«គ្រឹប!»

សំឡេងបិទទ្វារឡានលាន់ឡើង។ កាយវិការបោះបោករបស់ឧត្តរា ហាក់កំពុងបញ្ជាក់ច្បាស់ៗថាគេមិនសូវពេញចិត្តនឹងមកទីនេះសោះ។ គេដកដង្ហើមធំ ជើងទាំងគូរបស់គេហាក់ស្អិតជាប់នឹងដីរកតែបង្ហើបទៅមុខមិនរួច ដោយគេសុខចិត្តឈរមើលឧត្ដរាយួរគ្រឿងរណ្ដាប់ស្កេកស្កះពេញដៃចូលទៅក្នុងផ្ទះគ្រូ។

បើកទ្វារចូលផ្ទះគ្រូភ្លាម អ៊ំចម្ប៉ាកណ្ដាស់ឆាច់ព្រោះឈ្លក់នឹងផ្សែងធូបពេក។ អាសនៈជាច្រើនថ្នាក់ ហ៊ុមព័ទ្ធដោយគ្រឿងសក្ការបូជាពេញពាស។ លោកយាយចំណាស់ ស្លៀកពាក់សអង្គុយបត់ជើងយ៉ាងសុភាពនៅខាងមុខអាសនៈ។ គាត់លើកដៃចង្អុលបង្គាប់បូព៌ាឱ្យរៀបគ្រឿងរណ្ដាប់ត្រូវកន្លែង។ អ៊ំធានិងអ៊ំចម្ប៉ាគ្រាហ៍និរតីមកអង្គុយកណ្ដាលកន្ទេលក្រហមត្រង់កន្លែងដែលយាយគ្រូប្រាប់។ អ៊ំធាអង្គុយក្បែរកូនស្រីឥតឃ្លាត។ ឯអ៊ំចម្ប៉ាក្រឡេកទៅក្រៅ រកកូនប្រុស។

«អាម៉េចកូនមិនចូលមក! នៀកមកអង្គុយក្រោយមីអូន។»

បើទោះជាម៉ាក់គេហៅចំឈ្មោះឱ្យប្រញាប់ចូលក្នុងក្តី ទឹកមុខឧត្តរាមិនបានប្រែប្រួលបន្តិចដែរ។ គេបន្តដកដង្ហើមធំធ្វើដូចតឹងទ្រូងណាស់។ យូរបន្តិចទើបគេព្រមចូលតាមក្នុងកិរិយាធុញទ្រាន់។

បូព៌ាដើរចេញទៅខាងមុខផ្ទះ លូកដៃកាច់មែកអង្គារបុស្បតូចៗបីបួនមែក យកមកចងផ្តុំជាកូនបាច់។ និរតីអង្គុយស្ងៀមមិនមាត់កអ្វីមួយម៉ាត់។ អ៊ំចម្ប៉ាលូកដៃកូនប្រុសឱ្យខិតមកកៀកខ្លួនប្រពន្ធ។ អ៊ំធាលូកយកលុយច្រើនសន្លឹកពីក្នុងកាបូបដាក់លើជើងពានខាងមុខយាយគ្រូ រួចលើកដៃសំពះសុំ៖         

«សូមយាយគ្រូជួយបណ្តេញខ្មោចព្រាយបិសាចពីក្នុងខ្លួនកូនស្រីខ្ញុំឱ្យអស់។ រឿងទ្រនឹប ខ្ញុំនឹងដាក់ជូនម៉ាពេញចិត្ត។ ពេលនេះទាន់ហន់ពេកទើបមិនបានទិញអីមកធំដុំ។ ចប់កិច្ចរួចរាល់ ខ្ញុំនឹងគិតគូរមិនឱ្យយាយគ្រូអាក់អន់ចិត្តឡើយ។»

ឮតែប៉ុណ្ណោះ យាយគ្រូប្រញាប់ស្តោះទឹកមាត់ស្លាម្លូដាក់កូនត្រលោកដូងឆែបមាត់នៅចំហៀងខ្លួន។ គាត់ហូតធូបបីសរសៃយកមកអុជ រួចដោតនឹងផ្លែចេកលើកូនថាសខាងមុខអាសនៈ។ យាយគ្រូលើកផ្តិលដែលមានទឹកពេញមកដាក់ក្បែរ រួចយកបាច់មែកអង្គារបុស្បដែលបូព៌ាទើបកាច់រួចដាក់ក្នុងផ្តិលនោះ។

«ក្មួយចូលអង្គុយឱ្យកៀកនាង!

ឧត្តរាបើកភ្នែកធំ។ គេសម្តែងទឹកមុខមិនពេញចិត្តជាថ្មី។ ខ្លួនគេអង្គុយក្បែរនាងជ្រងោ ហេតុអីត្រូវឱ្យបូព៌ាមកអង្គុយក្បែរទៀត? គេចង់និយាយថា គេចេះមើលថែប្រពន្ធគេហើយ មិនត្រូវការអ្នកដទៃឡើយ។ តែគិតសព្វទៅ បើទោះជាគេនិយាយចេញក៏គ្មានអ្នកណាយល់ស្របដែរ។ គេមានតែរក្សាចិត្តខឹងនេះទុកក្នុងពោះសិន។

បូព៌ាមិនមាត់មួយម៉ាត់។ គេចូលអង្គុយកៀកខ្លួននិរតីទៅតាមអ្វីដែលគ្រូយាយប្រាប់ មើលរំលងទឹកមុខដ៏ក្រញូវរបស់មិត្តសម្លាញ់ដែលកំពុងដុតរោលដោយភ្លើងប្រចណ្ឌ។

យាយគ្រូចាប់ផ្តើមសូត្របាលី រកស្តាប់មិនយល់។ ដៃគាត់ម្ខាងកាន់បាច់មែកអង្គាបុស្បកូរទឹកក្នុងផ្តិល។ ទឹកមុខគាត់កាន់តែមាំ មាត់គាត់សូត្របាលីរឹតតែញាប់ ឯដៃក៏ចាប់កូរទឹកញាប់រន្ថាន់ដូចគ្នា។

ផែតៗ…យាយគ្រូព្រួសទឹកពីក្នុងមាត់គាត់ចូលផ្តិល។ ទឹកក្នុងផ្តិលមុននេះមានពណ៌ថ្លាខ្យងក៏ប្រែជាឡើងទង់ដែងដោយកាកកំបោរម្លូស្លា។ ឧត្តរាចាប់ភើពីក្នុងពោះមកដោយគេឆ្អើមនឹងទឹកមន្តនេះពេក។ យាយគ្រូចាប់សូត្របាលីជាថ្មី។ ដៃគាត់ក៏ចាប់កូរទឹកបន្ត។ មែកអង្គារបុស្បហែលជារង្វង់ក្នុងផ្តិលមន្ត។ ស្លឹកខ្លះដាច់ធ្លាក់ពីមែកអណ្តែតត្រា។ យាយគ្រូបង្កើនល្បឿនសូត្រអាគម រួចក៏ដកដៃដែលកាន់បាច់អង្គារបុស្បប្រោះព្រំទឹកមន្តទៅលើរាងកាយអ្នកជំងឺ។ រូបរាងកាយនិរតីក៏ចាប់ញ័រទទ្រើក។

«ចាប់…ចាប់ឱ្យជាប់!»

អ៊ំធាស្រែកភ្លាត់សំឡេងក្រោយឃើញប្រតិកម្មរបស់និរតី។ ឧត្ដរារហ័សលូកដៃបម្រុងចាប់ស្មាភរិយា តែដៃទាំងគូរបស់បូព៌ាលូកមកកាត់មុខគេមុន។ អ៊ំចម្ប៉ាបើកភ្នែកធំ របៀបហួសចិត្ត។ ពួកម៉ាកកូនប្រុសហ៊ានចាប់ប៉ះខ្លួនប្រាណកូនប្រសារស្រីមុនប្តីនាងទៅទៀត។ តែដោយស្ថានភាពបន្ទាន់ គ្រប់គ្នាគិតដល់សុវត្តិភាពរបស់និរតីជាធំ ទើបអ៊ំស្រីនិងកូនប្រុសមើលរំលងចំណុចនេះសិន។ ចាំស្ថានការណ៍ស្ងប់ស្ងាត់ សឹមទូទាត់ចេញម្តង។

យាយគ្រូបន្តសូត្របាលី និងប្រោះទឹកមន្ត រាងកាយនិរតីកាន់តែញ័រញាក់។ នាងរើបម្រះទទាក់ជើងប៉ះផ្តិលកំពប់ទឹកមន្តយាយគ្រូអស់។ អ៊ំធាស្រែកយំហ៊ូស្រវាចាប់ជើងនាងឱ្យស្ងៀម។ អ៊ំចម្ប៉ាភាំងតក់ស្លុត។

«កុំភ័យ កុំភ័យអី! ខ្ញុំនៅទីនេះ។ នៅជាមួយនិរតី។»

បរិយាកាសកាន់តែអាប់អួរ។ អាការរបស់និរតីប្រែស្ងប់ តែឧត្ដរាហាក់ទៅជាវង្វេងភាំងភាន់វិញ។ គេសម្លឹងមើលមិត្តសម្លាញ់ក្រសោបកាយប្រពន្ធរបស់គេក្នុងរង្វង់ដៃ។ គេស្ដាប់ឮពាក្យសម្ដីដ៏ស្រាលស្រទន់របស់មិត្តសម្លាញ់លួងលោមនាងឱ្យគេង។ នេះសមតែជាកិច្ចការរបស់គេជាប្ដីនាង មិនសមជាណា…។ ពេលនេះគ្រានេះ គេបានត្រឹមអង្គុយមើលប្រុសដទៃបំពេញតួនាទីជំនួស។ អ៊ំចម្ប៉ាយល់ចិត្តកូនប្រុស។ គាត់យកដៃគោះតិចៗលើស្មាគេជាការលួងលោម។

យាយគ្រូងើបអង្គុយត្រង់ខ្លួនវិញក្រោយស្គាល់រន្ទះជើងរបស់និរតី។ គាត់ប្រញាប់យកដៃវែកសក់ឱ្យស្រួលបួល រួចផ្ងារផ្តិលទឹកមន្តដែលត្រូវនិរតីធាក់ឱ្យផ្កាប់មុននេះ។

«អាម៉េចវិញយាយគ្រូ? កូនប្រសាខ្ញុំម៉េចទៅជាញ័រទទ្រើកអ៊ីចឹង?»

អ៊ំចម្ប៉ាសួរទាំងបារម្ភ ខណៈអ៊ំធាបន្តយំសស្រាក់។

«សាហាវណាស់! នាងត្រូវអំពើគេសាហាវណាស់!»

សម្ដីយាយគ្រូធ្វើឱ្យអ៊ំធាផ្អាកយំ ចូលឆ្លងសម្ដី៖

«អំពើអីយាយគ្រូ? កូនស្រីខ្ញុំនេះស្លូតណាស់ មិនដែលមានរឿងជាមួយអ្នកណាទេ។ ក្នុងភូមិអ្នកណាក៏ចូលចិត្តនាងដែរ។ ចុះអ្នកណា? អ្នកណាមានចិត្តតិរច្ឆានធ្វើបាបនាង? គុណបុណ្យអើយ ជួយកូនស្រីខ្ញុំផង អស់អីក៏ខ្ញុំព្រមដែរ។»

«នាងត្រូវអាគមស្នេហ៍!»

គ្រប់គ្នាបើកភ្នែកធំ សម្លឹងមុខយាយគ្រូ។

«អាគមស្នេហ៍!»

ឧត្ដរាឧទានតាម! គេនឹកគិតបន្តិច ទើបនិយាយឡើង៖

«តាមខ្ញុំដឹង ប្រពន្ធខ្ញុំនេះទាំងស្អាត ទាំងឆ្លាត ទាំងរៀនបានខ្ពង់ខ្ពស់ មានការងារល្អ។ ប្រុសៗក្នុងភូមិកុំថាឡើយចូលស្ដី សូម្បីតែញ៉ែញ៉ងក៏មិនហ៊ានផង។ ម៉្យាងប្រុសៗវ័យស្រករនាងរៀបការកូនមួយកូនពីរអស់ហើយ។ ក្នុងភូមិនៅតែក្មេងៗស្រករក្រោយ។ ខ្ញុំថាមិនមែនទេយាយគ្រូ។»

យាយគ្រូមិនទាន់បកស្រាយផង ម្ដាយក្មេកគេឆ្លើយជំនួស៖

«អាចអ្នកក្រៅ អ្នកស្គាល់គ្នានៅកន្លែងធ្វើការអីក៏ថាបានដែរណាកូន។ និរតីរើសប្ដីណាស់ អាចមានអ្នកសុំស្រលាញ់នាងមិនបាន ទើបធ្វើអាគមស្នេហ៍។»

«តែ…»

អ៊ំចម្ប៉ារហ័សលូកដៃចាប់ស្មាកូនប្រុសកុំឱ្យតមាត់ទៀត។ គាត់ដឹងថាអ្នកដន្លងរស់នៅជនបទការជជែកវែកញែកវែងឆ្ងាយឥតប្រយោជន៍ឡើយ។

«កាលដែលនាងមានអាការដូចខ្មោចចូល គឺមកពីឈាមរដូវរបស់នាងប្រតិកម្មនឹងអាគមស្នេហ៍នេះ។ កុំតែថ្ងៃនេះនាងមកថ្ងៃខែ កុំអីសូម្បីតែខ្ញុំក៏មិនអាចជួយនាងបានដែរ។»

ឧត្ដរានិងម៉ាក់គេបានត្រឹមគ្រវីក្បាលមើលមុខគ្នា។ ពួកគេជាអ្នកទីក្រុង មិនមានជំនឿលើរឿងផ្លូវងងឹតនេះទេ។ ខុសពីអ៊ំធា គាត់ជឿទាំងស្រុងលើសម្ដីយាយគ្រូ។

«កុំបារម្ភ! ឈាមរដូវជាគ្រឿងបន្សាបមន្តអាគមដ៏ស័ក្ដិសិទ្ធ។ ខ្ញុំត្រូវការឈាមនេះបន្តិច យកមកធ្វើកិច្ច គឺអាចផ្ដាច់អាគមនេះបានហើយ។»

អ៊ំធាបង្ហាញក្ដីត្រេកអរភ្លាមៗ ក្រោយឮសម្ដីយាយគ្រូ។ គាត់រវៀសប្រាប់កូនប្រសារ និងបូព៌ាចេញទៅក្រៅសិន។ រឿងបែបនេះ ប្រុសៗមិនគួរមានវត្តមានទេ។ ម្យ៉ាងសភាពនិរតីនាពេលនេះក៏ស្ងប់ស្ងាត់ដោយនាងបានគេងលង់លក់ មិនត្រូវការកម្លាំងមនុស្សប្រុសចាំចាប់ទៀតឡើយ។

អ៊ំធានិងដន្លងក៏ត្រងត្រាប់អនុវត្តតាមពាក្យយាយគ្រូបង្គាប់គ្រប់ជំហាន។

មេឃមីរស្រទំ ពពកខ្មៅដុំៗរសាត់ផ្តុំគ្នាពពាក់ពពូន។ ប្រហែលយប់មិញភ្លៀងមិនទាន់អស់ចិត្ត ទើបថ្ងៃនេះមេឃចាប់ផ្តើមរករឿងតាំងពីថ្មើរនេះទៅ។ ឧត្ដរា និងបូព៌ាឈរយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ក្រោមដើមអង្គាបុស្បដែលកំពុងទម្លាក់ផ្កាពណ៌សក្បុសតាមអំណាចខ្យល់បក់។

«ឯងជឿរឿងផ្លូវងងឹតនេះតាំងពីអង្កាល់? ម៉េចក៏គ្នាមិនដែលដឹង។»

ឧត្ដរាដើរតួជាអ្នកបំបែកភាពស្ងប់ស្ងាត់។ បូព៌ាយកដៃវាសផ្កាអង្គាបុស្បដែលធ្លាក់មកទើរលើក្បាលគេចេញ ទើបតបទៅសម្លាញ់វិញ៖

«មានរឿងសំខាន់ជាងនេះទៀតដែលឯងមិនបានដឹង។»

«រឿងអី?»

បរិយាកាសត្រលប់ទៅរកភាពស្ងៀមស្ងាត់ម្ដងទៀត។ ឧត្ដរានិយាយម្នាក់ឯង ខណៈបូព៌ាឈរតែស្ងៀម មិនតបស្ដី។

«គ្នាស្រលាញ់នាងអស់ពីចិត្ត​ ឥតបានបង្ខំនាងឡើយ។ ថ្ងៃដែលគ្នាសុំនាងរៀបការលើឆ្នេអូរឈើទាល នាងឆ្លើយដោយឥតមានស្ទាក់ស្ទើរបន្តិច។ នាងរំភើបដល់ថ្នាក់យំផង។

បូព៌ានឹកដល់ហេតុការណ៍ថ្ងៃនោះភ្លាម។ និរតីបើកទ្វារឡានចុះទាំងយំសស្រាក់។ នាងយំមិនមែនដោយសារនាងរំភើបព្រោះត្រូវឧត្ដរាសុំរៀបការទេ តែយំព្រោះគេបដិសេធទឹកចិត្តនាង។ ថ្ងៃនោះ នាងសួរគេជាច្រើនដងថាអ្នកណាជាម្ចាស់ចម្រៀងដែលសរសេរក្នុងសៀវភៅនាង។

បើទោះជានាងបានដឹងរួចទៅហើយថាជាអ្នកណា តែនាងគ្រាន់តែចង់ដឹងចម្លើយពិតពីគេ។ គ្រានោះគេមិនក្លាហាន គ្រានោះគេមិនបានគិតដល់សោះថា នាងឈឺចាប់ប៉ុណ្ណា។ គេនៅតែបដិសេធមិនទទួលស្គាល់។ គេនៅតែដើរតួជាមនុស្សមានគុណធម៌ លះបង់ស្នេហាដើម្បីមិត្ត។

«ឯងថាទៅមើលមានរឿងអីកើតឡើងឱ្យប្រាកដ? ម៉េចក៏នាងទៅជាបែបនេះ? ម៉េចក៏គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែជឿថានាងត្រូវអំពើ? ពួកយើងគួរយកនាងទៅឱ្យពេទ្យពិនិត្យល្អជាង។»

«នៅមានរឿងមិនគួរឱ្យជឿច្រើនទៀត ឯងគួរត្រៀមចិត្ត។»

និយាយតែប៉ុណ្ណេះ បូព៌ាដើរចូលក្នុងវិញ។

«យាយគ្រូទៅណា?»

គេសួរឡើង ដ្បិតមិនឃើញយាយគ្រូ ឃើញតែអ៊ំធានិងអ៊ំចម្ប៉ាកំពុងអង្គុយបក់ផ្លិតនិងច្របាច់ជើងឱ្យនិរតី។ អ៊ំធាតបវិញ ព្រមទាំងចង្អុលទៅជើងពាន៖

«យាយគ្រូទៅក្រៅ តែគាត់ថាអស់អីហើយ។ អស់តែធូបបីសរសៃនោះ យើងអាចនាំនិរតីទៅផ្ទះវិញបានហើយ។»

«ល្អណាស់អ៊ំ!»

«តែអ៊ំនៅមិនទាន់ធូរចិត្ត ដរាបណាមិនទាន់រកឃើញអ្នកដែលធ្វើអំពើលើនាង អ៊ំនៅតែបារម្ភ។ យើងអាចជួយនាងថ្ងៃនេះបាន ចុះបើគេនៅតែមានបំណងអាក្រក់ធ្វើបាបនាងទៀត?»

«អារ៉ាជាអ្នកដាក់ស្នេហ៍នាង។»

ខណៈនេះឧត្ដរាចូលមកក្នុងល្មម។ កែវភ្នែកអ៊ំធានិងអ៊ំចម្ប៉ាបាញ់ឆ្ពោះទៅរកគេឥតដាក់។ អ៊ំចម្ប៉ាជាម្ដាយប្រញាប់សួរកូនប្រុស៖

«មានរឿងអីកូន ម៉ាក់វង្វេងអស់ហើយ។»

មិនទាន់បានរៀបរាប់ប្រាប់ម្ដាយពីដំណើររឿងផង បូព៌ារ៉ាយរ៉ាប់ជំនួស៖

«ថ្ងៃនោះអារ៉ាជិះឡានមកទទួលខ្ញុំតាំងពីព្រលឹមអុល។ ពួកយើងនាំគ្នាយកសម្ភារសិក្សាទៅមណ្ឌលពន្លឺថ្មីជាកន្លែងនិរតីបង្រៀនជាលើកទីពីរ។ ពេលនោះគេបានបង្ហាញក្រមួនមួយដន្លាប់ ដោយប្រាប់ខ្ញុំថា ជាក្រមួនស្នេហ៍បានពីគ្រូដ៏ពូកែស័ក្តិសិទ្ធនៅភ្នំស្រង់។»

«ពុទ្ធោ!»

អ៊ំធាលាន់មាត់ ព្រមទាំងយកដៃរឺតទ្រូង។ គាត់សម្លឹងមើលកូនស្រីដែលកំពុងដេកស្ដូកស្ដឹងមិនដឹងរឿងអ្វី។ គាត់គិតទៅដល់កាលដែលកូនស្រីនៅលីវដល់អាយុសាមសិបព្រោះតែមិនពេញចិត្តចរិតមនុស្សប្រុសដែលតាមសុំស្នេហ៍នាង។ តែមិនដឹងជាមានរឿងអ្វី នាងបែរមកចាញ់ស្នេហ៍ឧត្ដរាដែលមានចរិតដូចបះបិតនឹងមនុស្សប្រុសដែលនាងធ្លាប់ស្អប់។ 

បូព៌ាបន្តរៀបរាប់៖

«ពេលនោះ ខ្ញុំលេងសើចនឹងគេថា «ទាំងមានទាំងសង្ហាដូចគេនេះ ស្រីណាក៏គេញ៉ែបានដែរ ចាំបាច់រកដន្លាប់ស្នេហ៍នាំអស់លុយអត់អំពើ។ ចាញ់តែបោកគេមែន!» តែគេឆ្លើយតបមែនទែនមកវិញថា «មនុស្សស្រីរឹងមាំដូចនិរតី គ្មានថ្ងៃមកចាប់អារម្មណ៍ប្រុសព្រានដូចគេទេ ម៉្លោះហើយត្រូវរកផ្លូវក្នុងជួយទើបបាន។» ម្សិលមិញនេះក៏គេឱ្យខ្ញុំយកដន្លាប់ស្នេហ៍នោះមកឱ្យគេលាបមុខដែរ។»

«ព្រះជាម្ចាស់!»

អ៊ំធាបន្តលាន់មាត់ និងយកដៃរឺតទ្រូង។ ឧត្តរាបើកភ្នែកធំ ក្តាប់ដៃណាន់ក្ដន់។ គេពិតជាមិនយល់ពីបំណងរបស់សម្លាញ់គេដែលសុខៗលើករឿងនេះមកនិយាយ។

«ឯងចង់បានអី?»

គេប្រើស្នៀងកំហឹង។ អ៊ំចម្ប៉ាឃើញស្ថានការណ៍មិនស្រួល គាត់រវៀសក្រោកមកចាប់ឃាត់កូន។ តែកម្លាំងតូចដូចឃាត់មិនអាចទប់កំហឹងរបស់កូនប្រុសបានឡើយ។ កណ្ដាប់ដៃរបស់គេស្ទុះលឿនដូចរំសេវទៅកម្ចាយផ្ទៃមុខបូព៌ាឱ្យបែកមាត់ឈាមល្ហាម។

«ខ្ញុំឆ្ងល់មករហូត! ខ្ញុំឆ្ងល់ថាម្ដេចកូនស្រីខ្ញុំព្រមរៀមការនឹងឯង។ នាងបដិសេធមនុស្សប្រុសល្អៗសឹងតែរាប់រយនាក់ តែបែរជាចិត្តទន់ព្រមធ្វើកូនក្រមុំឯងជាប្រុសខិលខូច។ ការពិតគឺបែបនេះសោះ។»

សម្ដីម្ដាយក្មេកធ្វើឱ្យឧត្ដរាប្រែជាទន់ជើងដៃ។ ខួរក្បាលគេស្រាប់តែទទេស្អាត គ្មានពាក្យអ្វីមកប្រកែកតវ៉ាបាន។ គេគាំងទាំងកម្លាំង គាំងទាំងគំនិត បានត្រឹមតែអនុញ្ញាតឱ្យភាពឈឺចាប់ស្រែកសន្ធាប់ក្នុងទ្រូង។

«កូនឯងនៅឡេឡឺអី ម៉េចមិនឆាប់បកស្រាយប្រាប់ម៉ាក់ក្មេកឯងឱ្យច្បាស់។»

បេះដូងគេលោតកាន់តែញាប់ ខណៈដៃទាំងគូចាប់ផ្ដើមញ័រ។ គេរឹតតែមិនដឹងថាត្រូវបកស្រាយយ៉ាងណា។ កែវភ្នែកទាំងគូផ្តើមរលីងរលោងដក់ដាមដោយទឹក។ នេះជាកែវភ្នែកខកចិត្ត កែវភ្នែកអស់សង្ឃឹម។ ទឹកភ្នែកគេហូរចុះ សំឡេងយំក៏បន្លឺមកតាមក្រោយ។

«ចេញ…ឆាប់ចេញពីកូនស្រីយើងភ្លាម។»

អ៊ំធាស្រែកឮៗ ព្រមទាំងចង្អុលមុខចំៗទៅឧត្ដរា។ អ៊ំចម្ប៉ាប្រញាប់អូសដៃកូនប្រុសចេញទៅក្រៅ។ បូព៌ាឈរធ្វើមិនដឹង។ គេមិនទាំងខ្វល់យកដៃជូតឈាមដែលកំពុងហូររឹមលើបបូរមាត់គេផង។

«អ្នកដន្លងខ្ញុំទៅសិនហើយ។ ចាំគ្រប់គ្នាបាត់ខឹង សឹមពិភាក្សាគ្នាទៀត។

សម្តីអ៊ំចម្ប៉ាហាក់គ្មានតម្លៃឱ្យអ៊ំធាដែលកំពុងផ្ទុកកំហឹងពេញពោះចាប់អារម្មណ៍ឡើយ។ គាត់គ្មានទាំងយកភ្នែកមើលអ្នកទាំងពីរចាកចេញទៅផង។ ក្នុងចិត្តអ៊ំពេលនេះ គ្មានអ្វីក្រៅពីអាណិតកូនស្រីដែលត្រូវមនុស្សប្រុសខិលខូចបោកប្រាស់។

សំឡេងរថយន្តបន្លឺឡើងជាសញ្ញាប្រាប់ថា ឧត្ដរានិងម៉ាក់របស់គេចាកចេញទៅ។ ទឹកមុខបូព៌ាកាន់តែអាក្រក់មើល។ តំណក់ទឹកស្រក់តក់ៗចុះលើទ្រនាប់ជើងប៊ូរបស់គេ។

នេះមិនមែនជាតំណក់ភ្លៀងរលឹមដែលស្រក់ចុះតាមចន្លោះប្រហោងដំបូលស្បូវនោះទេ តែជាតំណក់ទឹកភ្នែកមនុស្សប្រុសដើមទ្រូងប្រាំហត្ថ។ យាយគ្រូដើរចូលមកដោយមានទាំងកាន់ក្រមាហុចមកឱ្យបូព៌ា។ គាត់យកដៃគោះស្មាគេតិចៗហើយនិយាយខ្សឹបៗដែលមិនអាចឱ្យអ៊ំធាស្ដាប់ឮបាន។

………………….

មេឃស្រឡះ ខ្យល់ស្ងប់!

អ៊ំធាម្នីម្នាចេញពីផ្ទះដោយទឹកមុខញញឹមញញែម។ ក្នុងដៃគាត់មានគ្រឿងរណ្ដាប់ម្លូស្លា និងចេកទុំមួយស្និតផង។ អ៊ំផាជាអ្នកជិតខាងស្រែកសួរពីក្នុងរបងផ្ទះមក៖

«ទៅណាអ្នកដូចទ្រង់ប្រញាប់ម៉្លេះ?»

«ចា! មានការទៅរកអាចារ្យតិចអ្នកអើយ! ផ្ញើជួយមើលផ្ទះមើលសម្បែងខ្ញុំផង ក្រែងលោមេជ្រូកខ្ញុំដាច់ខ្សែរួច ចេញទៅឈ្មុសដំណាំគេអី។»

«ទៅរកអាចារ្យធ្វើអីអ្នក? និរតីមិនទាន់ជាដាច់ទេអ្ហី?»

«អូ! មិនមែនទេអ្នក គឺថា…» អ៊ំធាសើចបន្តិចសិនទើបបន្ត «ខ្ញុំរកមើលខែឆ្នាំ។»

«លឿនពេកទេដឹងអ្នក? ទើបតែបានមួយខែ តិចអ្នកស្រុកសើចយំ។ ខ្ញុំមិនទាន់ទាំងបានប្រើអាចក់ឱ្យទៅដឹកត្បាល់កិនម្សៅពីផ្ទះអ្នកមកវិញផង។ នៅមានតង់ចងលើរោងចុងភៅទៀត។

«ខ្ញុំចេះតែមើលលេងទៅហ្នឹងណា ក្រែងលោថ្ងៃខែពួកគេត្រូវគ្នា។ ក្មេងៗមិនទាន់ដឹងខ្លួនទេ។ អារឿងមាត់អ្នកស្រុក ខ្ញុំលែងខ្វល់ហើយ។ ខ្ញុំខ្វល់តែពីរឿងសុភមង្គលកូនស្រីខ្ញុំ។ បានជាខុសម្ដង ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យកូនខុសម្ដងទៀតទេ។ ម្តងនេះទុកឱ្យខ្ញុំជាម្ដាយចាត់ចែងរឿងគូអនាគតឱ្យកូនម្ដង។ អារឿងត្បាល់កិនម្សៅ និងកៅស៊ូតង់ កុំទាន់អាលយកវិញអីអ្នក ចាំមើលខ្ញុំមើលថ្ងៃខែរួចសិន។»

«ខ្ញុំជួយអរអ្នក! ខ្ញុំសែនពេញចិត្តក្មួយបូព៌ា។ គេទើបជាបុរសល្អស័ក្ដិសមជាមួយនិរតី។»

«ចា! អរគុណ!»

អ៊ំធាឡើងផែលកង់ជិះចេញទៅទាំងទឹកមុខស្រស់ប៉ប្រិម។ ពិតជាក្នុងគ្រោះមានលាភមែន។ តាំងពីការពិតត្រូវបានលាតត្រដាងមក អ៊ំធាប្រកាសផ្ដាច់ទំនាក់ទំនងរវាងនិរតីនិងឧត្ដរា។ គាត់បានប្រគល់លុយបណ្ណាការឱ្យទៅគ្រួសារឧត្ដរាវិញដោយមិនមានទុកមួយកាក់មួយសេនឡើយ។

រយៈពេលមួយខែមកនេះ អ៊ំធាមើលថែកូនស្រីបានយ៉ាងល្អ។ គាត់ស្វះស្វែងរកគ្រូខ្មែរគ្រប់ច្រកល្ហកឱ្យតែឮថាគ្រូណាពូកែ។ ជាលទ្ធផល និរតីបានជាសះស្បើយពីជំងឺទាំងស្រុង។

…………..

តឺងៗ…សំឡេងជួងបន្លឺឡើងក្នុងបរិវេណមណ្ឌលកុមារកំព្រាពន្លឺថ្មី។ កូនមេអំបៅពណ៌ស្វាយតូចៗហិចហើររេរង់លើផ្កាដកខឹមដែលរីករហង់ក្នុងសួនខាងមុខបន្ទប់រៀន។ ម៉ូតូអាសង់មួយគ្រឿងបរយឺតៗមកឈប់ខាងមុខថ្នាក់។ បុរសជាអ្នកបើកពន្លត់ម៉ាស៊ីន រួចយកជើងឆ្វេងវាយចន្ទល់បញ្ឈរម៉ូតូ។ នារីដែលជិះខាងក្រោយចុះពីលើកែបដោយកិរិយាថ្នមៗ។ កំលោះអ្នកឌុបប្រញាប់ចុះពីម៉ូតូដើរមកកាន់ដៃនាង ។ គេគ្រាហ៍នារីរូបស្រស់ដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់រៀនដោយការយកចិត្តទុកដាក់។

«ជម្រាបសួរអ្នកគ្រូ!»

ប្រយោគនេះបន្លឺឡើងខ្ទរថ្នាក់រៀន។ គេឃើញអ្នកគ្រូម្នាក់នោះធ្វើដៃជាសញ្ញាឱ្យសិស្សអង្គុយចុះ។ បុរសសង្ហាឈរញញឹមស្រស់នៅមាត់ទ្វារ។ កែវភ្នែកគេសម្លឹងអ្នកគ្រូក្រមុំឥតដាក់ តែមិនមែនសម្លឹងក្នុងន័យសម្លក់ទេ គឺក្នុងន័យព្រួយបារម្ភ។ អ្នកគ្រូចោលស្នាមញញឹមត្រលប់ទៅគេវិញ ជាព័ស្តុតាងបញ្ជាក់ថា នាងមិនមានកើតអីទៀតឡើយ។

សិស្សានុសិស្សលើកសៀវភៅពុម្ភដាក់លើតុបង្កើតជាស្នូរព្រូសៗ។

អ្នកខ្លះចាប់បើកមើលមេរៀនដែលត្រូវរៀនថ្ងៃនេះ។ អ្នកខ្លះបើកមើលមេរៀនចាស់ដើម្បីរម្លឹកឡើងវិញ ដ្បិតគេខកខានរៀនជាមួយអ្នកគ្រូមួយខែទៅហើយ។ ពួកគេត្រូវរៀនជាមួយគ្រូជំនួស ដោយហេតុអ្នកគ្រូដាក់ច្បាប់ព្យាបាលជំងឺ។

បុរសសង្ហាហាក់មិនអាចរក្សាខ្លួនឱ្យនឹងនៅមាត់ទ្វារបាន។ គេដើរចូលទៅក្បែរអ្នកគ្រូ រួចពោលខ្សឹបៗ៖

«បងឮថាព្រឹកនេះម៉ែទៅមើលខែឆ្នាំពួកយើង។ ថ្ងៃដែលបងទន្ទឹងក៏បានមកដល់។»

ក្មេងៗក្នុងថ្នាក់សម្លឹងតាមដានពួកគេគ្មានបាត់សកម្មភាពមួយទេ។ អ្នកខ្លះប្រឹងផ្ទៀងស្ដាប់យកតែមែនទែន។ តែគួរឱ្យស្ដាយ សំឡេងខ្សឹបរបស់ពូសង្ហានោះខ្សោយពេក មិនអាចឱ្យពួកគេស្ដាប់បាន។

«អ្នកគ្រូមុខក្រហមហើយ។»

ក្មេងៗដែលអង្គុយតុមុខនិយាយឡើង។ អ្នកគ្រូមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ តែគ្រវាសដៃឱ្យបុរសសង្ហាចាកចេញពីថ្នាក់រៀនជាបន្ទាន់។ បុរសនោះក៏បង្ខំចិត្តធ្វើតាមដោយទឹកមុខស្ទាក់ស្ទើរហាក់មិនដាច់អាល័យ។ ក្មេងៗញញឹមញញែមដូចយល់សាច់រឿងណាស់អ៊ីចឹង។

ពួកគេនាំគ្នាតឿនអ្នកគ្រូឱ្យហៅលោកពូសង្ហាចូលមកក្នុងថ្នាក់រៀនវិញ។ សិស្សខ្លះជញ្ជូនកាតាបផ្លាស់ទីទៅអង្គុយតុថ្មី ដើម្បីទុកកន្លែងឱ្យលោកពូសង្ហាបានអង្គុយទៀតផង។

សិស្សប្រុសម្នាក់ដែលអង្គុយតុក្រោយគេយកសៀវភៅបិទមុខព្រោះតែត្រូវមិត្តភក្តិចំអន់ឱ្យ។ គេចាំបានថាមានម្ដងនោះ គេមិនធ្វើកិច្ចការសាលាដែលអ្នកគ្រូដាក់ឱ្យ។ អ្នកគ្រូមិនបានដាក់ពិន័យគេទេ តែប្រាប់ឱ្យសិស្សនោះសន្យាថានឹងខិតខំរៀន លែងខ្ជិលច្រអូសទៀត។

ពេលនោះគេឆ្លើយទាំងក្លាហានថា បើអ្នកគ្រូមានប្ដី គេនឹងខំរៀនឱ្យពូកែ។ ដល់តែលើកនេះ អ្នកគ្រូមានគូ គ្រប់គ្នាចោមរោមមើលថាគេនឹងខំរៀនដូចដែលបានសន្យាដែរទេ។

អ្នកគ្រូងាកមុខមករកកូនសិស្សវិញបន្ទាប់ពីប្រើក្រសែភ្នែកជូនដំណើរគូសង្សារអស់មួយសន្ទុះ។ សំឡេងម៉ូតូបរចេញទៅ ជំនួសមកវិញនៅសំឡេងសារទូរសព្ទ។ អ្នកគ្រូក្រមុំប្រញាប់ឆែកមើល រួចក៏ញញឹមបិទមាត់លែងជិត៖

«ម៉ែប្រាប់ថាខែឆ្នាំពួកយើងត្រូវគ្នាល្អណាស់។ ក្រោយបានគ្នាជាប្ដីប្រពន្ធនឹងរកស៊ីមានបាន ត្រជាក់ត្រជុំ កើតកាលវាលគុម្ព មានកូនមានចៅពេញផ្ទះ។»

 ………….

មួយខែក្រោយមក!

សំឡេងភ្លេងការលាន់ឮគ្រហឹមបង្ហើរពីមេក្រូដែលបំពាក់លើចុងក្រសាំងរបងផ្ទះអ៊ំធា។ ម្តងនេះម្ចាស់មេក្រូលែងចងមេក្រូនឹងដើមអំពិលបារាំងដូចមុនទៀតហើយព្រោះខ្លាចនាំប្រផ្នូលមិនល្អទៀត។

អាពាហ៍ពិពាហ៍របស់និរតីនិងបូព៌ានាពេលនេះ បង្កើតឱ្យមានការជជែកវែកញែកខ្ទរខ្ទារភូមិស្រុក។ អ្នកស្រុកខ្លះជួយអរគ្រួសារនិរតីដែលអាចគេចផុតពីគ្រោះអាក្រក់ ហើយរកបានកូនប្រសារល្អដូចបូព៌ា។ អ្នកស្រុកខ្លះទៀតដែលមិនជឿលើរឿងផ្លូវងងឹត ទៅជាអាណិតកូនកំលោះមុនវិញ។

ពួកគេយល់ថា កូនក្រមុំសម្ដែងធ្វើជាឈឺដើម្បីរំសាយមង្គលការដោយមិនចង់ខូចខាតកេរ្តិ៍ឈ្មោះ។ នាងនិងគូស្នេហ៍ថ្មីរួមដៃគ្នាកេងចំណេញលើជំនឿផ្លូវងងឹតងប់ងល់របស់អ្នកភូមិ បង្កើតបានជាឆាកល្ខោនបោកប្រាស់ដ៏ជោគជ័យមួយ។

យ៉ាងណា រឿងគ្រប់យ៉ាងប្រហែលមិនខុសពីពាក្យដែលយាយគ្រូខ្សឹបប្រាប់បូព៌ានោះឡើយ «រឿងមិនគួរកើតបានកើតរួចទៅហើយ។ តទៅមានតែត្រូវដើរទៅមុខបន្តទៀត។»

ចប់ដោយបរិបូរណ៍!

វគ្គ៣ កូនក្រមុំខ្មោចចូល

សំឡេងភ្លេងការលាន់ឮគ្រហឹមបង្ហើរពីមេក្រូនៅចុងអម្ពិលបារាំងរបងផ្ទះនិរតី។ ពេលាជ័យដែលលោកតាអាចារ្យបានគន់គូរចូលមកដល់។ គ្រួសារទាំងសងខាងញញឹមស្រស់ពព្រាយពោរពេញដោយក្ដីរំភើបរីករាយ។ និរតីក្លាយជានារីទីមួយដែលអ្នកភូមិស្ងើចសរសើរគ្រប់ៗគ្នាថាមានសំណាងបានប្ដីអ្នកមាន។

មិនត្រឹមតែបានថ្លៃបណ្ណាការខ្ពស់លើសស្រីៗក្នុងភូមិ ថែមទាំងត្រូវបានភាគីកូនកំលោះធានារ៉ាប់រងរាល់ការចំណាយនានាក្នុងពិធីមង្គលការនេះទៀតផង។ 

នៅលើគ្រែធំខាងមុខផ្ទះ ចាស់ៗជាច្រើននាក់ជុំគ្នាពិសាស្លាម្លូ ជជែកពីនេះពីនោះតាមទម្លាប់អ្នកនៅស្រុកស្រែ។ យាយៗដែលចេះរៀបចំបាយសីកំពុងមមាញឹកនឹងការកាច់ធាងចេកឱ្យត្រូវក្បួន រួចក៏តាំងដោតធូប ទៀន ផ្កាភ្ញី ម្លូស្លាទៅតាមទំនៀមបុរាណ។

មីងៗនៅកាច់ជ្រុងផ្ទះកំពុងជុំគ្នាមើលភ្លើងនំដែលពួកគាត់ឡើងវេចតាំងពីទៀបភ្លឺ។ ថ្មើរនេះនំអន្សមចេក អន្សមផ្អែម នំបត់ នំគម និងនំទៀនឆ្អិនសព្វអស់ហើយ។ មីងៗពីរនាក់ដែលមានមាឌធំមិនចាញ់បុរស ម្នាក់ៗកាន់កន្សែងទ្រាប់ដៃ ចាប់ដៃឆ្នាំងធំដាក់ចុះពីចង្ក្រាន ទុកតែឆ្នាំងនំអន្សមជ្រូកដែលត្រូវស្ងោរបន្តទាល់មេឃងងឹត។

នៅខាងក្រោយផ្ទះគឺរោងចុងភៅ។ គេឃើញគ្រឿងទេសនិងសម្ភារផ្ទះបាយស្កេកស្កះនៅលើគ្រែទ្រវែងមួយព័ទ្ធជុំវិញដោយពូៗចុងភៅ។ អ្នកខ្លះពាក់អាវជិតខ្លួន អ្នកខ្លះលែងខ្លួនទទេមួយកំណាត់លើតែមានក្រមាបង់កសម្រាប់ជូតញើស។ មានអ្នកកាប់សាច់ មានអ្នកបេះបន្លែ មានអ្នកកំពុងចម្អិនម្ហូបទៅតាមការចង់បានរបស់ម្ចាស់ដើមការ។

នៅក្រោមម្លប់ស្វាយឆ្ងាយបន្តិចពីផ្ទះកូនក្រមុំគឺរោងផ្កាស្លា។ គ្រួសារឧត្តរាដ្បិតតែជាអ្នកទីក្រុងមានជីវភាពធូរធារ តែពួកគេមិនប្រកាន់នឹងរោងផ្កាស្លាប្រក់តង់បែបអ្នកស្រុកស្រែឡើយ។

អ៊ំធាម្ដាយកូនក្រមុំឧស្សាហ៍លើកនេះលើកនោះមកឥតដាច់ដោយបារម្ភខ្លាចអ្នកដន្លងមិនសូវពេញចិត្ត។ ម្តងគាត់លើកចេកណាំវ៉ាមកទាំងស្ទង ម្តងគាត់លើកផ្លែដូងមកទាំងធ្លាយ ម្តងនេះគាត់លើកនំខ្មែរដែលទើបស្រង់ពីឆ្នាំងទាំងកញ្ជើមកទៀត។ អ៊ំចម៉្បាម្តាយឧត្ដរាក្រែងចិត្តអ្នកដន្លងណាស់។ គាត់បន្ទោសកូនប្រុសមិនលែងរឿងបណ្ដោយឱ្យម្ដាយក្មេកលើករបស់ធ្ងន់ៗមកជូន ចំជាមិនគម្បីមែន។ អ៊ំធាសើចស្រស់ មិនប្រកាន់អីបន្តិច។ គាត់ជាស្ត្រីមេម៉ាយ ការងារលើកដាក់អស់នេះគាត់ថ្នឹកអស់ទៅហើយ។

នៅខាងលើផ្ទះផ្កាស្រស់ក្នុងថូមុខបន្ទប់រួមគ្នាចោលសម្រស់ផូរផង់ហាក់ចង់ប្រណាំងប្រជែងនឹងសម្ភស្សកូនក្រមុំ។ នារីផ្នួងពីររូបកំពុងសម្អិតសម្អាងតែងកាយឱ្យនិរតីដែលកំពុងអង្គុយកៅអីក្បែរមាត់ទ្វារបន្ទប់នាង។

ទឹកមុខនាងស្រងូត បបូរមាត់ស្លេកស្លាំងមើលទៅដូចមនុស្សកំពុងធ្លាក់ខ្លួនឈឺ។ ក្រែមក្រហមឆេះដែលអ្នកផ្នួងលាបបន្ថែមញឹកញាប់នៅតែមិនអាចជួយឱ្យទម្រង់មុខនាងស្រស់វិញបាន។

សំឡេងជើងទឹបៗរបស់ម្តាយនាងដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់។ ក្នុងដៃគាត់មានកាន់កែវដាក់អ្វីមួយមកជាមួយ។ ឈរមើលកូនស្រីតែងកាយបានបន្តិច គាត់ហុចកែវនោះឱ្យនាង ព្រមទាំងនិយាយទាំងមុខស្ងួត៖

«លាបរមៀតខ្លះទៅកូនកុំឱ្យឃើញស្លេកពេក។»

«មិនអីទេម៉ែ នាំប្រឡាក់ពិបាកជូតសម្អាត។ ផ្នួងគេមានគ្រឿងម្សៅគេហើយ។»

«មិនអីយ៉ាងម៉េច មើលទឹកមុខកូនពេលនេះទៅ ស្លក់ណាស់។ ឱ្យម៉ែហៅពេទ្យនៅចុងភូមិមកពិនិត្យទេ?»

«មិនបាច់ទេម៉ែ កូនលាបរមៀតនេះក៏បាន។»

និយាយតែប៉ុណ្ណេះ និរតីលូកដៃទទួលកែវរមៀតពីម្តាយទាំងរញីរញ័រ។ ស្រាប់តែ…

ប្រាវ…កែវរបូតពីដៃនាងធ្លាក់បែកខ្ចាត់ខ្ចាយលើរនាបក្តារ។ ម្សៅរមៀតកំពប់ពេញពាសជះពណ៌លឿងឆ្អៅឆ្អិន។ និរតីប្រញាប់ឱនលូកដៃបម្រុងរើសបំណែកកែវ តែត្រូវម្ដាយឃាត់។ ភ្លាមៗឧត្តរានិងម៉ាក់គេឡើងមកដល់ទាំងស្លន់។

«កើតអីនឹងអ្នក?»

អ៊ំចម៉្បាសួរទាំងព្រួយ។ អ៊ំធាមានអាការអឹមអៀនមិនទាន់ឆ្លើយទៅអ្នកដន្លងភ្លាមវិញទេ ដោយហាក់ទើសទាល់នឹងកូនប្រសាប្រុសនៅទីនេះដែរ។ គាត់លូកដៃកេះអ្នកដន្លងខិតមកកៀនជញ្ជាំងឆ្ងាយបន្តិច ទើបខ្សឹបប្រាប់តិចៗ៖

«កូនស្រីខ្ញុំមកថ្ងៃខែ ទើបនាងមិនសូវស្រួលខ្លួន។»

អ្នកដន្លងបង្ហាញទឹកមុខធូរស្បើយបន្តិចក្រោយពេលដឹងរឿង ទើបខ្សឹបប្រាប់វិញ៖

«ចាំខ្ញុំលួចខ្សឹបប្រាប់កូនប្រុសខ្ញុំ ក្រែងមីអូនអៀនមិនហ៊ានប្រាប់។ អ្នកកុំបារម្ភអី!»

«ចាស! អរគុណអ្នកហើយដែលយល់រឿងនេះ!»

«មនុស្សស្រីត្រូវតែយល់រឿងមនុស្សស្រីដូចគ្នា។ អ៊ីចឹងពួកយើងគិតចុះក្រោមវិញ ខ្ញុំឮអ្នកនៅខាងក្រោមានការរកអ្នកផង។ ឈប់ព្រួយទៀត ទីនេះទុកឱ្យកូនប្រុសខ្ញុំរ៉ាប់រង។»

«ចាស!»

អ្នកដន្លងទាំងសងបណ្ដើរគ្នាចុះដី ទុកឱកាសឱ្យប្ដីប្រពន្ធថ្មោងថ្មីមើលថែគ្នា។ និរតីផ្លាស់ទៅអង្គុយក្បែរបង្អួចវិញ ទុកទីតាំងនេះឱ្យស្វាមីសម្អាត។

ឧត្ដរាយកអំបោសជក់ត្នោតបោសប្រមូលអំបែងកែវទុកម្ដុំ រួចយកក្រណាត់កន្ទបជូតម្សៅរមៀតពីរនាប។ នារីកូនផ្នួងទាំងពីរញញឹមញាប់ញ័រនឹងទង្វើយកចិត្តទុកដាក់របស់កូនកំលោះម្នាក់នេះ។ ពួកនាងកំពុងលួចច្រណែនកូនក្រមុំដែលបានស្វាមីទាំងមានរូបរាងស្រស់សង្ហាទាំងចិត្តល្អ។

«មុតដៃអត់?»

ឧត្តរាសួរកូនក្រមុំដោយសំនៀងព្រួយបារម្ភ។  កូនផ្នួងទាំងពីរធ្វើឫកពាដូចកំពុងលើសជាតិស្ករ។ និរតីបង្ហាញបាតដៃទាំងសងឱ្យស្វាមីពិនិត្យ ព្រមទាំងនិយាយទាំងជឿជាក់៖

«អត់មានកើតអីទេ។»

នាងបម្រុងដកដៃវិញ តែត្រូវនាយក្តាប់ដៃជាប់រួចក៏តាំងអង្អែលថ្នមៗដោយកិរិយាយកចិត្តទុកដាក់។ និរតីឱនមុខជ្រប់ដោយនាងអៀនប្រៀននឹងកូនផ្នួង។ កូនកំលោះយល់ការណ៍ គេប៉ប្រិចនេត្រាជាសញ្ញាទៅពួកនាងភ្លាម។ នារីទាំងពីរយល់រឿងក៏ប្រញាប់បណ្ដើរគ្នាយកអំបែងកែវដែលឧត្តរាប្រមូលរួចទៅចោលនៅដី។

«ទៅក្រោមវិញទៅ អូនត្រូវឱ្យអ្នកផ្នួងតែងខ្លួនបន្ត។»

និរតីបណ្ដើរ នាងប្រឹងដកដៃចេញពីដៃស្វាមីបណ្ដើរ។ តែគ្មានទៅដកបានទេ ឧត្ដរារឹតតែក្រសោបដៃនាងណែនក្ដន់។ គេឱនថើបដៃនាង រួចបញ្ចេញសម្ដីទឹកឃ្មុំ៖

«ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃមង្គលរបស់យើង ក៏ជាថ្ងៃដែលបងរំភើបបំផុតក្នុងជីវិតនេះដែរ។ បងត្រូវតែនៅមើលថែអូនគ្រប់ពេល។ បងមិនអនុញ្ញាតឱ្យមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះអូនជាដាច់ខាត។»

ទឹបៗ… សម្រិបជើងនរណាម្នាក់ឡើងជណ្ដើរមកទាំងប្រញាប់ប្រញាល់។ ឧត្ដរាព្រមបន្ធូរដៃពន្លែងបាតដៃតូចច្រឡឹងទាំងពីររបស់ភរិយាចេញពីដៃខ្លួន។ នារីរហ័សដកដៃចេញ រួចងាកទៅរកអ្នកដែលកំពុងដើរចូលមក។

«អ៊ំនៅលើនេះអត់បង?»

ប្អូនប្រុសជីដូនមួយនាងនិយាយមក។

«ម៉ែចុះក្រោមយូរដែរហើយ! អូនឯងរកគាត់ធ្វើអី?»

«ខ្ញុំមកហៅគាត់ទៅឱ្យលុយថ្លៃក្បាលជ្រូកគេ។»

«មិនបាច់ទៅរកម៉ែទៀតទេ។ ចាំបងចុះទៅទូទាត់។ ក្រោយៗចំណាយអីក៏ដោយ មកប្រាប់បង ហាមទៅប្រាប់ម៉ែទៀត។»

«បាទបងថ្លៃ!»

………………

ពេលាធ្វើកិច្ចសូត្រមន្តឈានមកដល់។ លោកអាចារ្យរៀបចំឱ្យកូនកំលោះកូនក្រមុំអង្គុយផ្ទឹមគ្នា ដោយមានរណ្តាប់រៀបចំនៅខាងមុខស្កេកស្កះ។ គ្រប់គ្នាហាក់ភ្ញាក់ផ្អើលនឹងរូបសម្ភស្សកូនក្រមុំដែលមានសភាពស្លេកស្លាំងស្លក់ហាក់ដូចមនុស្សបាត់វិញ្ញាណ។

ក្រែមពណ៌ក្រហមឆេះលើបបូរមាត់នាងនៅមិនអាចលើកសម្រស់ឱ្យស្រស់បស់បាន។ បងប្អូនញាតិមិត្តដែលមកចូលរួមពិធីចេះតែខ្សឹបខ្សៀវសួរគ្នាថា កូនក្រមុំឈឺអី? ឯម្តាយនិងម្តាយក្មេករបស់កូនក្រមុំក៏ចេះតែខ្សឹបតបវិញស្ងាត់ៗព្រោះមិនចង់ឱ្យញាតិមិត្តជាបុរសដឹងឮ។

នៅរោងផ្កាស្លា ស្ដ្រីមានផ្ទៃពោះម្នាក់កំពុងបកចេកទុំពមយកៗ។ នាងត្រូវជាមីងរបស់កូនកំលោះ។ ដោយសារនាងមានផ្ទៃពោះ មិនស្រណុកដើរចុះដើរឡើងផង ទើបគេក៏ប្រគល់ភារៈចាំរោងផ្កាស្លាឱ្យបំពេញ។ ទឹកមុខស្អុយប៉ែប្រែជារីកភ្លាមក្រោយពេលនាងឃើញបូព៌ាឈប់ម៉ូតូខាងមុខរោង។ រកតែគ្នាចុះពីម៉ូតូមិនទាន់ នាងចាប់សួរនាំ៖

«ថ្មើរនេះហើយទើបមកដល់?»

បូព៌ាយួរកាតាបដើរចូលរោងបណ្ដើរ ឆ្លើយតបបណ្ដើរ៖

«បន្ទោសខ្ញុំមិនបានទេអ៊ី បើក្មួយប្រុសអ៊ីផ្ដាំផ្ញើការងារមួយលានជំពូកឱ្យខ្ញុំធ្វើ។»

«ការងារស្អីខ្លះក៏ច្រើនម៉្លេះ?»

«មិនអាចប្រាប់អ៊ីបានទេ ទុកឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។»

«មិនប្រាប់ក៏ហីទៅ បានឯងមក អ៊ីធូរទ្រូង។»

បូព៌ាទុកដាក់កាតាបស្រួលបួល ទើបតបវិញ៖

«មានអីឱ្យខ្ញុំជួយ?»

«ឯងយកលុយក្នុងកាបូបខ្មៅនេះទុកជាប់ខ្លួន ចាំទូទាត់ចំណាយ។ អ៊ីមិនសូវយល់ពីអារ៉ាទេ ស្រលាញ់ប្រពន្ធផ្កាប់មុខ។ កូនក្រមុំជនបទដាច់ស្រយាលសោះហ៊ានឱ្យបណ្ណាការដល់ទៅមួយម៉ឺនដុល្លារ ហើយនៅរ៉ាប់រងចំណាយនានាសព្វមុខទៀត។ អ៊ីប្រាប់ទៅចុះ ស្រុកនេះឃើញដាច់ស្រយាលចឹងទេ តែចាយលុយដូចក្រដាស។ អាងតែខាងប្រុសធានាចេញលុយ ខាងស្រីពឺតតែពីចាយ។ ពិធីរៀបការតូចតាចមួយសោះ ទិញក្បាលជ្រូកដប់។ អ៊ីឃើញហើយរកតែពុទ្ធោទេ។»

«តាមទំនៀមស្រុកគេទេអ៊ី! ស្រុកនេះបុរាណណាស់។ ក្បាលជ្រូកដប់ហ្នឹងសែនអ្នកតាមិនសប់កន្លែងផង។ ភូមិនេះ តែដំបូកកណ្ដៀរពូនជាប់គល់ឈើក៏គេនាំគ្នាគោរពសែនព្រេនដែរ។ គេជឿផ្លូវងងឹតណាស់។ កាលភ្ជាប់ពាក្យសែនខ្មោចមិនចេះតិចកន្លែង ទម្រាំការធំអ៊ីចេះទៀត។ អ៊ីមានផ្ទៃពោះផង កុំមាត់ច្រើន។ យើងគួរចូលស្ទឹងតាមបទ។ គេគោរពអី យើងគោរពហ្នឹងដែរទៅ។»

ឮតែប៉ុណ្ណេះ នាងរហ័សយកដៃខ្ទប់មាត់លែងនិយាយ។ បូព៌ាលួចសើចស្ងាត់ៗ។ មនុស្សមាត់ច្រើនបែបនេះ ទាល់តែគំរាមខ្លះទើបស្ងាត់។ កំលោះដោះអាវក្រៅចេញពីខ្លួន រួចរូតកាតាបលូកយកកូនក្លងមួយកាន់ក្នុងដៃ។ ប្រុងនឹងដើរចេញទៅចូលរួមពិធី សម្លាញ់របស់គេរត់ត្រហេបត្រហបមក៖

«ឯងយកឡានគ្នាជូនកូនផ្នួងទៅផ្សារបន្តិច។»

«មានរឿងអី?»

«គ្មានពេលប្រាប់ទេ ប្រញាប់ទៅឱ្យលឿនឡើង។ អូ! ហីមានយកដន្លាប់មន្តគ្នាមកទេ?»

បូព៌ាហុចកូនក្លងក្នុងដៃឱ្យមិត្តសម្លាញ់ រួមជាមួយសម្ដីត្អូញត្អែរ៖

«ដោយសាររវល់រកដន្លាប់ស្នេហ៍របស់ឯងនេះ បានជាគ្នាមកយឺត។ មិនដឹងជាយកមកធ្វើអី? អំពល់ឥតប្រយោជន៍។»

«យកមកលាបមុខកុំឱ្យចាញ់ច្រាបគេ។ ឈប់រអ៊ូទៀត ឆាប់ទៅផ្សារឱ្យលឿន។»

ឧត្ដរាប្រញាប់យកដន្លាប់មន្តរបស់គេពីដៃបូព៌ា ដោយទុកជំនួសវិញនូវកូនសោឡាន។ គេបកទៅចូលរួមពិធីវិញ ទុកឱ្យមិត្តសម្លាញ់ដែលទើបធ្វើដំណើរមកដល់ត្រូវចេញដំណើរទៅទីផ្សេងទៀត។ ពីទីនេះទៅផ្សារចម្ងាយជាងដប់គីឡូម៉ែត្រ។ សមនឹងផ្លូវលំជង្ហុកធំៗទៀត ដំណើរទៅផ្សារនេះមិនជាលឿនប៉ុន្មានទេ។ បូព៌ាបើករថយន្តយឺតៗព្រោះមិនចង់ឱ្យកូនផ្នួងទាំងពីររូបដែលជិះនៅខាងក្រោយរលាក់ខ្លាំង។ 

«បន្ទោសៗ គិតតែបន្ទោសផ្នួង។ បើកូនក្រមុំធ្វើចរិតចឹង ផ្នួងណាតែងឱ្យស្អាតបាន។»

«មែនហ្នឹង! ដល់តែជ្រុលពេកចង់តែបោកគ្រាប់បែកទេ។»

នារីទាំងពីរនិយាយគ្នាយ៉ាងក្លាហានមិនខ្លាចបូព៌ារាយការណ៍ប្រាប់កូនក្រមុំ។ បូព៌ាគ្មានទម្លាប់នាំរឿងទេ តែគេនឹកឆ្ងល់នឹងឃ្លាដែលកូនផ្នួងនិយាយថា កូនក្រមុំធ្វើចរិតអ៊ីចឹង។ គេសួររបៀបបង្វែងដាន៖

«ប្អូនៗទៅផ្សារមានកិច្ចអីបន្ទាន់?»

កូនផ្នួងម្នាក់ឆ្លើយតប៖

«ចាសបង ពួកខ្ញុំត្រូវទៅទិញគ្រឿងសម្អាងថ្មីតាមការចង់បានរបស់កូនកំលោះ។ ដើរមួយរោងនេះយ៉ាប់ណាស់បង ត្រូវមាត់គេមិនឈប់។ គេចោមរោមថាពួកខ្ញុំតែងកូនក្រមុំពីស្អាតទៅជាអាក្រក់។ បងជួយគិតមើល មុនពេលតែងខ្លួន កូនក្រមុំយំមិនឈប់។ មុខគាត់វិញស្រពោនមិនរីកសោះ។ សម្បុរវិញឡើងប្រផេះ ដូចកំពុងឈឺធ្ងន់។ ពួកខ្ញុំខំប្រឹងកែឆ្នៃណាស់ ទើបតែងខ្លួនបានគ្រាន់បើ តែកូនកំលោះនិងម៉ាក់គាត់បែរជាបន្ទោសពួកខ្ញុំឥតស្រាក។»

រថយន្តចាប់បន្ថយល្បឿនយឺតបំផុតបើទោះជាតៃកុងបើកផុតជង្ហុកក៏ដោយ។ កូនផ្នួងគិតថាតៃកុងប្រហែលចាប់អារម្មណ៍រឿងដែលពួកនាងកំពុងនិយាយទើបបន្ថយល្បឿនដើម្បីបានស្រួលស្តាប់។ ពួកនាងចាប់បន្ថែមល្បោយ៖

«ខ្ញុំសង្ស័យតែកូនក្រមុំមានសង្សារ តែត្រូវម្ដាយចាប់បង្ខំឱ្យរៀបការជាមួយអ្នកមាន។ មើលទៅគាត់ដូចគ្មានចិត្តស្រលាញ់កូនកំលោះសោះ។ គាត់សំងំយំក្នុងបន្ទប់ច្រើនដង គឺយំនឹកដល់សង្សារ។ អាណិតណាស់។ គាត់ខូចចិត្តរហូតសុខភាពធ្លាក់ចុះបែបនេះ ខ្លាចតែរស់មិនបានយូរទេ។»

រថយន្តឈប់ង៉ក់! តៃកុងបញ្ជាឡានប្ដូរទិសដៅទៅក្រោយវិញភ្លាម។

«សូមទោស! គឺខ្ញុំមិនគប្បីនឹងនាង។»

គេនិយាយតែប៉ុណ្ណេះក៏បញ្ជារថយន្តលឿនស្លេវត្រលប់ទៅផ្ទះការវិញ ទុកឱ្យកូនផ្នួងមើលមុខគ្នាឡិងឡង់ៗដោយក្ដីងឿងឆ្ងល់។

…………

ចប់ពិធីភ្លាម អ៊ំធាប្រញាប់ឱ្យខាងចុងភៅរៀបចំបាយទឹកជូនកូនកំលោះកូនក្រមុំភ្លាម។ គាត់ព្រួយខ្លាំងដោយឃើញទឹកមុខនិរតីប្រែជាបែកខ្មៅពិបាកមើល។ កូនក្រមុំដែលគ្រប់គ្នារំពឹងទុកថានឹងស្រស់ស្អាតដូចទេពអប្សរ បែរជាផ្ទុយស្រឡះទៅវិញ។

«ខ្ញុំអត់ឃ្លានទេម៉ែ!»

និរតីប្រឹងប្រកែក តែម្ដាយនាងឃាត់ភ្លាម៖

«អត់ឃ្លានយ៉ាងម៉េច ទឹកមុខកូនអាក្រក់មើលណាស់។ ហូបបាយតិចទៅ ចាំម៉ែកោសខ្យល់ឱ្យ។ កូនឯងទុកខ្យល់ឱ្យទុំទើបទៅជាបែបនេះ។»

«ខ្ញុំចង់ឡើងទៅសម្រាកខាងលើសិន។ ពេលឃ្លានចាំខ្ញុំចុះមកហូប។»

អ៊ំធាប្រុងតែឃាត់កូនស្រីទៀត តែត្រូវកូនប្រសារកាត់មុន៖

«អង្គុយស្ដាប់លោកតាយូរចុចជើងចុកចង្កេះណាស់។ ឱ្យនិរតីទៅសម្រាកសិនក៏ល្អដែរម៉ែ។»

និយាយចប់ គេដើរទន្ទឹមនាងបំណងឡើងជណ្តើរទៅខាងលើជាមួយនាងដែរ តែនាងប្រកែក៖

«បងត្រូវនៅកំដរម៉ាក់បងប្អូនខាងបងញ៉ាំបាយ កុំឱ្យពួកគាត់ទើសទាល់។ អូនមិនអីទេ!»

ឧត្តរាឈរស្ងៀមទុកឱ្យភរិយាឡើងជណ្ដើរទៅសម្រាកខាងលើផ្ទះម្នាក់ឯង។ គេយល់ច្បាស់ថាខណៈនេះ នាងចង់នៅម្នាក់ឯងច្រើនជាង។ នៅក្រោមផ្ទះ ក្រុមចង់ភៅចាប់រៀបចំអាហារសម្រាប់ភ្ញៀវគ្រប់គ្នា។ អ៊ំធាខ្នះខ្នែងលើកម្ហូបមកទទួលសាច់ញាតិខាងកូនប្រុស ទាល់តែកូនប្រសារអូសដៃឱ្យទៅអង្គុយនៅតុទន្ទឹមនឹងម៉ាក់គេ ហើយសុំខ្លួនជាអ្នកលើកម្ហូបជំនួស។

សន្ធឹកផ្គរក្តុងក្តាំងលាន់ឮបន្តកន្ទុយគ្នា។ ផ្លេកបន្ទោរព្រាកៗ ខ្យល់កន្ត្រាក់វាយបំបាក់មែកឈើលាន់ប្រាវៗ។ ភ្លៀងក៏ចាប់ទម្លាក់ខ្លួនមកតាមក្រោយ។ ដើមក្ទម្ពទេសបះជើងច្រាងដួលស្លាប់ក្បែរសមដើមកន្ទួតជូរដែលទើបរលំមុននេះ។ ស្នូរខ្យល់ក៏តាំងបំប៉ោងអំណាចមួយវឹងទៀតបក់នាំគម្របចានឆ្នាំងដែលដាក់ហាលសម្ងួតនៅលើគ្រែចុងភៅក្រោយផ្ទះឱ្យហើរធ្លាក់ដីរំលងបួនដប់ម៉ែត្រ។

ឧត្តរាស្ទុះវឹងឡើងជណ្តើរទៅរកនិរតី។ អ៊ំធាប្រញាប់នាំអ្នកដន្លងនិងសាច់ញាតិខាងកូនប្រសារចេញពីរោងផ្កាស្លាទៅស្នាក់ផ្ទះអ្នកជិតខាង។ នៅខាងក្រៅ មែកឈើបន្តបាក់ធ្លាក់ជាហូរហែរតាមអំណាចខ្យល់។ អ៊ំចម្ប៉ានិងសាច់ញាតិហាក់បាត់ព្រលឹងពីក្នុងខ្លួន។ ពួកគេជាអ្នកទីក្រុងមិនធ្លាប់បានឆ្លងកាត់ស្ថានភាពនេះពីមុនមក។ ម្ល៉ោះហើយ ម្នាក់ៗមានការភិតភ័យជាងអ៊ំធាឆ្ងាយណាស់។

ស្រមោលនរណាម្នាក់កំពុងរត់កាត់ភ្លៀងពីខាងក្រៅមក។ គ្រាន់តែរត់មកដល់ភ្លាម គេនិយាយទាំងស្លន់៖

«និរតី…»

បូព៌ាផ្អាកសម្តីបន្តិចព្រោះត្រូវសម្រួលដង្ហើមដែលសឹងរត់មិនដល់គ្នាព្រោះតែប្រឹងរត់មកនេះ។ អ៊ំធាសួរបញ្ជាក់វិញទាំងភ័យ៖

«មានរឿងអីក្មួយ? និរតីកើតអី?»

«និរតី…និរតីខ្មោចចូល។»

គ្រប់គ្នាស្រឡាំងកាំង។ អ៊ំធាស្ទុះវឹងសំដៅទៅផ្ទះវិញភ្លាម។ អ្នកផ្សេងទៀតក៏ស្រវេស្រវារកស្បោងកៅស៊ូទទូរក្បាលទៅតាមក្រោយដែរ។ អ៊ំចម្ប៉ាហាក់មានស្មារតីនឹងធឹងជាងគេ។ គាត់សួរបូព៌ាបញ្ជាក់៖

«និយាយឱ្យច្បាស់មកក្មួយ និរតីខ្មោចចូលយ៉ាងម៉េច?»

«ខ្ញុំក៏មិនច្បាស់ដែរអ៊ំ! ខ្ញុំឮអ្នកផ្នួងពីរនាក់នៅខាងលើផ្ទះស្រែកចេកចាច ហើយនិយាយបែបនេះ ក៏ប្រញាប់មកប្រាប់ទាំងអស់គ្នា។»

គ្រប់គ្នាដើរមកដល់មាត់ជណ្តើរទាំងទទឹកភ្លៀងជោក។ គេឮសំឡេងព្រូសៗពីលើផ្ទះមកហាក់ដូចជាសំឡេងបោកប្រាស់របស់របរ។ នារីផ្នួងពីរនាក់រត់ចុះជណ្តើរមកទាំងភ័យញ័រប្រាណ។

«កូនក្រមុំ…កូនក្រមុំខ្មោចចូល។»

នារីទាំងពីរទន្ទេញឃ្លានេះទាំងញ័រមាត់ ហាក់ព្រលឹងចេញពីខ្លួនអស់។ គ្រប់គ្នាក៏ប្រញាប់ឡើងទៅខាងលើផ្ទះ។ ក្នុងសភាពសក់វែងកន្ទ្រីងកន្ទ្រើង មុខសស្លេកដូចសាកសព និរតីកំពុងអង្គុយយោលជើងនៅលើធ្នឹមផ្ទះ។ ភ្នែកនាងសស្កុងបើកធំក្រឡេបក្រឡាប់ សើចផងយំផង លក្ខណៈដូចខ្មោចព្រាយនៅក្នុងភាពយន្ត។

«ចុះមកកូន! កូនម្ដាយ! ចុះភ្លាមមក!»

អ៊ំធាយំហ៊ូៗលើកដៃសំពះកូនស្រី។ ខណៈនេះ គ្មានអ្នកណាមិនតក់ស្លុតនឹងស្ថានភាពរបស់និរតីនោះទេ។ នាងកំពុងវវ្វេងវង្វាន់លែងស្គាល់គេឯង លែងស្គាល់ទាំងម្ដាយនិងស្វាមីផង។

ឧត្ដរារំកិលខ្លួនសន្លឹមៗនៅលើធ្នឹមសំដៅទៅរកនាង។ និរតីក៏តាំងលើកដៃចង្អុលនិងស្រែកគំរាម៖

«កុំចូលមកជិតយើង អាមនុស្សអាក្រក់!»

ឧត្តរាផ្អាករំកិលខ្លួន ដោយព្យាយាមនិយាយលួងលោមភរិយា៖

«និរតីគឺបងណា! បងគឺឧត្តរា ជាប្តីរបស់អូន។»

«ឯងជាបិសាច ឆាប់ចេញពីមុខយើងភ្លាម។»

នៅខាងក្រៅ មេឃបង្អុរភ្លៀងឥតឈប់។ អ៊ំធានិងអ្នកភូមិផងរៀបចំអុជធូបទានបែរបន់ដូនតានិងជំនាងផ្ទះ។ ផ្សែងធូបហុយទ្រលោមពេញផ្ទះ។ នរណាម្នាក់ដែលឈរក្បែរបង្អួច លូកដៃដកគន្លឹះបង្ហើបបង្អួចបន្តិចឱ្យខ្យល់ចេញចូល កុំឱ្យឈ្លក់ផ្សែងធូប។ អ៊ំធានិងអ្នកភូមិនិយាយបែរបន់ដល់គ្រប់ឈ្មោះអ្នកតាក្នុងភូមិ។

និរតីហាក់មានសភាពរឹតតែធ្ងន់ធ្ងរ។ នាងកាន់កូនកាំបិតមុខសស្ញាញក្នុងដៃ សម្លឹងចុះឡើងហាក់មិនច្បាស់ថាចង់ធ្វើអ្វី។ អ៊ំធាគ្រាន់តែឃើញបែបនេះ ខ្លួនគាត់ប្រែទន់រងៀក និយាយលែងចេញ។ អ្នកភូមិផងប្រញាប់ជួយរឺតច្របាច់ មានទាំងយកប្រេងកូឡាមកលាបឱ្យផង។

ឧត្ដរាចាប់រំកិលខ្លួនសន្សឹមៗទៅរកនាង។ ម្ដងនេះគេហាក់ក្លាហានជាងមុន បើទោះបីជានាងស្រែកគំរាមមិនឱ្យគេចូលក្បែរក៏ដោយ។ អ្នកភូមិប្រុសៗពីរបីនាក់ទៀត ឡើងតាមគ្រប់សសរ ជាហេតុធ្វើឱ្យអាការនិរតីកាន់តែជ្រួលច្របល់។ នាងលើកកាំបិតប្រុងនឹងអារកដៃខ្លួនឯង ស្រាប់តែ…

«និរតី!»

សំឡេងស្រាលស្រទន់ផ្អែមត្រជាក់របស់នរណាម្នាក់ហៅឈ្មោះនាងរត់ទៅបង្កកដៃនាងឱ្យនៅស្ងៀមទ្រឹង។ ទឹកមុខនាងក៏ចាប់ប្រែប្លែក។ នាងសម្លឹងមុខម្ចាស់សំឡេងឥតប៉ប្រិចហាក់ដូចចំណាំម្នាក់នោះបាន។ ម្រាមដៃនាងរលាយឺតៗអនុញ្ញាតឱ្យកូនកាំបិតជ្រុះខ្ពាកទៅលើរនាបក្ដារ។ កែវភ្នែកនាងផ្លាស់ប្រែពីសភាពសស្កុងមកជារលីងរលោង។ ទឹកភ្នែកក៏រមៀលចុះរឹមៗ។

ម្ចាស់សំឡេងរំកិលខ្លួនយឺតៗពីចុងធ្នឹមម្ខាងសំដៅទៅរកនាង។  ស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខគេហាក់ជាមន្តសណ្ដំបន្ទន់និរតីឱ្យលង់លក់។ កែវភ្នែកនាងចាប់ផ្តើមបិទបន្តិចម្តងៗ ឯរាងកាយទន់ល្វើយ។ នាងផ្ដួលខ្លួនចុះស្របពេលបុរសម្នាក់នោះលូកដៃត្រកងខ្លួននាងជាប់។  

អ្នកភូមិផងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញរៀងខ្លួន ក្រោយសភាពនិរតីបានស្ងប់។ បរិយាកាសក្នុងផ្ទះប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់។ អ៊ំធាមិនទាន់រលឹកដឹងខ្លួននៅឡើយ។ អ៊ំចម្ប៉ាគេងក្បែរអ្នកដន្លងដើម្បីងាយស្រួលមើលថែ។ ឯឧត្តរាអង្គុយក្បែរកូនក្រមុំជាប់មិនទៅណា។ គេបារម្ភខ្លាចនាងមិនស្រួលទៀត។ ម៉្យាងគេចង់ក៏ឱ្យអ្នកដែលនាងបើកភ្នែកឃើញមុនគេ គឺរូបគេ។

រំលងអធ្រាត្រ បូព៌ាសុំខ្លួនមកជំនួស៖

«គេងទៅ ទីនេះទុកឱ្យគ្នាម្តង។»

ប្រយោគរបស់បូព៌ាមិនបានធ្វើឱ្យឧត្តរាស្ងប់ចិត្តឡើយ។ គេនៅតែនឹកឃើញរូបភាពមុននេះ។ កូនក្រមុំរបស់គេស្រែកគំរាមដេញគេចេញពីខ្លួននាង តែបែរជាបន្ទន់ខ្លួនគេងកើយលើទ្រូងបូព៌ាទៅវិញ។ បូព៌ាប្រាប់ថាគេមានខ្សែកមន្តអាគមពិសេសដែលអាចបោសកំរោលបានមួយគ្រា ទើបគេអាចជួយនិរតីមុននេះបាន។ បែបហ្នឹងក៏ដោយ ក៏គេនៅមិនអាចស្ងប់ចិត្តបាន។ គេតបវិញទាំងមួហ្មង៖

«មិនអីទេ មិនទាន់ងុយផង។»

«តែឯងហត់ពេញមួយថ្ងៃហើយណា។»

«ខ្ញុំជាប្តីនាង។ ប្តីមានតួនាទីមើលថែប្រពន្ធ។»

បូព៌ាស្ងាត់មាត់ដូចគេចុក។ មុននេះប្រហែលជាគេរំភើបពេកដែលបានជួយនិរតីឱ្យឈប់វង្វេងទៀត ទើបគេភ្លេចខ្លួនថា នាងនិងសម្លាញ់គេគឺជាកូនកំលោះកូនក្រមុំកំពុងរៀបការ។ ពាក្យសម្លាញ់គេមួយឃ្លានេះហាក់ដូចទឹកជះចំកណ្ដាលមុខឱ្យស្វាងថា អ្នកណាទើបត្រូវជាអ្នកមើលថែនាង។ គេឱនមុខជ្រប់ ដើរចេញទៅឈរម្នាក់ឯងនៅរានហាល។ ថ្វីបើគេមិនមានមាត់កអ្វីមួយម៉ាត់ តែច្បាស់ណាស់បេះដូងគេកំពុងទួញថ្ងូរជំនួស។

…………………

ព្រឹកឡើង អ៊ំធារៀបចំបង្អែមចំអាបរាប់សិបថាសឱ្យអ្នកភូមិផងយកទៅសែនអ្នកតាគ្រប់កន្លែងក្នុងភូមិ។ អ៊ំចម្ប៉ាតាមឈរក្បែរគាត់ជាប់ ដោយបារម្ភខ្លាចអ្នកដន្លងកើតខ្យល់ដួលសន្លប់ទៀត។ នៅខាងលើផ្ទះ ឧត្តរាបំពេញតួនាទីជាអ្នកមើលថែប្រពន្ធបានយ៉ាងល្អ។ មួយយប់ទល់ភ្លឺមកនេះ គេគ្មានឃ្លាតពីនាងសូម្បីមួយពេល។

«ចេញ! ចេញឱ្យឆ្ងាយ!»

សំឡេងនិរតីស្រែកចេញពីបន្ទប់គេងរបស់នាង។ អ៊ំៗទាំងពីរប្រញាប់ឡើងទៅខាងលើផ្ទះភ្លាម។ និរតីអង្គុយញ័រខ្លួនទទ្រើកនៅចុងគ្រែ។ នាងឃ្លុំភួយជុំខ្លួន រាងកាយញាក់ញ័រទទ្រើក។ ឧត្តរាឈរឆ្កុងក្បែរគ្រែហាក់មិនយល់អ្វីគ្រប់យ៉ាង។ គេខំតែសង្ឃឹមថាក្រោយប្រពន្ធដឹងខ្លួន មុខតែនាងលែងមានអាការចម្លែកទៀត។ តែនេះនាងនៅតែភ័យខ្លាច នៅតែចាត់ទុកគេជាបិសាចដដែល។

«អាណិតម៉ែ កូនចុះក្រោមសិនទៅ។»

ឧត្ដរាប្រែទឹកមុខរឹតតែស្រងូតក្រោយត្រូវម្ដាយក្មេកអង្វរ។ គេឱនមុខជ្រប់ ចុះកាំជណ្តើរទាំងល្វើយ។ ក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន គេស្រាប់តែភ្ញាក់ព្រើត។ រោងការកំពុងត្រូវបានរុះវិញ ឯចានឆ្នាំង និងរបស់របរផ្សេងទៀតក៏ត្រូវបានរាប់ប្រគល់ឱ្យអ្នករោងវិញដែរ។ ស្មានមិនដល់ ពិតជាស្មានមិនដល់។ ពិធីរៀបការដែលនឹងត្រូវប្រារព្ធឡើងយ៉ាងអ៊ឹកអធឹក ប្រែជារលាយសូន្យ។ គេលែងជាកូនកំលោះទៀតហើយ។

«ប្រាប់ក្មួយបូព៌ាឱ្យជូនពួកយើងទៅរកផ្ទះគ្រូ។»

អ៊ំធាស្រែកប្រាប់ពីលើផ្ទះមក។ ឧត្ដរារឹតតែអន់ចិត្តដែលគ្រប់គ្នាមើលឃើញបូព៌ាសំខាន់ជាងខ្លួន។ តែគ្មានជម្រើសទេ ព្រោះគេក៏មិនដឹងថាត្រូវធ្វើអីបន្ត។ អំឡុងពេលនេះ រកវិធីព្យាបាលនិរតីឱ្យជាសះស្បើយជារឿងចម្បងបំផុត។ រឿងអក់អន់ស្រពន់ចិត្តទាំងឡាយគួរទុកមួយឡែកសិន។

…………………

វគ្គ៤ អានុភាពលោហិត

ឆ្កែពពាលខ្នងពីរក្បាលរត់ស្រ ហាចង្កូមដ៏ស្រួចរលែមមកទទួលរថយន្ត។ គ្រប់គ្នាមិនទាន់ហ៊ានបើកទ្វារឡានចុះទេ រង់ចាំម្ចាស់ផ្ទះចេញមកបង្អើលឆ្កែសិន។ ដោយចាំយូរពេក ឧត្ដរាក៏សម្រេចចិត្តចុចស៊ីផ្លេជាសញ្ញាសុំជំនួយ។

«ចូលផ្ទះភ្លាម!»

សំឡេងញ័រៗបន្លឺពីក្នុងផ្ទះមក អាពពាលខ្នងទាំងពីរក្បាលក៏បែរត្រលប់រត់ចូលទៅដេកក្រោមគ្រែវិញ។ លោកយាយចំណាស់ម្នាក់និយាយបណ្តើរ ក្អកខះៗបណ្តើរមកទទួលភ្ញៀវ៖

«ស្រូតចូលមកចៅ ទុកយូរទៀតមិនបានទេ ស្រូតឆាប់។»

អ៊ំធានិងអ៊ំចម្ប៉ាដែលអង្គុយនៅកៅអីក្រោយបើកភ្នែកធំ សម្លឹងមុខគ្នារបៀបភ្ញាក់ផ្អើល។ ឧត្តរា និងបូព៌ាហាក់មិនមានចម្លែកចិត្តអ្វីទេ។ អ្នកទាំងពីរឧស្សាហ៍ងាកក្រោយមើលនិរតីដែលកំពុងគេងលក់កើយស្មាម្ដាយនាង។ អ៊ំចម្ប៉ាយកដៃកេះស្មាអ្នកដន្លង ព្រមទាំងនិយាយតិចៗ៖

«គ្រូគេនេះពូកែណាស់ មិនទាន់ទាំងបានចួបផង គាត់ដឹងមុនថាយើងប្រញាប់។ មើលទៅ យើងមកត្រូវកន្លែងហើយ។»

«អាចថាមកពីកូនស្រីខ្ញុំមាននិស្ស័យនឹងទីនេះក៏ថាបាន។ តាំងពីកំណើតមកនាងស្រលាញ់ផ្កាអង្គារបុស្បណាស់។ ទីណាដែលមានផ្កាអង្គារបុស្ប នាងតែងតែទោរទន់ទៅរក ហើយទីនេះក៏មានផ្កាអង្គារបុស្បដែរ។»

អ៊ំធាចង្អុលតាមកញ្ចក់ឡានឆ្ពោះទៅដើមអង្គារបុស្បមួយដើមធំខ្ពស់ មានផ្ការីកស្គុសស្គាយបញ្ចេញពណ៌សក្បុសនៅខាងមុខផ្ទះគ្រូ។ អ៊ំចម្ប៉ាសម្លឹងឥតដាក់តាមការចង្អុលររបស់ដន្លង។ ស្នាមញញឹមក៏លេចឡើងលើផ្ទៃមុខគាត់ទៅតាមសម្រស់ផ្កាអង្គារបុស្ប។

«ពុទ្ធោម៉ាក់! អ្នកមកទីនេះអ្នកណាមិនមានការប្រញាប់។ រឿងប៉ុណ្ណេះសោះ ខ្ញុំក៏និយាយបានដែរ។ គ្មានអីពិសេសផង។»

ប្រយោគរបស់ឧត្ដរាធ្វើឱ្យម៉ាក់និងម្ដាយក្មេកគេមើលមុខគ្នាដោយមិនសូវសប្បាយចិត្ត។ អ៊ំចម្ប៉ាបម្រុងស្ដីបន្ទោសកូនប្រុស តែអ៊ំធាលើកដៃរាឃាត់។ គាត់ដឹងថាក្មេងជំនាន់ក្រោយមិនសូវជឿលើរឿងអស់ហ្នឹងដូចចាស់ជំនាន់មុនឡើយ។ ម្ល៉ោះហើយ មិនចង់ឱ្យមានការជជែកគ្នាឥតប្រយោជន៍។

បូព៌ាដោះខ្សែក្រវាត់ចេញពីខ្លួន រួចនិយាយទៅអ្នកខាងក្រោយ៖

«ដាស់និរតីឱ្យភ្ញាក់ រួចប្រញាប់ចុះទៅ។ កុំបារម្ភអី គ្រូទីនេះពូកែណាស់។ ខ្សែកដែលអាចជួយបោសកំរោលឱ្យនិរតីកាលពីយប់មិញ គឺគាត់ជាអ្នកប្រសិទ្ធីឱ្យខ្ញុំ។» សម្ដីនេះធ្វើឱ្យអ៊ំធាប្រញាប់ដាស់និរតីឱ្យភ្ញាក់ រួចក៏ញាប់ដៃញាប់ជើងរៀបចំគ្រឿងរណ្ដាប់ចុះពីឡាន។ ឧត្ដរានៅអង្គុយធ្មឹង។ គេប្លែក…ប្លែកនឹងសម្តីមិត្តសម្លាញ់។ ធម្មតា បូព៌ាមិនដែលជឿរឿងគ្រូរឿងសិល្ប៍អ្វីទេ។ ចុះគេលួចមកប្រសិទ្ធីខ្សែកនេះពីអង្កាល់? សម្ដីដែលគេនិយាយមកហាក់ដូចជាគេជាមនុស្សមានជំនឿមុតមាំលើផ្លូវងងឹតនេះណាស់។

មានភាគបន្ត…

ខណៈនេះព្រះអាទិត្យកំពុងអើតកបង្ហាញខ្លួនមកលេងភពផែនដី។ ពន្លឺពណ៌មាសក៏ចាប់សាយភាយពីទិសបូព៌។ ឧត្ដរាក្នុងកិរិយាស្រស់ស្រាយប្លែកពីធម្មតា។ គេស្លៀកពាក់សមសួនជាសុភាពបុរស ខុសពីការលេងខ្លួនរាល់ដងបែបពេញនិយម។

គេជិះឡានមកឈប់ខាងមុខផ្ទះមិត្តសម្លាញ់តាំងពីព្រលឹមស្រាងៗ។ ទង្វើនេះរឹតតែខុសប្លែកពីទម្លាប់ប្រចាំថ្ងៃរបស់គេទៅទៀត។ រាល់លើក បូព៌ាជាអ្នកដាស់គេឱ្យភ្ញាក់ បើទោះជាសំឡេងនាឡិការរោទ៍បែកផ្ទះក៏គេមិនក្រោកផង។ ប្លែកតែព្រឹកនេះ គេប្រែក្លាយជាអ្នកដាស់បូព៌ាឱ្យក្រោកវិញម្ដង។

«ចូលឡានឱ្យលឿនមក នៅច្រិមច្រុមដល់ណាទៀត? គ្នាចាំឯងមួយព្រឹកហើយណា!»

ឧត្ដរារៀបរាប់ភ្លាមក្រោយឃើញមិត្តសម្លាញ់ចេញពីផ្ទះ។ បូព៌ាក្នុងទឹកមុខឡិងឡង់មិនយល់សោះថាថ្ងៃនេះមានរឿងអីទើបសម្លាញ់គេទៅជាបែបនេះ។ រាល់ដងដេកទាល់តែថ្ងៃចាំងគូទសោះ ម្តងនេះបែរជាមកអង្គុយចាំក្នុងឡានតាំងពីថ្ងៃមិនទាន់រះ។

«ហើយឯងកើតស្អីក៏ទ្រង់តក់ក្រហល់ម៉្លេះ?»

កំលោះសួរទាំងមុខធ្មួងដ្បិតថ្ងៃនេះជាថ្ងៃអាទិត្យ គេចង់គេងយកកម្លាំងឱ្យបានយូរជាងនេះ។ តែមិត្តគេនេះ មកកកូរកកាយឱ្យក្រោកខាងតែបាន។ ឧត្ដរាបក់ដៃឱ្យចូលក្នុងឡានក្នុងកិរិយារហន់ ដូចមានការកុនអីប្រញាប់ណាស់។ ក្លិនក្រអូបប្រសើរភាយចូលពេញច្រមុះក្រោយពេលបូព៌ាចូលអង្គុយក្នុងឡាន។ គ្រប់យ៉ាងរៀបចំយ៉ាងមានសណ្ដាប់ធ្នាប់ លែងរប៉ាត់រប៉ាយដូចរាល់ដង។ បូព៌ាកាន់តែប្លែកក្នុងចិត្ត គេរហ័សយកដៃទៅស្ទាបក្បាលសម្លាញ់ រួចដកដៃមកស្ទាបថ្ងាសខ្លួនឯង។

«កម្ដៅធម្មតាតើ! ហួចឯងកើតអីឱ្យប្រាកដ?»

សំណួររបស់គេធ្វើឱ្យឧត្ដរាសើចរលាក់ដូចទឹក។ គេយកដៃប៉ះភ្លីសក់ សម្លឹងផ្អៀងផ្អងមុខកញ្ចក់ ទើបដាច់ចិត្តបកស្រាយ៖

«គេនិយាយថាមនុស្សប្រុសផ្លាស់ប្ដូរមួយរយប៉ែតសិបដឺក្រេក្រោយពេលមានស្នេហា។ ពីមុនមិនជឿ តែពេលនេះគ្នាយល់ស្របទាំងស្រុង។»

ព្រូល…! សំឡេងព្រួសទឹកពីមាត់របស់បូព៌ា។ ប្រហែលជាគេហួសចិត្តនឹងសម្ដីពួកម៉ាកពេកទើបទប់ចិត្តមិនបានទៅជាឈ្លក់ទឹកបែបនេះ។ គេយកក្រដាសជូតទឹកពីមាត់ រួចនិយាយបែបលេងសើច៖

«ស្អីទេអ្ហា អាមនុស្សមានសង្សារចង់មួយរយនាក់ហើយ មកថាទើបចួបស្នេហា? អាណិតគ្នា បិទមាត់ឯងទៅ។»

«នែ! ឯងចាប់ន័យរបស់គ្នាឱ្យបានណា។ ស្នេហាដែលគ្នានិយាយនាពេលនេះគឺស្នេហាពិត។ អាមុនៗហ្នឹងគេមិនហៅស្នេហាទេ គេហៅថាសាកល្បងមើលចិត្តគ្នា។»

«ឯងចង់ថាម្ដងនេះឯងច្បាស់លាស់?»

«ប្រាកដណាស់! នាងជានារីដែលមានឥទ្ធិពលអស្ចារ្យអាចធ្វើឱ្យគ្នាផ្លាស់ប្ដូរសព្វបែបយ៉ាង។ ឯងមិនឃើញទេអី សូម្បីតែរបៀបស្លៀកពាក់ក៏គ្នាប្តូរដែរ។ ដើម្បីនួនល្អង បងធ្វើបានគ្រប់យ៉ាង។»

សំណើចមុននេះហាក់រលាយបង់បាត់ពីផ្ទៃមុខ ប្ដូរមកវិញនៅក្ដីមួហ្មង។ តែគេនៅបង្ខំស្នាមញញឹមឱ្យបង្ហាញខ្លួនឡើង បើទោះជាក្នុងបេះដូងកំពុងឈឺចុកពើតផ្សារក៏ដោយ។ គេដឹងច្បាស់ថានារីដែលសម្លាញ់គេកំពុងនិយាយដល់ជាអ្នកណា គឺទេពកញ្ញាដែលក្នុងចិត្តគេក៏ប្រាថ្នាបីប៉មថ្នាក់ថ្នមស្នេហ៍ដែរ។ តែធ្វើម្ដេច គេបានជាជ្រុលគិតដល់មិត្តភាពជាធំ ម្ល៉ោះហើយមានតែទ្រាំតាមកម្ម។

«ឯងអត់មានធុំក្លិនអីប្លែកទេ?»

បូព៌ាត្រលប់មកសភាពរួសរាយក្រោយឮសំណួរមិត្តសម្លាញ់។ គេដកដង្ហើមធំស្រង់ក្លិនជាថ្មី រួចក៏ចាប់ក្អកតិចៗជាអាការចាញ់ក្លិន។

«ហីឯងបាញ់ទឹកអប់អស់ប៉ុន្មានតោនបានជាឆួលចង់បែកច្រមុះ? ម្ល៉ឹងៗប្រយ័ត្នស្នេហារបស់ឯងសន្លឹបតឹងទៅ?»

«ហាហា ទឹកអប់ប្រ៊េនដដែលតើ តែគ្នាមានអីពិសេសបន្ថែម។»

ឧត្ដរាលូកដៃយកដន្លាប់មួយក្លងលើកបង្ហាញមិត្តសម្លាញ់ ព្រមទាំងបកស្រាយ៖

«នេះជាដន្លាប់មន្តបានពីគ្រូស្នេហ៍ក្បែរភ្នំស្រង់។ គេល្បីថាស័ក្តិសិទ្ធណាស់។»

«ស្អីអ្ហា ទាំងសង្ហា ទាំងមានទ្រព្យដូចឯង នៅរកដន្លាប់ស្នេហ៍ទៀត? ឯងនេះកាន់តែប្លែកមែនទែនហើយ គួរទៅពេទ្យចិត្តសាស្ត្រពិនិត្យចេញម្ដងទើបបាន។»

«គ្នាមិនបានឆ្កួតទេ គេហៅថាធ្លាក់ក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍។ នារីរមទមដូចនិរតី ទាល់តែរកផ្លូវក្នុងជួយខ្លះទើបគ្នាទុកចិត្ត។ មិនដូចសង្សារគ្នាពីមុនៗទេ ញាក់ចិញ្ចើមតែមួយឆ្វាច់មកឯង។»

រថយន្តបរចេញទៅ។ ឧត្ដរាសម្លឹងកញ្ចក់ញឹកញាប់។ គេឧសស្សាហ៍យកដៃវែកភ្លីសក់ ដោយកិរិយាប្រុងប្រយ័ត្ន។ ក្រោយមកក៏យកបាតដៃមកខ្ទប់មាត់ស្រង់ក្លិនដង្ហើមខ្លួនឯង ខ្លាចក្រែងមានក្លិនមិនល្អ ទាំងដែលមាត់ទំពារស្ករកៅស៊ូឥតទំនេរ។ នៅតាមផ្លូវ ចរាចរណ៍ចង្អៀតពេញផ្លូវដោយហេតុថ្ងៃនេះជាថ្ងៃចុងសប្ដាហ៍ មានអ្នកដំណើរចេញពីក្រុងទៅកម្សាន្តនៅខេត្តច្រើនស្កេកស្កះ។

ក្នុងកិរិយាអន្ទះអន្ទែង ឧត្ដរាហាក់បន់ឱ្យឡានរបស់ខ្លួនចេះហោះ ន្អាលនឹងបានទៅដល់មណ្ឌលពន្លឺថ្មីភ្លាមៗ។ ផ្ទុយពីភាពពុះកញ្ជ្រោលនេះ បូព៌ាអង្គុយផ្អែកខ្នងដោយសភាពល្វើយអស់កម្លាំង។ កែវភ្នែកដ៏ស្រងូតរបស់គេ ហាក់បន់ឱ្យចរាចរណ៍តាមផ្លូវកាន់តែណែនណាន់ ជាហេតុមិនអាចឱ្យសម្លាញ់គេបានទៅចួបនិរតី។

«ឯងប្រាកដថាច្បាល់លាស់ជាមួយនាង?»

សំណួរដ៏សោះកក្រោះបង្ហើរចេញពីមាត់កំលោះក្រៀមក្រំគ្រាដែលមិត្តសម្លាញ់គេឈប់ឡាន។ សំឡេងម៉ាស៊ីនឡានរលត់សូន្យ សម្លាញ់គេតបវិញទាំងទឹកមុខរីកដូចគ្រាប់ជី៖

«អារាត់អារាយមកច្រើន គ្នាឆ្អែតឆ្អន់ហើយ។ គ្នាចង់បានមនុស្សស្រីដែលមានចរិយាល្អ នឹងធឹង ត្រឹមត្រូវសមជាឧត្ដមភរិយា។ និរតីជានារីដែលធ្វើឱ្យគ្នាផ្លាស់ប្រែជាចាស់ទុំតាំងពីចួបគ្នាគ្រាដំបូង។ ពេជ្រមួយគ្រាប់នេះ គ្នាត្រូវរក្សាឱ្យគង់។»

គេប្រៀបធៀបនាងទៅនឹងគ្រាប់ពេជ្រ ផ្ទុយពីសង្សារមុនៗដែលគេហៅត្រឹមជាស្រីស្អាត។ ចម្លើយបែបនេះ បញ្ជាក់ច្បាស់ណាស់ពីចេតនាប្រាកដប្រជារបស់គេទៅលើនាង។ ដួងចិត្តបូព៌ារឹតតែផ្សារខ្លោច។ គេគួរណាស់តែត្រេកអរដែលមិត្តសម្លាញ់បានផ្លាស់ប្ដូរពីចរិតព្រាននារីមកជាបុរសស្មោះស្នេហ៍ តែនេះគេបែរជាឈឺចិត្តស្អិតទ្រូងទៅវិញ។

«ស្រីស្អាត គ្នាចួបមកច្រើនហើយ តែស្រីល្អគ្នាទើបតែបានចួបទេ។ ជួយជូនពរគ្នាផង ថ្ងៃនេះគ្នាចាប់ផ្តើមបេសកកម្មតាមយកបេះដូងនាងហើយណា។»

ស្នាមញញឹមត្រូវបានបង្ខំឱ្យលេចឡើងលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រងូតរបស់បូព៌ាជាការជូនពរមិត្តសម្លាញ់។ ឧត្តរាបើកទ្វារឡានចុះ។ គេក៏មិនភ្លេចរៀបចំភ្លីអាវឱ្យរៀបរយឥតខ្ចោះដែរ។ គេជញ្ជូនសម្ភារសិក្សាក្មេងៗមួយឡាំងដើរទាំងញញឹមញញែមចូលទៅចួបនាយកមណ្ឌលពន្លឺថ្មី តែអ្នកណាក៏ដឹងថាគោលដៅពិតប្រាកដរបស់គេជាអ្វីដែរ។ 

បូព៌ាអង្គុយស្ងៀមទ្រឹងក្នុងឡាន។ គេកុហកសម្លាញ់ថា មិនសូវស្រួលខ្លួនដោយហេតុគេងមិនបានស្កប់កាលពីយប់មិញ ម៉្លោះហើយគេសុំនៅគេងយកកម្លាំងក្នុងឡាន។

អាការដ៏ល្វើយរបស់គេ ធ្វើឱ្យឧត្ដរាជឿតាម ហើយក៏មិនរករឿងនឹងការសម្រេចចិត្តរបស់មិត្តដែរ។ ស្នូរជួងក្នុងសាលាលាន់ឮតឺងៗជាសញ្ញាប្រាប់ថាវេលាចេញលេងបានមកដល់ ក៏ជាពេលនិរតីសម្រាកពីការបង្រៀនសិស្ស។ ឧត្ដរាប្រហែលកំពុងដើរញាប់ជើងទៅរកនាង។ ពួកគេច្បាស់ណាស់ជាទៅអង្គុយសាសងគ្នានៅលើទោងក្រោមរោងប្រក់ស្បូវនៅចំហៀងសាលា។

គិតមកដល់ត្រឹមនេះ ខ្យល់ដង្ហើមដ៏វែងត្រូវបានបញ្ចេញចោលតាមច្រមុះ ឯភ្នែកគេបិទទាំងសង ផ្អែកក្បាលកើយលើកៅអី។ គេធ្លាប់តែយល់ថា «ពិភពលោកនេះទូលាយពេកហើយ ហេតុអ្វីរកមិនចួបអ្នកដែលគេស្រលាញ់»។ តែពេលនេះ គេបែរជាយល់ថា «ពិភពលោកនេះចង្អៀតពេកណាស់។ ហេតុអ្វីមនុស្សដែលគេស្រលាញ់ក៏ជាមនុស្សដែលសម្លាញ់គេពេញចិត្តដែរ»។ ថាទៅមើល៍ លោកនេះពិតជាអយុត្តិធម៌ចំពោះគេពេកទេដឹង។  

តុៗៗៗៗ…សំឡេងគោះទ្វារឡាន។ បូព៌ាភ្ញាក់ព្រើត។ គេបើកភ្នែកទាំងសងដោយអាការខ្ជិលច្រអូស។ ភាពស្រអាប់ដោយធូលីលើកញ្ចក់ឡានមិនបានបាំងស្នាមញញឹមអរអេកលើផ្ទៃមុខឧត្ដរាពីកែវភ្នែកដ៏ស្រងូតរបស់គេឡើយ។ ឱរាឈឺព្រួច! ច្បាស់ណាស់ថាសម្លាញ់គេមានរឿងសប្បាយចិត្ត។ ហើយរឿងសប្បាយចិត្តនោះ គ្មានអ្វីក្រៅពីបំពេញបេសកកម្មតាមយកបេះដូងនិរតីបានជោគជ័យ។

«នាងព្រមបើកភ្លើងបៃតងហើយ។»

ឧត្ដរានិយាយឃ្លានេះភ្លាមៗក្រោយពេលគេចូលទៅអង្គុយក្នុងឡាន។ មិនទុកពេលឱ្យមិត្តសម្លាញ់បានឆ្លងសម្ដី គេប្រញាប់ចែករំលែកបន្ត៖

«នាងសួរគ្នាពីចម្រៀងអីទេ គ្នាភ័យសឹងស្លាប់។ មនុស្សមិនដែលចេះសរសេរចេះនិពន្ធអីផង។ សំណាងណាស់គ្នាធ្លាប់ស្តាប់ចម្រៀងបោះអង្គញ់ដែលឯងធ្លាប់ច្រៀងលេង ចេះចាំបានខ្លះៗ។ កុំអីគ្មានអ្វីឆ្លើយជាមួយនាងទេ។ ទៅវិញគ្នានឹងប្រាប់ប៉ាម៉ាក់ឱ្យប្រញាប់គិតគូរចូលស្ដីដណ្ដឹងនាង។ មនុស្សស្រីថ្លៃថ្នូរដូចនាង ចង់ឃើញទង្វើច្បាស់លាស់របស់បុរសជាងស្ដាប់ពាក្យសម្ដីផ្អែមល្ហែម។»

បូព៌ាបង្ខំចិត្តញញឹមអបអរមិត្តសម្លាញ់ជាថ្មី។ ព្រមគ្នានេះដែរ គេនឹកក្នុងចិត្តថា ទាំងសង្ហា ទាំងមានទ្រព្យដូចសម្លាញ់គេនេះ ច្បាស់ណាស់ថាគ្រប់មនុស្សស្រីប្រាថ្នាចង់បាន។ វាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេដែលនិរតីក៏ជាមនុស្សស្រីក្នុងចំណោមនោះដែរ។

«ដល់តែជិតបានប្រពន្ធចឹង គ្នាដូចភ័យម៉េចទេ ហាហា។»

ឃ្លាចុងក្រោយមុនពេលឧត្ដរាបញ្ឆេះម៉ាស៊ីនឡាន។ កង់រថយន្តក៏ចាប់បង្វិលខ្លួននាំយកកំលោះទាំងពីរចាកចេញពីមណ្ឌលពន្លឺថ្មីទៅទីស្នាក់អាស្រ័យវិញ។ ធូលីដីក្រហមហុយទ្រលោមឡើងតាមក្រោយរថយន្តជូនដំណើរអ្នកទាំងពីរ។ នាឰដ៏អាកាស ពពកខ្មៅកំពុងកៀរគរគ្នាបង្កើតជាផ្ទាំងធំបាំងកម្ដៅថ្ងៃ។ ប្រហែលបន្តិចទៀតនេះ មេឃគង់ទម្លាក់ភ្លៀងក្នុងន័យជួយរំលែកទុក្ខសោកដល់បូព៌ាផងក៏ថាបាន។

……………….

«ខ្យល់អើយខ្យល់ធ្លាក់ត្រជាក់កាយា ខ្យល់ជលសារ ខ្យល់វាសនាខ្ញុំ ពេលណាដួងចិត្តកើតវិបត្តិធំ ខ្យល់បានជួយខ្ញុំឱ្យស្បើយ។»

នរណាម្នាក់បង្ហើរសំនៀងរបស់លោកតា ស៊ីន ស៊ីសាមុត យ៉ាងគ្រលួចត្រូវនឹងបរិយាកាសឥតខ្ចោះ។ វេលាថ្មើរនេះ មនុស្សម្នាកុះករមកកម្សាន្តនាមាត់ទន្លេ។ សំឡេងវែកឆាទង្គិចគ្នាជាមួយខ្ទះលាន់ឮឥតដាច់ពីរទេះលក់មីឆាក្បែរផ្លូវ។ អ្នកចម្អិនប្រឹងញាប់ដៃប៉ុណ្ណឹងហើយ នៅឡើយមិនទាន់តម្រូវការអ្នកទិញដែលកំពុងតម្រៀបជួរគ្នាវែងអន្លាយ។

បូព៌ាអង្គុយត្រមង់ត្រមោចម្នាក់ឯង សណ្តូកជើងលើច្រាំង។ គេសម្លឹងទៅផ្ទៃទឹកដែលមានរលកតូចៗកំពុងប្រដេញគ្នាតាមអំណាចខ្យល់បក់។ ក្មេងប្រុសតូចមួយរត់មកពីណាមិនដឹង មកឈរក្បែរគេ រួចស្រាតខោឈរនោមយ៉ាងសង្ហា។ បូព៌ាបែរភក្រសម្លឹងក្មេងតូច វាស្រាប់តែសើចស្ញេញមករកគេវិញ។

«សុំទោសផងពូ! កូនខ្ញុំវារាន់ពេក ខ្ញុំរកជូនទៅបន្ទប់ទឹកមិនទាន់។»

នារីជាម្ដាយប្រញាប់រត់មកទទួលកូនព្រមទាំងនិយាយសុំទោស។ បូព៌ាញញឹមដាក់ជាសញ្ញាប្រាប់ថាមិនអីទេ។ ស្ត្រីនោះក៏ដឹកដៃកូនតូចចេញទៅ។ អ្នកកំលោះក៏ងាកមុខសម្លឹងទៅផ្ទៃទឹកជាថ្មី។

យូរៗម្តងគេដកដង្ហើមធំរំសាយទុក្ខពីទ្រូង។ គិតមកដល់ពេលនេះ រយៈពេលជាងមួយអាទិត្យដែលឧត្ដរានិងនិរតីចាប់ផ្តើមមានទំនាក់ទំនងជាមួយគ្នា តែបេះដូងគេហាក់គ្រាំគ្រាមករាប់ឆ្នាំ។ 

តឺងៗ… សំឡេងសារទូរសព្ទលោតឡើង។ គេឮ តែនៅដំអក់មិនប្រញាប់ឆែកមើលឡើយ។ ទាល់តែសំឡេងសារលោតមកជាថ្មី ទើបគេកម្រើកដៃលូកយកទូរសព្ទពីក្នុងហោប៉ៅមកឆែកមើល។ ទឹកមុខគេប្តូរភ្លែត។ គេក្រោកវឹង ប្រញាប់ប្រញាល់ដើរទៅរកម៉ូតូ រួចបរចេញទៅយ៉ាងលឿនដូចមានកិច្ចការអីបន្ទាន់ណាស់។ 

សំឡេងភ្លេងហ៊ីបហបបុកចង់ធ្លាយទ្រូង។ ភ្លើងពណ៌ភ្លឹបភ្លែតចាំងភ្នែកទាល់តែស្រវឹង។ មនុស្សម្នាអ៊ូអរដើរសឹងតែជាន់ជើងគ្នា។ អ្នកខ្លះរាំតាមភ្លេងបែបរង្គើៗនឹងលើតែរង្គើខាងក្រោម ឯខ្លះគ្រវីខ្លួនពីក្បាលដល់ចុងជើង។ ខ្លះទៀតសំងំអង្រួននៅតុ រីខ្លះស្រវឹងផ្កាប់មុខផឹកលែងបាន។

ឧត្តរាអង្គុយតុកាច់ជ្រុង ដៃគេកាន់កែវស្រា ឯក្បាលផ្ងក់ៗតាមចង្វាក់ភ្លេង។ ក្រោយងក់មួយសន្ទុះល្មមតែរួយក គេលើកកែវក្រេបរសស្រាមួយដាច់។

នៅទល់មុខគេ និរតីអង្គុយធ្វើមុខមិនសូវសម។ ទីនេះហាក់មិនសមនឹងរសនិយមរបស់នាងឡើយ។ បើសង្កេតទៅ នាងដូចមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងសំឡេងតន្ត្រីសោះ ព្រោះគេមិនឃើញនាងងក់ក្បាលតាមចង្វាក់សូម្បីមួយងក់ តែឧស្សាហ៍ឃើញនាងយកម្រាមដៃខ្ទប់ត្រចៀកវិញ។ យ៉ាងណានាងពិតជាភ្ញាក់ផ្អើលដែលឧត្តរាត្រង់នឹងនាងដល់ម្លឹង។ គេប្រាប់នាងខ្ទេចខ្ទីថាគេធ្លាប់ខូចអីខ្លះ។

អ្វីដែលគួរឱ្យចង់សើចនោះគឺ គេមិនសន្យាថានឹងឈប់ខូចទេ។ គេនៅតែខូច គ្រាន់តែខូចជាមួយនាងម្នាក់គត់។

មនុស្សប្រុសតែងចាត់ទុកការខូចខិលរបស់ខ្លួនជារឿងធម្មតា។ ដូចពាក្យគេថា ម្ទេសណាមិនហឹរ ស្រីណាមិនងរ ប្រុសណាមិនខូច…។ ដ្បិតតែនិរតីមិនយល់ស្របនឹងទស្សនៈនេះ តែនាងក៏មិនមែនជាមនុស្សស្រីចិត្តចង្អៀតដាច់ខាត។ យ៉ាងណាមនុស្សម្នាក់ៗមានទស្សនៈអំពីជីវិតរៀងៗខ្លួន។ អ្វីដែលយើងគិតថាល្អ មិនប្រកដថាអ្នកផ្សេងសុទ្ធតែយល់ស្របឡើយ។ ម៉្យាងនាងក៏ចង់ស្គាល់ពីពិភពរបស់បុរសដែលនាងដាក់ចិត្តស្រលាញ់ដែរ។  

«បងឧស្សាហ៍មកទីនេះ?»

នាងប្រឹងនិយាយខ្លាំងៗ តែសំឡេងតូចឆ្មាររបស់នាងមិនអាចយកឈ្នះតន្ត្រីដ៏លាន់រងំឡើយ។ ឧត្ដរាត្រូវឱនទៅក្បែរមុខនាងដើម្បីស្តាប់។ ក្រោយយល់សំណួរ គេតបវិញ៖

«ម្តងម្កាល ពេលណាស្ត្រេសខ្លាំងពេក។ អូនយល់ថាទីនេះយ៉ាងម៉េចដែរ?»

«មានអីម្យ៉ាងតើ!»

«តែបងថាអូនដូចមិនចូលចិត្តទេ។ ទឹកមុខអូនឯងបញ្ជាក់ប្រាប់បងច្បាស់ណាស់។»

«គ្មានទេ អូនគ្រាន់តែចម្លែកចិត្ត ព្រោះមិនធ្លាប់ស្ថិតក្នុងបរិយាកាសបែបនេះ។»

«ទ្រាំបន្តិចទៅណា ក្រោយបងចួបដៃគូការងារបងរួច សឹមបងនាំទៅកន្លែងផ្សេងដែលត្រូវនឹងចំណូលចិត្តអូន។»

នារីមិនមាត់តបឡើយ គ្រាន់តែញញឹមបន្តិច។ នាងលើកកែវមកក្រេបទឹកផ្សើមបំពង់កដែលខ្សោះព្រោះប្រឹងនិយាយឮៗមុននេះ។ សំឡេងតន្ត្រីនៅតែបន្តបុកទ្រូងឥតឈប់។ អស់ពីបទកាចល្មមៗទៅបទកាចសាហាវ។ នារីហាក់មានពាក្យពេចន៍ខ្លះៗចង់ជជែកលេងនឹងគូសង្សារ តែនាងស្ទាបស្ទង់ទៅទំនងជាប្រជែងសំឡេងមិនឈ្នះភ្លេងទេ ទើបនួននាងសម្រេចបិទមាត់នៅស្ងៀមមិនចេញស្តី។

«តស់ អូនទៅវិញ!»

និរតីបញ្ចេញទឹកមុខងឿងឆ្ងល់នឹងសម្តីគូស្នេហ៍។ គេចង់ធ្វើអីហ្នឹង ក្រែងមុននេះថាចាំចួបដៃគូការងារសិនអី? ចុះពេលនេះម្ដេចបបួលនាងទៅវិញ?

«បងសម្រេចសុំណាត់ចួបគេថ្ងៃក្រោយវិញ ព្រោះមិនចង់ឱ្យអូនធុញទ្រាន់នឹងទីនេះយូរ។»

ចម្លើយគេធ្វើឱ្យបេះដូងនាងទោរទន់។ នាងញញឹមតប ដៃកាន់កាបូបបម្រុងនិងក្រោកពីតុ ស្រាប់តែ៖

«បងចននី!»

នារីម្នាក់ស្លៀកពាក់ដូចមិនស្លៀកបង្ហើរសម្តីមកលាន់ឮជាងភ្លេងដប់ដង។ នាងនោះចង្កេះតូចមួយក្តាប់ ស្លៀករ៉ូបខ្លីវាលសឹងបញ្ចេញសាច់គ្រប់កន្លែង ឯផ្ទៃមុខផាត់ម្សៅកប់សារី។

«ក្រែងបងឯងថាល្ងាចនេះរវល់ជូនប្អូនស្រីទៅញ៉ាំការគេអី? ចុះម៉េចក៏មកនៅទីនេះវិញ? មិនទំនងសោះ ព្រោះទីនេះគ្មានអ្នកណារៀបការទេ។»

នាងនោះដើរមកបណ្តើរ និយាយបញ្ចើចបញ្ចើរមកបណ្តើរ។ ឧត្តរារហ័សក្រោកពីតុ ដើរទៅដឹកដៃនាងគេចពីនិរតីសំដៅទៅច្រកទ្វារក្រោយ។ នារីស៊ិចស៊ីប្រឹងរលាស់ដៃដែរ តែមិនឈ្នះនឹងកម្លាំងដៃបុរស ម្ល៉ោះហើយនាងមានតែត្រូវដើរទៅតាមទាំងមុខមិនរីក។

និរតីយកដៃវែកសក់ទៅក្រោយធ្វើវាហី ហាក់មិនអើពើនឹងហេតុការណ៍អម្បាញ់មិញនេះ។ ទោះនាងប្រឹងសម្តែងថាមិនខ្វល់ដើម្បីបង្វែរពីការខ្មាសគេ មនុស្សជាច្រើននៅតែចោលភ្នែកសម្លឹងនាងឥតដាក់។ មិនដឹងធ្វើយ៉ាងណា កញ្ញាមានតែដកខ្លួនចេញពីទីនេះ។

នាងបោះជំហានមួយៗដើរចុះដើរឡើងក្បែរផ្លូវរង់ចាំសង្សារដោះស្រាយរឿងរ៉ាវចប់សិន។ គិតៗទៅមិនទំនងសោះ សុខៗនាងក៏ត្រូវមកចួបរឿងហេតុហួសចិត្តពន់ពេក។ នាងនឹកអស់សំណើចនឹងពាក្យចំអកចំអន់របស់ភ្ញៀវក្បែរខាងដែលនិយាយឮៗថា «គេចៗ រទេះភ្លើងបុកគ្នាហើយ»។ 

«ឡើងម៉ូតូមក!»

បុរសអ្នកបើកនិយាយមកកាន់នាងក្រោយពេលគេឈប់ម៉ូតូង៉ក់។ គេលើកដៃដោះគន្លឹះមួក រួចលើកមួកចេញពីក្បាលថ្នមៗបង្ហាញវង់ភក្រ្តច្បាស់។

«បូព៌ា»

និរតីហៅឈ្មោះគេទាំងសភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ ជារឿងចៃដន្យឬយ៉ាងណា ស្របពេលដែលនាងកំពុងរង់ចាំសង្សារ ស្រាប់តែគេនេះមកបង្ហាញខ្លួន។

«ផ្ទះនៅទីណា ចាំខ្ញុំជូនទៅ។»

ដូចតែធម្មតា សំឡេងស្រាលៗបង្ហើរចេញពីមាត់របស់បូព៌ា។  និរតីបញ្ចេញស្នាមញញឹមដាក់បន្តិច មុននឹងតប៖

«មិនអីទេ ខ្ញុំហៅកង់បីទៅក៏បានដែរ។»

«ខលប្រាប់អារ៉ាផងចឹង។»

«មានអីទាក់ទងនឹងបងរ៉ា? គេពឹងឱ្យបូព៌ាមកទទួលខ្ញុំមែនទេ?»

«បាទ!»

គេឆ្លើយដូចមិនចង់ឆ្លើយ។ ទឹកមុខក៏មិនរីកទៀត ទំនងត្រូវពួកម៉ាកបង្ខំឱ្យមកធ្វើកិច្ចការនេះសុទ្ធសាធ។ តែធាតុពិត គ្រាន់តែឃើញសាររបស់មិត្តសម្លាញ់ពឹង គេរហ័សមកទីនេះភ្លាមសោះ។ លុះតែមកដល់ បែរជាធ្វើឫកធ្វើរាងអីណា។ និរតីឡើងម៉ូតូព្រមឱ្យគេជូនទៅ ព្រោះមិនចង់ឱ្យល្អក់ចិត្តគូស្នេហ៍ថ្មោងថ្មី។

«ពាក់មួកទៅ!»

«ទុកពាក់ខ្លួនឯង ខ្ញុំមិនអីទេ។»

«បើមានគ្រោះថ្នាក់អី ខ្ញុំខ្ជិលស្ដាប់អារ៉ាទេសនាឱ្យណាស់។ ពាក់ឱ្យឆាប់!»

ដោយមិនអាចប្រកែកបាន និរតីទទួលមួកយកមកពាក់។ អ្នកទាំងពីរស្ងប់ស្ងាត់រៀងខ្លួន។ យូរបន្តិច ទើបបូព៌ាដាច់ចិត្តនិយាយមុន៖

«ពាក់រួចនៅ?»

«ហីគ្រាន់មួកសោះ ប្រុងពាក់ប៉ុន្មានម៉ោង?»

«សួរស្លូតតើ ម៉េចឆ្លើយមកវិញកាចម៉េស?»

«អត់ធ្លាប់មានសង្សារហ្មង!»

«ម៉េចដឹង?»

«បើធ្លាប់ មិនមែនគ្រាន់ខ្ញុំនិយាយប៉ុណ្ណឹង ថាខ្ញុំកាចទេ។»

«ចុះប៉ុណ្ណាទើបហៅកាច?»

«ប៉ុណ្ណេះ!»

និយាយបណ្ដើរ នាងស្រាប់តែហ៊ានលូកដៃទៅក្ដិចមួលក្បាលពោះបូព៌ា។ កំលោះស្រែកអូយ ទើបនាងលែងដៃ រួចក៏បង្ហើរសំណើចក្អាកក្អាយ។ កាយវិការរបស់អ្នកទាំងពីរប្រៀបដូចគូស្នេហ៍កំពុងបន្លែងគ្នាដោយការក្នក់ក្នាញ់ស្រលាញ់ពេញចិត្ត។

ជំនោររាត្រីត្រជាក់ស្រេប។ ចួនជានិរតីស្លៀករ៉ូបវាលខ្នងផង នារីក៏ត្រូវឱបដៃការពារកុំឱ្យរងា។ កំលោះដឹងខ្លួន គេរហ័សដោះអាវក្រៅហុចឱ្យនាងភ្លាម។ ស្រស់ស្រីប្រកែកមិនទទួល ស្រាប់តែអ្នកកំលោះក្រោកពីកែបម៉ូតូវឹង យកអាវពាក់លើខ្លួននារីដូចឈុតឆាកស្នេហាក្នុងភាពយន្តគ្មានខុស។

គេបកមកអង្គុយលើកែបវិញ បែរមុខត្រង់ទៅផ្លូវហាក់មិនហ៊ានមើលពីប្រតិកម្មរបស់និរតីឡើយ។ គេផ្ទៀងស្ដាប់មើលតែនិរតីពាក់អាវរួច ក៏បញ្ឆេះម៉ូតូរួចបរចេញទៅ។

………………..

វ៉ាលីដ៏ធំមួយ កំពុងត្រូវបានអូសលើផ្ទៃរាបសំដៅមកទ្វាររបង។ ដៃដ៏ស្រឡូនកំពុងប្រើកម្លាំងទាញវាយឺតៗ តែយ៉ាងណាទឹកមុខនាងមិនបង្ហាញពីភាពហត់នឿយឡើយ។ រឿងដែលនាងហត់នឿយគឺផ្លូវចិត្តច្រើនជាង។

រយៈពេលនៃការសេពគប់គ្នាមួយរយៈមកនេះជាមួយឧត្តរា នាងចាប់អារម្មណ៍ថា វាខុសពីការរពឹងទុកដាច់ស្រឡះ។ មួយរយៈនេះគេយកចិត្តផ្គាប់ចិត្តនាងគ្រប់បែបយ៉ាង នាំនាងញ៉ាំអាហារឆ្ងាញ់ៗ ទិញខោអាវប៊្រែនៗ នាំដើរលេងកន្លែងទំនើបៗ…។ តែទាំងអស់នេះមិនមែនជាអ្វីដែលនាងចង់បានបំផុតឡើយ។

នាងចាប់អារម្មណ៍ពីទេពកោសល្យតែងនិពន្ធរបស់គេច្រើនជាង តែគេបែរជាគេចវេសគ្រប់ពេលដែលនាងនិយាយដល់ប្រធានបទនេះ ជាហេតុធ្វើឱ្យនាងកើតក្ដីធុញទ្រាន់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ អារម្មណ៍បែបនេះ វាខុសពីពេលដែលនាងនៅក្បែរបូព៌ា។ មានពេលជាច្រើនដែលនាងយល់ថា បូព៌ាទើបមានលក្ខណៈជាអ្នកមានទេពកោសល្យតែងនិពន្ធពិតប្រាកដ។

ចម្រៀងក្នុងសៀវភៅនាងប្រហែលបូព៌ាជាអ្នកសរសេរផង។ កន្លងមកនាងក៏ធ្លាប់សាកល្បងសួរបញ្ឆោតគេច្រើនដងដែរ តែគេមិនខុសអីពីឧត្ដរាទេ គឺព្យាយាមគេចវេសជានិច្ច។

សំឡេងរថយន្តបរមកឈប់នៅមាត់ផ្លូវ ខណៈដែលនារីអូសវ៉ាលីមកដល់ទ្វាររបងល្មម។

«មិនបាច់ចុះមកទេ ខ្ញុំលើកតែឯងក៏បានដែរ។»

និរតីនិយាយយកគួរទៅអ្នកបើកឡាន ព្រោះមិនចង់រំខាន។ យ៉ាងណាសម្ដីនាងគ្មានឥទ្ធិពលហាមឃាត់ទឹកចិត្តបូព៌ាបានទេ។ គេប្រញាប់ចុះពីឡាន ទៅទទួលវ៉ាលីនាងដាក់គូទឡានខាងក្រោយក្នុងកិរិយារហ័សរហួន។

«ខ្ញុំអង្គុយខាងមុខដែរ! ជិះខាងក្រោយខ្លាចពុល។»

«ទោះចង់ជិះក្រោយក៏មិនព្រមដែរ។ ខ្ញុំមិនមែនកម្មករបើកឡានឱ្យអ្នកគ្រូផង។»

«មុននេះបម្រុងពឹងឱ្យជូនទៅយកអីវ៉ាន់នៅផ្ទះមិត្តបន្តិច ដល់តែឮចឹង លែងហ៊ានពឹងបណ្ដោយ។»

«មិនមែនកម្មករស៊ីឈ្នួល តែជាមិត្តដែរតើ រឿងអីថាពឹងមិនបាន។»

«មិត្ត? មិត្តបែបណាវិញ?»

«មិត្តថ្លៃ!»

ចម្លើយរបស់បូព៌ាបង្កបរិយាកាសឱ្យអាប់អួរ។ ទឹកមុខអ្នកទាំងពីរផ្លាស់ប្រែភ្លាមៗ។ នៅមានពាក្យពេចន៍ជាច្រើនទៀតដែលនិរតីប្រុងនឹងនិយាយលេងសើចជាមួយគេ តែពេលនេះនាងក៏ត្រូវបង្ខំចិត្តលាក់ពាក្យទាំងនោះកប់ក្នុងទ្រូងវិញ។ នាងយល់! នាងយល់ច្បាស់ណាស់ថាបូព៌ាមានចេតនារម្លឹកនាងពីទំនាក់ទំនងពួកគេ។ គេប្រហែលជាមើលធ្លុះចិត្តនារីថាកំពុងរេរា។

បេះដូងនាងបែងចែកជាបំណែកផ្សេងគ្នា ហើយក្នុងនោះរូបគេក៏មានមួយចំណែកដែរ។ គេប្រហែលជាបារម្ភខ្លាចនាងបន្ថែមបេះដូងឱ្យគេមួយចំណែកទៀត ទើបប្រញាប់កាត់ផ្ដាច់ជាមុន។

រថយន្តបរចេញទៅ។ ថ្ងៃនេះនិរតីមានណាត់ពិសេសជាមួយឧត្តរា តែនាងក៏មិនយល់ដែរថា ហេតុអ្វីអ្នកដែលមកទទួលនាងជាបូព៌ាទៅវិញ។

ហេតុការណ៍ «រទេះភ្លើងបុកគ្នា» កាលពីថ្ងៃមុនធ្វើឱ្យឧត្ដរារអៀសខ្លួនជាខ្លាំង ទើបគេរៀបចំដំណើរកម្សាន្តថ្ងៃនេះដើម្បីជាការសុំទោស និងលួងចិត្តគូសង្សារ។

អ្នកទាំងពីរស្ងប់ស្ងាត់រាងខ្លួន។ មិនខុសពីឃ្លាចម្រៀងមួយដែលគេច្រៀងថា «បានត្រឹមនៅជិតកាយ ហាក់ឆ្ងាយគ្មាននិស្ស័យ»។ អ្នកទាំងពីរមិនមាត់មិនកររកគ្នា ហាក់ចង់ទុកតួនាទីឱ្យបេះដូងសន្ទនាគ្នាជំនួស។ រថយន្តបរត្រង់តាមផ្លូវជាតិលេខបួន។ និរតីដាច់ចិត្តហាស្ដី ក្រោយគិតមួយស្របក់៖

«ពួកយើងទៅកំពង់សោម?»

«បាទ!»

គេឆ្លើយមួយម៉ាត់យ៉ាងខ្លី ធ្វើឱ្យស្រស់ស្រីទោមនស្សក្នុងចិត្ត។ នាងសួរបន្តទាំងមួម៉ៅ៖

«ក្រៅពីមួយម៉ាត់នេះ មិនចេះពាក្យផ្សេងទៀតទេ?»

«អ្នកគ្រូចង់ឱ្យខ្ញុំនិយាយអី?»

«ខ្ញុំឈ្មោះ និរតី។ ឈប់ហៅខ្ញុំ អ្នកគ្រូ ទៀតបានអ្ហេស?»

បូព៌ាប្រែជាមនុស្សគមួយរំពេច។ គេមិនរវល់ឆ្លើយតបសំណួរនាងឡើយ។ ទង្វើនេះបណ្ដាលឱ្យនិរតីរឹតតែក្ដៅស្លឹកត្រចៀក។ មិនដឹងធ្វើអីគេបាន នារីមានតែសួរបន្ថែម៖

«ប្រាប់ខ្ញុំភ្លាមថាពួកយើងទៅណា? ទៅធ្វើអី?»

«ចុះក្រែងដឹងហើយថាទៅកំពង់សោម។ សំណួរបន្ទាប់ខ្ញុំគ្មានចម្លើយទេ ព្រោះការងារខ្ញុំត្រឹមតែជាអ្នកបើកឡានជូនអ្នកគ្រូឱ្យដល់គោលដៅ។»

និរតីខាំមាត់សម្រួលចិត្ត។ តាមថានាងសឹងតែទះគេមួយកំផ្លៀងដ្បិតចម្លើយបញ្ជោះបោះសោករបស់គេ ហាក់មិនឱ្យតម្លៃនាងបន្តិចសោះ។ នាងយល់ថា សភាពបែបនេះមិនគួរបន្តទៀតទេ ទើបនាងដាច់ចិត្តសួរគេត្រង់៖

«ថ្ងៃយកសម្ភារៈដាក់មណ្ឌល បូព៌ាជាអ្នកសរសេរចម្រៀងក្នុងសៀវភៅខ្ញុំមែនទេ?»

រថយន្តឈប់ង៉ក់ទាំងបង្ខំ។ អ្នកទាំងពីរសម្លឹងទៅមុខត្រង់រៀងខ្លួន។ បូព៌ាមានចេតនាបន្តធ្វើគថ្លង់ គេចវេសមិនចង់ឆ្លើយសំណួរនេះ តែនិរតីមិនព្រមទុកឱកាសឱ្យគេឡើយ។ នាងជំរិតសួរ៖

«កុំស្មានថាធ្វើគថ្លង់អាចដោះស្រាយបញ្ហានេះបាន។»

«ថ្ងៃណា? ចម្រៀងអី? ខ្ញុំមិនយល់ទេ។»

គេឆ្លើយឱ្យតែបាន កុំឱ្យតែត្រូវនាងចោទប្រកាន់ថាគេចវេសទៀត។

«បើមិនយល់ឈប់ឡានធ្វើអី?»

«បត់ជើងតូច!»

«កុហក! ចង់គេចវេសដល់ណាទៀត។ ខ្ញុំច្បាស់ថា បងរ៉ាគ្មានសមត្ថភាពសរសេរចម្រៀងបានឡើយ។ គឺបូព៌ា…បូព៌ាជាអ្នកសរសេរ។»

បូព៌ាត្រលប់ទៅធ្វើគថ្លង់ម្ដងទៀត។ គេយកដៃចុចដោះខ្សែក្រវ៉ាត់បម្រុងចុះពីរថយន្ត តែក៏ត្រូវនិរតីចាប់ដៃឃាត់៖

«ទៅណាមិនបានឡើយ ឆ្លើយនឹងខ្ញុំឱ្យច្បាស់សិន។»

«សរសេរឬអត់ មានអីខុសគ្នាទៅ?»

«ខុស! គឺខុសគ្នាឆ្ងាយណាស់។»

គេឮស្នូរដកដង្ហើមវែងពីច្រមុះបូព៌ា។ កំលោះងាកមុខទល់នឹងមុខនារីដែលកំពុងសង្ខុញសួរឥតឈប់៖

«អារ៉ាស្រលាញ់អ្នកគ្រូពិត។ គេលះបង់ចរិតព្រាននារីបាន អាចធ្វើខ្លួនជាសុភាពបុរសដើម្បីអ្នកគ្រូ។ ខ្ញុំជូនពរអ្នកទាំងពីរចួបតែសុភមង្គល។»

និយាយតែប៉ុណ្ណេះ គេបើកទ្វារឡានចុះដីទុកឱ្យចម្ងល់ស្រីនៅវិលវល់ពេញទ្រូង។ គេដើរចូលព្រៃជាយផ្លូវបាត់ស្រមោល ហាក់មិនអើពើនឹងទឹកភ្នែកនារីដែលកំពុងស្រក់ចុះមក។ ផុតមួយស្របក់ទើបគេឮសម្រិបជើងបូព៌ាដើរមករកឡានវិញ។ និរតីជូតសម្អាតទឹកភ្នែករួចរាល់។ នាងយកគ្រឿងម្សៅផាត់លើមុខបន្ថែម ព្រមទាំងលាបក្រែមក្រហមឆ្អៅជាថ្មី។ បូព៌ាបើកទ្វារឡានចូលអង្គុយដូចគ្មានរឿងអី។ និរតីក៏លែងសង្ខុញសួរដូចមុន។ នាងពោលស្រាលៗសឹងតែស្តាប់មិនឮ៖

«ខ្ញុំសួរតែមួយម៉ាត់គត់ ចម្រៀងនោះបូព៌ាជាអ្នកសរសេរឬមិនមែន?»

«ធ្វើបាបខ្លួនឯងធ្វើអី?»

«ព្រោះមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់គឺជាម្ចាស់ចម្រៀងនោះ។»

«មិនមែនទេ! ខ្ញុំមិនបានសរសេរចម្រៀងអីទេ។»

រថយន្តចាប់វិលកង់បន្តដំណើរទៅមុខទៀត។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់បានចូលមកគ្របដណ្ដប់បរិយាកាសទាំងស្រុង។ និរតីយកដៃជូតទឹកភ្នែក តែនាងមិនបានបញ្ចេញសំឡេងយំទេ។

ឯបូព៌ា ទឹកមុខគេធម្មតា ដូចគ្មានកំហុសអី តែបេះដូងគេប្រេះបែកអស់ហើយ។ ប៉ុន្មានឆ្នាំមុន គេជានិស្សិតក្រីក្រម្នាក់មកពីស្រុកស្រែ។ ជីវភាពគ្រួសារដ៏លំបាកបានបង្ខំឱ្យគេស្ទើរតែបោះបង់ការសិក្សានៅមហាវិទ្យាល័យចោល។ បើកុំតែបានមិត្តរួមថ្នាក់គេម្នាក់ជួយជ្រោមជ្រែង ម៉្លេះគេគ្មានភព្វបានដូចសព្វថ្ងៃនេះឡើយ។

គេនឹកដល់គ្រាដែលគេគ្មានលុយជួលបន្ទប់ទៀត ហើយត្រូវរើអីវ៉ាន់ចេញមិនដឹងត្រូវទៅស្នាក់ឯណា។ គេនឹកដល់គ្រាដែលម្តាយគេឈឺធ្ងន់ ត្រូវវះកាត់បន្ទាន់ តែគ្រួសារគេគ្មានលទ្ធភាពព្យាបាល។ គេនឹកដល់គ្រាលំបាកជាច្រើនទៀតដែលរូបគេនិងគ្រួសារគ្មានលទ្ធភាពដោះស្រាយ។

បើគ្មានជំនួយពីមិត្តសម្លាញ់ គេមិនដឹងថាពេលនេះគេនិងគ្រួសារធ្លាក់ដល់ស្ថានភាពបែបណាទេ។ មិត្តសម្លាញ់ដែលជាអ្នកមានគុណចំពោះគេនិងគ្រួសារគេនោះ គឺគ្មានអ្នកណាក្រៅពីឧត្ដរាឡើយ។ គេពិតជាមិនអាចលូកថ្លើមសម្លាញ់ម្នាក់នេះបានឡើយ។

រថយន្តបរមកកៀកខាងផ្លូវដែលយើងដើរឆ្លងតែបន្តិចទៅដល់មាត់ឆ្នេរអូរឈើទាល។ រកតែឡានឈប់សឹងមិនទាន់ និរតីប្រញាប់បើកទ្វារឡានចុះភ្លាម។ នាងរលះរលាំងដើរចេញរ៉ុយដោយគ្មានវាចាមួយម៉ាត់។ ដំណើរញាប់រន្ថើនរបស់នាងកំពុងសង្កត់បេះដូងនាយឱ្យហួតឈាមមកក្រៅអស់។ គេមិនមាត់ គេគេចវេស គេមិនទទួលការពិត មិនមែនគេជាមនុស្សគ្មានបេះដូងទេ តែគេកំពុងក្រសោបការឈឺចាប់មកលាក់ទុកក្នុងជម្រៅដ៌ជ្រៅគ្មានអ្នកណាដឹង។

មានភាគបន្ត…

ដើមកន្ទួតជូរនៅចំហៀងផ្ទះកំពុងយោលយោគស្ទើររាបដល់ដីដោយអំណាចខ្យល់សន្ធប់។ មួយប៉ប្រិចភ្នែកសោះ ខ្យល់កន្ត្រាក់បានបក់ផ្តាច់សង្ខារដើមកន្ទួតឱ្យដួលស្លាប់ទាំងស្រស់ប៉ប្រិម។ ផ្លេកបន្ទោរញាក់ចិញ្ចើមព្រាកៗ នារីមើលឃើញផ្លែវាមានតូចមានធំជ្រុះរោយពាសពេញដី។

សំឡេងងូងៗបន្តលាន់ឮឥតស្រកស្រុតបញ្ជាក់ថាខ្យល់កំពុងបង្កើនអំណាចទ្វេរឡើង។ ដើមក្ទម្ពទេសទម្លាក់ស្លឹករញមហាក់ត្រៀមខ្លួនរួចរាល់នឹងសេចក្តីស្លាប់ដែលនឹងខិតចូលមកដល់បន្តិចទៀតនេះ។

ក្នុងឈុតកូនក្រមុំបុរាណ នារីឈរស្ងៀមទ្រឹងសម្លឹងត្រង់ទៅដើមក្ទម្ពទេសដែលត្រូវដាច់ខ្លួនដេកស្លាប់ក្បែរសពដើមកន្ទួតជូរ។ ភ្នែកនាងស្រាប់តែប៉ប្រិចញាប់ហាក់ចង់ទម្លាក់ទឹកភ្នែកព្រោះអាណិតសាកសពទាំងពីរនោះ។

សម្រឹបជើងទឹបៗលើរនាបក្តារលាន់ឮមកពីខាងក្រោយខ្នងនាង តែក៏ស្ងាត់ទៅវិញមួយរំពេចជំនួសដោយស្នូរដកដង្ហើមវែងៗ។ កូនផ្នួងវ័យក្មេងឈរដោយទឹកមុខព្រួយបារម្ភ និយាយមកកាន់នាង៖

«បងនិរតី ឆាប់បិទបង្អួចទៅបង។ ខ្យល់ខ្លាំងណាស់។»

នារីនៅតែរក្សាសភាពស្ងៀមស្ងាត់មិនសូម្បីកម្រើកខ្លួន ហាក់ដូចមិនឮសំឡេងអ្នកណានិយាយរកនាងសោះ។ មិនអស់ចិត្ត កូនផ្នួងនិយាយម្តងទៀត៖

«បើបងត្រូវទឹកភ្លៀងសាចទទឹក ប្រយ័ត្នទៅជាឈឺ។ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃពិសេសរបស់បងផងណា។»

នាងនៅតែឈរស្ងៀមគ្មានប្រតិកម្មអ្វីឡើយ។ ផ្គរលាន់ក្តុងក្តាំងមិនដាច់សូរ ឯខ្យល់នៅតែបក់បោកនាំយកទឹកភ្លៀងសាចពេញមាត់បង្អួច។ បែបនេះក៏ដោយ កូនក្រមុំនៅតែមិនអើពើចាកចេញពីមាត់បង្អួចទៀត។ កូនផ្នួងចាប់ផ្តើមមិនស្រួលក្នុងចិត្ត ដ្បិតនាងបារម្ភពីសុខភាពកូនក្រមុំផង និងបារម្ភខ្លាចខូចឈុតដែលកូនក្រមុំគ្រងផង។

នាងតូចដាច់ចិត្តឈានជើងដើរទាំងញញីញញ័រមកកៀកខ្លួន ព្រមទាំងបោះដៃស្តាំរបស់នាងទៅមុខសន្សឹមៗប៉ះស្មាកូនក្រមុំ…

«បងនិរតី! បងនិរតី!»

និរតីមិនត្រឹមតែមិនតបវិញទេ តែសូម្បីកម្រើកខ្លួនបន្តិចក៏គ្មានដែរ។ នាងប្រឹងតែឈរទ្រឹង ឯភ្នែកទាំងគូដែលប៉ប្រិចញាប់មុននេះក៏ប្រែជាបើកក្រឡោត។ កូនផ្នួងបោះដៃម្ខាងទៀតទៅចាប់ស្មានាង រួចចាប់ផ្តើមសង្កត់ម្រាមរង្គើខ្លួននាងស្រាលៗ។

«បងនិរតី! បងនិរតីកើតអីហ្នឹង?»

នៅខាងក្រៅ សត្វខ្លែកស្រាកមួយក្បាលហើរមកទំចុងដើមចម្ប៉ា រួចក៏តាំងស្រែកខ្វាកៗឆ្លងឆ្លើយទៅនឹងគ្នាវាដែលនៅទីណាមិនដឹង តែឮសំឡេងយំមកល្វើយៗ។ រោមដៃនាងតូចបះច្រូង ខណៈដែលនិរតីនៅតែស្ងៀមមិនមាត់មិនកមួយម៉ាត់សោះ។ កូនផ្នួងចាប់ផ្តើមដកដៃទាំងសងពីស្មាកូនក្រមុំ។ ឯជើងនាងបោះយឺតៗឈានមកចំហៀងខ្លួននិរតីវិញ។ នាងតូចឈ្ងោកឱនមុខបំណងមើលមុខកូនក្រមុំឱ្យជាក់ថាមានរឿងអី តែខ្យល់កន្ត្រាក់ស្រាប់តែប្រជ្រៀតខ្លួនចូលតាមបង្អួចមកផាត់សក់ដ៏វែងអន្លាយរបស់និរតីឱ្យគ្របមុខនាងជិតឈឹង។

កូនផ្នួងបង្ខំចិត្តលូកដៃយឺតៗបំណងទៅវែកសក់ដែលបាំងមុខនោះចេញ ស្រាប់តែដៃនាងចាប់ត្រជាក់ស្រេប។ នាងប្រញាប់ដកដៃចេញភ្លាម រួចបង្វែរខ្លួនយ៉ាងរហ័ស ឈានជើងដើរចេញទាំងភ័យខ្លាច។ ដើរមិនទាំងបានប្រាំជំហានផង ស្រាប់តែ…

«ឈប់សិន!»

សំឡេងបែកគ្រលរបង្អូសវែងអន្លាយបន្លឺចេញលើកដំបូងពីបបូរមាត់ដ៏ស្លេករបស់និរតី។ ចំហាយត្រជាក់ក៏សាយភាយមកតាមក្រោយធ្វើឱ្យរាងកាយកូនផ្នួងញាក់ញ័រមួយរំពេច។ នាងតូចហាក់មានអារម្មណ៍ថមថយកម្លាំងយ៉ាងគំហុក សឹងតែត្រូវកកមួយកន្លែង។ ដូចជាមានអំណាចអ្វីមួយមកបង្វិលខ្លួនប្រាណនាងឱ្យបែរក្រោយសម្លឹងទៅនិរតីជាថ្មី។ នាងតូចក៏បង្វែរខ្លួនយឺតៗទាំងបេះដូងបុកញាប់ស្ទើរគាំងតាមអំណាចអរូបនោះ។

«ជួយ….!»

កូនផ្នួងប្រឹងស្រែកឱ្យគេជួយ តែសំឡេងខ្សាវៗរបស់នាងមិនបានយកឈ្នះសំឡេងភ្លៀងផ្គរគ្រាំងៗនិងខ្យល់កន្ត្រាក់វូៗដ៏មហិមាទេ។ នាងបានត្រឹមតែសម្លឹងទាំងតក់ស្លុតមើលទៅរាងកាយនិរតីដែលកំពុងបែរខ្លួនសន្សឹមៗមករកនាង។ ផ្ទៃមុខសស្លាំងគ្មានឈាមមួយតំណក់ បបូរមាត់ស្លេកគ្មានព្រលឹងអីបន្តិច សក់កន្ទ្រីងកន្ទ្រើងយោលយោគតាមកម្លាំងខ្យល់ ឯភ្នែកសម្លក់ថ្មែដូចចង់ស៊ីសាច់ហុតឈាមអ្នកណា។ នេះជាសភាពនិរតីនាពេលនេះ។

«ជួ…យ…»

គ្មានសំឡេងបន្លឺចេញពីបបូរមាត់កំពុងញ័ររន្ថាន់របស់កូនផ្នួងឡើយ។ នាងតូចបានត្រឹមសម្លឹងមើលជំហានជើងរបស់និរតីដែលកំពុងបោះមកខាងមុខ តម្រង់ចូលកៀកខ្លួននាង។ ច្រមុះនាងក៏ចាប់ផ្តើមតឹងង៉ាង ដោយហេតុមានក្លិនស្អុយចម្លែកចាប់ភាយឡើងងុំ។

និរតីបន្តបើកភ្នែកក្រឡោតប៉ុនពងមាន់ ដាសដោយពណ៌សស្គុសគួរឱ្យខ្លាច។ ដៃដ៏រឹងក្រញាងឡើងសរសៃខៀវច្បាស់ៗរបស់នាងធ្វើចលនាមួយៗបោះឆ្ពោះមកក្បែរភ័ក្ត្រកូនផ្នួង។ ក្រចកដៃដែលលាបថ្នាំពណ៌ក្រហមឆេះរបស់នាងចូលទៅកៀក តែក៏ត្រូវដៃរបស់នរណាម្នាក់ស្ទុះមកចាប់ទាញខ្លួនកូនផ្នួងឱ្យខ្ទាតឆ្ងាយទៅម្ខាង។ ម្នាក់នោះក៏តាំងស្រែកឆោឡោឡើង៖

«ជួយផងៗ កូនក្រមុំខ្មោចចូល។»

———–

វគ្គ១ បេះដូងវង្វេងស្នេហ៍

មណ្ឌលកុមារកំព្រាពន្លឺថ្មី!

ខ្យល់បក់ត្រសៀកៗកំដរជំហានជើងមួយៗរបស់បូព៌ាដែលកំពុងដើរសំដៅទៅបន្ទប់ដាក់សម្ភារៈ។ កំលោះលីឡាំងកាតុងមួយនៅស្មាខាងស្តាំ ដើរបង់បោយដៃឆ្វេងយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ នៅបន្ទប់ចុងផុតនៃអគាររាងទ្រវែង មានសួនផ្កាដកខាំរីកពណ៌ក្រហមឆ្អៅលម្អផ្លាកបន្ទប់ដែលសរសេរជាអក្សរដៃឆ្លាក់ «ឃ្លាំង» ពណ៌ទឹកប៊ិកចាស់។

បូព៌ាបញ្ឈប់ជំហានជើងនៅមុខបន្ទប់បំណងលូកដៃឆ្វេងរុញទ្វារឈើរដែលមានក្បាច់ផ្កាភ្ញីល្អិតឆ្មារ។ ស្រាប់តែខ្យល់កន្ត្រាក់បក់មកពីណាមិនដឹង ប្រឹងបោលមួយទំហឹងរុញទ្វារឱ្យរបើកធំមិនលំបាកដល់កំលោះ។ នាយប្រញាប់លីឡាំងកាតុងដើរចូលក្នុងបន្ទប់ព្រោះមុននេះខ្យល់ក៏បាននាំធូលីហុយមកជាមួយប្រឡាក់ជាប់ខ្លួនដែរ ម្ល៉ោះហើយគេត្រូវប្រញាប់ដាក់ឡាំងចុះ  ន្អាលនឹងបោលសម្អាតធូលីចេញពីរាងកាយ កុំឱ្យប៉ះពាល់ដល់ភាពសង្ហារបស់ខ្លួន។

ក្នុងបន្ទប់ទំហំប្រហែល៦ម៉ែត្របួនជ្រុង មានរបស់របរណែនណាន់តែត្រូវបានរៀបយ៉ាងមានសណ្តាប់ធ្នាប់។ បូព៌ាដាក់ឡាំងចុះពីស្មាផ្អឹបលើការ៉ូទន្ទឹមនឹងឡាំងជាច្រើនទៀតនៅកាច់ជ្រុងបន្ទប់។ កាយវិការស្វាហាប់របស់គេបង្ហាញពីការយកចិត្តទុកដាក់ខ្ពស់។

កំលោះប្រញាប់យកដៃបោសស្រាលៗលើសាច់អាវក្រណាត់លាតពណ៌សជម្រុះល្អងធូលីចេញ។ មិនប្រយ័ត្នដៃគេរលាស់ចំប៊ិកដែលដោតនៅជាប់ហោប៉ៅអាវខាងមុខជ្រុះខ្ពាកទៅលើការ៉ូ។ បូព៌ាឱនចុះបម្រុងរើសប៊ិកដែលជ្រុះនោះ តែគេក៏ចាប់អារម្មណ៍សៀវភៅសរសេរដៃមួយក្បាលដែលនៅក្បែរប៊ិករបស់គេ។ គេប្រើដៃស្តាំរើសទាំងប៊ិកទាំងសៀវភៅឡើង។

«និរតី»

បបូរមាត់គេឧទានពាក្យនេះឡើងក្រោយពេលបើកទំព័រដំបូងនៃសៀវភៅសរសេរដៃនោះ។

«និរតីប្រាកដជាឈ្មោះរបស់ម្ចាស់សៀវភៅនេះ។»

គេឈរនិយាយម្នាក់ឯងដោយកែវភ្នែកទាំងគូតាមសម្លឹងមើលទំព័រសៀវភៅដែលដៃគេកំពុងបើកពីមួយទំព័រទៅមួយទំព័រយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់។ ស្នាមញញឹមលេចចេញឡើងលើផ្ទៃមុខគេញឹកបញ្ជាក់ពីការពេញចិត្តពេញថ្លើមទៅនឹងសំណេរក្នុងសៀវភៅ។ បើកទៅដល់ទំព័រមួយ ទើបគេផ្លាស់ប្រែទឹកមុខមកជាអស់សំណើចវិញ។

«តួប្រុសជាអ្នកចម្រៀងល្បីចេះទាំងច្រៀង ចេះទាំងលេងតន្ត្រី ចេះទាំងសរសេរទំនុក។ គេបានចួបតួស្រីពេលទៅលេងវត្តក្នុងថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មី។ គ្រាន់ឃើញតួស្រីភ្លាម គេមានបំណងច្រៀងផ្តោះផ្តងផ្លែផ្កាដាក់នាង។ តែសាច់រឿងក៏គាំងត្រឹមហ្នឹង ហាក់ដូចជាអ្នកនិពន្ធគាំងត្រង់ចម្រៀងដែលតួប្រុសត្រូវច្រៀងលេបខាយដាក់តួស្រីនោះ។»

មិនអស់ចិត្តបូព៌ាបើកទំព័របន្ទាប់ទៀតក្រែងលោម្ចាស់សៀវភៅសរសេររំលង។ តែគ្មានទេ ទំព័របន្ទាប់សុទ្ធតែសន្លឹកសទទេស្អាត។

«ឬមួយក៏អ្នកនិពន្ធរូបស្រស់មិនចេះសរសេរចម្រៀងឱ្យតួប្រុសទេដឹង?»

គេនិយាយសរសើរនិរតីថារូបស្រស់ទាំងមិនដែលបានឃើញរូបនាងសោះ។ ខ្ជិលគិតច្រើនទៀត នាយចាប់បើកគម្របប៊ិកបញ្ចេញទឹកដៃសរសេរចម្រៀងរបស់ខ្លួនមួយបទដាក់ក្នុងសៀវភៅនោះ។ សរសេរចប់រួចរាល់ គេញញឹមស្រស់ដូចត្រេកអរណាស់អ៊ីចឹង។ សម្រឹបជើងធ្ងន់ៗរបស់នរណាម្នាក់ដើរចូលមកក្បែរគេ។ ក្លិនទឹកអប់ក្រអូបមុតហើរមកប៉ះច្រមុះកំលោះ គេដឹងច្បាស់ថា ឧត្តរា មិត្តសម្លាញ់របស់គេកំពុងដើរមក។

បូព៌ាប្រញាប់បិទទំព័រសៀវភៅ រួចទុកនៅកន្លែងដើមវិញ ទើបបែរខ្នងញញឹមបន្តិចដាក់អ្នកដើរមកខាងក្រោយ។

«យី! ហើយឯងរវល់ធ្វើអី? យកអីវ៉ាន់មកទុកតាំងពីយូរ មិនទាន់រួច? គ្នាមិនឃើញឯងត្រលប់ទៅលើកអីវ៉ាន់ទៀត ខំតែភ័យ។»

ឧត្តរារអ៊ូដាក់មិត្តសម្លាញ់ដោយសំនៀងបង្កប់ដោយក្តីបារម្ភ។ កំលោះទាំងពីរឈរទល់មុខគ្នា។ បូព៌ាធ្វើឫកស្ទាក់ស្ទើរមិនដឹងគួរឆ្លើយយ៉ាងណា គេក៏រេភ្នែកក្រឡេកប៉ះរូបថតនារីរូបស្រស់មួយនៅលើតុក្បែរជញ្ជាំងបន្ទប់ ទើបរកនឹកចម្លើយតប៖

«គ្មានអីទេ! គ្នារវល់ភ្លឹកភ្លាំងវង្វេងវង្វាន់នឹងសម្រស់ដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នារីក្នុងរូបថតនោះ។»

ឧត្ដរាបញ្ជាភ្នែកក្រឡេកទៅតាមការចង្អុលរបស់បូព៌ា។ គេស្រាប់តែលាន់មាត់សើចអស់សំណើចនឹងចម្លើយដោះសាររបស់មិត្តសម្លាញ់។

«អ៊ីចឹងគ្នាចេញទៅយកអីវ៉ាន់ទៀតហើយណា!»

បូព៌ារហ័សសុំខ្លួនចាកចេញពីបន្ទប់ព្រោះមិនមានទំនុកចិត្តថានឹងអាចកុហកឱ្យសម្លាញ់ជឿទាំងស្រុងបាន។ គេបោះជំហានជើងលឿនសំដៅទៅមាត់ទ្វារតែក៏មិនភ្លេចក្រឡេកក្រោយមួយឆ្វាច់មើលទៅសៀវភៅសរសេរដៃនៅក្បែរឡាំងអីវ៉ាន់ដែរ។ សម្រឹបជើងចាកចេញរបស់គេល្វើយដាច់សូរ បញ្ជាក់ថាគេចេញទៅឆ្ងាយពីបន្ទប់ណាស់ហើយ។

ឧត្តរាបោះជើងទៅមុខយឺតៗ។ កែវភ្នែកគេសម្លឹងឥតប៉ប្រិចឆ្ពោះទៅរូបថតនារីម្នាក់នៅលើតុ។ បញ្ឈប់ជើងសឹងមិនទាន់ គេលូកដៃស្តាំទៅអង្អែលរូបថតនោះ។ នារីសក់វែងពណ៌ខ្មៅក្រឹប រង្វង់មុខពងក្រពើ ច្រមុះស្រួច នេត្រាថ្លាច្បាស់ ធ្មេញសល្អល្អះសើចស្រស់បញ្ចេញមកក្រៅឆក់យកបេះដូងកំលោះឱ្យទោរទន់ទោះត្រឹមគន់រូបថត។

«អ៊ីចឹងតើបានបូព៌ាឈរភ្លឹកទីនេះយូរណាស់!»

បន្ទាប់ពីស្ទាបអង្អែលរូបថតអស់ចិត្ត គេចាប់ក្រឡេកមើលជុំវិញ។ លុះតែគ្មានឃើញអ្នកណា នាយចាប់ផ្តើមដោះគន្លឹះស៊ុមយករូបថតចេញក្រៅ។ គេនេះមិនចោលចរិតព្រាននារីមែន មិនលើកលែងសូម្បីតែរូបថត។ កំលោះកាន់រូបថតមកផ្តិតនឹងបបូរមាត់ព្រានរបស់ខ្លួន រួចញញឹមស្រស់មួយដូចពេញចិត្តណាស់អ៊ីចឹង។

«និរតី! រូបស្អាតហើយឈ្មោះពីរោះទៀត! សង្សារអ្នកណាទៅណ៎?»

គេអានឈ្មោះនាងនៅជាយខាងក្រោមរូបថត រួចក៏ហូតប៊ិកពីក្នុងហោប៉ៅអាវមកចារអក្ខរាពីរបីឃ្លានៅខ្នងរូប។ គេនេះព្រហើនណាស់ ប្រហែលជាគិតថាក្រោយដាក់រូបថតក្នុងស៊ុបវិញគ្មានអ្នកណាមើលឃើញអក្សរជាប់ខ្នងរូបថតនេះទេ។

សម្រឹបជើងស្រាលៗរបស់នរណាម្នាក់លាន់ឮពីខាងក្រៅបន្ទប់។ ឧត្តរាមិនខ្វល់នឹងយករូបថតដាក់ក្នុងស៊ុមវិញឡើយព្រោះគេគិតថាសម្រឹបជើងនោះជារបស់បូព៌ា។ ស្នូរជើងទឹបៗ ដើរមកឈប់នៅខាងក្រោយខ្នងគេ ឧត្តរានៅតែឈរបែខ្នងធ្វើវាហី។

«ឯងយកអីវ៉ាន់មកអស់ហើយ?»

កំលោះសួរសំណួរនេះឡើងទៅអ្នកកំពុងឈរខាងក្រោយខ្នង។ ស្ងាត់បន្តិចទើបអ្នកនៅខាងក្រោយតបវិញ៖

«លោកជាអ្នកឧបត្ថម្ភសម្ភារៈសិក្សាដល់ក្មេងៗនៅទីនេះមែនទេ?»

ភ្ញាក់ព្រើត! ឧត្តរាភ្ញាក់ខ្លួនព្រើត! អ្នកកំពុងឈរក្រោយខ្នងគេនាពេលនេះមិនមែនជាបូព៌ាទេ តែជាមនុស្សស្រី។ គេឆ្លើយតបទៅនាងវិញទាំងមិនបែរខ្នង។

«បាទ! ខ្ញុំឈ្មោះឧត្តរា! ចុះអ្នកនាងវិញ?»

«ខ្ញុំឈ្មោះ និរតី ជាគ្រូបង្រៀនស្ម័គ្រចិត្តនៅទីនេះ។»

និរតី? វីវរហើយ នាងជានារីក្នុងរូបថតទេតើ។ ឧត្តរារហ័សដាក់រូបថតក្នុងស៊ុមវិញ។ សំណាងណាស់ដែលគេមានខ្លួនធំជួយបិទបាំងមិនឱ្យនិរតីឃើញសកម្មភាពនេះបាន។ គេប្រញាប់រកនឹកឆ្លើយបង្វែងដានផ្តេសផ្តាសកុំឱ្យនារីចាប់ថ្នាក់បាន៖

«រូតខោខ្ញុំមានបញ្ហា សុំអ្នកគ្រូជួយបែរទៅក្រោយសិនបានទេ? ខ្ញុំអៀន!»

ឧត្ដរាមិនបានឮសម្តីនារីតបវិញទេ តែឮសំឡេងឈានជើងទំនងជានាងបែរក្រោយតាមការស្នើសុំរបស់ខ្លួន។ ដាក់គន្លឹះស៊ុមរួច កំលោះទុករូបថតបញ្ឈរនៅកន្លែងដើមវិញ រៀបឫកស្រួលបួលទើបបែរខ្នងមកនិយាយជាមួយនារី៖

«អ្នកគ្រូអាចបែរខ្នងវិញបានហើយ! សុំទោសផងណា!»

គេត្រូវភ្លឹកម្តងទៀត! ម្តងនេះមិនមែនភ្លឹកនឹងរូបថតទេ តែរូបរាងពិតប្រាកដរបស់ស្រស់ស្រី។ បេះដូងកំលោះលោតញាប់ខុសចង្វាក់ ខណៈដែលកែវភ្នែកទាំងគូពើបប្រទះនឹងសម្រស់ឥតផ្ទឹមរបស់នួននាង។ និរតីឈរបង្ហើរស្នាមញញឹមផ្កាត្រកួនស្រស់បណ្តុះអារម្មណ៍រំភើបរបស់ឧត្តរាឱ្យពុះកញ្ជ្រោលឡើង។

«មុននេះខ្ញុំភ្លេចរបស់ខ្លះនៅទីនេះ។ មិនរំខានលោកទេ ខ្ញុំគ្រាន់មកយករបស់ខ្ញុំវិញប៉ុណ្ណោះ។»

នារីបង្ហើរប្រយោគមួយឃ្លាដោយសំនៀងទន់ភ្លន់ស្តាប់ទៅធ្វើឱ្យលង់ផុងចិត្តរឹតតែជ្រៅ។ កំលោះឈរធ្មឹងហាក់ចាញ់ច្រាបនឹងសម្រស់ល្អឯករបស់នាងកញ្ញា។ គេរសេះរសោះ អស់កម្លាំង កប់បាត់ជិតឈឹងរាល់ពាក្យសម្តីព្រាននារីដែលធ្លាប់តែនិយាយហូរដូចទឹក។ គេបានត្រឹមឈរសម្លឹងស្រស់ចរណៃកាន់សៀវភៅសរសេរដៃនិងរូបថតនាងដើរចាកចេញទៅ។

មេអំបៅពណ៌ស្វាយមួយគូហិចហើរត្រសងចេញពីគុម្ពផ្កាដកខាំដែលកំពុងរីកបញ្ចេញពណ៌ក្រហមតែត ហើររេរង់រេរាំដេញតាមក្រសោបក្លិនផ្កាចម្ប៉ាដែលសៀតជាប់កេសានិរតី។

នារីយកដៃវាសមេអំបៅចេញកុំឱ្យរំខានត្រចៀកនាង ទើបបង្អង់ជើងទុចដំណើរង៉ក់នៅក្រោមជាយសំយ៉ាបអគារ។នួនល្អងក្រឡេកនេត្រាសម្លឹងវេហាឯនាយ។ មេឃបើកថ្ងៃក្តៅហែង តែសំណាងចេះមានកូនដុំពពកពណ៌ខ្មៅតូចៗរសាត់ចូលមក។ នាងចាំតែក្រុមកូនពពកពណ៌ខ្មៅបក់កាត់បាំងកម្តៅថ្ងៃ ទើបប្រញាប់យកសៀវភៅដាក់បាំងនៅចំហៀងមុខបង្កើតជាម្លប់ដល់វង់ភ័ក្រ្ត រួចដើរញាប់រន្ថាន់ឆ្លងទៅអគារម្ខាងទៀត។ តែ… សំឡេងអ្វីម្យ៉ាងរត់មកបង្អាក់ដំណើរនាង។

«ព្រូស…»

ស្រស់ស្រីរហ័សក្រឡេកទៅរកទីតាំងសំឡេង។ នាងឃើញបុរសម្នាក់កាន់ឡាំងកាតុងជាប់ដៃ កំពុងឱនខ្នងបម្រុងរើសសៀវភៅដែលជ្រុះធ្លាក់នៅដី។

«ចាំខ្ញុំជួយ!»

នាងនិយាយឡើង ខណៈជើងទាំងគូកំពុងបោះជំហានទៅរកគេ។ បូព៌ារាងភាំងបន្តិចដែរព្រោះរវល់នឹងការជញ្ជូនអីវ៉ាន់មិនបានចាប់អារម្មណ៍ពីអ្នកនៅជុំវិញខ្លួន។ លុះតែសំឡេងនារីហើរមកប៉ះសោតា គេភ្ញាក់ខ្លួនព្រើត។

កំលោះឈររេរង់ ឆ្លើយតបយ៉ាងសុភាពរាបសារទៅនាងកញ្ញាវិញ៖

«មិនរំខានអ្នកគ្រូទេ!»

«មិនអីទេ! លោកឈរកាន់ឡាំងឱ្យតែស្រួលទៅ។»

បូព៌ាហាក់មានឫកពារង៉េមង៉ាម។ ក្នុងចិត្តគេមិនចង់រំខាននិរតីឡើយ តែពាក្យឃាត់របស់គេរត់ទៅមិនទាន់នឹងជង្គង់របស់នាងដែលកំពុងបន្ទន់ចុះ។ នារីដាក់រូបថត និងសៀវភៅរបស់នាងមួយកន្លែង រួចយកដៃរើសសៀវភៅជាងដប់ក្បាលរបស់កំលោះដែលធ្លាក់នៅដី។ នាងឆ្លៀតយកដៃបោសធូលីចេញពីក្របសៀវភៅទាំងនោះសិន មុននឹងក្រោកឡើងឈរញញឹមចំពោះមុខបូព៌ា។

«អរគុណណាស់! សូមរំខានអ្នកគ្រូជួយដាក់សៀវភៅមកលើឡាំង។»

និរតីធ្វើតាមសំណូរពរដោយកិរិយារួសរាយ៖

«គុណស្រ័យអី! ខ្ញុំទេគួរអរគុណលោកដែលបានជួយឧបត្ថម្ភសម្ភារៈសិក្សាជូនក្មេងៗនៅទីនេះ។»

«អ្នកគ្រូយល់ច្រឡំហើយ ម្ចាស់ជំនួយគឺជាមិត្តសម្លាញ់ខ្ញុំទៅវិញទេ។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំទំនេរ ទើបមកជួយជញ្ជូនអីវ៉ាន់គេតែប៉ុណ្ណោះ។»

កំលោះតបដោយសម្តីរាងទាក់ៗ ទឹកមុខវិញឡើងក្រហម ដ្បិតគេអៀនច្រើន មិនសូវបានវោហារ ពិសេសពេលនិយាយជាមួយមនុស្សស្រីប្លែកមុខ។

«នេះរឹតតែត្រូវអរគុណទៅទៀត!»

បូព៌ានៅឈរញញឹមរឹងខ្លួនស្តូក។ មិនឮកំលោះតប និរតីបន្ត៖

«ខ្ញុំលាហើយណា ព្រោះរបស់ក្នុងដៃលោកមិនជាស្រាលណាស់ណាទេ។ បើខ្ញុំនៅនិយាយរាក់ទាក់យូរជាងនេះ លោតែបាក់ដៃកូនប្រុសគេ ខ្ញុំគ្មានដៃសាច់ដុំធំៗបែបនេះសងវិញទេ។»

នាងក្រមុំលេងសម្តីបន្តិចព្រោះដឹងថាកំលោះមិនសូវបានមាត់។ បូព៌ារវល់តែអឹមអៀន ងាកមុខនាយអាយដោយព្យាយាមគេចមិនឱ្យស្រស់ស្រីឃើញមុខក្រហមរបស់ខ្លួន និរតីក៏ឱនរើសរូបថត និងសៀវភៅនាងរួចដើរចាកចេញទៅ។

បូព៌ាងាកមកវិញ បានត្រឹមសម្លឹងដំណើរពីក្រោយរបស់នាង។ តែភ្នែកនាយហាក់ចាប់អារម្មណ៍ប្លែកលើសៀវភៅដែលនាងកាន់ក្នុងដៃ។ គេមានអារម្មណ៍ថា ក្របសៀវភៅដូចជាប្រហែលៗ។ លុះតែនឹកគិតបន្តិច គេប្រញាប់ដើរញាប់ទៅបន្ទប់ដាក់សម្ភារៈ។

ចូលដល់ឃ្លាំងសឹងមិនទាន់ បូព៌ារូតរះដាក់សៀវភៅនិងឡាំងចុះ រួចរកមើលសៀវភៅសរសេរដៃដែលខ្លួនបានមើលមុននោះ ដោយកាយវិការរហ័សរហួន។ ឧត្តរាដែលកំពុងនៅឈរភ្លឹកសញ្ជប់សញ្ជឹងនឹងសម្រស់និរតី ស្រាប់តែភ្ញាក់ក្រញាងនឹងសភាពប្រញាប់ប្រញាល់របស់មិត្តសម្លាញ់។ មិននៅស្ងៀម គេសួរទាំងឆ្ងល់ ៖

«ឯងរកមើលអី?»

«មានឃើញសៀវភៅសរសេរដៃមួយក្បាលនៅទីនេះទេ? កាលពីគ្នាយកឡាំងមកទុកមុនហ្នឹង គ្នាឃើញនៅទីនេះ។»

«នាងយកទៅបាត់ហើយ។»

«នាងណា? ហើយយកទៅណា?»

បូព៌ាសួរផ្ទាន់ពាក្យរបៀបអន្ទះអន្ទែងចង់ដឹងចម្លើយបន្ទាន់។ ឧត្តរាយកដៃច្របាច់ចូលគ្នា នេត្រាសម្លឹងនាយអាយ បបូរមាត់ញញឹមពព្រាយ ហាក់កំពុងវល់ក្នុងពិភពស្រមៃ ទើបតបវិញ៖

«គឺទេពអក្សររបស់គ្នាមកយកទៅបាត់ហើយ។»

«ទេពអក្សរណា ឯងនិយាយឱ្យច្បាស់មកមើល៍។»

បូព៌ានៅតែសង្ខុញសួរចង់ដឹង។ ទឹកមុខភាំងៗរបស់គេបញ្ជាក់គ្រប់យ៉ាងថាគេខ្វល់នឹងសៀវភៅសរសេរដៃនោះប៉ុណ្ណា។ ឧត្តរាពន្លែងបាតដៃចេញពីគ្នា យកដៃម្ខាងដាក់ក្នុងហោប៉ៅបង្កើនភាពសង្ហារបស់ខ្លួន ទើបសួរបកទៅសម្លាញ់វិញ៖

«វាថីឯង? ដូចជាចង់ដឹងម្ល៉េះ? ធម្មតាឯងមិនដែលខ្វល់រឿងស្រីទេ។»

«គ្នាមិនបានខ្វល់រឿងស្រីទេ គឺគ្នាខ្វល់នឹងសៀវភៅនោះទេតើ។»

«តែអ្នកដែលយកសៀវភៅនោះទៅគឺជាស្រី ហើយក៏ជាម្ចាស់សៀវភៅនោះផងដែរ។ បែបនេះឯងនៅបដិសេធថាមិនខ្វល់ពីស្រីទៀត?»

«និរតី?»

បូព៌ាឧទានឡើង។ គេចងចាំច្បាស់ណាស់បើទោះជាមុននោះគេបានត្រឹមតែឃើញឈ្មោះនេះក្នុងសៀវភៅមួយភ្លែតក៏ដោយ។ វាហាក់ដូចជាគេបានលួចឆ្លាក់ឈ្មោះ «និរតី» ទុកក្នុងបេះដូងគេរួចស្រេចទៅហើយ។

«ឯងស្គាល់ឈ្មោះនាងដែរ? នាងជានារីក្នុងរូបថតដែលឯងប្រាប់គ្នានោះ។ គ្នាប្រាប់ទៅចុះ មុននេះនាងមកទីនេះ។ ចួបនាងផ្ទាល់ គ្នាស្ទើរគាំង ព្រលឹងហោះដល់ឋានសួគ៌ទៅហើយ។ សម្រស់នាងស្អាតជាងក្នុងរូបថតមួយរយដង។»

«នារីពាក់អាវពណ៌ផ្កាឈូក ចងផ្កាចម្ប៉ានៅសក់ដើរចេញមុននេះមែនទេ?»

«ហ្នឹង! ឯងបានឃើញនាងដែរ? ឃើញអត់ នាងស្អាតជាងអ្វីដែលគ្នារៀបរាប់ឆ្ងាយណាស់។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ គ្នានឹងយកអីវ៉ាន់មកជូនទីនេះរាល់អាទិត្យ។ បេសកកម្មថ្មីរបស់គ្នាគឺតាមយកបេះដូងនាងឱ្យបាន។»

បូព៌ាស្រាប់តែស្ងាត់មាត់ឈប់សួរដេញដោលទៀត។ ខណៈនេះខួរក្បាលគេបានបញ្ចេញបទបញ្ជាឱ្យកែវភ្នែកទាំងគូបកទៅមើលពីកាយវិការល្វតល្វន់របស់នារីម្នាក់ដែលជួយរើសសៀវភៅឱ្យគេមុននេះ។

ត្រចៀកទាំងគូរបស់គេក៏ងាកទៅស្តាប់សូរសំនៀងស្រួយស្រេះរបស់នាងដែលស្តីឌឺដងដាក់កំលោះ។ ក្នុងដួងចិត្តគេហាក់ចាប់ផ្តើមស្តាយក្រោយដែលមិនបានបង្កើតពាក្យសន្ទនាជាមួយនាងឱ្យបានស្គាល់គ្នាសោះ។ គេបែរជាទោម្នេញចំពោះខ្លួនឯងដែលអនុញ្ញាតឱ្យភាពអៀនខ្មាសដឹកមុខ មិនហ៊ានចរចាសម្តីនឹងនារី។

ឧត្តរាមិនឮសម្លាញ់ខ្លួនតបវិញ គេចាប់និយាយបន្ត ៖

«ឯងដឹងអ្ហេស? មុននេះពេលនាងដើរចូលមក គ្នាកំពុងអង្អែលថ្ពាល់ដ៏ក្រពុំលើរូបថតនាង។ សំណាងដែរដែលគ្នារហ័សដៃទាន់ កុំអីមិនដឹងជាត្រូវខ្មាសនាងប៉ុណ្ណាទេ។»

«ឯងស្រឡាញ់នាងមែនទែន?»

បូព៌ាសួរឡើងដោយសង្កត់សំឡេងហាក់ចង់បង្ហាញពីកង្វល់អ្វីមួយ។ ដោយគេស្គាល់ច្បាស់ថាមិត្តសម្លាញ់របស់គេប្រកាន់ចរិតព្រាននារីកន្លងមក។ គេដើរចាប់ចិត្តប្រតិព័ទ្ធលើនារីគ្រប់ទិសទីឱ្យតែជាស្រីស្អាត។ ដល់តែឮថាសម្លាញ់ជាព្រាននារីម្នាក់នេះមកចាប់ចិត្តលើនិរតីទៀត គេខ្វល់ក្នុងចិត្តជាខ្លាំង។

«នាងស្អាតបែបនេះ បើគ្នាមិនស្រឡាញ់មានតែភ្លើ។ គ្នាមិនមែនចិត្តព្រះដូចឯងទេវើយ។ តស់! បើយកអីវ៉ាន់មកទុកទីនេះអស់ហើយ យើងគួរចេញទៅក្រៅវិញ។ គ្នាប្រញាប់ទៅឆ្វែលរកអ្នកគ្រូក្រមុំរូបស្រស់នោះផង។»

បញ្ចប់ប្រយោគរបស់ខ្លួនសឹងមិនទាន់ គេដើររ៉ុយទៅមាត់ទ្វារ។ ដើរបណ្តើរ គេយកដៃវែកភ្លីសក់បណ្តើរ មានទាំងទាញអាវឱ្យត្រង់បំបាត់ផ្នត់ផង។ ឧត្ដរាហាក់ចង់រក្សាភាពសង្ហារបស់ខ្លួនឱ្យជាប់លាប់ដើម្បីទាក់ទាញកែវភ្នែកកញ្ញា។

«ឱ! អ្នកគ្រូក្រមុំៗៗ ខ្ញុំសូមជម្រាបសួរ! អ្នកគ្រូល្អម្ល៉េះ…»

គេបង្ហើរសំនៀងទាំងញញឹមពព្រាយ។ ឯបូព៌ាវិញ ឈរភ្លឹកភាំងអារម្មណ៍។ មិនមែនគេភ្លឹកនឹងសំនៀងដ៏ពិបាកស្តាប់របស់សម្លាញ់គេទេ តែកំពុងខ្វល់ពីរឿងម្យ៉ាង។ មែនទែនទៅ គេក៏មិនសូវយល់ពីខ្លួនឯងដែរ ដឹងត្រឹមថាខ្លួនគេមិនសប្បាយចិត្តសោះ។

រឿងដែលឧត្តរាដើរញ៉ែស្រីគឺជារឿងធម្មតាទៅហើយ គេក៏មិនដែលទៅខ្វាយខ្វល់ឈឺឆ្អាលអីដែរ។ តែពេលនេះ បេះដូងគេបែរជានៅមិនស្រណុក។ វាស្រែកប្រាប់ថា មានអ្វីមួយកំពុងរំខានខ្លាំងណាស់។

នៅកាច់ជ្រុងនៃបរិវេណមណ្ឌល មានកូនរោងប្រក់ស្បូវមួយមានទោងយោលសម្រាប់អង្គុយលេង។ នៅព័ទ្ធជុំវិញរោង មានផ្កាឈូករ័ត្នរាប់សិបដើមដែលមានផ្ការីកផូរផង់បែរភ័ក្រ្តចំទៅរកដុំព្រះអគ្គីដូចមិនញញើតនឹងកម្តៅសោះ។

សំឡេងខ្សែទោងកកិតនឹងសសររោងឮសូរង៉ឺតង៉តឥតដាច់។ និរតីអង្គុយលើទោង សណ្តូកជើងចុះក្រោមផ្អឹបនឹងដីដើម្បីពឹងកម្លាំងយោល ឯដៃបើកទំព័រសៀវភៅថ្នមៗបំណងសរសេរសាច់រឿងបន្ត។ បើកបានបួនប្រាំទំព័រ នាងគ្រលៀសភ្នែកបន្តិចមើលទៅក្រុមសត្វស្រមោចក្រហមដែលកំពុងវារឡើងសសររោងយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ ពួកវាបើហ៊ានតែរបូតជើងបន្តិច ហើយធ្លាក់ចុះផុតពីម្លប់ ប្រាកដជាត្រូវស្លាប់ខ្លួននឹងកម្តៅថ្ងៃដ៏ក្តៅមិនខាន។

«ចុះអ្នកណាមកសរសេរអីនៅទីនេះ?»

នាងលាន់មាត់ក្រោយដកភ្នែកពីហ្វូងស្រមោចក្រឡេកមកមើលសៀវភៅវិញ។ នារីចងចិញ្ចើមតឹងផ្អឹស បញ្ចេញទឹកមុខឆ្ងល់។

#ជោះជង្គង់ម្តេចជាំបេះដូង

(ចង្វាក់រាំវង់)

១. (ប) ចួបកញ្ញារូបល្អ អើយ ទាស់តែចិត្តអាក្រក់

(ស) នែ! កុំស្តីកុហក បងកុំស្តីកុហក ខ្ញុំចិត្តអាក្រក់ត្រង់ណា?

(ប) ត្រង់ធ្វើបាបបេះដូង អើយ បងឱ្យរបួសឈឺផ្សា

(ស) របួសពីពេលណា អូនធ្វើបាបកាលណា មេត្តាឆ្លើយឱ្យចំ។

២. (ប) ម្តេចអូននៅធ្វើពើ អើយ ឬគិតថាបងបន្លំ?

រឿងដែលកែវមាសម៉ុម ធ្វើបាបបេះដូងខ្ញុំ ពីម្សិលនោះឆោមស្រស់

(ស) ម្សិលយើងលេងអង្គញ់ អើយ អូនបោះឈ្នះកំលោះ

តែអូនជោះជង្គង់សោះ អូនជោះជង្គង់សោះ ម្តេចជាំដល់បេះដូង?

៣. (ប) បើអូនមិនជឿបង អើយ បងឱ្យអូនស្ទាបទ្រូង

អាចវាស់កម្តៅបេះដូង ស្ទង់កម្តៅបេះដូង ថាជាំមែនឬអត់?

(ស) ប្រុសពូកែសម្តី អើយ លេបខាយមិនចេះហត់

ប្រយ័ត្ននាំទៅស្បថ តិចអូននាំទៅស្បថ ឱ្យបងខ្មាសគេម្តង។

៤. (ប) បងស្បថជូនក៏បាន អើយ តែស្បថឱ្យអូនស័្មគ្របង

(ស) និយាយខុសទំនង បងស្តីខុសទំនង គិតថាសមឬថ្លៃ?

(ប) មកពីបងស្រលាញ់ អើយ ស្រលាញ់ស្រស់ចរណៃ

(ស) ចាំបោះអង្គញ់ឈ្នះស្រី បើបងបោះឈ្នះស្រី ក្រែងស្រីទន់ចិត្តខ្លះ។

#ពោល: (ប) បានៗ ចាំមើលតែបងបោះឈ្នះហើយ អូននៅតែប្រកែក ដឹងគ្នាមិនខាន

(ស) បោះឱ្យឈ្នះគេសិនទៅ

«ចម្រៀងល្អ ពិតជាចម្រៀងល្អណាស់។ ដ្បិតតែខ្ញុំល្ងង់ មិនចេះសរសេរចម្រៀង តែក៏នៅរំភើបខ្លាំងក្រោយពេលអាន។ បទចម្រៀងចង្វាក់ប្រជាប្រិយខ្មែរស័ក្តិសមឥតខ្ចោះនឹងបរិយាកាសនៃសាច់រឿង។ ទឹកដៃរំលេចចេញនូវការផ្ដោះផ្ដងលេបខាយឌឺដងរវាងតួប្រុសតួស្រី ស្ដាប់ទៅក្និកក្នក់គួរឱ្យក្នាញ់។ ទឹកដៃបែបនេះទើបសមទៅនឹងទេពកោសល្យតួប្រុសជាអ្នកចម្រៀងល្បី។

អ្នកណា? អ្នកណាមកសរសេរចម្រៀងនេះក្នុងសៀវភៅខ្ញុំទាំងខ្ញុំមិនដឹងខ្លួនសោះ?»

នាងក្រឡេកភ្នែកមើលជុំវិញហាក់ចង់ស្វែងរកម្ចាស់សំណេរ។ គ្មានឃើញនរណាទេ ឃើញតែពូសន្តិសុខកំពុងកាន់ទុយោទឹកស្រោចសួនច្បារនៅខាងមុខឃ្លាំង។

«ឬមួយក៏ម្នាក់ឈ្មោះ ឧត្តរា ដែលខ្ញុំទើបចួបនៅឃ្លាំងអម្បាញ់មិញ? អាចដែរ ព្រោះខ្ញុំភ្លេចសៀវភៅនៅទីនោះ ហើយក៏មានតែគេម្នាក់នៅទីនោះដែរ។»

ស្នាមញញឹមរត់ត្របាញ់ពេញវង់ភ័ក្រ្តនារីដោយមិនដឹងខ្លួន។ នាងចាប់អានទំនុកច្រៀងម្តងហើយម្តងទៀតដោយកិរិយារំភើបត្រេកអរ។ បេះដូងស្រីក៏ផ្តើមលោតញាប់ខុសប្រក្រតី។ នាងដឹងខ្លួនថា ពីដើមឡើយមក នាងតែងមានទំនោរចិត្តទៅរកកវី ដោយហេតុផល នាងស្ងើចសរសើរទឹកដៃតែងចម្រៀងរបស់ពួកគេ។ ម្យ៉ាងនាងខ្លួនឯងមិនមានទេពកោសល្យសោះខាងហ្នឹង ទើបធ្វើឱ្យទឹកចិត្តគោរពកោតសរសើរអ្នកកវីមានខ្លាំងក្លាឡើង។

កំពុងលង់នឹងការគិត សំឡេងបញ្ឆេះឡាននៅកែងអគារលាន់ឮមករំខានអារម្មណ៍នាង។ នាងក្រឡេកទៅរកទិសដៅសំឡេងទាំងមុខមិនស្រស់។

«គេចាកចេញ? ខ្ញុំនេះគួរបញ្ជក់គេឱ្យច្បាស់សិនទេ?»

នាងយកបាតដៃទាំងពីរច្របាច់ចូលគ្នា ភ្នែកបន្តសម្លឹងទៅកែងអគារមិនដាច់។

«មិនដឹងថាគេមកទីនេះវិញទៀតដែរទេ? បើគេមក ខ្ញុំអាចសួរបញ្ជាក់ពេលក្រោយក៏បាន។ តែបើគេមិនមក ខ្ញុំប្រាកដជាគ្មានថ្ងៃដឹងថា គេជាម្ចាស់ចម្រៀងក្នុងសៀវភៅខ្ញុំនេះឬមិនមែន។»

ហ៊ឹម…នារីដកដង្ហើមធំបន្ធូរភាពតានតឹងក្នុងចិត្ត។ ដ្បិតតែបេះដូងនាងកំពុងរារែកថាគួរទៅចួបគេឬយ៉ាងណា តែជំហានជើងនាងហាក់មានចម្លើយច្បាស់។ វាកំពុងបញ្ជាខ្លួននាងឱ្យក្រោកពីទោងហើយដើរទៅរកគេ។

«គេជាអ្នកសរសេរ គេមិនទាំងរំភើបអីបន្តិចផង។ មើលចុះ គេធ្វើដូចគ្មានរឿងអី។ មិនសូម្បីបង្ហាញខ្លួនទទួលខុសត្រូវទង្វើខ្លូនឯង។ ហើយខ្ញុំនេះ គេមកសរសេរអីផ្តេសផ្តាសដាក់សៀវភៅហើយ នៅធ្វើខ្លួនឥតអៀនខ្មាសដើរទៅរកគេមុនទៀត។»

នាងក្រមុំបន្ទោសខ្លួនឯងមិនដាច់ តែការបន្ទោសនេះនៅមិនអាចឃាត់ជំហាននាងឱ្យឈប់បានទេ។ កំពុងដើរភ្លេចខ្លួន ស្រាប់តែនាងត្រូវមកចួបវាក់អឺនឹងឧត្តរាដែលកំពុងឈរយកដៃវែកភ្លីសក់នៅកាច់ជ្រុងអគារ រង់ចាំឡានសម្លាញ់គេមកទទួល។

«អ្នកគ្រូ!»

«លោក!»

កំលោះក្រមុំឧទានឡើងដំណាលគ្នា។ ឈរញញឹមអឹមអៀនដាក់គ្នាមួយភ្លែត ទើបឧត្តរាចាប់ផ្តើមកិច្ចសន្ទនាមុន៖

«មុននេះខ្ញុំខំរកអ្នកគ្រូពេញមណ្ឌលតែរកមិនឃើញ។ បើកុំតែអ្នកគ្រូមករកខ្ញុំវិញ កុំអីខ្ញុំមិនបាននិយាយពាក្យលាដាក់អ្នកគ្រូទេ។»

ពណ៌ក្រហមប្រឿងៗចាប់ផ្តើមលេចចេញលើថ្ពាល់ស្រស់ស្រីកាលបើត្រូវសម្តីរបស់កំលោះនាយអាយថានាងមករកគេមុន។

«អ្នកណាថាខ្ញុំមករកលោក? ខ្ញុំដើរកាត់ទីនេះដោយចៃដន្យទេតើ។»

ឧត្តរាមិនបានតបវិញភ្លាមៗទេ តែគេបង្ហើរសំណើចតិចៗធ្វើឱ្យពណ៌ក្រហមលើថ្ពាល់កញ្ញាកាន់តែឃើញច្បាស់។

«ចួបចៃដន្យក៏បាន។ តាមពិតទៅ ខ្ញុំមានពាក្យពេចន៍រយពាន់ចង់សារសព្ទប្រាប់អ្នកគ្រូ។ តែពេលវេលាមិនអំណោយផល ព្រោះសម្លាញ់ខ្ញុំគេមានធុរៈបន្ទាន់។»

ពួកគេទាំងពីរក៏ក្រឡេកមើលទៅរថយន្តដែលបរមកដល់ល្មម ព្រមទាំងមានចុចស៊ីផ្លេតេតៗជាសញ្ញាតឿនឧត្តរាឱ្យប្រញាប់ឡើងឡាន។ កំលោះក៏ចាប់បន្តសម្តី៖

«ស្តាយណាស់ដែលខ្ញុំមិនមានពេលរៀបរាប់ពាក្យក្នុងចិត្ត បានត្រឹមតែសារសព្ទប្រាប់បេះដូងខ្លួនឯង។»

បូព៌ាចុចស៊ីផ្លេម្តងទៀតជាការតឿនលើកទីពីរ។ គេអង្គុយមិនស្រណុកដូចមានដង្កូវរុកខ្លួន ភ្នែកគេតាមដានឧត្តរានិងនិរតីជាប់។ ទឹកមុខគេក្រញូវគ្មានជាតិគ្មានជៅអីបន្តិច។ នេះបើមានអ្នកណាមើលឃើញពីទឹកមុខនេះវិញ ប្រាកដជាគិតថា បូព៌ាកំពុងប្រចណ្ឌនឹងនិរតី។ ប្លែកណាស់ គេចេះប្រចណ្ឌនឹងអ្នកដទៃដែលមិនត្រូវជាអ្វីនឹងខ្លួនឯងកើតដែរ។

«លោកជាអ្នកសរសេរចម្រៀងមែនទេ?»

និរតីសួរទាំងកំបុតខ្លីដ្បិតអីនារីនៅអៀនប្រៀនច្រើន។

«បាទ! គឺខ្ញុំជាអ្នកសរសេរ។ ខុសត្រូវអីកុំប្រកាន់ណា។ ខ្ញុំខំប្រិតប្រៀងអស់ពីបេះដូងបេះត្នោតហើយ។ ធ្វើម្ដេចសរសេរបានតែប៉ុណ្ណឹង។»

ឧត្តរារហ័សទទួលស្គាល់ភ្លាមៗ ដោយគេយល់ច្រឡំថា និរតីសម្តៅទៅលើឃ្លាចម្រៀងដែលគេបានសរសេរនៅលើខ្នងរូបថតនាង។

«មិនអីទេ! អ៊ីចឹងខ្ញុំទៅហើយណា មិនរំខានលោកទៀតទេ។»

សំឡេងស៊ីផ្លេឡានរបស់បូព៌ាបន្លឺមកជាលើកទីបី។ និរតីប្រញាប់ដើរចេញដោយបន្សល់នៅស្នាមញញឹមចុងមាត់ដ៏ទាក់ទាញ។ ស្នាមញញឹមនេះមានអំណាចពិសេសមកបង្កកបេះដូងឧត្តរាឱ្យនៅស្ងៀមទ្រឹងមួយគ្រា។

«ហើយឯងក៏ស៊ីផ្លេអីស៊ីផ្លេម្ល៉េះ រកតែគ្នានិយាយពាក្យក្នុងចិត្តមិនទាន់?»

គេរអ៊ូទៅសម្លាញ់គេ ក្រោយពីឈរភ្លឹកនឹងស្នាមញញឹមនិរតីមួយស្របក់។ បូព៌ាមិនតបឡើយ។ គេនៅរក្សាមុខធ្មួងដដែល។ ឧត្តរាបើកទ្វារឡានចូលអង្គុយទាំងអារម្មណ៍ហាក់នៅរវើររាយនឹងកិច្ចសន្ទនារវាងគេនិងអ្នកគ្រូក្រមុំមុននេះ។

រថយន្តចាប់ផ្តើមវិលកង់ បរចេញទៅក្រៅកាត់ខ្លោងទ្វារមណ្ឌលដែលមានទង់ជាតិកម្ពុជាបក់រវិចៗតាមបញ្ជារបស់ព្រះពាយ។ ទឹកមុខរបស់អ្នកបើកបរនៅតែក្រញូវមិនបាត់។

មានភាគបន្ត…

ពេលខ្លះការងារដូចជារវល់និងហត់នឿយបន្តិច តែពេលបានមកភ្លក់រសជាតិថ្មីប្លែកដែលនាងចំណាំយកខ្ញុំធ្វើជា​កណ្តុរ​សដើម្បីពិសោធន៍ពីអ្វីដែលនាងបានស្រាវជ្រាវ និងរៀនថ្មីមកពេលណា ភាពហត់នឿយទាំងនោះបានរសាយដោយមិនដឹងខ្លួន ឬមួយខ្ញុំពិតជាញៀនជាមួយវាមែន?

«ថ្ងៃនេះមានអីថ្មីទៀត?»

«បងឯងញៀនម្ល៉េះ?»

សម្តីនិងទឹកមុខរបស់គេ ល្មម​អាចឱ្យខ្ញុំញញឹមឡើងបាន។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំត្រូវបន្តក្រេបរសជាតិដែលនាងបានធ្វើចុងក្រោយបង្អស់ និងក្លែមជាមួយទឹកមុខញញឹមរួសរាយរបស់នាង កែវភ្នែកទន់ភ្លន់ យកចិត្តទុកដាក់ដូចរាល់ដង ទម្រាំសម្លាញ់ទាំងពីរបានមកដល់។

ពួកវាឡូឡាតាមទម្លាប់ ស្រែកច្រៀងតាំងពីផ្លូវចូលមិនខ្វល់ក្បាលអ្នកណាមកពីណា ហើយដើរមកកៀកកខ្ញុំរុញក្បាលសឹងតែចូលកែវស្រា៖

«ចង្រៃយក៍​នេះ! ផឹកចោលឯងទាល់តែបាន!»

«យ៉ាងណាពួកឯងជាអ្នកចេញលុយ ផឹកមុនមួយកែវពីរវាគ្មានអីចម្លែកទេ មែនអ្ហេស​?​»

«ស្អីឯង? ជប់លៀងលាភាពកំលោះជាលើកដំបូង ក៏ត្រូវឱ្យយើងនិងអាសុងចេញលុយដែរ?»

ពួកវានាំគ្នាយករឿងខ្ញុំញ៉ែស្រីមកបើកបង្ហាញកណ្តាលចំណោមទៀតហើយ ថាទៅពេលនោះខ្ញុំហួសចិត្ត តែក៏លួចឃើញប្រតិកម្មខ្លះពីសូណា។ នាងលួចញញឹមស្ងាត់ៗ កំបាំងពន្លឺភ្លើងរាត្រីក្នុងក្លឹបកម្សាន្ត​ជាមួយដៃដែលរវល់ក្រឡុកស្រាមិនឈប់។

«នែអាត្រា! ឯងលេងមែនទែន? ធ្វើនេះដូចសម្លាប់អាសុងទាំងរស់ហើយ! ហេសហេ មែនទេអាសុង?»

«អូយៗៗឈឺ អូយៗៗៗ ឈឺ…ឈឺក្នុងដើមទ្រូងពេកក្រៃ!​»

«ចង្រៃយក៍! បើឯងមិនសុខចិត្ត ប្រកួតគ្នាទៅ!»

«មិនបាច់ទេ! យើងលេងសើច​តើ! ជាបងប្អូនណា​ ត្រូវដឹងថាអ្នកណាមកមុនអ្នកណាមកក្រោយ! ថ្វីបើយើងបានចួបគេមុន តែយើងដឹងច្បាស់ថាឯងនេះ លួចស្រលាញ់គេតាំងពីមិនទាន់ឃើញមុខច្រើនឆ្នាំមកហើយ! អាត្រា! ហើយឯងមានគិតថាទៅសារភាពគេបែបណាហើយឬនៅ?»

«គឺយើង​…!​»

ខ្ញុំរដាក់រដុប ស្តាប់ទៅក៏ដឹងថាជាមនុស្សគ្មានបទពិសោធន៍ទៅហើយ ញ៉ែស្រីណា បើថាមិនមានដុង ក៏គួរបានការចែករំលែក​បទពិសោធន៍ខ្លះៗ តែនេះលើកទី១សុទ្ធតែម្តង ចង្រៃត្រង់ថាមករាប់អានអាមិត្តពីរនាក់សុទ្ធតែពួកគ្មានបានការទៀត គ្មានអ្នកណាម្នាក់មានប្រវត្តិញ៉ែស្រីបានធ្វើសង្សារសូម្បីម្នាក់ទេ។

«ហើយម៉េច? ប្រុងឱ្យយើងនឹងយកពួកឯងទាំងពីរជាគ្រូមែនទេ? បើឱ្យលុយយើងធ្មេចភ្នែករៀនខ្លះ!»

«យី! ចង់មើលងាយ? នែ! ច្រឡំធំហើយ ឯងមិនដឹងទេថា យុទ្ធសាស្រ្តនាងពួនដែលយើងប្រើ ធ្វើធម្មតាដូចមិនធម្មតាសព្វថ្ងៃនេះ សូម្បីសូណាក៏លួចចាប់អារម្មណ៍នឹងយើងទៅហើយ! ឯងនេះគ្មានដឹងខ្យល់អីមែន!»

«ពិតមែនអ្ហេសសូណា?​»

«ចេះតែមានហើយបងឯងនេះ!​»

អាថាន់ដូចនិយាយលេងបន្លំមែន ធ្វើឱ្យសូណាសើចវិះ​តែនឹងក្រឡុកស្រាមិនកើត។ ពួកវាទទួលស្រាពីដៃសូណាមកក្រេប​ហើយនៅបន្តចំអន់ខ្ញុំមិនឈប់។ យប់នោះ ដូចសព្វដងដែលយើងនាំគ្នាជជែកលេងពីការងារ ពីជីវិត ដើម្បីកាន់តែធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងតាំងពីកើតមកជាមួយគ្នានេះរឹងមាំបន្ថែម។

ខ្ញុំមិនមានមិត្តច្រើនទេ តែមានវាពីរនាក់នេះគ្រប់គ្រាន់ពេកហើយ។ វាលើសពីបងប្អូន កូនចៅ ប្តីប្រពន្ធទៅទៀត តែមិន​មែនមានន័យថាខ្ញុំរើសវាម្នាក់មកធ្វើគូអនាគតដាច់ខាតហើយ ខ្ញុំស្រលាញ់ស្រីទេ ហើយក៏កំពុងមិនដឹងថា នឹងសារភាពប្រាប់គេបែបណាផង។

ក្រេបស្រាបានពីរក្អឹក បន្ថែមបទថ្មីគេកំពុងរាំផ្អើលបណ្តាញសង្គមក៏លាន់ឡើង។ បទចាស់ថ្មីមិនសំខាន់ទេ តែស្រីពីរនាក់​ពាក់អាវវាលខ្នងរាំកណ្តាលវង់ក្រោមភ្លើងពណ៌រាត្រីចម្រុះឯណោះទេ ដែលធ្វើឱ្យអាសុងនិងអាថាន់រលាស់ខ្លួនមិនឈប់ ហើយសសុលដើរចូលទៅក្បែរ៖

«ពួកនេះចំមែនហើយ!​»

ខ្ញុំធ្វើជារអ៊ូបន្ទោសគេពីរនាក់តិចៗគឺកំពុងអួតសូណាថា ខ្ញុំនេះស្មោះអស់លេខដាក់គ្មានហើយ កំពុងតាមចែចង់ស្រីម្នាក់ ច្បាស់គ្មានពេលយកភ្នែកមើលស្រីផ្សេងនោះទេ។

«សូណា! បងសួរមួយ!»

«រឿងអី?​»

គេជូតតុបណ្តើរតបបណ្តើរខ្លីៗ ព្រោះចាត់ទុកគេជាប្អូនស្រីទើបចង់បានការណែនាំខ្លះ ក្រែងសូណាធ្លាប់មានបទពិសោធន៍ត្រូវបានគេញ៉ែ៖

«អូនឯងជាស្រីដូចគ្នា គួរតែដឹងចិត្តមនុស្សស្រីហើយ…ត្រូវហេស​?​»

គេស្រាប់តែសើចក្របួចមាត់ក្រោយស្តាប់ឮសំណួរហើយបន្តជូតតុមិនព្រមមើលមុខខ្ញុំ។ សូណាកំពុងបញ្ជាក់ថាមិនដឹង? មិនធ្លាប់មានស្នេហា? ឬក៏កំពុងជ្រើសរើសវិធីសាស្រ្តល្អមួយមកឱ្យខ្ញុំ?

«ខ្ជិលណាស់!​»

«កុំប្រាប់ថា ស្រីស្អាតដូចសូណា ក៏មិនធ្លាប់មានស្នេហា?​» ខ្ញុំប្រតិកម្មលឿននឹង​សំឡេងតិចៗរបស់គេដែលឆ្លើយមក​អម្បាញ់មិញ​នេះ ក៏សួរឡើងបែបហ្នឹងសឹងថាមិនដឹងខ្លួនផង។

«មិនទេ! តែមិនចូលចិត្តធ្វើទីប្រឹក្សា និយាយបែបលេងសើចជាមួយអារម្មណ៍ អីអស់នេះ!»

«ហាស?»

ខ្ញុំអេះក្បាលជ្រួញចិញ្ចើមជាប់ ព្រោះមិនយល់ពីសម្តីរបស់នាង សូម្បីទឹកមុខស្មើមួយនោះក៏គ្មានលទ្ធភាពឱ្យខ្ញុំអាចដឹងថា ពាក្យគេប៉ុន្មានឃ្លានិងទឹកមុខបែបនេះ ចង់សំដៅលើអ្វីឱ្យប្រាកដ?

«ហត់ណាស់! កុំមកយកខ្ញុំធ្វើឧទាហរណ៍ពីរឿងអស់ហ្នឹង បើថាបងឯងកំពុងញ៉ែខ្ញុំ ខ្ញុំអាចនឹងរៀបរាប់អារម្មណ៍ត្រូវ បើសួរហើយទៅញ៉ែគេដដែល ខ្ញុំខ្ជិលនិយាយ!»

ខ្ញុំអត់ដឹងតបម៉េចពេលឮពាក្យត្រង់ៗរបស់គេកណ្តាលមុខពេក។ គេនិយាយទាំងមិនញញឹម ភ្នែកអត់ក្រឡេក​ក្រឡាប់ ហើយគ្មានភ័យអីបន្តិចទេ តែខ្ញុំអ្នកស្តាប់ទេដែលបេះដូងលោតញាប់ដូចម៉ាស៊ីន។

«ពួកឯងនាំគ្នានិយាយពីអី ដូចតឹងតែងម្ល៉េះ?​»

សំណាងហើយដែលបានវាពីរនាក់មកកាត់ ម្ល៉េះសមមិនដឹងមនុស្សប្រុសគ្មានបទពិសោធន៍ដូចខ្ញុំនេះ តបទៅគេវិញបែបណា។

«គ្មានអីទេ!»

ខ្ញុំរកថាបញ្ចប់ហើយ តែមិនស្មានសូណាបន្តនិយាយនៅពីមុខអាសុងនិងអាថាន់៖

«រូបរាង និងអាយុបងឯងប៉ុណ្ណឹង បើបរាជ័យក៏មិនទាន់ហួសពេលដែរ!»

«ស្អីគេសូណា?»

អាសុងដែលមិនដឹងរឿងពីដើម គ្រាន់តែឮសូណានិយាយបែបនេះវាប្រតិកម្មសើចខ្លាំងៗសឹងតែផ្អើលគេឯង។ តែអាថាន់ដូចមិនបែបហ្នឹងវាក៏អង្គុយចុះហើយរៀបរាប់៖

«ហ៊ើយអាសុង! ឯងនេះ គ្មានដឹងខ្យល់អីមែន?»

អាសុងធ្វើមុខអឿ ទៅកៀកកអាថាន់ភ្លាម៖

«ខ្យល់អីអាថាន់? ឯងហ្នឹងស្គាល់ខ្យល់ច្បាស់ជាងអញណាស់?»

«មែនឬមិនមែន? បើមិនអ៊ីចឹង មិនមែនឯងមិនដឹងថា អ្នកបងយើងអាយុច្រើននោះទេ!»

«អ្នកបង?»

ខ្ញុំនិងអាសុងផ្អើលព្រមគ្នា។ អាថាន់និយាយមុខមាំណាស់ ហើយវាញាក់ចិញ្ចើមដៀងកទៅរកសូណា។ ខ្ញុំឃើញនាងធ្មើមុខស្មើសម្លឹងមើលយើងបីនាក់ហើយតបភ្លាម៖

«មនុស្សអាយុកាន់តែច្រើន កាន់តែមិនចង់លេងសើចច្រើនហ្នឹងរឿងស្នេហា!»

«គឺពួកឯងមិនដឹង! សូណា! សូណា! ពេញមាត់ដែលពួកឯងហៅនេះ អាចធ្វើអ៊ំស្រីឯងបានណា!»

សូណាក្រវីក្បាលញញឹម ខ្ញុំនឹងអាសុងទើបយល់សម្តីអាថាន់មើលមុខគ្នាភ្លឹះៗ៖

«មិនដល់ម្ល៉ឹងទេបងថាន់ ខ្ញុំគ្រាន់តែអាយុបងអ្នកទាំងបីជាងប្រាំឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ!»

«ប្រាំឆ្នាំមិនតិចទេ តែម៉េចក៏អូនឯង…អុ! អ្នកបងសូណា អីក៏ក្មេងចំណាប់ម្ល៉េះ?»

ពួកវាឡិកឡក់លេងសើចនឹងគេណាស់ ខ្ញុំគ្មានធ្វើអ្វីក្រៅពីអេះក អេះក្បាល ព្រោះដូចមិនសូវជឿប៉ុន្មាន ម្យ៉ាងអៀនមាត់ណាស់ ហៅគេអូនរលួយ ដឹងអីឯងក្មេងស្រករក្រោយសោះ។

«អាត្រា! កុំគិតថាមកសុំបទពិសោធន៍ពីអ្នកបងរកទៅសារភាពប្រាប់សង្សារឯង?»

«ថី? មិនបានហីអាថាន់?»

លោកបងសុងសួរកាត់មុខ ម្ចាស់ខ្លួនមិនទាន់នឹងបានលេបទឹកមាត់ឆ្លើយអ្វីផង។

«គឺគ្មានសង្សារហ្នឹងណា!»

ពួកវាលេងសើចណាស់ និយាយចំអន់រហូតដល់សូណាសម្លឹងសម្លក់ ហើយនាំគ្នាសើចសប្បាយធ្វើមិនខ្វល់ ក៏រត់ទៅរាំញ៉ែស្រីបាត់ ទុកឱ្យខ្ញុំនេះត្រូវនៅប្រឈមមុខម្នាក់ឯងមិនដឹងថានឹងបន្តនិយាយអ្វីទៀត។

ភ្ញៀវផ្សេងមកដល់ សូណាជាប់ក្រឡុកស្រា ខ្ញុំវិញអង្គុយលួចមើលគេសឹងមិនជឿអ្វីដែលបានដឹងមក ម្យ៉ាង នៅមិនអស់ចិត្តពាក្យគេនិយាយជាមួយខ្ញុំមុននេះ ថាបើញ៉ែមែនទែន ញ៉ែលេងៗអី ខ្ញុំដូចមិនទាន់ទទួលបានការបកស្រាយពេញលេញនៅឡើយ។

ខ្ញុំចង់បានឱកាសនិយាយលេងជាមួយគេបន្ថែម តែមើលទៅយប់នេះដូចចម្លែក ភ្ញៀវមកច្រើនជាងរាល់ដង ហើយកុម្ម៉ង់​ស្រាក្រឡុកមិនឈប់ ទើបសូណាមិនបានទម្លាក់ដៃ អាចមកក្បែរខ្ញុំបាន។

យប់នោះក៏មិនខុសពីរាល់ដងដែលតម្រូវម៉ោងត្រូវចេញពីក្លឹបវិញ ត្រូវដឹកពួកវាទាំងពីរត្រលប់ទៅផ្ទះ តែអ្វីដែលនៅមិនសុខក្នុងចិត្តខ្ញុំ ហើយត្រូវស្ពាយជាប់ខ្លួន សឹងគ្មានព្រលឹង គ្មានស្មារតីសោះ គឺមិនអស់ចិត្តជាមួយបងស្រីអ្នកក្រឡុកស្រាក៏ក្មេងខ្ចីម្នាក់នោះ។

«វាដូចចម្លែក?»

សុខៗ​សំឡេង​លោកបង​ពីរ​នាក់​ខាង​ក្រោយ​ដែល​ខ្សឹបឡើងមានចេតនាឱ្យខ្ញុំស្តាប់ឮ រងំពេញឡាន។

«ចម្លែកស្អីឯង យើងដូចតែរាល់ដងទេ!»

«កុំ​បារម្ភ​ពេក​អី​អាត្រា សម្បត្តិប៉ុនឯងហើយ សង្ហាក៏សង្ហា មានសុជីវធម៌ ជាសុភាពបុរសទ្រូង៥ហត្ថ​ អុះ! មិនមែនទេ យើងឱ្យឯង៧ហត្ថ ព្រោះហេតុកតញ្ញូ…កុំខ្លាចថាស្រីបដិសេធនោះ!»

«ពួកឯងកុំនិយាយធ្វើមើលតែយើងហ្នឹងទេវតាពេក!»

«ហ៊ើយអាសុង! នេះហើយជាគុណវិបត្តិមិនព្រមញ៉ែស្រីយកបទពិសោធន៍ពីក្មេងឱ្យស្រេច មកដល់ឥឡូវទើបធ្វើឯងគិតច្រើនអំពល់! ចំមែនហើយឯងនេះ!»

«បើនិយាយអ៊ីចឹងឯងបានសង្សារប៉ុន្មាននាក់ហើយលោកបងថាន់អើយ?»

«គ្មានមួយរេ!»

«បើអ៊ីចឹងកុំក្អេងក្អាងពេក!»

ពួកវាសើចសប្បាយពេញក្នុងឡាន រកគិតចំអន់ខ្ញុំតាំងពីក្លឹបរហូតចូលដល់របងផ្ទះ។ មុនបិទទ្វារពួកវាឆ្លៀតបន្ថែម៖

«នែ! ចាំយើងទៅ Search Google មើលថា សារភាពបែបណាមិនបរាជ័យណាសម្លាញ់!»

«ពួកអាចង្រៃឯងនេះ ឆាប់ចូលដេកទៅ ព្រឹកក្រោកមិនទាន់ យើងមិនចាំទេ!»

«បាទ! លោកបង!»

ពួកវាកៀកកបណ្តើរគ្នាឡើងជណ្តើរ ច្រៀងឡូឡាមិនដឹងរំខានគេឯង។ តែទៅថាអី អ្នកស្រុកម្តុំនេះគ្មានអ្នកណាមិនស្គាល់លោកបងទាំងពីរ សុទ្ធតែកំពូលសុភាពបុរស យកអាសារអ្នកជិតខាងគ្រប់គ្នា លេងសើច ធ្វើឱ្យគេឯងចូលចិត្តច្រើន​។ ពួកខ្ញុំទាំងបីសុទ្ធតែមនុស្សស្មោះផុតលេខហើយ គ្រាន់តែមិនទាន់ត្រូវប៉ាន់ប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំគ្រវី​ក្បាល​ហួសចិត្តនឹងកិរិយាមិត្តហើយក៏បត់ឡានចេញបន្តទៅផ្ទះ។ គិតថានឹងរកទៅទិញអាហារពេលយប់ផ្ញើបងស្រី​ចៃដន្យមែន ដែលឃើញសូណានៅតាមផ្លូវ។

«សូណា?»

«បងត្រា? មិនទាន់ដល់ផ្ទះទេ?»

«ចុះម៉េចអូនឯងឆាប់ចេញ? ក្លឹបមិនទាន់បិទផង?»

«អ៎! ខ្ញុំដូរវេននៅជួយគេទេ! ចុះបងសុង និងបងថាន់?»

«បងទើបនឹងដាក់ពួកវាចុះមិញនេះ! អ៊ឹម! សូណាមានពេលទេ យើងអង្គុយហូបអីជាមួយគ្នា?»

តាមថាទៅ ខ្ញុំមិនទម្លាប់ដេកលក់ បើសិនចិត្តនៅមិនស្ងប់ពីអ្វីមួយដែលមិនទាន់ដោះស្រាយ ទើបពេលនោះ គិតថាវាជាឱកាសល្អណាស់នឹងសួរឱ្យច្បាស់ពីក្នុងចិត្ត ម្យ៉ាងគ្មានពួកវាទាំងពីរ ស្រួលនិយាយរឿងសាច់ការណ៍បន្តិច។

រាត្រីខែកក្តិកដូចរងាណាស់ដែរ ព្រោះខ្យល់បក់វូៗ ខ្ញុំក៏គិតដោះអាវក្រៅចង់គ្របដណ្តប់ស្មាទូលាយរបស់គេដែលម៉ូដអាវនោះមានត្រឹមមួយកំណាត់ដៃ តែមិនស្មានគេច្រានចេញហើយនិយាយឡើង៖

«មិនបាច់ទេបងត្រា អត់រងាផង!»

«ខ្យល់ល្វឹងហ្នឹង?»

«បើរងា ខ្ញុំពាក់វាតាំងពីក្លឹបមកហើយ!»

សម្តីក្អេងក្អាងណាស់បងស្រី។ បើទោះខ្ញុំមិនធ្លាប់សាកល្បងរឿងស្នេហា ទើបនឹងរកកលចាប់ផ្តើមក៏ដោយ តែមិនមែនមើលមិនដឹងថា គេរងាញាក់ តែព្យាយាមបដិសេធពីបំណងល្អខ្ញុំឯណា តែមិនចង់ប្រកែក ពេលនោះខ្ញុំក៏ត្រូវទុកអាវខ្លួនឯងនៅលើបង់ដែលយើងអង្គុយ ហើយចាប់ផ្តើមហូបអាហារពេលយប់ជាមួយគ្នាបណ្តើរ សម្លឹងមើលទេសភាពយប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់បណ្តើរ។

គេហូបញាប់ ដូចមនុស្សដាច់បាយពីណា ខ្ញុំភ្លឹកសម្លឹង គេធ្វើភ្នែកស្លឺសួរឡើង៖

«បងឯងមិនហូប?»

«អត់ទេ! ដូចជាមិនទាន់ស្រកពោះនៅឡើយ!»

«បើអ៊ីចឹង កុំដណ្តើមខ្ញុំណា!»

«ចូលចិត្តហូបអាហារពេលយប់អ៊ីចឹង? បានជានៅក្មេងជាងអាយុ?»

«កុំប៉ិនពេកបងត្រា! ខ្ញុំមិននៅក្មេងណាស់ណាទេ! ហើយបងឯង…កុំញ៉ែប៉ប្រែពេក ចង់យកភាសាហ្នឹង ទៅនិយាយជាមួយមនុស្សពិសេសមែន?»

ខ្ញុំសើចហួសចិត្តនឹងសម្តីគេ មិនទាន់បានតបយ៉ាងម៉េចផង គេក៏និយាយថែម៖

«ប៉ាវអាហារពេលយប់មួយពេលនេះ មិនមែនចង់ដឹងត្រឹមប៉ុណ្ណឹងទេដឹង?»

ចិត្តគេដូចជាគិតជ្រៅណាស់ ទើបសួរសំណួរនេះមកបាន ឬព្រោះតែគេបានឃើញពន្លឺព្រះអាទិត្យមុនខ្ញុំដល់ទៅជាងប្រាំឆ្នាំនេះ ទើបចេះតែដឹងថាខ្ញុំចង់បានអ្វី?

«សូណាដឹងថាបង…?»

គេស្រាប់តែឆ្លើយកាត់រ៉ាវ៖

«រឿងនិយាយនៅក្នុងក្លឹប? ខ្ញុំនិយាយពិតទេតើ! ខ្ញុំលែងចង់មានអារម្មណ៍រំភើបចោលអីអស់នោះហើយបងត្រា ការពិតទៅ ខ្ញុំពិតជាចាប់អារម្មណ៍បង យូរដែរហើយ…»

ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ អាយុតិចជាងគេបន្តិចមែន តែខ្ញុំពុំធ្លាប់ត្រូវបានមនុស្សស្រីមកសារភាពអីត្រង់ៗបែបហ្នឹងទេ ហើយក៏មិនហ៊ាននិយាយត្រង់ទៅត្រង់មកដូចនាងក្នុងនាមជាមនុស្សប្រុសដែរ ទើបខ្ញុំមិនច្បាស់ថាខ្លួនឯងពេលនោះត្រូវធ្វើអី កំពុងគិតអ្វី បែរជាសួរគេវិញ៖

«សូណា? កំពុងសារភាពថាស្រលាញ់បង?»

គេងាកមកសម្លឹងខ្ញុំចំ ងក់ក្បាលផ្ងក់ៗហើយថែមទាំងសួរខ្ញុំបន្ថែម៖

«ត្រង់ពេកមែន?»

«ប្រហែលហើយ! ការពិត…!»

«មកដល់អាយុប៉ុននេះខ្ជិលបត់បែនណាស់បងត្រា! ឆ្នាំនេះ ខ្ញុំសាមសិបពីរឆ្នាំហើយ! តាមថាទៅ ខ្ញុំដូចជាហត់នឿយ នឹង​អារម្មណ៍​រំភើបដែលឥតន័យ និយាយប្រាប់បងត្រង់ចុះ! ខ្ញុំធ្លាប់ទទួលបានការយកចិត្តទុកដាក់បែបនេះ ការរាប់អានដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមានសង្ឃឹម តែសុទ្ធតែរឿងក្លែងក្លាយ ក៏ព្រោះខ្ញុំឆាប់លង់នឹងមនោសញ្ចេតនាពេក ទើបមិនចូលចិត្តលេងសើចនាំធ្វើបាបខ្លួន ហាសហា! ខ្ញុំមិនមែនខឹងចងគំនុំពីមនោសញ្ចេតនា មែនឬលេងទាំងនោះទេ គ្រាន់តែខ្ញុំមិនចង់ខាតពេលវេលាទៀត! ខ្ញុំធ្លាប់ឮបង បងសុង និងបងថាន់ និយាយគ្នាពីមនុស្សស្រីដែលបងលួចស្រលាញ់យូរហើយដែរ ទើបខ្ញុំ​ដឹង​ថាគ្មានហេតុផលអ្វីត្រូវប្រាប់បងពីអារម្មណ៍ខ្ញុំទេ ហើយជាការបកស្រាយក្នុងយប់នេះ គ្រាន់តែមិនចង់ឱ្យបងនៅសង្ស័យពីចិត្តគំនិតខ្ញុំលើសម្តីដែលនិយាយជាមួយបង តែខ្ញុំមិនមានបញ្ហាទេបងត្រា ខ្ញុំចាស់ទុំគ្រប់គ្រាន់នឹងគិតដល់ថា ស្នេហា​មិនមែនជាការបង្ខំចិត្ត សារភាពបរាជ័យ រាប់អានជាមិត្ត ធ្វើដូចធម្មតាទៅ គ្មានទៅបញ្ហាអ្វីនឹងគ្នាទេ! មនុស្សយើងមិនមែនមើលមិនដឹងចិត្តគ្នាថាកំពុងលួចស្រលាញ់ ទាល់តែយើងនោះមិនបានចាប់អារម្មណ៍ ហើយគ្មានចិត្តលើគេប៉ុណ្ណោះ បើអ៊ីចឹងប្រាប់បងមានន័យអី? យ៉ាង​ណា​បងជាមនុស្សប្រុស ភាគរយក្លាហានក្នុងការបង្ហាញក្តីស្រលាញ់ ច្បាស់ណាស់ធំធេងជាងខ្ញុំជាមនុស្សស្រីផង ក៏ព្រោះបងមិនដែលមានចិត្តលើខ្ញុំ ទើបគ្មានអ្វីកើតឡើងបានមែនអត់?»

ខ្ញុំផ្ទៀងស្តាប់គេរៀបរាប់មិនបាត់មួយម៉ាត់ និងមិនសូម្បីដកដង្ហើម តែឆ្លើយសំណួរចុងក្រោយរបស់គេមិនចេញ មានតែនិយាយបន្លប់បរិយាកាស៖

«តែបងអត់ក្លាហានដូចសូណាសោះ! ឬពេលអាយុច្រើនទៅ យើងសុទ្ធតែអាចដល់ដំណាក់កាលហ្នឹង?»

គេសើចគ្រវីក្បាលហើយឆ្លៀតតប៖

«មិនដឹងទេ! បែបមិនមែនទាំងអស់ទេដឹង?»

ខ្ញុំកាន់តែអង្គុយសម្លឹងមុខគេទ្វេដង ថ្វីដ្បិតខែនេះរាងងងឹតបន្តិច តែពន្លឺភ្លើងអំពូលពងមាន់ក្បែរបង់អង្គុយ ពិតជាអាចឱ្យខ្ញុំសម្លឹងកែវភ្នែកស្មោះត្រង់របស់គេដែលនិយាយចេញមកទាំងប៉ុន្មានម៉ាត់ គឺពិតជាភាសាស្មោះត្រង់ ហើយត្រង់ទៅត្រង់មកមិនលាក់លៀម។

ខ្ញុំឆ្លៀតសួរគេបន្ថែម ទាំងដែលហាក់មានអារម្មណ៍អៀនផង ច្របូកច្របល់ផងពេញទឹកពេញដី៖

«ហើយសូណា…ធ្លាប់សារភាពបែបនេះទៅគេដែរ?»

«មិនដែលទេ! គ្រាន់តែធ្លាប់ដកថយច្រើនដង ដូចសភាពដែលបងឯងធ្វើនេះ!»

«បងធ្វើអីខ្លះ?»

«គ្មានអីទេ! គឺថាមកពីខ្ញុំចូលចិត្តបង ហើយដឹងថាវាមិនអាចទៅរួច ក៏ត្រូវដកថយអ៊ីចឹងហើយ!»

«ចុះហេតុអីដឹងថាមិនអាចទៅរួច?»

«លោកបង! បើសិនបងពិតជាចាប់អារម្មណ៍ខ្ញុំមែន ស្គាល់គ្នាជិតពីរឆ្នាំមកនេះ គួរមានរឿងកើតឡើងខ្លះហើយ មិនមែនមានឱកាសឱ្យបងទៅជាប់ចិត្តនឹងនារីផ្សេងហើយត្រៀមសារភាពសុំគេជាសង្សារផងទេ?»

ខ្ញុំទាល់សម្តីគេហើយអេះក្បាលឆ្លើយតិចៗ៖

«មែន! ដូចជាត្រូវម្យ៉ាងដែរ!»

គេញញឹមហើយក៏បកទៅហូបអាហាររបស់គេវិញ តែវាជាដំណាក់កាលដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំនេះមិនដឹងត្រូវលើកអ្វីមកនិយាយ ឬត្រូវសួរអ្វីដល់គេទៀត។ យប់នោះខ្ញុំសុំជូនគេទៅផ្ទះ តែគេបដិសេធដាច់ខាត ហើយក៏បាននិយាយថា ធ្វើធម្មតាៗ ដូចមនុស្សស្គាល់គ្នាទៅ កុំយកចិត្តទុកដាក់ពេក ដូចរាល់ថ្ងៃនេះគឺល្អណាស់ហើយ។

តែចិត្តខ្ញុំអាចនឹងធម្មតាដូចមាត់នាងនិយាយផុយៗទៅកើតដែរ?

ខ្ញុំត្រូវបកមកដេកផ្ទះវិញទាំងជាមួយអារម្មណ៍វិលវល់លើសដើម គឺអាចថាវាយ៉ាប់ជាង​មុនពេលបានចួប ហើយបកស្រាយពីរឿងអស់នោះឱ្យច្បាស់លាស់ទៅទៀត។ មិនដឹងការប៉ាវហូបអាហារពេលយប់ដោះដូរចម្ងល់ក្នុងចិត្ត ចំណេញឬខាតទេ។

ខ្ញុំដេកគងថ្ងាសពិតជាមិនដឹងខ្លួនឯងគិតពីអ្វីឱ្យប្រាកដ ខ្ញុំរំភើប? ខ្ញុំអៀន? ខ្ញុំខ្វល់ខ្វាយចិត្ត? ម្តេចក៏ដូចនៅមិនស្ងប់សោះ ពេលទទួលបានអារម្មណ៍ស្រលាញ់ ត្រូវមនុស្សស្រីសារភាព ទាំងមិនបានដឹងខ្លួនអីបន្តិចសោះនេះ?

ហើយបើតែយ៉ាងហ្នឹង ស្អែកចួបមុខគេយ៉ាងម៉េច?

វាពិតជាត្រូវទៅក្លឹបចៀសមិនរួចទេ ព្រោះបើសិនខ្ញុំរកលេសបដិសេធមិនទៅ ក៏មិនអាចបានរហូតដែរ ម្យ៉ាងខ្ញុំមិនចង់ឱ្យពួកគេពីរនាក់ដឹងពីរឿងសម្ងាត់ដែលខ្ញុំនឹងសូណានិយាយគ្នា ហើយបន្ថែមពីនេះទៀត សូណាគេក្លាហានយ៉ាងនេះ ខ្ញុំជាប្រុសណា ម៉េចក៏អន់ទៅកើត គ្រាន់តែជារឿងបេះដូង ឬមនោសញ្ចេតនាគ្មានរូបរាងសោះ ខ្ញុំខ្លាចអី?

មាត់និយាយទៅបាន តែជើងនេះដូចជាស្ពឹកៗហាក់ឈានចូលក្លោងទ្វារ​មិនរួច។ អាថាន់និងអាសុងកៀកកបណ្តើរ ព្រោះមិនចង់បកស្រាយច្រើនជាមួយពួកវាទើបឈានជើងទៅទាំងបង្ខំអារម្មណ៍ ហើយខ្ញុំក៏ត្រូវដើរឱនមុខស្ងប់ៗគិតម្នាក់ឯង។

«អុញ! ឯណាបងស្រី?»

ខ្ញុំឮអាថាន់ភ្លាត់មាត់ក៏ភ្ញាក់ ហើយសម្លឹងមើលទៅកន្លែងដែលគេឈររាល់ដង។

អ្នកថ្មី? ចុះគេទៅណា?

តាំងពីពេលនោះមក គឺយើងលែងបានចួបគេទៀតហើយ ចង្រៃត្រង់ថា ពួកយើងស្គាល់គ្នាជាងពីរឆ្នាំដែលខ្ញុំនិងអាថាន់​ ព្រមទាំងអាសុងក្លាយជាម៉ូយដុំនៃបារនេះ តែមិនដែលមានសូម្បីលេខទូរសព្ទឬបណ្តាញសង្គមរបស់គេ បើទោះសួររកពីអ្នកធ្វើការកន្លែងនោះ ក៏បែរជាអាខោនចាស់ដែលគេឈប់លេងយូរណាស់ហើយ។ សម័យនេះនៅពិបាករកមនុស្សស្រីម្នាក់ ដែលសូម្បីបណ្តាញ​សង្គមក៏មិនលេង?

តែខ្ញុំរកគេធ្វើអី? បើគេលាឈប់ពីបារទៅហើយ គេទៅស្រុកកំណើតបាត់ ខ្ញុំមកចង់ដឹងអីពីគេ ហើយមានហេតុផលអីដែលទៅសួរនាំពីប្រវត្តិគេពីក្រុមការងារបាន?

អាសុងនិងអាថាន់មាត់ច្រើនណាស់ រអ៊ូរកសូណាមិនឈប់ គឺនឹកស្នាដៃក្រឡុកស្រាថ្មីប្លែករបស់នាង យូរៗទៅ មិនដឹងហេតុអី ពួកយើងក៏បែរលែងទៅបារនោះផឹកស្រាទៀត។

ក៏មកដល់រឿងដែលខ្ញុំរៀបគម្រោងការ​សារភាពទៅមនុស្សស្រីដែលខ្ញុំលួចស្រលាញ់ ដែលពីមុនមិនដែលឃើញមុខត្រឹមឈែតនិយាយគ្នាលេងច្រើនឆ្នាំ ព្រោះគេនៅបន្តការសិក្សាឯបរទេស ដល់ពេលគេត្រលប់មកវិញ ពួកយើងកាន់តែស្និទ្ធស្នាល ហើយក៏បានក្លាយជាសង្សាររបស់ខ្ញុំមែនទែន ក្រោមការជួយជ្រោមជ្រែងពីសម្លាញ់ទាំងពីររបស់ខ្ញុំ។

គិតទៅ ខ្ញុំនៅតែមិនទាន់ក្លាហានគ្រប់គ្រាន់នឹងនិយាយពីអារម្មណ៍ខ្លួនឯងដល់មនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់ ដូចអ្វីដែលសូណាធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំនោះទេ ឬក៏មិនទាន់ដល់អាយុមួយដែលអាចដឹងបានថា ស្នេហាស្រួលទៅស្រួលមកបែបនេះ?

ស្រលាញ់ក៏ប្រាប់ថាស្រលាញ់ ស្រលាញ់មែនទែន កុំលេងៗនាំខាតពេល មិនស្រលាញ់ក៏កុំផ្តល់ក្តីសង្ឃឹម កុំរង់ចាំដល់តែបាត់បង់ទើបដឹងថាស្តាយ មិនតូចចិត្ត មិនទាមទារពេក ទើបមិនឈឺចាប់?…ទាំងអស់នេះឬ ជាអ្វីដែលខ្ញុំបានរៀនសូត្រពីបងស្រីសូណា?

កំពុងភ្លឹកនឹងសម្រស់ស្រី! អាធា មិត្តចង្រៃ ស្រាប់តែទះខ្ញុំមួយដៃនិងនិយាយឡើង៖
« អ្ហេ៎! ហ្អែងមើលអីក៏មើលម៉េសអ្ហា៎? »

រៀងម៉ូវចិត្តដែរ ខ្ញុំងាកទៅសម្លក់វាត្មែរ មិនតបអ្វី ហើយងាកសម្លឹងម្នាក់ស្រីនោះបន្តទៀត។ តែអាមិត្តទុរយស វាហាក់មិនចប់មិនហើយសោះ!
« នែ! ក្រែងហ្អែងមិនទាន់ដាច់គ្នាស្រួលបួលនឹង កញ្ចនា ណា៎អ្ហី! »
សម្តីវា ដូចដាល់ខ្ញុំកណ្តាលមុខមួយដៃ។ ដោយសារតែខ្ញុំហ៊ានលួចចាប់ចិត្ត និងនារីដទៃ ខណៈខ្លួនឯងកំពុងមានសង្សារដែរ។ គ្រាន់តែឥឡូវនៅងង៉ក់នឹងគ្នា មិនចង់ស្តី តែក៏ច្រើនថ្ងៃហើយដែរ ទោះមិនទាន់និយាយថាបែក តែដូចតែបែកទៅហើយដែរ។

« ហើយវាម៉េចហ្អែង? » ខ្ញុំសួរ
« មានម៉េច! តែអញដឹងរឿងម្នាក់ហ្នឹង។ ចែហ្នឹង មិនដែលស្តីរកពីណា ក្រៅពីមិត្តស្និតស្នាលគេ ២-៣នាក់ហ្នឹងទេ។ ហ្អែង កុំស្រមៃថាងាយចូលទៅជិតអ្ហ៎រ! »

កុសលជ្រួញចិញ្ចើមឆ្ងល់ សុធាបន្ត៖
« អារក្ស ក៏ធ្លាប់ញ៉ែដែរ តែចូលកៀកមិនបានទេវើយ! មិនខ្ចីស្តីរកពីណាហ្មងក្រៅពីមិត្តគេ »

« ចុះបើអញញ៉ែបាន ហ្អែងគិតម៉េច? » កុសលសួរ
« អញ ភ្នាល់ដាក់ជីវិត! គ្មានផ្លូវទេអានាង! ប្រហែលអារក្ស វាអ្នកសិក្សា! កូនអ្នកមាន សង្ហាហើយ!ចរិតគ្រាន់បើជាងហ្អែងទៀត! នៅគេមិនស្តីរកផង! »
សុធា តបទាំងជឿជាក់ថា គ្មានថ្ងៃដែលមិត្តខ្លួនញ៉ែ កេសា បាននោះឡើយ។

« អើ!! ឱ្យច្បាស់ណាហ្អែង! បើអញញ៉ែមិនបាន ហ្អែងហៅអញអាសត្វទៅ »
អ្នកទាំងពីរវៃចិញ្ចើមដាក់គ្នា ហាក់ជឿជាក់រៀងខ្លួន។

(សូមបើករង្វង់ក្រចកបន្តិចចុះ! តាមពិតកំលោះស្បែកសមុខម៉ត់រលោងដូចស្រីនេះ មិនបានស្រលាញ់ កេសា ដែលត្រូវជាមិត្តប្អូនស្រីជូនដូនមួយគេឡើយ។ តែដោយសារឃើញនាងមានឫកពាគួរឱ្យស្រលាញ់ ស្របនឹងអារម្មណ៍ឯកាផង! ក៏បែកគំនិតញ៉ែមិត្តប្អូនខ្លួនឯង…)

ដើម្បីតែស្វែងរកការទាក់ទងជាមួយ កេសាបាន កុសល ស្វែងរកគ្រប់វិធី…
…មានពេលមួយ កុសល បានលួចយកទូរសព្ទប្អូនស្រីជីដូនមួយខ្លួន ដើម្បីស្វែងរកលេខទូរសព្ទ កេសា ហើយក៏បានព្យាយាមទំនាក់ទំនងទៅកេសា…

ខាងប្រុសកាន់ទូរសព្ទដាក់ត្រចៀកបណ្តើរ អន្ទះអន្ទែងដើរចុះឡើងបណ្តើរ រង់ចាំខាងស្រីលើកលេខខ្លួន រហូតបាត់សំឡេង តឺតៗ ក្នុងត្រចៀក។ ខាងប្រុសរហ័សសួរ៖

« កេសា មែនទេ? ខ្ញុំគឺបងប្រុស នីកា » កុសល ណែនាំខ្លួនជាមុន។
« អូ! មានការអីមែន៎? » សំឡេងស្រទន់ ស្មើរៗ តបឆ្លើយនឹងខាងប្រុស។
« Call ទៅលេងហ្នឹងណា៎ »
« អ្ហ៎រ!! តែខ្ញុំអត់ទំនេរផង បានហើយណា៎ » តូត! តូត!

ហុី! មើលគេធ្វើឫក! និយាយមិនទាន់ចប់ស្រួលបួលផងបិទបាត់។ មនុស្សស្អី ឫកឡូយម៉េស!
បែបគិតថា ខ្លួនឯងហ្នឹងស្អាតណាស់ហើយមើលទៅ!
ហើយគិតថា ខ្ញុំងាយបញ្ឈប់ស្រួលៗអ៊ីចឹងមែន៎!
ចាំមើលណា៎ ឱ្យកញ្ញាវាយឫកឯងស្គាល់អា សល ម្តង។

ចងគំនុំនឹង Crush

ខ្ញុំប្រើគ្រប់វិធីដើម្បីក្បែរនាង មិនថាមធ្យោបាយអ្វីក៏មិនសូវជាបានផលដែរ។ មានពេលខ្លះ ខ្ញុំក៏លួចសញ្ជឹងគិតថា តិច Lesbien ទៅ!

វាមិនដែលពីណា មនុស្សប្រុសទាំងសង្ហាក៏សង្ហា បើប្រៀបនឹងតួកុនកូរ៉េ មិនចាញ់គ្នាប៉ុន្មានទេ និយាយរួមទៅ មនុស្សស្រីពិបាកនឹងគេចផុត ដំណាក់កាលប្រុសស្អាតដូចជាខ្ញុំនេះណាស់! ខុសគេតែ យាយបុិហ្នឹងមួយ…

គុំណាស់! និយាយមែន! ឃើញឬកពាអឺកាយ៉យយាយបុិហ្នឹងម្តងៗ សឹងតែចង់ចាប់ចរិតមកទុកក្នុងបន្ទប់ទេ…
អ្ហេ៎ មួយឃ្លាហ្នឹង ថាតាមសេណារេយ៉ូកុនទេ កុំអាលផ្តេសផ្តាស បុរសដូចខ្ញុំត្រឹមត្រូវខ្លាំងណាស់។

ប្រាប់ត្រង់ថាថាំចិត្តមែនណា៎ ធ្លាប់តែញ៉ែបានៗ ដល់ប៉ះម្នាក់នេះចង់គាំងគំនិត មិនដែលពីណាលេងគេចវេស មិនចង់ហាស្តីគ្រប់ពេលអ៊ីចឹងទេ។ ធ្វើចរិតអ៊ីចឹង! ពីណាញ៉ែបាន។ ម៉ូវដែរហ្នឹងអ៊ីចឹងៗអី! ធ្វើឱ្យបណ្ឌិតស្នេហាខ្ញុំនៀក ទាល់តែម្តង។

ប៉ុន្តែចង់ប្រាប់ដែរថា ដេកចាំទៅពៅអើយ បងឡូយម្នាក់នេះ មិនងាយចប់ស្រួលៗអ៊ីចឹងទេ។
ហុឺស! ល្បីថាពិបាកញ៉ែហ្ហេស៎! ចាំមើលអ្ហា៎… ឥឡូវដេកយកកម្លាំងសិន ស្អែកធ្វើតាមផែនការ។

វគ្គ ដាក់ផែនការញ៉ែ

លើគ្រែដ៏កក់ក្តៅ ក្នុងបន្ទប់ទំហំ ៣x៤ម៉ែត្រ ដែលរាយប៉ាយដោយខោអាវមិនទាន់គក់ ខ្ញុំកំពុងដេកចុចទូរសព្ទ មមៃគិត ធ្វើម៉េចទាក់ទាញម្នាក់ហ្នឹងបាន។

ក្រឡេកឆ្វេងក្រឡេកស្តាំ មើលឃើញតែធូលីដី និងរបស់របរដែលខ្ញុំទុកដាក់ យ៉ាងគ្មានរបៀបរៀបរយ ងើយទៅពិដាន យល់ឃើញតែសំណាញ់ពីងពាងមិនទាន់បោស ស្រាប់តែផុសចេញគំនិតមកឡើង។
អីយ៉ា! ពីងពាងជាអ្នកមានគុណហើយទេតើនៀក… នឹកឃើញហើយ ខ្ញុំស្ទុះភ្លែត វាចាប្រាប់ពួកអាដែង ពីងពាងថា “មិនអីទេពួកហ្ហែង បើញ៉ែម្នាក់ហ្នឹងបាន អញទុកឱ្យពួកឯងធ្វើប្លង់រឹងក្នុងបន្ទប់នេះហ្មង” ។
មិនបង្អង់យូរ ខ្ញុំប្រញាប់ទាញទូរសព្ទ ធ្វើសកម្មភាពហ្មង…

ដោយសារដឹងថា កេសា ជាមនុស្សដែលចូលចិត្តរៀន ខ្ញុំក៏ឆាតទៅរាល់ថ្ងៃ ឆ្ងល់នេះឆ្ងល់នោះ ឱ្យតែបានឆ្ងល់ ជារួមទៅ និយាយឱ្យតែបានបានទៅ ធ្វើម៉េចឱ្យតែមានប្រធានបទវែកញ៉ែកជាមួយគេ។
បើនិយាពីអារម្មណ៍វិញ ធុញណាស់លោកអើយ មនុស្សមិនចូលចិត្តរៀនផង បែរជាត្រូវមកឱ្យជជែកគ្នារឿងរៀន តែមិនថ្វីទេ ដើម្បីជ័យជំនះ ស៊ូៗអាឡូយ យកចិត្តនាងឱ្យបានណាហ្ហែង។

ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំចេះតែរកនឹកអីមកឆ្ងល់ ឆ្ងល់នេះឆ្ងល់នោះជាមួយយាយបុិហ្នឹង មិនហ៊ានស៊ូកសៀត ឃ្លាញ៉ែទេ ខ្លាចគេជ្រាប ហើយបែរជាដកថយវិញ។ ពេលខ្លះ ក៏គាំងខួរម្តងៗដែរ ដូចប្រាប់អ៊ីចឹង មនុស្សធុញនឹងរៀន។ រៀន វាមានសប្បាយដូចដើរលេងឯណា៎! មិនអ៊ីចឹង!

សប្តាហ៍ទី៥

ចុម និយាយលេងសើចអី ជាង១ខែហើយ ដូចមិនទៅមុខសោះ! បានត្រឹមអារម្មណ៍គ្រូនិងសិស្សហ្នឹង!
មិនកើតទេ ត្រូវតែមានសកម្មភាពថ្មីហើយបានបាន។

« កេសា »
« ចា៎ស! »
………
(គ្រាន់តែគេឆ្លើយចាស៎មួយម៉ាត់ ឯងឯណេះដូចត្រូវសណ្តំបាត់ ចុមអាសល មិញ៎ហ្ហែងប្រុងនិយាយអី!)
« ហ្ហាឡូ! ហ្គាឡូ! »
ខ្ញុំភ្លាំងភ្លឹកមួយសន្ទុះ មុននឹងឆ្លើយ៖
« អ្ហ៎ កំពុងស្តាប់តើ »
« ហៅមួយម៉ាត់ស្ងាត់ ខ្ញុំស្មានបញ្ហាប្រព័ន្ធ រកបិទហើយមិញ៎ »
យី! យាយាបុិនេះ វេទនានិយាយរកគ្នាណាស់អី! ស្អីក៏រកបិទ! ស្អីក៏រកបិទ!
« អត់ទេ កំពុងគិតថា… »
(ចុម ផ្តើមពីណាទៅណាអ៊ីចេសអញ គួរសួរថាម៉េច! គួរសួរថាម៉េច!)
« ម៉េចទៀតហើយ? » សំណួរកេសា កាត់ផ្តាច់ការគិតខ្ញុំ
(វឹបៗទៅអានេះ! ខាងស្រីតឿនសួរហើយ) ខ្ញុំសម្រួលអារម្មណ៍រួច ក៏វាចាដោយស្ទង់ស្ទាបអារម្មណ៍កញ្ញា Crush ទាំងសំឡេងបេះដូងរត់មកនៅត្រចៀកទាំងទ្វេ (អូខេ សម្រួលអារម្មណ៍ៗ មិនមែនលើកទី១ទេ)
« អឺ..!! កេសា »
…………
ចង់ថា..សួរមេរៀនមេសាតាមទូរសព្ទអ៊ីចឹង ពិបាកណាស់! ស្អែកបើមានពេល..អាចទៅរកកាហ្វេ មួយកែវរៀនជុំគ្នាបន្តិច ល្អទេ?
…………
យី! ម៉េចស្ងាត់ជ្រៀបអ៊ីចឹង ធ្វើឱ្យឯងឯណេះបុកពោះមិនឈប់ នឹកភ័យ នឹងអាធាហៅអាសត្វផង។ តែខ្ញុំរហ័សបន្ត៖
« សង្ឃឹមមិនបដិសេធទេណា៎! »
…………
(ចុម! ចែហ្នឹង ទម្លាប់អត់ឆ្លើយអ៊ីចឹងហ្មងហុី!)
មិនអែរអង់យូរ ខ្ញុំក៏ស្រូតបន្តឃ្លាដាក់សម្ពាធកញ្ញាកេសា៖
« ខ្ញុំបបួលនីកាទៅដែរណា៎ »
លើកនេះដូចរៀងហុចផល។
« ហុឺម!!! ក៏បានដែរអ៊ីចឹង »
បានឮវាចាខាងស្រី យល់ព្រមពេលណា អារម្មណ៍នៀក!!!! ក៏ដូចជាទម្លាក់ធំថ្មមួយផ្ទាំងធំ ពីលើទ្រូង

យេស! ឆ្លាតណាស់អាពៅ ទោះមិនបានពីរនាក់ ក៏បានគេព្រមទៅក្រៅជាមួយដែរហ្ហា៎ ដំបូង៣នាក់ យូរទៅ… ហិហិហិ
គ្រាន់តែគិតក្នុងចិត្ត ក៏ខ្លួនខ្ញុំនេះវារសាប់រសល់បាត់ទៅហើយ ចេះតែគិតបែកអូរហូរស្ទឹង គិតដល់ពេលដែលជាអីនឹងគ្នាពេញមុខ ហុហុ

ថ្ងៃបន្ទាប់…
ជាធម្មតា ថ្ងៃសម្រាកអ៊ីចឹង ម៉ោង៩ជាងអីអ្ហោះបានខ្ញុំងើប តែថ្ងៃនេះជ្រួលច្របល់ក្នុងចិត្តមិនឈប់។ អារម្មណ៍ Pink Pink ដូចកំពុងរំកិលចូលជីវិតជាថ្មីម្តងទៀត។
កេសា! កេសា! ក្នុរខួរវិលវល់តែមុខកេសា។

តឺង! សំឡេងផ្ញើសារទាំងព្រឹក កុសល លូកដៃទាញទូរសព្ទមកមើល៖
« អេប្រូ! អី!ឥឡូវក្លាយជាអ្នកសិក្សាផង! សុទ្ធតែចង់ឱ្យកូនស្រីគេបង្រៀន។ ចង់អូសកាឡាពួកម៉ាកខ្ញុំមែន??? » នីកាផ្ញើសារជាសំឡេងមកកុសល។
« ស្អីឯងអ្ហា! មកដុតបងប្អូនឯងទាំងព្រឹក? »
« នែ! កុំស្មានខ្ញុំមិនដឹងចរិតបងឯង។ ខ្ញុំប្រាប់ឱ្យហើយណា៎ បើច្បាស់លាស់នឹងកេសា ចាំញ៉ែ។ »
កុសលបើកសារសំឡេងស្តាប់មិនទាំងទាន់តបផង សារពីនីកាមួយទៀតក៏លោតមក។
« ហើយបងឯងដាច់ស្រាច់នឹងសង្សារបងឯងនៅ? »
កុសល ស្ងៀមគិតមួយសន្ទុះ មុននឹងតប៖
« មិនបាននិយាយថាបែកគ្នាទេ! តែតាំងពីថ្ងៃឈ្លោះគ្នាខ្លាំហ្នឹងមក គេមិនតបស្តីនឹងបងទេ លែងនិយាយរកគ្នាឡើងរាប់អាទិត្យហើយ! អាចចាត់ទុកថាបែក »
« កុសល! ខ្ញុំប្រាប់បងឯងមុនណា៎ កេសាមនុស្សល្អ! កុំលេងសើចនាំបញ្ហាដោយទាំងខ្ញុំ។ ដោយសារបងឯងជាសាច់ញាតិទើបខ្ញុំហាមមុន។ យ៉ាងណាក៏ដោយ បើមិនទាន់ដាច់ស្រេចនឹងម្នាក់នោះទេ កុំពាក់ព័ន្ធមិត្តខ្ញុំម្នាក់នេះ។ »
អារម្មណ៍ល្អៗមិញនេះ ក៏រសាត់បាត់ភ្លាមក្រោយស្តាប់សារសំឡេងប្អូនជីដូនមួយហើយ។ កុសល ចុចreactលើសាររបស់នីកាដាក់រូបលើកដៃអូខេ រួចចាប់ផ្តើមសញ្ជឹងគិតដោយទឹកមុខស្មើរ។

ក្រោយឆ្លើយឆ្លងគ្នាមួយសន្ទុះ សាររបស់កេសាក៏លោតលើអេក្រង់ទូរសព្ទ កុសលម្តង៖
« ថ្ងៃហ្នឹង យើងទៅជួបគ្នានៅឯណា? »
សេដសុខៗសោះ! ស្រាប់តែស្នាមញញឹមមិនដឹងជប់មកពីណា កុសលបិទមាត់មិនជិតនឹងសំណួរខ្លីរបស់ខាងស្រី រួចតប៖
« Hidden Café! ស្គាល់អត់? ឬឱ្យខ្ញុំទៅយក?»

« ទេ! ផ្ញើតែ location មក សម័យនេះហើយមិនមែនជំនាន់ទូរសព្ទ Nចុចពិលទេ »
មួយប្រយោគនេះ​ ធ្វើឱ្យកុសលគ្រវីក្បាលតែម្តង ព្រោះរកឱកាសអូសក្រឡាមិនបាន។
កុសលក៏រេដៃចុចផ្ញើ location ឱ្យកេសា។ ផ្ញើរួច ក៏ឆ្លៀតផ្ញើសារឱ្យនីកា ប្អូនជីដូនមួយខ្លួនដែរ។

« បងនឹងធ្វើឱ្យបានល្អ កុំភ័យ! »
…………

ម៉ោង១០ព្រឹក នៅ Hidden Café

មួយឃ្លាអមដោយរូបភាពបញ្ជាក់នេះ កុំបាច់ឆ្ងល់! ប្រាកដជាផ្ញើជម្រាបជូនកញ្ញា Crush ហើយ។ ឆាតទៅប្អូនខ្លួនឯងបានប្រយោជន៍អី! បើអ្នកដែលយើងចង់ Make close គឺចែ Introvert នោះហ្នឹង។

« អេ Brother! » សំឡេងហៅអមដោយមួយដៃលើខ្នង។ នេះជារបៀបដែលប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំជួបមុខខ្ញុំ។
ខ្ញុំងាកសម្លឹងអ្នកវៃខ្ញុំមួយដៃអម្បាញ់មិញមុននឹងរេភ្នែករកអ្នកដែលឈរទន្ទឹមនីកា ។

« អ្ហេ! ភ្លឹកម៉េស! » សំឡេងដាស់ស្មារតី អមដោយមួយដៃជាថ្មី មុននឹងកញ្ញាប្អូន រួមនិងកេសា ចូលអង្គុយទល់មុខខ្ញុំ។

គ្រាន់តែពួកគេអង្គុយចុះភ្លាម ខ្ញុំក៏នឹកឃើញចង់ទៅឆ្លុះកញ្ចក់មើលរូបរាងខ្លួនឯងម្តងទៀត។ ក្លាយថាមុខប្រឡាក់អី ឬសក់មិនរៀបរយត្រង់ណា។ ព្រោះជួបមុខគ្នាលើកទីមួយផង ខ្ញុំចង់ឱ្យកេសាផ្តិតរូបដ៏សង្ហាខ្ញុំទុកក្នុងដួងចិត្តគេនោះអី!

« ពីរនាក់ហ្នឹងកុម្ម៉ង់ Drink សិនទៅ! សុំទៅបន្ទប់ទឹកមួយភ្លែត »

ខណៈស្រីៗកំពុងរង់ចាំភេសជ្ជៈរបស់ពួកគេ ខ្ញុំក៏ឆ្លៀតសារ៉េសក់ឱ្យកាន់តែរៀបរយ ទើបដើរទៅតុវិញ…

ពេលមកដល់តុវិញ ខ្ញុំដូចជារឹងខ្លួនរកនឹកពាក្យចាប់ផ្តើមមិនបានសោះ! ដូចជាអៀនៗគេយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ។ រហូតដល់កញ្ញាប្អូន ហាស្តីផ្តើមដូចដឹងអារម្មណ៍បងជីដូនមួយខ្លួនឯង៖
« ខ្ញុំឮថាបងឯងអត់សូវយល់មុខវិជ្ជាគ្រប់គ្រងអាជីវកម្ម ត្រូវអត់? ខ្ញុំក៏អត់សូវច្បាស់អាហ្នឹងដែរ។ អ៊ីចឹង!ថ្ងៃហ្នឹង! ខ្ញុំសុំរៀនជាមួយសិស្សពូកែយើងនេះដែរ » នីកាបង្ហើយឃ្លាសិស្សពូកែ តំណាលនឹងដៃចង្អុលកេសា និងឆ្លៀតវៃចិញ្ចើមដាក់ខ្ញុំជាសញ្ញា។

យី!!អឺ!! ព្រឹកមិញទើបព្រមានឯងសោះ! ឥឡូវចេះយល់ទុក្ខធុរៈ។ ហ៊ើស! គ្រាន់បើ!!! ចេះជួយបងប្អូនអ៊ីចឹងទៅ បានគេហៅថាប្អូនមានកំណើត។

ពេលកេសាចាប់ផ្តើមពន្យល់! ខ្ញុំស្តាប់មិនឮអ្វី ក្រៅពីសំឡេងបេះដូងដែលរន្ថើន ចង់ចេញមកជួបមុខមនុស្សស្រីដែលឆក់យកការចាប់អារម្មណ៍ពីម្ចាស់វានោះទេ។ ខ្ញុំភ្លឹកសំឡឹងមុខគេ អង្គុយស្ញេញស្ញាញម្នាក់ឯង លែងខ្វល់នឹងពិភពលោកខាងក្រៅ។ ព្រោះពិភពលោករបស់ខ្ញុំ កំពុងប្រែជាពណ៌សុីជម្ពូរ ដោយសារតែម្នាក់នៅចំពោះមុខនេះប៉ុណ្ណោះ។
រវល់តែភ្លឹក កេសា ទាញអារម្មណ៍ខ្ញុំមកពិភពពិតវិញភ្លែត៖
« អឺ! យើងយល់អត់? » កេសាសួរដោយរដិរដុប។
« អ្ហាស៎! »
…………
ចប់ហ្មង! មិញគ្មានបានស្តាប់អីមួយបៀកទេ រវល់តែភ្លឹកជាមួយគេ។ ភ្លាមៗ ខ្ញុំក៏រកនឹកដោះសារ៖
« អូ! សុំទោសផង។ យប់មិញខ្ញុំមានបញ្ហាផ្ទាល់ខ្លួនតិចតួច គេងអត់គ្រប់ម៉ោង។ អារម្មណ៍នៅមិនសូវល្អ ស្តាប់កេសាបានពាក់កណ្តាល ក៏ភ្នកគិតរឿងហ្នឹងជាថ្មី លែងចាប់អារម្មណ៍ស្តាប់ហ្មង។ សុំទោសណា៎!!! »

« អ្ហ៎!! អត់អីទេ ចាំអារម្មណ៍ល្អ ចាំយើងរៀនទៀតក៏បាន។ ហើយបើអត់សប្បាយចិត្ត ធ្វើអីដែលយល់ថា Relax តិចទៅ ម៉េចដែរ? ចាំខ្ញុំនិងនីកាកំដរ »

ខ្ញុំសំឡឹងមុខកេសាភ្លឹក! ភ្លេចឆ្លើយ។ កញ្ញាប្អូនជួយដាស់ស្មារតីជាថ្មី៖
« មែនហ្នឹងបងកុសល! ទៅណាល្អណ៎? …បងឯងចង់ទៅលេដ ice and snow ជិត Aeon II អត់? …ខ្ញុំគិតថាបើទៅហ្នឹង យើងលេងព្រិលបានហើយ យើងអាចឈៀងចូលមើលកុន និងញុំាអីបានទៀត! ម៉េចដែរ? »

ខ្ញុំរហ័សងក់ក្បាលហើយតប៖
« ល្អតើ! ទៅឥឡូវហ្មងទៅអ៊ីចឹង! »

យល់ស្របនឹងគ្នាហើយ ពួកយើងក៏រូតរះគិតលុយ នាំគ្នាដើរទៅរកម៉ូតូរៀងខ្លួន។ ខ្ញុំឃើញពីរនាក់មិត្តភក្តិគេ នៅខ្សឹបគ្នាឡើងមួយសន្ទុះ ហើយកេសាក៏ដើរមករកខ្ញុំ និងស្រដីឡើង៖
« ខ្ញុំសុំជិះទៅជាមួយផង! ព្រោះនីកា សុំបបួលសង្សារនីកាទៅដែរ។ ហើយគេឱ្យពួកយើងទៅមុន គេទៅតាមក្រោយ ព្រោះត្រូវឈៀងចូលយកសង្សារគេនៅជិតម្តុំផ្លូវទៅហ្នឹងដែរ »
« អ្ហ៎រល្អតើ បានគ្នាច្រើនសប្បាយ! »

Why not? ចាំឱកាសហ្នឹងយូរហើយ។ ចង់និយាយអ៊ីចឹងអ្ហា៎
ថ្ងៃនេះ ចង់និយាយថា កញ្ញាប្អូនជួយជ្រោមជ្រែងខ្លាំងហ្មង!!! សុំសរសើរ! ហេតុតែចេញពីសែស្រឡាយតែមួយ អារឿងល្បិចខូចហ្នឹង លេខ១ហ្មង។ ហ្គូត មានកំណើតណាស់ប្អូន ថ្ងៃ២៥ ចាប់ឱ្យកាដូ។

សន្ទនាចប់ កេសា ឡើងជិះម៉ូតូខ្ញុំ។ ទោះដៃមិនព្រមឱបចង្កេះ ខ្ញុំក៏ទទួលអារម្មណ៍ថា Pink Pink ។ ខ្ញុំចេះតែរកប្រធានបទសួរនេះសួរនោះ កុំឱ្យស្ងប់ស្ងាត់ពេក។ កម្រណាស់! មានឱកាសកៀកគ្នាបែបនេះ។

« កេសា ជិះម៉ូតូជាមួយខ្ញុំអ៊ីចឹង អត់ខ្លាចសង្សារឃើញហើយប្រចណ្ឌទេអ្ហ៎រ »​
ចេះតែសួរទៅ តែដឹងស្រាប់ហើយថាគេគ្មានសង្សារណ៎ាណីផង ហិហិហិ
« ខ្ញុំខ្លាចតែកុសលវិញទេ! ព្រោះខ្ញុំគ្មានមនុស្សប្រុសពាក់ព័ន្ធអីឡើយ។ »
ទទួលចម្លើយនេះ ធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំកក់ក្តៅដល់ហើយ។ ក្នុងគ្រានេះ ខ្ញុំពិតជាប្រាថ្នាចង់ឱ្យខ្លួនឯងជាសង្សារយាយបុិក្រោយខ្នងនេះខ្លាំងណាស់។

« ខ្ញុំក៏ទំនេរដែរ! គ្មានសង្សារទេ។ តែពេលខ្លះពិបាកដែរ មនុស្សយើងសង្ហា ដល់អ៊ីចឹង!​ ស្រីៗចេះតែចោមរោម »
« រោមដូចរុយតាមចោមអីម៉្យាងនោះហ្នឹងមែន៎!? » ខ្ញុំហាក់ភ្ញាក់នឹងស្រដី មនុស្សមិនចេះមាត់ស្តីរកមនុស្សប្លែកមុខណា តែបែរជាចេះបង្អាប់លេងសើចនឹងខ្ញុំទៅវិញ។
« ចុម! កេសាចេះអ៊ីចឹងទៀត? »
« អ៊ីចឹងម៉េចទៅ? »
« ចង់ថា បានសម្តីដែរតើ! តែម៉េចគេល្បីថា កេសា សុភាពអត់ដែលហ៊ានស្តីរកអ្នកណាអ៊ីចឹង? »

គេស្ងៀមមួយសន្ទុះ មុនតបសម្តីនឹងខ្ញុំ៖
« ខ្ញុំមិនមែនមនុស្សសុភាពរាបសារដូចពាក្យគេថាអីទេ។ គ្រាន់តែខ្ញុំអត់ចូលចិត្តរាប់អាន និងស្តីរកមនុស្សប្លែកមុខ »
« ម៉េចអ៊ីចឹង? » ខ្ញុំឆ្ងល់ចង់ដឹង
« មកពីធម្មជាតិខ្ញុំអ៊ីចឹង! ខ្ញុំអត់ទម្លាប់នឹងបរិយាកាសថ្មីទេ! មានមនុស្សស្និតស្នាលត្រឹម ២-៣នាក់ ល្អពេកហើយ »

ដោយចង់ស្គាល់គេកាន់តែច្បាស់ ខ្ញុំក៏ដេញដោលបន្តបន្ទាប់៖
« ចុះកេសា ធ្លាប់មានសង្សារអត់? »
« ធ្លាប់តើ » គេឆ្លើយដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ

ខ្ញុំហាក់នៅគាំងនឹងចម្លើយអម្បាញ់មិញ តែខាងស្រីឆ្លៀតបន្ត៖
« តែស្នេហាហ្នឹងដូចសុបិនអាក្រក់អ៊ីចឹង! ព្រោះខ្ញុំមិនធ្លាប់សូម្បីតែបានស្គាល់មុខគេ និងសូម្បីតែសំឡេងគេ។ ហើយអ្វីដែលបានទទួលដឹង គឺត្រឹមសាវតានិងទម្លាប់គេប៉ុណ្ណោះ »
ចម្លើយម្តងហ្នឹង ធ្វើឱ្យខ្ញុំក្រញាញ់ខួរ ហើយភ្ញាក់សួរភ្លាមហ្មង៖
« ចុម!​ អត់យល់! ហើយអ៊ីចឹងស្រលាញ់គ្នារបៀបម៉េចវិញ? »
អារម្មណ៍ចង់ដឹង កន្ត្រាក់ពេញវិញ្ញាណកាយ ចាំស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់បំផុត។
« អ្ហើយ!! វែងឆ្ងាយណាស់!​ ចាំខ្ញុំប្រាប់ពេលក្រោយចុះ។ ឥឡូវយើងជិតដល់ហើយ។ »
កេសាឆ្លើយ កាត់ផ្តាច់ការចង់ដឹងរបស់ខ្ញុំ តែខ្ញុំនៅតែមន្ទិលក្នុងចិត្ត។ វិភាគម៉េច ក៏វិភាគមិនចេញ។​

ស្អីគេ! ចេះតែមាន? វាមិនដែលសង្សារឯណា មិនទាំងដែលឮសំឡេង មិនទាំងដែលជួបមុខ ស្រលាញ់គ្នាកើត! What? ចុម! ចែហ្នឹងនាំអាតឯងក្រញាច់ខួរហើយតើនៀក។

…………

មួយថ្ងៃពេញ ខ្ញុំបានចំណាយពេលជាមួយកេសា លេងព្រិល មើលកុន និងញុំាអី ទោះមិនមែនតែពីរនាក់ តែក៏យល់ថាមានក្តីសុខ។ សំខាន់! បានជួនក្រាសទៅផ្ទះទៀត។

« អរគុណហើយណ៎ា» ពួកយើងស្តីឃ្លានេះឡើងតំណាលគ្នា។ កេសា ក៏សើច ខ្ញុំក៏សើច។
« អរគុណហើយ ដែលកំដរខ្ញុំ។ លើកក្រោយបើអត់សប្បាយចិត្ត ខ្ញុំមករកកេសាហើយណា៎! » ខ្ញុំរហ័សអរគុណសណ្តំចិត្តគេ ព្រោះចង់មានឱកាសថ្មីទៀត។
« ចា៎ស » ឆ្លើយដោយញញឹម បូករួមនឹងសំឡេងដ៏ស្រទន់…. ឥឡូវនេះ ខ្ញុំហាក់មិនដឹងអ្នកណាសណ្តំអ្នកណាទេនេះ!

« អ៊ីចឹង! ខ្ញុំផ្ទះហើយណា៎ » កេសារហ័សលា ខ្ញុំក៏ងក់ក្បាលជំនួសឆ្លើយ និងឆ្លៀតថែមស្នាមញញឹមបន្តិចមុនឃ្លាតគ្នា ទាំងខ្ញុំអាល័យវេលាក្បែរគ្នាតែឯង… ប៉ុន្តែខ្ញុំស្រាប់តែនឹកឃើញរឿងមួយ ខ្ញុំក៏រហ័សហៅខាងស្រីដែលតើបឈានបាន ៣ជំហាន។

« កេសា! »
« ចា៎ស! » គេងាកមកដោយទឹកមុខឡេឡឺគួរឱ្យខ្នាញ់។
« កុំភ្លេចរឿងដែលកេសានិយាយលើម៉ូតូថ្ងៃនេះណា៎!! ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងមែន។ ចង់ដឹងខ្លាំងបំផុត! »
គេញញឹមជំនួសការឆ្លើយ ហើយងោកក្បាលបន្តិច មុននឹងលើកដៃ bye bye ដាក់ខ្ញុំ និងដើរទៅបើកទ្វារចូលផ្ទះ។

ម៉ោងដូចជាដើរធម្មតា តែម៉េចក៏ខ្ញុំយល់ថាពេលវេលាដើរលឿនម៉្លះណ៎។ ដូចជាទើបជួបមុខគ្នាមិញសោះ ឥឡូវដល់ម៉ោងទៅផ្ទះបាត់។ តែយ៉ាងណាថ្ងៃនេះ ពិភពលោកពោពេញដោយពណ៌សុីជម្ពូរ…

…………

ខ្ញុំមកដល់ផ្ទះវិញដោយអារម្មណ៍នៅចង់ដឹងរឿងសង្សារចាស់ កេសា មិនឈប់។ ក៏ទាញទូរសព្ទ Chat ទៅ…
« កេសា! កំពុងធ្វើអីហ្នឹង? »

តឺង! សំឡេងតបសារ
« លេងហ្គេមហ្នឹងណា៎ »
« ចុម!​ អ្នកសិក្សាចេះលេងហ្គេមទៀត? »

តឺង!
« ខ្ញុំក៏ជាមនុស្សដែរ ត្រូវការលំហែខួរក្បាលដូចគេឯងដែរ »
« ខ្ញុំ Call ទៅជជែកលេងបានអត់អ៊ីចឹង? »

ស្ងាត់មួយសន្ទុះ « emmm »
ទោះចម្លើយខ្លី តែអ្នកជំនាញទាក់ចិត្តមនុស្សស្រីដូចខ្ញុំក៏យល់ន័យថាចម្លើយនេះ ៥០/៥០ លក្ខណៈថា Call ក៏បាន អត់ក៏បាន។ អ៊ីចឹងមិនសុំាញុំាយូរ ខ្ញុំរហ័ស Call សន្ទនាគ្នាតែម្តង…

ខាងស្រីលើកភ្លាម ខ្ញុំមិនទាន់ចូលរឿងផ្ទាល់ខ្លួនគេភ្លាមទេ។ ខ្ញុំលើកប្រធានបទខ្លួនឯងមកមុនសិន។ ចេះតែនិយាយពីនេះពីនោះ រហូតចូលដល់រឿងមនោសញ្ចេតនាខ្លួនឯង។ មិនដឹងហេតុអី ខ្ញុំចង់ប្រាប់នារីម្នាក់នេះត្រង់ៗថា បច្ចុប្បន្នទំនាក់ទំនងស្នេហាខ្ញុំវាហាក់នៅស្រពិចស្រពិល។ ខ្ញុំឱ្យនាងជួយវិភាគ៖
« ពួកយើងឃ្លាតគ្នាដោយលែងទាក់ទងតែម្តង គេប្លុកហ្វេសប៊ុកខ្ញុំ ឯខ្ញុំប្លុកលេខគេ។ ហើយរយៈពេល១ខែជាងនេះ ខ្ញុំប្រាកដចិត្តខ្លួនឯងណាស់ថា មិននៅសេសសល់អារម្មណ៍ស្រលាញ់លើគេទៀតទេ » ខ្ញុំរ៉ាយរ៉ាប់ប្រាប់ កេសា

« អ៊ីចឹង! សួរបេះដូងខ្លួនឯងទៅ នៅក្បែរគ្នាសប្បាយចិត្តជាង ឬឃ្លាតគ្នាមានក្តីសុខជាង? »

មួយប្រយោគនេះស្រាល តែហាក់មានទម្ងន់ក្នុងចិត្តខ្ញុំខ្លាំង។ កេសា កាន់តែធ្វើឱ្យខ្ញុំប្រាកដចិត្តឡើងថា ចរណៃ លែងជាមនោសញ្ចេតនាដែលខ្ញុំត្រូវការទៀតហើយ។ ហើយពេលនេះ អារម្មណ៍ខ្ញុំកាន់តែជ្រះស្រឡះ ប្រាកដយ៉ាងច្បាស់ថា ចរណៃ គ្រាន់តែជាអ្នកចាស់ដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្រលាញ់ប៉ុណ្ណោះ។ ជាក់ស្តែង ទាំងនាងនិងខ្ញុំ សុទ្ធតែច្បាស់ក្នុងចិត្តរៀងខ្លួនហើយថា អស់អារម្មណ៍ល្អៗនឹងគ្នាយូរមកហើយ មុននឹងការបែកបាក់នេះ…

« ចុះកេសាវិញ? ខ្ញុំនៅឆ្ងល់មិនអស់ចិត្តនឹងរឿងដែល កេសា ប្រាប់ពីថ្ងៃសោះ! អាចប្រាប់ខ្ញុំបានអត់ ថាទំនាក់ទំនងហ្នឹង ផ្តើមដោយរបៀបណា? »
« រឿងវែងឆ្ងាយណាស់ ចង់ដឹងធ្វើអី? »
« ព្រោះសំខាន់! ទើបខ្ញុំចង់ដឹង »

គេស្ងាត់មាត់មួយសន្ទុះ មុននឹងព្រមប្រាប់៖
« ខ្ញុំមិនដែលប្រាប់រឿងផ្ទាល់ខ្លួននេះទៅអ្នកណាទេ សូម្បីនីកា។ អ្វីដែលនីកាដឹង ត្រឹមខ្ញុំធ្លាប់មានស្នេហា តែរឿងសុីជម្រៅ ខ្ញុំក៏មិនចង់ប្រាប់អ្នកណាដែរ មកពីវាពិបាកឱ្យគេជឿ។ សូម្បីខ្ញុំខ្លួនឯង ក៏សឹងមិនជឿថាខ្លួនឯង អាចងប់ស្រលាញ់ មនុស្សដែលគេតាក់តែងឡើងបែបនេះដែរ…អ៊ីចឹង! ខ្ញុំសង្ឃឹមថា កុសល នឹងលាក់ការណ៍រឿងនេះ មិនប្រាប់អ្នកណាទេណា៎? »

គេក៏ឆ្លៀតសួរបញ្ជាក់ខ្ញុំ មុននឹងបន្តសាច់រឿង៖
« ស្នេហានោះ! ផ្តើមឡើងដោយសារតែមិត្តស្និតស្នាលនឹងខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានទុកនាងជាចំណែកសំខាន់មួយក្នុងជីវិត និងមិនធ្លាប់អនុញ្ញាតឱ្យអ្នកណាធ្វើអាក្រក់លើនាងបានឡើយ។ »
និយាយដល់ចំណុចនេះ កេសាសើចបន្តិចនិងប្រាប់ខ្ញុំថា គ្រប់គ្នាតែងយល់ថា កេសា និងម្នាក់នោះ ជាស្រីស្រលាញ់ស្រីទៀតផង។

នាងបន្ត៖
« ថ្ងៃមួយ មិត្តខ្ញុំមកប្រាប់ថា គេមានបងប្រុសជីដូនមួយម្នាក់ ចាប់អារម្មណ៍នឹងខ្ញុំ ដោយសារតែចៃដន្យឃើញខ្ញុំនិងគេ អង្គុយញុាំអីនៅក្រោយសាលារៀន។ កាលណោះ អាចនិយាយបានថា ដូចមានកម្លាំងកម្មអ្វីម៉្យាង នាំខ្ញុំអាចងប់ជឿសម្តីមិត្ត។ គេប្រាប់ថា បងប្រុសគេជាមនុស្សពូកែអៀន មិនហ៊ាននិយាយផ្ទាល់ជាមួយខ្ញុំទេ។ សុខចិត្តផ្ញើ message មិនមែនឆាតតាមហ្វេសប៊ុកឡើយ។ ហើយរាល់សារដែលគេផ្ញើរមក មានតែពាក្យដដែលៗ ដូចជាកំពុងធ្វើអី នឹក ចង់ជួបក្នុងសុបិន រាត្រីសួស្តីអីអ៊ីចឹងទៅ។ »
និយាយអាក់សំដីបន្តិច ពេលនិយាយដល់ត្រឹមនេះ និងឆ្លៀតសួរខ្ញុំ ដែលកំពុងត្រង់ត្រាប់ស្តាប់យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់៖
« ស្តាប់ទៅ ខ្ញុំល្ងីល្ងើណាស់មែនទេ? »
ខ្ញុំក៏រហ័សឆ្លើយលោមចិត្តខាងស្រី៖
« អត់ទេ! ខ្ញុំគ្រាន់តែឆ្ងល់ថា កេសា មិនមានការសង្ស័យលើមនុស្សម្នាក់នោះទេ? »
នាងបន្ត៖
« ព្រោះនោះជាស្នេហាដំបូងក្នុងជីវិតខ្ញុំ! ខ្ញុំមិនដឹងទេថារបៀបមនុស្សស្រលាញ់គ្នាយ៉ាងណា។ ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតថា បើស្រលាញ់គ្នា ប្រាកដជាចង់ឱ្យគ្នាល្អ មិនមែនការទាមទារឱ្យដើរលេងជាមួយ ឬអ្វីផ្សេងឡើយ។ កាលណោះ មិត្តភក្តិខ្ញុំប្រាប់ខ្ញុំថា មូលហេតុដែលបងប្រុសរបស់គេមិនជួបមុខខ្ញុំ ព្រោះអ្នកផ្ទះគាត់តឹងតែង និងតាមដានគាត់ជាប់ ខ្លាចគាត់មានសង្សារមិនខ្នះខ្នែងនឹងការសិក្សា និងមិនចង់ឱ្យខ្ញុំខូចខាតឈ្មោះផង។ គេថា ព្រោះពេលវេលានៅរៀន ម្នាក់ៗសុទ្ធមិនច្បាស់ថាថ្ងៃក្រោយយ៉ាងណា ទើបមិនចង់បង្ហាញគេឯង… »

ទ្រាំស្តាប់ទៀតមិនបាន ខ្ញុំក៏ឧទានសួរភ្លាម៖
« ហើយ កេសា ក៏ជឿដោយមិនសង្ស័យសោះ? »
« អុឹម! » ចម្លើយដែលមានន័យថាមែនហើយ
ខ្ញុំពិតជាមិននឹកស្មានថា មនុស្សរៀនពូកែដែរ ម៉េចក៏ល្ងង់ម៉្លេះ។ តែមុននឹងនិយាយអ្វី ខ្ញុំបានពិចារណារាប់សិបដង ព្រោះខ្លាចថានាងមានអារម្មណ៍មិនល្អនឹងសំណួរខ្ញុំ និងអាចយល់ច្រឡំថាខ្ញុំកំពុងមើលងាយនាងក៏ថាបាន។

កេសា ក៏បន្តរឿងនាងទៀត៖
« ខ្ញុំជឿរាល់សម្តីដែលមិត្តខ្ញុំប្រាប់! អ្វីក៏ដោយ…រហូតដល់ពេលមួយ ដែលខ្ញុំកាន់ទូរសព្ទនាងផ្សេងទៀតដោយចៃដន្យ ទើបខ្ញុំដឹងថា លេខទូរសព្ទបុរសដែលខ្ញុំទុកជាសង្សារនោះ ជាលេខទូរសព្ទដៃមួយទៀតដែលនាងកំពុងកាន់។ ពេលហ្នឹង!​ ខ្ញុំក៏ផ្តើមធ្វើការបញ្ជាក់រឿងមួយ… ហើយទីបំផុត ខ្ញុំក៏ច្បាស់ក្នុងចិត្ត ១០០ភាគរយថា រាល់ដង អ្នកដែលផ្ញើរសារមកខ្ញុំគឺនាង »

« ម្នាក់ហ្នឹង Lesbian មែន៎? »
ខ្ញុំសួរកាត់ នាងក៏រហ័សឆ្លើយ៖
« អត់ទេ! ខ្ញុំក៏មិនច្បាស់ពីទង្វើហ្នឹងដែរ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែយល់ថាអាចមកពីហេតុផលអីមួយ។ អាចថាដំបូងចង់លេងសើចនឹងខ្ញុំ តែដល់ខ្ញុំរៀង serious នឹងមនោសញ្ចេតនាហ្នឹងដែរ ក៏បន្តប្រឌិតពាក្យកុហកអ៊ីចឹងទៅ! »

« តិចលោ ម្នាក់ហ្នឹងស្រលាញ់បងជីដូនមួយខ្លួនឯងទៅ! »
ខ្ញុំចាប់វិភាគវែកញ៉ែកនឹងរឿងនេះមិនឈប់ ព្រោះមិនទាន់រកហេតុផលពិតឃើញ ខណៈសាមុីខ្លួន គ្មានចង់ដឹងការពិតពីក្រោយរឿងនេះសូម្បីបន្តិច។

« កេសា មានធ្លាប់សួរម្នាក់ហ្នឹងអត់ ថាថីបានធ្វើអ៊ីចឹងដាក់ កេសា? »
« អត់ទេ ព្រោះខ្ញុំខ្លាចការពិតធ្វើឱ្យបាត់បង់មិត្តភាពនេះជាង »

ចម្លើយ កេសា ធ្វើឱ្យខ្ញុំយល់ហើយ ថាហេតុអ្វីកេសាប្រឹងគេចវេសពីការពិតនេះ។
ពេលដែលនាងប្រាប់ខ្ញុំថា យប់នាងក៏នាងសំងំយំនឹងរឿងនេះដែរ តែនាងបានត្រឹមតែកំដរមិត្តនាងសម្តែង ឱ្យចប់សាច់រឿង គឺរហូតដល់ថ្ងៃដែលនាងទ្រាំលែងបាន ហើយក៏រកមនុស្សម្នាក់មកណែនាំថា នាងអស់ចិត្តនឹងបងប្រុសគេនោះហើយ។

ខ្ញុំពិតហួសចិត្ត និងអាណិតកេសាខ្លាំងណាស់។ កេសា បែរជាសុខចិត្តដើរតួជាមនុស្សអាក្រក់ខ្លួនឯងទៅវិញ…

« ចុះឥឡូវ! កេសា នៅរាប់អានគេទៀតមែន? »
« ចាស៎ »
គ្រាន់តែនាងឆ្លើយចាស៎ ខ្ញុំឯណេះឡើងក្តៅស្លឹកត្រចៀកងុំ តែនាងក៏បន្តឱ្យខ្ញុំស្ងប់អារម្មណ៍បន្តិច៖
« តែខ្ញុំមិនបានស្និតស្នាលនឹងមិត្តនោះទៀតទេ។ អាចថាដូចស្នេហារបស់យើងអ៊ីចឹង! មិនបាច់និយាយពាក្យបែកទេ តែអារម្មណ៍ម្នាក់ៗ សុទ្ធតែដឹងថា លែងមានគ្នាហើយ »

នាងនិយាយចប់ ខ្ញុំក៏នឹកឃើញថា ខ្ញុំក៏ជាបងប្រុសជីដូនមួយនីកាដែរ ឯកញ្ញាប្អូនខ្ញុំក៏កំពុងជួយធ្វើមេអណ្តើកដូចគ្នា។ គិតត្រឹមណេះ ខ្ញុំក៏បុកពោះភ័យ ខ្លាចថាដំបៅចាស់កេសាមិនទាន់ជាសះ។ ខ្លាចថានាងមិនព្រមបើកចិត្តទទួលយកខ្ញុំ…

« កេសា នៅឈឺចាប់នឹងរឿងហ្នឹងអត់? » ខ្ញុំសួរ
« …គួរតែនិយាយថា ធ្វើចិត្តបានហើយ » នាងឆ្លើយ
« កេសា! » ខ្ញុំហៅនាងដោយថ្នមសម្តី
« ចាស៎! »
« កុំ មើលមកខ្ញុំនិងនីកា ដូចជាពួកគេអីណា៎ »

នាងក៏អស់សំណើចមួយរំពេច និងនិយាយឡើង៖
« មនុស្សខ្ញុំ ចេះបែងចែកណាស់! មនុស្សម្នាក់ៗខុសគ្នា។ យ៉ាងណាខ្ញុំមានបទពិសោធរឿងនោះស្រាប់ហើយ ម៉េចនឹងអាចកើតឡើងម្តងទៀត! ណាមួយ… យើងជាមនុស្សពិត មិនមែនជាការប្រឌិតឯណា »

អីយ៉ាស!​ បើយោងតាមបទពិសោធស្នេហាច្រើនឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំច្បាស់ណាស់ថា ជាតម្រុយភ្លើងខៀវឱ្យច្បាស់ក្រឡែត។ ដោយរៀងអៀនដែរ ពួកយើងក៏ស្ងាត់មួយសន្ទុះរៀងខ្លួន ទម្រាំខ្ញុំហ៊ានជជីកសួរទម្លាប់ និងចំណង់ចំណូលចិត្តមនុស្សស្រីម្នាក់នេះបន្ត…

ភាពស្និតស្នាលរបស់ពួកយើង ចេះតែបន្តពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។ ឯអារម្មណ៍ល្អៗចំពោះគ្នា ក៏កើនឡើងជាលំដាប់ តែចំពោះទំនាក់ទំនងវិញ! ខ្ញុំនៅមិនទាន់ហ៊ានសារភាពត្រង់ៗចេញពីមាត់នៅឡើយទេ ព្រោះយល់ថា ខ្លួនឯងមានរឿងខ្លះ មិនទាន់ធ្វើឱ្យដាច់ស្រេចនៅឡើយ… ទី១ គឺស្នេហាដែលឃ្លាតឆ្ងាយ ហើយមិនទាន់និយាយឱ្យដាច់ស្រេចថាបែក ទី២ គឺរឿងភ្នាល់គ្នានឹងពួកអាដែង។

មិនអែរអង់យូរ ខ្ញុំក៏ទាញទូរសព្ទ Chat ទៅ កញ្ចនា
« សុខសប្បាយទេ? »
« សុខទុក្ខធម្មតាទេ មានការអីអ្ហ៎? » តបភ្លាមទាន់ចិត្ត ព្រោះអតីតសង្សារខ្ញុំម្នាក់នេះ ទម្លាប់នាង ដៃជាប់នឹងទូរសព្ទស្រាប់ទៅហើយ។

« ចង់និយាយរឿងយើង » ខ្ញុំស្នើរ
« បានតើ »

សន្ទនាគ្នាត្រឹមនេះ ខ្ញុំរឹតតែច្បាស់ក្នុងចិត្តថា កញ្ចនា លែងធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំប្រតិកម្មអីទៀតហើយ ខ្ញុំក៏រៀបរាប់ប្រាប់នាងតាមអារម្មណ៍ដែលខ្ញុំមាននៅពេលនេះ ថាខ្ញុំ ពិតជាអស់ចិត្តស្រលាញ់លើនាងហើយ និងចង់បញ្ជាក់ថា ពួកយើងលែងជាអ្វីនឹងគ្នាហើយ។

« យើងលែងជាអីនឹងគ្នាយូរហើយតើ » កញ្ចនា ឆ្លើយបែបស្មើរៗ
« អ្ហឺម!!! ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ clear រឿងយើងប៉ុណ្ណឹង ដើម្បីមានការចាប់ផ្តើមថ្មី ល្អរៀងខ្លួន អ៊ីចឹងប៉ុណ្ណឹងចុះណា៎ »
ខ្ញុំរហ័សលានាង ទាំងអារម្មណ៍ហាក់ដូចរួចផុតពីទីងងឹតមួយដូច្នេះដែរ ហើយក៏មិននឹកគិតថា វាស្រួលបែបនេះសោះ។ និយាយជាមួយ កញ្ចនា ចប់ ខ្ញុំក៏បន្តទៅសារភាពក្នុងគ្រុបពួកអាមិត្តចរិតបាន ដើម្បីបញ្ជាក់ថា កេសា មិនមែនជាអារម្មណ៍មួយគ្រាឡើយ លើកនេះ ជារឿងច្បាស់លាស់ និងជារឿងអនាគត…

« ស្អីអ្ហា៎! ប្រាកដអត់! ថាមិនវិលទៅរកអ្នកចាស់ទៀត? » លើកនេះ អាភី សួរម្តង។ មិនបង្អង់យូរ ខ្ញុំ Screenshot Chat មុននេះ ជាមួយនឹងកញ្ចនាឱ្យពួកវាបានមើល។

« ពួកម៉ាកយើង មានអ្នកច្បាស់លាស់ហើយវើយ » អាធា និយាយបែបនេះ ធ្វើឱ្យអាពីរនាក់ផ្សេងទៀត នាំគ្នាផ្ញើរ sticker emoji ពេញគ្រុប ហើយក៏ណាត់គ្នាទៅក្រៅដើម្បីជប់លៀងអបអរខ្ញុំ។ ម៉្យាងដែរ! មានពួកម៉ាកមួយក្រុម ឆាប់យល់ការណ៍អ៊ីចឹង។ តែយ៉ាងណា មុននឹងអាចទៅរីករាយនឹងពួកវាបាន ខ្ញុំសម្រេចចិត្តថា ធ្វើរឿងមួយសិន…

[ កេសា! ថ្មើរនេះ ប្រហែលជាយើងកំពុងគេងលក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់ ខ្ញុំមិនគួរ Chat រំខានទេ! តែកាលដែលខ្ញុំផ្ញើរសារកាត់សុបិនយើងនៅពេលនេះ ព្រោះតែខ្ញុំហាក់គេងមិនលក់ រសាប់រសល់ ចង់ស្រាយចំណងចិត្ត។

ខ្ញុំសារភាពថា ខ្ញុំជាមនុស្សប្រុសមិនល្អទេ ហើយក៏ធ្លាប់លេងសើចនឹងមនោសញ្ចេតនា តែមិនដឹងយ៉ាងម៉េច ជួបយើង ធ្វើឱ្យខ្ញុំផ្លាស់ប្តូរ ៣៦០ដឺក្រេ ប្រែជាចាស់ទុំចេះគិតជាងមុន! ប្តូរពីមនុស្សមិនចេះខ្វល់អ្នកណា មកខ្វល់នឹងអារម្មណ៍យើងគ្រប់វិនាទី។ មុននេះ ក៏ព្រោះតែនៅមិនសុខ ខ្លាចថាយើងទទួលយកអតីតកាលខ្ញុំមិនបាន ខ្ញុំក៏រូតរះទៅជម្រះមន្ទិលជូនយើង ជាមួយនឹងមនុស្សអតីត ទាំងដែលយើងមិនទាមទារ… ដូចឆ្កួតអ៊ីចឹង! បែបមកពីយើងល្អពេក ខ្លាចថាខ្លួូនមិនស្អាតស្អំ ខ្លាចយើងដឹងរឿងអតីតខ្ញុំហើយ មានគំនិតអវិជ្ជមានលើខ្ញុំ ទើបខ្ញុំធ្វើរឿងឆ្កួតៗមុននេះ។

អាចទេ? បើខ្ញុំសុំចិត្ត កេសា សុំស្រលាញ់ដោយបើកចំហរ? ក្លាយជាអីនឹងគ្នាពីពេលនេះ? ជាស្នេហា? ]

៥នាទីកន្លងផុត ម៉ោង ១២រំលងអធ្រាត្រទៅហើយ ខ្ញុំមិនគិតថានាងបានមើលទេ តែថា…

« Why not? »

ជាទង្វើអ្វីនេះ? គេព្រមនឹងសំណើរខ្ញុំមែន? ខ្ញុំឡើងជ្រួលច្របល់ ទះមុខខ្លួនឯងចង់ស្ពឹកមុខ មុននឹងចុចខលទៅគេ ដើម្បីបញ្ជាក់៖
« បានន័យថាម៉េច? ប្រាប់ច្បាស់ៗមក » ខ្ញុំសួររន្ថើននាង នាងប្រែជាសើចទៅវិញ

យីស! ដល់ដំណាក់កាលហ្នឹងហើយ មួយម៉ាត់ឱ្យបាច់ៗមក ស្រួលគ្នាជប់លៀង…

« …..ខ្ញុំទទួលយកសំណើរនេះ!​ តែកុំសួរខ្ញុំថាស្រលាញ់យើងវិញអត់! ព្រោះចិត្តខ្ញុំពេលនេះ ច្បាស់ត្រឹមថា មានអារម្មណ៍ល្អនឹងយើងដែរ តែបើថាស្រលាញ់ជ្រាលជ្រៅឬអត់នោះ! ១០០% គឺមិនទាន់ទេណា៎ »

« អូខេៗៗៗៗ មិនអីទេ! យើងនៅមានពេលមើលចិត្តគ្នាយូរទៀតនោះអី »

ដូចពាក្យចាស់ថា មនុស្សស្រីស្រលាញ់មនុស្សប្រុស ពី ០ ដល់ ១០០! ថ្មដា រឹងយ៉ាងណា នៅចាញ់ដំណក់ទឹកមួយៗដែលស្រក់លើរាប់សិបដង! អ៊ីចឹង រឿងអី ខ្ញុំធ្វើឱ្យបេះដូងនាងទទួលយកខ្ញុំ ពេញទីមិនបាននោះ!៕

ចប់

ខ្ញុំបានត្រឹមដើរចេញ ហើយក៏លែងស្រក់ទឹកភ្នែកព្រោះឈឺឆ្អែត។ វាមិនមែនជាលើកទីមួយទេ ស្តាប់ឡើងស៊ាំត្រចៀក ឃើញឡើងចង់ងងឹតមុខ ខួរស្ពឹកស្ទើរស្ទះសរសៃឈាមម្តងៗ តែយ៉ាងណា ខ្ញុំត្រូវស្ងៀមមិនគប្បីស្តីថាឱ្យមនុស្សចំណាស់ជាងខ្លួន ព្រោះម៉ែបានប្រដៅថា បុណ្យបាប កម្មពារ តែងរត់ទៅរកម្ចាស់។

ចេញពីកន្លែងប្តឹងប្តល់ដែលគ្មានសូម្បីសង្ឃឹមនៃពាក្យថាយុត្តិធម៌ ខ្ញុំចេះតែដើរៗទៅ…

សំឡេងទឹកហូរខ្មួលមិនដាច់នៅខែវស្សា ស្ពានទំនប់ទឹកនេះ​ ទើបប្រទះសាកសពគេប្លុងចោលម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ គេនោះក៏អកុសលដូចខ្ញុំដែរ គ្រាន់តែខ្ញុំសំណាងជាងដែលគេរំលោភហើយមិនព្រមសម្លាប់ តែបើខ្ញុំទៅម្នាក់ទៀត គេមុខថាចង្រៃមានជើងកបហើយ យ៉ាងណា បើស្លាប់ទៅបែបហ្នឹងដូចអាក្រក់ពេក ទម្រាំគេអាចរកឃើញមិនដឹងហើមរឹង ស្អុយគគ្រុកយ៉ាងណា រស់នៅគេប្រឡាក់ពណ៌ឱ្យថោកមិនស្អាតហើយ បើស្លាប់នៅសល់រូបកាយស្អាតបាតខ្លះ ដូចមិនគប្បីជាមួយខ្លួនឯង?

គិតរួចថាខ្ជិលស្លាប់ ខ្ញុំក៏ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ។ មិនទាន់ទាំងបានដោះមួក និងស្បែកជើងដើម្បីចូលផ្ទះផង សំឡេងម៉ែក៏លាន់មក៖

«ឈប់ទៅអារបរហ្នឹង អញមិនដាច់ពោះស្លាប់ទេ តែអញមុខជាស្លាប់ ព្រោះត្រូវដើរទូលក្បាលសារ៉ុងកាត់ភូមិមិនខាន!»

«ដើម្បីក្រពះម៉ែ! ចង់គេថាម៉េចក៏ថាទៅ បើរវល់ខ្វល់ជាមួយសម្តីអស់គាត់អ្នកស្រុកហ្នឹង ចំណាយក្នុងផ្ទះចាយគ្រាន់ដែរ?»

«ខ្លួនជាស្រីទេ ម្តេចមិនចេះខ្លាចដូចអស់កូនគេដទៃ របរផ្សេងមិនរកធ្វើទៅ? ចង់ណាស់ អាច្រៀងកណ្តាលយប់ព្រលប់ បានលុយបួនដប់ម៉ឺន ហើយពេលនេះ ត្រូវខូចឈ្មោះស្អុយទាំងភូមិ តទៅ អ្នកណាយកឯងធ្វើប្រពន្ធ?»

ខ្ញុំទ្រាំអស់ច្រើនហើយចំពោះអ្នកដទៃដែលមើលងាយ មើលថោក លើរបរជីវិតជាអ្នកចម្រៀងអាហ្វែ ស្លៀកពាក់ស៊ិចស៊ី លិចលើលិចក្រោម រាំកណ្តាលចំណោមមនុស្សដើម្បីប្រាក់។

ខ្ញុំយំស្ងួតទឹកភ្នែក ស្ទើរក្លាយជាអាងរីងហួតហែង នឹកសូម្បីចង់សម្លាប់ខ្លួនក៏លែងទៅវិញព្រោះទាំងដែលខ្ញុំជាជនរងគ្រោះសោះ គេចាត់ទុកខ្ញុំដូចឧក្រិដ្ឋជន? ដើរឃើញមនុស្សដទៃដែលពេបមាត់ ស្តោះទឹកមាត់ គេចចេញ ព្រោះស្អប់ខ្ពើម ខ្ញុំស៊ាំឡើងលែងស្រក់ទឹកភ្នែកវិញហើយ តែម្តេច…ពាក្យម៉ែប៉ុន្មានឃ្លានេះ ចេះតែធ្វើឱ្យទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់? ទ្រូងខ្ញុំអួនណែនខ្លាំងម្ល៉េះ?

ខ្ញុំធ្លាប់មើលរឿងអប់រំ ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញគេផុសផ្សាយក្នុងបណ្តាញសង្គម មនុស្សដែលត្រូវគេបំពានរំលោភច្បាស់ប្រឈមនឹងបញ្ហាផ្លូវចិត្ត គួរតែមានអ្នកមើលថែ ផ្តល់កម្លាំងចិត្ត ថ្នមចិត្ត តែខ្ញុំវិញ ខំប្រឹងសម្តែងធ្វើជារឹងមាំ ធ្វើដូចគ្មានអីកើតឡើងយ៉ាងនេះហើយ ទាំងដែលការពិតខ្ញុំចង់ឆ្កួតព្រោះនឹកឃើញរឿង អាម៉ាស់ថោកទាបនោះម្តងៗ ចុះម្តេចជាម្តាយ ជាឈាមខ្ញុំបង្កើត គ្រាន់តែលួងខ្ញុំបន្តិចមិនបាន?

មិនដើម្បីអង្ករច្រកឆ្នាំង ថ្នាំសង្កូវរបស់គាត់ទេ ដែលខ្ញុំស៊ូជិះម៉ូតូកណ្តាលយប់ម៉ោង១ ម៉ោង២ដើម្បីដើរច្រៀងម្នាក់ឯង? គិតថាខ្ញុំមិនខ្លាច?

ខ្ញុំអស់ពាក្យតបហើយតែទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់ជំនួសគ្រប់យ៉ាង។

ខ្ញុំឡើងទៅបន្ទប់ទាំងអារម្មណ៍ជាប់ខ្មៅងងឹតហាក់ឈ្លក់វង្វេង ខ្ញុំសម្លឹងមិនឃើញអ្វីក្រៅពីសេចក្តីស្លាប់…

លើកទីបីហើយ ដែលខ្ញុំព្យាយាមបញ្ចប់ជីវិតខ្លួនឯង ខ្ញុំជាកូនស្រី ដែលត្រូវគេរំលោភបំពាន អស់ព្រហ្មចារី ហើយជីវិតខ្ញុំក៏ត្រូវបញ្ចប់ត្រឹមកេរ្តិ៍ឈ្មោះស្អុយរលួយយ៉ាងហ្នឹង?

លោតទឹកក៏ធ្លាប់គិតហើយនៅមិនសម្រេច ចងកក៏ធ្លាប់ចង់ធ្វើដែរតែខ្លាចឈឺពេក ខ្ញុំអស់វិធី ក៏នឹកឃើញថ្នាំជំងឺម៉ែដែលត្រូវលេបប្រចាំ ហើយខ្ញុំបានទិញរួចមិនទាន់ឱ្យគាត់។

លើកនេះ បែបសម្រេចហើយ…

ខ្ញុំបកវាទាំងអស់ក្បង់ដាក់ដៃប្រុងហាមាត់លេបហើយ សំឡេងគោះទ្វារលាន់រន្ថាន់ប្រញាប់ៗ។

នឹកមិនដល់ថា សូម្បីចង់ស្លាប់ក៏ឧបសគ្គច្រើនម្លឹងដែរ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ឯណាលេបថ្នាំបញ្ចប់ជីវិតទៅ បើសំឡេងប្អូនស្រីខាងក្រៅលាន់រហន់ គ្រោះធំជាងខ្ញុំដែលត្រូវគេរំលោភទៅទៀត?

«លឿនឡើងមកចែផាត់អើយ! គេមកទារដល់មុខផ្ទះឥឡូវហើយ! ចង់ឱ្យគេផុសរូបប្អូនទើបអស់ចិត្តមែន?»

ស្តាប់ចុះ…គឺលុយចងការប្រាក់ដែលប្អូនស្រីបានខ្ចីគេ ទាំងដែលចាយមិនដឹងមុខ បែបហ្នឹងឱ្យខ្ញុំស្លាប់យ៉ាងម៉េច? បានអ្នកណារកសងគេ?

ប្អូនខ្ញុំគ្មានគំនិត អស់ពីខ្ញុំ ឬម្តាយខ្ញុំអាយុហាសិបឆ្នាំត្រូវទៅធ្វើជាកម្មករស៊ីឈ្នួលឱ្យគេជេរ?

ខ្ញុំប្រមូលថ្នាំដាក់ស្បោងវិញ ទុកស្លាប់មួយឡែក។ លុយបានពីច្រៀងពីថ្ងៃមុនដែលខ្ញុំមានរឿង ក៏ដកបាញ់ឱ្យប្អូនសងការគេសិន។

ចាំរួចបំណុល ចាំស្លាប់ក៏មិនយឺតពេលដែរ។

ទ្វារបើកក្ឌុងក្ឌាំង លេចស្នាមញញឹមពព្រាយ។ នាងនិយាយអរគុណហើយដើរចេញទាំងមិនបានឃើញស្នាមទឹកភ្នែកដែលដក់នៅលើថ្ពាល់ខ្ញុំឡើយ។

គ្រួសារនេះ ម្តេចអាត្មានិយម ឃោរឃៅចំពោះរូបខ្ញុំម្ល៉េះ? បែបនេះឬ ដែលទេវតាលោកតម្រូវឱ្យខ្ញុំត្រូវតែរឹងមាំ ជម្នះគ្រប់រឿង សូម្បីតែអ្វីដែលខ្ញុំបានចួបប្រទះពេលនេះ?

ខ្ញុំបានត្រឹមដេកគិត ឬមិនដឹងគិតពីអ្វី ជាមួយខួរក្បាលមួយដែលទទេ។ ខ្ញុំរាប់ដៃជើងឱ្យដឹងមើលថា វេលាណា អាយុកាលណា ទើបខ្ញុំអាចចាកចេញបានពីលោកនេះ?

ក្រៅពីរឿងបំណុលដែលខ្ញុំត្រូវចេញមុខប្រឈមម្នាក់ឯង នៅរឿងក្តីត្រូវឡើងប្តឹងប្តល់ដល់តុលាកា។ ម្តាយខ្ញុំមិនរវល់ទេ គាត់ថាខ្ញុំនេះធ្វើឱ្យខ្មាសគេ សំណាងណាស់ ដែលមានអង្គការស្រ្តីដែលតែងជួយជ្រោមជ្រែង លើកទឹកចិត្ត គាំពារ មនុស្សមានវិបត្តិដូចខ្ញុំ ម្ល៉េះសម ជីវិតនេះ ខ្ញុំត្រូវឆ្លងកាត់រឿងប៉ុនភ្នំតែម្នាក់ឯង?

ខ្ញុំនៅបន្តដើរច្រៀង ព្រោះត្រូវការប្រាក់ យប់មួយក្រោយច្រៀងចប់ ស្រាប់តែមានមនុស្សប្រុសស្រីពីរនាក់មករកខ្ញុំ ពួកគេជាអ្នកណាមកពីណាមិនដឹង តែហេតុផលដែលគេមករកខ្ញុំដល់កន្លែងរោងការ គឺមកចរចា ក៏ហាក់ដូចជាគំរាមខ្ញុំ។

«បើព្រមដកពាក្យបណ្តឹង គេព្រម យកឯងឱ្យទៅធ្វើកូនប្រសា រៀបចំការឱ្យឯង!»

នេះឬ? ជាសំណងជំងឺចិត្តដែលខ្ញុំនឹងទទួលបាន ក្រោយត្រូវបានគេរំលោភបំពាន?

ខ្ញុំធម្មតាបំផុតជាមួយការឈឺចាប់ដ៏ស្ពឹកស្រពន់។ សម្លឹងមុខមេបាទាំងពីរដែលគេចាត់តាំង ព្រោះអ្នកប្រព្រឹត្តិជាមនុស្សដែលខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ គេជាកូនអ្នកធំ មានលុយ មានអំណាច តែព្រហ្មចារីរបស់ខ្ញុំ មិនមែនទុកសម្រាប់ដោះដូរ ការសែនព្រេនធ្វើជាកូនប្រសាអ្នកមាននោះទេ។

ពួកគេមិនព្រមបញ្ឈប់ ក្រោយសម្លឹងឃើញទឹកមុខគ្មានប្រតិកម្ម និងមិនចេញស្តីរបស់ខ្ញុំ។ ម្នាក់ៗព្យាយាមនិយាយបញ្ចុះបញ្ចូលផង គំរាមដល់អាយុជីវិតខ្ញុំផង តែស្មានថាខ្ញុំខ្លាច?

ស្លាប់ខ្ញុំមិនខ្លាចផង មកខ្លាចពួកមនុស្សទុរយសដូចឯង?

ខ្ញុំទាញកាំបិតតូចមួយដែលដាក់ការពារខ្លួនភ្ជង់គំរាមបកទៅពួកគេវិញទាំងគ្មានខ្លាចញញើត៖

«ខ្ញុំប្តឹងដើម្បីរកយុត្តិធម៌ ច្បាប់ ចាប់មនុស្សអាក្រក់ដាក់គុក ដាក់ទោសដែលបានប្រព្រឹត្តិ មិនមែនប្តឹងប្តល់ ព្រោះចង់រកប្តីទេ! បើពួកអ្នកនៅតែរំខានជីវិត គំរាមកំហែង ស្អែក ចាំចួបមុខគ្នាបន្តនៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលីសទៅ!»

ខ្ញុំលួចគិតដែរ ស្មានថាយប់នេះ នឹងត្រូវស្លាប់តៃហោង ហើយអាចនឹងគេប្រទះសាកសពព្រឹកឡើងរួចទុក្ខទោស តែមិនស្មាន ជីវិតខ្ញុំថ្លៃ ត្រូវពួកគេភ័យដកថយអស់ ទុកឱកាសឱ្យខ្ញុំបានបន្តប្តឹងពួកគេ ចង្អុលមុខឧក្រិដ្ឋជននៅក្នុងតុលាកា ដាក់ទោសពួកគេទៅតាមផ្លូវច្បាប់។

សំណុំរឿងក្តីត្រូវបានបញ្ចប់ តែអ្វីដែលមិនចប់ ហើយខ្ញុំមិនចង់បាន គឺភាពល្បីល្បាញខុសទំនងក្នុងបណ្តាញសង្គម។

ខ្ញុំមិនបដិសេធទេ បើមនុស្សគ្រប់គ្នាយកខ្ញុំជាគំរូ ហ៊ានតតាំង ធ្វើគ្រប់យ៉ាងមិនខ្លាចមនុស្សមានអំណាចដើម្បីរកយុត្តិធម៌។ ខ្ញុំអរគុណ ដែលយកភាពរឹងមាំរបស់ខ្ញុំទៅរៀនសូត្រ តែខ្ញុំមិនត្រូវការ ភាពល្បីល្បាញ បញ្ចេញមុខមាត់ ដូចហែកកេរ្តិ៍ខ្ញុំឱ្យមនុស្សទូទាំងពិភពលោកបានដឹងឮព្រោះចង់បានលុយពី Facebook?

បើជ្រុលថាខ្ញុំពូកែហើយ ខ្ញុំសូមប្តឹងអស់អ្នកដែលធ្វើរឿងមិនត្រូវច្បាប់ កុំឆ្លៀតឱកាស ព្រោះខ្លួនឯងហើយមិនដឹងថាកំពុងបំផ្លាញអ្នកដទៃ។

ខ្ញុំពិតជាចង់ល្បី តែល្បីរឿងច្រៀងដែលជាអំណោយខ្មោចឪពុកខ្ញុំដែលបន្សល់ មិនមែនល្បីព្រោះរឿងអាប់កេរ្តិ៍ ដែលខ្លួនឯងជាជនរងគ្រោះយ៉ាងនេះឡើយ។

ខ្ញុំមិនបញ្ចប់ការច្រៀង បើទោះជីវិតដល់ដំណាក់កាលចុងក្រោយ ព្រោះជារបស់ទ្រព្យមានតម្លៃតែមួយគត់ដែលបានពីឪពុក តែខ្ញុំបែរត្រឹមមានសិទ្ធច្រៀងក្នុងវង់ភ្លេងនៃក្រុមតន្រ្តីក្មេងកំព្រា កុមារអភ័ព្វដើម្បីលួងលោម មើលថែពួកគេដែលត្រូវមនុស្សទុរយសបំផ្លាញអនាគត។

ខ្ញុំមិនហ៊ានប្រឡងចម្រៀងឱ្យបានល្បី ដូចដែលធ្លាប់សន្យាជាមួយពុកបាន ព្រោះអ្នកទាំងអស់គ្នាក្នុងបណ្តាញសង្គម ធ្វើឱ្យខ្ញុំល្បីរឿងកិត្តិយសមុនស្រេចទៅហើយ។

ដ្បិតខ្ញុំរឹងមាំ ហ៊ានប្រឈម តែអ្នកមិនមែនជាខ្ញុំ អ្នកមិនដឹងថា វាប៉ះពាល់ផ្លូវចិត្តខ្ញុំកម្រិតណាទេ ដែលមនុស្សមួយប្រទេស ឆ្លងប្រទេស បានខ្ទរខ្ទារពីដំណឹងនេះ។

ជម្រើសចុងក្រោយ ខ្ញុំមានតែស្ម័គ្រចិត្ត ធ្វើជាគ្រូបង្រៀនក្នុងអង្គការដែលបានជួយខ្ញុំប្តឹងប្តល់រឿងក្តី។ រៀនចិត្តសាស្រ្ត ដើម្បីមើលថែក្មេងៗរងគ្រោះក្នុងមណ្ឌល រៀនតន្រ្តី ព្រោះជាក្តីស្រមៃនិងបំណងប្រាថ្នា ខ្ញុំក៏បានចូលរួមជាមួយអង្គការ ក្នុងការលុបបំបាត់អំពើហឹង្សា មិនថាទម្រង់ណាក្តី ចៀសវាងកុមារី ពីការរំលោពបំពានគ្រប់បែបយ៉ាង។

ខ្ញុំអរគុណណាស់ ដែលនៅតែអាចផ្តល់យុត្តិធម៌ឱ្យមុនពេលខ្ញុំបិទភ្នែកទៅ។ ខ្ញុំអរគុណខ្លួនឯងដែលមិនបោះបង់ មិនថាពិភពលោកបានបោះបង់ខ្ញុំរួចស្រេចទៅហើយ សូម្បីតែគ្រួសារខ្ញុំ។

ពេលនេះរវល់នឹងជីវិតពេក ស្រលាញ់ក្មេងៗពេក ខ្ញុំគ្មានពេលរាប់ដៃជើងរកមើលថ្ងៃស្លាប់ទេ។

ខ្ញុំក៏សម្រេចថា ស្លាប់ គឺបណ្តោយតាមធម្មជាតិ និងពេលវេលា។

ជីវិតចុងក្រោយ ខ្ញុំនឹងខំរស់នៅឱ្យបានល្អបំផុត ព្រោះវាជាការលះបង់ធំធេងណាស់ពីឪពុកម្តាយខ្ញុំ។ ស្លាប់ ជួយខ្ញុំមិនបានគ្រប់យ៉ាងទេ ជួយបានត្រឹមគេចមុខពីបញ្ហា តែមិនអាចលុបឈ្មោះអាក្រក់របស់ខ្ញុំចេញផុតពីអតីតកាលឡើយ។

«អរគុណទាំងអស់គ្នាដែលអញ្ជើញខ្ញុំឱ្យចូលរួម ចែករម្លែកបទពិសោធន៍ជីវិតនៅថ្ងៃនេះ! ចាំថា គ្មានអ្វីដែលយើងមិនអាចធ្វើបានទេ បើយើងមិនបោះបង់ និងមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើ!»

ខ្សែជីវិតនេះខ្មៅកខ្វក់ណាស់ តែវាក៏អាចវិលទៅរកភាពស្រស់ស្អាតវិញបាន «បើខ្ញុំមិនបោះបង់!»

ចប់!!!

កាលនោះគឺឆ្នាំ២០១៣ ខ្ញុំទើបចាប់ផ្តើមប្រើFacebookលើកដំបូងហើយគេក៏ជាមនុស្សទី១ដែលគួរឱ្យស្អប់ឈែតមកសួរខ្ញុំ។ ខ្ញុំអាន់ហ្វ្រេនគេ ខ្ញុំលុបសារចោលជាច្រើនដង ព្រោះមិនដឹងធ្វើម៉េចកុំឱ្យគេមករញ៉េរញ៉ៃ ហើយឈែតសួរចុះឡើងទេ កាលនោះមិនទាន់ចេះប្លុក បានតែលុបហើយលុបទៀត មិនខ្ចីមើល មិនខ្ចីឆ្លើយ។

ខ្ញុំស្អប់គេដល់ឆ្អឹងកាលហ្នុង ព្រោះគេជាក្មេងប្រុសចូលចិត្តតែរឿងដើរលេង មិនខំរៀនសូត្រ ជាសិស្សបាតតារាង ឯមនុស្សប្រុសដែលខ្ញុំកំពុងលង់ស្រលាញ់ គេទាំងពូកែ ទាំងសុភាពបុរស និងខំប្រឹងក្នុងការរៀនសូត្រ។

មកពីស្អប់គេពេក ទើបឡើងថ្នាក់ទី១២ខ្ញុំខំប្រលងយកពិន្ទុល្អជាងនេះបានថ្នាក់មុខ លំដាប់ C D ព្រោះគេគ្មានសមត្ថភាពនឹងបានមកតាមខ្ញុំទេ គេជាសិស្សរៀនខ្សោយ គឺត្រូវនៅថ្នាក់ចុងប៉ូច H I J K អីអស់ហ្នឹង ធ្វើយ៉ាងណាត្រូវកុំឱ្យចួប បើទោះសាលាតែមួយក៏ដោយ។

ហើយខ្ញុំក៏គេចពីគេបានមែន ខ្ញុំរៀនថ្នាក់ D គេនៅថ្នាក់ I ដដែល។

វាជារឿងធម្មតារវាងមនោសញ្ចេតនាស្នេហាស្រីប្រុសដែលមានចរិតក្មេងខ្ចី ពេលមនុស្សម្នាក់មកសារភាព ហើយចួនពេលយើងកំពុងពេញចិត្តអ្នកផ្សេង ឬម្នាក់នោះមិនស្ថិតនៅក្នុងកម្រិតដែលយើងប្រាថ្នា គឺចៀសមិនផុតពីស្អប់ ពិបាកណាស់និងឱ្យរាប់អានគ្នាធម្មតា ធ្វើជាមិត្តភក្តិដូចគ្មានរឿងអីកើតឡើង។

ខ្ញុំមិនចង់ខ្វល់ពីអារម្មណ៍របស់គេយ៉ាងណា តែខ្ញុំគិតថាវាជាសិទ្ធដែលខ្ញុំត្រូវគេចពីគេបើមិនស្រលាញ់ ខ្ញុំស្អប់ ជារឿងដែលខ្ញុំហាមឃាត់មិនបានព្រោះមិនចង់បានគេមកក្នុងជីវិតគេមិនត្រូវស្តង់ដាខ្ញុំ។

មិត្តភក្តិខ្ញុំស្រីៗក៏ជាមិត្តស្និទ្ធជាមួយម្នាក់ប្រុសហ្នឹង ពួកគេចូលចិត្តប្រាប់ខ្ញុំពីរឿងផ្សេងៗអំពីគេដែលខ្ញុំមិនដែលចង់ដឹងឮ។

«គេស្រលាញ់ឯងស្រលាញ់មែនទែនសុជា!»

ខ្ញុំគិតថាវាគ្រាន់តែជារឿងយុវវ័យភ្លើតភ្លើនក្នុងវ័យរៀនសូត្រ បើមិនយកចិត្តទុកដាក់ មិនខ្វល់ខ្វាយក៏គ្មានខាតអ្វីដែរ អារម្មណ៍ចូលចិត្តបែបនោះមកតែពីមនុស្សចួបមុខគ្នារាល់ថ្ងៃទើបចេះតែលន្លង់លន្លោចចូលទៅក្នុងមនោសញ្ចេតនា បើតទៅ ពេលបញ្ចប់បាក់ឌុបក៏គង់នឹងដើរផ្លូវរៀងខ្លួន ហើយគេអាចនឹងចួបអ្នកផ្សេង ចូលចិត្ត ហើយក៏ស្រលាញ់មិនខុសអីពីគេប្រាប់ថាយកចិត្តទុកដាក់មកលើខ្ញុំពេលនេះដែរ។

«ពួកឯងទៅខ្វល់រឿងហ្នឹងច្រើនម្ល៉េះ? មិនគិតធ្វើម៉េចប្រលងបាក់ឌុបឱ្យជាប់ឆ្នាំនេះទេអ្ហែស? កំណែទម្រង់ថ្មី២០១៤ ត្រង់ជើងសិស្សស្តូក មិនចេះមានតែធ្លាក់ហើយ!»

ខ្ញុំស្តីឱ្យពួកម៉ាកដើម្បីបញ្ចប់ប្រធានបទពីម៉ារុណ។

ហើយតាំងពីប្តូរថ្នាក់លែងជុំគ្នាមក ខ្ញុំដូចមិនដែលបានឃើញមុខគេសោះ។

ពេលវេលាកន្លងទៅលឿនណាស់ តែមួយប៉ប្រិចភ្នែកថ្នាក់វិទ្យាល័យរបស់ពួកយើងក៏បានបញ្ចប់ ការប្រលងជូរចត់ ដោយខ្ញុំក៏មិនមែនជាសិស្សពូកែអីប៉ុន្មានទើបលើកទីមួយធ្លាក់ដូចគេដូចឯងដែរ។ សំណាងហើយដែលរាជរដ្ឋាភិបាលបើកឱកាសឱ្យសិស្សបានប្រលងលើកទីពីរបន្ទាប់ពីរៀនគួរមួយខែមក។

ពួកយើងជិះឡើងទៅខេត្តដើម្បីមើលលទ្ធផលប្រលង កាលពីលើកទី១ថ្នាក់ខ្ញុំជាប់សិស្សតែបីនាក់ទេ ខ្ញុំរៀនដាច់បាយដាច់ទឹក មកតែពីមុខវិជ្ជាគណិតខ្ញុំមិនល្អ អារម្មណ៍ខ្ញុំបែកវិលវល់ណាស់ ភ័យព្រួយបារម្ភហួសហេតុ ទើបធ្លាក់ដោយជោគជ័យ ឯលើកទីពីរនេះ ខ្ញុំខំអស់ពីលទ្ធភាពហើយ ក៏ចូលចិត្តរៀនមុខវិជ្ជាគណិត ក៏បានគ្រូគណិតលើកទឹកចិត្ត ការពិតគណិតមិនពិបាកអីណាស់ណាដូចដែលខ្ញុំគិតឡើយ ហើយខ្ញុំក៏បានជាប់ឯស៊ីថាមិត្តខ្ញុំនៅតែធ្លាក់។

ព្រោះតែមិនដឹងរៀនបន្តជំនាញអ្វី ម្យ៉ាងម្តាយស៊ីថាមិនចង់ឱ្យនាងទៅទីក្រុងឆ្ងាយភ្នែកច្រមុះគាត់ក៏ឱ្យស៊ីថារៀបការសាងគ្រួសារនៅអាយុ១៩ឆ្នាំជាមួយសង្សាររបស់នាង ហើយថ្ងៃនោះហើយ ដែលខ្ញុំបានឃើញទឹកមុខក្រៀមក្រំរបស់ម៉ារុណពេលគេសម្លឹងខ្ញុំ។

ខ្ញុំគិតថាដើរគេចមិនចួបគេ តែអ្វីមួយដែលខ្ញុំដឹងពីខ្លួនឯង អារម្មណ៍លើកនេះមិនដូចកាលនៅរៀនវិទ្យាល័យឡើយ។ ពេលនោះខ្ញុំគេចព្រោះខឹងគេដែលស្រលាញ់ខ្ញុំ តែពេលនេះ ខ្ញុំគេចព្រោះមិនដឹងថា ខ្ញុំនឹងមានអ្វីដើម្បីនិយាយជាមួយគេ ការពិត គឺខ្ញុំមិនហ៊ានប្រឈមមុខ ព្រោះចិត្តស្អប់របស់ខ្ញុំទៅលើគេលែងមានហើយ ចាប់តាំងពីខ្ញុំបានដឹងរឿងម៉ារុណនៅថ្ងៃភ្ជាប់ពាក្យស៊ីថាកាលពីខែមុន។

«សុជាដឹងទេ? ម៉ារុណក៏ប្រលងធ្លាក់ដែរ! ពេលនេះគេកំពុងខំរៀនប្រលងធ្វើប៉ូលិស!»

ខ្ញុំអង្គុយស្ងៀមបែរជាចង់ស្តាប់បន្ថែមពីអ្វីដែលស៊ីថាប្រាប់ ហើយមិនរកប្រធានបទផ្សេងមកកាត់សម្តីគេទៀត។ មកពីឃើញខ្ញុំដូចមិនចង់ហាមឃាត់ការនិយាយពាក់ព័ន្ធពីម៉ារុណបែបណាទើបស៊ីថានិយាយមកទៀត៖

«ហើយឯងដឹងទេ? ថាគេទៅធ្វើប៉ូលិសដើម្បីអ្វី?»

ខ្ញុំងាកសម្លឹងមុខស៊ីថាតែមិនតបអ្វី។ បែបគេស្រលាញ់ ឬគិតថាមិនដឹងធ្វើអ្វី គាប់ចួនគេមានសាច់ញាតិបងប្អូនខ្សែខាងហ្នឹងដែរទេដឹង ទើបចង់ធ្វើប៉ូលិសដូចបងប្អូនគេ?

តែស៊ីថាសម្លឹងមុខខ្ញុំហើយបន្តថា៖

«មកតែពីគេដឹងថាឯងហ្នឹង ចូលចិត្តមនុស្សប្រុសធ្វើទាហាន ឬប៉ូលិសហ្នឹងហើយ!»

ខ្ញុំភ្ញាក់សម្តីស៊ីថា ហើយក៏សម្គាល់ឮសូរសំឡេងបេះដូងខ្លួនឯងដែលលោតកន្រ្តាក់ខុសពេលធម្មតា។ ខ្ញុំគេចពន្លឺភ្នែកពីគេ ព្រោះមិនចង់ឱ្យស៊ីថាចាប់បានថាខ្ញុំកំពុងវិលវល់ពីអ្វីដែលនាងបានប្រាប់។

គេធ្វើដើម្បីខ្ញុំ? យ៉ាងម៉េចបាន? នៅចង់ធ្វើតាមបំណងប្រាថ្នាខ្ញុំ ទាំងដែលខ្ញុំធ្លាប់និយាយថាស្អប់គេយ៉ាងនេះ?

ស៊ីថាដូចយល់ពីខ្ញុំច្បាស់ណាស់។ មែនហើយ នាងតែម្នាក់ដែលច្បាស់ថា មនុស្សខ្ញុំតាំងពីដើមគឺចិត្តខ្លាំង មាត់រឹង តែចិត្តនិងបេះដូងការពិតគឺទន់ជ្រាយណាស់។

ខ្ញុំអាចនឹងមិនចូលចិត្តម៉ារុណព្រោះគេមិនខំរៀនសូត្រ តែខ្ញុំមិនដែលដឹងថាម៉ារុណរស់នៅក្នុងជីវភាពបែបណា ហើយរឿងដែលគេចូលចិត្តធ្វើខ្លួនគ្មានប្រយោជន៍មកពីអ្វី គេអាចជាមនុស្សប្រុសដែលមិនខំប្រឹងដើម្បីរឿងអនាគត ចុះម៉េចក៏ប្រលងបាក់ឌុបមិនជាប់ហើយនៅប្រឹងទៅរៀនប្រលងធ្វើមន្រ្តីប៉ូលិសដើម្បីខ្ញុំ?

មិត្តម្នាក់នេះវាល្មមដឹងហើយថា ពេលខ្ញុំបានដឹងពីរឿងមនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលកំពុងព្យាយាមបំពេញបំណងប្រាថ្នាខ្ញុំ ចិត្តនិងបេះដូងខ្ញុំច្បាស់កញ្ជ្រោល បារម្ភ ហើយគិតពីគេ។

«ឯងនៅខឹងរឿងគេស្រលាញ់ឯងដល់ណាទៅសុជា? រយៈពេលដែលឯងខឹងមិននិយាយរកគេ ម៉ារុណខូចចិត្តណាស់ តែគេមិនហ៊ានរំខាន ព្រោះខ្លាចឯងកាន់តែស្អប់!»

ខ្ញុំនៅតែដូចមនុស្សដែលគ្មានអណ្តាតដើម្បីរលាស់ឆ្លើយតបទៅស៊ីថា។

«ព្រោះតែគេបានស្តាប់ឮពីមនុស្សប្រុសក្នុងក្តីស្រមៃដែលយើងធ្លាប់និយាយគ្នាលេងកាលពីថ្នាក់ទី១១ ទើបម៉ារុណមកសួរយើងបញ្ចាក់ ថាឯងពិតជាស្រលាញ់បុរសពាក់ ឯកសណ្ឋានប៉ូលិស ឬទាហានមែនអី? យើងថាបើមែនវាយ៉ាងម៉េច? ព្រោះឯងមិនចូលចិត្តមនុស្សប្រុសខ្ជិលរៀននោះទេ!»

ពេលនោះទើបខ្ញុំបានដឹងរឿងច្រើនរបស់ម៉ារុណពីស៊ីថា។

ជីវភាពគេមិនធូរធាទេ ម៉ារុណជាក្មេងប្រុសដែលមានតួនាទីចិញ្ចឹមប្អូនស្រីពីរនាក់ក្នុងបន្ទុក។ កាលពីថ្នាក់ទី១១ គេឆ្លៀតដើររកការងារធ្វើសព្វគ្រប់ដើម្បីបានប្រាក់រៀន និងជួយថ្លៃសិក្សាភាសាអង់គ្លេសរបស់ប្អូនស្រី។ ឪពុកម៉ារុណជាប៉ូលិសចរាចរណ៍ តែដោយសារម្តាយគេមានជំងឺប្រចាំកាយ ទើបប្រាក់ដែលឪពុករកបានមិនអាចផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគ្រួសារគេបាន។

បែបនេះទើបម៉ារុណចូលចិត្តសេពគប់មិត្តភក្តិអ្នកដើរលេងជាងអ្នករៀន មកពីពួកគេនោះជួយឱ្យការងារម៉ារុណធ្វើ ដូចជាដើរតាមរោងបុណ្យការ រត់តាមឡានដឹកទំនិញពីកំពង់សោមដល់ភ្នំពេញជាដើម។

បើទោះជាមិនបានរៀនជាប់លាប់ ឬគ្មានចំណូលចិត្តនឹងការរៀនសូត្រយ៉ាងណា គេមិនធ្លាប់បោះបង់ឡើយ ព្រោះម៉ារុណគិតថា បើគេរៀនមិនបានខ្ពស់ ក៏មិនអាចធ្វើមន្ត្រីប៉ូលិស ដែលជាបំណងប្រាថ្នារបស់ខ្ញុំបាន។

ស្តាប់ដល់ត្រឹមនេះ បេះដូងខ្ញុំលោតទៅគន្លងមួយដែលបញ្ជូនទៅខួរក្បាល ហើយដួងចិត្តក៏ប្រកែកថា មិនធ្លាប់ទទួលបាន។ ខ្ញុំស្រាប់តែស្រក់ទឹកភ្នែក តែក៏គេចមិនឱ្យស៊ីថាដឹង ព្រោះជិតម្ភៃឆ្នាំហើយ ជីវិតយុវ័យរបស់ខ្ញុំក៏បានឆ្លងកាត់រឿងជីវិតដែលគិតថាវាតិចតួច តែមិនធ្លាប់ចួបមិត្តភក្តិប្រុសដែលស្រលាញ់ ហើយបែបលះបង់ខំប្រឹងធ្វើតាមក្តីស្រមៃរបស់ខ្ញុំដូចគេទេ។

ហើយទាំងដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្អប់គេដល់ឆ្អឹងពេលដឹងថាគេស្រលាញ់?

ស្តង់ដារគេមិនត្រូវចិត្តខ្ញុំ គេដូចតែមិត្តភក្តិប្រុសដទៃដែលបានស្គាល់ តែគេពិសេសជាងគេដែលបានគិតគូរពីអនាគត ខ្វល់ខ្វាយពីខ្ញុំ ចេះគិតពីអារម្មណ៍ និងនៅតែស្រលាញ់ បើដឹងថាខ្ញុំមិនព្រម។

ហើយគេក៏បានប្រែបេះដូងខឹងស្អប់របស់ខ្ញុំ តែអំឡុងពេលនោះ ជីវិតនិស្សិតក៏បានចូលមកដល់ ខ្ញុំគ្មានគិតអ្វីបន្ថែមលើសនេះព្រោះត្រូវបន្តការសិក្សានៅសាកលវិទ្យាល័យ។

ជីវិតប្រកួតប្រជែងក្នុងឈ្មោះនិស្សិតរិតតែធ្វើឱ្យខ្ញុំចាកឆ្ងាយពីរឿងស្នេហា។

ដ្បិតបានដឹងថាម៉ារុណធ្វើយ៉ាងណាខ្លះដើម្បីខ្ញុំពីមាត់ស៊ីថា តែតាំងពីបែកគ្នាថ្នាក់ទី១១ខ្ញុំនិងគេមិនធ្លាប់និយាយរកគ្នាទៀតឡើយ បើទោះធ្លាប់ចួបមុខគ្នាម្តងនៅថ្ងៃការស៊ីថា ក៏បានត្រឹមសម្លឹងមុខគ្នា ក៏ដើរផ្លូវរៀងខ្លួន។ ហើយវាកាន់តែឆ្ងាយ ព្រោះខ្ញុំនៅតែរឹងរុស មិនព្រមផ្ញើសារសួរសុខទុក្ខ ឬខលរកគេមុនដាច់ខាត។

វាជាចរិតធម្មជាតិរបស់ខ្ញុំតាំងពីដើម។

ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថារំភើបពីចិត្តស្មោះត្រង់របស់គេ តែខ្ញុំមិនដឹងចាប់ផ្តើមវាពីចំណុចណាទេ ខ្ញុំស្ងប់ស្ងាត់ហួសពេក ខ្ញុំជាមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលពិបាកផ្តើមក្នុងរឿងស្នេហា ហើយនៅតែអត់សង្សារបើគ្មានប្រុសណាហ៊ានមកញ៉ែខ្ញុំមុន ហើយព្រោះស្មានថាខ្ញុំនៅខឹង ទើបម៉ារុណស្ងាត់ដាក់ខ្ញុំរហូតមក។

នៅសាកលវិទ្យាល័យខ្ញុំទម្លាប់ខ្លួនជាមួយការងារនិងការរៀនសូត្រ កាន់តែឆ្ងាយពីរឿងមនោសញ្ចេតនា មិនស្មានថាឆ្នាំបញ្ចប់ ខ្ញុំទទួលដំណឹងពីមង្គលការរបស់ម៉ារុណ។

ខ្ញុំមិនដឹងថាបេះដូងនិងខួរក្បាលដើរស្របគ្នាឬអត់ទេ ដែលខ្ញុំមិនឈឺចាប់ មិនស្តាយក្រោយ ហើយសប្បាយចិត្តដែលម៉ារុណអាចបំភ្លេចខ្ញុំ និងរកបានសុភមង្គលមួយក្នុងជីវិត។

ការសម្រេចចិត្តរបស់ម៉ារុណដែលព្រមរៀបការជាមួយភរិយាតាមការផ្សំផ្គុំឪពុកម្តាយ គឺមកពីខ្ញុំនៅតែគ្មានប្រតិកម្មអ្វីក្រោយពេលដឹងរឿងដែលម៉ារុណខំប្រឹងលះបង់ដើម្បីខ្ញុំ។

«ប្រហែលរឿងបេះដូងនេះបង្ខំមិនបានទេស៊ីថា យ៉ាងណាក៏ច្បាស់ដែរ សុជាមិនដែលស្រលាញ់ខ្ញុំទេ!»

«ឯងមានធ្លាប់ឈែតទៅសួរគេបញ្ជាក់ទេម៉ារុណ?»

«ធ្លាប់! តែគេមិនមើល ហើយក៏មិនតបដែរ!»

«ហើយឯងគិតបែបណាទៀត?»

«ប្រលងជាប់ប៉ូលិស ប៉ាឱ្យខ្ញុំរៀបការជាមួយគេម្នាក់ហើយ!»

ស៊ីថាបានForward ពាក្យសន្ទនាទាំងនេះមកខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏បានទៅឆែកប្រអប់សារដែលបាន Request ព្រោះយើងមិនមែនជា Friend គ្នាក្នុងហ្វេសបុក។ ខ្ញុំក៏បានឃើញអត្ថន័យសាររបស់គេ។

«ខ្ញុំដឹងថាសុជាមិននិយាយរកខ្ញុំ ព្រោះមកពីដឹងថាខ្ញុំស្រលាញ់! សុំទោសដែលធ្វើឱ្យសុជាអារម្មណ៍មិនល្អព្រោះខ្ញុំ! ខ្ញុំគ្មានគំនិតអាក្រក់ទេសុជា ក៏មិនដែលគិតចង់បង្ខំសុជារឿងនេះដែរ! បើយើងមិនអាចជាមនុស្សរួមខ្សែនិស្ស័យ ត្រឹមជាមិត្តនឹងគ្នាបានទេ? ខ្ញុំនៅតែគិតថា​ សុជាជាមិត្តម្នាក់ដូចពីមុន អាចនិយាយលេងសើចជាមួយគ្នាដូចកាលពីថ្នាក់ទី១១បានទេ?»

គេផ្ញើសារនេះតាំងពី២០១៥ គឺនៅយប់ថ្ងៃដែលស៊ីថារៀបការ។

ខ្ញុំក៏ព្រម accept friend request របស់គេ ហើយតបជាមួយស្ទីកឃើរសើច។

គេប្រហែលដឹងថាខ្ញុំលែងខឹង លែងស្អប់ គិតថាគេប្រហែលគ្មានឱកាសតាមស្រលាញ់ទៀតទេ ព្រោះគេមានប្រពន្ធហើយ ទើបហ៊ានឈែតមកនិយាយលេងសើចយូរៗម្តង ហើយខ្ញុំក៏បានតបគេដូចមិត្តទូទៅ។

អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំនៅតែធម្មតា ខ្ញុំប្រហែលជាមនុស្សគ្មានមនោសញ្ចេតនាជាមួយរឿងស្នេហ៍ទៀតទេ តាំងពីថ្ងៃដែលម៉ារុណបានសម្រេចចិត្តចាកចេញ ព្រោះក្រៅពីគេ គ្មានមនុស្សប្រុសណាដែលបង្ហាញភាពច្បាស់លាស់ បង្ហាញក្តីស្រលាញ់ ដែលធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំបានកក់ក្តៅពេលនឹកឃើញម្តងៗដូចគេទេ។

ខ្ញុំមិនយល់ថាមកពីខ្ញុំនិងម៉ារុណជាមនុស្សដែលគ្មាននិស្ស័យស្មេហ៍ជាមួយគ្នា ឬក៏មកពីចរិតរឹងរុសរបស់ខ្ញុំ?

ហើយបែរជាខ្ញុំនៅតែបណ្តោយឱ្យគេទៅបាន។

ក៏មានថ្ងៃមួយ ពួកយើងជាមិត្តចាស់វិទ្យាល័យត្រូវចូលរួមពិធីរៀបការរបស់ផាន់នៅកំពង់ចាម។ ខ្ញុំគិតសុំដោយសារឡានស៊ីថាទៅជាមួយ ព្រោះមិនអាចជិះម៉ូតូម្នាក់ឯង។

ខ្ញុំរៀបចំខ្លួនអង្គុយចាំស៊ីថា តែមិនស្មានថាអ្នកដែលមកទទួលខ្ញុំគឺម៉ារុណ។

គេមកម្នាក់ឯង ទើបធ្វើឱ្យខ្ញុំទីទើរមិនហ៊ានចង់ឡើងឡានជិះជាមួយគេ បើមានប្រពន្ធគេមកជាមួយ ខ្ញុំមិនបាច់ត្រូវតឹងតែងចិត្ត គិតពិចារណាច្រើនដូចពេលនេះ។

ម៉ារុណចុះពីឡានដើរមកញញិមដាក់ខ្ញុំ៖

«ទៅឥឡូវ ឬយើងនៅចាំអ្នកណាទៀត?»

«ពួកគេទៅអស់ហើយមែន?»

«បាទ! ស៊ីថាប្រាប់ថាឡានគេពេញហើយ ទើបឱ្យខ្ញុំមកទទួលសុជា!»

ខ្ញុំគិតខឹងស៊ីថាភ្លាម នេះមិនមែនជាចេតនាគេដែលចង់ឱ្យខ្ញុំជិះឡានជាមួយម៉ារុណទេ? មិត្តម្នាក់នេះធ្វើអីឆ្កួត គេពេលនេះមិនមែនកំលោះ ដែលខ្ញុំអាចនឹងពិចារណា ឬស្និទ្ធិស្នាលជាមួយដូចកាលពីមុនទៀតឡើយ។

តែខ្ញុំប្រកែកមិនជិះមិនកើត។

ឡើងឡានគេ ខ្ញុំគិតបកទៅឆ្នាំ២០១៣ ដែលកាលនោះ មុនពេលម៉ារុណសារភាពប្រាប់ថាស្រលាញ់ខ្ញុំ ពួកយើងគឺដូចមិត្តរួមថ្នាក់ធម្មតា ដែលនិយាយលេងនិងគ្នា។ ម៉ារុណក៏ធ្លាប់មកផ្ទះខ្ញុំលេង ជាពិសេស គេគឺមនុស្សប្រុសដំបូងបំផុត ដែលបានមកទទួលខ្ញុំ ហើយឌុបខ្ញុំទៅជប់លៀងផ្ទះស៊ីថា។

ជាង៨ឆ្នាំហើយ ប្រុសម្នាក់ដែលខ្ញុំជិះជាមួយនៅតែជាគេ។

ខ្ញុំទប់ចង្វាក់បេះដូងដែលលោតញាប់មិនបាន តែទប់មិននិយាយរកគេសោះនៅតាមផ្លូវ។ ដ្បិតយ៉ាងនេះ ខ្ញុំនៅលួចដឹងថាគេមើលមកខ្ញុំញ៉យណាស់។

ឬប្រុសម្នាក់នេះនៅតែមានមនោសញ្ចេតនាស្នេហាជាមួយខ្ញុំដូចកាលពីមុនមិនប្រែប្រួល? ទាំងដែលគេបានរៀបការរួចមានកូនប្រុសម្នាក់ទៅហើយ?

ជិះបានមួយសន្ទុះ ម៉ារុណស្រាប់តែស៊ីញ៉ូឡានអែបគៀន។ ខ្ញុំសម្លឹងមុខគេជំនួសសំណួរព្រោះមិនសូវចង់និយាយរកគេតែម៉ារុណមិនតប គេស្រាប់តែទាញយកអាវឯកសណ្ឋានរបស់គេពីក្រោយឡានហុចឱ្យខ្ញុំ៖

«អត់មានភួយឬកន្សែងសាគួរទេ! សុជារងាដណ្តប់អាវនេះសិនទៅ!»

ខ្ញុំសម្លឹងស្លាកឈ្មោះលើឯកសណ្ឋានប៉ូលិសរបស់គេ។ ពន្លឺភ្នែកខ្ញុំ ទឹកមុខខ្ញុំដែលគាំងទ្រឹងពេលនោះពិតជាបង្ហាញពីអារម្មណ៍ខ្ញុំគ្មានចន្លោះ។ បើគេអាចយល់គេច្បាស់ដឹងថា ខ្ញុំមានមោទកភាពនិងការតស៊ូរបស់គេកម្រិតណា ហើយវាក៏បានបង្ហាញអារម្មណ៍អួលណែនភ្លាមក្នុងទ្រូងចង្អៀតរបស់ខ្ញុំ។

ឯងស្តាយគេឬសុជា? ខ្ញុំមិនជឿថាមនុស្សប្រុសបែបនេះសល់តែម៉ារុណម្នាក់ទេ។

តែខ្ញុំងាកចេញ ហើយបដិសេធមិនទទួលអាវរបស់គេ៖

«មិនអីទេ! បន្ថយម៉ាស៊ីនត្រជាក់បន្តិចបានហើយ!»

ខ្ញុំចាញ់រងា ហើយគេឃើញខ្ញុំឱបកាបូបជាប់ទើបយល់ច្បាស់ តែយ៉ាងណា​ ម៉ារុណក៏ព្រមតាមសម្តីខ្ញុំរហូតមក គេទុកអាវទៅកន្លែងដើមវិញ ហើយបន្ថយម៉ាស៊ីនត្រជាក់ឆ្លៀតសួរខ្ញុំបញ្ជាក់៖

«ប៉ុណ្ណេះបានទេ?»

ខ្ញុំងាកមុខចេញទើបឆ្លើយទៅគេ៖

«បាន!»

បើក្រោយពេលខ្ញុំបានដឹងរឿងរបស់គេ ហើយលែងស្អប់ខឹង ប្រុសម្នាក់នេះមានឱកាសនៅក្បែរខ្ញុំ ធ្វើល្អដូចពេលនេះ បើសិនគេមិនដែលបោះបង់ នៅតាមរង់ចាំមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលគេស្រលាញ់អស់ពីចិត្ត ហើយមិនខ្វល់ពីចិត្តខឹងស្អប់របស់នាង បើគេមិនទាន់រៀបការ បើខ្ញុំព្រមឆែកមើលឈែតរបស់គេកាលពីប្រាំឆ្នាំមុន…

បើសិនមិនចប់ទេ…ស្នេហាសម្បូរដោយពាក្យ«បើសិន» គឺដូចខ្ញុំពេលនេះ ស្នេហ៍ពិតរបស់ខ្ញុំក្លាយជារបស់គេ ហើយខ្ញុំក៏ត្រូវរង់ចាំប្រុសម្នាក់ដែលដូចគេ?

នៅសុខៗគេស្រាប់តែសួរខ្ញុំ៖

«ថ្ងៃមិញម៉េចមិនតបសារ?»

ខ្ញុំងាកទៅរកគេមិនទាន់ឆ្លើយ ព្រោះអត់បានដឹងរឿងដែលគេកំពុងនិយាយទេហើយក៏ចង់ឱ្យគេសួរមកថែម៖

«ខ្ញុំឈែតសួរ សុជាទៅការផាន់ជាមួយអ្នកណា តែមិនឃើញសុជាតប!»

«អ៎! មកពីខ្ញុំរវល់ផាត់មុខទើបមិនបានមើល!»

ខ្ញុំឃើញគេញញិម ងាកមកខ្ញុំហើយក៏បែរចេញវិញ៖

«សុជាស្អាត!»

ពាក្យគេធ្វើឱ្យខ្ញុំអៀនតែក៏នៅតែមុខក្រម៉ូវ ព្រោះចង់ប្រាប់ថាខ្ញុំមិនចូលចិត្តស្តាប់បែបនេះ៖

«ខ្ញុំមិនដែលឮម៉ារុណថាខ្ញុំអាក្រក់ទេតាំងពីដើមមក!»

«ព្រោះខ្ញុំនិយាយតែការពិតទេសុជា!»

«លេងសើចច្រើនអ៊ីចឹង ប្រយ័ត្នប្រពន្ធប្រចណ្ឌទៅ!»

ប្រតិកម្មរបស់គេជាមួយពាក្យខ្ញុំគឺញញិម។

«ប្រពន្ធខ្ញុំអត់ចេះប្រចណ្ឌទេ ជាពិសេសជាមួយសុជា!»

ខ្ញុំមិនសូវយល់ពីអ្វីដែលគេកំពុងនិយាយ តែខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ច្បាស់ណាស់ថា ម៉ារុណពិតជាមិនទាន់រម្ងាប់ចិត្តពីខ្ញុំឡើយ មិនត្រឹមតែតិចតួច តែវាហាក់នៅពេញបេះដូងគេដដែល។

«ប្រពន្ធខ្ញុំក៏ដឹងថា សុជា ជាស្នេហាដំបូងរបស់ខ្ញុំ ហើយក៏ជាមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់បំភ្លេចតាំងពីស្រលាញ់ដំបូងមកទល់ពេលនេះ!»

ខ្ញុំមានតែងាកមុខចេញជំនួសអារម្មណ៍ភ័យ និងឈឺចាប់។ ខ្ញុំបង្ហាញថាមិនត្រូវការស្តាប់ មិនចង់ស្តាប់ពាក្យផ្អែមល្ហែមរបស់គេក្នុងកាលៈទេសៈបែបនេះ បើទោះទាំងនេះសុទ្ធតែជាក្តីស្រមៃរបស់មនុស្សស្រីដែលពេលខ្លះ ពិតជាត្រូវការភាសាស្នេហ៍ផ្អែមល្ហែមរបស់មនុស្សប្រុសមកបបោសដូងចិត្តដែលឯកា និងហត់នឿយ។

តែមិនមែនគេទេ មិនមែនមនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលមានឈ្មោះជាប្តីគេទេ។

ខ្ញុំសួរគេខ្សាវៗតែមិនហ៊ានប្រឈមមុខនិងគេ៖

«ម៉េចក៏ប្រាប់គេ?»

«ប្តីប្រពន្ធ មិនត្រូវមានអ្វីជាអាថ៌កំបាំងជាមួយគ្នាទេ!»

«សូម្បីតែរឿងស្នេហាអតីតកាលដែរមែន? មិនគិតថាគេអាចនិងអន់ចិត្តទេ បើនិយាយបែបហ្នឹង?»

គេនៅស្ងៀម ខ្ញុំងាកឃើញទឹកមុខគេប្រែប្រួលទៅជាមាំទាំដែលមិនមែនញញិមរំភើបដែលបានធ្វើជាថៃកុងឡានរបស់ខ្ញុំដូចប៉ុន្មាននាទីមុននេះទេ។

ឆ្លងផុតស្តុបហួសឡើងស្ពានជ្រោយចង្វារ គេសួរខ្ញុំថា៖

«ហេតុអីក៏ពេលមុនសុជា អត់ចាប់អារម្មណ៍រឿងខ្ញុំអន់ចិត្តអ៊ីចឹង?»

តាមពិតគេនៅតែចង់ស្តាប់ចម្លើយផ្ទាល់មាត់ខ្ញុំតើគិតចំពោះគេបែបណា។ ម៉ារុណដែលពីមុនស្រលាញ់ខ្ញុំបែបណា ពេលនេះនៅតែដដែល បើទោះពេលវេលាប្រែប្រួលប្តូរគេពីកំលោះ ទៅជាស្វាមីគេ ឪពុកគេ។ ហើយថ្ងៃនេះគេក៏បានសួរសំណួរមួយដែលបានលាក់ទុកអស់ជាច្រើនឆ្នាំ។

«សុជា! ធ្លាប់ស្រលាញ់ខ្ញុំអត់?»

គេដឹងច្បាស់ណាស់ ថាមិនទទួលបានចម្លើយពីខ្ញុំដាច់ខាត។ គេមិនខ្វល់ពីខ្ញុំ គិតតែពីបន្ថែមល្បឿនរថយន្តដើម្បីបន្តដំណើរទៅរោងការ។ ស្ថានភាពក្នុងឡានពេលនោះ មានតែសំឡេងចម្រៀងសោកសៅមួយបទដែលគេបានចាក់ដើម្បីបកស្រាយពីការឈឺចាប់របស់គេគ្រប់យ៉ាង ជំនួសពាក្យសម្តីដែលអាចនិយាយរ៉ាយរ៉ាប់ប្រាប់ដល់ខ្ញុំ។

មកដល់ពេលនេះ បេះដូងនិងចិត្តខ្ញុំដែលគិតដល់គេយ៉ាងណានៅតែត្រូវលាក់ទុកជាអាថ៌កំបាំង។ ខ្ញុំខ្លាច ខ្លាចខ្លួនឯងគឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលបំបែកគ្រួសារអ្នកដទៃ ខ្ញុំស្អប់ជនទីបី ខ្ញុំខ្លាចពាក្យមួយម៉ាត់ដែលខ្ញុំបានឮដោយចៃដន់នៅថ្ងៃបង្កក់កូនស៊ីថាអាចជាការពិត៖

«ឯងទៅទទួលសុជាបានអត់ម៉ារុណ?»

ស៊ីថាសួរទៅម៉ារុណ ហើយខ្ញុំបានឮពីទូរស័ព្ទផាន់ដោយចៃដន់ ពេលផាន់ចូលបន្ទប់ទឹក៖

«មិនហ៊ានទេស៊ីថា! ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើឱ្យសុជាកាន់តែស្អប់ខ្ញុំទេ! ដូចពេលនេះព្រោះតែវត្តមានខ្ញុំ ទើបសុជាមិនមក! សាររបស់ខ្ញុំដែលផ្ញើទៅគេតាំងពីថ្ងៃការឯង គេនៅមិនទាន់តបនៅឡើយ! »

«ម៉ារុណ! យើងសួរឯង! ​បើពេលនេះសុជាប្រាប់ថាគេក៏មានចិត្តទៅលើឯង ឯងគិតម៉េច? អ្នកណាក៏ដឹងថាឯងរៀបការទាំងបេះដូងមិនជាប់ខ្លួនដែរ»

ខ្ញុំមិនឮសំឡេងអ្វីបន្ទាប់ តែទឹកភ្នែកខ្ញុំកំពុងស្រក់ហើយរង់ចាំ។ ខ្ញុំដឹងថាផាន់មិនព្រមបិទ ព្រោះគេកំពុងចង់ឱ្យខ្ញុំស្តាប់វាដូចគ្នា ទើបគេសំងំនៅក្នុងនោះមិនចេញ។

តែមិនស្មានសំណួរគេដែលសួរទៅស៊ីថា៖

«បើយើងសុំប្រពន្ធលែងគ្នា ដើម្បីបេះដូងខ្លួនឯងវាឃោរឃៅពេកទេ?»

យប់ពិធីនោះ ហាក់សោះកក្រោះណាស់។ បើទោះយើងខំបន្លប់អារម្មណ៍ដែលកំពុងឈឺចាប់ហើយធ្វើជាញញិមសប្បាយ តែបេះដូងមនុស្សពីរនាក់ដែលអង្គុយទល់មុខគ្នាកំពុងតែស្លោកស្រពោនទៅហើយ។

ស៊ីថានិងផាន់ច្បាស់ដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើង ព្រោះកាលដែលម៉ារុណមកទទួលខ្ញុំបាន ហើយអាចមានឱកាសជិះឡានតែពីរនាក់បកស្រាយរឿងក្នុងចិត្ត គឺជាការស្នើសុំរបស់ម៉ារុណ ទើបពេលនោះខ្ញុំខឹងស៊ីថា មិនជិះឡានជាមួយម៉ារុណពេលត្រលប់មកវិញទៀតទេ។

ខ្ញុំក៏ព្យាយាមគេចពីម៉ារុណជាថ្មី ទោះធ្វើមិនដឹងមិនឮសម្តីគេនៅផ្ទះស៊ីថាអស់ជាច្រើនឆ្នាំ ខំប្រឹងបំភ្លេច តែមកច្បាស់លាស់ ហើយពិបាកដោះស្រាយបំផុតនៅយប់នោះ គេជាមនុស្សហ៊ានថាហ៊ានធ្វើ ខ្ញុំខ្លាចមានពៀរ ក៏សូម្បីសាររបស់គេក៏មិនតប។

មិនថាជីវិតស្នេហារបស់ខ្ញុំត្រូវបញ្ចប់ដោយសារមនុស្សប្រុសម្នាក់នេះ ត្រឹមមនុស្សប្រុសម្នាក់នេះក៏ដោយ ដើរបន្តដោយគ្មានស្នេហាខ្ញុំធ្វើបាន តែខ្ញុំមិនដណ្តើមគេមកវិញទេ ហើយជឿថាខ្ញុំនិងភ្លេចគេបាន ទោះយូរប៉ុនណាក៏ដោយ។

តែមិនស្មានថាថ្ងៃមួយ ខ្ញុំទទួលបានព័ត៌មានបង្រ្កាបអ្នកជួយដូរគ្រឿងញៀន ប៉ូលិសពីរនាក់ត្រូវបាត់បង់ជីវិត ហើយក្រុមបង្រ្កាបក៏មានម៉ារុណ។

ខ្ញុំស្លុត បេះដូងខ្ញុំគាំងស្ទើរតែគ្មានដង្ហើម។ ខ្ញុំប្រឹងចុចមើលមុខប៉ូលិសដែលបានបាត់បង់ជីវិតក្នុងហេតុការណ៍នោះ ខ្ញុំបន់ស្រន់សុំមិនមែនគេ ខ្ញុំទន់ដៃ ហើយក៏ទទួលបានទូរស័ព្ទលេខចម្លែកមួយដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់។

«អាឡូ! អ្នកណា?»

«សុជា!»

ខ្ញុំស្គាល់សំឡេងគេ…គេនិយាយដាច់ៗដូចកំពុងឈឺនិងថប់ដង្ហើម។ ទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់ចុះហើយក៏ស្រែកយំ៖

«សុំទោស!…សុំទោសដែល…ធ្វើឱ្យសុជាខឹងម្តងហើយម្តងទៀត! ពួកយើងជាមិត្ត…ជាមិត្តដូចពីមុន…​បានអត់?»

សំឡេងរបស់គេរលត់បាត់ ជំនួសដោយសំឡេងឡានស៊ឺរ៉ែន លាន់ទ្រហឹងក្នុងត្រចៀកខ្ញុំ។ ខ្ញុំទន់ជង្គង់ធ្លាក់ទូរស័ព្ទពីក្នុងដៃ បើចង់ទ្រហោយំឱ្យធូរក៏ធ្វើមិនបាន ព្រោះទ្រូងសែនតឹងថប់បារម្ភពីគេណាស់។

ក្នុងហេតុការណ៍នោះគេត្រូវរបួសធ្ងន់ ហើយប៉ូលិសពីរនាក់ដែលពលីជីវិតគឺជាមិត្តរួមការងាររបស់គេ។

ក្នុងពេលចួបទុក្ខសឹងបាត់បង់ជីវិត មនុស្សទី១ដែលគេនឹកដល់គឺជាខ្ញុំ? គេខ្លាចខ្ញុំនៅខឹង មិនព្រមអភ័យទោសឱ្យគេ ទើបខ្ចីទូរស័ព្ទពេទ្យដើម្បីទាក់ទងមកខ្ញុំ គេខ្លាចគេទៅបាត់ហើយមិនបាននិយាយជាមួយខ្ញុំ…

តែខ្ញុំមិនទៅមើលគេទេ ខ្ញុំខ្លាចបង្ហាញបេះដូងដែលស្រលាញ់គេខ្លាំងឱ្យគេបានដឹង ហើយពេលនោះ ខ្ញុំក៏ត្រូវគេងយល់សប្តិឃើញគេដល់ទៅបីថ្ងៃ ហើយក៏ដឹងថា អ្នកដែលលួចបេះដូងគ្មានការអនុញ្ញាតពីខ្ញុំគឺជាគេ។

មនុស្សប្រុសម្នាក់នេះស្រលាញ់ខ្ញុំខ្លាំងយ៉ាងនេះ តើខ្ញុំទៅរកអ្នកណាបានដូចគេ?

តែស្នេហានោះខ្ញុំនៅតែលាក់ទុកម្នាក់ឯងជានិច្ច រហូតទៅ ព្រោះពេលនេះ គេជាស្វាមីរបស់នារីផ្សេង ជាឪពុករបស់ក្មេងប្រុសដែលមិនដឹងអីម្នាក់ ខ្ញុំមិនអាចធ្វើតាមបេះដូងខ្លួនឯង ធ្វើជាជនទីបីទេ។

បើអាច ពួកយើងឈប់ចួបគ្នា ហើយក៏មិនបាច់ធ្វើជាមិត្តដែរ ដឹងត្រឹមថា ខ្ញុំនៅតែជាមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលខឹង​ ស្អប់លោករហូតទៅម៉ារុណ…៕

ចប់

សំឡេងក្មេងយំលាន់ឡើងឮកងរំពង ហាក់ឃាត់ដំណើរហាមឪពុកដែលឈរនៅពីមុខវាមិនឱ្យចេញទៅណាឆ្ងាយឡើយ

_ ស៊ីថា…

នាងពរកូនរលាក់ក្នុងរង្វង់ដៃមិនឈប់ ប្រឹងលោមកូនតូចដោយនឹកក្នុងចិត្តថា កុំប្រឹងស្រែកយំធ្វើអី្វកូនអើយ ដ្បិតម៉ែនេះនៅមិនសុខទេកូន ឯងកុំយំប្រណាំងម៉ែអី!

ម្ដាយលួងកូនមិនឱ្យលោះ ហើយក្រឡេកភ្នែកសម្លឹងអ្នកជាប្តីដែលកំពុងតែកាន់បង្វិចបម្រុងតែនឹងចាកចេញទៅហើយ គេទៅដោយគ្មានចម្លើយឡើយ ថាអ្នកនឹងត្រលប់មកវិញពេលណា

_ បងទៅហើយអូន…មើលថែខ្លួន មើលកូនឱ្យល្អណា!

តំណក់ទឹកភ្នែកថ្លាយង់ដែលនាងព្យាយាមបាំងបិទ កំពុងធ្វើឱ្យចិត្តប្តីអាណិតអាណោចខ្លោចចិត្ត កូនតូចនៅតែស្រែកយំមិនព្រមឈប់

_ បង…បងកុំទៅអី ខ្ញុំអត់ចង់ឱ្យបងទៅទេ!

_ បងបងគ្មានជម្រើសទេ! ព្រោះយើងកើតមកពេលស្រុកចលាចល ហើយពេលនេះស្រុកទេសត្រូវការបង បងជាកូនប្រុស បងត្រូវតែទៅ!

_ តែ…

រៀមតបដោយសង្វេគក្នុងទ្រូងពេកកន្លង ចំណែកនួនល្អងអារម្មណ៍អួលណែនហាក់ពាល់មិនត្រូវ បើប្រាប់ទៅក៏គ្មាននរណាយល់បាន

_ បងសំ!

មិនទាន់ទាំងហាមាត់ឃាត់ប្តីផង សំឡេងនេះមកកាត់ផ្តាច់រាល់ការស្រណោះអាឡោះអាល័យទាំងអម្បាល​ម៉ាន​ចោលគ្មានសល់

_ ដល់ពេលហើយបង តស់យើងទៅ!

គ្រប់គ្នាក៏សម្លឹងទៅបុរសមាឌមាំពេញកម្លាំងរូបនេះព្រមគ្នាដោយកែវភ្នែកស្ងួតស្ងប់ ម្ល៉ោះហើយបុរសជាប្តីក៏ទាញក្រវាត់មនោសញ្ចេតនាទាំងអស់ចោលភ្លាម

_ បងដឹងហើយសុខ!

នាយស្រដីដោយក្រឡេកមើលមុនប្រពន្ធនិងកូនដែលយំកម្រើកខ្លួនរវើកមិនឈប់ជាចុងក្រោយ

_ បងទៅហើយស៊ីថា…ចប់សង្រ្គាមយើងនឹងបានសុខហើយអូន! ទ្រាំបន្តិចណា៎…បន្តិចទៀតទេ យើងបានសុខហើយ!

ប្តីបែរខ្នងឈានជើងចេញទៅជាមួយសម្រែកដង្ហើយហៅពុកត្រលប់មកវិញរបស់កូនប្រុសសំណព្វចិត្តដែលនៅបីទទឹងដៃនៅឡើយ។ សំលាអ្នកផ្ទះ លាគ្រួសារប្រដាប់ដោយខោអាវទាហានមួយសម្រាប់ជាប់នឹងខ្លួន រួមដំណើរនឹងសុខជាអ្នកស្រុកតែមួយ សំដៅទៅសមរភូមិមុខដែលក្តៅគគុក កំពុងបែកចែកមាតុភូមិមួយនេះទៅជាបំណែកៗ។

សំឡេងកូនយំគ្រលួច ញ៉ាំងចិត្តឪពុកឱ្យព្រឺព្រួចហាក់ភ្លេចមិនបាន នៅតែចងចាំហើយដក់ជាប់ជានិច្ច។

_ តា…! តាសំ!

សំបើកភ្នែកមកវិញទាំងមមិងមមាំង ឃើញតែមេឃខៀវពាសដោយពពកសក្បុសនៅចំពីលើជាមួយព្រះអាទិត្យដែលកំពុងបាចហាចកម្ដៅយ៉ាងកំណាចលើផែនដី។

តាសំក្រឡេកជុំវិញខ្លួនឡើងវិញក៏នឹកឃើញថា តាមពិតអម្បាញ់មិញខ្លួនឯងលង់លក់លើត្រីចក្រយានចាស់ ដែលបញ្ឈរខ្លួនចោលក្បែររបងពេទ្យសោះ។ គាត់ភ្ញាក់ឡើងមកវិញព្រោះតែតាសយ ដាស់អង្រួនឱ្យក្រោក។ តាសយគឺជាអ្នកធាក់ស៊ីក្លូដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិតដូចតាសំចំណាស់អ៊ីចឹង។

តាសយមើលមុខគាត់ពេញដោយដឹងប្រាកដណាស់ថា ច្បាស់ជាយល់សិប្តទៀតហើយ! ហើយគាត់ហុចរបស់មួយថង់ តម្រង់មកតាសំដោយមិនដេញដោល

_ ណេះ! បាយខ្ញុំទិញមកផ្ញើ ហូបទៅ…ក្រែងវិលមុខផងហ្អី!

តាសំលើកដៃម្ខាងទទួលអរគុណ តាសយក៏ហួសសម្លឹងមកដៃម្ខាងទៀតដែលកម្រើកមិនបានរបស់គាត់ រួចហើយក៏ថយទៅដាក់បង្គុយលើស៊ីក្លូ លាបាយប្រអប់ហូបដំណាលគ្នា។

តាចាស់យើងប្រើដៃម្ខាងដែលបានកំដរខ្លួនអស់ពាក់កណ្ដាលជីវិត ហូបបាយប្រអប់ដែលជាទឹកចិត្តមិត្តខំយកចិត្តទុកដាក់ ឈឺឆ្អាលមនុស្សចាស់ខ្លួនមួយនេះ។ តាសយនេះចិត្តល្អណាស់ រកប្រាក់មិនបានប៉ុន្មានទេ តែខំទៅទិញបាយទន់ៗដាំដោយអង្ករល្អក្នុងតម្លៃថ្លៃឱ្យតាសំទ្រាប់ក្រពះ គ្រាន់តែដឹងថាសម្លាញ់គាត់ឈឺដេកស្ងៀមនៅមួយកន្លែង។

បើនិយាយទៅតាសយមានសំណាងណាស់ បើទោះជាក្រីក្រតាំងពីកើតមក តែគាត់មានប្រពន្ធកូនរង់ចាំនៅផ្ទះ។ មកដល់ត្រឹមនេះបាយអង្ករស្រូវថ្មីប្រែជាល្វីងពេញបំពង់ក កាលបើតាសំនឹកដល់ជីវិតដែលរសាត់អណ្ដែត វិលវល់គ្មានទិសដៅអស់រាប់ឆ្នាំ។ ហូបបាយបណ្ដើរតាសំនឹករឭកក្នុងចិត្តតែម្នាក់ឯងថា៖

_ ភ្លេចៗខ្លួនខ្ញុំបានផ្ញើជីវិតនឹងទឹកដីជាយដែននេះអស់ជាង៣០ឆ្នាំហើយក្រោយសង្រ្គាមផុតរលត់ទៅ។ ដើម្បីបំពេញនាទីជាកូនប្រុសទ្រូងប្រាំហត្ថនិងភារៈជាប្រជាជននៅលើទឹកដីដែលផ្ដល់កំណើត ខ្ញុំមានតែបូជារាងកាយជូនមាតុភូមិ ពលីនៅសមរភូមិមុខដើម្បីដណ្ដើមសន្តិភាពឱ្យជនរួមជាតិ ខណៈពេលទឹកដីមួយនេះកំពុងត្រូវការមនុស្សពេញកម្លាំងប្រកៀកស្មា។ ខ្ញុំចាំច្បាស់ណាស់ កាលណោះកូនប្រុសខ្ញុំនៅបីទទឹងដៃ មិនទាន់បានមួយខួបនៅឡើយផង​។ ប្រពន្ធខ្ញុំឱបកូនកំពុងយំរលាក់ ហាមាត់លាប្ដីទាំងអាល័យ។ សំឡេងកូនយំគ្រលួចពេលនោះធ្វើឱ្យខ្ញុំគិតថា ត្រូវតែមានជីវិត​ត្រលប់​ទៅចួបប្រពន្ធកូនវិញ។

រាល់ពេលគិតដល់កូនប្រុសដែលឃ្លាតទៅ តាសំតែងតែឱនមុខជ្រប់មកវិញដោយខ្យល់ដង្ហើមធំដកដណ្ដើមគ្នា ហើយសម្លឹងមកមើលរាងកាយជរារបស់ខ្លួនដែលល្ហិតល្ហៃជាប់ជាប្រចាំ។ គាត់ចង់ដឹងណាស់ថា តើវុត្ថាធំឡើងរូបរាងបែបណា? គេដូចតាសំដែលចាស់រញីរញ័រ ឬមួយមុខមាត់ស្អាតបាតដូចស៊ីថាប្រពន្ធសម្លាញ់?

កាលណោះតាសំចេះតែទន្ទេញជាប់ជានិច្ចកាលថា ៖

_ ឱ្យតែសង្រ្គាមចប់ យើងលែងលំបាកហើយ យើងនឹងបានសុខជាមួយនឹងសន្តិភាពនេះ!

ប៉ុន្តែឥឡូវនេះតាសំនៅសល់តែដៃម្ខាងដែលជាសំណល់ពីភ្លើងសង្រ្គាម ខ្លួនប្រែជាចាស់ ហើយរោគាជាប់ខ្លួនកាន់តែរុកគួនហាក់មិនឱ្យជីវិតបានសោយសុខសោះឡើយ។

គាត់បិទប្រអប់បាយទុក ហើយរុញវាទៅម្ខាងសម្រាប់ចម្អែតក្រពះពេលល្ងាចមួយគ្រាទៀត។ តាសំងាកទៅតាសយដែលមានក្តីសុខនឹងបាយអង្ករស្រូវថ្មី ជាមួយត្រីអណ្ដែងអាំងជ្រក់ស្វាយក្តៅៗ

_ តាសយអើយ…!

តាចាស់ហៅដោយសំឡេងល្វើយៗ តែសម្លាញ់មិនបានងាកមកទេ ព្រោះរវល់បង្ហើយបាយដ៏ឆ្ងាញ់មួយពេលនេះឱ្យអស់សិន៖

_ ម៉េចហើយតាអើយ…បានធូរខ្លះទេ?

ឮភ្លាមតាសំសើចរលាក់

_ ខ្ញុំម៉េចនឹងហូបឆ្ងាញ់ដូចតាឯងកើត…មើលមាត់ចុះ ឆ្ងាញ់ណាស់!

តាសយប្រញិបប្រញាប់ប្រមូលប្រអប់បាយ ហើយឆ្លើយនឹងតាសំ៖

_ ងាយឯណាបានហូបឆ្ងាញ់? បើតាឯងមិនឈឺ ខ្ញុំក៏មិនបានស្គាល់ជាតិអង្ករល្អដែរ…ហេហេ!

ឃើញតាសយសប្បាយចិត្តម្ល៉ឹង តាសំក៏សើចកំដរជីវិតបានមួយគ្រាហើយប្រាប់សម្លាញ់វិញថា៖

_ គិតៗទៅខ្ញុំអត់បានការណាស់តាសយអើយ…បែកសង្រ្គាមអស់ជាង៣០ឆ្នាំហើយ គ្រាន់តែត្រលប់ទៅស្រុករកប្រពន្ធកូនវិញក៏មិនកើត! មិនដឹងតែគេស្លាប់ឬរស់ ដំណឹងបន្តិចក៏មិនដឹង សូម្បីតែស៊ីក្លូដែលរកលុយបានរាល់ថ្ងៃនេះក៏ជាសំណល់ពីតាសានដែលជួយខ្ញុំកាលត្រូវគ្រាប់កំបុតដៃដែរ!

តាសយឮហើយមិនសប្បាយចិត្តទេ គាត់ហាក់មិនចង់ស្ដាប់ពីរឿងកម្សត់ៗរបស់តាសំសោះ បែរជារើខ្លួនទៅលិចទៅកើតរកថ្នាំមួយកញ្ចប់ហុចឱ្យតាចាស់ជាមិត្តប្រៀបបានជាបងប្អូនដោយខ្សែភ្នែកបន្ទោសមកជាមួយផង។

តាសំយល់ច្បាស់ពីកិរិយាតាសយដែលខឹងគាត់មិនព្រមលេបថ្នាំឱ្យស្រានជំងឺទេ បែរជាមកបន្ទោសខ្លួនឯងថែមទៀត។

_ តាឯងចេះតែគិតអ៊ីចឹង! ខ្ញុំប្រាប់តាសំឯងឡើងរិចមាត់អស់ហើយថា កាលនុ៎ងតាឯងត្រូវគ្រាប់ក្នុងព្រៃប៊ិះតែមិនរស់ផង ហើយបើមិនបានខ្មោចតាសានជួយទេ កុំអីប្រហែលមិនបានមកអង្គុយនឹកប្រពន្ធកូនដល់ថ្ងៃនេះទេ។ ហើយរឿងហ្នឹងក៏អ៊ីចឹងទៀត! ប្រពន្ធកូនតាឯងរាប់ឆ្នាំហើយក៏មិននឹកនាតាមរកដំណឹងអីតិច (គាត់ដកដង្ហើមធំ) និយាយត្រង់ចុះណា៎…បើគេនៅរស់មែន មិនមែនគេបាត់សូន្យ គ្មានដំណឹងរាប់ឆ្នាំអ៊ីចឹងទេ!

សម្ដីសម្លាញ់ចាស់ម្នាក់នេះ តាសំស្ដាប់ឡើងធ្លាប់អស់ទៅហើយរាល់ពេលពិបាកចិត្តក្នុងកន្លះជីវិតចុងក្រោយនេះ។ គាត់មិនខឹង ក៏មិនរីករាយហើយឈប់បន្ទោសខ្លួនឯងដូចគ្នា ប៉ុន្ដែប្រយោគចុងក្រោយអម្បាញ់មិញ ហាក់ធ្វើឱ្យគាត់អស់សង្ឃឹមនឹងការតស៊ូដើម្បីរស់ក្នុងវ័យជរានេះទៀតណាស់។ តាសំងើយមុខសម្លឹងមើលលើមេឃដែលមានតែលំហហើយពោលថា៖

_ ខ្ញុំក្រោកពីឈឺដេកកន្ទេលអស់រាប់ខែ តាសានក៏ធ្លាក់ខ្លួនឈឺ! ខ្ញុំជាមនុស្សពេញកម្លាំងក៏រត់​ស៊ីក្លូ​រកលុយមកមើលជំងឺតាសាននិងចិញ្ចឹមប្រពន្ធគាត់វិញ សូម្បីតែ(អា)សុខដែលមកធ្វើទ័ពជាមួយគ្នាក៏វង្វេងបាត់ដំណឹងមក មិនបានអើពើសោះ! ពេលតាសាននិងប្រពន្ធគាត់អស់បុណ្យទៅ ខ្ញុំនៅតែគ្មានលុយទៅតាមរកប្រពន្ធកូនដែរតាអើយតា! ឥឡូវនេះ ខ្ញុំមិនដឹងថាស្អែកឬខានស្អែក អាចនឹងបិទភ្នែកទៅតាមតាសានពេលណាទេ…តែមុនពេលខ្ញុំផុតទៅខ្ញុំចង់ឃើញមុខគេម្ដង ខ្ញុំបិទភ្នែកជិតហើយ!

_ តាឯងលេបថ្នាំហើយសំងំទៅ កុំគិតច្រើន! តាគិតច្រើនអ៊ីចឹង ចុះបើស្អែកឡើងអត់បានចួបមុខកូន គិតម៉េច?

តាសំសើចស្ងួតទាំងដឹងច្បាស់ថាពាក្យតាសយគ្រាន់ជាក្ដីស្រមៃដែលគាត់នឹកមមៃអស់ជាង៣០ឆ្នាំ ហើយវាមិនដែលជាការពិតម្ដងណាសោះ។ គាត់ផឹកទឹករាងមានកម្លាំងបន្តិច មាត់ក៏លែងល្វីង ទើបផ្អែកខ្លួនសម្រាកទន្ទឹមនឹងតាសយកំពុងបើកវិទ្យុឮៗផ្ទៀងព័ត៌មានទាន់ហេតុការណ៍។

តាសំយកដៃគងថ្ងាសបិទភ្នែកស្ដាប់សំឡេងក្បែរត្រចៀក តាសយភ្ញាក់កន្ត្រាក់ស្រែកឮៗ៖

_ វាមកដល់ហើយ! ជំងឺនោះវាមកដល់ហើយតាសំអើយ!

តាសំងក់ក្បាលតបវិញតិចៗ។ តាសយភ័យណាស់ សម្លាញ់ចំណាស់ក៏ឆ្លើយច្បាស់ៗថា៖

_ អ្នកណាមិនភ័យ!​ តែបើអង្គុយខ្លាចហើយមិនការពារបានប្រយោជន៍ស្អី? ប្រយ័ត្នៗទៅតាសយអើយ!

ស្ដាប់ហើយតាចាស់ក៏ប្រះខ្លួនលើទ្រព្យចាស់ប្រចាំខ្លួនវិញ។ មិនបានប៉ុន្មាននាទីផង យើង​ឮ​សំឡេង​ឡានពេទ្យលាន់ទ្រហឹង បោលលឿនវឹងបត់ចូលក្លោងទ្វារមន្ទីរពេទ្យខេត្ត។

តាស៊ីក្លូទាំងទ្វេស្ទុះក្រោកតាមមើលមិនដាក់ភ្នែក។ ពីចម្ងាយទៅ ក្រោយឡានឈប់ក្នុងបរិវេណមន្ទីរពេទ្យភ្លាម គ្រូពេទ្យអមដោយប្រដាប់ការពារចុះពីលើឡានបាញ់អាល់កុលជោកជាំមុនចាត់ចែង បញ្ជូនអ្នកជំងឺទៅកាន់កន្លែងព្យាបាលអ្នកដែលឆ្លងវីរុសថ្មីដែលពិភពលោកទើបតែរកឃើញ ហើយក្រោយព្រឹត្តិការណ៍២០កុម្ភៈមិនយូរប៉ុន្មានទេ វាក៏បានលេចខ្លួនមកដល់ទឹកដីជាយដែននេះភ្លាម។ 

ករណីដំបូងដែលរកឃើញឆ្លងមួយគ្រួសារក្នុងទឹកដីនេះ មិនដឹងថាអាចរុញច្រានឱ្យស្ថានភាពជ្រួលច្របល់ដល់កម្រិតណាទេ ព្រោះយើងសុទ្ធតែបានដឹងឮពីភាពវឹកវរកន្លងមកនៅទីក្រុង។ មិនដល់​រយៈពេល​៨ម៉ោងផង ឡានពេទ្យសម្ដៅចេញពីមន្ទីរពេទ្យខេត្តបន្តបន្ទាប់ ហើយត្រលប់មកជាប់គ្នារដឹក ជាមួយអ្នកជំងឺច្រើនសន្ធឹកដែលប៉ះពាល់ផ្ទាល់និងប្រយោល ហើយរកឃើញវិជ្ជមានក្នុងសំណាក។

ថ្ងៃនេះសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវលាន់រញៀវមិនឈប់ មនុស្សម្នាជជែកគ្នាមិនដាច់សោះពីប្រធានបទរសើបនេះ។ តាសំស្រាលខ្លួនបន្តិចក៏ទាញស៊ីក្លូធាក់តម្រង់ទៅផ្សាររកទិញម៉ាសឱ្យតាសយនិងខ្លួនឯងខ្លះ។

ស៊ីក្លូឈប់ងក់មុខតូបអ្នកផ្សារ តាចាស់ចរចាសួររកតម្លៃម៉ាសក៏ភ្ញាក់ព្រើត ព្រោះ​ម្សិល​​មិញ​​គ្មានអ្នកណារវល់ផង ស្រាប់តែថ្ងៃនេះឡើងគុណជាពីរទ្វេដង។ ព្រោះតែរកមួយថ្ងៃរស់មួយថ្ងៃហ្នឹងហើយ ទើបតាសំដាច់ចិត្តទទូចសុំចុះថ្លៃ ក្រែងលោអ្នកលក់ដ៏ស្រស់ប្រិមប្រិយ សម្បុរសខ្ចី បបូរមាត់ក្រហមទុំ គេអាចយោគយល់បានខ្លះ។

ដឹងអីស្រ្ដីម្នាក់នេះ គេធុញនឹងពាក្យតម្អូញតម្អែរសង្កៀរត្រចៀករបស់ជនចំណាស់យើងណាស់៖

_ តា! របស់ខ្ញុំលក់ដូរមិនមែនសប្បុរសធម៌ទេ ហើយ(មិន)មែនមានតែខ្ញុំណា៎ អ្នកណាក៏គេលក់អ៊ីចឹងដែរ! បើមិនគិតខ្លួនឯងមាន(នរ)ណាមកគិតជំនួស រវល់តែធ្វើបុណ្យ ពេលអត់អង្ករច្រកឆ្នាំង បុណ្យមកជួយមិនទាន់ទេ!

តាសំស្ដាប់ហើយភាំងទើបតបវិញថា៖

_ បុណ្យមកជួយមិនទាន់មែន តែមិនឱ្យក្មួយឯងដាច់ពោះស្លាប់ទេក្មួយ! កុំនិយាយអ៊ីចឹង ធ្វើល្អសន្សំបុណ្យទៅទើបបានសុខ រស់បានយូរ…

តាចាស់យើងពោលមិនទាន់ចប់ផង គេច្រឡោតជះកំហឹងមកវិញខ្លាំងៗ

_ តា! បើទិញមិនបានក៏អត់ទៅ មិនបាច់ប្រដែប្រដៅអីពេលហ្នឹងទេ ស្រុកទេសមិនដឹងម៉េចផង របស់គេត្រូវការច្រើន ហើយគ្មានលក់ទៀត វាឡើងថ្លៃអ៊ីចឹងហើយ…តាមករអ៊ូអីទៀតខ្ញុំដាច់ខ្យល់មិនខានទេ! ហ៊ើយ…លក់ដូរកាន់តែយ៉ាប់ មិនដឹងអង្កាល់បានរស់ស្រួលនឹងគេទេខ្ញុំអើយខ្ញុំ!

ថាចប់កូនប្រុសគេអាយុប្រហែល៨ឆ្នាំរត់មកទារលុយក្ដែងៗ​ដើម្បីទិញទឹកក្រូចផ្អែមឆ្ងាញ់អស្ចារ្យ។ ក្មេងនោះយំហើយស្រែកឡើង បំណងទារឱ្យទាល់តែបានទើបព្រមឈប់ ម្ដាយវាក៏ទាញលុយទាំងមួហ្មងហុចឱ្យកូន។ ពេលបានដូចចិត្ត វាក៏រត់ត្រុយសំដៅទៅតូបទឹកក្រូចភ្លែត។

ឃើញដូចនេះតាសំលែងមានពាក្យនិយាយ ហើយទិញបានត្រឹមម៉ាស២ប៉ុណ្ណោះទាំងដែលបំណងថានឹងរកអាល់កុលខ្លះដែរ។ ហៀបនឹងចេញទៅរកតាសយដែលនៅចាំមុខរបងពេទ្យទៅហើយ ក្មេងប្រុសនោះត្រលប់មកវិញ ដោយលើកដបទឹកក្រូចអួតបង្ហាញម្តាយ ថាខ្លួនបានរបស់ឆ្ងាញ់ផ្អែមត្រជាក់ថែមទាំងញញឹមពព្រាយផង ស្រាប់តែប្អូនតូចគេដែលនិយាយមិនទាន់ច្បាស់ទាមទារចង់ភ្លក្សឱជារសដែរ។

ភ្លាមនោះម្ដាយចែកប្អូនមួយក្អឹក ហើយទាញដបទឹកក្រូចទៅបម្រុងបញ្ចុកប្អូនទាំងខ្លួនគេជាបងមិនទាន់យល់ព្រមផង រំពេចនោះវាកញ្ឆក់ដបពីដៃម្តាយហើយបោះព្រូសចោលទៅលើដី។ ម្ដាយក្មេងខឹងខ្លាំងណាស់ ស្តីថាក្តែងៗឱ្យកូនប្រុស

_ ចង់រស់តែឯង ប៉ុណ្ណឹងសោះចែកប្អូនផឹកមិនបាន?

ហេតុតែជាក្មេងវាស្រែកយំរំពងពេញផ្សារ អ្នកម្ដាយទាន់សម័យក៏យកករំពាត់វាយកូន ព្រោះរឿងទឹកក្រូចមួយដប។

តាចាស់ក៏មិននៅយូរ បញ្ជាស៊ីក្លូធាក់ចេញទៅវឹង។

ព្រលប់បន្តិចតាសយធាក់ស៊ីក្លូទៅផ្ទះជុំប្រពន្ធកូនវិញ ចំណែកជនចំណាស់ដ៏កម្សត់យើងនៅផ្ញើខ្លួននឹង​ទីសំចតដែលជាចំណតធ្លាប់ជ្រកកោនរាប់ឆ្នាំមកហើយដដែល។ តាសំតែងសម្លឹងទៅមេឃ ហើយសញ្ជឹងគិតម្នាក់ឯងដកដង្ហើមធំ ព្រោះគាត់គ្មានលទ្ធភាពដែលអាចធ្វើអ្វីបាន ក្រៅពីលង់លក់ទៅតាមដំណេកធម្មជាតិរបស់មនុស្ស។

ជំងឺកាន់តែរាតត្បាតឡើង តាចាស់ទាំងពីរស្ទើរតែរកប្រាក់មិនបានសោះពីរបរធាក់ស៊ីក្លូ។ តាសំក៏ចតខ្លួនចោលរៀងរាល់ថ្ងៃជាមួយសម្លាញ់គាត់។ មនុស្សគ្មានផ្ទះ យកមេឃដណ្ដប់ ប្រើខ្យល់ធ្វើកន្ទេលកក់ដូចគាត់ ទំនេរគ្មានការធ្វើមានតែសួរនាំសុខទុក្ខប្រពន្ធនិងកូនតាសយដែលដូចជាបងប្អូនហ្នឹងហើយ​។

រំឭកដល់កូនភ្លាមតាសយប្រែជាស្រពោន ប្លែកពីតាសយដែលតាសំធ្លាប់ស្គាល់។ តាសយខំប្រឹងអស់មួយជីវិតហើយដើម្បីកូនប្រុសមួយគ្រាប់របស់គាត់បានរៀនចប់ចុងចប់ដើមនឹងគេ។ គាត់ខំធាក់ស៊ីក្លូពីសក់ខ្មៅរហូតសក់ស ព្រោះតែមិនចង់ឱ្យកូនចៅធាក់ស៊ីក្លូតគ្នា៣ជំនាន់ ឬមួយក្លាយជាយាយលក់តែបន្លែដូចប្រពន្ធគាត់។

មិនដឹងថាជាកម្មតាសយឬពៀរវេរាអីដែលកូនគាត់សាងមកខ្លួនឯង បានជារៀនសុខៗវាបែកគំនិតឈប់រៀន ទៅរកលុយតាមបនភឿនទាំងដែលតាសយហាមហើយហាមទៀត។ កាលពីមុនវា​​ចំណាក​ស្រុកទៅធ្វើការនៅស្រុកលិច មកវិញគ្មានលស់ដុំកំភួនអីឡើយ ក៏មកចួបប្រសព្វនឹងប្រពន្ធរាល់ថ្ងៃដែលម្នាក់ៗអាយុមិនទាន់គ្រប់២០ផង ក៏រំអុកយកគ្នាជាប្តីប្រពន្ធ។

ស្ថានភាពកាន់តែទៅមុខ កាន់តែមិនល្អសោះ។ ថ្ងៃណាក៏មានឡានពេទ្យចរាចរណ៍ទៅទទួលអ្នកភូមិមកព្យាបាល។ យប់ខ្លះពេទ្យធ្វើការសស្រាក់ទាំងមេឃងងឹតណាស់ទៅហើយ ឡានសាម៉ុយក៏នៅតែត្រូវបើកសឺរ៉ែនយកអ្នកពាក់ព័ន្ធដល់ទីកន្លែងដោយមិនរអ៊ូមួយម៉ាត់។

ព្រឹកនេះមានមនុស្សច្រើនចម្លែក សំដៅទៅផ្សារសម្រុកដណ្ដើមគ្នាទិញអីវ៉ាន់សឹងរបើកផ្សារធំ។ តាសំធាក់ស៊ីក្លូចុះឡើង ក៏មកចតមុខផ្សារធំជាងគេប្រចាំខេត្ត ព្រោះឃើញចរន្តមនុស្សឈូឆរ តាំងពីព្រឹកព្រហាម។

ដំបូងឡើយគេគ្រាន់តែរូតរះទិញឱ្យឆាប់ប្រញាប់បានមុន លុះមិនបានយូរប៉ុន្មានផងមនុស្សម្នាស្រាប់តែសម្រុកមកយ៉ាងគំហុក ដូចហ្វូងស្រមោចដណ្ដើមស្ករដែលគេដាក់បញ្ឆោតខាងមុខរណ្ដៅ ហើយជីកដី​កប់​។

អ្នកណាលឿនហើយរហ័សច្បាស់ដណ្ដើមបានច្រើនណាស់ ដ្បិតកញ្ឆក់ពីមុខ បោចទាញពីក្រោយដាក់ក្នុងកន្រ្តក ដើរចេញមកញញឹមយ៉ាងអស្ចារ្យ។ ចំណែកអ្នកញ័រញាក់ យឺតយូរមិនវាងវៃនេះណា ប្រាកដជាមុខជូរទន្រ្ទាំជើង កើតរឿងមិនសុខចិត្តមិនខាន​។

_ ទិញទុកទៅបងប្អូន ជឿខ្ញុំទៅ យើងទិញស្តុកក្នុងផ្ទះមិនខុសទេ!

ប្រុសៗពេញកម្លាំងមួយក្រុម ចេញមកឈរខាងក្រៅផ្សារច្រត់ចង្កេះ និយាយងក់ក្បាលផ្ងក់​ៗ​បណ្ដើរ​។ កូនចៅហែហមនៅខាងក្រោយឆ្លៀតបន្ទរមកបន្ថែម ៖

_ ឮល្ហៀងៗមកថាយប់មិញនេះមិនមែនស្លាប់តែម្នាក់ទេ គេលាក់មិនប្រកាសខ្លាចយើងស្លន់ អ៊ីចឹងហើយកុំឱ្យអាសន្នបងប្អូនទិញរបស់ទុកទៅ។

ក្រុមនេះគេញញឹម សម្លឹងគ្នាចុងភ្នែកហាក់មានរឿងត្រេកអរក្នុងចិត្ត ថែមទាំងអង្គុយមើលទិដ្ឋភាពចលាចលទូទាំងផ្សារ ធ្វើហីមិនដឹងអី។

_ តាមានភ្ញៀវអត់? ជូនខ្ញុំទៅផ្ទះបន្តិច!

តាសំក្រឡេកមើលក្រោយខ្នងវឹង គឺនាងតូចដែលទន្ទ្រាំជើងនៅមុខផ្សារតើ! អម្បាញ់មិញគាត់កំពុងតែសំកាំងខ្លួនលើស៊ីក្លូមើលផ្សារធំពីចម្ងាយ មិនដឹងថានាងតូចមកពីក្រោយតាំងពីអង្កាល់។ តាចាស់ប្រាប់ថាទំនេរគ្មានអ្នកជិះទេ ទើបនាងធ្វើមុខដូចក្រូចសើចហើយឡើងលើស៊ីក្លូដោយរអ៊ូរទាំ

_ ថាមករកផ្លែឈើឱ្យម៉ែបន្តិច ឥឡូវមកផ្ដុំគ្នាពេញទំហឹង មិនដឹងអ្នកណាកើតមិនកើតផង វរ​ៗទៅវិញឆ្លងម៉ែទៀត ចប់មិនខាន!

ឮហើយតានឹកអស់សំណើច ក៏នាំស្រីតូចជជែកគ្នាតាមផ្លូវ។ ដោយចិត្តនៅមិនស្ងប់    នាងប្រាប់ខ្ញុំហូរហែ​ខណៈ​ពេលត្រីចក្រយានចាស់រំកិលទៅមុខមួយៗ

_ អ្នកស្រុកមិនដឹងទៅឮពាក្យអស់ហ្នឹងពីណាមក ជ្រួលច្របល់មួយរំពេច! មិនដឹងអ្នកអត់ការធ្វើមកពីណាទេ បំផុសបំផុលតែរឿងមិនពិត ហើយសំបូរមនុស្សជឿមិនគិតទៀត ម៉ែខ្ញុំកំពុងឈឺនៅផ្ទះទៀត ខ្ញុំភ័យណាស់តាអើយ! មុននេះឃើញតានៅដាច់ឆ្ងាញពីគេ ទើបហ៊ានឡើងជិះមកផ្ទះ!

_ តាស្មានតែនាងតូចមិនអស់ចិត្តរឿងប្រជ្រៀតគ្នាទិញអីវ៉ាន់មិនបានតាស៎!

_ ខ្ញុំខឹងណាស់តា! ព័ត៌មានគេផ្សាយគគោកមិនជឿទេ បើគេអុជផ្សែងបន្តិច ពុលពេញហ្នឹងម៉ារំពេច! ហើយយើងប្រាប់ថាកុំជឿ គេនាំគ្នាជឿ! ពេទ្យប្រាប់មិនស្ដាប់ទៀត គេប្រកាសកោក​ៗ ឱ្យរក្សាគម្លាត! ឥឡូវនេះមិនទាន់កើតអី ហើយចុះបើអីវិញ មិនវឹកវរព្រោះឆាប់ជឿគេផ្ដាសទេហ្អី?

_ កុំភ័យចៅ មុនចូលផ្ទះបាញ់អាល់កុល សម្អាតខ្លួនសិនសឹមទៅជិតម្ដាយណា!

តាចាប់ហ្វ្រាំងឈប់ខាងមុខផ្ទះនាងល្មម។ គេចុះមកហុចប្រាក់ឱ្យគាត់ ហើយសម្លឹងមើលមួយជុំកាលបើរំឭកដល់រឿងអាល់កុល។ ទឹកមុខគេសួរខ្ញុំបញ្ជាក់ចម្លើយថា រកមិនឃើញអាល់កុលជាប់ខ្លួនលោកតាចំណាស់យើងទេ។ ម្ល៉ោះហើយនាងតូចយកអាល់កុលមួយដប ថែមលុយកាក់តិចតួចខ្លះ ជូនដៃពីរមកឱ្យតា។

តាសំទទួលដោយអំណរដោយមិនភ្លេចឱ្យពរជ័យនាងតូចឱ្យចៀសផុតពីរោគាទាំងឡាយ ហើយសុខសប្បាយរហូតតទៅ។ តាប្រាប់ថា ទឹកចិត្តនិងប្រាជ្ញានាងតូចនេះហើយដែលជួយឱ្យនាងនិងម្ដាយគេចផុតពីភាពងងឹតគ្មានពន្លឺ។

តាយើងយកក្រមាបង់នៅនឹងក ជូតញើសដែលដាមលើថ្ងាស រួចត្រលប់មកវិញកាត់ផ្សារធំម្ដងទៀត។ ក្រុមត្រីងៀតឆ្លៀតពងដែលបង្កព្យុះភ្លៀងនៃជំនន់ពាក្យមុសា កំពុងសាបព្រួសចចាមអារាមនៃការបិទខ្ទប់យ៉ាងកក្រើកដល់ប្រជាជន។ ចរន្តនៃការកកកុញនៅផ្សារមិនទាន់ស្បើយនៅឡើយទេ។

គ្រប់គ្នាបារម្ភតែស្បៀងអាហារ គ្មាននរណាខ្លាចរអានឹងមេរោគដែលមើលមិនឃើញ ជាពិសេសគឺបន្លាស្អិតនៃបណ្ដាពាក្យមិនពិតពីមនុស្សមួយក្ដាប់តូចសោះ។ តាសំតាមរំពៃមើលជនឆ្លៀតឱកាសមួយក្ដាប់តូចនោះ ស្រាប់តែប្រទះនឹងមុខមាត់គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មួយ៖

_ ធី?

តាចាស់តាមសម្លឹងឈ្មោះនេះមិនដាក់ភ្នែកហើយចូលខ្លួនទៅជិតគេ អ្នកកម្លោះនេះឃើញតាសំភ្លាមវាភ្ញាក់ព្រើត ហើយនាំតាគេចឱ្យផុតពីភ្នែកគេយ៉ាងលឿន។ តាទន្ទេញសួរវាញាប់រន្ថើន៖

_ អាធី ហើយឯងមកធ្វើអីជាមួយក្រុមអស់ហ្នឹងកូន?

គេធ្វើភ្នែកក្រឡេកក្រឡាប់៖

_ ហើយតាមកធ្វើអីដែរ? តាទៅវិញទៅ!

_ ទៅវិញម៉េចបើឯងអត់ប្រាប់ផង ថានៅហ្នឹងធ្វើស្អីជាមួយពួកអស់ហ្នឹង?

_ គ្មានអីទេ…តា(មិន)បាច់ដឹងទេ

ថាហើយមនុស្សប្រុសពេញកម្លាំងនេះប្រញាប់ប្រញាល់រុញតាសំចេញ ហើយត្រលប់ទៅរកគូកនវិញលឿនរហ័ស។

ដោយមិនអស់ចិត្ត មកដល់ទីសំចតវិញតាសំសម្លឹងតាសយភ្លឹះៗ៖

_ តា! ឥឡូវនៀក៎កូនតាឯងវាធ្វើអី?

ភ្ញាក់ព្រើតនឹងសំណួរនេះ ទើបតាសយសួរថា

_ ហើយតាឯងសួរពីអាធី កូនខ្ញុំធ្វើអី? វាកើតអីមែន? រាល់ថ្ងៃនេះវាទៅស៊ីឈ្នួលឱ្យគេគ្រាន់បានលុយតិចតួចមកចិញ្ចឹមចៅនៅផ្ទះហ្នឹងតាអើយ! ឈ្លោះគ្នាជាមួយប្រពន្ធរាល់ថ្ងៃមិនដែលស្វាង ដោយសារតែរឿងលុយហ្នឹង…ទាស់ទែងរកតែលែងគ្នារហូត

តាចាស់ឱនមកជិតៗខ្សឹបប្រាប់គាត់៖

_ ខ្ញុំឃើញវានៅជាមួយគ្នាមួយក្រុម ទំនងមិនស្រួលទេ! ក្រុមគេហ្នឹងហើយនាំអ្នកភូមិផ្អើលប្រជ្រៀតគ្នាទិញអីវ៉ាន់សឹងបែកផ្សារ!

តាសយដកដង្ហើមធំមិនសម្លឹងមុខតាសំឡើយ៖

_ ខ្ញុំនិយាយប្រាប់វាច្រើនដងហើយតាអើយ! វាមិនស្ដាប់ទេ វាធ្វើអីតាមតែវានឹកឃើញ…ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យកូនក្រ មិនចង់ទេឃើញចៅលំបាកដូចខ្ញុំអ៊ីចឹង តែ…ណ្ហើយ!

_ ខ្ញុំឃើញមិនស្រួលទើបប្រាប់តាឯងហ្នឹង! តាពន្យល់ប្រាប់វាទៀតទៅ ក្រែងវាស្ដាប់!

_ អរគុណហើយតាសំ!

_ ហ៊ើយ…គុណស្រ័យស្អី!

ក្រោយការប្រជៀតគ្នាសឹងរបើកផ្សារ ពេលនេះការឆ្លងចូលសហគមន៍បានកើតឡើងហើយ ចំណែកឯការបិទខ្ទប់ក៏ត្រូវបានប្រកាសឡើងបន្ទាប់ពីគ្រូពេទ្យបានរកឃើញអ្នកវិជ្ជមានជាច្រើននាក់។ ផ្សារធំក៏ត្រូវបានប្រកាសបិទជាស្ថាពរភ្លាមៗ ព្រោះជាមូលហេតុនៃការឆ្លងជំងឺក្នុងសហគមន៍ ចំណែកតួលេខនៃករណីឆ្លងថ្មីហក់ឡើងយ៉ាងគំហុក។

តាសយលែងបានមកសំចតខ្លួនចោលទៀតហើយ ពេលនេះមានតែតាសំនៅត្រមង់ត្រមោចម្នាក់ឯង តែលតោល ដកដង្ហើមចោលក្បែររបងពេទ្យ។ គាត់អង្គុយស្ដាប់សឺរ៉ែន​ឡានពេទ្យដែលបន្លឺឡើងមិនឈប់​។

ទីរួមខេត្តស្ងាត់ជ្រងំ គ្រប់គ្នាសំងំក្នុងផ្ទះដើម្បីឈ្នះមេរោគ។ ចួនអីពេលខ្លះ តាសំដាច់បាយព្រោះគ្មានអ្នកលក់ដូរទៀតឡើយ។ ការណ៍នេះធ្វើឱ្យតាយើងនឹកភ្នកដល់អ្នកចាំទទួលផលពី អំពើចាក់ប្រេងលើភ្លើងឱ្យផលជាទីគាប់ចិត្ត ដោយគ្មានសីលធម៌និងការអៀនខ្មាសនៅផ្សារធំ។ ពួកគេប្រហែលជាមានក្ដីសុខនៅទ្រនំដ៏ស្កឹមស្កៃ ដែលការបិទខ្ទប់ក្លាយជាព្រឹត្តិការណ៍ពិត តែបើសញ្ជឹងគិតយូរៗទៅតាសំខ្លោចចិត្តអាណិតដល់នាយធី ជាកូនប្រុសរបស់សម្លាញ់គាត់ទៅវិញ។

_ គ្នីគ្នាឯងដេកផ្ទះស្រណុកស្រួលពេលមានរឿងអ៊ីចឹង ចុះឯងនិងតាសយដេកប្រជៀតគ្នាក្នុងខ្ទមចាស់ ឯងអត់អាណិតឪឯងខ្លះទេអីអាធីអើយ…?

តាចាស់យើងបែរមុខសម្លឹងទៅលើផ្លូវ ខ្យល់ស្រាប់តែបក់កន្ត្រាក់រង្គើអស់ដើមឈើធំៗ មេឃប្រែជាក្រហមច្រាល ផ្គរលាន់គ្រហឹមបន្តគ្នា ធម្មជាតិហាក់បីដូចជាកំពុងខឹងសម្បាខ្លាំងសម្បើម។ មិនយូរទេព្រះភិរុណចាប់ផ្តើមធ្លាក់មិនបង្អង់ ផ្លេកបន្ទោរក៏មកត្រសងគ្នាបន្ថែមទៀត បរិយាកាសពិតជាអួអាប់ពិបាក​បរិយាយ​។

តាសំរួសរាន់រកអាវភ្លៀងហើយទាញដំបូលស៊ីក្លូបាំងបិទកុំឱ្យទទឹក អង្គុយផ្ទៀងស្ដាប់ស្នូរទឹកភ្លៀង រួចទាញយកអន្សមអាំងក្តៅៗដែលប៉ូលិសប្រចាំការហុចឱ្យជាទឹកចិត្តអាណិតដល់ចាស់ជរាម្នាក់នេះ ដ្បិតឃើញតាចាស់យើងហាលខ្យល់ហាលវាលមិនលោះមួយថ្ងៃណាឡើយ។

ស្នូរទឹកភ្លៀងលាន់ទ្រហឹងសឹងស្ដាប់គ្នាមិនបាន ស្រាប់តែសំឡេងល្វើយៗហៅតាសំពីក្រោយខ្នង​ញាប់ៗជាប់ៗគ្នា។ តាទម្លាក់អន្សមចុះ រហ័សបែរក្រោយភ្លែត

_ តាសយ?

គាត់សម្លឹងកែវភ្នែកសម្លាញ់កម្សត់កម្រម្នាក់នេះឃើញច្បាស់ដូចថ្ងៃដែលកំពុងដណ្ដឹងសួរថា មករកអីល្ងាចថ្មើរនេះហើយ? មិនខ្លាចខុសបម្រាមហាមចល័តទេអី?

តាសយហុចរបស់មួយឱ្យតាសំភ្លាម៖

_ យកឱ្យលឿនទៅ! លឿនឡើង!!

តាសំក្រោករលេះរលាំងមកទទួល

_ ហើយមកទាំងភ្លៀងហ្នឹងតា? មកអ៊ីចឹងប៉ូលិសមិនឃាត់ទេហ្អី?

_ មកពីយាយវាហ្នឹង! ខ្ញុំប្រាប់ថាឱ្យស្រូតមេឃជិតភ្លៀងហើយ ឃើញអត់ភ្លៀងទាល់តែបាន!

គឺបាយដែលតាសយខ្ចប់មកឱ្យតាសំដោយផ្ទាល់ដៃ! គាត់បន្តថា៖

_ ប៉ូលិសឃាត់តាស៎! តែខ្ញុំថា បើមិនឱ្យខ្ញុំមក​…មានតែឱ្យតាឯងដាច់ពោះស្លាប់!

តាសំរលីងរលោងដៃក្តាប់ប្រអប់បាយណែនណាន់។ គាត់រំភើបនឹងសម្លាញ់ម្នាក់នេះពន់ពេក សឹងរកពាក្យនិយាយមិនបាន។ គាត់យកដៃជូតភ្នែកដែលប្រឡាក់ដានដោយទឹកភ្លៀងលាយទឹកភ្នែក៖

_ តាឯងប្រញាប់ទៅវិញទៅ ភ្លៀងធំណាស់…ហើយថ្ងៃក្រោយកុំមកទៀត ខ្ញុំមិនដាច់ពោះទេ!

ថាហើយតាសយក៏បត់ស៊ីក្លូទៅវិញ តាសំអង្គុយលើស៊ីក្លូចាស់ លាប្រអប់បាយដែលសម្លាញ់ខំផ្ញើមក។ គាត់លេបបាយមួយគ្រាប់ៗដោយជំនន់ទឹកភ្នែក ហូរជន់មកប្រណាំងគ្នា។ តាលេបបាយមិនចូលទេ គាត់អួលណែនក្នុងទ្រូងណាស់ តែតាសំជម្នះទំពាដើម្បីរស់បន្តទៀត ដើម្បីរក្សាទឹកចិត្តតាសយម្នាក់នេះឱ្យមានតម្លៃ។​

គ្រប់យ៉ាងធ្វើឱ្យមនុស្សចាស់ស្គមកំប្រឹងរស់ពឹងដៃមួយចំហៀង ជើងមួយគូម្នាក់នេះ ស្រណោះខ្លួន នឹកដល់ជីវិតដែលរត់គេចគ្រាប់សំណរ​ តតាំងជាមួយខ្មាំងរាប់មិនអស់ ចុងក្រោយត្រូវរស់មួយថ្ងៃគិតមួយថ្ងៃ។

តែណ្ហើយ! គិតច្រើនក៏អស់កម្លាំង តាចាស់យើងផ្ញើ​ជីវិតក្នុងយប់ត្រជាក់នេះនៅលើស៊ីក្លូចាស់មួយថ្ងៃទៀតវិញ​។

រយៈពេលបិទខ្ទប់១៤ថ្ងៃបានបន្តសាជាថ្មីម្ដងទៀត ដ្បិតស្ថានភាពនៅតែមិនធូរស្បើយ។ ក្រុមគ្រូពេទ្យធ្វើការគ្មានសម្រាក ចំណែកក្រុមបំប៉ោងនិងបំពុលពាក្យមិនពិត កាន់តែខំប្រតិដ្ឋបន្ថែមថ្មីៗជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

_ ប្រាប់គ្នាយើងទៅ ធ្វើតាមផែនការបន្តទៀត! ឥឡូវនេះកាន់តែអំណោយផល គេបិទថែម១៤ថ្ងៃទៀតហើយ នាំគ្នាដុតដៃដុតជើងថែមទៀត មេផ្ដាំថាពេលចប់កិច្ចការ ផ្ទះម្នាក់មួយខ្នង ថែមលុយលើកទឹកចិត្តពាន់ៗដុល្លារ។

_ បាទបងធឿន! ប្រាប់មេផង កូនចៅខំធ្វើការរាល់ថ្ងៃ។

នាយធីដាក់ទូរសព្ទចុះ ស្ដាប់បញ្ជាមេកោយជ្រាលជ្រៅដោយមិនរំលងចំណុចណា។  កូនប្រុសតាសយដែលជាដៃជើងស្រែកហៃអើ បន្ទោរ​ទំនុកបញ្រ្ចាសខ្យល់នាំឱ្យចលាចលនៅផ្សារធំកំពុងបញ្ជូនសារសំឡេងបន្តដល់អ្នករួមអាជីពបោកប្រាស់ ៖

_ នែ! ខំធ្វើការ ផ្ទះម្នាក់មួយជ្រុងនៅទីក្រុងវ៉ើយ!

ថាចប់គេរហ័សបញ្ជូនវីដេអូដែលទើបទទួលបាន បង្ហោះចូលអ៊ីនធឺណិតភ្លាមជាមួយសំឡេងស្រែក​​​បញ្រ្ចាស​​​ស្រកី៖

_ សួស្ដីបងប្អូនទាំងអស់គ្នា! ថ្ងៃនេះខ្ញុំមានដំណឹងហួសចិត្តមកប្រាប់……

ក្រុមធ្វើការងារជាប្រព័ន្ធក៏ចែកចាយសន្ធឹកសន្ធាប់រាល់ដំណឹងញាប់ញ័រទាំងអម្បាលម៉ាន​។ នាយធីនឹកភ្នកក្នុងចិត្តថា៖

_ អញមិនភ្លើទៅចេញមុខទេ! មានរឿងអីពួកហ្អែងទទួលទៅ…

គិតរួចនាយធីក៏ពោលឡើងថា៖

_ ទ្រាំបន្តិចទៅពុក! រឿងនេះចប់យើងលែងលំបាកហើយ! បើបានសម្រេចយើងមានផ្ទះល្អនៅ មិនបាច់ទ្រាំក្ដៅទ្រាំរងាដូចរាល់ថ្ងៃ ពុកមិនបាច់ធាក់ស៊ីក្លូ ម៉ែលែងទៅលក់បន្លែ ហើយមីអូនកូនខ្ញុំបានរស់ស្រួលនឹងគេហើយ! ពេលហ្នឹងទុកឱ្យខ្ញុំចិញ្ចឹមអ្នកផ្ទះ រកលុយបញ្ជូនមីអូនទៅរៀនសាលាល្អៗនឹងគេ…

គ្រាន់តែគិតក៏មានក្តីសុខដែរ! រសជាតិដែលសោយសុខ ស្រណុកបែបនេះរកមួយជាតិទៀតក៏មិនបានដែរ អ៊ីចឹងហើយនៅមានហេតុអី្វដែលឃាត់មិនឱ្យគេខិតខំធ្វើការងាររបស់ខ្លួនឱ្យកាន់តែល្អប្រសើរឡើងជាលំដាប់?

ទោះការបិទខ្ទប់មិនទាន់ផុតរលត់ទៅ តែបក្សពួកកូនតាសយនៅតែរកបានគ្រប់មធ្យាបាយដើម្បីប្រជុំក្រុមដ៏អស្ចារ្យរបស់គេ។ ថ្ងៃរះកម្ពស់នេះទៅហើយ នៅឡើយមិនទាន់បានជុំគ្នាទៀតទើបមេធំប្រចាំក្រុមគេលាន់មាត់ក្ដៅក្រហល់ក្រហាយ៖

_ អាធី! កូនចៅហ្អែងធ្វើការម៉េចហ្អា៎? ថ្មើរនេះមិនដឹងបាត់ស្រមោលទៅណា?

នរណាទៅដឹងថាមេកោយនេះក៏ក្រពុលមុខដូចតែគ្នា គេបង្ហុយបារីហុយផ្សែងទ្រោមទើបទៅឆ្លើយវិញ៖

_ ខ្ញុំម៉េចដឹងបង បើកំពុងតែចាំវាដូចតែបងដែរហ្នឹង? រាល់ដងពួកហ្នឹងមិនដែលអ៊ីចឹងទេបង…ថ្ងៃនេះមិនដឹងជាកើតស្អីវាទេ!

ពិតជាចម្លើយល្អឥតខ្ចោះ អ្នកចាំស្ដាប់ឯណេះច្រត់ចង្អេះហើយរអ៊ូបណ្ដើរ៖

_ ការងារមិនដឹងរបៀបរបបទេ តែបើរឿងអត់ប្រយោជន៍…និយាយពីលឿនដូចព្យុះ!

នាយធីងាកមុខមក ហើយសើចខឹក

_ រឿងហ្នឹងជំនាញពួកខ្ញុំហើយលោកបង! មិនបាច់ភ័យទេបងធឿនអើយ!

_ អើ! ឱ្យតែវាដូចមាត់! នុ៎ះ…មកដល់ល្មម!

កូនតាសយជាន់កម្ទេចបារីចោលហើយច្រត់ចង្កេះឡើង ងើបមុខសម្លឹងកូនចៅទាំងភ្នែកខ្មៅនិល៖

_ រវល់ធ្វើស្អីហ្អា៎? លោកបងចាំឡើងយូរ!

ម្នាក់ខ្ពស់ដូចត្នោតលៃក្នុងចំណោមនោះឆ្លើយថា៖

_ មិនស្រួលខ្លួនបង…ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះរសេសរសោះ

ម្នាក់ទៀតរាងល្អិតតបថា៖

_ អ្នកផ្ទះតាមសួរពេកបង រកតែគេចមកមិនបាន

ម្នាក់ទៀតហៀបនឹងដោះសាប្រាប់មូលហេតុ តែនាយធីលើកដៃឃាត់៖

_ បានៗៗៗ អត់ចង់ស្ដាប់ហេតុផលបណ្ដាក់គ្នាដូចខ្យងទេ ឥឡូវស្ដាប់បងធឿនគាត់មានប្រសាសន៍!

មិនបង្អង់យូរទេ បងធំគ្រហេមយកសំឡេងហើយមើលមុខកូនចៅចំៗ៖

_ ស្ដាប់ឱ្យច្បាស់ណាពួកឯង! ការងារកន្លងមករលូនល្អហើយ ខំប្រឹងធ្វើថែមទៀត មិនយូរទេយើងបានស្រណុកហើយ! ចប់ការងារពេលណា សន្យាក្លាយជាការពិត!

ថារួច ធឿនក្រឡេកមើលមុខកូនចៅម្នាក់ម្ដង ហើយបន្តមកនាយធីចុងក្រោយគេ។ សមាជិកដែលត្រូវគេបំបិទមិនសួរនាំពីហេតុផលមុននោះ ក៏និយាយឡើងថា៖

_ បង! ខ្ញុំសួរដូចឆោត…គាត់ព្រមឱ្យយើងច្រើនម្ល៉ឹងៗ បើបានសម្រេចមែនគាត់ឱ្យយើងពិតអត់?

_ មែនហើយបង…ថែមហើយថែមទៀត ថារង្វាន់លើកទឹកចិត្ត ហើយលុយច្រើនអ៊ីចឹង ឋានៈគាត់ប៉ុណ្ណឹង គាត់អាចឱ្យយើងបានដែរបង?

ម្នាក់រាងល្អិតបន្ទរមកបន្ថែម លោកបងធឿនដកដង្ហើមបន្តិចក៏ឆ្លើយថា

_ ចុះឯងគិតថាការងារយើងកំពុងធ្វើហ្នឹងស្រួលមែន? បើស្រួលមែន មិនមែនគេសុខចិត្តចំណាយឱ្យច្រើនអ៊ីចឹងទេ! ម្យ៉ាងមុខមាត់គេប៉ុណ្ណឹងដែរ បើហ៊ានក្បត់សម្ដីច្បាស់ដឹងសខ្មៅជាមួយអាធឿនមិនខានទេ!

ម្នាក់ដែលខ្ពស់ជាងគេក៏ភ្លាត់មាត់ថា៖

_ អ៊ីចឹងបានគេឱ្យរៀនឱ្យខ្ពស់ គិតអីឱ្យជ្រៅជ្រះ ល្អិតល្អន់ដូចលោកបងអ៊ីចឹងហ្អេស!

នាយធីក៏ទះស្មាគេផាច់៖

_ បានហើយមិនបាច់អែបអបទេហ្អា៎! ចំណែកស្មើៗគ្នាមែនអត់ពួកហ្អែង? អើ! និយាយអ៊ីចឹង     ​មិញ​ថាអត់ស្រួលខ្លួន…ហើយកើតស្អី?

_ មិនដឹងទេបង! តាំងពីចេញពីផឹកជាមួយបងធឿន និងពីរនាក់នេះមកខ្ញុំស្រាវស្រាញមិនស្រួលសោះ

_ នែ…មើលមិនស្រួលទៅធ្វើតេស្តធ្វើអីចេញ ស្រុកទេសគេកំពុងមិនស្រួល! សំណាងហើយថ្ងៃនឹងរវល់បើកឡានដឹកអីវ៉ាន់ឱ្យគេ អត់បានទៅជាមួយពួកឯង!

លោកបងដែលធំជាងគេក៏លាន់មាត់៖

_ ស្អីហា្អ! បបួលផឹកស៊ីសប្បាយជុំគ្នាម្ដងសោះ អត់ស្រួលខ្លួន?

កូនចៅមាឌល្អិតជាងគេតបភ្លាម៖

_ មែនតាស៎បង ខ្ញុំឮវាមិនស្រួលតាំងពីថ្ងៃមុនមករហូត

_ អឺ…បើមិនស្រួលក៏ទៅពេទ្យមើលទៅ! និយាយអ៊ីចឹងបានលុយពួកឯងយកធ្វើអីខ្លះ?

គ្រប់គ្នាមុខរីកដូចគ្រប់ជី ឆ្លើយដោយមិនឱ្យបាត់មួយម៉ាត់ឡើយ៖

_ ខ្ញុំធ្វើផ្ទះថ្មីនៅស្រុកឱ្យស្អាត ហើយនាំប្រពន្ធកូនទៅនៅក្រុងហ៊ឺហានឹងគេម្ដង!

_ ខ្ញុំយកដណ្ដឹងប្រពន្ធ ហើយទិញឡានជិះ…ហាសហា

_ ខ្ញុំមិនបាច់ធ្វើការឱ្យគេទេ ដេកសោយសុខតែហ្មង!

នាយធីនិងនាយធឿនសើចគិលកាលបើឮបែបនេះ ហើយក៏បំបែកគ្នារៀងខ្លួនទៅធ្វើការថ្មីៗបន្តទៀត។

ពេលវេលាកន្លងទៅមិនតិចឡើយ ចំនួនអ្នកស្លាប់ដោយសារជំងឺរាតត្បាតនៅថ្ងៃនេះច្រើនជាងម្សិលមិញ ហើយតិចជាងខានស្អែក។ មនុស្សម្នាហាក់ភ័យព្រួយ តែព័ត៌មានក្លែងក្លាយនៅតែត្រូវបានចែកចាយបន្ត​។

តាសំនៅតែសំចតខ្លួនចោលលើស៊ីក្លូចាស់ក្បែរមន្ទីរពេទ្យ។ ថ្ងៃនេះយើងក៏នៅតែឮសំឡេងឡានពេទ្យបន្លឺក្នុងប្រតិបត្តិការកម្ចាត់ជំងឺឆ្លងដដែល។ ពេលកន្លងមកគ្រូពេទ្យធ្វើការមិនដែលសម្រាលដៃ ដើម្បីច្បាំងនឹងមេរោគមួយនេះ តាសំសញ្ជប់សញ្ជឹងតែម្នាក់ឯងក៏លាន់មាត់៖

_ គិតៗទៅសម័យមុនគេធ្វើសង្គ្រាមសម្លាប់មនុស្ស សម័យឥឡូវគ្រាន់តែរឿងមិនពិត ព័ត៌មានក្លែងក្លាយក៏អំពល់ទុក្ខបានយ៉ាងងាយ! ឱ! ស្រុកទេសខ្ញុំអើយ ថ្ងៃនេះមិនដឹងថាបងប្អូនអ្នកណាខ្លះឈឺទៀតទេ!

ឡានពេទ្យបត់ចូលក្នុង ពន្លត់សឺរ៉ែន ឱ្យអ្នកជំងឺចុះមកព្យាបាលនៅខាងក្នុងអគារ។ គ្រាន់តែក្រឡេកឃើញម្នាក់នេះពីចម្ងាយភ្លាមតាសំលាន់មាត់ស្រែក៖

_ ធឿន?

តាសំក៏ប្រញាប់ទាញស៊ីក្លូតម្រង់ទៅផ្ទះតាសយភ្លាម។ ធាក់មិនទាន់បានប្រាំម៉ែត្រផង ប៉ូលិសឃាត់ភ្លាម៖

_ តាធាក់ទៅរកបាយហូបជិតៗនេះទេក្មួយអើយ!

ប៉ូលិសងក់ក្បាលហើយបន្ថែម

_ ប្រញាប់មកវិញតា!

ចាប់ហ្វ្រាំងមិនទាន់ គ្រាន់តែក្រឡេកឃើញស៊ីក្លូតាសយចតមុខផ្ទះភ្លាម ចោលតាសំស្រែកភ្លែត៖

_ តាសយ! អើយតាសយ…នៅផ្ទះអត់ហ្នឹង?

ស្រែកហៅមួយសន្ទុះធំហើយទើបតាសយចេញមក

_ តាសំ? ហើយមានការអី?

តាសយរន្ថើនសួរព្រោះឃើញទឹកមុខតាសំភ័យស្លេក

_ អាធីនៅផ្ទះអត់?

_ វាទៅបើកឡានដឹកអីវ៉ាន់ឱ្យថៅកែគេបាត់ហើយ គេបិទខ្ទប់អ៊ីចឹងត្រូវការដឹកចុះឡើងច្រើនជើង តាឯងរកវាធ្វើអី?

សម្លាញ់គាត់ងាកឆ្វេងស្ដាំទើបឧទានឡើង៖

_ អាធឿន…ក្រុមដែលខ្ញុំប្រាប់ថ្ងៃមុននុ៎ង ឥឡូវវាឆ្លងជំងឺគេដឹកទៅពេទ្យបាត់ហើយ តាឯងសួរវាមើលមើល៍ អាធីបានដើរហើរទៅណាជាមួយគេដែរអត់?

ទីង!

          សំឡេងសារទូរសព្ទលាន់ឡើង ទាំងនាយធីកំពុងបើកឡានដឹកស្រាបៀរតម្រង់មកខេត្តវិញ

ទីង!

ទីង!

ទីង!

_ នរណាហ្នឹង? ទាន់ហន់ទៅណាអ៊ីចេះ!

គេលាន់មាត់ ហើយឈោងដៃចុចបើក៖

_ បងធី បងឯងនៅណា?

សារសំឡេងនេះចប់ គេងើយមើលផ្លូវបណ្ដើរដៃចុចបើកស្ដាប់បណ្ដើរ៖

_ បងធឿនគាត់ឆ្លងអាជំងឺហ្នឹងហើយ ឥឡូវគេដឹកគាត់ទៅដល់ពេទ្យហើយបង

ដំណឹងនេះក៏សាយភាយលឿនរហ័សដូចចិត្តចង់

_ ពួកខ្ញុំអ្នកពាក់ព័ន្ធគេមកយកសំណាកអស់ហើយ នៅចាំលទ្ធផល

_ ឥឡូវបងឯងនៅណា? បើគេសួរបងឯងកុំឆ្លើយថាបានចួបពួកខ្ញុំ ព្រោះបងធីឯងអត់បានទៅផឹកជាមួយពួកគាត់ទេ ព្រោះអីដើមឡើយខ្ញុំឆ្លងពីបងធឿនទេ

ធីស្ដាប់ហើយជ្រួញចិញ្ចើមទើបស្ដាប់បន្តទៀត

_ មិនដឹងបងធឿនហ្នឹងគាត់ទៅឆ្លងពីនរណាគេម៏ ទាល់តែខ្ញុំទៅធ្វើតេស្តទើបដឹងឆ្លង ហើយអត់បានចួបអ្នកណាទេ ចួបបងធឿនហើយក៏ទៅអ៊ីចឹងទៅ! ហើយបងធឿនទើបចេញអាការៈម្សិល​មិញ​នេះទេ

សារសំឡេងចប់ត្រឹមណេះ នាយធីរអ៊ូឡើង៖

_ ផ្ទះអញមានក្មេងហើយមនុស្សចាស់ ចេះអត់អីៗតាមមាត់ឯងម៉េចហ្អា៎?

សំឡេងទូរសព្ទគេរោទ៍ឡើងម្តង

_ អាឡូពុក!

…..

_ ខ្ញុំកំពុងដឹកអីវ៉ាន់ឱ្យគេ…អត់អីទេ ខ្ញុំអត់បានចួប…

ប្រាវ!!!

_ ….

_ អាឡូ…អាឡូធី…?

_ ទីត……ៗៗ

ជើងគេជាន់ហ្វ្រាំងលាន់ងឺត! ក៏ជ្រុលទៅបោកក្បាលនឹងចង្កូតឡាន គេលាន់មាត់៖

_ ស៊យមែនហា្អ! ម៉ាភ្លែតសោះ…

គេបិទទ្វារឡានគ្រាំង ចុះទៅមើលម៉ូតូមានបន្លែសាច់ជ្រុះរប៉ាត់រប៉ាយ ជិះបញ្ច្រាសគ្នាត្រូវរបួសធ្ងន់សន្លប់ស្តូក​ស្ដឹង​។ ងាកមើលឆ្វេងស្ដាំ គ្មានមនុស្សសោះ នាយធីធ្វើភ្នែកក្រឡាប់ចុះឡើងកំពុងរកឃើញគំនិតល្អៗសម្រាប់តែខ្លួនឯងម្នាក់គត់រួចហើយ ក៏ដាក់មេប្រូចរត់ផះក្រញាំ កុំឱ្យអ្នកស្រុកមកទាន់។

បក្សពួករបស់ធឿនដែលជាមេធំម្នាក់ក្នុងក្រុមបំពុលអកុសលឆ្លងមេរោគទាំងអស់គ្នា  កំពុង​ស្នាក់​នៅ​កន្លែងធ្វើចត្តាឡីស័ករួមគ្នាទាំងព្រមយ៉ាងរហង់។

_ នរណាហ្នឹង?

_ បង ខ្ញុំអាធី! កុំមាត់បង…ឥឡូវបងនៅណា?

លោកបងធំនិយាយតិចៗ

_ នៅកន្លែងគេព្យាបាល…ជាមួយគ្នាយើង ហើយឯងនៅណា?

_ ខ្ញុំបើកឡានប៉ះគេ ហើយថែមច្របូកច្របល់អ៊ីចឹងផង ខ្ញុំរត់បណ្ដោយទៅ

_ អឺ…ល្អ! ហើយមានការអី?

_ ខ្ញុំអត់ចូលផ្ទះទេ បងជួយខ្ញុំផង

_ ….

គេជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នាទើបប្រាប់ថា

_ ឯងទូរសព្ទទៅលេខនៀក ហើយប្រាប់គេថាកូនចៅបងធឿនទៅគេដឹងហើយ

_ បាទអរគុណបង!

_ សំណាងល្អវ៉ើយ…ចប់កិច្ចការចួបគ្នាសោយសុខ!

ពណ៌សម្បុរក្រុមនេះមិនពិបាកចំណាំសោះ ពួកគេនៅរក្សាចរិតក្អេងក្អាងនៅរាល់កន្លែងដែលបានទៅដល់ ព្រមទាំងមិនភ្លេចស្មារតីចែករំលែកពាក្យកាឡៃដល់អ្នកស្រុក។ បានឱកាសល្អមកដល់មណ្ឌលដែលទុកអ្នកជំងឺទៅហើយ ធឿនប្រើវិធីវាយសម្រុក ធ្វើឱ្យផ្លូវចិត្តមនុស្សកំពុងឈឺជ្រួលច្របល់ទ្វេឡើង។ កូនចៅកាន់តែសកម្មផង ម្នាក់នឹករំពឹងដល់ផ្ទះស្អាតៗតម្លៃថ្លៃៗដែលជាថ្នូរនឹងអំពើសែនអសោចនេះ​។

ថ្ងៃនេះតាមការប្រកាសរបស់ខាងអាជ្ញាធរ យើងបានឮដំណឹងមួយហាក់ជួយឱ្យមានទឹកចិត្តរំភើបឡើងវិញ ។ វិទ្យាសាស្រ្តបានរកឃើញវ៉ាក់សាំងការពារជំងឺកាចសាហាវមួយនេះបានហើយ។ ប្រជាជននៅទីក្រុងក៏បានទទួលការចាក់វ៉ាក់សាំងជាបន្តបន្ទាប់។

គ្រប់គ្នាកំពុងតែសម្រុកធ្វើការពេញទំហឹងដើម្បីទប់ស្កាត់ឱ្យបាន និងកាត់ផ្ដាច់ខ្សែចម្លងក្នុងដែនសមត្ថកិច្ចរបស់ខ្លួន ហើយឥឡូវនេះត្រូវថែមភារកិច្ចថ្មីលើករណីក្រុមនាយ​ធឿន​មួយទៀត។

វ៉ាក់សាំងប្រឆាំងជំងឺ មិនទាន់ទាំងមកដល់ជួយប្រជាជនទឹកដីជាយដែននេះឱ្យចៀសផុតពីវិនាសកម្មផង បក្សពួកនិងបណ្ដាញនាយធឿនប្រែជាកាន់តែលឿនហើយ​រហ័ស​។ មនុស្សអស់ទាំងនោះខំបំប៉ោងតាមតែពាក្យគេថា ស្រេចតែមាត់គេបំភ្លៃ។

អ្នកជំងឺកាន់តែកើនមិនថមថយ ភ្លេចខ្លួនបន្តិចពាក្យផ្ដេសផ្ដាសរបស់ក្រុមឯកទេសបំប៉ោងនិងបំពុលបានរីកសាយភាព រហូតគ្របដណ្ដប់លើការពិតទាំងស្រុង។ អ្នកស្រុកបែរជាឆាប់ជឿគេណាស់ ដ្បិតជំនាញដែលផ្សាយពាក្យមិនពិតក្លាយទៅជាពិតកាន់តែស្ទាត់ ថែមទាំងមិនស្ដាប់ហេតុផលវិទ្យាសាស្រ្តទាំងឡាយដែលខំពន្យល់ ទទូចសុំ និងក្រើនរំឭកជារឿយ​ៗ​។

បច្ច័យជាច្រើនដែលតាសំយើងសង្កេតឃើញ ដែលបណ្ដាលទាញឱ្យស្ថានភាពធ្លាក់ដល់អាសន្នបែបនេះ។ ការចល័តខ្លួនមិនឈប់ ការរត់គេចពីកន្លែងផ្ទុះជំងឺមកស្រុកកំណើត ការលួចលាក់មិនទុកចិត្តពេទ្យដែលជាអ្នកព្យាបាលរហូតដល់ថ្នាក់ជឿពាក្យគ្មានប្រភព ហើយមិនទុកចិត្តថ្នាំដែលអ្នកវិទ្យាសាស្រ្តខំរុករក ស្រាវជ្រាវជួយជីវិតមនុស្ស។ ក្រុមមនុស្សជំពូកតូចនេះកាន់តែហួសហេតុរហូតធ្វើឱ្យសមត្ថកិច្ចចេញវិធានការណ៍ក្ដៅ ប្រកាសចាប់ខ្លួន តាមផ្លូវច្បាប់ដល់អ្នកបង្កាត់ភ្លើងព័ត៌មានក្លែងក្លាយ។

លោកតាយើងខឹងចិត្តណាស់ ក៏ស្ទុះវឹងទាញអត្តសញ្ញាណបណ្ណទៅកន្លែងចាក់វ៉ាក់សាំងភ្លាម។ ក្រោយដំណើរចប់គ្រប់សព្វ ព័ត៌មានរបស់គាត់ត្រូវក្រុមគ្រូពេទ្យផ្សព្វផ្សាយដើម្បីលើកទឹកចិត្តដល់អ្នកស្រុក ឱ្យជឿជាក់លើឆន្ទៈរបស់ពេទ្យក្នុងកាលៈទេសៈនេះ ព្រោះក្រុមកងទ័ពអាវស ពុំចង់ប្រាថ្នាអ្វីក្រៅពីឃើញយើងទាំងអស់គ្នាឆ្លងកាត់ដំណាក់កាលលំបាកនេះដោយជោគជ័យ ហើយគ្រប់គ្នាមានសុខភាពល្អឡើយ​។

_ អាឡូជម្រាបសួរ!

_ បាទជម្រាបសួរ នរណាហ្នឹង?

_ ជម្រាបទានខ្ញុំធី កូនចៅបងធឿន!

_ ធឿនណា មិនស្គាល់ទេ!

_ គឺធឿនធ្វើការឱ្យលោកទាន

_ ច្រឡំលេខហើយ!

ការសន្ទនាត្រូវកាត់ផ្តាច់ ដោយហេតុម្ខាងទៀតបិទចោលគ្មានស្រណោះ។ ការដង្ហើយរកជំនួយមិនបាន ទើបម្នាក់គេត្រូវភ្ជាប់ទៅមួយខ្សែទៀត

_ អាឡូបង…តានោះថាមិនស្គាល់យើងទេ ហើយចុចបិទចោលទៀត

_ ???

ការណ៍នេះធ្វើឱ្យធឿនគាំងមួយរំពេច ប្រញាប់ចុចបិទហើយភ្ជាប់ទៅលេខមួយខ្សែថ្មីដោយសំឡេងខ្លាំង​ៗ

_ អាឡូលោក….

នឹកគិតមកវិញគេបន្ថយសំឡេង

_ ខ្ញុំធឿនណា!

_ ធឿនណា? មិនស្គាល់ទេ!

_ ធឿនដែលធ្វើការឱ្យបងណា៎! មិនស្គាល់គ្នាយ៉ាងម៉េច?

_ សូមទោស! ច្រឡំលេខហើយ!

_ លោក!!!

ធឿនគ្រវាត់ទូរសព្ទចោលទៅម្ខាង ហើយងាកសម្លេងទៅកូនចៅដែលកំពុងពាក់ម៉ាស ស្ថិតក្នុងមណ្ឌលព្យាបាលរួមគ្នា។ ជាមួយកែវភ្នែកអស់សង្ឃឹមគេប្រាប់អ្នកទាំងបីថា៖

_ ឈប់ការងារទាំងអស់ភា្លម

_ ???

កែវភ្នែកដែលបុរសទាំងបីសម្លឹងមកគឺត្របាញ់ដោយសំណួរតែមួយ បងធំបន្ត៖

_ តាចាស់នោះក្រឡេចក្រឡុច និយាយបាតដៃខ្នងដៃ

_ អ៊ីចឹងម៉េចកើតបង? កន្លងមកមិនអាសារឥតការទៅហើយ?

ធឿនមិនឆ្លើយ ហើយក្ដាប់ដៃជាប់

_ បើតាហ្នឹងធ្វើអ៊ីចឹងហើយ យើងលេងឱ្យដឹងគ្នាម្ដង! ពួកឯងចាប់ពីថ្ងៃហ្នឹងធ្វើធម្មតា ហើយប្រាប់អាធីឱ្យដឹងផង!

ថាមិនទាន់ចប់ពីមាត់ផង គេក្អកផងហត់ផង!

_ បង! ម៉េចហើយបង? ពេទ្យ….!

ថ្ងៃនេះធឿនដែលជាមេបំផុសបំផុលចលនាបោកប្រាស់ បានឈានដល់ដំណាក់កាលពឹងផ្អែកលើម៉ាស៊ីនជំនួយដើម្បីដកដង្ហើម ស្របពេលនាយធីដែលជាកូនចៅជំនិតត្រូវពាក់ខ្នោះដៃដើរចូលមន្ទីរឃុំឃាំងយ៉ាងសង្ហាក្រោមទោសទណ្ឌជាច្រើនជាន់។

វាមិនរហ័សពេកទេ ព្រោះយើងបានបណ្ដែតបណ្តោយឱ្យហេតុការណ៍ក្លាយជាធ្ងន់ធ្ងរ​។​ តាសំសញ្ជឹងលើត្រីចក្រយានត្រមង់ត្រមោចតែម្នាក់ឯង​ ស្ដាប់ដំណឹងថ្មីជុំវិញ​​ការស្លាប់២៥នាក់នៅទូទាំងប្រទេស​នាថ្ងៃនេះ  ក្រោយពេលកូនប្រុសបណ្ដូលចិត្តតែមួយរបស់មិត្តសម្លាញ់គាត់ ត្រូវប៉ូលិសចាប់បានអស់រយៈពេល៣ថ្ងៃ បន្ទាប់ពីចំណាយពេលក្ដាប់បានមុខសញ្ញាអស់ជាច្រើន។

វារឿងគួរឱ្យតក់ស្លុតបំផុត ម្ល៉ោះហើយអ្នកស្រុកនាំគ្នាគគ្រឹគគ្រេងទៅចាក់វ៉ាក់សាំង ពេទ្យស្ទើរតែគ្មានកម្លាំងទប់ទល់គ្រប់គ្រាន់។

តាសយសុំផ្លូវគេដើម្បីមកមើលកូនដល់មន្ទីរឃុំឃាំង តែធីទទូចមិនព្រមចួបឪពុកឡើយ។ គាត់ត្រលប់ទៅវិញដោយអស់សង្ឃឹម ឱនមុខចុះជានិច្ច។

សមត្ថកិច្ចកំពុងរកមុខអ្នកពាក់ព័ន្ធទាំងអស់នៅតុសួរចម្លើយតទល់នឹងនាយធី ៖

_ ឃុំឯងប៉ុន្មានថ្ងៃហើយឯងនៅតែមិនឆ្លើយ ពុកក៏មិនចួប ឯងចង់យ៉ាងម៉េច?

នាយមាត់រឹងមិនព្រមឆ្លើយ ប៉ូលិសបន្ត៖

_ ឯងត្រូវចាប់ពីបទចំនួន២ ទីមួយគឺបទបង្កគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ហើយរត់បាត់ស្រមោល ខាងជនរងគ្រោះបានដាក់ពាក្យបណ្ដឹងរួចរាល់ហើយ។ ទីពីរគឺបទផ្សំគំនិត ឃប់ឃិតគ្នាជាមួយឈ្មោះ​ធឿន បំប៉ោងនិងបំពុល ផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មានក្លែងក្លាយ

_ ឯណាភស្តុតាង?

គេឆ្លើយស្រាលស្ញើក ប៉ូលិសអស់សំណើច៖

_ មើលរឿងភាគច្រើនពេកដឹង? ប៉ូលិសធ្វើការមិនល្ងង់ជាងឯងទេប្អូន! ឯងគិតថាគ្មានអ្នកណាឃើញអ៊ីចឹងហ្អេស? កុំភ្លេចថាឯងរត់ទៅតែខ្លួនទេ តែឡាននិងផ្លាកលេខនៅឱ្យជ្រងោរ​! ឯងគិតហ្អេសថាគ្មានអ្នកដឹង?

ទាល់តម្រិះគេក៏ឆ្លើយថា៖

_ ចុះករណីទីពីរ? បើគ្មានភស្តុតាងគេកុំចេះតែចោទខ្ញុំ!

_ ពីមុនគ្មានមែន តែបន្តិចទៀតមានហើយ!

_ លោកប៉ូលិសចង់មានន័យថាម៉េច?

_ លោកបងធឿនរបស់ឯងស្លាប់នៅមន្ទីរពេទ្យព្រឹកមិញនេះ! ពួកឯងច្បាស់ជាធ្វើការជាក្រុមហើយមានអ្នកបញ្ជាមិនខាន អ៊ីចឹងក្រៅពីក្រោយឈ្មោះធឿន នៅមាននរណាទៀត ឆាប់សារភាពឱ្យអស់មក!

គេស្ងាត់មាត់អស់យ៉ាងយូរទើបសមត្ថកិច្ចបន្ត៖

_ ពុកឯងគាត់ផ្ដាំមកថា ប្រពន្ធឯងលួចរត់ទៅបាត់ហើយពេលឯងមានរឿង បុកគេហើយរត់ចោលស្រុក ឥឡូវនេះកូនស្រីធីឯងមានតែតានិងយាយទេដែលខំប្រឹងទ្រាក់ៗរាល់ថ្ងៃចិញ្ចឹមចៅ។ ធីគិតឱ្យច្បាស់ទៅមុនសម្រេចចិត្តថាទទួលថ្មបាក់តែម្នាក់ឯង!

គេទះតុក្ឌាំងពេញមួយកំហឹងរបស់ខ្លួន ហើយប្រឹងរក្សាទឹកមុខស្មើធេងសម្លឹងទៅប៉ូលិស រួចស្នើសុំទូរសព្ទមុនសម្រេចចិត្តឆ្លើយរាល់អ្វីដែលពាក់ព័ន្ធឬក៏អត់។

គេចុចហើយចុចទៀត នៅតែទាក់ទងមិនបានទាល់តែសោះទើបទឹកមុខខ្មៅរោល ហើយចុចបញ្ជារាវរកលេខថ្មី៖

_ អាឡូ នេះអាធីណា៎!

ម្ខាងទៀតឆ្លើយទាំងក្ងួរៗ៖

_ បងធី?

_ អឺ!

_ បងធឿនក៏ទាក់ទងទៅតាដាំនោះមិនចូលដែរបង តាំងពីបងឯងរត់ទៅបាត់! ខ្ញុំឱ្យគ្នីគ្នាដែលនៅខាងក្រៅ ទៅរកនៅផ្ទះតាហ្នឹងក៏មិនឃើញដែរ សូម្បីប្រពន្ធកូនគាត់ក៏ទាក់ទងតានឹងមិនបានច្រើនថ្ងៃហើយបង!

នាយធីស្រែកទាំងមួហ្មងហើយចុចបិទ៖

_ ចង្រៃយក៍!

គេបែរមកឆ្លើយប្រាប់ប៉ូលិសដែលនៅនឹងមុខខ្លួន៖

_ មេឃុំដាំ!  ម្នាក់ហ្នឹងជាដង្កូវក្នុងសាច់! គ្រប់យ៉ាងមកពីតាហ្នឹងបញ្ជាទាំងអស់ បងធឿនប្រាប់ខ្ញុំថា ម្នាក់នឹងចង់ធ្វើជាមេស្រុកយូរហើយ ថែមទាំងមានខ្សែ​រយៈ​ធំៗច្រើនទៀត បងប្អូនគេសុទ្ធតែជាអ្នកមុខអ្នកមាត់គួរសមគ្រប់ៗគ្នា។ តាហ្នឹងចង់ខ្ចីដៃពេលអាសន្ននេះឱ្យជ្រួលច្របល់ ទម្លាក់ចៅហ្វាយស្រុកចាស់ចោលហើយខ្លួនឯងឡើងធំ ព្រោះគេជឿជាក់ណាស់​។ តានោះហ៊ានសន្យា ហ៊ានចំណាយគ្រប់សព្វ តែឥឡូវវារត់ចោលស្រុកបាត់ លោកប៉ូលិសត្រូវចាប់តានោះមកវិញឱ្យបាន!

_ ស្ថានភាពអ៊ីចឹងហើយនៅលួចរត់បានទៀត?

សមត្ថកិច្ចភ្លាត់មាត់ព្រោះមិននឹកស្មានសោះថាគ្រប់យ៉ាងជាការពិត ហើយចម្លើយសារភាពនេះខាងជំនាញនឹងព្យាយាមស្នើសុំសម្រាលទោសដល់នាយធី ចំណែកឯងកូនចៅរបស់គេគង់តែត្រូវបញ្ជូនខ្លួនមកទទួលទោសទណ្ឌក្រោយពីព្យាបាលចប់សព្វគ្រប់។

ក្រោយភ្លៀងមេឃស្រឡះហើយ ការបិទខ្ទប់ត្រូវបានប្រកាសឱ្យដកចេញ នៅឡើយតែបំរាមគោចរនៅតែរក្សាដើម្បីគម្លាតសុវត្ថិភាពទាំងអស់គ្នា។

តាសំបានចួបនឹងសម្លាញ់ចិត្តគាត់សាជាថ្មី តែអ្វីៗលែងដូចពីមុនហើយ។   តាសយដែលតែងតែ​ផ្តល់​កម្លាំងចិត្តរាល់ពេលតាសំពិបាក ក្លាយជាមនុស្សផ្សេង ចេះតែសញ្ជប់សញ្ជឹងលែងនិយាយស្ដីដូចមុន​។ ផ្ទៃមុខតាសយមានតែភាពក្រៀមក្រំនិងសំឡេងដកដង្ហើមធំរាល់ពេលគាត់ព្យាយាមសម្លឹងទៅជីវិតខាងមុខ​។

តាសំបម្រុងក្រោកចេញពីស៊ីក្លូ ទៅក្បែរតាសយស្រាប់តែងងឹតមុខដួលមួយរំពេច ធ្វើឱ្យតាសយភ័យស្រែកឆោឡោ ហៅគ្រូពេទ្យរុញចូលសង្រ្គោះបន្ទាន់​។

ក្រោយលោកកម្សត់សន្លប់ស្ដូកស្ដឹងលើគ្រែពេទ្យ ស៊ីក្លូសម្លាញ់ចិត្តជាទ្រព្យតែមួយគត់ដែលគាត់មានជាប់ខ្លួន ត្រូវបញ្ឈរចោលក្បែររបងពេទ្យហាលខ្យល់ចាំម្ចាស់ត្រលប់មកវិញ។ មិនដឹងថាតាសំបានឆ្លងមេរោគឬក៏អត់ ព្រោះគាត់រស់នៅហាលខ្យល់ ហាលក្ដៅមិនលោះថ្ងៃទៅហើយ។

ទីត….ទីត…ៗ

ទីបំផុតក្រុមគ្រូពេទ្យព្យាយាមទាញតាចាស់យើងផុតពីជ្រោះមរណៈហើយ។ គាត់បើកភ្នែកព្រឹមៗ ឃើញតែពិតានសក្នុងអាគារពេទ្យ។ ពេទ្យមមាញឹកណាស់ អ្នកជំងឺក៏មិនតិចថែមទៀត សំណាងណាស់ដែលអាចសល់គ្រែឱ្យតាយើងសម្រាកបាន។

គាត់ត្រូវគេដាក់ទន្ទឹមគ្នានឹងអ្នកជំងឺជាច្រើនទៀត ដែលប្រដាប់ដោយម៉ាសការពាររៀង​ៗខ្លួន។ ក្រឡេកបន្តិចនៅស្ដាំដៃ ក៏ប្រទះនឹងនាងតូចម្នាក់អាយុប្រហែល១០ឆ្នាំ នៅបើក​ក្រឡង់ៗសម្លឹងមើលមកគាត់

_ លោកតាម៉េចហើយ? តាធូរនៅ?

តាសំខំញញឹមប្រាប់នាងថាធូរស្បើយ គ្រាន់តែគ្មានកម្លាំងកំហែងទេ។ នឹកដល់ក្មេងអាយុត្រឹមប៉ុននេះបែរជាមកដេកឈឺលើគ្រែពេទ្យទៅហើយ តាក៏សួរនាំឱ្យដឹងរឿង៖

_ ពេទ្យថាមហារីក! ខ្ញុំអត់យល់ទេ មហារីកហ្នឹងជាអីទៅតា? ម៉ែថាស្អែកនេះយកខ្ញុំទៅភ្នំពេញព្យាបាលហើយ។

លោកតាខ្លោចចិត្តអាណិតនាងតូចជាពន់ពេក។ មិនគួរឡើយឱ្យក្មេងស្លូតត្រង់មក​រង​ទារុណអ្វីបែបហ្នឹង

_ ឆាប់ជាណាចៅណា!

គាត់ខំប្រឹងលោដៃញ័រៗទៅអង្អែលក្បាលនាងថ្មមៗ៖

_ ចាសលោកតា! ចាំពេលខ្ញុំជា ធំឡើងខ្ញុំនឹងបើកកន្លែងមើលមនុស្សចាស់ៗឱ្យច្រើន។ ពេលខ្ញុំមកពេទ្យខ្ញុំឃើញតានៅក្រៅរបង…ម៉ែថា…តាអត់មានផ្ទះទេ ខ្ញុំអាណិតតាណាស់!

ប្រយោគនាងចប់ភ្លាម តាសំហូរទឹកភ្នែកសស្រាក់ អាណិតអាណោចខ្លោចថ្លើម​ប្រម៉ាត់ កាលបើឃើញមុខនាងស្រស់ៗនឹងភ្នែក។

តាលើកដៃបួងសួងឧទ្ទិសដល់បារមីព្រះពុទ្ធអង្គ សូមឱ្យលោកមើលឃើញហើយប្រណីដល់ក្មេងស្រីតូចច្រឡឹងនេះផង។

គ្រូពេទ្យក៏មកដល់ប្រាប់តាសំថា មិនបានធ្វើតេស្តវិជ្ជមានឡើយព្រោះតែបានវ៉ាក់សាំងជាអាវក្រោះ មិនអ៊ីចឹងទេមិនថាលោកតាកម្សត់យើងត្រូវជួបអ្វីខ្លះឡើយ។

ច្រើនថ្ងៃទៅហើយ ស្ថានភាពតាសំកាន់តែទន់ទៅៗខ្សោយទៅៗគ្មានកម្លាំង។ គ្រូពេទ្យតាមដាន​អាការៈ​ជាប្រចាំ សង្ឃឹមថាគាត់អាចត្រលប់ទៅផ្ទះបានឆាប់ តែលោកតាយើងគ្មានផ្ទះសម្រាប់ទៅឡើយ​។

គាត់ចាប់ដៃឃាត់ពេទ្យជាប់មិនឱ្យទៅ ទទូចសុំនូវបំណងប្រាថ្នាចុងក្រោយ មុនជីវិតចាស់កម្សត់នេះផុតរលត់ទៅ។ ពេទ្យក៏បង្ហោះដំណឹងស្វែងរកសាច់ញាតិជំនួសតាសំ៖

_ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាប្រពន្ធនិងកូនដែលនិរាសព្រាត់គ្នាទៅបានឃើញដំណឹងនេះ ប្រសិនបើគេនៅមានជីវិត។ យើងបានបែកគ្នាដោយភ្លើងសង្រ្គាម កាលណោះខ្ញុំរបួសដាច់ដៃម្ខាង ដេកនៅកន្ទេលអស់ច្រើនខែគ្រាន់តែសង្រ្គាមចប់ភ្លាម។ ខ្ញុំគ្មានទ្រព្យរបស់ជាប់ខ្លួន ក្រៅពីស៊ីក្លូចាស់មួយគ្រឿងប៉ុណ្ណោះ។ ពេលនេះខ្ញុំកំពុងធ្លាក់ខ្លួនឈឺនៅពេទ្យ ខ្ញុំសង្ឃឹមអាចឃើញមុខប្រពន្ធ ស៊ីថា និងកូនប្រុស វុត្ថា របស់ខ្ញុំបានម្ដងមុនពេលលាចាកលោកនេះទៅ។

តាបានប្រើស្មារតីទាំងអស់ខំប្រឹងពីមួយថ្ងៃនៅមួយថ្ងៃនៅក្នុងពេទ្យ ដើម្បីទន្ទឹងមើលផ្លូវអ្នកទាំងពីរដែលតែងចងចាំជាប់ជានិច្ច។ បើកម្មអកុសល គេស្លាប់បាត់ក្នុងសង្រ្គាមតាំងពីយូរណាស់មកហើយ មានតែចាំដល់ពេលអស់សង្ខារទៅ នោះតាសំអាចបានចួបជុំគ្រួសារបានហើយ។

យ៉ាងណាកូនចិត្តតូចមួយតែងលួចសង្ឃឹម ដរាបណាតាកម្សត់អាចបើកភ្នែកសម្លឹងមើលផ្ទៃមេឃបានមួយថ្ងៃទៀត។

កន្លងផុតទៅជាងមួយសប្ដាហ៍ហើយក្រោយគ្រូពេទ្យបានជួយផ្សាយដំណឹងចេញទៅ ប៉ុន្ដែតាសំនៅតែដេកអស់សង្ឃឹមបន្តគ្នារៀងរាល់ថ្ងៃ។ តាសយក៏មិនត្រូវអនុញ្ញាតឱ្យមកសួរសុខទុកបានទៀត។

ប្លែកអ្វីតែប៉ូលិស បានស្រាវជ្រាវរកប្រភពដែលមេឃុំដាំលាក់ខ្លួនឃើញបានសម្រេច​។ គួរឱ្យសង្វេគណាស់ មេឃុំដាំត្រូវបានរកឃើញដោយដេកស្លាប់តែម្នាក់ឯងពេលសមត្ថកិច្ចចុះទៅដល់។ គេរត់គេចទៅស្រុកកំណើតខាងម្ដាយក្មេក ដោយពុំដឹងខ្លួនថាផ្ទុកជំងឺឆ្លងពីស្រុកទៅ។ ក្រោយគ្រូពេទ្យធ្វើកោសល្យវិច័យលើសព ក៏ប្រទះឃើញថា តាដាំពិតជាស្លាប់ដោយមេរោគដែលបំលែងខ្លួនថ្មីមែន។

អ្នកភូមិនៅទីនោះ ត្រូវនាំគ្នាធ្វើសំណោកនិងហាមមិនឱ្យចល័តផ្ដេសផ្ដាស ដោយសារវត្តមានមេឃុំដាំ។ ករណីនេះត្រូវបានខាងអាជ្ញាធរផ្សព្វផ្សាយជាសាធារណៈតោងឱ្យជាមេរៀននិងប្រុងប្រយ័ត្នឱ្យបានខ្ពស់តទៅចាប់ពីវិនាទីនេះ។

ចំណែកខ្មោចតាដាំដែលស្លាប់ទៅ មិនដឹងថាត្រូវមាត់មនុស្សប៉ុន្មាននាក់ កំពុងប្រទេចបណ្ដាសាដោយកំហឹងឡើយ។ កុំនិយាយដល់លាភសក្ដារៈដែលជាសន្យាខ្យល់របស់គាត់នឹងនាយធឿន នៅពេលនេះលោកបងធំបានឃ្លាតចាកឋានទៅហើយ ចំណែកនាយធីនិងគូកនកំពុងទន្ទឹមមើលយ៉ាងអន្ទះអន្ទែងពីលទ្ធផលខ្លួន ដោយសារអំពើដែលចង់សោយសុខឆាប់រហ័សយកប្រយោជន៍ខ្លួនជាធំ មិនខ្វល់ដល់ស្រុកទេស​។

មកដល់ខណៈពេលនេះ ខ្លួនតាចាស់ពិតជាខ្សោយកម្លាំងណាស់ ខ្លួនប្រាណទាំងមូលហាក់ល្វើយ បើកភ្នែកស្ទើរមិនចង់រួច។ ដង្ហើមគាត់ខ្សោយទៅៗតូចទៅៗរហូតត្រូវរុញចូលបន្ទប់សង្រ្គោះបន្ទាន់​។

តាអស់សង្ឃឹមកាន់តែខ្លាំង ហើយមានអារម្មណ៍ច្បាស់ណាស់ថានេះគឺជាវេលាចុងក្រោយដែលតាសំអាចរស់បាន។ គាត់បិទភ្នែកសន្សឹមៗដោយរបូតទឹកភ្នែកដែលខំទ្រាំអស់កាលជាង៣០ឆ្នាំកន្លងមក​។

ស្រាប់តែត្រចៀកតាឮសំឡេងដង្ហើយហៅល្វើយៗ លូកដៃមកអង្រួនថ្មមៗ៖

_ តាសំ! តាសំ!

សំឡេងពេទ្យមែនទេ ម្ដេចក៏ខុសពីរាល់ដង?

_ តាសំ! គឺខ្ញុំណា៎! គឺខ្ញុំ…

_ ស៊ីថា?

តាខំសម្លឹង គិតថាភ្នែកស្រវាំងឬមួយវង្វេងវង្វាន់។ គាត់ប្រឹងកម្រើកដៃហើយពោលតិចៗ៖

_ ខ្ញុំមិនយល់សិប្តទេ! ឫមួយខ្ញុំស្លាប់ហើយ?

គាត់សើចស្រាលស្ញើក

_ ទីបំផុតខ្ញុំបានចួបឯងហើយ…ខ្ញុំបានចួបឯងនៅឋានក្រោមនេះហើយ

អ្នកជាប្រពន្ធយំអណ្ដឺតអណ្ដក៖

_ ស្លាប់អី…ឋានលើឋានក្រោមអី! ខ្ញុំស៊ីថា…ស៊ីថាប្រពន្ធឯងណា៎តាសំ!

ហេតុតែមិនជឿនិងរំភើបពេក តាលើកដៃស្ទាបមុខនិងសម្លឹងមើលមនុស្សប្រុសខាងក្រោយខ្នងយាយ​។

ត្រូវហើយ! មុខមាត់មនុស្សម្នាក់នេះហើយដែលតាសំខំទន្ទឹងមើលជាង៣០ឆ្នាំ។ ប្រពន្ធស៊ីថាជាទីស្រឡាញ់ កំពុងឈរនៅចំពោះមុខគាត់។ នាងប្រែប្រួលច្រើនណាស់! ស្បែកជ្រួញ សក់ក្លាយជាសប្រណាំងចាស់ជាមួយតាហើយ។

យាយលូកដៃមកស្ទាបដៃម្ខាងដែលពិការរបស់តាហើយយំឡើងរញ័រមិនព្រមឈប់ ដោយ​រំជួលចិត្តជាពន់ពេក៖

_ ក្រោយបែកភ្លាមខ្ញុំទន្ទឹងមើលផ្លូវតាសំឯងឡើងផ្សាភ្នែក…ចាំបាត់ៗ…មិនឃើញសោះ! ស្រាប់តែមានគេយកខោអាវទាហាននិងធាតុមួយកញ្ចប់ ប្រាប់ថាតាឯងស្លាប់បាត់ហើយ រួចមុនស្លាប់ផ្ដាំផ្ញើគេឱ្យយកធាតុមកឱ្យប្រពន្ធកូនវិញ ប្រាប់ថាឈ្មោះស៊ីថានៅស្រុករតនៈមណ្ឌល ទើបខ្ញុំគិតថាតាឯងស្លាប់បាត់ហើយតាសំអើយ!

យាយយំមិនឈប់ តាសួរវិញថា៖

_ ចុះសុខដែលទៅធ្វើទ័ពដំណាលគ្នាបានត្រលប់ទៅផ្ទះវិញទេ?​

_ បាត់ដំណឹងសូន្យមិនឃើញទេ!

_ ត្រូវហើយ! ធាតុនោះមិនមែនខ្ញុំទេយាយ! សុខវាគ្មានប្រពន្ធកូន មានតែផ្ដាំគេថាផ្ញើឱ្យប្រពន្ធ ទើបមានគេធ្វើបុណ្យឱ្យវា ព្រោះវាមានតែខ្ញុំម្នាក់គត់ដែលរាប់អានជាបងប្អូនហ្នឹងហើយ!

_ នេះកូនប្រុសយើង! វាធំហើយតាសំអើយ វាមានឪហៅនឹងគេហើយណា៎!

កូនប្រុសលូកដៃមកប៉ះតាយើងហើយនិយាយថា៖

_ យើងទៅផ្ទះយើងវិញណាពុកណា៎!

គ្រូពេទ្យដែលនៅក្បែរនោះខ្សឹកខ្សួលទៅបរិយាកាសដែលតាសំបានឆ្លងកាត់កន្លងមក។ រំពេចនោះតាលូកដៃម្ខាងដែលជាសំណល់ពីសង្រ្គាមចាប់កាន់ដៃពេទ្យដោយរំភើបឥតឧបមា ប្រាប់ពេទ្យថា៖

_ តាចាស់អរគុណណាស់! អរគុណក្រៃលែងដល់គ្រូពេទ្យដែលជួយសម្រេចបំណងឱ្យតាស៊ីក្លូម្នាក់នេះ!

ពេទ្យទះដៃតិចៗច្រាលចិត្តឱ្យរំភើប ទើបពោលថា៖

_ ទីបំផុតតាសំអាចសោយសុខសមតាមបំណងហើយ

គាត់លើកដៃតិចៗជាសញ្ញាថាមិនទាន់ចប់នៅឡើយទេ

_ យាយវា!

គាត់ពោលហើយសម្លឹងមុខវុត្ថា

_ កូនហ្អា៎…ជួយពុករឿងមួយណា! ជួយយកតាសយនិងប្រពន្ធ ហើយចៅគាត់ ទៅនៅជាមួយយើងផង!

ចប់

ខ្ញុំគឺ វង្ស អធិរាជ

ខ្ញុំដាក់​ទូរស័ព្ទចុះ ទាំងអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់។ មុននេះអ៊ំស្រីម្នាក់ខលមកប្រាប់ថាចង់ជួបខ្ញុំ។ គាត់ជាម្តាយរបស់អតីតមិត្តរួមថ្នាក់ខ្ញុំម្នាក់។ ឆ្ងល់ណាស់ ខ្ញុំនិងគាត់មិនដែលស្គាល់គ្នាផង មានរឿងអីត្រូវជួបគ្នា? គាត់មានការអីទៅ? ភ្នែកឆ្វេងខ្ញុំចាប់ញាក់ព្រើតៗដូចកំពុងឱ្យហេតុថា ជំនួបនេះនឹងមិនមានរឿងល្អកើតឡើងទេ។ ខ្ញុំប្រញាប់ខលទៅសួរមិត្តខ្ញុំ៖

«អាឡូខ្ទៃ! ទំនេរទេ គ្នាសួរតិច!»

ខ្ញុំហៅគេដាច់សាច់​ព្រោះជាទម្លាប់ទៅហើយ។​ ការពិតគេឈ្មោះ ឧទ័យ មានន័យថា ការរះឡើង។ ឈ្មោះពេញគេ កែវ នរឧទ័យ។ ស្តាប់ទៅពីរោះណាស់មែនអ្ហេស? តែខ្ញុំហៅគេតែ ខ្ទៃៗ​ ហ្នឹង។

«មែនទែនទៅរវល់ដែរហ្នឹង តែសម្រាប់រាជ រវល់ប៉ុនណាក៏ខ្ញុំអាចនិយាយជាមួយបានដែរ។»

គេតបវិញដោយស្នៀងស៊ីអារម្មណ៍។ គេហ្នឹងតែប៉ុណ្ណឹង តាំងពីបានរៀនអង់គ្លេសជាមួយខ្ញុំពីឆ្នាំទីមួយមក គឺថាញ៉ែខ្ញុំឥតល្ហែ។ គិតមកដល់ពេលនេះជាងដប់ឆ្នាំហើយ គេនៅមិនឈប់ញ៉ែខ្ញុំទៀត លក្ខណៈថាហួសពីហូរហែរតាប៉ែលតហ្មងហើយ។ ខ្ញុំតបវិញ៖

«អូខេ ចឹងសួរតិច! នៅផ្ទះមានរឿងអីហ្មែន?»

គេស្ងាត់! ខ្ញុំមិនដឹងថាមកពីគេកំពុងរវល់ឬក៏ម៉េចទេ តែពេលគេតបវិញ សំឡេងគេមិនស្រស់បស់ដូចពីដំបូងសោះ៖

«អត់មានអីទេ ធម្មតាៗតើ! ហើយនឹកម៉េចបានសួរបែបហ្នឹង? បារម្ភពីខ្ញុំណាស់មែនអ្ហេស?»

គេសើចតិចៗទាំងមិនសូវសម។ ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ចម្លែក។ ភ្នែកឆ្វេងខ្ញុំនៅតែបន្តញាក់មិនឈប់។ គេកំពុងលាក់បាំងរឿងអីមែនទេ?​ តែខ្ញុំក៏មិនហ៊ានសួរដេញដោលទៀតដែរ។ យ៉ាងណាខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នកក្រៅ ពុំគួរចេះដឹងរឿងគ្រួសារគេទេ។

«ម៉េចមិនឆ្លើយ? យើងហ្នឹងនឹកម៉េចបានសួរខ្ញុំចឹង? មានដឹងរឿងអីមែន? ប្រាប់ភ្លាម!!!»

គេតឿនខ្ញុំដ្បិតមិនឮខ្ញុំតប។ ខ្ញុំដកទូរស័ព្ទចេញពីត្រចៀក បន្ធូរអារម្មណ៍ដោយដកដង្ហើមវែងមួយ ទើបដាក់ទូរស័ព្ទមកក្បែរនិយាយវិញ៖

«គ្មានអីទេ! អ៊ីចឹងប៉ុណ្ណឹងហើយណា គ្នាមានការតិច។»

គេចុចបិទដោយមិននិយាយលាខ្ញុំឡើយ។ មិនដឹងជាម៉េចចិត្តខ្ញុំប្រែជាច្របូកច្របល់។ ខ្ញុំនឹកដល់ពាក្យម្តាយគេដែលហាមខ្ញុំដាច់ខាតមិនឱ្យប្រាប់គេថាគាត់សុំណាត់ជួបខ្ញុំ។ ម្តាយកូនគេហ្នឹងមានរឿងអីឱ្យពិតប្រាកដ? ខ្ញុំឆ្ងល់ណាស់!

ថ្ងៃណាត់ជួបមកដល់…!!!

ខ្ញុំងាកកចុះឡើង សម្លឹងទៅមាត់ទ្វារ។ តាមធម្មតាក្នុងហាងកាហ្វេនេះត្រជាក់ណាស់ តែមិនដឹងជាម៉េច ថ្ងៃនេះខ្ញុំបែរជាបែកញើសជោកថ្ងាស។ ដៃស្តាំខ្ញុំម្តងចាប់កែវកាហ្វេមកចឹប ម្តងចាប់សៀវភៅមកអាន ម្តងកាន់ទូរស័ព្ទអូសមើលចុះឡើង របៀបថានៅមិនស្រណុក។ តំណក់ញើសស្រក់តក់ចេញពីថ្ងាសដ៏ទូលាយរបស់ខ្ញុំ មកដក់លើតុប៊ិះតែនឹងចូលកែវកាហ្វេ។ ទ្រាំនឹងភាពចាញ់ច្រាបលែងបាន ខ្ញុំបង្ខិតកៅអីទៅក្រោយ ក្រោកវឹងដើរសំដៅទៅបន្ទប់ទឹក។

លុបលាងមុខរួចរាល់ ខ្ញុំប្រញាប់បើកទ្វារចេញមកវិញ។ ស្រាប់តែ… មនុស្សស្រីវ័យចំណាស់ម្នាក់កំពុងក្រេបរសជាតិកាហ្វេនៅតុដែលខ្ញុំអង្គុយ។ គ្រាន់តែឃើញខ្ញុំដើរទៅកៀក គាត់ចាប់សម្លឹងខ្ញុំមិនដាក់ភ្នែក។ ក្រសែភ្នែកដ៏មុតថ្លានេះ កំពុងតែប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់ជាម្តាយរបស់ខ្ទៃ។ ខ្ញុំប្រញាប់លើកដៃសំពះ៖

«ជម្រាបសួរអ៊ំ!»

«មិនបាច់គួរសមអីទេ! អង្គុយមកក្មួយ!»

ទឹកដមសំឡេងគាត់ធ្ងន់​​តែមុតស្រួច។​ គ្រាន់តែស្តាប់សំឡេងសោះ ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថាអ៊ំស្រីឆ្នាស់ឆ្នើមមិនធម្មតាទេ។ បបូរមាត់ខ្ញុំញញិមពព្រាយបង្ហាញពីការរួសរាយ។ ខ្ញុំរហ័សចូលអង្គុយកៅអីទល់មុខគាត់។

«ខ្ញុំគឺ…»

មិនទាន់ទាំងបានណែនាំខ្លួនស្រួលបួលផង អ៊ំស្រីនិយាយកាត់ខ្ញុំផាំង៖

«ក្មួយឈ្មោះ វង្ស អធិរាជ ជាអ្នកខេត្តតាកែវ។ ប្រលងបាក់ឌុបនៅឆ្នាំ២០១០ បាននិទ្ទេសB ជាប់អាហាររូបករណ៍ផ្នែកសង្គមកិច្ចវិទ្យានៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ?»

ខ្ញុំបើកភ្នែកធំ ស្រឡាំងកាំង។ បើកុំតែអណ្តាតខ្ញុំលឿន ប្រញាប់គ្រលៀវលេបកាហ្វេក្នុងមាត់បានទាន់ពេលវេលា កុំអីប្រហែលជាត្រូវឈ្លក់ព្រួសកាហ្វេចេញពីមាត់ពេញហ្នឹងមិនខាន។ ស្មានមិនដល់ថា អ៊ំស្រីដឹងរឿងខ្ញុំច្បាស់យ៉ាងនេះសោះ។​

«ក្មួយជាសិស្សពូកែ បាន GPA ខ្ពស់ជាងគេប្រចាំថ្នាក់ ក៏បានទទួលសញ្ញាបត្រចែកផ្ទាល់ពីសម្តេចដែរ។ បច្ចុប្បន្នក្មួយជាប្រធានផ្នែកសម្របសម្រួលនៅអង្គការក្រៅរដ្ឋាភិបាលមួយ បន្ទាប់ពីផ្លាស់ប្តូរការងារចំនួនបីកន្លែងរួចមក។»

ខ្ញុំបន្តបើកភ្នែកធំ រឹតតែហួសចិត្ត។ មិនយល់ទេ ម្តេចក៏ម្តាយរបស់មិត្តភក្តិខ្ញុំ ដឹងរឿងខ្ញុំច្រើនជាងម្តាយបង្កើតខ្ញុំដឹងពីខ្ញុំទៅទៀត? ឬក៏មកពីខ្ទៃឧស្សាហ៍និយាយពីខ្ញុំចំពោះមុខគាត់? កាន់តែគិត ខ្ញុំរឹតតែមិនយល់។ អ្វីដែលកាន់តែឆ្ងល់ទៀតនោះគឺ បំណងរបស់គាត់។​ មិនដឹងថាគាត់ចង់បានអីឱ្យប្រាកដទេ។

«ក្មួយប្រហែលជាឆ្ងល់ថា​ម្តេចក៏ខ្ញុំដឹងរឿងទាំងនេះបាន?»

អ៊ំស្រីសើចតិចៗទើបបន្ត៖

«អ៊ំថែមទាំងដឹងទៀតថា ក្មួយមានប្រជ្រុយធំមួយនៅត្រង់…»

មុខខ្ញុំឡើងក្រហមងាំង ក្រហមជាងផ្កាដកខាំដែលកំពុងរីកបង្អួតសម្រស់ក្នុងសួនខាងមុខហាងនេះទៅទៀត។ ខ្ទៃពិតជាផ្តេសផ្តាសណាស់ សូម្បីតែរឿងខ្ញុំមានប្រជ្រុយធំត្រង់ណា ក៏និយាយប្រាប់ម្តាយគេដែរ។​ យី! គាត់នេះ។ ចាំមើលតែបានជួបមុខ សង្កត់កឱ្យដឹងដៃម្តង។ ខ្មាសគេណាស់ខ្ញុំ!

«ក្មួយមិនបាច់អៀនទេ អាណុបសរសេរពីក្មួយស៊ីជម្រៅជាងនេះផង សូម្បីតែ…»

«កុំជឿឧទ័យអីអ៊ំ គាត់កុហកទេ។»

ខ្ញុំប្រញាប់កាត់សម្តីព្រោះខ្មាសអ៊ំស្រីពេក។ អម្បាញ់មិញនេះមិនដឹងជាគាត់ចង់និយាយពីអីទេ។​ ខ្ទៃនេះ បែបអត់មានអីសរសេរមែន បានជាសរសេរតាំងពីរឿងអាថ៌កំបាំងរាងកាយ។ កូនទោលចំជាយ៉ាប់មែន។ តែក៏សរសើរខ្ទៃដែរ បានឃើញខ្ញុំស្រាតតែម្តងសោះ ចាំខ្ទេចគ្មានសល់។

«អាណុបនិងក្មួយសុទ្ធជាប្រុសដូចគ្នា អារឿងមើលឃើញរាងកាយគ្នានេះ អ៊ំថាជារឿងធម្មតាទេ។ ប្តីអ៊ំក៏ធ្លាប់លួចខ្សឹបប្រាប់អ៊ំដែរពេលជួបជាមួយមិត្តចាស់ៗគាត់ ថាអ្នកនេះតូច អ្នកនោះធំ អ្នកនេះវៀច អ្នកនេះត្រង់ មានគ្រប់បែប។»

«បាទអ៊ំ!»

ខ្ញុំឆ្លើយទាំងអឹមអៀន រួចលួចនិយាយក្នុងចិត្ត «ម៉ាក់អាណុបនេះចំជាមាត់ឆៅណាស់។» តែនឹកទៅ ខ្ទៃចំជាកូនសំណព្វចិត្តរបស់គាត់មែន។ ចំណាំតែកូនណាដែលម្តាយឪពុកហៅថា «អាណុប» ដឹងតែកូនហ្នឹងពិសេសជាងគេហើយ។ បើនិយាយទៅ ខ្ទៃមានតែម្នាក់ឯង។ អ៊ីចឹងទោះធម្មតាក៏គាត់ពិសេសលើសគេស្រាប់។

«ប្រាប់អ៊ំមកមើល ក្មួយនឹងអាណុបស្និទ្ធគ្នាណាស់មែនអ្ហេស?»

ខ្ញុំដំអក់បន្តិច មិនបានឆ្លើយតបគាត់វិញភ្លាមទេ។ មានអារម្មណ៍ដូចជាអត់ស្រួលសោះ។ ខ្ទៃនិងខ្ញុំស្គាល់គ្នាជាងដប់ឆ្នាំមកហើយ។ ដ្បិតថាតាំងពីចេញធ្វើការមក ពួកយើងមិនសូវបានជួបគ្នាញឹក តែកាលនៅរៀនពួកយើងស្និទ្ធគ្នាខ្លាំងណាស់។​ មិត្តភក្តិខ្ញុំខ្លះបង្អាប់ថាពួកយើងល្អូកល្អឺនដូចប្តីប្រពន្ធ។ កាលហ្នឹងខ្ញុំរាងហួសចិត្តដែរ តែបើវិភាគទៅមិនជាខុសទេ បើខ្ញុំនិងខ្ទៃជិតដិតខ្លាំងពិតមែន។ គាត់ហ្នឹងធ្លាប់ដេកកើយភ្លៅខ្ញុំពេលអានសៀវភៅនៅបណ្ណាល័យ ហើយធ្លាប់ឡើងជិះកខ្ញុំ បង្ខំឱ្យខ្ញុំអៀវពេលជើងគេគ្រេចទៀត។ អ្នកមិនដឹង ច្បាស់ណាស់ជាថាពួកយើងជាគូសង្សារ ឬប្តីប្រពន្ធ។​​

«បាទ! ឧទ័យជាមិត្តជិតស្និទ្ធបំផុតរបស់ខ្ញុំ។ តាំងពីស្គាល់គ្នាកាលរៀនឆ្នាំទីមួយមក ពួកខ្ញុំត្រូវរ៉ូវគ្នាណាស់។ តាមពិតទៅពួកយើងរៀនមុខវិជ្ជាខុសគ្នាទេ។ ខ្ញុំរៀនសង្គមកិច្ចនៅភូមិន្ទ២ ឯគេរៀនអាយធីនៅភូមិន្ទធំ។​ តែកាលឆ្នាំមូលដ្ឋានពួកយើងប្រលងបានកម្រិតភាសាអង់គ្លេសដូចគ្នា ក៏រៀនថ្នាក់ជាមួយគ្នា ហើយក៏ស្គាល់គ្នាពីពេលហ្នឹងទៅ។ មកដល់ឡូវជាងដប់ឆ្នាំហើយ ពួកខ្ញុំនៅតែស្និទ្ធធម្មតា អត់មានប្រែប្រួលអីទេ។»

«ស្និទ្ធធម្មតា?»

អ៊ំស្រីសង្កត់ពាក្យនេះ ទើបបន្ត៖

«ស្និទ្ធធម្មតាហ្នឹង ស្និទ្ធបែបម៉េចវិញក្មួយ?»

«ធម្មតាៗហ្នឹងអ៊ំ ដូចតែគេដូចតែឯង​។​ របៀបថាពួកយើងមានរឿងអីតែងចែករំលែកគ្នា ទាំងរឿងសប្បាយ ទាំងរឿងកើតទុក្ខ។​ ក៏ឧស្សាហ៍ទៅមើលកុនជាមួយគ្នាដែរ។ គាត់និងខ្ញុំចូលចិត្តមើលកុនដូចគ្នា។»

«ចុះអាណុបធ្លាប់គេងជាមួយក្មួយទេ?»

ខ្ញុំគាំងនឹងសំណួរអ៊ំស្រី។ មិត្តល្អនឹងគ្នាជាងដប់ឆ្នាំហើយ ដើរលេងជាមួយគ្នាក៏ច្រើនដងដែររឿងអីមិនធ្លាប់គេងជាមួយគ្នា។ ខ្ញុំចាំបានថាក្រោយចប់ឆមាសទី១ នៅឆ្នាំទី២ ខ្ទៃបបួលខ្ញុំទៅលេងកំពង់សោមជាមួយមិត្តរួមថ្នាក់គេ។ កាលហ្នឹង ពួកយើងគេងផ្ទះសំណាក់បន្ទប់ជាមួយគ្នា ហើយគ្រែមួយពីរនាក់ទៀត។ ពេលហ្នឹងហើយដែលខ្ទៃបានឃើញខ្ញុំស្រាតផ្លាស់ខោអាវ។ តែមិននឹកស្មានថា គេមើលឃើញប្រជ្រុយខ្ញុំទៀត។ ចំជាភ្នែកល្អមែន!

«បាទអ៊ំ! រឿងគេងជាមួយគ្នានេះ ចូលលក្ខណៈរាប់លែងអស់ហើយ។ ឱ្យតែទៅដើរលេង គេងគ្រែជាមួយគ្នាតែរហូតហ្នឹងព្រោះមិនចង់អស់លុយថ្លៃជួលបន្ទប់ច្រើន។ ឧទ័យក៏ធ្លាប់គេងនៅបន្ទប់ជួលខ្ញុំម្តងម្កាលដែរ ពេលគេស្រវឹងទៅផ្ទះមិនរួច។ ខ្ញុំមិនដឹងថា គាត់បានប្រាប់អ៊ំឬក៏អត់ទេ។»

អ៊ំស្រីលើកកែវចឹបកាហ្វេពីរបីក្អឹក។ គាត់គ្រហែមបន្តិចឱ្យបាត់ស្អា ក ទើបនិយាយបន្ត៖

«អាណុបនិងក្មួយសុទ្ធតែចូលក្បាលសាមអស់ហើយ តែមួយៗដូចមិនទាន់គិតគូររឿងប្រពន្ធកូនសោះ។ អ៊ំមិនសូវយល់ពីក្មេងៗសម័យឥឡូវទេ មិនដឹងជានៅដំអក់ដល់ណាអារឿងរៀបការហ្នឹង។ ឆាប់ការ ឆាប់បានកូនប្រើ កុំចាំដល់អាយុសាមជាង ទម្រាំកូនធំ ត្រូវចាស់ខ្លួនអស់។»

ខ្ញុំកាន់តែមិនយល់! ម៉េចក៏សុខៗអ៊ំស្រីនាំនិយាយពីរឿងយកប្រពន្ធយកកូនអីឯណាទៅវិញ។ និយាយត្រង់​ ដ្បិតថាឆ្នាំនេះខ្ញុំអាយុសាមសិបក៏ពិតមែន តែរាល់ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំអត់ទាន់មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងចាស់សោះ។ ខ្ទៃនិងខ្ញុំក៏ធ្លាប់និយាយគ្នាអារឿងរៀបការហ្នឹងដែរ។ ខ្ញុំតែងនិយាយថា ពេលគេការ ដាច់ខាតត្រូវឱ្យខ្ញុំធ្វើអ្នកកំដរ។ ខ្ទៃឆ្លើយថា ជាតិនេះឆាចោល។ ខ្ញុំសួរបញ្ជាក់ ថីបានឆាចោល។ គេតបថា មកពីគ្មានអ្នកការជាមួយ។ ខ្ទៃក៏បកសួរខ្ញុំម្តងថា យកប្រពន្ធអត់? ខ្ញុំឆ្លើយទៅវិញទាំងអស់សំណើច «ប្រពន្ធហើយមិនយក ប្រុងឱ្យយកប្តីមែន។» គេក៏ប្រែទឹកមុខដូចមនុស្សកំពុងខូចចិត្ត។

«ការម៉េចកើតអ៊ំ បើខ្ញុំមិនទាន់មានលុយសល់ផង បានអីឱ្យថ្លៃទឹកដោះគេ។ បណ្ណាការថ្លៃៗផង។ បើឧទ័យគេមិនភ័យទេ យកប្រពន្ធពេលណាក៏បានដែរ ព្រោះគេសល់លុយច្រើន ហើយគ្រួសារអ៊ំធូរធារស្រាប់ទៀត។»

«កុំចាំទាល់តែមានសព្វគ្រប់អីក្មួយ។ កាលអ៊ំការជាមួយប៉ាអាណុប គាត់ក៏មិនមានអីច្រើនដែរ។ សំខាន់ត្រង់ប្តីប្រពន្ធចេះចាប់ដៃគ្នារកស៊ី ប៉ុណ្ណឹងគឺល្អពេកហើយ។ ក្មួយឆាប់គិតគូរទៅ អ៊ំគិតរៀបចំឱ្យអាណុបក្នុងឆ្នាំនេះដែរហើយ។»

«បាទអ៊ំ!»

ខ្ញុំបម្រុងឆ្លើយទៀតដែរ តែឃើញអ៊ំស្រីចុចទូរស័ព្ទមើលម៉ោង ខ្ញុំក៏ឈប់និយាយ។ ប្រហែលជាគាត់ប្រញាប់ការសំខាន់ផ្សេងទៀត។

«ភ្លេចៗខ្លួនម៉ោងជិតបីទៅហើយ រវល់តែកាច់ជ្រុងរង្វង់មូល គ្មានទាន់បាននិយាយសាច់ការអីសោះ។»

ខ្ញុំចាប់ព្រឺសម្បុរខ្ញាក។ រោគសញ្ញាចាញ់ច្រាបចាប់ផ្តើមរើឡើង។ សាច់ការដែលអ៊ំស្រីមិនទាន់បាននិយាយហ្នឹង តើជាអ្វីឱ្យប្រាកដ? ខ្ញុំដូចជាចង់បុកពោះម៉េចទេ ភ័យពេក។

«ឥឡូវយើងនិយាយចូលសាច់ការតែម្តងទៅ កុំឱ្យយប់យូរសុបិនវែង។»

អ៊ំស្រីគ្រហែមបន្តិច ទើបបន្ត :

………………………………………

ខ្ញុំប្រឹងទប់អារម្មណ៍ធ្វើដូចធម្មតា ដូចគ្មានរឿងអីកើតឡើង តែនិយាយត្រង់ ខ្ញុំពិបាកក្នុងខ្លួនណាស់។ អ៊ំស្រីវិញគ្មានប្រែប្រួលទឹកមុខអីសោះ។ គាត់លូកដៃទាញក្រដាសជូតមាត់ពីក្នុងកូនកាបូបដៃរបស់គាត់ មកជូតបបូរមាត់ រួចមូរក្រដាសនោះបោះក្នុងធុងសំរាមក្បែរដៃ។ គ្រានេះខ្ញុំនិងគាត់បានបញ្ចប់កិច្ចសន្ទនាទាំងស្រុង។ ខ្ញុំសឹងតែលែងហ៊ានមើលមុខគាត់ទៀត។

«ក្មួយកុំទាន់ទៅណា អ៊ំឱ្យគេខ្ចប់កាហ្វេឱ្យពីរកែវ។»

និយាយចប់ភ្លាម អ៊ំស្រីក្រោកដើរចេញភ្លែត មិនទុកពេលឱ្យខ្ញុំបដិសេធកាហ្វេគាត់ផង។ ខណៈអង្គុយរង់ចាំកាហ្វេ ខ្ញុំឆែកមើលហ្វេកប៊ុកខ្ទៃទាំងអារម្មណ៍សោះកក្រោះ។ ខ្ញុំអូសចុះមិនឈប់ បំណងរកមើលឱ្យគ្រប់ផុសរបស់គេ។ ស្នាមញញិមប្រិមប្រិយរបស់គេបញ្ចេញឥតក្រែងក្នុងគ្រប់រូបថតដែលគេផុស។ យូរៗម្តងមានរូបខ្ញុំនៅក្នុងហ្នឹងដែរ ជាមួយនឹងឃ្លាស៊ីអារម្មណ៍ប្លែកៗ។ គេហ្នឹងញ៉ែខ្ញុំផ្ទាល់មិនអស់ចិត្ត ហ៊ានញ៉ែខ្ញុំជាសាធារណៈទៀត។ ចំជាព្រហើនមែន!

ខ្ញុំនឹកចង់សើច តែសើចមិនចេញ។ គ្រប់ពាក្យពេចន៍ដែលអ៊ំស្រីបាននិយាយមុននេះ លេចត្រដែតនៅនឹងមុខខ្ញុំ។ ខ្ទៃលាក់ខ្ញុំបានជិតល្អណាស់។ ជាមិត្តល្អនឹងគ្នាដោយរបៀបណា បើគេលាក់ខ្ញុំជិតបែបហ្នឹង? គេទុកខ្ញុំជាអ្វី? មិត្តល្អគេមិនធ្វើអ៊ីចឹងដាក់គ្នាទេ។ ហ៊ឹម…!!!

បុគ្គលិកហាងហៅលេខរៀងត្រូវនឹងលេខខ្ញុំកំពុងរង់ចាំ។ ខ្ញុំប្រញាប់ចូលទៅក្នុងឈែត រួចសរសេរថា «ល្ងាចនេះជួបគ្នា» ផ្ញើទៅខ្ទៃ មុនពេលខ្ញុំក្រោកដើរទៅយកកាហ្វេ ហើយបង្ហួសចេញទៅមាត់ទ្វារ។

………………

វគ្គ៖ បេះដូងសារភាព

ខ្ញុំគឺ កែវ នរៈឧទ័យ

«នៅផ្ទះមានរឿងអីមែន?»

គេសួរខ្ញុំដោយសំនៀងព្រួយបារម្ភ។ ខ្ញុំគាំង! គាំងព្រោះមិនដឹងថាត្រូវឆ្លើយប្រាប់គេថាយ៉ាងម៉េច។ ខ្ញុំគួរប្រាប់គេត្រង់ទេ ថាខ្ញុំបានឈ្លោះជាមួយប៉ាម៉ាក់ព្រោះតែគេ។ មិនចង់់លាក់សោះ តែខ្ញុំហាមិនរួចឡើយ។ គេមិនដែលដឹងខ្លួនថាខ្ញុំនេះថ្លើមពាសមេឃហ៊ានលួចស្រលាញ់គេផង។ បើគេដឹង ប្រហែលគេឈប់និយាយរកខ្ញុំ ឈប់ទាំងមើលមុខខ្ញុំទៀត។

«ម៉េចនៅសុខៗសួរខ្ញុំចឹង? រាជមានដឹងរឿងអីហ្មែន? ប្រាប់ភ្លាម!»

ខ្ញុំសម្លុតគេទាំងញ័រញាក់ខ្លួនឯង។ ខ្ញុំភ័យណាស់! តិចគេដឹងរឿងផ្ទះខ្ញុំទៅ? មិនអាចទេ ខ្ញុំខំលាក់សឹងអី។ ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ ខ្ញុំទ្រាំមិនឈែត មិននិយាយរកគេ។ សូម្បីទឹកភ្នែកមួយកូនតំណក់ក៏ខ្ញុំមិនឱ្យគេឃើញស្រមោលផង។ គេអាចដឹងបានយ៉ាងម៉េច?

«ប៉ុណ្ណឹងហើយចឹង ខ្ញុំរវល់តិច។»

ខ្ញុំរហ័សចុចបិទភ្លាម មិនទាំងលាគេមួយម៉ាត់។ បើមិនធ្វើចឹង ខ្ញុំអាចនឹងរបូតមាត់ប្រាប់គេខ្ទេច។ មិនហ៊ានស្រមៃទេថា បើគេដឹងរឿង តើគេនឹងគិតបែបណាចំពោះខ្ញុំ?​ ជាមិត្តល្អនឹងគ្នាជាងដប់ឆ្នាំហើយ ខ្ញុំមិនចង់បាត់បង់គេទេ។ តាំងពីដឹងក្តីមកដល់ពេលនេះ ទេវតាហាក់មើលរំលងខ្ញុំ។ រឿងល្អៗទ្រង់មិនសូវផ្តល់ឱ្យខ្ញុំសោះ។ បានស្គាល់គេ រាប់ថាជារឿងល្អដ៏កម្រមួយ។

កែវ នរឧទ័យ ជាឈ្មោះរបស់ខ្ញុំ ឯ វង្ស អធិរាជ ជាឈ្មោះរបស់គេ។ គ្រាន់តែឮឈ្មោះនេះ មិត្តរៀនអក្សរសាស្ត្រខ្មែរច្រើននាក់ចំអន់ថា ឈ្មោះ CP របស់ពួកយើងពីរោះណាស់គឺ ឧទ័យធិរាជ។ កាលហ្នឹងខ្ញុំអៀនឡើងក្រហមមុខ តែគេវិញចាក់បណ្តោយគ្មានចាញ់អីមួយពាក្យ។ គេសុទ្ធតែកៀកកខ្ញុំ ហើយនិយាយក្តែងៗថា គូព្រេងអតីតជាតិ។ មិត្តៗក៏បន្ទរមកតាមក្រោយ។ អ្នកខ្លះថាចាំឧបត្ថម្ភប្រេងឆា។ ខ្ញុំភ័យផងខ្មាសគេផង តែមែនទែនទៅក្នុងចិត្តអរស្ទើរហោះ។

ចុងឆ្នាំ២០១០ ខ្ញុំបានជួបគេ។ កាលហ្នឹងខ្ញុំអាយុ១៨ឆ្នាំ មិនទាន់ដឹងថាស្អីជាស្នេហាទេ។ ដ្បិតតែខ្ញុំជាកូនអ្នកភ្នំពេញ ធំធាត់ក្នុងក្រុងទំនើប តែមិនខុសអីពីអ្នកជនបទ គឺថាមិនទាន់ចេះមានសង្សារនឹងគេឡើយ។ បើតាប៉ិរាជហ្នឹងវិញ ដំឡូងមូលឱ្យសុទ្ធ។ ខ្ញុំចាំគ្មានភ្លេចទេ។ គេដើរញាប់ដូចរំសេវ ឆ្ពោះទៅការិយាល័យសិក្សាភាសាអង់គ្លេស។ ពេលហ្នឹងមិនដឹងថាខ្ញុំមានការអីទេ តែត្រូវទៅបន្ទប់ហ្នឹងដែរ។ សម្បុរគេខ្មៅគ្រាក់ សក់វិញសំពីងសំពោង​ រកភ្លីមិនឃើញ។ គេបើកទ្វារចូល ដើរឱនៗនិយាយទាំងខ្លាចៗ

«លោកគ្រូខ្ញុំសុំប្តូរកម្រិតភាសាអង់គ្លេស»

លោកគ្រូម្នាក់ដែលអង្គុយតុនៅកាច់ជ្រុង សួរពីមូលហេតុ។ លោកបងអធិរាជ ឆ្លើយទាំងញ័រមាត់ តែលក្ខណៈគួរឱ្យចង់សើច

«ខ្ញុំមកពីស្រែ ចេះអង់គ្លេសតិចតួច ម៉េចក៏ខ្ញុំប្រលងបានកម្រិតខ្ពស់ម្ល៉េះ? ខ្ញុំរៀនមិនទាន់គេទេលោកគ្រូ។ សុំចុះកម្រិតវិញ។»

ខ្ញុំបែរមុខចេញសម្លឹងទៅជញ្ជាំង ទ្រាំសើចចង់ចុកពោះ។ គាត់នេះអាម៉េចអ៊ីចេះ? អស់នឹងគេបន់ឱ្យតែបានជាប់កម្រិតខ្ពស់។ គាត់នេះជាប់កម្រិតខ្ពស់ហើយ បែរជាសុំចុះទៅទាបវិញ។ មិនដែលជួបទេខ្ញុំ រូបរាងមិនសង្ហាហើយ គ្មានមហិច្ឆតាទៀត។

«ប្តូរមិនបានទេ កម្រិតនេះគឺប្អូនជាអ្នកប្រលងបាន។ អត់មានអ្នកណាចាប់ដាក់ ចាប់បង្ខំទេ។»

លោកគ្រូតបវិញទាំងមុខស្ងួត។ ខ្ញុំឃើញទឹកមុខរាជភ័យដូចមាន់គេបម្រុងចាប់ស្ងោរជ្រក់។ គេឈរច្រេមច្រុមៗ រួចបែរក្រោយរកផ្លូវចេញ តែក៏មិនភ្លេចរអ៊ូង៉ូវៗ

«វិញ្ញាសារប្រលងអាយៗ។ បើដឹងចឹង ខ្ញុំមិនធ្វើឱ្យត្រូវទេ ស្តាយណាស់។»

«ឆត្រពណ៌ខ្មៅថ្ងៃមុន កូនទុកនៅណា? យកឱ្យម៉ាក់តិច។»

សំឡេងម៉ាក់ហៅ​ រត់មកលុបរូបភាពអនុស្សាវរីយ៍ជួបគ្នាដំបូងរបស់ខ្ញុំនិងគេ។ ភាពរីករាយមុននេះ ក៏រលាយសូន្យសុង។ គិតទៅជីវិតចំជាវេទនាណាស់។ ពេលខ្លះគ្រាន់តែរកពេលរម្លឹករឿងអតីតល្អៗក៏ពិបាកដែរ។ ខ្ញុំក្រោកដើរទៅយកឆត្រជូនម៉ាក់ មិនដឹងថាគាត់ប្រញាប់ទៅជួបអ្នកណាទេ ឃើញតែងខ្លួនប្លែក ពាក់គ្រឿងអលង្ការជ្រែកខ្លួន។​ តាមមើលប្រហែលចេញរកកូនប្រសាទៀតហើយ។ ហ៊ឹម!

«បើភ្លៀង កុំភ្លេចយកត្រីប្រឡាក់លើស្នួលក្រោយផ្ទះទុកផង។»

ខ្ញុំមិនបានតបគាត់ទេ តែតាមស្តាប់សម្រិបជើងគាត់រហូតចេញផុតរបងផ្ទះ។ យប់មិញយល់សប្តមិនល្អសោះ។ ខ្ញុំឃើញរាជស្លៀកឈុតកូនកំលោះ ញញិមស្ញេញមកកាន់ខ្ញុំ។ ធ្លាប់ឮគេថា បើសុបិនឃើញនរណាម្នាក់ស្លៀកឈុតរៀបការ អ្នកនោះនឹងជួបគ្រោះ ឬមានជំងឺតម្កាត់។ ខ្ញុំទ្រាំមិនហ៊ាននិយាយចេញទេ ព្រោះគេថា បើយល់សប្តអាក្រក់គេឱ្យបញ្ចេរចោល។ ម្ល៉ោះហើយខ្ញុំឡើងបញ្ចេរអង្ករតាំងពីភ្ញាក់ដឹងខ្លួនម៉្លេះ។

ខ្ញុំឆែកមើលហ្វេកប៊ុកគេញឹក។ ដ្បិតថាប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ ខ្ញុំមិនបានឈែត ឬខលរកគេ តែសុខទុក្ខគេនៅតែជាអទិភាពរបស់ខ្ញុំ។​ គេមិនសូវផុសអីទេ ត្រឹម Share ពីនេះពីនោះតិចតួច។ តែ…​រូបនេះ រូបគេផុសអម្បាញ់មិញនេះ ជារូបនៅហាងកាហ្វេជាមួយនឹងឃ្លា បុកពោះ។ ទ្រូងខ្ញុំចាប់បុកភឹបៗ តិចគេមានរឿងអីទៅ? ឬប្រផ្នូលអាក្រក់ក្នុងយល់សប្តខ្ញុំជាការពិត? ខ្ញុំប្រុងឈែតសួរគេ ស្រាប់តែនរណាម្នាក់ចូលមកខំមិនរារាំងបំណងខ្ញុំ។

«Blind Date មែន?»

សំណួរគេបង្កកដៃខ្ញុំឱ្យនៅនឹងថ្កល់។

«និយាយដូចមើលឃើញ។»

គេឆ្លើយធូរល្ហុយជាមួយ Emoji សើចដូចកំពុងសប្បាយចិត្តណាស់។​ ខ្ញុំបោះទូរស័ព្ទទៅឆ្ងាយពីខ្លួន ផ្អាកខ្វល់នឹងវាសិន។ យ៉ាងណា រាជក៏មិនមានរឿងអាក្រក់អីកើតឡើងដែរ។ នៅខាងក្រៅ ពពកខ្មៅមូលមីរដេរដាស។ រលឹមហុយៗតំណក់ប៉ុនៗកូនម្ជុលរសាត់តាមជំនោរមកប៉ះថ្ងាសខ្ញុំ។ ខ្ញុំប្រញាប់ដើរទៅក្រោយផ្ទះ ទៅយកត្រីប្រឡាក់ទុក។​

ភ្លៀងរាំងដាច់តំណក់!

«ល្ងាចនេះជួបគ្នា!»

សារដ៏ខ្លីរបស់គេ តែរញ្ជួយបេះដូងខ្ញុំ។ ច្បាស់ណាស់ គេច្បាស់ជាដឹងរឿងអីមួយមិនខាន មិនអ៊ីចឹងមិនមែនមុននេះខលមកសួរ ហើយឥឡូវឈែតមកណាត់ទេ។ គេដឹងថាខ្ញុំមិនហ៊ានប្រឈមជាមួយគេតាមឈែត ដូច្នេះក៏សុំណាត់ជួបនិយាយផ្ទាល់។ ឱ! បេះដូងកម្សត់អើយ! ឯងត្រៀមតែបែកប្រេះស្រាំឱ្យហើយទៅ។ បន្តិចទៀតនេះ ប្រាកដណាស់ថាឯងមិនអាចរក្សារូបរាងដើមបានឡើយ។

តែមុននេះ មានអ្នកសួរគេថា Blind Date មែន? គេក៏ឆ្លើយចាក់បណ្តោយ។ តិចលោគេជួបស្រីមែនទៅ? ថាមិនបាន អាចជារឿងពិត ព្រោះមួយរយៈនេះឧស្សាហ៍ឃើញស្រីស្អាតៗចូលលេងខំមិនលើផុសគេណាស់។ គេប្រហែលជាត្រូវនាងណាម្នាក់ញ៉ែបានហើយ។ លោកព្រះអើយ! ម៉េចក៏ផ្លូវណាក៏ទាល់សម្រាប់ខ្ញុំអ៊ីចឹង? គ្មានច្រកណាដែលផ្តល់ក្តីសង្ឃឹមត្រឹមប៉ុនចុងក្រចកដល់ខ្ញុំសោះ។ ហ៊ឹម! តប់ប្រមល់ណាស់ តែក៏ត្រូវចេញពីផ្ទះទាំងមុខស្អុយទៅជួបគេ។

ខ្ញុំដើរចូលបន្ទប់គេដូចចូលផ្ទះខ្លួនឯង។ គេស្នាក់នៅទីនេះជាងដប់ឆ្នាំហើយចាប់តាំងពីមករៀននៅសាកល។ បន្ទប់ជួលទំហំបីគុណបួននេះកត់ទុកអនុស្សាវរីយ៍ច្រើនគួរសមរវាងខ្ញុំនិងគេ។ ខ្ញុំចាំបានថ្ងៃដំបូងដែលខ្ញុំមកលេងទីនេះ។ កាលហ្នឹងខ្ញុំយកលេសថាបងប្អូនខាងប៉ាមកលេងពេញផ្ទះ ពេញទាល់តែខ្ញុំគ្មានកន្លែងដេក។ គេក៏ហៅខ្ញុំមកដេកជាមួយ។ និយាយត្រង់ យប់ហ្នឹងគ្មានដេកលក់ស្អីទេ។ ខ្ញុំហាមគេមិនឱ្យបិទភ្លើង ព្រោះខ្ញុំមិនទម្លាប់គេងងងឹត។ គេឆោតក៏ធ្វើតាមខ្ញុំ។ គេសុខចិត្តយកភួយគ្របមុខជិត។ មានទៅគ្របបានយូរអី ខ្ញុំទាញចេញតែរហូតហ្នឹង។ មូលហេតុដែលខ្ញុំមិនឱ្យគេបិទភ្លើង គឺខ្ញុំចង់គេងមើលមុខគេ មិនមែនខ្លាចងងឹតអីឡើយ។

គេហុចកាហ្វេឱ្យខ្ញុំដោយទឹកមុខស្មើចែស មិននិយាយអីមួយម៉ាត់។ ខ្ញុំមិនដឹងបញ្ហានៅក្នុងចិត្តគេនាពេលនេះមានទំហំប៉ុនណាទេ តែអាការគេបែបនេះច្បាស់ណាស់ថាមិនមែនជារឿងតូច។ ធម្មតាគេនិយាយច្រើនណាស់។ ឃើញខ្ញុំជិះមកទាំងភ្លៀងទាំងរលឹមបែបនេះ គេប្រាកដជាបន្ទោសខ្ញុំម៉េចមិនចាំរាំងសិន។ គេឃើញខោអាវខ្ញុំសើម ក៏មិននឹកនារកខោអាវថ្មីឱ្យផ្លាស់។ ខ្ញុំបានត្រឹមឈរស្ងៀមកាន់កាហ្វេដែលមិនដឹងថាជារបស់អ្នកណា។

«បើអត់ផឹកទេ ដាក់លើតុនោះទៅ។ ទុកឱ្យខ្ញុំបង្ហើយ ស្តាយវា។»

គេនិយាយដោយមិនមើលមុខខ្ញុំផង តែគេសម្លឹងទៅកាហ្វេមួយកែវទៀតដែលដាក់នៅលើតុក្បែរបង្អួចស្រាប់។

«ណាគេទិញឱ្យ?»

ខ្ញុំសួរគេបែបនេះ ព្រោះដឹងច្បាស់ណាស់ថាមិនមែនជារបស់គេទិញទេ។ ខ្ញុំមិនចេះញ៉ាំកាហ្វេផង រឿងអីគេទិញកាហ្វេឱ្យខ្ញុំ។

«ទាញមើលទៅ!»

គេហុចក្រមានិងខោអាវគេមួយកំផ្លេមកខ្ញុំហើយនិយាយពាក្យនេះ។​

«Blind Date ជោគជ័យហើយចឹង។ ម្នាក់ស្រីហ្នឹងជាណាគេចិត្តល្អម្ល៉េះ សុទ្ធតែខ្ចប់កាហ្វេឱ្យឌុបទៀត។ ឬក៏មានណាត់មកជួបគ្នានៅនេះបន្ត? បើមែន គ្នាប្រញាប់ទៅវិញ។»

គេសើចទាំងមិនសម។ ខ្ញុំផ្លាស់ខោអាវសើមចេញ ពាក់ខោអាវថ្មីរបស់គេ ហើយដើរទៅអង្គុយលើពូកក្បែរគេ។ គេទម្រេតខ្លួនទៅលើពូក យកខ្នើយទ្រាប់ក្បាល រួចយកខ្នើយមួយទៀតដាក់ទន្ទឹមគេ ជាសញ្ញាឱ្យខ្ញុំគេងក្បែរ។ ខ្ញុំធ្វើតាមបំណងគេទាំងចម្ងល់រុករុលពេញខួរក្បាល។

«ថ្ងៃមិញអ៊ំស្រីមកជួបខ្ញុំ។»

«អ៊ំស្រីណា?»

ខ្ញុំរាងសង្ស័យក្នុងចិត្តដែរ។ ថ្ងៃមិញម៉ាក់រៀបចំខ្លួនប្លែកចេញក្រៅ តិចលោ…។

«ម៉ាក់របស់ឯង។»

ពួកយើងគេងស្ងៀម សម្លឹងដំបូល។ ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវនិយាយអីទៀត ឯគេក៏ស្ងាត់។ បណ្តោយឱ្យកែវភ្នែកមើលដំបូលអស់ចិត្ត គេប្រះខ្លួនគេងផ្អៀងបែរមុខមករកខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏ធ្វើតាមគេ ផ្អៀងខ្លួនទៅរកគេវិញ។ ពួកយើងសម្លឹងមុខគ្នា។ ខ្ញុំឃើញមុខខ្ញុំក្នុងកែវភ្នែកគេ​ តែគេបែរជាឃើញទឹកដក់ពេញភ្នែកខ្ញុំ។

«យំធើអី?»

គេលូកដៃមកជូតទឹកភ្នែកខ្ញុំ។ ខ្ញុំបណ្តោយឱ្យគេជូត។ ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ ខ្ញុំជូតឆ្អែតឆ្អន់ហើយ ពេលនេះបានគេជួយក៏ល្អដែរ។

«កុំទុកដាក់ក្នុងចិត្តអី មនុស្សចាស់ចិត្តចង្អៀតណាស់។ អនាគតខ្ញុំ គឺខ្ញុំជាអ្នកសម្រេច ទុកពេលឱ្យខ្ញុំខ្លះសិន។»

ក្នុងទ្រូងខ្ញុំដែលតឹងណែនមុននេះ ហាក់បានធូរខ្សាកក្រោយនិយាយឃ្លានេះចេញ។ គេញញិមបញ្ចេញធ្មេញសស្គុស៖

«គាត់ថា ខ្ទៃ ឯងប្រាប់គាត់ថាខ្ញុំមានប្រជ្រុយធំមួយក្បែរគន្លាក់មេជើង។»

ហាហាហា ខ្ញុំសើចទាំងមិនដឹងខ្លួន សើចទាំងកំពុងហូរទឹកភ្នែក។ គាត់នេះដូចខ្វះពេលលេង អាពេលកំពុងថប់ទ្រូងផង ពិបាកសើចណាស់។ គេឃើញខ្ញុំសើចមិនសូវសម ក៏បន្ត៖

«កាលហ្នឹងសាហាវម៉េស ខ្ញុំឈរស្រាតផ្លាស់ខោអាវឡើងឆ្ងាយនៅមើលឃើញទៀត។»

«ជឿទៅឱ្យតែចិត្តប៉ង គ្មានរឿងអីដែលធ្វើមិនបានទេ។ មួយតួខ្លួនឯង ខ្ញុំឃើញតែទាំងអស់ហ្នឹង។»

«គាត់សួរថា ពួកយើងធ្លាប់ដេកមួយគ្នាអត់?»

«ម៉ាក់មាត់ឆៅណាស់! គាត់មិនចេះអៀនទេ។ មិត្តភក្តិប៉ាខ្មាសបោរមុខតែរហូតហ្នឹងពេលជួបម៉ាក់ម្តងៗ។ គាត់ចំអន់ដល់ៗថា អ្នកនេះមេជើងតូច អ្នកនេះមេជើងវៀច មួយទំហឹងហ្មងហើយ។»

«គាត់និយាយដែរតើ!​ ឯងស្តាប់ឡើងអៀនដែរហ្នឹង។»

«ហើយឆ្លើយវិញថាម៉េច?»

«ថាដេកមួយគ្នារាប់ភ្លេចហើយព្រោះច្រើនដងពេក។ មានអាក្នុងផ្ទះសំណាក់ផង ក្នុងបន្ទប់ជួលផង ក្នុងតង់ផង និយាយទៅដើរលេងដល់ទីណាដេកទីហ្នឹង។»

ខ្ញុំប្រះខ្លួន សម្លឹងត្រង់ទៅដំបូលវិញ។ ម្តងនេះ គេជាអ្នកប្រះខ្លួនតាមក្រោយខ្ញុំម្តង។

«គាត់សួរទៀតថា កាលណាយកប្រពន្ធ?»

ខ្ញុំមិនទាន់នឹងតបគេផង គេនិយាយស្កាត់មុន៖

«ឆ្នាំនេះ! ឆ្នាំនេះគ្នាគិតគូរហើយ។​ បើគិតទៅពួកយើងអាយុសាមសិប ជាអាយុពេញលេញក្នុងការបង្កើតគ្រួសារ។ ពុកម៉ែគ្នាក៏ចង់បានចៅពរណាស់ដែរ។ គ្នាមិនចង់ឱ្យពួកគាត់ចាំស្កកទៀតទេ។»

ភ្នែកខ្ញុំដែលទើបតែស្ងួតមុននេះ ស្រាប់តែជន់ជោរដោយជំនន់ទឹកភ្នែកម្តងទៀត។ ខ្ញុំប្រញាប់គេងផ្អៀងទៅម្ខាងទៀត បែរមុខចេញពីគេ។ មុខខ្ញុំពេលយំអាក្រក់ណាស់ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគេឃើញទេ។

«ឯងក៏គួរគិតគូរឆ្នាំនេះដែរ កុំនៅយូរទៀត។ ផ្ទះក៏មាននៅស្រាប់​ លុយក៏សល់ច្រើន…»

«ខ្ញុំស្រលាញ់ឯង! ស្រលាញ់ជាងដប់ឆ្នាំហើយ ស្រលាញ់តាំងពីស្គាល់គ្នាដំបូងម៉្លេះ។»

ខ្ញុំនិយាយកាត់គេ ព្រោះមិនចង់ស្តាប់ពាក្យគេទៀត។ ខ្ញុំដឹងថាគេធ្វើតាមសម្តីម៉ាក់ មិនមែនចេញពីចិត្តគេពិតទេ។ មនុស្សដែលខ្ញុំលួចស្រលាញ់ជាងដប់ឆ្នាំមកហើយ គេគិតអីរឿងអីខ្ញុំមិនដឹង។

«តែ…»

គេព្យាយាមស៊កសម្តីមក តែខ្ញុំសម្លុតវិញ៖

«កុំកាត់ខ្ញុំ ទុកឱ្យខ្ញុំនិយាយអស់ចិត្តសិន។»

គេមិនមាត់ តែក្រោកដើរទៅអង្គុយកៅអីក្បែរបង្អួច ទុកឱ្យខ្ញុំគេងតែឯងក្នុងពិភពក្រឡាប់ចាក់។ ខ្ញុំបន្តរៀបរាប់តែឯង៖

«ខ្ញុំភ្លេចទៅហើយថាខ្ញុំចាប់ផ្តើមបាក់លើឯងតាំងពីពេលណា។ កាលហ្នឹងហេតុតែចង់ស្គាល់ស្នេហា មុខដូចឯងក៏ខ្ញុំបាក់ទៅរួចដែរ។ នៅចាំកាលថ្ងៃចូលរៀនថ្នាក់អង់គ្លេសដំបូងទេ? កាលហ្នឹងយើងរៀនកម្រិត៣០៣ នៅអគារA ជាន់ទី៦ បង្រៀនដោយលោកគ្រូ ទេព សុធារិទ្ធ។​ នឹកដល់ម៉ោងរៀនកាលហ្នឹង គួរឱ្យខឹងណាស់​ ចូលរៀនម៉ោងដប់កន្លះ ចេញម៉ោង១២។ មានដឹងថាម៉េចបានខ្ញុំចូលថ្នាក់ភ្លាមៗក្រោយឯងចូលអត់? ហាហា គឺដើម្បីបានអង្គុយក្បែរឯង។ ខ្ញុំដឹងថាឯងខ្សោយភាសាអង់គ្លេស ក៏មានចិត្តល្អចង់ជួយទៅ។

……………………..

វគ្គ៖ កិច្ចសន្យាដប់ឆ្នាំ

«ឥឡូវយើងនិយាយចូលសាច់ការម្តងទៅ កុំឱ្យយប់យូរសុបិនវែង។»​

អ៊ំស្រីគ្រហែមបន្តិច ទើបបន្ត៖

«អាណុបស្រលាញ់ក្មួយ។»

ខ្ញុំគាំង…គាំងដូចពិភពលោកនេះលែងវិលទៀត តែក៏ប្រញាប់បន្លប់ទឹកមុខមកធម្មតាវិញ កុំឱ្យអ៊ំស្រីចាប់ថ្នាក់បាន។ ខ្ញុំតប៖

«មិត្តភក្តិស្រលាញ់គ្នាជារឿងធម្មតាតើអ៊ំ។ ណាមួយខ្ញុំនិងឧទ័យស្និទ្ធស្នាលគ្នាជាងដប់ឆ្នាំមកហើយ ខ្ញុំស្រលាញ់រាប់អានគាត់ជាមិត្ត គាត់ក៏ស្រលាញ់រាប់អានខ្ញុំជាមិត្តដូចគ្នា។»

«មិនមែនអ៊ីចឹងទេ! អ៊ំគិតថាក្មួយយល់ពីអ្វីដែលអ៊ំចង់និយាយ កុំបាច់បង្វែងដានទៅណាឆ្ងាយនាំតែខាតពេល។»

«ខ្ញុំ…»

ខ្ញុំមិនដឹងតបយ៉ាងម៉េចទេ មានអារម្មណ៍ថាក្នុងខ្លួនកំពុងកើតខ្យល់ របៀបដូចឈឺក្បាលផង ឈឺពោះផង ចង់ស្ទះដង្ហើមផង។ ម្តាយខ្ទៃដឹងថាខ្ញុំពិបាកឆ្លើយ ទើបគាត់និយាយបន្តដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់៖

«ក្រោយអាណុបរៀនចប់ ខ្ញុំនិងប៉ាវាបានភ្ជាប់មាត់ភ្ជាប់កជាមួយកូនមិត្តភក្តិគាត់។ កូនស្រីគេហ្នឹងជាម្ចាស់ហាងលក់ខោអាវដ៏ធំមួយក្នុងក្រុង។ រូបរាងនាង តារាម៉ូឌែលសុំខ្មាស។ ដោយយល់លើការរាប់អានគ្នា គ្រួសារគេក៏យល់ព្រមលើកនាងឱ្យ។»

អ៊ំស្រីផ្អាកសម្តី។ គាត់លើកកែវពិសារទឹក។ ទោះមិននិយាយត ក៏ខ្ញុំដឹងសាច់រឿងហ្នឹងដែរ។ ខ្ទៃប្រាប់ថា ម្នាក់ស្រីហ្នឹងគំរាមសម្លាប់ខ្លួន បើប៉ាម៉ាក់នាងនៅតែបង្ខំ។ ការពិតនាងមានសង្សារលួចលាក់រួចហើយ។

«ខ្ញុំនិងប៉ាវារំភើបណាស់ រកអ្វីប្រៀបពុំបាន ងាយឯណានឹងរកកូនប្រសាបានទាំងស្អាត ទាំងឆ្លាត និងមាន។ តែអភ័ព្វអី អាណុបប្រកែកដាច់អហង្ការ។ គេដាច់ខាតមិនរៀបការមុនអាយុសាមសិបទេ។ គេថាចង់ឱ្យចាស់ទុំគំនិត និងសន្សំទ្រព្យបានច្រើនសិន។»

ខ្ញុំគាំងទៀត! រឿងនេះយ៉ាងម៉េចវិញ? ម៉េចក៏អ្វីដែលខ្ទៃប្រាប់​ខុសពីអ្វីដែលអ៊ំស្រីនិយាយពេលនេះ? ខ្ញុំមិនយល់ទេ។

«ខ្ញុំជេរកូនច្រើនណាស់ ពាក្យអាក្រក់ម៉េចក៏ជេរចេញមកអស់ដែរ ព្រោះខឹងនឹងកូនដែលល្ងង់ រៀនអស់សៀវភៅរាប់ឡូ តែគំនិតរាក់ត្រឹមស្មងជើង។ ប៉ាវាមិនដែលបន្ទោសកូនមួយម៉ាត់ តែបន្ទោសខ្ញុំរាល់យប់។»

ចាំមើលតែជួបខ្ទៃម្តងទៀត ជំរិតសួរឱ្យអស់ហ្មង។ ជាមិត្តល្អនឹងគ្នាដោយរបៀបណា គ្រាន់តែរឿងប្រកែកអត់យកប្រពន្ធក៏លាក់ដែរ។ ពួកយើងរៀនចប់នៅចុងឆ្នាំ២០១៤។ កាលហ្នឹងខ្ញុំអាយុ២២ ចំណែកគេអាយុ២១។ បើគិតទៅ ខ្ទៃនិយាយក៏សមហេតុផលដែរ។ អាយុប៉ុណ្ណឹង ឱ្យគ្នាយកប្រពន្ធម៉េច។ ណាមួយតាមដែលដឹង តាំងពីស្គាល់គេពីឆ្នាំទីមួយមក មិនដែលឃើញគេមានសង្សារម្តងសោះ។ កាលហ្នឹងបើឱ្យយកប្រពន្ធមែន សង្ស័យតែមិនទាន់ចេះធ្វើអីផង ហាហា។ ខ្ញុំនឹកចង់សើច តែក៏ប្រឹងទប់វិញ មិនចង់បង្អាក់ការរៀបរាប់របស់អ៊ំស្រី។

គាត់បន្ត៖

«តាំងពីហ្នឹងមក ឱ្យតែឮថាខ្ញុំចង់រកប្រពន្ធឱ្យ អាណុបដឹងតែខឹងដាច់ក្បាលដាច់កន្ទុយ។ ដល់តែចឹង ខ្ញុំមិនយល់ដែរ។ កូនអីអត់ចេះចង់បានប្រពន្ធ? កាលប៉ាវាការជាមួយខ្ញុំ ខ្ញុំមិនទាន់ទាំងគ្រប់ម្ភៃផង ឯប៉ាវាបងខ្ញុំតែមួយឆ្នាំទេ គង់តែបានគ្នាជាប្តីប្រពន្ធ រកស៊ីមានបានដូចតែគេដូចតែឯង។​ ទាល់តម្រិះ ខ្ញុំនិងប៉ាវាឈប់នឹកនារឿងចង់បានកូនប្រសាទៀត ទ្រាំចាំទាល់តែអាណុបគ្រប់សាម។»

អ៊ំអើយអ៊ំ សម័យមុននិងសម័យឥឡូវខុសគ្នា។ សម័យនេះ ខំតែការតាំងមិនទាន់គ្រប់ម្ភៃ ច្បាស់ជាត្រូវបបួលគ្នាផឹកទឹកទន្លេហើយ។ មុនការ ហោចណាស់ក៏ត្រូវមានការងារ មានមុខរបរអីច្បាស់លាស់សិនដែរ។ លុះតែកូនអ្នកមាន កើតមកមានទ្រព្យម៉ែឪច្រើនស្រាប់ ទើបអាចការពីក្មេងដោយមិនលំបាក។

«អាទិត្យមុននេះ អ៊ំណែនាំកូនស្រីមិត្តភក្តិអ៊ំ។ នាងជាក្មេងល្អ អាយុ២៥ ធ្វើការជាអ្នកបកប្រែភាសាចិន ប្រាក់ខែជាងពីរពាន់។ ប៉ាម៉ាក់នាងជាអតីតមិត្តរួមថ្នាក់ជាមួយអ៊ំ ពេញចិត្តអាណុបណាស់។ ពេលជួបខ្ញុំនៅតាមកម្មវិធីផ្សេងៗតែងសរសើរត្រង់ៗថា អាណុបមានពូជមានអម្បូរ រៀនបានខ្ពស់ ការងារធំដុំ រូបរាងសង្ហា ថែមទាំងសុភាពរាបសារ ស្លូតបូត មិនចេះផឹកមិនចេះជក់ សំខាន់មិនចេះខិលខូចស្រីញីអូនបង។ សម័យនេះ​​ រកមនុស្សប្រុសល្អបែបនេះ គឺពិបាកជាងសុំភ្លើងយក្ខទៅទៀត។»

ខ្ញុំស្តាប់ឡើងខ្លបស្លឹកត្រចៀក។ ខ្ទៃចេះផឹកដែរតើ គ្រាន់តែផឹកបានតិចតួច ហើយកម្រផឹកណាស់។ ភាគច្រើនទាល់តែឃើញអ្នកណាមកស្និទ្ធស្នាលជាមួយខ្ញុំ ទើបបែកគំនិតផឹក បែបមកពីប្រចណ្ឌហើយមើលទៅ។ យ៉ាងណា ខ្ញុំទទួលស្គាល់ពីលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់ខ្ទៃ គេហ្នឹងរមទមដូចសំពត់ក្នុងផ្នត់ពិតមែន។

«គេបង្ហើបទៀតថា បើគ្រួសារទាំងពីរព្រមផ្សាសាច់ផ្សារឈាមជាមួយគ្នា ខាងគេមិនគិតថ្លៃបណ្ណាការទេ ថែមទាំងអះអាងថានឹងផ្តល់ដើមទុនរាប់ម៉ឺនដុល្លារឱ្យកូនៗរកស៊ីទៀតផង។ ខ្ញុំនឹងប៉ាវាឮហើយ រំភើបដូចបានឡើងឋានព្រះចន្ទ។ អាណុបក៏គ្រប់សាមសិបល្មម ជាអាយុដែលគេសន្យាថានឹងយល់ព្រមយកប្រពន្ធ។ ទេវតាពិតជាមានភ្នែក​ ប្រទានមហាលាភដល់គ្រួសារអ៊ំ។»

មានរឿងល្អបែបនេះកើតឡើង តែម៉េចខ្ទៃមិនប្រាប់ខ្ញុំសោះ។ ពេញមួយអាទិត្យនេះ មិនសូវឃើញគេអនឡាញទេ។ ផុសខ្ញុំក៏មិនឃើញចុចឡាយ ទាំងខល ទាំងឈែតអីស្ងាត់ឈឹង។​ ហ្វេសប៊ុកគេក៏គ្មានផុសអីថ្មី​ ស្តូរីក៏មិនឃើញលេង។ ឬមកពីគេរំភើបពេក ដោយសារជិតបានប្រពន្ធ? មានតែបែបហ្នឹងហើយ!!!

«តែកម្មអកុសលអី អាណុបប្រកែកដាច់អហង្ការទៀត។ កូនខ្ញុំស្រាប់តែចេះដើរផឹកស៊ី ដល់ពាក់កណា្តលអធ្រាត្រ យប់ខ្លះមិនទាំងមកដេកផ្ទះផង។ គេស្រវឹងអួរទីនួសឹងរាល់យប់។ ខ្ញុំហាមប្រាមម៉េចក៏មិនស្តាប់ដែរ គេបែរជាផ្គើនលើសដើម។ ទ្រាំលែងបាន ប៉ាវាសម្លុតសួរ។ ក្មួយឯងដឹងថាមានអីទេ?…»

អ៊ំស្រីផ្អាកសម្តី យកដៃជូតទឹកភ្នែក។ ខ្ញុំមិនដឹងគួរធ្វើយ៉ាងណា មានតែរង់ចាំស្តាប់ទាំងរំជួលចិត្ត។ គាត់បន្ត៖

«អាណុបនិយាយឮៗថា គេមានមនុស្សក្នុងចិត្តរួចហើយ មិនអាចរៀបការជាមួយអ្នកផ្សេងបានទេ។ ប៉ាវាក៏សួរបន្តថាស្រលាញ់អ្នកណា? កូនស្រីអ្នកណា? ឱ្យតែប្រាប់មកគាត់ចូលស្តីដណ្តឹងឱ្យភ្លាម។ គ្រួសារយើងធូរធារប៉ុណ្ណេះដែរ មិនជឿថាគេមិនលើកកូនឱ្យទេ។ ស្រាប់តែអាណុបតបទាំងយំគឃូរថា គេស្រលាញ់ក្មួយ។ ខ្ញុំនិងប៉ាវាធ្លាក់ថ្លើមក្តុក។»

ខ្ញុំស្ងាត់មាត់ដូចគេចុក មិនដឹងថាគួរនិយាយអី។ ខ្ទៃស្រលាញ់ខ្ញុំ រឿងនេះខ្ញុំដឹងយូរយារហើយ គ្រាន់តែខ្ញុំមិនដែលមាត់ ហើយបន្តសម្តែងធ្វើជាមិនដឹងខ្លួនរហូតមក។ តែខ្ញុំពិតជាមិនស្មានថាគេហ៊ានប្រកែកជាមួយប៉ាម៉ាក់គេព្រោះតែខ្ញុំបែបនេះសោះ? នេះរឿងអនាគត ជារឿងធំណាស់។ គេចង់បានន័យថា គេមិនយកគ្រួសារព្រោះតែខ្ញុំ? ចំជាល្ងង់មែន ខ្ញុំគ្មានអីល្អផង ម៉េចក៏គេសុខចិត្តបោះបង់អនាគតដ៏ផូរផង់ ដើម្បីខ្ញុំ? ល្ងង់! ល្ងង់ណាស់ខ្ទៃ!!!

«ប៉ាវាខឹងពេក គប់គ្រវាត់ពែងតែមួយទំហឹងត្រូវជើងឆ្វេងអាណុបហូរឈាមរហាម។ ខ្ញុំស្ទើរគាំងបេះដូងស្លាប់។ ប៉ុណ្ណឹងហើយអាណុបនៅមិនស្ងាត់មាត់ទៀត រឹងក្បាលណាស់។ គេស្បថស្បែទាំងទឹកភ្នែកថា មួយជីវិតនេះ គេស្រលាញ់តែក្មួយម្នាក់គត់។ ប៉ាវាប្រុងគប់ប៉ាន់តែទៅទៀត តែចេះបានខ្ញុំចាប់ទាន់ បើកុំអី …កុំអី…»

អ៊ំស្រីនិយាយលែងចេញ។​ គាត់អួលដើមកពេក។ ខ្ញុំ…ខ្ញុំញ័រដៃទ្រើកៗ។ រឿងធំបែបនេះ គេលាក់ខ្ញុំជិតឈឹង។​ ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ គេពិបាកប៉ុនណាទៅ? ចុះរបួសជើងគេ បានជាឬនៅ? គេឈឺចាប់ប៉ុនណា? បេះដូងខ្ញុំចាប់ឈឺចុកពើតៗ។ ខ្ញុំចង់តែដើរចេញពីទីនេះភ្លាម។ ខ្ញុំចង់ទៅរកគេ ទៅមើលមុខគេ ទៅជូតទឹកភ្នែកឱ្យគេ ទៅលាបថ្នាំរំបួសឱ្យគេ។

«ខ្ញុំប្រញាប់អូសដៃកូនចូលបន្ទប់ហើយបិទទ្វារ កុំឱ្យនៅប្រកែកជាមួយប៉ាវាទៀត។​ ចាំពេលគេស្ងប់ចិត្ត សឹមនិយាយគ្នា។ មិនស្មានថា មកដល់ពេលនេះខួរគេនៅតែរឹងដូចដែក។ របួសជើងក៏មិនខ្ចីទៅពេទ្យ។ បាយក៏លែងញ៉ាំ។ គេប្រកាសដាច់ខាតថា បើខ្ញុំនិងប៉ាវានៅតែបង្ខំ ឱ្យត្រៀមយកខ្មោចគេធ្វើបុណ្យទៅ។​ ទេវតាអើយ តើខ្ញុំខុសអីបានជាដាក់ទោសខ្ញុំបែបនេះ? ម្តេចក៏ឱ្យកូនប្រុសខ្ញុំស្រលាញ់ប្រុសដូចគ្នាកើត? ខ្ញុំមិនយល់ទេ! ខ្ញុំមានកូនតែម្នាក់ផង ទេវតាប្រហែលចង់ផ្តាច់ពូជពង្សគ្រួសារខ្ញុំហើយ។»

ខ្ញុំទ្រាំស្តាប់ទាំងយំសស្រាក់។ អ្នកនៅក្នុងហាងកាហ្វេទាំងប៉ុន្មានមើលមកតុខ្ញុំគ្រប់គ្នា។ តែខ្ញុំដូចជាអត់មានអារម្មណ៍ខ្មាសសោះ។ ប្រហែលមកពីខ្លួនខ្ញុំទាំងមូលរវល់ឈឺ ឈឺនឹងការលះបង់ដ៏មហិមារបស់ខ្ទៃ។

អ៊ំស្រីប្តូរទឹកមុខភ្លាមៗ រួចបន្តដោយសំនៀងម៉ឺងម៉ាត់៖

«អ៊ំមិនខ្វល់ថា ក្មួយនិងអាណុបគិតបែបណាទេ តែអ៊ំសុំចិត្តក្មួយ ប្រុសៗគួរតែយកប្រពន្ធយកកូនបន្តពូជពង្ស។ ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ ក្នុងផ្ទះអ៊ំដូចឋាននរក គ្មានអ្នកណានិយាយរកគ្នា គ្មានអ្នកណាសម្លឹងមុខគ្នា គ្មានអ្នកណាញ៉ាំបាយ។ អ៊ំដឹងថា អាណុបចចេសរឹងរូសណាស់។ គេជាកូនទោល ត្រូវខ្ញុំនិងប៉ាវាទម្រើសតាំងពីតូច។ បើគិតអីហើយ គេនឹងធ្វើហ្នឹង វាយឱ្យស្លាប់ក៏មិនប្តូរដែរ។ ដូចនេះ អ៊ំចង់ឱ្យក្មួយជួយ ធ្វើម៉េចឱ្យគេប្តូរចិត្ត ឈប់គិតឆ្កួតៗលើក្មួយទៀត។ អាណិតអ៊ំ ក្មួយជួយយកតែបុណ្យផងទៅ។»

សម្រិបជើងអ៊ំស្រីចាកចេញទៅ ចិត្តខ្ញុំនៅឆួលក្តៅដូចទឹកកំពុងពុះ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាគួរធ្វើអីឱ្យសមនាពេលនេះ។ តាមថាខ្ញុំគួរទៅរកគេភ្លាមៗ មិនគួរនៅអង្គុយទាំងគ្មានព្រលឹងក្នុងខ្លួនបែបនេះទេ។ តែ ឱ្យខ្ញុំទៅជួបគេយ៉ាងម៉េច? បើអ៊ំប្រុសឃើញខ្ញុំ តើគាត់នឹងមានប្រតិកម្មបែបណា? ខ្ញុំមិនក្លាហានដល់ម្លឹងទេ។

«ល្ងាចនេះជួបគ្នា!»

ខ្ញុំដាច់ចិត្តផ្ញើសារទៅគេ។ មុននេះអ៊ំស្រីនិយាយថា មួយអាទិត្យមកនេះ គេសំងំតែក្នុងបន្ទប់ ស្អីក៏មិនធ្វើ។​ បើខ្ញុំហៅគេមកជួបខាងក្រៅ ប្រហែលអាចរំសាយទុក្ខគេបានខ្លះ។ ខ្ញុំច្បាស់ក្នុងចិត្តថាគេនឹងមកជួបខ្ញុំ តែខ្ញុំមិនច្បាស់ថា ខ្ញុំត្រូវនិយាយអីជាមួយគេទេ។ រឿងស្នេហាពិតជាច្របូកច្របល់ណាស់ ពេលខ្លះក៏មិនយល់ថាហេតុអីយើងស្រលាញ់អ្នកនេះឬអ្នកនោះ។ ពេលខ្លះ ស្នេហាហ្នឹងវាធ្វើឱ្យយើងឈឺចាប់ណាស់ តែយើងនៅតែចចេសបន្តទៅមុខ។ ជីវិតមនុស្សយើងមិនវែងទេ គួរតែរស់នៅក្នុងភាពស្រស់បំព្រង មិនសមមកឈឺចាប់គ្មានទីបញ្ចប់បែបនេះឡើយ។

ខ្ញុំចេញមកឈររានហាល សម្លឹងទៅក្រោមចាំផ្លូវគេ។ ខ្ញុំកំសាកណាស់មែនអ្ហេស មិនហ៊ានទៅរកគេ តែបែរជាឱ្យគេជាមនុស្សឈឺមករកខ្ញុំវិញ? ហ៊ឹម! ច្រមុះខ្ញុំបញ្ចេញខ្យល់ដង្ហើមវែងៗ បំណងចង់បន្ធូរទុក្ខព្រួយ។ តែបានអីនឹងធូរ បើគេ… គេជិះម៉ូតូមករកខ្ញុំទាំងភ្លៀងដោយមិនមានអាវភ្លៀងទៀត។ ឃើញបែបនេះ បេះដូងខ្ញុំរងាស្ទើរកក។ គេមានរបួសជើងផង ត្រូវទឹកភ្លៀងបែបនេះ តើផ្សាមុខរបួសប៉ុនណាទៅ?​ ខ្ញុំខ្លោចចិត្តអាណិតគេណាស់។

គេដើរចូលបន្ទប់ខ្ញុំ ដោយទឹកមុខធម្មតា ដូចគ្មានរឿងអី។ ខ្ញុំប្រញាប់មើលជើងគេ តែមិនឃើញអីសោះ ព្រោះគេស្លៀកខោជើងវែងជិត។ គេចេះគិតណាស់ គេខ្លាចខ្ញុំពិបាកចិត្ត ទើបដល់ដំណាក់កាលនេះហើយ គេនៅតែចង់លាក់ខ្ញុំ។

ភ្នែកគេសម្លឹងទៅកាហ្វេពីរកែវនៅលើតុ។ គេប្រហែលជាឆ្ងល់ថា កាហ្វេនេះជារបស់អ្នកណា ព្រោះជាធម្មតាគេមិនចេះញ៉ាំកាហ្វេទេ ខ្ញុំក៏មិនដែលទិញកាហ្វេឱ្យគេដែរ។ បើគេដឹងថា កាហ្វេពីរកែវនេះជារបស់ម៉ាក់គេទិញឱ្យ តើគេមានប្រតិកម្មបែបណា?

«Blind Date ថ្ងៃមិញជោគជ័យហើយមែនទេ? ម្នាក់ស្រីហ្នឹងជាពីណាគេក៏ចិត្តល្អម៉្លេះ ទិញកាហ្វេឱ្យទៀត។ ឬក៏មានណាត់មកជួបគ្នាបន្តនៅទីនេះ? ម៉េចម៉ាខ្ញុំប្រញាប់ទៅវិញ​ មិនចង់ធ្វើអ្នកទីបីទេ។»

និយាយត្រង់ ជាងដប់ឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំនិងគេពូកែសម្តែងដូចគ្នា។ ខ្ញុំដឹងថាគេស្រលាញ់ខ្ញុំ ខ្ញុំក៏មានចិត្តលើគេដែរ តែម្នាក់ៗធ្វើហី មិនហ៊ានសារភាព សុខចិត្តលាក់ លាក់ៗទាល់តែផ្ទុះបែបនេះ។​ គេដឹងថាខ្ញុំមិនដែលរវល់រឿងស្រីញីអីទេ ទៅមាន Blind Date ពីណាមក។ ខ្ញុំខ្ជិលឆ្លើយ ក៏ហុចខោអាវឱ្យគេផ្លាស់។

គេយកតែអាវយឺត ហើយហុចខោជើងខ្លីឱ្យខ្ញុំវិញ។ គេចង់លាក់មិនព្រមឱ្យខ្ញុំឃើញរបួសជើងដល់ពេលណាទៀត? ខ្ញុំដឹងថាបើខ្ញុំប្រកែកថាគ្មានខោវែងឱ្យគេផ្លាស់ ក៏គេសុខចិត្តស្លៀកខោសើមមិនព្រមស្រាតចេញដែរ។ ម្ល៉ោះហើយ ខ្ញុំគ្មានវិធីអីក្រៅពីរកខោវែងឱ្យគេផ្លាស់ទេ។ គេទទួលខោជើងវែងពីខ្ញុំ ហើយដើរទៅរកបន្ទប់ទឹក។​

«ផ្លាស់នឹងហើយ ចាំបាច់ទៅផ្លាស់ក្នុងធ្វើអី? ម៉េចអៀនខ្លាចខ្ញុំឃើញមែន?»

ខ្ញុំចង់ឱ្យគេផ្លាស់ខោអាវនៅមុខខ្ញុំ ព្រោះចង់មើលពីរបួសជើងគេ។ តែគេរឹងណាស់ ម៉ាក់គេនិយាយមិនខុសមែន កូនទោលគិតអីធ្វើហ្នឹង រឹងជាងដែកថែបទៅទៀត។

គេបកមកខ្ញុំវិញយ៉ាងឆ្ងាញ់ថា៖

«មិនមែនខ្ញុំខ្មាសមិនហ៊ានស្រាតនៅមុខឯងទេ តែខ្ញុំខ្លាចឯងខ្មាសខ្ញុំវិញទេតើ។ របស់គ្នាធំ មិនមែនតូចញិបដូចឯងទេ គ្នាខ្លាចឯងឃើញហើយ តូចចិត្តលែងចង់រស់ទៀត។»

គេនេះ នៅមានអារម្មណ៍លេងសើចផង។​ ខ្ញុំចង់តែបកទៅគេវិញផាំងៗទេ តែខ្ជិល។ ស្អាងថាខ្ញុំតូចផង អ្នកណាជឿហ្នឹង? បើរបស់ខ្ញុំតូច មិនមែនឯងស្រលាញ់ខ្ញុំជាងដប់ឆ្នាំមកទេ។ ថាមិនត្រូវឯងស្រលាញ់ខ្ញុំដោយសារឃើញរបស់ខ្ញុំធំ កាលទៅលេងកំពង់សោមនោះផង។​

ផ្លាស់ខោអាវរួច គេចេញពីបន្ទប់ទឹកមកវិញ។ គេដើរអូសជើងមិនត្រង់ដូចមុនទេ។ ប្រហែលមកពីពេលផ្លាស់ខោអាវ ក្រណាត់ខោប៉ះរបួសគេ។ ទឹកមុខគេធម្មតា ទោះកំពុងឈឺរបួស។ ខ្ញុំវិញចុកអួលពេញទ្រូង។ ខ្ញុំប្រញាប់ដាក់ខ្នើយឱ្យគេគេងទន្ទឹមខ្ញុំ នឹងអាលគេបានសម្រួលជើង។

«ខ្ញុំស្រលាញ់ឯង ស្រលាញ់ជាងដប់ឆ្នាំមកហើយ ស្រលាញ់តាំងពីស្គាល់ឯងដំបូងម្ល៉េះ។»

ទីបំផុតគេដាច់ចិត្តសារភាពស្នេហ៍ខ្ញុំ។ និយាយត្រង់ អារម្មណ៍ខ្ញុំពេលនេះ រំភើបជាងបានឡើងប្រាក់់ខែទៅទៀត។ យូរពេកហើយ ពួកយើងកំសាកយូរពេកហើយ ជាងដប់ឆ្នាំមកនេះ ភាសាស្នេហ៍យើងលាក់បានជិតល្អណាស់។ ខ្ញុំរៀបតែនឹងសារភាពស្នេហ៍ចំពោះគេវិញ តែពាក្យអង្វររបស់ម៉ាក់គេចូលមកស្ថិតក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំភ្លាមៗ។

 ខ្ញុំបែរជានិយាយកាត់ផ្តាច់ក្តីសង្ឃឹមគេវិញ៖

«ដប់ឆ្នាំ! បើដប់ឆ្នាំក្រោយខ្ញុំនិងឯងនៅតែមិនទាន់មានគ្រួសារ ពួកយើងនឹងរៀបការជាមួយគ្នា។»

វគ្គ. ឈប់ស្រលាញ់ខ្ញុំទៅ

គេមិនមាត់ តែក្រោកដើរទៅអង្គុយកៅអីក្បែរបង្អួច ទុកឱ្យខ្ញុំគេងតែឯងក្នុងពិភពក្រឡាប់ចាក់។ ខ្ញុំបន្តរៀបរាប់៖

«ខ្ញុំភ្លេចទៅហើយថាខ្ញុំចាប់ផ្តើមបាក់លើឯងតាំងពីពេលណា។ កាលហ្នឹងហេតុតែចង់ស្គាល់ស្នេហា មុខដូចឯងក៏ខ្ញុំបាក់ទៅរួចដែរ។ នៅចាំកាលថ្ងៃចូលរៀនអង់គ្លេសដំបូងទេ? កាលហ្នឹងយើងរៀនកម្រិត៣០៣ នៅអគារA ជាន់ទី៦ បង្រៀនដោយលោកគ្រូ ទេព សុធារិទ្ធ។​ នឹកដល់កាលវិភាគរៀនគួរឱ្យខឹងហ្មង​ ចូលដប់កន្លះ ចេញ១២ មិនដែលប្រទះទេ។ ហើយមានដឹងថាម៉េចបានខ្ញុំចូលថ្នាក់ភ្លាមៗក្រោយឯងចូលអត់? ហាហា គឺដើម្បីបានអង្គុយក្បែរឯង។ ខ្ញុំដឹងថាឯងខ្សោយភាសាអង់គ្លេស ក៏មានចិត្តល្អចង់ជួយទៅ។

«កាលហ្នុង…»

គេចង់់តសម្តី តែខ្ញុំមិនទុកឱកាសឱ្យគេទេ។ ខ្ញុំប្រញាប់និយាយកាត់ភ្លាម៖

«ខ្ញុំទៅមុន…»

ស្រាប់តែគេកាត់ខ្ញុំវិញផាំង៖

«អាណុប!»

ខ្ញុំគាំង! គាំងនឹងឈ្មោះដែលគេហៅខ្ញុំ។ ក្រៅពីប៉ានិងម៉ាក់ គ្មានអ្នកណាហៅខ្ញុំបែបនេះទេ។ គេស្រាប់តែហៅខ្ញុំ អាណុប ធ្វើឱ្យបបូរមាត់ខ្ញុំបាក់ខ្លប ស្តីលែងចេញ។ ខ្ញុំរំភើប រំភើបចង់ហោះ។ ចំណាំទៅ ប៉ាម៉ាក់ដែលស្រលាញ់កូនប្រុសណាម្នាក់ជាងគេ​ តែងហៅកូននោះថាអាណុបជំនួសឱ្យឈ្មោះរបស់គេ។ នេះគេកំពុងសារភាពស្នេហ៍ខ្ញុំដោយប្រយោលមែនទេ? ខ្ញុំអរណាស់!

«ខ្ញុំគ្រឺតឯងតាំងពីជួបដំបូងម្ល៉េះ។ កាលហ្នឹងនៅការិយាល័យភាសាអង់គ្លេស ឯងសើចរលាក់ដូចទឹក គ្រាន់តែខ្ញុំសុំប្តូរកម្រិតមកទាបវិញ។ កូនអ្នកភ្នំពេញ រៀនភាសាតាំងពីតូច ធំមិនទាន់ទេចេះឡើងស្ទាត់ ម្តេចនឹងយល់ពីការលំបាករបស់កូនអ្នកស្រែដែលមានឱកាសរៀនភាសាបានតិចតួច។ និយាយត្រង់ កាលហ្នឹងចង់តែស្ទុះទៅដាក់មួយដៃឱ្យបែកច្រមុះដ៏ស្រួចរលែមហ្នឹងទេ កុំឱ្យនៅបានរាយមន្តស្នេហ៍ពាសពេញអគារAជាន់ទី៦ទៀត។»

ស្លាប់ហើយគេចេះប្រចណ្ឌខ្ញុំតាំងពីព្រេងនាយមកផង។ សម្បើមណាស់អាប៉ិរាជ មកទើសច្រមុះឯងទៀត។ ឯងកុំឱ្យតែដឹងខ្លួនបន្តិចថាបានរាយមន្តស្នេហ៍ដាក់អ្នកណា។ បើដឹងខ្លួនវិញ ប្រហែលមិនជ្រុលចង្កូតអត់លិឍដល់ឡូវទេ។​

«ហើយអាពេលឯងមកអង្គុយក្បែរខ្ញុំហ្នឹង ខ្ញុំទប់ណាស់។ កាលហ្នឹងមិនដឹងសរសៃជើងខ្ញុំញាក់ចង់ធាក់ឯងប៉ុន្មានដងទេ។ សំណាងណាស់ចេះទប់ទាន់ បើកុំអី ហាហា…»

កុំសូវជឿគាត់ហ្នឹងពេក បានតែមាត់ទេ។ បើនិយាយដប់ ជឿតែកន្លះទៅបានហើយ។ ខ្ញុំចាំបានថា កាលភ្ជុំបិណ្ឌឆ្នាំណានោះ គេមកពីស្រុកវិញយកល្ហុងទុំមកផ្ញើ។ និយាយត្រង់ ល្ហុងនិងខ្ញុំដូចសត្រូវតពូជពីរជ្ជកាលណាមកអ៊ីចឹង។ មិនចូលចិត្តសោះ ស្ងោរក៏មិនឆ្ងាញ់ ឆាក៏មិនឆ្ងាញ់ ជ្រក់ក៏មិនឆ្ងាញ់ ហូបសាច់ទុំក៏មិនឆ្ងាញ់។ បើធ្វើបុកល្ហុងរាងគ្រាន់តិចព្រោះបានរសជាតិក្តាមប្រៃយោង។

កាលនោះល្ហុងគេរុំក្រណាត់ឡើងជិតព្រោះថានៅស្ទើរ គេចង់បន្ទំឱ្យវាទុំឆ្ងាញ់។ គេប្រាប់ឱ្យខ្ញុំហៅមិត្តភក្តិប៉ុន្មាននាក់មកក៏បានដែរ មកជួយញ៉ាំ ព្រោះល្ហុងទុំគេយកមកហ្នឹងធំណាស់ ធំដូចក្បាលគេអ៊ីចឹង។ ខ្ញុំហៅមិត្តខ្ញុំមកប្រាំនាក់ ព្រោះបំណាច់នឹងមិនចូលចិត្តល្ហុងស្រាប់ ហៅមកប្រាំនាក់បែបនេះបំណងឱ្យពួកគេញ៉ាំឱ្យអស់ ខ្ញុំញ៉ាំតិចតួចប៉ុណ្ណោះ កុំឱ្យតែម្ចាស់ល្ហុងគេអន់ចិត្តព្រោះខំវេចស្ពាយមកពីស្រុក។

តែដឹងម៉េចអត់? កាលហ្នឹងក្រាលកន្ទេលអង្គុយជុំគ្នានៅលើវាលស្មៅក្រោយអគារA។ គេដាក់ល្ហុងទុំដែលរុំក្រណាត់ជិតនៅកណ្តាល ព័ទ្ធវង់ដោយខ្ញុំនិងមិត្តភក្តិប្រាំនាក់។​ គេបើកក្រណាត់រុំចេញបណ្តើរ អួតទាំងញញិមញញែមបណ្តើរថា ល្ហុងគេហ្នឹងផ្អែមឆ្ងាញ់លើសពូជល្ហុងនានា។​ មិត្តខ្ញុំទាំងប្រាំលេបទឹកមាត់ក្អឿកៗ។ ពួកគេគិតថាបានឆ្ងាញ់មាត់នឹងល្ហុងទុំធម្មជាតិពិតៗ។ ស្រាប់តែ…ព្រះអើយ! ក្លិនស្អុយភាយឡើងចង់បែកច្រមុះ។ ល្ហុងទុំគេហ្នឹងរលួយវ៉ល់។ មិនដឹងជាបន្ទំប៉ុន្មានយប់មកទេ បន្ទំទាល់តែរលួយល្ហុងអស់។ ខ្ញុំសើចកាច់ក។ អ្នកណាទប់សើចបានបើម្លឹងៗ។ មិត្តខ្ញុំទាំងប្រាំបានត្រឹមមើលមុខគ្នាសើចក្នុងពោះ ព្រោះមិនចង់ឱ្យរាជបាក់មុខ។

រាជប្រញាប់ខ្ចប់ល្ហុងទុំធម្មជាតិហ្នឹងទៅបោះចោល។ ទឹកមុខគេល្អមើលណាស់។ ភ្នែកគេប៉ប្រិចញាប់ អៀនៗ មាត់ក៏លែងសូវបានវោហារដូចពីដំបូង។ កាលហ្នឹងដើម្បីស្ដារមុខមាត់ឡើងវិញ គេប៉ាវខ្ញុំនិងមិត្តខ្ញុំទាំងប្រាំនាក់ញ៉ាំពងមាន់អាំង។

រាជលូកដៃបើកបង្អួច បណ្តោយឱ្យវាយោចូលមកបបោសអង្អែលកែវភ្នែកខ្ញុំដែលកំពុងដក់ដាមដោយរឿងអតីត។ ភ្នែកគេសម្លឹងទៅតំណក់ភ្លៀងដែលបន្តស្រក់ឥតដាច់។ ខ្ញុំឃើញទឹកមុខគេស្រពោន ដូចកំពុងស្រណោះស្រណោកនឹកដល់អ្វីមួយ។

«ថ្ងៃមិញម៉ាក់ខ្ញុំនិយាយពីរឿងយើងអីខ្លះ?»

គេងាកមើលមុខខ្ញុំ។ ប្រហែលជាគេប្លែកចិត្តដែលខ្ញុំប្រើពាក្យ រឿងយើង តែម្តេចក៏ទឹកមុខគេស្មើចែស។ គេបែរមុខសម្លឹងទៅតំណក់ភ្លៀងនៅក្រៅបង្អួចវិញ។ ខ្ញុំព្យាយាមនិយាយរកគេម្តងទៀត៖

«គាត់ប្រាប់ឱ្យឯងបញ្ចុះបញ្ជូលខ្ញុំឱ្យយកប្រពន្ធ? ឬក៏ប្រាប់ឱ្យឯងចូលស្តីដណ្តឹងខ្ញុំ?»

គេផ្ទុះសំណើច។ ខ្ញុំខានឃើញគេសើចបែបនេះយូរដែរហើយតាំងពីខ្ញុំមានរឿងជាមួយប៉ាម៉ាក់មក។ ឆ្ងល់ណាស់​ បើម៉ាក់ប្រាប់គេឱ្យចូលស្តីខ្ញុំមែន តើគេគិតម៉េចវិញ? ជាងដប់ឆ្នាំមកនេះ គេមានធ្លាប់លួចសង្ស័យថាខ្ញុំមានចិត្តចំពោះគេទេ? ពិបាកណាស់ ខ្ញុំនេះក៏ខ្មាសអៀន គ្រាន់តែរឿងតាំងចិត្តសារភាពប្រហែលរាប់រយដង តែធ្វើមិនបាន។

បារម្ភនេះ បារម្ភនោះ បារម្ភជ្រុល ខ្លាចតែគេអត់គិតដូចខ្ញុំវិញ។ លោតែសារភាពរួច គេទើសទាល់លែងស្និទ្ធនឹងខ្ញុំទៀត។ ខ្ញុំអើយ… បើពីមុនក្លាហានតែបន្តិច ប្រហែលមិនត្រូវមកពិបាកដូចពេលនេះឡើយ។ គិតទៅ សរសើរម៉ាក់ទៅវិញទេ។ គាត់ប្រហែលជាអាណិតខ្ញុំដែលកំសាកមិនហ៊ានសារភាព ទើបគាត់ចូលខ្លួនមកជួយសារភាពជំនួស។

«ម៉ាក់ឯងប្រាប់ឱ្យខ្ញុំយកប្រពន្ធ ហើយឱ្យខ្ញុំបញ្ចុះបញ្ចូលឯងឱ្យយកប្រពន្ធដែរ។ គាត់ថាពួកយើងអាយុសាមគ្រប់គ្នាអស់ហើយ កុំនៅយូរទៀត។»

«ចុះឯងឆ្លើយម៉េចវិញ?»

«ខ្ញុំថា ឆ្នាំនេះខ្ញុំគិតគូរហើយ។ ប្អូនៗគ្នាក៏រៀនចប់មានការងារធ្វើគ្រប់គ្នា មិនត្រូវការជំនួយពីគ្នាទៀតទេ។ អាណិតពុកម៉ែគាត់ចង់បានចៅពរផង។ ណាមួយពួកគាត់ដើរចងដៃការគេរាប់ឆ្នាំ ក៏ដល់ពេលល្មមការកូន ប្រមូលចំណងដៃមកវិញដែរ។»

នេះហើយជាមូលហេតុដែលដប់ឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំមិនដាច់ចិត្តសារភាព។ ស្នេហានេះ គឺខ្ញុំមានចំពោះគេតែម្ខាង។ មិនថាខ្ញុំធ្វើល្អដាក់គេប៉ុនណា ក្នុងក្រសែភ្នែកគេ តំណែងខ្ញុំមិនលើសពីមិត្តល្អម្នាក់ឡើយ។

«ឧទ័យ!»

ក្រោយបានដឹងថាខ្ញុំស្រលាញ់គេ គេដូចធ្វើអីប្លែកៗ។ មុននេះហៅខ្ញុំអាណុប ឥឡូវហៅខ្ញុំ ឧទ័យ។ គេខានហៅ​ឈ្មោះខ្ញុំពេញបែបនេះរាប់ឆ្នាំមកហើយ ហៅតែខ្ទៃៗដាច់សាច់។ ស្រាប់តែមកហៅគួរសមវិញ គេគិតអីក្នុងខ្លួនហ្នឹង?

«នៅចាំកាលយើងពិភាក្សាគ្នាពីរឿងផ្កាស្រពោនទេ?»

«ចាំ! រឿងយើងអ្វីក៏ខ្ញុំចាំដែរ។»

គេលូកដៃបិទបង្អួច លែងអនុញ្ញាតឱ្យខ្យល់ត្រជាក់វាយលុកផែនថ្ពាល់ខ្ញុំទៀត។ គេបន្ត៖

«កាលយើងអង្គុយញ៉ាំបាយថ្ងៃត្រង់លើវាលស្មៅមុខបណ្ណាល័យ ឯងសួរខ្ញុំថា ថីបានវិធាវីស្លាប់? កាលហ្នឹងខ្ញុំឆ្លើយថា មកពីស្នេហាងប់ងល់។ ឯងព្យាយាមឈ្លោះខ្ញុំថាមកពីម្តាយនាងបំបែក មិនមែនមកពីស្នេហាទេ។ មនុស្សពីរនាក់ស្រលាញ់គ្នាគ្មានកំហុសឡើយ។ ខ្ញុំបកតបវិញថា…»

«ឯងថាលើលោកនេះគ្មានអ្វីស្ថិតស្ថេរជាអមតៈឡើយ រួមទាំងសេចក្តីស្នេហា។ ដូច្នេះម្នាក់ៗគួរកុំប្រកាន់ចិត្តអាត្មានិយម បើអាចលះបង់បានគួរលះបង់ទៅ មិនត្រូវត្រដរខាំជាប់មិនលែងនោះទេ ព្រោះវានាំមកនូវតែក្តីទុក្ខ។ កាលហ្នឹងខ្ញុំគិតថាឯងនេះអីក៏កាន់ជើងយាយនួនម្ល៉េះ? ធ្វើបាបវិធាវីរហូតដល់ស្លាប់ហើយ ឯងបែរជាមកបន្ទោសវីធាវីទៅវិញ។ ដល់តែយកមកគិតពេលនេះ ទើបខ្ញុំដឹងថា ឯងចង់បានន័យយ៉ាងម៉េច។ ការពិតឯងចង់បញ្ឆិតបញ្ឆៀងឱ្យខ្ញុំ កុំឱ្យបាក់ចិត្តលើឯង ក្រែងលោត្រូវគ្រាំចិត្តស្លាប់ដូចវិធាវី។»

គេដកដង្ហើមវែងមួយ រួចលូកដៃចាប់កែវកាហ្វេមកផឹក។ ខ្ញុំចង់ឃាត់គេ កាហ្វេទិញមកតាំងពីថ្ងៃ រលាយទឹកកកអស់​ នៅផឹកអីទៀត វាបាត់បង់រសជាតិអស់ហើយ។ តែឃើញគេបឺតទុយោឮគ្រូកៗ ខ្ញុំមិនដាច់ចិត្តឃាត់វិញ។ ពួយអស់កន្លះកែវទើបគេនិយាយ៖

«អ្នកណាថ្លើមធំដាច់ចិត្តឱ្យឯងស្លាប់ដូចវិធាវី?»​

«បើមិនដាច់ចិត្ត ពួកយើងនៅជាមួយគ្នាទៅ។ ខ្ញុំនិយាយមែនណា តាំងពីដើមឡើយខ្ញុំតែងចាត់ទុកឯងលើសពីមិត្ត។ ដ្បិតថាខ្ញុំមិនដែលសារភាព ​តែរាល់ទង្វើរបស់ខ្ញុំចំពោះឯង អ្នកណាក៏អាចមើលដឹងដែរ។ បើពិតជាមិនចង់ឃើញខ្ញុំស្លាប់ដូចវិធាវីមែន កុំតាំងខ្លួនចិត្តធម៌ព្រមតាមសំណើម៉ាក់អី។ ពួកយើងប្រកែកជាមួយគាត់ក៏មិនបាបដែរ។»

ខ្ញុំក្រោកឈរបំណងងើបចេញពីពូកដើរទៅក្បែរគេ ក្រែងស្រួលដាក់មនោគមស្នេហាដល់គេ តែបែរជាត្រូវគេហាមភ្លាម៖

«ជើងឯងកំពុងរបួស ប្រុងងើបទៅណា? អង្គុយវិញភ្លាម មិនបាច់ភ័យខ្ញុំរត់ទៅណាទេ។»

ខ្ញុំធ្វើតាមគេដូចកូនក្មេងធ្វើតាមប៉ាម៉ាក់។​ គេលើកកែវកាហ្វេបឺតម្តងទៀត។ ខ្ញុំសម្លឹងគេគ្មានដាក់ភ្នែក។ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំកំពុងផ្តល់សម្ពាធដល់គេ តែគ្មានជម្រើសទេ។​ រឿងខ្លះបើមិនបង្ខំ មិនបានសម្រេចឡើយ។

«ដប់ឆ្នាំ! បើដប់ឆ្នាំក្រោយខ្ញុំនិងឯងនៅតែមិនទាន់មានគ្រួសារ ពួកយើងរៀបការជាមួយគ្នា។»

ទឹកមុខខ្ញុំធ្លាក់ជ្រប់។ អស់ហើយ អស់រលីងក្តីសង្ឃឹមតិចតួចដែលខំលួចគិត។ ខ្ញុំចេះតែគិតផ្តេសផ្តាសថា ជាងដប់ឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំនិងគេស្និទ្ធស្នាលគ្នាម្លឹងៗ មិនអាចគេគ្មានកូនចិត្តលើខ្ញុំខ្លះទេ?​ តែពេលនេះ ខ្ញុំភ្ញាក់ខ្លួនដូចត្រូវគេចាក់ទឹកពីរប៉ោតដាក់មុខ។ គេឱ្យខ្ញុំចាំដប់ឆ្នាំ? កូនក្មេងអាយុបីឆ្នាំក៏ស្តាប់ដឹងដែរថា គេគ្រាន់តែចង់លួងខ្ញុំ។ ក្រាស់ល្អរបស់ខ្ញុំអើយ ប្រសប់ប្រើភាសាបដិសេធម្ល៉េះ។

«ខ្ញុំចំណាយពេលដប់ឆ្នាំទើបហ៊ានសារភាពថាស្រលាញ់ឯង។ ឯងប្រហែលជាគិតថា ខ្ញុំខ្លាំង ខ្ញុំពូកែទ្រាំ ទើបចង់ថែមដប់ឆ្នាំឱ្យខ្ញុំទៀតមែនទេ?»

ខ្ញុំនិយាយឃ្លានេះចោល។ ខ្ញុំដឹងតាំងពីអើយមកថា ចិត្តគេចំពោះខ្ញុំបែបណា។ កុំថាឡើយដប់ឆ្នាំ ទោះជាខ្ញុំស្រឡាញ់គេដល់ប៉ែតសិបឆ្នាំក៏គេមិនប្តូរចិត្តដែរ។

«មើលគំរូវិធាវីទៅ។ ស្នេហាមិនអាចអាត្មានិយមបានទេ។ ទទួលស្គាល់ថា មនុស្សពីរនាក់មានចិត្តលើគ្នាគ្មានកំហុសមែន តែយើងមិនគួរគិតទៅលើតែមួយជ្រុងហ្នឹងឡើយ។ មនុស្សពីរនាក់ស្រលាញ់គ្នា មានក្តីសុខតែពីរនាក់ ចុះក្រុមគ្រួសារគាត់ ពុកម៉ែគាត់ បងប្អូនគាត់ … ប្រសិនបើពួកគេមិនមានក្តីសុខជាមួយ មានតែការមិនពេញចិត្ត មានតែទំនាស់ គូស្នេហ៍ពីរនាក់នោះមិនក្លាយជាគូស្នេហ៍អាត្មានិយមទៅហើយទេ។ ខ្ញុំមិនចង់ប្រកែកច្រើន ព្រោះឯងនេះក្បាលរឹងណាស់។ ប៉ាម៉ាក់ឯងនិយាយមិនស្តាប់ផង រឿងអីឯងមកស្តាប់ខ្ញុំ។»

«ខ្ញុំស្តាប់! ឯងនិយាយអីក៏ខ្ញុំស្តាប់ដែរ។ ខ្ញុំស្រលាញ់ឯងសឹងអី ម៉េចថាមិនស្តាប់។»

ខ្ញុំទម្រេតខ្លួនលើពូក។ រាងកាយខ្ញុំពេលនេះ ហាក់ដូចជាសំឡីដ៏ស្រាលកំពុងអណ្តែតតែលតោលក្នុងលម្ហល្វឹងល្វើយគ្មានកោះត្រើយ។​ ពូករបស់គេបានក្លាយជាភ្នំភ្លើងដ៏ក្តៅគគុក ដុតកម្លោចបេះដូងខ្ញុំឱ្យរលះរលួយអស់។ គ្មានបំណែកណាមួយនៃរាងកាយនេះនៅល្អជាទេ។ ពាក្យចាស់ពោលមិនខុសមែន ទុក្ខអ្វីមិនស្មើនឹងទុក្ខស្នេហា។ ស្មានមិនដល់ថា ជាងដប់ឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំមិនទាន់ស៊ាំនឹងទុក្ខនេះទៀត។

«ចង់ឈឺដល់អង្កាល់?»

សំណួរគេចាក់ពន្លិចថ្លើមប្រម៉ាត់ខ្ញុំឱ្យកប់ជ្រៅក្រោមបាតភ្នំទឹកកក។ គេសួរមកដូចខ្ញុំនេះចង់ឈឺ? លោកព្រះអើយ! គេគិតថាស្រលាញ់នរណាម្នាក់ចង់ឈប់ក៏ឈប់បានមែនទេ? ម្យ៉ាងគេមានចង់ដឹងដែរទេថាខ្ញុំនេះចង់់ឈប់ស្រលាញ់គេឬអត់? ហាឡើងសួរចង់ឈឺដល់អង្កាល់។ យី! ក្តៅឆេវហ្មង។ នេះបើកុំតែជាសំណព្វចិត្ត កុំអីខ្វាចដាច់មុ​ខហ្មង។

«ខ្ញុំឈឺដល់ពេលណាជារឿងរបស់ខ្ញុំ អត់ស្រលាញ់គេវិញផង កុំបាច់មកឈឺឆ្អាល។»

«ចឹងចង់ឱ្យខ្ញុំស្រលាញ់វិញអត់?»

យី! សួរអីដូចឆ្កួត។ អាប៉ិនេះម៉េចអ៊ីចេះ? ថ្ងៃនេះនិយាយអីក៏ប្លែកៗដែរ។​ ខំលួចស្រលាញ់អស់ជាងដប់ឆ្នាំ មកសួរថាចង់ឱ្យស្រលាញ់វិញអត់? បើអត់មានតែខ្ញុំនេះឆ្កួត។ មិនស្មានថាពាក្យសារភាពស្នេហ៍របស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យខួរក្បាលគេដំណើរការខុសប្រក្រតីសោះ។ ហ៊ឹម!

«ឆ្លើយមក!»

យី! នៅមកតឿនឯងទៀត។​ ខ្ជិលគិតច្រើនតបយកហ្មងទៅ៖

«ចង់ ចង់ខ្លាំងណាស់ តែគ្មានប្រយោជន៍ទេបើឯងមិនព្រមដដែល។»

«ខ្ញុំព្រម!»

គេនិយាយអីអម្បាញ់មិញ? គេព្រម? គេព្រមស្រលាញ់ខ្ញុំ? បេះដូងខ្ញុំគាំងស្លាប់ឥឡូវហើយ។

«តែមានលក្ខខណ្ឌមួយ!»

«កុំថាឡើយមួយ ប៉ុន្មានក៏ព្រមដែរ។ មួយរយ ពីររយ បីរយ ឬមួយលាន…និយាយមក!»

«តែមួយទេ! ខ្ញុំព្រមស្រលាញ់ឯង បើឯងព្រមឈប់ស្រលាញ់ខ្ញុំ…»

 ………………….

វគ្គ. ស្រលាញ់អ្នកដប់ឆ្នាំដប់ដង

អណ្ដាតខ្ញុំអើយ បើមិនរលាស់ចេញជាផ្លែដាវជាកាំបិត គឺនៅមិនសុខហ្មង។ មិនមែនមិនដឹងថានិយាយហើយគេមិនឈឺទេ ដឹង…តែកែមិនឡើង។ ប្រហែលមកពីខ្ញុំចេះតែគេចវេសពីខ្ទៃយូរពេក។ ពេលណាដែលគេនិយាយចូលដល់រឿងបេះដូង ខ្ញុំក៏តាំងយកលេសបង្វែរទៅរឿងនេះរឿងនោះវិញ ដោយប្រើសម្ដីមិនសមគួរ។ យូរៗទៅទម្លាប់នេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំបាត់បង់អស់ពាក្យផ្អែមល្ហែមពីក្នុងខ្លួន។

គេមិនមាត់មួយម៉ាត់។ ទឹកមុខគេក៏ធម្មតា។ គេឈឺរហូតលែងឈឺហើយមែនទេ? តាមធម្មតា មាត់គេប៉ប៉ាច់មិនឈប់ តែម្តងនេះស្ងប់ឈឹង។

«ទៅណា?»

ខ្ញុំសួរគេដ្បិតឃើញគេបម្រុងក្រោកពីពូក។ គេតបវិញ៖

«ទៅលោតទឹក។»

ខ្ញុំគាំង! គាំងនិយាយអ្វីលែងចេញ។ ដៃជើងក៏ជាប់ង៉ក់កម្រើកលែងបាន រកតែចាប់ឃាត់គេមិនទាន់។ គេដើរចេញរ៉ុយ ហាក់មិនខ្វល់ថាតិចខ្ញុំគាំងបេះដូងស្លាប់។ អណ្តាតខ្ញុំស្រាប់តែស្គាល់រសជាតិម៉្យាង។ វាមិនមែនប្រៃ មិនមែនល្វីង មិនមែនផ្អែម ក៏មិនមែនចត់ តែជារសដែលមានឥទ្ធិពលធ្វើឱ្យជាតិទឹកក្នុងខ្លួនខ្ញុំរត់ទៅផ្ដុំពេញភ្នែក។

ខ្ញុំទម្រេតរាងកាយដែលសល់តែសម្បកទៅលើពូក។ ដៃទាំងពីរស្រាប់តែលើកមកខ្ទប់មុខ។

សំឡេងហ៊ូៗបន្លឺឡើង។ ខ្ញុំយំ! ខ្ញុំយំដោយសារគេ។

«យំថី?»

ខ្ញុំភ្ញាក់ច្រងាង រហ័សយកដៃជូតទឹកភ្នែកពីថ្ពាល់សងខាង។ គេដើរចូលមកវិញដោយឫកពាអង់អាច មុខគ្មានស៊េដអីបន្តិច។ ឯងឯណេះយំឡើងហើមភ្នែក។

«លែងចង់ស្លាប់ហើយ?»

ខ្ញុំអើយ ចង់តែកាត់អណ្តាតខ្លួនឯងចោលទេ។ អាម៉េចក្នុងខ្លួនហ្នឹង ខ្វះសំណួរសួរហ្មែន? គួរណាស់តែអង្វរលន់តួគេកុំឱ្យទៅលោតទឹកទៀត ម៉េចក៏យកសាំងថែមលើភ្លើងទៅវិញ? មិនយល់ទេ។

«នៅទេ តែមកខ្ចីមួកកូបសិន ខ្លាចជិះម៉ូតូតាមផ្លូវដួលបែកក្បាលងាប់ មុនបានទៅលោតទឹក។»

គេនេះ នៅមានអារម្មណ៍លេងសើចទៀត។ តែប៉ុណ្ណេះខ្ញុំក៏បានធូរដែរ។ មុខគេធ្មួង ខ្ញុំដឹងថាគេនៅឈឺនឹងសម្តីខ្ញុំមុននេះនៅឡើយ។ មិនដឹងធ្វើម៉េច ខ្ញុំសូន្យហ្មងអារឿងលួងគេហ្នឹង។ ពូកែតែរឿងធ្វើឱ្យគេខឹង រួចក៏មកសំងំសោកស្តាយ ចង់សុំទោសគេ តែខ្លាចខ្លួនឯងអន់។ ខ្ញុំស្ងាត់ គេក៏មិនមាត់។ គេចូលយកមួកកូប រួចដើរចេញធ្វើព្រងើយ។

សម្រិបជើងគេឮសូរកាន់តែតិច បញ្ជាក់ថាគេចេញទៅកាន់តែឆ្ងាយ។ ខ្ញុំនេះចំជាកំសាកណាស់ វាថីបើគ្រាន់តែហាមាត់ឃាត់គេមួយម៉ាត់។ ខ្ញុំឱនមុខជ្រប់យកបាតដៃពោរពេញដោយភាពកំសាកខ្ទប់មុខជាថ្មី។ ចុះបើគេនៅតែចង់លោតទឹក? ចុះបើអារម្មណ៍គេមិននៅក្នុងខ្លួន បើកបរមិនប្រយ័ត្នជួបគ្រោះថ្នាក់អីទៅ? ខ្ញុំអើយ ហាមាត់ឃាត់គេតែមួយម៉ាត់សោះធ្វើមិនបាន។ ម្លឹងៗសុទ្ធតែព្រហើនលួចគិតក្នុងចិត្តថា នឹងមើលថែគេអស់មួយជីវិត។ បើ កំសាកបែបនេះ ទៅមើលថែអ្នកណាបាន?

ទូរស័ព្ទ! ខ្ញុំស្រាប់តែនឹកឃើញទូរស័ព្ទ។ ភ្លើណាស់ បើថាមិនហ៊ាននិយាយផ្ទាល់ ចុះទូរស័ព្ទម្តេចមិននិយាយ។ ខ្ញុំប្រញាប់ក្រោកទៅយកទូរស័ព្ទដែលកំពុងបញ្ចូលថ្មនៅលើតុក្បែរបង្អួច។ គាំងទៀតហើយ! គាំងត្រង់ថាតើគួរខលទៅខ្ទៃ ឬផ្ញើសារសំឡេង ឬក៏ផ្ញើសារជាអក្សរ? ខួរក្បាលខ្ញុំច្របូកច្របល់អស់ហើយ។ យ៉ាងៗនេះអីកោតតែខ្ទៃចេះមានចិត្តលើខ្ញុំដែរ។ ប្រហែលមកពីគូព្រេង។

ខ្ញុំសម្រេចចុងក្រោយថានឹងផ្ញើសារជាអក្សរ។ គេហ្នឹងចិត្តទន់ណាស់ បើចង់លោតទឹក មុននឹងលោតគេច្បាស់ជាឆែកទូរស័ព្ទមើលសិនថាខ្ញុំមានឃាត់គេឬអត់។ ម្ល៉ោះហើយ សារនេះនឹងអាចជួយសង្គ្រោះជីវិតគេបាន។ ចុចចូលសារ ខ្ញុំត្រូវមកគាំងម្តងទៀត។ តើខ្ញុំគួរសរសេរបែបណា? បើសរសេរថា «ហេ! កុំលោតទឹកប្រយ័ត្នក្រពើខាំ» ដូចមិនសម។ ពាក្យនេះបោកបានតែក្មេងទេ មនុស្សអាយុសាមទៅបោកអីបានទៀត។ ឬក៏គួរសរសេរថា «បើឯងស្លាប់ ខ្ញុំនឹងបង្អត់បាយ តែនៅផឹកទឹក ព្រោះចង់នៅធ្វើបុណ្យប្រាំពីរថ្ងៃឯងឱ្យហើយសិន សឹមផ្តាច់ទឹកឱ្យស្លាប់តាមក្រោយ”។ បែបហ្នឹងទំនងអត់ណ៎? មិនទេ! បើសរសេរអ៊ីចឹង លោតែខ្ទៃគិតថា ជាតិនេះមិនបានជួបគ្នា ដូច្នេះគួរជួបគ្នានៅជាតិក្រោយ មិនវរហើយទេ។ អានហើយ ស្រាប់តែលោតទឹកប្រូងអីទៅ ចប់ហើយខ្ញុំ។ ឬក៏ត្រូវសរសេរថា «I Love You”? នេះក៏អត់ដែរ! អៀនដៃណាស់ សរសេរមិនចេញទេ។ ទាល់ហ្មងហើយខ្ញុំ! សំណាងដែរខ្ញុំមើលម៉ោងទៅទើបតែបាន៥នាទី។ ទីនេះទៅស្ពានជ្រោយចង្វារ ហោចណាស់ក៏ត្រូវជិះម៉ូតូដប់នាទីដែរ។ ដូច្នេះខ្ញុំនៅមានពេលប្រាំនាទីទៀតដើម្បីគិតថាគួរសរសេរសារបែបណា មុនពេលខៃលោតទឹក។

«ចង់និយាយអីនិយាយមក ប្រកាច់នៅអឹមអៀនដល់ណា?»

ខ្ញុំភ្ញាក់ដូចត្រូវខ្មោចលង។ ខ្ទៃបង្ហាញខ្លួនស្រស់ៗចំពោះមុខខ្ញុំម្តងទៀត។ គិតសព្វៗ តិចខ្មោចលងមែនទៅ? តិចខ្ទៃលោតទឹកស្លាប់ហើយ ព្រលឹងគេអាល័យខ្ញុំពេកក៏វិលមករកខ្ញុំភ្លាម? ខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាកៗ រហ័សថយខ្លួនទៅម្ខាង។ អធ្យាស្រ័យស្នេហាទុកម្តុំសិន រឿងការពារខ្លួនពីខ្មោចជាអទិភាព។

«ឡូវនេះមិនត្រឹមតែមិនហ៊ានសារភាពទេ សូម្បីមុខខ្ញុំក៏លែងចង់មើល លែងចង់ក្បែរដែរ។ ខ្ញុំ សម្រេចចិត្តច្បាស់ហើយ ខ្ញុំត្រូវលោតទឹកឱ្យបានថ្ងៃនេះ។»

គេនិយាយដោយប្រើស្នៀងខូចចិត្ត។ ខ្ញុំតបវិញ៖

«នៅរស់ទេចឹង មិនមែនខ្មោចទេ?»

«ឡូវនៅរស់ តែដប់នាទីទៀតនឹងក្លាយជាខ្មោចឱ្យមើល។»

«កុំទៅអី!»

ខ្ញុំដាច់ចិត្តទម្លាយពាក្យក្នុងចិត្ត។ អៀនណាស់! គួរធ្វើមុខម៉េចទើបសម។ គេនោះបានខ្ញុំនិយាយពាក្យហ្នឹង ក៏បានដៃជជីកដេញដោល៖

«ថាម៉េចមិញ?»

«ចឹង!»

«ចឹងហ្នឹងម៉េច?»

«ចឹងគឺចឹង! សួរច្រើនម៉េស!»

«ចឹងទៅលោតទឹកវិញ!»

«កុំ…កុំទៅបានអ្ហេស?»

«នៅធ្វើអី?»

«ធ្វើអីដែលមនុស្សស្រលាញ់គ្នាធ្វើ!»

«ដេកមួយគ្នា?»

«ហ្នុង…»

ព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំនិយាយពាក្យនេះចេញដោយរបៀបណា? ខ្ញុំរហ័សផ្ដួលខ្លួនទៅលើពូក ដេកផ្កាប់មុខ កប់មុខដ៏ក្រហមទុំរបស់ខ្ញុំជ្រៅទៅក្នុងខ្នើយ។ អ្នកណាទៅហ៊ានឱ្យគេឃើញមុខ ខ្មាសគេណាស់។

«ដំបូងៗចឹង ឈរនិយាយគ្នាលេងសិនទៅ កុំទាន់ប្រញាប់ឡើងគ្រែ។»

ឆុយ! គេលេងមួយទំហឹង។ ខ្ញុំឡើងគ្រែលាក់មុខសោះ គេថាខ្ញុំនេះចង់បបួលគេ…។ គិតទៅ មនុស្សលួចស្រលាញ់គេមកយូរពេក ប្រដាប់គិតមិនសូវប្រក្រតីអីចឹង។

«ឈប់ធ្វើចរិតកូនក្មេង យើងហ្នឹងសាមសិបហើយណា។ ប្រុងគិតថារស់បានប៉ុន្មានឆ្នាំទៀត? ស្រូតៗឡើង!»

គេឈរប្រដែប្រដៅខ្ញុំម៉ាឆ្ងាញ់។ ដល់តែយូរទៅសួរឯងរស់ដល់អង្កាល់? យី!!! ខ្ញុំប្រះខ្លួន គេងផ្ងារវិញ បង្ហាញមុខចំៗលែងអឹមលែងអៀនអីទៀត។ កូនប្រុសដើមទ្រូងប្រាំហត្ថ មិនដែលគ្រាន់តែសារភាពពាក្យក្នុងចិត្តសោះ គេចមុខដែរ។

«ឯងរស់បានប៉ុនណា ខ្ញុំរស់បានប៉ុណ្ណឹង។»

គេស្រាប់តែសើចខឹកៗរលាក់ដូចទឹក។ ប្រហែលមកពីនេះជាលើកទីមួយដែលគេឮពាក្យស៊ី អារម្មណ៍ពីខ្ញុំ។ មើលមុខគេចុះ ញញិមមិនឈប់។ គេចង់ឈរធ្វើឫកដូចឆ្កួតអ៊ីចឹងដល់ពេលណាទៀត ម៉េចមិនឡើងគ្រែឱ្យឆាប់ៗមក ក្រែងមុននេះតឿនខ្ញុំឱ្យស្រូតអី។

«ចង់ទៅណា?»

ខ្ញុំប្រញាប់សួរព្រោះឃើញគេដើរទៅមាត់ទ្វារ។ គេមិនខ្ចីឆ្លើយ សង្ស័យខួរក្បាលក្រឡាប់ចាក់អស់ហ្មង។ អស់ពីឈរសើចតែឯង ក៏ដើរចេញរ៉ុយ សួរក៏មិនស្តី។ ទ្វារបិទគ្រឹប! ខ្ញុំក៏យល់ពីបំណងរបស់គេ។ បើមិនបិទទ្វារ ប្រលែងគ្នាម៉េចកើត ខ្លាចអ្នកជិតខាងឃើញ។ ម្យ៉ាងអាប៉ិអីដែលច្រៀងសំឡេងដូចធុងបាស់នៅដើរចុះដើរឡើងមុខបន្ទប់ ដូចកំពុងតាមដានខ្ញុំណាស់។

«ងើបមកនេះ!»

គេប្រាប់ឱ្យខ្ញុំក្រោកពីពូក ដើរទៅរកគេនៅក្បែរបង្អួច។ ខ្ញុំធ្វើតាមគេ សម្លឹងមើលដៃដ៏ស្រឡូនរបស់គេលូកដកគន្លឹះបង្អួច។ ពន្លឺចន្ទចាំងផ្លាតនឹងធ្មេញសស្គុសដូចផ្កាម្លិះរបស់គេរត់មកទម្លុះបេះដូងខ្ញុំ។ បបូរមាត់តូចស្តើងរបស់គេនៅតែញញិមមិនឈប់។ ខ្ញុំមិនដឹងថាគេកំពុងមានក្តីសុខប៉ុនណាទេ។ គិតទៅខ្ញុំមិនទាន់បានធ្វើអីបន្តិចផង គេរំភើបប៉ុណ្ណឹងទៅហើយ ចុះទម្រាំតែ…។ ខ្ញុំឈរប្របមាត់បង្អួច ចម្ងាយមួយចំអាមពីខ្លួនគេ។ រាត្រីត្រជាក់ធ្លាក់ជំនោរ មនុស្សពីរនាក់ឈរ ត្រសងគយគន់ដួងខែ។ បិទភ្នែកបន្តិច ពន្លែងខ្លួនឯងចាកចេញពីពិភពលោកនេះទៅរកទីស្ថានមួយដែលមានតែខ្ញុំនិងគេ។

«ដឹងថាខ្ញុំស្រលាញ់ឯងពីពេលណាអត់?»

គេនេះ ពេលសួរក៏នៅតែញញិមដែរ ដូចជាលើសហើយ។ ខ្ញុំសម្លឹងដួងខែតាមភ្នែកគេ តែក៏មិនភ្លេចឆ្លើយតប៖

«មិនច្បាស់ទេ! តែឯងនេះញ៉ែខ្ញុំតាំងពីឆ្នាំទីមួយមក។»

«បើស្រលាញ់មិនឱ្យញ៉ែ។»

«ចុះមានណាថាអី ខ្ញុំឱ្យដៃរហូតតើ មិនចឹងស្មានញ៉ែបាន។»

«កុំចេះតែនិយាយ គេចរហូតសោះ។ បើឱ្យដៃមែនខ្ញុំបានខ្លួនយើងយូរហើយ។»

«ហេ! ហើយស្រលាញ់គេចង់បានតែខ្លួនគេទេអី?»

«ចុះរំពឹងអី បើបេះដូងគេគ្មានយើងផង ឱ្យតែបានខ្លួនគ្រប់គ្រាន់ហើយ។»

«មើលនិយាយ! ឈប់ស្រលាញ់វិញឡូវ?»

«ហើយធ្លាប់ស្រលាញ់ពីអង្កាល់?»

«យូរហើយ គ្រាន់តែស្រលាញ់ស្ងាត់ៗ។»

«ចុះឡូវ?»

«ឡូវស្រលាញ់បើកចំហរ»

«បើកចំហរអីបើមិនទាន់និយាយអីមួយម៉ាត់ផង។»

«ចង់ស្តាប់?»

«រឿងអីមិនចង់!»

«អូខេ!»

ខ្ញុំឈានជើងទៅឈរកៀកពីក្រោយខ្នង យកដៃក្រសោបប្រាណ ទម្លាក់ចង្ការដ៏ស្រួចរលែមលើស្មាដ៏ទូលាយរបស់គេ។ ច្រមុះកំហូចរបស់ខ្ញុំឆ្លៀតស្រង់ក្លិនដ៏ក្រអូបស្រាលពីកញ្ចឹងកគេ។ ឯបបូរមាត់ដ៏ក្លាហាន ខ្សឹបតិចៗដាក់ត្រចៀកគេថា៖ «I love you»។ សម្បុរគេព្រឺខ្ញាកៗលក្ខណៈដូចមនុស្សកំពុងចាញ់ច្រាប។ ខ្ញុំបានដៃ ពន្លែងចុងច្រមុះទៅភ្លក់រសជាតិថ្ពាល់ក្រហមទុំរបស់គេ។ រសជាតិអ៊ីចឹងសោះ ខំតែឆ្ងល់មកជាយូរ តែជាតិរបស់គេតើ។ គេយកដៃឱបដៃរបស់ខ្ញុំជាប់ ហើយបោះសម្តី៖

«ហ៊ានណាស់ តិចម៉ាក់ខ្ញុំវៃ!»

«វៃៗទៅអត់ខ្លាច!»

«អ្ហាក! ក្រែងមុនហ្នឹងប្រឹងធ្វើតាមសម្តីគាត់ណាស់ ម៉េចឡូវប្តូរវិញ? អត់ខ្លាចធ្វើឱ្យគាត់ឈឺចាប់ទេ?»

«ខ្លាច! ខ្លាចណាស់ ខ្លាចធ្វើឱ្យគាត់ឈឺចាប់ តែខ្ញុំខ្លាចបាត់បង់ឯងជាង។ ម្យ៉ាងខ្ញុំគិតថា គ្មាន ឪពុកម្តាយណាចង់ឃើញកូនពិបាកចិត្តទេ។ ឱ្យតែយើងចេះមើលថែគ្នាបានល្អ ពួកគាត់ប្រាកដជាសប្បាយចិត្តជាក់ជាពុំខាន។»

«ចុះរឿងកិច្ចសន្យាឆ្កួតឡប់ដប់ឆ្នាំរបស់ឯងនោះ សម្រេចថាលុបចោល?»

«អត់លុបទេ គ្រាន់តែកែថ្មីថា កិច្ចសន្យាស្នេហានេះ មិនមែនមួយថ្ងៃ មិនមែនមួយខែ ក៏មិនមែនមួយឆ្នាំ តែ…ដប់ឆ្នាំដប់ដងទៀត បែបនេះម៉េចដែរ?»

គេស្ងាត់ តែដៃគេក្តាប់ដៃខ្ញុំយ៉ាងណែន។ សំឡេងអណ្ដឺតអណ្ដកបន្លឺឡើង ខ្ញុំប្រញាប់បង្វែរខ្លួនគេឱ្យបែរមុខមករកខ្ញុំ។ តំណក់ទឹកភ្នែកថ្លាឆ្វង់កំពុងទម្លាក់ខ្លួនរឹមៗចេញពីកែវភ្នែកដ៏មុតថ្លា។ ខ្ញុំសួរ៖

«យំថី?»

«រំភើបពេក!»

«ឈប់យំទៅ នៅមានរឿងរំភើបជាងហ្នឹងទៀត។»

«ជាងដប់ឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំស្រលាញ់ឯងមិនខុសទេ។»

«ត្រូវ! តិចទៀតរឹតតែត្រូវ!»

«ស្អីទេ! ហាហា»

ពួកយើងឱបគ្នាដោយក្ដីរីករាយ និងកក់ក្តៅបំផុត។ ពន្លឺចន្ទបន្តជះរស្មីត្រចះត្រចង់ដូចចង់អបអរស្នេហាពួកយើង។ នៅខាងក្រៅ អាប៉ិអ្នកជិតខាងច្រៀងបទ «ទំហំស្នេហ៍» រឹតតែញ៉ាំងឱ្យបរិយាកាសទីនេះពោរពេញដោយក្តីស្រលាញ់។ សំឡេងគាត់ស្រាប់តែប្រែជាពីរោះជាប់ចិត្ត។

«តោះ!»

គេបបួលខ្ញុំ។ ខ្ញុំលេងឫកធ្វើពុតជាឆ្ងល់៖

«ទៅណា?»

«ឡើងគ្រែ!»

«កុំប្រញាប់ពេក!»

«ខាតពេល!»

«សួរមួយសិន!»

«សួរអី?»

«កាលគេងបន្ទប់ជាមួយគ្នានៅកំពង់សោម ពេលខ្ញុំផ្លាស់ខោអាវ ឃើញផស់ខ្ញុំមែនអី?»

«ឃើញមែនតើ!»

«មិនដែលទេ ពេលហ្នឹងខ្ញុំឈរបែរខ្នងដាក់ឯងសោះ ខ្លាំងណាស់ឃើញគូទ។»

«ឯងបែរខ្នងមែន តែឯងឈរមុខកញ្ចក់។ ខ្ញុំឃើញខ្ទេចឃើញខ្ចី។»

«ហើយពេញចិត្តអត់?»

«អត់ទេ តូចពេក!»

«ចុះឡូវ?»

«បើនៅតូចដដែល អត់ពេញចិត្តដដែល!»

«ធំហើយ!»

«មិនជឿ សុំវាស់!»

«បិទភ្លើងសិនទៅ!»

«បិទភ្លើងម៉េចវាស់កើត?»

«ស្ទាបក៏វាស់បានដែរ។»

«តែអត់ដឹងថាពណ៌អី!»

ខ្ជិលឆ្លងឆ្លើយច្រើនទៀត ខ្ញុំប្រញាប់ផ្តួលខ្លួនគេទៅលើពូកមួយទំហឹង។ ពន្លឺចន្ទថមថយរស្មីបន្តិចម្ដងៗហាក់ដូចអៀនខ្មាសលែងហ៊ានតាមដានគូសង្សារថ្មីទៀត។ ឯប៉ិអ្នកជិតខាង ក៏ច្រៀងដល់បទ «ឯណាទៅឋានសួគ៌»។ ខណៈនេះគូសង្សារថ្មីកំពុងបំពេញបេសកកម្មឆ្លើយនឹងសំណួរនេះ។

ចប់ដោយបរិបូរណ៍