ៏មាន​អំណាច​សង្កត់មក​លើ​លីន។

«ខាំខ្ញុំវិញទៅ!» នាងនឹកឃើញកាលរាត្រីឃោរឃៅដែលគេបង្ខំនាង។ ទោះយ៉ាងណា លីនបានខាំគេដាច់ឈាម គេមិនបានខាំលីនវិញទេ។ គេកាចណាស់ តែគេក៏ស្លូតបំផុត​ក្នុងបេះដូងលីន។

«បងជាខ្មោចហើយ នៅស្រលាញ់អត់?!»

«លោកជាបិសាចយូរហើយគូខាន់!»

នាង​ងរង៉ក់សម្លឹងមាត់គេ បង្ហាញខ្សែភ្នែកដែលស្តាយការថើបព្រោះហេតុអ្វីឆាប់ចប់ពេក។ គេស៊ីញ៉ូទៅឡានពីក្រោយនាង តែនាង​វិញ ហាក់មិនរវល់អ្វីទាំងអស់ក្រៅពីវត្តមានគេ។

គូខាន់ឃើញ បបូរមាត់របស់នាងហើមនៅពេលដែលគេដកខ្លួនចេញ តែភ្នែករបស់នាងកំពុងស្វែងរកទាមទារស្នេហា​បន្ថែម​ពីបេះដូងគេ។

គេស្ទាបមុខគេជាមួយស្នាម​ញញឹមជូរចត់៖

«បងអាក្រក់ណាស់លែងសង្ហា​ហើយ លែងជាសារតាំងស្អាតទៀតហើយ!»

«មែនតាស៎ ចឹងបានកាលនៅគេង ខ្ញុំចង់តែរកសង្សារបារាំងថ្មី!»

គេទម្លាក់ភ្នែកងរង៉ក់។

«ហ៊ាន?»

លីនញញឹមសម្លឹងគេដោយឈ្លក់វង្វេង៖

«មិនដឹងទេ​បើគេងយូរទៀត!»

«ម៉េច?»

គេសូម្បីពេលនេះក៏ប្រចណ្ឌ។

គូខាន់ងាកសម្លឹងជុំវិញ។ ទីនេះស្រុកបារាំងប្រុសសង្ហាច្រើនណាស់ លីនជាកុលាបដែលស្រស់កម្រមានទៀត ហេតុអ្វីនាងអាចស្មោះជាមួយគេរហូតដល់ពេលនេះបាន។

«១០០នាក់?» គេសួរទៀត លីនញញឹម​តែចិត្ត​ក្នាញ់រំជួលនឹកស្នេហាកន្លងមកជាមួយគេ។ ពេលនោះលីនខឹង បានធ្លាប់បញ្ឈឺគេថានឹងគេងជាមួយប្រុស១០០នាក់។

គេចងចាំមកវិញ១០០ភាគរយទៅហើយ។ លីនឱបគេព្រោះអំណរពន់ពេកនឹងការវិលមកវិញរបស់គេ។

គូខាន់​ថើប​ក្បាល​នាងដោយ​​មិន​ទុក​ចិត្ត​ថា ​ខ្លួន​ឯងនឹង​គ្រប់គ្រង​កាយវិការ​មិន​ប៉ះពាល់នាង​​បានត្រឹមណាទេ ​ក៏មិនចង់ឡើងក ដល់ថ្នាក់ ត្រូវ​អូស​នាង​ចូល​ក្នុងកន្លែងដុតភីហ្សា​ដោះស្រាយភាសាបេះដូងក៏មិនដឹង។

​គេទាញ​ឡើងឡានដែលអ្នកបើករង់ចាំស្រេច។

«ខាន់» នាងហៅពេលគេឈោងបើកទ្វារ

«អរគុណដែលវិលមកវិញ!» នាងនិយាយទាំងញញឹមញញែមហើយថ្ពក់ដៃជាប់កគេសឹងពិបាកនឹង​ឡើងជំនិះ។

ជ្រុងខាងឆ្វេងនៃមាត់របស់គេហក់ឡើង ដូចជាលីនទើបតែនិយាយភាសាផ្លូវការគេខ្ជិលស្តាប់ណាស់​។ គេប្រញាប់ធ្វើរឿងផ្សេងដែលខានធ្វើជាយូរមកហើយ។

ចេញឡានទៅ!

គេបញ្ជា។ អ្នកបើកជាបារាំង។ គេជូនលីននិងគូខាន់មកដល់សួនច្បារជាតិធំមួយ ស៊ប់ទ្រុបហើយក៏ចុះចោលឡាន។

លីនប្រាប់ខ្លួនឯងថា ជារឿងគួរឱ្យអស់សំណើចបើគូខាន់មិនអាចរង់ចាំឱ្យរកបានកន្លែងល្អជាងនេះ តែនាង​ក៏មិនខ្វល់ដែរ។ គេចុចឡានបិទខ្លួនគេ គឺបិទសោពីក្នុង។

ខាងក្រៅកញ្ចក់ បើមាន​អ្នកដើរកាត់គេនឹងមើលមកឃើញ​ តែខាងក្រៅត្រជាក់ណាស់ សួននេះអាចស្ងាត់មិនងាយមាន​គេឆ្លងកាត់ឡើយ។

ក្លិនកាមតណ្ហា អនុស្សារចាស់ៗកម្រើកមក​​នៅ​ចន្លោះប្រាណនាងនិងគេ​។ ជាស្នូរដង្ហើមទាមទាររបស់គេ។

លីនលេបទឹកមាត់ ព្យាយាមទប់ការភ័យ អរនិងរំជួលចិត្ត​។ ដៃគេ​លើកមកលើទ្រូងឆ្វេងរបស់លីន ក្តោបនិងអង្អែលកន្លែងដដែលនោះ។ គេនៅតែជាគូខាន់របស់លីន។

ថ្គាម​របស់​លីន​គាំង​ដោយការ​ព្យាយាម​រក្សា​ការសម្លឹងមុខគេ។​

ជើងរបស់គាត់លូកមកវាសជើងលីនចេញ លីនអាចមានអារម្មណ៍ថា ម្រាមគេម្ខាងកំពុងនៅកន្លែងនោះ….ស្បែករឹងៗនៃម្រាមដៃកំណាចកំពុងឆែកឆេផ្ទះល្វែងរបស់លីន។

ទីនោះចង្អៀត ដូចស្រីក្រមុំដែលខានចួបស្នេហា​របស់CEOម្នាក់នេះ យូរណាស់មកហើយ។

ស្មា​របស់​លីនផ្អែកមក​សង្កត់​ទៅ​នឹង​ទ្រូង​របស់​គេ ខណៈ​ដែលលីនចង់ដាច់ខ្យល់ដង្ហក់។ គូខាន់ដកដង្ហើមធំ ផ្លុំសក់នាងជាមួយ ផ្លូវដង្ហើមដ៏ក្តៅគគុក រត់មកបង្កភាពស្រៀវស្រើបរងាលើឆ្អឹងខ្នងខាងស្រី ខោទ្រនាប់របស់នាង​ត្រូវទាញចេញ។

អារម្មណ៍​ថ្ងៃដំបូងនៅវីឡាគេវិលមកវិញ។ គេតែងតែជាអ្នកគ្រប់គ្រងដែលពេលនេះម្រាមដៃរបស់មានសភាពគ្រើមមិននឹកស្មានដល់ កំពុង​ត្រដុសបង្កសំឡេងដង្ហក់ចេញពីមាត់និងបេះដូងលីន។

«ខាន់ ប៉ុន្តែ….»

គេ​យក​ដៃ​ឆ្វេង​មកនៅ​​រុំ​ចង្កេះ​លីន ទាញមក​ជាប់​នឹង​ខ្លួន​ឱ្យស្រីស្រស់ឃើញវត្តមាន​ដំបងរឹងមួយនៅក្នុងខោគេកំពុង​សង្កត់មកលើត្រគាកនាង​។ ពេលដែលលីនខំប្រឹង មិនអាចទប់សំឡេងស្រែកចេញពីការរមួល ចំណង់និងក្តីស្នេហ៍ផ្ទុះពេញខ្នងរបស់នាង នាងឮគេខាំមាត់រអ៊ូ៖

«គិតចង់បានបារាំង?»

លីនដកដង្ហើមធំហើយបដិសេធ៖

«មានណា៎! អត់ទេខាន់!»

គេងក់ក្បាលនិយាយឌឺនាង៖

«អត់ឮទេលីន»

«ខ្ញុំអត់ស្រលាញ់បារាំងទេ!» នាង​ថាទាំងហត់ៗ។

«អត់ឮ!»

គេនៅតែនិយាយចូលទៅក្នុងត្រចៀករបស់នាង ខ្សឹបដូចកំពុងបញ្ជូនចរន្តអគ្គីសនីឆ្លងកាត់រាងកាយរបស់ពួកគេ​ឱ្យរមួលចូលគ្នា។

«ស្រលាញ់តែខាន់ គូខាន់ ដូលូហ្វ!» នាង​តម្អូញព្រោះម្រាមដៃរបស់គេធ្វើបាបនាងឱ្យផុតដង្ហើម​ម្តង​ៗ​។

លីនកំពុងថើបទ្រូងគេ​អង្វរសួតខ្លួនឯងឱ្យធ្វើការលឿនជាងមុន ដើម្បីបន្តខ្យល់ដង្ហើម​ក្រោមកំសួលតណ្ហាដល់កម្រិត។

«បងអត់ឃើញចិញ្ចៀនយើង!»

លីនភ្ញាក់ដូចខ្មោច៧ថ្ងៃ។ ម្រាមនាង​អត់ពាក់ចិញ្ចៀននោះក៏គេដឹង គេចាប់អារម្មណ៍តាំងពីពេលណា? គេឆ្លាតហើយរវាសបំផុត។

«លក់យកប្រាក់! កាលនោះមកដល់បារាំង  ខ្ញុំមិនទាន់រកការងារបាន! ហើយប្អូនស្រីលោកមិនទាន់អាចស៊ីញ៉េយកប្រាក់ចេញ គេមិនទាន់គ្រប់១៨ឆ្នាំ!»

គូខាន់ឈប់ចលនា។

បីឆ្នាំមកនេះ ធីតាតែងតែរង់ចាំឱ្យបងប្រុសជាវិញ ចំណែកម្តាយនាង​បានធ្វើអត្តឃាតក្រោយវិមានរលំ។ គេមិនដឹងថាធីតានិង​លីនត្រូវឆ្លងកាត់អ្វីខ្លះទេ ទម្រាំគេបានវិលមកវិញនេះ។

ពេលនេះគេជាម្ចាស់អាណាចក្រ Doloce ពីរនាក់ប្អូនស្រីគេ តែគេនឹងដាក់លីនទៅក្នុងគ្រប់ចំណែកនៃជីវិតគេ។

«លីនកុលាប ដូលូហ្វ!»

«ចាស៎?» នាង​ងើបមុខរំភើបដែលគេដាក់ឈ្មោះនាងជាមួយត្រកូលរបស់គេ។

«អូននឹងត្រូវទណ្ឌកម្មព្រោះរឿងចិញ្ចៀនដែលបងពាក់ឱ្យ ដែលអូនហ៊ានដោះវាចេញ!»

លីនសម្លឹងគេ នាង​ញញឹម​ព្រោះក្តីស្រលាញ់។ នាងនឹកឃើញរឿងនៅសួនផ្កា ផ្ទះគេមានសោកនាដកម្ម គេបានធ្វើបាបនាង​ បំភាន់ភ្នែកពួកចៅហ្វាយក្រុង។

«មិនមែនឱ្យប្រពន្ធដោះអាវនៅក្រៅសួនបារាំងត្រជាក់កកស្លាប់នេះទេដឹង?» នាងរំអួយហើយដៃរាវពាសពេញ Six Pack របស់នាយ។

ប្រុសកម្រើកក្តៅសន្ធំពេញប្រាណ។ គេនឹកដល់ភាពវក់វង្វេងនៃភ្នែកស្រីដែលយំក្នុងOfficeព្រោះគេកម្រោល​ហើយនាង​ផ្អាកយំមកផ្អើលនឹងសម្រស់៦ផ្នត់របស់គេ។

«ប្រពន្ធល្អ!» គេខ្សឹបប្រាប់ដោយដង្ហើមភ្លើង រួចលើកដៃមកប៉ះភ្លៅនាង រាវពាសពេញ​រហូតទៅដល់កន្លែងដែលលីនចង់ធ្វើមិនដឹងមិនឮនឹងពិភពលោកនេះ។

ចុងម្រាមដៃរបស់គេរំកិលមកលើផ្នត់សើមរបស់លីន ហើយដុសលើកន្លែងដែលពង្រីកប្រាណ​ឡើង​ៗ​នោះ គេពេញចិត្ត​ណាស់នឹង​ប្រតិកម្មរបស់លីន។

«កាលណោះ ទោះ​បី​ការ​ប៉ះ​របស់​បង​ធ្វើ​ឱ្យលីន​​សប្បាយ​ចិត្ត​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក៏ស្រីមុខរឹង​មិនព្រម​ថ្ងូរដែរ សុខចិត្តខាំមាត់!»

«ចងចាំវិញអស់ហើយ?» លីនសួរ​ហត់ៗ។

បបូរមាត់ក្តៅៗរបស់គេសង្កត់លើបេះដូងរបស់នាង​ ខណៈលីនស្រែកថ្ងូរមួយទំហឹងបញ្ជាក់ថា​រីករាយក្នុងការទទួលយកគេមកលើចុងសុដន់នាង។ ការថើបប៉ះពាល់ដែលធ្វើបេះដូង​លីនចង់តែធ្លាយចេញមកស្វាគមន៍គេ។

គូខាន់ងើបមុខមករកនាង​។ ភ្នែករបស់គេក្រពុលងងឹតទៅដោយការងប់ងល់ បន្ទាប់មកខាងប្រុសចាប់ផ្តើមផ្លាស់ទីយឺតៗនិងទាញលីនឱ្យបែរខ្នង​មកវិញ។

ជាមួយការ​រុញ​ដ៏​ខ្លាំង​មួយ គេចូលមកក្នុងរាងកាយលីន។ វាមិនឈឺចាប់ខ្លាំងដូចរាត្រីដំបូងនៅភ្នំពេញទេ ក៏កម្ដៅនៃតណ្ហា​មួយនេះ បង្ហាញពីភាសា​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​គេកាន់តែ​ធ្វើ លីនក៏កាន់តែចង់​បាន​កាន់​តែ​ច្រើនឡើងម្តងហើយម្តងទៀត។ នាងខំ​លើក​ដៃ​បិទ​បាំង​ប្រតិកម្ម​របស់​នាង និង​សំឡេងថ្ងូរ  ប៉ុន្តែគូខាន់​​ចាប់​ដៃលីនចេញ និង​ទាមទារ​​៖

 ​«​បងចង់ឮ​អូនស្រែក!​»

 គេពោលទាមទារវាចាពិតពីទ្រូង ពេលដែលរលកស្នេហា​រឹតតែ​បោកបក់​មក​លើ​លីន រហូតនាងបាត់បង់​ការគ្រប់គ្រង​លើសព្ទ​សំឡេងនិង​រាងកាយ រំជួលតាមគេបញ្ជា​។

នាង​បើកបំពង់ក បញ្ចេញភាសាភ្លេងស្នេហ៍ ​ដែល​​ប្រាកដ​ថានឹង​លាន់ឮចេញដល់ក្រៅឡានបានបើសិនមានអ្នកណានៅក្បែរៗនេះ។

ស៊ូណាមីដែលផ្ទុះមកក្រោយសមុទ្រស្ងប់អស់បីឆ្នាំ ពេលនេះបានស្ងប់ជាថ្មីទុកឱ្យស្រីថ្លៃស្ថិតក្នុងដៃរៀម ជាមួយភាសាបេះដូងឆ្លើយឆ្លងសុខសាន្តស្ងប់ស្ងាត់។

«ខាន់! ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំស្រលាញ់លោក….ហើយស្រលាញ់យ៉ាងខ្លាំង!»

ការក្តាប់របស់គេមកលើចង្កេះនាងកាន់តែរឹតបន្តឹង ប៉ុន្តែទ្រូងគេសើចងំៗ ស្មាគេរលាក់។ នាងសារភាពបីដងហើយនៅស្រុកបារាំងនេះ។ ប្រហែលជាគិតថាគូខាន់មិនបានឮ?

បន្ទាប់មកម្រាមរបស់គេបានរំកិលឡើងលើ ឆ្ពោះរកថ្ពាល់និងពាសពេញផ្ទៃមុខរបស់នាង ផ្ទៃមុខដែលធ្លាប់ជេរប្រទេចនឹង​អង្វករភាពកម្រោលរបស់គេ។

ស្រីងើយមកសម្លឹងមើលគូខាន់។ គេញាក់ចិញ្ចើមសួរវិញដោយទឹកមុខឡូយឆាយ៖

«គិត?» បូញមាត់រួចបន្ត «ស្រលាញ់​មេខ្លួនឯងចង់សុំឡើងប្រាក់ខែ?»

នាង​សង្កត់​បបូរមាត់​ចូល​គ្នា រួច​ងក់​ក្បាល

«ចាស៎» នាងនិយាយស្រង់ក្លិនអ័រម៉ូន​លើខ្លួនប្រាណបិសាចDoloceដែលបានគំរាម​យកនាងឱ្យខាងតែបាននាយប់មួយកណ្តាលក្រុងភ្នំពេញ។

«កុលាប ដែលអ្នកគ្រប់គ្នា​ហៅមកមួយជីវិត​ហើយ បានក្លាយជាលីនម្នាក់ដែល​ត្រូវគេធ្វើបាប ក្រោយមកក៏ស្រលាញ់គេនោះ…ឈឺចាប់ ព្រោះគេបានបង្ខំនិងគ្មាន​មេត្តាមកលើនាងទេ ខ្ញុំស្អប់គេខ្លាំង រហូតដល់ជាតិនេះ ត្រូវ​តោងទាមនៅក្បែរគេជារៀងរហូត មិនថាគេបណ្តេញ​ខ្ញុំចេញ!»

នាងនិយាយតិចៗ ហើយនិយាយវែងណាស់តាមអារម្មណ៍ដ្រាម៉ានៃបេះដូងនេះ។

«បិទមាត់» គេព្រមានលីនរួចឈ្ងោកមក ជិត​នាង​ថើបបបូរមាត់នាង​។​

បន្ទាប់មកគេងើបមកវិញ។

«រកចិញ្ចៀននោះមកវិញ អូនជាមនុស្សរបស់គ្រួសារDoloce ជាប្រពន្ធរបស់ Kukha Doloce»

នាង​តបតិចៗ៖

«មានចិញ្ចៀនឬអត់ អូនជារបស់បង!»

គេងក់ក្បាល លូកដៃទៅក្នុងខោ។ គូខាន់បានដកយកឡើងមកនូវរបស់មួយ។ ជាប្រអប់បារាំងបុរាណ ប្រហែលជាចិញ្ចៀនមួយដែលគេបានទិញមកសងនាងក្រោយបាននិយាយជាមួយប្អូនស្រីគេនៅភ្នំពេញ។

លីនរង់ចាំមើល តែមិនមែនទេ វាជាខ្សែកមួយតូចឆ្មានិងមាន​ឈ្មោះថា លីនដូលូហ្វ។

គេឃើញទឹកភ្នែករបស់នាងរមៀល។

«បងឱ្យអូន! មិនឱ្យដោះ មិនឱ្យលក់!»

គូខាន់និយាយខ្សឹបៗ ទាំងរវល់ពាក់វាឱ្យនាង។ រួចរាល់គេក៏សម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែករបស់លីន។

«បងដឹងថា​ អូនស្រលាញ់បង!»

លីនតវ៉ា៖

«ទើបតែឥឡូវនេះទេ!»

«ទេ​យូរហើយ!»

«មិនដែល! ខ្ញុំស្អប់លោកគូខាន់!»

គេញញឹម។ នាង​ងរង៉ក់៖

«កាលលោកកាច ខ្ញុំស្អប់លោក!»

«ស្អប់បង្កប់ស្នេហ៍!»

«ប៉ិននិយាយពាក្យខ្មែរទៀត?»

គេឱបនាង​ហើយរៀបរាប់៖

«នៅយប់ដំបូង អូនស្អប់បង?»

នាងនៅស្ងៀម។ វាឈឺណាស់ទាំងចិត្ត​ទាំងកាយ នាងមិនចង់នឹកឃើញទេ ​តែវាអាចជាការឈឺដែលប្តូរមកជាសុភមង្គល។

«ស្អប់! តែ…..នៅពេទ្យ៥ថ្ងៃ ខ្ញុំនឹកលោករហូត! ក៏មិនមែននឹកស្រលាញ់ដែរ តែ….នឹកឆ្ងល់! ម្តេចខ្ញុំមិនអាចភ្លេចស្នាមថើប! លោកមិនខាំខ្ញុំវិញទេ ហើយ​​អនុញ្ញាតខ្ញុំមកពេទ្យ! ព្យាបាលបងខ្ញុំ! លោកស្អាតសង្ហា​ ម្តេចលោកប៉ះពាល់ខ្ញុំ?»

គិតច្រើនណាស់លីន។

ប្រុសញញឹម​។

«បងស្អប់មនុស្សជេរ ប្រមាថ តែបងស្រលាញ់ដោយមិនដឹងខ្លួនទេពេលលីនគំហកឱ្យបង! គ្មានអ្នកណាធ្វើអ៊ីចឹងទេក្នុងជីវិតគូខាន់ដូលូហ្វ! បងបានសង្កត់យកបេះដូងអូន ឈាមអូននៅដាមលើគ្រែនោះ ពេលអូនចេញទៅភ្លាម បងពិបាកចិត្តភ្លាម! អូនអាចធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីហាសិកា ចុះបងនេះមានអ្នកណាធ្វើអ្វីដើម្បីបង? បងគ្មាន​នរណាទេ! បងច្រណែន ហើយចង់ឱ្យអូនមកគិតពីបងដោយល្អៗ​ យល់ចិត្ត​និងការពារបង!»

លីនសើច។

«បិសាចកំពូលអំណាចត្រូវការខ្ញុំការពារ? លីនកុលាបការពារខ្លួនឯងមិនបានផង?»

គូខាន់ថើបក្បាលនាងហើយប្រាប់៖

«ថ្ងៃមួយអូនលេបថ្នាំជំនួសបង ​បងម្នាក់នេះដឹងថា បាន​​ចូល​ទៅ​ក្នុងបេះដូងលីន​ទៅហើយ! តាម​ផ្លូវ​នោះអូនប្រឆាំងនឹងសូរកាន ​មិនព្រមធ្វើបាបបងទេ វាគ្រាន់តែជាភស្តុតាងមួយប្រាប់បងថា មានគេម្នាក់ អាចធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីបង ទាំងបងមិនល្អជាមួយ ​ ហើយបងគិតថា នឹងស្រឡាញ់ថែទាំអ្នកនោះ​ពេញមួយជីវិតនេះ! គ្រប់យ៉ាង មានតែអាទិភាពអូនហើយនិងបងតែប៉ុណ្ណោះលីន!»

លីនបានដកដង្ហើមធំ៖

«គូខាន់!»​

«បាទ?»

«យើងទៅវិញទេ? ភ្នំពេញ?»

«ទៅ! ​ព្រោះលេខាត្រូវធ្វើការ ហើយCEOនឹងមើលថែនាង​កុំឱ្យឆ្នាសពេក!»

«មនុស្សត្រួតត្រា!»

     ចប់

ខ្យល់កាន់តែបក់មកស្តើងៗ ប៉ះគ្នាជាមួយ​អាវសូត្រមានសេរីភាពពីដៃព្រាន។ លីនបានរត់ឆ្ពោះទៅមុខ​ចាកចេញពីប្រុស​ ហើយ​​រក​ឃើញ​ទ្វារក្បាច់មួយ ​​ដែល​នាំ​ទៅ​កាន់​សួន​ច្បារមួយទៀតពិតមែន។

ពេល​រុញ​វា​ចំហចេញ លីន​​ទទួលបានសន្ធឹក​​ខ្យល់​បក់ក្រអូបប្រហើរ​​ពេល​គន្ធាជាច្រើនចម្រុះក្លិនហើរ​កាត់ពី​មុខនាង​។ ​ថ្វីបើនេះជារដូវក្តៅក៏ដោយ ក៏ខ្យល់ធម្មជាតិស្រស់ស្រាយ​លាយជាមួយចំហាយទឹក​បាញ់ស្វ័យប្រវត្តិ បាន​ធ្វើឱ្យចិត្ត​លីនត្រជាក់។ អារម្មណ៍នាង​​ស្រៀវ​ស្រើប​រំជើបរំជួល​ជាមួយ​គ្រប់​ជំហាន​ដែលឆ្ពោះទៅក្នុងសួគ៌អច្ឆរិយ។

«គេចបានប៉ុន្មាន​អ្ហះ?» សំឡេង​របស់គូខាន់ដ្បិតតែស្រាល​តែបានបញ្ជូន​សញ្ញា​ព្រមាន​ដល់​ឆ្អឹងខ្នង​របស់​នាង​។ គេនេះឆេវទៀតហើយ គេប្រើវិធីអីបានជាប៉ានិងម៉ាក់ចុងគេទប់ឃាត់គេមិនជាប់?

ប្រុស​បាន​ទាញ​លីនបំបែរ​ទៅ​រកទ្រូង​គេ  ដៃ​ម្ខាង​រុំ​ចង្កេះឃុំឃាំងនាងប្រុងតែនឹងធ្វើបាបតាមសន្ទុះចិត្តមានៈដែលនាង​ដើរចោលគេ។

លេខារើ ប៉ុន្តែគេខ្លាំងជាង៖

«ខាន់» នាង​ឈ្លោះប្រកែក​ជាមួយគេ ប៉ុន្តែមិនបានសម្រេច។

គេ​បាន​ដោះ​លែង​ចង្កេះនាង​ ប៉ុន្តែ​ចាប់​ដៃនាង​ទាញបណ្តើរទៅ មិនខ្វល់នាងពាក់ស្បែកជើងកែងពិបាកសម្របតាមនោះសោះ​។

ក្រៅ​ពី​ផ្កា​កុលាប និង​ផ្កា​ផ្សេងជាច្រើនប្រភេទ​ទៀតបានធ្វើជា​គុម្ពោត​ខ្ពស់​ ឬធ្វើ​ជា​ខែល បិទបាំងភាពងង៉ក់នៃប្រុសស្រីទាំងទ្វេ។​ កែងជើង​របស់​នាង​ឈានចេញពីសួន មក​ប៉ះ​នឹង​ផ្លូវ​ថ្មភ្នំតម្រៀប  ខណៈ​ដែល​គេទាញ​នាង​ចេញពី​ក្រោយ​ព្រៃ​បៃតងមករកសាឡុងកណ្តាលវាលមួយឈុត មាន​​កៅអីវែង​មួយ និងកៅអីឯកជនពីរ។ ​ប្រភពទឹកបាញ់​មួយ​នៅចំ​កណ្តាល។

នេះតំបន់ស្ងាត់ឈឹងសឹងថាក្លាយជាកន្លែងដ៏ល្អឥតខ្ចោះដើម្បីលាក់ខ្លួនពីទុក្ខព្រួយជីវិត។

«នៅមិននៅ ចឹងទៀតហើយ?» ស្រីថាទាំងរលាស់ដៃគេចេញហើយថយមកអង្គុយលើកៅអីមួយ។

«មានភ្ញៀវពិសេសនៅចាំទេតើមែនអត់?» លីនថាទៀតដោយងង៉ក់ចង់ប្រាប់គេថានាងចេញមកព្រោះស្អប់ពួកអ្នកមានដែលចោមរោមជុំវិញគេ។

«គ្មានស្រីណា​​ដើរ​ចេញ​ពី​បង ដោយបងមិនអនុញ្ញាត ហើយធ្វើរឹងនៅនឹងមុខប៉ាបងទេ!»

គេពោល​ហើយឈរច្រង៉ាងពីមុខនាង​មើល​មក​លីនតូចច្រម៉ក់ ​ដូច​ជា​គេ​កំពុង​ព្យាយាមប្រដៅ​​ក្មេង​ដែលខូច។ លីនឈ្ងោកមុខមិនប្រឈមភ្នែកគេ។

គេម្តងខឹងម្តងជា។

លីនមិនដឹងថា​គេនិងម្តាយគេ ជំទាវស៊ីណារ៉ាមានល្បិចអ្វីជាមួយគ្រួសារចៅហ្វាយក្រុងទេ ដឹងទេថា​គូខាន់នៅសុខៗរករឿងនាង។

«ដោះអាវ!»

សំឡេងគេបញ្ជាខ្សោយតែអាចធ្វើឱ្យលីនភាំង។

ស្រីងើបមុខចង់ដឹងថា គេនិយាយលេងឬព្រមាន​មែន? ដៃគេលូកមកទាញកាបូបនាងបោះទៅលើកៅអីផ្សេងមួយទៀតដែលនៅក្បែរនោះ ហើយចង្កេះគេ លោមកមុខ សឹងប៉ះច្រមុះលីន។

ពន្លឺ​ពណ៌​មាសនៃក្បាលខ្សែក្រវាត់របស់គេ​​ចាំងជះ ប៉ះពន្លឺចុងក្រោយនៃព្រះអាទិត្យពព្រិច​ជុំវិញ​សួនច្បារ​បញ្ចេញ​ស្រមោល​ពេញ​ផ្ទៃ​មុខ​របស់​គេដែលឈរបញ្ច្រាស់ថ្ងៃ ខ្មៅ និងស្មើៗ មានអំណាច​ដាច់អហង្ការ​។ ដែល​លក្ខណៈ​របស់​គាត់​ត្រូវ​បាន​លាក់។

«ក្រោកឡើងមកហើយដោះអាវចេញ!»

គេនិយាយទាំងខាំមាត់ និងឈ្ងោកមកដោះ​ខ្សែ​ក្រវាត់​របស់​គេ។  ក្រពះ​របស់លីនហួតហែងស្ងួតព្រោះភ័យ ។

«អីគេ?» ស្រីព្រិចភ្នែក បន្ទាប់មកមើលរបៀបដែលគេ​រុំ​ដៃ​ជុំវិញ​ក្បាល​ដែកខ្សែក្រវាត់ ហើយ​ទាញ​ខ្សែ​ស្បែក​ចេញពីចង្កេះចោលឈុតដ៏ថ្លៃមួយនេះ ឱ្យបាត់បង់មួយចំណែកដែលតុបតែងគេឱ្យសែនសង្ហា​។ គេដូចជាប្រុងវាយវាត់នាង​ឬ…

«ខាន់!»

លេខាតូច​ហៅគេខ្សឹបៗដោយ​ញ័រមាត់ភ័យ ខណៈពេលគេនេះរូតខោបញ្ចេញ​ភាពសង្ហា​ដូចមាស។

«ក្រែងចង់អ៊ីចឹងអ្ហី? ជាជម្រើសរបស់អូនខ្លួនឯងអូនសម្លាញ់!»

លីនសម្លឹងទៅវត្ថុដែលទូងចេញមកដោយមានៈ។ សំឡេងគេនៅតែសម្លុតពីលើភាពរន្ធត់របស់នាង៖

«ដំបូងគិតថា! រង់ចាំបាន! ចាំយប់សិន ចាំនាំគ្នាទៅដកពិសោធន៍នៅបន្ទប់ខាងលើឱ្យត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែ ស្អប់មនុស្សស្រីរឹង! ឥឡូវម៉េច? លេងរបៀបរឹងជាមួយគ្នា! ក្រែងចូលចិត្ត​កន្លែងនេះ? ចូលចិត្តផ្កា?!»

​ដៃស្រីទាំងពីរច្រត់លើកៅអីសងខាងខ្លួននាង។ នាងភ័យនឹងអារម្មណ៍មិនធម្មតារបស់គេ ពេលនេះ មិនដឹងគេកើតស្អីគេទេ គូខាន់មិនដែលនិយាយវែងបែបនេះឡើយតាំងពីបានស្អិតជិតប្រាណ។ ភ្នែកនាង​រលោង ទៅដោយការតូចចិត្តនិងការបារម្ភ។

នឹកដល់ថ្ងៃចូលធ្វើការដំបូង គេក៏ធ្វើបែបនេះ កាលណោះនាងអង្វរគេទើបគេឈប់វង្វេង ពេលនេះម៉ោងនេះឆ្អែតចិត្តពេកមិនដឹងនិយាយអ្វី បានពាក្យអ្វីមកកែស្ថានការណ៍ឡើយ។

លីនលេបទឹកមាត់និយាយ៖

«ខាន់! នរណាម្នាក់អាចឃើញយើង ឬឮយើង»

«អ៊ីចឹង​ឆាប់ឡើងលីន! ប្រាកដ​ណាស់ !នឹង​​មាន​នរណា​ម្នាក់​ ​ត្រូវ​បញ្ជូន​មករកយើង ហៅ​យើងទៅជប់លៀង!» គេ​ទម្លាក់​ខ្សែ​ក្រវាត់​ទៅ​នឹងក​ជើង​​យ៉ាង​ស្ងៀម​ស្ងាត់​ជា​ចង្វាក់។

«កុំធ្វើបែបនេះណ៎ា!  មិនមែន​នៅ​ទីនេះទេ!» នាង​រើខ្លួន តែរាងកាយគេមកពាំងស្អិតនៅពីមុខ រើទៅណា​ក៏នៅតែឃើញ​ផ្នែកតណ្ហារបស់គេកញ្ជ្រោលបង្ហាញមក។ ​លីន កំពុងរកវិធី​អង្វរ​ឱ្យ​គូខាន់​ប្ដូរ​ចិត្តឬ ម្យ៉ាងនាងអាចនឹងច្រានគេហើយរត់ទៅ​ខាង​មុខផ្ទះ ។ ក្រពះរបស់នាង​ ត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីបះបោរពី ភាពភ័យរន្ធត់ និងភាពឆ្គាំឆ្គងនៃស្ថានភាពទាំងមូលដែលគេនេះម្តេចកម្រើក​ចរិតដើមចេញមក ទាំងគ្មានមូលហេតុ។

«ខ្ញុំធ្វើអីខុសទៅ?» លីនយំ។

ប្រុសខាំមាត់តិចៗ ម្រាមស្តាំគេវែកសក់លីន។

«លោកចង់ឱ្យខ្ញុំខុស ឱ្យខ្ញុំសុំទោសគ្រាន់តែខ្ញុំដើរចោលប៉ុណ្ណឹងហ្អី?»

នាង​សួរទៀត ភ្នែកគេ​ល្ហល្ហេវគ្មានចម្លើយ។ បើគេពិតជានឹកឃើញ​មករួមភេទលើកៅអីឈើនេះពិតមែន គេលែងជាមនុស្សព្យាបាលបានហើយ។

«ហើយ…ធ្វើចប់កាលណា លោកនឹងលែងបានឃើញមុខខ្ញុំជារៀងរហូតគូខាន់!»

នាងគិតតែឃ្លាចុងក្រោយនេះមិនបាននិយាយទេ ព្រោះឆ្អែតចិត្តពេក ។ លីនក្រោក​ឡើងត្រូវគេច្រានចុះទៅវិញ។ លីនបិទភ្នែកមិនចង់ឃើញស្រមោលរបស់គេ ឬមានអារម្មណ៍ថា មាន​វត្តមានរបស់គេទេ។

ម្រាមគេ រេរហ័សមកដល់ថ្ពាល់រួចដៃអាវដែលមានតែម្ខាង គេទាញប្រុងទម្លាក់វា ស្របពេលសូរគ្រហែមមួយលាន់ពីគម្ពោតព្រៃ។

«កូនខាន់!»

លីនគិតថា រស់វិញហើយ គឺប៉ាគេមកដល់។ គេថយ​ចេញហើយប្រញាប់បិទរូតខោ។ ១០០ភាគរយប៉ាគេ ពិតជាបានឃើញចរិតអានាចារ្យរបស់គេ។ ទោះយ៉ាងណាប៉ាគេមិនដើរមកទៀតទេ គាត់ដូចទុកពេលឱ្យកូនប្រុសរោគចិត្ត​ម្នាក់នេះ បាន​​ដាក់ខ្សែក្រវាត់និងទីនុយស្រួលបួលវិញ ខណៈដែលលីនពិតជានៅបិទភ្នែកបែរបន់ចង់ឱ្យធរណីស្រូប​នាង​នឹងស្ដោះ​​ចេញទៅ​កន្លែង​ផ្សេង​ទៀត​ក្នុងលោក នឹងបាន​គេចពីភ្នែកមនុស្សប្រុសទាំងពីរនេះ។

ដោយ​គ្មាន​ពាក្យ​សម្ដី គូខាន់ចង្អុលនាង​ឱ្យសញ្ញាថា នៅឱ្យស្ងៀមរង់ចាំគេ ចំណែកខាងគេបានដើរទៅរកប្រភពសំឡេងឪពុក។

«ភ្ញៀវមកពេញផ្ទះហើយ! ឯណាលីនកុលាប?»

មហាសេដ្ឋីធ្វើពើ កូនប្រុសគាត់ក៏ឆ្លើយធ្វើពើវិញ៖

«គេជក់នឹងក្លិនផ្កា!»

«យប់នេះចាំឱ្យនៅស្រង់ផ្កាអស់ចិត្ត​ទៅ! តោះ!»

ប៉ាគេបកក្រោយសំដៅលើវិមាន ។ គូខាន់ងាកមក ចំពេលដែលតូចតន់កំពុងឈ្ងោកដោយក្តីអៀនខ្មាស។ ​សន្សឹមៗ លីនបែរមករកគេ ហើយ​សម្លឹងគេទាំងភ្នែក​ស្លក់ព្រោះខ្លាច…។

ប្រុសលើកចុងមាត់ខាងឆ្វេងឡើងបន្តិចដូចចង់ញញិម រួចទើបគេ​មិចភ្នែកហៅនាង ដោយលូកដៃមកទទួលស្រីផង។

លីនកុលាបក្រោកទាំងមុខក្រហមៗដើរមួយៗមកក្បែរ ។ គេទទួលយកម្រាមឆ្វេងទាំងប្រាំរបស់លេខាហើយដឹកដៃនាង​ឡើងជណ្តើរ។ ម្រាមនាងពិតជាបែកញើសជោកក្នុងប្រអប់ដៃគេ។

«បងធ្វើពុតដាក់ប៉ាទេ!»

គេខ្សឹបតិចៗ តែនាង​មិនយល់ទេ។

ធ្វើពុតចំណុចណាទៅ រឿងមួយប្រាវមុននេះគេធ្វើពុតព្រោះដឹងថា​ប៉ាគេមក? គេចង់ប្រាប់ប៉ាគេថាគេនៅឈឺ? ធ្វើដើម្បីអី?

នាង​ជាគ្រឿងសម្រាប់គេយកមកលេងសើចលោះព្រលឹងបែបនេះ?

«ឮអត់? កុំខឹង! ហើយឈប់ភ័យទៅ!»

លីនភាំងៗសម្លឹងគេ ព្រោះគេឈប់កណ្តាលជណ្តើរ។ កែវភ្នែកនាងរលីងរលោង តូចចិត្ត​ និងមិនយល់ តែមិនចង់សួរ។

ជាមួយគូខាន់ នាង​ឆ្អែតចិត្ត​ឡើងសុសសាច់ទៅហើយ។ លើកនេះទៀត គេធ្វើបែបនេះ​ចុះបើមានអ្នកណាមកឃើញ គេថត ឬចុះបើនា​ងគាំងបេះដូងស្លាប់បាត់ គេសប្បាយចិត្ត​ណាស់មែនទេ។

នាង​ប្រលេះដៃគេចេញនិងនិយាយខ្សាវៗ៖

«សុំចូលបន្ទប់ទឹកសិន!»

ខាងប្រុសដកដង្ហើមធំ វែកសក់និងរៀបរយថ្ពាល់នាង ។ គេវាចាស្រាលៗ៖

«មិនអីទេ! មុខមាត់ធម្មតា មិនខូចខាតអីទាំងអស់!»

នាង​នៅស្ងៀមសម្លឹងភ្នែកគេទាំងសងខាង។ ធូរចិត្តបន្តិចហើយ ។ ទោះយ៉ាងណគេដូចជាឆ្លាតមិនបាច់ថ្លែងទេ ដឹងថា លីនបារម្ភរឿងអ្វីទៀត។

«តោះ!»

គេដឹកដៃនាង​ឡើងជណ្តើរ រួចបន្តដំណើរឆ្ពោះទៅសាលទទួលភ្ញៀវ។ កាត់តាមកូនច្រកពង្វាងមួយទៀត គេឮសំឡេងចម្លែកតាមខ្យល់៖

«ខ្ញុំយល់ថា លោកព្យាបាលកូនលោកឱ្យជាសិនទៅ ខ្ញុំមិនអាចទទួលយកការស្តីដណ្តឹងនេះទេ!»

លីនឈប់ជើងតាមពីក្រោយការទុចង៉ក់នៃប្រុសស្នេហ៍។

គូខាន់ញញិម ព្រោះនៅពីមុខពួកគេបាំងដោយ​ដើមឆត្រធំៗប្រហែលជាជិត១០មពីកន្លែងនេះ ខ្នងប៉ាគេជជែកនឹងអ្នកណាម្នាក់។

«សំឡេងចៅហ្វាយក្រុង!»

គេខ្សឹបដាក់ស្រីល្អ ធ្វើឱ្យលីនដឹងនិងយល់ភ្លាមពីហេតុផល​ដែល​មុននេះគេធ្វើជាដាក់ទោសនាងកណ្តាលវាល។ ម្តេចបានជាគេជាហើយនៅចង់ធ្វើជាមនុស្សឈឺ?

«ស្តាប់ខ្ញុំសិន! កូនគូខាន់ជាពិតមែន ម្តាយគេអះអាង យើងក៏មាន​របាយការណ៍ពេទ្យសឹង្ហបុរីដែរ!»

គូខាន់ញញិម ប៉ុន្តែ លីនមិនសប្បាយជាមួយទេ។ លីន កំពុងតែញ័រខ្លួនភ័យ និងអាម៉ាស់ថា នៅក្នុងសួនដែលឃើញគូខាន់សម្តែង មិនត្រឹមតែប៉ាគេមកឃើញឡើយ ចៅហ្វាយក្រុងក៏មកដែរ។

«តោះ! ដើរផ្លូវផ្សេង!»

គេនាំនាង​វាងចេញ ទាំងដែលលីនសែន​មានអារម្មណ៍ធុញថប់ ក្បាលតឹងតែងឈឺ ដង្ហើមហត់។ ពួកគេមកដល់ពីមុខទ្វារធំប្រណីតមួយ។

អាហារពេលល្ងាចថ្ងៃនេះមិនមែន​នៅក្រៅវាលដូចថ្ងៃមុនទេ លីនក្រឡេកមើលទៅផ្កាលម្អមាត់ទ្វារយ៉ាងវិចិត្រ។ ការភ័យស្លន់ស្លោកញ្ជ្រោលមកពេញទ្រូងរបស់ស្រីស្អាត។

មនុស្សប្រុសវ័យកណ្តាលម្នាក់ស្លៀកពាក់អង្គរក្សនៅឈរក្បែរនោះនិងស្រូតរូតឱនលំទោនបើកទ្វារពេលឃើញ​គូខាន់នាំលីនមកដល់។

រឿងចុងក្រោយដែលលីនត្រូវធ្វើគឺ ដើរទាំងផុងៗជើងចូលទៅកាន់តុវែងពណ៌ទឹកមាសបែបអ៊ីតាលី។

តុនេះវែងណាស់ មនុស្ស​គ្រប់គ្នាមកអស់ហើយ ។ ម្នាក់ៗគ្រងឈុតសែនអភិជន ចិញ្ចាចចិញ្ចែងដូចដួងតារាប្រជែងគ្នា។

សក់ អល្លង្ការ ពណ៌ខោអាវ ម៉ូត​សក់ ការតុបតែង​របស់គ្រប់គ្នាសមនឹងទិដ្ឋភាពរចនាបទដ៏កំពូលនៃ​វិមានមួយនេះបំផុត ចំណែកឯរឿងដែលមិនសូវសមគឺ មកជុំតែប៉ុណ្ណឹងនាក់សោះ ពួកគេ​ចំណាយការតុបតែងខ្លួន ដូចចូលព្រះបរមថរាជវាំង ឬដូចជាទៅដើរលើព្រំក្រហមនៃកំពូលឆាកបង្ហាញម៉ូតរបស់ប្រទេសអឺរ៉ុប។

ដោយលីនហាក់ល្វើយនិង នឿយហត់ដៃគេច្បាមថែមមកលើចង្កេះតូច ខណៈដែលម្រាមនិងម្រាមនៅថ្ពក់គ្នា។

ការគិតពីគូខាន់បានគ្របលើរាងកាយ និងគំនិតរបស់លីន។ ពីមុន គេទុកនាងជាវត្ថុទិព្វ ការពារនាង និងនៅខាងនាង ប៉ុន្តែ​ថ្ងៃនេះ មានវត្តមាន​ចៅហ្វាក្រុងផង កូនស្រីគេបើកភ្នែកក្រឡោតមើលមកផង ខណៈលីនចាំងសឹងខ្វាក់ភ្នែកនឹងពេជ្ររបស់ពួកគេ។

កនិងត្រចៀក​របស់លីន​​នៅ​ទទេ។ ការមកកាន់ទីនេះ ប្រថុចញ៉ុចណាស់ គូខាន់មិនបាន​ឱ្យខ្សែករឬអ្វីមកដូចកាលពីមុនទេ។

នឹកឃើញត្រង់ណេះ ក៏នឹកដល់ពេលនោះ កាលល្ងាចលីនមកទីនេះដំបូង លីនបាន​ខឹងបងៗ និងប៉ាសេដ្ឋី​របស់គេ ដែល​ចំអកនាងថាក្រីក្រ លីនបានមានៈដោះខ្សែពេជ្រ​ទម្លាក់ចោលលើតុហើយចាកចេញ។ ហ៊ឹម….តើមាន​អ្វីកើតឡើងទៀតនៅយប់នេះ?

«មកណេះមកកូន!»

ម្តាយគូខាន់ងាកមកហៅ ហើយបង្ហាញកៅអីពីរក្បែរគាត់។ លីនលើកដៃប្រណមជម្រាបសួរគ្រប់គ្នាតែមិនអាចផ្តោតថា អ្នកណាខ្លះសម្លឹងមកនាងទេ។ ប្រុសស្អាតលែងដៃពីលីនដោយទាញកៅអីឱ្យនាង។

«អរគុណ!»

លីននិយាយសឹងមិនចង់ឮ ហើយអង្គុយចុះសន្សឹមៗទាំងក្រហមមុខជាមួយសំណួរសម្ងាត់សម្រាប់ខ្លួនឯងថា លីនកុលាប តើឯងមកទីនេះវិញដោយរបៀបណា? ឯងនឹងជួបសម្តីវោហាសព្ទពួកសេដ្ឋីរបៀបណាទៀត?

ប្រុសស្អាតអង្គុយរួចភ្លាមក៏លូកមកចាប់ម្រាមដៃនាងវិញភ្លែត។

«ស្វាគមន៍មកកាន់វិមាន​ Doloce មនុស្ស​ជាទីស្រលាញ់!»

លីនស្ទើរមិនជឿថា មនុស្សខែងរ៉ែងដូងគេ មកនិយាយផ្អែមល្ហែមបែបនេះដាក់នាង​កណ្តាលជំនុំ។ លីនគ្រាន់តែធ្លាប់គិតថា ប្រុសៗអ្នកមាន​ដូចគេ នឹងល្អជាមួយនាងតែលើគ្រែឬក្នុងបន្ទប់ដេក ពេលចូលសង្គមពួកគេ ពួកគេនឹងផាត់ស្រីៗទុកដូចល្បែងលេង។

នាង​ងើបចិញ្ចើមលបមើលទឹកមុខគូខាន់ដោយភ្ញាក់ផ្អើល។ ក្បែរនោះ ជំទាវស៊ីណារ៉ាជាអ្នកម្តាយបង្កើតរបស់គេក៏មានភាពភ្ញាក់មិនលេងធេងដែរ គ្រាន់តែគាត់ចេះលេងទឹកមុខញញិមបន្លប់។ មើលតាមទឹកមុខគាត់ គាត់មើលកូនប្រុសបន្តិច ក៏ងាកទៅរកកូនស្រីចៅហ្វាយក្រុង ធ្វើឱ្យលីនកុលាប​ភ្លាត់ក្រសែភ្នែកទៅតាមដែរ។

អ្នកនាងហ្លរ៉ា ថ្ងៃនេះពិតជាទេពធីតាក្នុងឈុតពណ៌មានសែនមានតម្លៃ និងអល្លង្ការកំពូលៗ ខ្វះតែស្នាមញញិម ព្រោះតែកែវភ្នែកកំពុងសម្លឹងមកគូខាន់និងលេខាដោយទោសៈស្លេកមុខ។

លីនដកភ្នែកមកវិញ ដៃក៏ដក ធ្វើឱ្យប្រុសដឹងខ្លួនអំពីទឹកចិត្ត​ភ័យព្រួយរបស់នាង​។ លីនមិនយល់ទេ គូខាន់មិនចង់ឱ្យនាង​ខ្លាចអ្នកណាទាំងអស់។

«អនាគតភរិយាខ្ញុំ លីនកុលាប!»

គេបន្ថែម ធ្វើឱ្យចៅហ្វាយក្រុងនិងភរិយា​មើលមុខគ្នាឆេះដុំ។

សំឡេងស្រួយស្រឹបរបស់ភរិយាចៅហ្វាយក្រុង ដែលអង្គុយនៅជិតfloraលាន់ឡើង៖

«នេះជាអីគេ? ថាជាកម្មវិធីស្តីដណ្តឹងកូនស្រីខ្ញុំ ម្តេចក្លាយជា…..ត្រកូល Doloce ចង់លេងសើចជាមួយពួកខ្ញុំ?»

លីនស្លុតណាស់ នាងសម្លឹងសមនិងស្លាបព្រាមាស ដោយមិនងាកទៅណាទាំងអស់។ នាងមកនេះ​មកមើលសង្សារឬហៅថាប្រុសដែលដេកឱបគ្នា គេដណ្តឹងប្រពន្ធ?

ម្តាយឳពុកគេកំពុងដណ្តឹងកូនចៅហ្វាយក្រុងឱ្យគេ ហើយនាង​ត្រូវគេយកមកលេងនៅនឹងមុខប៉ាម៉ាក់គេ?

ដៃនាង​ញ័រ។

«គូខាន់! ឈប់លេងទៅ!» រាជនីជាបងស្រីបន្ទោសប្អូនតិចៗ។ ម្នាក់ៗខ្លាចបុណ្យពួកគ្រួសារចៅហ្វាយក្រុងយ៉ាងនេះព្រោះគម្រោងដីសម្បទាន លីនដឹង។

នាង​លេខាក្រីក្រ ងើបមុខមកសម្លឹងរាជនីដ៏ឆ្មើងឆ្មៃដែល គ្មានថ្ងៃព្រមទទួលយកលីនម្នាក់នេះជាប្អូនថ្លៃឡើយ ព្រោះលីនមាន​ត្រង់ណាអាចប្រដូចទៅនឹងអ្នកនាងហ្លរ៉ាដ៏មហស្ចារ្ស ក្នុងកែវភ្នែកពួកគេ​ទៅ?

«សង្ឃឹមថាខ្ញុំស្តាប់ខុស!»

ចាស្មីនម្តាយចុងបន្ថែមភ្លើងពីលើកំសួលសាំង។
ស៊ីណារ៉ាងើយមុខធ្វើវាហី។ ប្រសិនចាស្មីនចាប់ខាងហ្លរ៉ា ពិតណាស់ ស៊ីណារ៉ានឹងឈរខាងលីន។ ជំទាវម្តាយបង្កើតរបស់គូខាន់សើចស្រស់ហើយកាត់ឆាកភ្លាម៖

«ស្តីដណ្តឹង? ខ្ញុំត្រូវបាន​គេហៅមកញាំបាយល្ងាច ទាំងមិនដឹងប្រធានបទ តែខ្ញុំធានាថា យប់នេះ យើងនឹងមាន​អាល់ប៊ុមស្អាតជាងកម្មវិធីលំដាប់ប្រទេស!»

«ត្រូវការអ្នកសារព័ត៌មានទេម៉ាក់!» រាជនីរំអួយព្រោះខឹងម្តាយខ្លួនកាត់សេចក្តី។

មិនទាន់មាន​អ្នកណាឆ្លើយផង គូខាន់ឆ្លើយឡើង៖

«ខ្ញុំមានហើយ! មានអ្នកថតរូបអាជីព!»

គេទះដៃផូងៗ ទ្វាររបើក។

Dark រុញទ្វារចូលមកដោយនាំមកនូវកាម៉េរ៉ាកាណុងវែងៗជាច្រើនភ្ជង់តម្រង់តុ ដោយនាំមកនូវអ្នកសារព័ត៌មានមួយក្រុមធំ។

ឳពុកគូខាន់ចំហរមាត់……វែងនិងចាស្មីនដៀងមើលមុខគ្នា ទាំងគ្មានយោបល់ថា តើ​អ្វីទៅកំពុងកើតឡើង។ មានតែជំទាវស៊ីណារ៉ាទេដែលនៅរក្សាភាពធម្មតា។

គូខាន់រឹតតែជាគូខាន់ គេធ្វើមុខស្មើ ចុងបបូរមាត់លើកម្រើកឡើងតែបន្តិចប៉ុណ្ណោះពេលដៀងមកប៉ះនឹង​កែវភ្នែកលីន។

«អ្នកកាសែតមកធ្វើអី?»

សេដ្ឋីសួរឡិងឡង់ ខណៈដែលគ្រួសារចៅហ្វាយក្រុង​បញ្ចេញភាពមិនស្រណុកចិត្ត​សោះ។ Floraដែលពេលមុននេះសម្លក់លីន បែរជាទម្លាក់មុខស្លេក។ គូខាន់ដឹងថា គ្រួសារអ្នកមាន​អំណាចខ្លាចណាស់ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ។

គេនិយាយមួយឆ្លើយនឹងឳពុក៖

«អ្នកសារព័ត៌មាន​មកធ្វើជាសាក្សីណ៎ាប៉ា!»

មានភាគបន្ត…

នាង​ពិតជាល្ងង់ ដូចយប់មួយដែលនាង​ជេរប្រទេចគេ ហើយក្រោយមកត្រូវយកខ្លួនប្រាណមកឱ្យគេ​ដដែលដល់លើគ្រែ។ គូខាន់​ដក​ដង្ហើម​ធំ ហើយលូកដៃឱបចង្កេះលីន ដៃមួយ​រៀមទាញ​ម្រាមកែវល្អមកដាក់លើបបូរមាត់ខ្លួន។

ប្រុសនិយាយង៉ុលៗដាក់កែវភ្នែកស្រទន់របស់ស្រី៖

«ចង់ថើបហ្មែន? អង្វរមួយមក!»

​      គូខាន់លើកយក​ដៃ​នាងមកថ្ពក់តោងកគេសងខាង ​ទ្រូងស្រីទ្រោប​ទៅ​មុខ។ នាង​ពេបមាត់«អ៊ែក​!​»នាង​ធ្វើដូចខ្ពើមគេ ព្រោះបានឃើញអេលីថើបគេមុននេះនៅOffice។

ប្រុសស៊ិចស៊ីសង្គ្រឺតចង្កា ហើយ​​ទាញប្រាណ​លេខា​​​មកឱបជាប់​ទ្រូងគេ​​ម្ដង។​ លីនញញឹម​ ព្រមដាក់​ក្បាលផ្តេកមកលើស្មារបស់គេដោយដកដង្ហើមធំ។ នាងបានរើរុះចុះឡើងលើទ្រូងគេ នៅក្រោមខ្សែទឹក​ជាមួយគ្នា ហើយមិនយូរទេ ភ្នែករបស់នាងចាប់ផ្តើមបិទដោយសន្តិភាព ការងោកងុយនិងហត់នឿយ។

គូខាន់ពេញចិត្ត​នឹងធ្វើជាភួយ ជាគ្រែ​ដេក ជាអ្វីក៏ដោយ​​នៅ​ទី​នេះដើម្បីលីន។ ពីដំបូង គេមិន​បាន​ដឹង​អ្វី​ទាំងអស់​អំពីលីន អត្តសញ្ញាណរបស់នាង ការពិតរបស់នាង អតីតកាលរបស់នាង គ្មានអ្វីគេខ្វល់ទេ ថ្ងៃដែលនាង​ជេរប្រមាថគេ គេគ្រាន់តែចង់ជាន់ឈ្លីនាងហើយបោះបង់ចោល។

មុននេះ នៅក្រៅ ប៉ាគេហៅគេទៅជាបន្ទាន់ គេថាអូខេ តែគេមិនបានទៅណាទាំងអស់ ព្រោះបេះដូងគេនៅទីនេះ។ ឥឡូវនេះនាងសម្រាកហើយ គេចង់ធ្វើភារកិច្ច​បន្តគឺជាអ្នកកំដរនាង​សម្រាក។

​«ស្រីឆ្នាស់របស់បងគេងហើយ!»

គេរអ៊ូតិចៗធ្វើឱ្យនាងឮ រួចទើបបើកភ្នែកឡើង។

គេហៅនាង​ថាស្រីឆ្នាស់ ចុះមនុស្ស​រឹងរូសដូចគេជាស្អីវិញ? គេជាហើយមែនទេ បានជាថ្ងៃនេះគេមានសភាពចិត្តធ្ងន់ហាក់ដូចជាមនុស្ស​ពូកែអត់ធន់ខ្លួនឯង ដកថយបានពីរឿងតណ្ហាល្អម៉្លេះ?

«លោកមាន​ញ៉ាំថ្នាំទេ?»

គេមិនមាត់ តែឈ្ងោកម​កក្រោមសម្លឹងមនុស្សស្រីក្បែរទ្រូង។

នាង​ធ្វើភ្នែកម៉ក់ៗរង់ចាំចម្លើយ តែមិនបានមើលមុខគេវិញទេ។ សម្ពាធជាច្រើនកំពុង​តែឡោមព័ទ្ធជីវិតលីន។ ប្រសិនបើអាច គេចង់នាំលីនចាកចេញឆ្ងាយទៅចោលសម្ពាធអស់ទាំងនេះ។

«បងនឹង​បោកកម្ទេចចោលថ្នាំនោះ បើអូនធ្វើមិនទុកចិត្ត​បងម្តងទៀត!»

គេនិយាយខ្លីៗហើយសម្លឹងមើលខ្ទង់ច្រមុះនាង។ លីនទើបនឹង​យល់ថា គេអន់ចិត្ត​ដែលគេសុខចិត្ត​លេបថ្នាំព្រោះទុកចិត្តនាង ចំណែកនាង​វិញនាង​មិនដែលទុកចិត្ត​គេ ឱ្យតែមានអ្នកណាមកនិយាយអ្វីមួយអំពីគេនាង​ក៏ជឿបានភ្លាម។ ពីមុនសូរកាន ក្រោយមកនាយJack។

«ខ្ញុំ​សុំទោស!» ស្រីនិយាយខ្សាវៗ តែជាវាចាចេញពីបេះដូង។

គូខាន់ដង្ហើមធំ។

ពីបុរសអ្នកមានដ៏បាបនិងសង្ហា តែងមានស្នេហា​លើគ្រែដ៏គ្រោះថ្នាក់ ពេលនេះក្លាយមកជាមនុស្ស​ដកដង្ហើមធំបានដោយបែបណា លីនគ្មានយោបល់ទេ តែដៃលីនមាន! ហត្ថាស្រីប៉ះទ្រូងនាង​ហើយវាចាខ្លីៗ៖

«ព្រមទេ! យើង…ចេញពីសង្គមនេះ….ទៅកន្លែងណាមួយ…ដែល….»

«ដែលអីទៅ?»

«គ្មានអ្នកណាម្នាក់ស្គាល់យើង!»

«បាន! ប៉ុន្តែ….ហេតុអី?»

នាង​គ្រវីក្បាល។ លេខា​ដឹងហើយថា ខ្លួននេះកំពុងសំណូមពរបែបជាមនុស្ស​រវើរវាយជ្រុលពេកហើយ។

តើគេជានរណា? តើគេមកពីវណ្ណៈណា? អនាគតគេខ្ពង់ខ្ពស់កម្រិតណា តើ​អ្វីទៅជាគោលដៅរបស់គេ ហេតុអ្វីគេត្រូវបោះបង់ចោលគ្រប់យ៉ាងទៅតាមនាង​។

«អត់មានហេតុផលទេ!» នាង​តបទាំងតូចចិត្ត​ «និយាយតាមចិត្តដ្រាម៉ា កុំយកចិត្ត​ទុកដាក់អី!»

នាង​ខ្សឹបដូច្នេះ គេស្ងាត់បន្តិចទើបវាចាទាំងអង្អែលខ្នងលីនកុលាប។

«គ្រប់យ៉ាងលីននិយាយ បងយកចិត្ត​ទុកដាក់!»

ឮហើយនាងស្រែក​​តវ៉ាស្រួយៗភ្លាមទាំងអួលបំពង់សំឡេងៗ៖

«កុំមកនិយាយផ្អែមៗធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែលង់ចិត្ត​ ហើយពិបាកចិត្ត!»

គេសើចតិចៗ តែខ្លួនគេរង្គើ។

លីនចង់ឃើញមុខគេណាស់។ បិសាចដែលពេលនេះកំពុងប្រែកាយ។ គេជាទេវបុត្របានប៉ុន្មាន គ្មាន​នរណា​ដឹងឬទាយត្រូវទេ​ សូម្បីលីនដែលនៅក្បែរទ្រូងគេ។

«អ្នកណា​ទៅ​ខ្វល់? លង់ចិត្ត​លង់ទៅ! តែចាំអីពិបាកចិត្ត​?» គេឌឺនាង​ដោយកែវភ្នែកស្រឹមៗ។

«លោកដែលខ្វល់ពីអង្កាល់!»

នាងឌឺវិញ​ដោយកែវភ្នែកសម្លឹងសែនស្រលាញ់។ ទឹកមុខលីនធ្វើឱ្យប្រុសនឹកឃើញ​ដល់រាត្រីទីមួយដ៏ហែកហួរ។ លីនមកដល់ទាំងជេរប្រទេចនិង​ស្អប់គេ។ គេមានភាពឃោរឃៅនិងគំរាមកំហែង  តែបេះដូងគេតាំងពីយប់នោះមិនព្រមដោះលែងលីនទេ។ គេខ្លាចនាង​រងាពេលនៅឆ្ងាយ ហើយ​ខ្លាចនាង​ឈឺចាប់ពេលនៅជិត។

គេបានដាក់គម្លាតខ្លួនឯងអស់មួយសប្តាហ៍ ទម្រាំមកប៉ះពាល់លីនម្តងទៀត ក្រែងឆាប់ណាយចិត្ត​និងបានដោះលែងឱ្យនាង​ចាកចេញទៅ តែ….គូខាន់នោតែមិនដែល​អាចភ្លេចលីនបានឡើយ។

បបូរមាត់គេកម្រើកពេលនេះ ព្រោះគេចង់ប៉ះគ្នាជាមួយបបូរមាត់នាង តែទឹកមុខ​ស្រពោន​របស់លេខា​ ធ្វើឱ្យ​គេខ្លាច។ គេខ្លាច​ថា គេជាអ្នកចាប់បង្ខំនាង ហើយខ្លាចថាគេកំពុងយកប្រៀបមកលើបេះដូងឯកោរបស់លីន។

«បងមិនដឹងទេលីន បងមិនចង់ចាប់អូន ហើយបងក៏មិនចង់លែងអូន! ពេលនេះទៀត បងចង់ដឹងថា អូនចង់បានអ្វី? អូនចង់ចាកចេញ ឬអូនចង់នៅ?»

នាង​ស្តាប់ដោយយកចិត្ត​ទុកដាក់។

ភ្នែកលីនសម្លឹងមើល​គ្រាប់ភ្នែកថ្លៃទាំងសងខាង។ នាង​នឹកឃើញជានិច្ច ​ដល់ថ្ងៃមួយ ទៅធ្វើការថ្ងៃដំបូង ទង្វើគេឆ្កួតលីលា​ដោយកាមារម្មណ៍ នៅ Office គេចង់តែជាន់ឈ្លីនាង សង្កត់នាង​ តាមពិតគេចង់ហែកមើលចិត្ត​នាង​«រឹងម្ល៉េះ?» ក្លាយជារបស់គេហើយ​ក៏មិនងប់ងុលជាមួយគេទៀត?

លីនកាលណោះ ចង់តែមានស្លាបហោះ នឹងបាន​ហើរចេញគេចទៅឱ្យបាត់ពីប្រុសម្នាក់នេះ។ តែដល់ឥឡូវ ពេលគេសួរ លីនក៏មិនដឹងដែរថា នាង​ចង់បានអ្វី​ឱ្យប្រាកដ។

«ចុះបើបងអាក្រក់ដូចគេនិយាយ លីននឹងសម្លាប់បងមែនទេ?»

នាងរលីងរលោងសម្លឹងភ្នែកគេរេចុះឡើងទៀត។

មើលឃើញច្បាស់ថាគេតូចចិត្ត គេមិនបានអាក្រក់ដូចនាងគិតឬបានឮមកពីមុនទេ។ នេះជាអារម្មណ៍លីនពេលនេះ។

«ខ្ញុំនឹងសម្លាប់លោកគូខាន់! ហើយ….ក៏សម្លាប់ខ្លួនខ្ញុំទៅតាមលោក!»

គេបញ្ចេញធ្មេញមកទាំងលើទាំងក្រោមជាមួយស្នាមសើចដែលមិនមានសំឡេង។ ស្រីលេខាសម្លឹងមុខគេ​ដោយ​ទោមនស្សណាស់ សូម្បីតែនិយាយអំពីឆាកចុងក្រោយដ៏សោកនាដកម្មបែបនោះ។ នាង​និយាយបន្ថែម៖

«ខ្ញុំអាចសម្លាប់គ្រប់គ្នា ដែលធ្វើបាបបងប្អូនខ្ញុំ រួមទាំង….លោកដែរគូខាន់!»

«យកអីមកសម្លាប់បង?»

«មិនដឹងទេ! មិនទាន់ដឹង តែនឹងធ្វើ!»

«យកបេះដូងនេះមក មកសម្លាប់បង! ធានានថាបានជោគជ័យ!»

ម្រាមថ្លៃទាំងប្រាំដាក់មកលើទ្រូងឆ្វេងតរុណី ធ្វើឱ្យនាងនឹកឃើញ «ធ្លាប់មាន​សង្សារមែនទេ? កន្លែងនេះវាធ្លាប់ប៉ះទេ?»។

ម្នាក់នេះមានទាំងធាតុបិសាចនិងធាតុតួសង់ទីម៉ង់ ក៏ដូចជាតួ១៨+ ក្នុងរាងកាយតែមួយ។ ស្រីណាអាចនឹង​ដាច់ចិត្ត​ផ្តាច់យកជីវិតគេ?

«ហេតុអ្វីបានជាលោករៀបការជាមួយខ្ញុំ?»

គេហួសចិត្ត​​សើចក្អឹកៗ៖

«ព្រោះយកមកជាប្រពន្ធ!»

«លោកចង់សងតម្លៃមែនទេ?!»

«សងស្អី? បើមិនស្រលាញ់ អត់មាន​ហេតុផលផ្សេងមករៀបការនឹងគ្នាទេ!»

«ខ្ញុំគ្មានអ្វីល្អ….!»

«មានទាំងអស់! គ្រប់យ៉ាង លីនល្អ»

នាង​សម្លឹងភ្នែកគេ ដៃគេនៅទីនេះ លើបេះដូងនាង កំពុងថ្នមប្រាណនិងវិញ្ញាណនាង តែដៃស្តាំគេដដែលនេះដែលបានច្របាច់កនាងពេលគេខឹង។

មនុស្ស​យើងពេលសង្ស័យគ្នា គឺឈឺចាប់និងបិសាច។ ចាំថាកាលណោះខ្លួនឯង​មាន​ការ​តក់ស្លុតកម្រិតណា ប៉ុន្តែសម្រាប់គូខាន់មិនចេះតក់ស្លុតចំពោះអ្នកណាទេ បើនាង​សង្ស័យគេ គេឈឺចាប់តែមិនខ្លាចនាង​ឡើយ។

ដោយ​មិន​បាន​សុំ​ការ​អនុញ្ញាត លីនដាក់ស្តាំរបស់​នាងលើថ្ពាល់ឆ្វេងគេ។

គូខាន់ ​មិន​ច្បាស់ថានាង​ប៉ះព្រោះស្តាយឬប៉ះព្រោះស្រលាញ់ តែ​ជាការប៉ះដែល​បណ្ដាល​ឱ្យ​មាន​កម្ដៅ​ហូរ​ចូល​ពេញចរន្តឈាម។

ថ្ពាល់​របស់​គេ​បាន​ឆេះ បញ្ជូនទៅគ្រប់កន្លែង គេបាន​រុញដៃនាង​​ចេញ នាងមិនព្រម គេរុញទៀត​រហូតដល់នាង​ឱបកគេហើយថើបមាត់គេតែម្តង។

ប្រុសញញឹម​ តែគេមិនដកថយបបូរមាត់ទេ។

នាង​ថើបមួយប៉ុណ្ណោះ ងើបមុខមកវិញនិយាយទៀត៖

«លោកថា គ្រប់យ៉ាងខ្ញុំល្អ!»

គេញញឹម​សម្លឹងនាងដែលមើលទៅដកដង្ហើមញាប់ញ័រ ហើយព្យាយាមនិយាយ។

«ពិត!» គេតបខ្លី។

លីនព្យាយាមក្រោកឈរឡើង។

«ចាំសិន» គូខាន់ទាញចុះមកវិញជាមួយការខ្សឹបលាយឡំ​នឹង​ដង្ហើមក្តៅ។

គេសួរលីន៖

«ទៅណា?»

លីនត្រដុស​កែង​ដៃនាង មាត់នាង​ក៏​ញ័រ៖

«ខ្ញុំទៅធ្វើការងារឯកជន!»

«រឿងហាសិកា? ធ្វើប៉ូលិសម្ងាត់?»

«អឹម…» នាងខាំបបូរមាត់។

«​ល្អ​ហើយដែលចង់ដឹងការពិត តែមិនមករករឿងគ្នាទាំងមិនច្បាស់លាស់!»

បុរស​ម្នាក់​នេះ​មិន​បាន​កើត​មក​ជា​អ្នក​កាចសាហាវទេ គេពិតជាឆ្លងកាត់រឿង​ច្រើន​ណាស់ទម្រាំក្លាយជាមនុស្ស​មើលងាយគេ ដាច់មេត្តា និង​មានឫកពាមានៈចង់បំពាន។

ដៃរៀមស្ទាបភ្នែកលីនដែលធ្លាប់តែ​បាន​យំ​សោកសៅក្រោមដៃគេ។ លីនដកដង្ហើមធំហើយនាង​ខ្សឹប៖

«​ខ្ញុំមិនចោទមនុស្ស​ផ្តាសទេ!»

តែក្បាល​របស់​នាង​ចាប់​ផ្ដើម​ឈឺខ្ទោកៗពេលគិត។ គេងក់ក្បាល៖

«ទៅបាន! តែទៅសម្រាកលីន! ទៅគេង! ហាមទៅណា!»

គេលើកចង្កេះនាង​យោងចេញពីអាង។

ខ្លួនលីនទទឹក នាងឈរមើលគេ​ដែលកំពុង​តែបិទភ្នែករំងាប់ចិត្ត​ពីភ្លើងតណ្ហា។ គេធ្វើបែបនេះ​យកឈ្នះចិត្តនាង ឬគេ​ចង់បង្ហាញថា គេជាពីជំងឺពិតមែន?

ចេញមកក្រៅនាង​ខលរកម្តាយគេរាយការណ៍ពីរឿងនេះ គឺការអន់ថយចរិតចង់ឈ្នះរបស់គេ ភាពត្រួតត្រារបស់គេ។

វគ្គ

ស្នេហា​កណ្តាលព្យុះកលល្បិច​

ជំទាវស៊ីណារ៉ា​ដាក់ទូរសព្ទចុះ។ គាត់ងាកមកប្រាប់អតីតស្វាមីថា៖

«កូនខាន់ពិតជាជាមែន! គេស្ងប់និងមាន​ចរិតល្អ!»

សេដ្ឋីងក់ក្បាល។ ឃើញសភាពការណ៍បានដល់ដៃ លោកជំទាវពោលបញ្ចុះបញ្ចូលឱ្យប៉ាគូខាន់ព្រមទទួលយកលីន៖

«រឿងនេះសំខាន់ណាស់! កូនខាន់គួរមានប្រពន្ធល្អម្នាក់ឆាប់ៗ ដើម្បីបន្តឱ្យគេលេបថ្នាំនោះរហូតជាដាច់!»

ភរិយាចុងរបស់សេដ្ឋី​តាមសម្លឹងពួកគេ​តាមកាមេរ៉ាទូរសព្ទ ព្រោះនេះជាផ្ទះគាត់ ​គាត់ត្រូវការឱ្យមាន​ព័ត៌មានទាំងអស់ក្នុងដៃ។ ឪពុកម្តាយគូខាន់ពេលនេះចួបគ្នា​និយាយអ្វីសម្ងាត់ ​ក៏មិនអាចរំលងពីត្រចៀកម្តាយចុងសេដ្ឋីរុស្សីទេ។ គាត់ពិតណាស់ ដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីម្យ៉ាងដើម្បីបំបែក​គូខាន់ពីមនុស្ស​របស់ជំទាវស៊ីណារ៉ា….ទោះជាដោយវិធីណាក្តី។

ដូច្នោះមែន គេឃើញ​ចាស្មីនចេញ​ឡានទំនើប Rolls Royce របស់គាត់ទៅចួបនឹងនាង​លេខាអេលីនៅទីអភិជនជាន់ខ្ពស់មួយកន្លែង។

ពេលនេះ​ចាស្មីនមានតែអេលី ព្រោះគាត់មិនចង់ឱ្យគូខាន់បាន​លីន រឹតមិនហ៊ានឱ្យគូខាន់បានដល់ដៃរបស់កូនចៅហ្វាយក្រុងអ្នកមេម៉ាយ Flora ទៅទៀត។

អេលី​ដែលថ្ងៃនេះបានប្រជែងលីនចេញមុខ​នៅការិយាល័យគូខាន់ សែនសប្បាយចិត្ត​។ នាង​បានតែងខ្លួនឡើងមកជួបអ្នកស្រីចាស្មីនដោយឫកពាមានទំនុកចិត្ត​ខ្ពស់បំផុត។

«ខ្យល់អីបក់លោកសេដ្ឋីនីដ៏ស្រស់ស្អាតមកហៅក្មេងស្រីតូចតាចហូបកាហ្វេទាំងមេឃថ្ងៃរៀបលិច​នៀក​?​»

ចាស្មីនញាក់ស្មាចង្អុលបង្ហាញកន្លែងអង្គុយឱ្យនាង ហើយនិយាយឌឺផ្លែផ្កាវិញ៖

«ប្រសិនបើឯងស្តាប់យើង ឯងនឹងលែងជាក្មេងស្រីតូចតាចទៀតហើយ!»

អេលីអង្គុយចុះយឺតៗ។

​      ជាការចាប់ផ្តើម ប្រពន្ធក្រោយរបស់សេដ្ឋីរុស្សីបាន​លើកឡើងពីគម្រោងថ្មីដែលត្រូវការឱ្យនាងអេលីចូលដៃជាមួយ។ ក្នុងនោះគាត់បានបន្ថែមថា

«ល្បែងនេះ ធ្ងន់ទៅហើយ ព្រោះមានកូនស្រីចៅហ្វាយក្រុង​ចូលមកម្នាក់ទៀត! »

អេលីថ្លោះទឹកមុខ។ ម្នាក់ស្រីមេម៉ាយនោះ ពេញដោយ​ឧបាយកលនិងមានចិត្ត​សាហាវ។  មួយទីក្រុងនេះអ្នកណាមិនញញើត។ យូរមកហើយគេតែងចង់បានគូខាន់ ទាំងគូខាន់មិនអើពើ និងមានអាយុច្រើនជាងខាងប្រុសក៏មិនចេះខ្មាសដែរ។

ឃើញនុយកំពុងផ្ចង់ ចាស្មីនឆ្លៀតឱកាស៖

«ឯងដឹងហើយថា នាង​នោះចិត្ត​ខ្លាំងនិងមាន​​គំនិតពិសកម្រិតណា  ទោះឯងអាងមាននាយ​​ Jack ជាខ្នង ក៏លែងទៅរួចដែរ គេទើបតែនិយាយត្រូវគ្នា​!»

អេលីមិនមែន​សង្ស័យទេថា Jack ស្របតាម Floraចោលខ្លួន។ ចាស្មីនហុចរូបដែលថតបាន មកឱ្យអេលី​មើល​ដែរ ដើម្បីបញ្ជាក់ថា​ Jack និង Flora ពិតជាទើបនឹងចួបគ្នា។

អេលីក្រពាត់ដៃធ្វើមុខមាំ។

ទោះណាJackសន្យាថានឹងរួមដៃជាមួយខ្លួន តែបើពេលនេះFloraលេចមុខ Jackពិតណាស់ គេខ្លាចកូនចៅហ្វាយក្រុងដែលជាមនុស្ស​សាហាវ ស្របតាមគ្មានពាក្យតវ៉ាទេ។

ហើយមួយទៀត បើនាង​Floraនោះចាប់ដៃJack ពួកគេចែកភាគលាភគ្នា​ ម្នាក់យកគូខាន់ ម្នាក់យកដីសម្បទាន នាង​ជាកូនអុកដែលJackនឹងផ្ទាត់ចេញ។ គាប់ចួនព្រឹកមិញនាងនៅការិយាល័យគូខាន់ទៀត បើដឹងដល់ Flora វិញ អេលីនឹង​អាចមានវាសនាមិនល្អទេ។

សារនាង​លោតទឺត អតីតលេខាភ្ញាក់ដូចកន្ត្រាក់។ ចាស្មីនមើលក៏ដឹងថា អេលីភ័យ​ខ្លាចមានវាសនា​ជាតួស្រុកខ្មោចដូច​សូរកាន។

នាងឈ្ងោកមក​អានពិនិត្យសារឃើញJackសរសេរ «នៅឯណា? មកចួបគ្នាបន្តិចបានទេ?»។

ចាស្មីនសម្លឹងទៅទូរសព្ទអេលីហើយសើចតិចៗសួរ

«Jackមែនទេ?!»។

អេលីលេបទឹកមាត់ មុខស្លេក មិនឆ្លើយបានន័យថា yes។

«បើគេហៅ កុំទៅ! គេអាចបញ្ចប់ឯងក្មេងល្ងង់!»

«គេមិនអាចធ្វើអ៊ីចឹងមកខ្ញុំទេ!»

អេលីភ្លាត់តវ៉ា​ដោយមុខស្លេក។

«ឯងគួរតែបែរក្បាលមកនៅខាងយើងវិញ!» ចាស្មីនផ្ទញ់ពាក្យ​។

ជិះលើខ្នងខ្លាហើយ អេលីមិនដឹងថាត្រូវ​តតាំងនឹងកូនចៅហ្វាយក្រុងរបៀបណាទេ។

នាង​ផ្អែកខ្នងអស់សង្ឃឹម​។ លីនជាក្មេងស្រីក្បាលមួយ អេលីមិនខ្លាចលេងទេ តែពេលនេះ…..

«ធ្វើតាមមីងប្រាប់អេលី ឯងនឹងបានរង្វាន់ធំដែលឯងស្មានមិនដល់!»

រង្វាន់អីក៏មិនធំជាងភ័យព្រួយពីសុវត្ថិភាព អាយុជីវិត​ដែរ។  អេលីឡេះឡះស្រដីទាំងសម្លឹងកម្រាលឥដ្ឋហាក់អស់សង្ឃឹម៖

«មិនដឹងខ្ញុំរស់ដល់ស្អែកអត់ទេ! រង្វាន់អីទៅ? មានជីវិតនៅទទួលឬអត់?»

«បើមីងត្រូវការឯង ឯងរស់​ហើយ! ហើយក៏រស់បានល្អទៀត!»

អេលីគិត។

ចាស្មីនខិតទៅជិតហើយខ្សឹប៖

«ចង់បានរបស់ល្អខ្លាំង ត្រូវក្លាហាន​ជាងមុន១០០ដង ត្រូវពង្រីកថ្លើមឯងឱ្យធំហើយធ្វើតាមមីងប្រាប់!»

អេលីនឹកដល់ស្នាមថើបជាមួយគូខាន់។

Jackឬអភិជនណាក៏ដោយ នៅតែមិនអាចជំនួសគេក្នុងបេះដូងនាង​បានទេ។

នាង​រអ៊ូ៖

«តាមថាគេស្រលាញ់ខ្ញុំ! ពីដំបូងគ្រប់យ៉ាង​ល្អ វាសនា​ដល់ដៃហើយ! ទាស់តែម្យ៉ាង ពេលគូខាន់គេដឹងថា​ ខ្ញុំជាមនុស្ស​របស់មីងដាក់ទៅនៅក្បែរគេ គ្រប់យ៉ាងរលាយដូចអំបិលត្រូវទឹក!»

«ពេលនេះ មីងនឹងប្រមូលអំបិលថ្មីមកឱ្យឯង!»

«បានន័យថា?»

«បើឯងធ្វើតាមមីង បកអាក្រាតរឿងមួយប្រាប់ទៅគូខាន់ មីងសន្យារកគ្រប់វិធីឱ្យឯងនឹងបានរៀបការនឹងគ្នា​ ហើយនាង​ល្អនោះចូលគុក!»

«នាងល្អណា?» អេលី​ធ្វើភ្នែកភ្លឹះៗ។

«មេម៉ាយល្មោភប្រុសនោះ!»

អេលីបើកភ្នែកធំៗ ភ័យស្លេក។

នាង​អាងអីទៅបកអាក្រាតកូនចៅហ្វាយក្រុង?

«មីងឱ្យខ្ញុំយកជីវិតទៅជល់គេ ដូចពងមាន់ជល់ថ្ម?»

ចាស្មីនក្តិចនាង៖

«ឯងចង់បានប្រុសល្អខ្ពស់ដូចភ្នំ ឧបសគ្គមិនហ៊ានប្រថុយ ឬឯងស្មាន​ថា​ធ្វើសុភាពយករួចខ្លួន នាង​នោះព្រមឱ្យឯងសុខ?»

អេលីគិតអន្ទះសាភ័យបារម្ភ។

«ចុះមីងបានអីមកចងគេឱ្យរៀបការនឹងខ្ញុំ?»

«ល្ខោន!»

អេលីសម្លឹងគាត់។ មិនដឹងថា គាត់មានល្បិចអីទៀតទេ តែស្ត្រីវ័យកណ្តាលម្នាក់នេះ​ធ្លាប់ប្រទាញ​យកបានមហាសេដ្ឋីរុស្សី Doloce មកឱប ក៏ពឹងលើល្បិចដែរ។ ​ពេលនេះទៀត គាត់ចង់ឱ្យកូនចៅហ្វាយក្រុងចាញ់ អេលីជឿ៥០ភាគរយ​ថា ចាស្មីនមិនខ្វះល្បិចទេល្បិចល្អ។

«តែមីង….គូខាន់….គេ….!» នាងទាក់ទើរ។

ចាស្មីនគំហក៖

«ក្រែងមិញឯងអួតថា គេធ្លាប់ស្រលាញ់ឯង? បើមែន ឯងខ្លាចនាងលីនកុលាបខ្លាំងជាងឯង? នែ៎ ខាងប៉ាគូខាន់មិនពេញចិត្តនាងហ្នឹងទេ យើងរៀបឱកាសឱ្យឯងបានសម្តែងជាមនុស្សល្អ យកចិត្ត​ប៉ាគេ!»

អេលីមានអារម្មណ៍ស្លុង​សង្ឃឹម​ឡើងវិញ។

ចាស្មីននៅក្បែរប៉ាគូខាន់ គាត់អាចខ្សឹបពង្វក់ប៉ាគេបាន រឿងនេះ​ជាអំណោយធំពិតមែន។ ​

«ចុះ…មីងជួយខ្ញុំ មីងបានអី?»

«យើងចង់ធ្វើឱ្យលីនកុលាបអែបខាង! វាជាមនុស្សគ្រោះថ្នាក់ ជាមនុស្ស​ដែលស៊ីណារ៉ាដាក់មកក្បែរគូខាន់ បើវាបានរៀបការ មីងជាអ្នកចាញ់ ដូច្នេះឯងនឹងមិនធ្វើឱ្យមីងខកចិត្តទេអេលី?»

នោះជាសំណួរមួយកំដរទេ តាមពិត​រាងកាយរបស់គេមិនមែនចង់បានចម្លើយប៉ុន្មាន តែកំពុងផ្តោតលើការគ្របដណ្តប់ចិត្ត​ កាយ និងបេះដូងលីន។

លីនសម្លឹងគេភ្លឹះៗ។

«អ្ហះ ឮសួរ?»

«អត់ខឹងទេ តែចង់បាន….ការពិត!»

«ការពិតអី? មករុករើពេញផ្ទះ មានន័យថាម៉េច?»

ពាក្យថា«ផ្ទះ»ញាំងចិត្ត​លីនឱ្យស្រងេះស្រងោច។ មិនដឹងពីពេលណាទេ គេចេះចាត់ទុកថាកន្លែងនេះជាផ្ទះ ហើយពាក្យខ្លីៗរបស់គេ ដូចជាទុកថា ផ្ទះសម្រាប់គេនិងនាង។

«បាន!» គេថាខ្លីពេលលីននៅទីទើ រួច​ថយចេញឆ្ងាយពីនាង បន្សល់ឱ្យលីននូវអារម្មណ៍សោកស្តាយ។ លីនហៀបនឹងនិយាយអ្វីមួយឃាត់គេ​ ប៉ុន្តែទូរសព្ទរបស់គូខាន់រោទ៍។

ថ្ងាស​របស់​គេតឹងតែង​​ដោយ​ការនឿយហត់ ហើយឈរបង់ជំទែង ​ទាញ​ទូរសព្ទ​​ពី​ហោប៉ៅ​ខោ ​យ៉ាង​លឿន។ ដោយភ្នែករបស់គេនៅតែផ្តោតសម្លឹងមកនាង​ គេបានឆ្លើយតបនឹង​ការហៅ៖

«បាទប៉ា?» គេនៅស្ងៀមពីរបីវិនាទី។

នាង​ក៏ស្ងៀមព្រោះជាប៉ាគេខលមក នាងមិនចង់សូម្បីឱ្យឮសំឡេងមួយអឹះណា។ នឹកឃើញផ្ទះនោះ លីននឹកដល់វេលា​ដ៏ឈឺចាប់ដែលបងស្រីធំគេ​និងប៉ាគេ​និយាយយករឿងទ្រព្យមកដាក់ពីមុខនិងបញ្ឈឺចិត្តនាង។

គេតែម្នាក់គត់បីនាង​ឡើងបន្ទប់ ស្អំ​ទឹកក្តៅឱ្យនាង និងបែរខ្នង​ទៅកាន់ពិភពអាណាចក្រ​ទាំងមូលរបស់គេ មកឱបក្រសោបតែនាង​ម្នាក់។

នាង​ស្រលាញ់គេខ្លាំង តែមិនដឹងហេតុអ្វី​ក៏ឈឺខ្លាំង​ក្រោយពេលបងប្រុសនាងនិងប្អូននាងបាត់ខ្លួនពីលោកនេះទៅ។

«OKប៉ា!» គូខាន់​​និយាយ​ទាំង​ទឹក​មុខ​ត្រជាក់​គ្មានមនោសញ្ចេតនា។

គេចុចបិទ ហើយដាក់ទូរសព្ទទៅលើទូតាំង បង្ហាញថាគេនឹងមិនចេញទៅណា​ងាយទេ។ ពេលនេះ លីន​សម្លឹងគេ​ដែលដើរឆ្ពោះមករកដោយទឹកមុខហត់នឿយ។

«ខ្ញុំទៅរៀបទឹកក្តៅក្នុងបន្ទប់ទឹក!» លីននិយាយតិចៗ។

គេមិនមាត់ ភ្នែកគេស្រពោន។ ស្រីលេខា បែរខ្នង​​បោះ​ជំហាន​ចេញ​ល្វត់ល្វន់​យ៉ាង​រហ័ស ​ដើម្បី​ឱ្យ​គេបានសម្រាកក្នុងអាងទឹកក្តៅដែលគ្មានទុក្ខព្រួយ។

ស្នូរជើងគេមកដល់ពីក្រោយ ពេលនាងនៅស្ទាបលាយទឹក។ ដោយមិនព្រមមើលគេ លីនធ្វើមិនឮសំឡេង​ទ្វារ​បើក ប៉ុន្តែ​គ្មាន​សំឡេង​បិទទេ។​ ចិត្តលីនសែន​​ ច្របូកច្របល់នឹកដល់បណ្តាអនុស្សាវរីយ៍ទឹកឃ្មុំដែលមាន​មកជាមួយគ្នា។

ព្រឹកមិញ គេហៀបនឹងឱបនាង តែអ្វីម្យ៉ាងបានខណ្ឌចែក​មនោសញ្ចេតនាពួកគេ។ គេចាកចេញហើយនិយាយថា«គ្មានអារម្មណ៍»។  តែនៅ Office គេបែរជា…មាន​អេលី​….អតីតលេខាដ៏ហាយសូ នៅក្នុងទ្រូងគេ។

ប្រចណ្ឌ!!!

លីន….ងាកមកវិញ ខណៈចាប់អារម្មណ៍ថា មានដង្ហើមក្តៅនៅខាងក្រោយក។ រាងកាយលីន​​កក​ក្នុង​ភាព​ភ័យ​ខ្លាច។

លីនមិនភ័យនឹង​គូខាន់ តែលីនភ័យ​ថាខ្លួនឯងសាជាថ្មី នឹងលង់គេភ្លេចអស់រឿងទាំងឡាយដែលនៅសង្ស័យ។

គេអង្គុយពីក្រោយនាង តែសំឡេងគេបញ្ឈឺនាង​៖

«បាច់ភ័យទេ! បងនឹងមិនប៉ះអូនទេ!!»

លីននៅទ្រឹងសម្លឹងគេតាមកន្ទុយភ្នែកស្តាំ។ ចង់ក្រោកក្រោកមិនបាន អង្គុយ​ក៏មិនសុខ។ មកនៅក្បែរគ្នាយ៉ាងនេះហើយ កោតតែគេអះអាងថាមិនប៉ះលីន តាមចិត្ត​។

នាង​នៅស្ងៀមមិនមាត់ បង្ហាញថា លីនក៏មិនទន់ដែរ។

«ទាល់តែអូនអង្វរបង លីនកុលាប!»

ពាក្យខ្សឹបរបស់គេធ្វើឱ្យបេះដូងលីន​ទទូចចង់បានគេ មនសិកា​តានតឹង ព្រោះកំពុងប្រឈមនឹងការប្រយុទ្ធនៃបេះដូង​មួយ ​ដែល​លោត​ញាប់ញ័រទៅដោយ​តម្រូវការស្នេហ៍។

ជាមួយ​នោះនាង​​បានឮស្នូរជើងគេ​​ដើរចាក​ចេញ​ម្ដង​ទៀត ហើយ​ទ្វារបន្ទប់ទឹក​គ្រឹប​ពី​ក្រោយខ្នងនាង​។ ស្រីស្ទុះស្ទាក្រោក ដោយ​យកដៃមកទប់ទ្រូង​ដែលញាប់ញ័រជាមួយខ្សែដង្ហើមយ៉ាងជ្រៅនិងវែង។

អង្វរ?

លីនគ្រញែងស្មា សម្លឹងស្នាមសើចឈឺចាប់នេះក្នុងកញ្ចក់។ គូខាន់ដឹងហើយថាគ្មានផ្លូវទេ លីនអង្វរគេសុំរួមភេទមែនអត់? សុំគេប៉ះ? សុំគេមកសង្កត់ចិត្តនាងសាជាថ្មី? លីនចង់សើច​ចំអក​នឹង​ការប្តេជ្ញារបស់គេ ថាឱ្យគេនៅរង់ចាំដល់សក់សចុះ​ តែបេះដូងលីនមិនព្រមសើចចំអកសោះ វាដូចជាមានចិត្ត​អាណិតរៀម។

​ពីនេះទៅក្រៅ លីនឃើញ​ខ្នងគេកំពុងឈរក្បែរតុឆុងកាហ្វេ។

សន្មត់ថា​សូម្បីកាហ្វេក៏មិនចង់ប្រើលេខាដែរ។ គេកំពុងធ្វើបដិវត្តជាមួយនឹង​បេះដូងគេដូចគ្នា។ ចង់ដឹងណាស់ គេមាន​កម្លាំងយកឈ្នះបេះដូងគេទេ?

ស្រីញញឹម​ស្ងួត ​រួច​​ដើរតម្រង់ទៅ។

នាងនៅពីក្រោយ ហើយនិយាយប្រាប់គេ៖

«ញ៉ាំកាហ្វេប្រយ័ត្នគេងមិនលក់!»

គេនៅស្ងៀមពេលឮពាក្យដូច្នេះ គឺគូខាន់មិនបែរក្រោយទេ ដៃគេនៅទើរបន្តិច​រួចបន្តដួសកាហ្វេ។ ដួសរួចគេចុចទឹកក្តៅដាំ។ ស្រីដកឌុយភ្លើងចេញ គេងាកមកមើលនាង​។

លីនដើរទៅពីមុខគេហើយ​ដកពែងកាហ្វេចេញពីម្រាម​ដៃបង។

គេដំបូងប្រកែកមិនព្រម តែក្រោយមកក៏បណ្តាយ។

គូខាន់សម្លឹងស្រទន់មកលើខ្ទង់ច្រមុះស្រួចរលេមដោយធម្មជាតិនៃភាពស្រស់ស្អាតរបស់លីន។ កាលចួបដំបូងកំពូលយាយ ហើយ​មិនហាយសោះ ឱបរឹតយូរទៅ ក៏ស្រលាញ់ទៅៗ ព្រោះគ្រប់យ៉ាង​តែងតែស្អាតទ្វេរាល់ពេលចួ​បគ្នាជាថ្មី។

ដៃស្រី​ប្រលេះឡេវផង ប្រាប់គេផង។

«CEO ត្រាំទឹកក្តៅសិន ចាំខ្ញុំធ្វើទឹកផ្លែឈើ!»

គេធ្វើគ ជាទម្លាប់រាល់ពេលគេ«ចង់»លីន។ ប្រុសរង្គើធ្មេញធ្វើមុខមាំ  ទ្រាំមិនឱនទៅថើបថ្ងាសនិងបបូរមាត់ដែលនៅក្បែរទ្រូង។

ម្រាម​ដៃលីនដោះអាវឱ្យគេ តែលីនមិនបានធ្វើនូវអ្វីដែលគេចង់ឮ គឺអង្វរគេ​ឱ្យ«ស្រលាញ់នាង»។ គេចង់ឱបលីនភ្លាម ដាក់ទៅ​លើ​គ្រែទន់​ៗ ហើយប្រលែង​​ដេកសង្កត់​លើ​រាងកាយមនុស្សស្រីឫកធំ តែពាក្យ​និយាយហើយ គូខាន់មិនចង់លេប គេដឹងថា បើពាក្យ«អង្វរ»មិនកើតឡើងទេ បានន័យថា​លីនមិនចង់ គេក៏មិនប៉ះនាង​ដូចគ្នា។

សល់ឡេវចុងក្រោយក្បែរផ្នត់៦ដែលជាសំណព្វរបស់លីន គេរុញដៃនាង​ចេញហើយដោះឡេវបង្ហើយដោយខ្លួនឯង។ លីនថយបន្តិច សម្លឹង​មើល​ប្រុសស្នេហ៍​លើកអាវលាត់ចេញ បញ្ចេញ​រាងកាយ​ក្រហម ណែន និងក្តៅ។ គេ​​បោះអាវចូលកន្ត្រកដែលត្បាញពីកំប្លោក ហើយបែរខ្នង​ដើរចោលលីនទៅកាន់បន្ទប់ទឹក។

សង្គ្រាម​ត្រជាក់មួយនេះ ត្រូវយកបេះដូងទាំងសងខាងមកដាក់ភ្នាល់ ម្នាក់ៗគ្មានអ្នកណាព្រមទោរទន់ទេ ព្រោះចង់ដឹងថា​អ្នកណា​ស្រលាញ់​អ្នកណាឱ្យប្រាកដ។

ការ​អង្វរប្រុសម្នាក់នេះ តាមថា​​​មិន​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​លីន​ខូច​ចិត្ត​ទេ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​លេខា​​មាន​អារម្មណ៍​ថា ​មាន​កម្លាំងស្នេហ៍សន្ធប់និង​កក់ក្តៅ តែជ្រុលជា​ប្រកាសសង្គ្រាម​ហើយ មិនអាចចុះចាញ់រហន់ពេកឡើយ។ ជីវិតរបស់លីន គឺស្ម័គ្រនៅក្នុងដៃរបស់គេ តែជីវិតហាសិកា​និងបងប្រុសលីន មិនអាចស្លាប់បិទភ្នែកមិនជិតឡើយ។

នាង​ឮសូរស្នូរជើងគេចូលត្រាំក្នុងទឹក។ ស្រីទាញបើកទូទឹកកក រកផ្លែឈើមកកៀប។ លីនបានគ្រប់គ្រងអ្វីៗជុំវិញខ្លួនគេ នាង​ដឹង និងមាន​អារម្មណ៍​ថា ស្នេហា​របស់ខ្លួនមាន​អំណាចឆ្លងកាត់រាងកាយរបស់នាង​ចូលទៅ​រាងកាយគេយ៉ាងមានប្រសិទ្ធិភាព។ តែព្រឹកមិញ គេឱបអេលីធ្វើអី?

នៅពេលដែលនាង​សម្លឹងមើលភ្នែកស្រពោន​របស់គូខាន់ គេមិនមែនជាបិសាចដែលនាងជេរកាលចួបដំបូងទៀតនោះទេ គេជាបុរសម្នាក់ពេញដោយស្នេហា និងដែលកំពុងតស៊ូប្រឆាំងនឹងច្រវាក់ស្នេហាដែលនាង​កំពុង​រឹតរាងកាយគេ។

«ចង់បានច្រើនគូខាន់!» នាង​នឹកដល់សម្តីខ្លួនឯងក្នុងបន្ទប់នេះ ពេលដែលនាង​តស៊ូនឹងតម្រូវការភេទបែបអ្នកជំងឺរបស់គេ។

ហើយវាសាមញ្ញណាស់ មនុស្សស្រីអាចទ្រាំបានគ្រប់យ៉ាងឱ្យតែនាង​ស្រលាញ់​បុរសនោះ ចំណែកគូខាន់សម្រាប់លីនគឺ គេយកបានបេះដូងនាង​ទៅហើយ។

លីនក្រឡេកមកប្រអប់ថ្នាំហើយក្រឡុកមើល។ វាចុះសល់តែបន្តិចគ្រាប់ប៉ុណ្ណោះ។ គេប្រហែលធូរពីបញ្ហា​ផ្លូវចិត្តហើយបានជាគេមិនរញាំរញូវ បែរជាធ្វើសង្គ្រាមត្រជាក់។

«CEOយកការ៉ុតឬក្រូច?»

លីនធ្វើជាសួរ ព្រោះ​ស្ងាត់ហួស នាង​ចង់ឮគេ ចង់បាន​ការឆ្លើយតបពីគេ។ តែគ្មានចម្លើយ….ស្ងាត់។

លីនកិនផ្លែការ៉ុតលាយប៉ោម រួច​ដើរសំដៅទៅជាមួយថាសតូច។ ដោយ​ឆ្ពោះយឺតៗទៅរកគេ លីនឃើញគេធ្មេចភ្នែកលង់លក់ក្នុងអាងទឹក។

​ដង្ហើមគេកំពុងតែមានក្តីសុខ លីនញញឹម​ដោយមិនដឹងខ្លួន។ លេខាដាក់ថាសចុះលើម៉ាបថ្នមៗ​ហើយចង់នៅស្ងប់ស្ងាត់​សម្លឹងគេមានក្តីសុខបែបនេះ។

គេហត់នឿយណាស់មើលទៅ មកដល់ត្រូវនាង​ធ្វើឡូយឆាយដាក់​ទៀត​។ គេផ្លាស់ពីមនុស្សកាច កម្រោល និងផ្តាច់ការមកជាស្ងប់ស្ងាត់ ហើយអត់ធ្មត់ខ្ពស់ ព្រោះថ្នាំម្តាយគេ ឬព្រោះអ្វី?

លីនគ្មានចម្លើយទេ។

បបូរមាត់គេក្រាស់និងផ្អែម លីនចាំបាន។ ស្រីចង់ថើបបងណាស់ អូនក៏ហត់ដែរ តែអូនដឹងថា បើបានបងថ្នម​ក្នុងទ្រូង ចែកដង្ហើមជាមួយគ្នា លីនអាចភ្លេចចោលទុក្ខលោកា​មួយគ្រាបានពិតមែន។

ទោះយ៉ាងណា មិនចង់រំខានគេទេ នាង​នៅស្ងៀមបន្តិចប្រុងបែរខ្លួនចេញតែមិនដាច់ចិត្ត​សោះ។ នាងងាកមកវិញ ហើយសួរខ្លួនឯងទៀត «គេមាន​ក្បត់ខ្ញុំ ទៅធ្វើបាបប្អូនខ្ញុំទេ?»។

គិតដល់ត្រង់ណេះ នឹកឃើញរាត្រីផ្អែមល្ហែមនិងឈឺចាប់ដែលលីនត្រូវប៉ះគ្នាជាមួយគេ​ «ឱ្យប្អូនខ្ញុំចេញមក ហើយទៅហៅរក​លេខាល្អៗផ្សេងៗឱ្យមកធ្វើការ​ទៅ! មើលមើល៍ មនុស្សដូចខ្ញុំ មានស្អី?»

«មានច្រើនណាស់!»

លីនងាកមកគេដែលគេបិទភ្នែក តែភ្នែកមមីដូចមនុស្ស​ត្រូវសណ្តំស្នេហ៍ពេលគេសម្លឹងលីន ពេលគេចង់លេបត្របាក់លីន ជាកែវភ្នែក​ដែល​លីនផ្តិតចងចាំជាប់បេះដូង។ ពេលប្រុសលែងញញឹម ធ្វើខឹងៗ ចេញចរិត​មានៈចង់គ្រប់គ្រងរាងកាយលីន លីនពិតជាភ័យ ខ្លាច​តែ​លីន​ក៏លង់គេ។ ដំបូងលីនស្មានថាខ្លួននាង​លង់ប្រុសពាក់កណ្តាលអឺរ៉ុបព្រោះទម្ងន់ កម្លាំង និងសិល្បៈលើគ្រែរបស់គេ ធាតុពិតមិនមែនទេ គឺគេ​ល្អនឹងលីន លើសពីអ្វីនាងលេខាម្នាក់នេះស្មាន​។

គូខាន់ចងជីវិត​លីនយ៉ាងមាំ យ៉ាងជាប់ណែន តែមិនមែនព្រោះភាពកោងកាច តែគឺព្រោះបេះដូងទន់ភ្លន់របស់គេ។ លីន​ខាំមាត់សន្សំចិត្ត​រឹងរូស ប្រឹងក្រោកចោលមនោសញ្ចេតនា​រាយមាយ ក៏តូចនៅតែហត់នឹង​ទឹកភ្នែករឹមៗដែលហូរមកដើម្បីគេ។

ដៃឆ្វេងរបស់នាង​ត្រូវគេចាប់ឃាត់។

គេមិនមាត់ គេគេង ​តែគេឆាប់ភ្ញាក់ឡើង ជាមួយក្លិននិងសូរង្ហើមនាង​។ គូខាន់មានស្មារតីរឹងមាំណាស់លីនដឹងច្បាស់។ លេខាលើកដៃជូតទឹកភ្នែក ឱ្យបានស្អាត មុនពេលគេបើកភ្នែកមកឃើញភាពទន់ជ្រាយនេះ។

«លីន!»

គេហៅនាងតិចៗ។ ស្រីឈ្ងោកមុខ។

«មើលមកបង!» គេបញ្ជាស្អកៗ ហើយលេខាក៏​ធ្វើ​តាម។ ពេល​ដែល​ភ្នែក​គូស្នេហ៍​ចួប​គ្នា ខាងប្រុសបានក្រឡេកមកនាង​ដោយស្រពោន ក្រហម ទើបនឹងស្វាងពីគេងមួយស្រម៉ុក។

ចិញ្ចើមនិងភ្នែក​របស់លីន ​​មាន​ភាព​ច្របូកច្របល់។ លីនសម្លឹងបបូរមាត់គេដែលស្មើ មិនញញឹម​តែស្អាត និងមាន​សម្រស់ខ្លាំង។

ហើយ…តូច​​ងាក​មក​មើល​ដៃ​របស់​នាង​រំកិល​ដៃ​ឡើង​ចុះ​តាម​ប្រវែងម្រាម​ដៃថ្ពក់របស់គេ។ លីនវង្វេងនៅក្នុងចិត្ត​គំនិត មនុស្ស​បែបនេះ ម៉េចនឹងឃោរឃៅ​សម្លាប់បងប្រុសនាង​ដូចបងថ្លៃនាងប្រាប់?

«លីន» គូខាន់បានហៅទៀត ក៏នាង​មិន​បាន​ងើប​មុខ​ទេ ប៉ុន្តែ​​ឈប់ស្ងៀមក្បែរគេ។

«បងប៉ះអូនហើយ!»

នាង​លេបទឹកមាត់ដកដង្ហើមដែលតឹង។

«បងមិនអាចមិនប៉ះលីនបានទេ បងចាញ់!»

នាងញញឹម​តែឈ្ងោកដដែល។

«ចង់ឈ្នះណាស់!»

គេនិយាយខ្សឹបសឹងមិនឮ។

«មានណា៎!»

លីននិយាយហើយងើបមុខ​ ​ដើម្បី​ឱ្យ​គេបាន​សម្លឹង​មើលភាពស្មោះត្រង់និងស្នេហាក្នុងកែវភ្នែក​ពណ៌ក្រមៅ​របស់​នាង។ ប្រុស​ដកដៃមួយនោះមកប៉ះថ្ងាសលីនរួចតំអក់រង់ចាំពីរបីវិនាទីស្ទង់កម្ដៅនាង។

នៅពេលដែលនាងមិនញញើត ឬរើចេញ ប្រុស​ដកដៃនោះមករុំនៅពីក្រោយស្មានិងខ្នងរបស់នាង។

«ចូលមក!»

លីនសម្លឹងកែវភ្នែកអង្វររបស់គេ រួចក្រឡេកមករាងកាយរបស់គេ ក្នុងខ្សែទឹកក្តៅ។ ស្រី​ក្រោក​ឡើង​យ៉ាង​រហ័ស​ដោយ​ដោះអាវរបស់នាង​។ នាង​សម្លឹងគេបន្តិចសិន ឃើញគេញញឹម។ លីនញញឹម​តបរួចបែរខ្នង​ទៅចោមពុម្ពកន្សែងពោះគោ។

ជើងនាងលូកមកភ្លូកក្នុងទឹក ខណៈគេចំហមាត់រំភើបនឹងវត្តមាន​ស្រីលេខា។ ​ទ្រូងប្រុសម្នាក់នេះ កក់ក្តៅជាងទឹក​ដែលកំពុងត្រាំ។

​ដៃវែងៗរបស់គេ លូកមកកានទប់ភ្លៅនិងចង្កេះ ទទួលលីនឱ្យមកអង្គុយប្រលោះជង្គង់។ ភ្នែកគេ​លង់ជ្រៅទៅក្នុងកាមា។

ប្រុសទាញលីនអង្គុយ​ចុះចំកណ្តាលជើងគេទាំងសងខាង ហើយខ្សឹបដាក់សក់នាង​៖ 

«បងទ្រាំជិតដាច់ខ្យល់ហើយ!»

លីនញញឹម សម្លឹងគេ ថ្ពាល់នាង​ក្រហម។

គេនិយាយបន្ត៖

«បងចាំអូនអង្វរ!»

នាងសើចខឹកៗ រួចលើកដៃឡើងយឺតៗមកដាក់លើទ្រូងណែនៗរបស់គេ។

«លោកមានលេខាមុនៗ»

ថាហើយនាងក្តិចគេចុងម្រាម។

សាច់ប្រុសក្រហម តែចាញ់ភ្នែកប្រុសដែលសម្លឹងមកប្រឆាំងនឹងការគ្រឺតរបស់នាង​។ ហត្ថាថ្លៃបានរឹតបន្តឹងចង្កេះលីនភ្ជាប់ប្រាណស្រីមកកៀកគេ។

ពាក់កណ្តាលនៃផ្ទៃមុខរបស់នាង ត្រូវបានគ្របដោយសក់ខ្មៅ វែង និងទន់។ ដៃរបស់គេម្ខាងទាញ​គ្រវែងកន្សែងលីន។ ប្រុស​សង្កេតឃើញម្រាមដៃរបស់នាងម្ខាងកំពុងកោសលើស្បែកស្មាគេ  នាងអៀន តែនាងក៏មាន​អារម្មណ៍ បានជាលីនធ្វើវាដោយមិនដឹងខ្លួន។

ប្រុសផ្អៀង​ទៅ​មុខដាក់បបូរមាត់ក្បែរៗមាត់នាង តែមិនថើបលីនទេ។

គេនិយាយខ្សឹបៗ៖

«ប្រចណ្ឌ?»

នាង​សម្លឹង​មើល​គេ រង់ចាំស្នាមថើបនោះ តែគេពន្យារទាំងដែលលីនសា្តប់មិនឮពាក្យគេសួរឡើយ។ ដៃម្ខាងរបស់ប្រុស អង្អែលលើភ្លៅស្រីដែលអង្គុយកកក្រោមកម្លាំងតណ្ហា មើលមកភ្នែកគេអង្វរទាមទារស្នាម​ថើបពីគេ។

ប្រុសញញឹម មើលគ្រប់ចលនារបស់លីនដោយស្ងៀមស្ងាត់ ប៉ុន្តែដោយយកចិត្តទុកដាក់។ ភ្នែកលីនអង្វរ​ តែលីនគហើយ។

ពេលគេញញឹមស្រស់ណាស់ ញញឹម​ដែលដឹងថា នាងលង់គេ។

«បងនៅហ្នឹងហើយ បើមិនថើប ទុកឱ្យស្រីផ្សេង?»

ម្រាមនាងនៅលើស្មា មិនត្រឹមកោសស្បែកគេ តែបានក្តិចញិចសាច់គេ។ ប្រុសសើចខឹកៗ នាង​រឹតតែចងស្រេកឃ្លានចង់ភ្ជាប់ដង្ហើមជាមួយគេ។

លីនមិនបាន​លុតជង្គង់ទេគឺអង្គុយបត់ជើង ពាក់កណ្តាលនៅលើជើងឆ្វេងគូខាន់ ហើយពាក់កណ្តាលទៀតនៅលើអាងថ្មម៉ាប។

នាង​យកដៃស្តាំរបស់នាងមកកានថ្ពាល់ឆ្វេងគេ។ ភ្នែកស្រី​ក្រឡេកមើលទៅភ្នែករបស់ប្រុសស្នេហ៍ម្តងខាងឆ្វេងម្តងខាងស្តាំ។ បេះដូង​លីន​កំពុងជំពប់​ដួល​ចំពោះ​ទុក្ខ​លំបាក​ដែលមិនដឹងធ្វើយ៉ាងណាចំពោះស្នេហាងប់ងល់មួយនេះ។

​«លោកជាប្រុសក្បត់ចិត្ត​!»

នាងមិនយំទេ គ្រាន់តែនិយាយស្រពោនៗ។ គូខាន់លែងញញឹម ព្រោះកំពុង​ជឿជាក់ថា គេប្រទះនៅក្នុងជម្រៅភ្នែករបស់នាងនូវអារម្មណ៍ឈឺចាប់ប្រចណ្ឌពិតៗ។ សម្លឹងមើលនាង គេរំកិលដៃរាវរកកូនកន្សែងជូតមុខ មកពូតទឹកនិងជូតស្អំ​លើដៃនាង មុខនាង​ថ្នមៗ។

នេះជាបំណង​សម្រាលការឈឺចាប់ក្នុងចិត្ត​នាង។ ស្មា​ដ៏​តានតឹង​របស់នាង​ចាប់​ផ្តើម​សម្រាក នាងទ្រោបមកលើទ្រូងប្រុស ទុកឱ្យគេមាន​ឱកាស​ជូតថ្នមខ្នងនាង។ ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃនេះលីន ហត់នឿយណាស់ ហើយរឹតតែអស់សង្ឃឹម គឺពេលដែលលីនផ្តើមសង្ស័យលើមនុស្ស​ដែលនាងមានម្នាក់ចុងក្រោយក្នុងលោកនេះ។

នាង​យំសសិត។

«គូខាន់! ក្រៅពីលោក ខ្ញុំគ្មានអ្នកណាទៀតទេ!»

ចិត្តរៀមសឹងប្រេះជាពីរ។ គេមិនចង់ឃើញកែវភ្នែកដែលគ្មានជីវិតរបស់នាងក្នុងសភាពអស់សង្ឃឹមទេ គេឱបនាង​ហើយទម្លាក់កន្សែងចោល។

នេត្រា​និងរាងកាយ​ស្រីក្រមុំដែលពីមុនមាន​តែភាពភិតភ័យចំពោះគេ ឥឡូវនេះ ត្រូវការគេការពារនាង​។

បបូរ​មាត់នាយ​ដាក់មកលើសក់នាង គេចង់ស្រូបយកអស់នូវការឈឺចាប់ ឯកោនិងហត់នឿយទាំងប៉ុន្មានេះចេញ ប៉ុន្តែ​គ្មាន​ពាក្យ​អ្វី​ចេញ​មក​។

ខាងស្រីនៅតែបន្តសំឡេងទាំងអណ្តឺតអណ្តក៖

«ប្អូនខ្ញុំត្រូវស្លាប់យ៉ាងឈឺចាប់!»

«បងមិនមិនពាក់ព័ន្ធទេ!!»

គេវាចាខ្លី តែលីនគាំងព្រោះនាងត្រូវទាញ​អារម្មណ៍នឹងពាក្យមួយឃ្លានេះ។

ដៃប្រុសដាក់មកលើចង្កេះលីនហើយនិយាយទៀត។

«បងមិនដែលចួបហាសិកាទេ​តាំងពីយើងបានគ្នា!»

«ចុះមុននោះ!»

«គេទាក់ទងជាមួយDark តែបងមិនចាប់អារម្មណ៍កូនក្មេងទេ!»

លីននៅស្ងៀម តែនាង​ខំ​គិតរំឭករឿងទាំងអស់ពីមុនឡើងវិញ។ សម្តីគូខាន់ គួរជឿ ព្រោះគេនេះហ៊ានធ្វើហ៊ានទទួល។

«អ្នកណាមកពង្វក់ឱ្យអូនស្អប់បង?»

គេសួរបែបនេះ​ ធ្វើឱ្យនាងងើបមុខសម្លឹងប្រុសថ្លៃ។  បន្ទាប់ពីសម្អាតសំណោកចេញពីបំពង់កជាច្រើនដង លីនចង់ហានិយាយនៅតែស្តីមិនបាន។

នាងមិនអាចនិយាយរឿងបងអមរារបស់នាង ក៏មិនចង់និយាយពី Jack។

«អ្ហះ? មនុស្សដេកជាមួយគ្នា មិនទុកចិត្តគ្នា!»

ដឹងថា គេអន់ចិត្ត ហើយក៏ដឹងដែរថា នាងមានកំហុសខ្លាំង។ កាលលើកមុន គេច្របាច់កនាង​ព្រោះសង្ស័យលីនថា បាន​លួចឯកសារ។  កាលនោះលីនចាំបានថា ឈឺចាប់ណាស់ ពេលនេះ នាងក៏​យល់ពីការឈឺចាប់របស់គេ។

ស្រីចង់សុំទោសគេ មានតែឱនទៅថើប តែប្រុសគេចចេញ។

លេខាថើបបងមិនបាន ក៏​ងើបមុខមកវិញសម្លឹងគេ។

«ជិតរៀបការជាប្តីប្រពន្ធហើយ ហេតុអ្វី​ស្តាប់អ្នកដទៃម្តងហើយម្តងទៀត?»

នាង​ព្រិច​ភ្នែកញាប់ បណ្តាលឱ្យ​ទឹកភ្នែក​ដែល​ស្រក់​មកដក់​ក្នុង​ភ្នែក​រលើបរួច​ស្រក់​ចុះ​មកកំដរ​លើ​ថ្ពាល់​ពណ៌​ផ្កាឈូក។

 «បងដឹងថាអូនឈឺចាប់ តែអូនគួរឆ្លាតបន្តិច គួរចេះពិភាក្សា!»

ប្រុស​យកមេដៃមកប៉ះលើថ្ពាល់ទន់ៗរបស់នាង ជូតទឹកភ្នែករបស់នាងចេញដោយថ្នមៗ។

ស្រីលេខាបន្តសម្លឹង​មើល​មកគេ គូខាន់ដឹងថា នាងពិបាករកពាក្យ ដូច្នេះនាងគ្រាន់តែសម្លឹងមកដោយមិនអាចហើបមាត់។

ដៃរបស់គេនៅតែគោះថ្ពាល់របស់នាង រំកិលវាឡើងលើបន្តិចវែក​សក់របស់នាងចេញ។

«បងខឹងបានជាឱ្យអេលីមកOffice»

សារជាថ្មីលីនក្តិចស្មាគេទៀត ធ្វើឱ្យគូខាន់សើចក្អឹកៗ។

«CEO ខឹងខ្ញុំមែនទេ?​ ខ្ញុំមានទុក្ខ​បានជា…..និយាយពាក្យអស់នោះ!»

ជំហាន​របស់​ប្រុ​សត្រូវរអាក់រអួល តាមរយៈ​សម្ដីទន់ភ្លន់​របស់លីន នាង​អាចញាំងឱ្យ​បេះដូង​គូខាន់​កាន់តែអួលតូចចិត្ត​ដែលត្រូវនាងយកគេមកបញ្ចេញកំហឹង។ តែទោះយ៉ាងណាប្រុសប្រឹងញញឹមបែរមកសម្លឹងនាង​ចំអក៖

«ធ្វើការឱ្យតែល្អទៅ!»

«ខ្ញុំនឹង​ខិតខំ!»​ គេចងចិញ្ចើម​ទាំងបោះ​ជំហាន​ទៅ​មុខ​ឆ្ងាយ​ពី​ទ្វារនេះ ចិត្តមួយសួរខ្លួនឯង មានអារម្មណ៍ថា លីនកុលាបដូចជាឌឺៗ? អ្នកណានៅពីក្រោយរឿងនេះ? អាJackម្នាក់នោះ?

គេចេញទៅហើយ លីនក៏សម្រាកពីការសម្តែង ដោយ​​សម្លឹង​មើលសួនខាងក្រៅ។ នៅទីនេះ លីនឮសំឡេងអង្វររបស់ខ្លួនឯងកាលពីអតីត នៅក្រោមដៃគេ។ គេទុកនាង​ជា​របស់លេង​ហើយយប់​មិញ​នេះ​​យើង​នៅកើតទុក្ខ គេមាន​ស្រីផ្សេងមកឱប ទាំងដែលយើងនឹងជិតរៀបការជាមួយគ្នា។

នាង​ស្រក់ទឹកភ្នែក​លើកដៃជូត ធ្វើខ្លួនឯងឱ្យរឹងមាំ​ហើយប្រាប់បេះដូងនេះថា«ឯងកុំយំ! បើរកឃើញ​ការពិត​ជួរជាតិទាំងអស់របស់គេ ឯងអាចនឹង​ត្រូវការទឹកភ្នែកច្រើនជាងនេះ!»។

ស្រី​​យក​ដៃ​ដាក់​លើ​ទ្រូង ហើយ​សង្កត់​ខ្លាំងៗព្រោះ​ពិបាក​ដក​ដង្ហើម។ លីនបិទភ្នែកចង់ឱ្យគ្រប់យ៉ាងមានថេរវេលា​ដោយ​​សន្តិភាព ស្ងប់សិន​នឹងអាលមានប្រាជ្ញាមកកែបញ្ហា​។ ព្រលឹងនាង​ឈឺចាប់ បេះដូងនាង​ដាច់ធ្លាយធ្លុះ។ ចិត្តកាយ​លីនឈឺ។

គ្រាំង!

មើលតាមបង្អួច គេបោលឡានដោយខ្លួនគេ​ហើយចាកចេញ។ អ្នកបើកទ្វាររបងឱ្យគេគឺពូសូហ្វ័រ ដូច្នេះលីនត្រូវ​ទៅតាមពីក្រោយ​ដោយខ្លួនឯង។

សូម្បីតែឱ្យនាង​ជិះជាមួយ​ក៏គេមិនឱ្យដែរ គេដឹងខ្លួនថាលីននឹងសងសឹកគេ ឬគេខឹងពាក្យ​ទាំង​នោះដែលលីន​​បាននិយាយ?​

អ្វីក៏ដោយ​ជ្រុលជា​ធ្លាក់​ចេញ​ពី​មាត់​ហើយ​ លីនដឹងថា​មិន​អាច​បញ្ឈប់​កំហឹង​គេ​បានដោយងាយពិតមែន តែដោយហេតុផលខ្លះ លីនមិនខ្វល់ពេកទេ។

នាង​ឡើងឡាន មកកាន់ក្រុមហ៊ុនតាមពីក្រោយគូខាន់។

នៅពាក់កណ្តាលផ្លូវ តៃកុងទទួលទូរសព្ទ​ហើយ​ងាកមកហុចឱ្យនាង។

គឺគេ! នាង​ដឹង!

ស្រីលេខាបើកភ្នែកមូលៗហើយនិយាយ៖

«CEO!»

«ទូរសព្ទនៅឯណា?»

លីនមើលមកកាបូប ហើយនិយាយដោយសោកស្តាយ៖

«ខ្ញុំភ្លេចបើក!»

គេចេញបញ្ជា៖

«ទៅរកទិញផ្កាកុលាបមួយបាច់ធំមក! រៀបចំឱ្យស្អាត មានភ្ញៀវនៅក្រុមហ៊ុន»

«ចាស៎!»

គេចុចបិទសឹងមុននឹងឮការឆ្លើយនេះទៅទៀត។ ទឹក​មុខ​របស់​នាង​ស្ងប់ស្ងាត់ ហើយ​នាង​បាន​វង្វេង​ក្នុង​សភាព«បែកគ្នា»ដ៏ឈឺចាប់មួយ។

«យើងបកក្រោយទៅហាងផ្កាណា៎ពូ!»

គេ​មើល​ទៅមិនសប្បាយចិត្ត តែ​មាន​ភាពអត់ធ្មត់ខ្ពស់មិនកម្រោល នាងគួរតែ​សប្បាយ​រីក​រាយដែលគេមិនបំពាននាង​ពេលខឹង​ ចុះហេតុអ្វីបានជាមាន​អារម្មណ៍ថាចម្លែក?

«ខ្វល់អី! តើយើងមកសងសឹកឬមកខ្វល់ពីផ្លូវចិត្ត​គេ?»

គិតដូច្នេះ ការឈឺចាប់ក្នុងចិត្តរបស់នាង​ចាប់ផ្តើមថយចុះ។ ពិតណាស់ ការឈឺនៅតែនៅទីនោះ ដដែល ប៉ុន្តែស្រីលេខាអាចដកដង្ហើមបាន​ពេលដឹងគោលដៅថានាងមិនមែន​វិលមកនេះ​ព្រោះចង់បានគេម្តងទៀតទេ នាងចង់សម្លាប់គេ ឃើញគេពាក់ខ្នោះ​និងដើរចូលគុក។

ជិតមួយម៉ោងក្រោយ នាង​ឡើងមកដល់ការិយាល័យ ដោយដាក់បាច់ផ្កា​ក្នុងដៃម្ខាង ដៃមួយទៀតយួរកាបូប​តម្រង់ទៅបន្ទប់គូខាន់។

«លឿន មេកំពុងរង់ចាំ!»

HRប្រាប់ពីក្រោមទៅ​ធ្វើឱ្យលីនបង្កើនល្បឿន។ តាមថា​ លីនលែងខ្ចីមកជាន់ទីនេះហើយ។ មិនដឹងយ៉ាងម៉េចបានជាអត់ឃើញនាយDarkដែលលីនមិនចូលចិត្តនោះ នៅយាមទីនេះទៀត?

ពេល​លេខា​ដើរ​ទៅក្បែរទ្វារ នាង​ឃើញទ្វារបិទមិនជិត។ នាង​លេបទឹកមាត់ខ្លាំងៗ ទល់នឹងដុំភ័យក្នុងបំពង់ក រួចលើកដៃគោះ។ គេមិនបំពាននាង​នៅផ្ទះ មិនប្រាកដថា ​ពេលនេះគេមិនធ្វើខ្លាំងដាក់នាង​ ដើម្បីសងសឹកនៅOfficeទេ។

គ្មានចម្លើយ!

ដោយគេប្រាប់មកថា គូខាន់ប្រញាប់ លីនត្រូវបង្ខំ​ចិត្ត​​ដើរចូលទាំងជើងនៅញ័របន្តិច ទោះធ្លាប់ប៉ះគ្នា​ចុះស្នាមជាមួយគេ តែនាង​នៅតែចាញ់ច្រាបទឹកមុខកាចរបស់គេ។

នៅខាងក្នុងការិយាល័យនិងផ្ទាំងកញ្ចក់ដែលគេ​ធ្លាប់ចាប់ញឹងសក់នាង​ព្រោះខឹង គូខាន់កំពុងអង្គុយនៅពីក្រោយតុ។ កៅអីរបស់គេ ត្រូវ​បានរុញថយក្រោយ គេមើលទៅ​បែរមុខមកទ្វារ តែលីនមិនអាចមើលឃើញមុខគេព្រោះមាន​សក់ក្បាលពណ៌មាសមួយបាំងវែងអន្លាយ​ ស្រីម្នាក់នៅអង្គុយ​​លើភ្លៅរបស់គេ។

អូ! ​ព្រះ​ជួយ!

បេះដូងលីនត្រូវស្រឡាំងកាំង ពេលឃើញក្បាលនារីសក់ពណ៌មាសនោះរំកិលចុះក្រោមជុំវិញកគេ ងាកមកឱ្យគូខាន់ឃើញវត្តមាននាង។​ ដៃរបស់គូខាន់ដែលសង្កត់និងដាក់កណ្ដាប់លើខ្នង​នាង​សក់មាសម្នាក់នោះ កំពុង​ធ្វើឱ្យវិញ្ញាណលីនរបូត។

ស្រីម្នាក់នេះជាអ្នកណា ពួកគេមកធ្វើអីនៅកន្លែងធ្វើការ​គួរឱ្យខ្ពើមម្ល៉េះ?

សកម្មភាពពួកគេ​ គ្រប់គ្រងចលនារបស់នាង ខណៈពេលដែលទឹកមុខគូខាន់ពេញដោយកំសួលតណ្ហា។ ទើបនឹងចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា លីនបានឮដង្ហើមត្រូវការគ្នារបស់ពួកគេ។ ស្រីលេខាចង់ចាកចេញ តែនាងគាំង ​កកដូចដុំទឹកកក ខណៈ​ប្រុសចៅហ្វាយ​​ក្រឡេក​មក​ប៉ះ​ផ្ទាល់ជាមួយ​ទឹកមុខ​​ស្រឡាំងកាំងរបស់លីន។

គេ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ប៉ុន្តែ​​មិន​បាន​រើទេ។ លីនក្រញូវព្រោះ​ឃើញបបូរ​មាត់គូខាន់កម្រើក​ឡើង​នូវស្នាម​​ញញឹម​​តិចៗ។ នាង​សែនស្អប់សភាពទឹកមុខគេពេលនេះបំផុត។

មនុស្ស​មិនចេះខ្មាសអៀន គ្មាន​សីលធម៌ លីនខឹងណាស់សឹងស្រក់ឈាម ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គេ​បានបន្ត​សម្លឹង​មើលនាង​រហូត​ដល់ស្រីម្នាក់នោះដឹងខ្លួន ឈប់ថើបននៀលគេ​ហើយងាកមក។

ស្រីម្នាក់នេះលីនមិនដែលស្គាល់គេទេ គេស្អាតពេកហើយ ស្អាត​​រហូត​ដល់លីនត្រូវ​​និយាយ​មិន​ចេញ​ទាំងស្រុង ហើយ​​មាន​អារម្មណ៍​បាច់ផ្កា​ញាប់​ញ័រ​ក្នុង​ដៃខ្លួន ទើបលីនដឹងថា ​រាងកាយ​ទាំងមូល​របស់​នាង​​ក៏​កំពុង​តែញ័រ​ដែរ។

«Happy Birthday អេលី!»

គេនិយាយតិចៗធ្វើឱ្យលីនដឹងថា ម្នាក់នេះ​ដូចធ្លាប់ឮឈ្មោះ អាចជាលេខាចាស់របស់គេ?

សំឡេង​ស្រទន់​របស់​គេ​ធ្វើ​ឱ្យលីន​​លោត​ក្តីប្រចណ្ឌពេញក្នុងចិត្ត ខណៈគូខាន់ដោះដៃពីខ្នងមកត្រងចង្កេះនារីសក់មាសដើម្បីជួយរុញនាងឱ្យក្រោកឡើង។

«ផ្កានេះសម្រាប់អេលី!»

គេបញ្ជាមកលីនទាំងដែលលីននៅភាំង អេលីងាកមកញញឹម​ដាក់ផ្កា ហើយធ្វើមុខមានប្រៀបលើលេខាថ្មី។

«យកទៅ! ហើយទៅសិនចុះ!» ខាងប្រុស​បានចេញបញ្ជា ធ្វើឱ្យអេលី​ថ្លោះទឹកមុខ ដើរមកកញ្ឆក់យកផ្កា​ និងចោលភ្នែក​ខឹងក្នាញ់លីន។

«ថ្ងៃក្រោយជួបគ្នាខាន់!»

ពេលសម្លឹងលីន អេលីនិយាយពាក្យនេះ រួចទើបនាង​​ចាប់​កាបូបលើសាឡុង​​និងឱបបាច់ផ្កា​ដើរ​កាត់នារីកម្សត់របស់យើងក្នុង​ជំហាន​ប្រកបដោយ​​ទំនុក​ចិត្ត។

ហួសចិត្ត​បំផុត! ទាំងអេលី ទាំងគូខាន់ ធ្វើហាក់ដូចជា​មិន​ខ្វល់​ថា មាន​​អ្នក​ផ្សេងទីបី​បាន​ឃើញសភាពរោលរាល​របស់ពួកគេ?

បេះដូង​លីន​លោត​ញាប់​ក្នុង​ទ្រូង តែ​មាន​អារម្មណ៍​ស្រាល​ក្បាល​ខណៈគេសម្លឹងមកនាងដោយទឹកមុខ​ស្ងប់ស្ងាត់តែមិនដឹងខ្លួនគេខុសទេ។ ភ្នែករបស់គូខាន់បានគ្របមកលើរាងកាយខ្មៅពីលើដល់ក្រោមនេះ ខណៈពេលដែលលីនចង់ឈានជើងចេញ តែមិនទាន់ទៅណាបាន។

«មកណេះ!»

គេហៅជាមួយសំឡេងនៅដិតដាមដោយតណ្ហា។ លីនខ្ពើមគេណាស់ ខ្លួនគេ ប្រុសសំផឹង។ លីន​គិត​ហើយចង់ជេរពាក្យនេះណាស់ មុខនាង​ក្រហម ជាលើកដំបូង​ដែលលីនចេះខឹងដល់រាងកាយញ័រ​។

«មក!»

ដោយសំឡេងតណ្ហា​មិនទាន់រលត់របស់គេ លីនរឹតតែក្តៅចិត្ត​ឡើង នាង​ខាំមាត់ សម្លក់គេបញ្ចេញ​ការខឹងពេញមុខ។

«ដេញគេចេញហើយ មកបំពេញតួនាទីម្តងលីន!»

និយាយហើយ​គេ​លិឍបបូរមាត់ និងហារង់ចាំនាង​ដោយកែវភ្នែក​ស្រឹមដូច​សត្វសាហាវកំពុង​ប្រុងតែសង្គ្រប់។

«មក…..ប្រពន្ធបង!»

ពេល​ដែល​គេ​ហៅ​លីន​បែប​នេះ ពិតជា​ធ្វើឱ្យ​បេះដូង​នាង​​ចុក​ចាប់។ លីនស្អប់គេ និងស្អប់ខ្លួនឯងដែលឈរឆ្ងក់នៅទីនេះ។ លីនគួរតែ​ចាកចេញ ហើយលែងមកជាន់កន្លែងគេ លែងឱ្យគេឃើញមុខ តែនាង​មានរឿងជាច្រើន​ដែលត្រូវនៅ។ ពិតជាយ៉ាប់ណាស់ បេះដូងរបស់លីន​ក្បត់លីន លីនចង់រត់ចេញ តែបេះដូងចង់នៅសួរនាំ។

«មនុស្សក្បត់ចិត្ត!»

លីនរបូតមាត់ទាំងមិនចង់និយាយ តែពិតជានិយាយចេញរួចទៅហើយ​ធ្វើឱ្យខាងប្រុស​ចំហមាត់បន្តិច ​រួចសើចសម្លឹងនាង​ដែលក្រហមមុខ។ នាង​ខឹងគេមួយនាទី ប៉ុន្តែស្តាយគេ​ច្រើនជាងនេះ​និងខូចចិត្ត​យូរណាស់ មិនទាន់បាត់ខូចចិត្តទេទោះជាគូខាន់មើលទៅទន់ភ្លន់ជាបន្តបន្ទាប់។

សញ្ញា​ចម្រុះ​គ្នា​ជា​ច្រើន​កំពុង​តែ​ទាញ​បេះដូង​ដែលខ្ទេចខ្ទាំនេះ​​ឱ្យមានៈកុំយំនៅនឹងមុខគេ។

«អ្នកណាក្បត់? មកណេះ និយាយគ្នាឱ្យកៀកៗមើល៍!» គូខាន់បញ្ជាដោយគ្រវីម្រាមដៃ តែលីនមិនបានផ្លាស់ទីទេ។ ប្រុសដកដង្ហើមធំហើយគ្រវីក្បាល ញញឹមតិចៗលេងអណ្តាតចុះឡើងពេញបបូរមាត់របស់គេរួចក្រោក​ឈរយឺតៗ។

គេដើរមកហើយ ជំហាន​របស់​គេ​វែង​ ធ្ងន់ មាន​កម្លាំង និង​មាន​ទំនុក​ចិត្តហើយមកឈប់នៅពីមុខលីន។ ស្រីម្នាក់ដែលកកស្ទះដោយការប្រចណ្ឌ សម្លឹងគេត្លែរៗ សម្លក់ៗ…..

«បងមានបានឱ្យគេស្ទាបត្រង់ណេះអត់?» គេខ្សឹបស្ទើរមិនឮ ហើយចង្អុលក្បាលពោះរបស់គេ។ នាងព្រិចភ្នែក បែរក្រោយ​ប្រុងឈាន​ជំហានយ៉ាងវែងនិងលឿន ប៉ុន្តែគេចាប់ដៃបានដូចដឹងគ្រប់ជំហាន​បន្ទាប់របស់លីន។

«ឈប់ងរមើល គួរឱ្យធុញណាស់កូនឆ្មា!»

លីនរលីងរលោង នាង​គ្រវីក្បាលមិនព្រមសម្រុះសម្រួលជាមួយគេ។ មិនដឹងថា ខ្លួនកំពុងធ្វើពើលេងល្ខោនតាមJackប្រាប់ឬមួយក៏ប្រចណ្ឌមែនទេ លីនក្តិចដៃគេដែលចាប់នាង គេញញឹមពេលនាង​ក្តិចបន្ថែម គេរឹតតែញញឹមបណ្តោយឱ្យនាងធ្វើ។

«ឈឺ ដឹងអត់?»

គេនិយាយដាក់ភ្នែកយំទទឹករបស់លីន នាង​បន្ថយដៃ សម្លឹងភ្នែកគេ ហើយក៏ឮគេនិយាយបន្ត៖

«ប៉ុន្តែបងក៏ចូលចិត្តការប្រចណ្ឌនេះ!»

គូខាន់និយាយឡុលៗ សំឡេងស៊ិចស៊ី​របស់គេ​​ធ្វើឱ្យ​លីនភាំងក្រោមសណ្តំស្នេហ៍​​។ លេខាងក់ក្បាលតិចៗ៖

«ល្បិច! ឱ្យខ្ញុំកម្ម៉ង់ផ្កា ហើយមកធ្វើរឿងមិនចេះខ្មាស់អត់បិទទ្វារទៀត!»

«បងចង់ដឹង ថាអ្នកខ្លះប្រចណ្ឌឬអត់?!»

«គ្មានទេ!»

គេញញឹម​លើកម្រាម​ផ្តិតទឹកភ្នែកនាង។

លីនចចេសកែសម្តី៖

«ខ្ញុំស្អប់!»

«ស្អប់អ្នកណា?»

នាង​ខាំមាត់ពេលគេចាំចម្លើយ លីននិយាយ៖

«ខ្លួនខ្ញុំ!»

គូខាន់ក្តុកចិត្ត​អាណិតទឹកភ្នែកនួនល្អងដែលលីនវាសយ៉ាងញាប់។ ប្រុសស្រវាឱបលីន ​នាងច្រាននិងគេចចេញ​គេតាមឱបទៀត នាង​រើ តែគេប្រើកម្លាំង​ឱបជាប់។

«ស្អប់ខ្លួនឯងធ្វើអី បងស្រលាញ់សឹងអី!»

«ស្អប់ខ្លួនឯងដែលជឿពាក្យអស់នេះ!»

នាងរើទៀតហើយយំផង យំម្យ៉ាង​ខឹងចិត្ត មិនដឹងថាមកនេះមកសងសឹករកការពិតពីគេ​ឬមកលង់ស្រលាញ់គេជ្រៅជាងមុន ទោះយ៉ាងណាគូខាន់បានរុំដៃជុំវិញចង្កេះ ទាញប្រាណ​នាង​ឡើងមក ឱ្យមាត់ដែលញាប់ញ័រ​ខឹងៗរបស់លីនមកទើរក្បែរៗមាត់ក្រាស់ឌឺៗរបស់គេ។

លីនគាំងពេលស្នាមថើបបានចាប់ផ្តើម។ ការថើបដ៏គ្រោតគ្រាត មិនបានតាំងចិត្តនិងជូនដំណឹងរបស់គូខាន់ បង្ហាញពីការចង់ឈ្នះ តែក៏បញ្ជូនអារម្មណ៍ស្រលាញ់ខ្លាំងទប់លែងជាប់​របស់គេចូលមកក្នុងបេះដូងលីនឱ្យគិតចែកមិនដាច់ហើយ​ភាពវឹកវរ។

គេមើលទៅដូចជាស្រលាញ់នាងខ្លាំង នាង​ក៏ហួងហែងគេយ៉ាង​ហួសហេតុដូចគ្នា។ ចិត្ត​លីន​ស្ពឹកដោយទុក្ខសោក ដៃលីននៅលើទ្រូងនិងស្មាគេ ​ ដោយមិនបានឱប ក៏មិនបានច្រានចេញ។  បបូរមាត់ខាងស្រីនៅស្ទាក់ស្ទើរ ខណៈពេលដែលខាងប្រុសបន្តលេបត្របាក់នាង។ លីនមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅ វឹកវរ រួចរាងកាយ​ពីលើដល់ក្រោមហាក់កំពុងសន្ធំ​ឆេះ។

មិនយូរទេ មានអារម្មណ៍ថាដៃរបស់គេលូកមកនៅលើភ្លៅរបស់លីននឹងទាញញែកសំពត់។ ពេលម្រាម​ស្នេហ៍របស់គូខាន់​អង្អែលលើភ្លៅទទេរបស់នាង ស្រីក៏ដកបបូរមាត់ចេញពីគេ។

«កន្លែងធ្វើការ!»

លីនរំឭកគេឱ្យនឹកឃើញ​ដល់សន្យាចាស់ៗជាមួយគ្នា។ ការដកដង្ហើមធំរបស់ទាំងពីរភាគីលាន់បន្ទរពេញបន្ទប់នេះ។ ទ្រូងលេខា​​ហត់ៗ​ដោយសារតែ​ដង្ហើម​នីមួយៗបង្អូសវែងៗ។ នាង​សម្លឹងមើលភ្នែកស្រឹមស្រពោនរបស់គេ គេកំពុង​ត្រូវការ ​ឯលីនកំពុង​ញាប់ញ័រការដាក់បញ្ញត្តិលើខ្លួនឯងថា«កុំលីន​!​កុំធ្វើជាមួយគេទៀត!»។

ស្រីចាប់ដៃម្ខាងរបស់គូខាន់​ដែលនៅតែវាសថើៗលើភ្លៅរបស់នាងចេញ ហើយរុញចេញ។ ប្រុសបើកភ្នែក​​ឡើង​បន្តិច​បង្ហាញ​ការ​ភ្ញាក់ផ្អើល​ចំពោះ​ទង្វើបដិសេធរបស់លេខា។ ​

«កុំប៉ះខ្ញុំ! ខ្ញុំមិនដូច…មនុស្សស្រីទាំងនោះទេ!»

នាងនិយាយ ដោយដកដង្ហើមធ្ងន់ៗ។

«ដូច​អ្នកណា?» គេសួរដោយសំឡេងរីករាយ​ ដឹង​ច្បាស់​ពី​អ្វី​ដែល​លីន​ចង់​និយាយសំដៅ ប៉ុន្តែ​គេនៅតែផ្គើន​ធ្វើទារុណកម្មជជីក​យក​ចម្លើយ។

​«លេខាស្អាតៗ មុនៗ!»

គេរឹតរួតប្រាណលីនជាថ្មី នាង​រុញចេញ​ហើយនិយាយគ្រឺត៖

«ខ្ញុំមិនដូចពួកគេទេ! កុំធ្វើបាបចិត្ត​ខ្ញុំ…ដូចកាលធ្វើបាបចិត្ត​ពួកគេ!»

នាង​ថាទាំងខឹងនិងរុញទ្រូងរបស់គេម្តងទៀត ប៉ុន្តែមិនកម្រើកមួយចង្អុលដៃឡើយ។ គូខាន់ដឹងថា នាង​គិតគេគ្មានមេត្តា​ចំពោះលេខាមុនៗ នាងចង់មានន័យថា នាង​មិនមែនជាស្រីសម្រាប់គេលេងសើចហើយបំភ្លេច?

«បង្ហាញមក ថាយើងខុសពីពួកហ្នឹង! លីន!» គេបញ្ជា។

នាង​ងក់ក្បាលនឹងពាក្យនោះ ហើយបិទភ្នែកយ៉ាងតឹង ខណៈដែលការចងចាំដ៏ឈឺចាប់បានវាយប្រហារចិត្ត​។ នាង​ជាលេខាហើយក៏គេងជាមួយគេ ទាំងមិនទាន់បានចូលធ្វើការ នាងបាត់បង់​ព្រហ្មចារី​ជាមួយគេ ទាំងមិនមាន​ការធានាអ្វី មាន​អ្វីខុសពីលេខាអស់នោះទៅ?

«លោកធ្វើអីប្អូនខ្ញុំ?»

នាង​យំ ព្រោះមិនចង់ប្រឈមច្រើន។

គេនៅស្ងៀមខណៈប្រធានបទដូរដល់ចំណុចនេះ។

«លោកធ្វើអី្វបងប្អូនខ្ញុំគូខាន់! លោក​ធ្វើអីខ្លះ?»

ពេលសួរពាក្យអស់នេះ លីនមានអារម្មណ៍ថា មានដៃធំមួយ​មកនៅលើថ្ពាល់របស់នាង​។ ចិត្ត​លេខា​ចាប់ផ្តើម​វិលវល់ទៅក្នុងវិបត្តិ។ ​

«អត់យល់សំណួរទេ ហាសិកា?»

«លោកធ្វើអ្វីវា​ បានជាវាសម្លាប់ខ្លួន?»

គេស្ងាត់ ទម្លាក់ដៃចេញពីស្ពាល់សោយសោក​របស់នាង​។ ទាំងយំសស្រាក់ ថ្ងៃនេះជាពេលដែលលីនតាំងចិត្ត​ត្រូវនិយាយគ្នាឱ្យដឹងរឿង។

«លោក​បានធ្វើលើស្រីគ្រប់គ្នា​ក្នុងរបៀបនេះមែនទេ? ហាសិកា​ដែរមែនទេ?»

«គិតឡប់ស្អី?»

គេសួរមកភ្នែកនាងដោយ​ខ្លីៗ សំឡេងរបស់គេប្តូរជាអន់ចិត្ត​ហើយដើរចោលនាងបកទៅតុគេវិញ​។

«ឆ្លើយគូខាន់!»

នាងយំទន់ភ្លន់ តែសំណួរនាង​គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលពន់ពេក។ នាងមិនស្រលាញ់គេរឿងមួយ តែបើនាងសង្ស័យថាគេធ្វើបែបនេះលើប្អូនស្រីនាងទៀត នាង​ពិតជាមិនស្គាល់គេសោះ។

គូខាន់មិនអាចមិនខឹងទេ។

«បើថាឈឺហើយ ទៅដេកទៅ កុំរករឿងឆ្កួតៗមកនិយាយលីន!»

លីនភ្ញាក់ផ្អើលនឹងការតបតបែបខឹងនេះ។ ស្រីងាកមកសម្លឹងមើលគេដោយសង្ស័យ។

«Dark រៀបចំប្រជុំ!»

គេបញ្ជាដោយចុចទូរសព្ទ។

លីនងក់ក្បាល រួចក៏លេបទឹកមាត់ខ្លាំងៗ មុនពេលនិយាយអួលៗ៖

«មុននិងក្រោយខ្ញុំនឹងដឹងការពិត!»

នាង​ឈានចាកចេញពេលគេរៀបចំកំព្យូទ័ររបស់គេ។

មិនដឹងឡើយថា គេ​នៅតាមសម្លឹងនាង​​ដោយទឹកមុខ​​ខូច​ចិត្ត។

នាងគិតបែបម៉េចចំពោះគេ គូខាន់ចាប់ផ្តើមវិលវល់នឹងចរិតលីន។ ចេញមកដល់ទ្វារគេឃើញDarkស្ទុះមករាយការណ៍៖

«ចៅហ្វាយ! លីនប្រចណ្ឌមែនហើយ! ប្រាប់ខ្ញុំថាមិនស្រួលខ្លួន បកទៅផ្ទះហើយ!»

គូខាន់មិនបាន​សើចតាមដែលDarkស្មានទេ។ ដំបូងគេចង់ឱ្យនាងប្រចណ្ឌ ពេលនេះទៅលេចចេញរឿងរបស់ហាសិកា គូខាន់តឹងចិត្ត​បំផុត។

គេខ្សឹបតិចៗដាក់Dark៖

«មិនដឹងអ្នកណាទេផ្លុំត្រចៀកលីនកុលាប តាមឱ្យកៀក!»

Dark ធ្វើមុខគិត ហើយឱនទទួលបទបញ្ជានេះ។

ស្នេហាមួយនេះពិតឬក្លែងក្លាយ

ពេញមួយយប់ គេមិនត្រឹមតែគេងមិនលក់នោះទេ គឺសោយសោក​ខុសពីសភាពជាមួយលេខាមុន​ៗ​។ លីនក៏ដឹងដែរថា បងរស់នៅដ៏លំបាកបែបម៉េចនៅពេលដែលគ្មានអូននៅក្បែរ ប៉ុន្តែសម្តីដែលនិយាយថា បងទុកអូនត្រឹមតែជាឧបករណ៍ស៊ិច ពិតជាពាក្យកំណាចណាស់ បងឈឺចាប់ណាស់ឱ្យតែគិតដល់ពាក្យនេះ។

«បងមិនជឿថាអូនស្រលាញ់បងទេលីន!»

គូខាន់​គិតផង​ គេក្រេបស្រានឹង​ដប អកយកៗម្នាក់ឯង។

ជាទូទៅ ចិត្តមែនទែនរបស់គេ រមែងតែង​ចង់បានវត្តមាន​នាងមកនៅទីនេះភ្លាមៗ ដើម្បីបានសួរនាំដល់បេះដូងពិតរបស់លីន ប៉ុន្តែឃើញនាងកំពុងតែកាន់ទុក្ខ ចិត្ត​លីនកំពុងតែឈឺចាប់ផ្ទួនៗ លីនគ្មានអ្នកណាទៀតទេ ពេលនេះ​បើលីនខឹងគេ​ក៏មិនបានយូរដែរ។

គេមិនមាន​កាមេរ៉ា​តាមមើល​លីននៅផ្ទះ​ តែក៏មាន​ដាក់កម្លាំង ឃ្លាំមើលគ្រប់ពេលវេលា គ្រប់សកម្មភាពអ្នកផ្ទះលីនកុលាប​ ម្ភៃបួនម៉ោង។

«ចៅហ្វាយ! Jack មកដល់ហើយ! ឃាត់វាឬមួយក៏យ៉ាងម៉េច?» អុកដែល​ជាកូនចៅរបស់គេ ទទួលបន្ទុក​ដឹកនាំមនុស្ស​ឃ្លាំផ្ទះលីនបានឈែតមក។

«ឱ្យវាឡើងទៅ!» គេឆ្លើយដោយទឹកមុខខូចចិត្ត​។

នៅក្បែរតុគេកំពុងផឹក Darkត្រុនៗយកកែវមកជូនចៅហ្វាយនិងចានសាច់ពីរបីផង។ គូខាន់រអ៊ូ​រង៉ូវ​ៗតែម្នាក់ឯង៖

«បើថាស្រីចម្កួតហ្នឹង ចោលអញទៅស្រលាញ់អាព្រានJack ក៏ឱ្យវាដឹងសខ្មៅតែម្តងទៅ!»

គេនិយាយទាំងឈឺចិត្ត​ព្រោះខលមិនលើក សារនាងមិនតប។

ពាក្យថា​គេទុកនាងជាឧបករណ៍ស៊ិច បញ្ជាក់មកថា ស្នេហាកន្លងមកជាមួយគ្នានាងមិនដែលសប្បាយទេ?

ហួសចិត្តនឹងលីនពន់ពេក បានជាគេនៅអង្គុយ​កើតទុក្ខឱ្យកូនចៅសំណព្វលបមើល។

ឃើញទំនងពិបាកភ្នែកខ្លាំង Darkក៏លូកមាត់៖

«មិនអាចទេចៅហ្វាយ! លីនកុលាបស្រលាញ់ចៅហ្វាយ!»

គេញាក់ស្មា​ចំអកសម្តីនេះ ដូចជាមិនជឿជាក់ ប៉ុន្តែDarkបញ្ចេញអំណះអំណាង

«នឹកឃើញកាលសូរកានបញ្ជោះបង្ខំ​លីនកុលាបឱ្យបោកចៅហ្វាយ លីនកុលាបមិនធ្វើទេ សុខចិត្តខូចចិត្ត​ដែលត្រូវសូរកាន​សើរើរឿង​អាម៉ាស់ប្រាប់បងប្រុស!»

«គេជាមនុស្សល្អ! តែមនុស្ស​ល្អធ្វើល្អ មិនមែន​មានន័យថាស្រលាញ់យើងដែរDark! គេធ្វើល្អតាមបែបជាសភាវៈល្អរបស់គេ ចិត្តគេស្អប់យើងព្រោះយើងមិនល្អ?»

«អ្នកណាថាចៅហ្វាយមិនល្អ?»

គេបក់ដៃបណ្តេញDarkឱ្យចេញ ព្រោះចង់នៅស្ងាត់ព្រោះតូចចិត្ត។ គេមិនចង់ទន់ខ្សោយ​ឱ្យកូនគូលីមើលឃើញទេ តែចិត្ត​ពេលនេះពិតជាទន់ជ្រាយហួសហើយ។ ចង់ជួបលីនខ្លាំង ចង់និយាយឱ្យបានយល់ចិត្ត​គ្នា តែមិនអាច។

បើមកដល់មាន​តែខឹងគ្នានិងសង្កត់សង្កិន បានការអីទៅ?

«តែ….នែ៎តាមដានឱ្យជាប់ថា អាJackវាឡើងទៅជួបលីនលេងល្ខោនអីទៀត?»

«បាទ!»

Dark ចាកចេញ​ទាំងយល់ចិត្ត​អាណិតចៅហ្វាយ។ កាលដែលគូខាន់យល់ព្រមឱ្យប្រុសផ្សេង ឡើងមកជួបជាមួយមនុស្សស្រីជាទីស្រលាញ់របស់ខ្លួន គេពិតចង់ពិសោធថា តើលីនគិតបែបណាចំពោះចំណងទាក់ទងមួយនេះ។

គូខាន់ជាមនុស្សត្រួតត្រា ប៉ុន្តែគេមានទំនុកចិត្តខ្ពស់ គេមិនដែលស្គាល់ពាក្យបដិសេធទេ។ ស្នេហា​មួយនេះ គេប៉ះមនុស្ស​ល្អ គេក៏គិតថានាងស្រលាញ់គេ បានជាយល់ព្រមរៀបការជាមួយគេ​ ដឹងអីពេលបងប្រុសនិងប្អូនស្លាប់ លីនទុកគេជាសត្រូវ។

ក្រឡេកមកដល់ចាននិងកែវដែលនៅលើតុ ភ្នែកដៀងឃើញ​ប្រអប់ថ្នាំនាងទុកចោលនៅលើនេះ។ ចិត្ត​រៀមនឹកភ្នកដល់បណ្តា​ពាក្យពេចន៍ទាំងឡាយរបស់នាង។ លីនពិតជាចង់ឱ្យគេព្យាបាលជំងឺនេះ គេលើកវាមកបើក និងដាក់ក្នុងបាតដៃមួយគ្រាប់។

ប្រុស​ប្រើដៃម្ខាងទៀត ចាប់ផ្តើមថតផុសនេះ ផ្ញើទៅកាន់អូនជាមួយពាក្យពេចន៍ផ្អែមល្ហែម។

«បងញ៉ាំថ្នាំហើយ ប៉ុន្តែអត់ឃើញបាន​ការអីទេ! គ្មានឃើញមានសញ្ញាសប្បាយចិត្ត​ ធូរចិត្តសោះ! គ្មាន!»

នាងមិនមើល ពីព្រោះលីនកំពុងតែអង្គុយសំកុកនៅឆ្ងាយពីទូរសព្ទ។ បងស្រីលើកបាយថ្ងៃត្រង់មកឱ្យ ក៏ឃើញបាយព្រឹកនៅទាំងអស់។

«អត់ញ៉ាំខ្លះទេ? គិតខ្លួនឯងផង!» អ្នកស្រីអមរាដ៏មានល្បិចកលនិយាយឡើងទាំងលបតាមដាន​អាការៈ​លីន។

«បងឯងគិតថាខ្ញុំនៅស្រលាញ់ជីវិតមួយនេះទៀត! ដើម្បីអ្វីទៅ?»

«ដើម្បីសងសឹក» សំឡេងនេះឆ្លើយនៅមាត់ទ្វារ។ លីនងើបមុខសម្លឹងJack។ គេនៅឆ្ងាយនៅឡើយ លីនក៏ខ្សឹប៖

«បងអមរា ខ្ញុំមិនចង់ជួបអ្នកណាទេ ហេតុអីបានជាបងឱ្យមានភ្ញៀវ?»

«ខ្ញុំអត់មានបំណងអាក្រក់ទេលីន»

ថាហើយជននោះឈាន​ចូលមក ធ្វើឱ្យលីនរៀបចំអង្គុយ​ត្រឹមត្រូវមកវិញ។ អមរាដកខ្លួនព្រោះ​ទទួលសំណូក​ពេញថ្លៃពីអ្នកមាន​រូបនេះ។

«ខ្ញុំត្រូវឈឺចាប់ជាមួយគូខាន់បានជាខ្ញុំយល់ចិត្ត​!»

Jackសូត្រមករូៗ​ដូចជាពិបាកក្នុងការបង្អាក់គេណាស់។

«អញ្ជើញអង្គុយ» លីនថយពីលើសាឡុងបន្តិចទុកឱ្យគេអង្គុយ ហើយបងថ្លៃក៏ឆ្លៀតលើកទឹកសុទ្ធមកទទួលJack។

«អរគុណបាទ!»

លីនមិនឆ្ងល់ទេថា ហេតុអ្វីពីរនាក់នេះគួរសមដាក់គ្នា​ដូចជាធ្លាប់បាន​ស្គាល់គ្នាពីមុនមក?

អមរាក៏ដាក់ទឹក​រួច​ថយមកអង្គុយ​ឆ្ងាយពីពួកគេ ដើម្បីទុកឱកាសឱ្យJackបានលួងលោមនាង ហើយនាងក៏មិនសូវទើសទាល់ ហោចណាស់មាន​គ្នាបីនាក់ដែរនៅទីនេះ។

តាមពិតខ្លួននាង​បានទទួលលុយទឹកតែយ៉ាងច្រើនពីJackតាម​រយៈអេលី មានតែលីនកុលាបប៉ុណ្ណោះដែលមិនបាន​ដឹង​រឿង។

«ខ្ញុំធ្លាប់ត្រូវគូខាន់សង្កត់ធ្វើបាបការរកស៊ី កៀបយកប្រយោជន៍ បង្អាក់​មុខរបរយ៉ាង​ឈឺចាប់ ដូច្នេះហើយខ្ញុំយល់ថា ពួកយើងគួររួមដៃគ្នា!» Jackលើកឡើង។

លីននិយាយខ្សាវៗ៖

«រួមដៃអីទៅ? ខ្ញុំមានកម្លាំងអីទៅរួមដៃជាមួយលោកទៀតនោះ? សូម្បីតែកម្លាំងលើកស្លាបព្រាហូបបាយក៏ខ្ញុំលើកអត់រួចផង!»

«កុំមើលស្រាលខ្លួនឯង! ត្រូវយកបងប្រុសនិងប្អូនស្រីជាកម្លាំងចិត្ត​! ប្រហែលជាកិច្ចការរបស់លីន និងលីនតែម្នាក់គត់ ដែលអាចនៅក្បែរគូខាន់​ស៊ើបរកការពិតគ្រប់ប្រភេទហើយ​នាំខ្លួនគេទៅកាន់តុលាការ ឈប់ឱ្យគេដើរធ្វើបែបនេះបានទៀត!»

សម្ដីរបស់Jack ធ្វើឱ្យនាងងាកសម្លឹងបងថ្លៃ។

បេះដូងនេះ រាល់ពេល​អ្នកណារំឭកទៅដល់គេ នាង​មានអារម្មណ៍​លាយឡំគ្នាទាំងឈឺ ទាំងកក់ក្តៅ។ ស្នេហាមួយដែលកើតមាន​ដោយបង្ខំ ក្រោយមកជារឿងតណ្ហា លីនមិនយល់ថា ហេតុអីបានជាចូលដល់បេះដូងបាន រហូតដល់នាង​តែងមាន​អារម្មណ៍ស្តាយគូខាន់ជាខ្លាំង​រាល់ពេល​រំឭក​ដល់ទង្វើឃោរឃៅនានា​របស់គេ។

មនុស្សក្រអឺតក្រទមនិងមាន​មហាសាលដូចគេទៅកាន់តុលាការ? តើគ្រួសារដ៏មានកិត្តិយសរបស់គេដែលធ្វើអ្វីៗបានស្រេចតែនឹងចិត្ត ធ្លាប់មើលងាយលីន ពេលនោះនឹងមាន​ទឹកមុខបែបណាវិញ?

«ខ្ញុំអាចធ្វើដូច្នេះមែន?» នាង​និយាយទាំងសើចស្ងួតចំអកខ្លួនឯង។

«អាច!»

លីនសម្លឹងJack។ គេបានឱកាសមាសនេះ ក៏ឱនមកពន្យល់ស្រីស្អាតភ្លាមៗ៖

«បើសិនជាលេខា​ព្រម​យកការពិតរបស់ប្អូនស្រីដែលធ្លាប់ត្រូវគេគំរាមកំហែង ទៅប្រាប់អង្គជំនុំ!»

«គំរាមកំហែង?»

«ត្រូវហើយ! ខ្ញុំមានភស្តុតាងថា ហាសិកាត្រូវទៅគេងជាមួយគូខាន់ ពីព្រោះគេគំរាមថា បើក្មេងស្រីមិនធ្វើដូច្នោះទេ គេនឹងបង្ហាញរូបភាពរបស់លីនកុលាបដែលជាបងស្រីរបស់នាងគេងជាមួយគេ​ ចេញទៅសាធារណៈ!»

លីនតក់ស្លុត​ញ័រដៃ។

បងស្រីធ្វើជាក្រោក​ដើរចេញស្រែកឡូឡា៖

«ខ្ញុំទ្រាំស្តាប់អំពើជួរជាតិរបស់អាកូនកាត់រុស្ស៊ីទៀតមិនបានទេ​! សូម្បីប្តីខ្ញុំក៏​ខ្ញុំគិតថាវាប្រើល្បិចសម្លាប់គាត់ដែរ!»

លីនងើយសម្លឹងអមរាស្រែកសួរឃាត់៖

«មានន័យថាម៉េច?»

អមរាងាកមកវិញ​ហើយ​ធ្វើមុខ​ដូច​ហួសចិត្តខ្លាំង ទើបនិយាយចាក់ដោត៖

«ពិតណាស់! នៅស្រុកថៃ បងប្រុសឯងធ្លាប់ខ្សឹបនឹងបងថា​គាត់បានជួបហាសិកា​មុនពេលប្អូនស្លាប់ គាត់សង្ស័យ​ថា ហាសិកា​មាន​ស្នេហា​ជាមួយ​គូខាន់!»

ការពិតដ៏ឃោរឃៅនេះ ពិតជាធ្វើឱ្យលីនថប់ដង្ហើម។

នាង​លែងមាន​ពាក្យត្រូវនិយាយចេញ។ ហើយបើឱ្យនាងជឿឬការពារគូខាន់ ក៏មិនអាចទេ។ គូខាន់ជាមនុស្ស​បែបណា នាងមិនស្គាល់គេច្បាស់ឡើយ។ មនុស្ស​គេ ជាមនុស្សឈឺ។ គ្រួសារគេ​មានចិត្ត​កំណាច ​រើសអើងវណ្ណៈ ក្រអឺតក្រទម ឯខ្លួនគេ ក៏ជាមនុស្ស​ពូកែស៊ិចនិង​អាចបង្ខំ​ស្រីគ្រប់គ្នា​ដែលគេបានជួប ចំណុចទាំងនេះមិនឱ្យលីន​សង្ស័យគេយ៉ាងម៉េចបាន?

បើគេពិតជាកំណាច ជួរជាតិ ដល់ថ្នាក់គំរាមបងយកប្អូន និងគំរាម​ប្អូនយកបង នាង​មិនដឹងត្រូវដោះស្រាយ​កំហឹងចិត្ត​នេះ​របៀបណាទេ។

«ខ្ញុំមានភស្តុតាង!» Jackបន្ថែម​ទៅនឹងទឹកមុខតក់ស្លុត​របស់លីន។

នាង​ខាំមាត់៖

«លោកមិនបាច់និយាយទេ! ខ្ញុំស្គាល់ចរិតគេច្បាស់!»

ល្ខោនដែលJackបាននឹងកំពុង​តាក់តែង ធ្វើឱ្យលីននឹកឃើញឡើងវិញ ដល់គ្រាដំបូងដ៏ឈឺចាប់​។ គេពិតជាដាច់ធម៌មេត្តានិងគ្រោតគ្រាត បំពាននាង ធ្វើអ្វីៗលើនាង​តាមចិត្តមានៈរបស់គេ។

ការឈឺចាប់មួយនេះ ពិតជាពិបាកនិយាយ​ខ្លាំងណាស់ តែនាង​បានលុបចោល ព្រោះបេះដូងនេះ ចាញ់ស្នេហ៍គេ។

«លោកជួយខ្ញុំទេ បើខ្ញុំចង់សងសឹក?»

Jackនឹង​អមរាអរពន់ពេកណាស់​ពេល​ឃើញ​តួស្រី​ឈានហួសព្រំដែនកំហឹង​ដល់គំនុំ។ ដ្បិតតែនាងសួរបែបនេះ លីនពិតជា​ទទួលស្គាល់ថា គ្មាននរណាជួយនាង​បានទេ ព្រោះអំណាចគេពេញលោកនេះ។

«មាន​តែលីនខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចជួយខ្លួនឯងបាន!»

លីនងើបមុខសម្លឹងJack ធ្វើឱ្យជនឆ្លៀតឱកាស​ម្នាក់នេះនិយាយបន្តទៀត៖

«ត្រលប់ទៅធ្វើការវិញស្អែកនេះ! ទាល់តែនៅក្បែរគេ ហើយ​ធ្វើឱ្យចិត្ត​ត្រួតត្រានិងជំងឺសរសៃប្រសាទរបស់គេរើឡើងវិញទើបមានឱកាស​!»

នាង​គិតទាំងសម្លឹងJackដោយភ្នែកក្រហមៗ។

ពេលនេះអារម្មណ៍នាង​នឹក​ដល់អ្នកម្តាយរបស់គេគឺជំទាវស៊ីណារ៉ា​ គាត់បានឱ្យថ្នាំមកពីរដប ថ្នាំនេះ គឺមាន​គោលដៅបញ្ឈប់ចរិត​ឆ្កួតលេលារបស់គេ។

Jackហុចថ្នាំប្រអប់ថ្មីដូចបេះបិទនឹង​ប្រអប់ចាស់។

លីនសម្លឹងទៅប្រអប់ថ្នាំដែលមានលក្ខណៈដូចគ្នានឹងគ្រាប់ថ្នាំដែលម្តាយគេប្រគល់មក Jackវាចា៖

«ថ្នាំនេះមិនត្រឹមឱ្យគេមិនអាចជា ថែមទាំង​មានប​ញ្ហា​លើសដើម!»

ឃើញលីននៅស្ងៀម បងថ្លៃ​ស្ទុះមកទទួលយកឱ្យលីនដោយខ្លួនគាត់។

វគ្គ

ស្រលាញ់និងគំនុំ

ពិភពលោកនៅព្រឹកនេះស្ងប់ស្ងាត់និងកណ្ដោចកណ្ដែងជាខ្លាំង បន្ទាប់ពីរាត្រីកាលមួយដែលគ្មានសំឡេងអូន គ្មានក្លិនអូន គ្មានដងខ្លួនដ៏ទន់ភ្លន់របស់អូននៅក្បែរទ្រូងបង។

គូខាន់ចង់ជួបនាងថែមទាំងមិនចង់ជួប ព្រោះចិត្ត​មួយចង់ដឹងថាតើនាងចេះនឹកមកគេខ្លះទេ។ ធម្មតា​​មនុស្ស​ស្រលាញ់គ្នា​តែង​តែនឹកគ្នា​ពេលឃ្លាតកាយ។

គេក្រោកពីគ្រែយ៉ាងលឿន ឈានទៅទាញដែក​យោង​ខ្លួនហាត់ប្រាណ ដោយស្ងៀមស្ងាត់។ អារម្មណ៍មិនមូលទេ ហើយមិនបានដប់ប្រាំនាទីផង អស់កម្លាំងផ្ចង់ហាត់។

ប្រុស​ក្រឡេកមើលឆ្វេងស្ដាំពិតជាមានអារម្មណ៍កណ្ដោចកណ្ដែងជាខ្លាំង។

នាងធ្លាប់មកកាន់ទីនេះ រៀបចំអាហារពេលព្រឹកឱ្យគេ នាងធ្លាប់ស្ថិតនៅក្នុងឈុតខោអាវស្រគត់​ស្រគំនៅពេលដែលគេវិញ បង្ហាញខ្លួនក្នុងឈុតសម្លៀកបំពាក់កីឡាបែកញើសគឃៀរបែបនេះ ទៅនៅក្បែរនាង។ ម្តងៗ​ឱ្យតែនាង​ដឹងវត្តមានគេ ក៏ភ័យហើយងាកមកដោយទឹកមុខស្លេក ស្របពេលដែលគេខ្លួនឯង ចូលចិត្ត​សម្លុតនាង​ធ្វើស្មើៗ ហើយក៏ឱនទៅថើបនាងយ៉ាងស្រទន់។

នឹកឃើញ​រាល់ពេលក្រឡេកឃើញកែវភ្នែកពោរពេញទៅដោយសេចក្ដីត្រូវការ ប៉ុន្តែមិនមាន​ការជឿជាក់របស់នាង ក្រោយមកនាងពិតជាស្រលាញ់គេ រាងកាយនាង​ឆ្លើយតបនឹងទទួលយកគេ ហេតុអ្វីអនាគតក្លាយជាខឹងគ្នា?

ទោះគូខាន់មិនព្រមបែកពីលីន តែពេលនេះនាងមិនមកទេ គេប្រាកដជាធ្វើចិត្តរក្សាគម្លាតមួយសិន​។

ជាមួយភាពស្រងូត ប្រុស​ដើរសំដៅទៅទូទឹកកក បម្រុងថាចាក់ទឹកផឹក ប៉ុន្តែក៏ឈប់ជំហានថយល្បឿនពេលឃើញភ្លើងបើក។

នៅក្បែរទ្វារបន្ទប់បាយ គេក៏សម្លឹងមើលទៅខាងក្នុង ព្រោះឃើញខ្នងរបស់នាង។ បេះដូងគូខាន់ស្រឡាំងកាំង។​ ស្រីស្អាតកំពុងតែរៀបចំអ្វីមួយនៅលើថាស​បែរមុខទៅបង្អូចខាងក្រៅ។ សក់នាងទម្លាក់ឱ្យរសាត់ប៉ើងតិចៗ។

នាង​គ្រង​ឈុត​ពណ៌ខ្មៅទាំងស្បែកជើងខ្មៅ ធ្វើឱ្យកំភួនជើងនាងខ្ចីល្វក់។

ស្រីលេខាឈប់ដៃដែលកំពុងរៀបស្លាព្រាសម​ នេះប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ស្ដាប់ឮជំហានរបស់គេ។

ប្រុស​ដើរចូលមួយៗ ខណៈលីនក៏បែរមុខយឺតយឺត ទាំងដៃម្ខាងកាន់កែវទឹកក្រូចស្រស់។

លីនកុលាបមានទឹកមុខស្រពោន ដូចជាថ្ងៃដំបូងដែលគេបានជួបនាងនៅទីនេះ ជាថ្ងៃដែលនាងបានបែកពីគេប្រាំយប់ ហើយត្រលប់មកទទួលយកការថ្នាក់ថ្នមរបស់គេ រហូតដល់ភ្លេចខ្លួនឯង។

នោះជាអនុស្សាវរីយ៍ដំបូងបង្អស់របស់លីនជាមួយគេនៅវីឡាមួយនេះ។

ខាងប្រុសមិនដឹងថាខ្លួនមានកែវភ្នែកក្រៀមក្រំប៉ុនណាទេ ប៉ុន្តែគេដឹងថា បេះដូងរបស់គេធ្ងន់និងលោតញាប់នៅក្នុងទ្រូង វាដូចជាចង់ចាប់ផ្តើមរើចេញពីការអត់ធ្មត់ស្ងៀមស្ងាត់។

គេរកនិយាយមិនចេញ ប៉ុន្តែសំឡេងរបស់នាងបាននិយាយមកមុន៖

«CEO! ទូទឹកកកអស់ឈីសហើយ!»

គេរកកលនឹងហើបមាត់ដែលបើកឆ្ពោះមករកនាង ​តែគាំង បាន​ត្រឹមសម្លឹងស្រីស្អាត។  តើគួរនិយាយថាម៉េចតប? គួរឱបនាង? គួរញញឹមស្វាគមន៍ ឬក៏គួរធ្វើជាខឹងនាង។

ចិត្តនិងចិត្ត ការសង្ស័យគ្នា មនោសញ្ចេតនាកាន់តែជ្រៅហើយមិននិយាយគ្នាច្បាស់ រមែងបង្កប់មកនូវការអាក់អន់ស្រពន់ចិត្ត ឥតឈប់ឈរទេ។

គេជាមហាសេដ្ឋី ជីវិតនេះមិនចេះទ្រនរណាស្រាប់ហើយ គេក៏ចង់កែប្រែ តែនៅនៅទីបញ្ចប់ គូខាន់លែងសម្លឹងមុខនាង រួចធ្វើជាដើរហួសទៅហើយបើកទូទឹកកក។

គេចាក់ទឹក ធ្វើឆ្មើងកន្ទ្រើង មិនមាត់មិនក។ ពីកន្ទុយភ្នែក គេឃើញលីនហាក់ដូចជាភ័យលាយស្រពោននឹងអាការៈរបស់គេ។ បន្ទាប់ពីស្ងប់ស្ងាត់ពីរបីនាទី គេហាមាត់តិច៖

«ខ្ញុំគិតថា អ្នកខ្លះ លែងមកធ្វើការហើយ!»

គេខំធ្វើសំឡេងគ្រោតគ្រាត ប៉ុន្តែលីនវិញប្រើសំឡេងស្រទន់៖

«អត់ទេ! ខ្ញុំត្រូវការការងារ!»

ប្រុសដកកែវចេញហើយ​ញញឹមមួយចំហៀងមាត់។​ ភ្នែកស្រឹម​របស់គេ វាត់ខ្វាច់​សម្លឹងនាងយ៉ាងលឿន។ នាង​មានទឹកមុខ​ស្មើៗសម្លឹងគេ។ លីនមិនភ័យ​ តែនាងមានគំនួច។

ប្រុសដៀងភ្នែកទៅមើលថាសអាហារដែលមានរៀបចំឡើង។ វាពិតជាស្រស់ស្អាតនិងធ្វើឱ្យអារម្មណ៍របស់គេស្ងប់។

ស្មារបស់នាងធ្លាក់ លែងមើលគេ ទោះណាជាគេងាកមកសម្លឹងនាងវិញក្តី។

«មានថ្នាំពុលអត់នៀក?»

ប្រុសនិយាយឌឺ ហើយ​ទាញយកកែវក្រូច។

ស្រីលេខាគេចភ្នែកចេញ ព្រោះគូខាន់ម្តងណេះធ្វើកាយវិការ​អ្វីក៏មិនដកភ្នែកពីមុខលីន​ដាច់ខាត។ គូខាន់ ចង់មើលភ្នែករបស់លីន ចង់ឱ្យការសម្លឹងគ្នាទៅវិញទៅមករបស់ពួកយើងបង្ហាញពីជម្រៅចិត្តរៀងៗប៉ុន្តែនាងមិនព្រមសម្លឹងមកគេវិញនោះទេ។

ភ្នែកប្រុសស្អាតរំកិលមើលមកដើមទ្រូង ហើយហួសឈប់ដល់ដៃនាង​ទាំងពីរដែលកាន់គ្នា​ក្បែរ​ចង្កេះ​។ រៀម​សឹងតែកើតជំងឺចាស់ មិនអាចទប់ចិត្តខ្លួនឯងបាន ប៉ុន្តែសម្តីរបស់នាង«ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សសម្រាប់លោកលេងសើច ធ្វើជាឧបករណ៍ស៊ិចទេ!» ធ្វើឱ្យចំណងស្នេហ៍ព្រឹកព្រហាម​ទាំង​ឡាយដែល​ធ្លាប់កម្រើក​ត្រូវ​អស់អារម្មណ៍ ធ្លាក់ទឹកចិត្ត​។

«បើមិនចង់មកទេ មកធ្វើអី?»

គេនិយាយតែកំបុត ធ្វើឱ្យលីនត្រូវ​បើកភ្នែកមូលៗ សម្លឹងមុខគេសន្សឹមៗ។ មិនដែល​រំពឹងផងថា គេនឹងសួរសំណួរបែបនេះ លុះដល់មកប៉ះម្តង បេះដូងក៏ចេះលោតញាប់ និងចេះតូចចិត្តដូចគ្នា។

នាងលេខា​លេបទឹកមាត់ បញ្ចេញដុំពកក្នុងបំពង់កព្រោះអួលណែន។

«ខ្ញុំ….ខ្ញុំ….នឹកលោក!»

ស្ងាត់….គេញញឹមសម្លឹងកែវទឹកក្រូចក្នុងដៃ គេមិនមើលនាងព្រោះមានអារម្មណ៍ថាឈឺៗក្នុង​ទ្រូង​។

សម្តីនាង​ម្តងណាក៏មិនពិតដែរ ប្រសិនគិតពី​គំនិតនាងដែលចោទគេថាទុកជាឧបករណ៍ស៊ិច។

ក្រោយពេលដែលរួមភិសម័យរាប់ភ្លេចជាមួយគ្នា នាងម្នាក់នេះឱបថើបគេជានិច្ច ហើយក៏ធ្លាប់ទាំងនិយាយផងដែរ ថាគេជាកំពូលមនុស្ស ជាមនុស្សដែលគ្មានកន្លែងអាក្រក់ទេនៅលើរាងកាយ គ្មានអ្វីក៏គគ្រិចទាំងអស់ ប៉ុន្តែមិនដឹងដោយសារអ្វី ឱ្យតែនាងមិនមានការបាត់បង់សាច់ញាតិ នាងចាប់ផ្ដើមចេញចរិត​រករឿងគេ។

ដង្ហើមនាង​តឹងៗ គេនឹកអាណិតពេកក៏លូកដៃទៅកាន់ចង្កេះលីន។

រាងកាយនាងឆ្កឹង លីនមិនមានប្រតិកម្មនឹងការប៉ះពាល់គ្នាទេ បញ្ជាក់ថាសម្តីមុននេះ ខុសពីចិត្តរបស់នាង មិនត្រឹមប៉ុណ្ណឹង​នាង​ពិតជាថយក្រោយថែមទៀត លុះទើរនឹងតុបាយ។

ខាងប្រុស​អន់ចិត្តជាខ្លាំង។ កែវភ្នែករបស់គេក្រៀមស្រពោនសម្លឹងកាយវិការរបស់នាង។

យល់ចិត្តគេ លីនយល់ណាស់ថាម្នាក់នេះកំពុងត្រួត្រា នាង​ពន្យល់ខ្សាវៗ៖

«ខ្ញុំ….ខ្ញុំកាន់ទុក្ខ!….កុំ…..ប្រកាន់ខ្ញុំអីណា៎!»

គូខាន់សើចស្ងួតមិនហើយមាត់តែញាក់ខ្លួន។ លីនសម្លឹងភ្នែកគេ​ប្រទះភាពអាក់អន់ស្រពន់ចិត្ត​ជាខ្លាំងក្នុងជម្រៅភ្នែកនាយ ដៃគេទម្លាក់ចេញ​ព្រឹប​ធ្វើដូចខ្ជិលនិងនឿយណាយ។

ប្រុសវាចាមួយៗមកកាន់ភ្នែក​ស្រពោន​របស់នាង៖

«គិតអី? ស្មានថាមានកម្លាំងកំដរ? ពេញមួយយប់នេះ​សប្បាយឆ្អែតហើយ ស្មានថា​លើលោកនេះ ស្រីៗងាប់អស់ហ្មែនលីន?»

ភ្នែកនាងរលោងសម្លឹងគេ ខណៈគេញញឹម​ជូរចត់សម្លឹងលីនរួច​ថយ​ក្រោយ​យឺតៗ។ គូខាន់ ត្រូវការពេលវេលាសម្រាប់រឿងមួយនេះ គេចង់Clearឱ្យច្បាស់ពីមនោសញ្ចេតនា​ខ្លួនឯងនិងលេខាម្នាក់នេះ ហើយចង់ដឹងច្បាស់ថា នាងនិងគេអ្នកណាស្រលាញ់អ្នកណា ​អ្នកណាបោកអ្នកណា?

​     លីនដឹងពីរឿង​ខ្លួនឯងអាក្រាតទាំងស្រុងនៅក្រោមភួយសំឡីដែលត្រជាក់ប៉ុន្តែកក់ក្តៅ។ មានអារម្មណ៍ថា រីករាយដែលក្រោកមកឃើញខ្លួនឯងនៅលើគ្រែរបស់គេ។ ក្លិនគេ ទិដ្ឋភាពនិងរូបភាព​ដែល​នៅសេសសល់ពិតជាសិចស៊ីហើយធ្វើឱ្យមានអារម្មណ៍សឹងថាមិនអាចគ្រប់គ្រងនូវសន្ទុះបេះដូងដែល​ទាមទារនោះបាន។

លីនដកដង្ហើមធំ លើកដៃទាំងពីរឱបភួយជាប់ទ្រូង ក៏មិនយល់ថាមូលហេតុអ្វីទេ នៅនឹកគេជាខ្លាំង ទោះទើបនឹងមាន​គេទៅក្បែរ។

លីនតែង​ចង់ឃើញខ្លួនឯងក្រោកមកវិញនៅទីនេះជាមួយគេរាល់ដងបែបនេះ នឹកដល់សម្តី កាយវិការ​ទាំងឡាយរបស់គេ ប៉ុន្តែស៊ិចរបស់គេ អាក្រក់ឡើងៗ គគ្រឹកគគ្រេងហើយត្រួតត្រាជាខ្លាំង ចុះប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាមិនមានអារម្មណ៍ថាស្អប់ខ្ពើមគេ?

លេខាស្រីច្រត់ដៃឡើងបន្តិច​។ លីនប្រើកែងដៃទប់ខ្លួនឯងក្រឡេកមើលជុំវិញបន្ទប់ រួចដកដង្ហើមវែងៗ​ធូរទ្រូង។

​គ្រាន់​បើ​ដែលមិនមានគេនៅកន្លែងនេះ។ ​ឆ្ងល់នឹងឆ្លើយចិត្តខ្លួនឯងណាស់ ពេលខ្លះចង់ជួបគេ ពេលខ្លះចង់ឱ្យគេទៅណាឱ្យបាត់ទៅ ចងមាន​គម្លាតនិងពេលវេលា​ស្ងាត់សម្រាប់ខ្លួនឯងខ្លះ។

មិនយូរប៉ុន្មាន កក់ក្តៅប៉ុនណា​ក៏មានអារម្មណ៍ថា មានការងារត្រូវធ្វើត្រូវក្រោកចេញពីសុបិនស្នេហ៍មួយនេះដាច់ខាត។

សុបិនស្នេហ៍ដែលថ្ងៃណាមួយនឹងត្រូវចប់….ហ៊ឹម គិតហើយ​តឹងចិត្ត​! ពីព្រោះលីនមិនជឿថាស្នេហានេះនឹងអាចមានជីវិត​យូរអង្វែងជារៀងរហូតបាននោះឡើយ។

វាគ្រាន់តែជាតម្រូវការនៃរាងកាយរបស់គេ។

គូខាន់ត្រូវការមនុស្សស្រីរងគ្រោះដូចលីន ដែលស្របតាមគេ នៅក្បែរគេ ព្រមទទួលយកជំងឺនិងកាយវិការ​កាចសាហាវរបស់គេ ហើយតើគេមានអារម្មណ៍ងប់ងុលជាមួយនឹងនាងដល់ថ្ងៃណា?

មិនយូរទេ គេនឹងជួបអ្នកផ្សេងទៀតហើយនាងនឹងក្លាយទៅជាសូរកានឬអេលី​ ឬមនុស្ស​អតីតដែលគ្មាន​តម្លៃ​ដូចជាលេខាមុនៗរបស់គេ។

ជាមួយនឹងភាពទុក្ខព្រួយ នាងស្ទុះក្រោកចាកចោលគ្រែស្នេហា។

រាងកាយនៅផ្នែកខាងក្រោមពិតជានៅឈឺ។ ជើងទាំងគូហាក់រមួលក្រពើ សល់ស្លាកស្នាម​ពីការក្ដាប់កជើងយ៉ាងណែនរបស់ពីយប់ម្សិលមិញ។

«រស់នៅជាមួយគេគ្រោះថ្នាក់ពេកណាស់លីនកុលាប» ស្រីលេខាគិតទាំងដៃញីភ្នែកសម្លឹងខ្លួនឯងក្នុងកញ្ចក់រកមើលក្រែងឃើញរបួសណាមួយពីការគ្រញិចរបស់គេរួចទើបចូលមកត្រាំក្នុងអាងទឹក។

មនុស្សស្រីគ្រប់គ្នាអាចបាត់បង់ខ្លួនឯងយ៉ាងងាយនៅក្នុងអំណាចរបស់គូខាន់  តែលីនយល់ថា  មិនអាចបណ្ដោយខ្លួនឯងបែបនេះទៀតបានទេ។

ប្អូនស្រីពៅដែលធ្លាក់ស្លាប់ពីលើផ្ទះដោយគ្មានមូលហេតុនៅតែជាប្រស្នា​អាថ៌កំបាំង។ សម្ដីសូរ​​កាន​​ហើយនឹងការស្លាប់ទាន់ហន់របស់អតីតលេខា នាង​នៅនឹកឃើញ​ទោះខំធ្មេច​ក្នុងទឹកក្តៅយ៉ាងណា។

ទឹកមុខរបស់គូខាន់ ហេតុអ្វីគេមានសម្ពាធយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលនាងសួរនាំគេអំពីមរណភាពសូរកាន? ហេតុអីនិយាយគ្នាមិនបាន? ហេតុអីឱ្យតែនាងនិយាយអំពីរឿងណាមួយដែលធ្វើឱ្យគេមិនសប្បាយចិត្ត គេក៏ការផ្ទុះកំហឹង ឡើងហើយមាន​លេសមក​បង្កើតឆាកការរួមភេទដ៏អាក្រក់?

គ្រប់កាយវិការ​ស្នេហា​របស់គេប្លែកជានិច្ចនិង​ចាប់ផ្ដើមឡើង ដោយនាងមិនអាចស្មានចិត្ត​គេបាន​។  គេមើលទៅស្រលាញ់នាងពេលខ្លះ ប៉ុន្តែពេលវេលាភាគច្រើនគឺគេទាមទារប្រើអំណាចលើនាង​។

ហេតុអ្វី?

នៅពេលដែលមានសម្បជញ្ញៈមកគិត លីនមិនចង់បន្តទេ ប៉ុន្តែបែរជាខ្លាចនិងចុះចាញ់នៅរាល់​ពេល​ដែលគេប៉ះពាល់នាង។ ការបាត់បង់ខ្លួនឯងនៅក្នុងដៃរបស់គេ មិនមែនជារឿងល្អឡើយសម្រាប់សតិបញ្ញារបស់លីន។ គេគឺជាមនុស្សដែលមានគ្រោះថ្នាក់ម្នាក់ បើផ្អែកទៅលើចំណងទាក់ទងរបស់គេជាមួយលេខា​មុន​ៗ​។ ក្រោយមកនេះ​ពួកអតីតលេខាទាំងនោះតែងតែមានបញ្ហា។

លីន​បិទ​ភ្នែក​។

ការភ័យខ្លាចតែងតែមាននៅពេលដែលគ្មានគេនៅទីនេះ។

ជាមួយនឹង​សេចក្តីសង្ស័យ កាន់តែចាប់ផ្ដើមសន្ធប់ចិត្ត​ឡើងៗ លីនបានលិចសន្សឹមៗ​ទៅក្នុងបាតអាង ព្រោះចង់ផ្តល់ឱ្យខ្លួនឯងនូវការសម្រាកមួយ ឆ្ងាយបន្តិចពីការតឹងចិត្ត​ថប់បារម្ភ។

នាង​បិទភ្នែកដកដង្ហើមវែងៗហើយ ក៏នៅភ្លេចគេមិនបាន​។ ចិត្ត​នេះនឹកឃើញជានិច្ច ដល់ពេលដែលនាងខឹងប៉ាគេនិងបងស្រីគេ ក៏បីនាងមករំងាប់អារម្មណ៍នៅក្នុងអាងទឹកបែបនេះ។

មិនថាលីនព្យាយាមចៀសវាងយ៉ាងណា រាល់ពេលដែលកើតទុក្ខព្រួយ នឹកដល់គូខាន់ម្នាក់នេះជានិច្ច មិនអាចបដិសេធបានទេថា ឥឡូវនេះប្រុសកំណាច គឺជាស្រមោលមួយសំខាន់ទាំងល្អនិងអាក្រក់នៅក្នុងជីវិតរបស់នាង ហើយលីនមិនអាចបញ្ឈប់ការគិតពីគេបាននោះទេ។

«ហាសិកា  ហេតុអីបងចេះតែមានអារម្មណ៍ថា មរណភាពរបស់ឯងពាក់ព័ន្ធជាមួយគេ? បងជឿសូរ​កាន​ពេកដឹង? ប៉ាម៉ាក់ បើសិនជាខ្ញុំនៅតែបន្តលេងសើចរឿងស្នេហាលើគ្រែជាមួយគេ ខ្ញុំក៏រឹតតែបាត់បង់ខ្លួនឯងថែមបន្តិចម្តងៗ រហូតដល់មិនមានអ្វីនៅសល់ ហើយចុងបញ្ចប់ការពិតអំពីហាសិកា នឹងត្រូវគេដដែលគ្របសង្កត់ចោលទាំងអស់ នៅសល់តែជីវិតលេខាមិនដឹងអីមួយ ព្រមឱ្យគេធ្វើគ្រប់យ៉ាងមែនទេ? អត់ទេ! ខ្ញុំត្រូវស្វែងរកការពិត»

លីនបើកភ្នែកហើយតាំងចិត្តក្រោកឡើងទាំងអារម្មណ៍ធូរស្រាលពាសពេញសរពាង្គកាយ។ សរសៃឈាមទាំងអស់ រត់រមិញគ្រាន់បើជាងកាលពីនៅខាងក្រៅ ទោះបីចំណុចខ្លះនៅឈឺចាប់ នៅក្រោមទណ្ឌកម្មស្នេហាផ្អែមល្ហែមដ៏ជូរចត់របស់គេ។

ទាញអាវយឺតពណ៌ខ្មៅ របស់គេមកពាក់ ហើយនិងខោកីឡារបស់គេផងដែរ ក្រឡេកមើលជុំវិញបន្ទប់មានអារម្មណ៍ថាមានភាពសោកសៅ នៅសុខៗស្រាប់តែនឹកឃើញដល់ការផ្ទុះកំហឹងរបស់គេពេលដែលនាងសួរនាំអំពីសូរកាន។

ឱ្យតែនិយាយហេតុផល គេចាប់ផ្ដើមយកស៊ិចមកដាក់ពីមុខ។

លីនរលីងរលោង តែនាងជូតទឹកភ្នែក។  ទោះបីជាមានពន្លឺដ៏តូច នៅក្នុងភាពងងឹតប៉ុន្តែនាងត្រូវតែស្វែងរកការពិតតាមរយៈកូនពន្លឺនោះ ក្នុងនាមជាបងស្រីដែលមិនមានជម្រើសអ្វីផ្សេងទៀតទេ។

នាងស្គាល់គូខាន់ម្នាក់នេះដោយសារហាសិកា ចំណងនេះ តើអាចនឹងបញ្ចប់ទៅដោយសារតែមរណភាពរបស់ហាសិកា​ដែរឬទេ?

គេជាប្រុសស្នេហ៍ដែលនាង​មានក្នុងចិត្ត​ទាំងទើសទ័ល ​ទាំងច្របូកច្របល់ និងទាមទារ តែ​លីន​កុលាប​នាងត្រូវការចង់ដឹងការពិតគ្រប់យ៉ាងអំពីគេដែរ។

ស្រីលេខាដើរយឺតៗនៅពេលដែលឮសំឡេងមនុស្សប្រុសជជែកគ្នានៅក្បែរៗនេះ។

ឃើញហើយ ពួកគេនៅបន្តប្រជុំ។

«ឯងត្រូវឱ្យពួកនោះស៊ើបសួរអ្នកជិតខាង ឆែកគ្រប់សព្វក្នុងនិងជុំវិញផ្ទះហាសិកាទាំងអស់! ឆែកឆេររកមើលមិនឱ្យរំលង ស្អីក៏ដោយឱ្យតែមានបញ្ហា ប្រមូលមកឱ្យអស់!»​

លីនលើកដៃខ្ទប់មាត់ហើយថយក្រោយមួយជំហានម្តង។

សំឡេងរបស់មនុស្សដែលនាងស្រលាញ់ហៅឈ្មោះប្អូននាង«ផ្ទះហាសិកា» ហើយដូចជាពួកគេធ្លាប់ស្គាល់គ្នាពីមុនមកមែនទេ?

រាល់ទិវាឬរាត្រីណា​ដែលលីនកុលាបម្នាក់នេះលង់នៅក្នុងកាមតណ្ហាជាមួយគេមិនដែលគិតទេថា​ តើគេកំពុងរក្សាសម្តីមិនបៀតបៀនហាសិកា​ដូចកាលពីដំបូងដែរអត់?

ឥឡូវប្អូននាងស្លាប់មិនបន្សល់ហេតុផល គេស្ងាត់ៗដាក់បញ្ជាដាក់ឱ្យស៊ើបនូវអ្វីៗនៅលើផ្ទះរបស់នាងហេតុអីគេចាំបាច់ខ្លាច? គេយល់ថា ហាសិកាបន្សល់នូវភស្តុតាងអ្វីមួយដែលបង្ហាញពីទំនាក់ទំនងរបស់គេ ជាមួយប្អូនលីន?

តើគេពិតជាបានទាក់ទងប្អូនពៅនិងបងស្រីរបស់នាងក្នុងពេលតែមួយឬក៏យ៉ាងម៉េច?

លីនយំមិនចេញទេ។ នាង​បកក្រោយខ្លាចគេឃើញ ហើយមកឈរពួនសោកា​សម្លឹងមើលមកខ្លួនឯងនៅក្នុងកញ្ចក់សំឡេង។

ទូរសព្ទរោទ៍។

លេខា​ចេញទៅមើល។

គឺលេខរបស់ម្តាយគេ នាងមិនចង់លើកទេប៉ុន្តែនេះចាំបាច់ត្រូវលើក។

«ជម្រាបសួរលោកជំទាវ?»

«បុណ្យប្អូនចប់ហើយមែនទេ?»

«ចាស៎ លោកជំទាវ!»

«អូខេ​ចូលរួមរំលែកទុក្ខផង!​ចុះ….ខាន់!»

«គាត់….គាត់ជាប់ប្រជុំ!»

«ខ្ញុំមិនចង់ជួបគេទេ​គ្រាន់តែចង់ដឹងថា​​កន្លងមកនេះគេញ៉ាំថ្នាំដែរ?»

«ខ្ញុំគិតថាគេញ៉ាំ!»

«អ៊ីចឹងមានន័យថានាងមិនបានមើលឃើញ?!»

«ចាស៎​…លោកជំទាវក៏ជ្រាបដែរ! ខ្ញុំមានបញ្ហានៅក្នុងគ្រួសារ!»

«អូខេ! បើគេរវល់នៅនោះ អាចលបចេញមកជួបខ្ញុំនៅការិយាល័យ!»

«ចាស៎គឺខាន់នៅទីនេះនៅឡើយ!»

«ខ្ញុំដឹងហើយ គេក្នុងបន្ទប់ប្រជុំ!»

លីនកុលាប​ដឹងថា ម្តាយរបស់គេមានអ្នករាយការណ៍ជារនុកតាមមកស្អិតពិតមែន។​ ប្រហែលជាតៃកុងឡាននៅខាងក្រៅ។

លីនដើរទាំងដៃនៅកាន់ទូរសព្ទស្តាប់។ អើតតាមបង្អួច វែកវាំងនន ពិតជាឃើញសូហ្វ័រដែលជារនុករបស់ម្តាយគេនៅក្នុងឡានបើកកញ្ចក់ពិតមែន។

តើពូនោះនាំគ្រប់រឿងទៅជម្រាបម្តាយរបស់គេ សូម្បីតែពេលនេះគេកំពុងប្រជុំ?

«ចាស៎ ខ្ញុំរៀបចំចេញទៅហើយ ជម្រាបលា!»

លេខាបិទទូរសព្ទ ហើយស្វែងរកខោអាវផ្លាស់។

ចេញមកក្រៅ​ សូហ្វ័រមកបើកទ្វារទទួល។ តាមផ្លូវ នាងមិនមាត់អ្វីទាំងអស់តែចិត្ត​នេះ​សែន​រលាម​រត់ច្រវាត់នឹកឃើញដល់រឿងជាច្រើន។

សួរថា តើនាងចង់ឱ្យគេជាដែរឬទេ? ពិតជាចង់ណាស់! សួរថាតើនាងចង់ឱ្យគេកុំពាក់ព័ន្ធជាមួយហាសិកាដែរឬទេ? ពិតជាចង់ជាខ្លាំង! ​ប៉ុន្តែគ្មានសង្ឃឹមនោះទេ គូខាន់មានអាថ៌កំបាំងជាច្រើន។

ឥរិយាបថគេ និងចរិត​មិនមាន​មនោសញ្ចេតនា​របស់គេជាមួយពួកលេខាមុនៗ។

នាងឈានមកដល់ការិយាល័យ តែសូហ្វ័រមិនឈប់ឡានទេ គាត់ប្រាប់មកលីន៖

«ក្មួយលេខាសូមចូលតាមទ្វារក្រោយទៅ! ពួកបាតុករច្រើនណាស់!»

លីនងើបមុខមើលទៅក្រុមបាតុករ។

«រឿងអីទៅពូ​ម៉េចក៏មាន​ពួកអ្នកភូមិមករករឿង?!»

«ពីរឿងដីធ្លីក្រុមហ៊ុនអភិវឌ្ឍន៍!»

គាត់បើកឡានថយយឺតៗគេចចេញទៅខាងក្រោយ ប៉ុន្តែនាងឆ្លៀតមើលផ្លាកទាំងឡាយដែលពួកគេលើក។ «សងដីសហគមន៍វិញ​ កុំធ្វើបាបអ្នកភូមិកុំប្លន់យកដីកសិកម្ម​យកទៅព័ទ្ធរបង​ យើងត្រូវការ​ដាំកសិផល! កុំឈូសឆាយផ្ទះសម្បែងកុំលុបភូមិលក់ឱ្យបរទេស!»

មានអារម្មណ៍មិនសូវល្អនោះទេ ព្រោះក្នុងចំណោមនោះឃើញមនុស្សប្រុសចំណាស់ម្នាក់ស្រែកយំឱបភរិយា។  រឿងទំនាស់ដីធ្លីរវាងអ្នកភូមិជាមួយអ្នកវិនិយោគ លីនធ្លាប់ដឹងឮមកច្រើនជាហូរហែ តែឆ្ងល់ណាស់ ហេតុអីបានជាលើកនេះជាគូខាន់?

គេមាន​លុយប៉ុនអាណាចក្រមួយហើយ​ គេមិនមាន​របរអីផ្សេងក្រៅពី​រឹបអូសដីកសិកម្មទេ?

ឡានឈប់នៅចំណតជាន់ទីបី។

ទីនេះ​លីនមិនដែលឆ្លងកាត់ទេ វាពេញដោយ​ឡានទំនើបនិងហាងមួយចំនួនឯកជនល្អ។

«ក្មួយលេខាឡើងជណ្តើរតាមជាន់នេះទៅ​អាចចៀសអ្នកកាសែតនិងបាតុករបាន!»

«ចាស៎!»

«ស្ងាត់ខ្លាំងណាស់ លេខាចាំបន្តិចខ្ញុំជូននាងទៅ!»

«អត់អីទេពូ​នៅទីនេះចុះ ខ្ញុំដើរដោយខ្លួនឯងបាន!»

«បាទ!»

លីន​ដើរ​កាត់តាមហាងកាហ្វេទំនើបមួយទាំងអារម្មណ៍មិនស្រស់ស្រាយ ស្រាប់តែបុរសម្នាក់រូបរាងសង្ហាបង្ហាញខ្លួនជាមួយស្នាមញញឹម។

«សួស្ដីបាទ!»

លីនធ្វើភ្នែកឡិងឡង់។​ នាងញញឹមស្ទើរមិនចង់ចេញ។ មិនដឹងថាធ្លាប់ស្គាល់គេនៅកន្លែងណានោះទេ

«ខ្ញុំឈ្មោះJack ជាអ្នករកស៊ីជាមួយគូខាន់!​ រីករាយដែលបានស្គាល់លេខា លីនកុលាប!»

គេរំឭកដល់ឈ្មោះប្រុសស្នេហ៍ហើយ ណាមួយសង្កេត​ឃើញរូបរាងនិងរបៀបស្លៀកពាក់របស់បុរសនេះក៏នឹកឃើញភ្លាមថា លំដាប់ពួកគេ សមតែ​ជាមិត្តភក្ដិនឹងគ្នា។

លីនកុលាបឱនលំទោនជម្រាបវិញ៖

«ចៅហ្វាយមិនទាន់មកធ្វើការទេ!»

«បាទ….តែ​ខ្ញុំអត់ចង់ជួបគេទេ!»

ដល់ពេលលីនកើតសង្ស័យ៖

«អ៊ីចឹងលោកចង់ណាត់ជួបគាត់ទុកមុនឬក៏យ៉ាងម៉េច?»

«អត់ទេ បើមែនខ្ញុំមាន​លេខគូខាន់ទេតើ!»

«អ៊ីចឹង?»

«ខ្ញុំឆែកមើល បើសិនជាលេខាមានពេលយើងអាចនិយាយគ្នាបានទេ?»

គេចង្អុលទៅក្នុងហាងកាហ្វេដែលមិនមានមនុស្សច្រើន។ លេខាងាកសម្លឹងមើលទៅហាងកាហ្វេលំដាប់ខ្ពស់ អគារនេះមានក្រុមហ៊ុនច្រើនបណ្ដាក់គ្នា ហើយក៏មានហាងកាហ្វេច្រើនដែរ តែទីនេះនាងមិនដែលចូលទេ ពីព្រោះវាមើលទៅថ្លៃខ្លាំងណាស់សម្រាប់តែពពួកCEOតែប៉ុណ្ណោះ។

«តូចហើយស្ងាត់ល្អ!» Jack តឿនព្រោះឃើញ​លីនរារែក។

នាង​គ្រវីក្បាលបដិសេធភ្លាម៖

«ខ្ញុំមានថ្នាក់លើកំពុងរង់ចាំនៅខាងលើ!»

«អ៊ីចឹងពេលចប់ការងារហើយ ខ្ញុំអាចរង់ចាំអ្នកនាងនៅទីនេះ!»

លីនគេចភ្នែក។ នាងដឹងថាជននេះមានគំនួចតែមិនដឹងថាជារឿងអ្វី តែគ្មានហេតុផល​ឯណាលីន​មាន​កម្លាំងជួបអ្នកណាទេ មនុស្ស​ច​ម្លែកដូចគេនេះ។

«ខ្ញុំមិនទាន់សន្យាបានទេ ពីព្រោះខ្ញុំមិនដឹងថាមានការងារអ្វីទៀតរង់ចាំខ្ញុំ!»

នាងរកច្រករត់ Jackដែលព្យាយាម​រកឱកាស​លំបាកជួបនាង មិនចង់បាត់ពេលវេលា​ទៅទេ​ម្ល៉ោះហើយគេក៏និយាយតែម្តងចំចំណុចសំខាន់៖

«ជារឿងសំខាន់លីនកុលាប! ទាក់ទងជាមួយគូខាន់និងហាសិកា!»

លីនព្រិចភ្នែកងើបមុខសម្លឹងគេក្រឡើងៗ។ សភាពថប់បារម្ភនិងសេចក្ដីសង្ស័យក្នុងភ្នែកទាំងសងខាងរបស់លីន កំពុងធ្វើឱ្យJackបានចិត្តថា លេខាពិតជាចូលស៊ង។

«នាង​គួរដឹងការពិតដែរលេខា!»

គេពោលបន្ថែម​មកកាន់កែវភ្នែក​វិលចុះឡើងរបស់លីន។

វគ្គ

ល្បិចថ្មី

«គ្នាយើងបានតាមដានគ្រប់ទូរសព្ទ គ្រប់សារ គ្រប់សំឡេង គ្រប់អ្វីៗទាំងអស់ របស់គូខាន់ប៉ុន្តែរកមិនឃើញ​អ្វីចម្លែកបង្ហាញថា មានទាក់ទងជាមួយការស្លាប់របស់ក្មេងជំទង់នោះទេ!»

«កូនចៅរបស់ឯងអន់ខ្លាំងណាស់Jack» ចាស្មីនជាម្តាយចុងរបស់គូខាន់ដែលឮសេចក្តីរាយការណ៍របស់Jackហើយក៏និយាយបន្ទោស។  ខណៈពេលនេះដែរ Jackចេះគ្រវីក្បាលបដិសេធ៖

«មិនមែនទេ គ្រាន់តែគូខាន់មានល្បិចខ្ពស់ជាងបន្តិចតែប៉ុណ្ណោះ មុនក្រោយខ្ញុំនឹងរកកន្ទុយកូនចុងរបស់មីងឃើញ!»

«កន្ទុយអ្នកណា?» សំលេង​ច្រែតរបស់អេលីដែលទ្វារបន្ទប់ប្រណីតចូលមកទាំងកំរោលមុខក្រហម។

ដំបូងស្មាន​ថា Jack នៅតែឯង ចង់បញ្ចេញកំហឹង​លើប្រុសស្នេហ៍ តែពេលចូលមកដល់ក្នុងទាំងឡូឡា ដោយទឹកមុខក្រហមក៏សម្រួលមកជាយឺតៗវិញព្រោះ ឃើញវត្តមានរបស់ចាស្មីននៅទីនេះ។

អេលីថយមកអង្គុយ​លើសាឡុងម្ខាង ខណៈចាស្មីនបន្ទោសតិចៗ៖

«ឡូឡាដូចជាភ្នំភ្លើងផ្ទុះអ៊ីចឹង!»

«ផ្ទុះមែនចាស៎» នាង​តបធ្វើវាហី រួចហើយមិនអស់ចិត្ត​នាងនិយាយងាកមកJack

«អាចនៅសល់កម្ដៅរលាក​ដល់អ្នកខ្លះ!»

អេលីសម្លក់Jack ដោយមិនខ្ចីមើលមុខឬខ្លាចចិត្តចាស្មីន បញ្ជាក់ថាទោះជាពីមុនមកអេលីជាមនុស្ស​ចាស្មីនលើកបន្តុប ឱ្យមកនៅក្បែរគូខាន់ ធ្លាប់ទទួលបាន​ការស្តាប់បង្គាប់និងគោរពអំពីអេលីជាខ្លាំងប៉ុន្តែក្រោយៗមកនេះ អេលីបានក្លាយជាសំណព្វចិត្តរបស់Jack ហើយក៏ដឹងរឿងរបស់ចាស្មីនច្រើនក្នុងដៃផង ដូច្នេះអតីតកាលដែលអេលីជាកូនអុកមួយរបស់ចាស្មីនត្រូវបានបញ្ចប់។

ដឹងថាអេលីមិនសូវបង្ហាញអាការៈទទួលខុសត្រូវនឹងភារៈកិច្ចចាស់ដែលចាស្មីនដាក់ឱ្យកាលពីដំបូងទេចាស្មីនក៏លែងហ៊ាននិយាយថាឱ្យអតីតលេខាម្នាក់នេះ។

«ម្សិលមិញជួបនាងលេខាលីនកុលាបនៅហាង​កន្លែងហ្នឹងធ្វើអី?»

ដឹងថា Jackកំពុង​ធ្វើឱ្យអេលីឆេះដុំ ចាស្មីនក៏នៅស្ងៀមព្រោះចង់ដឹងដែរថា ម្តេចJackជួបលីនកុលាបហើយមិននិយាយប្រាប់ខ្លួនមុននេះ?

ចំណែកJackវិញ ធ្វើមុខស្មើរង់ចាំស្ដាប់អេលីឡូឡា៖

«ខ្ញុំឃើញច្បាស់ណាស់ រូបថតបង្ហាញថា លោកជួបជាមួយនាងលីនកុលាបនៅ Sun Cafe ប្រាប់ភ្លាម​បើមិនចង់រឿងJack!»

ចាស្មីនលើកដៃអង្អែលច្រមុះ​នឹកហួសចិត្តនិងអាកប្បកិរិយារបស់អេលីដែលប្រែពីសុភាពរាបសាជាស្រីលេខាល្អម្នាក់ប៉ិនផ្គាប់គូខាន់ ធ្លាប់មានការអត់ធ្មត់ខ្ពស់អាចបម្រើប្រុសអ្នកមានឱ្យគាត់ ពេលនេះបែរជាហួងហែងលើJackទុកដូចគេនេះជាប្តីនាង?

អេលីរយៈពេលខ្លីសោះក៏ក្លាយទៅជាភ្លេចគូខាន់បាន ​ហើយ​ក្រហល់ក្រហាយប្រចណ្ឌហួងហែងលើJackព្រោះស្រលាញ់មែន ឬមួយក៏ព្រោះស្អប់លីនកុលាបដែលចូលទៅនៅក្បែរគូខាន់បានសម្រេច​។ មួយណាក្នុងចំណោម​ហេតុផលពីរនេះឱ្យពិតប្រាកដទៅ?

មើលមិនដឹងទេ គ្រាន់តែដឹងថា អេលីកំពុងតែបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងហើយ។

«និយាយគ្នាតាមសម្រួលទៅមីងចេញទៅហើយ!» ចាស្មីននិយាយប្រុងក្រោកបង្ហាញ​ថា មិនសប្បាយចិត្តនិងស្អប់ខ្ពើមអាកប្បកិរិយាទាបៗរបស់អេលី ប៉ុន្តែJackប្រញាប់ឃាត់គាត់៖

«កុំទាន់ទៅណាមីង! មិនបាច់ទៅណាទាំងអស់!»

អេលីកំពុងតែឱបដៃដូចជាសត្វជាប់ទ្រុងនៅក្នុងកំហឹងស្នេហ៍ដែលបង្ហាញចេញយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត ពេលឃើញ​Jackទាញមីងចាស្មីនេះឱ្យថយមកអង្គុយវិញ នាង​រឹតខឹង បញ្ចេញ​អាការៈកំហឹង​។

«ត្រជាក់ចិត្តអេលី! លីនកុលាបអាចប្រើការបាន!»

«មិនជឿទេ! បងក្បត់ខ្ញុំទាក់ទងវា!»

Jack បិទភ្នែក។ ចាស្មីន​បញ្ឈឺភ្លាម៖

«បើសិនជាJackអាចទាក់ទងលេខាម្នាក់នោះបានមែន​ ក៏ល្អហើយ!»

អេលីខឹងណាស់ក៏ថាវិញ៖

«លោកជំទាវកុំឱ្យតម្លៃនាងនោះពេក!»

ចាស្មីនគ្រវីក្បាល៖

«ឯងដឹងខ្លួនឯងហើយអេលី! បើក្មេងស្រីនោះមិនមាន​តម្លៃ អាចធ្វើឱ្យឯងបញ្ចេញ​ចរិតដើមមកបែបនេះដែរ?»

«លោកជំទាវមិនមែនជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំទៀតទេ កុំនិយាយពាក្យសម្តីដែលមិនយល់ចិត្តខ្ញុំឱ្យសោះ! ខ្ញុំស្រលាញ់Jack គឺជាការពិតហើយខ្ញុំមិនចង់ទាក់ទងស្អីនឹងមនុស្ស​ក្រុមហ៊ុនSlavaniទេ»

ចាស្មីនញាក់ស្មា ៖

«ពាក្យនេះពីរោះណាស់ដូចក្នុងល្ខោនទូរទស្សន៍!»

អាការៈរបស់គាត់គឺមិនជឿលើស្នេហារបស់អេលីនោះទេ។ មើលពីលើដល់ក្រោម អេលីជានិស្សិតស្រីដែលកែសម្រស់គ្រប់យ៉ាងទាំងអស់ ហើយបើថាអេលីស្រឡាញ់Jackវិញ គ្មានអ្វីជាក្រៅពីចង់បញ្ឈឺ​ឬបំភ្លេច​គូខាន់ឡើយ។

ចាស្មីនដុកដាន់បន្ថែម៖

«អឺ ហើយបើមែនថាJackរបស់ខ្ញុំនេះទាក់ទងលីនកុលាប ម្តេចមិនស្រូតទៅ ប្រាប់គូខាន់ទៅអតីតលេខា នឹងអាលគេខឹងលីនកុលាប​ហើយខ្លួន​យកបេះដូងបាន​បេះដូងកូនកាត់រុស្ស៊ីមកវិញម្តងទៀត?»

ពាក្យលេបខាយរបស់ចាស្មីនចាក់ចំចិត្ត​អាលីណាស់។ អតីតលេខាទម្លាក់ដៃទាំងពីរចុះ​បណ្តាលឱ្យអ្នកស្រីចាស្មីន ចាប់បាន​ហើយ។

គាត់មើល​ប៉ុណ្ណឹងក៏ដឹងដែរថា អេលីនៅរារែកនៅស្រលាញ់គូខាន់ ដូច្នេះមានន័យថា ដែលដំបូងឡើយដែលនាងឡើងមករករឿងJackទាំងទទឹងទិសមិនមែនប្រកាន់ប្រចណ្ឌច្រើនJackមួយលីនកុលាបទេ ប៉ុន្តែច្រណែនរឿងគូខាន់ស្រឡាញ់លីនខ្លាំង​ថ្នាក់ប្រុងរៀបការជាមួយគ្នា។

ស្រាប់តែទូរសព្ទរោទិ៍សារ។ ចាស្មីនមានរនុកដៃជើងច្រើនណាស់។​ បើគាត់មិនខ្លាំង មិនមែន​បានប៉ា​គូខាន់ទេ។

គាត់សម្លឹងសារដោយបើកភ្នែកធំៗ ហើយងើបមុខមកមើលJack។

Jack ទម្លាក់ភ្នែកប្រើគ្រាប់ភ្នែកយ៉ាងជ្រៅត្រួតពិនិត្យអាកប្បកិរិយារបស់ចាស្មីន។

«បងប្រុសរបស់លីនស្រាប់តែស្លាប់ទាន់ហន់ក្នុងពេទ្យនៅស្រុកថៃ!»

Jackចងចិញ្ចើមពេលទទួលបានព័ត៌មាននេះ។

«ស្លាប់នៅបរទេសហើយ?» Jackបន្ទោរ។

អេលី​តាមសម្លឹងពួកគេ។

ចាស្មីនសម្បូរល្បិចណាស់ គាត់អាចគិតឃើញភ្លាមៗហើយបញ្ជាលើJack៖

«ស្រីល្ងង់នោះនៅភ្នំពេញនៅឡើយទេ! យើងឆាប់ធ្វើអ្វីម្យ៉ាងទៅ!»

អេលីអង្គុយមកក្បែរJackនិងតោងដៃគេ។

អ្នកស្រីចាស្មីនសម្លឹងពួកគេទាំងពីរហើយនិយាយខ្សឹបៗឡើង៖

«ខ្ញុំដឹងត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េចហើយJack!»

គាត់និយាយហើយចាប់ផ្តើមបើកទូរសព្ទបង្ហាញរូបបងថ្លៃរបស់លីនកុលាប។

«បងថ្លៃក្មេងនោះ! ម្នាក់នេះល្មោភលុយបន្តិច! ឱ្យលុយទៅលើសបន្តិចគឺបានហើយ! ឥឡូវប្តីស្លាប់ បើលុយមិនយកគេយកអី?»

Jackងក់ក្បាលយល់ស្របខណៈ អេលីធ្វើភ្នែកភ្លឺថ្លាដឹងពីដែលល្បិចដែលពីរនាក់នេះកំពុងដើរ។

Jackនិយាយមកកាន់ស្រីស្នេហ៍ដោយគោះដៃនាង​៖

«អូនសម្លាញ់ត្រូវឡើងទៅស្រុកថៃឥឡូវនេះ ឱ្យលុយអ្នកស្រីអមរាម្នាក់នេះមួយចំនួនធំរហូតដល់គេព្រម​និយាយប្រាប់លីនកុលាប​ថា មុនស្លាប់ប្តីគាត់ប្រាប់ពីទំនាក់ទំនងគូខាន់និងហាសិកា!»

គេដឹកនាងមកវីឡា។ ទីនេះបានរំឭកពីថ្ងៃទីមួយ ដែលគូខាន់បានថ្នាក់ថ្នមនាង​ដូចកែវ ហើយ​គេក៏ក្លាយជាផ្នែកសម្ងាត់មួយនៃតម្រូវការក្នុងជីវិតលីន។

ប៉ុន្តែ….ឈានមកដល់ នាង​អនុញ្ញាតឱ្យការចងចាំនៅទីនេះបានប៉ុន្មាន​វិនាទីក៏រុញវាចេញពីការគិត ព្រោះ«ខ្ញុំមានការងារត្រូវធ្វើ! ការងារ​ច្រើនអំពីមរណភាពប្អូនខ្ញុំ!»។ លីនកុលាបគំរាមខ្លួនឯងបែបនេះ។

Dark មិននៅទេ តែលីនឃើញអុកនិងទ្រី ម្នាក់ដែលស្អប់នាង​និងធ្លាប់ត្រូវគូខាន់ច្របាច់កស្ទើរស្លាប់​។ ពួកគេចូលបន្ទប់មួយនៅក្រោយបន្ទប់គេង ទីនោះធ្លាប់ឃើញមាន​តុវែងនិងកៅអី៨ មានម៉ាស៊ីនស្លាយ និងក្តារខៀន ប្រហែលជាពួកគេប្រជុំ។

គូខាន់ប្រជុំរវល់ជានិច្ចប៉ុន្មាន​ថ្ងៃនេះ លីនមិនដឹងរឿងអ្វីទេ​ តែប៉ុណ្ណេះលីន ក៏ធូរដង្ហើមព្រោះមាន​ពេលនឹងគិតរឿងគ្រួសារបានស្ងប់ជាជាងមានគេមកក្បែរៗ។

នៅក្នុងបន្ទប់គេង នាង​ឃើញកាបូបប្រេន ក៏ស្ទុះទៅបើករើទូរសព្ទ។

ចុចចុះឡើងលើបណ្តាញសង្គម ក៏បើកភ្នែកធំៗ។ លីនចុចព័ត៌មាន «Hot​ News ស្រីម្នាក់ ហៀងសូរកាន​ត្រូវបាន​ស្លាប់នៅនឹងកន្លែងក្រោមគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍មួយ ពេលជនរងគ្រោះកំពុងបើកបរ!»។

របូតហ្វូនពីដៃ។

​រឿងហាសិកា  ប៉ូលិសបញ្ចប់ការស៊ើបអង្កេតទាំងនាងមិនទាន់ព្រម ពេលនេះសាក្សីសំខាន់មួយស្រាប់តែស្លាប់លើដងផ្លូវ? នាង​ឱនរើស​ទូរសព្ទមកមើលម្តងហើយម្តងទៀត។

«លីន?»

នាងរញ័រដៃស្ទុះក្រោកគ្រាន់តែឮសំឡេងគេហៅ។ គូខាន់មកដល់ ក្បែរទ្វារកូនចៅគេ​ដើរពីក្រោយខ្នងគេចាកចេញ។ គេភាំងនៅទីនោះពេលឃើញ​លីនគាំង។

ប្រុសជ្រួញចិញ្ចើម ដើរមកពេលភ្នែកនាងភ័យក្រឡង់ៗ។ គេសម្លឹងទូរសព្ទ ហើយទាញ​​យក​វាចេញ​ពីម្រាម​គាំងរបស់​នាងតាមសម្រួល។

គូខាន់ ​ជូត​ដៃ​លើ​កញ្ចក់អេក្រង់ដើម្បី​មើល​រូបថត​នោះឱ្យកាន់​តែ​ច្បាស់។

«សូរកាន?»

គេសម្តែងជាភ្ញាក់ផ្អើល នេះបើតាម​ការគិតរបស់លីន។ ស្រីនៅតក់ស្លុតទ្រូង​តាមមើលប្រតិកម្មគូខាន់មិនលែងទេ។

CEO ដកដង្ហើមធំ។

«RIP» ថាហើយគេប្រគល់វាទៅនាងវិញ។

«អ្នកណាធ្វើ?» លីនវាចាញ័រៗ គេក៏ចាប់អារម្មណ៍សំណួរហើយ​ងាកមកមើលនាង​។

ស្រីនៅធ្វើភ្នែករលោង។ គូខាន់ចងចិញ្ចើមលូកដៃស្ទាបថ្ងាសអូន នាងគេច។

ប្រុសមាន​អារម្មណ៍ថា គ្រប់យ៉ាងមិនប្រក្រតី។

«ក្រែងគេថាគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍? ម៉េចបានមកសួរអ៊ីចឹង?»

«បើខ្ញុំស្លាប់ លោកក៏គ្មានអារម្មណ៍អីធ្ងន់ធ្ងរដែរ វាហីបែបហ្នឹង?»

គូខាន់ក្រហមមុខ ទោសៈអណ្តែតឡើងលាយឡំនិងភាពហត់នឿយចិត្ត​។

«មិញថាម៉េចលីន?»

«ក្រែង…..លោកនឹងគេ…..ធ្លាប់!»

«បេះដូងបងពេលនេះមានតែលីន!»

គេដោះក្រវាត់កគ្រវាត់​ទៅឆ្ងាយយ៉ាងស្មុគស្មាញមិនសប្បាយចិត្ត​។ លីនដើរតាមគេពីក្រោយខ្នង មិនខ្លាចកំហឹងគេ មិនរវល់អារម្មណ៍គេអីទាំងអស់។

«មនុស្ស​មិន​មែនគល់ឈើទេ ហេតុអីគ្មានអារម្មណ៍សោកស្តាយគ្នាសោះ!»

​     គូខាន់ងាកមកវិញ គេទម្លាក់ភ្នែកមកសម្លឹងនាងដោយសង្ស័យ។

«​​មាន​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត​ដែល​ចង់សួរអត់?​ ឱ្យធ្វើម៉េច? ស្លាប់ហើយ​រស់បានវិញហ្មែន? កុំយកមនុស្ស​ចង្រៃអស់នេះ​ដាក់ចន្លោះរវាងពួកយើង!»

ថាហើយគេបែរខ្លួនប្រុងថាដើរចេញ ​តែមិនដឹងគិតយ៉ាងម៉េចគេងាកមកវិញវិញ លូកដៃទាញលីន​ ហើយឱបផ្ទប់ទ្រូង។

«កុំធ្វើឫកប្លែកៗពេក!»

​     លីននៅស្ងៀមក្នុងរង្វង់ដៃនេះ ប៉ុន្តែ​ចិត្ត​​សង្ស័យ​ថា ​គូខាន់មាន​ពួកឃ្លាំតាមដានលីន រហូតដល់ផ្ទះ ក៏ឃើញ​សូរកានមកប្រាប់ការពិត​ដល់លីន ទើបយក​ជីវិតអតីតលេខា បិទបាំងរបៀបជាគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។ ចិត្តនាងវិលវល់ជុំវិញភាពរញ៉េរញ៉ៃជាច្រើន។ អ្វី​ៗ​ត្រូវ​បាន​ប្រឡាក់​ដោយ​ជើងមេឃ​ពណ៌​ខ្មៅ នៃការថប់បារម្ភសង្ស័យ។

លីនមិនអាចជឿជាក់លើសូរកាន​១០០ភាគរយ ក៏មិនអាចទុកចិត្ត​គូខាន់ដូចគ្នា។

«ពេលខ្លះ ខ្ញុំមិនដឹងថាកំពុងឱបមនុស្សឬមនុស្សយន្តទេ!»

នាងនិយាយទៀត ធ្វើឱ្យកំហឹងគេផ្ទុះ៖

«មិនសាកមើល!»

ថាចប់ គូខាន់រុញ​តូច​ទៅផ្ទប់​នឹង​ជញ្ជាំង​ទាំងដែលទ្វារមិនទាន់បិទ តែលីនដឹងថា​ មិនយូរទេនាង​នឹងអាក្រាតព្រោះកំហឹងនេះ។

ប្រអប់ដៃគេធំ អាចយកដៃទាំងពីររបស់លីនដាក់ទៅក្រោយចង្កេះ ឯដៃម្ខាងទៀត សើយសំពត់​លីន​​​។

គ្មានប្រតិកម្មទេ…..នាងនៅស្ងៀមឱ្យគេខ្ទាស់រាងកាយ​ទៅនឹងជញ្ជាំងដោយប្រើត្រគាកនិងភ្លៅស្តាំសែនរឹងនិងខ្លាំងរបស់គេ។

ដៃម្ខាងនោះ លូកលាក់ខាងក្នុងខោមួយជាន់ទៀតរបស់លីន។

នាង​ងាកមុខចេញមិនមើលគេ ពេលគេឱនមើលនាង​។

គេសង្កត់នាង​បានគ្រប់ពេលដែលគេចង់ នេះជាអ្វីដែលលីនគិត។ សូម្បីពេលលីនមិនសប្បាយចិត្ត គេមិនដែលខ្វល់ទេ។

បបូរមាត់គេស្មើៗខឹងៗដាក់មកក្បែរ តែលីនមិនទទួលស្វាគមន៍គ្នា។

គេខាំមាត់តិចៗ…..ភ្នែកគេល្ហល្ហេវខណៈម្រាមដៃគេលុកលុយលីន។

ចំណុចខ្សោយនេះគេចាប់លីនជាប់យូរហើយ។

ស្រីក្រហមភ្នែក​ទប់ទល់នឹង​ម្រាម​ដៃឈ្លានពាន ខាំមាត់នឹកដល់សម្តីគ្មានមេត្តារបស់គេ កាលពីនៅOffice

«ទ្រាំអូនទ្រាំ!»

មិនបានពីរបីដង្ហើមទេ នាង​​​ថ្ងូរដូចគេគិត នាង​រើខ្លួន រេចង្កេះក៏ចេញពីម្រាមដៃរៀមមិនបាន។ គេធ្វើមុខបានចិត្តណាស់ ដៃនៅពីក្រោយចង្កេះលីន គេរុញចង្កេះមកមុខថែមធ្វើឱ្យម្រាមខាងក្រោមរុលចូលយ៉ាងជ្រៅ។

លីនត្រូវស្រែកអាស៎ ​បើក​អណ្តាតនិងមាត់ត្រដរខ្យល់នៅនឹងមុខ​កែវភ្នែកត្រជាក់ៗរបស់គេ។

«ស្អប់បំផុតមនុស្ស​ពាក់មុខយក្ស ទូលទុក្ខប៉ុនភ្នំ!»

គេគ្រហឹម​ខឹងលីន លីនមិនមាត់នៅស្ងៀមព្រោះសំឡេងថ្ងូរប្រឆាំងនឹង​ម្រាមគេ​ បានលេបត្របាក់អស់សរសៃប្រសាទរបស់ស្រីថ្លៃទៅហើយ បានកម្លាំងអីមកស្តាប់មកតវ៉ា?

​     អាណិតនាង​ដែល​ថ្ងូរសុំមេត្តា ប្រុសហាមាត់មកពេញ​ទំហឹង អណ្ដាត​គេ​ឈ្វេង​យល់ពេញបបូរមាត់និងក្រអូមមាត់លីន​។

ទោះបីនៅជាមួយគេប៉ុន្មាន​លើកហើយ ក៏លីនមិនដែលត្រូវគេថើបស្រេកឃ្លាននិងចង់ឈ្នះបែបនេះទេ។

អណ្ដាត​របស់លីនតបត ​វាយតវ៉ាជាមួយគូខាន់​​ដោយ​សន្សឹមៗ ហើយ​ចូល​រួម​ជាសង្វាក់ជាមួយ​នឹង​ការ​រាំ​បែប​ស្រើបស្រាល​យឺតៗ ដែល​ជាការផ្សារភ្ជាប់​អារម្មណ៍តូចចិត្ត​ដាក់គ្នាទៅវិញទៅមក។

លីនអស់សង្ឃឹមនឹង​រើដៃទាំងពីរដែលគេក្របួចដាក់ទៅក្រោយខ្នងនាង ហើយត្រគាករបស់គេទប់កាយនាង​រើមិនរួច លីនមានអារម្មណ៍ថា លិង្គរបស់គេឡើងមកទល់នឹងពោះរបស់នាង​ដូចប្រាប់ភ្លាម​ៗជាដំណឹងថា គេ…ចង់បានលីន។

៨ថ្ងៃមកនេះ លីនភ្លេចភារកិច្ច​ខ្លួនឯងទេដឹង?

«ខាន់!»

នាង​ហៅគេបានង៉ុលៗ ​ចង់ឱ្យគេដកដៃ ចង់ឱ្យគេទុកឱ្យនាងសម្រាក​តែប្រុសមិនតប គិតពីត្រួតត្រាលើគ្រប់សមរភូមិដែលកំពុង​ដណ្តើមយកបាន។​

ទ្វារបើកលាយស្នូរជើង…..ធ្វើឱ្យលីនគាំងដង្ហើម។

បុរសបីនាក់ក្នុងឈុតអាជីវកម្មបង្ហាញខ្លួននៅក្រៅ អាចជាអុកនិងទ្រីដដែល ថែមDark ។ សង្ឃឹម​គេឈប់ព្រោះម្រាម​ដៃនិងមាត់គេដកចេញហើយ។ លីនខំបាំងមុខ​ក្រោមស្មាគេ តែឮគេបញ្ជាឡើង​គ្រល​រ​ៗ​៖

«បិទទ្វារ!»

ទ្វារបិទដូចជាសំឡេងគេមាន​តេឡេបញ្ជា។ គូខាន់អត់ចង់ដឹងថា បីនាក់នោះមានអីសំខាន់មកប្រាប់ទេតែគេមាន​អីសំខាន់ប្រាប់មកស្រីល្អនេះដោយ​ញញឹម។

«បងជួយឱ្យឈប់កើតទុក្ខ!»

គេលែងកដៃទាំងពីររបស់នាងពិតមែន​តែ ចង្វាក់បេះដូងរបស់មាណវីម្នាក់នេះ កំពុងដង្ហក់ដូចរត់ប្រណាំងឡើងភ្នំ។ ជើងនាងទន់ទោះម្រាមគេលែងនៅក្នុងចំណុចស្នូល តែនាងនៅតែទន់។ ដៃ​លីន​ម្រាម​ទាំង១០ លូកមកកាន់ចង្កេះបង ​ហើយប្រាណលីនទ្រោបសន្សឹមៗលើទ្រូងថ្លៃ។ ជីពចរ ដំណើរឈាម​ បាក់ស្រិបទាំងអស់។​

​ប្រុសដោះឡេវអាវញញឹមមាំៗកាចៗ មិនឱបលីនទេ ទុកឱ្យលីនទ្រោបលើគេសិន។

«មនុស្ស​ឬមនុស្ស​យន្តលីន?» សំណួរនិង​បញ្ជាឱ្យឆ្លើយក្នុងពេលតែមួយ តែគេប្រើសំឡេង​​ទន់​ភ្លន់។

«កំពូលមនុស្ស​របស់ខ្ញុំ!» នាង​តបម្ហបៗ មាត់មួយចំហៀងរបស់គូខាន់​ហក់​ឡើង​ទាំងអំនួតទាំង​សប្បាយ​ចិត្ត ឬ​ធូរស្រាល។

«កំពូលមនុស្ស?» គេគ្រវែងអាវចេញហើយព្រិចភ្នែកពីរបីដងរង់ចាំ ចម្លើយរបស់លីន។

«មនុស្ស​ចិត្ត​ដាច់!»

នាង​និយាយងរង៉ក់ និងទ្រោបទៅក្នុងបេះដូងស្អិតគ្មានអាវរបស់រៀម។ ដៃម្ខាងគេដាក់មកផ្ទប់លើត្រគាក ម្ខាងទៀតអង្អែលពេញខ្នង។

«មិនទាន់ដាច់ទេ!» គេតបតមកដូចជាបុរសមានឈាមខ្មែរ១០០ភាគរយខុសតែរាងកាយគេ សែនណែន​និងមាំជាអឺរ៉ុប។

«ខ្ញុំមិនយល់ទេ» នាង​តវ៉ាទាំងដកដង្ហើមហត់។

«ព្រលះឆ្អែតសិន ចាំហាន់ឱ្យដាច់!»

«សម្លាប់មែនអត់?!» នាង​ងរង៉ក់បន្ថែមក្នុងទ្រូងគេ។

«អាចដែរ!»

គូខាន់ថាហើយឱនមកលើកស្រីបី។ ដៃទាំងទ្វេនាងឱបទ្រូងគេ។

«កូនចៅលោកមកមែនទេ!»

«ភ្នែកបងគ្មានឃើញអ្នកណា ត្រចៀកអត់ឮអីផ្សេងទាំងអស់!»

នាង​វាយគេផាច់ៗ។

«ស្រាលណាស់ ស្គមខ្លាំងហើយ!» គេរអ៊ូ។

«ជិតស្លាប់ហើយ!» នាង​ងរ។

«ទៅដល់ឋានខ្មោចក៏ត្រូវមកលេងបែបនេះជាមួយគ្នារាល់ថ្ងៃដែរលីន!»

«តាមផ្តន្ទាកម្រិតហ្នឹងទៀត?»

«ព្រោះបងចង់ធ្វើបែបនេះជាមួយអូន ចង់គ្រប់ពេលដែលឃើញគ្នា ដែលខានឃើញគ្នា ​ដែលខឹង ឬសប្បាយចិត្តនឹងគ្នា! ​ចង់ខ្លាំងណាស់!»

«អូ» លីនដកដង្ហើមធំ​គិតម្នាក់ឯង«ហេតុអ្វី?» ៨ថ្ងៃមកហើយ គេប្រហែលគ្មានផ្លូវលេបថ្នាំព្យាបាលចិត្តទេ។ 

គេដើរគ្មានហត់ ទាំងមាន​នាងក្នុងដៃ។

«គូខាន់!»

«អ្ហឹម?»

​«ខ្ញុំប្រគល់​គ្រប់​យ៉ាង​ទាំង​អស់ជារបស់លោក!»

«ទើបដឹង?» គេនិយាយមកដោយអំនួត។ សញ្ញាណធំមួយរបស់វិបត្តិចិត្តគេ គឺ​គេចង់ត្រួតត្រា។ លីន​បែរ​មុខ​ដាក់គេ​ដើម្បីផ្គាប់ចិត្តគេ និងខ្សឹបខ្សៀវពន្យុះគេ។

«លោកសង្ហា​ណាស់ពេល​ធ្វើឫកពាបែបនេះ!»

បិសាចតណ្ហាញញឹមទោះគតិមួយប្រាប់គេថា លីនដូចជាមានល្បិច លីនមិនដែលផ្អែមវែងអន្លាយដ្រាម៉ាណែងណងបែបនេះពីមុនទេ។

គេដាក់នាងលើគ្រែហើយប្រឡេះឡេវអាវ មាត់គេនិយាយស្រទន់៖

«បងចង់បានអូន! ហើយរាល់ពេលបងចង់បាន ហាមមករារាំងបង!»

សំឡេងរបស់គូខាន់ពេលនេះ​គ្រលរ ក្រអួន ពេញដោយអំនួតនិងជំងឺចិត្ត​។

«ពេលហ្នឹងម្តងៗ លោកគិតពីខ្ញុំទេ?»

គេឈប់ដៃ បបូរមាត់គេ​ស្ងួត ហើយសម្លឹងភ្នែកទុក្ខសោក​របស់ស្រី។ គេខឹងទៀតហើយ​តែគេមិនបញ្ចេញមក។

«បងដែលធ្វើឱ្យឈឺអត់? បងដែលបញ្ជាឱ្យធ្វើសកម្មភាពអត់? បងដែលជាន់ឈ្លី ធ្វើរឿងអាម៉ាស់ៗអត់? បងដែលប្រើមាត់យើងឱ្យលេបអីគគ្រិចៗឬនៅ?»

គ្រាន់តែឮចង់ដាច់ខ្យល់បាន។

លីនគាំងសម្លឹងគេ​….វិលមុខតិចៗនឹក​ដល់ការធ្វើទារុណកម្មដែលបានបង្កើតឡើងក្នុងពិភពពួកវង្វេងស៊ិច។

គេដូចជាខឹង ដៃគេលូករកសំពត់នាង។

សំឡេងលីនលាន់មកប៉ះត្រចៀកគេ៖

«លោកមិនមាន​កន្លែងណាគគ្រិចទេ!»

ដៃប្រុសគាំង។ គេងើបមុខស្ទក់ៗសម្លឹងមកកែវល្អ។

នាង​ញញឹម​តិចៗ គេដឹងថានាងមានល្បិច ភ្នែកនាងមិនពូកែកុហកទេ តែលីនផ្អែមពេកហើយ មិនមែនលីនរបស់បងទេ។

«បើនិយាយស្អីមួយមិនពិត កុំនិយាយណ៎ាលីន!»

គេដូចព្រមាន គេមុខក្រហម តែគេចាញ់ច្រាបពាក្យពេចន៍លួងលោមរបស់លីន។ លីនងើបមុខមកថើបឆ្មក់បបូរមាត់ប្រុសកាចមួយជឹប។

«ថ្នាំណា៎ មានញ៉ាំដែរ?»

ដោយ​មិន​ខ្វល់​ខ្វាយឆ្លើយ គេ​ក៏​ដើរថយក្រោយ​ទៅក្បែរបណ្តាទូបង្កប់ជាប់ជញ្ជាំង។ ដោយ​ការចង់ដឹងចង់ឃើញកាន់តែឆាបឆេះ លីនលួចមើលគេ។ គេវិលមកវិញអាក្រាតល្វែងខាងលើ និងចំហរូតបញ្ចេញលីអូខ្មៅនិងចង្អូរស្អាតលើពោះរាបស្មើ។

មានអារម្មណ៍ថា​ចង់ថើបទីនោះយឺតៗតែគេមិនឈរយូរផង គេឱនមកទាញសម្រាតនាង។​ ភ្នែកគេសម្លឹងលីនពីលើក្រោម ពេលភ្នែកប៉ះគ្នាគេនិយាយខ្សឹបៗ៖

«មើលមកបងរបៀបនេះ ហាមដកភ្នែកចេញ!​» គេបញ្ជាជាមួយដង្ហើមធំវែងៗអូសៗ។ លីនតាម​សម្លឹងមើលទៅប្រស្រីភ្នែកជ្រៅខ្មៅនិងស្រទន់ បង្ហាញពីតម្រូវការភេទកំពុងឆាបឆេះក្នុងបេះដូងគេ។ ជាការសម្លឹងគ្នា​ត្រជាក់ៗ រឹងរូសនិងសិចស៊ី និងដូចជាកំពុងនៅឋានផ្សេងជាមួយគ្នា បំភ្លេចចោលឋានមនុស្សលោកដ៏ច្របូកច្របល់នេះ។

«យប់នេះបងសងសឹកសម្រាប់៨ថ្ងៃ!» ស្នាមញញឹមស្ទើរឃោរឃៅស្ទើរអំនួតកំពុងប្រលែងលេងពេញបបូរមាត់របស់គូខាន់។

លីនព្រិចភ្នែកយ៉ាងលឿន ព្រោះសំឡេងរបស់គេនិងពាក្យគំរាមកំហែងដែលបំភិតបំភ័យនេះ​ នាងនៅតែខ្លាចចំពោះរាងកាយធំៗនិងធ្ងន់ៗរបស់គេ។

ឃើញការភ័យបារម្ភក្នុងភ្នែកលីន គេឱន​ចុះមកថើបភ្នែកនាង។ ធ្មេញនិងអណ្តាតរបស់គេក៏ផ្តើម​តាមក្រោយពេញមុខ​រហូតដល់គុម្ពត្រចៀកនិងស្មាលីន។

ដៃគេវិញ​ រេរកគ្រប់ទិសទីបណ្តាលឱ្យលីនថ្ងូរយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

«ថ្ងូរម៉្លេះ?»

គេសួរផ្ចាញ់ រួចសម្លឹងមើលលីនអន្ទះអន្ទែងក្រោមពន្លឺនៃភាពរំជើបរំជួលកាមារម្មណ៍។ គេចង់ឃើញ​លីនស្រេកឃ្លានចង់បានគេ ឯលីនវិញ ពិតជាភ្លេចអ្វីគ្រប់យ៉ាងនិងរង់ចាំស្នេហា​របស់គេ ចង់បានគេយ៉ាងអន្ទះសា​រួចទៅហើយ។

យឺតៗ ប្រុសរុស្ស៊ីយកដៃឆ្វេង លាតថ្នមៗលើស្បែក ត្រគាកលីនហើយរំកិលចុះឡើង មុនពេលឈ្ងោកទៅថើប។ ការ​ប៉ះពាល់និងថើប ពិតជាធ្វើ​ឱ្យ​រាងកាយនេះញ័រ​ញាក់​។ លីន​រំកិលគេចម្តងៗតែគេចមិនបានអីច្រើនទេ​ជាប់ម៉ឺង ​បានត្រឹម​យក​ដៃ​ស្តាំ​​មក​ខ្ទប់​លើខោកំប៉ិតការពារ។

ខឹកៗ….

គេសើចនឹងកិច្ចការពារខ្សោយរបស់នាង។

ជា​ថ្មី​ម្តង​ទៀត ម្រាមដៃ​វែង​របស់គេលូកមក….លីនភ្ញោចភ័យ នាងស្គាល់ម្រាមនេះហើយ។

​«ខាន់!» នាងហៅខ្សឹបៗ។

គេបានចិត្តណាស់ រំកិលទៅក្រោមនិងចាប់កជើងទាំងពីររបស់លេខា។ ដៃគេរឹងដូចជាច្រវាក់ដែក មិនអាចរើដៃបានទេ។ គេកាន់នាង​តឹងពេក ភាពភ័យរន្ធត់លាយឡំនឹងរំភើបញាប់ញ័រកាន់តែសន្ធំ​ពេញរាងកាយ។

«ខាន់!»

នាង​ហៅទៀត គេរអ៊ូសំឡេងយ៉ាងស៊ិចស៊ី៖

«ស្គាល់ឈ្មោះនេះហើយ មិនបាចហៅទេ ចង់ឮអីផ្សេងលីន!»

«កុំ!»

នាង​ថាពេលម្រាម​គេលូកទៅ។

គូខាន់សើចរងំបន្ទប់នេះ។

«ខ្ញុំធ្វើតាមទាំងអស់ កុំប៉ះវា​!»

តូចអង្វរទាំង​ដឹងថា គេមិនឱ្យនាង​រារាំងគេពេលមានៈនេះទេ តែនាង​ទ្រាំមិនបានពិតមែន​នឹងល្បែងស្នេហ៍ដោយដៃរបស់ខាងប្រុស។

«អ្ហា៎!» លីនស្រែក។ តាមពិតមិនឈឺចាប់ទេ ប៉ុន្តែរសាប់រសល់ ហើយស្រើបស្រាលហួសហេតុពេក។

នាង​ចង់តវ៉ា ​រើរុះ រេចង្កេះក្រែងធូរស្រាលខ្លះ ព្រោះវា​លើស​លប់​ណាស់ នាង​បានត្រឹម​ក្តាប់នេះនោះ…​មិន​អាចឈោង​ទាញ​ដៃ​គេចេញបាន…ជើង​ទាំងសងជាប់​គាំង..នេះជាទុក្ខព្រួយដ៏ផ្អែមល្ហែម ទ្រាំបានខ្លះ ផុតទ្រាំខ្លះ  រីករាយខ្លះឈឺចាប់ខ្លះ។

«អា៎ខាន់!»

គេលូកមកពេញអាងត្រគាកនាងស្រែកភ្លាត់សំឡេង​ ធ្វើឱ្យខាងប្រុស​រំកិល​ខ្លួនលូន​យ៉ាង​លឿន​មក​លើ​ទ្រូងនាង និងថើបថ្នម បន្លប់ភាព​ស្រៀវរន្ធត់។

នៅពេលគ្រប់យ៉ាងឈានដល់ចំណុចកំពូល គេក៏ឈប់ ហើយញញឹមសម្លឹងលីនដែលបិទភ្នែក​ជ្រីវជ្រួញមុខមាត់។

«មនុស្សយន្តមិនចេះឈប់ទេ!» បុរសមាឌធំដែលមិនមាន​សញ្ញាហត់នឿយវាចាឌឺដងឱ្យលីន។

«ដាច់ខ្យល់ហើយ!»

ស្រីស្តើង​និយាយតវ៉ា និយាយយឺតៗ បីម៉ាត់សោះនិយាយទម្រាំអស់។

«នៅទេ!»

គេឱនមកទៀត ដោយទម្លាក់គ្រាប់មូសុងវស្សាបន្តគ្រប់ស្នៀតគ្រប់កន្លែង​..ហើយលីនក៏ថ្ងូរសុំមេត្តាជាថ្មី…អូ …គូខាន់​ពិតជារក្សាសម្តី គេ​នឹង​ធ្វើ​អ្វីដែលមិនដូចថ្ងៃមុន ជាការសងសឹកពេលលីនរវល់៨ថ្ងៃមកនេះ។ ​

ពេលនាងបានសម្រាកបន្តិច គេក៏មកថែម​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត…លើក​នេះ​ជា​ច្រមុះ​និង​បបូរមាត់​ ដែលរត់​មក​ថើប បឺត…គ្រប់ទិសទីទាំងអស់។ លីនស្រែកខ្លះ​​ ថ្ងូរខ្លះហើយ​វង្វេងបាត់បង់ខ្លួនឯងនៅក្នុងអាណាចក្រ​របស់គេ….បាត់បង់អារម្មណ៍ទាំងអស់ជាខ្លួនឯង ទុកដាក់ខ្លួនឯងទាំងស្រុងនៅក្រោមអំណាច​សុំសេចក្តីមេត្តាករុណាពីគេ។

«ខាន់ៗៗ»

នេះជាអ្វីដែលនាង​ដង្ហោយហៅ។

គេញញឹម ​រំកិល​ចុះ​មក​ពោះ ភ្លៅ និងនៅដំអក់ត្រង់ចំនុចប្រសព្វនៃភ្លៅរបស់លីន។ លីនមិនខ្វល់ថាកូនចៅគេនៅក្រៅឮសំឡេងនាង​ស្រែកឬអត់ទេ។

នាងជារបស់គូខាន់ទាំងស្រុងយល់ថា មិនអាចទ្រាំទ្របានទៀតទេ​ តែក៏មិនចង់ចប់ជាមួយគេដែរ​។

«សូមអង្វរ!»

គេមិននិយាយអ្វី ​តែក៏ជាពេលគេរុញខ្លួនគេ​ចូលមួយទំហឹង​លីន​លែងស្រែករួច ព្រោះវាជាចំណុចកំពូលដ៏ឈឺចាប់បំផុតមិនធ្លាប់មាន ហើយនិងផ្អែមល្ហែម​បន្ទាប់ពីឈឺចាប់។

លីនលែងមានសំឡេងស្រែក អាចស្អក អាចអស់រលីងពីខ្លួន។ នាងផ្កាប់មុខផ្ទាល់លង់ជ្រៅទៅក្នុងជម្រៅពូកក្រាស់របស់ប្រុសបងដែលក្រអូបប្រហើរនិងមានក្លិនដ៏អំណាចរបស់គេ គ្រប់ទីកន្លែង។

«រាត្រីសួស្តីក្មេងល្អ!»

គេឱនមកនិយាយដោយបបូរមាត់​​ឡើង​ញញឹម ហើយ​មិនរង់ចាំចម្លើយទេ គូខាន់ឱន​ចុះ​មក​ថើបមាត់នួនស្រី​ស្រាលៗ​យឺតៗយ៉ាង​ទន់ភ្លន់។

«គេងបានហើយ!»

លីនខំបើកភ្នែកព្រឹមៗមើលភាពស្រទន់លើទឹកមុខ​គេក្រោយត្រួតត្រាអាណាចក្រស្នេហាចប់។

នាង​ឈោងបន្តិចថើបស្មាគេបានមួយដង្ហើម​ក៏រំកិលថយមកវិញ លីនហត់ណាស់ នាង​បិទភ្នែក​ហើយលង់លក់ក្នុងសន្តិភាពគ្រប់យ៉ាង។

រាត្រីនៅវិមានសេដ្ឋី

លីនកំពុង​អង្គុយលើសាឡុង​វែងជាមួយរ៉ូបខ្មៅគ្មានដៃ។ ​ស្នូរជើងគេ​ធ្វើឱ្យនាងក្រោកឡើង។ ជើងគេ​រយាលជំហាននិងធ្វើមុខ​ភ្លឺចិញ្ចាចពេលឃើញ​ទងវងក្នុងឈុតនេះ។

មិនដែលគិតដល់ពិតមែន។

«Angel»

គេនិយាយខ្សឹបៗដាក់ទឹកមុខ​មីងមាំងអៀនៗ នឹកដល់ដែលយប់ដំបូងដែលនាងបានជួប ផ្លាស់ប្តូរស្នេហ៍ឱ្យគេ​ជាមួយឈុតខោវែងជើងវែង។

«បាន​រូបរាងថ្មីនេះពីណាមក?» គេដើរចូល ខណៈនាង​លបឃើញ Darkថយឈរចាំទាំងត្រង់ខ្លួនឆ្កឺតក្បែរទ្វារ។ នាងដកដង្ហើមមធំបារម្ភនិងរំភើបលាយឡំ។

​គេនៅស្ងៀមសម្លឹងលីនមិនមាត់….រហូតដល់ទ្រាំមិនបាននាង​ញញឹមសួរ៖

«ខុសទាស់ត្រង់ណា?» សួរឡើង​ដោយ​សម្ពាធសរសេរពេញមុខរបស់នាង។ លីនកាន់តែ​​ថប់បារម្ភខ្លះៗក្នុងការ​ចាំចម្លើយពីគេ​។ កាបូប​មួយដែលនាង​តោង ជាមួយ​ក្នុង​ចំណោម​កាបូប​ដែលថ្លៃបំផុតក្នុងលោក។ គេងក់ក្បាល ហុចកាតពីរ មួយពណ៌មាសមួយពណ៌ប្រាក់។

«សម្រាប់ទិញរបស់របរ!»

«ខ្ញុំ….មិនត្រូវការទេ!»

គេទាញកាបូបមកហើយដាក់ចូលឱ្យ។

«ថ្ងៃក្រោយ ឧស្សាហ៍​ប្រែក្រឡា​មកជាបែបនេះ!» គេបញ្ជា។

នាង​នៅស្ងៀមមើលមុខគេ ប្រុសនិយាយទៀត៖

«ទោះបីគ្មានកម្មវិធី!»

«ម៉េចអ៊ីចឹង?»

«មនុស្សផ្ទះ Dololce ឃើញម្តងណា ក៏Perfectដែរ»

គេបំបែរនាងទៅកញ្ចក់។ លីនសម្លឹងខ្លួនឯង សែនពេញចិត្ត​។ Dark ជាអ្នកចំណាយ នាងមិនដឹងថាការតុបតែងសក់នេះ លាបម្សៅអស់នេះ និងរ៉ូបនេះ​អស់ប៉ុន្មាន​ទេ ដឹងតែថា ថ្លៃកប់ពពកហើយ។ ពីក្បាលដល់ចុងក្រចកជើង ជាង៥នាក់ ញាប់ដៃជើងយ៉ាងជំនាញ។

លីនគ្មាន​កន្លែង​ទាស់ទៀតទេ។

គេដាក់ខ្សែកមួយមកលើកស្រីល្អ។

នាង​ភាំងនឹងសម្រស់ឈុតពេជ្រ​ក្រាស់និងប្រណីត។

គេមិនមាត់ តែនាង​ឃើញមុខ​សង្ហារបស់គេក្បែរកញ្ចឹងក។

«ខាន់!» នាង​ហៅ។

«ហ្អឹម?» គេឆ្លើយ​ក្នុងសព្ទសែនស្និទ្ធស្នាល។

«ហើយ…..លោកនឹង….មិនសងសឹក….ធ្វើឱ្យខ្ញុំអណ្តែតទៅលើមេឃ ហើយទម្លាក់មកវិញ បាក់អស់ឆ្អឹងឆ្អែងក្រោកលែងរួចទេ?»

បបូរមាត់គេញញឹមសម្លក់កញ្ចឹងក។ គេមិនងើបមុខមើល​ទៅក្តីបារម្ភ មិនជឿជាក់របស់នាងទេ។ គេបន្តការងារដាក់គន្លឹះខ្សែក។

«ចុះបើមែន ព្រមទេ?»

«ព្រម….!»

នាង​តបទីទើរ ភ្នែក​សម្លឹងម្រាមដៃរៀមដែលពេលខ្លះជាបិសាច ពេលខ្លះជាវីរជនសង្គ្រោះចំណង់តណ្ហាឱ្យនាង។

គេលូកដៃមកទាញ​កដៃនាង​ឡើងហើយពាក់កងឱ្យ។

ស្រីឱនសម្លឹង។

ច្រមុះសឹងប៉ះគ្នា​ទៅហើយ។

«ខាន់!»

«ឈប់សួរ!»

«ខាន់!»

គេងើបមុខមកទៀតប្រទះស្នាមញញឹម​នាង​ គេភ្លឹក។ លីនមិនដែលលាបក្រែមឱ្យគេ​មើលទេ។ ថ្ងៃនេះក្រែមក្រហមនិងក្រាស់ អំណាចសម្រស់នេះមុតណាស់។ មើលនាង​មួយឆ្វាច់ណា ក៏បងត្រូវភ្លឹកដែរលីន។

បើកុំទប់ចិត្ត​​បងនឹង​យកមាត់បងត្របាក់រៀបរយពណ៌ក្រែមអស់នេះ។

«យើង….កុំទៅបានទេ!»

«ហេតុអី?»

«យើងទៅណាតែពីរនាក់បានទេ?»

«ខ្លាចអី?»

«ខ្ញុំ…..ខ្ញុំមិនសមនឹងគ្រួសារ​លោក!»

«ចាំបាច់អីសមនឹងពួកគេ?»

«គឺ….ឋានៈ!»

«ចុះយើងសមគ្នាទេ?!»

នាង​គាំង។ សំឡេងគេថ្នមតែនាង​ខ្លាច។

គេដឹកដៃនាង​បម្រុងចេញតែនាងប្រទាញមកវិញសិន ធ្វើឱ្យប្រុសមើលមុខ។ ទឹកមុខគេ​ពេញដោយ​សេចក្តីស្រលាញ់ តែគូខាន់មិននិយាយ។

«សុំបានទេ?!» នាង​ខ្សឹបដាក់ភ្នែកស្រទន់របស់ទេវបុត្រ។

«រញ៉េរញ៉ៃណាស់!»

«សុំនិយាយគ្នាសិន!»

«ឆាប់ឡើង!» គេតឿនដូចប្រញាប់តែនឹងទៅ។

«បើពេលណាមួយ ខាន់ឈប់ល្អជាមួយ​ខ្ញុំ! លោក….»

«គ្មានថ្ងៃហ្នឹងទេ!»

«បើមាន!»

«ប្រាប់ថាគ្មាន!»

«សន្យាថា…..»

«គ្មានសន្យាអីទាំងអស់!»

«សម្លាប់ខ្ញុំចោល តែកុំ….ឱ្យខ្ញុំទៅពួកម៉ាហ្វៀសេដ្ឋី!»

ប្រុសគាំងវិញម្តង។ គេមិចភ្នែកសម្លឹងនាង​ ចង់សួរថា នាងនិយាយខុសឬគេស្តាប់ច្រឡំ។ អារម្មណ៍​របស់​លីននៅតែនឹងសម្តី​សូរកាន។

ម៉ាហ្វៀនិងក្រុមមនុស្ស​ក្បែរគូខាន់ជារឿងលីនខ្លាចជាងគេ។

«ម៉ាហ្វៀណា?!»

លីនលេបទឹកមាត់ភ័យ។

ស្នូរគោះទ្វារបីប៉ូក។ Darkរំឭក​រឿងម៉ោងពេល។ គូខាន់លើកដៃមើលម៉ោងមុខមាំ ចង្អុលស្រីតូច៖

«គង់តែជម្រះបញ្ជីរឿងហ្នឹងទេ ឥឡូវទៅសិន!»

គេទាញនាងបណ្តើរចេញ។

ប្រុសស្រីទាំងពីរឡើងឡាន។ នៅតាមផ្លូវ​ដែលនាងមិនស្គាល់គោលដៅ លីនឃើញគូខាន់ជាប់ឆ្លើយសារជាមួយម្តាយគេនិងប៉ា​គេ បងស្រីគេ​តំណាលៗគ្នាដោយ​ចុចញាប់ដៃ ទុកឱ្យលីននៅអង្គុយម្នាក់ឯងលាក់ក្តីរំភើបនិងបារម្ភ។ ​

«វិមាន​?»

គេងាកមើល​គេហដ្ឋានឪពុក ខណៈខាងស្រីកំពុងស្លុងនិងទិដ្ឋភាព។

ពាក្យសួររបស់នាង គូខាន់មិនឆ្លើយទេ តែលូកមកច្របាច់ដៃកែវថ្នមៗ។

«តោះ!»

គេដឹកដៃនាង​ចុះតាមទ្វារដែលមានអ្នកបើកជូន។

ថ្ងៃ​នេះ​ព្រះអាទិត្យនៅ​ភ្លឺបានយូរ ​តែអម​ជាមួយ​ជំនោរ​ខ្យល់​បក់​តិចៗ កំដររដូវកាលដែល​ក្តៅសើម​។

កម្រាល​ស្មៅបៃតងដុះលាតសន្ធឹងចេញសួនធំ​អន្លាយ ប្រៀបបីដូចជាកម្រាល​ធម្មជាតិ​​បិទបាំង​ចម្ងាយ​ពីរបងទៅ​មហាភូមិគ្រឹះ។

បណ្តាដើមឈើខៀវស្រងាត់និងបុប្ផារីករហង់ ពិតជាចំណាយការថែទាំសួននេះមិនតិចឡើយ លីន​​ស្មានដឹង។

ភ្លើងភ្លឺផ្លេកមកពីចាំងមុខដូចផ្ទាំងចរណៃ។

«ស្អាតណាស់» លីននិយាយពេលក្រឡេកឃើញ​តុអាហារ​វែង មានកៅអីប្រមាណជា១០កន្លែង​តុបតែងជា Dinner ក្រោមលំហមេឃតែម្តង។ ទោះយ៉ាងណា លើតុពេញដោយភ្លើងទៀន និងមាន​ចង្កៀងគោមអមប្របផ្លូវ។

«រ៉ូមែនទិកពេកហើយ!»

នាង​ខ្សឹបតាមជើងធ្មេញ​ដែលសើចមិនចេះ​អស់។ ខ្យល់​បក់ ​បោកយកសរសៃ​សក់​ប៉ះពាល់ច្រមុះ មុខ និងខ្លះ​ចូល​មាត់​លីន​តែត្រូវបង​ទាញញែក​ចេញ​មកត្បៀតនឹង​​ត្រចៀកឱ្យ។

មាន​បុរស​ម្នាក់​អង្គុយក្បែរនោះឱនមើល Tablet យ៉ាងសង្ហា​។ គេងើបមុខមកសម្លឹង​ពេលឃើញគូស្នេហ៍ចូលដល់។

«នេះគឺបងវ៉េង ស្វាមីបងស្រីរាជនី!»

គេមានទឹកមុខមិនចង់ណែនាំទេ ​តែជុំវិញតុគ្មានអ្នកណាមាន​តែ​ប្តីរបស់បងខ្លួនមកចាំមុនគេ​ គូខាន់បង្ខំចិត្ត​។ វ៉េងភ្លឹក។ គេមិនស្មានថា​ស្រីតូចដែលគ្រប់គ្នា​តាម​ដាន ព្រោះមាន​ជីវិតនៅកៀកទេវបុត្រ​អាណាចក្រ​តាមពិត នៅខាងក្រៅស្អាតភាំង។

របៀបមើលរបស់វ៉េងមិនឱ្យតម្លៃមនុស្ស​វណ្ណៈទាបដូចនាងទេ ​តែជារបៀបវក់សម្រស់នាង​។

គេបោះដៃមកចាប់ នាង​ទីទើរ គូខាន់ទាញលីនថយក្រោយ។

«ប៉ាបងមកហើយ!!»

វ៉េងខានបានប៉ះម្រាម​លីន ក៏ដឹងដែរថា​គូខាន់ជាស្តេចប្រចណ្ឌលើលោក។ វ៉េងចាប់ផ្តើមមានជំនក់ចិត្ត​ចង់ប្រជែង។

គេជាប្រុសស្អាត​និងដៃរហ័ស ចិត្ត​លុះ ​បើមិនអ៊ីចឹងម្តេចចូលគ្រួសារនេះបាន?

គូខាន់ទាញកៅអីទទួលឪពុកអង្គុយ​។ ​​ងាកមកចំពេល​វ៉េងញញឹម​ណែនាំ និងហុចកាត។

«ខ្ញុំមាន​ការងារខ្លះទាក់ទងជាមួយ​គូខាន់ដែរ ​ខ្ញុំនឹងទាក់ទងលេខាលីនកុលាប!»

«អរគុណ!» នាង​ញញឹម​ទាំងឆ្ងល់ម្តេចគេ​ស្គាល់ឈ្មោះច្បាស់។

ដៃប្រុសស្អាតលូកមកឱបចង្កេះ លីនភ្ញាក់ដែលគូខាន់ស្និទ្ធព្រហើននៅមុខ​អ្នកមានគុណបាន។ មិនត្រឹមតែលូកក្រៀកស្រីល្អ សឹងរូបកាយពីត្បៀតជាប់គ្នា គេថែមទាំង​និយាយបញ្ចប់ទំនាក់ទំនង​ជាមួយវ៉េង៖

«លីនជាប្រពន្ធខ្ញុំស្អែកខានស្អែកហើយ! អត់ធ្វើការជាមួយអ្នកណា​រញ៉េរញ៉ៃទេ!»

ថាហើយរុញអនាគត​ប្រពន្ធបំបែរមករកប៉ា។

«នេះប៉ា!»

នាង​ជម្រាបសួរបុរសសេដ្ឋីបរទេស​ដែលមាន​ទឹកមុខស្មើ។ គាត់លើកដៃតប តែទឹកមុខនៅតែស្មើ។ តែគាត់បក់ដៃហៅ។

«មកណេះ! អង្គុយជិតប៉ា!»

នាង​ញញឹម​ងាកសម្លឹងគូខាន់។ គេព្រិចភ្នែកអនុញ្ញាត្តទើបស្រីបម្រុងឈានទៅ ស្រាប់តែឮវែងនិយាយឮៗ៖

«អូ..ហូ ប្រពន្ធCEO ការហើយ​ដេកផ្ទះតែម្តង? បាន! អូខេ! ភ្លេចគិតថា ការងារផ្ទះ​ច្រើនជាងការងារនៅកន្លែង!»

«អ្នកណាធ្វើការងារផ្ទះ?»

សំឡេង​រាជនីជាបងស្រួយស្រិបមកពីចម្ងាយ ដោយដើរទន់ភ្លន់លើស្បែក​ជើងកែងខ្ពស់លលៃនិងរ៉ូបពណ៌សក្បុស។

វ៉េងថយអាកប្បកិរិយាឌឺនិងញ៉ែព្រោះខ្លាចអំណាចភរិយា។

វ៉េងថយទៅទាញកៅអីចាំទទទួលប្រពន្ធ ធ្វើឱ្យគូខាន់​សើចចំអកស្ងាត់ៗ។​

«សើចអីប្អូនសង្ហា?»  រាជនីសួរ ធ្វើឱ្យសំឡេងមួយលាន់មកពីចម្ងាយ។

«កូនខាន់សប្បាយចិត្តខ្លាំងដែលបានប្រពន្ធ!»

​ជំទាវស៊ីណារ៉ា​ដើរមកពីចម្ងាយ​ដោយប្រើចុងជើងរបៀបជាអភិជន និងមិនមាន​ប្តីចុង​កំដរមកទេ។ គូខាន់ក្រោកមកទាញកៅអីជូនម្តាយ​ឱ្យអង្គុយ​ក្បែរខ្លួន។ ស្រីស្អាតលីនកុលាបជម្រាបសួរពួកគេម្តង​ម្នាក់​ៗម្តងម្នាក់ដោយរំភើបចិត្ត​ផង មិនស្រួលក្នុងចិត្ត​ផង។

«កូនលីនស្អាតដូចទេពអប្សរ!»

ស៊ីណារ៉ា​និយាយឡើង ធ្វើឱ្យអតីតស្វាមីងក់ក្បាលតាម ដោយលបមើលនាង​តូចម្តងម្កាល។ ដៃប្រុសកម្លោះដាក់លើស្មាស្រីលីនម្ខាង គេមានស្មាបើកធំ​ មានមោទនភាពដែលគ្រប់គ្នាកំពុងស៊ីបមកទងវងយើង។ ច្រមុះស្តួចដៀងមកបន្តិចឃើញថ្ពាល់អូនក្រហម។

រាជនីសម្លឹងឈុតពេជ្រលើកអនាគតប្អូនថ្លៃ នាង​ច្បងត្រូវវាចាច្រណែន​តែក្នុងរបៀបឌឺដង។

«បងវ៉េង! កាលបងឯងចូលដណ្តឹងខ្ញុំក៏មិនដែលជូនឈុតBulgariលំដាប់ដូចប្អូនខ្ញុំដែរ ប្រហែលមកពី….រាជនីមិនស្អាតដូចលីនកុលាប?»

«មកពីបងស្រីខ្ញុំមិននិយមឡូយឆាយ សុភាពៗ» គូខាន់កាត់ទាំងគោះដៃលើស្មាអនាគតម្ចាស់ស្រីនៃជីវិតរួចបញ្ជាម្រាម darkរត់មកជាមួយ​ប្រអប់អំណោយពីរត្រួត។

រាជនីនិងជំទាវចំហមាត់។

គេ​មិនមែនទិញឈុតឱ្យតែអូនទេ គេហុចឈុតម្តាយទៅជូនម្តាយ និងប្រអប់មួយទៀតជូនបងស្រី។

ជំទាវដឹងថាវត្ថុនេះថ្លៃណាស់ គូខាន់ប្រាកដជាសប្បាយចិត្ត​ហើយ។

ចំណែកកបងស្រីបើកឈុតរាប់លានមកពិនិត្យ​ ក៏ត្រូវភាំងដូចគ្នា ព្រោះចិត្ត​មួយគិតថា គូខាន់សូកប៉ាន់ចង់ឱ្យបងស្រីធ្វើល្អនឹងលីនចំពោះមុខប៉ាគេ ចំណែកចិត្តមួយទៀត នៅតែស្រើបស្រាលនឹង​របស់មានតម្លៃ ព្រមទាំង​លបច្រណែនសំណាង​របស់លីនដែល ត្រូវបានគូខាន់ស្រលាញ់ថ្នាក់ថ្នម។

«ឯណារបស់មីង?»

អ្នកចាស្មីនជាម្តាយ​មកដល់ពីក្រោយខ្នងសេដ្ឋីរុស្ស៊ី ធ្វើឱ្យជំទាវប្រពន្ធមុនថ្លោះទឹកមុខព្រោះមិនចូលចិត្ត​។

ស៊ីណារ៉ាឆ្លៀតស៊កសៀត៖

«មានស្វាមីជាកំពូលទ្រព្យហើយ បែរជា​ចង់បានកាដូអីពីកូនប្រុសយើងទៀត?»

«ឬមួយលោកជំទាវមិនមានស្វាមីជាកំពូលទ្រព្យទេ?» ចាស្មីនឌឺហើយអង្គុយមកតោងដៃប្តីយ៉ាង​កៀក​។

រាជនីធ្វើមុខ​ស្មើ​បិទប្រអប់អល្លង្ការួចទើបងាកមកថា​ឱ្យម្តាយចុង៖

«អ្នកម្តាយខ្ញុំមានកូនសុទ្ធតែជាមហាសេដ្ឋី! កូនប្រសាៗក៏សេដ្ឋី មិនបាច់ខ្លាចទេ!»

ចាស្មីនញាក់ចិញ្ចើម៖

«អូ អ្នកនាងលីនកុលាបជាសេដ្ឋីខាងណាដែរ?»

ជំទាវស៊ីណារ៉ាទើសចិត្តពេកលូកមាត់មកទៀត៖

«លីនកុលាបនេះ រៀបការហើយកាលណា ភ្លឺឡើងថ្ងៃដំបូងនឹងក្លាយជា CEO នៃ Group របស់ស៊ីណារ៉ាភ្លាម!»

រាជនីបើកភ្នែកធំៗព្រោះមិននឹកស្មានដល់ថា ព្រោះតែចង់ឈ្នះចាស្មីន អ្នកម្តាយលេងយកអំណាចគ្រុបផ្ទាល់ខ្លួន​មកដាក់លើថាសឱ្យលីនកុលាប?

មានតែគូខាន់ទេ​ដែលដឹងថា ម្តាយគេស្រលាញ់គេធំជាងសមុទ្រ ​ហើយលីនដែលគាត់ប្រគល់គ្រប់យ៉ាង​ឱ្យគឺដើម្បីចូលមកជាពេទ្យព្យាបាលជំងឺរបស់គេ។

«ម៉ាក់?» រាជនីខ្សឹបម្តាយ​ព្រោះស្តាយតំណែង។

ចាស្មីនញាក់ស្មាបញ្ឈឺ​កូនស្រីច្បង៖

«គិតទៅ​ស្រលាញ់កូនស្រីមួយល្អី កូនប្រុស​មួយជង្រុកមែន!»

ស៊ីណារ៉ា​ញាក់ស្មា​លើកចញ្ចើមឌឺដង៖

«ប៉ាគេក៏ដូចគ្នា! Dololce មានកូនប្រុសតែមួយ មិនស្រលាញ់ ទៅស្រលាញ់អ្នកណា?​»

សម្តីនេះ​មិនបានធ្វើឱ្យចាស្មីនស្រណុកចិត្ត​ទេ ដ្បិតវាស្មើនឹង​ព្រមាន​ថា​ មហាសេដ្ឋីរុស្សីនឹងឱ្យគូខាន់ច្រើនទៀត សឹងមិនសល់អ្វី​ដល់កូនស្រីពៅក្រោយទាំងអស់។

ពេលចាស្មីនខឹងរបូតដៃពីប្តី តាDololceគ្រហឹមបញ្ឈប់សង្គ្រាមត្រជាក់។

គ្រប់គ្នា​ទម្លាក់ដៃ​សង្រួមឥរិយាបថ ធ្វើឱ្យ​​ក្មេងស្រី​ក្រីក្រយល់ពីរបៀបដែលគ្រប់គ្នា​គោរពឪពុកគូខាន់​។

នាងក៏​ប្រញាប់សម្រួលឥរិយាបថតាម។

«កូនស្រីតូច មិនទាន់បាននិយាយមួយម៉ាត់ទេ ខ្ញុំចង់ស្តាប់នាង!»

​លីនក្រឡង់ៗពេលឃើញគាត់និយាយហើយសម្លឹងមកខ្លួន។

«ខ្ញុំសារភាពថា កូនស្រីស្អាត ខ្ញុំប្រហែលជាលង់នឹងសម្រស់នេះ​​ តែលើកិត្តិយសវង់ត្រកូលជារឿងផ្សេង ខ្ញុំក៏ចង់រកមើលរឿងមួយចំនួនសម្រាប់និយាយទៅក្រៅជំនួសឱ្យDoloceដែរ យើងជាគ្រួសារធំ អ្នកកាសែតអាចសួរគ្រប់ពេល!»

គូខាន់ទម្លាក់ដៃមកចាប់ម្រាម​ដែលត្រជាក់ដូច​ទឹកកករបស់ស្រីស្នេហ៍។ ទិដ្ឋភាពពេលនេះ​គ្រប់គ្នា​សប្បាយចិត្ត​ណាស់នឹងការកាត់ក្តីរបស់សេដ្ឋីធំ ដែល​ដាក់សំណួរធ្ងន់មក។

«លីនជាកល្យាណី​របស់គូខាន់ បើអ្នកកាសែតណាអត់ការធ្វើ ចង់ដឹងច្រើន​ចាំខ្ញុំគូខាន់ជាអ្នកឆ្លើយ!»

សេដ្ឋីធ្វើមុខមាំមិនអស់ចិត្ត​ព្រោះនាងតូចឈ្ងោកមុខ​គេចពីកែវភ្នែកគ្រប់គ្នា គូខាន់ប្រុងជួយនិយាយបន្ថែម ស្រាប់តែសេដ្ឋីជាឪពុកលើកដៃរារាំង​ហើយដាក់សំណួរមកចំៗ៖

«លីនកុលាប! គ្រួសារក្មួយជាអ្នកជំនួញអ្វី?»

បេះដូងនាង​ក្តុក។ ដូចការទស្សន៍ទាយមុនចូលមក នាង​ច្បាស់ជាត្រូវសង្កត់ស្លាប់ដោយរនាំង​វណ្ណៈ ដែលគូខាន់ម្នាក់នេះស្លាបធំប៉ុនណាក៏ហោះមិនរួចដែរ ព្រោះគេគោរពប៉ាគេ។

«ខ្ញុំ….ខ្ញុំគ្មានជំនួញទេ!»

គេក្តាប់ដៃនាង​ណែន។

«ប៉ាម៉ាក់គេជាអ្នកជំនួញ ក្រោយមកក៏ចូលមរណកាល ទុកឱ្យបងប្រុសគេបន្តវេន​តែបងប្រុសគេឈឺធ្ងន់យូរពេក ពួកគេ​នៅក្មេង គ្រប់យ៉ាងក៏ដួល!»

ស្រីងាកមកសម្លឹងគេដោយរលីងរលោង។ ម្តេចគេដឹង? គេស៊ើបពីពេលណា? គេនេះជាFBIឬជាអ្វី? គេដឹងរឿងច្រើនទៀតមែនទេ? អ្វីខ្លះទៅ?

ប្រុសមិនងាកមកសម្លឹងអូនទេ ព្រោះគេជាប់លេងទឹកមុខ​ដាក់ឪពុកដែលកំពុងសង្កត់លីន។

«បានន័យថាពេលនេះគ្មានជំនួញ?»

ចាស្មីនខ្សឹបៗសើចពេបៗក្បែរប្តី។

«ចង់បានជំនួញអី? គូខាន់សម្ពោធក្រុមហ៊ុនឱ្យលីនកុលាបស្អែកនេះក៏បាន! ១០កន្លែងក្នុងថ្ងៃតែមួយក៏បានដែរ!»

ស៊ីណារ៉ា​ស៊កមកផ្ញុកមាត់ចាស្មីន។

ពីដំបូង ពួកគេលេងគ្នា​គឺគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល​តែពេលនេះលីនមានអារម្មណ៍កាន់តែអត់សប្បាយ​ឡើង​។ ដោយស្ថិតនៅចំណុចខ្ពស់បំផុត និងក្រោយមកមានអារម្មណ៍អន់និងទាបក្នុងចំណោមពួកគេ តើលីន​គួរបន្តឬចាកចេញ។

ស្រីទាញ​ដៃខ្លួនឯងចេញពីប្រអប់ដៃបង។

លីនជាមនុស្ស​បែបណាមានតែគូខាន់ដែលដឹង។

មនុស្ស​លីនមិនចាញ់អំណាចអ្នកណា មិនលោភនិងបុណ្យវាសនា​របស់អ្នកណា ក៏មិនខ្វះចរិតគោរពខ្លួនឯងដែរ។

ទងវងឱនមុខមកដល់វេលានេះព្រោះមនុស្ស​តែម្នាក់គត់គឺ គូខាន់។ ការអំណត់របស់មនុស្ស​រមែងមានព្រំដែន។ រៀមដឹងចិត្ត​អូនថារឹងនិងកាច។ អូនទន់ក្រោមស្នេហា​បងតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។

ពេលនេះ​គេទាមទារក្រសាបដៃស្រីមកវិញ​តែលីន​ដកចេញទៀត។

ដោយទឹកមុខខូចចិត្ត​នាងមិនសម្លឹងអ្នកណាទាំងអស់ ស្រីសម្លឹងតម្រង់តែទៅរកប៉ារបស់គេ​ដែលបានមកជីកឫសគល់រឿងឋានៈ។

«ខ្ញុំជាអ្នកក្រម្នាក់! នៅរៀន អត់ការងារធ្វើច្បាស់​ ធ្វើការក្រៅម៉ោងពេលយប់ ហើយមាន​បងប្រុសមានជំងឺប្រចាំកាយ មានប្អូនក្នុងបន្ទុក! ខ្ញុំអត់មាន​អីពាក់ព័ន្ធនឹង​ឋានៈ​ ជំនួញឬគ្រុប ឬតំណែងអីទាំងអស់! ខ្ញុំសូមទោសដែលមិនប្រមាណខ្លួនឯង រំខានពេលវេលា​គ្រប់គ្នា​ហើយ!»

ស្រីក្រោកឈរ​ឡើង ឯប្រុសក៏ក្រោក​មកតាមវឹង។

«លីន!»

គេហៅនាងខ្សឹបៗទាំងឃើញទឹកភ្នែកនាង​រលើប។

ស្រីមិនសម្លឹងនាយ​តែនាង​សម្លឹងជំទាវជាម្តាយ​របស់គេ៖

«ខ្ញុំនឹងបំពេញ​តួនាទីជាលេខា កុំបារម្ភ! ខ្ញុំមិនសមជាកូនប្រសារៀបការ​ចូលមហា​វិមានទេ!»

«លីន!»

គេហៅជាលើកទីពីរថែមទាំងទាញនាងឱ្យអង្គុយវិញ តែស្រីមិនព្រម។

តូចតន់ងាកសន្សឹមៗមករកគូខាន់ ទេវបុត្រ​នៃឧទ្យានផ្ទះស្តុកស្តម្ភ។ គេមានទឹកមុខ​ខូចចិត្ត​សម្លឹងភ្នែកនាង​ដូចអង្វរឱ្យនាង​ទប់ចិត្ត ​ទុកឱ្យគេដោះស្រាយអ្វីៗរញ៉េរញ៉ៃទាំងនេះ តែលីនមិនចង់ទេ នាង​មិនទម្លាប់ឡើយសម្រាប់ការមករងសម្ពាធពួកដែលយកលុយមកដាក់ពីមុខ​។

«ខ្ញុំមិនសមនឹង​បាយល្ងាចមួយនេះទេចៅហ្វាយ!»

«អង្គុយ!»

គេព្រមាន​តិចៗ​ ទឹកមុខស្មើទាំងដឹងថា​ទេវតាក៏ឃាត់ស្រីមិនជាប់ដែរ។

នាង​ខាំមាត់ ទប់ស្តាក់ការឈឺចាប់និងក្តីអាម៉ាស់ ហើយចាប់ផ្តើមទាញទំពក់បើកខ្សែក រួចខ្សែដៃ។

លីនដាក់វាលើតុ ទាំងកាបូបលុយ​ដែរ រួចទើបចាកចេញ។

បើខោអាវនេះអាចដោះ លីនដោះទៀត។

គូខាន់និយាយទាំងម្ខាង​ដៃ​រត់​ចុះ​មក​លើ​ឆ្អឹងខ្នងស្រីល្អបង្កើតជាចរន្ត ហើយ​កម្ដៅ​ឡើង​ពេញខ្លួន​លីន​ ក្រហម​ទាំងថ្ពាល់និង​មុខ​លីន។

«ថ្នាំ….ថ្នាំព្យាបាល​ម៉េចទៅជាសម្លាប់?»

គេស្រពោនភ្នែក តែគេនៅមើលវង់ភក្រ្តស្រីស្អាត។

«មនុស្សល្ងីល្ងើបានវាលេបថ្នាំ មនុស្ស​ខ្លាំងដូចខ្លា​ត្រូវការថ្នាំមកធ្វើអី?»

កំពូលសម្រស់​ទៅជាអស់សំណើច​ ឃើញ​គេ​ខូចចិត្ត​រឿងអតីត ដែលមេដោះបានធ្វើលើជីវិតគេ គេស្អប់និងដៀលថ្នាំថាល្ងីល្ងើ ទាំងមុននេះ គេពិតជាព្រមល្ងីល្ងើទាំងស្រុងព្រោះនាង។

«ញញឹម​សប្បាយចិត្ត​ប្តីស្លាប់?»

លីនឈប់ញញឹម​ព្រោះឮពាក្យប្តីនឹង​ពាក្យស្លាប់។

«បងស្លាប់បាត់ ចង់ឱបអាណាវិញ?»

គេសួររហូត​ ជាសញ្ញាគេមានៈ ឬជំងឺគេក៏ថាបាន។ គូខាន់ឈរត្រង់ខ្លួន រុញដៃទាំងពីរ​ទៅក្នុងហោប៉ៅខោសងខាងលែងខ្ចីឱបប្រាណទងវង។​

«បើលោកស្លាប់…..ខ្ញុំរស់នៅជាមួយអ្នកណា?»

នាងតបតដូច្នេះរួចក៏​​ឈ្ងោកមុខ​ទៅរកបេះដូងគេ។​ បបូរមាត់លីននៅពីលើទ្រូងឆ្វេង សំណាងហើយ នាង​អត់មាន​ក្រែមម្សៅ កុំអីអាវសនេះមិនបាច់ទៅប្រជុំកើតទេ។

ភាពស្ងៀមស្ងាត់លាតសន្ធឹងរវាងពួកគេ ព្រោះលីនកំពុង​បំពេញចន្លោះនៃភាពឆ្គាំឆ្គងនិងការភ័យខ្លាចដែលបង្ខំគេធ្វើរឿងគេមិនចង់ ចំណែកគេស្តាយដែលមានតណ្ហា​បង្ខំលីនរហូតមក កើនឡើងៗជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

«ខាងប្រុស ស្មានថា កន្លងមក បានធ្វើឱ្យប្រពន្ធសប្បាយ!»

កល្យាណបើកភ្នែក​ដែលទើបតែធ្មេចសម្រាកក្បែរទ្រូងគេ។

គេតូចចិត្តឬគេឈឺ លីនដឹងច្បាស់ តែគេស្រលាញ់លីន លីនទទួលអារម្មណ៍ដឹង។

«កាំភ្លើងភ្ជង់ ពាក្យគំរាម….»

លីនរបូតមាត់និយាយ តែខ្ទប់វិញ​។ ទោះយ៉ាងណាគេឮវា គេងាកចេញចោលលីនឱ្យរបូតពីការ​ឱប​គ្នា។

«ទីបំផុតលេចកន្ទុយ ចេញពាក្យពិតមកហើយ!»

«តែខ្ញុំក៏ស្រលាញ់លោក!»

នាង​ខំនិយាយមិនចង់ឱ្យគេខូចចិត្ត​ទេ។ គេងាកមកទាំងភ្នែកក្រហមៗ មិនដឹងស្តាយចិត្ត​ដែលស្រលាញ់លីនឬស្តាយដែលបាន​ធ្វើបាបលីន ចេញកំហឹង​កម្រោល ព្រោះជំងឺចិត្ត​ទៅលើលីន។

ស្រីល្អដកដង្ហើមវែងៗដើរមកទៀត គេងាក នាង​តោង។

«គូខាន់!»

គេខាំមាត់សម្លឹងនាង នាង​និយាយម្តងទៀត៖

«ខាន់!»

គេព្រមស្ងៀមឱ្យនាង​តោងដៃ។

នាង​តោងដៃរៀមជាមួយ​ម្រាមទាំង១០ ហើយដកដង្ហើមតាមច្រមុះវែងៗ មាត់លីនញ័រៗខ្មាសៗ ​តែបេះដូងចង់និយាយ។ នាង​ធ្វើតាមបេះដូង៖

«ដំបូង ខ្ញុំស្អប់លោកមើលងាយខ្ញុំ! ខ្ញុំស្អប់ដែលលោកសង្ហាខ្លាំង មានខ្លាំង ​តែសម្តីពេលជួបគ្នា ក៏មានបញ្ហា!»

«បញ្ហាអី?»

«លោកយកការសម្ភាសន៍មកលេងសើច!»

«ធ្វើមែនទាំងអស់! អត់មាន​កន្លែងណាលេងសើចទេ!»

នាង​ជំទើតជើងថើបមាត់គេ គេប្រុងគេចតែនៅស្ងៀមវិញ តែមិនថើបលីនវិញទេ។ ស្រីនិយាយទាំងមាត់នៅប៉ះគ្នា៖

«តែក៏….ស្រលាញ់ចរិតនេះដែរ! ស្រលាញ់ដែលត្រង់ៗ កាចៗ ហើយ….និយាយក៏..ធ្វើ!»

បបូរមាត់នាង​ថាចប់ក៏ថើបគេទៀត ទោះគេនៅឆ្មើងធ្មឹង។

«ខ្ញុំស្អប់…ដែលលោក​យកប្អូនខ្ញុំទៅ! តែ….ខ្ញុំក៏ស្រលាញ់ដែលលោក….លោកបង្កើតយប់នោះឡើងមក!»

គេដកដង្ហើមហត់ៗតាមច្រមុះ ដូចជាកំពុងគិតថាលីននិយាយពិតឬលួង។

«នៅមន្ទីរពេទ្យ ខ្ញុំសរសេរCaptionព្រោះមានៈ ព្រោះចង់ប្រាប់ខ្លួនឯងឱ្យស្អប់ភាពអាម៉ាស់នេះ ​តែការពិត​ខ្ញុំបិទបាំងចិត្ត​ភ័យខ្លាចថា តទៅលោកនឹង….ឈប់ត្រូវការខ្ញុំទៀត!»

គូខាន់ចងចិញ្ចើម។ គេនឹកឃើញ​ដល់ពេលដែលនាងយំនិងចាកចេញ។ នាង​ឈឺចាប់ហើយមិនមាន​សភាពថាពេញចិត្ត​រាត្រីដំបូងជាមួយគ្នាផង?

គេរុញនាង​ចុះ​ហើយមើលមុខ។ ​គេភ្លេចថាមុខខ្លួនគេទេដែលក្រហម….

«តែមនុស្ស​កុហកនេះ បានបាត់ស្រមោល៥ថ្ងៃ អត់មាន​ទាក់ទងមកទេ!» គេបន្ទោសនាង​។

«លោកក៏មិនទាក់ទងមកដូចគ្នា!» នាង​និយាយដោយទឹកមុខក្រហមង៉ូវនិង​ក្រៀមក្រំ។ ដៃលីនតោងចង្កេះរៀម លីននិយាយទាំងសម្លឹងភ្នែកគេសងខាង។

«លោកធ្វើឱ្យខ្ញុំគិតថា…..ណ្ហើយ!»

«និយាយ!» គេបញ្ជាខ្សឹបៗក្តៅៗ។

«គិតថា….!»

«គិតថាស្អីគេ?!»

«គិតថា​លោកសងសឹក ប៉ុណ្ណឹង!»

«ឬមិនពិត?»

គេសួរទាំងដាក់ដៃលើចង្កេះលីនវិញ។

«តែលោក….បានថ្នមលីននៅផ្ទះវីឡា!»

គេញញឹមវិញហើយ ភ្នែកគេ​ពេញដោយសេចក្តីស្រលាញ់ពេញចិត្ត​។

«ខ្ញុំរឹតតែភ័យ….ថា….តើនេះជាការសងសឹកដែលធ្ងន់ជាងបានខ្លួន គឺធ្វើបាបបេះដូង?!»

«ធ្ងន់ជាងហ្នឹងទៀតស្រីពូកែជេរ!»

«មិនថាអ្វីក៏ដោយ ខ្ញុំព្រម….ឱ្យតែបាន….នៅក្បែរលោក!»

«ជារៀងរហូត?»

ភ្នែក​លីន​ប៉ោងដោយការ​រលីងរលោង​តែខំទប់។

«ហើយ​ខ្ញុំ​ប្រាកដ​ជាឆ្កួតហើយ! ដែលព្រមសងច្រើនយ៉ាងនេះ! ខ្ញុំជេរលោកពីរបីម៉ាត់ទេ តែ….»

 «ត្រូវហើយ ព្រោះមួយម៉ាត់ក៏ដោយ ត្រូវតែសងច្រើនដល់អស់ពីខ្លួន!» គេញោះនាង។

សរសៃប្រសាទធ្លាប់ភ័យស្លន់ស្លោពេលនេះ ត្រូវបានកាន់កាប់ដោយការ​តាំងចិត្ត​និយាយមិនលាក់លៀម។

«លោកគ្មានហេតុផលអី ត្រូវស្រលាញ់ខ្ញុំនោះទេ!»

«និយាយបែបហ្នឹងចង់ឱ្យគេ​ប្រាប់ថាស្រលាញ់ហ្មែន?»

«ខ្ញុំចង់បានអ្វី ស្មានថាលោកធ្វើតាម?!»

«អ៊ីចឹងម៉េច?»

«ខ្ញុំក៏ព្រម!»

ប្រុសសើច​ដៃគេប្រឡេះលេវដំបូងរបស់លីន។ គេមានតណ្ហា? ឥឡូវនេះ? ទើបលេបថ្នាំហើយ? គេគួរណាស់រំងាប់ចិត្ត​? ហេតុអ្វី?

«សាកមើល៍…..ពាក្យថា ក៏ព្រមហ្នឹង និយាយច្រើនដងពេកហើយ ពិតកម្រិតណា?!» គេរអ៊ូគ្រហឹមយ៉ាងស៊ិចស៊ី។

គេសម្លឹងអាវក្នុងស៊ីជម្ពូ​និងសាច់ពណ៌ស្រដៀងគ្នា។ ដៃគេម្ខាងរក្សាការដាក់លើត្រគាករបស់នាង ដៃម្ខាងមកអង្អែល​តំបន់ទ្រូងឆ្វេង។

នាងឈ្ងោកមុខគេចកុំឱ្យភ្នែកប៉ះគ្នា។ ដៃគូខាន់រំកិលម្រាមពីរទៅរក​កំពូលភ្នំដែលកំពុងពួន។

«អ្ហឹម» ស្រី​ត្រូវម្រាមគេ​បង្ខំឱ្យចេញសំឡេង។ ដៃគេផ្លាស់ទីទៅប្រឡេះគន្លឹះអាវទ្រនាប់។

«ទេ ខាន់!»

«ស្ងៀម!»

គេ​រុញដៃគ្រលាស់ម្រាម​បន្តិចក៏អាវនាង​របូត។ មិនដឹងថាគេពូកែរឿងរបូតរបាញអាវនេះ​តាំងពីអាយុប៉ុន្មានមកទេ។ នៅក្រោមខោទ្រនាប់ លីនញាប់ញ័រទាំងគ្មានការប៉ះពាល់ដល់ទីនោះផង។

លីនទប់ទល់ ព្យាយាមលាក់កំបាំងមិនឱ្យគេដឹង តែគេដូចជាដឹង….ភ្នែកគេសម្លឹងចុះក្រោមចង្កេះលីនដែល​ព្យាយាមរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ ខណៈពេលដែលគូខាន់បង្វិលម្រាមដៃរបស់គេទប់ខ្នងនាងចូលមកឱ្យទ្រូងប៉ះបបូរមាត់គេដែលឱ្យ…..

«តែបន្តិច….បានហើយ!»

នាង​អង្វរ​មនុស្ស​កំពុង​ងប់វក់ជុំវិញកំពូលភ្នំឆ្វេងស្អាតឆ្វាំងរបស់នាង។

គូខាន់សើចងំៗ ជាមួយបបូរមាត់សើមៗនៅកន្លែងសែនរសើបមួយនោះ។

«អូនឯងសើមហើយលេខា!» គេ​ងើបមុខមកខ្សឹបដាក់ភ្នែកនាង រួចអូសអណ្តាតពីលើថ្ពាល់ក្បែរត្រចៀកស្រី។

«លោកមាន​កម្មវិធីច្រើនណាស់ នៅក្រៅពួកគេកំពុងចាំ!»

«មែន? ម៉េចលេខាខ្ញុំអត់ទៅរៀបចំមុន?»

«លែងសិន​ទៅណា៎ ខ្ញុំចេញទៅរៀ​បចំ!»

គេញញឹម​គ្រវីស្មា​យ៉ាងសង្ហា​ ឯ​​ដៃស្តាំរុញម្រាម​​ចុះ​ក្រោម​រហូត​ដល់​រក​ឃើញ​ច្រក​ចូល​របស់​នាងហើយប៉ះពាល់យ៉ាង​អំណាច។ ចិត្តគូខាន់​ កាន់តែរំភើបព្រោះទីនោះពិតជាមានអម្រិតស្នេហ៍បង្ហាញខ្លួន​។

លីនខ្មាសពេកណាស់ នាង​ក្រហមនិងក្តៅពេញខ្លួន។

ស្រីលូកដៃមកកាន់ម្រាម​គេ​ ដូចជាលីននឹងសាកល្បង​តស៊ូដកហូតម្រាម​ដៃគេចេញ​តែនាង​ដឹងថាទៅមិនរួច​បានជា​ទាញម្រាម​ខ្លួនឯងឡើងមកវិញហើយសំពះ។

ប្រុសធ្វើមុខ​​ក្រអឺតក្រឡេកមើលនាងដែល​ញាប់ញ័រព្រោះការវាយលុក​តិចៗនៅសមរភូមិខាងក្រោម។

     សាជាថ្មី នាង​លូកដៃទៅ​ទាញម្រាម​គេចេញ….

«ដកដៃចេញលីន!»

«នៅឈឺ! កន្លែងហ្នឹងនៅឈឺ!»

នាង​ខំនិយាយ​ទាំងមិនចង់ចេញសំឡេង។ គំនិតគូខាន់ក្នុងការ​ចង់រុញម្រាមដៃទីពីរចូលទៅក្នុងទីតាំងរបស់លីន​ត្រូវ​បានសាបរលាបបន្តិចម្តងៗ គេព្រម​ដកថយ។

«មិញនេះ​ថា​ស្អីក៏ព្រម!»

ភាពតានតឹងបានធូរស្រាលពីស្មារបស់នាង អណ្ដាត​របស់​នាង​លូក​ចេញ​ពី​ចន្លោះ​បបូរ​មាត់ដែលខាំមុននេះ ​ហើយនាង​គ្រលាស់តែមិននិយាយចេញជាពាក្យច្បាស់ទេ។

«ខាន់!»

ប្រុស​ញញឹម​ស្មើៗ រុំដៃសងខាង​ពទ្ធ័ជុំវិញចង្កេះរបស់នាង ទាញនាងមកទល់នឹងប្រាណគេ ខណៈពេលដែលរាងកាយតូច​ កំពុងតែមានបញ្ហាក្តៅសន្ធំ​ពិតប្រាកដ។

គេឱនចុះម្តងទៀត លើកនេះគោលបំណងរបស់ខាន់គឺមាត់របស់នាង មុន​នឹង​លីនអាច​ព្យាយាម​ខ្ទប់​មាត់​ខ្លួន​ឯង គេក៏បំបុកអណ្តាតលុកក្នុង​បបូរ​មាត់​របស់​នាង។ នាង​នៅស្ងៀមសំងំ​មើលគេ ទីបំផុតនាងហាក់ចង់បានគេណាស់ នាងតបតនឹងគេវិញ យ៉ាងស្វិតស្វាញ។

ការថើបលើកនេះ ដូចជាការថើបដំបូងបង្អស់មួយ។ ដូចមិនដែលបានធ្វើជាមួយគ្នា​ពីមុនមកទាំង​ ផ្អែម កក់ក្តៅ និងស្អិតរមួតខ្លាំង។

ទីបំផុតរាងកាយរបស់នាងចាប់ផ្តើមសម្រាកពីការប្រកែក នាង​ឱបគេ ហើយយល់ព្រម​តាមគេគ្រប់យ៉ាង ថែមទាំងបញ្ជាក់ដោយមិនបាច់ប្រាប់ថា លីនត្រូវការគេណាស់។

គូខាន់នៅតែថើបនាង។ អណ្ដាត​របស់​នាង​ប៉ះគេវិញហើយ គេនៅតែ​​ចង់​បាន​ទៀត ​គេចង់ភ្លក់គ្រប់ដង្ហើមរបស់ស្រីម្នាក់នេះ  ហើយ​​មិន​ប្រាកដ​ថា ​មួយជីវិតនេះ​នឹង​មាន​ពេល​គ្រប់គ្រាន់តាមចំណង់មួយនេះដែរឬអត់​ទេ។

ទោះយ៉ាងណា គេដឹងណាស់​ថាគេមានប្រជុំ Darkច្បាស់ជាដើរអន្ទះសាចុះឡើងនៅក្រៅ។ ខាន់ដកខ្លួនចេញ ហើយលិឍបបូរមាត់ពេលមើលនាងឌឺៗ នាង​គេចភ្នែក​ ការសម្លឹងនោះចេញដូចជាមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីនៅពេលនេះ។ នាងមិនមើលមុខគេ​ទៀតនោះ ម្ល៉ោះហើយគេចាប់លើកចង្កា​នាង​ឡើង​។

«យប់នេះ!»

ចរណៃងក់ក្បាលតិចៗព្រិចភ្នែកញាប់ៗ តែមិនសម្លឹងដដែល។

«ពេលចេញពីផ្ទះប៉ា!»

«ខាន់» នាងលិឍបបូរមាត់ខាងក្រោមរបស់នាង រួចអូសធ្មេញរបស់នាងពីលើវាព្រោះនិយាយបានត្រឹមមួយម៉ាត់នេះ។

«និយាយមកក្មេងល្អ!» គេហៅខ្សឹបខ្សៀវ។

នាងព្រិចភ្នែកពីរបីដង គេក៏បានបោះទាញប្រាណនាងរង្វិលជុំបន្លប់ចិត្ត​ដែលស្រមៃស្ងាត់ថា បានបបូរមាត់នេះមក….​រុំ​ជុំវិញ​មាន់គោក​របស់គេ។

គេ​ចង់​ឱ្យ​នាង​យល់​ពី​រឿងចំណង់​នេះ….តែនាងគ្មានថ្ងៃយល់ទេ មនុស្សស្រីដូចនាង។

ភ្នែក​សម្លឹង​មើល​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ខណៈ​ដែល​គ្រប់យ៉ាងនាំ​សន្តិភាព​ដល់​នាង កែវភ្នែកដែលគ្មានជីវិតរបស់លីនធ្លាប់សម្លឹងមកគេដោយភាពភិតភ័យពីមុន ឥឡូវនេះមើលមកគេដោយស្រស់ស្រាយ​តែមានភាពងឿងឆ្ងល់។

ប្រុស​លេប​ទឹក​មាត់​ទប់​អារម្មណ៍​ដែលកម្រើកចំណង់តណ្ហា ចង់លេងនាងឆ្កួតៗ មកជានិយាយដាក់គ្រាប់ភ្នែកនាង៖

«បងគ្មានថ្ងៃស្រលាញ់លីនម្នាក់នេះទេ!»

នាង​ព្រិចភ្នែក។ នាងអាចជឿ អាចមិនជឿសម្តីគេ តែពិតជា​ធ្វើ​ឱ្យ​លីន​រមូរខួងពេញ​ពោះ។

បបូរ​មាត់​គូខាន់​បាន​បែក​ចេញពីគ្នា​ចំហ​គ្មាន​ពាក្យ​អ្វីនិយាយ ហាក់រង់ចាំបង្អង់មើលប្រតិកម្មនាង ចេញ​មករបៀបណា។

 បន្ទាប់ពីសម្អាតបំពង់កជាច្រើនដង នាងនៅតែធ្មឹង គេញាក់ចិញ្ចើមបញ្ជាក់៖

«មិនជឿ?»

លីនស្រពោន គេនិយាយ​ទៀត៖

«គិតម៉េចឥឡូវ?»

តូចដកដង្ហើមធំ ភ្នែករបស់នាងបើកបិទដោយភាពគាំងអត់បញ្ញាតបនឹង​ការលេងរបស់គេ។ មិនយូរទេ គូខាន់ឃើញទឹកភ្នែកហូរពេញភ្នែក។ សម្តីគេធ្វើឱ្យនាងស្រក់ទឹកភ្នែកមែន​ ទោះនាង​ព្យាយាម​ប្រឆាំងមិនព្រមជឿ។

«អ្វីក៏ដោយ!» លីននិយាយខ្សឹបខ្សៀវ។ សំឡេង​នាងអួល ​ព្រិច​ភ្នែក ហើយ​ទឹកភ្នែក​បន្ត​ស្រក់​មក នាងចង់ជូតតែគេចាប់ដៃនាងទាំងពីរជាប់ ទម្លាក់វាចុះក្រោម។

ចុងក្រោយ​ប្រុសយកមេដៃមកប៉លើថ្ពាល់ទន់ៗរបស់នាង ជូតទឹកភ្នែកនេះចេញដោយថ្នមៗ។

ស្រី​សម្លឹង​មើល​មក​គេ​ម្ដង​ទៀត។ លីនកុលាបលេបទឹកមាត់ច្រើនដង ធ្វើឱ្យគូខាន់ដឹងថានាងពិបាករកពាក្យថា ដូច្នេះនាងបានត្រឹម​តែសម្លឹងមក មិននិយាយស្តី។

ដៃរបស់គេនៅតែគោះថ្ពាល់នាង រួចក៏រំកិលឡើងលើបន្តិច មករៀបញែកសិតសក់របស់នាងដែលស្អិតៗដោយញើសភ័យនិងសម្រើបមុននេះចេញពីថ្ងាស។ លីនបិទ​ភ្នែក ដកដង្ហើម​ធំ​ ​គេច​ចេញពីភ្នែកគេ។

«បងជាប់ស្រលាញ់លីនម្នាក់កាលពីថ្ងៃមុន!» គេនិយាយខ្សឹបដាក់ត្រចៀកលីន។

ស្រីតូចបើកភ្នែកមកវិញ។

ផ្នែកខាងស្តាំនៃបបូរមាត់ប្រុសសង្ហា​ទាញឡើងបង្ហាញសំណើចដែលសើចតិចៗ៖

«លីនម្នាក់…..ដែលរឹងៗ…ខឹងបង មិនលើកទូរសព្ទ អង្គុយ​ហាលសន្សើម និងចង់បាន…..ច្រើនទៀត»

ចាំសម្តីខ្លួនឯង ដែលយប់នោះប្រាប់គេថា​ចូលចិត្ត​ស៊ិចរបស់គេ ហើយចង់បានច្រើនទៀត។

មានរឿងរាប់លានដែលគេអាចធ្វើបានចំពោះនាង ហេតុអ្វីគេ​ចងចាំរឿងជាមួយនាងច្រើនម្ល៉េះ?

«បងស្រលាញ់លីនម្នាក់ដែលស្រលាញ់បងមិនមែន​យកថ្នាំមកឱ្យបង!»

«សូមទោស!»

នួនល្អង​តោងដៃគេ ​អាណិតគេ ​ដែលអន់ចិត្ត​រឿងថ្នាំ។

«តែលោកត្រូវលេប!»

ភាពអាម៉ាស់ រន្ធត់ ឈឺចាប់គ្មានលើផ្ទៃមុខលីនទេ។ គេគិតដល់ម្តាយគេដែលជាដើមហេតុនៃថ្នាំនោះ។ គេខាំមាត់ ដកអារម្មណ៍​ហើយទាញដៃគេចេញមកវិញ។

«យប់នេះទៅផ្ទះប៉ា! Darkនឹង​យកលីនទៅហាង​រកខោអាវ រក​អ្វីដែលត្រូវ​​ស្លៀកពាក់! ​សម្លៀក​បំពាក់ សក់ អល្លង្កា គ្រប់យ៉ាងធ្វើតាមគេទៅ!»

Dark នៅតែជាផ្នែកដ៏អាក្រក់បំផុតមួយនៃការចងចាំរបស់លីន តែការទៅផ្ទះគូខាន់ពេលល្ងាចនេះពិតជារឹតស្មុគស្មាញ​ចិត្តណាស់ទៀត។

លីន​​មិនខ្វល់នឹងការស្លៀកពាក់ទេព្រោះរៀបចំ​អីរៀបទៅ។ នាងក្រីក្រ ឯពួកគេ​ជាអ្នកមាន ធម្មតាទេ គេតុបតែងនាង​ដើម្បីមុខមាត់គេ។

«តាមលោកទាំងអស់!»

នាង​តបខ្សាវៗហើយទាញតម្រង់ក្រវាត់កគេ ពិនិត្យ​ចង្កេះនិងទីនុយរបស់គេ។

ស្នាមញញឹមរបស់គេពង្រីកធំឡើងព្រោះនាងចង់ប្រាប់ថា មិនត្រូវការតាមDark។

«អូខេ រ៉ូបពណ៌ខ្មៅ ឬក្រហម!»

«ចាស៎!»

តបហើយ​ដកដង្ហើមវែងៗ។ គ្មានលុ​យនិងគ្មានឋានៈ នាងកំពុង​តឹងតែង តែប្រាប់ខ្លួនឯងថា គ្មាន​​អ្វី​ដែល​ត្រូវ​ខ្មាស់ឡើយ មិនថាពួកគេ​គិត​ដូចម្តេចចំពោះលេខាគូខាន់ឡើយ គេបានប្រាប់ម្តាយគេថា នឹងរៀបការជាមួយនាង។