អាកាសធាតុត្រជាក់​មេឃកំពុងភ្លៀងស្រិចៗ លំអងច័ន្រ្ទ កំពុងតែស្តាប់ភ្លេងមហោរី បទស៊ីនួន ដែលប្រគុំដោយសម្លេងរនាត គង ខ្លុយ ស្គរតូច ដ៏ពិរោះរណ្តំ អង្គុយភ្លឹក​នឹកស្រមៃដល់យុវវ័យជានាដការីរបាំបុរាណខ្មែរយ៉ាងល្វតល្វន់​​ សម្រស់ស្រស់សោភា​ លម្អដោយគ្រឿងអលង្កាដ៏ប្រណិតដូចនារីទេពអប្សរចុះពីស្ថានសួគ៌ាល័យ​ ។​​

លំអងច័ន្រ្ទ​​​ និងវិល័យជាមិត្តនឹងគ្នា ​ជាដៃគូរាំយ៉ាងសាកសម​​និងជិតស្និត​។ ​​​តែមួយប៉ព្រិចភ្នែកសោះ​ពេលវេលាកន្លងផុត​ទៅសែនឆ្ងាយ​​ ម្នាក់ៗមានគ្រួសារ​ បែកគ្នាតាមស្វាមីរៀងៗខ្លួន​ ។​ យុវវ័យបានកន្លងហួសទៅហើយ​ ពួកគេមិនសូវបានជួបគ្នាទេ​ ។ លំអងច័ន្រ្ទមានកូនប្រុសម្នាក់​​គឺ​​ ភូមិរិន្ទ្រ ​ជាកូនល្អម្នាក់ ​ស្លូតបូត សុភាពរាបសារ​​ សព្វថ្ងៃជានាយកប្រតិបត្តិរបស់ក្រុមហ៊ុនអចលនទ្រព្យ​ ។​ វិល័យមានកូនស្រីម្នាក់​​ គឺស្រីស្រស់ ដាវីណា ដែលមានទេពកោសល្យផ្នែកតែងអ្នកនិពន្ធ​ មានមុខមាត់ស្រស់ស្អាតដូចម្តាយចឹង​​ ។​ ពួកគេខានបានជួបគ្នាតាំងពីកូនៗនៅតូចៗមកម្លេះ​ ដោយរវល់កាតព្វកិច្ចគ្រួសារ និងមើលការងារមុខរបរផង។ កូនៗគ្មានអ្នកណាស្នងតំណែងម្តាយសោះ​ ពួកគេធ្វើតាមចំណូលចិត្តរបស់គេ​សម័យថ្មី​ ដើរតាមក្តីស្រមៃរៀងខ្លួន​ ។​

<ផាំង ផាំង ​ផាំង…>

កំពុងតែស្លុងអារម្មណ៍ស្រមៃដល់អតីតកាល​ស្រាប់តែសម្លេងផ្គរ​រន្ទះមកកាត់ផ្តាច់អស់….

ឃាត់ខ្លួន

<តុក​ តុក តុក> សំឡេងគោះទ្វារបន្លឺឡើងទាំងព្រឹក

ខ្ញុំក៏ដើរទៅបើកទ្វារ ទាំំងរៀបចំខ្លួនបណ្តើរ ស្លៀកពាក់បណ្តើរ ពាក់អាវសឺមីស ខោខ្មៅ តឺនុយយ៉ាងសង្ហារ ដើម្បីចេញទៅធ្វើការ​ទាំងទឹកមុខងឿងឆ្ងល់ ដោយសារសំឡេងរបស់ម៉ាក់ដូចជាភ័យ៖

<ម៉ាក់ មានការអីរកកូន>

ម៉ាក់ក៏សួរខ្ញុំទាំងភ្ញាក់ផ្អើល និងក្តីភ័យព្រួយផង៖

<កូនមានរឿងអី មានប៉ូលិសមករកកូន>

លោកប៉ូលិសគំរាមលោកស្រីម្ចាស់ផ្ទះ ក្នុងឯកសណ្ឋាននិងទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់៖

<ពួកខ្ញុំមានដីកាកោះហៅលោក ឯក ភូមិរិន្រ្ទ ដើម្បីបំភ្លឺរឿងក្តី>

<ម៉ាក់កុំបារម្ភ កូនមិនបានធ្វើអ្វីខុសទេ កូននឹងត្រឡប់មកវិញ> ភូមិវិន្ទ្រ ឆ្លើយទៅកាន់ម្តាយយ៉ាងសុភាព

លោកឯកសត្ថា ជាឳពុក មានទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ មិនហាស្តីអ្វីទេ៖

<ជម្រាបលាប៉ា ម៉ាក់​​>

បុណ្យសព

នៅភូមិគ្រឺះរបស់លោក សុទ្ធ សាក់សេរី មានមនុស្សអ៊ូរអរខុសពីសព្វមួយដង ម្នាក់ៗរវល់ញាប់ដៃ ទាំំងទឹកមុខស្រងូត៖

<កូនស្រី កូនមាសម្តាយ ម៉េចក៏ទៅចោលម៉ាក់បែបនេះ កូននៅក្មេងណាស់…>

លោកស្រី វិល័យ ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ឈុតស ពោលទាំងខ្សឺកខ្សួលយំបណ្តើរផង នឹកអាណិតស្រណោះកូន ។ ទោះជាស្ថិតក្នុងភាពស្រងេះស្រងោចយ៉ាងនេះ​ ក៏សម្រស់របស់លោកស្រីនៅតែស្រស់ស្អាត ជាអំណោយបន្តដល់កូនស្រី តែសំណាងអាក្រក់ កូនអាយុខ្លី ស្លាប់ចោលម្តាយ…

            ក្រុមអ្នកតុបតែងពិធីបុណ្យសពកំពុងរៀបចំផ្កាភ្ញី វាំងនន ស្បៃពណ៌សខ្មៅ មានលម្អដោយរំយោលផ្កា ចងលម្អតាមបង្អួចទាំងប្រាំមួយដែលធំ ខ្ពស់ជិតដល់ពិដានផ្ទះ ដើម្បីសាកសមជាវណ្ណៈអភិជន ។ ជំនួសឲ្យផ្កាដ៏ស្រស់ស្អាតចម្រុះពណ៌កាលពីម្សិលម៉ិញ សម្រាប់ពិធីមង្គលភ្ជាប់ពាក្យស្រីស្រស់ និងកម្លោះពាណិជ្ជករ ក្លាយការជាបុណ្យសពទៅវិញ៖

<តើអ្នកណាមិនក្តុកក្តួល…>

            លោក សេរី មានទឹកមុខស្រពោន បេះដូងខ្លោចផ្សារមិនចាញ់ភរិយាប៉ុន្មានទេ ដែលត្រូវបាត់បង់កូនស្រី       បណ្តូលចិត្តតែម្នាក់គត់ តែលោកខំទប់ចិត្ត ទប់អារម្មណ៍ លេបទឹកភ្នែកចូលក្នុងបេះដូងវិញ ហើយអោបភរិយាទាំងនិយាយលួងលោម <អូនកាត់ចិត្តខ្លះទៅណា…>

បង្កហេតុ

<ក្តៅចិត្តណាស់​​ លោកពូលំអៀង ​ខ្ញុំធ្វើការយ៉ាងល្អរហូតមកជាងបីឆ្នាំមកហើយ​ រកចំណូលជូនក្រុមហ៊ុនក៏ច្រើន​ ឡើងតំណែងត្រឹមអ្នកគ្រប់គ្រងផ្នែកលក់​ ចំណែកភូមិរិន្រ្ទទើបចូលមកជាងមួយឆ្នាំសោះ​ក៏បានឡើងតំណែង​ជានាយកប្រតិបត្តិ​ ទៅវិញ>

កំពុងតែរអ៊ូម្នាក់ឯង​​ក៏ឮសម្លេងសារលោតមក​គឺម៉ាយ៉ា​ ជាមិត្តកាលរៀនអនុវិទ្យាល័យជាមួយគ្នា​ គេទៅរស់នៅអាមេរិក​ជាមួយប៉ាម៉ាក់តាំងពីទើបប្រលងឌីប្លូមរួច​​ ។​ នាងមកលេងស្រុកខ្មែរមួយរយៈហើយ​ ជានារីស្រស់ស្អាតប្រចាំថ្នាក់​​ និងកាចឆ្នាស់ជាងគេ​​។​

<សុវណ្ណ​ ល្ងាចថ្ងៃសៅរ៍នេះទំនេររទេ ទៅញ៉ាំបាយជុំគ្នាម្តង​ ជាមួយមិត្តយើងប៉ុន្មានអ្នកទៀត>​

<Ok ថ្ងៃសៅរ៍ជួបគ្នា>

ល្ងាចនេះអាកាសធាតុល្អ​ ពួកយើងជួបជុំគ្នាញ៉ាំអាហារចិន​នៅម្តុំបឹងត្របែក៖​

<បែកគ្នាយូរហើយ​ម៉ាយ៉ា​នៅតែស្អាតដដែល ​ឈប់ឆ្នាស់នៅនឹង>​ ម៉ាយ៉ាសម្លក់ខ្ញុំថ្មែរ​មិត្ត​នាំគ្នាសើចគិល​ ។​ ជជែកគ្នាពីនេះពីនោះ​​ក៏ក្រលេកភ្នែកទៅតុជិតនោះ​ ចៃដន្យ​ភូមិរិន្រ្ទ​កំពុងជួបអតិថិជន​ធ្វើឲ្យសុវណ្ណទើសចិត្ត​លែងសប្បាយអស់​ គេប្រែទឹកមុខបន្តិច​ ម៉ាយ៉ា​ក៏ឃើញគេសម្លឹងទៅភូមិរិន្រ្ទ​ ដោយទើសចិត្ត​ នាងក៏មិនសួរនាំច្រើន​ក៏និយាយបង្វែងសាច់រឿង​ប្តូរបរិយាកាសវីញ​នាងពូកែនិយាយឲ្យមិត្តភ័ក្រ្តសើចណាស់​​ ។

គ្រោះថ្នាក់

នៅកន្លែងកើតហេតុ ប្រហែលម៉ោង៧យប់ នៅតាមបណ្តោយផ្លូវជាតិលេខ៦​ឆ្ពោះទៅខេត្តសៀមរាប ជិតដល់ទីប្រជុំជនក្រុងហើយ មានមនុស្សឈូរឆ កំពុងមើល និងវិភាគលើគ្រោះថ្នាក់នោះ ប៉ូលីសកំពុងកត់ត្រាហេតុការណ៍ នារីម្នាក់បើកឡានមែកសឺដេស ពណ៌ស ជិះធ្លាក់ផ្លូវ ទៅបុកនិងគល់ឈើជិតនោះ រងរបួសក្បាល និងដើមទ្រូងធ្ងន់ធ្ងរ ឈាមជោគស្រោចខ្លួន ស្លាប់នៅនឹងកន្លែង ។ នៅក្បែរកន្លែងកើតហេតុក៏មានរថយន្តBMW ពណ៌ទឹកប៊ិច ១គ្រឿង ស្រដៀងនឹងឡានរបស់ លោកភូមិរិន្រ្ទ ត្រូវផ្ទុះ ឆេះខ្លោច តែមិនមានជនរងគ្រោះ នៅក្នុងឡានទេ ហើយ ទំនងរត់គេចខ្លួន មុនពេលឡានឆេះ ។

ក្រុមប៉ូលិស កំពុងរៀបចំពិនិត្យហេតុការណ៍កសាងសំណុំរឿង ដើម្បីធ្វើការអង្កេតបន្តទៀត និងស្វែងរកជនបាត់ខ្លួន ជាអ្នកបើកបរឡាននោះ និងធ្វើកោសល្យវិច័យលើសាកសពរួចបញ្ជូនឲ្យក្រុមគ្រួសារ ដើម្បីធ្វើបុណ្យតាមប្រពៃណី ។

< គួរឲ្យស្រណោះណាស់ ក្មេងស្រី ដ៏ស្រស់ស្អាត ត្រូវមកស្លាប់ទាំងវ័យក្មេង>

<ប្រហែលជាកូនអ្នកធំ ឬអ្នកមានហើយ មើលតាមសម្លៀកបំពាក់ និងគ្រឿងអលង្ការលើខ្លួន>

<មិនដឹងមានទំនាស់រឿងអី ជាមួយអ្នកណាន៎>…………

សម្តីជជែកគ្នា របស់អ្នកដំណើរ ឆ្លងកាត់​

មេឃភ្លៀងស្រិចៗ មិនទាន់ដាច់គ្រាប់នៅឡើយ ហាក់យំស្រណោះនារីដ៏ស្រស់សោភាម្នាក់នេះ….

នៅប៉ុស្តី៍ប៉ូលីស ក្រោយពីធ្វើការសាកសួរព័ត៌មានដោយលោកប៉ូលីសស៊ើបអង្កេត ធ្វើកំណត់ហេតុ បំពេញសំណំរឿងរួចហើយ លោកស្នងការក៏បានអនុញ្ញាតិឲ្យលោក ភូមិរិន្រ្ទ ត្រឡប់ទៅវិញ ។ ក្រុមប៉ូលីសធ្វើការអង្កេតស្រាវជ្រាវបន្តទៀត ។ ប៉ូលីសកំពុងតាមដានរកអ្នកបើកឡានដែលឆេះខ្លោច នោះមិនទាន់ឃើញនៅឡើយ ទេ។

ចាប់ជម្រិត

<រីង រីង រីង…>

<អាឡូ អ្នកណាហ្នឹង> ខ្សែម្ខាងទៀតស្ងាត់ <អាឡូៗ> មួយសន្ទុះទើបឮសំឡេងតប

មានសំឡេងបុរសម្នាក់ឆ្លើយមកគ្រលៗ <បើលោកចង់ដឹងរឿងអ្នកនៅពីក្រោយ​ការស្លាប់របស់គូដណ្តឹងលោក ឆាប់មកជួបខ្ញុំនៅកន្លែងមួយ នៅខេត្តសៀមរាប ។​ លោកមកដល់សៀមរាបសិន ខ្ញុំនឹងទាក់ទងលោកម្តងទៀត ហាមប្តឹងប៉ូលីស ហើយយកប្រាក់សុទ្ធ ចំនួន១លានដុល្លារមកផង ដើម្បីថ្នូរដំណឹងសំខាន់ និងប្អូនស្រី។ ស្អែកជួបគ្នា យើងនឹងប្រាប់ទីតាំង ដែលត្រូវជួបគ្នា ត្រៀមលុយឲ្យគ្រប់ចំនួន >។

ដារ៉ារ័ត្ន បានរាយការណ៍ជាសម្ងាត់ប្រាប់លោកស្នងការ យោធិន រាជ្យ ជាមិត្តជិតស្និតរបស់កម្លោះសង្ហារយើង ។ ទាំងពីរនាក់ ស្ថិតក្នុងវ័យពេញកម្លាំង អាយុប្រហែល២៩-៣០ឆ្នាំ សង្ហារមិនចាញ់គ្នាប៉ុន្មានទេ ទាំងទេពកោសល្យ ភាពឆ្លាតវៃ ចរិតម៉ឺងម៉ាត់ រូបរាងខ្ពស់ស្រលះ មាឌមាំ ចិញ្ចើមក្រាស់ ទឹកមុខស្រស់ស្រាយ ភ្នែកធំ ​ច្រមុះស្រួច បបូរមាត់រាងក្រាស់មាំ ថ្គាមខ្លា  សក់ស្លូតខ្មៅរលោង ខុសតែបន្តិច លោកស្នងការសម្បុររាងស្រអែម ពូកែខាងបាញ់កាំភ្លើង និងចេះការ៉ាតេដូ យ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ ចំណែកលោកដារ៉ារ័ត្នវីញ សម្បុរសជ្រះ កូនកាត់ចិន រំលេចផ្ពាល់ខួចខាងឆ្វេង មាឌមាំ សុភាពបុរសពាណិជ្ជករ ជាទីប៉ងប្រាថ្នារបស់ស្រីៗ មិនតិចទេ តែជាមនុស្សតិចសម្តីទៅវិញ។

យើងមកតាមដានរឿងជនអាថ៌កំបាំងវិញម្តង បានខលមក ដារ៉ារ័ត្ន ដើម្បីប្រាប់ទីតាំង ដោយលោករាជ្យ    បានភា្ជប់ជាសម្ងាត់ ជាមួយនឹងខ្សែទូរសព្ទ ដើម្បីរក្សាសុវត្ថិភាពមិត្តសម្លាញ់និងគោលដៅចាប់ជនល្មើសផង ។

លោកត្រូវយកប្រាក់ដាក់ក្នុងថង់ខ្មៅ១ ដាក់ជិតគំនរឥវ៉ាន់អេតចាយ យើងបានប្រាក់ហើយ និងប្រាប់ទីតាំងរបស់ប្អូនស្រីលោកបន្តទៀត ។

<ធ្វើម៉េចខ្ញុំជឿលោកបាន? > គេផ្ញើវីដេអូរូបប្អូនស្រី មក

<ដារ៉ានី តើ> < ជួយអូនផងបង> ស្រែកបានតែប៉ុណ្ណឹង គេក៏ផ្តាច់ទូរសព្ទ

ឃើញមុខប្អូនស្រី អាណិតខ្លោចចិត្ត <ដោយសារតែបង ទើបប្អូនត្រូវរងគ្រោះ> ដើម្បីសង្រ្គោះប្អូនស្រី និងបានដំណឹងពីក្រោយហេតុការណ៍ស្លាប់របស់គូដណ្តឹង កម្លោះយើងបានធ្វើតាមបញ្ជារបស់បុរសនោះ ។​ ទឹកមុខស្ងួតស្ងប់ ព្រួយបារម្ភ តែកំលោះយើងនៅតែស្រស់សង្ហារនិងមានភាពទាក់ទាញជានិច្ច ។

ជួយសង្គ្រោះ

ដំណើរស្វាហាប់ រហ័សរហួន ដៃធំមាំ កាន់កញ្ចប់លុយ ទៅដាក់នៅតាមទីតាំងរបស់បុរសអាថ៌កំបាំង  ។ បន្តិចក្រោយមក សំឡេងទូរសព្ទក៏រោទិ៍ឡើង លោករាជ្យតាមដានជាប់ជានិច្ច និងបង្កប់ភា្នក់ងារតាមដានដើម្បីចាប់ជនល្មើស ។ គេឲ្យកំលោះយើងដើរទៅរកផ្ទះចាស់ បាក់បែក នៅជិតនោះ៖

<កម្លោះយើងគិតបារម្ភក្នុងចិត្ត ហេតុអីក៏កើតរឿងមិនល្អផ្ទួនៗយ៉ាងនេះ> ហឺម..

មកដល់ផ្ទះចាស់មួយ មានស្លឹកឈើទុំជ្រុះរាយប៉ាយជុំវិញផ្ទះ មានធូលីដីឡើងក្រាស់ ប្រហែលត្រូវគេបោះបង់ចោលយូរហើយ ទ្វារ បង្អួចធ្វើពីឈើរខេករខាក ចាស់ទ្រុឌទ្រោម ទ្វារត្រូវខ្ទាស់ដោយកំណាត់ឈើពីខាងក្រៅ ល្មមតែមនុស្សមិនអាចចេញមកបានដោយស្រួលឡើយ ។ កំលោះយើង យកកំណាត់ឈើចេញ បើកទ្វារចូលទៅ ឃើញមានតុ១ និងកៅអី២ នៅរាត់រាយគ្មានសណ្តាប់ធ្នាប់ ដើរចូលបណ្តើរក៏ឮសំឡេង <អឺមៗៗៗ…> ដូចជាត្រូវគេខ្ទប់មាត់ មិនអាចស្រែកបាន តែគេបានឭច្បាស់ ដោយសារទីនោះស្ងាត់ ក៏ឆ្ពោះទៅតាមរកប្រភព    សំឡេង ។ នាងត្រូវគេចងដៃ និងជើងទាំង២ ជាប់ពិបាកក្នុងការរំកិលខ្លួន តែសំណាងល្អ នាងបានរំកិលដល់កៅអី១នៅជិតនោះ នាងធាក់ដោយជើងទាំង២ ក៏រលំដួលគ្រាំង ទើបសំឡេងបានឮដល់បងប្រុស គេក៏ប្រញ៉ប់មកជួយប្អូនស្រី បានយកក្រណាត់រុំមាត់ចេញ ស្រាយចំណងដៃ ជើងឲ្យប្អូន  ប្អូនស្រីក៏ស្ទុះអោបបងប្រុសទាំងទឹកភ្នែកស្រក់មក ដោយក្តីរំភើប…

<អូនមានរបួសអីដែរទេ?> <តិចតួចទេបង> <ពេលនេះអស់អីហើយអូន>

<អូនបានជួបបងហើយ អូននឹងបានត្រឡប់ទៅផ្ទះយើងវិញ​> <អូនស្មានថាលែងបានជួបបងហើយ​>

<ចាប់ពីពេលនេះទៅ បងមិនបណ្តាយឲ្យប្អូនស្រី នៅតែឯងទៀតទេ><បងសុំទោសណា>

កម្លោះយើងបាននាំ ដារ៉ានី ដើរទៅរកឡាននៅក្បែរនោះ នាងលុបលាងមុខ ដៃជើង ឃ្លានខ្លាំងណាស់ក៏បានញ៉ាំនំ និងទឹកនៅក្នុងឡានសម្រន់ក្រពះសិន ព្រោះដាច់បាយ៣ពេលហើយ ។ បន្តដំណើរបន្តិចក៏បានចូលភោជនីយដ្ឋានម្ហូបខ្មែរមួយកន្លែង ទទួលទានអាហារជាមួយប្អូនស្រី ទើបបន្តដំណើរទៅមុខទៀត បើកបរដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ។

បងប្រុសកំពុងបើកឡានត្រឡប់ទៅភ្នំពេញវិញទាំងយប់ជាមួយប្អូនស្រី ។ ប្អូនស្រីបាននិយាយប្រាប់បងប្រុសពីហេតុការណ៍ដែលបានកើតឡើង អូនបានស្តាប់ឮពួកគេជជែកគ្នា <បងម៉ាយ៉ា ជាអ្នករៀបចំគម្រោងធ្វើជាមានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ទៅលើបងដាវីណា ដោយឲ្យគេលួចឡានរបស់លោកភូមិរិន្ទ្រ ដើម្បីបង្វែងដានឲ្យប៉ូលីសសង្ស័យលើលោក​ភូមិរិន្រ្ទ​ បើកបរតាមផ្លូវទៅសៀមរាប ធ្វើឲ្យឡានប៉ះគ្នា​បណ្តាលឲ្យបងដាវីណាត្រូវស្លាប់ ដោយកុហកថា បងប្រុស មានទំនាស់គ្នាជាមួយលោកភូមិរិន្ទ្រ ទើបបងស្រីបើកឡានមកដោយខ្លួនឯង ។ រឿងទាំងអស់ជាផែនការរបស់បងម៉ាយ៉ា និងបុរសម្នាក់នោះ​ជាមនុស្សដែលស្អប់លោកភូមិរិន្រ្ទ​ ដោយសារការច្រណែន​ ។ បងម៉ាយ៉ា មកពីអាមេរិក គាត់មកតាមរកបង ខឹងនឹងបង ដែលមិនស្រលាញា់គាត់វិញ ដឹងថាបងជិតរៀបការ ជាមួយបងស្រី គាត់ក៏រៀបចំផែនការនេះឡើង ហើយគាត់គេចខ្លួនទៅប្រទេសថៃបាត់ហើយ មិនបានផ្តល់ប្រាក់គ្រប់ចំនួនឲ្យបុរសនោះ ទើបគេមកចាប់ជម្រិតអូនដើម្បីយកប្រាក់ពីបង >។

<ដោយសារតែបងទើបពួកអូនត្រូវជួបរឿងអាក្រក់បែបនេះ…>បងប្រុសពោលដោយទឹកមុខស្រងូត

ចំណែកលោករាជ្យ បន្តនៅសៀមរាបដើម្បីតាមចាប់ ជនអាថ៌កំបាំងនោះ  ។ តាមតម្រុយស៊ើបអង្កេត របស់ភ្នាក់ងារសម្ងាត់ លោករាជ្យដឹកនាំក្រុមប៉ូលីស ធ្វើដំណើរទៅច្រកព្រំដែនកម្ពុជា-ថៃ ដោយរាយការណ៍ទៅ    ប៉ូលីសច្រកព្រំដែនឲ្យជួយសហការ ចាប់ឃាត់ជនល្មើស យកមកផ្តន្ទាទោសតាមច្បាប់ប្រទេសកម្ពុជាវិញ ។ ព្រមទាំងបន្តស្វែងរកចាប់ខ្លួនអ្នកនាងម៉ាយ៉ា មុននាងបន្តដំណើរចេញទៅអាមេរិក ។

ឈាមស្រែក ស្បែកហៅ

ជនល្មើសទាំង២នាក់ សុវណ្ណ និងម៉ាយ៉ា ត្រូវបានប៉ូលីសនៅច្រកព្រំដែន និងនៅបាងកក ចាប់ឃាត់ខ្លួនបានហើយ​កំពុងកសាងសំណុំរឿងបញ្ជូនមកសមត្ថកិច្ចកម្ពុជា ដើម្បីចាត់វិធានការតាមច្បាប់របស់កម្ពុជា ។

ការលោភលន់ ចងគំនុំ ច្រណែនឈ្នានីស ធ្វើឲ្យយើងបាត់បង់សតិស្មារតី ប្រព្រឹត្តិនូវបទល្មើស ដែលនាំឲ្យមានទោសពៃ និងខូចអនាគត។

ក្រោយពីឆ្លងផុតរឿងរ៉ាវកំសត់ អាក្រក់ផ្ទួនៗ​ធ្វើឲ្យដារ៉ារ័ត្ន ជួបនូវទុក្ខសោក និងមានវិបត្តិក្នុងចិត្តយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ។ បន្ទាប់ពីធ្វើបុណ្យសពគូដណ្តឹងរួចរាល់កម្លោះយើងបានដាក់ច្បាប់ការងារមួយរយៈ ដើម្បីសម្រាកព្យាបាលផ្លូវចិត្ត ឲ្យប្រសើរឡើងវិញ ។

រឿងរ៉ាវក្នុងលោក ពិតជាគ្មានអ្វីទៀងទាត់ មិនថាអ្នកមានឬក្រ មានវណ្ណៈ​ យសសក្តិខ្ពង់ខ្ពស់យ៉ាងណាតែងតែជួបរឿងទុក្ខសោក គ្រាន់តែបែបផែនផ្សេងៗគ្នា ។ យើងរស់នៅសាងតែអំពើល្អ រក្សាចិត្តឲ្យល្អ អភិវឌ្ឍខ្លួនឯងឲ្យរីកចម្រើន មិនបៀតបៀនអ្នកដទៃដើម្បីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ចិញ្ចឹមជីវិតដោយសុចរិត ប្រកាន់ខ្ជាប់នូវសីលប្រាំ​តាមពុទ្ធោវាទ​ជាព្រះបរមគ្រូនៃយើង​ ទើបធ្វើឲ្យជីវិតយើងរស់នៅដោយក្តីស្ងប់សុខ ។

សេចក្តីស្រលាញ់ពិត មិនមែនចង់បានមនុស្សដែលយើងស្រលាញ់មកជាកម្មសិទ្ទិដាច់មុខទេ គឺត្រូវចេះទទួលយកទាំងអ្វីដែលល្អ ​និងមិនល្អ​​ ដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងជីវិត​ យល់ព្រមស្ម័គ្រស្មោះនឹងគ្នា គ្មានការបង្ខំចិត្តឡើយរហូតដល់ជីវិតចុងក្រោយ ។

ភូមិរិន្រ្ទ ទោះជាស្រលាញ់ដាវីណា ក៏មិនបានបំបែកបំបាក់ដារ៉ារ័ត្ន ឬបង្កបញ្ហាដល់គ្រួសាររបស់នាងដែរ ។ គេគោរពស្រលាញ់ ឪពុកម្តាយរបស់ដាវីណា ជាចាស់ទុំ និងដឹងគុណលោកជានិច្ច  ។ ដោយសារការគោរពស្រលាញ់ឳពុកម្តាយ ធ្វើជាកូនកតញ្ញូ ដាវីណា បានយល់ព្រមភ្ជាប់ពាក្យជាមួយដារ៉ារ័ត្ន បំពេញបំណងចាស់ទុំ ។ ​ពួកគេយល់ស្រប និងគាំទ្រការសម្រេចចិត្តរបស់គ្នាទៅវិញទៅមក ។

ដារ៉ារ័ត្ន និងដាវីណា ត្រូវបានឪពុកម្តាយទាំងសងខាង​ដែលជាមិត្តជិតស្និតនឹងគ្នារៀបចំទុកដាក់ភ្ជាប់សម្តីគ្នាតាំងពីពួកគេនៅក្មេងៗម្ល៉េះ​ ព្រមទាំងមានរួមភាគហ៊ុនគ្នា បង្កើតសណ្ឋាគារធំមួយនៅសៀមរាប​  ។ មុនពេលឪពុកម្តាយរបស់ដារ៉ារ័ត្នស្លាប់ ពួកគាត់បានផ្តាំផ្ញើឲ្យលោកសេរីជួយមើលកូនៗរបស់គាត់ផង ។ ក្រោយពីបញ្ចប់ការសិក្សានៅអាមេរិក​ ដារ៉ារ័ត្នក៏វិលមកគ្រប់គ្រងសណ្ឋាគារបន្តពីឪពុក​ ។  ការស្រលាញ់របស់ចាស់ៗ មិនប្រាកដថា      កូនៗ នឹងស្រលាញ់គ្នាបន្តទៀតនោះទេ អ្វីៗនឹងប្រែប្រួល ។

អធិដ្ឋាន

អំពើល្អស្ថិតនៅក្នុងចិត្តយើង ទោះជាអ្នកដទៃមិនបានឃើញក៏សេចក្តីល្អនិងរក្សាយើងជួបតែផលល្អ ។

            ដាវីណា ស្នេហាបង សូមអូនបានទៅកាន់សុគតិភព កើតជាតិណាៗ កុំឲ្យអភ័ព្ទដូចជាតិនេះ ។

            បេះដូងត្រូវការពិតមែន តែខួរក្បាល បានលាក់ទុកនូវការចងចាំដ៏ល្អ មិនអាចបំភ្លេចបានឡើយ ។ រូបសម្រស់ស្រស់ស្អាត ចរិតថ្លៃថ្នូរ រាក់ទាក់ មិនប្រកាន់វណ្ណៈ សម្តីពិរោះ ស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅ វង់ភ័ក្រ្តផូរផង់ គុណសម្បត្តិរបស់អូន ជាអនុស្សាវរីយ៍ ដែលស្ថិតក្នុងបទនិពន្ធរបស់អូនជារៀងរហូត ។

            បើមានជាតិក្រោយពិត​បងសូមអធិដ្ឋាន សូមផ្សងជួបអូន បានស្រលាញ់គ្នា​ រស់នៅជាគូជីវិតនឹងគ្នារហូតតទៅ កុំបីឃ្លាតគ្នា​ដូចជាតិនេះ ៕