“ម៉ែ! កូនសុំទៅបោះតង់ជាមួយពួកម៉ាកនៅព្រៃទឹកធ្លាក់!”

“ទីនោះឆ្ងាយណាស់ម៉ែមិនឱ្យទៅទេ!”

“មិនអីទេម៉ែ កូនទៅគ្នាច្រើនតើ!”

“តែឆ្នាំហ្នឹងកូនឯងគត់ឆ្នាំយល់ល្អកុំទៅអីកូន!”

“បាទ!”

ថាហើយនាយដែនក៏ដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់គេងរបស់នាយទាំងទឹកមុខ​ស្រពោន។

នាយដែនឆ្នាំនេះមានអាយុ២០ឆ្នាំហើយ ដែលចាស់ៗច្រើនតំណាលថាជាឆ្នាំគត់ងាយនឹងមានគ្រោះថ្នាក់ហើយអាចនឹងប៉ះពាល់ដល់អាយុជីវិតទៀតផង។

នៅរំពេចនោះសំឡេងទូរសព្ទដៃរបស់នាយដែនក៏បន្លឺឡើង។

“ផានិត!”

នាយដែនទាញទូរសព្ទពីហោប៉ៅក៏ឃើញថាលេខដែលខលមកនោះមានលោតឈ្មោះផានិតនៅលើអេក្រង់នាយក៏ប្រែទឹកមុខហាក់សប្បាយចិត្តពេលផានិតទូរសព្ទមក។

ផានិតជាមិត្តរបស់នាយដែន ហើយផានិតនេះឯងជាអ្នកបបួលមិត្តភ័ក្តិទៅបោះតង់នៅព្រៃទឹកធ្លាក់។

ពេលនិយាយទូរសព្ទជាមួយផានិត ដែនក៏បានប្រាប់ថា ខ្លួនមិនបានទៅបោះតង់ជាមួយពួកគេនោះទេ ព្រោះម្ដាយមិនឱ្យទៅ ប៉ុន្តែផានិតបដិសេធមិនព្រមឱ្យខ្វះវត្តមានរបស់ដែន ភ្លាមនោះផានិតក៏រៀបគម្រោងឱ្យដែនលួចទៅជាមួយពួកគេ រួចចាំធ្វើដំណើរបានឆ្ងាយហើយចាំទូរសព្ទទៅប្រាប់ម្ដាយជាក្រោយ។

នាយដែនយល់ព្រមនឹងសំណើររបស់ផានិតហើយក៏ធ្វើតាមអ្វីដែលផានិតប្រាប់គ្រប់យ៉ាង។

…

បន្ទាប់ពីជិះម៉ូតូអស់រយៈពេលបីម៉ោងកន្លះ ពួកគេក៏ឈប់សម្រាកញ៉ាំបាយនៅក្រោមម្លប់ដើមឈើធំមួយតាមផ្លូវ ព្រោះមើលទៅម៉ោងក៏ជិតមួយរសៀលទៅហើយម្នាក់ៗហេវបាយសឹងតែគ្មានកម្លាំងធ្វើដំណើរបន្ត។

បន្ទាប់ពីញ៉ាំបាយរួចគ្រប់គ្នាមានទឹកមុខស្រស់ស្រាយនិងមានកម្លាំងក្នុងការធ្វើដំណើរបន្តទាំងផានិត នាយយុទ្ធ នាយដន និងនាយផុន លើកលែងតែនាយដែនដែលកំពុងឈរច្រតចង្កេះមុខខ្មៅអែហាក់នឹកស្ដាយដែលខ្លួនហ៊ានលួចចេញដើរលេងទាំងដែលម្ដាយបានហាម។

“អាដែន ឯងទូរសព្ទទៅប្រាប់មីងឱ្យហើយទៅព្រោះនៅផ្លូវខាងមុខមិនមានសេវាទេ។”

ផានិតរំឮកឱ្យនាយដែនទូរសព្ទទៅប្រាប់ម្ដាយដើម្បីកុំឱ្យគាត់ភ័យនឹងដើររក។

ផានិតនិយាយចប់នាយដែនក៏ទូរសព្ទទៅម្ដាយភ្លាម។

“អាកូនចោរម្សៀតមកផ្ទះវិញឱ្យឆាប់! បើមិនឃើញមកផ្ទះថ្ងៃនេះទេកុំហៅអញម៉ែឱ្យសោះ!”

ម្ដាយរបស់នាយដែនគ្រាន់ឮកូនប្រាប់ថាចេញដំណើរទៅជិតដល់កន្លែងបោះតង់ គាត់ខឹងយ៉ាងខ្លាំងក៏កំហកឱ្យនាយដែន។ សំឡេងខ្លាំងៗរបស់ម្តាយនាយដែនបានឮដល់មិត្តភ័ក្តិរបស់គេដែលនៅក្បែរនោះ។

“គិតច្រើនធ្វើស្អីអ្ហ៎ា! គាត់ឱ្យអ្ហែងទៅវិញបើអ្ហែងមិនទៅក៏មែនគាត់មកតាមអ្ហែងដល់នេះណា!”

នាយដននិយាយបន្ទាប់ពីនាយដែនបញ្ចប់សន្ទនាជាមួយម្ដាយ។

“កុំខ្វល់ពេកអ្ហា! បោះតង់តែមួយយប់សោះ!”

នាយផុតនិយាយទាំងកំពុងទាញមួកសុវត្ថិភាពមកពាក់ដើម្បីធ្វើដំណើរបន្ត។

ភ្លាមនោះផានិតក៏បន្ទរ ៖

“មែនតើ ចាត់ទុកថាដើរលេងឱ្យស្រឡះខួរក្បាលមុនប្រឡងឆមាស!”

គ្រាន់ផានិតនិយាយចប់ភ្លាមនាយយុទ្ធក៏ពោលភ្លែត ៖

“ស្អីហ៎ា រៀនដល់ថ្នាក់ទី១២ហើយនៅមិនទាន់ចេះសម្រេចចិត្តខ្លួនឯងទៀត!”

គ្រប់គ្នាស្ដាប់មិនខុសនោះទេ ពួកគេជាសិស្សថ្នាក់ទី១២ដែលក្នុងចំណោមពួកគេនាយដែនមានអាយុច្រើនជាងគេក្នុងក្រុម។ នេះក៏ព្រោះកាលពីក្មេងនាយដែនឧស្សាហ៍ឈឺជាប្រចាំទើបចូលរៀនថ្នាក់ទី១នៅអាយុ៩ឆ្នាំ។ បើរាប់ទៅទោះបីនាយដែនចូលរៀនយឺតយ៉ាវជាងក្មេងដ៏ទៃពិតមែនប៉ុន្តែពេលបានជាសះស្បើយនាយក៏ខំប្រឹងរៀនសូត្រមិនដែលត្រួតថ្នាក់នោះទេ។

…

ផ្ទាំងថ្មក្បែរមាត់អូរ!

“ពួកយើងបោះតង់លើថ្មមាត់អូរនេះហើយងាយស្រួលលេងទឹក។”

ថាហើយពួកគេក៏ចាប់ផ្ដើមចែកតួនាទីគ្នាដោយផានិតនិងដែនជាអ្នកដំឡើងតង់ ចំណែកផុនជាអ្នករៀបចំតុកៅអីសម្រាប់អង្គុយអាំងសាច់ញ៉ាំជុំគ្នានាពេលល្ងាច រីឯយុទ្ធនិងដែនជាអ្នកទៅរកឧសមកដុត។ និយាយទៅពួកគេក៏បានត្រៀមធ្យូងមកដែរតែដោយសារពេលជិះឆ្លងស្ពានឈើផ្លូវចូលមកព្រៃទឹកធ្លាក់ដោយស្ពាននោះមានសភាពសើមនិងរអិលព្រោះទើបរាំងភ្លៀងផានិតជាអ្នកឌុបនាយដែនដោយរអិលរ៉េម៉ូតូតែសំណាងដែលមិនដួលគ្រាន់តែជ្រុះធ្យូងចូលទៅក្នុងទឹកអូរ។

នៅមុនពេលមកបោះតង់នេះនាយយុទ្ធមិនសូវពេញចិត្តដែលមានវត្តមានរបស់នាយដែនមកជាមួយនោះទេ។ ដោយនាយដែនជាប្រធានថ្នាក់មានតួនាទីរាយការណ៍អំពីសកម្មភាពមិនគប្បីរបស់មិត្តរួមថ្នាក់ទៅកាន់អ្នកគ្រូបន្ទុកថ្នាក់ ហើយអ្នកដែលត្រូវបានរាយការណ៍នោះគឺនាយយុទ្ធដែលតែងតែលួចខ្ចិលម៉ោងកីឡា កសិកម្ម  ថែមទាំងគេចវេសរាល់វេនសម្អាតថ្នាក់ទៀតផង។

នាយយុទ្ធជាសិស្សពូកែតែគេចូលចិត្តរៀនតែមុខវិជ្ជាដែលគេចង់រៀនប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះហើយទើបគេតែងរកលេសមិនចូលរួមម៉ោងកីឡានិងកសិកម្ម។ តាមពិតនាយដែនក៏ធ្លាប់និយាយដាស់តឿននាយយុទ្ធហើយតែគេម្នាក់នេះរឹងទទឹងណាស់ ហើយថែមទាំងនិយាយបញ្ជោះឱ្យនាយដែនទៅប្រាប់អ្នកគ្រូបន្ទុកថ្នាក់របស់ពួកគេទៀតផង។ តែដោយយល់ដល់មិត្តភាពនាយដែនក៏ធ្វើជាមិនដឹងមិនឮខ្លះដើម្បីទុកឱកាសឱ្យនាយយុទ្ធកែខ្លួន នាយយុទ្ធដឹងថានាយដែនជាមនុស្សចិត្តទន់គេក៏កាន់តែបានចិត្តមិនខ្វល់ពីអ្វីដែលនាយដែនបានណែនាំឡើយ។ ប៉ុន្តែរឿងមិនចប់ត្រឹមនេះនោះទេព្រោះសិស្សរួមថ្នាក់ទាំងអស់លើកលែងតែនាយដែន នាយដន នាយផុន និងនាយផានិតដែលជាមិត្តសម្លាញ់របស់នាយយុទ្ធ ក្រៅពីនោះសិស្សរួមថ្នាក់ទាំងអស់បានទៅប្រាប់អ្នកគ្រូបន្ទប់ថ្នាក់អំពីទង្វើរបស់យុទ្ធហើយក៏បន្ថែមទៀតថាមេប្រធានថ្នាក់ជាអ្នកជួយកាងឱ្យនាយយុទ្ធ។

បន្ទាប់ពីអ្នកគ្រូបានស្តាប់ពួកគេនិយាយរួច អ្នកគ្រូក៏ឱ្យសិស្សម្នាក់ទៅហៅនាយដែននិងនាយយុទ្ធមកបន្ទប់ទីចាត់ការ។ ក្រោយបានសួរនាំដឹងរឿងហើយអ្នកគ្រូក៏និយាយអប់រំណែនាំពួកគេឱ្យភ្ញាក់រឭកអំពីទង្វើមិនគប្បីរបស់ពួកគេទាំងពីរក្នុងនាមជាសិស្ស រួចអ្នកគ្រូបានសម្រេចចិត្តដាក់ពិន័យនាយយុទ្ធដោយពិន្ទុសរុបឆមាសខាងមុខនេះត្រូវយកមកចែកជាពីរ ចំណែកនាយដែនត្រូវសម្អាតបន្ទប់ទឹករយៈពេលមួយសប្ដាហ៍។

នាយយុទ្ធព្រមទទួលពិន័យនឹងធ្វើតាមការណែនាំរបស់អ្នកគ្រូ ប៉ុន្តែនាយយុទ្ធនៅតែមានកូនចិត្តលួចខឹងនឹងនាយដែនដែលមិនព្រមជួយនិយាយឱ្យខ្លួន នៅពេលអ្នកគ្រូសម្រេចយកពិន្ទុសរុបរបស់គេមកចែកជាពីរ។ នេះក៏ដោយសារនាយយុទ្ធជាមនុស្សស្រឡាញ់ពិន្ទុហើយតែងយកចំណាត់ថ្នាក់របស់ខ្លួនទៅទាមទារសុំការដូពីគ្រួសារជារៀងរាល់ខែ។

…

ត្រឡប់មកបរិយាកាសបោះតង់យើងវិញ!

បន្ទាប់ពីផានិតដែលជាអ្នកជំនាញបោះតង់បានចែកតួនាទីក្នុងក្រុមរួចមក ពួកគេក៏ចាប់ផ្តើមសកម្មភាពរៀងខ្លួន។ ចំណែកនាយដែននិងនាយយុទ្ធជាការរៀបចំរបស់ផានិតដែលឱ្យពួកគេទៅរកអុកជាមួយគ្នា ព្រោះផានិតចង់ឱ្យមិត្តភាពរវាងដែននិងយុទ្ធត្រឡប់មកល្អដូចដើម។

នាយយុទ្ធនិងនាយដែនដើររកមើលអុសនៅម្ដុំក្បែរកន្លែងបោះតង់ប៉ុន្តែវាត្រូវបានសើមដោយសារភ្លៀងមុននេះអស់ទៅហើយ នាយដែនក៏បបួលនាយយុទ្ធទៅរកមើលនៅខាងលើភ្នំក្រែងមានមេឃឈើស្ងួតខ្លះគ្រាន់បានប្រើ។

នៅពេលឡើងមកដល់ពួកគេក៏ប្រទះឃើញឈើងាប់តូចធំជាច្រើនដែលខ្លះសើម ខ្លះទៀតសើមពាក់កណ្ដាលនឹងស្ងួតពាក់កណ្ដាល ហើយមានឈើងាប់មួយចំនួនតូចដែលស្ងួតដោយស្ថិតក្រោមម្លប់នៃស្លឹកឈើធំៗ។ ឃើញដូច្នេះនាយដែនក៏ឱ្យនាយយុទ្ធប្រមូលឈើស្ងួត ចំណែកនាយប្រមូលឈើដែលសើមពាក់កណ្ដាលស្ងួតពាក់កណ្ដាល។ កំពុងតែប្រមូលក៏ស្រាប់តែមានពស់មួយក្បាលពណ៌ខ្មៅប៉ុនកដៃវារសំដៅប្រុងនឹងចឹកនាយដែនទៅហើយតែសំណាងដែលនាយយុទ្ធឃើញទាន់ក៏ច្រាននាយដែនទៅម្ខាង ប៉ុន្តែដោយភ្លាមៗនាយយុទ្ធមិនបានគិតនោះទេថានៅម្ខាងដែលនាយរុញនាយដែនទៅនោះគឺជាជ្រោះ។

«អាយុទ្ធ!!»

ផាំង!!!

សំឡេងធ្លាក់ចុះមកឮសូរតែផាំង! នាយយុទ្ធស្លុតអស់ស្មារតី ទន់ជង្គង់ទច់នឹងដីខ្លួនញ័រទទ្រើក! នាយវារយឺតៗប៉ប្រះនឹងមាត់ជ្រោះរួចអើតមើលទៅខាងក្រោមក៏ឃើញសភាពនាយដែនដេកស្លាប់នៅលើផ្ទាំងថ្មធំមួយដែលមានទឹកហូរកាត់រិញៗដោយមានឈាមហូរនៅផ្នែកក្បាលចំណែកភ្នែកទាំងគូបើកគ្រលួងសម្លក់មករកនាយយុទ្ធ។ សំឡេងស្រែកឆ្វាចភ្លាមៗទាំងព្រឺរក្បាលពេលនាយយុទ្ធឃើញរូបភាពស្លាប់យ៉ាងអាណោចអាធម៌របស់នាយដែន។ ដោយរន្ធត់ចិត្តសឹងតែគាំងបេះដូងទៅហើយនាយយុទ្ធក៏ស្ទុះក្រោករត់ទៅរកមិត្តភ័ក្តិបីនាក់ទៀតនៅកន្លែងបោះតង់។

នាយយុទ្ធរត់ផងស្រែកហៅឈ្មោះពួកគេផងប៉ុន្តែដំណើរស្លន់ស្លោមិនទាន់នឹងទៅដល់ពួកគេផង ក៏ឮសំឡេងស្រែកឆ្វាចរបស់ផានិតដែលកំពុងក្បង់ទឹកមកលុបលាងមុខខណៈដែលខ្សែទឹកហូរចុះមកជាឈាមដែលចេញពីសពនាយដែន។ ដោយឮសំឡេងស្រែកនៅខាងមុខនាយយុទ្ធក៏ដឹងថាជាសំឡេងមកពីកន្លែងបោះតង់នាយកាន់តែរត់ឱ្យលឿនជាងមុន។

លុះចុះមកដល់ខាងក្រោមនាយយុទ្ធក៏ដើរសំដៅយឺតៗទៅក្បែរពួកគេដែលកំពុងឈរជុំគ្នាមើលទៅផ្ទៃទឹក។

“មានរឿងអី?!”

នាយយុទ្ធដើរចូលទៅយឺតៗព្រមជាមួយសំណួរ។

ភ្លាមៗគ្រប់គ្នាក៏បែរមករកម្ចាស់សំឡេង។ ទឹកមុខដ៏ស្លេកស្លាំងរបស់នាយយុទ្ធធ្វើឱ្យផានិតស្ទុះគ្រលៀសភ្នែករកមើលនាយដែន។

“ឯណាអាដែន?!”

សំឡេងគំហកសួរយ៉ាងតក់ក្រហល់របស់ផានិត។

ភ្លាមនោះនាយយុទ្ធក៏តបទាំងអួលណែនពេញទ្រូង ៖

“អាដែនវា! វា អាដែនវាស្លាប់ហើយ!”

“ហ៎ាស!!!”

នាយផុនស្លុតនឹងសម្ដីនាយយុទ្ធ។

ចំណែកនាយដនបើកភ្នែកធំៗពោលដោយសំឡេងស្រាលហាក់គ្មានវិញ្ញាណ៖

“អា…អាដែនស្លាប់!”

ភ្លាមនោះផានិតក៏និយាយទៅកាន់នាយយុទ្ធថែមទាំងចង្អុលទៅជ្រោះខាងលើ៖

“ឯងកុំប្រាប់ថាឈាមដែលហូរពីខាងលើ…!”

គ្រាន់ឮផានិតសួរបញ្ជាក់ដូច្នេះ​នាយយុទ្ធក៏ហូរទឹកភ្នែកសស្រាក់ហើយតបទាំងញ័រមាត់ ៖

“ឈាមអាដែន…!”

“ហើយម៉េចបានទៅជាអ៊ីចឹងអាយុទ្ធ?!”

បានឮចម្លើយផានិតក៏ស្ទុះក្របួចកអាវនាយយុទ្ធព្រមទាំងគំហកខ្លាំងៗ។ ផានិតគំហកសួរទាំងស្រក់ទឹកភ្នែកម៉ាត់ៗ។

“មុននេះពេលកំពុងរើសឧសសុខៗស្រាប់តែមានពស់ធំមួយវាវារប្រុងចឹកអាដែន អញក៏រុញអាដែនទៅម្ខាងតែពេលហ្នឹងវាភ្លាមៗពេកអញអត់បាននឹកឃើញទេថាស្ដាំដៃវាមានជ្រោះ! អញសុំទោស! អញគ្មានចេតនាឱ្យវាធ្លាក់ចុះទេ!”

នាយយុទ្ធនិយាយរៀបរាប់ទាំងទឹកភ្នែកសឹងតែខ្សោះពីខ្លួនឯរាងកាយក៏ល្ហិតល្ហៃទន់អស់ជើងដៃហើយក៏ដួលដោយអស់កម្លាំង។

គ្រប់គ្នាបន្តសោកសៅមួយស្របក់ នាយផានិតក៏បន្លឺឡើង ៖

“តស់! ទៅនាំអាដែនទៅផ្ទះវិញ!”

ផានិតនិយាយខណៈខ្លួនកំពុងជូតទឹកភ្នែក។

បន្ទាប់ពីគ្រប់គ្នាសម្រួលអារម្មណ៍រួចមកពួកគេក៏នាំគ្នាដើរឡើងជម្រាលថ្មតាមមាត់អូរដែលមានដុំថ្មតូចធំនឹងមានទឹកហូររិញៗហើយផ្លូវក៏មិនចោតដែរ។ លុះដើរជិតទៅដល់កន្លែងសពនាយដែនទៅហើយដែលមើលពីចម្ងាយទៅអាចឃើញពណ៌អាវរបស់នាយដែន ក៏ស្រាប់តែឮសំឡេងឆ្កែចចកលូទ្រហឹងកងរំពងពេញព្រៃធ្វើឱ្យពួកគេបង្អក់ដំណើរ។ ភ្លាមនោះម្នាក់ៗរួមទាំងនាយផានិតផងភ័យញ័រខ្លួននិងផ្តើមព្រឺរសម្បុរខ្ញាកៗ ស្របពេលនោះដែរខ្យល់ត្រជាក់បែបព្រឺរព្រួចក៏រសាត់មកប៉ះនឹងរាងកាយរបស់ពួកគេកាន់តែធ្វើឱ្យព្រឺរឆ្អឹងខ្នង។

នាយដន នាយផុន និងនាយយុទ្ធសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនដោយភាពភ័យខ្លាច ខុសពីផានិតដែលកំពុងសម្លឹងមើលទាំងក្ដុកក្ដួលនឹកស្តាយស្រណោះជាខ្លាំងចំពោះនាយដែន។ អារម្មណ៍ដែលផានិតមាននៅពេលនេះគ្រប់យ៉ាងហាក់កណ្ដោចកណ្ដែង និងវិប្បដិសារីដែលមិនអាចហៅពេលវេលាឱ្យត្រឡប់បាន។ ភ្លាមៗក្នុងខួរក្បាលរបស់ផានិតក៏ផុសឡើងនៅពាក្យដែលនាយដែនបានប្រាប់មុនពេលចេញមកបោះតង់ថា “ម៉ែអញថាឆ្នាំនេះអញគត់ឆ្នាំគាត់អត់ឱ្យទៅបោះតង់ទេខ្លាចមានបញ្ហា!” សំឡេងរបស់នាយដែនឮខ្ទ័រពេញខួរក្បាលរបស់ផានិតកាន់តែធ្វើឱ្យគេឈឺចាប់ពេញទ្រូងនិងបន្ទោសខ្លួនឯងថាជាដើមហេតុដែលធ្វើឱ្យនាយដែនមកស្លាប់យ៉ាងអាណោចអាធម៌នៅក្នុងបរិយាកាសកណ្ដាលព្រៃដ៏ស្ងាត់ជ្រងំគួរឱ្យស្រងេះស្រងោច។

ភ្លាមនោះផ្ទៃមេឃទាំងមូលក៏ចាប់ផ្ដើមងងឹតបន្តិចម្ដងៗក្រោយពន្លឺព្រះអាទិត្យលិច។ ផានិតឃើញមេឃជិតងងឹតក៏ប្រាប់ឱ្យពួកគេប្រញាប់ទៅយកសពនាយដែន។ នៅពេលពួកគេកម្រើកខ្លួនប្រុងដើរបន្តក៏ស្រាប់តែមានខ្យល់បក់ខ្លាំងធ្វើឱ្យសំឡេងឆ្កែចចកកាន់តែគ្រលួចខ្លាំងឡើងស្របពេលនោះដែរសំឡេងប៉ះទង្គិចរបស់មេឃឈើឮងឺតង៉តគ្រីតគ្រឺតខ្ទ័រទ្រហឹងក៏បង្កើតបានជាសំឡេងដែលហាក់ដូចជាសំឡេងសើចផងនិងគ្រហឹមផង ខណៈនោះក៏មានលាយឡំក្លិនអសោចមកតាមខ្យល់ផងដែរ។

ដោយមិនអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចក្នុងស្ថានការណ៍មួយនេះបាន នាយដន នាយផុន និងនាយយុទ្ធក៏បែរក្រោយរត់ចុះទៅក្រោមវិញ ឯផានិតហាក់ឈរភ្លឹកដោយសេចក្ដីសោកសៅតែក៏ត្រូវបាននាយផុនរត់មកទាញដៃហើយរត់ចុះទៅក្រោមទាំងអស់គ្នា។

លុះចុះមកដល់ក្រោមផានិតក៏បបួលពួកគេឡើងទៅម្ដងទៀតតែក៏ត្រូវពួកគេបដិសេធនិងសុំត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញដើម្បីហៅគេឱ្យមកជួយពីព្រោះព្រៃទឹកធ្លាក់នេះជាកន្លែងដាច់ស្រយាល ម្យ៉ាងមេឃក៏ជិតងងឹតដែរបើត្រូវនៅរងចាំដល់ភ្លឺពួកគេប្រាកដជាភ័យខ្លាចដល់ឆ្គួតមិនខាន។ ដោយមានការស្រែកយំអង្វរពីពួកគេ ផានិតក៏សម្រេចចិត្តចេញពីព្រៃទឹកធ្លាក់ដើម្បីទៅសុំជំនួយ។

រយៈពេលមួយម៉ោងដែលពួកគេជិះចាកចេញពីព្រៃទឹកធ្លាក់រហូតមកដល់ភូមិមួយ តែនៅតាមផ្លូវស្ងាត់ជ្រងំមានតែពន្លឺអំពូលភ្លើងមួយៗនៅចម្ងាយពីគ្នាដោយសារផ្ទះអ្នកភូមិនេះនៅឆ្ងាយៗពីគ្នា។ ក្រឡេកមើលទៅខាងមុខហួសបន្តិចក៏ឃើញមានស្លាកមួយដែលបំភ្លឺដោយអំពូលសូឡាគឺស្លាកប៉ុស្តិ៍នគរបាល ដោយឃើញដូច្នេះផានិតក៏វាយភ្លើងសញ្ញាជិះបត់ចូលទៅប៉ុស្តិ៍។

ផានិតនិយាយរៀបរាប់ហេតុការណ៍គ្រប់យ៉ាងប្រាប់ដល់ប៉ូលិសប្រចាំតំបន់។ បន្តិចក្រោយមកក្រុមសមត្ថកិច្ចក៏ចាប់ផ្តើមចេញប្រតិបត្តិការដោយអ្នករួមដំណើរមានផានិតនិងក្រុមសមត្ថកិច្ចចំនួន៦នាក់ ចំណែកអ្នកផ្សេងទៀតក៏នៅរងចាំនៅប៉ុស្តិ៍។ ឆ្លៀតពេលផានិតនិយាយហេតុការណ៍ប្រាប់ប៉ូលិស នាយដនក៏ទូរសព្ទទៅក្រុមគ្រួសាររបស់នាយដែនផងដែរ។

ហេតុផលដែលផានិតស្ម័គ្រចិត្តជាអ្នកនាំក្រុមសមត្ថកិច្ចទៅកន្លែងកើតហេតុដោយមិនមានវត្តមានមិត្តភ័ក្តិរបស់គេទៅជាមួយក៏ព្រោះផានិតឃើញសភាពភ័យខ្លាចរបស់ពួកគេ ហើយវាអាចនឹងធ្ងន់ធ្ងរជាងនេះបើឱ្យពួកគេរួមដំណើរទៅយកសពរបស់នាយដែននៅឯព្រៃទឹកធ្លាក់នោះ។ ហើយអ្នកដែលពិបាកនឹងសន្និដ្ឋានជាងគេនោះគឺនាយយុទ្ធព្រោះសភាពរបស់គេពេលនេះមិនអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចរហូតបាត់បង់ស្មារតីនិយាយមិនដឹងរឿង ទើបត្រូវបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យដោយមាននាយដនទៅជាមួយ។ ចំណែកនាយផុននៅរងចាំទទួលឪពុករបស់នាយដែនដែលកំពុងធ្វើដំណើរមក ហើយទន្ទឹមគ្នានេះដែរនាយផុនក៏កំពុងរងចាំដំណឹងពីក្រុមសមត្ថកិច្ចនិងផានិតដូចគ្នា។

…

បាត់សព!!

“ឯណាអាដែន?!”

ផានិតនិយាយទាំងភ្ញាក់ផ្អើលនិងក្រឡេកមើលជុំវិញបរិវេណនោះដោយពន្លឺភ្លើងពិល។

“ប្អូនច្បាស់ទេថាសពរបស់មិត្តប្អូននៅត្រង់ហ្នឹង?!”

នាយប៉ូលិសនាំមុខម្នាក់ចោទសួរភ្លាមៗពេលមិនឃើញសពរបស់នាយដែននៅទីតាំងដែលផានិតនាំមក។ នាយប៉ូលិសដែលបង្ហើរវាចាយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ម្នាក់នេះត្រូវបានស្គាល់ថាជាលោកមេប៉ុស្តិ៍។

“បាទលោកប៉ូលិសនៅត្រង់នេះច្បាស់ណាស់ខ្ញុំចាំបានថាមានផ្កាពណ៌ក្រហមមួយដើមគត់ដែលនៅចន្លោះខាងក្រោមថ្មសពរបស់នាយដែន!”

ផានិតតបដោយឈួលពិលបង្ហាញដើមផ្កាពណ៌ក្រហមមួយដើមនោះទៅកាន់ក្រុមប៉ូលិស។

ដោយមានអំណះអំណាងពីផានិត លោកមេប៉ុស្តិ៍ក៏ដើរសង្កេតម្ដុំនោះបានបន្តិចក៏ពោលឡើងថា៖

“ផ្ទាំងថ្មនេះនៅក្បែរមាត់ជ្រោះមានទឹកហូរកាត់រិញៗវាមិនអាចធ្វើឱ្យសាកសពអណ្ដែតហូរទៅតាមខ្សែទឹកបាននោះទេម្យ៉ាងពេលឡើងមកពួកយើងក៏សង្កេតតាមផ្លូវមករហូត ហើយបើថាមានសត្វព្រៃមកយាយីក៏ត្រូវមានស្លាកស្នាមខ្លះតែបរិវេណនេះមើលទៅដូចធម្មតា មិនមានអ្វីគួរឱ្យកត់សម្គាល់សោះ!”

ថាហើយសមត្ថកិច្ចរូបនេះក៏ចេញបញ្ជាឱ្យបំបែកជាពីរក្រុមដោយក្រុមទីមួយនៅពិនិត្យបរិវេណដែលផានិតរាយការណ៍ និងមួយក្រុមទៀតត្រូវបន្តឡើងទៅខាងលើ។

ក្រឡេកមកអ្នកខាងនេះវិញកំពុងស្រូតដំណើរទៅកាន់ប៉ុស្តិ៍នគរបាលព្រៃទឹកធ្លាក់តាមការប្រាប់របស់នាយដន។ តែដោយពេលនេះសភាពផ្លូវចិត្តរបស់ឪពុកនាយដែនមិននឹងនរ ប្អូនប្រុសរបស់គាត់ក៏ស្ម័គ្រខ្លួនជាអ្នកបើកឡាន ហើយក៏មានបុរសពីរនាក់ទៀតជាអ្នកភូមិផងរបងក្បែរគ្នាដែលឪពុកនាយដែនបានពឹងឱ្យទៅជាមួយ។

…

ប៉ុស្តិ៍ !!

“ពួកយើងព្យាយាមហើយតែនៅមិនទាន់រកឃើញសពកូនរបស់លោកពូនៅឡើយទេ! ម្យ៉ាងយប់នេះមេឃងងឹតស្លុបបើបន្តរកទៀតខ្លាចតែលុបដាននោះទេ ទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តទៅទីនោះម្ដងទៀតនៅព្រឹកស្អែក។”

លោកមេប៉ុស្តិ៍និយាយទៅកាន់ឪពុករបស់សពដោយបង្ហាញចិត្តជួយយ៉ាងពេញទំហឹងក្នុងការស្វែងរកសាកសពរបស់នាយដែនដែលបាត់សូន្យពីកន្លែងកើតហេតុ។

ក្រុមសមត្ថកិច្ចនិងផានិតបានធ្វើដំណើរត្រឡប់ទៅប៉ុស្តិ៍វិញដើម្បីត្រៀមខ្លួនមកម្ដងទៀតនៅព្រឹកស្អែកក្រោមហេតុផលតែមួយដែលលោកមេប៉ុស្តិ៍បានប្រាប់ទៅឪពុករបស់នាយដែន។

សាកសពដែលទុកចោលក្នុងព្រៃប្រហែលជាពីរម៉ោងជាង តើអាចទៅរួចទេដែលសាកសពបាត់ដោយសារសត្វសាហាវនៅក្នុងព្រៃនោះ?! តែបើជាសកម្មភាពសត្វសាហាវគួរណាតែមានតម្រុយខ្លះ ពីព្រោះក្រុមសមត្ថកិច្ចដែលរួមដំណើរទាំង៦នាក់នេះសុទ្ធតែជាអ្នកជំនាញភូមិសាស្រ្តនៅតំបន់នេះ វាមិនអាចនោះទេដែលសាកសពបាត់សូន្យហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីកើតឡើងសូម្បីតែក្លិនក៏មិនមានផង!

ដោយឮលោកមេប៉ុស្តិ៍និយាយដូច្នេះ ឪពុកនាយដែនគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីអង្គុយរង់ចាំបើទោះបីជាគាត់អន្ទះសារយ៉ាងណាក៏ដោយក្ដី។

ស្ថានការណ៍នៅក្នុងប៉ុស្តិ៍ពេលនេះហាក់ស្ងប់ស្ងាត់ដោយអ្នកខ្លះអង្គុយសម្រាកក្នុងប៉ុស្តិ៍ ហើយខ្លះទៀតចងអង្រឹងដេកនៅខាងក្រៅដើម្បីសម្រាកយកកម្លាំងបំពេញភារកិច្ចនៅថ្ងៃស្អែក។ នៅយប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នេះឪពុកនាយដែនអង្គុយយំខ្សឹបខ្សួលតែម្នាក់ឯងនៅក្បែរមាត់ទ្វាប៉ុស្តិ៍ គាត់សម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមេឃដែលងងឹតសូន្យសុងព្រមជាមួយអារម្មណ៍ដែលកើតទុក្ខជាខ្លាំងសូម្បីដង្ហើមក៏ពិបាកដក រាល់ដង្ហើមចេញចូលមានតែភាពឈឺចុកចាប់ពេញទ្រូង។

ភ្លាមនោះក៏មានលោកប៉ូលិសវ័យចំណាស់ម្នាក់ដើរសំដៅទៅរកឪពុករបស់នាយដែនព្រមទាំងហុចកាហ្វេក្ដៅមួយកែវដោយពោលដូច្នេះថា៖

“លោកប្អូនអើយកាត់ចិត្តខ្លះទៅ មានចួបមានបែកជានិស្ស័យកម្មដែលជាប់ជំពាក់! និយាយអ៊ីចឹងតើលោកប្អូនជឿលើរឿងហួសនិស្ស័យដែរទេ?”

“ហួសនិស្ស័យ?!”

ឪពុកនាយដែនតបទាំងងឿងឆ្ងល់នូវពាក្យដែលលោកពូប៉ូលិសនិយាយមុននេះ។

ទឹកមុខស្រពេចស្រពិលរបស់ឪពុកនាយដែនបង្ហាញឱ្យឃើញថាគាត់ពិតជាមិនយល់នូវអ្វីដែលលោកពូប៉ូលិសបានសួរមកគាត់នោះទេ។

សំណួររបស់លោកពូប៉ូលិសមុននេះគាត់មានចេតនាចង់សាកល្បងនូវការយល់ឃើញរបស់ឪពុកនាយដែន ពីព្រោះគាត់មានរឿងចង់និយាយប្រាប់តែខ្លាចភាគីម្ខាងទៀតមិនអាចទទួលយកហើយមើលមកគាត់ជាមនុស្សងប់ងល់នឹងជំនឿ។

“ខ្ញុំនិយាយតាមត្រង់ទៅចុះ ក្រុមសមត្ថកិច្ចដែលទៅរកសពកូនរបស់លោកប្អូនសុទ្ធតែជាមន្រ្តីជំនាញបើសពបាត់ពួកគេប្រាកដជារកមូលហេតុឃើញជាមិនខាន តែបើសពស្រាប់តែបាត់ដោយគ្មានមូលហេតុបែបនេះគឺមិនមែនជារឿងធម្មតានោះទេ! ខ្ញុំចង់ណែនាំឱ្យលោកប្អូនទៅអញ្ជើញលោកអាចារ្យឬអ្នកចេះមន្តវិជ្ជាការដើម្បីមកបើកផ្លូវ ព្រោះអាចនឹងមានអ្នកបិទបាំងមិនឱ្យពួកយើងរកសពរបស់ក្មួយដែនឃើញ។ រឿងនេះអាចនឹងពិបាកក្នុងការជឿតែខ្ញុំក៏ធ្លាប់បានឮចាស់ៗតំណាល ហើយក៏បានដឹងដោយសារមានការចែករំលែកពីអ្នកដែលធ្លាប់ជួបហេតុការនេះផ្ទាល់ផងដែរ ដូច្នេះហើយទើបខ្ញុំត្រូវនិយាយរឿងនេះជាមួយលោកប្អូនដោយផ្ទាល់។”

“ខ្ញុំអរគុណលោកបងហើយដែលប្រាប់ខ្ញុំពីរឿងនេះ និយាយត្រង់ខ្ញុំមិនដែលដឹងរឿងនេះពីមុនមកទេ!”

ឪពុករបស់នាយដែនតបទៅលោកពូប៉ូលិស ស្រាប់តែពេលនោះគាត់ក៏នឹកដល់សម្ដីរបស់លោកតាធ្យាន។លោកតាធ្យានជាចាស់ទុំក្នុងភូមិម្នាក់ដែលចេះមន្តវិជ្ជាការហើយគាត់តែងតែជួយដល់អ្នកភូមិដែលចួបទុក្ខលំបាកពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងអបិយជំនឿ។

នៅមុនថ្ងៃកើតហេតុលោកតាធ្យានក៏បានដឹងមុនទៅហើយថានឹងមានរឿងកើតឡើងចំពោះនាយដែន ប៉ុន្តែលោកតាធ្យានក៏មិនអាចជួយអ្វីបានច្រើនដែរព្រោះជាកម្មរបស់បុគ្គលដូច្នេះមានតែពឹងលើសម្ពាយបុណ្យរបស់នាយដែនហើយ។ ដោយចិត្តមិនដាច់មិនអាចធ្វើជាប្រងើយកន្តើយបានលោកតាធ្យានក៏ទៅដាស់តឿនឪពុកម្តាយរបស់នាយដែនរឿងគត់ឆ្នាំ។ ដោយឪពុករបស់នាយដែនជាប់រវល់ការងារមិនសូវនៅផ្ទះ មានតែម្ដាយនេះហើយដែលជាអ្នកស្ដីថា តែដូចដែលបានដឹងពីខាងដើមមកហើយថានាយដែននៅតែមិនធ្វើតាមអ្វីដែលម្ដាយរបស់គេបានណែនាំឡើយ ទើបរឿងរ៉ាវបានផ្លាស់ប្ដូរពីសប្បាយក្លាយជាទុក្ខ។

…

“ហេឡួម៉ាក់វា បងចង់ឱ្យអូននិងក្មួយចក្រទៅជម្រាបអញ្ជើញលោកតាធ្យានមកព្រៃទឹកធ្លាក់ពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងកូនដែន បងបានទេទៅប្រាប់ក្មួយចក្ររួចហើយតែអូនមិនបាច់មកទេ ទុកឱ្យក្មួយចក្រជូនលោកតាមកបានហើយ។”

ដោយស្វាមីនិយាយផ្ដែផ្ដាំចប់ ម្ដាយរបស់នាយដែនក៏ធ្វើតាមគ្រប់យ៉ាងដោយមិនសួរដេញដោលអ្វីឡើយ ព្រោះអ្នកស្រីយល់ចិត្តស្វាមីរបស់គាត់ច្បាស់ថាបើមិនមានផលវិបាកអ្វីទេស្វាមីរបស់គាត់ប្រាកដជាប្រាប់ឱ្យក្បោះក្បាយអំពីរឿងនេះ។

ពេលវេលាចេះតែរំកិលទៅមុខ ចំណែកឪពុករបស់នាយដែនក៏ភ្លេចខ្លួនគេងលក់នៅមាត់ទ្វា។ កំពុងតែលង់លក់ដោយសេចក្ដីហត់នឿយរំពេចនោះក៏ឮសំឡេងមាន់រងាវ ស្របពេលនោះដែរសន្ធឹកឡានក៏រំកិលចូលមកតាមមាត់ក្លោងទ្វាប៉ុស្តិ៍ ពន្លឺរថយន្តក៏ចាំងសាចធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាភ្ញាក់ពីដំណេក។

លោកតាធ្យានចុះពីរថយន្ត ឪពុកនាយដែនក៏រត់ទៅទទួលស្វាគមន៍។

បន្ទាប់ពីបានសំណេះសំណាលគ្នាមួយសន្ទុះ មេឃក៏ចាប់ផ្តើមភ្លឺ គ្រប់គ្នាព្រមទាំងនាយយុទ្ធដែលទើបនឹងត្រឡប់មកពីមន្ទីរពេទ្យក៏រៀបចំខ្លួនដើម្បីចេញដំណើរទៅរកសពរបស់នាយដែននៅឯព្រៃទឹកធ្លាក់។

បើកផ្លូវ…

ដំណើរឡើងឆ្ពោះទៅកាន់ចំណុចទីតាំងសពរបស់នាយដែនដែលនាំផ្លូវដោយផានិត និងលោកមេប៉ុស្តិ៍ ចំណែកលោកតាធ្យានក៏ដើរបន្ទាប់ពីអ្នកទាំងពីរ ព្រមទាំងមានធូបមួយដើមនៅជាប់នឹងដៃផង។ ដើរបានមួយស្របក់ក៏មកដល់កន្លែងសពរបស់នាយដែន។ ឪពុកនាយដែនគ្រាន់ឃើញសពរបស់កូនប្រុសភ្លាមគាត់រន្ធត់ចិត្តបេះដូងលោតសឹងតែផ្ទុះជាបំណែក គាត់យកដៃជ្រោងសក់ហើយខ្ញាំក្បាលខ្លួនឯងខណៈដែលទឹកភ្នែករបស់គាត់ហូរដូចជាទឹកបាក់ទំនប់។ កាន់តែមើលកាន់តែឈឺចាប់ទ្រូងជាឪពុកដែលមកឃើញសពរបស់កូនដេកស្លាប់នៅកណ្ដាលព្រៃដ៏ស្ងាត់ជ្រងំហើយថែមទាំងសភាពសពបិទភ្នែកមិនជិតស្លេកស្លក់ដោយឈាមហូរខ្សោះអស់ពីខ្លួន។ ឪពុកសម្លឹងមើលទៅសពកូនទាំងស្រមៃដល់ភាពឈឺចាប់ពេលកូនរបស់គាត់ធ្លាក់ពីទីខ្ពស់ចុះមក វាកាន់តែធ្វើឱ្យគាត់ចុកចាប់ក្នុងទ្រូងពន់ពេកដែលមិនអាចបរិយាយពីទុក្ខមួយនេះបាន។

លោកតាធ្យានបានធ្វើពិធីមួយចំនួននៅបរិវេណក្បែរសពរបស់នាយដែន រួចទើបសែងសពរបស់នាយដែនចុះទៅក្រោម។ អំឡុងពេលដែលគ្រប់គ្នាដើរចុះទៅក្រោម វិញ្ញាណរបស់នាយដែនក៏ឈរមើលពីខាងក្រោយ កែវភ្នែករបស់គេមើលទៅកាន់នាយយុទ្ធដោយក្រសែរភ្នែកក្រហមឆ្អៅព្រមជាមួយទឹកមុខដែលពពេញទៅដោយកំហឹងចងអាឃាត។ នាយដែនបានយល់ថាការដែលនាយយុទ្ធច្រានខ្លួនទម្លាក់ជ្រោះក៏ព្រោះនាយយុទ្ធខឹងនឹងខ្លួនដែលមិនបានជួយនិយាយជាមួយអ្នកគ្រូទើបគេត្រូវកាត់ពិន្ទុ។

“មិនស្មានថាគ្រាន់តែរឿងប៉ុណ្ណឹងអ្ហែងហ៊ានលើកដៃសម្លាប់អញ់! អាយុទ្ធ!!”

វិញ្ញាណនាយដែនពោលទាំងកំហឹង ភ្លាមនោះនាយយុទ្ធក៏ទទួលបានអារម្មណ៍ត្រជាក់យ៉ាងព្រឺរព្រួច។ ខណៈនោះនាយដែនប្រុងច្រាននាយយុទ្ធពីក្រោយឱ្យរមៀលធ្លាក់តាមជម្រាលថ្មទៅហើយតែក៏ត្រូវលោកតាធ្យានឃាត់ទាន់។ លោកតាធ្យានបានប្រើដួងចិត្តរបស់គាត់និយាយជាមួយនាយដែន ដែលការសន្ទនានេះមិនមានអ្នកណាបានឮនោះទេក្រៅពីលោកតាធ្យាននិងវិញ្ញាណនាយដែន។

លោកតាធ្យានបាននិមិត្តបង្ហាញសកម្មភាពនៅមុនពេលដែលនាយយុទ្ធច្រាននាយដែន ក៏ព្រោះមានពស់ធំមួយក្បាលប៉ុនប៉ងឆក់យកអាយុជីវិតរបស់នាយដែនទើបនាយយុទ្ធច្រានឱ្យផុតពីពស់នោះតែក៏មិនមានចេតនាឱ្យនាយដែនធ្លាក់ជ្រោះឡើយ។

នាយដែនឃើញរូបភាពនោះហើយក៏ស្រែកយំជាខ្លាំង នាយនឹកស្រណោះខ្លួនឯងដែលត្រូវបង់ជីវិតទាំងវ័យក្មេង និងអាណិតដល់ឪពុកម្ដាយដែលកំពុងមានទុក្ខជាទម្ងន់ ហើយនាយក៏បន្ទោសខ្លួនឯងដែលវីសនឹងសម្លាប់មិត្តសម្លាញ់ព្រោះតែការយល់ច្រឡំទៅហើយ នេះក៏ព្រោះមុនស្លាប់រូបភាពដែលដក់ជាប់នៅក្នុងការចងចាំរបស់នាយដែនគឺរូបភាពដែលនាយយុទ្ធច្រានខ្លួនឱ្យធ្លាក់ស្លាប់។

…

លុះពេលសពរបស់នាយដែនបានយកទៅដល់ផ្ទះ ក្រុមគ្រួសារក៏ចាត់ចែកធ្វើបុណ្យតាមប្រពៃណី។

បន្ទាប់ពីសពរបស់នាយដែនបានបូជារួច វិញ្ញាណរបស់នាយដែនក៏ក្រាបសំពះសុំខមាទោសអ្នកមានគុណទាំងពីរដែលមិនអាចនៅមើលថែរក្សាពួកគាត់ពេលចាស់ជរា ខណៈនោះក៏មានលោកតាធ្យានជាអ្នកប្រាប់អំពីសកម្មភាពនេះទៅកាន់ឪពុកម្ដាយរបស់នាយដែនផងដែរ។ ហើយជាចុងក្រោយនាយដែនក៏ក្រាបសំពះលាឪពុកម្ដាយជាលើកចុងក្រោយ ភ្លាមនោះវិញ្ញាណរបស់នាយដែនក៏រលាយបន្តិចម្ដងរហូតបាត់សូន្យពីលោកនេះទៅ។

“ចៅដែនទៅកាន់សុគតិភពហើយ!”

ចប់

ពុទ្ធោ! បងភេត្រានៅតែកុហកខ្ញុំ!

អ្នកស្រីកល្យាណនិយាយទាំងទឹកភ្នែកសស្រាក់។

មនុស្សស្រីដែលរឹងមាំ ស្រឡាញ់គ្រួសារ ស្រឡាញ់កិត្តិយស មិនដែលបង្ហាញភាពទន់ជ្រាយឱ្យអ្នកណាបានឃើញ ប៉ុន្តែពេលនេះ អ្នកស្រីកល្យាណបែរជាអង្គុយយំ ដោយមិនខ្វល់ពីអ្វីទាំងអស់។ អ្នកស្រីប្រាកដជាឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់ ទើបមិនខ្វល់ពីក្រសែរបស់អ្នកណា។ ពីមុន អ្នកស្រីកល្យាណជាមនុស្សរៀបរយ ថ្លៃថ្នូរ ឆ្នាស់ឆ្នើម អ្នកដទៃតែងមើលមកអ្នកស្រីថាជាមនុស្សគ្មានចំណុចខ្សោយ ប៉ុន្តែគ្រប់គ្នាមិនបានដឹងនោះទេថា ក្ដីស្រឡាញ់ជាចំណុចខ្សោយរបស់អ្នកស្រីកល្យាណ។

ឯកសារមួយច្បាប់នេះ បានបញ្ជាក់រួចមកហើយថាជារបស់ពិត។ តើអ្នកស្រីមានអ្វីបកស្រាយដែរទេចំពោះវត្តមានរបស់លោកឧត្ដមនៅក្នុងថ្ងៃនោះ? ថ្ងៃដែលលោកឧត្តមទៅរកស្វាមីរបស់អ្នកស្រីនៅឯហាងកាហ្វេ។

អធិភូបន្លឺសំនួនជាសំណួរទៅកាន់អ្នកស្រីកល្យាណ។

មុននេះអ្នកស្រីកល្យាណបានមកដល់ទីស្នាក់ការ តាមការអញ្ជើញរបស់នាយឯករាជ្យដែលទទួលបញ្ជាពីនាយអធិភូ។

មកដល់បន្ទប់សាកសួរ អធិការអធិភូក៏ហុចលិខិតទិញលក់ភោជនីយដ្ឋានឱ្យអ្នកស្រីកល្យាណពិនិត្យមើល។ អានបណ្ដើរ ទឹកភ្នែកក៏ស្រក់មកជាបណ្ដើរៗ។ វាពិតជាឈឺចាប់ណាស់ នៅពេលមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់កុហកម្ដងហើយម្ដងទៀត តែព្រោះស្រឡាញ់ ទើបអត់ឱនឱ្យគ្រប់យ៉ាង។

អ្នកស្រីកល្យាណតបទាំងរអាក់រអួល៖

គឺខ្ញុំមិនដឹងថា…ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវបកស្រាយបែបណានោះទេ។ វាច្រើនដងហើយ…ច្រើនដងពេកហើយដែលគេកុហកខ្ញុំ ដើម្បីតែក្មេងស្រីដែលគេធ្លាប់បោះបង់នោះ។ ​​​​​​​

ប្រយោគរបស់អ្នកស្រីមិញនេះ ធ្វើឱ្យអធិភូអន្ទះសារហើយនាយក៏សួរភ្លាម៖

ក្មេងស្រីម្នាក់នោះជាអ្នកណា? ហើយនាងពាក់ព័ន្ធអ្វីនៅក្នុងរឿងនេះ?

អ្នកស្រីកល្យាណតបដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ៖

គឺក្មេងឧមានោះ! មកដល់ដំណាក់កាលនេះហើយ ទោះបីខ្ញុំព្យាយាមលាក់បាំងទៀតក៏គ្មានប្រយោជន៍អ្វីដែរ។ ខ្ញុំប្រាប់លោកប៉ូលិសទៅចុះ ក្មេងស្រីដែលឈ្មោះឧមា នាងធ្លាប់ជាបុគ្គលិកនៅហាងកាហ្វេរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែពេលនេះ នាងបានលាឈប់ទៅហើយ។ ឧមាមិនមែនជាបុគ្គលិកធម្មតានោះទេ នាងជាកូនស្រីរបស់បងភេត្រា។ កូនស្រីដែលបងភេត្រាបោះបង់កាលពី១៧ឆ្នាំមុន ដើម្បីមករៀបការជាមួយខ្ញុំ។​ កាលនោះ បងភេត្រាជាបុគ្គលិកនៅហាងកាហ្វេរបស់ខ្ញុំ ហើយហាងនោះជាកាដូដែលប៉ាម៉ាក់បានជូនមកខ្ញុំនៅថ្ងៃកំណើត។ រយៈពេលជិត២ឆ្នាំ ដែលពួកយើងបានស្គាល់និងបានទាក់ទងគ្នាជាស្នេហា។ ដោយសារតែស្រឡាញ់ ចង់បានមកគ្រប់គ្រង ខ្ញុំក៏សុំឱ្យគាត់លែងលះជាមួយប្រពន្ធនៅស្រុកស្រែរបស់គាត់។ បន្ទាប់ពី លែងលះរួច ពួកយើងក៏រៀបការបានកូនប្រុសម្នាក់ ពេលនោះក៏ស្រាប់តែឮដំណឹងមកថា ម្ដាយរបស់ឧមាគាំងបេះដូងស្លាប់។ ភ្លាមនោះ បងភេត្រាក៏សុំទៅជួយចាត់ចែងបុណ្យសពរបស់ម្ដាយឧមា ប៉ុន្តែខ្ញុំបានសុំអង្វរមិនឱ្យគាត់ទៅនោះទេ។ ព្រោះពេលនោះ ខ្ញុំទើបតែសម្រាលកូនបានមួយសប្ដាហ៍ប៉ុណ្ណោះ ម្យ៉ាងនៅផ្ទះក៏មានតែខ្ញុំ កូន និងបងភេត្រា ចំណែកលោកប៉ាអ្នកម៉ាក់ក៏រវល់ចូលរួមពិធីមង្គលការក្មួយស្រីរបស់គាត់នៅឯទីក្រុងLondon នៃប្រទេសអង់គ្លេស។ ខ្ញុំខ្លាចណាស់! ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវបរិយាយពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំបែបណានោះទេ ខ្ញុំដឹងត្រឹមថា ខ្ញុំមិនអាចឱ្យបងភេត្រាទៅណាឆ្ងាយពីខ្ញុំនោះទេ។                                                                      ពេលវេលាពិតជាដើរលឿនណាស់ មួយប៉ប្រិចភ្នែកសោះកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំមានអាយុ៥ឆ្នាំទៅហើយ។ មានថ្ងៃមួយនោះ ឧមាឈឺធ្ងន់រហូតចូលមន្ទីរពេទ្យ បងភេត្រាក៏លួចទៅរកឧមាដោយមិនប្រាប់ខ្ញុំមួយម៉ាត់។ ចំណែកតួនាទីទៅទទួលកូនពីសាលារាល់ម៉ោង១០និង៣០នាទី ជាតួនាទីរបស់បងភេត្រា ប៉ុន្តែម៉ោង១១ថ្ងៃត្រង់ទៅហើយ នៅតែមិនទាន់ឃើញស្វាមីនិងកូនប្រុសត្រឡប់មកផ្ទះទៀត។ ភ្លាមនោះស្រាប់តែឮសំឡេងទូរសព្ទរោទ៍ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់លើកទទួលព្រោះជាលេខទូរសព្ទខាងសាលាទាក់ទងមក ហើយនាយកសាលាបានប្រាប់ថា កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំត្រូវឡានបុកស្លាប់…។ ភ្លាមៗ ខ្ញុំរន្ធត់ចិត្តខ្លាំងណាស់ រហូតធ្លាក់ទូរសព្ទពីដៃបែកខ្ទេច។ ពេលហ្នឹង ខ្ញុំមិនបានគិតអ្វីច្រើនទេ សុំត្រឹមតែបានទៅចួបមុខកូនប្រុស បានឱបកូនប៉ុណ្ណោះ។ តាំងពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំតែងតែបន្ទោសអ្នកនេះ បន្ទោសអ្នកនោះថាជាដើមហេតុធ្វើឱ្យកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំត្រូវស្លាប់យ៉ាងអាណោចអាធ័ម។ ប៉ុន្តែវាអាចមកពីទង្វើអាក្រក់របស់ខ្ញុំក៏ថាបាន ព្រោះខ្ញុំបានធ្វើឱ្យគ្រួសាររបស់ឧមាព្រាត់ប្រាស់ពីគ្នា ទើបកម្មតាមមកពង្រាត់កូនពីទ្រូងរបស់ខ្ញុំបែបនេះ។ ចាប់តាំងពីថ្ងៃកើតហេតុនោះមក ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមអគតិចំពោះឧមា ហើយខ្ញុំបានគំរាមលែងលះជាមួយបងភេត្រាបើគេមិនព្រមឈប់ពាក់ព័ន្ធជាមួយគ្រួសាររបស់ឧមា។ ចំណែកបងភេត្រាក៏ធ្វើតាមសន្យា គាត់ឈប់ទៅចួប ឈប់ពាក់ព័ន្ធ ប៉ុន្តែគាត់នៅតែលួចផ្ដល់លុយឱ្យឧមានិងយាយដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិត តែខ្ញុំក៏មិនដេញដោលព្រោះឧមានៅក្មេង ឯយាយក៏ចាស់ហើយ ខ្ញុំក៏ចាត់ទុកថាជាការប៉ះប៉ូវដែលបំបែកបំបាក់គ្រួសាររបស់ឧមា។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនៅតែមិនអាចលើកលែងឱ្យការខឹងស្អប់ដែលខ្ញុំមានចំពោះឧមាបានឡើយ។ រហូតនាងបានបញ្ចប់ថ្នាក់វិទ្យាល័យ ហើយក៏ត្រូវឡើងមករៀននៅទីក្រុង បងភេត្រាបានមកសុំអង្វរខ្ញុំឱ្យព្រមទទួលឧមាមកធ្វើការនៅក្នុងហាង ព្រោះនាងទើបតែមកទីក្រុងជាលើកដំបូង ខ្លាចក្រែងចួបមនុស្សមិនល្អ ទើបខ្ញុំព្រមឱ្យនាងមកធ្វើការជាមួយ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏មានលក្ខខណ្ឌមួយមកដោះដូរ គឺឧមាត្រូវមកធ្វើការក្នុងនាមជាបុគ្គលិកប៉ុណ្ណោះ ហាមមិនឱ្យអ្នកណាដឹងថាឧមាជាកូនរបស់បងភេត្រាជាដាច់ខាត។ បងភេត្រាជាមនុស្សសម្ដីស្រទន់ ចេះកុហកក៏ចេះលួង។ ជាច្រើនលើកច្រើនសារ ដែលបងភេត្រាផ្ដល់លុយក្រៅ និងទិញរបស់ថ្លៃៗឱ្យឧមាដោយលាក់បាំងពីខ្ញុំ។ ពេលចាប់បាន ខ្ញុំក៏ឡូឡាពីរឿងនេះ តែគាត់តែងនិយាយលួងលោម និងជួយនិយាយល្អពីឧមារហូត ពេលវេលាដើរទៅមុខជារឿយៗ ចិត្តខ្ញុំក៏លែងសូវប្រកាន់ខឹងនឹងឧមាដូចមុន។ រយៈក្រោយមកនេះ ពួកយើងក៏រស់នៅយ៉ាងល្អ ស្រឡាញ់និងយល់ចិត្តគ្នាខ្លាំងណាស់។ ហើយសម្ព័ន្ធភាពរវាងខ្ញុំនិងឧមា ក៏ប្រែជាល្អច្រើនឡើង។ ប៉ុន្តែរឿងល្អបែបនេះ បែរជាមិនអាចមានយូរអង្វែងទៅវិញ។ នៅសល់តែមួយខែទៀតក៏ដល់ពេលដែលឧមាត្រូវបញ្ចប់ការសិក្សាថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រ ហើយខ្ញុំក៏បានតាំងចិត្តSurprise ឧមានិងបងភេត្រា នៅពេលដែលឧមារៀនចប់ ខ្ញុំនឹងទទួលឧមាមកធ្វើជាកូន ហើយទទួលលោកយាយរបស់ឧមាមកនៅជាមួយ។ ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងកើតឡើងលឿនណាស់ លឿនរហូតខ្ញុំមិនអាចទទួលយកបាន… គឺបងភេត្រា! កាលពីពីរខែមុខ បងភេត្រាបានមកពិភាក្សាជាមួយខ្ញុំ រឿងដាក់ទុនជាមួយអាជីវកម្មភាគហ៊ុន ហើយខ្ញុំក៏យល់ព្រមព្រោះជឿជាក់លើបងភេត្រា។ ប៉ុន្ដែមួយខែក្រោយមក គាត់ក៏មកប្រាប់ខ្ញុំថាការបណ្ដាក់ទុននោះក្ស័យធន់ហើយ ចំណែកលុយរបស់ពួកយើងក៏បាត់បង់ដែរ។ នៅពេលដែលពួកយើងបានខាតបង់លើជំនួញថ្មីនោះ ខ្ញុំតែងតែព្យាយាមលួងលោមបងភេត្រា ហើយថ្ងៃខ្លះខ្ញុំក៏លួចពិបាកចិត្តតែម្នាក់ឯង ប៉ុន្តែចុងក្រោយ… គេនៅតែកុហកខ្ញុំ!!

កំពុងនិយាយ អ្នកស្រីក៏បង្អក់ភ្លាមៗ។ ប្រយោគចុងក្រោយរបស់អ្នកស្រី ហាក់ភ្ញោចឱ្យដឹងបានថា អ្នកស្រីកំពុងឈឺដំបៅចាស់ដែលរ៉ាំរ៉ៃរាប់ឆ្នាំមកហើយ។ ក្នុងកាលទេសបែបនេះ អធិភូមិនបង្ខំសួរអ្នកស្រីភ្លាមៗ តែនាយក៏មិនបន្លាយពេលពេកដែរ។

បន្ទាប់ពីស្ងប់ស្ងាត់រយៈពេលប្រាំនាទី អ្នកស្រីក៏សម្រួលអារម្មណ៍មកវិញ។ ភ្លាមនោះ អ្នកស្រីក៏បន្លឺឡើង៖

សុំទោស! ខ្ញុំធ្វើឱ្យខ្ជះខ្ជាយពេលហើយ​។ លោកអធិការមានអ្វីក៏សួរមកចុះ?

កំឡុងពេលដែលគ្រប់គ្នាស្ងប់ស្ងាត់ អធិភូក៏ត្រៀមសំណួរទៅកាន់អ្នកស្រីកល្យាណរួចទៅហើយ។                                 នាយអធិភូម្នាក់នេះមិនសូញសាញច្រើនទេ ត្រូវនិយាយក៏និយាយ មិនត្រូវនិយាយក៏ស្ងាត់។ ដល់ពេលដែលសមស្របនាយក៏សួរភ្លាម៖

តើលោកភេត្រាបានកុហកអ្វីដល់អ្នកស្រី? ហើយហេតុអីបានជាទំនាក់ទំនងរបស់អ្នកស្រីនិងឧមា ស្រាប់តែប្ដូរពីបាតដៃមកខ្នងដៃ ទាំងដែលអ្នកស្រីក៏ឈប់ប្រកាន់ស្អប់នឹងឧមាទៅហើយនោះ?

អ្នកស្រីតប៖

ការពិត ខ្ញុំក៏មិនយល់ពីខ្លួនឯងដែរ! បងភេត្រាជាអ្នកខុសសន្យា តែខ្ញុំបែរជាទម្លាក់កំហឹងលើឧមា ទាំងដែលនាងមិនដឹងអ្វីសោះ។ ថ្ងៃនោះ ខ្ញុំចាប់បានថាលុយដែលបងភេត្រាប្រាប់ថាក្ស័យធុននោះ តាមពិតគាត់បានយកទៅទិញផ្ទះវីឡាឱ្យឧមាជាកាដូរបញ្ចប់ការសិក្សារបស់នាង។ ពេលនោះ ខ្ញុំខឹងនឹងបងភេត្រាខ្លាំងណាស់ ហើយក៏ស្អប់ឧមាផងដែរ!… ទើបខ្ញុំគំរាមដេញឧមាចេញពីហាង ហើយធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាគ្រប់កន្លែងមិនហ៊ានទទួលយកឧមាឱ្យចូលធ្វើការ។ បងភេត្រាខ្លាចឧមាមានឈ្មោះមិនល្អ ខ្លាចគ្រប់គ្នាមើលមកនាងដោយក្រសែភ្នែកដែលឧមាទទួលយកមិនបាន ទើបគាត់ស្នើរសុំដោះដូរ ដោយប្រគល់ផ្ទេរឈ្មោះផ្ទះនោះមកឱ្យខ្ញុំ ប្ដូរជាមួយសេរីភាពរបស់ឧមា។ ខ្ញុំដឹងថាបងភេត្រាស្រឡាញ់កូនស្រីរបស់គាត់ណាស់ ហើយខ្ញុំក៏មិនអាចបាត់បង់គាត់ដូចគ្នា។ ដើម្បីរក្សាមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ពេញបេះដូង ខ្ញុំមានតែយល់ព្រមតាមការស្នើរសុំរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ ដោយសាររឿងរ៉ាវកើតឡើងភ្លាមៗពេក ទើបខ្ញុំធ្វើចិត្តមិនទាន់បាន រាល់ពេលដែលចួបឧមាម្ដងៗ ខ្ញុំតែងបង្ហាញការមិនពេញចិត្តចំពោះនាង។ ខ្ញុំសោកស្ដាយ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏ពិបាកទទួលយក!

នាយអធិការបន្តសួរ ៖

ចុះបន្ទាប់មក តើអ្នកស្រីនិងលោកភេត្រាមានទំនាស់អ្វីដែរទេ?

អ្នកស្រីកល្យាណតប៖

ចាសអត់ទេ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ពួកយើងមិនដែលឈ្លោះទាស់នឹងគ្នានោះទេ។ ប៉ុន្តែ ការរស់នៅរបស់ពួកយើងប្រែជាសោះកក្រោះ ខ្ញុំព្យាយាមធ្វើឱ្យគ្រួសារមានភាពរីករាយដូចពីមុន តែដូចដែលថា ទះដៃតែម្ខាង វាមិនឮនោះទេ។ រាល់ពេលទាស់សម្ដីតិចតួច បងភេត្រាតែងលួងលោមខ្ញុំដូចពីមុន ប៉ុន្ដែខ្ញុំហាក់ដូចជាមិនទទួលបានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅពីគាត់ដូចមុនទៀតឡើយ។ ពីមុនខ្ញុំធ្លាប់គិតថា ខ្ញុំជាមនុស្សដែលសំណាងជាងគេក្នុងលោក ព្រោះមានស្វាមីដែលតែងតែស្រឡាញ់ និងមើលថែខ្ញុំរហូតមក។ ប៉ុន្តែចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលខ្ញុំចាប់បានថាបងភេត្រាបានលួចទិញផ្ទះឱ្យឧមានៅថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំក៏លែងប្រាកដចិត្តទៀតហើយថា កន្លងមកបងភេត្រាល្អចំពោះខ្ញុំព្រោះក្ដីស្រឡាញ់ ឬព្រោះហេតុផលផ្សេង? ខ្ញុំដឹងថាពេលនេះមនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់បានប្រែប្រួលហើយ ប្រែប្រួលរហូតដល់ខ្ញុំស្មានមិនដល់ថាគាត់ហ៊ានធ្វើទង្វើរថោកទាប ហ៊ានសូម្បីតែកេងប្រវ័ញ្ចមិត្តភក្តិដែលគាត់និយាយពេញមាត់ថាស្រឡាញ់រាប់អានទុកដូចជាបងប្រុស។ ទោះបីខ្ញុំមិនចង់ជឿពេលលោកប៉ូលិសប្រាប់ពីដំបូងក៏ដោយ ប៉ុន្ដែក្រដាស់មួយសន្លឹកនេះបានបញ្ជាក់ឱ្យឃើញច្បាស់រួចទៅហើយថា បងភេត្រានៅតែកុហកខ្ញុំ។ ហើយលើកនេះ ខ្ញុំក៏អាចទាយបានហើយថា បងភេត្រាប្រាកដជាទុកភោជនីយដ្ឋាននោះឱ្យទៅឧមាមិនខាន។

…

មិននឹកស្មានថា មនុស្សឥតខ្ចោះដូចលោកភេត្រាក៏មានជ្រុងគួរឱ្យខ្លាចដែរ។

នាយឯករាជ្យនិយាយចំពោះមុខអធិភូ ដោយហួសចិត្តនឹងទង្វើមិនគប្បីរបស់លោកភេត្រា។

ឯករាជ្យបញ្ចប់ប្រយោគ អធិភូក៏បន្លឺឡើង៖

ឯងគិតថា រវាងអ្នកស្រីកល្យាណនិងលោកភេត្រា តើអ្នកណាគួរឱ្យខ្លាចជាង?

ឯករាជ្យតប​៖

​ក្រោយបានស្ដាប់អ្នកស្រីនិយាយមុននេះ ខ្ញុំយល់ថាលោកភេត្រាជាមនុស្សឈាមត្រជាក់ពិបាកស្មាន ពូកែលាក់មហិច្ឆតា រកទុកចិត្តមិនបាននោះទេ។ ប៉ុន្តែពេលបានឮសំណួររបស់ឯង…ខ្ញុំស្រាប់តែភ្ញាក់ដូចត្រូវវាយមួយដៃអ៊ីចឹង។ អ្នកស្រីកល្យាណដ្បិតតែមានមនោសញ្ចេតនាជ្រាលជ្រៅ ប៉ុន្តែអ្នកស្រីជាមនុស្សអាត្មានិយម កាចសាហាវអាចធ្វើបានគ្រប់យ៉ាងដើម្បីក្ដីសុខរបស់ខ្លួនឯង ដោយមិនខ្វល់ថាអ្នកណាត្រូវមកក្ដៅក្រហាយនោះឡើយ។ ដូច្នេះ រវាងអ្នកទាំងពីរសុទ្ធតែពិបាកស្មាន! ចុះឯងគិតបែបណា?

អធិភូតបភ្លាម ៖

មិនដឹង ព្រោះមិនបានគិតទើបសួរឯង។

នាយអធិភូម្នាក់នេះក៏មិនធម្មតាដែរ សូម្បីនាយឯករាជ្យក៏តាមមិនទាន់ផង។

អធិភូដ្បិតតែប្រើភាសាដូចមិនខ្វល់ ប៉ុន្តែវាគ្រាន់ជាលេសរបស់នាយ ដើម្បីទុកពេលឱ្យខ្លួនឯងបានលម្អិតអំពីរឿងក្ដីប៉ុណ្ណោះ។ ម្យ៉ាង អធិភូក៏មានចម្លើយក្នុងចិត្តរួចទៅហើយ…។

ថ្មីរហូត!

ឯករាជ្យអស់សំណើចជាមួយសម្ដីនិងទឹកមុខរបស់នាយអធិភូ។ នាយឯករាជ្យមិនត្រឹមតែមិនខឹងនឹងសម្ដីសោះកក្រោះរបស់អធិភូ ប៉ុន្តែនាយបែរជាយល់ថាអធិភូកំពុងលេងសើចជាមួយខ្លួនទៅវិញ។ តែមិនទាំងស្រុងនោះទេ ភ្លាមនោះឯករាជ្យក៏បន្តដោយសម្ដីម៉ឺងម៉ាត់ ៖

មានអ្វីក៏ប្រាប់មកចុះ!

ឯករាជ្យនិយាយស្របពេលនាយទះស្មាអធិភូថ្មមៗ។

អធិភូមិនបានតបអ្វីក្រៅពីអង្គុយស្ងៀម ដោយក្រសែរភ្នែកកំពុងភ្នក់គិតពីអ្វីមួយ។ ឯករាជ្យយល់ការ ឃើញដូច្នេះនាយក៏រកកន្លែងអង្គុយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ដើម្បីស្វែងយល់អំពីរឿងក្ដីនេះបន្ថែមទៀត។

វាអាចទៅរួចដែលអ្នកស្រីជាឃាតករ! លោកភេត្រាជាមនុស្សដែលអ្នកស្រីស្រឡាញ់បំផុត ក៏ជាមនុស្សដែលធ្វើឱ្យអ្នកស្រីឈឺចាប់ខ្លាំងបំផុតដូចគ្នា។ លោកភេត្រាបានបោកប្រាស់ការទុកចិត្តរបស់អ្នកស្រីជាច្រើនដង អ្នកស្រីអាចនឹងប្រែការស្រឡាញ់មកជាការសងសឹងក៏ថាបាន។ ដូចពាក្យចាស់ថា ស្រឡាញ់ខ្លាំង ស្អប់ក៏ខ្លាំងដូចគ្នា។ មនុស្សដែលហួងហែងព្រោះស្រឡាញ់ ក៏អាចបំផ្លាញមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ព្រោះភាពប្រចណ្ឌដឹកមុខ ដូច្នេះភាគរយដែលអ្នកស្រីជាប់ពាក់ព័ន្ធអាចនឹងមានច្រើន។ ប៉ុន្តែតើអ្នកស្រីធ្វើបានដោយរបៀបណា? ហើយពាក់ព័ន្ធអ្វីហ្នឹងគំនូរលើជញ្ជាំងនោះ? ហើយក្រែមដែលឃាតករប្រើគូសនៅលើជញ្ជាំងនោះជារបស់អ្នកណា? ​                                                                                                  បើក្រែមនោះជាម៉ាកតែមួយពណ៌តែមួយ ដូចក្រែមរបស់អ្នកស្រីកល្យណពិតមែននោះ ឃាតករលាក់មុខប្រាដកជាអ្នកស្រីកល្យាណ។

ប៉ុន្តែក៏មិនគួររំលងលោកឧត្ដមដែរ។ ដ្បិតថាលោកឧត្ដមរាប់អានលោកភេត្រាដូចជាបងប្អូន ទោះបីលោកភេត្រាបោកប្រាស់ក៏ព្រមអត់ទោស សុខចិត្តទៅសម្របសម្រួលដោយចិត្តត្រជាក់ ប៉ុន្តែតើអ្នកណាទៅដឹងថាក្រោយពេលលោកភេត្រាបានបដិសេធនិងសំណើររបស់លោកឧត្ដមរួចហើយវានឹងមានអ្វីកើតឡើងនោះ…។

ឯករាជ្យ ឯងទៅចាំឃ្លាំមើលសកម្មភាពរបស់អ្នកស្រីកល្យាណក្រែងមានអ្វីខុសធម្មតា។ ចំណែកលោកឧត្ដម ខ្ញុំនឹងឱ្យថាណាដាវជាអ្នកស៊ើប។

និយាយចប់ អធិភូក៏ទាញទូរសព្ទពីហោប៉ៅខោរបស់នាយ។                                                                        អធិភូបម្រុងនឹងឆែករកលេខដើម្បីទូរសព្ទទៅរកថាណាដាវ​ ឯករាជ្យក៏បន្លឺភ្លាម៖

ថាណាដាវ? នេះប្អូននាយដុនព្រមធ្វើការជាមួយពួកយើងហើយហី!

អធិភូតប៖

មិនខុសទេ ប៉ុន្តែដែលដាវត្រឡប់មកលើកនេះ នាងនឹងមកធ្វើជាអ្នកស៊ើបឯកជន។

ឯករាជ្យតបទាំងភ្ញាក់ផ្អើល៖

អ្នកស៊ើបឯកជន?!

អធិភូតបដោយទឹកមុខស្មើ៖

ពិតមែន ជាអ្នកស៊ើបឯកជនដែលឯករាជ្យ។ ដំបូងនាយដុនមិនយល់ព្រមទេ ព្រោះការងារនេះវាប្រឈមនឹងគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងពេក ប៉ុន្តែថាណាដាវក៏រំឭកដល់រឿងកាលពីឆ្នាំនោះ ទើបនាយដុនយល់ព្រមឱ្យដាវមកធ្វើការងារនេះ។

ថាហើយ នាយអធិភូក៏ទូរសព្ទទៅរកថាណាដាវ។

ថាណាដាវ ជាប្អូនស្រីរបស់នាយថាណាដុន ដែលជាមិត្តរបស់នាយអធិភូនិងនាយឯករាជ្យ។

កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន អធិភូបានទទួលភារកិច្ចក្នុងការសហការជាមួយប៉ូលិសអន្តរជាតិ ដើម្បីចាប់ខ្លួនជនបរទេសមួយក្រុមដែលជាពួកជួញដូរគ្រឿងញៀននិងជួញដូរមនុស្ស។ ពេលនោះហើយ ជាពេលដែលអធិភូបានចួបជាមួយថាណាដាវក្នុងនាមនាងជាប៉ូលិសអន្តរជាតិ។ ថាណាដាវត្រូវបានបញ្ជូនមកប្រទេសកម្ពុជាដើម្បីសហការជាមួយអធិភូ ក្នុងការចាប់ជនល្មើសដែលជាជនបរទេសហើយលួចភៀសខ្លួនពីប្រទេសមួយទៅប្រទេសមួយរហូតចូលមកដល់ស្រុកខ្មែរ។ ប៉ុន្ដែដោយមានការសហការរវាងថាណាដាវនិងអធិភូ គ្រប់យ៉ាងក៏បញ្ចប់ទៅដោយរលូន។ ភារកិច្ចក៏ត្រូវបានបញ្ចប់ ថាណាដាវក៏ត្រូវត្រឡប់ទៅវិញ ដោយនាំយកអ្នកទោសបរទេសនោះទៅដាក់ទោសតាមច្បាស់អន្តរជាតិ។ ប៉ុន្តែមុនពេលថាណាដាវត្រឡប់ទៅវិញ នាយដុនក៏មករកថាណាដាវដល់ទីស្នាក់ការ ដើម្បីនិយាយរឿងដែលថាណាដាវបានលាក់បាំងចំពោះគ្រួសារ។

នៅក្នុងការិយាល័យមានអធិភូ ឯករាជ្យ ថាណាដុន និងថាណាដាវ…

អូនដាវ ឯងកាន់តែព្រហើនថ្លើមធំហើយ! ឬមួយគិតថាអត់ពីម៉ាក់ប៉ាហើយ ប្អូនចង់ធ្វើអ្វីក៏បាន ខ្ញុំជាបងប្រុសរបស់ឯង ឬគ្មានសិទ្ធដឹងឮអ្វីពាក់ព័ន្ធនឹងប្អូនខ្លួនឯងហាស់!! កាលប៉ាម៉ាក់នៅរស់ គាត់ចង់ឱ្យឯងរៀនផ្នែកវិជ្ជបណ្ឌិតដើម្បីត្រឡប់មកបន្តតំណែងរបស់ពួកគាត់ តែនេះស្អី? ប្អូនបែរជាប្រឡងចូលធ្វើជាប៉ូលិសអន្តរជាតិ!

ការងារជាប៉ូលិសមិនល្អត្រង់ណា?!! បងអធិភូនិងបងឯករាជ្យក៏ជាប៉ូលិសដែរ ឬក៏បងភ្លេចហើយ?

ភ្លាមៗថាណាដាវក៏តបដោយស្រែកគំហកដាក់បងប្រុស ទាំងនាងហូរទឹកភ្នែកសស្រាក់។

ថាណាដុន ដ្បិតតែមុននេះនាយមកដោយកម្រោល តែពេលឃើញប្អូនស្រីជាទីស្រឡាញ់យំខូចចិត្តចំពោះសម្ដីរបស់ខ្លួន នាយដុនក៏ទម្លាក់ទឹកមុខដែលពោរពេញទៅដោយកំហឹងរបស់នាយ​ រួចនាយក៏ឱបលួងប្អូនស្រីតែម្នាក់គត់របស់នាយ។ ហើយនាយដុនក៏និយាយស្រទន់ទៅកានថាណាដាវ៖

បងសុំទោស មុននេះបងប្រើសម្ដីធ្ងន់ដាក់ដាវ តែបងគ្រាន់តែចង់ឱ្យឯងដឹងថាគ្មានបងប្រុសឯណាដែលអាចទ្រាំមើលប្អូនស្រីរបស់ខ្លួនទៅប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់នោះទេ។ បងហាមព្រោះបងបារម្ភ ប៉ុន្តែបើប្អូនសម្រេចចិត្តច្បាស់ហើយ បងក៏ព្រមគាំទ្រប្អូនជានិច្ច។

បន្ទាប់ពីនាយដុន និងថាណាដាវនិយាយសម្រុះសម្រួលគ្នារួច នាយដុនក៏ឆ្លៀតនិយាយបញ្ចុះបញ្ចូលឱ្យថាណាដាវត្រឡប់មកធ្វើការនៅស្រុកខ្មែរ ប៉ុន្តែត្រូវបានថាណាដាវបដិសេដ។ ថាណាដាវនៅតែមិនទាន់ជឿជាក់បងប្រុសរបស់នាង ព្រោះនាងខ្លាចបងប្រុសកុហក ហើយរកវិធីបញ្ឈប់នាងពីការងារជាប៉ូលិស ហើយបង្ខំឱ្យចូលធ្វើជាវិជ្ជបណ្ឌិតដែលជាការងារបន្តវេនពីដូនតាមកម្ល៉េះ។

…

ថាណាដាវ បងចង់ឱ្យឯងស៊ើបពីជីវប្រវត្តិរបស់លោកវណ្ណៈឧត្ដម។ ព័ត៌មានខ្លះៗទាក់ទងនឹងលោកឧត្តម បងបានផ្ញើរទៅហើយ។

អធិភូដាក់បញ្ជាលើថាណាដាវក្នុងនាមជាអ្នកជួល។

ថាណាដាវបន្ទាប់ពីទទួលបញ្ជារួច នាងក៏ប្រតិបត្តិតាមតួនាទីរបស់ខ្លួនភ្លាម។ ចំណែកនាយឯករាជ្យ ក្រោយបញ្ចប់សន្ទនាជាមួយអធិភូ នាយក៏ចេញទៅប្រតិបត្តិតាមតួនាទីរបស់ខ្លួនដូចគ្នា។

រឿងក្ដីឃាតកម្មរបស់លោកភេត្រានឹងត្រូវបញ្ចប់ឆាប់ៗនេះហើយ។ ខ្ញុំក៏ចង់ដឹងដែរថាឃាតករលាក់មុខនោះជាអ្នកណា? ហើយមានទំនាក់ទំនងអ្វីជាមួយជនរងគ្រោះ?

បើឃាតករជាមនុស្សក្បែរខ្លួនរបស់លោកភេត្រា ឬជាអ្នកស្គាល់គ្នាមែននោះ ប្រាកដណាស់ថា លោកភេត្រាមិនមែនជាអ្នកជំនួញធម្មតានោះទេ។ ឃាតករមានបំណងគូសនៅលើជញ្ជាំង ដើម្បីប្រើភាសាសម្ងាត់ទាក់ទងជាមួយលោកភេត្រា។

តាំងពីថ្ងៃកើតហេតុរហូតមកដល់ពេលនេះ ខ្ញុំនៅតែមិនអស់ចិត្តចំពោះតួលេខទាំងដប់ខ្ទង់នោះ។ តួលេខទាំងនោះ វាហាក់ដូចជាប្រស្នាដ៏អាថ៍កំបាំងមួយសម្រាប់ខ្ញុំអ៊ីចឹង។ ហើយវាក៏ជារឿងក្ដីថ្មីមួយ ជាករណីដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ចួបពីមុនមក។ ប៉ុន្តែមិនថាទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំនៅតែជឿលើសទ្ធា សទ្ធាលើភាពត្រឹមត្រូវ សទ្ធាលើភាពយុត្តិធម៌ចំពោះមុខច្បាប់។

តួលេខ ២ ៣ ៧ ៨ ៣ ៧ ៤ ៣ ៦ ៣ តើអត្ថន័យវាបែបណា?!

រាល់ពេលដែលមើលតួលេខទាំងដប់ខ្ទង់នេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដិតដាម វាហាក់ដូចជាធ្លាប់ឃើញធ្លាប់ស្គាល់ ប៉ុន្តែរូបភាពក្នុងការចងចាំរបស់ខ្ញុំចំពោះវាគឺស្រពេចស្រពិលណាស់។

…ពិតមែនហើយ ទូរសព្ទ! កាលពីមុនខ្ញុំធ្លាប់លេងផ្គុំពាក្យជាភាសាអង់គ្លេស ដោយយកតួលេខមកជំនួសតួអក្សរ។ ហើយតួលេខនោះមាននៅតំបន់ហៅចេញហៅចូលរបស់ទូរសព្ទដៃ។

២ ៣ ៧ ៨ ៣ ៧ ៤ ៣ ៦ ៣ ។

លេខ២មានតួអក្សរចំនួនបីខ្ទង់គឺ ABC

លេខ៣មានតួអក្សរចំនួនបីខ្ទង់គឺ DEF

លេខ៧មានតួអក្សរចំនួនបួនខ្ទង់គឺ PQRS

លេខ៨មានតួអក្សរចំនួនបីខ្ទង់គឺ TUV

លេខ៣មានតួអក្សរចំនួនបីខ្ទង់គឺ DEF

លេខ៧មានតួអក្សរចំនួនបួនខ្ទង់គឺ PQRS

លេខ៤មានតួអក្សរចំនួនបីខ្ទង់គឺ GHI

លេខ៣មានតួអក្សរចំនួនបីខ្ទង់គឺ DEF

លេខ៦មានតួអក្សរចំនួនបីខ្ទង់គឺ MNO

លេខ៣មានតួអក្សរចំនួនបីខ្ទង់គឺ DEF ។

ប្រសិនបើត្រូវផ្គុំពាក្យ វាប្រាកដជាពាក្យដែលបង្ហាញអំពីអត្តសញ្ញាណរបស់ឃាតករ ឬហេតុផលអ្វីមួយរវាងឃាតករនិងលោកភេត្រាមិនខាន។ ព្រោះបើតួលេខទាំងដប់គ្មានអត្ថន័យ វាក៏គ្មានហេតុផលអ្វីដែលឃាតករត្រូវចាំបាច់ចំណាយពេលលាក់តួលេខប្រកបដោយសិល្បៈបែបនេះនោះដែរ។ មើលតាមលំដាប់លំដោយនៃពាក្យដែលអាចផ្គុំជាអត្ថន័យបានមានមិនច្រើននោះ តែពាក្យដែល… BESTFRIEND!  ជាមិត្តល្អ! អ្នកណាជាមិត្តល្អ? ជនរងគ្រោះ មិត្តល្អ! មិត្តល្អរបស់ជនរងគ្រោះ! គឺលោកឧត្ដម!!

ថាហើយអធិភូក៏ស្ទុះចេញពីបន្ទប់ធ្វើការរបស់នាយ។ អធិភូបម្រុងនឹងទាញទ្វាទៅហើយក៏ស្រាប់តែទទួលបានការទូរសព្ទចូលមក។ ភ្លាមនោះ អធិភូក៏ទាញទូរសព្ទពីហោប៉ៅ នាយមើលលេខនៅលើកញ្ចក់ទូរសព្ទ ប្រាកដណាស់នេះជាលេខទូរសព្ទរបស់កញ្ញាថាណាដាវ។

វគ្គ៥   ពន្លឺច្បាប់

លោកឧត្ដមធ្លាប់ជាមេបញ្ជាការអ្នកស៊ើបឯកជន!!…

សំនួនភ្ញាក់ផ្អើលរបស់អធិភូបន្លឺឡើងភ្លាមៗ បន្ទាប់ពីនាយទទួលបានរបាយការណ៍ពីថាណាដាវ។

ដោយឃើញប្រតិកម្មរបស់អធិភូ ថាណាដាវក៏នឹកឆ្ងល់ក្នុងចិត្តតែមិនហ៊ានសួរ ព្រោះមិនមែនជាតួនាទីដែលនាងត្រូវមកសួរដេញដោលនោះទេ។

រំពេចនោះ ថាណាដាវក៏បន្ទរដោយបន្តសំនួនរបស់ចាហ្វាយ៖

ចាសពិតមែន! លោកឧត្ដមធ្លាប់ជាមេបញ្ជាការអ្នកស៊ើបឯកជនមួយក្រុម ហើយរហ័សនាមរបស់ពួកគេគឺ ក្រុមព្យុះពពក។ ប៉ុន្តែដោយសារលោកឧត្ដមមានបញ្ហាសុខភាព ទើបពួកគេត្រូវរំសាយក្រុម។ ចំណែកសមាជិកដែលស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រង់របស់លោកឧត្ដម នៅមិនទាន់អាចបញ្ជាក់ពីចំនួនច្បាស់លាស់នៅឡើយទេ ប៉ុន្តែក្នុងចំណោមនោះ មានកូនចៅម្នាក់ដែលជំនិតជាមួយលោកឧត្ដម នោះគឺលោក ផុស ភេត្រា។

លោកភេត្រា!! អធិភូបន្លឺឡើងម្ដងទៀត។

មិនគួរឱ្យជឿសោះថា លោកឧត្ដមនិងលោកភេត្រាធ្លាប់មានអាជីពជាអ្នកស៊ើបពីមុនមក។ បើបែបនេះមិនបាច់រង់ចាំទៀតនោះទេ ទាំងពាក្យផ្គុំពីតួលេខក្នុងគំនូរ និងសមត្ថភាពក្នុងការបំបាត់ព័ស្តុតាងដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធ គ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែត្រូវបានរៀបចំឡើងមកយ៉ាងល្អ បែបនេះបើគ្មានជំនាញក៏មិនអាចធ្វើបានដែរ។ ដូច្នេះគ្មានអ្វីត្រូវស្ទាក់ស្ទើរនោះទេ ខ្ញុំប្រាកដចិត្តថាលោកឧត្ដមជាឃាតករ!

មិនចាំយូរ អធិភូក៏នាំកងកម្លាំងសម្រុកទៅផ្ទះរបស់លោកឧត្ដម។

កំពុងធ្វើដំណើរតាមផ្លូវ អធិភូក៏ឆ្លៀតទូរសព្ទផ្ដល់ដំណឹងទៅនាយឯករាជ្យ និងបានបញ្ជាឱ្យឯករាជ្យប្រញាប់តាមទៅផ្ទះរបស់លោកឧត្ដម។

…

បន្ទប់បួនជ្រុង…

ហេតុអីលោកសម្លាប់លោកភេត្រា?

សំនួរដំបូងដែលអធិភូសួរទៅកាន់លោកឧត្ដម។

លោកឧត្ដមតបដោយទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើល៖

លោកប៉ូលិសនិយាយពីរឿងអី? ខ្ញុំមិនយល់នោះទេ!

អធិភូបានបោះឯកសារព័ស្តុតាងទាំងអស់ទៅលើតុ រួចស្រែកគំហកមួយទំហឹង៖

លោកឈប់ធ្វើពើទៀតទៅ!! ទាំងនេះជាព័ស្តុតាងដែលបញ្ជាក់បានថាលោកជាអ្នកសម្លាប់លោកភេត្រា។

ដោយលោកឧត្ដមមិនព្រមទទួលសារភាព ទើបអធិភូក្ដៅចិត្តនឹងការសម្ដែងរបស់លោកឧត្ដមដែលធ្វើដូចជាគ្មានអ្វីកើតឡើង។

លោកឧត្ដមគំហកសំណើច រួចនិយាយទាំងមុខស្មើ៖

ហ៊ឺស!! បើបានជាដឹងទៅហើយ យើងក៏គ្មានអ្វីត្រូវបកស្រាយដែរ។

អធិភូឈរដាក់ដៃទាំងពីរច្រតលើតុ រួចនិយាយទាំងមុខមាំ៖

ហេតុអីលោកសម្លាប់លោកភេត្រា?

លោកឧត្ដមតប៖

ឯងនេះសម្ដីគ្រាន់បើសមនឹងឈ្មោះពិតមែន! ណាស់ហើយ យ៉ាងណាយើងក៏គ្មានសល់អ្នកណាទៀតដែរ គ្មានអ្វីដែលត្រូវខ្វាយខ្វល់ឡើយ។ យើងប្រាប់ឯងទៅចុះ នាយភេត្រាសុភាពបុរសដ៏សែនល្អ ដែលអ្នកណាក៏លើកសរសើរ តាមពិតវាជាមនុស្សលាក់ពុត។​ ខ្ញុំមិនស្មាននោះទេថាមិត្តភាពដប់ឆ្នាំជាង ត្រូវមករលត់ព្រោះគំនុំ ដោយសារតែកំហុសអចេតនាកាលពីអតីតទៅវិញ!                                                                                                       លោកដឹងទេ នៅថ្ងៃដែលខ្ញុំតាំងចិត្តទៅចរចាជាមួយភេត្រា តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? ភេត្រាបាននិយាយពីគំនុំក្នុងចិត្តតាំងពី២៥ឆ្នាំមុន។ កាលនោះ ភេត្រាមានម្ដាយដែលកំពុងដេកឈឺធ្ងន់នៅឯផ្ទះ ដោយសារខ្វះលុយព្យាបាល ភេត្រាបានទៅសុំការងារពីភរិយារបស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែត្រូវបានភរិយារបស់ខ្ញុំបដិសេធព្រោះមានបុគ្គលិកច្រើនហើយ ម្យ៉ាងពួកយើងទើបហ្នឹងចាប់ផ្ដើមរកស៊ីដំបូង ទើបត្រូវរិះថាំហើយចំណាយតែអ្វីដែលចាំបាច់ប៉ុណ្ណោះ។                                                                                            ដោយសារតែពិបាករកការងារ កុំថាឡើយលុយព្យាបាល សូម្បីតែលុយទិញបាយហូបក៏គ្មានផង ក្នុងនាមជាកូនប្រុសទោះអត់បាយឱ្យតែម្ដាយបានឆ្អែតក្រពះ។ ពេលនោះ ទោះចង់មិនចង់ភេត្រាក៏ត្រូវសម្រេចចិត្តឡើងមកទីក្រុងដើម្បីរកការងារធ្វើនឹងអាលបានលុយយកទៅព្យាបាលម្ដាយដែលកំពុងដេកឈឺសឹងតែផុតដង្ហើមម្ដងៗទៅហើយ។ ភេត្រាបានពឹងអ្នកជិតខាងឱ្យជួយមើលម្ដាយនៅពេលគេមិននៅ ព្រោះគ្មានញាតិឯណាឱ្យពឹងនោះទេ មានតែអ្នកជិតខាងក្នុងភូមិហ្នឹងហើយដែលជាទីពឹង។ អំឡុងពេលដែលឡើងមកភ្នំពេញ ភេត្រាបានចូលធ្វើការជាអ្នករត់តុនៅហាងកាហ្វេមួយកន្លែង នោះគឺជាហាងលោកប៉ារបស់កល្យាណដែលជាភរិយារបស់ភេត្រាសព្វថ្ងៃ។ ពេលវេលាចេះតែដើរទៅពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ រយៈពេលមួយខែដែលភេត្រាបានសន្សំលុយល្មមនឹងព្យាបាលម្ដាយ ប៉ុន្តែជាអកុសលម្ដាយរបស់ភេត្រាបានផុតដង្ហើមមុនពេលដែលគេមកដល់តែបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។ គ្រាន់តែបន្តិចប៉ុណ្ណោះ សូម្បីតែព្រហ្មលិខិតក៏គ្មានមេត្តាដល់មនោសញ្ចេតនាម្ដាយកូនទាំងពីរនេះដែរ។ ត្រឹមពាក្យលាមួយម៉ាត់ក៏ពួកគេមិនបាននិយាយចេញមកផង។ ព្រោះរឿងនេះហើយ ដែលធ្វើឱ្យភេត្រាចងគំនុំជាមួយភរិយារបស់ខ្ញុំអស់រយៈពេល២៥ឆ្នាំ។

និយាយចំពោះខ្ញុំ ភរិយារបស់ខ្ញុំជាមនុស្សដែលមានទឹកចិត្តល្អប្រពៃណាស់ ហើយពេលនោះបើភរិយារបស់ខ្ញុំបានដឹងថាភេត្រាត្រូវការលុយដើម្បីព្យាបាលម្ដាយដែលកំពុងឈឺធ្ងន់នោះ ភរិយារបស់ខ្ញុំនឹងជួយគេមិនខានឡើយ។ ខ្ញុំសោកស្ដាយចំពោះរឿងដែលកើតឡើងចំពោះភេត្រាកាលពី២៥ឆ្នាំមុន ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏មិនបន្ទោសភរិយារបស់ខ្ញុំដែរ ព្រោះនាងមិនបានធ្វើអ្វីខុសសោះឡើយ។ ភេត្រាជាមនុស្សឈាមត្រជាក់ណាស់។ កាលនោះ បើទោះជាពួកយើងរស់នៅក្នុងស្រុកភូមិជាមួយគ្នា ប៉ុន្តែខ្ញុំនិងភរិយាមិនដែលស្គាល់ ហើយក៏មិនបានចំណាំមុខមាត់របស់គេនោះដែរ។ ភេត្រាបាននិយាយទៀតថា ប៉ុន្មានឆ្នាំដែលគេត្រឡប់មកពីភ្នំពេញវិញ គេក៏រៀបការជាមនុស្សស្រីដែលគេស្រឡាញ់ ប៉ុន្តែដោយសារជីវភាពមិនសូវល្អ ទើបត្រូវចាកចេញពីគ្រួសារមករកការងារធ្វើនៅឯភំ្នពេញ។ ក្រោយមកភេត្រាក៏បានដំណឹងមកថាខ្ញុំនឹងភរិយាបានប្ដូរមករស់នៅនិងរកស៊ីលក់បាយនៅភ្នំពេញ ភេត្រាដឹងថាភរិយារបស់ខ្ញុំមិនបានចំណាំមុខរបស់គេ ទើបគេព្យាយាមមកស្និទ្ធស្នាលព្រមទាំងបានមកសុំការងារធ្វើទៀតផង។ នៅពេលភេត្រាបានចូលមកធ្វើការនៅហាងបាយភរិយារបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំក៏បានឃើញការអត់ធ្មត់ធ្វើការឧស្សាហ៍ព្យាយាមរបស់ភេត្រា។ ហើយដោយសារពេលនោះក្នុងក្រុមព្យុះពពករបស់ពួកយើងកំពុងខ្វះមនុស្សស្រាប់ ខ្ញុំក៏អនុញ្ញាតឱ្យភេត្រាចូលក្រុមនិងបានបណ្ដុះការហ្វឹកហាត់ដល់គេយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។ បន្ទាប់ពីអស់រយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក សុខភាពរបស់ខ្ញុំក៏ស្រុតចុះយ៉ាងគំហុកហើយខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តរំសាយក្រុម ចាប់តាំងពីពេលនោះមកឈ្មោះក្រុមព្យុះពពកក៏រលាយបាត់សូន្យ។ ប៉ុន្តែមិនស្មានថាប៉ូលិសវ័យក្មេងដូចជាឯងអាចស្រាវជ្រាវមកបានសោះ!

ក្រុមព្យុះពពកមិនមែនខ្ញុំជាអ្នករកឃើញនោះទេ ប៉ុន្តែក៏គ្មានអ្វីអាចលាក់បាំងពីភ្នែករបស់ខ្ញុំបានឡើយ។ សូម្បីតែសិល្បៈគំនូររបស់លោក!

អធិភូនិយាយដល់គំនូរ ធ្វើឱ្យលោកឧត្ដមភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង! លោកឧត្ដមញញឹមចុងមាត់រួចតបភ្លាម៖

ហ៊ឺស! អស្ចារ្យណាស់ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថានឹងមានមនុស្សដែលអាចដឹងពីអាថ៍កំបាំងនៃគំនូររបស់ខ្ញុំសោះ។ ក្រៅពីខ្ញុំនិងភេត្រាគ្មានអ្នកដឹងអំពីអត្ថន័យរបស់វានោះទេ ព្រោះជាភាសាទំនាក់ទំនងរបស់អ្នកស៊ើបដូចជាពួកយើង។ ចំណែកកូនចៅផ្សេងទៀត ខ្ញុំបានបង្កើតភាសាទំនាក់ទំនងខុសៗគ្នា ហើយមានតែខ្ញុំម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលដឹងអំពីអត្ថន័យភាសារបស់ពួកគេ។ កាលនោះដោយសារតែរំសាយក្រុម ម្នាក់ៗក៏ទៅរកផ្លូវរស់រៀងៗខ្លួនហើយក៏ស្ងាត់បាត់ដំណឹងសូន្យ មានតែភេត្រាទេដែលតែងតែមកសួរសុខទុក្ខរហូតក្លាយជាមិត្តល្អនឹងគ្នា។ ការរាប់អានរបស់ពួកយើងយូរទៅប្រៀបដូចជាមនុស្សក្នុងគ្រួសារអ៊ីចឹង។ ចំណែកកល្យាណពីមុនជាមនុស្សរួសរាយណាស់ តែតាំងពីកូនប្រុសរបស់នាងបានស្លាប់ដោយសារចួបគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍នោះមក នាងក៏ក្លាយជាមនុស្សស្ងប់ស្ងាត់ ហើយឆេវឆាវ មិនសូវចូលចិត្តភាពអ៊ូអរដូចមុន ប៉ុន្តែចំពោះភេត្រាគឺនៅដូចដើម គេនៅតែជាភេត្រាដូចកាលពីមុន។                                                                                                                                                 រយៈពេលកន្លងផុតទៅជាច្រើនឆ្នាំ សម្បកកាយក៏ប្រែប្រួលប៉ុន្តែចិត្តដែលចងជាគំនុំនៅក្នុងចិត្តរបស់ភេត្រាមិនបានរលុប​ ឬប្រែប្រួលនោះទេ គេនៅតែចង់សងសឹកពួកយើង។ ហើយរឿងបន្តមកទៀតដូចដែលលោកប៉ូលិសបានដឹង ភេត្រាបានបោកបញ្ឆោតឱ្យភរិយារបស់ខ្ញុំចុះហត្ថលេខាលើលិខិតទិញលក់ភោជនីយដ្ឋានដែលជាដង្ហើមញើសឈាមរបស់ខ្ញុំនិងភរិយា។ បន្ទាប់ពីពួកយើងចាកចេញពីភ្នំពេញ ពេលមកដល់ផ្ទះនៅឯជនបទ ខ្ញុំក៏និយាយប្រាប់ភរិយារបស់ខ្ញុំអំពីរឿងដែលភេត្រាបាននិយាយជាមួយខ្ញុំនៅហាងកាហ្វេរបស់គេ។ ភរិយារបស់ខ្ញុំស្ដាប់ហើយស្លុតចិត្តរហូតដល់គាំងបេះដូងស្លាប់ភ្លាមៗនៅថ្ងៃនោះ។ ខ្ញុំឈឺចាប់ណាស់ដែលភរិយាជាទីស្រឡាញ់ត្រូវមកស្លាប់ទាំងដែលខ្ញុំមិនអាចជួយអ្វីនាងបានសោះ។ នៅពេលចាត់ចែងបុណ្យសពភរិយារបស់ខ្ញុំរួច ខ្ញុំក៏សច្ចាចងអាឃាតនឹងនាយភេត្រា។                            នាយភេត្រាទម្រាំតែបានទទួលកម្មដែលគេបានសាងឡើងវាយូរណាស់ ដូច្នេះទុកឱ្យម្ចាស់កម្មពារដូចជាខ្ញុំជាអ្នកដាក់ទោសគេទៅចុះ។

លោកសោកស្ដាយនូវអ្វីដែលលោកបានធ្វើដែរទេ?

អធិភូសួរទៅលោកឧត្ដម។

…បន្ទាប់ពីលោកឧត្ដមសារភាពកំហុសគ្រប់យ៉ាង លោកឧត្ដមក៏ត្រូវបានតុលាការកាត់ទោសដាក់ពន្ធធនាគារតាមកម្រិតនៃទោសទៅតាមផ្លូវច្បាប់។

ចំណែកអ្នកស្រីកល្យាណក៏ព្រមបើកចិត្តទទួលយកឧមាជាកូន ថែមទាំងរ៉ាប់រងមើលថែលោកយាយរបស់ឧមាទៀតផង។ ពេលនេះ ឧមាក្លាយជាកូនស្រីរបស់អ្នកស្រីកល្យាណដោយស្របទៅតាមច្បាប់។ អ្នកស្រីកល្យាណបានប្រកាសឱ្យឧមាជាអ្នកគ្រប់គ្រងហាងកាហ្វេចាប់ពីពេលនេះតទៅ។ រីឯភោជនីយដ្ឋានដែលលោកភេត្រាបានបោកបញ្ឆោតមកនោះ ត្រូវបានអ្នកស្រីកល្យាណប្រគល់ឱ្យទៅម្ចាស់គេវិញ ដោយមិនទាមទារយកលុយដែលទិញនោះមកវិញឡើយ។

មួយឆ្នាំកន្លងផុតទៅ…

ពេលវេលាពិតជាដើរលឿនណាស់ និយាយចំពោះនាយឯករាជ្យមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្ញុំ ពេលនេះគេមានគូរដណ្ដឹងហើយ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាពួកគេចាប់ផ្ដើមតាំងពីពេលណានោះទេ តែពេលមកដឹងម្ដងទៀត ឯករាជ្យនិងថាណាដាវ ពួកគេជិតរៀបការទៅហើយ។ ខ្ញុំពិតជាសប្បាយចិត្តណាស់ ម្នាក់ជាមិត្ត ឯម្នាក់ទៀតក៏ដូចជាប្អូនស្រី ពួកគេនឹងមានសុភមង្គល។ អ! មែនហើយ ខ្ញុំភ្លេចប្រាប់ នៅថ្ងៃនោះខ្ញុំបានសួរលោកឧត្ដមថា លោកសោកស្ដាយនៅអ្វីដែលលោកបានធ្វើដែរទេ? ។                                                                                                                                ពេលនោះ លោកឧត្ដមឱនមុខចុះរួចនិយាយទាំងខ្សឹកខ្សួល៖

ខ្ញុំពិតជាសោកស្ដាយណាស់! បើអាច…ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យរឿងអាក្រក់ទាំងនោះកើតឡើងនោះទេ! ខ្ញុំមិនចង់បាត់បង់នរណាម្នាក់ឡើយ! ភរិយាជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ មិត្តសម្លាញ់របស់ខ្ញុំ ពួកគេសុទ្ធតែសំខាន់សម្រាប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំសុំទោស! ខ្ញុំដឹងថា ពាក្យសុំទោសរបស់ខ្ញុំមិនអាចជួយឱ្យភរិយានិងមិត្តរបស់ខ្ញុំត្រឡប់មករកខ្ញុំវិញបានទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ឱ្យជីវិតចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំ បានធ្វើដើម្បីពួកគេជាលើកចុងក្រោយ។ បើខ្ញុំមានឱកាសនៅមានជីវិត បើអាចបានចេញពីពន្ធធនាគារខ្ញុំនឹងបួសរហូតដល់ដង្ហើមចុងក្រោយ។

មេឃស្រអាប់ពេញដោយពពកខ្មៅងងឹត បន្តិចក្រោយខ្យល់ក៏បក់បោកផាត់យកពពកខ្មៅចាកចេញពីផ្ទៃមេឃ ហើយព្រះអាទិត្យក៏ចាំងជះរះពន្លឺភ្លឺដល់បាតនៃមហាសាគរ។

ពេលនេះ បញ្ហាគ្រប់យ៉ាងក៏ត្រូវបានដោះស្រាយ បន្ទាប់មកក៏ត្រូវមានរឿងល្អៗដើម្បីជាកម្លាំងចិត្ត។                                នៅថ្ងៃដំបូងដែលខ្ញុំបានចួបឧមាគឺជាតួនាទី។ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ ពួកយើងក៏បានចួបគ្នាម្ដងទៀតក្នុងនាមមនុស្សស្និទ្ធស្នាល។                                                                                                                                                               ខ្ញុំមិនដែលដឹងនោះទេថាអ្នកស្រីកល្យាណជាមិត្តរបស់អ្នកម៉ាក់ខ្ញុំ។ អ្នកស្រីកល្យាណមិនត្រឹមតែជាមិត្តរបស់អ្នកម៉ាក់ប៉ុណ្ណោះទេ គាត់ថែមទាំងជាអតិថិជនប្រចាំហាងគ្រឿងពេជ្ររបស់ម៉ាក់ខ្ញុំទៀតផង។ វាមិនចម្លែកទេ ដែលខ្ញុំនិងឧមាឧស្សាហ៍ចួបគ្នា។

តើរវាងពួកយើងអាចថាជានិស្ស័យដែរទេ?…

ចប់

ថ្ងៃថ្មីពន្លឺថ្មី!

ព្រះសុរិយាចែងចាំងពាសពេញមេឃា។

សួស្ដី លោកប៉ូលិស! ខ្ញុំឈ្មោះ វណ្ណៈ ឧត្ដម ជាមិត្តភក្តិរបស់នាយភេត្រា។ មិនគួរឱ្យជឿសោះ មិត្តខ្ញុំជាមនុស្សល្អណាស់ មិនសមមានអ្នកប៉ុនប៉ងអាក្រក់ទៅលើគេនោះទេ។ កាលពីសប្ដាហ៍មុនខ្ញុំទើបតែបាត់បង់ភរិយាជាទីស្រលាញ់ ហើយថ្ងៃនេះខ្ញុំស្រាប់តែទទួលបានទូរសព្ទពីលោកប៉ូលិសអំពីការស្លាប់របស់មិត្តសម្លាញ់ខ្ញុំទៀត។ ខ្ញុំពិតជាឈឺចាប់នឹងការបាត់បង់នេះណាស់!

លោកឧត្ដម ជាមិត្តរបស់លោកភេត្រា ហើយក៏ជាមនុស្សដែលនាយអធិភូបានលួចដាក់ការសង្ស័យតាំងពីមិនទាន់បានចួបមុខមកម្ល៉េះ។

ស្ដាប់លោកឧត្ដមនិយាយពីទុក្ខសោករួច​ អធិភូក៏ចោទជាសំណួរភ្លាម៖

លោកឧត្តម! កាលពីពីរសប្ដាហ៍មុន លោកបានទៅសុំចួបជាមួយនឹងលោកភេត្រានៅឯហាងកាហ្វេ តើលោកទៅធ្វើអ្វីនៅថ្ងៃនោះ?

លោកឧត្តមតប៖

ថ្ងៃនោះ ខ្ញុំបានទៅរកភេត្រាដើម្បីនិយាយពីរឿងដែលគេបានបោកប្រាស់ភរិយារបស់ខ្ញុំ។

អធិភូសួរ ៖

រឿងអ្វីដែរ?

លោកឧត្តមតប៖

ភេត្រាជាមិត្តដែលខ្ញុំស្រឡាញ់រាប់អាននិងទុកចិត្តបំផុត តែគេបែរជាហ៊ានបោកប្រាស់ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ។ កាលពីមួយខែមុខ ភេត្រាបានមកបបួលភរិយារបស់ខ្ញុំ ដើម្បីធ្វើការដាក់ទុនលើសាខាហាងកាហ្វេថ្មីរបស់គេ ហើយភរិយារបស់ខ្ញុំក៏យល់ព្រមបណ្ដាក់ទុនម្នាក់ពាក់កណ្ដាល ដោយទុកចិត្តភេត្រា ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំមិនបានពិនិត្យអ្វីនោះទេ នាងក៏ព្រមស៊ីញេលើលិខិតនោះដោយមិនសង្ស័យអ្វីឡើយ។ ប៉ុន្តែមិននឹកស្មានថាលិខិតនោះ បែរជាការទិញលក់ភោជនីយដ្ឋានរបស់ពួកយើងទៅវិញ។ តាំងពីពេលនោះមក ភេត្រាមិនព្រមចួបជាមួយពួកយើងសោះ ខ្ញុំព្យាយាមទាក់ទងទៅគេជាច្រើនដង រហូតដល់ទ្រាំលែងបាន ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តទៅរកគេនៅឯហាង ដើម្បីនិយាយគ្នាឱ្យដឹងសខ្មៅតែម្ដង។ នៅថ្ងៃនោះ ខ្ញុំសារភាពថាខ្ញុំពិតជាឈឺចាប់ណាស់ដែលត្រូវមិត្តក្បត់បែបនេះ ទាំងខឹង ទាំងអន់ចិត្ត ទាំងហួសចិត្ត ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏មិនអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីអង្វរគេប៉ុណ្ណោះ តែគេនៅតែអះអាងថាភោជនីយដ្ឋាននោះគេបានវាមកដោយស្របច្បាប់ នឹងមិនមានការកែប្រែអ្វីទាំងអស់។ ចំណែកខ្ញុំបានត្រឹមតែត្រឡប់មកផ្ទះទាំងខកចិត្ត។

តើលោកប្រាកដទេថាព្រោះតែរឿងនេះ?

អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយសុទ្ធតែជាការពិត។ ថ្ងៃនោះ ខ្ញុំបានទៅរកគេព្រោះហេតុផលនេះពិតមែន។

តែខ្ញុំបានឮមកថា កាលដែលលោកទៅរកលោកភេត្រានៅថ្ងៃនោះ ក៏ព្រោះលោកចង់ឱ្យលោកភេត្រាទទួលទិញភោជនីយដ្ឋានរបស់លោក ប៉ុន្តែត្រូវលោកភេត្រាបដិសេដ។

លោកឧត្ដមបង្ហាញទឹកមុខហួសចិត្ត រួចនិយាយទាំងតក់ក្រហល់៖

មិនពិតនោះទេ! ហេតុអីបានជាបែបនេះ?

ដោយឃើញឬកពាប្រតិកម្មខ្លាំងរបស់លោកឧត្ដម ចំពោះសម្ដីដែលនាយបានមកពីអ្នកស្រីកល្យាណ អធិភូក៏សម្រេចផ្ដល់នូវភាពយុត្តិធម៌ដល់សម្ដីភាគីទាំងសងខាង។

ដោយអធិភូ ផ្ដល់ឱកាសមួយឱ្យដល់លោកឧត្តម៖

តើលោកមានអ្វីបញ្ជាក់ទេថាដែលលោកនិយាយមុននេះជាការពិត?

ដូចដែលបានដឹងស្រាប់ហើយថា លោកវរសេនីយ៍ឯកម្នាក់នេះ មិនងាយធ្វើការសម្រេចចិត្ត ឬវិនិច្ឆ័យ ដោយគ្រាន់តែវិភាគប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវមានព័ស្តុតាង ការថ្លឹងថ្លែង និងការត្រួតពិនិត្យច្បាស់លាស់ ទើបជាសក្ខីនៃនិយមន័យពាក្យយុត្តិធម៌ របស់នាយអធិភូ។

គ្រាន់ឮសំណួរ លោកឧត្ដមក៏ឱនមុខគេចពីក្រសែភ្នែកដ៏មុតមាំរបស់នាយអធិភូ ដោយមិននិយាយអ្វីទាំងអស់។ បានបន្តិច លោកឧត្តមហាក់មានភាពក្លាហានក្នុងការងើបមុខមកនិយាយជាមួយអធិភូ។

លោកឧត្ដមតបដោយស្រទន់៖

ខ្ញុំគ្មានព័ស្តុតាងដែលអាចបញ្ជាក់ថាភេត្រាជាអ្នកបោកបញ្ឆោតនោះទេ មានតែឯកសារទិញលក់ដែលភរិយារបស់ខ្ញុំបានស៊ីញេប៉ុណ្ណោះ។

និយាយរួច អធិភូក៏ចាត់កូនចៅឱ្យទៅយកឯកសារបញ្ជាក់ការទិញលក់ជាមួយលោកឧត្ដម។

អំឡុងពេលរង់ចាំ អធិភូក៏ឆ្លៀតពេលសម្រាកបន្តិច ដើម្បីបំពេញដំណេកដែលបាត់បង់កាលពីយប់មិញ។

តុកៗ   …កំពុងសំងំធ្មេចភ្នែកជិតលក់ទៅហើយ ក៏ស្រាប់តែឮសំឡេងគោះទ្វា!

គោរពលោកនាយ កញ្ញាឧមាមកដល់ហើយទាន! ចំណែកលោកឧត្ដម និងក្រុមសមត្ថកិច្ចបីនាក់កំពុងធ្វើដំណើរត្រឡប់មកវិញទាន!

…

លោកនាយ ឯកសារទិញលក់ភោជនីយដ្ឋានរបស់លោកឧត្ដម ខាងមន្រ្តីជំនាញរបស់យើងបានបញ្ជាក់មកថាជាឯកសារស្របច្បាប់ពិតមែនទាន!

នាយសក្តិ១ត្រឡប់មកជាមួយនឹងលោកឧត្ដម ព្រមទាំងធ្វើការរាយការណ៍ជូនលោកវរសេនីយ៍ឯក អធិភូ។

ខ្ញុំពិតជាមិនដឹងថាព័ស្តុតាងមួយនេះអាចជួយអ្វីបានខ្លះនោះទេ។ ប៉ុន្តែលោកប៉ូលិសអាចត្រួតពិនិត្យបាន ភោជនីយ៍ដ្ឋានរបស់ខ្ញុំ ភេត្រាបានទិញក្នុងតម្លៃថោក មិនស្មើនឹងតម្លៃពាក់កណ្ដាលនៃការសាងសង់ផង នៅមានការតុបតែង និងវត្ថុមានតម្លៃជាច្រើនទៀតដែលខ្ញុំបានសន្សំទុក តែក៏ត្រូវភេត្រាប្រមូលយកជាកម្មសិទ្ធទាំងអស់ឱ្យតែជារបស់នៅក្នុងភោជនីយដ្ឋានមួយនេះ។

លោកឧត្ដមរៀបរាប់ទាំងអួលដើមក។

ដកឃ្លាបន្តិចលោកឧត្ដមក៏និយាយបន្ត៖

ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាភេត្រាហ៊ានធ្វើរឿងបែបនេះសោះ គេស្រាប់តែក្លាយជាមនុស្សដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់ពីមុនមក!

ស្ដាប់ចប់ អធិភូក៏សួរទៅកាន់លោកឧត្ដម៖

ក្រៅពីលោកហើយ តើលោកភេត្រាមានមិត្តឯណាទៀតទេ?

លោកឧត្ដមតប៖

ខ្ញុំមិនច្បាស់នោះទេ ភេត្រាជាមនុស្សដែលចូលចិត្តចេញមុខក្នុងសង្គម ដូច្នេះគេក៏ប្រហែលមានមិត្តមិនតិចនោះទេ។

លោកឧត្ដមនិយាយពាក្យទាំងនេះ ហាក់កំពុងបង្ហាញពីភាពខុសគ្នារវាងលោកនិងលោកភេត្រា។ ម្នាក់ចូលចិត្តចេញមុខក្នុងសង្គម ឯម្នាក់ទៀតចូលចិត្តភាពស្ងប់ស្ងាត់។ តើមានដែរឬ មនុស្សដែលមានចំណូលចិត្តខុសគ្នា ប៉ុន្តែបែរជាអាចសេពគប់ជាមិត្តភក្តិស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នាបាន?

ហើយតើលោកគិតថាលោកភេត្រាជាមនុស្សបែបណាដែរ?

អធិភូស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ រួចនាយគិតបន្តិចទើបតបសំណួរ។

និយាយដល់ចំណុចនេះ លោកឧត្ដមក៏ប្រែជាស្រពាប់ស្រពោន ដោយមិនឆ្លើយតបអ្វីទាំងអស់។

ចំពោះទំនាក់ទំនងមិត្តភក្តិ ពេលខ្លះក៏ពិបាកនិយាយចេញមក មិនថាល្អឬអាក្រក់គ្រាន់តែចង់រក្សាទុកនូវការចងចាំល្អៗរវាងគ្នាប៉ុណ្ណោះ។ បើមិត្តខុស មិត្តក៏ជួយដាស់តឿន តែបើនៅមិនព្រមភ្ញាក់ខ្លួន មិត្តភាពអាចនឹងរង្គោះរង្គើរបែកខ្ញែកគ្នា ហើយពេលខ្លះក៏អាចក្លាយជាសត្រូវនឹងគ្នាទៀតផង។ ប៉ុន្តែ បើមើលមកលោកឧត្ដម គាត់បែរជាជ្រើសយកភាពស្ងប់ស្ងាត់ ដោយមិននិយាយអំពីមិត្តសម្លាញ់របស់គាត់សោះឡើយ។

និយាយចំពោះលោកឧត្ដម សកម្មភាពពេលនេះហាក់មានរឿងលាក់បាំងជាច្រើននៅក្នុងចិត្តដែលតឹងណែនពិបាកនឹងនិយាយចេញមក។ ហើយវាក៏ពិបាកសន្និដ្ឋានពីជម្រៅចិត្តរបស់លោកឧត្តមផងដែរ។

ប្រសិនរឿងឆបោកដែលលោកឧត្ដមនិយាយជាការពិត នោះបានន័យថាលោកភេត្រាមិនមែនជាមិត្តល្អនោះទេ។ បើដូច្នេះ លោកឧត្ដមប្រាកដជាឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់ ដែលផ្ដល់ទំនុកចិត្តខុសមនុស្ស។ ដូចពាក្យចាស់ពោលថា រាប់មិត្តឱ្យមើលមាឃាទ រាប់ញាតិឱ្យមើលសន្ដាន។ ចំណែកពាក្យដែលមនុស្សសម័យថ្មីច្រើនប្រើចំពោះមិត្តភាពដែលមិនស្មោះត្រង់នោះគឺ ឆ្អិនក្បាលស៊ីក្បាល ឆ្អិនកន្ទុយស៊ីកន្ទុយ ។     ប៉ុន្តែពាក្យទាំងពីរឃ្លានេះ មិនប្រាកដថាជាជម្រើសរវាងទំនាក់ទំនងមិត្តភាពរបស់លោកឧត្ដមនិងលោកភេត្រានោះទេ។

ភេត្រាជាមិត្តល្អរបស់ខ្ញុំរហូតមក ហើយនេះជាលើកទីមួយដែលគេធ្វើរឿងមិនគប្បីមកលើគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ ក្នុងនាមជាមិត្តរបស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែក្នុងនាមជាមិត្តម្នាក់ ខ្ញុំនៅតែមិនអាចស្អប់ ហើយក៏សង្ឃឹមថាគេនឹងកែប្រែជាមនុស្សល្អដូចកាលពីមុនវិញ។

លោកឧត្ដមពោលដោយក្រសែភ្នែកស្រទន់ ស្ទើតែស្រក់ទឹកភ្នែកទៅហើយ។

មិនទុកយូរ អធិភូក៏បន្លឺសំណួរពិឃាដទៅកាន់លោកឧត្ដម៖

តើលោកគិតថាអ្នកណាជាអ្នកសម្លាប់លោកភេត្រា?

លោកឧត្ដមបង្អក់បន្តិច ទើបតប៖

ខ្ញុំដឹងថាចំពោះមុខសមត្ថកិច្ច ខ្ញុំត្រូវនិយាយការពិត ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនចង់ឱ្យការស្មានរបស់ខ្ញុំជារឿងពិតនោះទេ!

លោកឧត្ដមស្រាប់តែបង្អក់ ដោយខ្សឹកខ្សួល មិនព្រមនិយាយបន្ដ។

មនុស្សដែលមានការអត់ធ្មត់ដូចជាអធិភូ ពេលខ្លះក៏មានព្រំដែនដែរ។ ដោយមិនអាចទ្រាំចាំការបកស្រាយដ៏តានតឹងមួយនេះ អធិភូក៏សួរភ្លាម៖

លោកចង់សំដៅដល់អ្នកណា?

កល្យាណ! មនុស្សតែម្នាក់ដែលភេត្រាស្រឡាញ់ ហើយតែងតែមានអារម្មណ៍ខុសចំពោះនាងរហូតមក ទាក់ទងនឹងរឿងអតីតកាល។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានដឹងថាជារឿងអ្វីនោះទេ ព្រោះភេត្រាធ្លាប់និយាយប្រាប់ពីអារម្មណ៍ខុសឆ្គងចំពោះកល្យាណ តែគេមិនព្រមប្រាប់ពីមូលហេតុនោះសោះ។ ម្យ៉ាង រាល់ពេលនិយាយពីរឿងនេះ ភេត្រាគ្រាន់ចង់ឱ្យខ្ញុំធ្វើជាអ្នកស្ដាប់ប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះទើបខ្ញុំមិនហ៊ានសួរនាំអ្វីពីគេនោះឡើយ។ កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ភេត្រាបានទៅសកលវិទ្យាល័យមួយកន្លែង ចៃដន្យថ្ងៃនោះខ្ញុំទៅរកក្មួយប្រុសរបស់ខ្ញុំដែលជាគ្រូបង្រៀននៅទីនោះ ក៏ស្រាប់តែបានចួបនឹងភេត្រាដែលកំពុងដើរជាមួយក្មេងស្រីម្នាក់។ ពេលនោះ ខ្ញុំពិតជាមិនដឹងនោះទេថា ក្មេងស្រីដែលភេត្រាបណ្ដើរជាបុគ្គលិកក្នុងហាង។ ភ្លាមៗ ខ្ញុំក៏ទៅអូសដៃគេមកសួរឱ្យបានច្បាស់លាស់ តែគេមិនព្រមប្រាប់អ្វីសោះ ថែមទាំងឱ្យខ្ញុំជួយលាក់បាំងរឿងដែលគេបណ្ដើរក្មេងស្រីនោះទៀតផង។ ដោយសារមិនអស់ចិត្ត ថ្ងៃនោះខ្ញុំក៏លួចសួរក្មួយប្រុស ហើយគេបានប្រាប់ថា លោកភេត្រាជាអាណាព្យាបាលរបស់កញ្ញាឧមា ហើយក៏ជាអ្នកផ្គត់ផ្គង់ថ្លៃសាលាឱ្យនាងទៀតផង។ ខ្ញុំពិតជាបារម្ភចំពោះទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេទាំងពីរនាក់នេះណាស់! ពួកគេមិនមែនជាញាតិ ម្យ៉ាងភេត្រា បើទោះជាគេមានចិត្តល្អចំពោះមនុស្សទីទាល់ក្រលំបាកពិតមែន ប៉ុន្តែគេមិនអាចជួយដោយទទួលរ៉ាប់រងចំពោះនរណាម្នាក់ដូច្នេះនោះទេ បើមិនមែនជាមនុស្សសំខាន់សម្រាប់គេនោះ ខ្ញុំស្គាល់គេច្បាស់ណាស់។ រឿងនេះហើយ ជាហេតុផលដែលខ្ញុំសង្ស័យលើកល្យាណ។ កល្យាណជាមនុស្សស្រឡាញ់និងហួងហែងស្វាមីណាស់ ដូច្នេះនាងប្រាកដជាមិនអាចទទួលយកបាននោះទេ បើដឹងថាស្វាមីជាទីស្រឡាញ់របស់នាងលួចមានសាហាយ…! សុំទោស ខ្ញុំមិនអាចពោលពាក្យនេះចំពោះភេត្រាបានទេ!

លោកឧត្ដមនិយាយចប់ក៏ស្រុតទឹកមុខ ហាក់ដូចជាសោកសៅចំពោះរឿងដែលកើតឡើងទៅលើលោកភេត្រា។

…

ជម្រាបសួរ លោកអធិការ។

សម្ដីស្រទន់ កាយវិការសំពះសមរម្យគួរជាទីសរសើរ។

សំឡេងមនុស្សស្រីដែលពោលពាក្យពីរោះពិសារមុននេះជាកញ្ញា ឧមា។

អធិភូញញឹមតបនឹងការគួរសមរបស់នាង រួចនាយក៏ចោទជាសំណួរ៖

ខាងយើងបានទទួលព័ត៌មានមកថា នាងធ្លាប់ជាបុគ្គលិកនៅក្នុងហាងកាហ្វេរបស់លោកភេត្រា តើជាការពិតដែរទេ?

ឧមាតប៖

ចាសពិតមែនហើយ ខ្ញុំធ្លាប់ជាបុគ្គលិកនៅក្នុងហាងរបស់លោកភេត្រាពិតមែន ប៉ុន្តែខ្ញុំបានលាឈប់តាំងពីខែមុនមកម្ល៉េះ។

ហេតុអីនាងលាឈប់?

ព្រោះពេលនោះ យាយរបស់ខ្ញុំកំពុងឈឺធ្ងន់សម្រាកព្យាបាលនៅឯមន្ទីរពេទ្យក្នុងស្រុក។ ពួកយើងមានតែពីរនាក់យាយនិងចៅ បើដាក់ច្បាប់សម្រាក ខ្ញុំខ្លាចថារឿងកាន់តែវែងឆ្ងាយ ព្រោះខ្ញុំទើបតែមានទំនាស់ជាមួយថៅកែស្រី។ ដូច្នេះ ទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តលាឈប់ដើម្បីមានពេលគ្រប់គ្រាន់នៅមើលថែយាយ។

ចុះហេតុអីបុគ្គលិកគ្រប់គ្នាគ្មានអ្នកណាដឹងពីហេតុផលនេះ? សុខៗនាងក៏លាឈប់!

គ្រប់គ្នានៅកន្លែងធ្វើការ គ្មានអ្នកណាជាមិត្តរបស់ខ្ញុំនោះទេ ពួកយើងគ្រាន់តែជាអ្នកសហការនៅក្នុងការងារប៉ុណ្ណោះ។ គ្រប់ពេលដែលពួកគេសម្លឹងមកខ្ញុំ ក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេហាក់ដូចជាកំពុងសម្លឹងមើលសត្វចម្លែកអ៊ីចឹង ពួកគេអគតិមកលើខ្ញុំ ព្រោះឃើញថាលោកថៅកែល្អចំពោះខ្ញុំជាងគេ។ ប៉ុណ្ណឹងមិនល្មម ពួកគេនៅហ៊ាននិយាយថែមថយឱ្យថៅកែស្រីស្អប់ខ្ញុំទៀតផង។ ពួកគេគ្រាន់តែចង់សប្បាយមាត់ រហូតលែងខ្វល់ពីសុជីវធម៌ ហ៊ានពោលសូម្បីតែពាក្យមួលបង្កាច់អ្នកដែលមិនដឹងអីសោះ។ នេះហើយ ជាហេតុផលដែលខ្ញុំមិនចាំបាច់ប្រាប់រឿងផ្ទាល់ខ្លួនទៅកាន់ពួកគេ។

ឧមានិយាយទាំងអួលដើមក។

មនុស្សស្រីម្នាក់រងនូវការប្រមាថធ្ងន់ធ្ងរបែបនេះ បើទោះជាឧមារឹងមាំប៉ុនណា ប៉ុន្តែនាងក៏មានបេះដូង មានសាច់មានឈាម នាងក៏ចេះឈឺចាប់ដូចគេឯងដែរ។

តើនាងមានទំនាស់អីជាមួយអ្នកស្រីកល្យាណ?

អធិភូសួរភ្លាមៗ ព្រោះអន្ទះសាររឿងដែលសង្ស័យថាឧមាជាស្រីចិញ្ចឹមរបស់លោកភេត្រា។

ឧមាតប៖

រឿងនេះរ៉ាំរ៉ៃជាយូរមកហើយ។ អ្នកស្រីមិនសូវចូលចិត្តខ្ញុំតាំងពីថ្ងៃដំបូងមកម្ល៉េះ គឺថ្ងៃដែលលោកភេត្រាទទួលខ្ញុំជាបុគ្គលិក ហើយថែមទាំងទទួលរ៉ាប់រងថ្លៃសិក្សានៅថ្នាក់សកលវិទ្យាល័យឱ្យខ្ញុំទៀត។ ទំនាក់ទំនងរបស់ខ្ញុំនិងលោកភេត្រាមិនដូចដែលគ្រប់គ្នាគិតនោះទេ លោកភេត្រាជាអ្នកស្គាល់រាប់អានគ្នាជាមួយនឹងឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំ ដោយឃើញជីវភាពលំបាក ទើបលោកភេត្រាជួយផ្គត់ផ្គង់ក្នុងនាមជាអ្នកស្គាល់ប៉ុណ្ណោះ។ ព្រោះឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំលែងមានវត្តមាននៅលើលោកនេះតាំងពីខ្ញុំនៅអាយុ៥ឆ្នាំមកម្ល៉េះ។

សម្តីរបស់ឧមានិយាយមានហេតុផល ប៉ុន្តែបើជារឿងយូរណាស់មកហើយ ហេតុអីបុគ្គលិកប្រាប់ថា ថ្មីៗនេះឧមានិងអ្នកស្រីកល្យាណមានទំនាស់នឹងគ្នា។ វាអាចមកពីពួកគេទើបតែចាប់អារម្មណ៍នឹងឬកពារបស់អ្នកស្រី ដែលមិនពេញចិត្តចំពោះវត្តមានរបស់ឧមាក៏ថាបាន ឬអាចថារឿងមិនមែនមានតែប៉ុណ្ណឹង វាអាចមានអ្វីលើសពីនេះក៏ថាបាន! ហើយបើមិនមែនបែបហ្នឹង តើវាបែបណាវិញ? វាគួរតែមានការបញ្ជាក់ឱ្យច្បាស់ជាងនេះ។

អធិភូចំណាយពេលគិតបន្តិច រួចក៏សួរ៖

ថ្មីៗនេះ នាងនិងអ្នកស្រីកល្យាណមានទំនាស់អ្វីដែរទេ?

ឧមាតប៖

ចាសគ្មានទេ ដ្បិតតែពីមុនអ្នកស្រីមិនចូលចិត្តខ្ញុំ តែក្រោយមកអ្នកស្រីក៏ផ្ដល់ក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះខ្ញុំដូចជាម្ដាយនិងកូន។ ប៉ុន្តែមួយរយៈក្រោយមកនេះ អ្នកស្រីស្រាប់តែបង្ហាញអាការៈហាក់ខឹងស្អប់ សូម្បីតែមុខរបស់ខ្ញុំ គាត់មិនចង់មើលផង។ ចំពោះខ្ញុំក៏ឆ្ងល់រឿងនេះណាស់ដែរ ប៉ុន្តែស្ថិតក្នុងកាលទេសនោះខ្ញុំរវល់ត្រៀមខ្លួនដើម្បីបញ្ចប់ការសិក្សាផង រវល់រឿងការងារផង ណាមួយយាយរបស់ខ្ញុំកំពុងធ្លាក់ខ្លួនឈឺទៀត។ ដូច្នេះទើបខ្ញុំគ្មានពេលគិតរឿងដែលអ្នកស្រីខឹងស្អប់ចំពោះខ្ញុំនោះទេ។

មើលទៅអ្វីដែលឧមានិយាយជាការពិតហើយ នាងប្រហែលជាមិនបានដឹងពីមូលហេតុដែលអ្នកស្រីកល្យាណស្អប់នាងនៅលើកនេះនោះទេ។ ប៉ុន្តែ បើនាងពិតជាកុហកខ្ញុំនោះ នាងប្រាកដជាពូកែសម្ដែងជាងការសង្កេតរបស់ខ្ញុំទៅទៀត។

តាំងពីនាងធ្វើការជាមួយលោកភេត្រាកន្លងមក នាងធ្លាប់ឃើញលោកភេត្រាមានទំនាស់ ឬជម្លោះជាមួយអ្នកណាខ្លះទេ?

អធិភូបន្លឺមួយសំណួរទៀត ហាក់ចង់បញ្ជាក់អំពីមូលហេតុនៃក្ដីឃាតកម្មនេះ។

មិនថាឧមាឆ្លើយបែបណាចំពោះសំណួរមួយនេះ ប៉ុន្ដែវាក៏ស្ថិតក្នុងការវែកញែករបស់អធិភូដដែល ព្រោះនាយម្នាក់នេះមិនងាយជឿនរណាម្នាក់ទាំងស្រុងនោះទេ។ ការសម្រេចគ្រប់យ៉ាងគឺស្ថិតក្នុងដែនកំណត់របស់នាយអធិភូជានិច្ច។

សំណួររបស់អធិភូមុននេះ ដ្បិតតែសាមញ្ញ ប៉ុន្តែវាមានផលដល់រឿងក្ដីទាំងមូល។ ចំណែកឯឧមា នាងជាមនុស្សចុងក្រោយដែលទទួលបានសំណួរមួយនេះពីនាយអធិភូ ក្នុងក្ដីឃាតកម្មដ៏ក្ដៅគគុករបស់លោកភេត្រា។

ឧមាតប៖

កន្លងមក ខ្ញុំមិនដែលឃើញលោកភេត្រាមានជម្លោះឈ្លោះទាស់ទែងជាមួយអ្នកណានោះទេ។ បើមាន ក៏មានតែស្ដីបន្ទោសឱ្យបុគ្គលិកតិចតួច ប៉ុន្តែគាត់ស្ដីឱ្យក្នុងន័យណែនាំប៉ុណ្ណោះ។ ចំណែកឯបុគ្គលិកក៏គ្មានអ្នកណាចងចិត្តខឹងនឹងគាត់នោះដែរ ព្រោះគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែដឹងថាលោកមានបំណងល្អចំពោះពួកយើងគ្រប់គ្នា។

និយាយចប់ គ្រប់គ្នាដែលនៅក្នុងបន្ទប់ក៏ស្ងប់ស្ងាត់។ ម្នាក់ៗកំពុងគិតថា បើអ្នកផ្ដល់ចម្លើយសុទ្ធតែនិយាយដូចគ្នាថា លោកភេត្រាគ្មានជម្លោះ ឬសត្រូវឯណា សូម្បីតែលោកឧត្តមដែលត្រូវបានលោកភេត្រាបោកប្រាស់ហើយ លោកនៅតែគិតដល់មិត្តភាពនិងចង់សម្របសម្រួលគ្នាវិញ ថែមទាំងនិយាយល្អពីលោកភេត្រាទៀត។ នេះក៏បានន័យថា លោកភេត្រាជាមនុស្សល្អហើយក៏សំណាងណាស់ដែលមានមនុស្សស្រឡាញ់រាប់អាន ហើយថែមទាំងព្រមអត់ទោសឱ្យគ្រប់យ៉ាងទៀត។ ហើយចុះបើលោកភេត្រាល្អយ៉ាងនេះ ហេតុអីមានមនុស្សចង់សម្លាប់គាត់។ តើអ្នកណាជាឃាតករ?

ចំណែកឧមាផ្ទាល់ នាងក៏គិតមិនខុសពីពួកគេដែរ។ នាងកំពុងគិតថា អ្នកណាជាអ្នកសម្លាប់លោកភេត្រា? តើសម្លាប់ព្រោះគំនុំឬជាការប្លន់សម្លាប់?!

ប៉ុន្តែអធិភូមិនគិតដូចពួកគេនោះទេ នាយបែរជាកំពុងគិតថា អ្នកណាជាអ្នកនិយាយកុហក?!

…

ទឺង ទឺង សំឡេងសារបន្លឺឡើងពីក្នុងទូរសព្ទដៃរបស់អធិភូ។

អធិភូស្រវាយកទូរសព្ទមកមើល ក្រសែភ្នែកនាយកំពុងផ្ដោតទៅកញ្ចក់ទូរសព្ទ តែទឹកមុខរបស់នាយមិនសូវល្អនោះទេ។ ឯករាជ្យឃើញទឹកមុខអធិភូមិនសូវស្រួលនាយប្រញាប់សួរ៖

ឯងកើតអី?! មុននេះនៅមុខនាងច្រមក់នោះឯងជារាជសីសោះ ម៉េចក៏ស្រាប់តែ…

ឯករាជ្យកំពុងនិយាយមិនទាន់ចប់ផង ក៏ត្រូវជំនួសដោយសំនួនរបស់អធិភូ។

អធិភូនិយាយទាំងមិនដកក្រសែភ្នែកពីកញ្ចក់ទូរសព្ទ៖

នាយដុនប្រាប់ថា កម្ទេចដែលបានពីរូបភាពចម្លែកនៅលើជញ្ជាំងក្នុងបន្ទប់របស់លោកភេត្រានោះ ជាកម្ទេចក្រែមម៉ាកល្បី និងកំណកឈាមសិប្បនិម្មិត។

នាយដុន ឈ្មោះពេញរបស់នាយគឺ យុទ្ធ ថាណាដុន។                                                                           នាយដុនជាបុគ្គលិកសំខាន់ម្នាក់នៅក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍ ហើយនាយក៏ជាមិត្តភក្តិរបស់អធិភូនិងឯករាជ្យផងដែរ។

ឯករាជ្យបង្ហាញអារម្មណ៍ដោយសម្ដី៖

អ្នកណាអីក៏សម្បូរលុយម្ល៉េះ ក្រែមម៉ាកល្បី ឈាមសិប្បនិម្មិត គំនូរបះរោម ដូចក្នុងរឿងកុនអ៊ីចឹង។

ឯករាជ្យស្ដាប់ហើយហួសចិត្ត ថែមទាំងរអ៊ូ ស្របពេលអធិភូស្ងាត់ឈឹងមិននិយាយអ្វីសោះ។

មកដល់ពេលនេះ ខ្ញុំនៅតែចម្លែកចិត្តចំពោះឃាតករ តើគេចង់លេងល្បែងបិទពួនជាមួយជនរងគ្រោះ ឬចង់លេងជាមួយសមត្ថកិច្ច?

ឃាតករមានសមត្ថភាពមិនធម្មតា! គេយល់ដឹកពីរបៀបស៊ើបតាមក្រយៅដៃនិងដានជើង ព្រមទាំងទីតាំងកាមេរ៉ា ថែមទាំងចេះគូរគំនូរទៀត។ មានពហុជំនាញបែបនេះ មិនសមណាយកអនាគតទៅប្រឡែងល្បែងមរណៈនោះទេ។ ស្ដាយណាស់! ស្ដាយសមត្ថភាព មិនគួរណាដើរផ្លូវខុសសោះ!

ឯករាជ្យ ទាក់ទងទៅអ្នកស្រីកល្យាណឥឡូវនេះ! កាន់តែឆាប់កាន់តែល្អ ខ្ញុំមានរឿងខ្លះចង់សួរគាត់។

បន្ទាប់ពីស្ងាត់មួយសន្ទុះ អធិភូក៏បញ្ជាឱ្យឯករាជ្យទាក់ទងទៅអ្នកស្រីកល្យាណភ្លាម។

ឯករាជ្យឃើញអធិភូអន្ទះសារ នាយក៏សួរភ្លាម៖

រឿងក្រែម?

អធិភូតប៖

មិនមែនទេ!

អធិភូតបយ៉ាងខ្លីដោយបង្អាក់សំនួនបន្តិច រួចទើបនិយាយបន្ត៖

រឿងដែលលោកឧត្តមទៅរកលោកភេត្រានៅហាងក្នុងថ្ងៃនោះ។ ចម្លើយរបស់អ្នកស្រីកល្យាណ និងលោកឧត្ដមខុសគ្នាស្រឡះ។ ខ្ញុំត្រូវការបញ្ជាក់ឱ្យច្បាស់អំពីរឿងនេះ។

អ្នកស្រីកល្យាណនិយាយថា ស្វាមីរបស់គាត់បានប្រាប់គាត់អំពីវត្តមានរបស់លោកឧត្តមនៅថ្ងៃនោះ ព្រោះលោកឧត្ដមបានទៅពឹងឱ្យលោកភេត្រាជួយទិញភោជនីយដ្ឋានរបស់គាត់ ដោយសារលោកឧត្ដមត្រូវការលុយជាចាំបាច់។  ចំណែកលោកឧត្ដមបាននិយាយថា ថ្ងៃដែលលោកទៅរកលោកភេត្រានៅហាង ព្រោះចង់បានការបកស្រាយចេញពីមាត់របស់មិត្តសម្លាញ់។ ហើយថែមទាំងចង់ទិញភោជនីយដ្ឋានរបស់គាត់មកវិញក្នុងតម្លៃគុណនឹងដប់នៃតម្លៃដែលលោកភេត្រាបានទិញពីប្រពន្ធរបស់គាត់។ តែលោកភេត្រាមិនព្រមតាមការស្នើរសុំរបស់លោកឧត្ដម ទើបពួកគេបញ្ចប់ការចរចាភ្លាមៗ។

ចម្លើយរបស់អ្នកស្រីកល្យាណនិងលោកឧត្ដមខុសគ្នា ប៉ុន្តែលោកឧត្ដមមានព័ស្តុតាងដែលបញ្ជាក់អំពីសម្ដីរបស់គាត់។ ហើយខាងយើងក៏មានព័ស្តុតាងមួយចំនួនដែលបង្ហាញថា លោកឧត្ដមនិងភរិយាគ្មានបញ្ហារឿងលុយកាក់នោះទេ ដូច្នេះក៏គ្មានហេតុផលអ្វីដែលពួកគេព្រមលក់ភោជនីយដ្ឋានក្នុងតម្លៃទាបបែបនេះដែរ។

រឿងនេះអាចទៅរួចដែលអ្នកស្រីកល្យាណរួមផ្សំគំនិតជាមួយស្វាមីក្នុងការកេងប្រវ័ញ្ចទ្រព្យរបស់លោកឧត្ដមនិងភរិយា។ ប៉ុន្តែនេះគ្រាន់ជាការសន្និដ្ឋានប៉ុណ្ណោះ តែមិនថាទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំត្រូវតែស៊ើបរកការពិតឱ្យទាល់តែឃើញ…

មានភាគបន្ត…

បងភេត្រា!!!…

សំឡេងស្រែកឆ្វាចមួយទំហឹងរបស់ស្រ្តីវ័យកណ្តាលម្នាក់ ដែលកំពុងឈរគាំងថ្មឹងដោយឃើញស្វាមីរបស់ខ្លួនដេកស្លាប់ក្នុងថ្លុកឈាមយ៉ាងអាណោចអាធ័ម។ ដោយទទួលយកមិនបាន ភ្លាមៗស្រ្តីនោះក៏ដួលសន្លប់នៅក្បែរសាកសពបុរសដែលជាស្វាមី។

បន្ទប់សួរចម្លើយ…

ព្រះទិនករលាអស្ដង្គត។

នៅក្នុងបន្ទប់បួនជ្រុងដែលមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ បានបន្តិចក៏មានសំឡេងបន្លឺឡើង៖

តើពូទៅធ្វើអ្វីនៅកន្លែងកើតហេតុ?

សំណួរដំបូងដែលចេញពីបបូរមាត់ក្រាស់របស់នាយអធិការ ដ្បិតតែស្ដាប់ទៅទន់ភ្លន់ប៉ុន្ដែទឹកមុខនិងសម្ដីមួយៗច្បាស់ៗរបស់នាយអធិការធ្វើឱ្យអ្នកដែលកំពុងត្រូវបានសួរនោះ ភ័យសឹងតែគាំងបេះដូងទៅហើយ។                                                                                                                                              

នាយអធិការវ័យក្មេងម្នាក់នេះ ដ្បិតតែអាយុមិនទាន់៣០ឆ្នាំ ប៉ុន្តែប្រវត្តិស្នាដៃមិនអន់នោះទេ។ នាយអធិការជាមនុស្សមានឆន្ទៈខ្ពស់ក្នុងការបូជាភក្ដីភាពជូនជាតិតាមរយៈការសាងស្នាដៃជាច្រើនកន្លងមក។ ហើយគ្រប់គ្នាតែងស្គាល់រហ័សនាមរបស់នាយថាជា កំពូលអ្នកប្រមាញ់ ឯឈ្មោះពិតរបស់នាយអធិការរូបសង្ហាម្នាក់នេះគឺ លោកវរសេនីយ៍ឯក ពន្លឺ អធិភូ ។

ខ្ញុំ…គឺខ្ញុំទៅជ្រកភ្លៀងនៅកន្លែងដាក់ម៉ូតូជាប់នោះ!

លោកពូម្នាក់នេះឆ្លើយទាំងរដាក់រដុប ព្រមជាទឹកមុខដ៏ស្លេកស្លាំង។

តើពូបានឃើញហេតុការអីខ្លះនៅទីនោះ?

អធិភូបន្តសួរដោយក្រសែរភ្នែកមុតស្រួច។

លោកពូឱនមុខគេចពីក្រសែភ្នែករបស់នាយអធិភូ រួចនិយាយទាំងតានតឹង ៖

ខ្ញុំមិនបានឃើញអ្វីនោះទេ។ ព្រោះខ្ញុំខ្លួនឯងក៏មិនដឹងថាដេកលក់នៅលើម៉ូតូរ៉ឺម៉កតាំងពីថ្មើរណាដែរ តែពេលឮសំឡេងស្រែក ខ្ញុំក៏ប្រញាប់រត់ទៅមើល។

ហើយបន្ទាប់មកទៀត?

ពេលនោះ ខ្ញុំឃើញលោកភេត្រា​និងភរិយារបស់គាត់ដេកស្ដូកស្ដឹង។ ហើយលើខ្លួនរបស់លោកភេត្រាមានសុទ្ធតែឈាម! ក្លិនឆ្អាបឆាបឈួលយ៉ាងអាសោចរបស់លោកភេត្រាធ្វើឱ្យខ្ញុំគាំងសឹងតែដកដង្ហើមមិនចេញ។ ខ្ញុំឈរគាំងមួយភ្លែតក៏មានស្មារតីមកវិញ រួចក៏ទូរសព្ទទៅប៉ូលិសភ្លាម។

ទឹកមុខស្រពោនខ្មៅស្រអាប់លាយឡំនឹងអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់របស់បុរសដែលជាអ្នកលក់លតឆា។

គ្រប់គ្នារក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ គ្មានសូម្បីសំឡេងដង្ហើមនៅក្នុងបន្ទប់សួរចម្លើយ។ ស្ថានភាពតានតឹង គ្រប់គ្នាមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ ចំណែកពូដែលជាអ្នកលក់លតឆាមិនហ៊ានសូម្បីកម្រើកខ្លួន។

បានបន្តិចនាយអធិភូក៏បន្លឺឡើង៖

តើពូមានសាក្សីបញ្ជាក់ថាអ្វីដែលពូបាននិយាយមកនេះជាការពិតដែរទេ?

អ្នកលក់លតឆាធ្លាក់ទឹកមុខ ព្រោះជាលើកទីមួយដែលគាត់មកអង្គុយទល់មុខប៉ូលិសក្នុងស្ថានភាពដ៏តានតឹងមួយនេះ។ ពេលនេះ ទឹកមុខរបស់គាត់ហាក់បង្ហាញក្ដីអស់សង្ឃឹមជាខ្លាំង។ គាត់បានលើកបន្តោងខ្សែកដែលមានរូបគ្រួសារបស់គាត់មកមើល ភ្លាមនោះគាត់ស្រាប់តែនឹកឃើញអ្វីមួយដែលធ្វើឱ្យគាត់មានស្នាមញញឹមតិច។

ភ្លាមៗអ្នកលក់លតឆាក៏និយាយទាំងតក់ក្រហល់៖

កាមេរ៉ា! នៅកន្លែងផ្ញើម៉ូតូមានកាមេរ៉ា!

គាត់ស្រែកខ្លាំងៗថា កាមេរ៉ា   ទឹកមុខរបស់គាត់ហាក់ស្រស់ថ្លាជាមួយស្នាមញញឹមដែលពេញទៅដោយក្ដីសង្ឃឹមរបស់គាត់។

កាមេរ៉ាត្រូវបានជនដៃដល់វាយកម្ទេចគ្រប់គ្រឿង។

ម្ចាស់សំឡេងដែលស្ងប់ស្ងាត់មួយស្របក់ ស្រាប់តែបន្លឺភ្លាមៗពេលអ្នកលក់លតឆាបញ្ចប់ប្រយោគ។

អ្នកអានអាចនឹងគិតថានាយអធិភូម្នាក់នេះ មាត់ឆៅគ្មានមេត្តា មិនសូម្បីបន្សល់ក្ដីសង្ឃឹមចុងក្រោយដល់ពូអ្នកលក់លតឆា។ ប៉ុន្ដែនេះជាការពិតដែលគាត់ត្រូវទទួលស្គាល់។

នាយអធិភូថ្វីដ្បិតតែមាត់ឆៅ ផ្ដាច់ការ ប៉ុន្ដែនាយជាមនុស្សស្មោះត្រង់ និងយុត្តិធម៌បំផុត។

ទឹកមុខដែលទើបនឹងស្រស់ថ្លា ក៏ប្រែជាធ្លាក់ចូលសភាពមិនជ្រះស្រឡះដូចដើម។ ពូអ្នកលក់លតឆាឱនមុខចុះ រួចរអ៊ូតិចៗ  តើនេះជាកម្មពៀរអ្វីរបស់ខ្ញុំ? ខ្ញុំទាល់តម្រិះហើយ!

តុ តុ

ស្ថានការណ៍កំពុងពិបាកដកដង្ហើម ក៏ស្រាប់តែមានសំឡេងគោះទ្វាបន្លឺឡើង។

ចូលមក!  

អ្នកម្ខាងដែលបានគោះទ្វានោះបើកទ្វាចូលមកបន្ទាប់ពីមានការអនុញ្ញាតពីនាយអធិការអធិភូ។ នាយប៉ូលិសក្រោមបង្គាប់ដើរចូលមកយ៉ាងរហ័សរហួនរួចឱនខ្សឹបនឹងត្រចៀកនាយអធិភូ។

មួយសន្ទុះក្រោយមក នាយអធិការក៏បញ្ចប់ការសួរចម្លើយ។

…

អធិភូ ម៉េចក៏…

នាយឯករាជ្យមិនទាន់នឹងបានសួរផង នាយអធិភូក៏ឆ្លើយភ្លាមហាក់ដូចជាដឹងថាមិត្តសម្លាញ់ចង់សួរពីអ្វី។

គ្នាយើងបានរកឃើញកាមេរ៉ានៅក្នុងឡានរបស់លោកភេត្រា ដែលអាចបញ្ជាក់បានថាពូអ្នកលក់លតឆា មិនមែនជាអ្នកសម្លាប់លោកភេត្រានោះទេ។

ចុះជនល្មើស?!

ឮតែពាក្យ ជនល្មើស  នាយអធិភូក៏ងាកមករកនាយឯករាជ្យដែលកំពុងមានទឹកមុខឆ្ងល់ពេញទ្រូង។ អធិភូគ្រវីក្បាលបង្ហាញទឹកមុខសោះកក្រោះទៅកាន់នាយឯករាជ្យដែលឈរចំពោះមុខយ៉ាងអន្ទះសារ ថែមទាំងពោល៖

គ្មានតម្រុយទេ ឃាតករប្រាកដជាមានជំនាញណាស់ ទើបគ្មានបន្សល់ដានសោះ មិនថាជាស្លាកស្នាមក្រយៅដៃ ដានជើង ឬសូម្បីតែកាមេរ៉ាក៏ត្រូវវាបំផ្លាញគ្រប់គ្រឿងដែរ។ វាអាចទៅរួចដែលថាឃាតករជាអ្នកធ្លាប់ចេញចូលនៅទីនោះ បានជាស្គាល់ពីជ្រុងដាក់កាមេរ៉ាច្បាស់បែបហ្នឹង!…បន្សល់តែស្នាមមុខកាំបិតប្រាំចំណុចនៅលើខ្លួនរបស់ជនរងគ្រោះ។ ពេលនេះមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលយើងអាចរកតម្រុយបន្ថែមបាន គឺអ្នកស្រីកល្យាណដែលជាភរិយារបស់លោកភេត្រា និងជាអ្នកដែលនៅកន្លែងកើតហេតុផ្ទាល់ តែត្រូវរងចាំឱ្យគាត់ដឹងខ្លួនសិន ទើបដំណើរការសួរចម្លើយ។ នៅមានបុគ្គលិកបួននាក់ទៀត តាមព័ត៌មានដែលបានទទួលពីរបាយការណ៍ ហាងកាហ្វេរបស់ជនរងគ្រោះមានបុគ្គលិកសរុបចំនួនប្រាំនាក់ ប៉ុន្តែមានបុគ្គលិកម្នាក់បានលាឈប់តាំងពីខែមុនមកម្ល៉េះ ដូច្នេះនៅហាងមានបុគ្គលិកតែបួននាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ហើយថ្ងៃនេះហាងកាហ្វេរបស់លោកភេត្រាបិទសម្រាកមួយថ្ងៃ ទើបមិនមាននរណាមកធ្វើការ ប៉ុន្តែពួកយើងនៅមិនទាន់បានទទួលព័ត៌មានណាមួយដែលកំណត់បានពីមូលហេតុទាក់ទងនឹងការបិទហាងនៅថ្ងៃនេះនោះទេ។ តែយ៉ាងណារឿងសួរនាំបុគ្គលិកក្នុងហាង គឺពឹងលើឯងហើយ។ ចំណែកខ្ញុំនឹងទៅកន្លែងកើតហេតុម្ដងទៀត រួចក៏ឈាងចូលមន្ទីរពេទ្យ។

ថាហើយនាយអធិភូដើរចេញទៅ។

បើនិយាយទៅនាយអធិភូ និងនាយឯករាជ្យជាមិត្តសម្លាញ់នឹងគ្នាតាំងពីណាពីណីមកម្ល៉េះ។ ប៉ុ​ន្តែអ្នកទាំងពីរនាក់នេះ មិនដែលបង្ហាញភាពស្និទ្ធស្នាលបែបមិត្តភក្តិក្នុងពេលកំពុងបំពេញភារកិច្ចនោះទេ។ ឯករាជ្យក៏ជាប៉ូលិសដែលមានសមត្ថភាពនិងប្រជាប្រិយភាពណាស់ដែរ ហើយក៏ជាដៃគូប្រមាញ់ដ៏ល្អរបស់នាយអធិភូទៀតផង។ ហើយឈ្មោះពេញរបស់នាយគឺ លោកវរសេនីយ៍ត្រី ពិជ័យ ឯករាជ្យ។

បរិយាកាសតានតឹងត្រូវបានរសាយ ហើយក៏ត្រូវបានជំនួសដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់គ្របដណ្ដប់នៅក្នុងការិយាល័យរបស់លោកអធិការអធិភូ។

…

បរិយាកាសនៅលើដងវិថីនាពេលរាត្រីលម្អទៅដោយអំពូល និងភ្លើងពណ៌ គួរជាទីគយគន់។ យប់នេះអាកាសធាតុត្រជាក់ធ្លាក់ខ្យល់ ប៉ុន្ដែក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំបែរជាក្ដៅដោយភាពអន្ទះសារទៅវិញ។ ខ្ញុំចង់តែប្រាប់ឱ្យអ្នកនៅខាងឆ្វេងដៃ បន្ថែមល្បឿនឱ្យសមនឹងចិត្តក្ដៅរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានត្រឹមអង្គុយនៅម្ខាងយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ហើយសង្រួមអារម្មណ៍ខ្លួនឯង។ ដូចពាក្យគេថា ភាពស្ងប់ស្ងាត់ជាប្រភពអំណាចនៃថាមពល ប្រសិនបើយើងចេះច្នៃនិងដុសខាត់វា ។

ពេលនេះ អ្នកអានអាចនឹងគិតថាខ្ញុំជាមនុស្សឆេវឆាវ ខ្វះការអត់ធ្មត់។ ប៉ុន្តែនេះគ្រាន់តែជាចំណុចខ្វះខាតតូចមួយ មិនទាំងអស់នោះទេ។ ខ្ញុំទទួលស្គាល់ពេលខ្លះ ខ្ញុំពិតជាឆេវឆាវ ប៉ុន្ដែភាពឆេវឆាវរបស់ខ្ញុំតែងតែស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់របស់ខ្ញុំជានិច្ច។ អាចថាខ្ញុំជាមនុស្សពូកែអត់ធ្មត់ក៏ថាបាន ព្រោះខ្ញុំពិតជាបែបនោះពិតមែន។

គិតដល់រឿងក្ដីលើកនេះវាអាថ៍កំបាំងពេកហើយ។ ជាក្ដីឃាតកម្មពិតណាស់ តែបែរជាគ្មានស្លាកស្នាមរបស់ជនល្មើសបន្តិចសោះ។ ទំនងជាឃាករមានជំនាញណាស់ទើបមិនមានបន្សល់ដានដូច្នេះ! តើឃាតករមានគំនុំអ្វីជាមួយលោកភេត្រា? ឬមានអ្នកជួលមកសម្លាប់?! ហើយតើអ្នកណាជាឃាតករ? តែមិនថាជាអ្នកណាក៏ដោយ ខ្ញុំមិនឱ្យវារួចខ្លួនជាដាច់ខាត ទោះត្រូវជ្រែកដីក៏ត្រូវតែរកជនល្មើសឱ្យទាល់តែឃើញ។ ព្រោះខ្ញុំជឿលើសុទ្ធា ភាពស្មោះត្រង់ ការប្រកាន់ខ្ជាប់នូវភាពត្រឹមត្រូវ និយាយចំពោះអ្នកច្បាប់ដូចជាពួកខ្ញុំ ពិតជាកិត្តិយសនិងមោទនភាពណាស់ដែលបានប្រតិបត្តិច្បាប់បម្រើដល់ប្រជាជននិងរក្សាសន្តិភាពជូនសង្គមជាតិ។

មិនយូរប៉ុន្មានឡានក៏មកដល់កន្លែងកើតហេតុ ប៉ុន្តែភ្លាមៗស្រាប់តែមានគេទូរសព្ទមកប្រាប់ថាអ្នកស្រីកល្យាណដឹងខ្លួនហើយ។

ភ្លាមនោះអធិភូក៏សំដៅទៅមន្ទីរពេទ្យតែម្ដង។

…

ជម្រាបសួរអ្នស្រី ខ្ញុំឈ្មោះពន្លឺ អធិភូ ជាអធិការនៃអធិការដ្ឋានប្រចាំការនៅតំបន់នេះ។ អ្នកស្រីប្រាកដជាបានដឹងហើយ ថាខ្ញុំមកទីនេះក្នុងគោលបំណងសាកសួរពាក់ព័ន្ធនឹងការស្លាប់របស់លោក ផុស ភេត្រា។

ខ្ញុំក៏ទើបនឹងបានដឹងមុននេះដែរ។ លោកអធិការចង់ដឹងពីអ្វីក៏សួរមកចុះ ខ្ញុំសហការយ៉ាងពេញទំហឹង។

ថាហើយអធិការក៏លើកដៃជាសញ្ញាប្រាប់ដល់អ្នកកត់ត្រាត្រៀមខ្លួនឱ្យព្រម ព្រោះលោកនឹងចាប់ផ្ដើមសួរឥឡូវនេះ។

តើមានរឿងអីកើតឡើងចំពោះអ្នកស្រីនិងលោកភេត្រា?

អធិភូផ្ដើមសំណួរដំបូងទៅកាន់អ្នកស្រីកល្យាណដែលជាភរិយារបស់ជនរងគ្រោះ ឈ្មោះផុស ភេត្រា។

អ្នកស្រីកល្យាណឆ្លើយទាំងអួលដើមក៖

ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាមានរឿងអីកើតឡើងនោះដែរ ដឹងត្រឹមពេលដែលខ្ញុំបើកទ្វាហាងមកក៏! ខ្ញុំក៏…ខ្ញុំក៏បានឃើញបងភេត្រាដេកស្ដូកផ្ទាល់នឹងឥដ្ធ ហើយខ្លួនគាត់សុទ្ធតែឈាមទាំងអស់! ពេលនោះ ខ្ញុំបានស្រែកមួយទំហឹងរួចក៏សន្លប់ទៅ។ ពេលដឹងខ្លួនម្ដងទៀត គឺមុនពេលដែលលោកអធិការមកដល់នេះហើយ។

ហើយចុះអ្នកស្រីនិងលោកភេត្រាទៅធ្វើអីនៅហាង? បើតាមដឹង ថ្ងៃនេះខាងមុខហាងមានបិទស្លាកសម្រាកមួយថ្ងៃទៀតផង។

បងភេត្រាបានទៅយកFlash វីដេអូអាពាហ៍ពិពាហ៍នៅឯហាង។ ខ្ញុំរងចាំគាត់ពីមួយម៉ោងទៅមួយម៉ោង ប៉ុន្តែមិនឃើញគាត់ត្រឡប់មកវិញសោះ! ទូរសព្ទទៅក៏មិនទទួល ទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តមករកគាត់នៅហាង តែមិននឹកស្មានថា…! ខ្ញុំបែរជាមកឃើញស្វាមីរបស់ខ្ញុំដេកស្លាប់មិនដឹងតាំងពីថ្មើរណា!

និយាយដល់ទិដ្ឋភាពក្នុងហាងនារសៀលនោះ អ្នកស្រីក៏ចាប់ផ្ដើមខ្សឹកខ្សួលអួលណែនពេញទ្រូងរកនិយាយអ្វីមិនចេញ។ ឯកែវភ្នែកមួយគូដែលមិនអាចស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងក្នុងពេលនេះ បានធ្វើឱ្យទឹកភ្នែកស្រក់ហូរដោយគ្មានដែនកំណត់ក្នុងសភាពយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

បរិយាកាសកំពុងតានតឹង ប៉ុន្តែគ្រប់គ្នាក៏ព្រមបណ្ដោយឱ្យពេលវេលាកន្លងទៅពីមួយនាទីទៅមួយនាទីដោយមិនជ្រៀតជ្រែកសភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់អ្នកស្រីឡើយ។

បានបន្តិច អ្នកស្រីកល្យាណក៏បន្លឺព្រមជាមួយកែវភ្នែកដ៏ក្រហមឆ្អៅ៖

លោកអធិការ តើស្វាមីខ្ញុំស្លាប់ដោយសារឧប្បត្តិហេតុ ឬមានអ្នកណាធ្វើបាបគាត់?!

ការស្លាប់របស់លោកភេត្រាជាករណីឃាតកម្ម!

អ្នកណាសម្លាប់គាត់?!

អ្នកស្រីកល្យាណស្រែកសួរនាយអធិការទាំងទឹកភ្នែករលីងរលោង។

ដោយសារពាក្យថា ឃាតកម្ម   ធ្វើឱ្យអ្នកស្រីរំជួលចិត្តជាខ្លាំង។

ពេលនេះពួកយើងកំពុងស៊ើបរកព័ស្តុតាងបន្ថែម។ ប៉ុន្តែ តើលោកភេត្រាធ្លាប់មានជម្លោះជាមួយអ្នកណាដែរទេ?

នាយអធិការសួរសំណួរដោយភាសារសាមញ្ញទៅកាន់អ្នកស្រីកល្យាណ។ ប៉ុន្តែកែវភ្នែកដែលនាយមើលមកអ្នកស្រីមិនមែនលំៗនោះទេ វាហាក់ដូចជានាយកំពុងសង្កេតមើលពិរុទ្ធរបស់ស្រ្តីដែលនៅចំពោះមុខនាយ។

តើនាយអធិភូកំពុងសង្ស័យទៅលើអ្នកស្រីកល្យាណមែនទេ?

តើអាចទៅរួចដែរទេថាអ្នកស្រីកល្យាណជាឃាតករ?!

អត់មានទេ។ បងភេត្រាជាមនុស្សមិនចូលចិត្តសាំញ៉ាំ ទើបមិនធ្លាប់មានវិវាទជាមួយអ្នកណា។ លើកលែងតែ…!

កំពុងផ្ចង់អារម្មណ៍ស្ដាប់ អ្នកស្រីស្រាប់តែបង្អាក់។ ទឹកមុខរបស់អ្នកស្រីហាក់កំពុងរកនឹករឿងអ្វីមួយ។

ក្រោយបង្អាក់សំនួនបានបន្តិច អ្នកស្រីក៏និយាយបន្ត៖

លើកលែងតែថ្ងៃនោះ។ ថ្ងៃដែលលោកឧត្ដមទៅរកបងភេត្រានៅហាង។ មានបុគ្គលិកទូរសព្ទមករកខ្ញុំប្រាប់ថា លោកឧត្ដមឡើងទៅនិយាយជាមួយបងភេត្រានៅក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់គាត់។ ហើយថែមទាំងមានសំឡេងប្រកែកគ្នាខ្លាំងៗទៀតផង។

អ្នកស្រីជ្រាបទេថាជារឿងអី? ហើយលោកឧត្ដមត្រូវជាអ្វីនឹងលោកភេត្រា?

លោកឧត្ដមគឺជាមិត្តស្និទស្នាលរបស់បងភេត្រា។ ថ្ងៃនោះបងភេត្រាប្រាប់ថា លោកឧត្ដមចង់លក់អាហារដ្ឋានរបស់គាត់ ព្រោះត្រូវការលុយបន្ទាន់។ លោកឧត្ដមក៏មកស្នើតម្លៃឱ្យបងភេត្រា ប៉ុន្តែតម្លៃខ្ពស់ពេកបងភេត្រាក៏បដិសេធ ទើបលោកឧត្ដមខឹងសម្បាហើយស្រែកគំហកដាក់គាត់។

ចុះបន្ទាប់ពីថ្ងៃនោះមក លោកឧត្ដមមានធ្លាប់ទាក់ទងមកលោកភេត្រានិងអ្នកស្រីឬអត់?

ចាសអត់ទេ!

វិភាគអធិភូ៖

មើលតាមសភាពសាកសពរបស់លោកភេត្រា មិនមែនគ្មានសត្រូវនោះទេ។ នៅត្រង់ចំណុចមុខរបួសរបស់ជនរងគ្រោះ ឃាតករហាក់មានចេតនាធ្វើទារុណកម្មដោយការបង្កើតភាពឈឺចាប់តាមរយៈការផ្ដាច់សរសៃឈាមកដៃនិងកជើងទាំងសងខាង រួចទើបបញ្ចប់ជីវិតជនរងគ្រោះដោយចាក់ទម្លុះបេះដូង។ ហើយបើដូច្នេះ ឃាតករនិងជនរងគ្រោះអាចជាអ្នកស្គាល់គ្នា! ឬជាឃាតករស៊ីឈ្នួល!

បើថាជាលោកឧត្ដមក៏ពិបាកទៅរួចដែរ ព្រោះបើគ្រាន់តែរឿងប៉ុណ្ណឹងមិនសមនឹងគុំកួនដល់ថ្នាក់នេះទេ។ តែក៏មិនប្រាកដនោះដែរ…!

…ស្លាកស្នាមបួនកាំបិតផ្ដាច់ចលនា មួយកាំបិតផ្ដាច់ជីវិត! …គំនុំ!!

ទារុណកម្ម! ឃាតកម្ម!… អ្នកណាជាឃាតករ?!

វគ្គ២៖  តម្រុយ

យ៉ាងម៉េចហើយឯករាជ្យ?

សំឡេងអ្នកកំលោះ ស្រែកសួរពីមាត់ទ្វាបន្ទប់សួរចម្លើយ។

អធិភូសួរដោយមិនបង្អក់ដំណើរ នាយដើរមកអង្គុយនៅម្ខាងទល់មុខឯករាជ្យរួចសួរបន្ត​៖

ពួកគេទៅវិញតាំងពីថ្មើរណា?

ពួកគេដែលអធិភូសំដៅដល់នោះគឺជាបុគ្គលិកទាំងបួននាក់របស់លោកភេត្រា។ បន្ទាប់ពីសួរនាំរួច ឯករាជ្យក៏អនុញ្ញាតឱ្យពួកគេត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងខ្លួន។

ពួកគេចេញទៅមួយសន្ទុះហើយ។ ពេលនេះយើងមានរឿងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ច្រើនណាស់!

ឯករាជ្យតបដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ ប៉ុន្តែសំឡេងនិងទឹកមុខរបស់នាយពោរពេញទៅដោយការសង្ស័យនិងចម្ងល់ជាច្រើនដែលបង្ហាញចេញនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។

នាយឯករាជ្យ បង្ហាញទឹកមុខស្មុគស្មាញទៅកាន់អធិភូ មិនដល់៥នាទីផងឯករាជ្យក៏ស្រាប់តែអស់សំណើច ហើយញញឹមទៅមាត់បង្អួចដោយមិនខ្វល់អំពីអ្នកដែលកំពុងអង្គុយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ព្រោះទឹកមុខសោះកក្រោះរបស់នាយអម្បាញ់មិញនេះ។

ដោយមិនយល់ពីប្រតិកម្មប្រែប្រួលភ្លាមៗរបស់ឯករាជ្យ អធិភូក៏សួរភ្លាម៖

មុននេះដូចជាក្រៀមក្រំ ឥឡូវនេះក៏ដូចជាសប្បាយចិត្តណាស់ ឬមុននេះចួបស្នេហ៍ពិត?

ឯករាជ្យតបវឹងទៅនឹងការចំអន់របស់មិត្ត ៖

ស្នេហ៍ពិតក្បាលឯងអី! វាជាការរកតម្រុយ មិនមែនរកសង្សារទេវើយ។

ឯករាជ្យឈ្លក់សម្ដី ព្រោះស្ញើចនឹងសំណួររបស់អធិភូ។ បុរសដែលសម្ដីកាច ម៉ឺងម៉ាត់ក្នុងតួនាទី តែក្រៅឯកសណ្ឋាន ឬចំពោះមុខមិត្តស្និទ្ធស្នាលដូចជាអធិភូ ឯករាជ្យបែរជាចូលចិត្តលេងសើចច្រើន ហើយពូកែវោហារទៀតផង។ ប៉ុន្តែបើទោះជាឯករាជ្យពូកែសម្ដីពិតមែន តែនាយមិនដែលមានសង្សារនោះទេ ទើបពេលអធិភូចំអន់នាយក៏ឈ្លក់ទឹកមាត់ អៀនរហូតមុខក្រហម។ ឯករាជ្យបង្អក់បន្តិច រួចទើបនិយាយបន្ត៖

អឺ! ឯងមកក៏ល្អហើយ មុននេះឯងមានបានឮសំឡេងអីទេ?

សំឡេងអី?!  អធិភូសួរ។

ឯងផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់បន្តិចទៅ។  ឯករាជ្យតប៖

គ្រូក…គ្រូក!  មិនមែនសំឡេងផ្គរ ក៏មិនមែនជាសំឡេងប៉ះទង្គិចអ្វីដែរ ប៉ុន្តែជាសំឡេងកូរពោះរបស់ឯករាជ្យដែលមិនទាន់បានញ៉ាំអ្វីតាំងពីរសៀលមកម្ល៉េះ។

ហិហិ ខ្ញុំឃ្លានហើយ!

ហ៊ឹ! យើងខំតែផ្ទៀងស្ដាប់ មើលទៅឯងដូចជាឃ្លានខ្លាំងហើយ សំឡេងដូចផ្គរលាន់។ ហើយឯងមានទូរសព្ទទៅកុម្ម៉ង់គេហើយនៅ? កុម្ម៉ងឱ្យខ្ញុំមួយផង។  អធិភូផ្ទុះសំណើចនឹងកាយវិការរបស់ឯករាជ្យ។

ពុទ្ធោ! លោកអធិការ ធ្វើការរហូតដល់ភ្លេចមើលម៉ោងហើយ។ ពេលនេះម៉ោង១នឹង៣០នាទីយប់ហើយ គេមិនទទួលដឹកនោះទេ។

អធិភូតប ៖

លំបាកឯងហើយ មុននេះយើងឈាងចូលទៅពិនិត្យនៅកន្លែងកើតហេតុម្ដងទៀត។ ពិនិត្យរួចក៏ប្រញាប់ត្រឡប់មកវិញ។

រួចចុះ តើបានអីបន្ថែមទេ?  ឯករាជ្យសួរ។

បាន ប៉ុន្តែ…

ឈប់សិន ឈប់! កុំទាន់អាលនិយាយអីទាំងអស់ សុំទៅទិញបាយមួយភ្លែតសិន។

អធិភូមិនទាន់បញ្ចប់ប្រយោគផង ឯករាជ្យក៏និយាយកាត់មុខមុន។

អធិភូសួរ៖

ហើយឯងបានអីជិះទៅ?

ម៉ូតូ!

ឯករាជ្យតប ទាំងកំពុងទាញមួកសុវត្ថិភាពមកពាក់។

អធិភូនិយាយទាំងមុខស្មើ៖

យប់ជ្រៅហើយ ម៉េចមិនបើកឡានទៅ?

ពិបាកចត ខាតសាំង ជិះម៉ូតូស្រួលជាង។

ម៉ូតូក៏ចាក់សាំងដែរ ជិះអំបោះទៅ។

ជិះអំបោះ?!

ឯងមិនធ្លាប់ឃើញក្នុងរឿងទេហី Harrypotterជិះអំបោះឡូយណាស់!

ពុទ្ធោ! ព្រះអើយ! មិននឹកស្មានថាលោកអធិការពូកែនិយាយយ៉ាងនេះ ខ្ញុំសុំចាញ់ហើយ ប្រញាប់ទៅទិញបាយ។

ហាហា!!  អធិភូអស់សំណើចនឹងទឹកមុខកំប្លែងរបស់នាយឯករាជ្យ។

តុអាហារក្នុងការិយាល័យ…

នៅបន្ទប់ធ្វើការរបស់អធិភូ កន្លែងទទួលភ្ញៀវត្រូវបានរៀបជាតុអាហារដែលបំភ្លឺដោយពន្លឺអំពូលសចិញ្ចាច ផ្ទឹមនឹងពន្លឺអំពូលពណ៌ពងមាន់ព្រាលដែលនៅគម្លាតពីគ្នា។

ឯករាជ្យ មុននេះឯងថាមានរឿងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ច្រើនណាស់?

អធិភូសួរទៅកាន់នាយឯករាជ្យ ខណៈដែលអ្នកទាំងពីរកំពុងញ៉ាំបាយ។

បើថាប្លែកក៏មិនមែន ព្រោះនេះជាទម្លាប់របស់ពួកគេទៅហើយ ញ៉ាំបាយបណ្ដើរវិភាគរឿងក្ដីបណ្ដើរ។ ទាំងពីរនាក់នេះមានទស្សនៈមួយដែលដូចគ្នានោះគឺ ពេលវេលាគឺជាតួនាទីដែលជាភារកិច្ច ត្រូវប្រតិបត្តិទៅតាមច្បាប់  នេះហើយ នៅពេលមានក្ដីដែលត្រូវដោះស្រាយ ពួកគេធ្វើការទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ដោយមិនគិតពីភាពនឿយហត់នោះឡើយ។ ហើយនេះជាចំណុចដែលគួរឱ្យកោតសរសើរចំពោះឆន្ទះរបស់នាយប៉ូលិសទាំងពីរនាក់។

ឯករាជ្យតប៖

មែនហើយ រឿងទីមួយនោះគឺមានបុគ្គលិកស្រីម្នាក់ឈ្មោះ វេទ្ត ឧមា អាយុប្រហែលខ្ទង់២១ឬ២២ឆ្នាំ នាងស្រាប់តែដាក់ពាក្យលាឈប់។ ហើយគ្មានអ្នកណាបានដឹងពីមូលហេតុដែលកញ្ញាឧមាសុំលាឈប់នោះដែរ ក្រៅពីលោកភេត្រា។ ហើយរឿងបន្ទាប់នោះគឺកាលពីប្រមាណជាមួយខែមុន មានបុរសម្នាក់មកសំអាងថាជាមិត្តនឹងលោកភេត្រា ថែមទាំងទទូចចង់ចួបនិយាយជាមួយលោកភេត្រាដោយផ្ទាល់។ ពួកគេនិយាយគ្នាបានបន្តិចក៏ឮសំឡេងប្រកែកគ្នាខ្លាំងៗ តែស្ដាប់ន័យមិនបាននោះទេ។ រឿងទីបីនោះគឺ មានបុគ្គលិកម្នាក់បានឃើញថាមួយរយៈក្រោយមកនេះ មុនពេលកញ្ញាឧមាដាក់ពាក្យលាឈប់ គឺអ្នកស្រីកល្យាណនិងកញ្ញាឧមាមានទំនាក់ទំនងមិនសូវចុះសម្រុងនឹងគ្នា ទាំងដែលពីមុនអ្នកទាំងពីរនៅនិយាយគ្នាធម្មតានៅឡើយ។ ហើយបុគ្គលិកម្នាក់នោះបាននិយាយទៀតថា …ខ្ញុំធ្លាប់បានសាកសួរឧមាជាច្រើនដងដែរ ថាតើឧមាទៅមានរឿងអ្វីជាមួយអ្នកស្រី ទើបមួយរយៈនេះគាត់ដូចមិនសូវពេញចិត្តនឹងនាងសោះ?  ប៉ុន្តែនាងមិនបានឆ្លើយនោះទេ នាងបែរជាថា ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ បើចង់ដឹងទៅសួរអ្នកស្រីដោយខ្លួនឯងទៅ។   លោកប៉ូលិសសាកគិតមើល ខ្ញុំឯណាទៅហ៊ានសួរអ្នកស្រីដោយផ្ទាល់ បើហ៊ានតែចេះដឹងរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់ គាត់ប្រាកដជានារទេះខ្ញុំចេញពីហាងរបស់គាត់មិនខាន។ ព្រោះអ្នកស្រីមិនចូលចិត្តឱ្យអ្នកណាមកជីកឫសជីកគល់រឿងក្នុងគ្រួសារ ឬរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់នោះទេ។

បន្ទាប់ពីញ៉ាំបាយរួចនាយអធិភូ​ និងនាយឯករាជ្យ ក៏បន្តវិភាគចម្លើយនិងព័ស្តុតាងបន្ថែមដែលអធិភូបានមកពីកន្លែងកើតហេតុ។

ខ្ញុំគិតថាការស្លាប់របស់លោកភេត្រា គឺជាការធ្វើឃាតដោយទារុណកម្មរយៈពេលខ្លី។

អធិភូឈរឱបដៃ រួចនិយាយដោយជឿជាក់។

តាមពិតរឿងក្ដីមួយនេះឯករាជ្យក៏បានដឹងដែរថាជាក្ដីឃាតកម្ម ប៉ុន្តែអ្វីដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺពាក្យថា ទារុណកម្ម  ដែលអធិភូទើបនឹងនិយាយអម្បាញ់មិញនេះ។

ដោយមិនអាចរងចាំការដកឃ្លាសំនួនរបស់អធិភូ ឯករាជ្យក៏សួរ៖

ហេតុអី?!

ឯករាជ្យសួរយ៉ាងខ្លី ទោះមិនបានបញ្ជាក់ន័យឱ្យច្បាស់ក៏ដោយ អធិភូក៏អាចយល់អំពីសំណួររបស់មិត្តម្នាក់នេះច្បាស់ថាចង់សំដៅពីអ្វី។

អធិភូតប៖

មើលតាមសភាពសពរបស់លោកភេត្រា គឺត្រូវបានឃាតករកាត់ផ្ដាច់សរសៃឈាមកដៃនិងកជើងទាំងសងខាង ដែលធ្វើឱ្យជនរងគ្រោះមិនអាចស្លាប់ភ្លាមៗ ប៉ុន្តែវេទនាជាងស្លាប់! មុននេះយើងបានទៅត្រួតពិនិត្យនៅកន្លែងកើតហេតុម្តងទៀត វាមិនមានអ្វីខុសប្លែកពីពេលរសៀលនោះទេ គ្រប់យ៉ាងនៅដូចដើម។ ប៉ុន្តែយើងនៅមិនអស់ចិត្តនឹងរូបគំនូរនៅទល់មុខតុធ្វើការរបស់លោកភេត្រាដែលគូសនៅចំកណ្ដាលជញ្ជាំងនោះសោះ។ ឃាតករមានចេតនាឱ្យជនរងគ្រោះបានឃើញ វាហាក់ដូចជាឈាមដាបតែមិនមែន ហើយរូបភាពក៏មិនអាចសន្និដ្ឋានបានថាជាអ្វី។ ទំហំរបស់វាមិនដល់មួយម៉ែត្រនោះទេ តែវាហាក់ដូចជាមានសិល្បៈរួមបញ្ចូល ខ្ញុំមិនប្រាកដចិត្តថាស្នាមគូសទាំងនោះជាក្រែមពណ៌ក្រហម ឬជាឈាម ប៉ុន្តែដែលឃើញជាក់ស្ដែងនោះគឺមានស្នាមហូរពណ៌ដូចដំណក់ឈាមនៅលើផ្ទៃគំនូរនោះបីបួនឆូតដែរ។ តើឃាតករគ្រាន់តែចង់បំភ័យជនរងគ្រោះ ឬមានអ្វីលើសពីហ្នឹង?!

ពីរសៀលខ្ញុំក៏បានឃើញដែរ តែមិនលម្អិតក៏យល់ថាជាទង្វើរបស់មនុស្សមានបញ្ហាផ្លូវចិត្ត។ ព្រោះមើលទៅផ្ទៃជញ្ជាំងមានស្នាមក្រវេមក្រវាមមិនសមជាសិល្បះគំនូរសោះ។ តែចម្លែក នៅក្នុងបរិវេនបន្ទប់ធ្វើការរបស់លោកភេត្រា មានតែស្នាមដានជើងរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែស្ដាប់ឯងនិយាយហើយ ក៏ស្រាប់តែយល់ថា ឃាតករជាអ្នកអាជីព។ ព្រោះបើឃាតករគ្មានជំនាញ ម្ល៉េះប្រាកដជាមានបន្សល់ស្លាកស្នាមខ្លះហើយ តែនេះគ្មានបន្តិចសោះ។

ឯករាជ្យតបដោយងឿងឆ្ងល់ និងមិនអស់ចិត្តចំពោះភាពមិនប្រក្រតីនៃក្ដីឃាតកម្មនេះ។

អ្នកណាថាគ្មាន?

អធិភូតបដោយសំនួនពញាក់អារម្មណ៍នាយឯករាជ្យ។

អធិភូចោលជាសំណួរឆក់ការចាប់អារម្មណ៍ពីអ្នកដែលកំពុងធ្វើទឹកមុខឆ្ងល់ រួចបង្អន់បន្តិច ទើបនាយនិយាយបន្ត៖

ស្នាមក្រវេមក្រវាមនៅលើផ្ទៃជញ្ជាំងហ្នឹងហើយ ជាតម្រុយដែលពាក់ព័ន្ធនឹងឃាតករ។

និយាយដល់ចំណុចនេះ នាយអធិភូនិងឯករាជ្យក៏បំបែកគ្នាទៅម្នាក់មួយជ្រុងនៃបន្ទប់ធ្វើការរបស់អធិការអធិភូ។

អធិភូដើរសំដៅទៅមាត់បង្អួចនិងត្រិះរិះពិចារណាយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

…

យប់នេះព្រះចន្ទពេញវង់ រស្មីស្រទន់ស្រស់ថ្លាគួរជាទីគយគន់ តែគួរឱ្យស្ដាយអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំមិនស្ងប់សោះ។ ពេលនេះ ខ្ញុំពិតជាមិនអាចសូម្បីតែបញ្ឈប់ការគិតទាំងឡាយ ដើម្បីចំណាយពេល៥នាទីក្នុងការគយគន់ព្រះចន្ទនោះឡើយ។ ​​

បើថាទៅនាយឯករាជ្យក៏តានតឹងមិនតិចជាងខ្ញុំដែរ ព្រោះបើមិនដូច្នោះគេប្រហែលជាមិ​​​​នស្ងាត់ស្ងៀមបែបនេះទេ។

បរិយាកាសនៅមាត់បង្អួច ត្រជាក់និងមានខ្យល់បក់រវិចៗ បក់យកទាំងក្លិនក្រអូបផ្កាចំប៉ា ដែលនាយសក្ដិ១បានដាំនៅខាងជើងឈាងខាងកើតនៃអាគារនេះ។ យប់នេះជាយប់១៥កើត យប់ដែលព្រះចន្ទពេញបូណ៌មី ហើយក៏ជាពេលមួយដែលខ្ញុំអាចមើលឃើញទិដ្ឋភាពដ៏ស្រស់ស្រទន់នៅខាងក្រៅបង្អួចនៃបន្ទប់ធ្វើការរបស់ខ្ញុំផងដែរ។ ទិដ្ឋភាពនៅទីលានខាងមុខនេះ មានសួនផ្កាអមជុំវិញដងទង់ជាតិ។

ពេលនេះក៏ពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រទៅហើយ។ ស្ថានភាពស្ងាត់ជ្រងំ មិនបានប៉ុន្មានសំឡេងឆ្កែលូក៏ផ្ដើមទ្រហឹងឡើង។ ភ្លាមៗបរិយាកាសក៏ផ្លាស់ប្ដូរទៅជាអធ្រាត្រដ៏ព្រឺព្រួច ព្រោះស្រាប់តែឮឆ្កែលូព្រមជាមួយសំឡេងខ្លែងស្រាកយ៉ាងគ្រលួច។

យប់នេះ ខ្ញុំប្រហែលជាមិនបានគេងនោះទេ ហើយបញ្ហាមិនមែនមកពីសំឡេងឆ្កែលូនិងសម្រែកខ្លែងស្រាកនោះដែរ។ តែមកពីហេតុការណ៍កាលពីរសៀល ធ្វើឱ្យខ្ញុំគ្មានអារម្មណ៍ងងុយគេង ឬភ័យខ្លាចក្នុងការអង្គុយវិភាគនៅមាត់បង្អួចនោះទេ។

តាំងពីបំបែករឿងក្ដីជាច្រើនមក ខ្ញុំមិនដែលតានតឹងខ្លាំងដូចពេលនេះ គ្រប់យ៉ាងវាហាក់ដូចជាអាថ៌កំបាំងពេកហើយ។ មើលទៅឃាតករប្រាកដជាអ្នកដែលមានជំនាញណាស់ ទើបអាចលុបដានបានយ៉ាងជិតឈឹង។ ស្នាមម្រាមដៃក៏គ្មាន ដានជើងក៏គ្មាន ហើយដែលកាន់តែចម្លែកនោះ ឃាតករបែរជាបន្សល់ទុកនូវស្នាមគូសនៅលើជញ្ជាំងទៅវិញ។

ស្នាមគូសនៅលើជញ្ជាំង ស្ដាប់ទៅវាហាក់ដូចជាធម្មតាណាស់ ប៉ុន្តែសភាពរបស់វាមើលមួយភ្លែត ខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាកមានអារម្មណ៍ថារូបភាពនេះមានចលនាដូចក្នុងរឿងកុនអ៊ីចឹង ស្នាមគូរពណ៌ក្រហមថែមទាំងមានតំណក់ឈាមហូរកាត់ទៀត។

អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំនៅពេលនេះហាក់មិនអាចចាកចេញអំពីការស្រមៃទៅដល់គំនូរនោះសោះ។

ពេលនេះ ខ្ញុំនៅមិនទាន់អាចកំណត់បាននៅឡើយទេថា អ្នកណាជាឃាតករ។

តែតាមទិន្នន័យដែលទទួលបាន ខ្ញុំបានដាក់ការសង្ស័យទៅលើបុគ្គលបីនាក់ទៅហើយ។ អ្នកស្រីកល្យាណ ជាមនុស្សដំបូងគេដែលខ្ញុំសង្ស័យ ព្រោះបើតាមការរាយការណ៍របស់ឯករាជ្យ អ្នកស្រីហាក់មានទំនាស់ជាមួយបុគ្គលិកស្រីម្នាក់ដែលឈ្មោះឧមា។ ហើយទំនាស់របស់ពួកនាងទាំងពីរអាចមកពីលោកភេត្រា។ មុននេះឯករាជ្យក៏បាននិយាយហើយថា កញ្ញាឧមាម្នាក់នេះជាបុគ្គលិកធម្មតា ឯជីវភាពគឺមធ្យម តែបែរជាមានសមត្ថភាពទិញរបស់ថ្លៃៗមកប្រើប្រាស់ វាអាចទៅរួចដែលការលាឈប់របស់កញ្ញាឧមា មានជាប់ពាក់ព័ន្ធរក្នុងទំនាក់ទំនងរវាងអ្នកស្រីកល្យាណ លោកភេត្រា និងកញ្ញាឧមា។ អ្នកស្រីកល្យាណព្យាយាមលាក់បាំងទំនាស់ដើម្បីបញ្ចប់បញ្ហាដោយស្ងៀមស្ងាត់ តែក៏មិនអាចបញ្ជាក់ថានៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកស្រីអាចជ្រះស្រឡះ ហើយលើកលែងចំពោះរឿងនេះនោះដែរ។

រីឯកញ្ញាឧមា នាងព្រមចាកចេញដោយធ្វើការលាឈប់តាមសម្រួល ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តមិនប្រាកដថាគ្មានកំហឹងនោះទេ។ ម្នាក់នេះហើយ ជាជនសង្ស័យទីពីរ។

ចំណែកលោកឧត្តម បន្ទាប់ពីទទួលបានការបដិសេធពីលោកភេត្រា ដោយមិនព្រមតាមសំណើររបស់គាត់  លោកឧត្តមអាចនឹងចងគំនុំចំពោះលោកភេត្រា។ ហើយជនសង្ស័យទីបី ជាលោកឧត្ដមនេះហើយ។

ចំពោះលោកឧត្តម និងកញ្ញាឧមា ថ្ងៃស្អែកនេះខ្ញុំនឹងធ្វើការសាកសួរពួកគេដោយផ្ទាល់។

អធិភូ ឯងគិតថាអ្នកណាជាឃាតករ?

បន្ទាប់ពីស្ងប់ស្ងាត់អស់រយៈពេលជាច្រើនម៉ោង នាយឯករាជ្យក៏បន្លឺឡើងមួយសំណួរទៅកាន់អធិភូ។

អធិភូបញ្ចប់ក្រសែរភ្នែកពីទិដ្ឋភាពខាងក្រៅដោយទាញបង្អួចបិទជិត រួចដើរទៅរកម្ចាស់សំឡេងដែលកំពុងអង្គុយនៅលើសាឡុងតូចពណ៌គគី។

អធិភូដាក់បង្គុយលើសាឡុងតូចពណ៌គគីដែលនៅខាងឆ្វេងដៃរបស់នាយឯករាជ្យ។

អធិភូតបដោយសំណួរបក៖

ចុះឯងគិតថាជាអ្នកណា?

ឯករាជ្យឆ្លើយ ៖

ពីដំបូងយើងសង្ស័យលោកឧត្តម ព្រោះគាត់និងលោកភេត្រាទើបនឹងមានបញ្ហាជាមួយគ្នាថ្មីៗ។ តែក្រោយមក យើងក៏យល់ថាអ្នកស្រីកល្យាណទើបគួរឱ្យសង្ស័យ! មុននេះ យើងបានអានរបាយការណ៍កត់ត្រាចម្លើយគ្រប់ម៉ាត់របស់អ្នកស្រីកល្យាណដែលនៅលើតុរបស់ឯង។ បើការស្លាប់របស់លោកភេត្រាជាការចាក់សម្លាប់ វាអាចទៅរួចក្នុងករណីមានចោរចូលលួចនៅក្នុងហាងចំពេលដែលលោកភេត្រាទៅដល់ ទើបបង្កជាក្ដីឃាតកម្ម។ ប៉ុន្តែនេះមិនមែន!  ជនរងគ្រោះគឺត្រូវបានឃាតករធ្វើទារុណកម្ម រួចទើបសម្លាប់ នេះបញ្ជាក់បានថាឃាតករនិងជនរងគ្រោះជាអ្នកស្គាល់គ្នា។ ម្យ៉ាងទៀត ឃាតករហាក់មានគម្រោងទុកមុន សូម្បីកាមេរ៉ានិងប្រព័ន្ធភ្លើងនៅជាន់ក្រោមសុទ្ធតែត្រូវបានផ្ដាច់ តែបែរជាភ្លើងក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់លោកភេត្រានៅអាចប្រើបានធម្មតា។ ឃាតករបំណងចង់ឱ្យលោកភេត្រាមកឃើញគំនូរនៅលើជញ្ជាំង ហើយឆ្លៀតពេលលោកភេត្រាភិតភ័យរត់ចុះមកខាងក្រោម ឃាតករក៏ធ្វើសកម្មភាពភ្លាម។

តែមើលទៅជនល្មើសមានជំនាញណាស់ ម្ដេចនឹងអាចជាអ្នកស្រីកល្យាណ? ម្យ៉ាង អ្នកស្រីបានអះអាងថាអំឡុងពេលនោះ គាត់គឺកំពុងរង់ចាំលោកភេត្រានៅផ្ទះ។

មុននេះ អធិភូបានដាក់ការសង្ស័យទៅលើមនុស្សចំនួនបីនាក់រួចទៅហើយ  ក្នុងនោះក៏មានអ្នកស្រីកល្យាណម្នាក់ដែរ។ ប៉ុន្តែអធិភូបានស្ដាប់ការវិភាគរបស់ឯករាជ្យមុននេះ ឃើញថាឯករាជ្យមានជំនឿជាក់លើការសង្ស័យចំពោះអ្នកស្រីកល្យាណ ទើបនាយអធិភូចង់ឱ្យមានការបញ្ជាក់ច្បាស់លាស់ជាងនេះ។

ឯករាជ្យតប៖

ឃាតករឯណាដែលសុខៗមកសារភាពថាខ្លួនឯងជាជនល្មើសនោះ។ បើសិនជាឃាតករត្រូវបានជួលឱ្យមកសម្លាប់លោកភេត្រា អ្នកដែលជួលនោះច្បាស់ជាធ្លាប់ចេញចូលនិងស្គាល់ច្បាស់គ្រប់ច្រកល្ហកមិនខាន ព្រោះកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពដែលនៅក្នុងបន្ទប់របស់លោកភេត្រាត្រូវផ្ដាច់ លើកលែងតែអំពូលភ្លើងប៉ុណ្ណោះ។

ថាហើយឯករាជ្យនិងអធិភូក៏អង្គុយស្ងៀមស្ងាត់រៀងខ្លួន។

មើលសភាពរបស់ពួកគេចុះ ម្នាក់ៗដូចមនុស្សភ្លឹកស្មារតីអ៊ីចឹង។

…

សម្ដីឯករាជ្យមានហេតុផល ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅមិនទាន់ប្រាកដចិត្តនោះទេ។ ហើយថ្ងៃស្អែកនេះ ខ្ញុំត្រូវតែដឹងឱ្យបានថារវាងពួកគេទាំងបីមានទំនាក់ទំនងអ្វីជាមួយគ្នា។

បើទោះបីជាខ្ញុំគាំទ្រការលើកឡើងរបស់ឯករាជ្យពិតមែន ប៉ុន្ដែខ្ញុំនៅតែបន្តដាក់ការសង្ស័យទៅលើកញ្ញាឧមា អ្នកស្រីកល្យាណ និងលោកឧត្តមដដែល លុះត្រាតែមានព័ស្តុតាងដែលអាចបញ្ជាក់បានថាអ្នកណាជាឃាតករពិតប្រាកដ។ ប៉ុន្តែវាមិនមែនជារឿងធម្មតានោះទេ នៅមានគំនូរលើជញ្ជាំងទៀត។ តើក្រៅពីពួកគេទាំងបីនាក់ នៅមានអ្នកណាឱ្យសង្ស័យទៀត?!

មកដល់ពេលនេះហើយ ខ្ញុំនៅតែមិនទាន់អាចធ្វើការសន្និដ្ឋានបានថាគំនូសលើជញ្ជាំងនោះជាអ្វីឱ្យប្រាកដនៅឡើយទេ។ ប្រសិនបើឃាតករគ្រាន់តែគូសក្នុងន័យបំភ័យដល់ជនរងគ្រោះ ហេតុអីចាំបាច់រចនារូបភាពលាក់បង្កប់ធ្វើអ្វី? ម្យ៉ាងរូបភាពនោះមិនមែនអ្នកណាក៏អាចគូសបានដូច្នេះនោះទេ រូបភាពដែលសំបកក្រៅរញ៉េរញ៉ៃទាក់ទាញភាពភ័យខ្លាចរបស់អ្នកមើល តែបែរជាមានលាក់នូវអាថ៍កំបាំងប្រៀបដូចប្រស្នាក្នុងសិល្បៈនៃគំនូរនេះទៅវិញ។

រាប់ចាប់ពីវិនាទីដែលខ្ញុំនិងឯករាជ្យបានបញ្ឈប់ការសន្ទនា ដោយរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់រៀងខ្លួនអស់ពេលជិតមួយម៉ោងទៅហើយ ខ្ញុំមិនអាចដកក្រសែភ្នែកពីរូបភាពលើជញ្ជាំងដែលខ្ញុំបានថតនៅក្នុងទូរសព្ទដៃរបស់ខ្ញុំកាលពីពេលរសៀលនោះសោះ។ ភ្នែកកាន់តែសម្លឹង ចិត្តកាន់តែជាប់ជំពាក់ អារម្មណ៍កាន់តែចង់ដឹងចង់ស្វែងយល់។

និយាយពីគំនូ ដ្បិតតែខ្ញុំមិនអាចកំណត់រូបភាពរបស់វាបាន ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចប្រាប់បានថារូបគំនូដែលខ្ញុំកំពុងមើលនៅក្នុងទូរសព្ទដោយយកចិត្តទុកដាក់ពេលនេះ កាន់តែមើល កាន់តែយល់ថាវាជាប្រស្នា។ គ្រប់យ៉ាងនៃគំនូរនេះ ហាក់ដូចជាចង់បង្ហាញអ្វីមួយតែបែរជាដាក់លក្ខខណ្ឌអាថ៍កំបាំងទៅវិញ។ បែបនេះគួរតែហៅថាប្រស្នាបែបសិល្បៈគំនូរ។

ប៉ុន្តែ…ឈប់សិន! អេ! នៅត្រង់ចំណុចខាងស្ដាំដូចជាមានតួលេខ តែថា…

អធិភូកំពុងជក់នឹងការវិភាគលើគំនូសដែលនាយសន្និដ្ឋានថាជាប្រស្នាបែបសិល្បៈគំនូរ នាយសម្លឹងមើលហើយមើលទៀត ក្រសែភ្នែករបស់នាយសឹងតែគ្របដណ្ដប់រូបភាពទាំងមូលទៅហើយ។

ដោយឃើញអធិភូផ្ដោតអារម្មណ៍មើលទៅទូរសព្ទពេក ឯករាជ្យក៏សួរភ្លាម៖

ឯងធ្វើអីហ្នឹង? ដូចជាយកចិត្តទុកដាក់ម្ល៉េះ។

អធិភូតប ៖

អរ! ឃើញបរិយាកាសស្ងាត់ពេកចង់ចាក់ចម្រៀងកំដរអារម្មណ៍។

ល្អតើ កុំឱ្យឮសំឡេងឆ្កែលូពីខាងក្រៅ ព្រឺរសម្បុរណាស់!! ហើយឯងចង់ដាក់បទអី? ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

ទំនួញប្រែត។

អាឆ្កួត!!

ហាសហា លលេងទេ! យើងកំពុងមើលគំនូរលើជញ្ជាំងក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់លោកភេត្រា ដែលថតបានកាលពីរសៀល។

រួចចុះយ៉ាងម៉េចហើយ?

អធិភូតបដោយទឹកមុខស្មើ៖

ឯងគិតថាគំនូរនេះយ៉ាងម៉េចដែរ?

អធិភូនិយាយបណ្ដើរក៏ហុចទូរសព្ទដៃរបស់ខ្លួន ដែលមានរូបភាពលើជញ្ជាំងនោះឱ្យទៅនាយឯករាជ្យ។

ឯករាជ្យតប៖

យើងយល់ថាវារញ៉េរញ៉ៃតែចម្លែកគួរឱ្យស្វែងយល់ ទាស់ត្រង់ថា…

អ្វី?!

គឺទាស់ត្រង់ថាមើលរូបនេះស្របពេលឆ្កែលូ វាដូចជាព្រឺព្រួចព្រឺរម្បុរយ៉ាងមិចមិនដឹងទេវើយ និយាយភ្លាមបះរោមភ្លាម!

អធិភូតបដោយសំណួរ ៖

ឯងយល់ថាវាចម្លែកយ៉ាងម៉េច?

យើងក៏មិនច្បាស់ដែរ តែមានអារម្មណ៍ថាវាជាការលេងសើចរបស់ឃាតករច្រើនជាង។

នាយឯករាជ្យបញ្ចប់សំនួនរួចក៏លង់លក់ទៅ។ ប៉ុន្តែអ្នកដែលអង្គុយក្បែរនោះ ម៉ោងជិត៣ទៀបភ្លឺហើយនៅតែស្មិងស្មាធិ៍ចំពោះអេក្រង់ទូរសព្ទមិនឈប់សោះ។

…

វាមិនអាចទៅរួចនោះទេថាជាការលែងសើចរបស់ឃាតករ!

មែនហើយ! មុននេះខ្ញុំបានឃើញដូចជាមានតួលេខនៅត្រង់ចំណុចពណ៌ក្រហមបែកឈូកដែលស្ថិតចំចំណុចកណ្ដាលនៃគំនូរ។

លើកនេះ ខ្ញុំផ្ដើមពិនិត្យពីចំណុចក្រហមបែកឈូក។ ​ហើយមុននេះលេខដំបូងដែលប្រទះសឹងតែចែកមិនដាច់ពីខ្សែបន្ទាត់គឺលេខប្រាំបី។

ខ្សែបន្ទាត់ស៊ាំញ៉ាំណាស់! …អរ ខ្ញុំយល់ហើយ! ខ្សែបន្ទាត់ជាគំនូស គំនូរដែលកើតចេញពីខ្សែបន្ទាត់ខ្វែងខ្វាត់ជាច្រើនក៏បង្កើតបានជាសិល្បៈគំនូរ។

…វាស្មុគស្មាញពេកហើយ! ខ្ញុំពិនិត្យមើលច្រើនដងហើយនៅតែរកមិនឃើញចំណុចផ្ដើមនៃខ្សែសោះ!

គំនូរប្រកបដោយសិល្បៈ វាអាចទៅរួចដែលថាចំណុចចាប់ផ្ដើមនិងចំណុចបញ្ចប់ជាខ្សែតែមួយ។ បើដូច្នេះ ចំណុចផ្ដើមនៃគំនូស វាអាចជាចំណុចចាប់ផ្ដើមនៃអាថ៍កំបាំងទាំងមូលក៏ថាបាន។ ហើយបើបែបហ្នឹងពិតមែន នៅតាមខ្សែបន្ទាត់អាចនឹងមានបង្កប់តួលេខផ្សេងទៀត។

គំនូរក្រហមលើជញ្ជាំង ទាំងខ្សែបន្ទាត់ទាំងតួលេខសុទ្ធតែពណ៌ក្រហម ចំណែកពណ៌ក្រហមបែកឈូកសឹងតែមិនអាចកំណត់បាន ព្រោះវាស្រដៀងគ្នាដល់ទៅកៅសិបភាគរយ(៩០%)ទៅហើយ។ វាមិនងាយក្នុងការកត់សម្គាល់នោះទេ បើទោះជាយកកែវពង្រីកជាជំនួយក៏ពិបាកក្នុងការញែកពណ៌ដែរ។

តើខ្ញុំគួររកតួលេខផ្សេងទៀតដោយរបៀបណា?

…ពិតមែនហើយ! ក្រហមបែកឈូក ចំណុចដំបូងដែលខ្ញុំប្រទះភ្នែកឃើញលេខប្រាំបីគឺនៅត្រង់ចំណុចដែលមានពណ៌ក្រហមបែកឈូក។

នាយអធិភូម្នាក់នេះ បើថាចាប់អារម្មណ៍ឬសង្ស័យអ្វីមួយហើយ គេនឹងរិះរកគ្រប់វិធីដើម្បីបញ្ជាក់ការពិតឱ្យបាន។ ម្យ៉ាងវិញទៀត អធិភូមានចិត្តអំណត់ណាស់ បើគេតាំងចិត្តធ្វើអ្វីហើយ ទោះត្រូវឡើងភ្នំភ្លើង ឬត្រូវហែលសមុទ្រទឹកកកក៏អធិភូនឹងស៊ូមិនថយដាច់ខាត។ ប៉ុន្តែ តើគ្រប់គ្នាដឹងទេថាមានកម្លាំងបណ្ដាលចិត្តអ្វីធ្វើឱ្យអធិភូខ្លាំងក្លានិងមានឧត្ដមគតិបែបនេះ?

និយាយចំពោះអធិភូ នាយជាមនុស្សដែលងាយនឹងចុះសម្រុងជាមួយមនុស្សជុំវិញខ្លួន ប៉ុន្តែមិនងាយឱ្យបញ្ហាជុំវិញខ្លួនមកបំផ្លាញនាយនោះទេ។ គ្រប់បញ្ហាតែងមានដំណោះស្រាយ មើលលើស្ថានភាពជាក់ស្ដែង ពឹងលើការថ្លឹងថ្លែងជាយុទ្ធសាស្រ្ត។  មួយប្រយោគនេះហើយ ដែលអធិភូទទួលបានកម្លាំងជំរុញចិត្តដ៏មហិមាពីប៉ាម៉ាក់របស់នាយ។

រយះពេលមិនប៉ុន្មានម៉ោងទៀតក៏ភ្លឺហើយ ប៉ុន្តែមើលទៅអ្នកកំលោះម្នាក់នេះ ហាក់ដូចជាមិនហត់នឿយក្នុងការតាមប្រមាញ់រឿងក្ដីឃាតកម្មនេះសោះ។ អធិភូមិនត្រឹមតែមិនសម្រាក ថែមទាំងកាន់តែផ្ដោតទៅលើការងារខ្លាំងឡើង។  តាមពិតមិនមែនមានតែអធិភូដែលកំពុងធ្វើការនៅក្នុងការិយាល័យនោះទេ នាយឯករាជ្យក៏នៅដែរ តែមិនដឹងថាឯករាជ្យគេងលង់លក់តាំងពីថ្មើរណា។

…

ខ្ញុំកាន់តែប្រាកដចិត្តថា ជនល្មើសមិនមែនជាឃាតករធម្មតានោះទេ។ មើលទៅតាមខ្សែបន្ទាត់ដ៏ខ្វែងខ្វាត់ តែនៅអាចកំណត់បានថា ឃាតករចាប់ផ្ដើមគូសពីចំណុចកណ្ដាល ហើយបង្កើតជាខ្សែបន្ទត់មួយយ៉ាងស្មុគស្មាញ រួចក៏បញ្ចប់គំនូសនោះទៅផ្ទៃខាងស្ដាំនៃគំនូរនេះ។ ហើយការសន្និដ្ឋាននេះ ខ្ញុំប្រាកដចិត្តច្បាស់ណាស់ ព្រោះទៅត្រង់ចំណុចនោះមានសញ្ញាខណ្ឌដែលឃាតករបានសរសេរនៅខាងស្ដាំនៃចំណុចបន្ទាត់នោះ ដូច្នេះទើបខ្ញុំគិតថាវាជាចំណុចបញ្ចប់នៃខ្សែបន្ទាត់ហើយ។

លេខប្រាំបីជាលេខដែលខ្ញុំបានរកឃើញពីដំបូងដ្បិតតែវានៅចំចំណុចកណ្ដាល ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាលេខដំបូងដែលឃាតករបានគូសនោះទេ។ មើលតាមលំដាប់នៃខ្សែបន្ទាត់ តួលេខមាន ២ ៣ ៧ ៨ ៣ ៧ ៤ ៣ ៦ ៣ ។ បានសម្រេចមួយដំណាក់កាលហើយ បន្ទាប់មកទៀតគឺអាថ៌កំបាំងនៃតួលេខទាំងដប់ខ្ទង់នេះ។

តើតួលេខទាំងនេះជាអ្វី?…ជាលេខកូដ!  ប្រស្នា!  ឬជាលេខសម្ងាត់នៅក្នុងអង្គភាពណាមួយ?

បើជាលេខកូដ វាជាកូដអ្វី? ចាំបាច់អីត្រូវបង្កប់ក្នុងរូបភាពបែបហ្នឹង។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើជាប្រស្នា វាក៏ល្មមមានហេតុផល ព្រោះតួលេខត្រូវបានបង្កប់ តែក៏នៅមានវិធីរកឃើញ មួយវិញទៀតតួលេខទាំងនេះអាចនឹងមានអត្ថន័យអ្វីម្យ៉ាងដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធ ឬអាចជាអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងតាមរកនៅពេលនេះក៏ថាបាន។ រួចចុះបើមិនមែនជាប្រស្នា?!  តើវាអាចហ្នឹងទៅជាអ្វី?

បើជាលេខសម្ងាត់នៅក្នុងអង្គភាពណាមួយនោះ  បញ្ជាក់ថាឃាតករមិនមែនធ្វើតែម្នាក់ឯងនោះទេ ពួកវាអាចនឹងទុកលេខសម្ងាត់នោះដើម្បីទាក់ទងគ្នា។ ប៉ុន្តែ បើជាកូតសម្ងាត់របស់អង្គភាពណាមួយ សញ្ញាសម្គាល់មានតែមនុស្សក្នុងអង្គភាពទេដែលដឹង ហើយចុះហេតុអីចាំបាច់បង្កើតភាពភ័យខ្លាចនៅលើគំនូរធ្វើអី? ព្រោះបើមើលទៅសភាពគំនូរនេះ ឃាតករគឺមានបំណងចង់សំដៅមករកជនរងគ្រោះច្រើនជាងធ្វើសញ្ញាទុកឱ្យបក្សពួក។

…ឬមួយឃាតករមិនមែនធ្វើការជាក្រុម ប៉ុន្តែឃាតករនិងជនរងគ្រោះជា…ក្រុមតែមួយ! បើវាជាការពិតមែននោះ តើមានអាថ៍កំបាំងអ្វីរវាងពួកគេ? ហើយពួកគេជាអ្នកណា? តើវាអាចទៅរួចដែរទេ?!

ពឹងលើការវិភាគចំពោះសភាពសាកសពរបស់លោកភេត្រា អាចសន្និដ្ឋានបានថា ឃាតករចងគំនុំសងសឹកជាមួយជនរងគ្រោះ។ វាអាចទៅរួចដែលជនល្មើស និងជនរងគ្រោះជាអ្នកស្គាល់គ្នា។ ប៉ុន្តែបើដូច្នេះ មានន័យថាជនរងគ្រោះមិនមែនជាអ្នករកស៊ីធម្មតានោះទេ។ ត្រង់នេះត្រូវតែមានការបញ្ជាក់ពីអ្នកស្រីលក្យាណឱ្យច្បាស់ថា លោកភេត្រាពិតជាមានរបរតែមួយគត់គឺជាថៅកែហាងកាហ្វេ ឬមានអាជីពអ្វីផ្សេងទៀត។

រឿងតួលេខទាំងដប់ បើទោះជាខ្ញុំមានហេតុផលដើម្បីដាក់បន្ទុកលើការសង្ស័យ ប៉ុន្តែក៏ត្រូវទាមទារឱ្យមានការបញ្ជាក់ ព្រមទាំងភាពច្បាស់លាស់ផងដែរ។ មិនអាចវិនិច្ឆ័យ ដោយគ្រាន់តែការមើលឃើញនោះទេ គ្រប់យ៉ាងត្រូវតែលម្អិតទើបគ្មានការថ្លោះធ្លោយកើតឡើង។

មានភាគបន្ត…