រឿង៖ នាងដេន្នីនិងចិញ្ចៀនភ្លុក

Bo Bo — Mon, 20 Jun 2022 13:00:00 +0000

រ៉ាឌី ជានារីដ៏ស៉ិចស៊ីម្នាក់ មានឈ្មោះល្បីនៅក្នុងដៃក្លឹប។ នៅពេលដែលនាងកំពុងតែមកឈរលាងដៃប្រុងថែមម៉ាគីយ៉េ ក៏ក្រឡេកកាត់ទ្វារបន្ទប់ទឹកមនុស្សប្រុសឃើញអ្នកណាម្នាក់ភ្លេចចិញ្ចៀនធំមួយ។

ជាចិញ្ចៀនភ្លុក។

តាមពិតគឺតាភឿកបានស្រវឹងភ្លេចវា។

ដោយងាកឆ្វេងស្តាំឃើញគ្មានអ្នកណាម្នាក់ក្បែរៗ ស្រីសោភិនីក៏ស្រវាយករបស់នោះមកជាកម្មសិទ្ធិ តាមនិស្ស័យជាមនុស្សលោភលន់។

តាមថា ត្រូវយប់នេះ ជាវេនដែលតាភឿកអាចនឹងជួបមេកន្ទ្រាញម្ចាស់ចិញ្ចៀនហើយ។ តែដោយគាត់ស្រវឹង ឈរលាងដៃក៏ភ្លេចវាចោលសិន មិនមែនបានន័យថា គាត់បោះវាចោលទេ។ ណាមួយគាត់បានមកដោយគេស៊កលុយឱ្យរកម្ចាស់ថ្មីឱ្យ ក៏មិនមែនគាត់ទិញយកជាម្ចាស់ ឥឡូវរកម្ចាស់មិនទាន់បានផង ក៏ក្លាយមកជារបស់ស្រីស្រស់។

ចិញ្ចៀនបណ្តាសា ដែលបាននាំមកឱ្យពិទូនិងលោកវិសុទ្ធនាយកធនាគារ នូវមហន្តរាយ វិះរបូតជីវិត ពេលនេះដល់វេលាជាក់ជាគ្រោះអាសន្នដល់នាងជាម្ចាស់ថ្មី។

មិនដឹងសំឡេងអ្វីមួយ ទេបណ្តាលឱ្យរ៉ាឌីដែលស្រវឹងស្រឿងៗ អត់ទទួលបានភ្ញៀវម្នាក់សោះយប់នេះ ត្រូវភ្ញាក់ឡើងទាំងបង្ខំសើងមមើង។ មើលនាឡិកាម៉ោងទើបតែប្រមាណជាពីរទាបភ្លឺ។

ទើបមកដល់បន្ទប់ប្រះបានបន្តិចកាលពីកណ្ដាលអធ្រាត្រ ពេលនេះមិនចង់រវល់ដែរ តែគេងវិញមិនបាន ព្រោះឮអ្វីមួយរំខានត្រចៀកប្រភពចេញមកក្បែរៗមាត់ទ្វារ។

នាងរ៉ាឌីក្រោកឡើងមក ដើរសន្សឹមៗញីភ្នែក ទាំងមានអារម្មណ៍ថាអ្នកណាម្នាក់នៅក្នុងបន្ទប់ទឹក។ មួយយប់នេះមានគ្មានបានភ្ញៀវមកមួយទេ មានតែម្នាក់ឯងសុទ្ធសាធ ហើយក៏មិនបានស្រវឹងអ្វីធ្ងន់ដែរ មានអ្នកណាចូលមកបន្ទប់នេះបានហើយយើងមិនដឹង?

ស្រីស្រស់ក្រឡេកទៅរកទ្វារបន្ទប់ដ៏តូចរបស់នាងដែលនាងជួលនៅ តែភាគច្រើនមិនសូវបានគេងទីនេះទេ ច្រើនតែកំដរភ្ញៀវនៅកន្លែងផ្សេងៗ។

ទ្វារនៅបិទដដែល ដោយសារទម្លាប់របស់នាង។ រ៉ាឌីញីភ្នែកសម្លឹងទៅបន្ទប់ទឹកនៅខាងឆ្វេងដៃ ហាក់ចំហបន្តិច ដូចអ្នកជានរណាម្នាក់កំពុងឈរនៅទីនោះ។

នាងស្រេករកសួរង៉ូវថា៖

«អ្នកណាគេ?»

ប៉ុន្តែស្ងាត់

«…» គ្មានចម្លើយ។

ចង់ងាកមកប្រះដេកបន្តវិញ ព្រោះថាបើកភ្នែកអស់ចង់អត់រួចផង ស្រាប់តែលេចរូបរាងកម្រើក។

រ៉ាឌីងាកទៅភ្លែត។ វាជាពន្លឺភ្លឺប្លែកមួយ ដែលឈានជាស្រមោលចូលមកបណ្តាលឱ្យរ៉ាឌីអុកគូទទៅលើគ្រែព្រោះភាំងភាន់។

មនុស្សស្រីបុរាណម្នាក់កំពុងអណ្តែតចេញមក។ នាងមានរាងខ្ពស់សឹងតែទៅទើរបាននឹងធ្នឹមខាងលើ។ សំខាន់ដៃមានកាន់កាំបិតមួយរាងដូចកណ្ដៀវ និងមានមុខចុងស្រួចសស្ងាចគួរព្រឺ។

ស្ត្រីបុរាណគ្មានមុខទេ មានតែស្រមោលស្នែងនិងភ្នួងសក់។ ដៃនាងលើកអាវុធក្នុងកម្ពស់ផុតក្បាល ដើរសំដៅមករករ៉ាឌីដែលប្រើដៃចែវគេចថយរហូតផ្ទប់នឹងក្បាលគ្រែ។

«យល់សប្តិអាក្រក់!»

រ៉ាឌីប្រាប់ខ្លួនឯង ប៉ុន្តែសុបិននេះមិនដឹងពេលណាចប់នោះទេ។ ដោយសារបន្ទប់តូចចង្អៀត មិនដល់ប៉ុន្មានប៉ប្រិចភ្នែកនៃភាពភ័យខ្លាចផង មនុស្សបុរាណឈានមកដល់លើគ្រែនិងនៅចំពីមុខរ៉ាឌីទៅហើយ។

ពេលនេះហើយរ៉ាឌីមើលឃើញភ្នែកមួយគូពណ៌ឈាម។ ដៃនាងស្រវាមកចំហៀង រាវរកកន្លែងចុចភ្លើងប៉ុន្តែរាវមិនចំទេ។

នាងស្រែកយំឮៗហើយបែរមករកចុច ភ្លឺបានត្រឹមព្រាកៗៗៗក៏រលត់ទៅវិញ ដូចចរន្តត្រូវខូច។ ពេលដែលរ៉ាឌីបើកភ្នែកធំៗតក់ស្លុតងាកមកវិញ មនុស្សស្រីដែលមានពាក់ច្រវាក់ និងដែកពាសលើរាងកាយស្មើមេទ័ពបុរាណ បានរុញកាំបិតមកផ្ចុងកនាងទៅហើយ។

«ខ្ញុំយល់សប្តិមិនល្អ! រលាយផុតទៅ! ដឹងខ្លួនឡើងៗៗៗៗ!»

រ៉ាឌីប្រាប់ខ្លួនឯង តែខ្លួននៅលើកដៃមនុស្សបុរាណនៅកៀកស្អិតជិតឡើងៗជាដរាប ធ្វើឱ្យរ៉ាឌីត្រូវគាំងគ្រវីក្បាលនិយាយមិនចេញនោះទេ។

«យើងមិនបានលេងថ្នាំទេ ម៉េចបានស្រវឹងថ្នាំ? ឬមួយក៏ស្រវឹងស្រា? ឬមួយដេកយល់សប្ដិអាក្រក់ ឬមួយក៏ត្រូវបណ្ដាសាអ្វីអ្នកណាធ្វើអំពើយើង?»

នាងរ៉ាឌីនិយាយញាប់ញ័រ និងភ្លាត់ចេញមកទាំងបិទភ្នែកគ្រវីក្បាលម្នាក់ឯងតតាត់ គិតថាកាំបិតនេះនឹងមកអារកផ្តាច់សង្ខារខ្លួនពិតណាស់។

ស្រាប់តែសំឡេងមួយលាន់មកត្រជាក់ស្រិប៖

«ឱ្យចិញ្ចៀនភ្លុកមកយើងវិញ!»

រ៉ាឌីបើកភ្នែកធំៗនៅពេលដែលឮពាក្យនេះច្បាស់។

ខ្មោចមនុស្សបុរាណនៅក្រឡោតៗចំពីមុខបង្កើយហើយ។ រ៉ាឌីមានតែស្រែកឡើងវែងដោយតក់ស្លុតឥតឧបមា និងលើកម្រាមដៃខ្លួនឯងមកមើល បែរជាឃើញមេដៃខ្លួនឯងពាក់ចិញ្ចៀនបុរាណនោះតាំងពីពេលណាមកមិនដឹងខ្លួនទេ។ ប្រហែលជានាងពាក់វានឹងមេដៃយកឡូយឆាយតាមស្ទីលយុវវ័យសម័យទំនើប ណាមួយរង្វង់វាធំផង។

កំពុងតែរកនឹកដើមចមនៃការដែលត្រូវមានចិញ្ចៀនភ្លុកមកលើម្រាមខ្លួនឯងដោយមិនដឹងប្រភព ស្រាប់តែកាំបិតចុងស្រួច បានក្រឡាស់មកកាត់យកម្រាមដៃមេរបស់នាងទៅ។

រ៉ាឌីស្រែករោទ៍នៅក្នុងសេចក្តីឈឺផ្សានិងតក់ស្លុតហួសបរិយាយ។

មនុស្សបុរាណអណ្តែតខ្ពស់ឡើងក្រោមភាពរញីរញ័ររបស់ម្ចាស់បន្ទប់ ដែលសម្លឹងទាំងរន្ធត់។ នាងឃើញខ្មោចអសុរកាយនេះដោះយកចិញ្ចៀនចេញពីម្រាមដៃដែលកាត់បានទៅនោះ យកទៅពាក់លើម្រាមស្រួចរបស់វាហើយបោះម្រាមកំបុតរបស់នាងចេញដោយគ្រវែងគ្រវាត់។

រ៉ាឌីដែលកំពុងតែហូរឈាមសស្រាក់ពេញពូក ខ្នើយ បន្តទន់ជើងដៃឱបម្រាមរបួសស្រែករមួលយំ ខណៈដែលស្រីព្រាយបែរមកវិញប្រុងធ្វើអ្វីម្យ៉ាង…

«មានរឿងអីៗ!»

សំឡេងមនុស្សស្ទុះចូលមកដល់ ខ្មោចបុរាណក៏ត្រូវរលាយបាន។

«ដេន្នីជួយផង!»

រ៉ាឌីដង្ហោយហៅស្រីរូបស្រស់ម្នាក់ ដែលស្ទុះស្ទាចាក់សោទ្វារនិងសម្រុកចូលមកព្រោះឮសម្រែករបស់រ៉ាឌី។

ដេន្នីនេះ ជាអ្នករកស៊ីផ្លូវភេទដូចគ្នាដែលបានជួលបន្ទប់ជាមួយគ្នា តែកាលពីល្ងាចនាងមានភ្ញៀវហៅទៅជប់លៀងបានជាមិនបានមកវិញជាមួយរ៉ាឌី ថែមទាំងមិនដឹងពីព្រឹត្តិការណ៍ដែលរ៉ាឌីរើសបានចិញ្ចៀនបុរាណនោះទេ។

រ៉ាឌីយំសស្រាក់ ព្រោះម្រាមមេឈឺស្ពឹកហូរឈាមកខ្លាក់ ទោះបីជាដេន្នីស្ទុះយកកន្សែងមករុំឱ្យ។

«តោះទៅពេទ្យ!»

រ៉ាឌីនិយាយមិនចេញចង្អុលទៅម្រាមកំបុតរបស់ខ្លួនដែលត្រូវគ្រវីគ្រវាត់ទៅទើរលើគែមបង្អួច។

ឃើញម្រាមនោះកាលណាដេន្នីស្រែកវ៉ាស់ព្រោះតក់ស្លុត។

«ឯងស្រវឹងដល់ថ្នាក់កាត់ម្រាមខ្លួនឯង?!»

«ខ្ញុំអត់បានស្រវឹងស្រាឬលេងថ្នាំស្អីទាំងអស់ ខ្មោចកាត់ដៃខ្ញុំ!»

ឮហើយដេន្នីឈប់មាត់សម្លឹងភឿនដោយទឹកមុខក្រឡង់ៗឆ្ងល់។ ចំណែកទឹកមុខរ៉ាឌី គឺចង់ឱ្យគេជឿខ្លួនណាស់ ចង់ប្រាប់ពីអភ្ពូតហេតុទាំងអស់ដែលខ្លួនបានឆ្លងកាត់ ប៉ុន្តែរបួសហូរឈាមពេក និយាយមិនចេញទេ។

«ជួយខ្ញុំផង! ជូនខ្ញុំទៅពេទ្យផង!»

ដេន្នីរៀបចំគ្រារ៉ាឌីទៅពេទ្យនៅក្បែរបន្ទប់ជួល។

ទោះពួកគេសុទ្ធសឹងជានារីកំព្រាឪពុក និងស្វះស្វែងមករកស៊ីមុខរបរដែលសង្គមស្អប់ខ្ពើម ព្រោះតែផ្តល់លុយទៅចិញ្ចឹមម្តាយនិងប្អូននៅឯខេត្តក្នុងស្ថានភាពដូចគ្នា ក៏នៅទីក្រុងភ្នំពេញដ៏ធំនេះ ដេន្នីរាប់រករ៉ាឌីដូចជាប្អូនធម៌ និងរស់នៅរួមបន្ទប់ជាមួយគ្នាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ ដោយសារឈឺពេកនិងផ្លូវចិត្តទន់ខ្សោយ រ៉ាឌីនៅមិនទាន់បានរៀបរាប់ប្រាប់ដេន្នី អំពីបណ្តារឿងរ៉ាវចម្លែកៗដែលខ្លួនបានពើបនារីបុរាណក្រចកវែងមានកាន់កាំបិតសស្ងាចនោះ និងរឿងចិញ្ចៀនភ្លុកនៅឡើយទេ។

ពេលបានពេទ្យដេរផ្ជិតម្រាម ចេញថ្នាំឱ្យលេបរួចរាល់ ក៏នាំគ្នាវិលមកបន្ទប់សម្រាកវិញ ដោយនាងនៅកំដររ៉ាឌី ដាំបបរឱ្យខណៈរ៉ាឌីត្រូវថ្នាំសណ្តំដេកលក់ឈឹង។

ពេញមួយថ្ងៃ នាងនៅរៀបបោសជ្រះបន្ទប់ឡើងវិញមិនបានសម្រាកទេ ព្រោះគិតថាយប់នេះនឹងសម្រាកនៅមើលរ៉ាឌី មិនទៅក្លឹបធ្វើការដូចរាល់ដងឡើង។

ព្រលប់ល្អះៗនាងដេន្នីក៏ហត់អស់កម្លាំង រីឯរ៉ាឌីនៅតែបន្តគេងក្នុងបន្ទប់ ក្រោយបបរសបានប្រមាណជាកន្លះចាន។

ដោយមិនចង់រំខានរ៉ាឌី ដេន្នីក៏ចេញមកចុចទូរទស្សន៍ខាងក្រៅបើកមើល តែទេសកាលអី ប៉ះចំរឿងខ្មោចគួរឱ្យខ្លាចសឹងគ្រប់បុស្តិ៍ ដេន្នីក៏បិទចោលវិញ ទាំងអារម្មណ៍មិនសូវស្រួលទេ។ គិតថាទៅដួសបបរហូបសម្រន់ នឹងអាលបានចូលសម្រាក ទើបតែឈានមិនបានប៉ុន្មានមិនទាន់ដល់ផ្ទះបាយក៏ត្រូវរំខានដោយភ្លើងចេញសញ្ញាព្រាកៗដូចត្រៀមតែនឹងរលត់។

ពីទីនេះទៅកាន់បន្ទប់ដែលរ៉ាឌីកំពុងដេក ដេន្នីចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍«ព្រឺ»និងចេះខ្លាច។

នាងចង់បោះបង់ចោលគំនិតទៅផ្ទះបាយ ហើយបកក្រោយទៅកាន់បន្ទប់គេងរបស់មិត្តវិញ គ្រាន់បានពីរនាក់។ ម៉េចម៉ានាងគិតថា អាចដាស់រ៉ាឌីឡើងមកពិគ្រោះគ្នា។

គិតហើយនាងក៏បែរដើរមករកបន្ទប់មិត្ត ប៉ុន្តែកាត់តាមកន្លែងអង្គុយមើលទូរទស្សន៍ដដែល នាងត្រូវស្លុតក្នុងទ្រូងដ្បិតក្រឡេកឃើញ មាននរណាម្នាក់ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីផ្ទាំងកញ្ចក់វែងមានស៊ុមបុរាណមួយព្យួរនៅទល់គ្នានឹងសាឡុងអង្គុយ។

នៅក្នុងបន្ទប់នេះមិនដែលមានកញ្ចក់បែបនេះសោះឡើយពីមុនមក។ អ្នកណាយកវាមកទៅ? គែមមាសក្បូរក្បាច់របស់វា ម៉េចសមនឹងស្ថានភាពបន្ទប់នេះវាទំនងជាវត្ថុវិចិត្រដ៏មានតម្លៃណាស់ហើយ។

នាងឈានចំហៀងខ្លួនយឺតៗមករកកញ្ចក់…

មានអារម្មណ៍ថា បន្ទប់នៅនេះ ពោរពេញទៅដោយចំហាយត្រជាក់ ពន្លឺ និងស្រមោល ប្រហែលប្រដំប្រសងគ្នា វាំងននផ្លុំចុះឡើង ក្លិនផ្ការំដួលជាក្លិនមិនធ្លាប់មានទេ ទីក្រុងនេះរករំដួលបានពីណាមក?

គ្រប់យ៉ាងកំពុងតាក់តែងឱ្យទីនេះ ក្លាយជាបន្ទប់បែបបុរាណដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយ ជាមួយនឹងបាតជើងដេន្នីដែលជាន់លើកម្រាលព្រំ អំពីស្ពាន់និងប្រាក់កិនជាបន្ទះ ប្រកិត ត្រជាក់និងស្តុកស្តម។

ខ្មុកពណ៌ក្រហមនិងពណ៌មាសនៅពោរពេញចំពីក្រោមកញ្ចក់ផ្ទាំង។ ដេន្នីដើរមកជាន់លើកម្រាលប្រាក់ស្រិបៗ ប្រឹបៗដូចក្នុងសុបិន។ នាងបន្តបោះជំហានយ៉ាងឆ្ងាញ់លង់ក្នុងភាពមហស្ចារ្យ។

បុប្ផាឆើតឆាយដែលមានពណ៌ផ្កាឈូកស្រស់រលើប ជាកម្រងធំដោយក្នុងផើងធ្វើពីប្រាក់។

ហើយបន្ទប់ជួលដែលពោរពេញទៅដោយស្រមោលតណ្ហា កំហឹង មនុស្សស្រវឹង ការលក់ដូរភេទ សេចក្តីច្រណែន និងទុក្ខសោកជីវិត ចូលពេលនេះបានក្លាយមកជាប្រណីតវិមានចាស់មួយ។

នេះជារូបភាពផ្លាតក្នុងកញ្ចក់ប៉ុននោះ។

ប៉ុន្តែនៅខាងក្រៅ អ្វីៗនៅតែស្ថិតក្នុងសភាពក្រីក្រអស់សង្ឃឹមដដែលហ្នឹង។

ដេន្នីឈរដល់ពីមុខកញ្ចក់ហើយ…ពេលមើលទៅ…នាងឆ្លុះបញ្ចាំងឃើញខ្លួនឯងស្ថិតក្នុងសម្លៀកបំពាក់សូត្រ និងច្រត់ដៃលើកូនតុវិចិត្រសាល។

ផើងផ្កាឈូករ័ត្នបានរាយជាផ្លូវក្រោយខ្នងនាង…គ្រប់យ៉ាងបានរៀបចំមកយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ហាក់បីដូចជាដេន្នីកំពុងតែឈរនៅក្នុងការពិតមួយដ៏សែនរំភើបមិនចង់រលត់ទេសុបិននេះ។

ស្រាប់តែ…មានសូរដកដង្ហើមធំ ខ្យល់ចេញចូលដូចខ្យល់ដង្ហើមរបស់មនុស្ស ខណៈដែលដេន្នីប្រឹងផ្ចង់សម្លឹងរកមើលវត្ថុមានជីវិត ស្នូរដកដង្ហើមក៏ឈប់ រលត់បាត់។ ចិត្តនាងកំពុងត្រូវបានបង្កាត់ឱ្យញាប់ញ័រឡើងៗ រវាងអ្វីៗនៅទីនេះ និងការពិតដែលនាងផ្គូរផ្គង។

គ្រប់យ៉ាងត្រូវតែមានការពិត ហើយបន្ទប់នេះត្រូវតែមានជញ្ជាំង ប៉ុន្តែវាជារឿងចម្លែកដែលបន្ទាប់ពីក្រោយផ្ទាំងកញ្ចក់បែរជាមានតែផ្សែងអ័ព្ទខ្មៅ។

ដេន្នីមិនស្គាល់ទីនេះថាជាអ្វីនោះទេ។

ភាពរំជើបរំជួលមួយគឺសម្លៀកបំពាក់ដ៏ស្តើងរបស់នាង ដែលស៊ិចស៊ីសឹងតែមើលឃើញរាងកាយអាក្រាត។ ឈុតនេះ បើទៅឈរនៅក្លឹបវិញ នាងនឹងទទួលភ្ញៀវពេញមួយយប់មិនខាន។

វានឹងក្លាយជាហិង្សានៃការច្រណែន និងការតិះដៀលពីពពួកស្រីផ្សេងៗ។

ដេន្នីពេញចិត្តនឹងឃើញរូបរាងខ្លួនឯងបែបនេះណាស់។ នាងញញឹមនិយាយដោយមោទនភាព៖

«ស្អាតពេកហើយ!»

ពាក្យចុងក្រោយបីម៉ាត់នេះបានបញ្ចប់ទៅ អមបន្តមកជាមួយនឹងស្នូរគ្រហឹមដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចមួយ។

មិនមែនជាសំឡេងដេន្នីខ្លួនឯងទេ។ មនុស្សស្រីបុរាណម្នាក់មានចុចត្បូងមួយគ្រាប់ក្រហមដូចឈាមចំកណ្តាលថ្ងាស បានបង្ហាញខ្លួនក្នុងកញ្ចក់។

វាជារូបរាងរបស់រ៉ាឌីគ្រាន់តែស្លៀកបុរាណ និងមានចោះថ្ងាសពាក់ក្រវិល។ ទ្រូងនាងមានអាវពាសដែក និងដៃមានសំណាញ់ចំណង ហាក់បីដូចជាចម្លែកខ្លាំង។

«រ៉ាឌី?»

ដេន្នីហៅតិចៗតែមនុស្សស្រីនោះមិនខ្វល់នឹងការហៅទេ។

គេលូកដៃចេញមកពីក្នុងកញ្ចក់ រួចច្បាមកញ្ចឹងកដេន្នីជាប់។

«ហេតុអីបានជាឯងក្បត់យើង!» សំឡេងសួរលាយឡំមកជាមួយនូវភាពចងអាឃាត។

«ឯងស្បថហើយតែឯងបំពានវា!»

មានអារម្មណ៍ចង់រត់ តែសូម្បីលើកដៃមកតស៊ូជាមួយមនុស្សក្នុងកញ្ចក់មិនបានផង។ ដេន្នីឃើញតាមរយៈកន្ទុយភ្នែក គឺ ម្រាមរបស់អសុរកាយក្នុងកញ្ចក់នេះមានពាក់ចិញ្ចៀនភ្លុកមួយ។

ពន្លឺនិងអក្សរល្អិតៗ«ឥនុចារ្ស» បានធ្វើឱ្យនាងនឹកឃើញអ្វីមួយយូរណាស់មកហើយ។

«បងស្រីបានក្លាយជាមេកន្ទ្រាញហើយ ខ្ញុំពិតជានឹងគោរពបងអំណើះតទៅ!»

«ឯងស្បថទេថាទោះពិភពលោកនេះក្បត់នឹងបង ឯងនឹងជាមនុស្សស្មោះត្រង់ចុងក្រោយ?!»

«ខ្ញុំស្បថ! ប្រសិនមានគំនិតរេចេញពីបងឥនុចារ្ស នឹងស្លាប់គ្រប់ជាតិក្រោមដៃបង ហើយកើតជាតិថ្មីក្លាយជាពេស្យាចាអំណើះតទៅ!»

នៅទីនោះ ពួកគេដេកប្រលែងគ្នាជាបងប្អូននៅលើសួនវិចិត្រនៃរាជវាំងស្តេចត្រាញ់។

បន្ទាប់មក វាចម្លែកណាស់ក្នុងការមើលឃើញយប់ជ្រៅៗ នាងដេន្នីអង្គុយតែឯងកម្សត់។

នាងតែងលបមើលព្រះរាមឥនុចារ្ស ដែលបានស្វាមីមកជារដ្ឋបុរសនៃកុលសម្ព័ន្ធចំណុះមួយ សឹងមានរូបរាងសង្ហាអស់ប្រុសក្នុងលោក គេឈ្មោះថា ម្លឹងរុងកា។

ស្នេហាពួកគេបានបង្កើតឱ្យនូវភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងរហោស្ថាននៃសួនផ្កានេះ។ តើមនុស្សស្រីឯកោម្នាក់អាចឆ្លងកាត់រាត្រីឯកោដ៏ឈឺចាប់ និងចិត្តច្រណែនឬស្យានេះបានដោយរបៀបណា។

«មិនថាវាជាពុម្ពអក្សរក្បូរក្បាច់ឬអត់នោះទេ តែបណ្តាសាលើនេះត្រូវចងដោយឈាម! អ្នកណាកាន់ចិញ្ចៀននេះ អ្នកត្រូវស្លាប់នៅយប់ថ្ងៃទី១៣រោច!»

ឥនុចារ្សស្រែកឡើង នៅពេលរៀបចំចិញ្ចៀនភ្លុកធំមួយ ធ្វើឡើងពីភ្លុកគជ់សាពាន់ឆ្នាំ និងអភិសេកគ្រងអំណាច។

បាគូម្នាក់ជាគ្រូធ្មប់មានអាគមក្រាស់ជាប់ខ្លួនបន្ទរឡើងថា៖

«កុំស្មានថានេះគ្រាន់តែជាអក្សរធម្មតាមួយក្តាប់តូច ប៉ុន្តែវាជាចំណារត្រូវបានចារដោយបន្ទះលោហៈកណ្តៀវស្តេចត្រាញ់មានឈាមសត្រូវច្រើនម៉ឺន សែន! ជាការឆ្លាក់អថ័នដែលមានអត្ថន័យសេចក្តីសក្តិសិទ្ធអស់កល្បជានិច្ច!»

យប់ដដែល ក្រោយពេលលាងសាយភោជន៍យ៉ាងអឹកអាធឹក នាងបានវិលមករកក្រឡាបន្ទំវិញដោយស្រវឹងស្រាឱទិនដីឥដ្ឋ។ នាងទន់ជើងបិទភ្នែកសម្រាកក្បែររបងកំផែងប្រាសាទ។ ដោយមិនប្រយ័ត្នប្រយែង ពាក្យសើចក្អាកក្អាយពីប្រុសស្រីបានលាន់មកតាមខ្យល់។

បន្ទាប់ពីការស្រវឹងអាប់អួរ ស្តេចស្រីបានក្រោកឡើងមកដោយដកដង្ហើមធំក្នុងការយល់ដឹងសម្ងាត់ទៅហើយថាអ្នកណាខ្លះកំពុងសើច។

ដូចជាប្រសិនបើនាងបានឃើញដល់អ្វីៗទាំងអស់ក្នុងក្រឡាបន្ទំ នាងនឹងដឹងថាលោកនេះពោរពេញដោយអំពើក្បត់។ ដូច្នេះនាងមិនបាច់មើលឃើញប្អូនស្រីកំពុងឱបរឹតស្វាមីរបស់ខ្លួនក្នុងតណ្ហានោះទេ។

ឥនុចារ្សបានសូត្រគាថា…នាងផ្លុំវាទៅជាកម្ទេចរងើគអគ្គីដុំៗ ហើយទាញវាចងចូលគ្នាជាមួយចុងម្រាម នាងបានផ្លុំពូតជាផ្សែងនិងខ្យល់ ដុតចោលក្រឡាបន្ទំមួយជាមួយការតាំងចិត្តលាក់បាំងនូវអ្វីមួយដ៏ទ្រុស្តក្បត់ និងទុរយស ដែលនាងមិនចង់ឱ្យគេដឹង។

«គ្រប់ៗជាតិឯងនឹងស្លាប់ក្រោមដៃយើង!»

ខ្យល់ដកដង្ហើមរបស់ដេន្នីតឹងឡើងៗ។

នាងជិតដាច់ខ្យល់ហើយ…នាងប្រវេប្រវា នាងនៅចង់រស់ទោះដឹងថា កាលពីអតីតនាងបានក្បត់ពាក្យសច្ចាតែបណ្តសានេះនាងគ្មានលទ្ធភាពនឹងទូលរែកយកទេ។ សូម្បីបងនាងចង់លើកលែងឱ្យក៏ទៅមិនរួចដែរ។ នាងនឹងក្លាយជាពេស្យាចាគ្រប់ជាតិ ហើយស្លាប់ក្នុងដៃម្ចាស់បំណុលកម្ម។

១៤ម៉ោងក្រោយមក….

ឈរនៅក្រោមរបងខ្ពស់នៅផ្នែកខាងក្រោមនៃសួនច្បារសាធារណៈមុខផ្ទះជួល…លោក មន្ថា លើកឡាស៊ែរ ដែលចងជាប់នឹងចង្កេះខ្លួនមកចុចអានឯកសារ…

ព្រះអាទិត្យចាំងលើទឹកមុខតឹងតែងរបស់បុរសវ័យកណ្តាលនេះ…

«អ្នកស្លាប់ឈ្មោះ ដេន្នី ជានារីប្រកបរបរពេលយប់ទាន ជំហានដំបូងគេសង្ស័យថា ដែលនាងដេកដួលស្លាប់មុខទូរទស្សន៍ក៏មកពីប្រើថ្នាំញៀនលើសកម្រិត!»

«មានសាក្សីបានចួបអ្នកស្លាប់ក្រោយគេបង្អស់ទេ?» លោកមន្ថាសួរទាំងផ្ចង់អានឯកសារ។

«អ្នករួមបន្ទប់របស់នាងឈ្មោះរ៉ាឌី ក៏ត្រូវរកឃើញស្លាប់ក្នុងបន្ទប់ដេកដែរទាន នាងមានរបួសលើម្រាមមេដៃស្តាំ!»

ពពកបាំងព្រះអាទិត្យ ធ្វើឱ្យភ្នែកប៉ូលិសមន្ថាព្រិលជាមួយការងឿងឆ្ងល់។

ទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់របស់នាងដែលថត Selfie និងផុសលើហ្វេសប៊ុកប្រមាណជាជាង១០ម៉ោងមុននេះ កំពុងនាំឱ្យគេគិត។

មនុស្សនេះប្រហែលជាមានចរិតស្រគត់ស្រគំ ចុះម្តេចនាងមានមុខរបរបែបនេះ ហើយលេងថ្នាំញៀនស្រវឹងខ្លាំងដល់ថ្នាក់គ្រប់គ្រងខ្លួនឯងលែងបាន?

«លោកនាយ នៅក្បែរសព គ្នាយើងរកឃើញចិញ្ចៀនមួយនេះទាន!»

ចប់ដោយបរិបូរណ៍

ដេន្នីនិងចិញ្ចៀនភ្លុក – Meysansotheary

រឿង៖ នាងដេន្នីនិងចិញ្ចៀនភ្លុក