វាមិនមែនជាសារដំបូងដែលផ្តើមទំនាក់ទំនងនេះជាងពីរឆ្នាំ តែវាជាសារចុងក្រោយដែលគេមិនបានឆ្លើយតបរហូតដល់ពេលនេះ។ មនុស្សស្រលាញ់គ្នាសុខៗស្រាប់តែបាត់ដំណឹងសូន្យឈឹង គេអាចធ្វើបានដោយមិនខ្វល់ថា អ្នកដែលរង់ចាំ អ្នកដែលចង់ដឹងសុខទុក្ខពីការបាត់ខ្លួនរបស់គេវេទនាចិត្តកម្រិតណា។

«មាច សុងហី! ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃទី១០ហើយ ដែលបងបាត់ដំណឹង បងចង់សាកល្បងចិត្តអត់ធ្មត់ ភាពរឹងមាំរបស់ខ្ញុំដល់ពេលណា? បើចង់បែក ម្តេចមិនប្រាប់ត្រង់?»

ខ្ញុំបានត្រឹមយកសំបុត្រមួយថ្ងៃមួយច្បាប់ទៅដាក់ក្នុងប្រអប់សំបុត្រមុខផ្ទះរបស់គេក្រោយទំនាក់ទំនងសង្គមរបស់យើងគ្រប់យ៉ាងត្រូវកាត់ផ្តាច់ សូម្បីតែលេខទូរសព្ទក៏ខលមិនចូល។ ខ្ញុំដើរបណ្តើរសួរខ្លួនឯងបណ្តើរទាំងមេឃកំពុងភ្លៀងថា ខ្ញុំបានធ្វើអ្វីខុសចំពោះស្នេហានេះ ហេតុអីសូម្បីពាក្យលាមួយម៉ាត់ក៏ខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិទទួលបាន?

«រហូតមកដល់ពេលនេះប៉ុន្មានឆ្នាំហើយ ដែលគេនៅតែបាត់ដំណឹង?»

ខ្ញុំបង្ខំខ្លួនឯងញញឹមធ្វើដូចរឹងមាំណាស់នៅមុខពិធីករ ជាពិសេសនៅចំពោះកញ្ចក់ទូរទស្សន៍ដែលនឹងមានមនុស្សជាច្រើនបានទស្សនាពីកម្មវិធីមួយនេះ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាមនុស្សសាមញ្ញម្នាក់ ដែលចង់មានស្នេហាមួយធម្មតាៗ ស្រលាញ់គ្នា គិតពីអនាគតដូចមនុស្សទូទៅដែរ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យអ្នកណាមកចាប់អារម្មណ៍រឿងមនោសញ្ចេតនានេះទេ តែខ្ញុំគ្មានជម្រើសនឹងតាមរកគេ ក្រៅពីសម្រេចចិត្តឡើងប្រឡងចម្រៀងក្នុងកម្មវិធី ហើយបើកបង្ហាញពីគោលបំណង ព្រោះសង្ឃឹមថាគេនឹងបានឃើញពីការរង់ចាំគ្មានថ្ងៃរាថយរបស់ខ្ញុំ។

«ពីរឆ្នាំហើយដែលគេបានចាកចេញ!»

«ហ៊ឹម! បងសង្ឃឹមថា តាមរយៈបទចម្រៀងមួយបទដែលប្អូននឹងឡើងបកស្រាយបន្តិចទៀតនេះ អាចជាជំហានឱ្យអ្នកទាំងពីរបានចួបគ្នាជាថ្មី! ស៊ូឡើង!»

ខ្ញុំឱបបងពិធីករដែលផ្តល់កម្លាំងចិត្ត តែខ្ញុំកំពុងព្យាយាមប្រាប់ខ្លួនឯងថាកុំរំជួលចិត្តពេក យ៉ាងណាត្រូវខំធ្វើឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព ព្រោះវាមិនមែនតែជាការឡើងប្រឡងដើម្បីឱ្យគេបានដឹងថាខ្ញុំកំពុងរង់ចាំ តែជាក្តីស្រមៃរបស់យើងទាំងពីរដែលធ្លាប់និយាយគ្នាហើយថា៖

«អូននឹងធ្វើជាអ្នកចម្រៀង ហើយច្រៀងបទដែលបងសរសេរ!»

មាចសុងហី អូនមិនទាន់មានបទចម្រៀងជារបស់ខ្លួនឯងទេ ព្រោះអូននៅតែរង់ចាំច្រៀងចម្រៀងរបស់បង៖

«សុំពេលឈឺចាប់មួយគ្រា ជាគ្រាគ្មានបងនៅក្បែរ ចង់ដឹងពេលនេះមាសមេ តើបងមានក្តីសុខដែរឬយ៉ាងណា? សុំត្រឹមស្នាមញញឹម ញញឹមលើកទឹកចិត្ត ក៏អស់សិទ្ធិឱ្យអូនសូមទាមទារ បេះដូងអាចធូធារ បើទឹកភ្នែក អូនស្បើយមិនសូវស្រក់…!»

ព្រោះវាជាអារម្មណ៍ពិត ទើបមនោសញ្ចេតនាមួយនេះត្រូវបង្ហាញដល់មនុស្សរាប់លាននាក់។ ខ្ញុំជាប់ជម្រុះវគ្គនេះ ព្រោះត្រូវយករឿងផ្ទាល់ខ្លួនមកដាក់ទាំងស្រុង។ សំឡេងខ្ញុំមិនល្អណាស់ណា ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បានស្នេហាដែលខ្ញុំបាត់បង់ត្រលប់មកវិញ។

«ព្រោះអូនមិនទាន់ចេះច្រៀងឱ្យពីរោះ ទើបត្រូវការខ្លឹមសារនៃបទចម្រៀងរបស់បងមកបំពេញ!»

មាច សុងហី…មិនថាយូរយ៉ាងណា អូននៅចាំបង!

អូនចាំបានថា ពេលដែលអូនកំពុងអស់សង្ឃឹមបំផុតក្នុងជីវិត គ្មានសូម្បីមិត្តម្នាក់នឹងនិយាយរឿងក្នុងចិត្តប្រាប់ បញ្ហាគ្រួសារបានដាក់បន្ទុកឱ្យអូនពិបាកនឹងផ្តោតអារម្មណ៍រៀនសូត្រឱ្យដូចសិស្សដទៃ គឺបង…

មាចសុងហី ជាមនុស្សម្នាក់ដែលស្ងាត់ៗ មកអង្គុយក្បែរអូនក្រោមដើមជ្រៃធំនៅមាត់ត្រពាំងសាលាទាំងមិនដឹងខ្លួន ហើយបង្ហើបសំឡេងហ្គីតាលន្លង់លន្លោចមកបបោសអង្អែលដួងចិត្តដ៏ហត់នឿយមួយនោះឱ្យបានស្បើយ។

«សុំទោសផង! រំខានហើយ!»

«ឯងទំនេរណាស់?»

បងនៅញញឹមបើទោះជាអូនស្តីឱ្យ បងសើចមិនតប ហើយនៅហុចក្រដាសមួយសន្លឹកមកឱ្យទាំងអត្ថន័យសរសេរថា

«មិនសប្បាយចិត្ត ច្រៀងលេងជាមួយគ្នាទៅ!»

ផ្ទៃមេឃដែលងងឹតព្រោះតែពពកខ្មៅបាំងបិទស្រាប់តែមានខ្យល់មកបក់ផាត់ឱ្យចេញជាពន្លឺ បើទោះមិនយល់ស្របពីចិត្តរបស់បងដែលចង់លួងលោម ក៏អូនបានយល់ថា យ៉ាងហោចណាស់នៅមានអ្នកចង់ឃើញស្នាមញញឹមរបស់អូនទាំងដែលពេលកំពុងយំ។

«មិនចេះច្រៀងទេ! ច្រៀងម្នាក់ឯងទៅ!»

ខ្ញុំក្រោកដើរចេញពីមាចសុងហីព្រោះពេលនោះជាលើកទីមួយដែលយើងបាននិយាយគ្នា បើទោះជាជំនាន់តែមួយ តែថ្នាក់រៀនយើងខុសគ្នា ហើយបើទោះជាគេល្បីពីម្នាក់ប្រុសនេះថាពូកែច្រៀង ពូកែលេងហ្គីតាពីរោះយ៉ាងណា តែខ្ញុំមិនដែលមានចំណូលចិត្តស្តាប់ ឬចង់ដឹងឮដូចសិស្សឯទៀតល្បីឡើយ។

តែយ៉ាងណាថ្ងៃនោះខ្ញុំនឹកអរគុណការរំខានរបស់គេ ដែលធ្វើឱ្យទុក្ខព្រួយខ្ញុំបានរសាយ ហើយក៏បានដើរទៅផ្ទះប្រឈមមុខជាមួយបញ្ហាទាំងភាពក្លាហានក្រោយពេលម៉ោងរៀនបញ្ចប់។

«ឯងសរុបបញ្ជីឱ្យអញ ជំពាក់គេប៉ុន្មានហើយ?»

សំឡេងប៉ាស្រែកពីក្នុងផ្ទះលាន់ឮដល់របងខាងមុខ។ ភាពក្លាហានដែលខ្ញុំគិតថាចង់ចូលផ្ទះដោយប្រឈមមុខនឹងការឈឺចាប់គ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកផ្ទះខ្ញុំបានសាងក៏បានរត់ចោលខ្ញុំអស់ ឯជើងស្រាប់តែស្ពឹកលែងចង់បន្តដំណើរ ខ្ញុំបានត្រឹមធ្មឹងចាំស្តាប់សំឡេងឆ្លើយឆ្លងរបស់បងស្រីតបទៅប៉ា៖

«បើប៉ាមិនឱ្យលុយខ្ញុំសង វាផុសរូបខ្ញុំហើយ!»

«ពេលឯងខ្ចីលុយគេតាមអនឡាញ ឯងមានពិភាក្សានិងអញជាឪពុកទេ? ដល់ពេលវ័ណ្ឌកនៅមកហ៊ានស្រែកសម្លុតអញទៀត? សួរឯងត្រង់ ក្នុងនាមអញជាឪនេះ ឯងយកលុយទៅណា? ម៉េចក៏ជំពាក់គេជុំទិសយ៉ាងនេះ ហាស?»

បងស្រីមិនតបទេ តែខ្ញុំឮសំឡេងគាត់យំ។

ក្នុងវ័យ១៧ឆ្នាំ ខ្ញុំហាក់ឆ្អែតនឹងរឿងជីវិតដែលអ្នកផ្ទះខ្ញុំសាង អស់ពីម្នាក់ទៅម្នាក់ អស់ពីបងប្រុស ក៏កើតរឿងលើបងស្រី ប៉ាត្រឹមជាបុរសពោះម៉ាយរត់កង់បី បែរជាកន្លះជីវិតក្រោយ ត្រូវប្រឹងស្ទើរគ្មានពេលសម្រាក គឺដើម្បីជួយដោះបំណុលកូនៗដែលសាងឡើងមិនដឹងមុខ។

ពេលខ្លះបើទោះខ្ញុំដឹងថា មានតែទឹកភ្នែកដែលវាព្រមស្រក់ចុះខ្លះ ទើបអាចធ្វើឱ្យដើមទ្រូងខ្ញុំដែលណែនស្ទះបានធូរស្បើយ តែមិនពិតឡើយ ព្រោះតែរឿងហេតុធ្វើឱ្យខ្ញុំឆ្អែតពេក រហូតសូម្បីទឹកភ្នែកមួយដំណក់ ក៏មិនព្រមស្រក់កំដរខ្ញុំដែរ។

ខ្ញុំប្រែក្លាយជាមនុស្សដែលលែងចង់ស្តីនិយាយរាល់ពេលចូលផ្ទះ ខ្ញុំក៏ចង់ក្លាយជាមនុស្សដែលគថ្លង់មិនដឹងមិនឮរឿងគ្រប់យ៉ាង ចង់ត្រឹមក្លាយជាក្មេងស្រីជំទង់ម្នាក់ដែលពេលនេះ ត្រូវយកពេលមកខ្វល់តែពីរឿងរៀនសូត្រដើម្បីប្រឡងបាក់ឌុបឱ្យជាប់ និងបានបន្តការសិក្សានៅភ្នំពេញ ចាប់យកក្តីស្រមៃដូចគេ តែឱ្យតែចូលដល់ផ្ទះពេលណាឮពាក្យ«បំណុល»ខ្ញុំចង់តែគេងនៅលើគ្រែរបស់ខ្លួន ហើយមិនក្រោកមកវិញ។

«សប្បាយស៊ីណាស់ អាលុយការប្រាក់បួនដប់រៀលហ្នឹង ហ៊ានទៅខ្ចីបុលគេរាប់ពាន់ដុល្លាមកដាក់ការ ដល់តែគេរត់បាត់ ទើបដឹងថា ខ្លួនឯងយកកលអន្ទាក់ ឱ! ពួកអស់លោកកូនអើយ ទាល់តែអញងាប់បាត់ទើបផុតទុក្ខនឹងពួកឯងមែនទេ?»

ខ្ញុំឮសំឡេងប៉ាមួយឃ្លាចុងក្រោយក៏ទន់ដៃជើងគ្មានកម្លាំង ខ្ញុំចង់ស្រែកយំឱ្យខ្លាំងដើម្បីបានធូរ តែចុងក្រោយក៏រើសយកការយំលួចលាក់ពីមុខប៉ា ព្រោះមិនអាចឱ្យគាត់ដឹងថាខ្ញុំពិតជាខ្វល់ខ្វាយ និងមានសម្ពាធប៉ុនណាពីរឿងបំណុលបងប្រុសបងស្រី។

ថ្ងៃនោះហើយ ដែលខ្ញុំសម្រេចចិត្តបោះបង់រៀនភាសាអង់គ្លេសពេលល្ងាច ដើម្បីដើររកការងារធ្វើ ព្រោះខ្ញុំពិតជាគ្មានកម្លាំងដើរចូលផ្ទះ គ្មានកម្លាំងរៀន ក៏គ្មានកម្លាំងឯណាសម្លឹងមើលមុខពិបាកចិត្តរបស់ប៉ាឡើយ។

ហើយការងារដំបូងរបស់ខ្ញុំ គឺជាអ្នកចម្រៀងក្នុងPub ក៏ជាពេលដែលខ្ញុំបានចួបមាចសុងហី គេស្រាប់តែជាអ្នកលេងហ្គីតាទីនោះដែរ ហើយក៏ជាដំណើរដែលធ្វើឱ្យពួកយើងស្គាល់គ្នាច្បាស់ និងយល់ពីគ្នា។

«ក្រែងថាមិនចេះច្រៀង? នៅមកលួចស្រែកឡើងផ្អើល Pub!»

គេចំអន់ទាំងមិនដឹងថាខ្ញុំមិនចង់សើច។ មុខខ្ញុំនៅក្រម៉ូវជាប់ បើទោះកំពុងមានលុយក្នុងដៃជាញើសឈាមក្នុងអាជីពការងារដំបូងដែលខ្ញុំរកបានដើម្បីប្រគល់ជូនប៉ា បើទោះចំនួនមិនច្រើនក៏ដោយ។

ខ្ញុំជាមនុស្សម្នាក់ដែលចូលចិត្តច្រៀង ព្រោះតាំងពីដឹងក្តីមក គ្រួសារខ្ញុំមិនសូវរីករាយ មានក្តីសុខសប្បាយចិត្តប៉ុន្មានទេ បើមិនឈ្លោះគ្នានិងបងប្អូនកូនចៅ ក៏រឿងជំពាក់ជំពិនជាមួយបំណុល តាំងពីម្តាយខ្ញុំនៅរស់ម្ល៉េះ ម្ល៉ោះហើយ មានតែការដេកឃ្លុំភួយស្តាប់កាស ទើបខ្ញុំមិនបាច់ឮពាក្យឈឺចាប់ទាំងនោះ។

មិនមែនតែសមាជិកគ្រួសារដែលញៀនល្បែង ញៀនស្រាទេ ដែលអាចបំផ្លាញអនាគត សុភមង្គលគ្រួសារទាំងមូល តែបើសមាជិកក្នុងផ្ទះមានអ្នកចាយលុយមិនចេះគិត យកលុយទៅឱ្យគេបោក ជាប់បំណុលពេញខ្លួនហើយ នាមជាសមាជិកគ្រួសារអាចកាត់ផ្តាច់ សក់អ្នកណាក្បាលអ្នកនឹង រស់នៅសប្បាយចិត្តកើតដែរ?

ខ្ញុំបានរៀបរាប់រឿងក្នុងចិត្តប្រាប់សុងហីទាំងអស់រាល់ពេលពួកយើងហូបអាហារពេលយប់ជាមួយគ្នាបន្ទាប់ពីម៉ោងការងារបញ្ចប់។

គេជាមិត្តដែលអាចរំលែកភាពធ្ងន់កណ្ឌុកក្នុងទ្រូងខ្ញុំឱ្យស្រាលស្បើយ គេជាបងប្រុសដែលបានផ្តល់ដំបូន្មាន ផ្គត់ផ្គង់ជីវភាព មើលថែទាំងឈឺនិងជា ចុងក្រោយ ក៏ជាសង្សារដែលបានសន្យាគ្នាថា យើងនឹងរីកចម្រើនទៅជាមួយគ្នាលើវិស័យសិល្បៈដែលគេជាអ្នកនិពន្ធចម្រៀងនិងលេងភ្លេង ឯខ្ញុំជាអ្នកច្រៀង។

ហើយយប់មួយនោះខ្ញុំក៏បានចួបប៉ា…

ទឹកមុខគាត់ស្រពោនអង្គុយលើកង់បីសម្លឹងមកកូនស្រី…ដែលមិនមែនជាសម្លៀកបំពាក់សិស្ស តែជាអាវស្បែក ស្រោមបាខ្មៅជាមួយស្បែកជើងកវែង ឯមុខ ក៏លាបម្ស៉ៅក្រាស…ហើយថែមទាំងអង្គុយទល់មុខមនុស្សប្រុសហូបអាហារតែពីរនាក់កណ្តាលរាត្រី។

ប៉ាអត់និយាយស្តីអ្វីមួយម៉ាត់ តែខ្ញុំប្រាប់ឱ្យមាចសុងហីដើរទៅក្បែរ និងសំពះសួរគាត់ក្នុងនាមជាមិត្តប្រុស។ ប៉ាសម្លឹងមើលគេលើក្រោម ថែមទាំងបានមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់លើហ្គីតាដែលសុងហីស្ពាយពីក្រោយខ្នង។

«ទៅផ្ទះជាមួយគ្នាទេ?»

«បាទអត់អីទេអ៊ំ! ខ្ញុំជិះម៉ូតូមកដែរ!»

ប៉ាងក់ក្បាលសម្លឹងមើលម៉ូតូសុងហីដែលចតនៅក្បែរតុយើងអង្គុយហូបអាហារ។ គេសំពះលាប៉ា ខ្ញុំក៏ឡើងជិះកង់បីជាមួយគាត់ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ។

បើទោះជាធ្លាប់ជិះជាមួយប៉ារាប់ដងមិនអស់ តែនេះជាលើកទីមួយហើយដែលខ្ញុំនិងប៉ាមិនដឹងថានឹងនិយាយអ្វីនៅតាមផ្លូវដ៏វែងឆ្ងាយមួយនេះ។

«ប៉ាឃើញឯងអាចញញឹមបាន ប៉ាធូរចិត្តហើយ!»

ខ្ញុំពិតជាយល់ពីការបារម្ភ និងជម្រៅចិត្តប៉ាដែលខ្វល់ខ្វាយ។ គាត់មិនបន្ទោសដែលខ្ញុំចោលរៀនទៅរកលុយ ព្រោះគ្មានអ្នកណាស្គាល់កូនស្រីពៅរបស់គាត់ម្នាក់នេះច្បាស់ជាងគាត់ឡើយ។

គ្រួសារធ្លាក់ដល់ដំណាក់កាលនេះខ្ញុំពិតជានឹកមិនឃើញអ្វីទៅជាអនាគត ក្រៅពីប្រឹងអស់លទ្ធភាពដើម្បីជួយរកលុយផ្សំគ្នាជាមួយប៉ាដោះបំណុលបងប្រុសបងស្រី។

«ប៉ាកុំគិតច្រើនពេក! រឿងអីក៏មានដំណោះស្រាយដែរប៉ា!»

បើទោះមេឃកំពុងងងឹត អំពូលបំភ្លឺដងផ្លូវមិនសូវច្បាស់ តែដំណក់ទឹកភ្នែករបស់ប៉ា ខ្ញុំពិតជាបានឃើញតាមកញ្ចក់ម៉ូតូកង់បីកញ្ចាស់របស់គាត់។

ខ្ញុំនិងប៉ាឆ្លងកាត់រឿងរ៉ាវលំបាកនៃគ្រួសារនេះមកជាមួយគ្នាច្រើនណាស់ តែគាត់តែងតែជាមនុស្សរឹងមាំដែលមិនងាយបង្ហាញភាពទន់ជ្រាយដល់ខ្ញុំបានឃើញ ទើបតែថ្ងៃនេះឯង ដែលឪពុកកូនមានឱកាសបានលួងលោមគ្នាពីអ្វីដែលសមាជិកនៃគ្រួសាររបស់យើងបានសាងឡើង។

«បងស្រីឯងឈប់រឹងរុសហើយ! គេក្រាបសំពះសុំទោសប៉ាដល់បាតជើង!»

កាន់តែនិយាយ គាត់ជូតភ្នែកកាន់តែញឹក។ ម្រាមដៃគ្រើមរឹងរបស់គាត់ដែលប្រឹងកាច់ចង្កូតម៉ូតូមិនថាថ្ងៃយប់ បែរត្រូវមកហត់នឹងជូតទឹកភ្នែកខ្លួនឯងព្រោះភាពហត់នឿយចិត្តនឹងបំណុលកូនប្រុសស្រីមិនស្រាកស្រាន្ត។ ខ្ញុំលាក់បាំងពាក្យស្តីបន្ទោសលើបងប្រុសបងស្រីរាប់ពាន់ឃ្លា ដែលខ្ញុំហាក់និយាយស្តីថាឱ្យពួកគាត់មិនរួចកប់ក្នុងទ្រូងច្រើនឆ្នាំចង់ក្លាយជាជំងឺមហារីក ព្រោះខ្ញុំជាមនុស្ស«គ»រាល់ពេលដែលឈឺចាប់ តែមិនគួរណាខ្ញុំនៅលាក់បាំងពាក្យលួងលោមខ្លួនឯងចំពោះប៉ាឱ្យកប់ទៅជាមួយដែរនោះទេ។

ខ្ញុំក៏បាននិយាយទៅប៉ានិងប៉ះស្មាគាត់ពីក្រោយខ្នង៖

«ប៉ាមានខ្ញុំណាប៉ា! យើងស៊ូជាមួយគ្នា!»

ប៉ាងក់ក្បាលដកដង្ហើមធំ ហើយសំឡេងចុងក្រោយនៃពាក្យសន្ទនារបស់យើង គាត់បានប្រាប់ថា៖

«កុំឈប់រៀនណាកូន ឆ្នាំប្រឡង! ប៉ានៅស៊ូរួចនៅឡើយ!»

ខ្ញុំបានត្រឹមផ្អែកខ្នងលើពូកដែលអង្គុយ ហើយស្រក់ទឹកភ្នែកស្ងាត់ៗលួចលាក់នៅពីក្រោយខ្នងប៉ា។ ប៉ាមិនធ្លាប់ហាមខ្ញុំមិនឱ្យធ្វើអ្វីដែលខ្ញុំគិតថាត្រូវ មិនបានខឹងពេលដឹងទំនាក់ទំនងខ្ញុំនិងសុងហី មិនស្តីបន្ទោសពេលដឹងថាខ្ញុំលួចទៅធ្វើជាអ្នកចម្រៀងក្នុងបារ តែប៉ាហាមមិនឱ្យខ្ញុំឈប់រៀនដាច់ខាត។

ក៏ព្រោះសម្តីប៉ាយប់នោះ ទើបជីវិតទៅមុខទាំងត្រដាបត្រដួសយ៉ាងណា ខ្ញុំនៅទៅរៀនដើម្បីប្រឡងយកសញ្ញាប័ត្រទុតិយភូមិជូនប៉ាឱ្យបាន។ ប៉ាថាព្រោះតែបងស្រីបងប្រុសមិនបានរៀនសូត្រ ទើបមិនចេះគិតវែងឆ្ងាយ បណ្តោយខ្លួនជំពាក់បំណុលគេ សឹងតែរកច្រកចេញមិនបាន ទើបគាត់សុំខ្ញុំតែរឿងមួយនេះគឺ

«កុំបោះបង់ការសិក្សាមិនថាជីវិតបែបណាក៏ដោយ!»

ខ្ញុំក៏បានរៀនចប់វិទ្យាល័យប្រឡងជាប់មែន ហើយធ្វើការបណ្តើរៀនបន្តនៅសាកលវិទ្យាល័យបណ្តើ។ ព្យុះភ្លៀងជីវិតគ្រួសារហាក់ស្ងប់ស្ងាត់ បងស្រីបងប្រុសខំប្រឹងធ្វើការមិនខ្លាចហត់នឿយគឺដើម្បីសងបំណុលដែលត្រូវគេបោកទាំងនោះជាមួយប៉ា បើទោះបីប្រើពេលច្រើនឆ្នាំយ៉ាងណាក៏ដោយ តែមិនស្មានថា…រឿងរ៉ាវស្នេហាដែលខ្ញុំធ្លាប់សង្ឃឹមកន្លងមកប្រែជាបរាជ័យ។

ក្រោយប៉ាដឹងរឿងថាសុងហីបានចាកចេញមិនសូម្បីប្រាប់ខ្ញុំមួយម៉ាត់ គាត់បានឱបខ្ញុំ ហើយលួងលោមនិងសុំទោសច្រើនដង៖

«បំណុលបងប្រុសបងស្រីបែរក្លាយជាឧបសគ្គស្នេហារបស់កូន ប៉ាសុំទោស! ដែលតាំងពីកើតមកមិនដែលបានធ្វើឱ្យឯងរីករាយ រស់ជាកូនស្រីពៅដែលសប្បាយចិត្តដូចគេ ព្រោះប៉ាមិនចេះអប់រំបងៗរបស់ឯង ទើបត្រូវធ្វើឱ្យឯងលំបាកដូចពេលនេះ! សុំទោសដែលប៉ាមិនអាចបោះបង់ពួកគេចោល ហើយរស់នៅជាមួយឯងតែពីរនាក់ឱ្យមានក្តីសុខ ព្រោះពួកគេក៏ជាកូនប៉ា ប៉ាមានទំនួលខុសត្រូវណាកូន!»

«ប៉ា…ខ្ញុំមិនដែលត្រូវការអ្វី ក្រៅពីមានប៉ានៅក្បែរឡើយ!»

បើទោះជាប៉ាគិតថាសុងហីចាកចេញព្រោះគេដឹងរឿងគ្រួសារខ្ញុំលំបាកពេក គេមិនអាចមករែកពន់ អម្រែកនេះជាមួយខ្ញុំបាន តែខ្ញុំមិនគិតបែបនេះឡើយ ពីរឆ្នាំដែលពួកយើងទាក់ទងគ្នាខ្ញុំជឿថាខ្លួនឯងស្គាល់គេច្បាស់ គេស្មោះត្រង់ណាស់ ហើយមិនដែលចង់បានអ្វីក្រៅពីស្នាមញញឹមខ្ញុំទេ តែការចាកចេញដោយគ្មានដំណឹងរបស់គេពេលនេះ ពិតជាមិនអាចឱ្យខ្ញុំស្ងប់ចិត្តបានមែន។

បើទោះជាអ្វីដែលប៉ានិយាយជាការពិត ខ្ញុំទទួលយក ខ្ញុំព្រមបែក ព្រោះខ្ញុំខ្លួនឯងពិតជាធ្លាប់គិតថា ខ្ញុំមិនអាច និងមិនចង់មានទំនាក់ទំនងមនោសញ្ចេតនា ព្រោះមិនចង់ឱ្យអ្នកណាមកលំបាកនឹង«បំណុល»គ្រួសារដូចពេលនេះ។

ខ្ញុំពិតជាធ្លាប់ខឹង ខ្ញុំអន់ចិត្តណាស់ ដែលមានបងស្រីបងប្រុសដូចពួកគាត់ មិនចេះគិតទៅជំពាក់លុយគេហើយមកអូសខ្ញុំឱ្យទៅលំបាកជាមួយ តែមនុស្សតែម្នាក់ដែលជំរុញឱ្យខ្ញុំត្រូវតែរឹងមាំ កាត់ចិត្ត តែកុំកាត់ផ្តាច់សាច់ញាតិ គឺប៉ា។

រហូតដល់ពេលនេះ កម្មវិធីប្រឡងចម្រៀងបានបញ្ចប់ហើយ ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកមានសមត្ថភាពអាចឈានដល់ជុំចុងក្រោយ តែបែរក្លាយជាមនុស្សល្បីព្រោះបំណុលទៅវិញ។

បងស្រីជំពាក់លុយគេច្រើនពេកសងមិនទាន់ រហូតត្រូវម្ចាស់បំណុលផុសរូបលើបណ្តាញសង្គម មានទាំងរូបខ្ញុំដែលមិនដឹងខ្យល់អីជាមួយដែរ ព្រោះគេឃើញខ្ញុំជាអ្នកប្រឡងចម្រៀង មានមហាជនស្គាល់ច្រើនផង។ ខ្ញុំត្រូវបាក់មុខ តែមិនដឹងថាមកពីរឿងក្នុងគ្រួសារដែលកើតឡើងមិនចេះអស់មិនចេះហើយពេកទេដឹង ទើបខ្ញុំធម្មតា ខ្ជិលឈឺចាប់ ខ្ជិលបកស្រាយ ហើយក៏ខ្ជិលសំងំកើតទុក្ខ ខ្លាចក្នុងការចួបអ្នកណាទៀតដែរ។

ខ្ញុំប្រឈមមុខ ខ្ញុំត្រូវតែធ្វើមុខរឹងដើម្បីធ្វើជាខែលបាំងប៉ា។

មួយឆ្នាំហើយ មេឃបានស្រឡៈក្រោយភ្លៀងព្យុះមួយមេធំ។

ឈរចាំឆ្លងថ្នល់នៅមុខអាគារធំខ្ពស់របស់ទីក្រុង ផ្ទាំងប៉ាណូបានចាក់បញ្ចាំងកិច្ចសម្ភាសន៍បេក្ខជនប្រឡងនៅរដូវកាលទីពីរ លើកនេះហើយដែលខ្ញុំបានឃើញគេ ច្បាស់ៗ នៅនឹងមុខគឺ «មាចសុងហី»

«កម្លាំងជំរុញអ្វីដែលធ្វើឱ្យប្អូនត្រូវជម្នះភាពលំបាក រើបម្រះពីការជាប់ឃុំ ការធ្វើជាពលករ នៅប្រទេសគេ តស៊ូរហូតបានចូលប្រឡងកម្មវិធីចម្រៀងនៅបរទេស ហើយបានត្រលប់មកប្រទេសយើងវិញ និង ដាក់ពាក្យប្រឡងក្នុងកម្មវិធីនារដូវកាលថ្មីនេះ?»

«ព្រោះនាង…កាលពីមុនគ្មានអ្នកដឹងថា ជីវិតនេះងងឹតយ៉ាងណា ព្រោះខ្ញុំតែងមានហ្គីតានៅក្បែរ ហើយច្រៀងលេង គេឃើញខ្ញុំជាមនុស្សរីករាយ តែការពិតគឺបន្លប់បញ្ហាខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ រហូតដល់ថ្ងៃមួយដែលខ្ញុំដឹងថា ស្នាមញញឹមនាង គឺជាចំណែកក្នុងជីវិតនេះ គឺខ្ញុំត្រូវតែធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីឱ្យនាងបានញញឹម! ឱ្យនាងបានសើច គឺជាទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្ញុំ!!!»

ចប់!!!

មិនថាសៀវភៅរបស់អ្នកនិពន្ធណាទេគឺជាអាយដល(Idol)ក្នុងចិត្តខ្ញុំទាំងអស់។ ពួកគាត់មានសីលវិធីខុសៗគ្នាក្នុងការទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំឱ្យអង្គុយអានតាំងពីរទំព័រដើមរហូតដល់ទំព័របញ្ចប់ ជាពិសេសបានធ្វើឱ្យខ្ញុំឈ្លក់វង្វេង អង្គុយស្រមើស្រមៃម្នាក់ឯងដូចមនុស្សឆ្កួត។

ចួនកាលខ្ញុំនេះក៏ស្រាប់តែដេកយល់សប្តថា តួប្រុសក្នុងសៀវភៅស្រាប់តែបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះមុខ មកសារភាពស្នេហ៍ បង្កើតឈុតឆាកដូចខ្លួនឯងនឹងជាតួឯកស្រីអ៊ីចឹង។

ខ្ញុំមិនដឹងថាអ្នកដទៃរវើរវាយដូចជាខ្ញុំឬអត់ទេ តែសម្រាប់ខ្ញុំអាចនិយាយបានថាវាគឺជាសេចក្តីសុខមួយក្នុងចំណោមសុភមង្គលទាំងអស់ ទោះបីវាមិនបានលេចចេញជារូបរាងបង្អួតភ្នែកអ្នកគ្រប់គ្នាក៏ដោយ។ ខ្ញុំក៏សង្ឃឹមថាស្នេហាខាងក្រៅរបស់ខ្ញុំដូចនឹងគូស្នេហ៍ប្រលោមលោកយ៉ាងដូច្នេះដែរ។

បរិយាកាសដ៏សែនមនោរម្យនាមាត់ទន្លេធ្វើឱ្យការអានសៀវភៅរបស់ខ្ញុំកាន់តែរលូនទៅមុខ។ ចប់មួយទំព័រចូលមួយទំព័រ ស្នាមញញឹមដែលលួចក្នក់ក្នាញ់តួអង្គក្នុងសាច់រឿងកាន់តែធ្វើឱ្យមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួនសម្លឹងមើលមកខ្ញុំយ៉ាងចម្លែក។ តែខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ សំខាន់ខ្ញុំកំពុងជក់អារម្មណ៍នឹងសាច់រឿងនេះ ចង់ដឹងណាស់ថា គូស្នេហ៍មួយគូនេះនឹងទៅជាយ៉ាងណាទៅ?

មិនប៉ុន្មានម៉ោងទេខ្ញុំស្រាប់តែអានវាចប់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ ស្នេហាដែលអ្នកនិពន្ធតាក់តែងបានចូលមកគ្របដណ្តប់អារម្មណ៍ហេងហាងរបស់ខ្ញុំសារជាថ្មី។ ធ្វើឱ្យខ្ញុំនៅមិនស្រណុកអង្គុយឆ្ងល់ អង្គុយច្រណែនតែម្នាក់ឯង។

«អស្ចារ្យណាស់! តើបុរសអាយុ៣០ឆ្នាំ អាចមកស្រឡាញ់មនុស្សស្រីអាយុ១៨ ឆ្នាំបានយ៉ាងម៉េចទៅន៎?»

ខ្ញុំលាន់មាត់សួរទាំងមិនអស់ចិត្តហើយក៏នៅតែសម្លឹងឈុតឆាកស្នេហាដែលតួឯកប្រុសនឹងតួឯកស្រីផ្អែមល្អែមដាក់គ្នាមិនដកភ្នែក។ អានហើយអានទៀត ទាល់តែអៀនឡើងរឹងខ្លួនទៅហើយ។

ពេលនោះខ្ញុំស្រាប់តែចាប់អារម្មណ៍នឹងសំឡេងហ្គីតាស្រាលៗដែលរសាត់មកប៉ះត្រចៀកទាំងគូ។ បទភ្លេងដែលប្រគំដោយដៃចំណានលាន់សូរពីរោះរណ្តំធ្វើឱ្យខ្ញុំងាកភ្លែតសម្លឹងមើលទៅម្ចាស់តូរ្យតន្រ្តីដែលអង្គុយនៅមិនឆ្ងាយពីខ្ញុំ។ គាត់មានដឹងទេថាសំឡេងតន្រ្តីរបស់គាត់ជាបាលីខាបដួងចិត្តក្រមុំនោះ?

គ្រាន់តែឃើញគាត់ភ្លាមខ្ញុំស្រាប់តែនឹកដល់តួឯកប្រុសក្នុងប្រលោមលោករបស់ខ្ញុំ៖

«គាត់ដូចជាតួអង្គក្នុងសាច់រឿងអ៊ីចឹង! គាត់សង្ហាណាស់! តើជីវិតខាងក្រៅរបស់គាត់ដូចនឹងសាច់រឿងដែរឬអត់ន៎?» ខ្ញុំសើចខ្លួនឯងហួសចិត្ត។

ខ្ញុំនិយាយនេះមិនមែនគិតថាគាត់មិនទាន់មានប្រពន្ធព្រោះតែរង់ចាំមនុស្សស្រីដូចរឿង “ភរិយាខ្ញុំអាយុ១៨ឆ្នាំ” របស់អ្នកនិពន្ធ គីមឌីណា នេះទេ តែខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ថា​ គាត់មានចិត្តស្រឡាញ់ក្មេងស្រីដែលប្អូនគាត់ដល់ទៅដប់ឆ្នាំជាងឬអត់? តែបើមែនយ៉ាងម៉េច? នាងម៉ាលីនកុំឆ្កួតតាមសាច់រឿងណា ឯងមានសង្សារហើយ។

គាត់ចំណាស់ជាងខ្ញុំមែនពិត តែសង្ហាណាស់ រាងរ៉ៅសមមាឌ កម្ពស់ក៏បាន ហើយចេះលេងហ្គីតាយ៉ាងពីរោះទៀត។ គាត់ជាបុរសក្នុងសុបិនខ្ញុំទេតើ…អត់ទេៗ ទោះជាស្រឡាញ់ ចូលចិត្តប៉ុនណាក៏មិនអាចស្រមៃផ្តេសផ្តាសដែរ ធ្វើយ៉ាងនេះដូចជាមិនគប្បីនឹងតួហេងពេកហើយ។ ទោះគេមានចរិតយ៉ាប់និយាយគ្នាយ៉ាងណាក៏គេជាសង្សាររបស់ខ្ញុំដែរ។

«ហ៊ើយ…»

មិនចង់គិតដល់ភាពរកាំរកូសរបស់ខ្ញុំជាមួយតួហេងទេ ព្រោះវាគួរឱ្យធុញ ហើយនាំតែខូចអារម្មណ៍។ ខ្ញុំបែរមើលទៅទឹកទន្លេ លើកដៃត្រដាងស្រូបយកចំហាយទឹកត្រជាក់ដែលបក់ភាយតាមខ្យល់ជំនោរមកប៉ះផ្ទៃមុខ ជាមួយអារម្មណ៍ស្រស់ថ្លារកអ្វីនិយាយប្រាប់មិនត្រូវ៖

«ខ្ញុំចូលចិត្តមាត់ទន្លេ អង្គុយអានសៀវភៅក៏ល្អ ហើយនៅទីនេះ…អាចឱ្យខ្ញុំគេចចេញពីបញ្ហាស្មុគស្មាញបានគ្រប់យ៉ាង…»

គ្មានកន្លែងណាដែលអាចឱ្យខ្ញុំមានសេចក្តីសុខជាងទីនេះទេ។ មិនមែនមកពីមានពូសន្យាអង្គុយកំដររាល់ថ្ងៃទេដឹង? ហិហិ…មិនប្រាកដដែរ។ មិនដឹងថាជានិស្ស័យអ្វីទេ បានជាបណ្តាលឱ្យពួកយើងមកចួបគ្នានៅទីនេះរាល់ថ្ងៃ។ គាត់ចូលចិត្តលេងហ្គីតា ឯខ្ញុំចូលចិត្តអានសៀវភៅ បើជាគូស្នេហ៍នឹងគ្នាពិតជាអស្ចារ្យណាស់។

ថ្វីដ្បិតតែពួកយើងទាំងពីរមិនដែលនិយាយរកគ្នាសូម្បីមួយម៉ាត់ តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាចូលចិត្តគាត់ ហើយស្គាល់គាត់ច្បាស់ទៀតផង។ រវើរវាយដល់កម្រិតហើយខ្ញុំ។ អារម្មណ៍ឆ្កួតឡប់មួយនេះក៏ស្រាប់តែទាញខ្ញុំឱ្យចាប់កាន់ប៊ិកមកសរសេរនៅទំព័រចុងក្រោយនៃសៀវភៅប្រលោកលោក រៀបរាប់ពីបុរសក្នុងសុបិនដោយមិនដឹងខ្លួន។

«បើមានបុរសណាម្នាក់អាចមកស្រែកហៅឈ្មោះរបស់ខ្ញុំទៅកាន់ទឹកទន្លេម្តងក្នុងមួយថ្ងៃ ឱ្យបានពេញមួយឆ្នាំ ខ្ញុំនឹងព្រមស្រឡាញ់គេពេញមួយជីវិត ហាស​ហា យល់សប្តទាំងថ្ងៃទៅកើត…»

«ម៉ាលីន!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតពេលឮសំឡេងតួហេងហៅឈ្មោះខ្ញុំ។ ទឹកដមនៃសំឡេងគ្មានរសគួរឱ្យចង់ឆ្លើយតបសោះ មុខវិញក្រម៉ូវដូចគេជំពាក់លុយរាប់ឆ្នាំមិនសង។ សង្ស័យមុនមកចួបខ្ញុំមានរឿងជាមួយអ្នកណាទេដឹង? ឬខឹងដែលខ្ញុំណាត់ចួបនៅមាត់ទន្លេនេះ? ឱ! សង្សាស្ទាវអើយ អូនមិនចង់ចូលហាងនាំតែអស់លុយទេ។

«អូនត្រូវប្រឈមមុខនឹងការពិត មិនមែនឈ្លក់វង្វេងនឹងក្តីសុបិនបែបហ្នឹងទេ OK?»

ខ្ញុំបញ្ឈប់ការអានសៀវភៅ ហើយក៏សម្លឹងមើលទៅគេទាំងហួសចិត្ត៖

«ចង់មានន័យថាម៉េច?»

«មកចួបគ្នាឬមកអានរឿង? អាននោះអាន…គិតថាជីវិតពិតវាដូចប្រលោមលោកមែន? បានហើយម៉ាលីន សម្រាកទៅ…យើងល្មមបែកគ្នាហើយ!»

ខ្ញុំស្រាប់តែស្រឡាំងកាំងរកនិយាយអ្វីមិនត្រូវ។ ទោះកន្លងមកស្នេហានេះមិនពេញលេញដូចស្នេហាអ្នកដទៃ តែខ្ញុំមិនដែលគិតថាវានឹងបញ្ចប់ទៅទាំងបែបនេះទេ។ ខ្ញុំស្រឡាញ់គេដោយបេះដូងបរិសុទ្ធ ទោះគេមិនមែនជាបុរសក្នុងក្តីសុបិនរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនដែលគិតថាពួកយើងនឹងបែកគ្នាដែរ តែគេវិញ ហាស្តីគ្មានក្រែងចិត្តខ្ញុំអីបន្តិចសោះ ម៉េចក៏សុំបែកស្រួលៗម្ល៉េះ?

គេមិនខ្វល់ពីអារម្មណ៍ឈឺចាប់របស់ខ្ញុំ មិនចាំស្តាប់ថាខ្ញុំយល់ព្រមបែកពីគេឬអត់ទេ មនុស្សប្រុសអន់ចរិតម្នាក់នេះស្រាប់តែដើរចេញយ៉ាងចិត្តដាច់។

«ហេង…»

គេក៏ឈប់តាមសំឡេងខ្ញុំស្រែកហៅ។ គិតថាខ្ញុំស្រណោះលោកណាស់មែនទេ បុរសសក់ពណ៌ត្រួយចេក? ពួកយើងទាំងពីរគ្មានចំណុចណាដែលសមគ្នាទេ ហើយក៏មិនស័ក្តិសមធ្វើជាសង្សារនឹងគ្នាយូរណាស់មកហើយ។

គ្រាន់តែគេបែរមុខមកភ្លាមសៀវភៅប្រលោមលោកនៅនឹងដៃខ្ញុំក៏ហោះទៅប៉ះចំកណ្តាលមុខគេមួយទំហឹង។ ខ្ញុំគប់តាមកម្សួលចិត្តដែលខឹងខ្លាំង។ មិនមែនខឹងព្រោះតែគេសុំបែក តែខឹងព្រោះចរិតគេក្អេងក្អាងពេក។

គេគ្មានប្រតិកម្មតបតែសម្លក់ខ្ញុំចង់ជ្រុះគ្រាប់ភ្នែកដល់ដី។ ចង់សងសឹកណាស់ទៅអី? ខ្ញុំគិតថាលោកមិនហ៊ានទេ។ តាមចិត្តខឹងចង់តែហក់ទៅដាល់ចំកណ្តាលមុខឱ្យឈាមច្រមុះម្តង។ បំណាច់នឹងថាបែកគ្នាហើយកុំឱ្យនៅជាប់កម្មពារអី ខ្ញុំក៏ដោះនាឡិការដែលគេទិញឱ្យនៅថ្ងៃកំណើតគប់ទៅលើគេសារជាថ្មី។

មនុស្សប្រុសអន់ចរិតម្នាក់នេះស្រាប់តែរត់ទៅរើសនាឡិការឡើងបោសផ្លុំធ្វើដូចជាបារម្ភនឹងរបស់ណាស់ គេចង់បញ្ចាក់ថាគេមិនស្តាយខ្ញុំអីបន្តិចទេ គេស្តាយនាឡិការច្រើនជាង។ ចិត្តខ្ញុំកាន់តែឆួលក្តៅខឹងគេខ្លាំងលើសកម្រិត៖

«ទៅ…! ម៉េចក៏មិនទៅ!»

ម៉េចក៏ឯងស្រាប់តែក្លាហានដេញគេទាំងចិត្តដាច់យ៉ាងនេះម៉ាលីន? ឯងធ្វើចិត្តបានឬគ្រាន់តែសម្តែងធ្វើជាខ្លាំងនៅពីមុខគេទេ?

«​នៅមានទៀត!»

«នៅស្អីទៀត និយាយឱ្យអស់មក?»

ហួសចិត្តណាស់ដែលគេនិយាយទាមទារគ្មានភាពខ្មាសអៀនយ៉ាងនេះ ធ្វើមើលតែខ្លួនឯងនឹងទិញកាដូរឱ្យខ្ញុំច្រើនខ្លាំងណាស់អ៊ីចឹង។

«ស្បែកជើងនោះខ្ញុំជាអ្នកទិញឱ្យ ដោះឱ្យខ្ញុំបានអត់?»

«ចង្រៃយក!»

គេស្រាប់តែចង្អុលមកស្បែកជើងទាំងគូរដែលខ្ញុំកំពុងតែពាក់។ ខ្ញុំឃើញគេញញឹមឌឺបែបគិតថាខ្ញុំស្រឡាញ់ស្បែកជើងមួយគូនេះខ្លាំងណាស់ហើយ។ គ្មានអីអស្ចារ្យទេ​ តែហេតុអីក៏ស៊យម្ល៉េះ? ស្រាប់តែពាក់វាមកចំថ្ងៃគេទារយកទៅវិញ។

តាមអំណាចចិត្តខឹងខ្ញុំចង់តែគុបស្បែកជើងឱ្យចំកណ្តាលមុខដូចមុនទេ តែធ្វើបែបនោះខ្ញុំគឺជាមនុស្សគ្មានសីលធម៌ពេកហើយ ខ្ញុំបានត្រឹមតែបោះវាទៅក្បែរជើងរបស់គេ៖

«អស់នៅ?»

«អស់ហើយ! អូ…! លុយចាយរួមគ្នាខែនេះមិនបាច់គិតទេ ព្រោះដើរលេងចេញលុយស្មើរគ្នា!»

ហ៊ឹស! លោកអើយ…ខ្ញុំរកនិយាយអ្វីតបទៅសង្សារស្ទាវកំពូលអន់ចរិតនេះមិនចេញទេ សូម្បីតែលុយដើរលេងរាល់ដងដែលខ្ញុំសឹងតែជាអ្នកចេញទាំងអស់សោះ ក៏គេគិតចង់ទូទាត់ទារពីខ្ញុំវិញដែរ។​ បែបនេះហើយ តើឱ្យខ្ញុំនឹងស្តាយស្រណោះគេដែរទេ? មើលចុះ គេរើសស្បែកជើងដើរចេញ ទាំងញញឹមឌឺទៀត។ គេទុកខ្ញុំជាស្អី? គេរកបានសង្សារថ្មីហើយបានជាធ្វើឬកឡូយមកសុំបែកខ្ញុំយ៉ាងនេះ?

«អែ៎…! ខ្ញុំសូមជូនពរលោក សូមឱ្យសង្សារថ្មីលោកឯង ទាត់ក្បាលចោលឆាប់ៗ! មនុស្សអន់ចរិតដូចជាលោក គ្មានថ្ងៃចួបស្នេហាពិតទេ!»

«មើលមាត់អ្អែស! អត់ខ្វល់យល់អ្ហេស? អត់ខ្វល់!»

«អាមនុស្សឆ្កួត!»

គេកាន់ស្បែកជើងដើរចេញ ហើយក្រវីគូទក្រវីស្មាឌឺដាក់ខ្ញុំយ៉ាងព្រៃផ្សៃ។ ខ្ញុំឈឺចិត្តណាស់ចង់តែហក់ទៅធាក់គេពីក្រោយឱ្យបាក់ចង្កេះទេ មនុស្សប្រុសអីក៏អាក្រក់ខ្លាំងម្ល៉េះ? គេចាត់ទុកស្នេហារបស់ខ្ញុំជាអ្វីទៅ? ហួសចិត្តណាស់នាងម៉ាលីន ហេតុអីក៏ឯងមកចួបមនុស្សប្រុសឆ្កួតឡប់បែបនេះ យកធ្វើជាសង្សារទៅកើត? មិនគួរទេ…!

ពេលគេចេញទៅបាត់ អារម្មណ៍ឈឺចាប់ស្រាប់តែជៀតចូលក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំ។ ទោះគេមិនស័ក្តិសមឱ្យខ្ញុំស្តាយស្រណោះ​ តែហេតុអីខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាឈឺចាប់ មកពីខ្ញុំស្រឡាញ់គេមែនទេ? ខ្ញុំសម្លឹងមើលសៀវភៅសំណព្វចិត្តដែលត្រូវខ្ញុំគប់ចោលនៅលើដី។ វាគ្មានកំហុសសោះ តែម៉េចក៏ខ្ញុំមិនចង់រើសវាយកមកវិញ? ខ្ញុំមិនចង់ឃើញសំណេរដែលខ្លួនសសេរនៅទំព័រចុងក្រោយ ហើយក៏លែងជឿជាក់រឿងស្នេហ៍ពិតអីទៀតហើយ វាមានតែក្នុងប្រលោមលោកទេ។

ខ្ញុំសម្រេចចិត្តដើរចេញមិនរើសសៀវភៅមកវិញមែន។

«អេ…ក្មេងតូច!»

ខ្ញុំងាកក្រោយវឹងឃើញពូសន្យាឱនរើសសៀវភៅប្រលោមលោកនោះ។ គាត់ដើរមកក្បែរ ហើយហុចវាមកឱ្យខ្ញុំ៖

«ភ្លេចសៀវភៅហើយ!»

«ខ្ញុំមិនត្រូវការទេ!»

ខ្ញុំនិយាយធ្វើហី នៅនឹកឃើញដល់រឿងឈឺចិត្តនោះនៅឡើយ។ សៀវភៅនេះអាចនឹងធ្វើឱ្យខ្ញុំចងចាំរឿងរ៉ាវថ្ងៃនេះ ម្លោះហើយខ្ញុំក៏សម្រចិត្តនិយាយបែបនោះ។ តែគាត់មិនបញ្ឈប់ទេ នៅដេញដោលមកខ្ញុំទៀត៖

«ហេតុអី? អូ…! ឬមួយក៏សៀវភៅមួយក្បាលនេះ ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះគេទិញឱ្យដែរ?»

«ពូគិតថា គេចេះអានសៀវភៅល្អអ៊ីចឹងដែរ? បើមែនគេនឹងប្រមូលខ្ទេចគ្មានសល់ហើយ។»

ខ្ញុំនិយាយទាំងមិនសប្បាយចិត្ត តែគាត់បែរជាសើចទៅវិញ។ គាត់ប្រហែលអស់សំណើចដែលហួសចិត្តនឹងចរិតតួហេងដែរទេដឹង? មែនហើយនឹកឃើញចង់តែសើច ខ្ញុំមិនដែលឃើញមនុស្សប្រុសបែបហ្នឹងទេលោក។

«ហើយម៉េចក៏ទុកចោល? ក្មេងនេះខឹងគោវាយរទេះហើយទេតើ។ សៀវភៅមានខុសអីឯណា មិនខ្លាចគេគិតថា…យើងជាក្មេង…»

«បានហើយៗ មិនបាច់និយាយទេពូ! បើពូចង់បានសៀវភៅហ្នឹងខ្ញុំឱ្យ!»

«មែនអ្ហី?!»

គាត់សួរខ្ញុំបញ្ជាក់អរប្លែក។ ពូសន្យាសប្បាយចិត្តអីខ្លាំងដល់ថ្នាក់នឹង? មកពីគាត់បានសៀវភៅអានដោយមិនអស់លុយ ឬក៏មានចេតនាអ្វីផ្សេងទេដឹង? តែគាត់មិនអន់ឯណា បើចង់បានសៀវភៅមួយក្បាលនេះមានអីទៅពិបាក។ មិនយល់ទេ ឃើញគាត់ជក់អានខ្ញុំកាន់តែមិនយល់ពីគាត់ហើយ។

«អរគុណហើយណា ខ្ញុំសន្យាថាខ្ញុំនឹងរក្សាវាឱ្យបានល្អ។»

«ស្រចតែពូចុះ!»

ខ្ញុំក៏ដើរចេញពីគាត់ទាំងគ្មានអារម្មណ៍រីករាយអ្វីបន្តិច។ បើជាថ្ងៃធម្មតាខ្ញុំអាចនឹងពិបាកធ្វើខ្លួនឱ្យត្រូវពេលបាននិយាយជាមួយគាត់ តែនេះវិញ្ញាណខ្ញុំដូចមិននៅក្នុងខ្លួនទេ តិចវាហោះទៅចងកម្មនឹងតួហេងទេដឹង?

«ខ្ញុំនឹងសាកល្បងក្មេងតូច»

ខ្ញុំភ្ញាក់បន្តិចនឹងសំឡេងស្រែករបស់គាត់ពីក្រោយខ្នង។ មិនប្រាប់ក៏ដឹងថាគាត់បានអានសំណេររបស់ខ្ញុំហើយ។ តែអំឡុងពេលនេះខ្ញុំរកតែញញឹម រកតែរីករាយនឹងពាក្យសន្យារបស់គាត់បន្តិចមិនមានសោះ ព្រោះអារម្មណ៍ឈឺចាប់នៅរងំក្នុងចិត្តនៅឡើយ ហើយម្យ៉ាងក៏មិនជឿជាក់ទៅលើតួឯកក្នុងសុបិនឆ្កួតឡប់ទៀតនោះដែរ។

«មិនអាចទៅរួចទេ បំភ្លេចវាទៅពូ!»

…………………………

មិននឹកស្មានថាបរិយាកាសនាមាត់ទន្លេនៅតែបរិសុទ្ធដរដែល គិតទៅខ្ញុំខានមកទីនេះជិតមួយឆ្នាំហើយ សូម្បីតែមុខពូសន្យាក៏លែងបានចួប។ ចង្រៃមកពីសង្សារហេងស៊យរបស់ខ្ញុំនឹងហើយ បើមិនព្រោះតែគេយកទីនេះជាការសុំបែកផ្លូវគ្នាទេ ខ្ញុំក៏មិនរអានឹងមកអង្គុយដ្រាម៉ា អានសៀវភៅលេងដូចពេលមុនដែរ។ គិតទៅនៅខឹងមិនទាន់បាត់ផង។

ទឹកទន្លេហូរទៅហើយមិនត្រឡប់ក្រោយទេ មិនបានប៉ុន្មានផងរលកថ្មីក៏ចូលមកដល់។ ចុះខ្ញុំចាំបាច់អីនៅស្តាយស្រណោះស្នេហាគ្មានរសជាតិនោះធ្វើអ្វីទៀត  ម៉េចក៏មិនរងចាំអ្នកថ្មីចូលមកជំនួសដូចជារលកទឹកដែលបោកបក់ទៅ? សង្ឃឹមថាជំនោរខ្យល់នាមាត់ទន្លេ នឹងរុញច្រានអតីតកាលដ៏អស់សំណើចមួយនេះចេញពីជីវិតខ្ញុំឱ្យឆ្ងាយ ហើយជួយរុញសុភមង្គលថ្មីឱ្យខ្ញុំបានឆាប់ផង។

«ម៉ាលីន…!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ដូចគេចាប់កន្ត្រាក់។ កំពុងឈរអណ្តែតអណ្តូងសម្លឹងទឹកទន្លេ ចុះអ្នកណាមកស្រែកហៅឈ្មោះខ្ញុំលាន់ដូចជាមេក្រូអ៊ីចឹង? ខ្ញុំសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន ស្រាប់តែឃើញពូសន្យាឈរលើបង់ដែលគេអង្គុយស្រែកហៅឈ្មោះខ្ញុំទៅកាន់ទឹកទន្លេខ្លាំងៗ ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រឡាំងកាំងគាំងនិយាយអ្វីមិនចេញ។ គាត់កំពុងធ្វើអី? ព្យាយាមធ្វើជាបុរសក្នុងក្តីសុបិនរបស់ខ្ញុំមែនទេ?

«ម៉ាលីន….!»

«ពូសន្យា!»

ខ្ញុំដើរទៅស្រែកហៅគាត់ពីក្រោយជាមួយអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់។ ក្នុងចិត្តខ្ញុំយ៉ាងណាឱ្យប្រាកដខ្ញុំក៏មិនទាន់ច្បាស់ដែរ ព្រោះសុខៗស្រាប់តែមនុស្សប្រុសល្អម្នាក់ដែលខ្ញុំតែងតែគិតប្រាថ្នា មកតាំងខ្លួនធ្វើជាបុរសក្នុងក្តីសុបិនរបស់ខ្ញុំទៅវិញ។

ពូសន្យាចុះមកញញឹមពព្រាយដាក់ខ្ញុំ។ តាមឬកពារនិងទឹកមុខរបស់គាត់ មើលទៅដូចជាសប្បាយចិត្តណាស់ គាត់ត្រេកអរព្រោះឃើញខ្ញុំ ឬយ៉ាងណា? តែខ្ញុំនៅតែប្រកាន់ចិត្តខឹងចំពោះគាត់ដរដែល៖

«ពូធ្វើអី? នេះចង់មកឈរហៅឈ្មោះខ្ញុំឱ្យគ្រប់៣៦៥ដងអ៊ីចឹងហី?»

«តែខ្ញុំបានសន្យា…»

លោកអើយខ្ញុំដឹងហើយនៅសួរបញ្ជាក់ទៀត។ មើលចុះទឹកមុខគាត់ប្រែជាស្រពាប់ស្រពោនបែបគិតថាខ្ញុំខឹងនឹងគាត់ទេដឹង? តែពូមិនដឹងទេថា ខ្ញុំនេះអរចង់ហោះដល់ឋានព្រះឥន្ទទៅហើយ។ ខ្ញុំមិនចង់ជឿទេថា មានមនុស្សប្រុសសង្ហា ល្អទាំងព្រមបែរជាយកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំខ្លាំងដល់ថ្នាក់នេះ។

ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយខ្ញុំនៅតែប្រកាន់ឬកធ្វើជាមិនពេញចិត្តនឹងអ្វីដែលគាត់កំពុងធ្វើនេះដរដែល៖

«ពូឯងម៉េចហ្នឹង? នៅលើលោកនេះមានមនុស្សដូចពូប៉ុន្មាននាក់ទៅ? ពូធ្វើបែបនេះធ្វើអី?»

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ…»

គាត់និយាយមិនទាន់បញ្ចប់ឃ្លាផងស្រាប់តែលើកសៀវភៅប្រលោមលោកនោះមកបង្ហាញច្បាស់នៅពីមុខខ្ញុំ។ ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញនូវសំណេរដែលខ្លួនសរសេរនៅទំព័រចុងក្រោយ។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ តែនៅលាក់អារម្មណ៍ទោះជាចង់ញញឹមក៏ត្រូវបិទបាំងសិនដែរ។

«ដឹងត្រឹមថាខ្ញុំចង់បំពេញបំណងម្ចាស់សៀវភៅនេះ …»

ទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោនរបស់លោកពូកាន់តែធ្វើឱ្យខ្ញុំរីកថ្លើមប៉ុនចង្អេរ។ ខ្ញុំនៅតែបន្តធ្វើមុខក្រញូវក្បត់បេះដូងដែលលោតរណ្តំព្រោះតែភាពរីករាយ ហើយទាញសៀវភៅពីដៃគាត់មកកាន់ធ្វើហី៖

«តែខ្ញុំមិនបានគោរពតាមពាក្យសន្យានឹងទេ…ខ្ញុំរៀបការរួចហើយ!»

គាត់បញ្ចេញប្រតិកម្មគួរឱ្យស្រឡាញ់។ សម្លឹងមុខខ្ញុំជាមួយនឹងកែវភ្នែកស្រទន់ ហើយព្យាយាមញញឹមទាំងអួលដើមក ខ្ញុំដឹងច្បាស់ណាស់លោកពូ សម្តីរបស់ខ្ញុំវាយប្រហាទឹកចិត្តពូប៉ុនណា តែពូនៅក្លែងធ្វើជាសប្បាយចិត្តជំនួសខ្ញុំដើម្បីបន្លប់អារម្មណ៍ឈឺចាប់។

ពូសន្យាដាក់បង្គុយលើបង់ថ្មទាំងអស់សង្ឃឹម។ ខ្ញុំលួចញញឹមជាសម្ងាត់ហើយអង្គុយក្បែរគាត់ចាំស្តាប់ពាក្យបរិយាយបន្ត៖

«ដូចខ្ញុំប្រាប់អ៊ីចឹង! ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បំពេញក្តីស្រមៃរបស់លីន។ ខ្ញុំចង់ឱ្យលីនសប្បាយចិត្ត! ហើយឥឡូវ…តួនាទីរបស់ខ្ញុំចប់ហើយ»

ពូខូចចិត្តមែនទែនឬធ្វើលេងនឹង? បើអ៊ីចឹង…មានតែពូស្រឡាញ់ខ្ញុំហើយ? ពូពិតជាតួឯកក្នុងប្រលោមលោករបស់ខ្ញុំមែនទេ?

ពូសន្យាដើរទៅទាញហ្គីតារបស់គាត់ដែលបញ្ឈរចោលផ្អែកនឹងបង់អង្គុយ។ គាត់ប្រុងនឹងចាកចេញទាំងបែបនេះអ្ហែស? មិននិយាយតវ៉ាជាមួយខ្ញុំមួយម៉ាត់ទេអី? គ្រាន់តែខ្ញុំថារៀបការរួចភ្លាមចង់រត់ចេញតែម្តង​ បែបហ្នឹងហៅថាស្រឡាញ់ដែរ?ខ្ញុំខ្លាចគាត់រត់ចោលបាត់ ក៏រកនឹកសំនួរសួរផ្តេសផ្តាស ដើម្បីឃាត់ដំណើរគាត់៖

«ពូអាយុប៉ុន្មានហើយ?​»

«ថាម៉េច?»

គាត់បែរក្រោយវឹងជ្រួញចិញើ្ចមសួរខ្ញុំយ៉ាងចម្លែក បែបមិននឹកស្មានថាខ្ញុំសួរគាត់យ៉ាងហ្នឹងទេ។ ខ្ញុំសម្លឹងមុខគាត់ តាមរយៈក្រសែភ្នែកដែលមានប្រៀបខ្លាំងលើបេះដូងរបស់គាត់៖

«សាមក្រាស់ចូលសែហើយទេដឹង? ម៉េចក៏ពូមិនព្រមយកប្រពន្ធ? មកចំណាយពេលធ្វើតាមសន្យាឆ្កួតឡប់មួយនេះធ្វើអី?»

គាត់នៅស្ងៀមមិនឆ្លើយ សូម្បីតែមុខរបស់ខ្ញុំក៏គាត់មិនខ្ចីសម្លឹងដែរ ដូចជាកំពុងរកនឹកចម្លើយកុហកខ្ញុំមិនឃើញទេដឹង? បើអ៊ីចឹងហើយ ម៉េចក៏មិននិយាយថា ពូស្រឡាញ់ក្មួយឱ្យចប់រឿងតែម្តងទៅ អាលនឹងខ្ញុំតបទៅវិញថា ខ្ញុំមិនទាន់រៀបការទេ នៅរង់ចាំសន្យាមួយនេះដដែល។

លោកពូស្រាប់តែដាក់អង្គុយនៅលើបង់ជាមួយនឹងទឹកមុខស្រពោន បើប្រាប់ការពិតពីឥឡូវបែបលែងបានឃើញមុខក្រញូវរបស់គាត់ទៀតហើយ។ ខ្ញុំអង្គុយក្បែរគាត់យ៉ាងកៀកស្និទ្ធយកតែមែនទែន តែគាត់ធ្វើធម្មតា ដូចជាគ្មានអារម្មណ៍រំភើប រំជើបរំជួលអ្វីបន្តិចសោះ ម្លោះហើយខ្ញុំនៅតែតាមជម្រេញមិនឈប់៖

«ហេតុអី?»

«វាជាទម្លាប់របស់ខ្ញុំ​ ដែលចូលចិត្តធ្វើឱ្យមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួនសប្បាយចិត្ត»

គាត់ព្យាយាមញញឹមទាំងដួងចិត្តកំពុងឆេះសន្ធៅ ព្រោះពាក្យលេងសើចរបស់ខ្ញុំ។ ពូសន្យាស្រាប់តែទាញសៀវភៅប្រលោមលោកពីដៃខ្ញុំហើយលើកបង្ហាញខ្ញុំសារជាថ្មី៖

«អរគុណសម្រាប់សៀវភៅនេះ! អានច្រើនដងពេក ខ្ញុំអាចចាំរាល់ពាក្យសន្ទនារបស់តួអង្គទាំងអស់ ហើយសឹងតែក្លាយខ្លួនទៅជាអ្នកនិពន្ធទៅហើយ។»

ខ្ញុំស្រាប់តែផ្ទុះសំណើច។ មិននឹកស្មានថាបុរសវ័យចំណាស់ម្នាក់ដែលមមាញឹកនឹងការងារ ស្រាប់តែចោលពេលវេលាទៅដោយឥតប្រយោជន៍មកធ្វើរឿងទាំងនេះដើម្បីបំពេញក្តីស្រមៃក្មេងស្រីធម្មតាដូចខ្ញុំទៅវិញ។ ខ្ញុំសម្លឹងមុខគាត់ពេញដោយក្តីស្រឡាញ់ និងអាណិតពេញបេះដូង៖

«តាំងពីតួហេងបានបោកប្រាស់ខ្ញុំមក ខ្ញុំមិនជឿរឿងស្នេហាក្នុងសៀវភៅនេះទៀតទេ។ ខ្ញុំគិតថា…វាគ្រាន់តែជារឿប្រតិដ្ឋតែប៉ុណ្ណោះ!»

«ចុះអូនតូចមិនគិតថា…រឿងប្រតិដ្ឋក្នុងប្រលោមលោក តែងតែឆ្លុះបញ្ជាំងពីរឿងពិតទេ?»

ពូសន្យាបើកភ្នែកធំសម្លឹងមើលខ្ញុំ ហាក់ចង់បញ្ជាក់ថា គាត់ជឿជាក់លើរឿងស្នេហាក្នុងប្រលោមលោកនេះខ្លាំងណាស់។ ហ៊ឹស…គិតថាក្មេងស្រីៗនឹងលង់ស្រឡាញ់កំលោះចាស់សង្ហាទាំងអស់មែនទេ? កុំតែពូជាមនុស្សប្រុសដែលគួរឱ្យស្រឡាញ់ទេ កុំអីខ្ញុំក៏មិនស្រឡាញ់ដែរ។

«ខ្ញុំមិនជឿទេ! ហើយខ្ញុំគិតថា គ្មានមនុស្សប្រុសណាហ៊ានធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីបញ្ជាក់ពីស្នេហាស្មោះអីនឹងដែរ។ ចុះពូ…កំពុងព្យាយាមសម្តែងធ្វើតួឯកមែនអ្ហែស?»

គាត់ញញឹមសោះកក្រោះងាកមុខចេញពីខ្ញុំ អារម្មណ៍របស់គាត់ពេលនេះដូចជាស្រស់ថ្លាជាងពេលមុនបន្តិច៖

«ស្រេចតែម៉ាលីនគិតចុះ តែខ្ញុំបានបំពេញសន្យាខ្ញុំរួចរាល់ហើយ»

ចេះមកបោកក្មេងទៅកើត។ មិនដឹងថាម៉ាក់គាត់ស្គាល់និស្ស័យកូនប្រុសតាំងពីចាប់កំណើតមកហើយទេដឹង បានជាដាក់ឈ្មោះត្រូវអីយ៉ាងនេះ។ ឬមួយក៏មកពីគាត់ឈ្មោះសន្យា បានជាចូលចិត្តគោរពតាមសន្យារបស់អ្នកដទៃទាំងម្ចាស់ខ្លួនគេមិនដឹងយ៉ាងហ្នឹង?

«ធ្វើម៉េចខ្ញុំដឹងថា…ពូមកទីនេះរាល់ថ្ងៃទៅ?»

«គិតថាខ្ញុំកុហកក្មេងមែន?»

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ! ពូ…មួយឆ្នាំមុនបើសិនជាពូរៀបការប្រហែលជាមានកូនមួយហើយមែនអ្ហែស?»

ពាក្យសម្តីតែប៉ុន្មានម៉ាត់របស់ខ្ញុំស្រាប់តែធ្វើឱ្យលោកពូសើចបញ្ចេញស្នាមជ្រួញនៅចុងកន្ទុយភ្នែក ដូចអារម្មណ៍សោកសៅរបស់គាត់បានរសាយចេញពីខ្លួនខ្លះហើយ។ បើដឹងថាខ្ញុំនៅរង់ចាំគាត់ពេញមួយឆ្នាំទៀត មិនដឹងថាអរហោះដល់ឋានណាទេលោកពូ។

«ឱ្យខ្ញុំរៀបការម៉េចទៅ? បើតួឯកស្រីរបស់ខ្ញុំមិនព្រមបង្ហាញខ្លួនផង!»

ខ្ញុំស្រាប់តែអៀនឡើងចង់រឹងខ្លួន មិនប្រាប់ក៏ដឹង តួឯកស្រីរបស់គាត់ប្រាកដជាសំដៅមកខ្ញុំហើយ។ មិនដឹងជាចាស់ស្អីទេ មកនិយាយខាបអារម្មណ៍ក្មេងយ៉ាងហ្នឹង៖

«ចុះពូមិនខ្លាចគេគិតថា…ពូជាគោចាស់ចង់ស៊ីស្មៅខ្ចីទេអ្ហែស?

«អ្នកណាថា បើគោចាស់សង្ហាជាងស្មៅខ្ចីទៅទៀតនោះ!»

«ពូសន្យា…! ពូចង់ថាខ្ញុំមុខចាស់មែន?»

ស្តាប់គាត់និយាយចុះសរសើរខ្លួនឯងឱ្យទាល់តែបាន ហើយមកនិយាយឌឺដងថាខ្ញុំជាក្មេងស្រីមុខចាស់ទៀត។ ឃើញខ្ញុំមុខជូរគាត់ស្រាប់តែសើចបញ្ចេញថ្ពាល់ខួចទាំងសង។ ស្នាមញញឹមនេះហើយដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំចេះតែស្រមៃឃើញបុរសក្នុងសុបិនមិនដែលបាត់មួយយប់សោះ។

«នៅសើចទៀត! ខ្ញុំនេះឆ្កួតហើយ ដែលចំណាយពេលមកអង្គុយឃ្លាំមើលពូរាល់ថ្ងៃនោះ។»

លោកពូស្រាប់តែបើកភ្នែកធំសម្លឹងខ្ញុំ។ អ៊ីយ៉ាៗ…សង្ស័យអរដល់ថ្នាក់គាំងរកនិយាយអ្វីមិនចេញហើយ៖

«ពិតមែន? នេះក្មេងតូចមកអង្គុយចាំមើលខ្ញុំរាល់ថ្ងៃ?»

ខ្ញុំបានឃើញពន្លឺអ្វីម្យ៉ាងនៅក្នុងកែវភ្នែករបស់គាត់។ គ្រាន់តែដឹងថាខ្ញុំមកតាមឃ្លាំមើលគាត់រាល់ថ្ងៃភ្លាមស្រមោលព្រាលៗដែលជាស្រមោលសោកសៅនោះក៏រសាត់អស់ពីថ្ងាសទូលាយ។ បេះដូងចាប់ផ្តើមដំណើរការវិញហើយមិនដឹង៖

«ចា…! បើមិនមកម៉េចនឹងខ្ញុំដឹងថា ពូជាមនុស្សឆ្កួតជាមួយពាក្យសន្យាក្នុងសៀវភៅនឹងទៅ!»

ពូសន្យាញញឹមឡើងពព្រាយ ធ្វើឱ្យខ្ញុំអៀនខ្លាំងមិនហ៊ានប្រឈមមុខនឹងគាត់ទៀត។ តែពេលនោះតួហេងស្រាប់តែមានវត្តមាននៅពីមុខយើងទាំងពីរនាក់យ៉ាងច្បាស់ចែស កាត់ផ្តាច់អស់មនោសញ្ចេតនាស៊ីអារម្មណ៍របស់យើងទាំងពីរ។ ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតដូចជាន់ចំកពស់វែក។ ពូសន្យាសម្លឹងមុខខ្ញុំធ្វើឱ្យភាពរីករាយទាំងអម្បាលម៉ានរលាយហ្មត់ដូចអំបិលត្រូវទឹក។

មុខតួហេងស្រពាប់ស្រពោនខ្លាំងណាស់ហាក់ដូចមានវិបត្តិយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ៖

«ម៉ាលីន!»

ខ្ញុំក្រោកឈដើរទៅរកតួហេងទាំងមិនបានចាប់អារម្មណ៍ពីពូសន្យាថាគាត់បញ្ចេញកាយវិការបែបណាទេ៖

«ម៉េចក៏នៅទីនេះ? ហេងសុខសប្បាយតើអី?»

គេចេះតែឱនមុខចុះមិនហ៊ានសម្លឹងខ្ញុំចំ។ កុំប្រាប់ណាតួហេង ថាសង្សារថ្មីលោកទាត់លោកចោលមែន។ បើអ៊ីចឹងឱ្យសមមុខចុះ។ ទំនាយរបស់ខ្ញុំច្បាស់ជាស័ក្តិសិទ្ធិអ៊ីចឹងហើយ។ មួយសន្ទុះក្រោយទើបគេព្រមហើបមាត់និយាយថ្នមៗ៖

«មិនសុខទេ… ព្រោះខ្ញុំនឹកម៉ាលីន!»

«នឹកខ្ញុំ? ហាស ហាស គួរឱ្យចង់សើចណាស់។»

ខ្ញុំអស់សំណើចពិតមែន វាមិនមែនជាការសម្តែងដើម្បីឌឺដងឱ្យសង្សារចាស់នោះទេ។ ខ្ញុំចង្អុលខ្លួនឯងទាំងហួសចិត្តពេលឮគេនិយាយថានឹកខ្ញុំ តែមើលទៅគេចុះ ម៉េចក៏គួរឱ្យអាណិតខ្លាំងអីដល់ថ្នាក់នេះ? មុខដូចជាចង់យំហើយ។

«ហើយចុះមិត្តស្រីរបស់លោក?»

«កុំរឭកពីនាងអី នាងមិនមែនជាស្នេហាពិតរបស់ខ្ញុំទេ!»

ជ្រេញណាស់លោកបងសក់ពណ៌ត្រួយចេក។ ចេះមកនិយាយរឿងស្នេហាពិតមិនចេះអៀនមាត់សោះ ហើយចុះពាក្យសម្តីដែលនិយាយគ្នាកាលពីមួយឆ្នាំមុនបាត់ទៅណាអស់ហើយ? ក្រែងថាមិនខ្វល់ពីស្នេហាពិតឯណាហី? ចេះមកនិយាយបោកគ្នាទាំងរស់ទៅកើត បើគេមិនមែន ចង់ថាខ្ញុំឬដែលជាស្នេហាពិតរបស់លោក?

«រួចចុះខ្ញុំ? ខ្ញុំជាស្នេហាពិត? អូខេ…ខ្ញុំអត់ឱនទោសឱ្យលោកចុះ!»

តួហេងអរលោតកញ្ឆេង គេសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់មើលទៅបានជាមកចាប់ដៃខ្ញុំយ៉ាងស្អិតបែបនេះ។ មុខលោកហ្នឹងអ្ហែសទុកខ្ញុំជាស្នេហាពិត? សប្បាយសិនទៅសង្សារស្ទាវ។ ហ៊ឹម…និយាយបែបហ្នឹងមិនដឹងថាពូសន្យាមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាទេ តិចគាត់ស្រាប់តែរត់ទៅផ្ទះបាត់ទៅ? អំឡុងពេលដែលមុខតួហេងរីកដូចគ្រាប់ជី គាត់ប្រហែលកំពុងចងមុខដូចគេចាប់វាយហើយ។

«អរគុណណាស់ HONEY»

«ប៉ុន្តែ…ខ្ញុំចង់ឱ្យលោកបង្ហាញស្នេហ៍ពិតដល់ខ្ញុំ»

គេញញឹមក្របួចដូចជាជឿជាក់ខ្លួនឯងណាស់ហើយ៖

«បង្ហាញស្នេហ៍ពិត…បាន! អូនចង់ឱ្យបងធ្វើអ្វីប្រាប់មកចុះ!»

«វាងាយស្រួលទេតួហេង! លោកគ្រាន់តែលោតចូលទៅក្នុងទឹកទន្លេ ហើយហែលទឹកលេងរយៈពេលមួយម៉ោងទៅ! ម៉េច? លោកអាចធ្វើបានទេ?»

គេព្រលែងដៃខ្ញុំចេញយ៉ាងប្រញាប់។ អ៊ីយ៉ាបែបសើចលែងសមហើយតើ? ច្របូកច្របល់ខ្លាំងណាស់អីបានជាឡេងឡង់មើលឆ្វេងស្តាំមិនឈប់យ៉ាងនេះ។ ខ្ញុំលួចងាកមើលទៅពូសន្យា មិនដឹងសោះថាគាត់អង្គុយសើចយ៉ាងសម្ងាត់។ បែបហួសចិត្តនឹងលក្ខខណ្ឌដែលខ្ញុំដាក់ឱ្យតួហេងហើយមើលទៅ។

ខ្ញុំដើរទៅអង្គុយក្បែរពូសន្យាឱបដៃធ្វើហី។​ មើលគេចុះ ដើរលបៗទៅអើតទឹកទន្លេមុខស្លេកដូចមាន់ស្ងោរ។ គ្រាន់តែរឿងប៉ុណ្ណឹងសោះ ធ្វើដូចមេឃរលំបាក់សង្កត់លើអ៊ីចឹង។ បើខ្លាំងមែនម៉េចក៏មិនលោតទៅ។

អ៊ីយ៉ាៗ…ប្រភីសប្រភូសវីសតែនឹងដួលខ្ពោកចូលទន្លេគ្រាំទៅហើយ។ ល្អសើចណាស់មួយឆាកនេះ សង្សារស្ទាវអើយខ្ញុំក៏មិនចង់ធ្វើបាបបងប៉ុន្មានដែរ តែមកពីបងមើលមិនឃើញតម្លៃអូនខ្លួនឯងទេតើ។ ខ្ញុំបានចិត្តក៏និយាយតឿនគេបន្ថែម៖

«តួហេងលឿនឡើង!»

គេស្រាប់តែបែរក្រោយសម្លក់ខ្ញុំទាំងកំហឹងពេញមុខហើយស្រែកឡើងមួយទំហឹង៖

«អត់ទេ……..!»

………………………….

«ទីតៗៗៗ»

ជាសំឡេងកាប៉ាល់ធំទេតើ!

«អាលីន!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត បើកភ្នែកសម្លឹងមើលឆ្វេងស្តាំ។ ខ្ញុំឃើញគ្រប់យ៉ាងរក្សាសភាពដដែល សូម្បីតែពូសន្យាដែលអង្គុយដេញហ្គីតាក៏នៅដដែល មើលមកខ្លួនឯងវិញទាំងចិញ្ចើមជ្រួញចូលគ្នាពិចារណា…សម្លៀកបំពាក់ខ្ញុំមិនបានប្តូរ​ ស្បែកជើងក៏អត់? អូ…ខ្ញុំចាំបានថា អម្បាញ់មិញ តួហេងបានយកស្បែកជើងខ្ញុំទៅបាត់ហើយ បើអ៊ីចឹងមានន័យថា អម្បាញ់មិញខ្ញុំដេកយល់សប្ត?

ខ្ញុំអង្គុយចាំមិត្តភក្តិរហូតដល់ដេកលក់ ហើយស្រមៃវែងឆ្ងាយយ៉ាងនេះផង?

ខ្ញុំខំរកមើលតួហេងក្រែងអម្បាញ់មិញជាការពិត តែគ្មានឃើញស្រមោលគេទេ ឃើញតែម៉ាណែតមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្ញុំដើរមកញញឹមស្រស់កាន់ស្បោងម្ជូរសំដៅមករកខ្ញុំ។ យ៉ាងម៉េចអ៊ីចេះ? អង្គុយផ្អែកខ្នងជាប់ដងទង់ជាតិមួយភាំងអម្បាញ់មិញសោះយល់សប្តវែងឆ្ងាយដល់ម្លឹងអី?

ប្រហែលជាសំឡេងស្រែករបស់តួហេងក្នុងយល់សប្តបូកនឹងសំឡេងស៊ីផ្លេទូកនេះហើយដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ដឹងខ្លួនវិញនោះ។ ម៉ាណែតអង្គុយក្បែរខ្ញុំ រួចដាក់ស្បោងម្ជូរនិងកែវទឹកអំពៅនៅចំកណ្តាល មើលនាងចុះសើចញឹមៗមិនដឹងជាកើតស្អីទេ។

«កុំប្រាប់យើងថាឯងដេកលក់ណា»

ខ្ញុំធ្វើមុខជ្រេញសម្លក់នាងជើងល្អម្នាក់នេះ។ នៅមកនិយាយឡូយទាំងមិនដឹងខ្លួនខុសទៀត បើកុំតែគេមកយឺតដល់ទៅជិតមួយម៉ោង ស្មានថាខ្ញុំអាចអង្គុយដេកនៅទីសាធារណៈខ្មាសគេយ៉ាងនេះទេ។ ខ្ញុំឆ្លើយធ្វើហីមិនមើលមុខគេ៖

«អ៊ឹម…ថែមទាំងយល់សប្តិទៀតផង»

«យល់សប្ត? ហើយមួយភ្លែតហ្នឹង? ប៉ិឯងយល់សប្តឃើញអី?»

ខ្ញុំខឹងនឹងស្រីឆ្កួតនេះណាស់ដែលមកភ្ញាក់ផ្អើលឌឺដងស្រែកសឹងតែបែកទឹកទន្លេ…តែបើនិយាយពីរឿងយល់សប្តអម្បាញ់មិញនេះវិញ ខ្ញុំស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ល្អ ហើយសប្បាយចិត្តចម្លែក។ ខ្ញុំមិនខ្វល់តបនឹងមិត្តសម្លាញ់តែលួចមើលទៅពូសន្យាដែលអង្គុយដេញហ្គីតានៅមិនឆ្ងាយពីទីនោះ។ ម៉ាណែតក៏ស្រាប់តែសរសៀរមកក្បែរខ្លួនខ្ញុំ

«អ្ហេ…! គាត់សង្ហា ច្រៀងក៏ពីរោះ…អ្ហែងចូលចិត្តគាត់មែនពួកម៉ាក?»

គ្មានអ្នកណាដឹងចិត្តខ្ញុំ ហើយស្គាល់ខ្ញុំច្បាស់ជាងយាយចាស់ម្នាក់នេះទេ។ គេធ្វើឱ្យខ្ញុំអៀនមុខក្រហមង៉ូវ បានត្រឹមតែទំពារម្ជូរដែលនៅក្នុងមាត់បន្លប់ខ្សែភ្នែកដេញដោលរបស់គេ ហើយងក់ក្បាលតិចៗជាសញ្ញា។ នាងនោះស្រាប់តែបើកភ្នែកធំក្រឡោត ចង្អុលមុខខ្ញុំជាប់៖

«កុំប្រាប់យើងថាឯងយល់សប្តឃើញគាត់ហាស…?»

«The man in dream !!! »

ពួកយើងទាំងពីរលាន់មាត់ដំណាលគ្នា សើចសឹងតែផ្អើលអ្នកដែលនៅម្តុំនោះ

« អ៊ើយស្រីឆ្កួត…មនុស្សចាស់ក៏ឯងមិនលើកលែងដែរ។ តែ…ចាស់សង្ហា…»

ម៉ាណែតកាន់តែនិយាយធ្វើឱ្យខ្ញុំអៀននឹងពាក្យចំអន់របស់នាងយ៉ាងខ្លាំង។ មានអី…! សូម្បីតែយាយកញ្ចាស់​មិត្តខ្ញុំក៏មើលឃើញពូសន្យាសង្ហាដូចជាខ្ញុំដែរ។ ពួកយើងទាំងពីរនិយាយសើចៗ តែមិនដឹងថាពូសន្យាបានឮពីកិច្ចសន្ទនារបស់យើងដែឬអត់ បើសិនជាគាត់ពិតជាបានស្តាប់ឮមែន មិនរស់ទេខ្ញុំ…!

ខ្ញុំចេះតែលួចសម្លឹងមើលទៅពូសន្យាជាញយដង ពេលនោះខ្ញុំឃើញគាត់ឈប់ដេញហ្គីតាហើយលើកសៀវភៅប្រលោមរបស់ខ្ញុំមកបង្ហាញមុនពេលដែលគាត់ចាប់បើកទំព័រសៀវភៅនោះអាន។ តើគាត់ចង់បង្ហាញពីអ្វីឱ្យប្រាកដទៅ? ពាក្យសម្តីនិងកាយវិការរបស់គាត់ តើពិតដូចក្នុងសុបិនដែលខ្ញុំបានឃើញអម្បាញ់មិញនេះដែទេ? គាត់ពិតជាចង់ធ្វើតួឯកក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំមែនអ្ហែស? ឬមួយមកពីខ្ញុំគិតច្រើនម្នាក់ឯងពេកទេដឹង? ហ៊ឹម…ដូចជាពិបាកសន្និដ្ឋានដល់ហើយ បើខ្ញុំចេះសីល ខ្ញុំនឹងចូលទៅក្នុងបេះដូងរបស់ពូ ដើម្បីឱ្យដឹងថាពូគិត​មកលើខ្ញុំយ៉ាងណាឱ្យពិតប្រាកដ។ ឬមួយការយល់សប្តរបស់ខ្ញុំទាំងកណ្តាលថ្ងៃនេះ គ្រាន់តែជាការយល់សប្តទេ????

កម្រិតនៃការឈឺរបស់ខ្ញុំមិនបានវាស់ស្មើទំហំក្តីស្រលាញ់ ចិត្តនឹកស្រណោះដែលមានចំពោះលោកជាងម្ភៃឆ្នាំមកនេះទេ យាន ហុងលី តែវាផ្តល់ឱ្យខ្ញុំនូវអារម្មណ៍ស្កប់ស្កល់មួយដែលខ្ញុំព្រមទទួលយក បើទោះក្តីសុបិន ពាក្យថាស្រលាញ់របស់ខ្ញុំចំពោះលោកមិនត្រូវបានសារភាព តែដំណឹងពីភាពរស់រានមានជីវិតនិងទទួលបានសុភមង្គលដែលលោកបង្ហាញមកខ្ញុំពេលនេះ គឺស្កប់ស្កល់ហើយ។

ខ្ញុំនៅទទួលបានថា លទ្ធផលនៃការរង់ចាំមួយនេះ គឺជាអនុស្សាវរីយ៍ដ៏មានន័យបំផុតក្នុងជីវិតស្នេហារបស់ខ្ញុំចំពោះមនោសញ្ចេតនាដែលពិបាកបំភ្លេច ឬមិនគួរបំភ្លេចក្នុងជីវិត។

យ៉ាងហោចណាស់ ខ្ញុំបានបោះបង់ចោលចរិតឆ្នាស់ឆ្នើម មិនគួរឱ្យចូលចិត្ត បោះបង់ភាពខ្ពង់ខ្ពស់ ក្រអឺតក្រទម អំនួតក្អេងក្អាង មើលស្រាលអ្នកដទៃ ហើយខ្ញុំបានក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ដែលស្រលាញ់ ថ្នមថែរុក្ខជាតិដូចជាលោក ហើយក៏…ព្រោះលោក ទើបខ្ញុំរកឃើញខ្លួនឯងពិតប្រាកដថាចង់ក្លាយជាអ្វី ដើម្បីអ្វី។

ខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្រមៃចង់ក្លាយជាគ្រូបង្រៀន ចំណាយពេលច្រើនម៉ោងជាមួយក្មេងៗ រហូតដល់ស្នេហាងប់ងល់មានឥទ្ធិពល​ព្រៀប​ពេញបេះដូង ជាស្នេហាខកខាន បារម្ភខ្លាចគ្មានឱកាស ជាក្តីសង្ឃឹម ដែលមិនអាចបំពេញ តែបែរជាការពិតនៃក្តីស្រមៃ ដ៏ស្រពេចស្រពិលទៅវិញ។

យាន ហុងលី មិនទាន់អស់ទេសម្រាប់ពាក្យសារភាពរាប់ពាន់ឃ្លាដែលកប់ជ្រៅក្នុងបេះដូង អារម្មណ៍ណែនស្ទះដែល​មិន​អាច​បញ្ចេញ​ និងការទាមទារសម្លឹងមើលស្នាមញញឹមសោះកក្រោះមិនឆ្អែតឆ្អន់ តែយ៉ាងណាវាក៏ត្រូវបានបិទបញ្ចប់នៅចុងទំព័រសៀវភៅ បើទោះខ្ញុំដាក់លក្ខខណ្ឌរួចស្រេចនឹងខ្លួនឯងថា មិនបើកបន្ត ឬសរសេរអ្វីពីវាទៀតឡើយ។

ខ្ញុំមិនដឹងថាព្រោះដំណើរមនោសញ្ចេតនាកំពុងត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ ឬខ្ញុំខ្លួនឯងកំពុងទាមទារចង់លុបបំបាត់ ចង់បោះបង់អារម្មណ៍អត់ធ្មត់ ហើយក៏ព្រមបណ្តោយតាមការផ្សំផ្គុំពីគ្រួសារ…

«ល្ងាចថ្ងៃសៅរ៍ ម៉ាក់និងគ្រួសារខាងគេបានណាត់គ្នាហើយ ពួកយើងទៅបាយល្ងាចជុំគ្នាម្តង!»

ម៉ាក់បានចូលមកក្នុងបន្ទប់ ហើយបន្លឺសំឡេងពីក្រោយខ្នង ស្របពេលខ្ញុំបានបិទបញ្ចប់សៀវភៅកំណត់ហេតុ។ គាត់ជាមនុស្សម្នាក់ដែលយល់ច្បាស់ពីកូនស្រីបំផុត គាត់ស្គាល់ចិត្តខ្ញុំជាងខ្ញុំខ្លួនឯងដែលជាសាមីខ្លួន ហើយក៏ដឹងថា ទោះការយល់សម្របខ្លួនតាមការរៀបចំមួយនេះមិនមានសំឡេងជំទាស់ ប្រឆាំងតវ៉ា តែក្នុងចិត្តខ្ញុំមិនបានស្រលាញ់ឬនៅនឹក យាន ហុងលី កម្រិតណា ខ្ញុំមិនអាចលាក់បាំងពីម៉ាក់បានឡើយ។

ខ្ញុំមិនទម្លាប់រស់នៅក្នុងគ្រួសារដែលមានប៉ាម៉ាក់ជាអ្នកសម្រេចចិត្តជំនួសតាំងពីដឹងក្តីមក តែសម្រាប់រឿងមួយនេះ ខ្ញុំហាក់គ្មានលទ្ធភាពនិងដឹងថា ខ្លួនឯងនឹងដើរទៅផ្លូវណា រង់ចាំអ្នកណា ជ្រើសរើសអ្នកណា ឬធ្វើអ្វី ដើម្បីអ្វី នៅពេលណា?

ជាងសាមសិបឆ្នាំហើយ មិនអាក្រក់ទេ បើគ្រាន់តែខ្ញុំសាកល្បង បើកឱកាសឱ្យខ្លួនឯង បានស្គាល់មនុស្សថ្មីម្នាក់ដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់ ក្រៅពីការបិទបេះដូងរយៈពេលយូរ សម្រាប់តែមនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលគេបានបំភ្លេចខ្ញុំ។

«ចាសម៉ាក់!»

គាត់ចាប់អង្អែលសក់កូនស្រីតែម្នាក់ដែលគាត់ថ្នមថែមកជាយូរ។ ម៉ាក់ធ្លាប់លួចសរសើរលោក ដែលគាត់មិនធ្លាប់ចួបមុខសោះ ព្រោះបានផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់មិនល្អរបស់កូនស្រីគាត់ជាច្រើន ខ្ញុំក៏ភ្ញាក់ខ្លួនថា ព្រោះគេ ទើបខ្ញុំក្លាយជាខ្លួនឯងពិតប្រាកដនៅពេលនេះ ចេះនឹក ចេះអាណិត ចេះស្រលាញ់ ចេះឈឺ តែក៏រឹងមាំ។

វាសមតម្លៃណាស់ ដែលឈ្មោះគេនៅតែអន្ទោលក្នុងការចងចាំមិនងាយរលត់។

«គាត់ឈ្មោះអ្វីទៅម៉ាក់?»

ខ្ញុំបានសួរក្រោយម៉ាក់រៀបនឹងបិទទ្វារចាកចេញ។ គាត់ងាកមកញញឹមហួសចិត្តកូនស្រីពេកណាស់ តែក៏តប៖

«វិសាល!»

«មិនពីរោះដូច យាន ហុងលី សោះ!» ខ្ញុំលួចរអ៊ូក្នុងចិត្តតែមិនហ៊ានប្រាប់ម៉ាក់។

គិតទេថា ពេលខ្លះបេះដូងហាក់មិនដឹងអ្វី តែមកពីខួរក្បាលទេ ដែលចចេសមិនព្រមបំភ្លេច។ ហើយខ្ញុំក៏បានចូលគេងជាមួយប្រធានបទថ្មីដែលគួរទន្ទេញជាប់មាត់គឺ«វិសាល»នៅរាត្រីនោះ។

មិនយូរឡើយ ការចួបជុំក៏បានមកដល់។ ខ្ញុំហាក់មានជំនាញសម្របខ្លួនបានល្អណាស់ទាំងជាមួយក្មេងៗរពិសទាំងនោះ​ ក៏ដូចជាចាស់ទុំ ដែលញញឹមពេញចិត្ត ពេញថ្លើមរូបខ្ញុំនៅពេលនេះ។

សូម្បីគេ…ដែលលួចសម្លឹងមុខរហូតធ្វើឱ្យខ្ញុំពិបាកទប់ទល់បំផុតពីអារម្មណ៍អៀនខ្មាស។

«ម៉ាក់! កូនសុំទៅបន្ទប់ទឹក!»

ខ្ញុំលួចខ្សឹបដាក់ម៉ាក់ ព្រោះទ្រាំលង់ស្នាមញញឹមលោកវិសាលនោះមិនបាន។

គេសុភាព មិនសូវចេះនិយាយស្តី តែពាក្យមួយម៉ាត់ៗមានន័យ ហើយយកជាការ ពិសេសខ្ញុំឃើញគេជាមនុស្សប៉ិនយកចិត្តទុកដាក់ មិនថា ចាស់ទុំខាងណាឡើយ។

ទាស់ម្យ៉ាង គឺគេប៉ិនញញឹមខ្លាំងមិនចេះរីងស្ងួត ហើយខុសពីលោកទាំងស្រុងណាហុងលី ដែលចូលចិត្តធ្វើមុខស្មើ សោះកក្រោះ ដូចជាការញញឹមត្រូវបានបង់ប្រាក់។

ខ្ញុំក្រោកចេញពីតុអាហារក្នុងបន្ទប់វីអាយភីដែលជួលផ្តាច់ដោយគ្រួសារទាំងពីរ។ ដើរសម្លឹងរុក្ខជាតិដែលគេដាក់អមតាមផ្លូវទៅបន្ទប់ទឹក ខ្ញុំក៏បានក្រឡេកប៉ះរបស់ម្យ៉ាង ដែលពិបាកបំផុតក្នុងការដកភ្នែកចេញហើយមិនចាប់អារម្មណ៍។

គឺឈើច្រត់។ ជារបស់អ្នកណាម្នាក់មិនដឹង តែម្តេចក៏ពេលនោះ បេះដូងខ្ញុំស្រាប់តែញាប់រន្ថាន់ហើយភ្លាម ក៏នឹកដល់គេ។

ខ្ញុំស្រាប់តែនឹកដល់ថ្ងៃចុងក្រោយដែលពួកយើងបានចួបគ្នា គេដើរមិនបានបើគ្មានដៃមនុស្សស្រីម្នាក់នោះដើម្បីទប់ ឬបើគ្មានឈើច្រត់មួយនេះសម្រាប់ទ្រជំហរខ្លួនរបស់គេ។

បេះដូងនិងខួរក្បាលមិនទាន់បានបញ្ជា តែជើងរបស់ខ្ញុំមិនអាច​បញ្ឈប់ក្នុងការដើរតាមសំឡេងឈើនោះ ដែលកាន់តែបន្ថែមសំឡេងញាប់ឡើងៗ ហើយឆ្ងាយទៅៗ។ ខ្ញុំចង់ដឹងជាខ្លាំង ចង់ឃើញមុខម្ចាស់ឈើច្រត់ដែលហាក់ព្យាយាមគេចពីខ្ញុំនិងត្រូវបន្តដើរតាមសឹងតែធ្លោយចូលបន្ទប់ទឹកមនុស្សប្រុសទាល់តែមានសំឡេងហៅ៖

«មេសា!»

បេះដូងមានស្នាមប្រេះកំពុងរំឭកខ្ញុំឱ្យសោកសៅ។ ខ្ញុំបង្ខំញញឹមបកស្រាយមុនសំណួរត្រូវបានហើបឡើងពីបបូរមាត់វិសាល ព្រោះចិញ្ចើមរបស់គេបញ្ជាក់ច្បាស់៖

«ដូចជាបានឃើញមនុស្សធ្លាប់ស្គាល់ តែគេចូលទៅបាត់ហើយ!»

«អ្នកណា? ឈ្មោះអី? បើខ្ញុំបានចួបនិងសួរគេ!»

«អូ! មិនអីទេ បំភ្លេចចុះ! ខ្ញុំទៅវិញហើយ!»

«បាទ!»

ខ្ញុំនៅតែងាកមិនអស់ចិត្ត ភ្នែកខ្ញុំអាចមិនច្បាស់ តែបេះដូងខ្ញុំចំណាំម្ចាស់ តែ…វាក៏អាចចាំខុសព្រោះភាពស្រមៃ ពេលនេះគេកំពុងនៅបរទេស ជាមួយមនុស្សដែលគេស្រលាញ់និងជាមនុស្សល្អម្នាក់ដែលអាចមើលថែគេ។

អាហារពេលល្ងាចចួបជុំត្រូវបានបញ្ចប់។ ចាស់ទុំត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញថែមទាំងបង្គាប់បញ្ជារឱ្យវិសាលត្រូវនាំខ្ញុំដើរលេងលម្ហែចិត្ត។ ម៉ាក់ច្បាស់គិតថាចិត្តខ្ញុំនៅវិលវល់ តឹងតែងមិនដាច់ស្រេចពីរឿងជាច្រើនដែលកើតឡើង ទើបគាត់ចេះតែចង់ឱ្យអ្នកដទៃ ចូលមកក្នុងជីវិតកូនស្រី កំដរនិយាយដើម្បីបន្លប់ ព្រោះខ្ញុំមិនមានមិត្តច្រើនទេដែលដឹងរឿងក្នុងចិត្ត។

«ខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់ យាន ហុងលី!»

បេះដូងខ្ញុំរញ្ជួយពេលឮឈ្មោះគេ ពិសេសពីមាត់មនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់ ហើយអាចជាអនាគតស្វាមីខ្ញុំ។

«មិនមែនដូចមេសាគិតទេ! ការពិតខ្ញុំនិងហុងលីធ្លាប់ចួបគ្នានៅមន្ទីរពេទ្យ! ហើយរឿងដែលខ្ញុំដឹងថា គេជាមិត្តមេសា វាចៃដន្យបំផុត! ដឹងទេ? ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ពេលដឹងថា មេសានិងមនុស្សស្រីនៅក្នុងរូបថត ដែលហុងលីដាក់ជាប់ក្នុងកាបូបលុយ គឺជាមនុស្សតែម្នាក់!»

«តើពិតទេ?»

ខ្ញុំភ្ញាក់ចង់តែសួរគេ តែបានត្រឹមលាក់បាំង បន្ថែមអារម្មណ៍រវើរវាយវែងឆ្ងាយ។ ជាការពិតឬក្លែងក្លាយតែវាបានធ្វើឱ្យខ្ញុំយំក្នុងទ្រូង។ បេះដូងមួយនេះដូចជាមានកម្ម ពេលត្រូវឈឺ ហើយក៏ព្យាបាល មិនទាន់សះ ត្រូវមកបន្ថែមបន្ទុក ពេលត្រូវកាត់ចិត្តបែរជាមានអ្នកមករំឭក ហើយបានប្រាប់នូវរឿងជាច្រើន ដែលមិនធ្លាប់ដឹង ហើយស្មានមិនដល់។

មនុស្សមិនធ្លាប់សំខាន់ម្នាក់ ចាំបាច់ត្រូវថែរក្សារូបថតក្នុងកាបូបលុយ ក្បែរខ្លួនយ៉ាងនេះដែរ?

ប៉ុន្តែ…ពេលនេះចំពោះមុខខ្ញុំ គឺជាបុរសម្នាក់ដែលមានសាវតាជាមនុស្សល្អ ស្លូត សុភាពបុរស ជាម្នាក់ដែលម៉ាក់ប៉ាខ្ញុំស្រលាញ់ រាប់អាននិងទុកចិត្ត គេមកនិយាយពីស្នេហ៍ចាស់ តើខ្ញុំគួរសម្តែងនៅមុខគេរបៀបណា?

ខ្ញុំត្រូវបន្តសួរជីកឬសគល់ដើម្បីបានដឹងពីរឿងជាច្រើនទាក់ទងជាមួយហុងលីពីរូបគេ ឬត្រូវធ្វើបំភ្លេចចោល ហើយចាប់អារម្មណ៍មនុស្សក្បែរខ្លួន?

«តាមពិតអាចថាមេសាជាមិត្តម្នាក់ដែលហុងលីនឹករឭក មិនអ៊ីចឹង មិនមែនគេទុករូបនាងនៅក្បែរខ្លួនទេ!»

«មានអារម្មណ៍ទេថាមេឃថ្ងៃនេះឆាប់ងងឹត ធ្លាក់ខ្យល់?»

ខ្ញុំមិនដឹងរកសំណួរអ្វីមកបន្លប់ ក៏បង្វែរកែវភ្នែកសម្លឹងផ្ទៃទន្លេ ដែលកំពុងនាំខ្យល់ត្រជាក់មកបបោសកាយ។ ខ្ញុំមិនបានសម្លឹងមុខគេ ព្រោះព្យាយាមគេច តែក៏នៅដឹងបានថា គេកំពុងញញឹមនឹងការមិនចង់ដឹងមិនចង់ឮពីមនុស្សអតីតកាលរបស់ខ្ញុំ។

គេអាចសប្បាយចិត្តឬធម្មតា តែវាជាអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវតបស្នងនិងការយកចិត្តទុកដាក់របស់គេ។

វិសាលគេដណ្តប់អាវក្រៅពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ។ ខ្ញុំទទួលយកការបារម្ភនេះ ពួកយើងឈប់និយាយហើយអង្គុយស្ងប់ស្ងាត់រហូតដល់មេឃចាប់រលឹមកក៏ត្រឡប់មកផ្ទះ។

មនុស្សយើងពេលខ្លះបាត់បង់ឱកាសព្រោះតែការរង់ចាំមិនពិតប្រាកដ។​​ យ៉ាងណា យាន ហុងលី ខំប្រឹងមករកខ្ញុំដើម្បីបញ្ចប់រឿងទាំងគេកំពុងឈឺ ព្រោះ​មិនចង់ឱ្យខ្ញុំគិតម្នាក់ឯង គឺខ្ញុំមិនគួរនាំរឿងតូចមួយដែលបានដឹងពីវិសាលមកធ្វើការគិត ហើយបង្អាក់ការសម្រេចចិត្តទទួលអ្នកថ្មីឡើយ។

មេឃបង្អុរភ្លៀង ក្នុងចិត្តនៅតែស្រងេះស្រងោច បើដូចពេលមុន ខ្ញុំច្បាស់offline គឺដើម្បីប្រើពេលវេលាបែបនេះនឹក​អនុស្សាវរីយ៍​រវាងខ្ញុំនិងគេ បារម្ភពីគេ តែអំឡុងពេលនេះ ខ្ញុំបែរព្រមបើកឈែតឆ្លើយឆ្លងជាមួយវិសាល។

យើងនិយាយគ្នាច្រើន ហើយជាកិច្ចសន្ទនាមួយដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់មាន ប្រើពាក្យសម្តីដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់សរសេរ ព្រោះអតីតកាលរបស់ខ្ញុំ គឺការនិយាយឬសួរដែលគ្មានការឆ្លើយតប ទម្លាប់បែបនេះរបស់ខ្ញុំគឺតាំងពីមានហុងលីចូលក្នុងជីវិត តែពេលនេះប្រែប្រួលហើយ។

ទំនាក់ទំនងខ្ញុំនិងវិសាល ក៏ចាប់ផ្តើមពីថ្ងៃនោះរហូតដល់ពេលមួយដែលខ្ញុំអាចអង្គុយគិតនិងសួរខ្លួនឯងថា ខ្ញុំព្រមផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្លួនឯងទទួលយកគេ?

ខ្ញុំចង់ប្រាប់គេពីការសម្រេចចិត្តហើយថ្ងៃនេះយើងណាត់គ្នានៅកន្លែងយល់ចិត្ត ថ្ងៃទីមួយដែលផ្តើមទំនាក់ទំនង។

យូរណាស់ គេមិនទម្លាប់បែបនេះឡើយរយៈពេលប្រាំខែដែលយើងស្គាល់គ្នា។ តែម្តេចលើកនេះគេស្រាប់តែធ្វើឱ្យខ្ញុំអន្ទះអន្ទែង ហើយរង់ចាំ បើទោះនាទីទើបកន្លងផុតពីម៉ោងណាត់មិនប៉ុន្មានក្តី។

មេឃរកកលភ្លៀងដូចកាលរលឹមកក់ខែ វាយោបោកបក់នាំភាពត្រជាក់រងាពីរលកទន្លេមកបបោសកាយ តែមិនទទួលបានអាវក្រៅកក់ក្តៅមកគ្រងដណ្តប់ដូចមុន តែខ្ញុំនៅចាំ…

ទីបំផុតមេឃភ្លៀង គេអវត្តមាន ខ្ញុំនៅមិនយល់ថាហេតុអ្វីវិសាលដាច់ចិត្តទុកខ្ញុំនៅម្នាក់ឯងទាំងអាកាសធាតុបែបនេះ មិនសូម្បី​មានសារបញ្ជាក់ថាមិនមក?

ម្តេចម្តងហើយម្តងទៀត ខ្ញុំនៅតែត្រូវមនោសញ្ចេតនាបោកប្រាស់ ហើយប្រើវិធីបញ្ចប់ដោយបែបនេះ?

ខ្ញុំមកដល់ផ្ទះទាំងទទឹកជោក ភាពឈឺចាប់ កំពុងធ្វើឱ្យខ្ញុំនឿយហត់មិនសូម្បីចង់ឆ្លើយតបសំណួរជាច្រើនរបស់ម៉ាក់។ ខ្ញុំប្រញាប់ឡើងទៅបន្ទប់ មិនសម្អាតខ្លួន តែខ្ញុំប្រញាប់រកទូរសព្ទខលទៅគេ។

ខលច្រើនដងទម្រាំគេដាច់ចិត្តទទួល។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខឹង ហើយចង់ស្រែកដាក់គេតាមទូរសព្ទជំនួសការយំ តែមិនស្មានពេលទទួលភ្លាមគេក៏ពោលឡើង៖

«សុំទោស!»

ខ្ញុំស្ងប់ចិត្តចាំស្តាប់ពាក្យច្រើនឃ្លាដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដឹងថាគេលាក់ទុក។ គេមានហេតុផលមិនទៅតាមការណាត់ គេកំពុងគេចមុខពីខ្ញុំដើម្បីបញ្ចប់ទាំងដែលគេជាអ្នកផ្តើម?

«ហេតុអី?» ខ្ញុំចចេសសួរ។

«បងធ្វើនេះដើម្បីមេសា!»

«ដើម្បីខ្ញុំ? គឺបោកខ្ញុំ?»

 «សុំទោស! ព្រោះបងមិនក្លាហាននឹងប្រឈមមុខ…!»

ខ្ញុំបង្ខំលេបទឹកភ្នែកនៅក្នុងទ្រូង វាគឺជាការឈឺចាប់ថ្មីមួយដែលខ្ញុំទទួលបាន។

«ប្រាប់មក! ខ្ញុំចាំស្តាប់!»

«បងគិតច្បាស់ បងមិនគួរអាត្មានិយម បង្ខំអូន​ឱ្យជ្រើសរើស! ដ្បិតអូនបានសម្រេចចិត្ត តែព្រោះអូននៅមិនដឹងរឿងជាច្រើនដែលកើតឡើង!»

ខ្ញុំលែងមាត់ព្រោះចាំស្តាប់។ ពីដំបូងមកទល់ពេលនេះ ខ្ញុំនៅតែជឿថា គេជាមនុស្សមានចិត្ត មានមនោសញ្ចេតនានិងក្តីស្រលាញ់ដូចគ្រាដំបូង មិនមែនសាងរូបភាពដើម្បីបានការទុកចិត្ត ហើយចុងក្រោយទុកខ្ញុំចោលបែបនេះ។

«បងមិនដើម្បីខ្លួនឯង…!»

«តែខ្ញុំបានជ្រើសលោកហើយ! វិសាល…!»

១៥ឆ្នាំមុននិង១៥ឆ្នាំក្រោយ ជារឿងកាលពីមុន។ ខ្ញុំឈប់សួរយោបល់ពីបេះដូង រឹតតែមិនចង់ឈ្លោះប្រកែកនិងអារម្មណ៍ដែលមិនដាច់ស្រឡះ ហើយក៏លែងចង់ដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងដែលវិសាលចង់ប្រាប់ទាក់ទងនិងយានហុងលី។

……

ពេលវេលាបានកន្លងទៅជាច្រើនឆ្នាំ…រឿងថ្មីជាច្រើនក៏បានកើតឡើងក្នុងជីវិត។

ពេលនេះខ្ញុំគឺជាអ្នកស្រី តែអនាគតដែលខ្ញុំរំពឹងមិនមែនបែបនេះ។ ខ្ញុំនៅតែនឹកគេ ព្រោះខ្ញុំត្រូវការភាពរឹងមាំដែលគេបានផ្តល់ ទើបអាចទប់ទឹកភ្នែកនិងការឈឺចាប់ដែលអួលណែនពេញដើមទ្រូងដូចពេលនេះ។

«ស្តាប់តាមបង! ទៅនៅជាមួយបង អូនឯងចង់នៅឱបក្រសោបដល់ណាទៀត?»

«គាត់ជាប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំ បងនិយាយបែបនេះបានដោយរបៀបណា?»

«មេសា…!»

«យើងបញ្ចប់ត្រឹមនេះទៅវិសាល!»

ដ្បិតខ្ញុំមិនដេញ តែគេគួរយល់ច្បាស់ពីសម្តីមួយឃ្លានេះ។ គេមិនតវ៉ា ហើយក៏យកវ៉ាលីចាកចេញទាំងភាពខឹងស្អប់។ នឹកមិនដល់មែនទេ ពីមនុស្សប្រុសល្អម្នាក់ដែលយកចិត្តទុកដាក់ បារម្ភ ខ្វល់ខ្វាយពីមនុស្សចាស់ បែរមកបង្ខំឱ្យភរិយាបោះបង់ម្តាយឪពុកបង្កើត រត់យករួចខ្លួនទៅជាមួយគ្នា?

ខ្ញុំលែងយំចេញ មិនមែនព្រោះចិត្តរឹងរូសមានះដែលខ្ញុំទទួលបានពីយានហុងលី តែមកពីខ្ញុំឆ្អែតចិត្ត។ ប៉ាម៉ាក់លែងឃាត់ ក៏ទទួលបានគ្រប់គ្រាន់ពីការប្រែប្រួលរបស់គេ។

ម៉ាក់ឱបខ្ញុំអាណិត គាត់ពោលពាក្យសូមទោសជាប់មាត់ ប៉ាកាន់តែស្ងាត់ មិនសូម្បីហ៊ានសម្លឹងមុខកូនស្រីដែលពេលនេះក្លាយជាស្រ្តីមេម៉ាយ តែខ្ញុំបន្ទោសគេដែលល្អតែពីដំបូង ជាមនុស្សប្រុសអាត្មានិយមបំផុតក្នុងចំណោមមនុស្សដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់។

ពេលនេះខ្ញុំលែងឮពាក្យថា អាយុច្រើនហើយ ពេលណារៀបការ?

តើព្រោះពាក្យថាអាយុច្រើនមិនទាន់មានគ្រួសារនេះមែនទេ ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនបានគិតវែងឆ្ងាយ ហើយសម្រេចចិត្តខុស?

ក្រោយថ្ងៃផ្តិតមេដៃសម្រេចចិត្តលែងលះ គ្រួសារយើងបីនាក់ម្តាយកូនក៏បានចាកចេញពីស្រុកកំណើត។ ប៉ាឈប់ធ្វើនាយកសាលា ម៉ាក់ធ្វើជាងកាត់សម្លៀកបំពាក់នៅផ្ទះទាំងដែលគ្រួសារយើងមិនធ្លាប់លំបាកបែបនេះឡើយ ឯខ្ញុំគ្រាន់តែស្នើសុំ​ប្តូរ​សាលា មិនបានមានគំនិតឈប់ធ្វើគ្រូបង្រៀនទេ ព្រោះវាជាការងារដែលខ្ញុំយល់ថាមានតម្លៃណាស់ក្នុងជីវិតមួយនេះ។

ពួកយើងបីនាក់ម្តាយកូនបាត់បង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង តែមិនធ្លាប់បាត់បង់ក្តីសង្ឃឹមនឹងស្នាមញញឹមឡើយ បើទោះខ្ញុំត្រូវបង្ខំខ្លួនឯង ឬសម្តែងថាខ្ញុំមិនបានឈឺចាប់នៅចំពោះមុខប៉ាម៉ាក់ ខ្ញុំព្រមធ្វើ ព្រោះមិនចង់ឱ្យលោកទាំងពីរមានអារម្មណ៍ថាមានកំហុស ដែលបានលើកកូនស្រីរៀបការជាមួយមនុស្សប្រុសដូចវិសាល។

បែបនេះទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅ មិនចង់ឱ្យស្នាមអតីតកាលរំឭករឿងឈឺចាប់ទាំងអម្បាលម៉ាន។

ឆ្នាំនេះឈានដល់វ័យ៤០ឆ្នាំ…ខ្លះហៅខ្ញុំថា«អ្នកគ្រូម៉ែ!»

ហើយសៀវភៅកំណត់ហេតុយុវវ័យក៏ត្រូវរបើកទំព័រថ្មីដោយស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់នេះ។

«សុខុម! កូនបានបន្លែស្រស់ៗទាំងនេះមកផ្ញើអ្នកគ្រូរអៀសចិត្តណាស់…យ៉ាងនេះចុះ! កូនប្រាប់តិចនិចដល់អ្នកគ្រូ ចាំអ្នកគ្រូសាកដាំដោយខ្លួនឯង!»

«មិនលំបាកអ្វីទេអ្នកគ្រូ តែបន្លែទាំងនេះមិនបានដាំនៅផ្ទះរបស់ខ្ញុំទេ ពុកម៉ែគាត់បានពីផ្ទះអ៊ំប្រុសម្នាក់នៅវាលស្បូវ! គាត់រស់នៅម្នាក់ឯង តែគាត់ពូកែដាំបន្លែ ដើមឈើហូបផ្លែ ពិសេស មានផ្កាស្រស់ចម្រុះពណ៌ អ្នកគ្រូដឹងទេ ផ្ទះគាត់គួរឱ្យចង់រស់នៅណាស់ គ្រាន់តែដើរចូលរបងផ្ទះភ្លាម ក្លិនម្លិះក្រអូបឈួលពេញច្រមុះ!»

ស្តាប់សំដីក្មេងនេះរៀបរាប់ ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកដល់លោក នឹកដល់រឿងជាងសាមសិបឆ្នាំមុនដែលខ្ញុំជាក្មេងស្រីឈ្លើយមិនគួរឱ្យស្រលាញ់ ហ៊ានបំផ្លាញផលដំណាំនិងផ្កាស្រស់របស់គេមិនញញើតដៃ។

«បែបនេះផង? អ្នកគ្រូដូចជាចង់ទៅឃើញណាស់!»

«អ្នកគ្រូម៉ែចង់ទៅ ទុកឱ្យសិស្សជូនអ្នកគ្រូចុះ! តែល្ងាចនេះសិស្សមានគួរគណិតវិទ្យាត្រូវរៀន ចាំស្អែកបានទេអ្នកគ្រូ?»

«ស្អែកថ្ងៃអាទិត្យល្មម! មិនរំខានឯងសម្រាក ប្រាប់ផ្លូវមក ចាំអ្នកគ្រូទៅរកដោយខ្លួនឯង!»

ស្អែកខ្ញុំបានក្រោកពីព្រឹករៀបចំបាយទឹកជូនប៉ាម៉ាក់ទៅវត្តដូចថ្ងៃសីលរាល់ដង។ ខ្ញុំស្រូតធ្វើដំណើរទៅតាមផ្លូវដែលសុខុមប្រាប់ ច្បាស់នឹកស្មានមិនដល់ពីជីវិតសោះថា នៅអាយុនេះ ខ្ញុំបែរជាប្តូរពីរថយន្តទំនើបដែលធ្លាប់បើកទៅបង្រៀនសិស្ស ហើយប្តូរមក​ជិះម៉ូតូអាគុបកញ្ជាស់កាត់តាមភ្លឺស្រែដែលខៀវខ្ចី អមដោយទេសភាពនៃដើមត្នោត សម្រស់ព្រៃភ្នំគួរជាទីនឹកស្រណោះមិនដាច់អាល័យបែបនេះទៅវិញ។

ជាងប្រាំឆ្នាំដែលប្តូរមករស់នៅទីជនបទនេះ ទីក្រុងស្កឹមស្កៃ បច្ចេកវិទ្យាទំនើប ពិតជាស៊ូទីនេះមិនបានពិតមែន។

ក្លិនម្លិះក្រអូបឈ្ងុយ ពិតជាភាយក្លិនដែលបង្ហើរតាមវាយោ ទាក់ទាញអ្នកឆ្លងកាត់ដូចសុខុមប្រាប់មែន។ ទីនេះជាដីចម្ការដែលស្រស់បំព្រងដូចនឹងសួននាឋានសុបិន ជាទីនៃក្តីសុខដែលជីវិតប្រាថ្នាចង់បាន តើបុរសណា មុខមាត់យ៉ាងម៉េច ដែលចេះថែរក្សាធម្មជាតិបានស្រស់បំព្រង និងមានតម្លៃយ៉ាងនេះ?

«ម្ចាស់ផ្ទះ! ខ្ញុំមករកទិញបន្លែ!»

ខ្ញុំឈប់ម៉ូតូមុខផ្ទះគេ ហើយប្រឹងអើតសម្លឹងឱ្យផុតចុងដើមផ្កាស្រស់ស្វែងរកម្ចាស់ចម្ការ។ ក្មេងម្នាក់អាយុប្រហែលជា១៥ឆ្នាំ រត់មករកខ្ញុំហើយបើកទ្វាររបង៖

«អញ្ជើញចូលមកអ្នកគ្រូ!»

ខ្ញុំភ្ញាក់នឹងការហៅរបស់គេ ក្មេងនេះខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់ទេ ម្តេចគេដឹងថាខ្ញុំជាគ្រូបង្រៀន?

«ជាសិស្សសាលាព្រៃស្វាដែរមែនទេ?»

«បាទអ្នកគ្រូ!»

«តែអ្នកគ្រូដូចមិនចំណាំមុខសោះ!»

គេមិនត្រឹមតែញញឹមស្រស់ ក៏នៅចិត្តបានជួយបណ្តើរម៉ូតូខ្ញុំចូលទៅខាងក្នុង។

គេបិទទ្វារបងទុកឱកាសឱ្យខ្ញុំបានគយគន់សម្រស់ចម្ការនេះពេញភ្នែក។ សម្តីរៀបរាប់របស់សុខុមបានត្រលប់មកវិញ ហើយឃើញនឹងភ្នែកស្រស់មិនខុសអ្វីមួយពាក្យណា។

«អ្នកគ្រូអញ្ជើញដើរទៅផ្លូវនេះ អ៊ំប្រុសគាត់កំពុងស្រោចដំណាំខាងក្រោយ!»

«អូ! អរគុណ!»

ខ្ញុំដើរច្រើនជំហានណាស់ទើបផុតរងបន្លែវល្លិរបស់គេដែលធ្លាក់រយោងពីលើក្បាល។ ហួសពីនេះទៅ ដើមល្ហុងជារងកំពុងបង្អួតខ្លួនជាមួយផ្លែពណ៌លឿងទុំ បង្ហើរក្លិនភាយ។ ឆ្ងាយដៃបន្តិច បុប្ផាជាជួរៗមានក្លិននិងពណ៌ចម្រុះកំពុងឆាបយកវិញ្ញាណយុវចាស់ម្នាក់នេះឱ្យវិលទៅរកអតីតកាល។

ខ្ញុំញញឹមបង្វិលខ្លួននិងលួចគិតថា បើគេកំពុងរស់នៅលើទឹកដីកម្ពុជានេះ តើគេនឹងធ្វើចម្ការ ដាំដំណាំ ផ្កាស្រស់ចម្រុះពណ៌ដូចនេះដែរឬអត់ទេ?

សម្លឹងឆ្អែតឆ្អន់ ខ្ញុំបានឮសំឡេងទឹកបោកបក់រលកលីងប៉ះធុងដែកនិងខ្នងបុរសម្នាក់កំពុងឱនដងពីស្រះទឹកទំហំល្មមដែលគេបានជីកទុកស្រោចដំណាំបង្ការ។ ខ្ញុំបម្រុងនឹងហៅហើយ តែសំឡេងត្រូវបានលបលាក់ កែវភ្នែកទ្រឹងភ្ញាក់ពេលគេបែរមក ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ថាគេជាអ្នកណា…

«យានហុងលី!»

មិនថាពេលវេលាកន្លងទៅយូរយ៉ាងណា ពួកយើងបែកគ្នាច្រើនឆ្នាំមិនសូម្បីមានរូបថតដើម្បីទុកមើលជាអនុស្សាវរីយ៍ និងក្តីស្រលាញ់មួយដែលអាឡោះអាល័យ តែចិត្តនិងបេះដូងដែលមិនព្រមបំភ្លេចគេតាំងពី១៥ឆ្នាំមុន ១៥ឆ្នាំក្រោយ មកដល់ពេលនេះ ទោះគេប្រែទៅជាខ្មៅបន្តិច តែខ្ញុំនៅចាំច្បាស់។

គេប្រែជាចេះញញឹម ជាពន្លឺភ្នែកស្រទន់មួយដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ចួប។ ស្នាមជ្រួញចាប់ផ្នត់នៅចុងកន្ទុយភ្នែក រាងកាយស្គមស្គាំងដូចមនុស្សគ្មានជីវជាតិផ្គត់ផ្គង់ទាំងដែលបន្លែបង្ការពេញផ្ទះ ឯជើងគេ…នៅដើរមិនត្រង់ គ្រាន់តែគ្មានឈើច្រត់ជំនួយដូចមុន។

ខ្ញុំបែរក្រោយភ្លាមក្នុងចិត្តគិតដូចជាប់អន្ទាក់ ដៃក្តាប់ខ្សែកាបូបយួរណែនព្រោះបេះដូងហាក់លោតរន្ថាន់ដោយអារម្មណ៍ច្របល់​។ ខ្ញុំគិតថាចាកចេញមិនចង់សន្ទនា បើទោះបេះដូងកំពុងខឹងស្អប់ជំហានជើងដែលមិនថយល្បឿន លើកណាក៏ខ្ញុំនឹងធឹង ច្បាស់លាស់ តែឃើញគេ ចិត្តគំនិតខ្ញុំហាក់មិនស្របអាយុ។

«មេសា! ឈប់សិន!»

គេប្រឹងអូសជើងដើរតាមពីក្រោយ រហូតខ្ញុំបានឮសំឡេងគេដួលទើបព្រមឈប់។

ខ្ញុំអត់ធន់សង្កត់ចិត្ត អារម្មណ៍ឈឺចាប់យុវវ័យកំពុងដាស់បេះដូងខ្ញុំឱ្យរង្គោះរង្គើ។ ខ្ញុំមិនដាច់ចិត្ត ទើបបែរក្រោយឃើញដៃគេរបួសប្រឡាក់ទាំងភក់និងមានស្នាមឈាមរឹមៗ។

ខ្ញុំស្ទុះទៅជួយគ្រាហ៍មនុស្សអតីតដែលមានរបួសស្នាមពេញបេះដូង។

«យ៉ាងម៉េចហើយ?»

គេមិនខ្វល់របួសដៃខ្លួន ក៏មិនខ្វល់សម្លៀកបំពាក់គេត្រូវប្រឡាក់ទទឹក តែគេបែរមកសួរខ្ញុំ៖

«ម្តេចចាំបាច់គេច? ចួបហើយ ពិតជាគ្មានពាក្យត្រូវនិយាយគ្នាទេ?»

ខ្ញុំជួយគ្រាហ៍គេចូលទៅក្រោមផ្ទះឈើប្រក់ក្បឿង។ លើក្តារងឿត្រជាក់ដូចអម្រឹត ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍រុក្ខជាតិច្រើនទៀតដែលគេ​ចង​ព្យួរតាមសរសរផ្ទះស្អាតពេកក្រៃ។ ប្រុសនេះត្រលប់មកវិញពេលណា ម្តេចមកសំងំលាក់ខ្លួនក្នុងចម្ការសម្បូរបែបយ៉ាងនេះ។

«ប្រអប់ថ្នាំនៅឯណា?»

គេនៅស្ងៀមដូចមានចេតនាមិនចង់ឱ្យខ្ញុំចូលរើរុសផ្ទះគេ តែខ្ញុំមិនព្រម ក៏ចុះពីក្តារងឿចិត្តឯងទាញបើកទ្វារបន្ទប់មួយជាប់​ចង្រ្កាន​បាយ ហើយក៏ជារឿងភ្ញាក់ផ្អើលបំផុតក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។

បេះដូងខ្ញុំធ្លុះធ្លាយជាមួយរូបថតខ្លួនឯងដែលគេបានបិទពេញជញ្ជាំងបន្ទប់។

យានហុងលីត្រដរដើរមកពីក្រោយខ្នង ស្របពេលទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់លួចលាក់បំផុត។

«ស្តាប់បងសិនមេសា!»

«ជាលោកពិតមែន! ម្ចាស់សំឡេងឈើច្រត់?»

ខ្ញុំសួរគេទាំងអស់សង្ឃឹមបំផុត ការពិតជាអ្វីឱ្យប្រាកដសម្រាប់លោកទៅយានហុងលី? គេបានត្រឹមឱនមុខគេចពីក្រសែភ្នែកខ្ញុំ។ ខ្ញុំបន្តសម្លឹងមើលរូបថតខ្លួនឯងជាច្រើនដែលត្រូវគេលួចថត ហើយជារូបប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើមទំនាក់ទំនងនឹងវិសាល សូម្បីតែរូបដែលខ្ញុំអង្គុយចាំគេទាំងខកចិត្តនៅកណ្តាលភ្លៀង ក៏គេមានដែរ?

«ហេតុអី? លោកស្គាល់ខ្ញុំច្បាស់ណាស់ តែលោកនៅតែឱ្យខ្ញុំជ្រើសយកគេ? ធ្វើបែបនេះដើម្បីអី យានហុងលី?»

បើចួបរឿងបែបនេះកាលពីជាង១០ឆ្នាំមុន ខ្ញុំនឹងសួរសំណួរទាំងនេះទៅគេ តែពេលនេះបានត្រឹមលួ​ចលាក់ក្នុងចិត្ត ខ្ញុំមិនដឹងថាចង់បានចម្លើយទាំងនេះនៅអាយុប៉ុននេះមកធ្វើអ្វីទេ ខ្ញុំខកចិត្តអន់ចិត្តមកជាមួយគេច្រើនណាស់មកហើយ ខ្ញុំបានបោះបង់ក្តីសង្ឃឹមជាមួយស្នេហានេះមកជាយូរ។ ខ្ញុំនៅរឭកពីគេព្រោះចង់យកឈ្មោះគេជាកម្លាំងចិត្ត គឺគេជាអ្នកបង្រៀនឱ្យខ្ញុំរស់ជាខ្លួនឯង ធ្វើជាមនុស្សស្រីរឹងមាំ។

ខ្ញុំអត់ធន់នឹងបញ្ហារហូតដល់រៀបការហើយក៏លែងលះនៅតែបន្តញញឹម ខ្ញុំលែងចង់យំ ហើយស្រក់ទឹកភ្នែក សួរសំណួរដែលគេមិនចង់ប្រាប់ទៀត។

ក៏គិតថាឈានជើងចាកចេញពីប្រុសចម្លែកម្នាក់នេះ តែគេមិនបោះបង់ ហើយផ្តើមមកចាប់ដៃខ្ញុំ៖

«បានជាមកហើយ! ផ្តល់ឱកាសឱ្យបងបកស្រាយបានទេ?»

គេដឹកដៃខ្ញុំទៅវាលផ្កាលឿងស្រស់ដែលគេបានដាំ។ ជំហានជើងមិនស្មើរបស់គេ ធ្វើឱ្យទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់ទាំងមិនអាចឃាត់។ ប្រុសម្នាក់នេះទ្រាំរស់នៅពិការអស់ច្រើនឆ្នាំ លាក់ខ្លួននៅជាយក្រុងឆ្ងាយយ៉ាងនេះ តែនៅលួចតាមដានខ្ញុំដឹងគ្រប់រឿង គឺគេពិតជាស្រលាញ់ហើយមិនចង់ឱ្យខ្ញុំពិបាក? គេសុខចិត្តជ្រើសរើសលាក់បាំងមនោសញ្ចេតនាខ្លួនឯង?

«បងមើលគេខុសហើយ! បងសុំទោសមេសា!»

«គេជាអ្នកសាង មិនមែនលោកទេ មកសុំទោសខ្ញុំធ្វើអី?»

ខ្ញុំឆ្លើយតោះតើយមកពីគេក៏បានដឹងរឿងខ្ញុំនិងវិសាល។ នៅថ្ងៃនោះពួកគេពិតជាបានចួបនិយាយគ្នាក្នុងបន្ទប់ទឹក វិសាលមិនមែនបានស្គាល់យានហុងលីមកជាយូរ ក៏មិនបានដឹងមកថាខ្ញុំនិងយានហុងលីជាអ្វីនឹងគ្នាដែរ ការពិតគេមានចេតនាបញ្ឆោតចិត្តខ្ញុំតាំងពីដំបូង។

គេចង់សាកចិត្តខ្ញុំ គេចង់ឈ្នះលោកណា យាន ហុងលី។ ពួកយើងរៀបការព្រោះឋានៈគ្រួសារត្រូវគ្នា មិនមែនព្រោះស្នេហានោះទេ។ លោកដឹងទេ ពេលគ្រួសារខ្ញុំធ្លាក់ខ្លួន លោកប៉ាចាញ់បោកលុយបណ្តាក់ទុនត្រូវសងបំណុលរាប់ម៉ឺនដុល្លា ដល់ថ្នាក់លក់ដីលក់ផ្ទះ លក់ឡានសងគេមិនគ្រាន់ តែអតីតប្តីរបស់ខ្ញុំ បែរច្រណែនថាខ្ញុំមិនគិតគូរប៉ាម៉ាក់គេ ហើយបង្ខំឱ្យខ្ញុំចាកចេញពីប៉ាម៉ាក់មិនទទួលស្គាល់បំណុលនោះ។ គេមិនស្រលាញ់ខ្ញុំ មិនស្រលាញ់គ្រួសារខ្ញុំទេ គេចាកចេញពេលខ្ញុំវេទនាបំផុត ម្តេចលោកដាច់ចិត្តប្រគល់ខ្ញុំឱ្យមនុស្សប្រភេទនេះ?

ខ្ញុំត្រូវតែរហ័សជូតទឹកភ្នែកនេះកុំឱ្យគេដឹង ព្រោះប្រុសម្នាក់នេះនៅសម្លឹងមុខខ្ញុំមិនព្រមគេចចេញ ជាមួយពន្លឺភ្នែកដែលខ្ញុំទើបនឹងស្គាល់គេច្បាស់ថ្ងៃនេះឯង។

«គេមិនបានគោរពសន្យា…!»

«ឈប់និយាយពីម្នាក់នោះ! រឿងហួសហើយ ខ្ញុំមិនចង់រឭកទេ!»

«បើគេមិនចេះមើលថែអូន ទុកឱ្យបង!»

អាយុ រូបរាង ពិតជាអាចបញ្ជាក់ពីវ័យ តែអារម្មណ៍នៃមនោសញ្ចេតនា ពិតជាមិនអាចទេ។ ខ្ញុំចាស់ហើយ ខ្ញុំទន្ទេញពាក្យនេះជាប់ជានិច្ច។ ខ្ញុំគ្មានចិត្តគិតរៀបការជាថ្មី ក៏មិនធ្លាប់សម្លឹងមើលឃើញអ្នកដែលធ្លាប់មកចែចូវជាស្នេហា តែម្តេចពាក្យសម្តី​របស់​គេ ចេះតែធ្វើឱ្យខ្ញុំវិលទៅអារម្មណ៍នៃស្នេហាជាង២០ឆ្នាំមុន?

ឬព្រោះគេជាមនុស្សតែម្នាក់ដែលខ្ញុំរង់ចាំគ្មានពេលវេលាកំណត់?

ខ្ញុំដកដៃគេចេញព្រោះមិនចង់ឆ្លើយតបអ្វី តែប្រុសចំណាស់នោះនៅតែចចេសកាន់ដៃខ្ញុំជាថ្មី៖

«បុព្វេកំណត់ថា ពួកយើងជាគូ បើទោះបែកយូរប៉ុនណាក៏គង់បានចួប…សំខាន់អូនព្រមឱ្យបងមើលថែអូនទេ? បងលែងគិតថាមិនស័ក្តិសមនឹងអូនហើយមេសា បងបន្ទោសខ្លួនឯងជានិច្ច​ដែលមិនក្លាហាន តែបងពិតជាមិនចង់ឱ្យពេលវេលា កន្លងទៅទទេ ដោយមិនបានបញ្ជាក់ប្រាប់អូនពីអារម្មណ៍បងទេ…!»

ខ្ញុំអរណាស់! ខ្ញុំចាំពាក្យនេះយូរហើយខ្ញុំទទួលស្គាល់។ ខ្ញុំកុហកខ្លួនឯងថាភ្លេចគេរហូតមក ដួងចិត្តនេះមានរបួសគឺមិនមែនត្រូវការពេលវេលាមួយមុខដើម្បីព្យាបាល តែគឺស្នាមញញឹមគេនេះ។

តែខ្ញុំនៅតែមិនអាចឆ្លើយតបឱ្យស្របនឹងសំឡេងចង្វាក់បេះដូង។ ខ្ញុំងាកសម្លឹងមើលអ្វីៗដែលគេកសាង ហើយក៏បានឃើញខ្លួនឯងកាលពីជាង២០ឆ្នាំមុនជាមួយគេ កំពុងដេញប្រឡែងគ្នាក្នុងសួនស្នេហ៍ដ៏ស្មោះស្ម័គ្រសប្បាយក្រៃ៕

ខ្ញុំបានត្រឹមដើរចេញ ហើយក៏លែងស្រក់ទឹកភ្នែកព្រោះឈឺឆ្អែត។ វាមិនមែនជាលើកទីមួយទេ ស្តាប់ឡើងស៊ាំត្រចៀក ឃើញឡើងចង់ងងឹតមុខ ខួរស្ពឹកស្ទើរស្ទះសរសៃឈាមម្តងៗ តែយ៉ាងណា ខ្ញុំត្រូវស្ងៀមមិនគប្បីស្តីថាឱ្យមនុស្សចំណាស់ជាងខ្លួន ព្រោះម៉ែបានប្រដៅថា បុណ្យបាប កម្មពារ តែងរត់ទៅរកម្ចាស់។

ចេញពីកន្លែងប្តឹងប្តល់ដែលគ្មានសូម្បីសង្ឃឹមនៃពាក្យថាយុត្តិធម៌ ខ្ញុំចេះតែដើរៗទៅ…

សំឡេងទឹកហូរខ្មួលមិនដាច់នៅខែវស្សា ស្ពានទំនប់ទឹកនេះ​ ទើបប្រទះសាកសពគេប្លុងចោលម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ គេនោះក៏អកុសលដូចខ្ញុំដែរ គ្រាន់តែខ្ញុំសំណាងជាងដែលគេរំលោភហើយមិនព្រមសម្លាប់ តែបើខ្ញុំទៅម្នាក់ទៀត គេមុខថាចង្រៃមានជើងកបហើយ យ៉ាងណា បើស្លាប់ទៅបែបហ្នឹងដូចអាក្រក់ពេក ទម្រាំគេអាចរកឃើញមិនដឹងហើមរឹង ស្អុយគគ្រុកយ៉ាងណា រស់នៅគេប្រឡាក់ពណ៌ឱ្យថោកមិនស្អាតហើយ បើស្លាប់នៅសល់រូបកាយស្អាតបាតខ្លះ ដូចមិនគប្បីជាមួយខ្លួនឯង?

គិតរួចថាខ្ជិលស្លាប់ ខ្ញុំក៏ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ។ មិនទាន់ទាំងបានដោះមួក និងស្បែកជើងដើម្បីចូលផ្ទះផង សំឡេងម៉ែក៏លាន់មក៖

«ឈប់ទៅអារបរហ្នឹង អញមិនដាច់ពោះស្លាប់ទេ តែអញមុខជាស្លាប់ ព្រោះត្រូវដើរទូលក្បាលសារ៉ុងកាត់ភូមិមិនខាន!»

«ដើម្បីក្រពះម៉ែ! ចង់គេថាម៉េចក៏ថាទៅ បើរវល់ខ្វល់ជាមួយសម្តីអស់គាត់អ្នកស្រុកហ្នឹង ចំណាយក្នុងផ្ទះចាយគ្រាន់ដែរ?»

«ខ្លួនជាស្រីទេ ម្តេចមិនចេះខ្លាចដូចអស់កូនគេដទៃ របរផ្សេងមិនរកធ្វើទៅ? ចង់ណាស់ អាច្រៀងកណ្តាលយប់ព្រលប់ បានលុយបួនដប់ម៉ឺន ហើយពេលនេះ ត្រូវខូចឈ្មោះស្អុយទាំងភូមិ តទៅ អ្នកណាយកឯងធ្វើប្រពន្ធ?»

ខ្ញុំទ្រាំអស់ច្រើនហើយចំពោះអ្នកដទៃដែលមើលងាយ មើលថោក លើរបរជីវិតជាអ្នកចម្រៀងអាហ្វែ ស្លៀកពាក់ស៊ិចស៊ី លិចលើលិចក្រោម រាំកណ្តាលចំណោមមនុស្សដើម្បីប្រាក់។

ខ្ញុំយំស្ងួតទឹកភ្នែក ស្ទើរក្លាយជាអាងរីងហួតហែង នឹកសូម្បីចង់សម្លាប់ខ្លួនក៏លែងទៅវិញព្រោះទាំងដែលខ្ញុំជាជនរងគ្រោះសោះ គេចាត់ទុកខ្ញុំដូចឧក្រិដ្ឋជន? ដើរឃើញមនុស្សដទៃដែលពេបមាត់ ស្តោះទឹកមាត់ គេចចេញ ព្រោះស្អប់ខ្ពើម ខ្ញុំស៊ាំឡើងលែងស្រក់ទឹកភ្នែកវិញហើយ តែម្តេច…ពាក្យម៉ែប៉ុន្មានឃ្លានេះ ចេះតែធ្វើឱ្យទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់? ទ្រូងខ្ញុំអួនណែនខ្លាំងម្ល៉េះ?

ខ្ញុំធ្លាប់មើលរឿងអប់រំ ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញគេផុសផ្សាយក្នុងបណ្តាញសង្គម មនុស្សដែលត្រូវគេបំពានរំលោភច្បាស់ប្រឈមនឹងបញ្ហាផ្លូវចិត្ត គួរតែមានអ្នកមើលថែ ផ្តល់កម្លាំងចិត្ត ថ្នមចិត្ត តែខ្ញុំវិញ ខំប្រឹងសម្តែងធ្វើជារឹងមាំ ធ្វើដូចគ្មានអីកើតឡើងយ៉ាងនេះហើយ ទាំងដែលការពិតខ្ញុំចង់ឆ្កួតព្រោះនឹកឃើញរឿង អាម៉ាស់ថោកទាបនោះម្តងៗ ចុះម្តេចជាម្តាយ ជាឈាមខ្ញុំបង្កើត គ្រាន់តែលួងខ្ញុំបន្តិចមិនបាន?

មិនដើម្បីអង្ករច្រកឆ្នាំង ថ្នាំសង្កូវរបស់គាត់ទេ ដែលខ្ញុំស៊ូជិះម៉ូតូកណ្តាលយប់ម៉ោង១ ម៉ោង២ដើម្បីដើរច្រៀងម្នាក់ឯង? គិតថាខ្ញុំមិនខ្លាច?

ខ្ញុំអស់ពាក្យតបហើយតែទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់ជំនួសគ្រប់យ៉ាង។

ខ្ញុំឡើងទៅបន្ទប់ទាំងអារម្មណ៍ជាប់ខ្មៅងងឹតហាក់ឈ្លក់វង្វេង ខ្ញុំសម្លឹងមិនឃើញអ្វីក្រៅពីសេចក្តីស្លាប់…

លើកទីបីហើយ ដែលខ្ញុំព្យាយាមបញ្ចប់ជីវិតខ្លួនឯង ខ្ញុំជាកូនស្រី ដែលត្រូវគេរំលោភបំពាន អស់ព្រហ្មចារី ហើយជីវិតខ្ញុំក៏ត្រូវបញ្ចប់ត្រឹមកេរ្តិ៍ឈ្មោះស្អុយរលួយយ៉ាងហ្នឹង?

លោតទឹកក៏ធ្លាប់គិតហើយនៅមិនសម្រេច ចងកក៏ធ្លាប់ចង់ធ្វើដែរតែខ្លាចឈឺពេក ខ្ញុំអស់វិធី ក៏នឹកឃើញថ្នាំជំងឺម៉ែដែលត្រូវលេបប្រចាំ ហើយខ្ញុំបានទិញរួចមិនទាន់ឱ្យគាត់។

លើកនេះ បែបសម្រេចហើយ…

ខ្ញុំបកវាទាំងអស់ក្បង់ដាក់ដៃប្រុងហាមាត់លេបហើយ សំឡេងគោះទ្វារលាន់រន្ថាន់ប្រញាប់ៗ។

នឹកមិនដល់ថា សូម្បីចង់ស្លាប់ក៏ឧបសគ្គច្រើនម្លឹងដែរ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ឯណាលេបថ្នាំបញ្ចប់ជីវិតទៅ បើសំឡេងប្អូនស្រីខាងក្រៅលាន់រហន់ គ្រោះធំជាងខ្ញុំដែលត្រូវគេរំលោភទៅទៀត?

«លឿនឡើងមកចែផាត់អើយ! គេមកទារដល់មុខផ្ទះឥឡូវហើយ! ចង់ឱ្យគេផុសរូបប្អូនទើបអស់ចិត្តមែន?»

ស្តាប់ចុះ…គឺលុយចងការប្រាក់ដែលប្អូនស្រីបានខ្ចីគេ ទាំងដែលចាយមិនដឹងមុខ បែបហ្នឹងឱ្យខ្ញុំស្លាប់យ៉ាងម៉េច? បានអ្នកណារកសងគេ?

ប្អូនខ្ញុំគ្មានគំនិត អស់ពីខ្ញុំ ឬម្តាយខ្ញុំអាយុហាសិបឆ្នាំត្រូវទៅធ្វើជាកម្មករស៊ីឈ្នួលឱ្យគេជេរ?

ខ្ញុំប្រមូលថ្នាំដាក់ស្បោងវិញ ទុកស្លាប់មួយឡែក។ លុយបានពីច្រៀងពីថ្ងៃមុនដែលខ្ញុំមានរឿង ក៏ដកបាញ់ឱ្យប្អូនសងការគេសិន។

ចាំរួចបំណុល ចាំស្លាប់ក៏មិនយឺតពេលដែរ។

ទ្វារបើកក្ឌុងក្ឌាំង លេចស្នាមញញឹមពព្រាយ។ នាងនិយាយអរគុណហើយដើរចេញទាំងមិនបានឃើញស្នាមទឹកភ្នែកដែលដក់នៅលើថ្ពាល់ខ្ញុំឡើយ។

គ្រួសារនេះ ម្តេចអាត្មានិយម ឃោរឃៅចំពោះរូបខ្ញុំម្ល៉េះ? បែបនេះឬ ដែលទេវតាលោកតម្រូវឱ្យខ្ញុំត្រូវតែរឹងមាំ ជម្នះគ្រប់រឿង សូម្បីតែអ្វីដែលខ្ញុំបានចួបប្រទះពេលនេះ?

ខ្ញុំបានត្រឹមដេកគិត ឬមិនដឹងគិតពីអ្វី ជាមួយខួរក្បាលមួយដែលទទេ។ ខ្ញុំរាប់ដៃជើងឱ្យដឹងមើលថា វេលាណា អាយុកាលណា ទើបខ្ញុំអាចចាកចេញបានពីលោកនេះ?

ក្រៅពីរឿងបំណុលដែលខ្ញុំត្រូវចេញមុខប្រឈមម្នាក់ឯង នៅរឿងក្តីត្រូវឡើងប្តឹងប្តល់ដល់តុលាកា។ ម្តាយខ្ញុំមិនរវល់ទេ គាត់ថាខ្ញុំនេះធ្វើឱ្យខ្មាសគេ សំណាងណាស់ ដែលមានអង្គការស្រ្តីដែលតែងជួយជ្រោមជ្រែង លើកទឹកចិត្ត គាំពារ មនុស្សមានវិបត្តិដូចខ្ញុំ ម្ល៉េះសម ជីវិតនេះ ខ្ញុំត្រូវឆ្លងកាត់រឿងប៉ុនភ្នំតែម្នាក់ឯង?

ខ្ញុំនៅបន្តដើរច្រៀង ព្រោះត្រូវការប្រាក់ យប់មួយក្រោយច្រៀងចប់ ស្រាប់តែមានមនុស្សប្រុសស្រីពីរនាក់មករកខ្ញុំ ពួកគេជាអ្នកណាមកពីណាមិនដឹង តែហេតុផលដែលគេមករកខ្ញុំដល់កន្លែងរោងការ គឺមកចរចា ក៏ហាក់ដូចជាគំរាមខ្ញុំ។

«បើព្រមដកពាក្យបណ្តឹង គេព្រម យកឯងឱ្យទៅធ្វើកូនប្រសា រៀបចំការឱ្យឯង!»

នេះឬ? ជាសំណងជំងឺចិត្តដែលខ្ញុំនឹងទទួលបាន ក្រោយត្រូវបានគេរំលោភបំពាន?

ខ្ញុំធម្មតាបំផុតជាមួយការឈឺចាប់ដ៏ស្ពឹកស្រពន់។ សម្លឹងមុខមេបាទាំងពីរដែលគេចាត់តាំង ព្រោះអ្នកប្រព្រឹត្តិជាមនុស្សដែលខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ គេជាកូនអ្នកធំ មានលុយ មានអំណាច តែព្រហ្មចារីរបស់ខ្ញុំ មិនមែនទុកសម្រាប់ដោះដូរ ការសែនព្រេនធ្វើជាកូនប្រសាអ្នកមាននោះទេ។

ពួកគេមិនព្រមបញ្ឈប់ ក្រោយសម្លឹងឃើញទឹកមុខគ្មានប្រតិកម្ម និងមិនចេញស្តីរបស់ខ្ញុំ។ ម្នាក់ៗព្យាយាមនិយាយបញ្ចុះបញ្ចូលផង គំរាមដល់អាយុជីវិតខ្ញុំផង តែស្មានថាខ្ញុំខ្លាច?

ស្លាប់ខ្ញុំមិនខ្លាចផង មកខ្លាចពួកមនុស្សទុរយសដូចឯង?

ខ្ញុំទាញកាំបិតតូចមួយដែលដាក់ការពារខ្លួនភ្ជង់គំរាមបកទៅពួកគេវិញទាំងគ្មានខ្លាចញញើត៖

«ខ្ញុំប្តឹងដើម្បីរកយុត្តិធម៌ ច្បាប់ ចាប់មនុស្សអាក្រក់ដាក់គុក ដាក់ទោសដែលបានប្រព្រឹត្តិ មិនមែនប្តឹងប្តល់ ព្រោះចង់រកប្តីទេ! បើពួកអ្នកនៅតែរំខានជីវិត គំរាមកំហែង ស្អែក ចាំចួបមុខគ្នាបន្តនៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលីសទៅ!»

ខ្ញុំលួចគិតដែរ ស្មានថាយប់នេះ នឹងត្រូវស្លាប់តៃហោង ហើយអាចនឹងគេប្រទះសាកសពព្រឹកឡើងរួចទុក្ខទោស តែមិនស្មាន ជីវិតខ្ញុំថ្លៃ ត្រូវពួកគេភ័យដកថយអស់ ទុកឱកាសឱ្យខ្ញុំបានបន្តប្តឹងពួកគេ ចង្អុលមុខឧក្រិដ្ឋជននៅក្នុងតុលាកា ដាក់ទោសពួកគេទៅតាមផ្លូវច្បាប់។

សំណុំរឿងក្តីត្រូវបានបញ្ចប់ តែអ្វីដែលមិនចប់ ហើយខ្ញុំមិនចង់បាន គឺភាពល្បីល្បាញខុសទំនងក្នុងបណ្តាញសង្គម។

ខ្ញុំមិនបដិសេធទេ បើមនុស្សគ្រប់គ្នាយកខ្ញុំជាគំរូ ហ៊ានតតាំង ធ្វើគ្រប់យ៉ាងមិនខ្លាចមនុស្សមានអំណាចដើម្បីរកយុត្តិធម៌។ ខ្ញុំអរគុណ ដែលយកភាពរឹងមាំរបស់ខ្ញុំទៅរៀនសូត្រ តែខ្ញុំមិនត្រូវការ ភាពល្បីល្បាញ បញ្ចេញមុខមាត់ ដូចហែកកេរ្តិ៍ខ្ញុំឱ្យមនុស្សទូទាំងពិភពលោកបានដឹងឮព្រោះចង់បានលុយពី Facebook?

បើជ្រុលថាខ្ញុំពូកែហើយ ខ្ញុំសូមប្តឹងអស់អ្នកដែលធ្វើរឿងមិនត្រូវច្បាប់ កុំឆ្លៀតឱកាស ព្រោះខ្លួនឯងហើយមិនដឹងថាកំពុងបំផ្លាញអ្នកដទៃ។

ខ្ញុំពិតជាចង់ល្បី តែល្បីរឿងច្រៀងដែលជាអំណោយខ្មោចឪពុកខ្ញុំដែលបន្សល់ មិនមែនល្បីព្រោះរឿងអាប់កេរ្តិ៍ ដែលខ្លួនឯងជាជនរងគ្រោះយ៉ាងនេះឡើយ។

ខ្ញុំមិនបញ្ចប់ការច្រៀង បើទោះជីវិតដល់ដំណាក់កាលចុងក្រោយ ព្រោះជារបស់ទ្រព្យមានតម្លៃតែមួយគត់ដែលបានពីឪពុក តែខ្ញុំបែរត្រឹមមានសិទ្ធច្រៀងក្នុងវង់ភ្លេងនៃក្រុមតន្រ្តីក្មេងកំព្រា កុមារអភ័ព្វដើម្បីលួងលោម មើលថែពួកគេដែលត្រូវមនុស្សទុរយសបំផ្លាញអនាគត។

ខ្ញុំមិនហ៊ានប្រឡងចម្រៀងឱ្យបានល្បី ដូចដែលធ្លាប់សន្យាជាមួយពុកបាន ព្រោះអ្នកទាំងអស់គ្នាក្នុងបណ្តាញសង្គម ធ្វើឱ្យខ្ញុំល្បីរឿងកិត្តិយសមុនស្រេចទៅហើយ។

ដ្បិតខ្ញុំរឹងមាំ ហ៊ានប្រឈម តែអ្នកមិនមែនជាខ្ញុំ អ្នកមិនដឹងថា វាប៉ះពាល់ផ្លូវចិត្តខ្ញុំកម្រិតណាទេ ដែលមនុស្សមួយប្រទេស ឆ្លងប្រទេស បានខ្ទរខ្ទារពីដំណឹងនេះ។

ជម្រើសចុងក្រោយ ខ្ញុំមានតែស្ម័គ្រចិត្ត ធ្វើជាគ្រូបង្រៀនក្នុងអង្គការដែលបានជួយខ្ញុំប្តឹងប្តល់រឿងក្តី។ រៀនចិត្តសាស្រ្ត ដើម្បីមើលថែក្មេងៗរងគ្រោះក្នុងមណ្ឌល រៀនតន្រ្តី ព្រោះជាក្តីស្រមៃនិងបំណងប្រាថ្នា ខ្ញុំក៏បានចូលរួមជាមួយអង្គការ ក្នុងការលុបបំបាត់អំពើហឹង្សា មិនថាទម្រង់ណាក្តី ចៀសវាងកុមារី ពីការរំលោពបំពានគ្រប់បែបយ៉ាង។

ខ្ញុំអរគុណណាស់ ដែលនៅតែអាចផ្តល់យុត្តិធម៌ឱ្យមុនពេលខ្ញុំបិទភ្នែកទៅ។ ខ្ញុំអរគុណខ្លួនឯងដែលមិនបោះបង់ មិនថាពិភពលោកបានបោះបង់ខ្ញុំរួចស្រេចទៅហើយ សូម្បីតែគ្រួសារខ្ញុំ។

ពេលនេះរវល់នឹងជីវិតពេក ស្រលាញ់ក្មេងៗពេក ខ្ញុំគ្មានពេលរាប់ដៃជើងរកមើលថ្ងៃស្លាប់ទេ។

ខ្ញុំក៏សម្រេចថា ស្លាប់ គឺបណ្តោយតាមធម្មជាតិ និងពេលវេលា។

ជីវិតចុងក្រោយ ខ្ញុំនឹងខំរស់នៅឱ្យបានល្អបំផុត ព្រោះវាជាការលះបង់ធំធេងណាស់ពីឪពុកម្តាយខ្ញុំ។ ស្លាប់ ជួយខ្ញុំមិនបានគ្រប់យ៉ាងទេ ជួយបានត្រឹមគេចមុខពីបញ្ហា តែមិនអាចលុបឈ្មោះអាក្រក់របស់ខ្ញុំចេញផុតពីអតីតកាលឡើយ។

«អរគុណទាំងអស់គ្នាដែលអញ្ជើញខ្ញុំឱ្យចូលរួម ចែករម្លែកបទពិសោធន៍ជីវិតនៅថ្ងៃនេះ! ចាំថា គ្មានអ្វីដែលយើងមិនអាចធ្វើបានទេ បើយើងមិនបោះបង់ និងមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើ!»

ខ្សែជីវិតនេះខ្មៅកខ្វក់ណាស់ តែវាក៏អាចវិលទៅរកភាពស្រស់ស្អាតវិញបាន «បើខ្ញុំមិនបោះបង់!»

ចប់!!!