ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ – Meysansotheary

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី៣៨

Bo Bo — Wed, 26 Feb 2025 12:57:00 +0000

ទោះវណ្ណមិនមែនជាអ្នកនិពន្ធ តែគេយល់ថា ស្នេហាមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិ ឬមោទនភាព មានះ យកឈ្នះសម្បកក្រៅនោះទេ។ ប្រសិនសេចក្តីស្រលាញ់ខ្វះឆន្ទៈ ហើយគ្មានការលះបង់ដើម្បីឃើញមនុស្សដែលយើងស្រលាញ់មានអនាគត គឺមិនមែនស្នេហាឡើយ។

ទោះបីជា ការចាកចេញនេះមានន័យថា ឈឺចាប់ តែគេយល់ថា អ្នកដែលគួរទៅគឺគេ។ គេមិនខ្វល់ថានេះជាការសម្រេចចិត្តរហ័សពេល ឆោតពេក ឬក្មេងសេចក្តីពេក តែចិត្តគេ ពិតជាពេញចិត្តនឹងឱ្យនាងបានសុខទាំងដែលពេលនេះ អង្គុយបើកឡានម្នាក់ឯងមានអារម្មណ៍ថា ទីក្រុងឬសូម្បីពិភពលោកទាំងមូលកំពុងផាត់គេចោល។

យប់នេះស្ងាត់ពេកហើយ រាល់ស្នូរដកដង្ហើមតឹងថប់នេះបណ្តាលឱ្យអ្នកចម្រៀងមានអារម្មណ៍ថា ជម្រៅនៃនៃការសម្រេចចិត្តអត្តនោម័តិនេះ មិនបានធ្វើឱ្យគេធូរស្បើយក្តីក៏គេសង្ឃឹមថា ខាងនាងមុខតែមានសន្តិភាពចិត្ត។

«ឱ្យពួកគេបានសុខជាមួយគ្នាចុះ! យើងជាចំណែកលើស!»

គេរអ៊ូតិចៗហើយបង្កើនល្បឿន។ គេគិតថា រឿងរ៉ាវបានដោះស្រាយចប់ហើយ…..គួរណាស់តែធូរឬស្រាល….ម្តេចបានជាតឹងចិត្ត ថប់ដង្ហើមម្ល៉េះ?

«ត្រឹមអ្នកចម្រៀងហេងស៊យម្នាក់! គេជាC-E-O»

និយាយប្រាប់ខ្លួនឯងយ៉ាងជូរចត់ ហើយនឹកឃើញដល់សភាពរបស់នាងដែលមិនសប្បាយចិត្តជាខ្លាំង ទឹកមុខ នាងសភាពលង់ក្នុងវិបត្តិរបស់នាង…..គេស្អប់ខ្លួនឯងរឹតតែខ្លាំង។

«ហើយ….បងនឹងចាកចេញពីឯកនគរ…..ចាកចេញពីកន្លែងអស់នេះ….អង្គ! យើងមិនបាច់ឃើញគ្នា មិនបាច់ទើសទាល់គ្នាទៀតទេ សក្តាវណ្ណម្នាក់នេះក៏មិនពិបាកនឹងស្តាប់បទដែលអូនសរសេរឱ្យអ្នកណាច្រៀងដែរ!»

យើងនឹងចាកចេញពីពិភពតន្ត្រី លែងមានគេណាមកចាប់អារម្មណ៍ គឺ…មានន័យថាអង្គអាចងើបទៅមុខដោយគ្មានការរារាំង ដោយមិនទើសចិត្ត ហើយក៏មិនចាំបាច់ខ្លាចថា ប្រជែងគ្នាជាមួយកន្លែងមួយ ដែលមានប្រុសដែលអូនធ្លាប់ឱបនៅហ្នឹង…..

គិតជាមួយចរន្តនៃក្តីឈឺចាប់ដែលបង្ហាញរូបរាងជាសម្ងាត់តែអាចកាត់យ៉ាងជ្រៅស្មើមុខកាំបិតមុតស្តើងមួយ។ ក្តីសុបិនផ្ទាល់ខ្លួនរបស់សក្តាវណ្ណ ក្នុងការច្រៀងលើឆាក ការសម្តែង បាននាំគេមកដល់សង្គ្រាមចិត្តសាស្ត្រដ៏ឃោរឃៅក្នុងពិភពអ្នកលេងដែលសម្លាប់គ្នាដោយស្រទន់និងពិសពុល។

គេស្អប់គ្រប់យ៉ាង តែអង្គ……នៅតែជាអនុស្សាវរីយ៍ដ៏ល្អរបស់គេ។

ទឹកភ្នែកប្រុសអ្នកចម្រៀងស្រក់រលើបកែវភ្នែក នេត្រាទាំងសងប្រែជាក្រហមស្រស់សង្ហាបំផុត។

គេមិនចង់បានចុងបញ្ចប់បែបនេះឡើយ។ តែ…..ចុងបញ្ចប់មួយដែលត្រូវតែមានម្នាក់ក្នុងចំណោមគូបដិបក្ខពីរនាក់ ត្រូវដួលចាញ់និងបាត់ខ្លួន…..អ្នកនោះជាគេទៅចុះ។

កាលពីយប់មិញ…..

នៅក្នុងបារដែលមានពន្លឺភ្លើងទាក់ទាញម្តងស្រទន់ ម្តងពុះកញ្ជ្រោល វណ្ណបានលើកជាតិស្រវឹង មួយហើយមួយទៀតបណ្តាលឱ្យអ្នកដែលតាមដានគេមើលពីចម្ងាយក៏អាចដឹងបានថា ភ្លើងកំពុងឆេះក្នុងជីវិតឯកជនរបស់តារាថ្មីដ៏ល្បីឈ្មោះម្នាក់នេះ។

បំពង់ករបស់នាយស្ទះណែនពេញដោយវិបត្តិដែលគ្មានពាក្យពេចន៍អាចនឹងមកសម្រាយបាន។

អង្គ ក្បត់គេឬមិនបានប្រជែងគេ វាមិនសំខាន់ទៀតនោះទេពេលនេះ។ ការពិតនៃជម្លោះ គឺការស្រមៃនៃជោគជ័យនិងទំនាក់ទំនងរវាងពួកគេ។

គេនិងនាងបានចំណាយពេលវេលាតស៊ូមកយ៉ាងច្រើនដើម្បីអាជីព ប៉ុន្តែ ដោយសាររឿងរ៉ាវរបស់ផលិតករពិស្តារមុនពេលស្លាប់ បានទទួលស្គាល់នាង ហើយអង្គបានក្លាយជាកូនអុកមួយរវាងជម្លោះផលិតកម្មយក្សាពីរ។

នៅក្នុងប្រទេសនេះ ក្រៅពីឯកនគរនិងG-Brother វណ្ណនិងអង្គគ្មានកន្លែងនៅទេ បើចាកចេញ គឺគេចេញពីការងារនេះទាំងស្រុងតែម្តង។ ប្រុសច្បូតមុខ។ វាឈឺស្រេចទៅហើយពេលស្រីដែលយើងស្រលាញ់និងឱ្យតម្លៃខ្ពស់ ទៅសរសេរចម្រៀងឱ្យប្រុសដទៃច្រៀង ហើយមកប្រជែងនឹងយើងទាំងដែលយើងនៅផ្ទះជាមួយគ្នា ដេកគ្រែតែមួយ…..តែរឹតតែឈឺបើអង្គបោះបង់ចោលទេពកោសល្យរបស់នាងហើយចាកចេញពីការងារតន្ត្រីនេះដោយសារទំនាស់ជាមួយឯកនគរ ហើយសង្សារនាងនៅជ្រកទ្រនំមួយនោះ។

«ស្រាមិនអាចលុបការពិតបានទេ!» សំឡេងស្រទន់បន្លឺឡើងមកពីក្រោយបណ្តាលឱ្យគេងាកទៅមើល។ ពុទ្ធិដា ទម្លាក់កាយល្វតល្វៃរបស់នាងមកលើកៅអីខ្ពស់ក្បែរអ្នកចម្រៀងស្រស់សង្ហា។

រ៉ូបភ្លឺរន្ទាលរបស់នាង ជាឈុតរចនាលំដាប់ ចាយលុយរាប់ពាន់ដុល្លារ។

ដៃនាងឱបនូវកូនកាបូបតូចតម្លៃម៉ឺនៗ។

គ្រឿងអលង្ការទាំងអស់របស់នាងចាប់ពន្លឺឆ្វេចឆ្វាចរំខានសក្តាវណ្ណឱ្យនឹកឃើញដល់បងប្រុសស្មើមេឃរបស់នាង។ បុរសនោះដឹងមុនហើយថា អង្គនៅជាមួយG-Brotherជានិច្ច ហេតុអ្វីគេដាក់វណ្ណឱ្យប្រជែងនឹងនាងដល់កម្រិតបកក្រោយលែងរួចបែបនេះ។

វណ្ណលើកស្រាក្រេបធ្វើវាហី លែងញញឹមដូចរាល់ដងក្រោមអារម្មណ៍ចម្លែករបស់ពុទ្ធិដា។ នាងនៅក្មេង មានកប់ពពក ជាមនុស្សស្រីក្នុងចំណោមក្រុមដែលកើតមករមែងតែងតែទទួលបាននូវអ្វីៗដែលខ្លួនចង់បាន។ វណ្ណគិត ហើយមិនខ្វល់ថា គេត្រូវតែផ្តល់ឱ្យនារីនេះនូវអារម្មណ៍ដឹកមុខដូចដែលនាងតែងតែចង់បាននោះទេ។

«ហើយ….ស្រាក៏មិនដោះស្រាយអីបានដែរ!»

នាងថាទាំងសម្លឹងលំហូរទឹកពណ៌មាសក្នុងកែវត្រូវបានអ្នកបម្រើស្រាចាក់មកឱ្យ។

«ខ្ញុំមិនមកកន្លែងនេះដោះស្រាយអ្វី ឬបំភ្លេចអ្វីនោះទេ!» វណ្ណតបស្រទន់។

«ដកឃ្លា?» នាងសួរផ្ទាន់ខណៈជាតិស្រវឹងត្រូវបានហុចមកដល់ ម្រាមស្រឡូនត្បៀតលើកមកទន្ទឹមមាត់។

«មកអបអរ!» គេតបខ្លីវិញដែររួចសើចសប្បាយទាំងងងឹតងងុលព្រហើនៗ។

នាងមិនលេបស្រាបែរជាសំងំរង់ចាំស្តាប់ក្រែងវណ្ណនឹងបញ្ចប់ប្រយោគ តែគេញញឹមគឃ្លើន នាងក៏ក្រេបភឹងហើយអស់រលីង។

វណ្ណបើកភ្នែកធំៗមុនពេលសើចបន្ថែមហើយទះដៃស្រាលៗ។

«អស្ចារ្យ!»

គេសរសើរបែបបញ្ចើចធ្វើឱ្យនារីអភិជនខឹងហើយអុកកែវទៅឱ្យអ្នកចាក់បន្ថែមជាតិពុល។

«អបអរដែលបញ្ឈឺខ្ញុំបានសម្រេច?»

វណ្ណគ្រវីក្បាលតិចៗងាកមុខចេញ៖

«អបអរដែលខ្ញុំរកឃើញគោលដៅពិតរបស់ខ្លួនឯង!»

«អ្វីទៅវណ្ណ?»

ពុទ្ធិដាចង់ដឹងរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់បុរសនេះណាស់ នាងសួរហើយសម្លឹងគេដោយស្រទន់។ ផ្ទុយគ្នាទៅវិញ សក្តាវណ្ណ ប្រុសស្រពោនហើយលើកកែវបញ្ចប់ជាតិស្រវឹង។

នាងនៅតែសម្លឹងមករង់ចាំគេក៏និយាយខ្សោយៗ៖

«ខ្ញុំនឹងបញ្ចប់បញ្ហា! ខ្ញុំនឹងរើសយកមួយ រវាងស្នេហាឬការងារ!»

ស្រីអភិជនធ្លាក់ទឹកមុខ តែពុទ្ធិដាមិនគិតថា បុរសដែលកំពុងឈានដើរយ៉ាងជោគជ័យលើព្រំក្រហមម្នាក់នេះ នឹងសម្រេចចិត្តចោលឱកាសដ៏ធំនៅក្នុងជីវិត ទៅរើសយកស្រីកវីនិពន្ធតូចតាចម្នាក់នោះដែរ។ មិនអាចទេ!!!…..ទោះអាច ក៏បងប្រុសនាងមិនឱ្យគេទៅងាយដែរ។ សក្តាវណ្ណជាមនុស្សរបស់ឯកនគរទៅហើយ ឥន្ទវង្សចាយជាមួយគេមិនតិចឡើយ ដូច្នេះគេទៅណាក៏មិនរួចដាច់ខាត ពុទ្ធិដាដឹងចិត្តបងប្រុសនាងច្បាស់។

ឃើញសភាពអ្នកចម្រៀងសែនក្រពុលមុខ នារីនេះមិនមានមធ្យោបាយអ្វី មានតែបន្ទន់ឥរិយាបថលួងលោមគេ៖

«វណ្ណ! ខ្ញុំគិតថា…..វណ្ណត្រូវការសម្រាក! អ្វីៗក្នុងលោកនេះរាងផ្លាស់ប្តូរល្បឿនបន្តិច គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែ….បត់មិនចង់ទាន់ទេ! អូខេ! វណ្ណហត់ហើយ សម្រាកសិន ឱ្យនរណាម្នាក់….បានមើលថែវណ្ណម្តង អូខេទេ?»

នាងប្រើម្រាមដៃមួយមកប៉ះលើខ្នងដៃនាយ…..

បុរសរេភ្នែកសម្លឹងកាយវិការស្នេហារបស់ស្រីស្អាត។ គេដឹងថា….នាងគិតថាគេស្រវឹង…..មិនយូរទេ ជាមួយដង្ហើមធំនិងទឹកមុខពិចារណា គេសម្រេចចិត្តចាកចេញពីរឿងអស់ទាំងនេះទោះណាជាលទ្ធផលនឹងសងមកវិញក្នុងទម្រង់បែបណាក្តី។

«កំហឹង….និងទុក្ខសោកអាចធ្វើឱ្យបងពិបាក តែមិនអាចឱ្យបងភ្លេចថាបងជាអង្គណាទេអង្គ!»

គេគិតទាំងដកដៃមកវិញហើយលើកច្បូតមុខដោយបាតដៃធំ សើមនិងក្តៅៗ។ ពេលដែលកន្ទុយភ្នែកឃើញនាងសម្លឹងមកតូចចិត្ត គេងក់ក្បាលរួចលូកយកកាបូប។

គេបង់ប្រាក់ទាំងឱននិយាយក្ងួរៗ៖

«សុំទោស ពុទ្ធិដា ខ្ញុំមិនគិតថា ចង់ឱ្យអ្នកណាចូលមកពិបាកជាមួយការដោះស្រាយរឿងជីវិតខ្ញុំទេ»

ដោយបន្សល់ស្នាមញញឹមមួយឆ្វាច មានចំហាយស្រឿងៗនិងខូចចិត្ត បុរសសង្ហាបំផុតនៅឯកនគរ បានក្រោកទាញយករាងកាយខ្ពស់ស្រាវចាកចេញ។

មកដល់ខាងក្រៅ ទីក្រុងនារាត្រីកាលពេញទៅដោយចំហាយខ្យល់ត្រជាក់ល្ហឹមស្រស់ស្រាយទូលាយជាងក្លឹបខាងក្នុង គំនិតតវ៉ានឹងសម្ពាធជីវិត បានថមថយអានុភាពញ៉ាំងឱ្យសន្ទុះចិត្តកំលោះបានស្ងប់បន្តិចវិញ។ គេដើរតម្រង់មករកចំណតដោយចុចបញ្ជាសោពីចម្ងាយ។

នៅពាក់កណ្តាលផ្លូវ គេឮសំឡេងមួយដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់។

«យកអារម្មណ៍មកសម្រេចជោគវាសនាមិនមែនជាមធ្យោបាយទេ!»

ប្រុសជ្រួញចិញ្ចើមតិចៗហើយងាកមើលរកប្រភព។ ម្ចាស់សម្លឹងជានារីម្នាក់ មានវ័យប្រមាណ៣០ឆ្នាំ រាងរាវនិងប្រកបដោយរូបសម្ផស្ស។ ដ្បិតនឹកមិនទាន់ឃើញ តែដូចធ្លាប់ស្គាល់…….។

នាងសម្លឹងមកគេ បញ្ជាក់ថា ពិតជានិយាយមករកគេ។

សក្តាវណ្ណរេភ្នែកសម្លឹងជុំវិញមិនឃើញអ្នកណាក្រៅពីនាយនៅទីនេះ គេក៏ដកដង្ហើមវែងហើយសួរតិចៗ៖

«និយាយជាមួយខ្ញុំ?»

នារីនោះពិតជាបោះជំហានមកដោយជឿជាក់។ គេមិចភ្នែកពិនិត្យរបៀបដែលនាងកាន់កាបូបយ៉ាងជឿជាក់ ហើយដើរស្ទាត់ជំនាញលើស្បែកជើងកែងតូចខ្ពស់ជំទើត។

«ភរិយាបងពិស្តារ?»

គេធ្លាប់ឃើញអ្នកស្រីរាជនីផ្ទាល់ម្តងគត់គឺនៅថ្ងៃបូជាសពប្តី រីឯក្រៅពីនេះ វណ្ណធ្លាប់តែឃើញស្ត្រីស្ងប់ស្ងាត់ម្នាក់នេះ តាមទស្សនាវដ្តី ហើយឃើញជាយូរមកហើយតាំងពីនាងនៅក្មេងវ័យ។

ស្ត្រីមេម៉ាយដ៏ស្រស់ផូរផង់ ដែលធ្លាប់មានកិត្តិនាមនិងការគោរពខ្លាំងក្នុងឧស្សាហកម្មមួយនេះបានបាត់ខ្លួនចេញពីពិភពដូរតន្ត្រីក្នុងនាមជាអ្នក Record Labels ដែលធ្លាប់មានអ្នកចម្រៀងជាច្រើនណាស់ចង់ធ្វើការជាមួយនាង។ ពេលនាងមានស្វាមី ជាតន្ត្រីករអាជីពកម្រិតពានរង្វាន់ពិភពលោក ក៏ជា Songwriters & Composers ក្នុងបេះដូងយុវវ័យនាសម័យកាលនោះ ក្រោយមកថែមទាំងក្លាយជា Music Producers ដ៏ធំរបស់ G-brother នាងបានបាត់ចេញពីពិភពសិល្បៈ។

យប់នេះ រាជនីមកធ្វើអីនៅទីនេះ?

នារីដែលមានទឹកមុខញញឹមស្ងប់បានឈានមកដល់ក្បែរ ធ្វើឱ្យវណ្ណត្រូវចំហមាត់ជាមួយវត្តមាននាង។

ដោយឃើញថាយុវបុរសសម្លឹងមកភ្ញាក់ផ្អើល សង្ស័យ ហើយគ្មានសំណួរ នាងផ្តើមសើចតិចៗដូចជាចំអក។

«យើងចូលឡាននិយាយគ្នាទេ?!»

គេព្រិចភ្នែក ហើយទាក់ទើរ រួចចង្អុលទៅឡានគេ។

វណ្ណយល់ថា គេគោរពនារីនេះព្រោះប្រវត្តិនាង និងគុណសម្បត្តិដែលស្វាមីនាងមានក្នុងជីវិតអង្គ។ ពេលចូលដល់ បែរជារាជនីនិយាយរឿងផ្សេង៖

«ចាកចេញពី ឯកនគរជាជម្រើសល្អមួយ!»

វណ្ណ មិនងាកមកព្រោះនៅក្បែរគ្នាពេក តែចិត្តគេនឹកដល់អង្គ។ មិនមែនវណ្ណមិនឆ្ងល់ឡើយថា នាងមកទាំងកណ្តាលយប់ព្រោះរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេតើមានហេតុផលអ្វី? នាងតាមដានគេតាំងពីពេលណាហើយមានចេតនាបែបណា? តែគេនៅស្ងៀមស្តាប់ព្រោះឃ្លានេះ នាងនិយាយត្រូវនឹងអ្វីដែលគេតាំងចិត្ត….

«ពិភពសិល្បៈ មិនសមនឹងមនុស្សដែលមានស្នេហាស្មោះទេ! បើយើងមិនអាចដូរគេគ្រប់គ្នាក្នុងវិស័យនេះ គ្រប់គ្នានឹងមកប្តូរយើង!»

ប្រុសឮហើយជ្រួញចិញ្ចើមគិត។ មិនយូរទេ គេដាក់សំណួរតិចៗ៖

«បងចង់បានអី?»

ស្ត្រីញញឹមតិចៗងាកសម្លឹងទៅក្រៅ អាការៈដូចជាបាននឹងកំពុងតែចំអកសំណួររបស់គេ។

«បងចង់សងសឹកឯកនគរព្រោះរឿងស្វាមីបង?»

នាងឈ្ងោកមុខសម្លឹងកាបូបខ្លួនឯងហើយញញឹមដដែល។

«ខ្ញុំហត់ណាស់! ខ្ញុំហត់នឹងរឿងគុំកួនគ្នាចុះឡើងដែលធ្វើឱ្យអង្គនិងខ្ញុំត្រូវមានថ្ងៃនេះ! ថ្ងៃដែលពួកយើង សឹងតែ…..បែកគ្នា! សួរថា ពួកខ្ញុំខុសអី? ស្នេហានេះ ខុសអី?»

សក្តាវណ្ណសរសើរខ្លួនឯងដែរ ដែលជាតិស្រវឹងជួយឱ្យគេនិយាយចេញមកបានយ៉ាងច្រើននូវបណ្តាពាក្យពេចន៍ដែលពេលធម្មតាមិនអាចនិយាយ។

«ចុះបើស្នេហាជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់គ្រប់យ៉ាង?» រាជនីញញឹមសួរចាក់មកវិញយ៉ាងក្រៀមក្រំ។

វណ្ណសើចយ៉ាងវែង។ ងើយមុខផ្អែកក្បាលហើយសើចបន្តរដឹក។ អស់ចិត្ត គេបើកភ្នែកមកវិញហើយនិយាយ៖

«សម្រាប់បង? តែខ្ញុំ! បើអស់ពីអង្គទៅ ខ្ញុំគ្មានអីត្រូវបាត់បង់ទៀតទេ!»

រាជនីសម្លឹងគេដោយកែវភ្នែកភ្លឺថ្លា។ សភាពស្រវឹងនេះបង្ហាញថា វាចាគេសុទ្ធតែចេញពីចិត្តមក គ្មានអ្វីគ្រប់គ្រងបានឡើយ។

«ស្រលាញ់នាងតូចនោះដល់ម្ល៉ឹង?» ស្រីមេម៉ាយសួរតិចៗ។

«មិនមែនស្រលាញ់គេទេ តែគេជាជីវិតខ្ញុំ!»

ស្ត្រីឆើតស្រស់មិចភ្នែកគិត ទាំងរំភើប។ ពេលមួយ…..យូរណាស់មកហើយ នាងធ្លាប់ទុកអ្នកណាម្នាក់ ជាមនុស្សសំខាន់បំផុត….ជាងជីវិតរបស់នាង។ សម្តីសក្តាវណ្ណយប់នេះ ហាក់បានរំឭករាជនីពីអារម្មណ៍ចាស់ៗ រឿងរ៉ាវយុវវ័យដែលបានរលត់តាមកាលវេលា តែបែរជាក្បែរនឹងអាចបញ្ជាឱ្យជលនេត្រស្រោចស្រក់ មកជាថ្មី។

តែប្រហែលជា….នាងអស់ទឹកភ្នែកយំហើយបានជានាងប្តូរទៅជាញញឹម។

«ខ្ញុំស្គាល់មនុស្សម្នាក់! នាងបានចំណាយពេលជាច្រើនដើម្បីដេញតាមសុបិនខ្លួនឯង ចង់បង្ហាញខ្លួនឯងទៅក្នុងពិភពសិល្បៈ តស៊ូដើម្បីបង្កើតកន្លែងមួយមាំទាំនៅក្នុងសង្វៀនប្រជែងដ៏ឃោរឃៅ! នាងស្គាល់មនុស្សម្នាក់ ហើយផ្តើមស្រលាញ់គេ! ដំបូងគិតថា ស្រលាញ់គេហើយគេនឹងនាំនាងទៅរកអ្វីមួយពិសេសដែលនាងធ្លាប់ចង់បាន ប៉ុន្តែ ក្រោយៗមក ពេលដែលនាងដឹងខ្លួនឯងថា បាននឹងកំពុងលះបង់គ្រប់អ្វីពិសេសទាំងនោះ ឱ្យតែបាននៅជាមួយគេ…..ការដឹងនោះវាយឺតពេលនឹងដកខ្លួនទៅហើយ!»

យប់នេះ ជាលើកដំបូងមួយ ដែលវណ្ណបានមកឮសម្តីនិងសាច់រឿងដ៏អណ្តែតអណ្តូងមួយចេញពីមាត់មនុស្សម្នាក់គេមិនស្គាល់ មិនធ្លាប់រំពឹងទុកមកពីមុនសោះ។

ចេះតែងឿងឆ្ងល់ថា តើរាជនីមានល្បិចកលអ្វី? គេគិតថា តើគេនិងអង្គ មានត្រា G-Brother និងឯកនគរមកកៀបសងខាងមិនទាន់គ្រប់ ឥឡូវលេចចេញមកថែមម្នាក់ទៀត?

វណ្ណមានអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់ ខណៈរាងកាយគេបន្តអត់ធ្មត់ស្តាប់ដោយនៅស្ងៀមស្ងាត់។

ចិត្តគេ មិនប្រាកដប្រជាទេថាមានរឿងអ្វីកំពុងតែកើតមានឡើង ហើយប្រហែលជា…..គ្រាន់តែប្រហែលជាល្បិចអ្វីមួយ…..មានតែ ត្រៀមខ្លួនទប់ទល់ជាស្រេច…..ដោយធ្វើជាព្រមស្តាប់។

«ខ្ញុំខ្លាចអង្គធ្វើដូចខ្ញុំ!» នាងបន្ថែម។

ប្រធានបទអំពីអង្គ តែងតែជារឿងដែលញ៉ាំងឱ្យវណ្ណចុះចាញ់ហើយព្រមយកចិត្តទុកដាក់។

«ម្នាក់ដែលបងលើកមិញ ជាបងពិស្តារ?»

នាងរលោងកែវភ្នែក តែទឹកមុខនៅរឹងមាំ ហើយឆ្លើយទាំងងើយមុខ៖

«កុំបាច់ដឹងថា គេជាអ្នកណាក៏ល្អ តែកុំធ្វើដូចគេ គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ!» នាងបន្ថែម បន្ទាប់មកដកយកក្រដាសដែលវណ្ណទើបនឹងទាញចេញពីក្នុងប្រអប់ឡានគេហុចមកនោះ យកមកជូតផ្តិតទឹកភ្នែក។

«វណ្ណនឹងភ្លឺដូចផ្កាយមួយដួង ឬអាចជាងផ្កាយណាទាំងអស់ តែ….លះបង់គេ…..អង្គលក្ខិណា!»

វណ្ណហួសចិត្ត គេវាយចង្កូតឡានតិចៗ លិឍអណ្តាតខ្លួនឯងសម្រួលទឹកមុខដែលមានវិបត្តិរួចទើបឆ្លើយឆ្លង៖

«មិនអាចទេ!»

រាជនីសម្លឹងមកញញឹមផ្គើន គេក្តាប់មាត់ងាកមកនិយាយសង្កត់ពាក្យ៖

«ហើយខ្ញុំនឹងនៅទីនោះ….ជានិច្ច….ដើម្បីការពារអង្គ ទោះបីជាគ្មានអ្នកណាមើលឃើញខ្ញុំក៏ដោយ»

ស្ត្រីងក់ក្បាលជាមួយសមានចិត្តរឹងមាំដែលសក្តាវណ្ណបង្ហាញចេញ។ នាងនិយាយទាំងមិនដកភ្នែកពីគេ៖

«ពេលខ្ញុំទើបនឹងល្បីឈ្មោះមានចាស់ៗប្រាប់ខ្ញុំថា ឆាកតន្ត្រីនេះ មានព្រាយកំណាច! បើគេមកជួយឱ្យយើងមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ជាថ្នូរវិញ គេយកមនុស្សដែលយើងស្រលាញ់ចេញពីជីវិតយើង!»

សក្តាវណ្ណផ្ទុះសំណើច។ ជាស្នាមសើចមានលាយសំណើមទឹកភ្នែក។

«ខ្ញុំស្គាល់ចរិតរបស់អង្គ!! មនុស្សអង្គសក្តិសមនឹងទទួលបាន នូវសេចក្ដីស្រលាញ់មួយដែលស្មោះត្រង់ យូរអង្វែង ប្រាកដប្រជាថ្លៃថ្នូរ! ហើយរបស់ទាំងអស់នោះខ្ញុំអាចឱ្យអង្គបាន!»

ចាំបានថាទាំងនេះគឺជាសម្តីដែលគេបានសន្យាជាមួយនាង។ កាន់តែគិត ចិត្តរឹតរែងខ្វល់។

សម្រាប់សក្តាវណ្ណ ស្នេហាមិនមែននិយាយអំពីបទចម្រៀងដែលពួកគេបាននិពន្ធរួមគ្នា ឬគ្រាខ្លីៗដែលពួកគេបានចែករំលែកនោះទេ តែនិយាយពីកម្លាំងគាំទ្រគ្នាឆ្លងកាត់សេចក្តីរីករាយស្រណុកលំបាកទាំងអស់ជាមួយគ្នា។

«ខ្ញុំនឹងសម្លាប់ព្រាយនោះចោល! ទោះណាវាមកសណ្ឋិតក្នុងខ្លួនខ្ញុំក៏ដោយ!»

ថាហើយ គេងាកមកងក់ក្បាលដាក់រាជនី ជាការបញ្ជាក់លើពាក្យដែលគេកំពុងតែនិយាយ។ នាងចំហមាត់ស្លុងនឹងចិត្តស្មោះរបស់គេ ខណៈសក្តាវណ្ណវាចាបន្ថែមទាំងក្រហមភ្នែកក្រោមសម្ពាធនៃទុក្ខព្រួយ៖

«ខ្ញុំមិនចាប់យកមុខមាត់ ចោលមនុស្សស្រីដែលបោះដៃឱ្យខ្ញុំទាំងខ្ញុំគ្មានអ្វីទាំងអស់នោះទេ! នាងលក់ម៉ូតូ នាងដាំបាយ នាងទាក់ទងគេឯង ត្រូវគេពេបជ្រាយគ្រប់កន្លែងដោយសារខ្ញុំ! បើខ្ញុំថ្មីនេះ ចូលទៅធ្វើបាបចិត្តនាង ខ្ញុំនឹងសម្លាប់វាចោល ហើយយកសក្តាវណ្ណពីមុនមកឱ្យនាងវិញ!»

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី៣៥

Bo Bo — Wed, 18 Dec 2024 13:00:00 +0000

ជេន្នីងក់ក្បាលហើយបន្ទរក្រោយតុប៖

«…..ត្រូវ! បើចាញ់ គឺត្រូវតែចាញ់ដោយសារតន្ត្រី មិនមែនដោយសារដកខ្លួនថយ យកស្នេហាមកឡូកឡំទេ!»

អង្គញាប់ញ័រនៅក្នុងទ្រូងចំពោះពាក្យពេចន៍របស់តុបនិងចេន្នី។ ពួកគេនិយាយត្រូវ! នាងមិនសមនឹងជំពាក់ខ្លួនឯងជាមួយការដកថយព្រោះស្នេហានោះទេ។ នាងបានខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីមកដល់កន្លែងនេះជាយូរណាស់មកហើយ ហើយការដើរចេញពេលនេះ ដូចជាកំពុងក្បត់នឹងដំណើររបស់ខ្លួនឯងផ្ទាល់។

«ប៉ុន្តែ….បង…..!» នាងនិយាយយ៉ាងស្រទន់ហើយបញ្ចប់ពាក់កណ្តាលប្រយោគ។ សំឡេងរបស់នាងរំលេចដោយភាពមិនប្រាកដប្រជា។

ជេន្នីចាប់ដៃនាង។ អង្គនៅតែស្ថិតនៅចំកណ្តាលនៃជញ្ជាំងខ្ពស់ពីរ គឺភាពស្មោះត្រង់របស់នាងចំពោះអាជីព ហើយមួយទៀតភក្តីភាពជាមួយសក្តាវណ្ណ។ ជេន្នីងក់ក្បាលរបៀបមនុស្សយល់ចិត្ត៖

«យល់! រឿងនេះពិបាក! យើងទាំងពីរនេះ បានត្រឹមពន្យល់ មុនពេលអង្គថយទៅសម្រេចចិត្ត! ពួកយើងជាមិត្តនេះ គឺមិនចង់ឱ្យអង្គគិតអ្វីមួយលឿនហើយត្រូវស្តាយក្រោយ! ចុងក្រោយទៅ នៅតែជាអង្គម្នាក់ឯង ដែលត្រូវរ៉ាប់រងនូវអ្វីដែលនឹងកើតមានឡើង! មិនថាអង្គសម្រេចចិត្តបែបណា បងជេន្នី នឹងឈរខាងអង្គ!»។

នារីញញឹមដោយអំណរយ៉ាងស្រពោន។

ចិត្តនេះកោតសរសើរចំពោះការព្រួយបារម្ភពីជេន្នី ប៉ុន្តែបើមើលឱ្យជ្រៅទៅ អង្គដឹងថា នេះមិនមែនជារឿងងាយនឹងសម្រេចចិត្តទេ តែនាងចាំបាច់ត្រូវសម្រេចចិត្ត។

ភ្លាមនោះ ទូរសព្ទរបស់ម៉ូណាក៏រោទិ៍ឡើងនៅលើតុ។ អេក្រង់ភ្លឺឡើងដោយបញ្ចេញឈ្មោះដែលធ្វើឱ្យម្ចាស់ទូរសព្ទមិនសប្បាយចិត្ត។

រតនៈ។

មោណាដឹងថា នារីទាំងបីមិនបានខ្វល់ គេក៏លើកទូរសព្ទ ហើយក្រោកចេញក្រោយពីសម្លឹងមើលទុក្ខព្រួយរបស់អង្គមួយត្រួស។

ដើរចេញមកក្រៅបារ មោណាអាចឮសំឡេងស្រួយស្រេះមិនអត់ធ្មត់របស់រតនៈ នៅចុងខ្សែម្ខាងទៀត។

«នៅជាមួយពួកហ្នឹងមែនទេមោណា? មានព័ត៌មានថ្មីអីខ្លះ? បងត្រូវការដឹង! អ្វីមួយក្តី កុំរំលង! គ្រប់យ៉ាងទាក់ទងនឹងអង្គកំពុងដាក់លក់បានឥឡូវនេះ ហើយ….ឥន្ទវង្ស សុខចិត្តបង់លុយទាំងដុំៗ»

មោណានៅស្ងៀម។ ទុក្ខព្រួយរបស់អង្គជាប់នៅនឹងភ្នែកគេ។ រតនៈតឿន៖

«មោណា! យល់ពីអ្វីដែលបងកំពុងនិយាយហើយមែនទេ?»

ម្រាមដៃរបស់មោណា រឹតបន្តឹងជុំវិញទូរសព្ទ ប៉ុន្តែទឹកមុខរបស់គេនៅតែមិនស្ងប់។ គេបានស្គាល់ចិត្តរតនៈជាយូរមកហើយ ល្មមដឹងថា ជននេះសម្បូរបំផុតនូវគំនិតកខ្វក់ដែលចង់តែកកូរកកាយជីវិតអង្គ សម្រាប់ទៅបង្កើតជារឿងអាស្រូវ ហើយរតនៈឱ្យគេមកនៅជិតអង្គនិងជេន្នីក៏ដើម្បីតែនឹងរឿងនេះដែរ។ ប៉ុន្តែយប់នេះ មានអ្វីមួយនៅក្នុងខ្លួនរបស់គេ បានគំរាមគេឱ្យផ្លាស់ប្តូរលែងព្រមធ្វើជាអាយ៉ងអំពើអាក្រក់នេះបន្តទៀត។

រូបភាពអង្គលក្ខិណាដែលកំពុងអង្គុយកើតទុក្ខជាមួយមិត្តភក្តិរបស់នាង ទឹកមុខរបស់នាងចាប់ពីការឈឺចាប់រហូតដល់ការតាំងចិត្ត ក្នុងការទទួលបាននូវការសម្រេចចិត្តល្អមួយលើឧបសគ្គគ្រានេះ មោណាយល់នឹងចងចាំ គ្រប់យ៉ាង គេយល់ថា នាងមិនសមនឹងទទួលបានអំពើក្បត់ទៅរែកពុនបន្ថែមទេ។

បន្ទាប់ពីស្ងាត់បានបន្តិចមោណាបាននិយាយតបនឹងរតនៈ៖

«ខ្ញុំអត់ឮពួកគេនិយាយអីសំខាន់ផង!»

សំឡេងរបស់រតនៈបន្លឺឡើងមកវិញភ្លាមដោយការខកចិត្ត៖

«មិនសមទេ!«

ប៉ុន្តែ មោណា នៅតែបដិសេធដោយរឹងមាំ។

«ចាំមាន ចាំខ្ញុំប្រាប់បង! កុំទាន់ខលមកទៀត ខ្លាចជេន្នីឆ្ងល់!»

មោណាបានបញ្ចប់ការនិយាយទូរសព្ទ ហើយដាក់ហោប៉ៅខណៈអារម្មណ៍គេវិលខ្ញាល់គិតហ្មត់ចត់។ ពេលត្រលប់មកតុវិញគេភ័យៗ ព្រោះឃើញអង្គក្រឡេកមើល។

«មិនអីទេ?» អង្គសួរព្រោះឃើញមុខគេស្លេក។

មោណាញញឹម ហើយអង្គុយចុះ៖

«បាទ មានអីឯណា?»

តាមពិតទៅ ម្នាក់ៗរវល់នឹងរឿងសោកសៅរបស់អង្គ មិនមានអ្នកណាម្នាក់អាចមកចាប់អារម្មណ៍ពីទឹកមុខប្លែកៗរបស់មោណាទេ។ ប្រសិនពួកគេចាប់អារម្មណ៍វិញ ប្រាកដជាដឹងថា មោណាមានអារម្មណ៍សោកស្តាយពីកាលដែលតែងតែនាំពាក្យទៅប្រាប់រតនៈ ដូចជាខ្លួននេះកំពុងដើរតួជាមនុស្សក្បត់មិត្តដ៏ជួរជាតិម្នាក់។

ម៉ោងប្រមាណជា១០យប់ អង្គវិលមកដល់ផ្ទះ។

នៅពេលទ្វារខាងមុខរបើកយ៉ាងស្រទន់ អង្គឈានចូលជាមួយទម្ងន់ជាច្រើននៅលើស្មារបស់នាង….ធ្ងន់ដោយសម្ពាធចិត្តនិងរាងកាយហត់នឿយ។

ពន្លឺស្រអាប់ពីចង្កៀងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ បញ្ចេញស្រមោលវែងៗនៃមនុស្សម្នាក់កំពុងអង្គុយបែរខ្នង។ នារីកវីមានអារម្មណ៍ប្លែកពេលនាងសម្គាល់ឃើញ វណ្ណអង្គុយស្ងាត់ស្ងៀមលើសាឡុង។ ដៃសងខាងរបស់គេត្រដាងលើបង្អែក ភ្នែកសម្លឹងទៅឥដ្ឋ។

បុរសអ្នកចម្រៀង ពេលឮសូរសម្រិបទ្វារហើយ ក៏គេមិនបានងាកមកមើលអង្គដែរ។ អង្គលក្ខិណានឹកពិភាល់ជាស្រេចហើយថា តើគេនេះកំពុងតែគិតពីរឿងអី? រឿងដូចដែលនាងកំពុងគិតនេះដែរ?

អាកប្បកិរិយាសក្តាវណ្ណហាក់បីដូចជាមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែ ខុសប្លែកពីអត្តចរិតធម្មតារបស់គេ។

«វណ្ណ មិនទាន់ចូលគេងទេ?»

នាងសួរស្រាលៗទាំងដែលដៃទាំងទ្វេរុញទ្វារទៅក្រោយ ឯទឹកមុខបង្ខំញញឹមដូចជាមិនមានទុក្ខព្រួយ។…វណ្ណបែរមកហើយ ក្រឡេកមើលអង្គពីលើដល់ក្រោម។ គេសួរមួយៗក្នុងសព្ទសំឡេងស្រទន់៖

«Callអត់ចូល! ទៅណាទៅណីហ្នឹង?»

អង្គឈានស្ទាក់ស្ទើរមកក្បែរហើយដាក់កាបូបរបស់នាងចុះក្បែរៗ រួចអង្គុយរកមើលទូរសព្ទ៖

«អស់ថ្មហើយ! ខ្ញុំនៅញ៉ាំអីជជែកតិចតួចជាមួយបងៗ!»

វណ្ណដកដង្ហើមធំលូកដៃទារយកទូរសព្ទទៅសាកថ្មឱ្យ។ នាងប្រគល់ឱ្យគេ ដោយមិនងើបមុខព្រោះចង់ពន្យារការសម្លឹងគ្នាចំៗ។ អង្គកំពុងបារម្ភថា ខាងប្រុសអាចនឹងស្មានដឹងអំពីការមានទុក្ខព្រួយរបស់នាង។

«ហៅរករាប់ម៉ោង….ពិបាកម៉េះ គ្រាន់តែប្រាប់ថា នៅកន្លែងណា?» សំឡេងវណ្ណរអ៊ូមកពីក្រោយខ្នង។ អង្គងាកទៅសម្លឹងគេដែលដោតហ្វូននាងលើកូនតុតូច ហើយខ្លួនគេដើរទៅបើកទូទឹកកកចាក់ទឹកក្រេប។

ទឹកមុខវណ្ណខ្មៅ ផ្លាតបំភ្លឺដោយភ្លើងពីក្នុងទូទឹកកក ក៏នៅតែមិនស្រស់ស្រាយ គេដូចកំពុងតែខឹងឬទូលទុក្ខអ្វីមួយធំ។

នាងក្រោកយឺតៗហើយដើរចូលទៅជិត ដៃស្រីឱបប្រាណគេពីក្រោយ ធ្វើឱ្យកែវទឹកនៅទ្រឹងក្នុងដៃរៀម។ មុខនាងទ្រោបលើខ្នងដែលធំខ្ពស់ ហើយភ្នែកនាងបិទ៖

«បានឱបវណ្ណបែបហ្នឹង ពិភពលោកនេះ ក្លាយជាសន្តិភាពទាំងអស់!»

នាងរអ៊ូតិចៗ។ ដៃប្រុសរុញទ្វារទូទឹកកកបិទវិញយឺតៗ ហើយបែរមកធ្វើឱ្យដៃនាងរបូត។ អង្គឱបគេសាជាថ្មី បណ្តាលឱ្យរាងកាយទាំងពីរនៅក្រៀករឹតកណ្តាលរាត្រីកាលស្ងាត់ជ្រងំ។

«មានសង្គ្រាមអីខ្លះ?» ប្រុសវាចាតិចៗហើយលើកទឹកក្រេបក្អឹក មុនពេលទុកកែវលើតុក្បែរប្រាណរួចពោលបន្ថែមស្ងួតច្រឺង។

«ហើយពេលមិនសប្បាយចិត្ត សុខចិត្តទៅជជែកជាមួយអ្នកផ្សេង?»

«ខ្ញុំគ្រាន់តែត្រូវការពេលគិត!» នាងរអ៊ូតិចៗអន្លាយៗ។

ម្រាមដៃប្រុសបងម្ខាងលើកមកអង្អែលសរសៃសក់សូត្រ រង់ចាំស្តាប់នាងបន្ថែម ប៉ុន្តែនាងហាក់បីដូចជាមិនចង់និយាយអ្វីលើសនេះឡើយ។

«តស់ ងូតទឹក សម្រាក!»

វណ្ណប្រាប់តិចៗ រួចទាញដៃនាងចេញយឺតៗដំណាលគ្នា។ អង្គមានអារម្មណ៍ថា បុរសនេះមានរឿងជាច្រើនចង់និយាយតែ…..គេបានសម្រេចចិត្តថាមិននិយាយ។ នាងទាញដៃប្រុសមកវិញហើយងើបមុខសួរ៖

«អត់សប្បាយចិត្ត?»

ទឹកមុខរបស់វណ្ណស្មើ គ្មានទេស្នាមញញឹមដូចរាល់ដង។ ភាពតឹងតែងខ្លាំងលើសពីធម្មតាកំពុងតែគ្របដណ្តប់លើឫកពារបស់គេ។

«គេងទៅ!»

នេះជាអារម្មណ៍ប្លែកខ្លាំងសម្រាប់អង្គ នៅពេលដែលនាងយល់ថា គេមានអ្វីមួយរង់ចាំឱ្យនាងវិលមក នឹងអាលនិយាយ តែពេលនេះគេបែរជាគេចវេះមិននិយាយ។

អង្គស្វាងពីងោកងុយ ហើយបែរជាចចេសចង់ស្វែងយល់ថា តើនោះជាអ្វីក្នុងចិត្តវណ្ណ។ ស្រីក្រឡេកកែវទឹកលើតុទើបងាកមកវណ្ណហើយនិយាយថ្នមៗ៖

«យប់ហ្នឹងស្ងាត់ម៉េះ? គ្រប់យ៉ាងនៅឯកនគរមិនអីទេ?»

សក្តាវណ្ណជ្រួញចិញ្ចើមពេលនាងនិយាយដល់ឯកនគរ។ ប្រុសមិនមើលមុខនាងទេ គេដកដៃមកវិញហើយដើរមួយៗទៅរកបន្ទប់គេង។ សំឡេងគេលាន់មកពីឆ្ងាយ៖

«អត់មានអីទេ!»

អង្គមានទឹកមុខងឿងឆ្ងល់ហើយដើរតាមទៅ៖

«វណ្ណតែងតែប្រាប់ខ្ញុំពេលមានរឿងអីមករំខានចិត្តមែនអត់?»

គេដោះឡេវអាវដូចត្រៀមងូតទឹក ហើយបែរខ្នងដាក់នាង។

អង្គពោលសួរបង្ហើយអំពីរឿងនៅក្នុងចិត្ត៖

«មានបញ្ហាអី?….ទាក់ទងនឹង Concert Tours ហ្នឹងមែនអត់?»

ដោយមិនមាត់ វណ្ណដើរទៅក្នុងបន្ទប់ទឹក ហើយបិទទ្វារ។

ច្បាស់ណាស់ អង្គឃើញអ្វីមួយកំពុងតែត្របាក់ស៊ីបេះដូងវណ្ណ ទោះណាខាងប្រុសមិននិយាយអ្វីច្រើន។ «…..ត្រូវ! បើចាញ់ គឺត្រូវតែចាញ់ដោយសារតន្ត្រី មិនមែនដោយសារដកខ្លួនថយ យកស្នេហាមកឡូកឡំទេ!» នេះជាពាក្យជេន្នីដែលអង្គចងចាំមក។ វណ្ណមិនមែនចិត្តព្រះមិនចេះខឹងទេ ព្រោះតន្ត្រីជាក្តីស្រមៃរបស់គេ ប្រាកដណាស់គេដឹងរឿងទៅហើយ ហើយ…..គេកំពុងអន់ចិត្ត មុនពេលនាងមានឱកាសមកពិភាក្សាជាមួយគេទៅទៀត។

នៅពេលគេចេញមកវិញ ឈរសម្ងួតសក់ អង្គក៏ជាអ្នកចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទឹកវិញម្តង។

«ពេលចេញមកយើងនិយាយគ្នាណ៎ា!»

ស្រីនិយាយផ្តាំគូស្នេហ៍ដោយញញឹម តែខាងវណ្ណវិញ មិនញញឹមទេ។ ជាលើកដំបូងដែលអង្គយល់ថា គេខឹងនាង ហើយនាងសឹងថា គ្មានចន្លោះនឹងដកដង្ហើមបានពេលគេស្ងប់ស្ងាត់បែបនេះ។ ដៃនាងលូកបើកទឹកទាំងបេះដូងនេះ សួរខ្លួនឯងថា ម៉េចក៏រឿងក្លាយមកជាយ៉ាងនេះ? ម៉េចវណ្ណគិតថាខ្ញុំក្បត់គេ ទុកថាគេគ្មានតម្លៃ ទាំងការពិតខ្ញុំពិបាកចិត្តពេញមួយល្ងាចទៅហើយ?

ស្រីអ្នកនិពន្ធបិទភ្នែក ខាំបបូរមាត់ ដើម្បីទប់ទឹកភ្នែកមិនឱ្យស្រក់។ ក្បាលផ្កាឈូកបង្ហូរតំណក់ទឹកហូរច្រាលថ្នាក់ថ្នមមកលើរាងកាយនាង ប៉ុន្តែគ្មានអ្វីមួយអាចបំបាត់ការឈឺចាប់នៅខាងក្នុងចិត្តនេះបានទេ។ ធម្មតា វណ្ណពិតជាមិនដែលទៅគិតរឿងបែបនេះឡើយ តែមនុស្សឯកនគរមានច្រើន នេះមិនទាន់គិតពីស្រីអ្នកមានម្នាក់នោះផង ពួកគេអាចនឹងបំផ្លាញនាងនិងវណ្ណ។ អង្គគិតហើយ ផ្អៀងថ្ងាសទៅសម្រាកទល់នឹងជញ្ជាំងបណ្តោយឱ្យទឹកធ្លាក់ខ្ចាយមកលើខ្នងដែលកំពុងទទួលអារម្មណ៍ឯកោទាំងកំពុងមានគេនៅជិត។

«ម៉េចក៏វណ្ណមិនសួរអ្វីៗឱ្យច្បាស់ មុនពេលដែលព្រមឱ្យពួកគេបំពុលគំនិតរបស់គេបាន?» នាងបិទភ្នែកបណ្តោយឱ្យជលនេត្រលាក់បាំងលាយឡំជាមួយទឹកម៉ាស៊ីន។

«យើងឆ្លងកាត់មកជាមួយគ្នាយូរហើយ តើវណ្ណសង្ស័យខ្ញុំយ៉ាងងាយអ៊ីចឹងបានដែរ?»

អង្គញាប់ញ័ររាងកាយ មិនមែនបណ្តាលមកពីសីតុណ្ហភាពទេ ប៉ុន្តែមកពីការភ័យខ្លាចចម្លែកមិនធ្លាប់មានមួយ ដែលចូលមកក្នុងបេះដូងរបស់គេ។

«ទេ!…វណ្ណមិនដូចខ្ញុំកំពុងគិតនោះទេ! ទុកពេលឱ្យគេបន្តិច! គេកំពុងឈឺចាប់! គេច្របូកច្របល់ព្រោះថា Concert Tours នេះមានន័យគ្រប់យ៉ាងសម្រាប់គេ ហើយពេលនេះគេមានអារម្មណ៍ថាបាត់បង់ឱកាស? ប៉ុន្តែនៅតែ…ឆ្ងល់! មិនយល់! ហេតុអ្វីគេមើលមិនឃើញថាខ្ញុំនៅខាងគេ? ខ្ញុំក៏ពិបាកចិត្តដែរ!»

នាងលើកក្បាលងើយខ្ពស់ ខាំមាត់ រឹតបន្តឹងថ្គាមក្រោមសម្ពាធ។

«ខ្ញុំមិនឱ្យមានការយល់ច្រឡំនេះកើតឡើងរវាងពួកយើងទេវណ្ណ!»

មាណវីក្រោកចេញមក ជាមួយអាវវែងពណ៌ប្រផេះ ដែលគេធ្លាប់តែចូលចិត្តឱបអង្អែលដោយសារ ពេញចិត្តភាពទន់ភ្លន់របស់វា។

ទ្វារបន្ទប់ទឹកត្រូវរុញបើកចេញមក។ អង្គរុំសក់សើមរបស់នាងដោយកន្សែងពោះគោធំ សក្បុស។ បន្ទប់មានភាពស្រអាប់ ក្រោមពន្លឺតិចតួចនៃទីក្រុងដែលជះមកតាមគែមបង្អួចកញ្ចក់ធំ។ គេបិទភ្លើងគេងហើយ។

នារីឈប់ជើងភ្ញាក់ ពេលឃើញគេនៅមិនទាន់គេង តែឈរបែរខ្នងមក។ សក្ដាវណ្ណមានទូរសព្ទមួយក្នុងដៃ។ គេដឹងសម្រិបជើងនាងទើបនិយាយតិចៗទាំងមិនងើបមុខទេ៖

«CEOអង្គ ដូចជាខ្វល់ពីអង្គខ្លាំងណាស់ហ្ន៎! ផ្ញើសារអត់មើលម៉ោងពេលទេ?»

ពេលនេះទើបនាងដឹងថា គេកំពុងកាន់ទូរសព្ទខ្លួន។

????

ជាលើកដំបូងដែលអង្គ មានអារម្មណ៍ខឹងវណ្ណ។ ក៏ជាលើកដំបូងដែលមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនត្រូវបានវណ្ណសង្ស័យ។

ព្រំដែនចិត្តដែលកំពុងត្រូវបានឆ្លងកាត់រឿងស្មុគស្មាញពេញមួយថ្ងៃ សឹងថាពេញមួយអាទិត្យហើយ មកបន្ថែមជាមួយរឿងខកចិត្តនៅយប់នេះទៀត អង្គក្រហមមុខ ដើរសំដៅទៅដៃគូដោយសម្លឹងមុខគេថ្មែ។

អង្គមិនហានិយាយតែទឹកមុខនាង បានបង្ហាញជាស្រេចហើយថានាងគិតយ៉ាងណាលើទង្វើសក្តាវណ្ណ។ ដៃនាងលាទារទូរសព្ទ តែខាងប្រុងខាំមាត់ មិនមានអាការៈថានឹងប្រគល់ឱ្យទេ។ ភ្នែកគេ គឺរង់ចាំចម្លើយពីនាង។

«ឆែកទូរសព្ទទៀត?» នាងនិយាយញ័រក្នុងបំពង់កព្រោះខឹង។

«ឆែក? មើលធម្មតាទេតើ!» វណ្ណតបដោយមិនដឹងខ្លួនថា នេះជាទង្វើកកំពុងទម្លាក់តម្លៃវណ្ណ ព្រោះនាងមានអារម្មណ៍ថាស្វ័យភាពរបស់នាងមិនត្រូវបានគេឱ្យតម្លៃទេ។ ទូរសព្ទដៃមនុស្សម្នាក់ៗតំណាងឱ្យជីវិតឯកជនដែលនេះជាលម្ហមួយ បរិវេណឯកសិទ្ធិមួយនៃមនុស្សម្នាក់ៗ។

នាងលូកដៃទៅដណ្តើមទាល់តែបានមកវិញហើយសម្លឹងគេដោយភ្នែកមូលក្លុំ។ សក្តាវណ្ណញីមុខជាមួយអាការៈច្របូកច្របល់ ហាក់បីដូចព្រួយបារម្ភឬខឹងសម្បារឿងអ្វីមួយមិនច្បាស់លាស់ថាពីណាទៅណា ដឹងតែថាគេមានអាការៈស្ត្រេស។

«ដល់ផ្ទះឬនៅអង្គ? ខ្ញុំបារម្ភព្រោះខលមិនចូលច្រើនដង! គឺ….ខ្ញុំចង់បន្ថែមបន្តិចរឿង….តន្ត្រីទេសចរណ៍នោះ…»

នាងអានហើយ ក៏ងើបមុខមកសម្លឹងវណ្ណ។ សង្សារឈរច្រត់ចង្កេះពីមុខនាង ជាមួយទឹកមុខឌឺ។ សម្រាប់អង្គពាក្យពេចន៍នេះរបស់វីរៈផ្ញើមកគឺធម្មតាសម្រាប់អង្គ ព្រោះក្នុងចិត្តនាងយល់ថា គេជាមេកោយដែលល្អ ហើយប្រហែលជាគេឆ្ងល់ថា តើនាងមានរឿងអ្វីក្រោយពីនិយាយគ្នាយ៉ាងតឹងតែងអំពីគម្រោងតន្ត្រីទៅអឺរ៉ុប។ ចំណែកឯវណ្ណវិញ បែរជាយកពាក្យអស់នេះមកបង្កើតឱ្យមានការសង្ស័យគ្នា ទាមទារចម្លើយ ព្រោះគេខឹងនាងរឿងប្រជែងកម្មវិធីអឺរ៉ុបឱ្យអ្នកចម្រៀងថ្មីឈ្មោះឌីន ឬមួយក៏គេ…..

«ហើយប្រសិនបើចង់និយាយគ្នា….រឿងទៅអឺរ៉ុប…..និយាយដល់កណ្តាលអធ្រាត្រទៀត ឱ្យឡើងមកនិយាយគ្នានៅណេះបាន!»

បេះដូងរបស់អង្គដូចចង់ស្រក់ទឹកភ្នែកជំនួសនាង។

មកដល់ដំណាក់កាលនេះ សំណួររបស់អង្គទាំងអស់ត្រូវលេបទុកវិញយ៉ាងជូរចត់។ នាងមិនចាំបាច់សួរថាតើគេនេះកើតអី ហើយមកចង់ដឹងចង់ឃើញសារទាំងនេះ វាយតម្លៃនាងដោយរបៀបណាទេ វាច្បាស់ណាស់ថា គេបានសង្ស័យនាងនិងCEOម្នាក់នោះ ទើបមកអានទូរសព្ទរបស់នាង។

ស្រីក្តាប់ឧបករណ៍នៅក្នុងដៃ ដើរថយក្រោយព្រោះតែនិយាយមិនចេញ ដៃរបស់នាងញាប់ញ័រពេលកាន់ទូរសព្ទយ៉ាងណែន។ សំឡេងនៃភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅពេលនេះ គឺឈឺចាប់ខ្លាំងជាងពាក្យសម្ដីរបស់គេមុននេះរាប់រយដងទៅទៀតខណៈខាងប្រុសឈរបែរខ្នង។

ការខកចិត្តដែលនាងមានចំពោះវណ្ណ គឺមុតស្រួចដូចចុងកាំបិត។ បើគេខឹងនាងរឿង Concert Tour គួរតែនិយាយគ្នាត្រង់ៗបាន តែគេនិងនាង គួរតែរក្សាការទុកចិត្តគ្នាជានិច្ច។

មើលពីនេះទៅ គេហាក់បីដូចជាឈរស្ងៀម មិនដកដង្ហើម រាងកាយគេធ្ងន់ដោយក្តីសោកស្ដាយ ប៉ុន្តែមិនបាននិយាយពាក្យសុំទោសទេ។ មិនយូរប៉ុន្មាន វណ្ណរត់ម្រាមដៃកាត់តាមជើងសក់របស់គេ ជាមួយនឹងអាការៈតានតឹងសឹងថប់ដង្ហើម។

អង្គដឹងថាគ្រប់ដំណោះស្រាយត្រូវការនិយាយគ្នា ទើបនាងចាប់ផ្តើម៖

«មកពីរឿង Tour Concert ហ្នឹងមែនទេ?»

វណ្ណមិនមាត់តែប្រុសឈានចាកចេញសំដៅទ្វារ។

អង្គធ្មេចភ្នែកពេលឮស្នូរទ្វារខាងក្រៅបិទ។

គេទៅហើយ!

ទៅដោយមិននិយាយគ្នាអ្វី មិនស្តាប់អ្វីទាំងអស់។

ជាលើកដំបូង ដែលគូស្នេហ៍របស់នាងចេះខឹង។ គេធ្លាប់ជាមនុស្សស្រួល និយាយគ្នាមិនចេះប្រកាន់ វណ្ណដាក់ខ្លួន ហើយស្រលាញ់នាងដោយស្ងប់ស្ងាត់។

ហើយពេលនេះ….ពេលដែលគេឈានចោលនាង ចាកចេញពីនាងក្នុងពេលវេលារបៀបនេះ ដឹងទេថា នាងកំពុងតែប្រឈមនឹងអារម្មណ៍បែបណា?

អង្គមិនដែលដឹងពីមុនមកទេថា ការឈឺចាប់កំពុងកើតមានពីចំណុចតូចៗផ្តុំមកជាធំឡើងៗ ខណៈដែលការចាកចោលនេះ ដូចគ្នានឹងនាងកំពុងត្រូវបានគេបដិសេធ ឬបោះបង់ចោល។

កល្យាណីទម្លាក់ខ្លួនមកលើគ្រែ។ រាងកាយរបស់នាងរមួលកោងលើកម្រាលពូក ដែលកំដរដោយសំឡេងយំសោកលុបពីលើភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃផ្ទៃបន្ទប់។ ទម្ងន់នៃភាពសោកសៅរបស់នាង ឧបសគ្គមួយរយៈពេលមកនេះ ត្រូវបានបញ្ចេញមកមួយទំហឹងតាមរយៈទឹកភ្នែកស្រក់ចុះស្រោចស្រពលើថ្ពាល់សងខាង។ ការសោយសោក គឺលើសលប់ពីលើអ្វីដែលទើបនឹងកើតមានឡើង វាប្រៀបបាននឹងគ្រាប់បែកធំមួយដែលសម្ងំមកយូរហើយក្នុងទ្រូងដ៏រឹងមាំមួយនេះ។

«ទីបំផុតយើងឈ្លោះគ្នាហើយ!» នាងគិតជាមួយនឹងអ្វីមួយដែលមានន័យលើពីពាក្យថា «សែនខូចចិត្ត»។

វគ្គ

បេះដូងធ្លុះធ្លាយ

ក្នុងអាគារខ្ពស់ចំកណ្តាលបេះដូងទីក្រុងភ្នំពេញ CEOលេងពណ៌សក់ម្នាក់នោះអង្គុយឱបដៃលើសាឡុង សម្លឹងមើលថេប្លេតរបស់គេដែលសម្រាកសំចតនៅនឹងភ្លៅ។

អេក្រង់បញ្ចេញពន្លឺ អមមកជាមួយនឹងរូបភាពស្តែងៗពីបន្ទប់ស្ទូឌីយោដែលអង្គនៅម្នាក់ឯង អង្គុយលេងព្យាណូ។ ម្រាមដៃរបស់នាងកំពុងរាំយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញលើគ្រាប់ចុច តែរាងកាយនាង ទន់ខ្សោយ ពើតផ្សាជាមួយទុកសោកនៃទំនុកភ្លេង។

គេយល់ថា អង្គមានអ្វីមួយ ដែលជ្រៅនិងឈឺ…..ដែលមិនមានអ្នកណាម្នាក់អាចជួយអ្វីដល់នាងបានទេប្រសិនបើនាងមិនអនុញ្ញាត។

សូរភ្លេងមិនមានព្រោះកាមេរ៉ាមិនភ្ជាប់សំឡេង ប៉ុន្តែអារម្មណ៍បានផ្សារភ្ជាប់មក។ វីរៈមិនអាចទប់ចិត្តតទៅទៀតឡើយ ដែគេទាញកុំព្យូទ័រទុកហើយដើរទឹបៗសំដៅទៅទីនេះ។

ទ្វាររបើកមក អង្គឈប់ព្រោះភ្ញាក់ផ្អើល។

វីរៈសម្លឹងកែវភ្នែករលោងរបស់នាង ទោះណានាងងាកចេញ តែគេក្តាប់មាត់ព្រោះបេះដូងនេះទទួលដឹងថា នាង….យំ។

«លេងទៀតទៅ!» វីរៈវាចាមួយៗ។

ក្រៅពីជាបទបញ្ជាក្នុងនាមចៅហ្វាយ អង្គមិនមានវិធីឯណាលាក់ទឹកភ្នែកបាន មានតែបន្តបន្លប់ទីនេះជាមួយបទភ្លេងថ្មីរបស់នាង។ ម្រាមដៃរបស់ស្រី រំកិលថ្នមៗលើគ្រាប់ចុចនីមួយៗ បញ្ចេញជាសំឡេងពីបេះដូង ខ្សឹបខ្សួលអួលអាក់ នៃការចង់បានភាពកក់ក្តៅ។ ភ្លេងហូរដូចខ្សែទឹកនៃមនោសញ្ចេតនា ទន់ភ្លន់ យឺតៗ។ សោភ័ណភាពនៃអារម្មណ៍សោកសៅគ្របដណ្តប់ពាសពេញផ្ទៃបន្ទប់ ពន្យល់ប្រាប់វីរៈអំពីក្តីស្រលាញ់មួយដែលកំពុងតែត្រូវបានឧស្សាហកម្មមួយនេះកម្ចាត់បង់។

ប្រុសទាញយកអត្ថបទពីលើម៉ាស៊ីនមកអាន…..សំណេរនាងក្រវេមក្រវាមតែបានច្បាមជាប់បេះដូងរបស់នាយ ឱ្យលង់រឹតជ្រៅទៅក្នុងចង្វាក់ភ្លេងស្រទន់តែជូរចត់ស្រណោះស្រណោក។ តន្ត្រីរសាត់ស្រទន់ ហាក់បីដូចជាដឹងពីរបៀបដើម្បីស្រោបយកព្រលឹងបុរសក្មេង ទុកឱ្យគេបានចូលទៅដល់ក្នុងទម្ងន់នៃការឈឺចាប់ស្ងាត់ៗរបស់នាង។

«យប់ស្ងាត់ម្នាក់ឯង ក្រែងតែពិភពលោកកករឹងក្លាយជាថ្ម បេះដូងដែលធ្លុះធ្លាយងាយនឹងវឹកវរ ជាមួយការខូចចិត្ត ឈឺចាប់យ៉ាងនេះម៉្លេះនៅតែជឿលើស្នេហាពិត សម្រែកសម្ងាត់នៃដួងចិត្ត ងងឹតមិនអាចជួយ»

គេមិនចង់អានតទៅទៀតទេ។ ទេពកោសល្យភ្លេងរបស់នាង…..សំណេររបស់នាងវាលើសពីអត្ថន័យនៃតំណក់ទឹកភ្នែកដែលនាយបានឃើញ។

«មានរឿងអីមែនទេ?» បុរសម្នាក់នេះលាន់មាត់មកសួរតាមសន្ទុះនៃបេះដូងខ្លួន។ ការឈឺចាប់របស់នាងនៅចំពោះមុខ ប្រៀបបីដូចជាកាំបិតមួយ សម្ងាត់ ត្រជាក់ ហើយគ្រោះថ្នាក់។

តរុណីជូតទឹកភ្នែក ញញឹមទាំងគ្រាប់ពេជ្រតូចៗនៅដក់តាមរោមភ្នែកងរទាំងសងខាង។

«ចូលតួពេក!»

ខាំមាត់តិចៗ វីរៈសម្លឹងនាងមិនព្រមលែង មិនថានាងឱនមុខគេច សើចទាំងទឹកភ្នែកហើយ ធ្វើជាផ្តោតលើព្យាណូ។ ប្រុសទម្លាក់ក្រដាសបទចម្រៀងមកស្រាលៗលើឧបករណ៍តន្ត្រី។ គេមានកាយវិការធម្មតាទេ ម្តេចនាងមានអារម្មណ៍ថា គេកំពុងខឹង។

គេដឹងមែនទេ ថាបទចម្រៀងនេះ ទំនុកភ្លេងនេះ នាងតែងវាឡើងពី ដំបៅដ៏ជ្រៅមួយពេញមួយយប់មិញ។ វីរៈមិនមាត់មិនក តែភ្នែកគេចេះនិយាយ។

ពន្លឺភ្នែកស្រទន់នេះសម្លឹងនាង តែគេមើលឃើញ សក្តាវណ្ណ។

បើអង្គយំ គ្មានអ្វីក្រៅពីរឿងTour Concertនោះទេ គេដឹងច្បាស់។ CEOច្រូងសក់ពណ៌ខៀវដិត ហើយដកដង្ហើមឃូរ។ ខាងស្រីនៅសម្លក់ព្យាណូ ព្រមទាំងក្រដាសទំនុកច្រៀងចៀសវាងមិនសម្លឹងភ្នែកគេវិញឡើយ។

«សក្តាវណ្ណ!» គេនិយាយពាក្យបីម៉ាត់នេះក្នុងបេះដូង ហើយព្រមទទួលស្គាល់ថា ស្រីម្នាក់នេះ មានការទាក់ទងគ្នាជាមួយភាពកើតទុក្ខមិនសុខចិត្តជាភ្លើងដែលឆាបឆេះក្នុងខ្លួនគេតាំងពីបានចួបនាងដំបូងម្ល៉េះ។ នាងបានបាត់បង់ខ្លួននាងទៅក្នុងរលកតូរ្យតន្ត្រីដ៏ខ្លោចផ្សា តែCEOក្មេងបានបាត់បង់បេះដូងគេទៅក្នុងតំណក់ទឹកភ្នែកនីមួយៗរបស់នាង។

មានពាក្យពេចន៍ជាច្រើន ខាងប្រុសចង់និយាយ តែ…..គំនិតទាំងអស់របស់គេ ត្រូវបានរំខានដោយការគោះទ្វារ។

«បងវីរៈ! លោករតនៈមកដល់G-Brother ចង់សុំចួបបងផ្ទាល់!»

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី៣៤

Bo Bo — Wed, 11 Dec 2024 13:00:00 +0000

«មនុស្សអស់នេះ….ពិសពុល! គួរឱ្យ…..»

នាងបានផ្អាកបញ្ជោះត្រឹមណេះ ដោយទុកឱ្យពាក្យនៅសល់ទាំងនោះ លិចចូលទៅក្នុងបេះដូងមនុស្សម្នាក់ដែលបើកភ្នែកក្រឡង់ៗ។

«ពិសពុលអី? អ្នក….ណា?»

ពុទ្ធិដាក្រពាត់ដៃ បែរចេញបន្តិច តែមិនចោលការចាក់ចុចតាមផែនការនោះឡើយ៖

«មិត្តស្រី…..របស់វណ្ណ!!! ហ៊ឹម អូខេ! និយាយឱ្យត្រង់ទៅត្រង់មកបានទេតើ! គឺ…អង្គលក្ខិណា អ្នកដែលត្រូវបានវណ្ណបង្ហើបពីរឿងទេសចរណ៍តន្រ្តីអន្តរជាតិមុនគេ ពេលនេះបានដាក់គម្រោងចម្រៀងឌីជីថលរបស់នាង ប្រជែងយកឱកាសជាមួយវណ្ណ អូ៎ទេ! គឺយកឱកាស…..របស់វណ្ណ!!! នាងប្រជែងមនុស្សដែល…..បានទុកចិត្តនាងបំផុត!»

សក្តាវណ្ណ ងក់ក្បាលដោយទឹកមុខបង្ហាញភាពច្របូកច្របល់ និងលូកយកទូរសព្ទមកក្នុងសភាពអន្ទះអន្ទែង។ ចម្ងល់និងសៅហ្មង លាយគ្នាពេញមុខស្រស់សង្ហា។

«ពុទ្ធិដា….កុំយកអង្គមកនិយាយលេងសើច!» គេព្រមានដាក់នាងដោយមុខក្រហម។

ពុទ្ធិដាលើកចិញ្ចើម សំឡេងរបស់នាងឥឡូវលាយឡំដោយក្តីបារម្ភនិងឧបាយកល៖

«អ៊ីចឹង? ខ្ញុំនិយាយលេងសើច? រឿងតន្ត្រីទេសចរណ៍ជាមុខមាត់របស់ឯកនគរ ខ្ញុំយកមកលេងសើចកើតទេ? ហើយ….វាជាឱកាសដំបូងសាងកេរ្តិ៍ឈ្មោះឱ្យវណ្ណផង ស្មានថា….ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់?»

សក្តាវណ្ណច្រត់ចង្កេះម្ខាង ដៃម្ខាងចុចមិនចូលនាងសោះ។ រាងកាយខ្ពស់ស្រឡះរបស់គេមានចំហេះនៃការមិនសុខចិត្តនិងមិនទទួលស្គាល់គ្រប់ពាក្យពេចន៍ដែលកំពុងតែឮមក។

មិនឱ្យឱកាសរំលងទៅបានទេ ពុទ្ធិដាដើរមកខ្សឹបក្បែរ៖

«ខ្ញុំសួរវណ្ណ!…..បើខាងណោះ មិនមានគម្រោងការជែងយកឱកាសពីយើង ហេតុអ្វីបានជាក្មេងឈ្មោះ Din ទើបចូលច្រៀងក្រោយវណ្ណ ហក់ឡើងខ្លាំង ហើយទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍ច្រើនឡើងៗ?»

អំពីអង្គ វណ្ណមិនចេះខឹងនាងដោយងាយទេ តែអំពីឌីន អ្នកចម្រៀងដូចគ្នា វណ្ណប្រាកដជាកំពុងត្រូវពុទ្ធិដាចាក់ចំចំណុចខ្សោយ។

«អស្ចារ្យណាស់ ខណៈពេលវណ្ណនៅនេះកំពុងតស៊ូហាត់សមបែកញើស អ្នកដែលវណ្ណជឿ….. កំពុងឆ្លៀតពេលយកឱកាសរបស់វណ្ណ ទៅឱ្យអ្នកដទៃ!»

«ឈប់និយាយ!» វណ្ណងាកមកដោយទឹកមុខមាំ។ ខណៈពុទ្ធិដាសម្តែងទឹកមុខភ័យព្រួយ សក្តាវណ្ណនិយាយបន្ថែម៖

«ដាមិនស្គាល់គេទេ! កុំចោទប្រកាន់គេ!»

ពុទ្ធិដាហាមាត់មិនសុខចិត្ត។ នាងមិនឈប់ត្រឹមណេះឡើយ សម្តីនាងលាន់មកស្រួយៗពីក្រោយខ្នងបុរសអ្នកចម្រៀងដែលព្យាយាមគេចវេះចាកចេញ៖

«ចោទ? ដល់វគ្គអ្នកឈឺឆ្អាលត្រូវមាត់ ហើយអ្នកមានពុតបានតំណែងថ្មី?…..វណ្ណ!!! តន្ត្រីអន្តរជាតិសម្រាប់ខ្មែរយើង ៣០ឆ្នាំនេះមិនដែលមានម្តងទេ!»

វណ្ណឈប់ស្ងៀម ព្រោះជើងឈានមិនចង់រួច។ រូបភាពនាងនិងការងារមិនឈប់សម្រាករបស់នាង កាលពីរាត្រីនីមួយៗ រហូតដល់ភ្លេចស្នេហាដែលមានមកជាមួយគ្នាលេចឡើងក្នុងការចងចាំរបស់គេ។ សំណួរគឺ តើអង្គទុកគេនិងវត្តមានគេក្នុងជីវិតនាង តិចតួចជាងG-brother?

ដើមទ្រូងរបស់សក្តាវណ្ណហាក់ថប់ខ្លាំង។ គំនិតរបស់គេបានឆ្លងពីអង្គ ទៅដល់ក្មេងអ្នកចម្រៀងឈ្មោះឌីន ដែលជាអ្នកចម្រៀងថ្មី បន្ទាប់មក….សំឡេងពុទ្ធិដាបានបង្ហើយការសង្ស័យរបស់គេ៖

«CEOសក់ខៀវម្នាក់នោះ មិនចោលគំនិតវាយបងវង្សសោះ! ចុងក្រោយរើសយកកវីស្រីខ្សោយបទពិសោធន៍ម្នាក់មកជានុយវាយប្រហារឯកនគរយើង! ពុតត្បុតអស់លេខ!»

វីរៈត្រូវបានគេសង្ស័យនិងលបច្រណែនជាសម្ងាត់ តាំងពីមានពាក្យចចាមអារាមជាមួយអង្គកាលពីកុងត្រាការងារដំបូងៗមក ប៉ុន្តែអ្នកចម្រៀងបានព្យាយាមលុបរុញវាចេញចោល ដោយប្រាប់ខ្លួនឯងថា មនុស្សស្រលាញ់គ្នាត្រូវជឿគ្នា ប៉ុន្តែពេលនេះ…..។

អង្គជាមនុស្សក្រៅផលិតកម្មតែម្នាក់គត់ ដែលដឹងរឿងតន្ត្រីទេសចរណ៍នេះ បើអង្គមិនធ្វើ ហេតុដូចម្តេចបានជាG-Brotherដឹង?

ប្រុសវាចាតិចៗដោយម៉ឺងម៉ាត់ថា៖

«អង្គ ប្រាកដជាមានហេតុផល!»

ពុទ្ធិដារត់តាមហើយពន្យល់៖

«ខ្ញុំមាននិយាយថា នាងគ្មានហេតុផលពីពេលណាវណ្ណ? តែសំខាន់….ហេតុផលអី? បានជា….ត្រូវក្បត់វណ្ណ? លុយ???»

សក្តាវណ្ណងាកមកដោយខូចចិត្ត ភ្នែកគេសន្លឹម គេតាមសម្លឹងពុទ្ធិដាធ្វើឱ្យស្រីអ្នកមានលែងហ៊ានបន្ថែមល្បោយ។ សំឡេងប្រុសស្អកៗខូចចិត្ត៖

«កុំលូកលាន់រឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកខ្ញុំ! បើខ្លួនជាអ្នកដែលឱ្យលុយថាធំ កុំគិតថាគ្រប់គ្នាគេអ៊ីចឹងដែរ!»

ពុទ្ធិដាខឹងក្រោធ។ នាងទាញអាវវណ្ណបកមកវិញ។ គេក្តាប់មាត់រំងាប់កំហឹងព្រោះជណ្តើរយន្តមិនទាន់មកដល់។ ស្រីអភិជនថាច្រែតៗឡើង៖

«ឌឺខ្ញុំ? ល្អ! ល្អខ្លាំង! កាន់ជើងទៀតទៅ! តែកុំភ្លេចណាវណ្ណ! ក្រៅពីលុយ នៅមានរឿងច្រើនទៀត ដែលមនុស្សមានមហិច្ឆតាអាចធ្វើបាន ក្រៅពីកេរ្តិ៍ឈ្មោះឬសម្ភារៈ មនុស្សនៅចាញ់តណ្ហាមួយទៀត គឺ…..ចង់ឈ្នះ! អង្គលក្ខិណាជាមនុស្សមានគំនុំ ជាមនុស្សចិត្តត្រជាក់តែគុំកួន! ស្មានថាគ្រូគេ ឈ្មោះពិស្តារហ្នឹង ជាមនុស្សបែបណា? គេធ្លាប់ចាញ់បងខ្ញុំគ្រប់យ៉ាង បានជាគុំកួនបំផ្លាញឯកនគររហូតដល់អន្តរាយខ្លួនឯងក៏មិនព្រមចប់ បន្តរឿងបំផ្លាញនេះ ដល់កវីដ៏ល្អរបស់វណ្ណទៀត! គិតឱ្យវែងវណ្ណ!»

ពេលនាងលើកពីបងពិស្តារមកភ្ជាប់ វណ្ណត្រូវគាំងធ្មឹង។ ស្អីក៏ដោយគេធានាបានថា អង្គមិនមែនលោភលន់តែរឿងគំនុំជីវិតរបស់ផលិតករG-Brother វណ្ណមិនអាចប្រកែកបានទេថា អង្គលក្ខិណាមិនដែលភ្លេចរឿងនោះឡើយ។

«តើអូនខំទាំងយប់ថ្ងៃ មិនមែនដើម្បីអ្វីទេ តែដើម្បីសងសឹក?»

គេគិតទាំងក្រៀមក្រំចិត្តហួសថ្លែង។ ខណៈសំឡេងពុទ្ធិដារអាក់រអួលនិយាយមកបន្ថែមតាមរបៀបខូចចិត្តខ្លាំង៖

«ទោះអ្វីក៏ដោយ បើនាងហ្នឹងល្អ ម៉េចយកឱកាសនិងអនាគតរបស់វណ្ណមកដាក់ទុន! កោតចេះការពារទៅរួច!»

ថាចប់ក្រោមភាពទុក្ខសោកហើយស្រីអភិជនឈានចេញទៅក្នុងប្រអប់ជណ្តើរចាកចោលអ្នកចម្រៀងប្រុសឱ្យទៅឈរធ្មឹងវិលវល់។

សក្តាវណ្ណដឹងណាស់ថា ប្រសិនបើការប្រកួតប្រជែងមួយនេះដំណើរការទៅឱ្យខាងG-Brotherឈ្នះ គេតែងនៅពីក្រោយឌីនម្នាក់នោះ។

បច្ចុប្បន្ន ឌីននិងG-Brother បានក្លាយជាគូប្រជែងផ្ទាល់របស់គេទៅហើយ នាងដឹងរឿងនេះ ក្រៅពីមិនប្រាប់គេតាមត្រង់ បែរជាខំធ្វើការដាច់បាយទឹកដើម្បីពួកគេ តើនេះមានន័យថាម៉េចឱ្យប្រាកដ? អង្គខំយ៉ាងនេះដើម្បីបញ្ចប់ជីវិតសិល្បៈកំពុងតែរុងរោចរបស់គេ?

សារគេលោតអក្សរមក គឺពុទ្ធិដា៖

«វណ្ណ! វណ្ណគិតថាគេ មិនគិតពីអាជីពរបស់គេជាងវណ្ណ? អ្នកណាក៏បានឃើញដែរ ពីរបៀបដែលអង្គលក្ខិណាផ្លាស់ប្តូរមួយរយៈមកនេះ! ឡូយឆាយ! ល្បី! ហេតុអ្វី? ហេតុអីG-Brotherយកនាងទៅ? ស្មានថា ស្រុកខ្មែរខ្វះអ្នកពូកែ? គឺគេបានឆ្លៀតឱកាស យកនាងមកវាយវណ្ណ! នាងជាកូនសោធំ បើគ្មាននាងក្បែរវណ្ណ ឯកនគរដួលចាញ់បានដែរ? ហេតុអ្វីបានជានាងឱ្យឌីនមកជែងឈរនៅលើឆាកមួយ ដែលគួរតែជារបស់វណ្ណ?»

វណ្ណញញឹមដោយឈឺចាប់ ឱនមកសម្លឹងនិងអានអក្សរទាំងនេះ ម្តងហើយម្តងទៀតដោយអារម្មណ៍ទោមនស្សហួសថ្លែង។

ប្រាកដហើយ គេតែងតែចង់ការពារទស្សនៈគេខ្លួនឯងចំពោះសង្សារ គេចង់បន្តជឿលើនាង ជឿថានាងមិនបានពាក់ព័ន្ធក្នុងរឿងនេះទេ ប៉ុន្តែអំពើទាំងឡាយដ៏កខ្វក់ បំភាន់ក្នុងឧស្សាហកម្មនេះ បានញ៉ាំងឱ្យបំពង់កគេគាំង។

ហើយ….សម្តីសាមកែវ….និងពុទ្ធិដា ឥន្ទវង្ស បានពង្វក់គេបានយ៉ាងល្អជាងអ្វីទាំងអស់ គឺទាញឱ្យសក្តាវណ្ណជឿថា សម្ពាធនិងការប្រកួតប្រជែង អាចផ្លាស់ប្តូរមនុស្សគ្រប់គ្នាបាន។

ពុទ្ធិដាសរសេរមកបន្ថែម៖

«នៅទីនេះគ្រប់គ្នាខ្វល់ពីវណ្ណ! ព្រោះវណ្ណជាកំពូលតារារបស់យើង! យើងនឹងប្រើគ្រប់វិធី ដណ្តើមយកអ្វីៗដែលជារបស់វណ្ណមកឱ្យវណ្ណវិញ! ពិសេស….ខ្ញុំ…..ខ្ញុំគ្មានថ្ងៃ ព្រមឃើញវណ្ណឈឺចាប់ទេ!»

ទោះមិនដែលចង់យកពាក្យសម្ដីរបស់ពុទ្ធិដាមកទុកជាសំខាន់ តែពេលនេះ គ្រប់យ៉ាងចំៗចំណុចពេកហើយ។ នាងកំពុងលាតត្រដាងមកនូវការពិតដែលគេមិនចង់ប្រឈមមុខគិត។

នៅក្នុងសិល្បៈដ៏អាត្មានិយមមួយនេះ សេចក្តីស្រលាញ់និងភាពស្មោះត្រង់មិនមែនតែងតែអាចរក្សាបាន លើផ្លូវឆ្ពោះទៅរកភាពជោគជ័យនោះទេ។

អង្គមិនបានបើកទូរសព្ទទេ រាល់ពេលសមភ្លេងឱ្យឌីន ឬពេលប្រជុំជាមួយក្រុមអគ្គនាយកដូចជាពេលនេះ។ នាងនៅអង្គុយក្នុងការិយាល័យរបស់វីរៈ។

សូរសំឡេងស្រទន់នៃម៉ាស៊ីនត្រជាក់ ស្ទើរតែលាន់គ្របពីលើគ្រប់គ្នាបាន ដោយសារអ្នកទាំងពីរស្ថិតក្នុងអារម្មណ៍តឹងតែងស្ងៀមស្ងាត់។

ពេលដែលអង្គបានដឹងពីរឿងតន្រ្តីទេសចរណ៍នេះ នាងមានអារម្មណ៍ថា មិនមែនជារឿងតូចទេប្រសិនលើកនេះ វីរៈលើកយកគម្រោងរបស់នាងទៅប្រជែងជាមួយឯកនគរ។

ការញុះញង់របស់ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយទើបនឹងដោះស្រាយបាន វណ្ណនិងនាងទើបតែមានសន្តិភាពទាំងអាជីពនិងស្នេហា ហើយឥឡូវនេះការប្រកួតប្រជែងមួយមិនបានរំពឹងទុក បែរជាកំពុងកើតមានឡើងរវាងG-Brotherនិងឯកនគរ ដោយមាននាងនិងវណ្ណជាតួអង្គប្រឈមគ្នា?

តឹងចិត្តណាស់ តែនាងបានប្រាប់អំពីកង្វល់នេះឱ្យវីរៈយល់។ ពួកគេបានពិភាក្សារឿងនេះ ហើយគ្រប់យ៉ាងបានស្លាក់ នៅក្រោមភាពស្ងៀមស្ងាត់។

វីរៈអង្គុយចំហៀងនាង គងលើជង្គង់វែងៗរបស់គេ បញ្ចេញនូវសភាពរិះគិតដោយស្ងប់ស្ងាត់។ មេដឹកនាំដ៏មានឥទ្ធិពលម្នាក់នេះ ទម្លាក់ភ្នែកដ៏ឆ្លាតវៃនិងមុតស្រួចរបស់គេសម្លឹងកម្រាលព្រំ បង្ហាញពីគំនិតដែលចូលរួមដោះស្រាយកង្វល់ជាមួយនាង។

ចុងក្រោយ CEOហាមាត់និយាយ៖

«អង្គ! គិតអ៊ីចេះទៅចុះ!…ប្រសិនបើដំណើរការនេះ មានន័យថាជាការដាក់សម្ពាធអង្គ ជាពិសេសជាមួយ មិត្តប្រុសរបស់អង្គ ខ្ញុំនឹងយល់ព្រមទម្លាក់វាចោល!»

នាងឈ្ងោកមុខពេលឮពាក្យថា«មិត្តប្រុស»។ ពាក្យនេះរាងធ្ងន់បន្តិចនៅពេលពាក់ព័ន្ធជាមួយការងារ ប៉ុន្តែហាក់មិនរង់ចាំឱ្យនាងពិបាកចិត្តទាន់ វីរៈពោលបន្ត៖

«អង្គ មិនសមត្រូវមកកៀបនៅចំកណ្តាលរវាងផលិតកម្មពីរនោះទេ!»

ការតស៊ូមួយលេចឡើងក្នុងសម្បជញ្ញៈរបស់អង្គ នាងងក់ក្បាលហើយវាចាទាំងមិនហ៊ានមើលមុខនាយចៅហ្វាយចំឡើយ៖

«ខ្ញុំ…..ខ្ញុំ….មិនអាចយកហេតុផលផ្ទាល់ខ្លួន មករារាំងការងារធំរបស់ផលិតកម្មទេ! ទោះបី….ជាគម្រោងនេះ មានន័យថា ត្រូវប្រជែងជាមួយគេ….សក្តាវណ្ណ….ក៏ដោយ! ខ្ញុំ…..មិនអាចបញ្ចប់សុបិនរបស់ឌីន និងស្នាដៃដំបូងរបស់CEOដូចគ្នា!»

ការងារនិងស្នេហាមិនអាចឡូកលំបានទេក្នុងទស្សនៈនាង ទោះណានាងមិនចង់ តែរឿងនេះមិនមែនទាក់ទងត្រឹមនាងម្នាក់ឡើយ ជាមុខមាត់នៃG-Brotherទាំងមូល។

សភាវគតិរបស់បុរសជាមេដឹកនាំ យល់ចិត្តនាង ហើយនាងយល់ការលំបាករបស់អង្គ ដែលការពារតួនាទីនិងការទទួលខុសត្រូវរបស់វីរ: តែនាងនឹងប្រឈមជាមួយសង្សារ។

គេគ្រហែម….សំឡេងរបស់វីរៈស្រទន់ ប៉ុន្តែបង្ហាញឱ្យឃើញអារម្មណ៍មួយចង់ចែករំលែកសម្ពាធជាមួយនាង៖

«ខ្ញុំចង់រុញG-Brotherឱ្យធ្វើអស់ពីសមត្ថភាព ហើយទៅឱ្យដល់ចំណុចកំពូល តែអាចថា….មិនទាន់ធ្វើពេលនេះក៏បាន ព្រោះ…..អង្គអាចប្រឈមនៅក្នុងទីតាំងដែលមិនស្រួលចិត្ត ឬមានជម្លោះជាមួយមនុស្សពិសេសដោយសារតែរឿងលើកនេះ!»

នាងនៅស្ងៀម ដៃម្ខាងកាន់ជាយសំពត់ពណ៌ទឹកសមុទ្រ។ សភាពរបស់នារីតូចនេះគឺគិតដល់ចិត្តសង្សារនាងពិតណាស់ វីរៈមើលឃើញច្បាស់។

គេសសៀររុញកៅអីចូលទៅជិតអង្គ ហើយបញ្ចេញសំឡេងកាន់តែច្បាស់លាស់៖

«អ្ហេ៎ កុំតឹងតែង! ប្រសិនបើឱកាសមួយនេះ មានន័យថាG-Brotherយកសន្តិសុខផ្លូវចិត្តអង្គទៅប្រថុយឬហៅម្យ៉ាងថា បើកកកាយរបួសចាស់ឱ្យអង្គឈឺចាប់….ខ្ញុំផ្អាកវាបាន! ឆ្នាំនេះមិនធ្វើ Tours Concert ឆ្នាំក្រោយយើងធ្វើបាន មិនអ៊ីចឹង?»

CEOម្នាក់នេះ សម្រាប់អង្គ គឺគេជាមនុស្សប្រុសម្នាក់ ដែលចេះយល់ចិត្តអ្នកដទៃបំផុត ក្នុងចំណោមមនុស្សដែលអង្គធ្លាប់ឃើញ។ គេមានប្រាក់ អំណាច និងមិនដែលស្គាល់លំបាក ម្តេចក៏មើលទៅ គេមានសមានចិត្តទូលាយ យល់ដឹង ពីអារម្មណ៍អ្នកដទៃខ្ពស់ម្ល៉េះ?

ជាមួយបរិយាកាសដែលប្រែមកជា«សែនធូរស្រាល» ការសារភាពសម្ពាធផ្លូវចិត្តរបស់អង្គហាក់លេចចេញដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ ជាមួយកែវភ្នែកព្រិចៗហាក់មានកំហុស នាងសម្រេចចិត្តសារភាព៖

«CEOលោកដឹងទេ ខ្ញុំពិបាកចិត្តណាស់ប្រសិនវណ្ណធ្លាក់ ព្រោះនេះជាឱកាសដំបូងក្នុងជីវិតគេក្នុងនាមជាអ្នកចម្រៀងម្នាក់! តែបើឱ្យG-Brotherចាញ់ប្រៀបឯកនគរដោយសារចំណងទាក់ទងរបស់ពួកខ្ញុំ ខ្ញុំរឹតតែមានអារម្មណ៍អាម៉ាស់!»

ភ្នែករបស់អង្គមិនអាចលាក់កំបាំងសម្ពាធនិងទុក្ខព្រួយដ៏ធំនេះបានទេ។ សំឡេងរបស់នាងបែកស្អកៗបន្តិចហើយព្យាយាមនិយាយបន្ថែម៖

«ខ្ញុំសុំពេលមួយថ្ងៃ ហើយ….សន្យាថា ខ្ញុំនឹងដោះស្រាយជាមួយរឿងលើកនេះ ឱ្យបានត្រឹមត្រូវ! សុំពេលមួយថ្ងៃបានទេ?!»

វីរៈនៅធ្មឹងសម្លឹងនាង…..គេមិនមែនមិនយល់ស្របនឹងពេលវេលាម្ភៃបួនម៉ោងដែលនាងកំពុងតែស្នើសុំនេះទេ តែសភាពដែលអង្គលក្ខិណាកំពុងប្រយុទ្ធនឹងបេះដូងដើម្បីការពារឧត្តមភាពការងាររបស់នាង ធ្វើឱ្យគេ«អាណិត»។

«បានទេ?» នាងផ្ទួនសួរខ្សឹបៗខ្លាចចិត្តគេជាខ្លាំង។

ខាងប្រុសភ្ញាក់អារម្មណ៍មកវិញ គេងក់ក្បាល ជាមួយកែវភ្នែកនិងទឹកមុខហ្មត់ចត់៖

«អង្គ! ប្រាប់ហើយថា ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យការងារលើកនេះ ក្លាយជាហេតុផលដែលអង្គត្រូវប្រឈមមុខនឹងអ្វីៗដែលអាចធ្ងន់ ឬឈឺចាប់នោះទេ! ប៉ុន្តែ…ខ្ញុំក៏នឹងមិនធ្វើឱ្យអ្នកគ្រប់គ្នាដែលពឹងយើងត្រូវខកចិត្តដែរ! យើងប្រកាសត្រៀមខ្លួនសម្រាប់តន្រ្តីអឺរ៉ុបឆ្នាំក្រោយ អូខេ! ឈប់ពិបាកចិត្ត!»

គេដាក់ដៃមកលើស្មានាងហើយក្រោកដើរទៅ។ ចិត្តវីរៈមានតែខ្លួនគេដែលដឹង….ពិបាកនឹងឈរសម្លឹងមនុស្សស្រីល្អៗម្នាក់នេះ…..ឈឺចាប់ ឬសូម្បីតែនាងមានទុក្ខព្រួយ។

ទោះយ៉ាងណា អង្គមិនស្រួលចិត្តជាមួយការសម្រេចចិត្តនេះឡើយ។

នាងក្រោកដើរត្រឹកៗតាមពីក្រោយគេ។

«CEO ខ្ញុំគិតសិន! កុំទាន់ប្រកាសអីទាំងអស់! សូមគិតដល់ចិត្តអ្នកភ្លេង គិតពីឌីន និងក្រុមយើងដទៃផង!»

វីរៈងាកមកវិញជាមួយដៃទាំងពីជ្រែងហោប៉ៅដូចសព្វមួយដង។ បុរសនេះសម្លឹងមើលទៅសភាពខ្វល់ខ្វាយរបស់នាង។ សក់វែងដូចសូត្រ ទឹកមុខស្រទន់ កែវភ្នែកឆ្លាតវៃ តែស្មោះត្រង់ គេស្រាប់តែចង់ឃើញសក្តាវណ្ណម្នាក់នោះ ថាមានអ្វីពិសេសបានជាមានឱកាសបានបេះដូងមនុស្សល្អដូចអង្គ បណ្តាលឱ្យនាងបារម្ភយ៉ាងនេះដោយសារគេ?

«ព្រោះអ្នកចម្រៀងប្រុសម្នាក់នោះ នាងត្រូវយ៉ាប់យ៉ឺនថ្នាក់នេះ?» នេះជាអ្វីដែលវីរៈលបច្រណែនជាសម្ងាត់ តែមាត់វិញ គេអាចគ្រប់គ្រងទឹកមុខបានយ៉ាងល្អ។

អង្គរួសរាន់និយាយបន្ថែម៖

«ខ្ញុំមិនអីទេ! ខ្ញុំសន្យាថា នឹងសម្រេចចិត្តច្បាស់លាស់ ក្រោយពីពិភាក្សាជាមួយគេរួចហើយ!»

«គេ» ដែលនាងនិយាយ ដូចជាអ្វីមួយទើសៗក្នុងបេះដូងCEOកំលោះ។ ទោះបីជាយ៉ាងណា វីរៈមិនមានប្រតិកម្មយ៉ាងណាទៀតឡើយ។ គេងក់ក្បាល«ok»ដោយស្ទាក់ស្ទើរ។

«យល់ព្រម! ប៉ុន្តែ….ចាំ! កុំគិតច្រើនហួសហេតុ! គ្រប់យ៉ាងយើងដោះស្រាយបាន! សន្យា?!»

អង្គសម្លឹងគេភ្លឹក បន្ទាប់មកនាងញញឹមតិចៗ បន្លប់ភាពសោកសៅដែលកំពុងបន្ទោសខ្លួននាងថា បើមានសំណាងបានបុរសល្អបែបនេះមកជាចៅហ្វាយហើយ ម្តេចបែរជាមិនអាចខំឱ្យអស់ពីលទ្ធភាពយកTours Concert មួយនេះមកឱ្យគេឱ្យខាងតែបាន?

«ចាស៎ ខ្ញុំសន្យា!»

នាងឱនលំទោនចាកចេញទៅ បន្សល់ទុកនូវបុរសម្នាក់នេះឈរម្នាក់ឯងឯកោបែរខ្នងសោះអង្គើយតែចិត្តវិញសែនទន់ភ្លន់អាណិតនាង។ គេយល់អំពីសម្ពាធដែលអង្គកំពុងដាក់ផ្ទុកលើស្មា។

នៅលើលោកនេះ ពេលវេលានេះ ហើយក្នុងពិភពសិល្បៈមួយនេះ មនុស្សស្រីដែលស្រលាញ់មនុស្សប្រុសលើសពីកេរ្តិ៍ឈ្មោះនិងលុយកាក់ ហាក់បីដូចជាផុតពូជអស់ហើយ។ ប្រសិនថ្ងៃនេះ គេមិនស្គាល់អង្គ វីរៈគ្មានថ្ងៃគិតថា នៅមានមនុស្សបែបនេះលើលោកទេ។ តន្ត្រីជាជីវិតរបស់អង្គលក្ខិណា តែបើនាងចោលឱកាសទៅអឺរ៉ុបព្រោះសក្តាវណ្ណ មានន័យថា មនុស្សប្រុសនោះ សំខាន់ជាងជីវិតរបស់នាងទៅទៀត។

វគ្គ

ស្នេហ៍មិនយល់ចិត្ត

ក្លឹបរាត្រី បញ្ចេញពន្លឺស្រទន់តិចៗ ត្រជាក់ល្ហឹមក្រោមភ្លេងSurround soundយ៉ាងអន្ទងចិត្ត។ អង្គក៏ដូចជាមិត្តរបស់នាងអង្គុយនៅតុមួយកាច់ជ្រុងឆ្ងាយបន្តិចពីឆាករាំ។

តុបនិងជេន្នីនៅរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់សម្លឹងម្រាមដៃរបស់ស្រីកវីដែលរវាសជុំវិញកែវខុកថែល។

យប់នេះ អង្គលក្ខិណានាងញ៉ាំស្រា មិនមែនជាសញ្ញាល្អទេ ព្រោះមិត្តទាំងពីរដឹងថា ធម្មតារយៈពេលនេះ G-Brotherមមាញឹកខ្លាំង អង្គរមែងតែងធ្វើការដាច់យប់។

ពួកគេតាមដានភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់នាង ខណៈមោណាដែលជាសង្សាររបស់ជេន្នីនិងជារនុកក្នុងរបស់រតនៈទើបតែចូលមកដល់។

គ្មានអ្នកណាសង្ស័យមោណាទេ។

មិនយូរប៉ុន្មាន អង្គវាចាដោយសព្ទសំឡេងទន់ភ្លន់៖

«បងៗដឹងទេ! មេខ្ញុំណ៎ា លោកវីរៈ…..ហ៊ឹម ថ្ងៃនេះ…ទើបខ្ញុំដឹងថា មនុស្សល្អដូចគាត់ ឆ្លាត យល់ចិត្តគេឯង មានសន្តានចិត្ត ហ៊ឹម នៅមានក្នុងលោកយើងទេតើ!!»

«សរសើរមេណាស់ខ្លួន!!! ចុះបើមែន…មកផឹកបំភ្លេចទុក្ខអីនៀក?» ជេន្នីចំអន់លេង ហើយជល់កែវជាមួយអង្គ។

អង្គវាចាទៅកាន់មិត្តទាំងទ្វេ៖

«ហ៊ឹម បងជេន្នី…..ខ្ញុំពិបាកចិត្ត ដែលនៅកន្លែងផ្សេងពីវណ្ណ ហើយត្រូវមកប្រជែងគ្នា យកProjectដែលមានតែមួយ! និយាយទៅ ស្មានថាគាត់បន្ទោស ប៉ុន្តែ….ហ៊ឹម បែរជាមិនថាអី លើសពីហ្នឹង…គាត់យល់! ហ៊ឹម CEOមិនបានរុញខ្ញុំឱ្យទាល់ទេ ថែមទាំងប្រាប់ខ្ញុំថា G-Brotherអាចនឹងមិនចូលរួមឆ្នាំហ្មឹងក៏មាន…ប្រសិនបើការចូលរួមនោះដាក់សម្ពាធលើខ្ញុំ! ចុងក្រោយ គាត់ទុកការសម្រេចចិត្តលើខ្ញុំ ហើយថា…»

នាងឈប់និយាយដោយបង្ហាញភាពមានកំហុស បន្ទោសខ្លួនឯង។ តុបញញឹមតិចៗ៖

«មនុស្សសង្ហា ហើយបេះដូងមាសទៀត!»

អង្គនៅតែស្រពោន។ ការប្រឆាំងគ្នារវាងរឿងផ្ទាល់ខ្លួននិងរឿងការងារ ជាសមរភូមិដ៏ធំមួយមិនងាយនឹងដោះចេញទេ។ ស្រីអ្នកនិពន្ធវាចាបន្ត៖

«បើខ្ញុំចោលគម្រោងការលើកនេះ វាមិនយុត្តិធម៌សម្រាប់ ឌីននិងក្រុមការងារទេ ពិសេសគាត់! CEO ទើបតែឡើងមកថ្មី គាត់ត្រូវការបញ្ចេញស្នាដៃ! មិនដឹងគិតម៉េចទេខ្ញុំ!»

«និយាយជាមួយសក្តាវណ្ណឬនៅ?» តុបសួរ។

«នៅតែបង! ព្រោះគិតឱ្យស្រេចសិន ចាំទៅចរចាជាមួយគាត់!»

«យល់! អ៊ីចឹងបានអង្គរបស់បង ត្រូវថយមកផឹកស្រាពន្យារពេលសិន!» តុបនិយាយទាំងលើកដៃអង្អែលខ្នងនាងថ្នមៗជាអាការៈរបៀបយល់ចិត្ត។

ខណៈដែលជេនី្នកំពុងស្តាប់ដោយស្ងៀមស្ងាត់ ភ្នែករបស់ភេទទីបីបញ្ចេញពន្លឺនៃគំនិតមិនគាំទ្រ លាយឡំនឹងអាការៈមិនសប្បាយចិត្ត។ គេនិយាយបដិសេធភ្លាម៖

«No No អង្គ! នោះមិនមែនថាមិនយុត្តិធម៌ចំពោះ ឌីនឬCEOរបស់G-Brotherទេ! គឺ….វាមិនយុត្តិធម៌ ចំពោះឯងតែម្តង។ ដំណើរតន្រ្តីទេសចរណ៍ឆ្លងទ្វីប មិនដែលមានទេសម្រាប់ខ្មែរយើង ម្ភៃ សាមសិបឆ្នាំមកនេះ! ហើយបើឯងជាអ្នកចេញអាល់ប៊ុមថ្មី មកពីផលិតកម្មធំមួយ ដកថយមិនប្រកួតប្រជែង តើច្រើនឆ្នាំមកនេះ ឯងតស៊ូជាមួយតន្រ្តីមានន័យអី?»

តុបសម្លក់ជេន្នីដែលនិយាយត្រង់ៗពេក។ ដៃគេបន្តត្រដុសខ្នងលួងអារម្មណ៍អង្គ។ ឯជេន្នីមិនញិននៅតែបន្តនិយាយ៖

«យើងទទួលស្គាល់ថា ពីរនាក់នេះជាសង្សារ ហើយករណីលើកនេះត្រូវមានម្នាក់ចាញ់! តែបើឱ្យចាញ់មុនប្រយុទ្ធ ហើយថយក្រោយក្រោមពាក្យថា លះបង់….ស្អីគេហ្នឹង….ក៏គួរគិតដែរ ថាអ្នកណាទៅជាអ្នកត្រូវលះបង់!»

អង្គដកដង្ហើមធំដោយមានអារម្មណ៍ថាទម្ងន់នៃពាក្យរបស់ជេន្នី ជាជម្លោះសម្ងាត់ខាងក្នុងទ្រូងដែលនាងកំពុងប្រឹងបន្លប់។

«ខ្ញុំ…ដឹងហើយបង ជេន្នី! ខ្ញុំដឹងថា ស្នេហាវាមិនមែនវាស់បានតាមរយៈការទម្លាក់ការងារចោល តែសម្រាប់ខ្ញុំ បើវណ្ណចាញ់ ឱ្យខ្ញុំឈ្នះមានប្រយោជន៍អ្វី?»

ជេន្នីបូញមាត់ ងាកទៅក្រេបស្រាយ៉ាងតោះតើយ។ អង្គនាងស្ទាក់ស្ទើរ សម្លឹងមើលមកតុប ដើម្បីទទួលបានការគាំទ្រ។

និពន្ធនាយិកាតុបដែលយល់ច្បាស់អំពីការងារសិល្បៈ បានផ្អៀងខ្លួនទ្រេតដោយស្រពោនលើកៅអីរបស់នាង។ ម្រាមដៃរបស់ភេទទីបីម្នាក់នេះ គោះតិចៗជាចង្វាក់ភ្លេងនៅលើកម្រាលតុ។

ភ្នែកតុប មើលមកអង្គជាមួយទឹកមុខស្ងប់ ប៉ុន្តែបរិយាកាសមិនស្រាលទេ។ ទីបំផុត នាយិកាសម្រេចចិត្តចេញយោបល់ជួយ៖

«ស្តាប់ណ៎ាអង្គ! បងគ្មានថ្ងៃសរសេរផ្សាយអ្វីអំពីរឿងនេះទេ។ បងនឹងមិនអនុញ្ញាត ឱ្យរឿងនេះក្លាយទៅជាភ្លើងដុតអ្នកទាំងពីរដាច់ខាត! ប៉ុន្តែ…» សំឡេងនាងបន្ទន់ពេលងើបទៅមើលអង្គ។ ភ្នែករបស់តុបប្រទាក់ជាប់នឹងអង្គ។

«បងនិយាយត្រង់ទៅត្រង់មក! បើជាបង អង្គត្រូវចាប់យករឿងជំនាញវិជ្ជាជីវៈ ធំជាងរឿងស្នេហាប្រុសស្រី! វណ្ណដូចគ្នា គេត្រូវតែយល់ពីរឿងមួយនេះ! យើងធំៗអស់ហើយ ប្រសិនបើសម្រេចចិត្តថាឈានជើងចូលទៅក្នុងសង្វៀនសិល្បៈ នោះការឈ្នះឬចាញ់មិនសំខាន់ តែគ្រប់គ្នាត្រូវតែប្រឹងអស់ពីលទ្ធភាព ហើយនៅគ្រប់ឱកាសដែលមានត្រូវច្បាមមកឱ្យពេញដៃ!»

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី៣២

Bo Bo — Wed, 27 Nov 2024 13:00:00 +0000

«វណ្ណ!….គឺ….! វណ្ណអ្ហ៎ា! មនុស្សស្រលាញ់គ្នាស្មោះ ចាំបាច់បញ្ជាក់អ្វីដល់អ្នកណាទៅ?… យើងដឹងថាយើងមានន័យចំពោះគ្នាប៉ុនណាទៅគឺ បានបាត់ទៅហើយ!»

ឃើញគេនៅស្ងៀមស្តាប់ អង្គខ្សឹបបែបមិនសូវសប្បាយចិត្ត៖

«ឥឡូវឃើញអត់? គេបានព័ត៌មានតភាគ…..សរសេរលក់ពេញភ្នំពេញ!»

«ក្នុងសង្គមខ្មែរ….សង្គមអាស៊ី ស្នេហាមិនមែនគ្រាន់តែការស្រលាញ់ ហើយលាក់បាំងលឹបលទេអង្គ!» ខាងប្រុសតបមកវិញហាក់ការពារទង្វើគេ ហើយមិនឃើញនាងតបគេហាក់ចង់ដេញដោល ក៏ធ្លោយបន្ថែម៖ «លើកលែងតែ….» គេស្ងាត់ត្រឹមណេះ ហាក់ទប់ចិត្តលែងនិយាយតែដង្ហើមនៅតឹង។

នាងសួរវិញ៖

«លើកលែងតែអី?»

វណ្ណដកដង្ហើមធំ ទើបនិយាយបង្ហើយ៖

«អង្គ ខ្មាសគេ ដែល…..យើងស្រលាញ់គ្នា?»

«អូ? មានអ៊ីចឹងទៀត?» អង្គបន្លប់វិញ ដោយឆ្លើយយ៉ាងស្រទន់តែលបលួចមានអារម្មណ៍ថា ឈឺក្នុងទ្រូង ពេលឮពាក្យសម្តីបញ្ជោះរបស់គេ។

ខាងប្រុសមិនរង់ចាំឱ្យស្រីដកដង្ហើមស្រួលទេក៏បន្តភ្លាម៖

«ខ្លាចអ្នកណាឃើញ! ខ្លាចអ្នកណាអន់ចិត្ត! ឬ….មេថ្មី….សង្ហា….ម្នាក់ហ្នឹងគេមកហាម….ដល់រឿងឯកជនរបស់យើងទៀត? អ្ហះ?»

ត្រឹមនេះ អង្គដឹងភ្លាមថាអ្វីទៅជាបន្លានៅក្នុងទ្រូងគេ។ ការដែលនាងមកដល់ G-Brother តាមពិតមិនមែនជារឿងល្អសម្រាប់ទំនាក់ទំនងនាងនិងវណ្ណទេ ព្រោះតែវត្តមានរបស់វីរៈ។ តាមថា វណ្ណជាមនុស្សស្មោះត្រង់ គេយកការងារសំខាន់ហើយមិនដែលមានជម្លោះជាមួយអ្នកណាទាំងអស់ បើG-Brotherនិងឯកនគរមានអ្វីជាមួយគ្នាក៏គេមិនពាក់ព័ន្ធ តែនេះ….មកពីរឿងបេះដូង។

ហ៊ឹម….សភាពការណ៍ខាងណេះ ទើបតែចូលធ្វើការក៏មានពាក្យចចាមអារាមឱ្យពិបាកស្រាយទៅហើយ ឥឡូវនេះមកឱ្យសង្សារសង្ស័យ ក្នក់ចិត្តបានទៀត ពិតជាជីវិតមិនចេះខ្វះរឿងឱ្យខ្វល់មែន។

ស្រីរម្ងាប់ចិត្តមានះនិយាយស្តីពន្យល់តាមសម្រួលវិញ៖

«និយាយអំពីអ្នកណាវណ្ណ? លោកវីរៈ? ឬរឿងព័ត៌មានអស់ទាំងនោះ? ….វណ្ណ នៅណេះ អ្នកណាក៏ដោយ អត់មានពាក់ព័ន្ធអីជាមួយខ្ញុំទេ….រឿងរូបថតព្រឹកមិញ ខ្ញុំបារម្ភខ្លួនឯង ព្រោះវាអាចថា ប៉ះពាល់ដល់អាជីពរបស់វណ្ណខ្លួនឯង! វណ្ណទើបតែចាប់ផ្តើម ហើយឯកនគរក៏គេតឹងរ៉ឹងចំពោះរឿងព័ត៌មាន! តារាលំដាប់លេខមួយរបស់គេ ចេញរឿងស្នេហាអីអស់នេះជាសាធារណៈក៏ប៉ះពាល់ដល់ការធ្វើទីផ្សាររបស់ពួកគេ!»

សង្ឃឹមថាស្តាប់ឮបែបនេះហើយ ខាងប្រុសចេះទុករឿងច្រណែនប្រចណ្ឌទៅមួយឡែក តែដឹងអីថាសំឡេងរបស់វណ្ណ លាន់តបមកវិញកាន់តែតានតឹងជាងមុន៖

«ចង់និយាយថា អាជីពរបស់បងនឹងបរាជ័យព្រោះតែយើងនៅជាមួយគ្នាឱ្យគេដឹង?» សំឡេងនាយតិចៗ តែម្តេចអង្គមានអារម្មណ៍ថាធ្ងន់? វណ្ណក្លាយជាចិត្តចង្អៀតនិងមានះបែបនេះតាំងពីពេលណា? មកពីស្នេហា មកពីសម្ពាធដែលសង្គមនេះដាក់មកលើគេ?

ស្រីងក់ក្បាលសង្កត់ចិត្ត។ សំឡេងរបស់នាងនៅតែទន់ភ្លន់៖

«ចាំនិយាយគ្នាពេលក្រោយក៏បានណា៎!»

ឃើញគេមិនឆ្លើយហាក់មិនសុខចិត្ត ទើបខាងស្រីព្យាយាមពន្យល់ជាចុងក្រោយ៖

«ខ្ញុំជឿជាក់លើវណ្ណ លើទេពកោសល្យរបស់វណ្ណ! ខ្ញុំគ្រាន់តែ…ខ្ញុំមិនចង់ឃើញវណ្ណធ្វើការជ្រើសរើសយកការបញ្ចេញអារម្មណ៍…..ដែលការប្រើអារម្មណ៍ ប្រើរឿងផ្ទាល់ខ្លួនពេក អាចរារាំងផ្លូវទៅរកភាពជោគជ័យរបស់យើងម្នាក់ៗបាន!»

«អត់ខ្វល់» គេនិយាយស្អកព្រោះភ្នែកវណ្ណនៅតែចងចាំអំពីCEOស្រស់សង្ហា។ មាត់គេ និយាយតែអំពីអ្វីដែលគេមាននៅក្នុងចិត្ត «បងចង់ឱ្យពិភពលោកទាំងមូលដឹងរឿងយើង! បងចង់ឱ្យអ្នករាល់គ្នាឃើញថាយើងស្រលាញ់គ្នា ហើយយើងជារបស់គ្នាទៅវិញទៅមក!»

បេះដូងរបស់អង្គតឹងណែនរវាងមនោសញ្ចេតនានិងការងារចំពោះមុខ អ្នកនិពន្ធតូចបន្ទាបសំឡេងរបស់នាង ហើយខ្សឹបពន្យល់៖

«យល់! យល់ណ៎ា ! អូខេទេ? តែ….ពេលខ្លះ ការស្រលាញ់ក៏មានន័យថាជាការការពារគ្នាទៅវិញទៅមកដែរ! ការពារការងារគ្នា យល់ចិត្តគ្នា ទាំងនេះវាលើសពីការស្រលាញ់ទៀត! ប៉ុណ្ណឹងហើយវណ្ណ ល្ងាចនេះ ចាំនិយាយគ្នាទៀត! បានទេ!»

មុនពេលដាក់ទូរសព្ទចុះ នាងស្តាប់ឮពាក្យរអ៊ូចុងក្រោយរបស់គេ «អីចឹងសង្សារនឹងគ្នា គួរតែធ្វើពុតថាយើងជាមនុស្សអត់ពាក់ព័ន្ធ?»

អង្គស្រពោន ដៃក្តាប់ទូរសព្ទដែលទើបតែបានផ្តាច់។ ជាមួយការខកចិត្តនេះ ច្បាស់លាស់ណាស់ហើយ ថាទាំងសងខាងអត់សប្បាយចិត្តដូចគ្នា ហើយរឿងជាច្រើនមកតែពីនាងមកនៅផលិតកម្មផ្សេង។

អង្គត្រូវការភាពស្ងៀមស្ងាត់ពិចារណា។ គេនៅក្មេង មិនចេះខ្វល់ខ្វាយនិងល្បិចកលអ្វីទាំងអស់ ហើយ….ងប់ងល់បេះដូងខ្លួនឯង ឯនាងក៏ស្រលាញ់គេដោយសារភាពស្មោះត្រង់នេះ ប៉ុន្តែវណ្ណក៏ត្រូវយល់អំពីហានិភ័យដែរ។

«មិនអីទេអង្គ! បងធ្វើតាមបាន!»

គេសរសេរមកធ្វើឱ្យនាងបើកភ្នែកស្រពោនមើល។

«ឱ្យបងលុបចេញក៏បាន! យល់ព្រមបាន!»

នាងអានទាំងក្តាប់មាត់ពិបាកចិត្ត គេក៏សរសេរមកថែម៖

«សម្រាប់ពេលនេះ!»

នាងរឹតតែតឹងចិត្ត ហើយគេនៅបន្តសរសេរ៖

«…ប៉ុន្តែថ្ងៃណាមួយអង្គ! ខ្ញុំនឹងយកអង្គចេញពី G-Brother»

គេដាក់រូបសើចមួយមក តែនាងសើចមិនចេញទេ។ ភាពកក់ក្ដៅនៅក្នុងកិច្ចសន្យានេះ គ្មានឡើយ មានតែអ្វីមួយ….សម្ងាត់….មុតៗ។

វគ្គ

ចិត្តហួងហែងក្តៅ–មុត

ពុទ្ធិដាឈរស្ងៀមម្នាក់ឯងសម្លឹងទូរសព្ទ ដែលផ្សាយមកតាមកាមេរ៉ាស្រូបសំឡេង នូវពាក្យអេចអូចខ្សឹបខ្សៀវក្នុងបន្ទប់បុគ្គលិករបស់បងប្រុសនាង។ តាំងពីល្ងាចមិញមកទល់ព្រឹកនេះ មនុស្សម្នាមិនខ្វះពាក្យនិយាយអំពីអ្នកនិពន្ធស្រីឈ្មោះអង្គនៅផលិតកម្មផ្សេងនិងវណ្ណតារាថ្មីរបស់ឯកនគរសោះ។

«ល្ងាចមិញ ខ្ញុំគិតថា មានរឿងក្តៅៗរវាងកវីថ្មីនិងCEO G-Brother!»

ម្នាក់ទៀតឆ្លើយទាំងសើច៖

«ចុងក្រោយមកពាក់ព័ន្ធឯកនគរឯណេះទៅវិញ! អ៊ីចឹងបានពាក្យចាស់ថា កុំសើចគេក្រែងប៉ះខ្លួនឯង!»

ពុទ្ធិដាចុចទូរសព្ទបិទ។ ទំនាក់ទំនងចម្រូងចម្រាស់រវាងផលិតកម្មទាំងពីរ តែងតែបង្កជាសង្គ្រាមមិនឈប់ ដែលកាលពីមុន ពេលG-Brotherនៅមានលោកពិស្តារផលិតករដ៏ល្បីឈ្មោះការប្រកួតប្រជែងគ្នាយ៉ាងក្តៅគគុក ចុះហេតុអ្វីពេលនេះគេស្លាប់បាត់ក៏ត្រូវ លេចចេញសម្ព័ន្ធភាពតួចម្រៀងនិងអ្នកនិពន្ធមួយគូមកទៀតល្មមឱ្យឈឺក្បាលបាន?

ស្រី្តល្អិតម្នាក់ឈ្មោះអង្គលក្ខិណានោះហាក់ដូចជាជាន់ចំហុងស៊ុយអ្វីពិសេសបានជាទទួលបានភាពល្បីល្បាញកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ក្រោយការចងភ្ជាប់ជាមួយមនុស្សល្បីៗក្នុងឧស្សាហកម្មនេះ នេះជារឿងដែលពុទ្ធិដាសែនស្រងាកចិត្តទៅហើយ ឥឡូវមកចេញមុខជាមួយសក្តាវណ្ណ?

តើនាងកំពុងលេងល្បែងអីទៅនាងល្អិត?

ពុទ្ធិដាគិតបែបនេះខណៈដែលម្រាមដៃប្អូនស្រីរបស់ឥន្ទវង្សឈប់លើព័ត៌មានថ្មីបំផុតមួយអំពីអង្គ។ អត្ថបទនេះត្រូវបានសរសេរដោយនិពន្ធនាយិកាតុប ដែលអ្នកណានៅក្នុងសិល្បៈក៏ចង់ឱ្យនាងសរសេរPRឱ្យ។ ពេលនេះ ស្ត្រីតុបតែងប្រុសម្នាក់នោះ មិនខ្វល់ពីពាក្យអាស្រូវអ្វីអំពីអង្គទាំងអស់ បែរជាសរសេរអត្ថបទដ៏ភ្លឺចិញ្ចាចបង្អួតវឌ្ឍនភាពការងារអង្គពីក្មេងស្រីជនបទដែលពេញដោយឆន្ទះអាជីពនិងគំនិតច្នៃប្រតិដ្ឋដូចពេជ្រក្លាយមនុស្សសំខាន់ ដើរតួយ៉ាងធំនៅក្នុងគម្រោងការឌីជីថលថ្មីបំផុតនៅG-Brother ។

ពាក្យពេចន៍ កោតសរសើរ ដែលផ្ទុយស្រឡះទៅនឹងពាក្យចចាមអារ៉ាមពិសពុលកាលពីម្សិល បានញ៉ាំងឱ្យពុទ្ធិដា សែនជូរចត់បន្ថែមលបលួចច្រណែននឹងកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់អង្គ។

ងើបមុខមកវិញ នាងប្រទះឃើញវត្តមានបុរសដែលមានឥទ្ធិពលលើបេះដូង។ សក្តាវណ្ណមានទឹកមុខស្រស់សង្ហាទោះមិនមានស្នាមញញឹម។

នារីអភិជនប្រញាប់បិទទូរសព្ទហើយឈានឆ្ពោះទៅ។

«វណ្ណ!»

វណ្ណបង្អង់ជើងដោយងាកមករកពុទ្ធិដាពីកាច់ជ្រុងស្ទូឌីយោ ថែមទាំងសម្លឹងមើលមកនាយដោយកែវភ្នែកដែលពីមុនហាក់បីដូចជាពោរពេញដោយក្តីស្រលាញ់ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ មានអ្វីមួយផ្សេងបង្កប់…..គឺ…..ប្រចណ្ឌ។

«ដា!»

គេមិនទាន់បានវាចាបន្ថែមទៅរកនាងផង សំឡេងគ្រលររបស់ឥន្ទវង្សលាន់មកពីក្រោយខ្នង៖

«វណ្ណ មកចួបខ្ញុំ!»

គេងាកក្រោយភ្លាម។ មេដឹកនាំឯកនគរដែលមានទឹកមុខខ្មៅមាំចេញមកពីក្នុងឡានទំនើប។ ឥន្ទវង្សចេញបញ្ជាខ្លីរួចក៏ដើរយ៉ាងតោះតើយទៅបន្ទប់មុន។ មិនតែប៉ុណ្ណោះគេឆ្លៀតងាកមកចង្អុលប្អូនស្រី ហើយព្រមាន៖

«គ្មានអ្នកណាមកលូកដៃរឿងសក្តាវណ្ណបានទេ! បងចង់ឱ្យឯងនៅឆ្ងាយៗពីផលិតកម្មពីរបីថ្ងៃនេះ!»

ពុទ្ធិដាបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងវណ្ណ ហើយចង្អុលច្រមុះខ្លួនឯង នាងសួរភ្លឹះៗ៖

«គាត់ដេញខ្ញុំ?»

សក្តាវណ្ណឈ្ងោកសម្លឹងដីក្រោមជើងហើយពិចារណា ដោយតឹងចិត្ត។

«ខ្ញុំធ្វើអ្វីខុសទៅនៀក?»

ស្រីវាចាតិចៗ ខណៈតារាចម្រៀងកំពុងរិះគិតរឿងផ្សេង ថាតើ…ការចាកចេញមុនពេលកំណត់២១ថ្ងៃដែលត្រូវហាត់សមនោះ…អ្វីផ្សេង…ជាមូលហេតុនាំឥន្ទវង្សទាំងបងទាំងប្អូនមករកគេព្រឹកព្រហាមបែបនេះ?

«ថប់ខ្យល់ណាស់ខ្ញុំ!» ប្រុសបូញមាត់រអ៊ូដោយផ្លុំដង្ហើម ហើយមិនមានពេលអើពើនឹងទឹកមុខព្រួយបារម្ភរបស់ពុទ្ធិដាទេ។ សំឡេងអង្គនៅពេញក្នុងការចងចាំរបស់គេការប្រើអារម្មណ៍ «ប្រើរឿងផ្ទាល់ខ្លួនពេក អាចរារាំងផ្លូវទៅរកភាពជោគជ័យរបស់យើងម្នាក់ៗបាន!»។

មកដល់ជាន់ខាងលើ គេគោះទ្វារហើយរុញចូល។ ឥន្ទវង្ស នៅអង្គុយក្នុងការិយាល័យដ៏ស្អាតប្រណីតជាមួយទឹកមុខស្មើ។

ក្លិនបន្ទោសនិងកំហឹង ហុយពេញផ្ទៃបន្ទប់ដែលមានតែពីរនាក់។ វណ្ណដកដង្ហើមធំទាញកៅអីថ្នមៗមកអង្គុយ។ រូបរាងស្អាតសង្ហារបស់គេ បានធ្វើឱ្យឥន្ទវង្សទើសភ្នែកជាមួយចរិតយករឿងស្នេហាធំជាងការងារ។

ផ្ទាំងរូបភាពដ៏ធំរបស់សក្តាវណ្ណ នៅព្យួរលើជញ្ជាំងនៅចំហៀងបន្ទប់ ក្នុងនាមជាតារាកំពូលរបស់ផលិតកម្មនេះ គ្រប់យ៉ាងញ៉ាំងឱ្យគេទម្លាក់មុខដឹងកំហុស។

មេដឹកនាំធំនៃឯកនគរផ្ទាត់ម្រាមដៃជាចង្វាក់ នៅលើតុឈើបេងរលោងស្រិល។ ភ្នែកទាំងសងខាងជននេះ សម្លឹងមើលសក្កាវណ្ណ តែបែរជាឃើញស្រមោលអង្គ។

«សក្តាវណ្ណ!» ឥន្ទវង្សចាប់ផ្តើមដោយសព្ទសំឡេងត្រជាក់ និងចេតនាបង្អើលវណ្ណឱ្យច្របូលច្របល់ភ័យរងសម្ពាធ «ដឹងថាខ្ញុំបានវិនិយោគប៉ុន្មានលើការធ្វើសំណើរតន្រ្តីទេសចរអន្តរជាតិដែរ?»

តារាចម្រៀងនៅស្ងៀម។

«ហើយឥឡូវនេះ….គិតថាអាចបោះបង់ចោលគ្រប់យ៉ាង ទៅរវល់រត់តាមស្នេហា? ដើម្បី…អី? អ្នកនិពន្ធអត់ល្បីម្នាក់…..សមដែរ?»

សក្កាវណ្ណ លេបទឹកមាត់រកពាក្យឆ្លើយមិនចង់បាន ប៉ុន្តែប៉ះដល់អង្គ បុរសត្រូវតែឆ្លើយតប៖

«កុំរាលដាលដល់គេ!»

ឥន្ទវង្សរង្គើចង្កាខឹង។

«គិតថា ខ្ញុំត្រឹមតែរាលដាល? ធម្មតាៗអ៊ីចឹង?»

វណ្ណលើកចិញ្ចើមរបៀបឆ្ងល់ ហួសចិត្ត គេសួរវិញភ្លាម៖

«បងចង់យ៉ាងម៉េច? គេដឹងអីគេ? គេជាមនុស្សលើកទឹកចិត្តខ្ញុំក្នុងវិស័យនេះ បង! គ្មានអង្គខ្ញុំគ្មានថ្ងៃនេះទេ!»

ឥន្ទវង្សទះតុផាំង។

«លើកទឹកចិត្ត??? រាល់ការលើកទឹកចិត្តជួយបង់ថ្លៃភ្លើងកើតទេ? ហើយ….ស្នេហាសមនឹងមានដែរ?ពេលកំពុងតែឡើងល្បីដល់កំពូលនៀក? ស្រីម្នាក់នោះ នៅជាមួយសត្រូវ….ហើយ…ទុកខ្លួនឯងជាចំណីឆ្ងាញ់ឱ្យពួកកាសែតធ្វើស៊ី? ទីបំផុត បំផ្លាញខ្លួនឯង ហើយបំផ្លាញទាំងឯកនគរទៀត?»

សក្តាវណ្ណនៅស្ងៀមទុកឱ្យភាពតឹងតែងអណ្តែតពេញបន្ទប់នេះ។ មិនយូរប៉ុន្មាននាយបន្លឺឡើងក្នុងសព្ទសំឡេងឡើងរំជួលចិត្ត៖

«ចង់គ្រប់គ្រងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំដោយខ្លួនឯង!»

ឥន្ទវង្សខឹងណាស់ មុខគេស្លេក ហើយបញ្ចេញស្នាមញញឹមដ៏គ្រោះថ្នាក់។

«អូ បានទេតើ!!! មានអីតួសង់ទីម៉ង់! តែកុំភ្លេចវិលទៅវិញ សួរខ្លួនឯងឡើងវិញ ថាបានឆ្លងកាត់អ្វីខ្លះមកទម្រាំបានថ្ងៃនេះ! ហើយ….អានផង រាល់កិច្ចសន្យាដែលបានចុះហត្ថលេខា ស្តាប់រាល់បទចម្រៀងដែលបានច្រៀងថត គ្រប់យ៉ាងដែលចងភ្ជាប់ឯងជាមួយឯកនគរ! មើលឱ្យជាក់ កុំរង់ចាំដល់ខ្ញុំចាត់វិធានការណ៍ច្បាប់ ដែលសូម្បីវិលច្រៀងនៅតាមបារវិញ ក៏ប្រហែលជាគ្មានឱកាសផងសក្តាវណ្ណ!»

កណ្ដាប់ដៃរបស់សក្តាវណ្ណត្រូវបានក្តាប់តឹងណែន មនុស្សស្លូតប៉ុនណាក៏មិនចង់ស្តាប់ពាក្យគំរាមកំហែងដែរ។

សម្តីជនជាមេកោយដូចជាញ៉ាំងឱ្យគេ ត្រូវតែជ្រើសរើសរវាងនាងនិងអាជីពចម្រៀង? ឥន្ទវង្សផ្អៀងខ្លួនទៅលើកៅអីដោយបញ្ចេញខ្យល់ដង្ហើមអំនួត គំរាមកំហែង។

«នៅកន្លែងនេះ យើងនិយាយតែរឿងការងារ! ស្នេហា….គ្មាននោះទេអាប្អូន! ទម្លាក់រឿងមិនសមហេតុសមផលជាមួយពួកG-brotherចោល ហើយយើងឆ្ពោះទៅមុខជាមួយគ្នា! មិនអ៊ីចឹងទេ…» មេផលិតកម្មទុកឱ្យភាពស្ងៀមស្ងាត់អូសបន្លាយបានបន្តិចមុននឹងបញ្ចេញសំឡេងបង្ហើយប្រយោគចុងក្រោយ «ឯងនឹងដឹងថា តើខ្ញុំមានជំហានទីពីរលឿនប៉ុនណាជាមួយអ្នកដែលមកបង្អាក់ឯង ដូចជាបង្អាក់ផលិតកម្មខ្ញុំទាំងមូល! វាជាល្បិចពួកG-Brother»

សក្តាវណ្ណសម្លឹងភ្នែករបស់ឥន្ទវង្សតទល់ ខណៈអង្គកំពុងក្លាយមកជាកូនអុកក្នុងល្បែងរវាងពួកផលិតករ យ៉ាងអយុត្តិធម៌។

ពេលចាកចេញពីអគារHead Quarterរបស់ឯកនគរ បុរសអ្នកចម្រៀងបានទម្លាក់ខ្លួនឯងចោល នៅឯបារដែលមានពន្លឺតិចៗនៅក្បែរៗនោះ។

គេគិតថា ស្រាវីស្គីមួយកែវឬពីរ នឹងអាចជួយរំសាយគេពីការខកចិត្តចំពោះចរិតឥន្ទវង្សម្នាក់នេះប៉ុន្តែមិនអ៊ីចឹងទេ ពេលនេះមាននរណាម្នាក់រំកិលរអិលមកក្បែរហើយ។ វណ្ណក្រឡេកមើលភ្លាមក៏ ស្គាល់ថាជាអតីតកំពូលតារាធ្លាក់កូដ សាមកែវ។

សាមកែវ ធ្លាប់មានទាំងកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ទំហំអ្នកគាំទ្រធំ និងមានបទស៊ីដាច់គេសឹងមួយជំនាន់មនុស្ស។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ គេត្រឹមជាស្រមោលនៃអតីតកាលខ្លួនគេ។

ភ្នែករូង សម្លៀកបំពាក់ខ្ជីខ្ជាំ។ វត្តមានរបស់គេស្ទើរតែគ្មាននរណាម្នាក់មកកត់សម្គាល់ខ្វល់ជាមួយ។

«សក្តាវណ្ណ…..សក្តាវណ្ណ!» សាមកែវចាប់ផ្តើមសំឡេងគ្រោតគ្រាត ប៉ុន្តែរវើរវាយដូចជាបទភ្លេងព្រោះមនុស្សនេះកំពុងស្រវឹងទន់។

«ផឹក? ហាសហា! ខ្ញុំដឹងពីអ្វីដែលឯងកំពុងឆ្លងកាត់ សក្តាវណ្ណ!»

វណ្ណងាកចេញ មើលទៅឆ្ងាយមិនចង់ភ្ជាប់ពាក្យសម្តី ប៉ុន្តែសាមកែវរឹតងាកមកក្បែរហើយចរចាបន្ត។

«សម្ពាធ! ទាមទារមិនចប់មិនឈប់មិនឈរ! ឱ្យយើងធ្វើអីដែលមិនមែនជាខ្លួនយើង!»

សាមកែវនិយាយ វណ្ណរឹតតែអកស្រា។ គ្មានអ្នកណាសប្បាយចិត្តទេ ពេលដែលគេត្រូវបាត់បង់សេរីភាព……ទោះណាជាថ្នូរនឹងអ្វីក៏ដោយ។

«បើឯងមិនភ្លក់ ឯងមិនស្គាល់ស្នាដៃពួកអភិជនទេ! កខ្វក់! សាហាវ គ្មានបេះដូង!»

សក្តាវណ្ណដៃម្ខាងខ្ទប់កែវកញ្ចក់ ចិត្តគេនឹកដល់ស្រីតូច មាត់គេសួរឈ្មោះអ្នកផ្សេងទៅវិញ៖

«អ្នកណា? ពុទ្ធិដា?»

ដោយមិនឆ្លើយ សាមកែវផឹកក្អឹក។ គេនេះ វណ្ណធ្លាប់ឮរឿងគេជាមួយនាងពីមុន កាលពីគេល្បី។ តាមថា វណ្ណមិនចង់ខ្វល់រឿងផ្ទាល់ខ្លួនអ្នកណាទាំងអស់ តែពេលនេះស្រវឹងស្រឿងៗ ចិត្តកួចវិលវល់ ក៏បែរជាលន្លោង់លន្លោចចង់ដឹងចង់ឮ។

ប្រុសមិនបានសួរទៀត តែតារារៀមច្បងបែរជាតំណាលប្រាប់៖

«ពួកអ្នកមានណា៎ ពេលនៅជាមួយគ្នា តែងតែបង្ខំយើងឱ្យយកលេខមួយ ប្រដេញយកភាពឥតខ្ចោះ! គេមិនដឹងយើងហត់យ៉ាងណាទេ! តែងតែទាមទារបន្ថែមឡើងៗ!…..ប៉ុន្តែវាមិនមែនតែនាងទេ… វាជាបណ្តាសាក្នុងឧស្សាហកម្មចម្រៀងនេះទាំងមូលសក្តាវណ្ណ! លូកហើយ គ្មានថ្ងៃបកក្រោយទេ សក្តាវណ្ណ! ឯងនឹងយល់ពេលថ្ងៃនោះមកដល់!»

«មិនអាក្រក់ដល់ម្ល៉ឹងទេដឹង?» សក្តាវណ្ណរអ៊ូហើយលើកកែវទង្គិចជាមួយសាមកែវ។

សាមកែវញញឹមចំអក ហើយវាចាបន្ថែម៖

«ពួកនោះចូលចិត្តទំពាយើងនឹងចង្កូម! ជញ្ជក់ឈាមយើង! ហើយស្ដោះយើងចេញពេលណាអស់ន័យសម្រាប់គេ! គេចេះមួយចប់សក្តាវណ្ណ! លួងលោមយើង បោកយើង គំរាមយើង ហើយនឹង….សំឡេះយើងចោល!»

«ធ្វើម៉េចទៅអ៊ីចឹង?» សក្តាវណ្ណសួរទាំងចត់ជាតិស្រវឹងពេញអណ្តាតហើយ លេបទឹកមាត់យ៉ាងលំបាក។ សាមកែវសើចស្រវឹងជោកមិននិយាយ តែសក្តាវណ្ណចង្អុលគេវិញដោយទោរទន់តិចៗ «ខ្ញុំមិនឱ្យពួកគេមកជារបងរវាងខ្ញុំនិងអង្គទេ! ខ្ញុំនឹងមិនឱ្យពួកហ្នឹងមកបំផ្លាញស្នេហាពួកខ្ញុំទេ!»។

សាមកែវងើយមុខសើចក្អាកក្អាយ ដូចជាចំអកបន្ថែមឡើង។

មិនយូរទេ ពេលគេឃើញសក្តាវណ្ណងក់ក្បាលផ្ងក់ៗមិនចុះចាញ់ តារារៀមច្បងវាចាក្ងួរៗ៖

«ពីមុនខ្ញុំក៏គិតអ៊ីចឹងដែរ! ខ្ញុំគិតថា ឱ្យតែខ្ញុំមានសមត្ថភាព! ខ្ញុំមិនឱ្យអ្នកណាមកច្រានខ្ញុំដួលងាយៗទេ តែមើលចុះ! មើលមកខ្ញុំឥឡូវនេះសក្តាវណ្ណ!»

គេបានលើកដៃត្រដាង ហើយគ្រវីខ្លួនមួយជុំបង្ហាញពីស្ថានភាពក្រលំបាក គ្មានចំណូល គ្មានការងារ។ មាត់ជននេះនិយាយបន្ថែម៖

«ខ្ញុំធ្លាប់ដូចជាឯងដែរ! នៅកន្លែងដែលឯងកំពុងតែនៅ! ប្រយុទ្ធដើម្បីទេពកោសល្យពិតរបស់ខ្ញុំ! ស្មោះត្រង់ លះបង់ពិតប្រាកដ ហើយស្មោះត្រង់ចំពោះសិល្បៈ តែឧស្សាហកម្មមួយនេះមិនខ្វល់ពីយើងទេ។ ពួកគេខ្វល់ពីអ្វីដែលគេលក់ចេញ ប្រមូលលុយ! ឥន្ទវង្ស…ពុទ្ធិដា…ពួកគេនឹងរុញយើងរហូតទាល់តែយើងគ្មានអ្វីរើរួច ក្រៅពី….ព្រមធ្វើជាអាយ៉ងឱ្យពួកគេទាញខ្សែ»

សក្តាវណ្ណ សម្លឹងមើលគេទាំងកំហឹងនិងអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមមួយគ្របសង្កត់មកពេញក្នុងពេលនេះ ទីនេះ។ ជាមួយរសសុរាថ្លៃ បរិយាកាសស្តុកស្តម្ភ ម្តេចក៏មិនសប្បាយចិត្តរួចសោះ?

សាមកែវអាចថា មកនេះព្រោះតែច្រណែនវណ្ណ តែវណ្ណយល់ថាប្រហែលជាគេនិយាយត្រូវច្រើន។

«ឱ្យខ្ញុំធ្វើម៉េច? បើបងជាខ្ញុំពេលនេះ បងធ្វើម៉េចវិញ?»

«ខ្ញុំមិនដឹង ព្រោះខ្ញុំមិនមែនឯង! ខ្ញុំមិនដឹងមហិច្ឆតាឯង ហើយមិនដឹងឯងកំពុងត្រូវពួកហ្នឹងបញ្ឆោតដល់កម្រិតណាហើយទេ! កាលខ្ញុំវិញ ខ្ញុំត្រូវគេ បញ្ឆោត….ហាសហា គេធ្វើឱ្យយើងគិតថា យើងជាអ្នកដែលនៅលើកំពូលគេក្នុងពិភពសិល្បៈនេះ! ខណៈពេលដែលយើងភ្លេចខ្លួន ពួកគេនឹងហែកយើងបន្តិចម្តងៗ។ ដំបូងៗ ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំអាចទប់ទល់បាន ខ្ញុំគិតថា….ខ្ញុំអាចខុសពីអ្នកមុនៗ ប៉ុន្តែ….តាមពិត ខ្ញុំមិនខ្លាំងគ្រប់គ្រាន់ទេ ហើយឥឡូវមើលមកខ្ញុំ ឯងនឹងឃើញអនាគតរបស់ឯង!»

សក្កដាវណ្ណក្តាប់ដៃទាំងខឹង គេនិយាយកម្លាខ្លួនគេ៖

«ចៃដន្យ ខ្ញុំមិនមែនជាបងទេ! យើងខុសគ្នា! ហើយខ្ញុំ….ក៏មិនស្រលាញ់ពុទ្ធិដាដែរ ខ្ញុំមានអង្គហើយ!»

ថាចប់ គេក៏ស៊ីញ៉ូបាញ់លុយឱ្យអ្នកក្រឡុកស្រា រួចចាកចេញមកភ្លាម។ ចិត្តរបស់សក្តាវណ្ណ រវើរវាយ បែកខ្ញែករវាងសេចក្តីស្រលាញ់ចំពោះអង្គ និងបំណងប្រាថ្នាក្នុងការរក្សាការតស៊ូលើសកម្មភាពសម្តែងនិងច្រៀងក្នុងពិភពតន្ត្រី។

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី៣១

Bo Bo — Wed, 13 Nov 2024 13:00:00 +0000

នៅព្រឹកដដែល វីរៈមានអារម្មណ៍ឆ្ងល់នៅពេលដែលជំនួយការរបស់គេ ឈ្មោះបងស្រីហុង មកដល់ជាមួយកាហ្វេក្នុងដៃ។

«ឆុងកាហ្វេមកទៀត?» វីរៈឆ្ងល់ព្រោះរាល់ដងគាត់មិនដែលធ្វើទេ។ វីរៈចូលចិត្តធ្វើអ្វីៗដោយខ្លួនគេ។ ស្ត្រីវ័យ៣៥ឆ្នាំចាប់ផ្តើមស្ទាក់ស្ទើរហើយបង្ខំនិយាយរដាក់រដុប៖

«ខ្ញុំមានរឿងពិភាក្សា!»

«ដឹងៗ» គេថាតបដោយស្រស់ស្រាយហើយចង្អុលកៅអីឱ្យគាត់ ដៃម្ខាងលើកាហ្វេមកក្រេបដូចជារង់ចាំស្តាប់។ ស្ត្រីជំនួយការនិយាយតាក់តុប៖

«ខ្ញុំគិតថា…..វាចូលរឿងផ្ទាល់ខ្លួនបុគ្គលិកបន្តិច ប៉ុន្តែលោកក្មួយCEOគួរដឹង…!»

គេនៅស្ងៀម ព្រោះទឹកមុខនារីអ្នកនាំពាក្យមកម្នាក់នេះ ជាសញ្ញាថាបន្តិចទៀតគេនឹងបានឮព័ត៌មានមិនល្អ។

«អង្គរបស់យើង!….»

«អង្គមកធ្វើការឬនៅ?» មើលយ៉ាងណាក៏នាងហុងឃើញថា វីរៈកំពុងតែមានអារម្មណ៍ល្អជាមួយអង្គខ្លាំង តែហុងបន្តនិយាយ៖

«អត់ទាន់ដឹងទេ តែមានព័ត៌មានថ្មីរបស់នាង!»

វីរៈជ្រួញចិញ្ចើមសម្លឹងគាត់ឆ្ងល់ ហុងនិយាយបញ្ចប់ ៖

«មិនមែនរឿងពីល្ងាចទេ!»

វីរៈរេភ្នែកគិត គេដាក់ពែងចុះហើយទាញទូរសព្ទ។

រូបស្រីអ្នកនិពន្ធស្រស់ក្មេង ដែលញញឹមពព្រាយដូចគ្មានអ្វីកើតឡើង ដោយមានថត Selfie ពីវណ្ណបុរសសង្ហាក្នុងឈុតគេង។ នាងបិទទូរសព្ទបំភ្លេចចោលពិភពលោកទាំងមូលហើយទៅចំណាយពេលយ៉ាងចេញមុខជាមួយប្រុសម្នាក់នេះ?

«អ្នកណា?» គេលាន់មាត់ខ្លី ជាឱកាសឱ្យហុងឱនមកខ្សឹប៖

«អ្នកចុះកុងត្រាថ្មីរបស់យើង ចំណាយពេលHoney moon ជាមួយតួប្រុសឯកនគរនៅ Apartment ចេញលុយដោយពួកឥន្ទវង្ស!»

ហុងបានផ្អាកសម្តី ដោយរង់ចាំពិនិត្យមើលប្រតិកម្មរបស់វីរៈ។ CEOក្មេងគោះដៃតិចៗលើLaptop របស់គេ។

«បើអ្នកបងមយូរ៉ាឃើញ គាត់អាចនឹងមិនសប្បាយចិត្តទេ…ចុងក្រោយ មនុស្សពីរនាក់មកពីផលិតកម្មគូប្រជែង ហ៊ានបញ្ចេញរូបនៅជាមួយគ្នាជា Public»

កែវភ្នែករបស់វីរៈហេងហាង។ ទឹកមុខគេស្មើ តែមិនមាត់មិនក។ ទោះបីជាCEOនេះមិនប្រាកដថា តូចចិត្តដែលអង្គនៅជាមួយវណ្ណ ឬក៏ខឹងរឿងហុងដើរតួជាអ្នកនាំសារម្តាយគេ ក៏គេនៅមិនទាន់បាននិយាយមួយម៉ាត់ណានៅឡើយដែរ។

ហុងនៅតែមិនព្រមចប់៖

«នេះ….ខាងប្រុសអ្នកបញ្ចេញរូបថត! អាចថា គេចង់វាយយើងកណ្តាលមុខ! ហើយ…»

«បងទៅវិញបាន!»

បុរសនេះពោលសើៗហើយងាកទៅបើកកុំព្យូទ័រធ្វើការ។

«ចាស៎!» ហុងមិនហ៊ាននៅទេ វីរៈមិនដែលខឹងបែបនេះឡើយ។ ស្ត្រីចាកចេញ ស្របពេល CEOលើកទូរសព្ទខ្សែហៅទៅផ្នែកធនធានមនុស្ស។

ជាមួយទឹកមុខត្រជាក់ សំឡេងគេលាន់ស្មើធេង៖

«ខ្ញុំត្រូវការជំនួយការថ្មីម្នាក់! ផ្ទេរបងហុងទៅផ្នែករដ្ឋបាលទៅ នៅន៎ោះមានការងារច្រើន! ចំណែកជំនួយការ ខ្ញុំនឹងជ្រើសរើស….ខ្លួនឯង ដាក់ប្រកាស!»

ពេលបញ្ចប់បទបញ្ជា វីរៈដៀងក្រឡេកមើលរូបថតក្នុងទូរសព្ទម្ដងទៀត អារម្មណ៍របស់គេលោតញាប់។ នាងសប្បាយចិត្តណាស់ នៅពីក្រោយខ្នងអ្នកចម្រៀងស្អាតសង្ហា។ បើពួកគេចង់ប្រាប់ពិភពលោកនេះថាពួកគេជាគូស្នេហ៍ ក៏មិនមែនព្រឹកនេះដែរ…..ហើយម្នាក់ទៀត នៅខាងផលិតកម្មផ្សេង។

វីរៈដាក់ដៃលើបបូរមាត់ ភ្នែកសម្លឹងទៅកាន់ទិដ្ឋភាពទីក្រុងភ្នំពេញទាំងមូល សញ្ជឹងគិតវែងឆ្ងាយ។

«យើងមិនស្គាល់ទីនេះទេ! ស្រុកខ្មែរ! រញ៉េរញ៉ៃបន្តិច! សួនតួខ្លាំង! ហើយ…..ជ្រៀតជ្រែករឿងផ្ទាល់ខ្លួនអ្នកដទៃក៏ខ្លាំង ! តើយើងដឹកនាំឧស្សាហកម្មមួយនេះបានទេ?»

គេងាកមកសម្លឹងរូបភាពក្នុងកុំព្យូទ័រ។

«អង្គ! នាងសប្បាយចិត្តណាស់»

គេគិតហើយញញឹមតិចៗតបនឹងស្នាមញញឹមរបស់នាង តែពេលក្រឡេកមកឃើញសក្តាវណ្ណដែលជាម្ចាស់កាមេរ៉ា វីរៈបានរុះរោយចោលនូវស្នាមញញឹម។ មិនដែលចាប់អារម្មណ៍អ្នកចម្រៀងម្នាក់នេះរបស់ឥន្ទវង្សទេ។ គេចុចទៅការិយាល័យរដ្ឋបាលមួយៗនឹងនរហើយនិយាយបង្គាប់៖

«ជួយហៅអង្គមកបន្តិច!»

នៅពេលដែលកវីស្រីត្រូវបានមេដឹកនាំហៅចួប នាងដើរឡើងជណ្តើរកាត់តាមការិយាល័យធំ តាំងពីច្រកចូលនៃG-Brother ក៏មានអារម្មណ៍ថា ក្រសែភ្នែកជាច្រើនផ្តោតមកលើនាង។

មនុស្សម្នាខ្សឹបខ្សៀវពីក្រោយខ្នង ពេលដែលអង្គដើរកាត់ហួស។

តុៗៗ

នាងគោះទ្វារដែលហើបទទួលស្រាប់។ វីរៈញញឹមដូចរាល់ដង…បន្ធូរអង្គចេញពីអារម្មណ៍សម្ពាធ។

«Morning!» គេនិយាយពីតុធ្វើការហើយចង្អុលកៅអីស្វាគមន៍នាង។

វីរៈងើបមុខ សម្លឹងភាពស្រស់បំព្រងរបស់នាង។ នារីនេះមើលទៅហាក់បីដូចជាក្រែងចិត្តគេ អាចថាមកពីព័ត៌មានពីម្សិល។ នឹកឃើញរឿងនោះ គេក៏មានកំដៅភាយខ្មាស តែជាមេដឹកនាំគេត្រូវនាំមុខក្នុងការដោះស្រាយ ហើយក្លាហានជាងនាងបន្តិច នេះជាអ្វីដែលវីរៈគិត។

«អំពី….រឿងម្សិលមិញ….ព័ត៌មាន….អង្គ! ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយនឹងព្យាយាមវាយយើងមិនចេះឈប់ទេ ពួកគេយកសំឡេងតវ៉ាយើង អ្វីក៏ដោយដែលយើងប្រតិកម្ម ដើម្បីលក់អត្ថបទគេ!»

គេរលាស់សក់ពណ៌ខៀវងងឹតហើយដកដង្ហើមធំ ទេរទៅក្រោយ។ សំឡេងរបស់គេកាន់តែស្រទន់៖

«ហើយឥឡូវ….គេភ្ជាប់អង្គជាមួយ…..អ្នកចម្រៀងពីផលិតកម្មផ្សេង….គូប្រជែង! ប៉ុន្តែ…នេះគឺជាផ្នែកមួយនៃជីវិតនៅក្នុងឧស្សាហកម្មនេះ! រៀនទទួលយកថាវាធម្មតា…ហើយដោះស្រាយជាមួយវាដោយទំនុកចិត្ត»

អង្គលេបទឹកមាត់។ នាងទាញទូរសព្ទមកភ្លាម ព្រោះថាចំពោះរឿងថ្មីមួយនេះ អង្គនៅមិនទាន់បានដឹងអីទាំងអស់។ លឿនម៉េះ? នាងនៅមិនទាន់មើលមកទូរសព្ទទេ តែភ្នែកស្រីនៅបន្តសម្លឹងCEOម្នាក់នេះ ដោយទឹកមុខមានកំហុសជាស្រេចទៅហើយ។

អ្នកនិពន្ធដឹងថា វណ្ណនិងនាង…..កាលពីយប់….តែ….រឿងនេះ តើមានអ្នកណាដឹងវាបាន ហើយមកសរសេរវាយសម្លាប់អីទៀតហើយ?

«អំពីវណ្ណមែនទេ?»

របៀបដែលនាងហៅឈ្មោះសក្តាវណ្ណពីរោះយ៉ាងនេះ ពិសេសបែបនេះ ស្និទ្ធស្នាលនិងផ្អែម…..វីរៈទទួលអារ្មណ៍ដឹងជាសម្ងាត់។ គេងក់ក្បាល សម្លឹងនាងដែលក្រឡង់ៗមើលមក។

ទោះបីជាគេអាចមើលឃើញភាពតានតឹងនៅក្នុងជម្រៅភ្នែករបស់នាងក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេយល់ថាអាចជួយសម្រាលនាងបាន វីរៈបានវាចាតិចៗ៖

«អត់អី រំខាននោះទេ! រឿងផ្ទាល់ខ្លួនជារឿងផ្ទាល់ខ្លួន! អង្គមិនមែនអ្នកចម្រៀង ហើយបើទោះយ៉ាងណាក្តី ក្រុមហ៊ុននឹងឈរនៅពីក្រោយបុគ្គលិក ការពារពួកគេ! ហើយ….ខ្ញុំក៏ធ្វើអ៊ីចឹងដែរ! ហៅមកនេះ គឺមកប្រាប់អង្គឱ្យប្រាកដថា កុំឱ្យរឿងទាំងអស់នេះ មកធ្វើឱ្យរង្គោះរង្គើដល់ទំនុកចិត្តលើProjectថ្មីរបស់យើង!»

តែភ្លាមនោះ ទ្វារក៏របើក។ វត្តមានលោកស្រីមយូរ៉ា ដើរចូលមកជាមួយការសម្លឹងមុតស្រួចមកលើយុវវ័យទាំងទ្វេ។ ពេលមើលអង្គជម្រាបសួររួចហើយ ស្ត្រីអភិជននិយាយទៅកាន់កូនប្រុសដោយមុខស្មើៗ៖

«ពាក្យចចាមអារ៉ាមមិនដែលល្អទេ ទោះមិនមែនតារាតែអង្គលក្ខិណាពាក់យីហោយើងលើខ្លួននាង ការងាររបស់នាង! ទំនាក់ទំនងមួយច្របូកច្របល់ជាមួយតារាមកពីផលិតកម្មដែលជាគូប្រជែង តើល្អអីទៅ? ទើបតែស៊ីញ៉េម្សិលមិញ រឿងផ្ទុះមកពេញមេឃ….»

វីរៈក៏ងាកទៅរកអង្គភ្លាម។

«អង្គ អ្នកចេញអាចទៅសិនបាន! ហេ៎ យើងនឹងបន្តនិយាយគ្នាទៀត! កុំបារម្ភអីទាំងអស់!!»

CEOថាផងងក់ក្បាលផង ជាការធានាដល់នាង។

អង្គ សម្លឹងមើលមុខពួកគេម្តងម្នាក់ដោយស្រពោន បន្ទាប់មកនាងខំញញឹមគោរពមុននឹងដើរចេញពីការិយាល័យមេដឹកនាំ។

ពេលទ្វារបិទភ្លាម អ្នកម្តាយច្រត់ដៃលើតុសម្លឹងកូនប្រុសដែលងើយមកប្រឈមនឹងគាត់។ វីរៈលើកចិញ្ចើមម្ខាង ហាក់ហួសចិត្តនិងរង់ចាំស្តាប់ហេតុផលនៃសកម្មភាពជ្រែកចូលកណ្តាលអង្គប្រជុំរបស់អ្នកស្រីមយូរ៉ា។

ស្ត្រីជាម្តាយថយមកអង្គុយដោយកាយវិការមិនសប្បាយចិត្ត មិនយូរផង គាត់បានទម្លាយ៖

«ហើយរឿងមួយទៀត! ហេតុអ្វីបានជាកូនផ្ទេរហុងទៅនាយកដ្ឋានផ្សេង? ហុងបម្រើការជាជំនួយការCEOយូរហើយ ក៏ជាមនុស្សដែលម៉ាក់ទុកចិត្តបំផុតម្នាក់!»

វីរៈគ្រញែងស្មាបិទកុំព្យូទ័រ ក្រោមការតាមសម្លឹងមើលរបស់ម្តាយ។ ប្រុសស្អាតម្នាក់នេះតែងតែរក្សាទឹកមុខស្ងប់ ប៉ុន្តែម៉ឹងម៉ាត់។

«ម៉ាក់! ប្រសិនបើចង់ឱ្យខ្ញុំដំណើរការគ្រប់យ៉ាងនៅណេះ ម៉ាក់ត្រូវតែជឿជាក់លើការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំផ្លាស់បងហុង មិនមែនបញ្ឈប់គាត់ទេ! ខ្ញុំស្ថិតនៅក្នុងកាលៈទេសៈមួយ ដែលត្រូវការជំនួយការផ្តោតលើការងារ មិនមែនជាអ្នកនាំសាររបស់ម្តាយខ្ញុំពីផ្ទះមក ឬផ្សព្វផ្សាយពាក្យចចាមអារ៉ាមពីបុគ្គលិករបស់ខ្ញុំពេញកន្លែងធ្វើការដែរ!»

ការបញ្ចេញមតិរបស់កូនធ្វើឱ្យទឹកមុខលោកស្រីមយូរ៉ារឹតតែតឹងតែង។

«កូនទៅក្រៅចួបរ៉ាដាមកពីរុស្សី!»

គាត់ដឹងថា រ៉ាដានេះជាទីប្រឹក្សាទីផ្សារការងារអនឡាញ ដែលវីរៈកំពុងទាក់ទងមក។ គេគ្មានពេលវេលានៅដ្រាម៉ាទេ ចរិតវីរៈ តែម្តាយមិនអស់ចិត្ត។ ទម្រាំគេដើរដល់ទ្វារហើយគាត់នៅតែលបនិយាយ៖

«សម្រេចចិត្តក៏គួរសមហេតុផលដែរកូន! ហុងមានចិត្តស្មោះត្រង់! ទៅរកអ្នកផ្សេងមក យើងម៉េចនឹងដឹងគេ?»

នៅក្បែរទ្វារកូនប្រុសនិយាយដោយមិនបែរខ្នង៖

«ហេតុនិងផលនៅទីនេះ គឺតួនាទីរបស់ជំនួយការ គឺគាំទ្រការងាររបស់ខ្ញុំ មិនមែនរាយការណ៍ចុះឡើងវិលក្បុងពេញក្រុមហ៊ុនទេ!»

ដោយក្រឡេកមើលម្តាយចង់បានការយល់ចិត្ត ហើយត្រូវគាត់ងាកចេញមិនសប្បាយចិត្ត ប្រុសដកដង្ហើមឃូរចាកចេញ។

នៅតាមផ្លូវឆ្ពោះទៅក្នុងបន្ទប់ប្រជុំ ការសន្ទនាលានមកតាមខ្យល់…«អ្នកនិពន្ធថ្មី រើទៅនៅជាមួយ សក្កដា វ៉ាន់….របៀបនែ៎ ប្ដីប្រពន្ធមិនទាន់រៀបការ»។

គេនៅឈប់ជើងស្ងៀមរង់ចាំអ្នកនិយាយបែរមកឃើញ។

«អូ! លោកនាយក!»

នារីទាំងពីរសម្លឹងមុខមាំរបស់គេដោយភិតភ័យដឹងកំហុស។

ប្រុសឈានចាកចេញទៅមុខបន្ត ជាមួយពាក្យខ្លីៗលាន់តាមពីក្រោយជំហានរបស់គេ៖

«ឈប់និយាយច្រើន តែធ្វើការឱ្យច្រើនជាងហ្នឹង!»

ងាកមកវិញ វីរៈបានឃើញលោករ៉ាដា អ្នកជំនាញផ្នែកតន្ត្រីដ៏ល្បីលើកដៃមកស្វាគមន៍ពីក្នុងបន្ទប់កញ្ចក់។ គេញញឹមដើរសំដៅទៅរកបុរសរុស្ស៊ីហើយបិទទ្វារវិញ។

«មុខលោកនាយកថ្មីដូចស្ត្រេស!» រ៉ាដានិយាយចំអន់ដោយក្រោកមករលាក់ដៃឱបស្មាន។ ខណៈវីរៈអង្គុយចុះមកគងជើងត្រៀមពិភាក្សា រ៉ាដាបន្ថែម៖

«ខ្ញុំដូចជាតាមទាន់ពីការវិវត្តចុងក្រោយ! សង្គ្រាមសារព័ត៌មាន!»

វីរៈងក់ក្បាល់ឆ្ងក់ៗលើកកុំព្យូទ័របើក។

«ថ្មីមែនទែន! ទើបតែសនិ្នសីទសារព័ត៌មានហើយ! កាសែតលើកយករឿងអាស្រូវពីក្នុងដីមកធ្វើឱ្យពាក់ព័ន្ធនឹងProjectថ្មី ឈឺក្បាលតិចតួច!»

«ខ្ញុំមានPanadol» រ៉ាដាញញឹមឌឺដងឱ្យCEOក្មេង។ សក់ពណ៌ខៀវរបស់វីរៈរង្គើទៅតាមកម្លាំងសំណើចរបស់គេ។

«ប៉ិនៗហ្នឹងធ្វើអីមិត្តភក្តិខ្ញុំមិនបានទេ!» រ៉ាដាបន្ថែម «អូខេចូលមករឿងយើង! អ្នកនិពន្ធស្រីមានមន្តស្នេហ៍ម្នាក់នោះ!»

«អង្គលក្ខិណា» វីរៈនិយាយកាត់ដ្បិតមិនចង់ឱ្យអ្នកណាដាក់រហ័សនាមឱ្យនាង។

«បាន! ok!!» រ៉ាដាងក់ក្បាល ពេលដែលភ្នែកវីរៈសម្លឹងមកហាក់កំពុងផ្ចង់រង់ចាំស្តាប់។ ជនជាតិរុស្ស៊ីវាចាបន្ថែម៖

«សារព័ត៌មានអស់ពីវាយនាងជាមួយមេដឹកនាំផ្ទាល់ ឥឡូវផ្ទុះរឿងថានាងមានទំនាក់ទំនងជាមួយតារាចម្រៀងរបស់ឯកនគរ?»

«ពួកគេកំពុងបំផ្លាញរូបភាពនាង អាចទេថា…..ចង់បង្អាប់ថា នាងមានបុគ្គលភាពរាយមាយ?»

រ៉ាដាងើបចិញ្ចើមពិចារណាជាមួយសម្ដីរបស់វីរៈដោយប្រុងប្រយ័ត្ន តែមិនយូរទេ គេញាក់ស្មាតបវិញ៖

«អាចថា ឥន្ទវង្សវិញទេដែលត្រូវខូចបង់ តារាប្រុសដែលកំពុងរះរបស់គេ នឹងត្រូវហ្វេនស្រីៗខឹង ចំណែកខាងយើងជាអ្នកនិពន្ធ ការខាតបង់មិនស្មើគ្នាទេ!» វីរៈងក់ក្បាល ។

ភាពតានតឹងក្នុងស្មារបស់គេហាក់បានធូរស្រាលវិញបន្តិច។

«អ៊ីចឹងឯងកុំផ្ដោតលើរឿងនេះខ្លាំងពេក! បើឌីនរបស់ឯងមានមិត្តស្រីពេលកំពុងត្រៀមប្រូម៉ូតអាល់ប៊ុមថ្មី អាហ្នឹងបានត្រូវគិតច្រើន! អូខេ! បាន! ឈប់គិតពេក! លែងឈឺក្បាល!» រ៉ាដាបញ្ជាក់។

«ត្រូវហើយព្រោះមានឯងមកជួយខ្ញុំ!»

«មិនទាន់សន្យាទេ!»

«ទេ! ឯងត្រូវតែមក!»

វគ្គ

សង្គ្រាមទើបតែចាប់ផ្តើមប៉ុណ្ណោះ

រតនៈអង្គុយពីមុខឥន្ទវង្សក្នុងហាងកាហ្វេជាន់ខ្ពស់ដែលកម្រមានភ្ញៀវ។ ទីនេះមានពន្លឺតិចៗនិងសម្ងាត់ សម្រាប់កិច្ចសន្ទនា។

មេដឹកនាំនៃឯកនគរគោះដៃលើដងគោះវ៉ែនតា ខណៈអារម្មណ៍រតនៈពោរពេញដោយភាពស្រងាកចិត្ត។ ខណៈដែលភ្នែកជនកន្ធាត់ ងាកមកចួបនឹងការសម្លឹងយ៉ាងមុតរបស់ឥន្ទវង្ស គេរឹតតែឆ្លេឆ្លាព្រោះលុយចាយអស់ឯការងារមិនបានតាមចិត្ត។

ក្នុងទឹកដមសំឡេងត្រជាក់ទប់កំហឹង ពាក្យសម្ដីបង្កប់ដោយការខកចិត្តជូរចត់ឥន្ទវង្សបន្លឺមកមួយៗ៖

«បីម៉ឺនដុល្លារ រតនៈ! ខ្ញុំមិនចំណាយលុយឱ្យពីរនាក់នោះរៀបចំហាន់នីមូនទេ!»

រតនៈចាប់ថ្គាមជាប់គ្មានពាក្យស្តី។ ដោយដកដង្ហើមយឺតៗ មុននឹងឆ្លើយតបគេបានពន្យារពេលរកលេសមកចរចា៖

«ខ្ញុំមិនមានគម្រោងឱ្យគ្រប់យ៉ាង ក្លាយទៅជារឿងទីតានិកអ៊ីចឹងទេ! ល្ងាចមិញធ្វើបានផ្ទុះខ្លាំង ខ្ញុំសន្មតថាជាហ្គេមបែកគ្នាសម្រាប់ពីរនាក់ហ្នឹងហើយ មិនដឹងហេតុអី!!!!»

បបូរមាត់របស់ឥន្ទវង្ស ប្រែជាញញឹមតឹងតែង។

«ចុងក្រោយ….គ្រប់គ្នានិយាយអំពីស្នេហាឆ្លងផលិតកម្ម! ខ្ញុំអត់ចង់ឃើញវាហៀរដល់ថ្ងៃស្អែកទេរតនៈ! ស្អីអ៊ីចេះ? ស្នេហាពេញបណ្ដាញសង្គម ហើយគ្រប់គ្នាកំពុងបញ្ជូនបន្ត ឯងគិតថាពីរនាក់ហ្នឹងរួមដៃគ្នាលេងខ្ញុំ ឬឯងផ្ទាល់កំពុងលេងសើចជាមួយឯកនគរ រតនៈ?»

រតនៈងើបទៅមុខ សំឡេងបន្ទាបចុះដោយដឹងកំហុស៖

«មិនមែនខ្ញុំដាច់ខាត! ថ្លើមខ្ញុំមិនពាសមេឃទេ! អូខេ ឥឡូវនេះ យើងអាចធ្វើអីបាន? ហ្វ្រី!!! ខ្ញុំអត់យកលុយមួយសេនទេ ខ្ញុំប៉ះប៉ូវ! នៅជាមួយគ្នាមួយយប់ មិនមែនមានន័យថានៅជាមួយគ្នាអមតៈឯណា? បំបែកពីរនាក់ហ្នឹងមែនទេ? ឱ្យYesមួយមក ខ្ញុំទៅចាត់ការភ្លាម!»

ឥន្ទវង្សងាកមកដោយកំណួចមួយជ្រាលជ្រៅក្នុងភ្នែក ចុងមាត់របស់គេកោងចុះឡើងស្ទើរសើចស្ទើរស្មើ ដោយការស្ទាក់ស្ទើរនឹងវាចា តែចុងក្រោយ គេនៅតែនិយាយ៖

«ហើយខ្ញុំ….ក៏អត់ចង់បានការបែកគ្នាមួយរយៈ វិលទៅរកគ្នាវិញដែរ! ជារៀងរហូត!»។

រតនៈបើកភ្នែកមូលក្លុំសម្លឹងថៅកែស្រស់សង្ហាដែលនៅចំពោះមុខ។ ប្រសិនបើឱ្យនិយាយថា គេមិនដែលដឹងពីប្រវត្តិល្បិចកលរបស់ម្ចាស់ឯកនគរ គឺមិនពិតទេ តែបើដឹងថា ឥន្ទវង្សមានចរិតកំណាចគឺរតនៈទើបតែឃើញផ្ទាល់ថ្ងៃនេះ។

សំឡេងឥន្ទវង្សទាញពញ្ញាក់អារម្មណ៍រតនៈមកវិញ៖

«តែខ្ញុំគិតថាឯងធ្វើអត់បាន ហើយប្រហែលជាឯងត្រូវសងលុយខ្ញុំវិញ!»

រតនៈស្លេកស្លាំង។ ឥន្ទវង្សមិចភ្នែកញញឹម៖

«មានផ្លូវ….! បើឯងពិតជាចង់ធ្វើបានសម្រេច ឯងមិនអាចធ្វើម្នាក់ឯងទេ ខ្ញុំជាអ្នកចេញផែនការឱ្យទៅអនុវត្ត!»

«បាទ!»

រតនៈតបខ្លីដោយជូតញើសថ្ងាស។

«ពេលនេះ ខ្ញុំត្រូវការដឹងព័ត៌មានទាំងអស់នៅខាងណោះ G-Brother ឱ្យតែទាក់ទងនឹងអង្គលក្ខិណា! ចាំ! នេះជាឱកាសចុងក្រោយរបស់ឯង!»

ទូរសព្ទរបស់ឥន្ទវង្សរោទ៍ដោយមានឈ្មោះ Loyជាអ្នកហៅចូល។

«អាឡូ!»

រតនៈលូកដៃទៅយកតំណាប់មួយគ្រាប់មកពមបំបាត់អារម្មណ៍តឹងតែង ខណៈឥន្ទវង្សកំពុងស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ជាមួយទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើល។ គេនិយាយចប់បិទវិញទាំងសភាពអារម្មណ៍អាក្រក់ជាងមុន។

«អីគេទៀតហើយ?» រតនៈខ្សឹប។

«អាតឿម្នាក់មកពីរុស្ស៊ីចូលធ្វើការជាមួយG-Brother! មិនទាន់ស្អីផងហ៊ានប្រកាសថា នឹងដាក់សំណើរសុំធ្វើConcert Tour ទៅជប៉ុននិងអ៊ីតាលី!» ឥន្ទវង្សបញ្ចប់ប្រយោគដោយការសើចចំអក «ឯងហួសចិត្តទេរតនៈ! ឱ! G-Brother! ទើបកើតម្សិលមិញ ឥឡូវនាយកប្រតិបត្តិសក់ខៀវចង់នាំតួចម្រៀងមិនទាន់ល្បីទៅច្រៀងជាអន្តរជាតិ?»

រតនៈរេភ្នែកគិតដោយយកចិត្តទុកដាក់ ឯឥន្ទវង្សងក់ក្បាលដោយសើចចំអក។

«ឆ្លេឆ្លាដូចពួកទាហានទើបហាត់រួច ក៏ច្រឡំថាសមរភូមិជាកន្លែងសមលេងៗ?»

«ឈប់ៗៗ» រតនៈឃាត់ឥន្ទវង្សហើយសួរនាំ «Project អង្គលក្ខិណា?»

ឥន្ទវង្សស្ងាត់លែងសើច គេរេភ្នែកគិតព្រោះសម្គាល់ឃើញល្បិចអ្វីម្យ៉ាងក្នុងកែវភ្នែករតនៈ។

រតនៈខ្សឹបខ្សៀវ៖

«ចុះឯកនគរមានដាក់សំណើរនេះទេ?» ឥន្ទវង្សងក់ក្បាលឆ្លើយ៖

«ដំបូងចង់ដាក់លេងៗមិនយកជាការទេ គឺចង់ឱ្យសក្តាវណ្ណមករវល់ហាត់ បែកពីអង្គលក្ខិណា! តែពេលនេះ បើខាងណោះចង់ទៅ យើងត្រូវដាក់មែនទែនប្រជែងយក!»

រតនៈទះភ្លៅខ្លួនឯងផាច់ ធ្វើឱ្យឥន្ទវង្សភ្ញាក់ផ្អើល។ គេនៅភាំងខណៈរតនៈអរសប្បាយឱ្យមកខ្សឹប៖

«ធ្វើលេងៗដដែលទៅ!»

ឥន្ទវង្សមិចភ្នែកពិចារណា រតនៈឱនមកកាន់តែជិតហើយនិយាយខ្សឹប៖

«គិតថា សក្តាវណ្ណខឹងយ៉ាងណា បើគម្រោងToursដំបូងក្នុងអាជីព ត្រូវខាងស្រីឆក់យកទៅ? ហើយទៅជាមួយអាម្សៀរសក់ខៀវទៀត?»

ពន្លឺនៃភាពសប្បាយរីករាយលើគំនរទុក្ខអ្នកដទៃ ចែងចាំងចេញពីប្រស្រីភ្នែកមេដឹកនាំឯកនគរ។ រតនៈពិតជានិយាយត្រូវ ឥន្ទវង្សដឹងច្បាស់ថា គេនឹងលេងល្ខោនបន្តជាមួយគូស្នេហ៍កម្សត់ដោយវិធីណាហើយ។

សក្តាវណ្ណដែលមិនខ្វល់ថា ពិភពលោកនេះកំពុងគិតយ៉ាងណាអំពីស្នេហារបស់ពួកគេទាំងអស់។ ពេលនេះអ្នកចម្រៀង កំពុងបិទទ្វារឡានរួចឈានចេញពីចំណតរបស់ក្រុមហ៊ុនឯកនគរដើរឆ្ពោះទៅរកស្ទូឌីយោ។

អង្គបានខលទូរសព្ទមក។

ប្រុសញញឹមស្រស់ ឃើញឈ្មោះនាងលោតកាលណា ក៏នឹកឃើញដល់បណ្តាឈុតឆាកផ្អែមល្ហែមគ្រាមានខាងស្រីនៅក្បែរទ្រូងកាលពីយប់។ រាត្រីស្នេហ៍ហាក់មិនមានជិនណាយចិត្តកាយ បែកមកដល់ទីណា ពេលណាក៏នៅតែរំពៃនឹកឃើញគ្នា។

ល្អហើយដែលនាងក៏នឹកគេ ហើយខលមកមុនទាំងទើបនឹងបែកគ្នាមិនដល់ពីរម៉ោង។

«ម្ចាស់បេះដូង!» ប្រុសចុចទទួលហើយមាត់នេះ ហៅនាងខ្សឹបៗជាកិច្ចស្វាគមន៍ក្នុងសព្ទសំឡេងរីករាយពេញដោយសេចក្តីសុខនិងជឿជាក់។

ស្រីមិនទាន់តប គេឮតែខ្យល់ដង្ហើមធ្ងន់ៗរបស់នាង វណ្ណមានការពិភាល់ គេក៏បង្អង់ជើងហើយសួរ៖

«មានរឿងអីហ្មែន?!»

«វណ្ណ» អង្គចាប់ផ្តើមក្នុងសព្ទសំឡេងទន់ភ្លន់ ប៉ុន្តែមាំ «ម៉េចបានបង្ហោះរូបថត?!»

គេឈានយឺតៗ កាត់តាមបណ្តាតុធ្វើការដែលមនុស្សជាច្រើនសម្លឹងមក។ រូបថតគេនិងអង្គជាប្រធានបទមែនទេ? មិនដែលគិតសោះ ថាជីវិតឯកជនក៏នាំមកនូវបញ្ហា។

«អ្ហះ បង្ហោះធ្វើអី?» នាងរអ៊ូខ្សោយៗស្រាលៗ។

ប្រុសដកដង្ហើមធំ សឹងតែមិនព្រមទទួលខុសទេ គេថយមកកាច់ជ្រុងក្បែរសួនស្ងាត់ ហើយឆ្លើយ៖

«មានអីខុស? យើងស្រលាញ់គ្នា! សម្រាប់គ្នា!»

«អ្ហឺយ មើលឆ្លើយ!» នាងងរង៉ក់។ ប្រុសរឹតតែមានអារម្មណ៍ស្រលាញ់អង្គ គ្រាន់តែឮសូរសព្ទស្រទន់របស់នាង គេវាចាបន្ថែម៖

«ហើយឱ្យពួកប្រុសៗ ដែលគិតថាមានឱកាសជាមួយអង្គ អាចឃើញច្បាស់ដែរថា អង្គមានអ្នកណាហើយ!»

អ្នកនិពន្ធផ្អាកស្តាប់ នាងបិទភ្នែកដកដង្ហើមវែងៗ ដើម្បីរក្សាសំនៀងរបស់ឱ្យស្ថិតស្ថេរទាំងចិត្ត ខឹង!ខឹង!

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី២៩

Bo Bo — Wed, 30 Oct 2024 13:00:00 +0000

ស្នូរស្រទន់ៗនៃស្លាបព្រាពណ៌ប្រាក់ ប៉ះចានប៉សឺឡែនអ៊ីតាលី បានបន្លឺឡើងតិចៗក្នុងបន្ទប់ទទួលទានអាហារដ៏ប្រណីត។

«រឿង Tours Concert…ក្លែងក្លាយ?»

ពុទ្ធិដាសួរទាំងសមនឹងស្លាបព្រានៅបញ្ឈរ។ ស្រីអ្នកមានស្តុក អង្គុយទល់មុខឥន្ទវង្ស ជាមួយកែវភ្នែកពោរពេញដោយមន្ទិល។ ខណៈពេលដែលនាយបង្វិលសមចាប់សាច់ ដៃម្ខាងកាន់កាំបិត ស្មារបស់ឥន្ទវង្សរង្គើតិចៗ ជាសញ្ញានៃមោទនភាពនិងអស្មិមានះ។

ពុទ្ធិដា ស្ទើរតែលែងមានអារម្មណ៍ចង់ប៉ះអាហាររបស់នាងព្រោះពិបាកចិត្ត។ ចរិតបងប្រុសម្នាក់នេះ កាន់តែស្ងប់ គេកាន់តែពិសពុល។

«កុំធ្វើបាបវណ្ណបានទេ?» អភិជនសួរបងប្រុសក្នុងសព្ទសំឡេងស្ទើរតែខ្សឹប។

«បើមិនអ៊ីចឹង មានលេសអីដើម្បីឱ្យសក្តាវណ្ណនិងក្មេងស្រីស្រុកស្រែនោះបែកបាក់គ្នា?»

ឥន្ទវង្សតបបែបនេះហើយ ដាក់ដុំសាច់ទំពាយ៉ាងឆ្ងាញ់ពិសា ផ្អៀងស្មាម្ខាងលើបង្អែកកៅអី ទឹកមុខគេស្មើ ស្ងប់ស្ងាត់ ហើយតែងតែដូចរាល់ដង ភ្នែកគេគ្មានមនោសញ្ចេតនា។

ពុទ្ធិដាដាក់សមនិងស្លាបព្រាចុះ។ នាងជូតមាត់ ខណៈបងប្រុសញញឹមតិចៗផ្ចង់លើអារម្មណ៍ច្រាស់ច្រាល់របស់នាង។

«គេខូចចិត្តស្លាប់ហើយ!» នាងរអ៊ូ។

ស្នាមញញឹមរបស់ឥន្ទវង្សដែលតែងតែធ្វើឱ្យ ពុទ្ធិដាមានអារម្មណ៍ថាភ័យ ពេលនេះបន្ថែមមួយត្រួតទៀតពេលនាងសម្លឹងមុខគេ។

«វណ្ណនឹងខូចចិត្តខ្លាំង! ហេតុអ្វីរើសយកវិធីកុហកគេ? បើចង់ឱ្យគេបែកគ្នា មុននឹងក្រោយទេ កុំយកTour Concert មកកុហកវណ្ណឱ្យសោះ! ឥឡូវនេះគេត្រៀមខ្លួនសមនិងរៀនអង់គ្លសនៅក្រុមហ៊ុន ហ៊ឹម!»

«២១ថ្ងៃ!» ឥន្ទវង្សផ្ទាន់តាមក្រោយប្អូនស្រី «ឯងមានពេល២១ថ្ងៃ! ចាប់យកគេមកនៅជាមួយឯង! តែម្នាក់!!!!!»

នាងធ្មាំង សម្លឹងស្នាមញញឹមបងប្រុស។ គេលើកកូនកែវមករកនាង ស្រីគ្រវីក្បាល ជាសញ្ញាថាមិនញ៉ាំស្រាទេ តែគេមិនដាក់ចុះ នាងមានតែលើកមកអុកជាមួយកាត់ចិត្តបារម្ភ។

«កុំភ័យ! ពេលគេខកចិត្តរឿងTours បងមានអីផ្សេងប៉ះប៉ូវឱ្យគេវិញ!»

ឮសម្តីសន្យាហើយកាលណា នារីនេះលើកជាតិក្រហមមកផឹកក្អឹកទាំងទឹកមុខនៅបារម្ភជូរចត់។ គេដឹងចិត្តប្អូនស្រី ទើបនាយកឯកនគរនិយាយបន្ថែម៖

«ហើយសក្តាវណ្ណគ្មានថ្ងៃដឹងថា ឯងនៅពីក្រោយទេ!»

«ខ្ញុំមិនពាក់ព័ន្ធស្រាប់ហើយ!» ស្រីអ្នកមាននិយាយដោយគ្រវីក្បាលចាក់ស្រា ផឹកបន្ថែមទាំងស្មុគស្មាញចិត្ត។ ឥន្ទវង្សចងចិញ្ចើម ពុទ្ធិដាឱបដៃជ្រួញមុខដោយជាតិល្វីង។

នាងពេញដោយក្តីបារម្ភ។

«ចុះបើប៉ះពាល់ដល់អារម្មណ៍របស់វណ្ណ? ចុះបើល្បិចហ្នឹងធ្វើឱ្យគេឈឺចាប់ច្រៀងលែងបាន អាជីពគេដែលទើបតែបានភ្លឺបន្តិច មិនរលំរលាយទេ?»

«យ៉ាងម៉េច?» ឥន្ទវង្ស ងាកមកចោទសួរដោយទឹកមុខមាំ។ ភ្នែកមុតស្រួចរបស់គេផ្តោតលើប្អូនស្រីហើយនិយាយបន្ត៖

«គួរតែឯងសប្បាយចិត្តពុទ្ធិដា! នេះជាឱកាស! ជាឱកាសរបស់ឯងក្នុងការជួយលើកទឹកចិត្តសក្តាវណ្ណ ហើយនាំគេឱ្យភ្លេចស្រីអ្នកនិពន្ធល្អិតល្អោចនោះ!»

ពុទ្ធិតាខាំបបូរមាត់ចុះឡើងគ្នា។ នាងមិនមែនយល់ស្របទាំងស្រុងនឹងការយកវណ្ណមកធ្វើជាកូនអុកស្លាប់រស់នៃនយោបាយសង្គ្រាមក្នុងសិល្បៈទេ តែការផ្តាច់វណ្ណចេញពីអង្គជារឿងទាក់ទាញចិត្តមួយ….ធំ!!!! អង្គុយស្តាប់ប៉ុណ្ណឹងក៏មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនធ្វើខុសជាមួយគេដែរ ប៉ុន្តែការគិតអំពីរឿងបាននៅជិតគេ និងការបែករបស់គេពីអង្គដល់ទៅ២១ថ្ងៃ មិនអាចសូម្បីចួបឬខល ជាការបែកគ្នាដ៏វែងរវាង គេនិងអង្គ ដែលបានធ្វើឱ្យខាងជនទីបីដូចនាងរំភើបចិត្ត។

«ប្រហែលជា…ល្អម្យ៉ាង មិនល្អម្យ៉ាង!» ស្រីក្មេងរអ៊ូដាក់ខ្លួនឯង សម្លឹងកែវស្រា គោះវាតិចៗទាំងរំភើបលាយឡំនឹងកំហុស។

ឥន្ទវង្សលើកចិញ្ចើម៖

«ឧបសគ្គ២១ថ្ងៃនេះ ឯងលេងមើលសិនទៅ ដើម្បីនឹងឃើញថា ប្រុសដែលឯងស្រលាញ់ ជាមនុស្សបែបណាពិតប្រាកដ!»

វគ្គ

ល្បែងពង្រាត់

សំឡេងស្រទន់ឈឹបៗនៃកាមេរ៉ាឃ្លីកលាន់មកពាសពេញ ខណៈដែលមេក្រុមក្មេងរបស់ G-Brother ស្លៀកពាក់ឈុតផ្លូវការជាលើកដំបូងនៅពីមុខអង្គ។

បុរសសក់ពណ៌ខៀវចាស់ម្នាក់នេះ នឹងចុះហត្ថលេខាលើកុងត្រាទទួលយកអង្គមកក្នុងក្រុមហ៊ុនយ៉ាងមហោឡារិក។

នាយកប្រតិបត្តិវ័យក្មេង ក្នុងទឹកមុខមាំជាងរាល់ដងបន្តិច កំពុងទាញយកឧស្សាហកម្មតន្ត្រីខ្មែរទាំងមូល ឱ្យមកជ្រួលច្រាល់ជាមួយព័ត៌មានថ្ងៃនេះ។ វីរៈមានរឿងជាច្រើនត្រៀមនឹងប្រកាសចេញ ខណៈវត្តមានដំបូងរបស់គេជាសាធារណៈថ្ងៃនេះ ត្រូវបានអ្នកសារព័ត៌មានចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងចាប់តាំងពីគេត្រលប់មកពីប្រទេសអ៊ីតាលីវិញមិនដែលចួបជាមួយបណ្តាញផ្សព្វផ្សាយឡើយ។

នៅក្បែរគេ អង្គឈររមទមក្នុងឈុតការិយាល័យ បិទបាំងផ្ទៃមុខដោយចរិតសុភាពស្ងប់ស្ងាត់និងសាមញ្ញ។ បេះដូងនេះបានគិតដល់សក្តាវណ្ណ បុរសតែម្នាក់ដែលអង្គចង់ឱ្យគេមកនៅទីនេះ មើលឃើញថ្ងៃដ៏ល្អរបស់នាង។

អារម្មណ៍ថា ទីនេះមានទម្ងន់ឡើងៗ ព្រោះបណ្តាអ្នកសារព័ត៌មានកំពុងឃ្លាំមើលមករាល់ចលនារបស់នាងនិងវីរៈ។ ស្រីអ្នកនិពន្ធដឹងថាអ្នកយកព័ត៌មានមកនេះ គឺពួកគេចង់ទទួលបានព័ត៌មានចុងក្រោយបំផុតអំពីគម្រោងថ្មីរបស់ផលិតកម្ម G-Brother ដែលជាគម្រោងមួយនឹងធ្វើឱ្យមានរលកគ្រាំគ្រេងនៅក្នុងពិភពតន្ត្រីឌីជីថល។

វីរៈបញ្ចេញស្នាមញញឹមដោយទំនុកចិត្តចំពោះហ្វូងមនុស្សដែលប្រមូលផ្តុំ។ គេវាចាឡើង៖

«បាទ ជម្រាបសួរ!»

កិច្ចស្វាគមន៍ខ្លីបានញ៉ាំងឱ្យអង្គពិធីទាំងមូលស្ងាត់វិញមួយរំពេច។

«នៅផលិតកម្ម G-Brother យើងជឿជាក់លើការជំរុញទម្លុះកាត់ព្រំដែនបុរាណទៅកាន់ពិភពឌីជីថល! យើងខ្ញុំនៅទីនេះ មិនត្រឹមតែបង្កើតនូវប្រវត្តិថ្មីក្នុងវិស័យដូរតន្ត្រីប៉ុណ្ណោះទេ តែកំពុងបង្កើតបទពិសោធន៍។ អាល់ប៊ុមថ្មីនេះ ជាមួយនឹងទេពកោសល្យសំឡេងរបស់ឌីន បទនិពន្ធរស់រវើករបស់អង្គ អ្វីៗនឹងក្លាយទៅជារូបភាពមួយថ្មីមិនធ្លាប់បានឃើញពីមុនមក!»

ស្នូរទះដៃ ខ្សឹបខ្សៀវព្រោះក្តីរំភើបបានផ្ទុះស្រទន់ៗក្នុងចំណោមអ្នកសារព័ត៌មាន។ អង្គក្រឡេកមើលវីរៈដោយទឹកមុខស្ងើចសរសើរ។

CEO វ័យក្មេងពិតជាមានចក្ខុវិស័យខ្ពស់ ហ៊ានក្នុងការប្រថុយប្រថាន និងមានភាពក្លាហានក្នុងការគាំទ្រការច្នៃប្រតិដ្ឋថ្មី។

នេះជាមូលហេតុដែលនាងមានទំនុកចិត្ត ទទួលបានអារម្មណ៍ជំរុញទឹកចិត្តជាលំដាប់ឡើង តាំងពីពេលបានចួបគេដំបូង។

ប៉ុន្តែ….មែនទែនទៅ នេះមិនគ្រាន់តែជាទំនុកចិត្តប៉ុណ្ណោះទេ តែជាវិធីដែលអង្គអាចមើលឃើញពីសក្តានុពលរបស់បុរសនេះក្នុងភាពជាអ្នកដឹកនាំ។

«ពិតណាស់» វីរៈបន្ត ងាកទៅអង្គដោយស្នាមញញឹមប្រកបដោយមោទនភាព «អាល់ប៊ុមនេះមិនអាចទៅរួចទេបើគ្មានការច្នៃប្រតិដ្ឋដ៏អស្ចារ្យរបស់អង្គ ក្រោមចក្ខុវិស័យរបស់បងពិស្តារអ្នកដឹកនាំដ៏ល្បីរបស់យើង! យើងមិនមែនគ្រាន់តែចេញអាល់ប៊ុមប៉ុណ្ណោះទេ យើងកំពុងបង្កើតចលនាមួយក្នុងលម្ហឌីជីថល សម្រាប់វីដេអូចម្រៀងនិងការដាក់ស្លាកយីហោ G-Brother ឱ្យលេចធ្លោលើអ៊ីនធឺណិត»

កាមេរ៉ាបានចុចយ៉ាងរហ័សដោយចាប់យកសកម្មភាពដែលមេធំរបស់ G-Brother កំពុងស៊ីញ៉េកុងត្រាជាមួយអង្គ។

«អង្គ នឹងនៅទីនេះជាមួយយើង ប្រាំឆ្នាំ!»

បេះដូងរបស់កវីស្រី រីករាយដោយភាពមោទននិងសឹងថា មិនជឿលើអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង។ ពិតណាស់ នាងជាមនុស្សរបស់ពិស្តារ តែនាងមិនដែលបានឱកាសចូលG-Brotherទេ។ នេះគឺជាអ្វីដែលនាងបានខិតខំយ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់ការទទួលស្គាល់មួយ មិនមែនដោយសារនយោបាយប្រឆាំងគ្នា ទោះសក្តាវណ្ណប្រើកេរ្តិ៍ឈ្មោះគេមកយិតយោង តែជាសុពលភាពនៃទេពកោសល្យរបស់នាងផ្ទាល់។

ឱកាសដើម្បីក្លាយជាផ្នែកមួយនៃផលិតកម្មធំនេះ ប្រាំឆ្នាំគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់នាងស្គាល់ព្រំដែននៃសមត្ថភាពខ្លួននាង ក៏ដូចជាG-Brotherស្គាល់នាង។

ក្តុកៗ…..តុបដែលជានិពន្ធនាយកនៃ The Secret រត់មកដល់។ នាងទំនងជារវល់បានជាតុបមានអាការៈឆ្លេឆ្លា បានមកស្ថិតនៅជួរខាងមុខតុបញញឹមតបនឹងការសើចទទួលរបស់អង្គ។

ដៃតុបសរសេរកំណត់ត្រានានាដោយញញឹមអំណរជាពន់ពេកណាស់។ ចិត្តនិពន្ធនាយិការូបនេះអាចបង្កើតជាចំណងជើងធំមួយសម្រាប់នាងរួចទៅហើយថា «អង្គលក្ខិណា កម្លាំងច្នៃប្រតិដ្ឋនៅពីក្រោយអាល់ប៊ុមឌីជីថលធំរបស់កម្ពុជា!» ។

នេះនឹងក្លាយជាសាច់រឿងមានការចូលអានច្រើនបំផុតមួយ ហើយតុប មានក្តីរំភើបក្នុងការសរសេរអំពីការកើនឡើងនៃអាជីពរបស់មិត្តនាង។

ទន្ទឹមនឹងនោះដែរនៅក្នុងការិយាល័យដ៏ស្រស់បំព្រង ដែលអាចមើលឃើញសឹងពាក់កណ្តាលទិដ្ឋភាពទីក្រុងភ្នំពេញ ពុទ្ធិដាអង្គុយដោយទឹកមុខស្មើទស្សនាការផ្សាយផ្ទាល់នៃសន្និសីទសារព័ត៌មានពីក្រុមហ៊ុនគូបដិបក្ខ។ ប្អូនស្រីរបស់ម្ចាស់ផលិតកម្មឯកនគរ តែងតែមើលឃើញខ្លួនឯងថា ជាមហាក្សត្រីនៃឧស្សាហកម្មនេះ តារាចម្រៀងប្រុសៗស្អាតៗល្បីៗ រមែងស្ថិតក្នុងបញ្ជីណាត់របស់នាង។

ប៉ុន្តែ…ឥឡូវនេះ វីរៈ ដែលជានាយកប្រតិបត្តិវ័យក្មេងដ៏មានមហិច្ឆតានិងហំហាន បានបង្ហាញខ្លួន។ វត្តមានគេធ្វើឱ្យនាងគិត…..គេសង្ហាយ៉ាងនេះ ម្តេចបាននៅកន្លែងមួយដែលនាងពិបាកឈោងដល់?ហើយកាន់តែអាក្រក់ទៅទៀតនោះ គឺពុទ្ធិដាកំពុងបង្ខំចិត្តមើលវិថីក្រាលស្រទាប់ផ្កាដែលអង្គ….ចាប់ផ្តើមជោគជ័យ។

«គិតថាខ្លួនឯងពិសេសណាស់ហើយមើលទៅ?» ពុទ្ធិដារអ៊ូរទាំក្រោមដង្ហើមច្រណែនមួយជាសម្ងាត់។ ភ្នែកទាំងសងខាងមិចមកតូចជាងមុន សម្លក់សម្លឹងអេក្រង់។

«ប៉ុន្តែ….ចង់ឈរខ្ពស់នៅទីនេះ មិនមែនងាយទេ! នៅក្នុងពិភពលោករបស់ខ្ញុំ គ្មានកន្លែងឱ្យនាងឈរជើងឡើយ! មិនប្រមាណខ្លួន!»

ឥន្ទវង្សដើរមកដល់ ហើយបោះទូរសព្ទលើសាឡុង អង្គុយក្បែរប្អូន។ មនុស្សនេះឱបដៃម្ខាង បង្ហាញទម្រង់មុខខ្មៅងងឹតដោយភាពមិនពេញចិត្ត។

ចិត្តជននេះ មិនខ្វល់នឹងការហៅមួយថ្មី ដែលឮមកថា បដិវត្តន៍ឌីជីថលក្នុងវិស័យតន្ត្រីស្អីទេ អ្វីដែលគេមើលឃើញ មានតែជាការគំរាមកំហែងដល់ស្ថិរភាពរបស់ឯកនគរ។

«គិតម៉េចដែរ?» ពុទ្ធិដាសួរបងប្រុសតិចៗ។

ឥន្ទវង្សមិនទាន់និយាយតបប្អូនស្រីទេ ដៃគេលូកយកទូរសព្ទមកចុចបណ្តើរ ទើបចេញវាចាមួយៗបណ្តើរ៖

«មានវិធីមួយដើម្បីបំបែក វីរៈនិងអង្គលក្ខិណា កុំឱ្យមានផ្លែផ្កា គឺបង្កើតរឿងអាស្រូវ….អីមួយក៏ដោយ ដែលនឹងធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាលែងគោរពស្នាដៃពីរនាក់ហ្នឹង!»

ប្អូនស្រីលើកចិញ្ចើមមានចម្ងល់។ បើចង់ឱ្យមហាជនបើកការវិនិច្ឆ័យលើវីរៈនិងមើលងាយចរិតស្មោះត្រង់របស់អង្គដើម្បី…..អាល់ប៊ុមដំបូងត្រូវទាត់ចោល?…..

«ហេ! រតនៈ!»

សំឡេងបងប្រុសនិយាយជាមួយមេអេចអូចកន្ធាត់ ញ៉ាំងឱ្យពុទ្ធិដាងាកមកភ្លាម។ នាងដឹងថា អង្គនិងវីរៈ CEOក្មេងនោះ នឹងមិនបានសុខឡើយ។ ពុទ្ធិដាងាកមកស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់។

«យើងត្រូវការរត់មួយជុំ! បង្កើតសេណារីយ៉ូអ្វីមួយរតនៈ អ្វីដែលមើលទៅស៊ីសង្វាក់នឹងសន្និសីទកាសែតព្រឹកមិញ! ខ្ញុំចង់ឱ្យគ្រប់គ្នាមើលទៅ ដូចជាវីរៈនិងអង្គ មានការងារបិទបាំងរឿងលើគ្រែជាមួយមួយគ្នា!»

ការធ្វើឱ្យការងាររវាងប្រុសនិងស្រី ក្លាយជារឿងអាស្រូវក្នុងសិល្បៈ ជាយុទ្ធសាស្ត្រសាហាវនិងគ្មានមេត្តាមួយ តែពុទ្ធិដាមិនដឹងថា ហេតុអ្វីបងប្រុសខ្លួនមានចេតនាបំផ្លាញខ្លាំងនិងធំយ៉ាងនេះទេ។

បើគ្រាន់តែជាគូប្រជែងការងារ ឥន្ទវង្សម្តេចនឹងលេងការចំណាយធំម្ល៉េះ? រតនៈ មិនយកតិចទេពីឱកាសមួយនេះ។

«៣ម៉ឺន?» ឥន្ទវង្សភ្លាត់មាត់ទាំងសើចចំអក ធ្វើឱ្យពុទ្ធិដាក្រោកពីផ្តេកខ្លួនមកអង្គុយត្រង់បើកភ្នែកធំៗ។

«មិនស្មើមេចាយទិញអាវមួយយប់ផង!» សំឡេងស្រួយៗលាន់ចេញមក «ចង់ឱ្យគ្រប់គ្នានិយាយដើមពួក G-Brother ជាល្បែងប្រលាក់ដៃ បាប ហើយកខ្វក់!» រតនៈបន្ថែម។

«តែ ខ្ញុំចូលចិត្ត! គិតថាធ្វើបានទាន់ចិត្តទាន!»

«អូខេ! មកយកសែកបាន!» ឥន្ទវង្សបញ្ចប់ការនិយាយ ហើយងាកមករកពុទ្ធិដា។ នាងខាំក្រចកដៃ មុខនាងស្លេក ធ្វើជាមើលទូរទស្សន៍ តាមពិតនាងភ័យនិងអៀនខ្មាសពេលឮបណ្តារឿងរ៉ាវស្មោកគ្រោករបស់បងប្រុសនាង គ្រាន់តែនាងគ្មានប្រតិកម្ម។

«នៅថ្ងៃស្អែក រតនៈនឹងធ្វើឱ្យមានចំណងជើងធំដែលចោទសួរថា តើជោគជ័យរបស់នាងអ្នកនិពន្ធជនបទ បានមកពីទេពកោសល្យ ឬដោយសារនាងដេកជាមួយCEOសក់ខៀវ!»

ភ្នែករបស់ពុទ្ធិដាភ្លឺដោយការពេញចិត្តព្រោះវណ្ណនឹងអាន តែ….សម្បជញ្ញៈធ្វើឱ្យនាងមិនអាចត្រេកអរចេញ ព្រោះនេះជារឿងដ៏អាក្រក់ដែលបងប្រុសនាង ធ្វើឡើងសឹងក្លាយជារឿងធម្មតាទៅហើយ។

ត្រលប់មកសន្និសីទសារព័ត៌មានមួយដែលតួអង្គ មិនបានដឹងពីព្យុះកំបុតត្បូងកំពុងប្រុងជើងការនឹងបោកបក់មកផ្តាច់ឱកាសរបស់នាងនោះទេ។ អង្គកំពុងតែចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងរំភើបសឹងថាស្រក់ទឹកភ្នែក នៅរាល់ពេលត្រូវឆ្លើយសំណួរដោយរំឭករាល់ការតស៊ូរបស់ពិស្តារក្នុងការកសាងអាល់ប៊ុមចុងក្រោយ។

«ខ្ញុំសង្ឃឹមថា វិញ្ញាណមានពិតមែន ហើយបងពិស្តារនឹងឃើញការងារក្រុមយើងនៅថ្ងៃនេះ!»

វគ្គ

សម្បជញ្ញៈនិងស្រមោលអំពើអាក្រក់

មោណាអង្គុយស្ងៀមស្ងាត់ សញ្ជប់សញ្ជឹងនៅជ្រុងងងឹតមួយនៃហាងកាហ្វេតូច។ ម្រាមដៃរបស់ប្រុសស្រលាញ់ប្រុសម្នាក់នេះគោះតិចៗ ហាក់គ្មានអារម្មណ៍មកតាមប្រាណទេ។

ពែងកាហ្វេរបស់គេទើបដឹងបានថា ស្នូរគោះនេះគឺ ភេទទីបីកំពុងភ័យចំពោះទង្វើខ្លួនឯង។ មោណាមិនធ្លាប់ធ្វើជាមនុស្សនាំរឿងទេ គេជាមនុស្សចង់បានសុខនិងចង់ឱ្យគ្រប់គ្នាបានល្អ ប៉ុន្តែនៅទីនេះ មកដល់ឈុតឆាកនេះ គេត្រូវបានរតនៈនាំឱ្យមកច្របូកច្របល់ក្នុងបណ្តាញល្បិចល្បងដែលគេសែន…..ស្អប់ខ្លួនគេ។

តាំងពីបានស្និទ្ធស្នាលជាមួយជេនី្ន មកក្រោមផែនការបញ្ជារបស់រតនៈ អារម្មណ៍នៃការមានកំហុសបានដិតដាមលើសម្បជញ្ញៈរបស់គេ។

ជេន្នីជាមនុស្សដែលមានឧត្តមភាពភ្លឺស្វាង និងសមានចិត្តល្អល្អះ សប្បុរស។ ហើយឥឡូវនេះ…ឈ្មោះរបស់អង្គដែលសឹងជាប្អូនរបស់ជេន្នី កំពុងស្ថិតនៅក្នុងក្រសែភ្នែកមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលស្នេហាសិល្បៈ។

កិត្តិនាម ភាពជោគជ័យ អាចផ្ទុះឡើងប្រើពេលតែពេញមួយយប់ ហើយក៏អាចប្រើបណ្តាញសង្គមឱ្យអណ្តែតទៅដល់គ្រប់ទិសទីនៃផ្ទៃប្រទេសបានសម្រាប់អង្គ ប៉ុន្តែមោណាក៏បានដឹងថា រតនៈមិនព្រមឱ្យអង្គជោគជ័យទេ។

យប់នេះទៀត គេបកមកផ្ទះជេន្នីវិញនេះ ពិតជាមានរឿងមិនសប្បាយចិត្តជាខ្លាំងព្រោះកាលពីល្ងាចពេលមោណាលបទៅនៅជាមួយរតនៈ គេបានឮរតនៈនិយាយតាមទូរសព្ទជាមួយឥន្ទវង្សក្នុងផែនការបង្កើតពាក្យចចាមអារ៉ាមដល់អ្នកសារព័ត៌មានអំពីទំនាក់ទំនងស្នេហា អង្គនិងវីរៈ។

ឯកនគរព្យាយាមបង្កើតការលាបពណ៌បំផ្លាញរូបភាពរបស់អង្គ ជារឿងលាមកមួយ ហើយសង្សាររបស់គេ ព្រមធ្វើការងារនេះជាថ្នូរនឹងលុយ៣០០០០ដុល្លារអាមេរិក។

នេះគឺជាផែនការដ៏ច្របូកច្របល់ ហើយមោណាស្អប់ខ្លួនឯង ចំពោះការក្លាយជាផ្នែកមួយនៃការទាញអង្គឱ្យធ្លាក់។

សូម្បីតែដោយប្រយោលក៏ដោយ។

រាល់ពេលដែលនឹកឃើញនូវស្នាមញញឹមស្លូតត្រង់របស់ជេន្នី បេះដូងរបស់មោណាកាន់តែស្រុតចុះ ខ្ទេចខ្ទាំ។

គេដកដង្ហើមធំលើកកាហ្វេមកក្រេបតែវាអស់ហើយ ចិត្តរបស់ភេទទីបីលោតញាប់។

«សុំមួយទៀត! បីស្សតមក ចាស់ៗបន្តិច ឱ្យល្វីង!»

អ្នកឆុងឮហើយកាលណា ក៏លបមើលមុខមោណាដែលកំពុងតុកស៊ិក។

«ធ្លាប់តែមានអ្នកអត់សប្បាយចិត្តថែមស្រាបង ពេលនេះបងថែមកាហ្វេបីដងហើយ យកល្វីងទៀត?»

មោណាងក់ក្បាលតែញញឹមរួសរាយដូចរាល់ដងមិនចេញទេ។

«អុញ! ហៅកាហ្វេចេញតែ?!»

ក្មេងប្រុសជំទង់ញញឹម៖

«បងញ៉ាំបីពែងហើយ អត់ឱ្យទៀតទេ ខ្លាចបងញ័រ! មិនមែនចេះតែយកលុយទេបង!»

ក្មេងម្ចាស់ហាងញញឹមហើយចាកចេញ បន្សល់ទុកឱ្យមោណានៅទស្សនៈមួយ។ គេយល់ហើយ! គេមិនមែនចេះតែធ្វើតាមរតនៈទេ គេត្រូវធ្វើអ្វីមួយ ប៉ុន្តែ…..ហេតុអ្វីគេត្រូវជ្រើសរើស….រវាងខាងណាមួយ?

ទីក្រុងភ្នំពេញនៅតែអ៊ូអរតាមលំនាំដដែលរបស់ខ្លួន….នៅលើបណ្តាញសង្គម G-Brother បានល្បីល្បាញស្ទើរតែត្រឹមពេលមិនដល់មួយយប់ ហើយឈ្មោះរបស់ឌីន វីរៈ អង្គ បានសាយភាយដូចភ្លើងឆេះព្រៃក្នុងចំណោមអ្នកស្នេហាព័ត៌មានអំពីឧស្សាហកម្មតន្ត្រី។

មិនដល់ប៉ុន្មានម៉ោងផង រូបភាពរបស់G-Brotherត្រូវបានបង្អាប់បង្អោនយ៉ាងសាហាវ ដោយពាក្យចចាមអារ៉ាមដ៏មានឥទ្ធិពល គឺសារព័ត៌មានគ្មានវិជ្ជាជីវៈជាច្រើន ដែលទទួលសំណូកបានសរសេរបង្កើតការស្មានៗឡើងមកពីទំនាក់ទំនងនៃឱកាសមាសរបស់អង្គនិងCEO វីរៈ។

រឿងនេះ បានត្រូវបង្ហាញដល់ដៃសក្តាវណ្ណ។

គេអង្គុយនៅធ្នើរខាងក្រោយនៃឧបករណ៍ហាត់ប្រាណអានព័ត៌មានហើយសម្លឹងមើលទៅទិដ្ឋភាពរាជធានីចាស់ តាមផ្ទាំងកញ្ចក់។

ខណៈសំឡេងរបស់ពុទ្ធិដាបន្លឺក្នុងត្រចៀក៖

«អូ អង្គលក្ខិណានិងCEOតូចនោះ?»

នៅក្បែរនាង ឡូយ ជំនួយការដ៏ស្មោះត្រង់របស់ឥន្ទវង្សផ្តើមស៊កសៀត៖

«ក្នុងសិល្បៈនេះ មានអីចម្លែករឿងប៉ុណ្ណឹង? ទេពកោសល្យគេមិននិយាយអំពីសមត្ថភាពទេ គេនិយាយអំពីរបៀបប្រើជំនាញទន់! អូយក្មេងស្រីឥឡូវសុំខ្លាច!»

«កុំនិយាយអីមើលងាយអង្គ! បងឯងអត់ស្គាល់គេទេ!»

ការហាត់ប៉ុន្មានថ្ងៃមកនេះ គេមិនមានសិទ្ធិទាក់ទងទៅក្រៅទេ ព្រោះថាជាបំរាមក្រុមហ៊ុន។ ឯកនគរត្រូវការឱ្យគ្រប់យ៉ាងនៃការហាត់សម ត្រូវបានលាក់ទុកជាសម្ងាត់។ ពេលនេះ ពាក្យចចាមអារ៉ាមបានញ៉ាំងឱ្យវណ្ណទាមទារយកទូរសព្ទ ហើយក្តាប់វាមកយ៉ាងណែនអង្គុយអានគ្រប់យ៉ាងដោយខ្លួនគេយ៉ាងតឹងតែងចិត្តក្នុងបន្ទប់កីឡា។

គេមិនជឿទេ! គេស្គាល់អង្គ ស្រីម្នាក់ដែលឯករាជ្យ រឹងមាំ ហើយតែងតែឈរលើជើងពីររបស់នាងមិនពឹងផ្អែកអ្នកណា! ទោះពេលនេះគេចង់ខលទៅនាង តែគេមិនចង់ប្រឆាំងបញ្ជាក្រុមហ៊ុនទេ គេមិនចង់ឱ្យឥន្ទវង្សឬអ្នកណាចោទថាគេចោលការងារទៅទាក់ទងអ្នកមួយទៀត នៅផលិតកម្មមួយជាគូប្រជែងនោះឡើយ។

ប៉ុន្តែការខ្សឹបខ្សៀវនិងការនិយាយមិនឈប់ឈរក្នុងចំណោមមនុស្សនៅឯកនគរ បានធ្វើឱ្យមានអ្វីមួយរំជើបរំជួលក្នុងខ្លួនប្រុសកំលោះ។

ច្រណែន!

សង្ស័យ!

វាជាអារម្មណ៍ធម្មតាមួយដែលមនុស្សស្រលាញ់គ្នាអាចនឹងមាន។

តុៗៗៗ

គេមិនខ្ចីមានប្រតិកម្ម ព្រោះទ្វារមិនបានចាក់គន្លឹះទេ។ ពុទ្ធិដារុញទ្វារកញ្ចក់ក្រាស់ ហើយងាកមករកវណ្ណ។ ភ្នែកនាងដិតដាមលើរបៀបទុកព្រួយរបស់គេ។ អភិជនដើរចូលមកតិចៗ…

«កិត្តិនាមអាចផ្លាស់ប្តូរមនុស្ស! ហើយ….ប្រហែលជា វីរៈ អីគេនោះល្បួងឬបង្ខំផង!»

ប្រុសមិនឆ្លើយតបទេ ចិត្តរបស់គេមានភាពច្របូកច្របល់ខ្លាំងពេក គេនៅសំងំរំលត់ប្រតិកម្ម។ ទោះយ៉ាងណាពាក្យសម្ដីរបស់ពុទ្ធិដា ពិតជាពិសពុល ប៉ុន្តែមានផ្នែកមួយ ដែលវណ្ណមិនអាចកុហកខ្លួនគេបានគឺ «ប្រហែលជានាងនិយាយត្រូវ!»។

អង្គអាចខឹងស្អប់ឯកនគរ ហើយទទួលយកG-Brother។

វណ្ណមិនចង់ចោទប្រកាន់នាងដោយផ្អែកលើពាក្យសម្ដីចចាមអារ៉ាមនោះទេ ប៉ុន្តែទន្ទឹមនឹងនោះ គេក៏មិនអាចព្រងើយកន្តើយនឹងអារម្មណ៍ក្ដុកក្ដួលក្នុងចិត្តខ្លួនដែរ។

ខណៈនោះដែរ មោណា ដើរចេញមកខាងក្រៅហាងកាហ្វេជាមួយនឹងសន្ធឹកបេះដូងលោតញាប់។ គេមិនអាចនៅស្ងៀមតទៅទៀតទេនៅពេលបានឃើញCommentអសុរោះ MMOជាច្រើនវាយប្រហារនាង។

ឥឡូវនេះផែនការរបស់រតនៈបានឈានដល់ចំណុចកំពូលនិងជោគជ័យពេញ មោណាយល់ថា ត្រូវតែប្រាប់ អង្គនិងជេន្នី អំពីការពិតនៅពីក្រោយការងារ៣ម៉ឺនដុល្លារដែលបំផ្លាញជីវិតអង្គ។

ការច្រណែននិងល្បែងភូតភរកំពុងលេបត្របាក់ការចាប់ផ្តើមរបស់G-Brother។ មោណាគ្រាន់តែសង្ឃឹមថា នឹងមិនយឺតពេលទេក្នុងការធ្វើរឿងត្រឹមត្រូវ។

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី២៧

Bo Bo — Wed, 16 Oct 2024 13:00:00 +0000

វគ្គ វិលមកG-Brother

ព្រឹកនេះ អង្គមកដល់ការិយាល័យរដ្ឋបាលនៃផលិតកម្មG-Brother។ បេះដូងអ្នកនិពន្ធតូចពោរពេញដោយក្តីរំពឹងនិងការពិភាល់។ ស្រីបានទន្ទឹងរង់ចាំកិច្ចប្រជុំមួយនេះអស់ជាច្រើនសប្តាហ៍មកហើយ ក្រោយមានដំណឹងអំពីCEOថ្មីនៃផលិតកម្មយក្សដែលបន្សល់នូវអនុស្សាវរីយ៍ជាច្រើនរវាងនាងនិងពិស្តារ។

ពេលវេលាមួយដែលវណ្ណដើរទៅមុនដោយជោគជ័យនៅកន្លែងផ្សេង ឯកវីតូចរបស់យើង បានឆ្លងកាត់មនុស្សអាត្មានិយម មនុស្សមើលងាយមនុស្សជាច្រើនដែលវាយតម្លៃស្នាដៃនាងទាប ក៏អង្គមិនធ្លាប់ Give Up ជាមួយក្តីស្រមៃលើឧស្សាហកម្មតន្ត្រីម្តងណាដែរ។

នៅពេលយើងមានជំនឿចិត្តលើអ្វីមួយពេញដោយគុណតម្លៃមុតមាំ យើងនឹងតែងតែមានសង្ឃឹមគ្រាន់តែពេលវេលានោះមិនទាន់មកដល់។

បន្ទប់ទទួលភ្ញៀវទំនើប រលោងនិងពោរពេញដោយថាមពលច្នៃប្រតិដ្ឋ។

«អញ្ជើញចូល»

ស្រីងើបមុខមក នាងមិនដឹងថា ត្រូវរំពឹងអ្វីពីនាយកប្រតិបត្តិថ្មីរបស់G-Brotherនោះទេ ហើយពេលនេះកញ្ញារដ្ឋបាលក៏ងើបមុខមកដែរ ព្រោះអ្នកដែលចេញមកហៅនាងគឺបុរសក្មេងឋានៈខ្ពស់នោះផ្ទាល់។

ស្នាមញញឹមរបស់វីរៈ អាយុ២៨ឆ្នាំ ដែលគ្រប់គ្នាក្នុងឧស្សាហកម្មនេះកំពុងសម្លឹងតាមដានដោយយកចិត្តទុកដាក់ គឺជាកូនប្រុសច្បងរបស់លោកស្រីមយូរ៉ា។ ពេលនេះគេនៅចំពោះមុខអង្គ ហើយបោះដៃមក។

នាងមិនហ៊ានរលាក់ដៃសុភាពបុរសទេ បានត្រឹមសម្លឹងរួចក្រោកយ៉ាងរហ័ស ទាំងមិនសូវរៀបរយនាងជម្រាបសួរ។

«ខ្ញុំ….វីរៈ!»

«ចាស៎ សូមអធ្យាស្រ័យ ខ្ញុំមិនដឹងលោកនាយកចេញមក!»

«ហេតុអី?» គេញញឹម។ អង្គភាំងជាមួយភាពស្និទ្ធស្នាលមួយដែលផុសចេញមកពីធរណី។ កូនប្រុសអ្នកមានក្រោមពាក្យចចាមអារ៉ាមថា ជាមនុស្សមិនធម្មតា ក្លាហាន និងជាមនុស្សម្នាក់ដែលអ្នកស្រីមយូរ៉ាពិបាកក្នុងការហៅនាយមកជួយការងារ ព្រោះគេតែងប្រកែកមិនចង់ដើរតាមគន្លងប្រពៃណីនៃសង្គ្រាមបង្ហូរឈាមគ្នាក្នុងឧស្សាហកម្មនេះ។

«ខ្ញុំ!….»

«តស់! ខាងក្នុង!»

«ចាស៎!»

នៅពេលដែលអង្គតាមទៅ នាងលបគិត…ម្នាក់នេះមិនដូចពាក្យបរិយាយក្នុងពិភពសិល្បៈសូម្បីតែបន្តិចណា។

គ្រឹប….វីរៈរុញម្រាមដៃបិទទ្វារស្វ័យប្រវត្តិស្រាលស្ញើក។ គេឈានទៅយកទឹកលើពីរដបពីលើកូនតុដែកមួយក្បែរផ្ទាំងកញ្ចក់។

បន្ទប់នេះខុសពីពេលមុនដែលអង្គមកចួបលោកស្រីមយូរ៉ាជាម្តាយវីរៈ។ ទីនេះបានកែច្នៃក្លាយមកជា រចនាបថPenthouseដែលសឹងថា អាចមើលឃើញទីក្រុងភ្នំពេញទាំងមូលបាន។

«ស្អាតទេ?»

បុរសនេះលើកដៃច្បូតសក់ពណ៌ខៀវទឹកប៊ិកដែលភ្លឺចាំងនឹងពន្លឺព្រះទិនករនៅខាងក្រៅ ធ្វើឱ្យអង្គមើលទៅCEOថ្មីដោយលបបង្កប់ចិត្តភ្ញាក់ផ្អើល។

«លោកនាយកកែបន្ទប់មកសែនទំនើប!»

«បាទ! ស្អាតអត់?!»

«ចាស៎ ប្រណីតណាស់!»

«ខ្ញុំចូលចិត្ត! ដូចយុវវ័យជាច្រើនដែរ ខ្ញុំមិនចូលចិត្តពិភពអភិរក្សចាស់ៗដែលម៉ាក់ព្យាយាមទុកមកតាំងពីជំនាន់លោកតាទេ!»

សម្ភារៈនិយមជារឿងធម្មតាក្នុងសង្គមជាន់ខ្ពស់នៃឧស្សាហកម្មនានា ពិសេសផ្នែកផលិតតន្ត្រីនៅទីក្រុងភ្នំពេញឬប្រទេសណាក្តី អង្គដឹង។

គេហុចមកនាងទទួលដបទឹក ឯបុរសនេះអង្គុយគងជើងទល់នឹងមុខនាង ជាមួយក្លិនខ្លួននៃប្រភេទទឹកអប់ស្រាលស្រទន់តែមានឥទ្ធិពល។ ស្មាគេនេះបើកច្រងាងពេញដោយទំនុកចិត្ត។ នៅពេលដែល អង្គរឹតសម្គាល់ អារម្មណ៍ចង់ដឹងចង់ឃើញរបស់នាងក៏កើនឡើងដែរអំពីអ្នកស្នងតំណែងម្នាក់នេះ។

វីរៈក្រេបទឹកមុននាងរួចគេទាញកុំព្យូទ័របន្ទះមកចុច។

ច្រមុះស្រួចជាទម្រង់មុខលែងខ្លួនទាន់សម័យ បានធ្វើឱ្យអង្គលបពិនិត្យ។ គេងាកមករកនាងភ្លាមរកតែនាងគេចមិនទាន់ ជាមួយទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ នាងត្រូវបង្ខំញញឹមសម្តែងបំភាន់ការចាប់អារម្មណ៍តាមដានឫកពាគេ។

«អង្គលក្ខិណា!» គេពោលមកសួរក្ងួរៗជាមួយសព្ទសំឡេងទាប។

«ចា៎សខ្ញុំ!» នាងតបដោយស្រទន់ តែចិត្តនាងភ័យនឹងអត្ថបទដែលស្ថិតនៅក្រោមម្រាមដៃមនុស្សទាន់សម័យ។ គេកំពុងពិនិត្យអត្ថបទរបស់នាងចុះឡើង Scroll ឡើងចុះៗ។ នាងមិនដឹងថា វីរៈមានសមត្ថភាពជំនាញសិល្បៈកម្រិតណាទេ ចំណែកបទនិពន្ធនិងអក្សរសាស្ត្រខ្មែរ….រឹតតែមិនសមនឹងរូបរាងគេ។

ភ្នែករបស់គេទាំងពីរពេលធ្វើការគឺមុតស្រួច ប៉ុន្តែមិនគួរឱ្យខ្លាចឡើយ។

«តស់! ស្តាប់!!! អង្គ!»

ស្រីកវីទាញសៀវភៅកត់ត្រារបស់នាងចេញ ដៃរបស់នាងញាប់ញ័របន្តិច ប៉ុន្តែការតាំងចិត្តរបស់នាងភ្លឺស្វាងឡើងៗជាមួយរបៀបធ្វើការថ្មី។

«ចក្ខុវិស័យអំពីការបញ្ចូលសំឡេងភ្លេងបុរាណខ្មែរ Tone ធម្មជាតិ ជាមួយនឹងចង្វាក់អេឡិចត្រូនិចទំនើប បង្កើតជាប្រភេទដែលមិនទាន់មានគេស្វែងយល់!»

«ចាស៎!»

សំឡេងរបស់នាងបានត្រូវរំជើបរំជួលដោយមហិច្ឆតាចង់ចែករំលែកនូវចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់នាង ដែលអាចរុញច្រានរំកិលព្រំដែនចាស់នៃឧស្សាហកម្មមួយនេះ ប៉ុន្តែពេលនាងហៀបនឹងពន្យល់ពិស្តារ ស្រាប់តែហាមិនចេញមិនដឹងផ្តើមពីណាទៅណា។

«Project នេះធ្វើយូរហើយ?» វីរៈសួរដោយផ្ចង់អានអ្វីទាំងអស់ម្តងមួយៗលើក្តារកុំព្យូទ័រ។

«ចាស តាំងពីបងពិស្តារនៅ!»

«គំនិតអ្នកណា?»

«គឺបងពិស្តារទាំងអស់!»

និយាយតបផង នាងសង្កេតឃើញថា គំនិតមនុស្សដូចវីរៈគឺពិបាកនឹងអានណាស់ថា គេកំពុងគិតបែបណា។ ត្រចៀកគេកំពុងស្តាប់នាង ប៉ុន្តែមានគម្លាតមួយនៅក្នុងកែវភ្នែករបស់គេដែលម្តងម្កាលងើបមុខមកមើលនាង។

តើគេយល់អំពីធាតុបណ្តូលនៃគម្រោងអាល់ប៊ុមនេះដែរទេ? នាងបារម្ភទាំងគ្មានចម្លើយច្បាស់លាស់។ គេអាននិងលូកយកកាសមកស្តាប់ផង។ អង្គកាន់ម្រាមដៃចូលគ្នា។ សំណួរដែលថា តើCEOថ្មីអាចយល់ពីជម្រៅនៃអ្វីដែលនាងនិងអតីតផលិតករពិស្តារបានព្យាយាមធ្វើដែរទេ នៅតែជាសម្ពាធធ្ងន់ក្នុងពេលនេះ។ បន្ទប់ទាំងមូលក៏ស្ថិតនៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ។ អង្គដកដង្ហើមធំ រង់ចាំប្រតិកម្មរបស់គេ។ វីរៈងើបអង្គុយលើកៅអីស្រួលបួលត្រង់ខ្នងវិញសម្លឹងនាង។

«អូខេ! អានចប់ហើយ! ដល់ពេលស្តាប់ម្តង! និយាយមកចុះ!»

នាងឡិងឡង់ ខាងប្រុសសើច៖

«និយាយពន្យល់អ្វីមួយឬច្រើនក៏បាន អ្វីក្តីដែលក្នុងនេះមិនទាន់បានសរសេរ!»

បានន័យថា គេមិនយល់? នាងគិតហើយខំប្រឹងប្រមូលគំនិតមកឱ្យមូលវិញ នឹងអាលប្រយុទ្ធយកជ័យ។ ស្រីគ្រហែម សម្លឹងចំៗភ្នែកនាយដែលមូលក្លំរង់ចាំស្តាប់។ អង្គផ្តើមស្រដីមួយៗ៖

«លក្ខណៈពិសេសក្នុងនេះ គឺរាល់បទទាំងអស់នឹងមានបទពិសោធន៍ថ្មីសន្លាងជាមួយនឹងMV ទស្សនិកជន Gen-Z នឹងអាចមើលវាជាគូៗ ដោយអាចចូលប្រើបានតាមរយៈកម្មវិធីApp ឬតាមរយៈវ៉ែនតា AR ដែលពណ៌និងរូបភាពនឹងផ្លាស់ប្តូរចុះឡើងជាមួយចង្វាក់ភ្លេងឬហៅថា អារម្មណ៍របស់តន្ត្រី។»

គេងក់ក្បាលមិចភ្នែកហើយចាក់សួរបន្ថែម៖

«ចុះនេះ! ឃ្លាថា អាល់ប៊ុមនេះនឹងត្រូវបានចូលបេះដូងស្ងប់ស្ងាត់ តែមានថាមពលកក់ក្តៅនិង អារម្មណ៍ស្នេហា ដែលបទនីមួយៗបង្ហាញពីអារម្មណ៍ខុសៗគ្នា មានន័យបែបម៉េច?»

«ចាស៎ នេះជាលក្ខណៈពិសេសនៃផលិតកម្មតន្ត្រី G-Brothers តថនិយមនិងពោរពេញដោយមនោសញ្ចេតនាយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដែលបង្ហាញពីបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ឬអារម្មណ៍ដ៏ស្មោះត្រង់ ស្ងប់ស្ងាត់នៃពួកមនុស្សល្អៗ ដែលមិនក្បត់គ្នាមិនឱ្យតម្លៃលើទ្រព្យសម្បត្តិចោលមិត្តភក្តិ។ អារម្មណ៍ទាំងមូលនៃអាល់ប៊ុមគឺស្ងប់ស្ងាត់ សន្តិភាពនិងសម្រាក ធ្វើឱ្យអ្នកស្តាប់លែងស្អប់ខ្ពើមជីវិត មិនឆេវឆាវ ឬមានះទេ! យើងជឿថាG-Brotherអាចឱ្យអ្នកស្តាប់មានអារម្មណ៍ធូរស្រាល ទទួលបានថាមពលកក់ក្តៅនៃអារម្មណ៍ជឿជាក់លើអំពើល្អនិងវិជ្ជមាន ផ្តើមរស់រវើកឡើងវិញក្នុងឆាកជីវិត។ ទំនុកភ្លេងមួយៗផ្តល់នូវភាពទន់ភ្លន់ ប៉ុន្តែមានកម្លាំងចិត្ត ជាអារម្មណ៍នៃក្តីស្រលាញ់!»

នាងឃើញគេងើបមុខមើលនាងយ៉ាងជ្រៅ តែមិនមានសញ្ញាថាបុរសនេះនឹងយល់ ឬក៏អនុញ្ញាតចំពោះការផលិតនេះនៅឡើយទេ។ ស្រីបន្ថែម៖

«អាល់ប៊ុមនេះផ្ទុកនូវចរន្តនៃក្តីស្រលាញ់ ភាពទន់ភ្លន់ ឬទំនាក់ទំនងផ្លូវចិត្ត។ អាចជាស្នេហាស្មោះ ឬសូម្បីតែស្រលាញ់ខ្លួនឯងដោយសុចរិត! បទចម្រៀងនីមួយៗបង្ហាញពីអារម្មណ៍ខុសៗគ្នាពិតមែនតែវា តំណាងឱ្យអារម្មណ៍ឬបទពិសោធន៍ពិសេសមួយ ដែលនាំអ្នកស្តាប់របស់យើងបន្តដំណើរផ្លូវអារម្មណ៍ក្រោមសេរីភាពពេញលេញក្នុងការប្រាប់ខ្លួនយើងនូវឈុតឆាកផ្សេងៗដូចជាភាពរីករាយ ការនឹករឭក ការចង់បាន ឬសន្តិភាពចិត្ត!»

អង្គឈប់មាត់ហើយសម្លឹងCEOថ្មី។ វីរៈញាក់ស្មាមើលមកនាង គេធ្វើកាយវិការឱ្យនាងនិយាយបន្ថែម៖

«ហើយ….អាល់ប៊ុមនេះអាចបង្ហាញពីកិច្ចសហការគ្នាជាមួយវិចិត្រករក្នុងស្រុក មិនប្រើប្រាស់AI សូម្បីតែអ្នករចនាក៏បញ្ចូលនូវអ្នកចិត្តសាស្រ្តបង្កើតឥទ្ធិពលបែបវិទ្យាសាស្ត្រ លាយបញ្ចូលនឹងសិល្បៈយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ផ្តោតលើអារម្មណ៍មនុស្ស! វាអាចក្លាយជាគ្រឿងព្យាបាលអារម្មណ៍ បូកជាមួយបច្ចេកវិទ្យាថ្មី ដែលអ្នកស្តាប់ប្ដូរ កែតម្រូវកម្រិតនៃរូបភាពឬសំឡេងអាស្រ័យលើអារម្មណ៍របស់ពួកគេ ធានាថាអាល់ប៊ុមនេះមិនត្រឹមតែសម្រាប់ស្តាប់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែមានលក្ខណៈផ្ទាល់ខ្លួន!»

ដោយគិតផងស្តាប់ផងជាមួយម្រាមដៃគោះលើតុ គេងក់ក្បាលហើយដកដង្ហើមធំត្រៀមបញ្ចេញចម្លើយដែលអង្គរង់ចាំអន្ទះសា។

វីរៈសម្លឹងនាង ដៃទាំងពីរគេក្តោបមាត់គិតបន្តិច រួចបន្លឺ៖

«ហ៊ឹម…..ដោយស្មោះទៅ ខ្ញុំមិនទាន់យល់ច្បាស់អំពីគំនិតរបស់អង្គទេ!»

បេះដូងរបស់នាងបានជន់លិចក្រោមភាពថប់បារម្ភនិងសោកស្តាយ។ មិនដែលមានពេលណាមួយ អង្គត្រូវគេបដិសេធហើយស្តាយឱកាសស្មើនឹងជាមួយG-Brotherទេ។ នាងបានបញ្ចូលទេពកោសល្យ ដួងព្រលឹង ជំនឿចិត្តនិងបុព្វហេតុរបស់បងពិស្តារទៅក្នុងគម្រោងនេះ ជាមួយបេះដូងស្មោះ។

«ប៉ុន្តែ…» វីរៈផ្គុំបបូរមាត់ទៅជាស្នាមញញឹមតូច «ចួនកាល យើងមិនចាំបាច់យល់អ្វីទាំងអស់ គ្រាន់តែទទួលស្គាល់និងដឹងពីតម្លៃរបស់វា»

ស្រីផ្តើមញញឹមតបឡើងមកអង្គុយត្រង់ខ្លួនដោយមានសន្ទុះចិត្តរៀបរយដងខ្លួនឡើងវិញ។

«ឃើញអត់? ពាក្យខ្ញុំនិយាយនេះ អង្គក៏មិនយល់ដូចគ្នា! ខ្ញុំចង់បានន័យថា ពិភពលោកនេះ ទិញរបស់ប្រេនមក មិនដឹងផងថា ហេតុអ្វីវាថ្លៃនោះទេ គេគ្រាន់តែដឹងថា នោះជាអ្វីដែលគេចង់បាន…..ឱ្យខាងតែបាន!» វីរៈវាចាមួយៗដោយហ្មត់ចត់។

ភាពជាអ្នកដឹកនាំនៃបុរសនេះ លើសលុបពីលើអាយុវ័យរបស់គេ។ អង្គគន់គូរស្ងាត់ៗក្នុងចិត្ត។ ម្តងទៀតនាងលបសួរខ្លួនឯង «គេកំពុងទុកProjectនេះ ស្មើពពួកប្រេនLimited Editionដ៏មានតម្លៃមែនទេ?»

«ខ្ញុំឃើញពីចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់អង្គក្នុងការស្តារG-Brother ទំនុកចិត្តរបស់អង្គលើកិច្ចសហការ ក្នុងនោះគឺយើងទាំងបី អង្គ បងពិស្តារ ហើយនិងខ្ញុំ!»

គេមិនទុកយើងជាបុគ្គលិកទេ? ជាដៃគូ! ហេតុអ្វីមនុស្សនេះឱ្យតម្លៃគេឯងម្ល៉េះ? សំណួរវិជ្ជមានជាច្រើនរត់មកក្នុងផ្នត់គំនិតរបស់អង្គ។

«ហើយខ្ញុំជឿលើវា! Projectហ្នឹង!….OK យើងធ្វើវា!» កវីតូចព្រិចភ្នែក មិនដឹងថាខ្លួនកំពុងឮពាក្យពិត ឬកំពុងគិតម្នាក់ឯងស្រមៃថាគេយល់ព្រម។

«You approved?»

វីរៈងក់ក្បាលជំនួសឱ្យពាក្យឆ្លើយ ហើយគេញញឹមបន្ថែមមកជាមួយផង។

«OMG!» ស្រីភ្ញាក់ផ្អើលជាមួយភាពរំភើបខ្លាំងលើផ្ទៃមុខ។ សក់ពណ៌ខៀវរបស់វីរៈ រលាស់បន្តិចបង្ហាញអំនួតរាងកាយស្អាតសង្ហាពេលគេងើបទៅមុខមកសម្លឹងនាង ភ្នែករបស់គេភាំងជាមួយស្នាមសើចបរិសុទ្ធរបស់នាង។

ប្រុសវាចា៖

«សិល្បៈ មិនមែនជាការដែលមកអង្គុយរង់ចាំទទួលយកអ្វីៗល្អៗ ត្រឹមត្រូវមិនចេះខុសនោះទេ! វាជាសង្វៀននៃប្រាជ្ញា ហើយពេលខ្លះ សិល្បៈគឺនិយាយអំពីភាពក្លាហានក្នុងការសាកល្បងអ្វីមួយដែលថ្មី ដើម្បីដឹងថា វានឹងដំណើរការឬអត់ មិនមែនបដិសេធអ្វីដែលយើងមិនធ្លាប់នោះទេ តែហ៊ានសាកវា!»

«ខ្ញុំ…..ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា….ខ្មែរយើងអត់មាន….មនុស្សគិតអ៊ីចឹងទេ!» នាងតបដោយរំភើប។

វីរៈញញឹមប្រកបដោយជំនឿចិត្ត៖

«ហើយ….នោះជាអ្វីដែលខ្ញុំចង់ធ្វើជាមួយអង្គ! ធ្វើអ្វីដែលគេមិនទាន់ធ្វើ! តស់ បាញ់មួយគ្រាប់នេះចេញឱ្យលាន់សូរផូង!»។

ដង្ហើមរបស់អង្គលក្ខិណា ជាប់គាំងក្នុងបំពង់ក។ ការតាំងចិត្តរបស់CEO G-brother ម្នាក់នេះធ្ងន់និងធំ។ គេមិនទាំងចាំបាច់យល់នូវរាល់ភាពលម្អិតនៃចក្ខុវិស័យនាងទេ តែគេមានឆន្ទៈក្នុងការលោតផ្លោះ ដាក់ការជឿជាក់លើនាងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីផ្តល់ឱកាសដល់ការសម្រេចចិត្តដំបូងបង្អស់របស់គេនៅក្នុងថ្ងៃទទួលតំណែងថ្មីនេះ។

គេញញឹមក្រោកឈរហើយបោះដៃជាលើកទីពីរមករកនាង។

អង្គមិនអាចបដិសេធដូចលើកមុនទេ….នាង….ធ្លាប់បានស្រមៃនិងរង់ចាំនរណាម្នាក់ដូចគេនេះ ជាយូរមកហើយ….នរណាម្នាក់ដែលក្លាហាន ហ៊ានប្រថុយ ដើម្បីមើលឃើញលើសពីរូបមន្តធម្មតាៗនៃភាពជោគជ័យក្នុងពិភពសិល្បៈតន្ត្រី។

«សូមអរគុណណាស់!» ស្រីវាចាទាំងដកដង្ហើមធំហើយចាប់ដៃរបស់គេដែលធំនិងរឹងមាំ។

«សហការរីករាយ!»

ព្រះអាទិត្យបានចាប់ផ្តើមទម្លុះពពកនាដែនពសុធាដោយបញ្ចេញជាពន្លឺដ៏កក់ក្តៅពេញទីក្រុង។ គ្រប់យ៉ាងតាមផ្លូវដែលអង្គវិលមកពី G-Brother មានអារម្មណ៍ដូចជាសញ្ញាមួយទេវលោក ឬដូចជាការចាប់ផ្តើមនៃអ្វីដែលមួយដែលថ្មីនិងអស្ចារ្យសម្រាប់នាង។

សម្រាប់អង្គ សមិទ្ធិផលពិភពសិល្បៈនិងតន្ត្រី មិនមែនមានន័យថា ធ្វើតាមលំនាំដដែលៗនោះទេ តែនិយាយអំពីការស្វែងរក ឬការលេចឡើងនៃបុគ្គល….នរណាម្នាក់ ឬក្រុមណាមួយ ដែលក្លាហានគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីជឿលើអ្វីភ្នែកមើលមិនឃើញតែបេះដូងដឹង។

សិល្បៈគឺអំពីរឿងបែបហ្នឹង គឺអំពីបេះដូង។

«នេះគ្រាន់តែជាការចាប់ផ្តើមប៉ុណ្ណោះអង្គ! អូយ អស្ចារ្យណាស់! ចួបគ្នាបន្តិចទៀតហ្វ្រេន!» ជេន្នីសរសេរមក ពេលបានទទួលសារពីមិត្ត។

វគ្គ

រឿងសម្ងាត់នៅហាងកាហ្វេ

តុប នាយិកានៃទស្សនាវដ្តីតារា អង្គុយញញឹម សម្លឹងរូបវីរៈដែលសែនសង្ហានិងស្តាប់ពាក្យពេចន៍ដែលអង្គកំពុងពណ៌នាផង។ ជេន្នីក៏នៅក្បែរ ហើយពួកគេទាំងបី អង្គុយនៅជ្រុងដ៏កក់ក្ដៅនៃហាងកាហ្វេមួយ។

«នែអង្គ! នាងតុប វាកំពុងតែគិតដោយឈ្លក់វង្វេងថា តើនឹងសរសេរទេវបុត្រសេះស នៅទំព័រមុខដោយប្រើចំណងជើងប្រភេទណា?»

តុបងើបមុខមកញញឹម ឯអង្គវិញនាងឆ្លៀតកេះជេន្នីសួរ៖

«ម៉េចបានលោកវីរៈក្លាយជាទេវបុត្រសេះស?»

«អឹះ! មិនសេះសទៀត គេមកចម្លងឯងទៅដល់ឋានសុបិនហើយមិនដឹងខ្លួនទេ?!»

អង្គសម្លឹងមិត្តជិតស្និទ្ធបំផុតទាំងពីរនាក់របស់នាងទាំងងក់ក្បាល។ តុបគោះតុទាំងអំណរហើយខ្សឹប៖

«យើងដឹងថាសរសេរបែបណាហើយ!»

ជេន្នីកំពុងតែសប្បាយអំណរយ៉ាងភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង និយាយទាំងកូរកាហ្វេទឹកកក៖

«មានមេថ្មីនៅG-Brother ឯងមានឱកាសហើយ ស្ពាននេះធំណាស់នាងអង្គ! CEO សង្ហាសក់ខៀវ! ឱ! រំភើបវ៉ី!»

ជេ្ននីនិយាយផង ងក់ក្បាលបញ្ជាក់ផងដោយគ្រាប់ភ្នែកភ្លឺថ្លារីករាយ។

តុបទទួលយកកាហ្វេខ្មៅមួយពែងមកពីលើថាសបុគ្គលិកហាងកាហ្វេ ក្តៅនិងហ៊ុយ មាត់នាងវាចាខ្សឹបខ្សៀវខ្លាចមានគេឮ៖

«មិនមែនគ្រាន់តែជាCEOម្នាក់នោះទេជេន្នី! អ្នកដឹងបានដឹង! កូនទោល ក្មេង ក្លាហាន និងច្នៃប្រតិដ្ឋ ស្លុយ!!! អង្គជំពប់ជង្រុកស្រូវហើយ ទៅដល់កន្លែងល្អឥតខ្ចោះ!!!»

«បើដឹងល្អហើយនាងតុប! ការងារយើង គឺត្រូវធ្វើឱ្យវីដេអូចម្រៀងនេះ ក្លាយជាសមិទ្ធិផលដែលមិនអាចបំភ្លេចបានក្នុងឆាកតន្ត្រី! ឯងធ្វើកាសែតរបស់ឯង យើងNetworkហើយនិងSocial Media»

អង្គញញឹមស្រស់ ដោយមានអារម្មណ៍ថា ភាពកក់ក្តៅនៃការគាំទ្ររបស់ពួកគេ កំពុងទាញនាងឱ្យអណ្តែត។ ជាយូរមកហើយ….បន្ទាប់ពីទទួលការបដិសេធជាច្រើនកន្លែង មនុស្សអាត្មានិយម មនុស្សមើលងាយមនុស្សដែលអង្គចួប ទីបំផុតអ្វីៗបានចាប់ផ្តើមឈានទៅក្នុងទិសដៅត្រឹមត្រូវក្រោយការ«មិនបោះបង់»។

កវីតូចវាចាតិចៗ៖

«ខ្ញុំរំភើបចិត្តណាស់…ប៉ុន្តែរឿងនៅសល់ គឺយើងនៅតែត្រូវស្វែងរកអ្នកចម្រៀងម្នាក់ដែលសមរម្យនឹងអាល់ប៊ុម!»

ខណៈដែលពួកគេកំពុងសន្ទនាគ្នាយ៉ាងស៊ីជម្រៅ មោណា ក៏ដើរចូលមកក្នុងហាងកាហ្វេ ដោយដកដង្ហើមធំនិងញញឹមសូមទោសចំពោះការមកយឺត។

«ចរាចរណ៍សាំ!»

គេបន្លឺហើយទាញកៅអីអង្គុយក្រោមស្នាមញញឹមស្វាគមន៍ដោយអ្នកទាំងបី។ មិនបានប៉ុន្មាន មោណា គេហាក់ងីងើព្រោះសម្គាល់ឃើញភាពខុសប្លែកប្រក្រតីដោយគ្រប់គ្នាហាក់សប្បាយចិត្តខ្លាំង។

«មានអីចង់ប្រកាស?»

អង្គញញឹមងក់ក្បាល ព្រោះជេន្នីកេះឱ្យនិយាយ។

«អំពីវីដេអូចម្រៀងរបស់ពិស្តារ បានCEOថ្មីនៅG-Brotherគាំទ្រហើយ!»

ឮកាលណា មោណាស្រងូតវិញជាសម្ងាត់ព្រោះនឹកឃើញដល់រតនៈ។ គេដឹងហើយថា រតនៈមានគម្រោងឱ្យគេយកការណ៍គ្រប់យ៉ាងពីខាងអង្គ ទៅលក់ឱ្យផលិតកម្មឯកនគរ។

គេធ្វើជាលាន់មាត់ដោយបើកភ្នែកធំៗ៖

«លោក….វីរៈ មែនទេ? នាយកប្រតិបត្តិថ្មីនៃផលិតកម្ម G-Brother?»

មោណា មិនអាចលាក់បាំងការភ្ញាក់ផ្អើលឡើយ ហើយសម្រាប់ហេតុផលល្អគឺត្រេកអរជាមួយជេន្នីនិងអង្គ សម្រាប់មួយទៀត គេកំពុងគិតថា រតនៈដឹងរឿងធំនេះឬនៅ? ហើយបើដឹងតើឯកនគរនឹងធ្វើអ្វីខ្លះ បំផ្លាញអង្គមែនទេ?

«គ្រប់គ្នាក្នុងសិល្បៈ និយាយអំពី លោកវីរៈដែលជាទាយាទទើបតែត្រលប់ពីអ៊ីតាលីមកវិញ ទទួលខុសត្រូវG-brother តែយើងមិនគិតថា គេក្លាហានមកភ្លាមសើរើធ្វើProjectដែលម៉ាក់គេធ្លាប់ទុកចោលទៅម្ខាងហ្នឹងសោះ!»

តុបវាចាបែបនេះ ជេន្នីលូកមាត់៖

«មែន!»

មោណាញីសក់ហើយនិយាយសរសើរស្ងប់ស្ងាត់៖

«ពិតជាអស្ចារ្យណាស់ អង្គ! ជូនពរជោគជ័យ! តស៊ូយូរហើយ សមនឹងទទួលបានឱកាសនេះ!»

មោណាជាមនុស្សដែលមានចិត្តស្មោះត្រង់ ប៉ុន្តែចិត្តគេហាក់ដូចជារសាត់ទៅកន្លែងផ្សេង ឆ្ងាយពីទីនេះបន្តិច។ ដោយលែងនិយាយអ្វី សំងំអង្គុយស្តាប់ផែនការនៃមិត្តទាំងបីក្នុងការជួយគ្នា មោណាជាសង្សាររតនៈដែលចូលមកជាក្នុងនាមជាសង្សារជេន្នីដើម្បីស៊ើបការណ៍ពីខាងណេះទៅឱ្យឯកនគរ ក៏រក្សាភាពស្ងៀមជាងធម្មតា ដោយស្តាប់ច្រើនជាងការរួមចំណែកយោបល់។

ម្រាមដៃរបស់គេ បានយកចិត្តទុកដាក់គោះលើគែមពែងកាហ្វេជាមួយ គំនិតវិលវល់។ ក្នុងនាមមនុស្សស្គាល់គ្នា មោណាមានមោទនភាពចំពោះការរីកចម្រើននិងឱកាសដែលអង្គទទួលបានមក ប៉ុន្តែមានអ្វីផ្សេងទៀតដែលមានទម្ងន់ធ្ងន់លើទ្រូង។

ទូរសព្ទរបស់គេបានបន្លឺឡើងក្នុងហោប៉ៅ។ មោណាភ្ញាក់ ហើយក្រឡេកមើលចុះក្រោមលួចលាក់ ក៏ឃើញឈ្មោះនៅលើអេក្រង់«រតនៈ»។

បន្ទុកមួយរឹតជាប់ក្នុងពោះពុង។ មោណាខាននិយាយជាមួយរតនៈមួយរយៈមកហើយ ព្រោះជននោះតែងតែចង់ដឹងចង់ឃើញអំពីគម្រោងនានារបស់អង្គ។

ឥឡូវនេះអ្វីៗកំពុងដំណើរការទៅមុខ មោណាសែនស្ទាក់ស្ទើរជាមួយងារជាអ្នកស៊ើបការណ៍នេះ។ គេចុចបិទចោល។

ហើយក្រោកទៅបន្ទប់ទឹក។

នៅពេលគ្មានអ្នកណាក្បែរ មោណា ចុចសារយ៉ាងញាប់ទៅរករតនៈ៖

«អង្គកំពុងធ្វើការជាមួយវីរៈក្នុងផែនការវីដេអូចម្រៀងថ្មី តែជាអាល់ប៊ុមរបស់ពិស្តារ! ពួកគេកំពុងស្វែងរកអ្នកចម្រៀងបន្ទាន់ ហាក់ដូចជាProjectធំមួយ»

រតនៈស្ងាត់បន្តិចពេលមានសញ្ញាអានសារ។

មួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ គេសរសេរមកវិញខណៈ មោណាក្តៅមុខ មានអារម្មណ៍ថាមានកំហុសចំពោះអង្គនិងជេន្នីយ៉ាងធ្ងន់។

«វីរៈ G-Brother?» រតនៈសួរខ្លី។

«ហ្នឹង!»

មោណាសរសេរតបខ្លីទាំងចិត្តនេះពិភាល់ មិនប្រាកដសោះថា ហេតុអ្វីរតនៈត្រូវដឹងរឿងទាំងអស់នេះទេ ប៉ុន្តែខ្លួនមានកាតព្វកិច្ចចែករំលែក។

រតនៈសរសេរមកទៀត៖

«គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍! អូខេ តាមពួកហ្នឹងឱ្យទាន់ណា៎ បានដំណឹងអីទៀត ប្រាប់មកភ្លាម!»

ម៉ូណាស្ទាក់ស្ទើរ ឈរគ្រវីទូរសព្ទហើយត្រិរិះ….តាមពិតចិត្តរបស់ភេទទីបីម្នាក់នេះ មិនអាចគ្របដណ្តប់ប្រាប់ខ្លួនឯងនូវអារម្មណ៍ថា គ្មានកំហុសនោះដែរ ប៉ុន្តែគេ….ក៏មិនចង់ធ្វើឱ្យរតនៈខកចិត្តដែរ។

«OK» មោណា សរសេរទៅវិញយ៉ាងខ្លី។

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី២៦

Bo Bo — Wed, 09 Oct 2024 12:59:00 +0000

វគ្គ ស្នេហាជាការជឿគ្នា

យប់នេះ វណ្ណមកដល់ក្រោមផ្ទះម៉ោង១២ជាងទៅហើយ។ ការសម្រុកថតអាល់ប៊ុមថ្មី ពុំមែនជារឿងងាយឡើយសម្រាប់វណ្ណ។ គេហត់និងទន់ដៃជើង តែទោះដឹងជាប្រុសដឹងថា អង្គគេងលក់ ក៏គេនៅតែមានចិត្តចង់ឈៀងមើលនាងបន្តិច។

សម្លឹងពីខាងក្រៅបង្អួច មនុស្សស្រីពិតជាបានគេងលក់នៅលើកៅអីវែង។ នាងកាន់ក្រដាសបទភ្លេង ទំនងជាអានរហូតដល់ទន់ត្របកភ្នែក។

អង្គជានារីមានឆន្ទៈការងារខ្ពស់ នាងមានគោលដៅមុតមាំ ហើយមានវិន័យ សីលធម៌ពិបាករកក្នុងសង្គមសិល្បៈ។

ប្រុសលើកដៃមកប្រុងគោះកញ្ចក់ទ្វារបង្អួចដែលត្រូវបានចាក់គន្លឹះ តែបែរជាចិត្តមួយប្រាប់មកថា មិនចង់រំខាននាង។

ប្រុងបែរកាយត្រលប់ទៅបន្ទប់វិញ គេក្រឡេកឃើញ…..នំ? វណ្ណញីក្បាល…គេភ្លេចបាត់ទៅហើយថា ថ្ងៃថ្មី រំលងអធ្រាត្រនេះ ជាខួបកំណើតខ្លួនឯង។

យូរប៉ុនណាហើយ ដែលគេខានផ្លុំទៀន? វណ្ណគិតទាំងងើបមុខសម្លឹងនាង។ ផ្លុំជាមួយមនុស្សដែលមានចិត្តស្មោះជាមួយយើង គឺជារឿងពិសេសមួយ នេះជាអ្វីដែលគេគិត។

តែថា នំនេះអាចនឹងរលាយឬមួយក៏ហួសពេលហើយដឹង? នាងអាចទិញវាមកតាំងពីល្ងាច?

«វណ្ណ!»

សូរតិចៗរបស់នាងបានដាស់បុរសឱ្យភ្ញាក់ឡើងពីការត្រិះពិចារណា។ ប្រុសសង្ហាវាចាតប៖

«អង្គ» វណ្ណហៅតិចៗសឹងមិនស្តាប់មិនឮ។

នាងញញឹម ក្រោកមកបើកបង្អួចភ្លាមក្រោមទឹកមុខមមៃភាន់ភាំងរបស់ខាងប្រុស។ នាងដូចអរណាស់ពេលឃើញគេ សភាពជាមនុស្សស្រលាញ់គ្នាមិនដូចកាលស្គាល់គ្នាថ្មីៗទេ។

«ម៉េចចង់បកទៅវិញហើយ?» នាងសួរទាំងញញឹមយ៉ាងស្មោះ។

«អឺ អត់….ចង់ដាស់! ហើយ…សុំទោសដែលធ្វើឱ្យចាំ!»

ដៃប្រុសចង្អុលទៅនំ។

«របស់ខ្ញុំមែនទេ?…ថតចម្រៀង….រវល់…»

«Happy Birthday….វណ្ណ!»

ស្រីស្រស់វាចាតិចៗសម្លឹងចំភ្នែករៀម ប្រៀបបីដូចជាគ្រប់យ៉ាងដែលគេប្រាប់មកមិនសំខាន់ស្មើនឹងថ្ងៃកំណើតរបស់គេទេ។ ប្រុសភ្លេចខ្លួនលែងមានអ្វីតប បានត្រឹមញញឹមចំហមាត់ សម្លឹងថ្ពក់កែវភ្នែកជាមួយគ្នា។ ក្លិនក្រអូបនៅក្បែរខ្លួននេះ នារីក្រក្រីម្នាក់នេះ ជារឿងមួយដែលទេពប្រទានមកជាកម្លាំងចិត្ត ហើយនាងរមែងមិនដូចអ្នកណាទាំងអស់ក្នុងឆាកសិល្បៈដែលគេបានចួប។

«ហើយចេញពីថតចម្រៀងក្រុមការងារសុំឱ្យប៉ាវ ទៅញ៉ាំអី!»

ភ្នែកនាងប្តូរពន្លឺពីសប្បាយមកជាលន្លង់លន្លោច។ បេះដូងអង្គនឹកឃើញភ្លាមដល់នារីអភិជនពុទ្ធិដា ។ នាងចាប់អារម្មណ៍ថា នឹកដល់ឯកនគរនិងក្រុមការងារនៅទីនោះ ហាក់ធ្ងន់ពាប់ពិបាកចិត្តក្នុង។ ស្រីចង់សួរណាស់ថា មនុស្សស្រីម្នាក់នោះមានទៅជាមួយវណ្ណដែរឬអត់ ប៉ុន្តែអង្គមិននិយាយ បែរជាបង្វែរ៖

«តស់ យើងផ្លុំទៀន!»

បុរសសម្លឹងទៅនំដែលចាប់ផ្តើមទន់ជ្រាយសឹងតែខូចទ្រង់ទ្រាយខ្លះ។

«នំមកពីណា?»

«ខ្ញុំធ្វើ!» នាងញញឹមហើយសម្លឹងភ្នែកនាយ។ គេញញឹមតបហើយបែរខ្លួនចេញ។ អង្គដឹងថា វណ្ណនឹងមកគោះទ្វារ ទើបស្រីបកក្រោយរត់ទៅរកទ្វារ ហើយបើកគន្លឹះ។

សក្តាវណ្ណចូលមកក្នុងបន្ទប់អង្គជាមួយស្នាមញញឹមទន់ភ្លន់។ បុរសនេះ មើលទៅនឿយយ៉ាងណា ក៏នៅតែព្យាយាមជានិច្ចដើម្បីបង្ហាញវត្តមាន។

«ចូល!»

នាងញញឹមរាក់ទាក់ដៃទាំងពីរកាន់ទ្វារដោយអំណររង់ចាំបិទទៅវិញពេលណាតួប្រុសយាត្រាចូលមកផុត តែគេ…មិនព្រមបែរជាបដិសេធស្រាលៗ៖

«ទេអង្គ! រៀបចំមក យើងចេញក្រៅ!»

អង្គសម្លឹងកែវភ្នែកវណ្ណដែលភ្លឺព្រាកៗដោយក្តីរំភើប។ ប្រុសស្អាតនៅឈរក្បែរមាត់ទ្វារ ដៃរបស់គេនៅពីក្រោយខ្នងធំនិងមាំហាក់ដូចជាកំពុងកាន់អាថ៌កំបាំងមួយ ល្អនិងភ្ញាក់ផ្អើលសម្រាប់តែនាង។

«យកនំមកផងបានទេ ចង់ញ៉ាំ!»

គេកុហក តែនាងក៏សប្បាយចិត្ត។ អង្គដឹងថា គេចង់ញ៉ាំនំនេះមកពីនាងខំធ្វើវាតែប៉ុណ្ណោះ។

«មក!» វណ្ណនិយាយដោយសព្ទសំឡេងស្រទន់ ប៉ុន្តែពោរពេញដោយការរំពឹងទុក «មានអីមួយចង់បង្ហាញ!»

ភាពចង់ដឹងចង់ឃើញបានឆាបឆេះក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ខាងស្រី។ នាងងក់ក្បាល៖

«ចាំមួយភ្លែត!»

នៅពេលដែលនាងបកក្រោយទៅខ្ចប់នំដាក់ប្រអប់ ប្រុសញញឹមរង់ចាំមាត់ទ្វារក្រោមជំនោរខ្យល់រំភើយនារាត្រីកាល។

អង្គមកដល់ហើយ វណ្ណងាកមកវិញសម្លឹងកន្សែងទន់ល្មើយពណ៌ខៀវដែលស្រីស្រាបកាយ។ ដៃម្ខាងទទួលប្រអប់នំ ដៃម្ខាងគេច្បាមយកម្រាមនាង។

គូស្នេហ៍ចុះយឺតៗស្មើជំហានគ្នាតាមជណ្តើរនៃអគារផ្ទះជួលដ៏ស្លូតស្ងប់និងរាបសារសម្រាប់អ្នកក្រដូចអង្គនិងវណ្ណ។

សេរីភាពនិងជីវភាពសាមញ្ញជាយូរណាស់មកហើយ ក្លាយជាភាពប្រណីតដែលហ៊ុំព័ទ្ធជីវិតពីរកាយដោយអំណាចនៃសេចក្តីស្រលាញ់និងសេចក្តីសង្ឃឹម។ ហើយ….នៅទីនោះ….ចតនៅក្រោមស្រមោលបណ្តាបង្គោលភ្លើងបំភ្លឺ រថយន្តទំនើបពណ៌ខៀវជះពន្លឺចែងចាំង។

ពីប….

វណ្ណចុចបញ្ជាសោ។ អង្គភ្ញាក់ផ្អើល នាងញញឹមងាកមករកខាងប្រុស។ វណ្ណដៀងភ្នែកមកពិនិត្យអំណរក្នុងឫកពាខាងស្រី។ បុរសនេះត្រៀមលក្ខណៈជាស្រេចក្នុងការចែករំលែករាល់សុភមង្គលជាមួយនាង។

«ឡានអ្នកណាគេ?»

«អ្នកណាមានសោ អ្នកហ្នឹងជាម្ចាស់!» វណ្ណឈានមកបើកទ្វារ តែមាណវីយើងនៅរារែកមិនចង់ចូលអង្គុយឡើយ ព្រោះថាសម្រាប់នាង រថយន្តនេះស្អាតហួសហេតុពេក អង្គមិនដែលស្រមៃ។

«ក្រុមហ៊ុនឱ្យ!» គេពន្យល់។

អង្គលក្ខិណាទម្លាក់ស្នាមញញឹម បេះដូងនាងលោតញាប់។

«តស់ចូលមក! រលឹមហើយ!» ប្រុសនិយាយដោយញញឹមនិងថយពីមាត់ទ្វារឡានហើយធ្វើកាយវិការឱ្យនាងចូល។

អង្គស្ទាក់ស្ទើរ ខាំបបូរមាត់របស់នាងចិត្តនេះម្តេចលោតទៅនឹកឃើញឆ្ងាយរហូតដល់រាជនីឯកនគរនាង ពុទ្ធិដាម្នាក់នោះ?

ប្អូនស្រីម្ចាស់ផលិតកម្មចម្រៀង ម្នាក់នេះពិតជាកំពុងលេងអ្វីម្យ៉ាងមែនទេ?

ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកនាងមើលទៅវណ្ណ។ គេគ្មានត្រង់ណាវៀចវេរឡើយក្រៅតែពីស្នាមញញឹមយ៉ាងពិតប្រាកដ។ ទំនុកចិត្តលើបេះដូងគេ ដូចជាមេដែកដែលទាញនាងឱ្យកាន់តែជិត កាន់តែស៊ីជម្រៅនិងស្នេហាមួយនេះ។ មានគូមកប្រជែងយើងកាន់តែចង់បាន។

ស្រីឈានចូលអង្គុយមួយៗជាមួយសំណួរស្រាលៗ៖

«យើងទៅណា?»

អង្គជឿលើវណ្ណ សូម្បីពេញមួយពិភពលោកហាក់ដូចជាមានការសង្ស័យក៏ដោយ។ ដោយគ្មានពាក្យអ្វីមួយម៉ាត់ វណ្ណបានចូលទៅខាងអ្នកបើក។ ភ្លៀងចាប់ផ្ដើមធ្លាក់មកលម្អដូចពេជ្រចរណៃលើកញ្ចក់ខាងមុខ។ លើដងផ្លូវស្ងាត់វណ្ណវាចា៖

«មានអីភ្ញាក់ផ្អើលជាងនេះទៀត!»

នាងងាកសម្លឹងគេ។ បុរសនេះមិនមានត្រង់ណាបង្ហាញថា ចង់បែកពីស្នេហាក្រីក្រមួយនេះឡើយ។

អីទៅ?

នាងសួរបកតបសំឡេងតិចៗ មិនដកភ្នែកពីនាយ ធ្វើឱ្យពេលដែលវណ្ណងាកមក ភ្នែកទាំងបួនក៏ប៉ះគ្នា។ គេសំចតសម្លឹងនាង ព្រោះជំនិះបោលយឺតៗប៉ុណ្ណោះ។

«នៅជិតនេះទេ!» គេបញ្ជាក់។

មិនដល់មួយបទចម្រៀង រថយន្តទាញទាំងពីរកាយមកដល់មុខអាគារអាផាតមែនទំនើបមួយ។ ជិះកាត់ទីនេះរាល់ដង មិនដែលគិតថា វាទំនើបខ្លាំងដូចពេលកាន់ដៃវណ្ណឡើងមកថ្មើរណេះទេ។

នៅជាន់ទី១២ ប្រុសមួលសោ ធ្វើឱ្យនាងក្តុកក្នុងចិត្ត «គេទិញឡានឱ្យ ហើយឱ្យផ្ទះប្រណីតយ៉ាងនេះទៀត?» ។ លបគិតបែបនេះទាំងអង្គនឹកដល់សម្តីជេន្នី «ស្រីម្នាក់នេះ មិនលែងសក្តាវណ្ណរបស់ឯងងាយៗទេ!»។

សំឡេងសម្ងាត់អស់នេះកំពុងទម្លាក់ចោលស្នាមញញឹមរបស់អង្គ។

ប្រុសងាកមកហើយប្រាប់៖

«នេះឯង! កន្លែងថ្មី….របស់ពួកយើង!»

«យើង!» ខ្លីប៉ុន្តែពោរពេញដោយអត្ថន័យ។

អាផាតមិនគឺជាអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលអង្គស្រមៃថានាងនឹងមានជាកម្មសិទ្ធិជាមួយគេ។ បើអ្នកណាម្នាក់ទទួលបានមុនគេនឹងប្រើពាក្យ«យើង»នេះដូចគ្នា។

ស្រីឈានចូលតាមគេដឹកដៃ។ បរិវេណនេះពិតជាធំទូលាយ ទាន់សម័យនិងពោរពេញដោយពន្លឺពីខាងក្រៅកញ្ចក់ផេនហោស៍។ ដើមរុក្ខជាតិនៅវេរ៉ង់ដារេរាំក្រោមព្រះភិរុណស្រទន់បបោស។

វណ្ណសម្លឹងមើលនាងព្រោះស្រីលែងដៃ។ ភ្នែករបស់អង្គស្រងូត ខណៈវណ្ណពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹម។

«ម៉េចដែរ?» គេខ្សឹប។

«ស្អាតណាស់វណ្ណ!»

«នៅខ្វះអីដឹងទេ?»

«ខ្វះទៀត?» នាងពោលពាក្យទាំងមិនមូលអារម្មណ៍ឡើយ។

«ព្យាណូអង្គ….សំឡេងភ្លេង និងស្នូរគ្រហឹមពីរោះរបស់អង្គទៅតាមមេឡូឌី!»

នាងងាកសម្លឹងនាយ។ បុរសបន្លប់ពាក្យពេចន៍របស់គេដែលរវើរវាយដោយបើកប្រអប់នំមកពមមួយម៉ាត់។

«ឆ្ងាញ់ណាស់!»

នាងញញឹម។

«Good Birthday Vann»

«Sweet One អង្គ!»

«ខ្ញុំមានសូវដាក់ស្ករឯណា?» នាងថាហើយញញឹមដើរទៅមុខ ទាញរកសោបើកវេរ៉ង់ដា។ ព្រះចន្ទ១៣កើត ព្យួរលលៃនៅលើអាកាស ដូចជាពាក្យសន្យាចាស់ៗកំពុងត្រូវញាំញីដោយតំណក់ភ្លៀងតូចៗ។

ខ្យល់បោកចូលមកប៉ះមុខនាងនិងបំបើងសរសៃសក់សូត្រ។

បេះដូងរបស់អង្គ លោតញាប់ព្រោះទីនេះសក្តិសមឥតទាស់ទេ ចំពោះជីវិតជាកវីនិពន្ធ ប៉ុន្តែ….នាងបានបែរដើរថយក្រោយបដិសេធចិត្តខ្លួនឯង។

«មានរឿងអី!» ប្រុសដាក់ប្រអប់នំចុះលើតុម៉ាប ហើយទាញនាងអង្គុយលើសាឡុងធំមានផាសុកភាព។ អង្គវាចាតិចៗដោយគ្រវីក្បាលថ្នមៗ៖

«ព្យាណូនោះចាស់ណាស់ មិនសមនឹងកន្លែងប្រណីតថ្នាក់នេះទេវណ្ណ!»

«ទិញថ្មីស្អែកបានទេតើ! អ្វីៗនៅកន្លែងនោះ ទុកនៅនុះទៅ មកតែសង្សារខ្ញុំបានហើយ!»

គេប្រុងក្រោកទៅយកទឹកសាប តែស្រីទាញដៃរៀម។

«កុំគិតរឿងហ្នឹង! វណ្ណដឹងហើយថា ខ្ញុំ…..មិន….អាចទេ!»

វណ្ណងាកមកសម្លឹងភាពស្រងូតនិងបបូរមាត់ដែលអង្គខំត្រកួតចូលគ្នាទប់ស្កាត់សេចក្តីពិភាល់។ តើ នាងកំពុងគិតថា វណ្ណមានកប់ពពក ឯនាងនៅមិនទាន់ជោគជ័យ?

អង្គដៀងមើលទៅវ៉ាលិសរបស់វណ្ណនៅបញ្ឈរមុខទូជាច្រើនជួរនិងថង់ក្រដាសខោអាវម៉ាកលំដាប់ៗ។

«ច្រើនម៉េះ? អ្នកណាទិញឱ្យ?»

នាងនិយាយយ៉ាងស្រទន់ ប៉ុន្តែទឹកមុខរឹងមាំ។ វណ្ណមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងរបស់របរទាំងនេះទេ គេងាកមកវាសដៃក្រសោបស្មាស្រី ហើយខ្សឹប៖

«ខាង Manager គេរៀបចំ! កុំបង្វាងមើល មកនិយាយរឿងពួកយើង!»

«ពីនេះទៅផ្ទះជួល ជិតគ្នាណាស់! ខ្ញុំនិងវណ្ណមិនពិបាកចួបគ្នាទេ!» នាងវាចាតិចៗ។

«ខ្ញុំអត់រើមកទេវណ្ណ!»

អង្គបន្ថែមមកបែបនេះ ធ្វើឱ្យទ្រូងមនុស្សប្រុសតឹង។

ចិត្តគេ ចង់ឱ្យគ្រប់យ៉ាងដែលជាសេចក្តីសុខរបស់គេបាន ចែករំលែកជាមួយនាង ប៉ុន្តែ…..សក្តាវណ្ណក៏យល់។ ប្រុសនិយាយតិចៗស្រងូតៗ៖

«ទើបតែបានការងារ ក្នុងកុងត្រា៥ឆ្នាំបានរៀបការបាន! សូម្បីបង្ហាញមុខសង្សារ….!»

«ខ្ញុំដឹង!» អង្គនិយាយកាត់ «តែ….បដិសេធមិនរើមក មិនមែនរឿងចេញមុខឬរឿងរៀបការទេ! ខ្ញុំ… ត្រូវតែឈរនៅលើជើងខ្លួនឯង មានការងារ មានសមត្ថភាពខ្លួនឯង!»

នាងសម្លឹងគេឱ្យគេយល់ វណ្ណញញឹម ទោះបីជាមានការខកចិត្តក្នុងកែវភ្នែកក៏ដោយ។ គេដឹងរួចទៅហើយអំពីរឿងនេះ។ អំពីអង្គ វណ្ណដឹងថា អង្គឯករាជ្យភាព រឹងមាំ ជីវិតនេះមិនពឹងផ្អែកលើនរណាម្នាក់ផ្តេកផ្តួលឡើយ។

«យល់!» ប្រុសងក់ក្បាលហើយដៃនាយទាញប្រាណទងវងមកជិត។ ភាពកក់ក្តៅនិងសេចក្តីត្រូវការគ្នា រវាងប្រាណទាំងទ្វេគឺមិនអាចប្រកែកបានទេ។

អង្គសំងំក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់។

កំណាត់ផ្លូវមួយនេះ មិនដឹងជាល្អសម្រាប់ស្នេហាពួកគេដែរឬអត់ទេ ទោះណាជាកំពុងនាំមកនូវជោគជ័យដល់វណ្ណ។ ភ្លៀងនៅខាងក្រៅកាន់តែធ្លាក់ខ្លាំងឡើងៗ ប៉ុន្តែនៅខាងក្នុង ក្នុងពេលនេះទាំងពីរកាយមានអារម្មណ៍ថា ពិភពលោកបានផ្លាស់ប្តូរផ្តល់មកនូវរនាំងមួយ អាថ៌កំបាំងសម្រាប់ឱ្យពួកគេផ្លោះទៅរកគ្នា។

ពួកគេបានសំងំទីនេះជាមួយគ្នា ប្រឹងប្រែងបំភ្លេចទុក្ខព្រួយហើយសប្បាយនឹងបច្ចុប្បន្នភាព។ ពន្លឺភ្លើងទីក្រុងបានផ្លាស់ប្តូរ ពេលវេលារំកិល ប៉ុន្តែអង្គនិងវណ្ណនៅក្នុងដៃគ្នាទៅវិញទៅមក ពួកគេបានរកឃើញភាពស្ងប់ស្ងាត់រយៈពេលខ្លី សម្រាប់បង្កើនការយល់ដឹងដ៏ជ្រៅរវាងបេះដូងពីរដែលលោតដូចសង្វាក់រួមតែមួយ។

ព្រាក! ពន្លឺផ្លេកបន្ទោរដាស់វណ្ណងើបចេញពីការលង់លក់។ គេមិនឃើញនាង ក៏ក្រោករេរកមើលអង្គដោយក្តីបារម្ភ។ ភ្លៀងធ្លាក់នៅខាងក្រៅលាន់លាយស្នូរផ្គរលាន់ដូចទូងស្គរប៉ះមកប៉ប្រះនឹងបង្អួចដែលពេញដោយពន្លឺទីក្រុងនាវេលាទៀបភ្លឺ។ ជំនោររំភើយបញ្ចេញកម្លាំងត្រជាក់ស្រទន់ចូលមកជាសរសៃៗក្នុងលំនៅដ្ឋានបែបប្រណីត គេដឹងនាង នៅឯណាហើយ។ អង្គបើកវេរ៉ង់ដាសាជាថ្មីហើយសំកាំងបិទភ្នែកបញ្ច្រាសកម្លាំងខ្យល់។ ប្រុសដើរយឺតៗមកពីក្រោយខ្នង។

«អង្គ!» វណ្ណចាប់ផ្តើមក្នុងសព្ទសំឡេងទាប «ឃើញអត់ ថាបរិយាកាសសមជាមួយអ្នកនិពន្ធប៉ុនណា?»

នាងញញឹមងាកមក គេដើរទៅក្បែរ។ ទាំងពីរប្រាណកៀករឹត។

«ម៉េច….មិនអនុញ្ញាតឱ្យបងមើលថែមនុស្សដែលបងស្រលាញ់?» គេខ្សឹបដោយផ្អឹបមាត់លើថ្ងាសនិងសក់នាង។

«អូនមិនទាន់មានការងារជាប់លាប់ទេ! ហើយសភាពឥឡូវនេះបងអាចជួយអូនបាន!»

បេះដូងរបស់អង្គរំជួលរឹតតែខ្លាំងចំពោះពាក្យពេចន៍ទាំងនេះ។ កវីតូចយល់ថា សក្តាវណ្ណកំពុងចង់មានន័យយ៉ាងណា ហើយនេះជាការផ្តល់ជូននៃក្តីស្រលាញ់ ប៉ុន្តែមែនទែនទៅ វាប៉ះពាល់ដល់អ្វីមួយដែលជ្រៅជាងនេះនៅក្នុងខ្លួននាង។

ឯកនគរ ពាក្យបីម៉ាត់នេះបេះដូងនាងឈឺ ឥន្ទវង្ស ឥឡូវនេះថែមពុទ្ធិដាមកម្នាក់ទៀត។ ផ្ទះនេះ គ្រប់យ៉ាងដែលវណ្ណមាន ជាអ្វីដែលនាងមិនអាចព្រងើយកន្តើយបានទេ ថាជាទ្រព្យរបស់មនុស្សអស់នោះ។

អង្គងាកមករកប្រុសស្នេហ៍ ភ្នែករបស់នាងនៅស្ងប់តែពោរពេញដោយអារម្មណ៍ជា្រលជ្រៅ៖

«គង់តែមកទេ! ទុកពេលឱ្យខ្ញុំសិនណ៎ា! ខ្ញុំចង់ប្រឹងឱ្យអស់…..ពីលទ្ធភាព! លទ្ធភាពរបស់ខ្ញុំខ្លួនឯង!»

វណ្ណងក់ក្បាលបន្តិចបន្តួច ដោយក្តីបារម្ភដែលបិទបាំងលើផ្ទៃមុខ ស្ងាត់បន្តិចគេរអ៊ូ៖

«ចុះបើពេលនោះមិនទាន់មកដល់! ឧស្សាហកម្មតន្ត្រីនៅនេះក្រុងតូច….រាងពិបាកណាស់ សម្រាប់អ្នកដែលមិនស្របជាមួយឯកនគរ!»

នាងមានអារម្មណ៍ឈឺៗ។ នាងចង់ឱ្យវណ្ណជោគជ័យ តែរឿងឯកនគរ ជាតិនេះ អង្គមិនអាចភ្លេចបានទេ បើភ្លេចមែន គឺនាងធ្វើខុសចំពោះបងពិស្តារ។

«ប្រទេសមួយនេះ មិនមែនយើងអាចឈរដោយពឹងតែលើទេពកោសល្យនោះទេអង្គ! ត្រូវការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនង ហើយត្រូវការពេលវេលាត្រឹមត្រូវ!»

«Right time នឹងមកដល់វណ្ណ!» នាងញញឹម។

«ចុះបើមាន Right time តែមិនមានRight Person? ហើយចុះបើមាន Right Person តែគេមិនមើលឃើញអូន?»

ការក្រឡេកមើលរបស់អង្គមករកវណ្ណមិនរអាក់រអួលទេ ភ្នែកនាងមានជំនឿលើខ្លួនឯង និងជឿលើពិភពលោកនេះ។

«បើមែន! ខ្ញុំនឹងរកអ្នកផ្សេងទៀត រង់ចាំទៀត…..!»

វណ្ណងើយមុខ ឱបដៃលែងប្រាណនាងចេញ។ គេរអ៊ូ៖

«បងនឹងរង់ចាំដល់ចាស់សក់ស្កូវ ទម្រាំអង្គមកនៅក្បែរៗ»

នាងសើចហើយចាក់ពោះគេរំអុកឱ្យគេសើចសប្បាយវិញជាមួយគ្នា តែក្នុងចិត្តនាង អង្គមិនមែនមិនកើតទុក្ខឡើយ។ វាជាការពិត ដូចវណ្ណលើកឡើងពិតមែន។ តាំងពីនាងមកដល់ភ្នំពេញ ទ្វាររាប់មិនអស់ត្រូវបានបិទ មិនស្វាគមន៍នាងព្រោះម្នាក់ៗខ្លាចឯកនគរ ប៉ុន្តែឧបសគ្គនិងភាពអយុត្តិធម៌នេះ មិនអាចពន្លត់ភ្លើងជំនឿនិងកម្លាំងចិត្តនៅក្នុងខ្លួននាងឡើយ។ មានអ្វីមួយដែលបានធ្វើឱ្យនាងរឹងមាំ និងតាំងចិត្តកាន់តែខ្ពស់គឺ សម្តីគាត់ បងពិស្តារបស់នាង «ឥឡូវហ្នឹង យើងកំពុងតែចេញត្រៀមចេញនូវសាច់រឿងមួយពេញលេញ ដែលត្រូវការបទចម្រៀងយ៉ាងហោចណាស់ម្ភៃប្រាំបទណា៎លក្ខិណា! សាច់ភ្លេងនិងLyric ត្រូវបម្រើសាច់រឿងកាលពីដើមរហូតដល់ចប់! ឯងអាចធ្វើបាន បងជឿឯង!»

វណ្ណដកដង្ហើមធំ រត់ម្រាមដៃកាត់សក់សូត្ររបស់នាងដូចទាញអារម្មណ៍អង្គចេញចោលអតីតកាលជូរចត់។ បុរសអ្នកចម្រៀង ពីដើមមកតែងតែកោតសរសើរការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់អង្គ។ នាងជានារីមានការគោរពខ្លួនឯង ជារឿងដែលប្រុសម្នាក់នេះ ស្រលាញ់និងឱ្យតម្លៃបំផុត។

ប៉ុន្តែឱ្យវណ្ណមកឈរមើលការតស៊ូរបស់នាងពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃមិនលូតលាស់ ខណៈនៅពេលដែលគេមានមធ្យោបាយដើម្បីសម្រាលបន្ទុករបស់នាង គេមិនអស់ចិត្ត។

«ខ្ញុំស្អប់ណាស់ព្រះ ពេលឃើញសង្សារប្រយុទ្ធនឹងជីវិតតែម្នាក់ឯង ផាត់ខ្ញុំចេញ!»

«អ្នកណាផាត់អ្នកណាចេញ ប្តឹងដល់ព្រះទៀត?!» ស្រីចរចាហើយញញឹមយ៉ាងស្រទន់ «ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឱ្យវណ្ណជឿលើខ្ញុំ»។

វណ្ណទាញនាងចូលទៅក្នុងរង្វង់ដៃសាជាថ្មី ដោយដាក់ចង្កានៅលើសក់នាង។

«អូខេៗ បើអង្គសប្បាយចិត្ត» វណ្ណខ្សឹបចូលទៅក្នុងស្រទាប់សក់របស់នាង។

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី២៥

Bo Bo — Mon, 28 Feb 2022 13:41:14 +0000

វគ្គ បេះដូងតែងតែប្រាប់ការពិត

«មនុស្សស្រីម្នាក់នោះ មិនលែងសក្តាវណ្ណទេ!»

តុបនិយាយដោយហុចទូរសព្ទទៅឱ្យជេន្នីមើល។

ជេន្នីក្រឡេកមើលឃើញហើយងាកមករឹតទ្រូង។ តុបដៀងភ្នែកមកអង្គដំណាលនោះដែរ។ តាមពិតសភាពរបស់អង្គពេលនេះ នាងចង់ដឹងពន់ពេកហើយថា នោះជារូបអ្វី ប៉ុន្តែដោយសារតុបមិនទាន់ហុចមក បានជានាងក៏មិនហ៊ានសម្លឹងទៅ។

«កន្លែងនេះ មិនមែនអ្នកណាក៏ចូលបានទេវ៉ី!»

តុបថាបន្តធ្វើឱ្យជេន្នីពេបមាត់ញាក់ស្មា៖

«កាហ្វេមឺនុយសម្រាប់កូនអ្នកមានកប់ៗ យកលុយជះមុខមនុស្សប្រុសហើយតើនៀក!»

«សំខាន់ ខាងយើងព្រមឱ្យជះបានអត់?!» តុបថាហើយហុចទូរសព្ទមកឱ្យអង្គពិនិត្យ។

«យើងដឹងហើយ កុំបាច់ប្រាប់វែងឆ្ងាយនាំមួម៉ៅ!»

ជេន្នីនិយាយហើយងាកមុខចេញទាំងមិនសប្បាយចិត្តជាខ្លាំង។ អង្គឈ្ងោកមុខពិនិត្យរូបរាងប្រុសស្នេហ៍ដែលអង្គុយញ៉ាំកាហ្វេនំក្រែមតទល់គ្នានៅក្រោមពន្លឺពណ៌មាសនៃភ្លើងទៀនព្រោងព្រាតនាកំពូលភោជនីយដ្ឋានដែលត្រូវបានរៀបចំឡើងយ៉ាងរ៉ូមេនទិក។

សំឡេងតុបលាន់មក៖

«គេផ្ញើរូបថតនេះមក គឺគេមានចេតនាចង់ឱ្យខ្ញុំបញ្ចេញ!»

«អ្នកណាផ្ញើមក?» អង្គពោលសួរភា្លមទៅតាមការចង់ដឹង និងសម្លឹងទៅទឹកមុខម្ចាស់ទស្សនាវដី្តល្បីរូបនេះ។ ប្រហែលជាមនុស្សរបស់ពុទ្ធីតា ។

«ខ្លួនជាអគ្គនាយិកាតែងដឹងប្រភពមែនទេ?!» ជេន្នីចោះសួរមកទៀត។

«កូនចៅខ្ញុំផ្ញើមកទេ! ធម្មតាយើងមាន Secret Boxមួយ ទុកសម្រាប់ទទួលយកនូវព័ត៌មានសំខាន់ៗ ឬមិនសំខាន់ តែជាព័ត៌មានអេចអូចនៅក្នុងក្រុមអភិជនឬក៏ក្រុមតារា! ដូច្នេះ….អាចនិយាយថាភាគច្រើនអ្នកដែលបង្ហោះព័ត៌មានមក គេចង់ដាក់សមាសភាពរបស់គេជាអាខោនក្លែងក្លាយ!»

«មិនប្រាប់ពីគោលបំណង យោបល់និងចុះផ្សាយអីទេ?» ជេន្នីជជីកសួរដៃទាញអេក្រង់យកមកពង្រីកមើល។

«ប្រាកដជាអត់ហើយ! តែភាគច្រើន គេចង់ឱ្យមានព័ត៌មានចេញ!»

ជេន្នីធ្វើមុខក្រញូវ។ គេហុចទូរសព្ទទៅម្ចាស់វិញ និងសួរទៅកាន់តុបវិញ៖

«អ៊ីចឹងឯងមិនអូសទូកបណ្ដោយទឹកទេមែនអត់? ស្រីម្នាក់នោះដូចជាចង់ប្រាប់គេឯងទាំងអស់ថា សក្តាវណ្ណនេះជារបស់គេ? ឬចង់ឱ្យខូចដល់កេរ្តិ៍ឈ្មោះទើបនឹងសាងបានរបស់សក្តាវណ្ណ?!»

តុបដកដង្ហើមធំដឹងសម្លឹងទៅអង្គ។ នាយិកាវ័យក្មេងតបនឹងជេន្នីមួយៗ៖

«នេះគឺជារឿងធំ! ដែលធ្វើឱ្យទំព័រមុខរបស់យើងលក់ដាច់!»

«ឯងមិនមែនអាត្មានិយមទេ!» ជេន្នីនិយាយទាំងមុខក្រញូវ។

តុបតបវិញទាំងឱនកេះក្រចក៖

«នៅក្នុងការងារគេ មិននិយាយពីអារម្មណ៍ទេពួកម៉ាក!»

«យើងដឹង! ប៉ុន្តែឥឡូវនេះបើចុះផ្សាយឯងនឹងមានបញ្ហាជាមួយអង្គដូចគ្នា! ស្អីក៏ដោយមុនចេញផ្សាយទៅរកលុយ!»

«អ៊ីចឹងហើយ បានយើងកំពុងថ្លឹងថ្លែងមើលដែរ!»

តុបនិយាយមកតិចៗទាំងខាំក្រចកដៃខ្លួនឯងនិងងាកមកកាន់អង្គ ដែលកំពុងតែត្រួតពិនិត្យអេក្រង់ទូរសព្ទខ្លួនឯង។

«កុំចាំទូរសព្ទគេ!» តុបនិយាយ

«មិនបាច់ចាំទេ! មនុស្សប្រុស បើគេនឹកយើងសូម្បីតែយើងភ្លេចខ្លួនក៏គេខលមកដែរ! តែបើគេភ្លេចយើង យើងចាំប៉ុនណាបានត្រឹមតែខូចទូរសព្ទ ព្រោះចុចចុះឡើងចាំដំណឹងគេ!»

មានអារម្មណ៍ថា ឮពាក្យទាំងនេះហើយក៏នឹកគេខ្លាំងឡើងៗ។

មានអារម្មណ៍ថា លើកនេះចង់ឱ្យគេខលមក ឬក៏ខលទៅរកគេភ្លាមៗ។ វាជាអ្វីដែលអង្គមិនដែលធ្វើឬទាមទារទេ ពីមុនមក។ នាងធ្លាប់តែជាមនុស្សស្រីមានទំនុកចិត្តខ្ពស់ និងទុកចិត្តវណ្ណ។

ទោះជាអង្គមិននិយាយស្តីពីអារម្មណ៍ពិតចេញមក ជេន្នីនិងតុបនៅតែមើលមុខគ្នាព្រោះអ្នកទាំងពីរ គឺធ្ងន់មកខាងអង្គទៅហើយ ប្រហែលជាមកពីគេដឹងថា ពុទ្ធីដាគឺជាមនុស្សស្រីមិនច្បាស់លាស់រឿងស្នេហា ឬមួយក៏ភាពរបស់មនុស្សដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិ មានអំណាចរបស់នាងហាក់ជាកម្លាំងប្រជែងមិនស្មើគ្នា បានជាពីរនាក់នេះរមែងកាន់ជើងអ្នកក្រជាង។

តុបទះស្មាអង្គហើយប្រាប់៖

«រៀនរស់នៅដោយបេះដូង! រាល់ថ្ងៃរស់ពឹងបេះដូងហើយ តែត្រូវឱ្យវារស់រវើកផង!!»

អង្គញញឹមព្រោះតុបនិយាយពីរោះជាងអ្នកនិពន្ធទៀត។ តុបញាក់ចិញ្ចើមបញ្ជាក់បន្ថែមលើសម្តីរបស់ខ្លួនដោយបកស្រាយថា៖

«រាល់ជម្រើសដែលយើងធ្វើ នឹងក្លាយជាអាហារមួយបែបៗ មិនចិញ្ចឹមទៅបេះដូងរបស់យើងប៉ុននោះទេ ប៉ុន្តែបេះដូងរបស់អ្នកដទៃដែលយើងចង់ថែនោះដែរ!»

ជេន្នីងក់ក្បាល៖

«ពិតមែនអង្គ! តុបនិយាយចំចំណុចហើយ នេះគឺជានិយមន័យនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ពិតប្រាកដ! មិនមែន Datingហើយចោលៗទេ! គ្មានទំនាក់ទំនងណាមួយដែលលូតលាស់បានដោយធម្មជាតិឡើយ សូម្បីបងប្អូនបង្កើតគង់ដាច់គ្នាបាន! រាល់ទំនាក់ទំនងត្រូវការថែទាំ!»

«ខ្ញុំយល់! អរគុណបងទាំងពីរណាស់!»

នាងញញឹមក្រោមការតាមសម្លឹងរបស់ជេន្នីនិងតុប។ អង្គមានទឹកមុខនិងពន្លឺភ្នែកដែលពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹមនិងការរំភើបរីករាយតាមអ្វីដែលមនុស្សស្រីជាច្រើនអ្នកចង់បាន។ ទោះយ៉ាងណាតុបមិនអស់ចិត្តនៅតែបន្ថែម៖

«បើឈប់បន្តិច បង្អង់ភាពរឹងរូសបន្តិច គ្រប់គ្នានឹងដឹងថាបេះដូងរបស់យើងបានប្រាប់រហូតមកនូវអ្វីមួយ គ្រាន់តែយើងមានៈមិនស្តាប់មិនយកចិត្តទុកដាក់»

ជេន្នីបន្ថែមភ្លាមដែរ៖

«បងគិតអ៊ីចឹងដែរ! បើបងស្រឡាញ់អ្នកណាម្នាក់ បងមិនត្រឹមឱបស្មោះទុកជាសម្ងាត់ទេអង្គ បងនឹងបង្ហាញគេនោះថា គេមានតម្លៃ ហើយនិងសំខាន់ប៉ុនណាក្នុងជីវិតបង!»

វគ្គ អ្នកស៊ើបការណ៍

គោលបំណងរបស់រតនៈក្នុងការដាក់មោណាមករស់នៅក្បែរជេន្នី ក៏ដើម្បីតែស៊ើបឱ្យដឹងនូវរាល់អ្វីៗទាក់ទងជាមួយនឹងអង្គលក្ខិណា ដែលព័ត៌មានទាំងអស់នោះរតនៈមានអ្នករង់ចាំទិញ។

យោងទៅតាមបំណុលជាច្រើនលើស្មារបស់គេ បើឥន្ទវង្សមិនចេញលុយចាយឱ្យ គឺប្រាកដជារតនៈបន្តស្វែងរកអ្នកផ្សេងដែលចង់បានព័ត៌មាននោះទៀតមិនខាន មានអីត្រូវខាត….ដូចជាថ្ងៃនេះអ៊ីចឹងដែរ មោណាមិនទៅរៀនយូរទេ គេរាយការណ៍ទៅរតនៈហើយក៏ត្រូវរតនៈបង្គាប់ឱ្យណាត់ជេន្នីចេញមកឈ្លេចសួរ…..

«ម្នាក់ស្រីព្រឹកមិញហ្នឹងជាសង្សាររបស់តារាចម្រៀងថ្មីនៅឯកនគរ?!»

ជេន្នីងក់ក្បាលញញឹមយ៉ាងទន់ភ្លន់ ខណៈពេលដែលបានប្រុសសង្ហាមកឱបត្រកងក្នុងដៃ ញ៉ាំអាហារពេលថ្ងៃត្រង់ និងកាហ្វេរ៉ូមេនទិកក្បែរៗគ្នា។

«ហើយនិស្សិតសង្ហាងាកមកចាប់អារម្មណ៍រឿងសិល្បៈពីពេលណាមក?!»

«នឹកអ្នកខ្លះពេករៀនមិនចូលទេ!» មោណាញញឹមដោយទំនុកចិត្តធ្វើឱ្យភេទទីបីកាន់តែលង់។

ជាបណ្តើរៗសេចក្ដីស្នេហារបស់មោណាដែលបង្ហាញឡើងចំពោះជេន្នី កំពុងធ្វើឱ្យគេភ្លេចអ្វីៗទាំងអស់ ភ្លេចថាទោះបីជាគេមានបទពិសោធក្នុងវិស័យសិល្បៈជ្រៅ ដឹងរឿងច្រើន ប៉ុន្តែធ្លាប់តែមានមាត់ជិតល្អ មានចិត្តយុត្តិធម៌ រក្សាគុណធម៌មិនដោះដូរព័ត៌មានជាមួយលុយកាក់ មិននិយាយរឿងអ្នកណាងាយៗ ប៉ុន្តែពេលនេះស្នេហាទំនងជាចំណុចខ្សោយធំរបស់គេ។

បើសិនជាមោណាចាក់ឫសគល់អ្វីៗទាំងអស់ដែលគេដឹង គេនឹងនិយាយចេញមកព្រោះឆាប់ទុកចិត្ត នេះគឺជាចំណុចខ្សោយរបស់ជេន្នីដែលមោណារកឃើញតាមរយៈពេលរស់នៅជាមួយគ្នាមិនដល់មួយអាទិត្យ។

មិនដឹងយ៉ាងម៉េចទេ ពីកុហកទៅជាមានអារម្មណ៍ថា ពីរនាក់គេទៅជាស្រឡាញ់គ្នាខ្លាំងឡើងៗ ព្រោះជេន្នីពូកែដឹងចិត្តសាស្ត្រមនុស្សដោយធ្លាប់មានសង្សារច្រើនហើយពីមុនមក និងមានចរិតគិតពីចិត្តអ្នកដែលនៅក្បែរសឹងជាងចិត្តរបស់ខ្លួនផង។

«នឹកអ្នកណាអ្ហះ ជេន្នីមិនមកក្នុងជីវិតរបស់មោណាដើម្បីឱ្យមោណាបាត់ម្ចាស់ការ ខូចឈ្មោះនិស្សិតពូកែនោះទេណ៎ា!»

ថាហើយ គេងាកមកឱបត្រកងរាងកាយសិចស៊ីដ៏មាំទាំរបស់មោណាវិញធ្វើឱ្យបេះដូងជនបង្កប់វិលវល់ នឹកឃើញទៅដល់រតនៈដែលជាមេបញ្ជាការធំក្នុងរឿងស៊ើបការណ៍នេះ។ មនុស្សមិនមែនជាគល់ឈើឡើយ ទោះបីគេរស់នៅជាមួយគ្នានេះគ្រាន់តែជាល្បិច តែពេលវេលាតែងជួយមកប្រៀបធៀបរវាងជេន្នីនិងរតនៈ។

ភាពជាមនុស្សល្អរបស់ជេន្នី ភាពស្មោះត្រង់ និយាយសម្ដីច្បាស់លាស់ ស្រឡាញ់ដឹងស្រឡាញ់ ប្រតិកម្មនីមួយៗមានការគិតគូរវែងឆ្ងាយ មានចិត្តអត់ធ្មត់លើសខ្ទើយផ្សេងៗដែលមោណាស្គាល់ រតនៈដែលជាប្រភេទមនុស្សឆេវឆាវ ឆាប់ខឹងញៀនល្បែង កាន់ល្បិចច្រើនធ្វើម៉េចប្រដូចបាន?

ទោះបីយ៉ាងណា ប្រការនេះឱ្យមោណាដកចិត្តចេញពីរតនៈ១០០ភាគរយភ្លាមៗ ក៏នៅតែមិនទៅរួច ពីព្រោះចំណងទាក់ទង គុណស្រ័យជាមួយខ្លួនដល់ទៅបួនប្រាំឆ្នាំ មិនមែនជារឿងមួយដែលអាចធ្វើឱ្យគេស្រាកចិត្តជ្រះស្រលះបានដោយងាយនោះទេ។

ខួរក្បាលគេ ប្រាប់គេថានៅតែបន្តបេសកកម្មធ្វើជាមនុស្សមាត់ច្រើន ជជីកចង់ដឹងចង់ឮ….ដូច្នេះហើយបានជានិស្សិតស្រដីឡើង៖

«ប៉ុន្តែ…ខ្ញុំគិតថាពួកគេមិនអាចជម្នះរនាំងឋានៈសង្គមនិងកេរ្តិ៍ឈ្មោះបានទេ!»

ជេន្នីជ្រួញចិញ្ចើមសួរវិញ៖

«មោណាកំពុងចង់និយាយថា សក្តាវណ្ណនឹងបោះបង់ចោលអង្គនៅពេលគេល្បីមែនទេ?!»

និស្សិតសំងំនៅស្ងៀមជំនួសឱ្យចម្លើយថាyes ដែលធ្វើឱ្យជេននីប្រញាប់ប្រកែកតវ៉ាភ្លាមៗ៖

«មិនពិត! លោកនេះមិនឃោរឃៅដល់ថ្នាក់នេះដឹង? លក្ខិណារបស់ខ្ញុំនឹងល្បីជាង ឬមួយក៏អាចថានាងក៏ល្បីមិនចាញ់មិនឈ្នះជាមួយសក្តាវណ្ណដែរ!»

«អ៊ីចឹង ជេន្នីទទួលស្គាល់ហើយថា ឋានៈអាចធ្វើឱ្យមនុស្សបែកគ្នាបាន? ចង់និយាយថា ក្នុងករណីនាងមិនបានជោគជ័យឬត្រូវការតស៊ូវែងឆ្ងាយទៀត ខណៈខាងប្រុសកំពុងជោគជ័យនិងចោមព័ទ្ធដោយអ្នកជោគជ័យផ្សេងទៀត?!»

«ច្បាស់ណាស់!» ជេន្នីមានៈឆ្លើយកាន់ជើង

«បើអង្គបានជោគជ័យហើយខាងប្រុសមិនបានជោគជ័យ ក៏អង្គរបស់យើងនឹងមិនបោះបង់ចោលសក្តាវណ្ណ ប៉ុន្ដែអង្គគឺជាអ្នកតាមជួយជ្រោមជ្រែងប្រុសម្នាក់នោះមកតាំងពីដំបូង ចំណែកសក្តាវណ្ណ បើពេលបានជោគជ័យបោះបង់ចោលអង្គ គង់តែដឹងខ្លួនទេ! ជេន្នីនៅក្នុងសិល្បៈយូរហើយ ធ្លាប់ឃើញច្រើនហើយ មនុស្សដែលស្វែងរកកូនអ្នកមាននៅពេលដែលខ្លួនមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីនិងចោលសង្សារដែលកម្សត់ៗមកជាមួយគ្នាមានច្រើនមែន ប៉ុន្តែសក្តាវណ្ណខ្ញុំមិនដឹងទេ…ដឹងតែថាខ្ញុំស្គាល់អង្គច្បាស់ មនុស្សស្រីដូចអង្គ បើគេចោលឬធ្លោយរបូតពីដៃទៅ ដឹងតែគេទេជាអ្នកស្ដាយក្រោយមួយជីវិត!»

«ហើយ…ចុះឥឡូវពួកគេគិតយ៉ាងណា? ព្រឹកមិញឃើញមករកគំនិតពីជេន្នីឬក៏ចង់បានការឱ្យយោបល់ មែនទេ?»

ជេន្នីដកដង្ហើមធំគិត។ តែមាត់គេនៅតែចចេសការពារខាងស្រី៖

«មនុស្សដូចអង្គ គេមិនចាំបាច់ប្រើល្បិច ប្រើការលាក់លៀមអីទាំងអស់! ចរិតលក្ខណៈរបស់គេធ្វើឱ្យមនុស្សទាំងឡាយដែលដេកជាមួយគេ មិនត្រូវភ័យខ្លាចបាត់បង់អីទាំងអស់ គេជាមនុស្សកម្រ មាន មានចិត្តរឹង មានគុណធម៌ ពន្យល់អ៊ីចេះវិញ គឺដូចជាវត្ថុកម្រក្នុងសិល្បៈ ដែលមិនចេះរណបគេ មានគំនិតខ្លួនឯងស្គាល់គុណ ស្គាល់ទោស ចែកខុសនិងត្រូវច្បាស់!»

ថាហើយជេន្នីងាកមកឱបថើបប្រុសស្អាតមួយ ធ្វើឱ្យនិស្សិតដែលកំពុងស្លុងគិតលើបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់អង្គ ងាកមកវិញតបស្នងស្នេហាដល់ភេទទីបី។ ឃើញជេន្នីកំពុងលង់ទៅក្នុងការបារម្ភគេក៏បបោសអង្អែល ហើយសាកសួរបន្តរកព័ត៌មាន៖

«ជេន្នី ស្គាល់ឥន្ទវង្សដែរ?!»

«អ្ហឺយ ម្នាក់នេះមានអ្នកណានៅភ្នំពេញរំលងមិនស្គាល់គេបានបើ PR ចេញរាល់ថ្ងៃហើយ…!»

«ហើយយ៉ាងម៉េច?!»

«ចុងក្រោយនេះ…ចេតនារបស់គេនៅក្នុងការផ្ចុងផ្ដើមសក្តាវណ្ណ ក៏ដូចជាចង់ទាញឱ្យគ្រប់គ្នានៅក្នុងសង្គម តាមដានឯកនគររបស់គេមើលជាប់រាល់ថ្ងៃថា តើគេនឹងអាចមានអ្វីបន្តជាមួយនឹងតួប្រុសថ្មី!»

«ស្នេហា?!» មោណាដេញសួរវិញភ្លាម។

«កុំភ័យអី!» ជេន្នីប្រកែកទាំងញញឹមក្នុងទ្រូងសង្សារ

«ឥន្ទវង្សមិនស្រឡាញ់មនុស្សប្រុសនោះទេ!»

មោណាងក់ក្បាល។ ភេទទីបីមិនពិបាកមោណាមើលទេ ជាការពិត គឺក្រឡេកស្គាល់តែម្តង។

ដូចគ្នានេះដែរ មោណាក៏អាចមើលដឹងដូចគ្នាថាអ្នកណាជាប្រុសពិតអ្នកណាមិនមែនពិត។ គេធ្វើជានិយាយឡើង៖

«មនុស្សដូចថៅកែរបស់ឯកនគរ មើលយ៉ាងណាក៏នៅតែឃើញឈាមត្រជាក់!»

ជេន្នីឮហើយបង្អង់ស្ងៀម គិតបន្តិច រួចទើបរអ៊ូម្នាក់ឯង៖

«មែនទែនទៅមនុស្សឥន្ទវង្សនេះក៏មានចំណុចគួរអាណិតដែរ!….ប៉ុន្តែហ៊ឹម….តែណ្ហើយ អ្វីៗគឺជាព្រហ្មលិខិត….យើងត្រឹមមនុស្សលោក មិនអាចកាត់ក្ដីថានរណាម៉េចៗទេ! មិនដឹងអ្នកណាត្រូវនរណាខុស នរណាជាជនរងគ្រោះឬដែលជាជនដៃដល់ឡើយ វាមិនដូចយើងមើលកុនរឿងឧក្រិដ្ឋកម្មទេ ជីវិតពិតមានផ្នែកបំពាន មានផ្នែករងគ្រោះដូចតែគ្នា!»

ដូចជាមានអារម្មណ៍ថាជេន្នីនេះដឹងរឿងអ្វីៗច្រើន ហើយគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍។ តាមពិតរតនៈមិនដែលហាប្រាប់ពិតមែនពីរឿងរបស់ឥន្ធវង្ស ទោះណាជារតនៈតែងតែស្និទ្ធធ្វើការជាមួយ ចំណែកពេលនេះចង់ដឹងដែរថា ជេន្នីស្រឡាញ់ខ្លួនស្មោះឬត្រឹមកំសួលតណ្ហា? ឬមួយលាក់ការណ៍សម្ងាត់ធំៗទុកលក់ដូរយកលុយដូចជារតនៈដែរ?

ដូច្នេះហើយមោណាឱបជេន្នីផ្អឹបទ្រូង ធ្វើឱ្យគូស្នេហ៍បិទភ្នែកសែនកក់ក្តៅបេះដូង។ ឆ្លៀតពេលជេន្នីកំពុងតែលន្លង់លន្លោច គេបោះជំហានចូលកាន់តែជ្រៅទៅក្នុងកិច្ចសន្ទនា៖

«ប្រាប់រឿងឥន្ទវង្សខ្ញុំស្តាប់បន្តិចបានទេ?! ជេន្នីប្រហែលជាដឹងរឿងច្រើន!»

«ខ្ញុំដឹងរឿងខ្លះ ក៏មិនច្រើនណាស់ណាទេ…តែក៏…និយាយទៅក៏ច្រើនគួរសមដែរ! ហើយបើ…មានគេផ្សាយចេញទៅ នឹងប៉ះពាល់ដល់មនុស្សច្រើនគ្នា!»

«ចុះនិយាយនឹងខ្ញុំមិនបានឬម៉េច?!» គេនិយាយតិចៗហាក់ស្ទាបស្ទង់ធ្វើឱ្យជេន្នីប្រញាប់ប្រញាល់បកស្រាយវិញខ្លាចមោណាអន់ចិត្ត៖

«មានហ្ន៎ាស្វីតធី! មនុស្សដែលខ្ញុំឱបទាល់តែខ្ញុំទុកចិត្ត! មោណានេះ គ្រាន់តែមើលពីលើទៅក្រោម ពីស្ដាំទៅឆ្វេងគឺជាមនុស្សល្អ ជាមនុស្សទុកចិត្តបានគ្រប់រឿង!»

បេះដូងនិស្សិតចាប់ផ្តើមបាក់ស្រុតនឹងពាក្យសរសើរ។

ភ្លាមនោះ ចិត្តគេក៏នឹកឃើញដល់រតនៈដែលបានប្រើគេចូលមកនៅក្បែរៗជេន្នីនេះដើម្បីទទួលយកនូវព័ត៌មាន…ហេតុអីបានជាអាថ៌កំបាំងរវាងសក្តាវណ្ណនិងអង្គ សំខាន់សម្រាប់ឥន្ទវង្សនិងរតនៈ…គិតមិនយល់ទេ គេគ្មានយោបល់ឡើយអំពីជម្លោះក្នុងសិល្បៈ។

មោណានៅស្ងៀមស្ងាត់ ស្របពេលជេន្នីចាប់ផ្តើម៖

«ថៅកែឯកនគរ មិនបានកើតមកមានឈាមត្រជាក់ទេ! គេបានស្រឡាញ់មនុស្សស្រីម្នាក់…រឿងនេះកើតឡើងយូរហើយ ប្រហែលជា៧ឬ៨ឆ្នាំមុន! គេគឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលមានទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯងខ្ពស់…បានជាបែកបាក់!»

មោណានៅផ្ទៀងស្តាប់។ គេគិតដល់រូបរាងស្រស់សង្ហានិងភាពជាមនុស្សល្បិចច្រើន ពូកែPRម្នាក់នោះ។ ត្រចៀកនៅតែផ្ចង់ស្តាប់ជេន្នីបន្តមកទៀតថា៖

«គេមិនពូកែតន្ត្រីទេប៉ុន្តែគេមានមហិច្ឆតាផ្នែកនេះខ្លាំង…តែកាលដែលគេអាចមកគ្រប់គ្រងលើឆាកតន្ត្រីខ្មែរបានយ៉ាងត្រចះត្រចង់មកទល់ថ្ងៃនេះ ដោយសារតែការប្រកួតចាញ់មួយ!»

«ជាព្រឹត្តិការណ៍ប្រកួតអីទៅ? បានជាអាចធ្វើឱ្យថៅកែឯកនគរខឹងដល់ថ្នាក់បញ្ឆេះមហិច្ឆតាឡើងមកសន្ធោសន្ធៅបាន?»

«ការប្រកួតនៅអ៊ីតាលី! មនុស្សប្រុសកម្លោះ មានរូបរាងសង្ហាដូចគ្នា លេងថ្នឹកវីយ៉ូឡុងដូចគ្នា ពីរនាក់គេមានរឿងច្រើនណាស់ដែលដូចគ្នា សូម្បីស្រឡាញ់ស្រី……!»

«ស្រឡាញ់ស្រីតែមួយទៀត…ហេតុអីក៏ដំណើររឿងនេះគួរឱ្យចាប់ចិត្តម្ល៉េះ?!»

«ភ្ញាក់ផ្អើលម្ល៉េះ? បើដឹងសមាសភាពដៃគូម្នាក់ទៀតនោះ បានសមថាភ្ញាក់ខ្លាំង!»

មោណានៅស្ងៀមពេលស្តាប់សម្តីគូស្នេហ៍ដល់ត្រង់ណេះ។ ឬមួយអ្នកដៃវីយ៉ូឡុងម្នាក់នោះគ្រប់គ្នាក៏ស្គាល់គេ? ហាក់នឹកឃើញភ្លាមដែរដល់សម្តីរតនៈ«ដូចជានៅជ្រិញមុខ ជិនឫកពួកអាអ្នកមាន ពួកធ្វើសុភាពបុរសមុខកាមេរ៉ាហ្នឹងម៉េះ! បើថាយើងមានលុយសងគេ ក៏មិនចាំបាច់ទៅអង្គុយមើលមុខពួកវាលេងល្បិច ស្តាប់ពួកវាគំរាម ធ្វើខ្លាំងអ៊ីចឹងដែរ!»

គេងាកមកខ្សឹបជេន្នី៖

«កុំលាក់ក្បាលជន្លកន្ទុយ! សត្រូវស្នេហារបស់ឥន្ទវង្សជាអ្នកណា? បើមិនប្រាប់ខ្លះក្រែងថ្ងៃណាមួយ ដើរបុកគេក៏មិនស្គាល់!»

ជេន្នីកេះក្រចកដៃ ឧទានទាំងក្រៀមក្រំ៖

«គេមិននៅទៀតទេ! ផលិតករធំបស់ក្រុមហ៊ុន G-Brothes! មិត្តភក្តិខ្ញុំ!»

មោណាស្ទុះអង្គុយត្រង់ខ្លួន ខណៈជេន្នីជ្រប់មុខជាមួយអតីតតកាល។

«ពិស្តារ!» មោណាភ្លាត់មាត់ភ្ញាក់។

«កាលពីមុនខ្ញុំស្គាល់គេ គេជាមិត្តស្និទ្ធស្នាលដែលរៀនភ្លេងហើយតែងតែទៅកាន់មហោស្រពតន្ដ្រីធំៗជាមួយដៃគូឥតខ្ចោះរបស់គេ គឺឥន្ទវង្ស! ប្រឡងមិនឈ្នះពិស្ដារជារឿងមួយតែរឿងមួយទៀត គឺសង្សារខ្លួនត្រូវពិស្តារយកបានដែរ ដូច្នេះហើយ……ទោះបីថាគេមិនអាចក្លាយជាតន្ដ្រីករលេខមួយសម្រាប់កម្ពុជា ប៉ុន្តែគេនឹងយកកំពូលតន្ត្រីករនីមួយមកធ្វើការឱ្យគេ…..រំងាប់កំហឹង!»

«សាហាវ!» មោណាលាន់មាត់តិចៗ។

«សាហាវសំដៅលើអី?!» ជេន្នីងើបមុខសួរ។ ប្រុសស្នេហ៍ឱនមកនិយាយតបដោយកែវភ្នែកស្រទន់៖

«សូម្បីខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកសិល្បៈ ក៏មានអារម្មណ៍ថានេះជាសាច់រឿងដ៏ពិសេសមួយ!»

«ត្រូវហើយ! តាមថាមានគន្លុកគន្លាក់ពិសេសជាងនេះទៀត!»

«ចុះ….ម៉េចក៏មិនដែលឮកាសែតសរសេរ?!»

«គ្មានសាក្សី កាសែតធ្វើកើត? មនុស្សបីនាក់មិនបើកមាត់ទាំងបី តើកាសែតទៅតែងនិពន្ធពីអ្នកណាយកមកផ្សាយ?»

មោណាងក់ក្បាលដោយចាប់ផ្តើមរអ៊ូតិចៗ៖

«សំណាងហើយ ដែលអ្នកដឹងជាជេន្នី!….បើអ្នកផ្សេង…!»

និយាយត្រង់ណេះក៏នឹកឃើញញដល់រតនៈនិងសម្តីខ្លះៗ«ឯងក្លាយជាតួរាយរងកម្ទេចកម្ទីសុទ្ធសាធហើយនៀក! គង់តែមានថ្ងៃទេណ៎ា ថ្ងៃដែលអាតួល្អិតល្អោចម្នាក់នេះបង្កើតឆាកធំៗឱ្យសប្បាយភ្នែកម្តង!»។

ឃើញប្រុសស្នេហ៍ហាក់ស្លុងស្ងាត់បាត់មាត់ក ជេន្នីសួរបកមកវិញ៖

«អ្នកផ្សេងយ៉ាងម៉េច? គិតថាហ៊ានប៉ះឥន្ទវង្សងាយៗ?»

មោណាសួរបកតិចៗដែរ៖

«បានន័យថា មានគេដឹងរឿងនេះច្រើន?!»

«មាន! តែមិនច្រើនទេ! ពីរបីអ្នកក្នុងសិល្បៈ! គេជាជើងចាស់ ពួកនោះមិនងាយធ្លោយមាត់ទេព្រោះជារឿងឯកជនហើយវាចប់យូរហើយ!»

«តែម្នាក់ស្លាប់បាត់ ពីរនាក់ទៀតនៅរស់នៅឡើយណ៎ា!»

ជេន្នីដៀងភ្នែកមកបញ្ជាក់ន័យដែលមោណាចង់និយាយ…ចង់ថាស្នេហាអតីតនឹងឆាបឆេះឡើងមកវិញ?…គេគិតបែបនេះដោយស្ងាត់ស្ងៀមនិងនឹកឃើញភ្លាមដល់វត្តមានរបស់ឥន្ទវង្សបង្ហាញខ្លួនយ៉ាងហ៊ឹកហ៊ាក់នៅថ្ងៃដែលពិស្តារចូលពេទ្យនិងថ្ងៃបូជាសព….អ្វីៗដូចជាគួររំឭកលម្អិតឡើងវិញដែរ!

រឿង ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី ២៤

YaraMST — Wed, 23 Feb 2022 13:21:08 +0000

«កុំនិយាយរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេអីបង! វណ្ណកំពុងផ្ចិតផ្ចង់សាងកេរ្តិ៍ឈ្មោះ!»

នាងថាទៀតតុបក៏ងក់ក្បាល។

«ប៉ុន្តែ….មនុស្សឥន្ទវង្សនេះ…..មិនដឹងកំពុងធ្វើអីឱ្យពិតប្រាកដទេ! ពូកែលេងល្បិចធ្វើឲ្យសាមកែវដកខ្លួន បែកគ្នាជាមួយនឹងប្អូនស្រីពៅខ្លួន breaking her heart ប៉ុន្តែខ្លួនឯងវិញបែរជា….ស្នេហាជ្រាលជ្រៅជាងតួឯកក្នុងកុនទៀត!»

តុបនិយាយកាត់៖

«បើគេជាមនុស្សមានលុយច្រើននិងមានល្បិចខ្ពស់ផង ច្បាស់ណាស់នឹងមើលស្រាលសេចក្ដីស្រឡាញ់ហើយមិនចេះអ្វីៗដោយយុត្តិធម៌ផង គេចេះមានស្នេហាពិតពីណាមក?!»

«យើងគិតថាឯងស្គាល់ម្នាក់ស្រីនោះនាងតុប!» ជេន្នីអួតធ្វើដូចខ្លួនគេដឹងរឿងសម្ងាត់នៃស្នេហាយុវវ័យរបស់ឥន្ទវង្សច្បាស់លាស់។

«និយាយរឿងគេបានអីមកវិញ! បើជាអតីតតកាលហើយទុកវានៅហ្នុងទៅ!» តុបបន្ទោស។

«បាន! ដរាបណាឥន្ទវង្សមិនធ្វើឱ្យអង្គឈឺចាប់ យើងនឹងរកវិធីផ្សេង!»

«ពិសពុល!» តុបសើចចំអកឱ្យជេន្នីតិចៗ ហើយងាកមកព្រមានអង្គលក្ខិណាជាលក្ខណៈលេងសើច៖

«នៅក្បែរជេន្នីប្រយ័ត្នៗផង!»

អង្គញញឹមសម្លឹងជេន្នី។ តាមពិតនាងដឹងថា ពីរនាក់នេះជាជើងចាស់ក្នុងរង្វង់សិល្បៈ ពួកគេដឹងរឿងរ៉ាវរបស់ឥន្ទវង្សកាលពីមុន មិនមែនចំឡែកទេ តែនាងនៅមិនគិតមិនទាន់យល់នៅឡើយថា ហេតុអ្វីបានជាជេន្នីព្រឹកនេះនាំនាងមកជួបនារីនាយិកាទស្សនាវដ្តី។

«យើងចង់ឱ្យឯងបង្រៀនអង្គ!»

«យើងក្លាយជាគ្រូពីពេលណាមក!» តុបផ្លុំក្រចកនិយាយឌឺធ្វើហី។

«យើងឱ្យក្រេឌីតជាគ្រូដំបូងទៅឯង! ឱ្យឯងបង្រៀនគេឱ្យចេះនិយាយ PR ក្នុងនាមជាឧត្តមស្នេហានៃតារាល្បីម្នាក់!»

«ប្រាប់ហើយថា នាងល្បីជាងសក្តាវណ្ណ!» តុបនិយាយទាំងសម្លឹងអង្គជាថ្មី។

«អូ! អូខេ! អ៊ីចឹងបង្រៀនគេក្នុងការនិយាយយ៉ាងណាសមជាកវីនិពន្ធជំនាន់មាសម្នាក់របស់កម្ពុជា! និង ផុសគេលើទំព័រមុខឱ្យទីផ្សារធំៗបានឃើញនិងបានដឹងថា គេជាជំនាន់ក្រោយតែម្នាក់គត់របស់ពិស្តារ»

តុបមិនមាត់មិនកគិតពីសម្លឹងអង្គពីលើដល់ក្រោម។

វគ្គ ប្រជែង

សក្តាវណ្ណកំពុងតែរើសសម្លៀកបំពាក់ទាន់សម័យក្រោមការណែនាំរបស់ឡូយ។ តួនាទីរបស់ជំនួយការម្នាក់នេះ គឺតាមគេដូចជាស្រមោលអន្ទោលតាមប្រាណ ក្នុងនាមត្បូងពេជ្រកំពុងទទួលបានការច្នៃដុសខាត់របស់ក្រុមហ៊ុនឯកនគរ។

តែ….មិននឹកស្មានថា ពុទ្ធីដាជាស្រមោលដែលស្អិតជាង។

«សួស្តីវណ្ណ! បងឡូយ!»

គឺនាងមកដល់ដោយគ្មានសំឡេង គ្មានការឲ្យដំណឹងមុននិងបង្ហាញចេតនាមករកប្រុសស្អាតយ៉ាងគឃ្លើនតែម្តង សូម្បីតែឡូយក៏ត្រូវតែដកថយជាមួយនាងដែរ។

«អ្នកនាងតូចមកមើលខោអាវដែរ!»

«អត់ទេគឺមករកមិត្តភក្តិខ្ញុំ!»

នាងដើរសំដៅមកហើយ សក្តាវណ្ណក៏ងើបមុខញញឹមស្វាគមន៍។ គេដឹងថា នាងកំពុងសំដៅមករកគេប៉ុន្តែក្នុងទ្រូងឯណេះវិញ ពិតជាពិបាកនឹងមិននិយាយបរិយាយ។ ពេលខ្លះក៏មានអារម្មណ៍ថា កំពុងមានសម្ពាធម្យ៉ាង នៅក្នុងការនិយាយជាមួយនារីវ័យក្មេងម្នាក់នេះ។

សម្រាប់ឡូយវិញតែងតែនឹកឃើញដល់ទឹកមុខរបស់ឥន្ទវង្ស ដូច្នេះហើយគេរកតែឱកាសកាលណានឹងបានទាញបំបែកប្រុសស្រីទាំងទ្វេចេញពីគ្នាប៉ុន្តែ…..

«បងឡូយ!»

«បាទអ្នកនាង!»

«ខ្ញុំមានកម្មវិធីជាមួយមិត្តភក្តិ! សម្ពោធហាងតែគជ់! និយាយទៅបងទៅជួយរៀបចំផ្កាឲ្យខ្ញុំឱ្យសមរម្យមក!»

«បាទទាន!»

ដឹងច្បាស់ហើយថា នាងកំពុងតែរកលេសនឹងបាននៅតែពីរនាក់សក្តាវណ្ណ ដូច្នេះហើយគេធ្វើភ្នែកនៅកញ្ចឹងកប៉ុន្តែក៏នៅតែត្រូវចាកចេញទៅតាមបញ្ជារបស់មេកោយក្មេងសេចក្តីម្នាក់នេះមិនអាចប្រកែកបាន។

«រកកាហ្វេជិតនេះៗញ៉ាំអត់?!»

នាងសួរដោយញញឹមមករកវណ្ណ។ នីតិវិធីនៅក្នុងការវាយលុកយកចិត្តយកពេលក្បែរ ឬសូម្បីតែនិយាយការណាត់ការហៅចេញទៅក្រៅជជែកគ្នាមុន គឺពុទ្ធីដាកាអនុវត្តបានលឿនណាស់ នាងមិនបន្លាយឱ្យខាតពេលសូម្បីតែត្រឹមមួយវិនាទីណាឡើយ។

សក្តាវណ្ណអាចសម្គាល់ដឹងរឿងនេះ ទោះណានាយយើងទើបតែស្គាល់នាងបានថ្មីៗ។ ប្រឈមនឹងចេតនារបស់នាង រាងពិបាកហើយ រកលេសបដិសេធសឹងតែពិបាកជាងច្រើនដងណាស់ទៅទៀត ដូច្នេះមានតែសម្របនឹងរង់ចាំមើលដោះស្រាយតាមកាលៈទេសៈ៖

«បាទ កំពុងងងុយដែរ!»

«យប់មិញថតដល់ម៉ោងម៉ាន?!»

«អត់ទេ! ខ្ញុំរវល់រឿងផ្ទាល់ខ្លួន!»

ទឹកមុខនាងគឺចង់ដឹងសូម្បីតែថារឿងនោះជារឿងអ្វី ដែលគេហៅវាថា«ផ្ទាល់ខ្លួន»ជាមួយនាង ប៉ុន្តែពុទ្ធីដាទប់ចិត្ត ព្រោះខាងប្រុសនៅរក្សាគម្លាត។

«ថ្ងៃណាមួយខ្ញុំចង់មានសិទ្ធិ សូម្បីតែដឹងរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់វណ្ណ!»

សម្រាប់សក្តាវណ្ណដែលទើបនឹងប្រលូក គេមិនដែលជួបមនុស្សស្រីបែបនេះទេ។ របាំងការពារខ្លួនរបស់គេក៏មិនដឹងថាអាចការពារបានដល់ពេលណាដែរបើនាងគិតតែវាយលុកមកចំៗ។

«ប្រសិនចង់ដឹង អ្នកនាងដាអាចដឹងបាន!»

«ក្នុងនាមអ្វី? ហើយចាំបាច់អីមានពាក្យអ្នកនាង?!»

«បាទ….គឺ….ក្នុងនាមចៅហ្វាយ!»

«ឈប់បូករឿងចូលគ្នា! យើងជាមិត្ត ហៅខ្ញុំថា ដា! ចំណែកចៅហ្វាយអី? ខ្ញុំមិនដែលបានបើកប្រាក់ខែឱ្យវណ្ណទេ! កុំធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញបងប្រុសខ្ញុំ! ខូចអារម្មណ៍!»

ទីបំផុតអ្នកទាំងពីរនៅជាមួយគ្នាមែនក្នុងហាងកាហ្វេទំនើបក្នុងសណ្ឋាគារផ្កាយ៥មួយដែលសក្តាវណ្ណដឹងថា ភាគច្រើនអតិថិជនជាក្រុមអភិជនក្មេងៗ។

ទោះបីជានារីនេះមើលទៅខ្ពង់ខ្ពស់យ៉ាងណា នៅតែវណ្ណអាចមានលទ្ធភាពក្នុងការសង្កេតឃើញចរិតលក្ខណៈភ្លើតភ្លើននិងការចង់ឈ្នះក្នុងការបង្ហាញខ្លួនរបស់នាង។

អ្វីមួយប្រាប់ក្នុងគំនិតរបស់គេបានពេលនេះ គឺថានាងហាក់ចង់ឲ្យសញ្ញាមួយ។ ទោះបីពុទ្ធីដាជាអភិជនប៉ុន្តែនាងហាក់តក់ក្រហល់ក្នុងការចង់មកនៅក្បែរៗគេដោយមិនប្រមបន្លាយពេលវេលាឱ្យខាតបង់ទេ។

សក្តវណ្ណចាំបានថា គេធ្លាប់បានប្រាប់នាងម្ដងហើយរឿងដែលគេមានសង្សារ គេមិនចង់និយាយពាក្យនេះម្ដងទៀតដើម្បីបំបាក់មុខនាងនោះទេ។

ទោះបីយ៉ាងណាក៏ដោយគេនៅតែព្យាយាមរក្សាគម្លាតមួយជាមួយនាង រង់ចាំស្តាប់ មិនមានយោបល់ មិនមានភាពស្និទស្នាលក៏ដើម្បីបង្ហាញឲ្យដឹងថា គេជាមនុស្សមានការគោរពនាងក្នុងនាមជានាយចៅហ្វាយ ឬគ្រួសាររបស់អ្នកមានគុណលើគេ«តែប៉ុននោះ»។

ហាក់ពិនិត្យពិច័យដឹងថា គេនេះមិនសូវស្រណុកចិត្តពេលនៅក្បែរៗនាង ពុទ្ធីដានិយាយឡើង៖

«បងឥន្ទវង្សមិនដែលមកកន្លែងនេះទេ! កុំបាច់ភ័យអី!»

«បាទ!»

«ហើយក៏មិនបាច់មានសម្ពាធទេតែពេលនៅជាមួយគ្នា! គឺពេលវណ្ណនៅជាមួយខ្ញុំ!»

គេងើបមុខសម្លឹងនារីនេះ។

នាងសើចស្រស់ដាក់នាយដោយនិយាយបន្ថែមទាំងមើលនាយចំៗមិនងាកភ្នែកគេចទៅណាឡើយ៖

«ខ្ញុំជាមនុស្សត្រង់ទៅត្រង់មក! ហើយគ្រប់អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយចេញមក សុទ្ធជាការពិត! បើមានអ្នកណាដែលមិនព្រមមកក្បែរៗខ្ញុំ មានតែពីរហេតុផលប៉ុននោះ…..

«អ្វីខ្លះទៅ?»

គេលើកដៃមកបិទត្រង់មាត់ឯភ្នែកសម្លឹងផ្ដោតទៅលើគូសន្ទនារង់ចាំចម្លើយបញ្ចប់របស់នាង។ សក្ដាវណ្ណបានរកឃើញរូបសម្រស់ដ៏ស្រស់បំព្រងនៅក្នុងកែវភ្នែកដែលពោរពេញទៅដោយទំនុកចិត្ត។

«ទីមួយគេខ្លាចបងប្រុសខ្ញុំ! ហេតុផលទីពីរគឺដោយសារខ្ញុំជាអ្នកមាន!»

ទោះបីជាមើលទៅ នារីអភិជនដ៏ស្រស់ស្អាតបែបនេះ អាចថារក្សាបានរូបសម្រស់សែនក្មេងសេចក្តីជាងវ័យពិតដែលនាងឆ្លងកាត់ តែបណ្តាពាក្យសម្តីរបស់នាងម្តងៗរមែងបង្កប់នូវបទពិសោធជីវិតចុះស្នាម ក្រាស់ក្រែលគួរសម៖

«ដោយសារគេគិតថា ខ្ញុំលេងសើចច្រើន! បើវណ្ណវិញក៏គិតស្រដៀងៗនេះ ចង់ឱ្យដឹងថា ខ្ញុំជាមនុស្សនិយាយស្តីលឿនៗបែបនេះពិតមែន ប៉ុន្តែខ្ញុំអត់យកស្នេហាជាល្បែងទេ!»

តួប្រុសយើងលើកទឹកមកក្រេបបន្លប់ចិត្តខ្លួនឯងដែលសារភាពថា ពិតមានអារម្មណ៍បែបនេះលើនាង គឺមានអារម្មណ៍ថា ពុទ្ធីដាម្នាក់នេះជានារីដ៏ស៊ីវិល័យម្នាក់ ដែលតាមថាទំនងជាប្រភេទស្រីអភិជនដូរមនុស្សប្រុសដូចខោអាវប្រេនដែលនាងមានពេញបន្ទប់ដូច្នេះដែរ។

ប៉ុន្តែពេលនេះ កាលដែលនាងបាននិយាយពាក្យគេលបគិតក្នុងចិត្តចេញមកអស់បាត់ទៅហើយ តើអ្វីទៀតដែលថានាងមិនហ៊ាននិយាយ?

«ខ្ញុំ…..!»

«មានសង្សារហើយមែនអត់? យប់មិញវណ្ណបានប្រាប់ខ្ញុំម្តងហើយ!»

គេបិទមាត់ដូចចុក មានតែលើកកាហ្វេខ្មៅគ្រឹបល្វីងតែត គ្មានស្ករមកក្រេបបន្លប់។ ស្រាប់តែនាងនិយាយមកបន្ថែម៖

«គិតថា ខ្ញុំមិនល្អដែលគេមានសង្សារហើយនៅតែ….»

«ខ្ញុំមិនគិតអ៊ីចឹងទេ!» ខាងប្រុសប្រញាប់និយាយកាត់។

«មិត្តស្រីរបស់វណ្ណសមនឹងទទួលបានភាពស្មោះត្រង់ជារឿងយុត្តិធម៌ហើយ អ៊ីចឹងបើខ្ញុំតាមចែចង់វណ្ណដោយចេញមុខ ក៏ជារឿងយុត្តិធម៌មួយដែរ!»

«កុំនិយាយអីចឹងទៀត!»

គេនិយាយខ្លីលឿនរហ័សពេកធ្វើឲ្យនាងស្រពោនវិញមួយរំពេច ព្រោះគេនេះត្រង់ពេក ត្រង់ហួសជាសញ្ញាបដិសេធសេចក្ដីស្នេហារបស់នាងជាស្រេចមុននាងអាចធ្វើអ្វីបានទៅហើយ។

ទោះបីយ៉ាងណាបាននិយាយហើយក៏ល្អ ស្រីអភិជនបានដកថយ ផ្អែកទៅនឹងបង្អែកកៅអី រាវរកកែវកាហ្វេមកកូរបង្ក្រាបទឹកមុខខកបំណង។ ប៉ុន្តែការលើកមកផ្ទួនៗរបស់នាងហាក់ដូចជាម្យ៉ាងដែរសម្រាប់វណ្ណ។ គេចាប់ផ្តើមនឹកឃើញចង់ដឹងថា មនុស្សស្រីម្នាក់នេះធ្លាប់មានស្នេហាដែរឬទេ? ហេតុអីបានជានាងសារភាពថាស្រឡាញ់មនុស្សប្រុសលឿនម្ល៉េះ? ជារឿងដែលត្រូវគិតខ្លាំងណាស់ថារក្សាការមើលមុខគ្នាចំរបៀបណា ព្រោះស្នេហាដឹងតែថាមិនអាចស្រមៃទៅហើយ យើងមិនត្រឹមមិនអាចជួបជាមួយនាងញឹកញាប់ ថែមទាំងមិនអាចឱ្យបងប្រុសនាងសង្ស័យផលរមាស់អ្វីទាំងអស់ថាគាត់ជួយយើងហើយ យើងលូកថ្លើមគាត់ទៀត! មិនថាឡើយ គម្លាតអាយុវ័យ lifestyle និងចំណេះដឹង ថែមទាំងឋានៈ តើនេះក៏ជាអន្ទាក់មួយរបស់បងប្រុសគេឬមួយក៏អ្វីផ្សេងទៀតប្រឆាំងនិងអង្គលក្ខិណា? យើងមិនមានពេលឈឺក្បាលជាមួយអន្ទាក់អស់នេះឡើយ។

«ខ្ញុំនឹងប្រជែងដោយយុត្តិធម៌ជាមួយម្នាក់ឈ្មោះអង្គលក្ខិណានោះ!»

នាងនិយាយបែបនេះមកទំនងខឹងខ្លះ មានៈខ្លះ ធ្វើឱ្យខាងប្រុសងើបមុខទាញអារម្មណ៍ខ្លួនឯងមកវិញយ៉ាងរហ័សរហួន។

ចប់ហើយ! សូម្បីឈ្មោះសង្សារខ្លួនក៏នាងស្គាល់យ៉ាងច្បាស់ផង?

គេដកដង្ហើមធំ បង្ហាញភាពស្មុគចិត្ត។

«កុំពាក់ព័ន្ធជាមួយគេ!» នាយតាំងចិត្តហាមប្រាម ព្រោះចិត្តពេលនេះស្រមៃឃើញតែអង្គលក្ខិណាដែលមានចរិតស្ងប់ស្ងាត់ងប់ងល់ រវល់តែជាមួយការហ្វឹកហាត់ សមនឹងតែងបទភ្លេងថ្មីៗរបស់នាង។

«ខ្លាចអីទៅវណ្ណ?» នាងសួរមកទាំងមិនសប្បាយចិត្តពេលដែលឃើញគេស្ត្រេសនិងហួងហែងការពារមនុស្សស្រីម្នាក់ទៀត។

បុរសតបវិញ៖

«អត់ទេ តែពេលដានិយាយលេងជ្រៅៗពេក ខ្ញុំក៏អាចតានតឹងចិត្តតាមហ្នឹងមែនទែនដែរ!»

«ត្រង់ណាថាខ្ញុំនិយាយលេង? មុនពេលនិយាយខ្ញុំគិតបានច្បាស់ណាស់!»

«ដាជាកូនស្រីអ្នកមាន ជាប្អូនស្រីនៃចៅហ្វាយខ្ញុំ…..!»

«គេនិយាយថា…អ្នកមាននិយាយយកតែឈ្នះ ឬថាយករឿងស្នេហាមកត្រឹមនិយាយលេងសើច….?»

«ខ្ញុំមិនដែលវាយតម្លៃទេ!» វណ្ណតវ៉ាខ្សឹបៗព្រោះឃើញនាងហាក់ខឹង។

«កុំថាខ្ញុំជាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេហ្នុងដែរ!»

«អត់ទេ! កុំយល់ខុស!»

«មិនទាន់សេពគប់ផងម៉េចវាយតម្លៃបាន?!»

នាងថាផ្ទួនៗមកមិនឈប់ មើលម្យ៉ាងដូចស្តីបន្ទោស ម្យ៉ាងដូចនាងពិតជាវិលវល់ក្នុងរឿងនេះមិនព្រមដកខ្លួនងាយទេ។

«សុំទោស!»

«កុំនិយាយពាក្យសុំទោសបើខ្លួនមិនបានធ្វើអីខុស! ខ្ញុំនឹងធ្វើតាមបេះដូងខ្លួនឯងដោយវិធីយុត្តិធម៌! ខ្ញុំនិយាយម្ដងទៀត!»

«ដាធ្លាប់មានសង្សារទេ? ធ្លាប់មានស្នេហាទេពីមុនមក?!» ជាលើកដំបូងដែលខាងប្រុសចាប់ផ្តើមហាសួរសួររឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់នាង។

ជាទូទៅនៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់មិនស្រឡាញ់យើង គេមិនចង់ដឹងអ្វីៗទាក់ទងជាមួយយើងទេ មិនថា អតីតកាល បច្ចុប្បន្នកាលឬអនាគត សុទ្ធតែមិនចាប់អារម្មណ៍។ អាចថាមិនសួរនាំ ឬថែមទាំងមិនចង់ស្ដាប់រឿងរ៉ាវនានានៃជីវិតរបស់យើង គឺគេមិនរវល់ឡើយ។

ដូច្នេះហើយ សំណួរថ្មីមួយនេះពិតជាធ្វើឲ្យពៅពុទ្ធីដាសប្បាយចិត្ត។ យ៉ាងហោចណាស់នាងមានឱកាសអាចនិយាយប្រាប់គេ អំពីអ្វីដែលបានកើតឡើង។

«ខ្ញុំអន់ណាស់! កាលពីមុនទេណ៎ា! អន់…..ទុកឱ្យបរិយាកាសខាងក្រៅជីវិតខ្ញុំ…..បំបែកបំបាក់យកមនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ចេញទៅ…..បានសម្រេច!»

នាងហាក់ស្រងេះស្រងោចនិងចាស់ទុំខ្លាំងពេលជីកកាយចេញរឿងទាំងអស់នេះឡើង។ តែខាងប្រុសស្រងាកចិត្តណាស់ព្រោះនាងពិតជាគួរឱ្យអាណិតអាសូរជាងអ្វីដែលអ្នកដឹង….

«ការខូចចិត្ត អាចដើរតួជាហ្វ្រាំងមួយ បង្អាក់ដល់ជីវិតដ៏ផ្អែមល្ហែមដែលយើងម្នាក់ៗតាមថាមានសិទ្ធិមាននិងមានសិទ្ធិជ្រើសរើស! ទីបំផុត មានតែការការព្រមទទួលយកការខូចចិត្តទើបយើងអាចរឹងមាំជាងមុន ព្រោះវាអាចបង្រៀនយើងបាន!»

នាងនិយាយមួយៗធ្វើឱ្យបុរសអ្នកចម្រៀងមានអារម្មណ៍ចម្លែក។ ការដាស់តឿនរបស់អង្គគេនៅចងចាំបាន «បើពេលខ្លះវណ្ណយល់ថា គ្រប់គ្នាសម្តែង! យើងក៏សម្តែងដែរទៅ! តែបើតួហ្នឹងពិបាកពេក ខុសពីយើងពេក សម្តែងមិនកើត មានតែដើរចេញពីក្នុងចំណោមពួកគេកុំឱ្យមានសម្ពាធតឹងតែង!»។

ខាងប្រុសគិតហើយនិយាយស្រាលៗមកកាន់គូសន្ទនា៖

«ទំនាក់ទំនងរវាងមនុស្សពីរនាក់ មិនអាចរស់បានយូរអង្វែងដោយផ្អែកត្រឹមលើពាក្យថាស្នេហាតែម្យ៉ាងនោះទេ! កាលពីយើងនៅក្មេង នៅរៀន យើងដូចគ្នា ប្រហែលជាគិតថាស្នេហាគឺជាអ្វីដែលមនុស្សត្រូវការបំផុតសម្រាប់យកមកកសាងគ្រួសារ! ប៉ុន្តែពេលដឹងក្តីទៅ រឿងនេះត្រូវបានបដិសេធ ដោយ…..ភាពខុសគ្នា ឋានៈ លុយកាក់ របៀបគិតនិងគោលដៅអនាគតដែលខុសៗពីគ្នា….នេះជាអ្វីដែលអាចបង្កើតឡើងជាការខូចចិត្ត ហើយវាធ្ងន់ឬស្រាលអាស្រ័យកម្រិតសមត្ថភាពយើងក្នុងការទទួលយកវា!»

នាងញញឹមសម្លឹងនាយ៖

«ខ្ញុំចូលចិត្តវណ្ណ!»

នាងស្រាប់តែមកកាត់ក្តីបែបនេះបុរសណាមិនអៀន។ ដើម្បីនឹងបន្លប់ការអៀន គេត្រូវត្រង់ទៅត្រង់មកជាមួយនាង៖

«មានបុរសជាច្រើណាស់ ដែលសក្តិសមសឹងគ្រប់ទិដ្ឋភាពជាមួយមនុស្សស្រីល្អៗដូចដា!»

នាងសើចកក្អឹក៖

«ប៉ិនបកកន្ទុយម៉េះ? ទោះជាសេចក្ដីស្រឡាញ់មិនមែនជាគន្លឹះតែមួយគត់សម្រាប់ទំនាក់ទំនងល្អ តែស្រឡាញ់ត្រូវតែជាច្រកចាប់ផ្តើមសិន! មិនមែនចាប់ជល់ហើយ ទើបរំពឹងកើតចិត្តស្រឡាញ់ឡើងក្រោយទេ! អាហ្នឹង Old Fashion ខ្ញុំអត់ស្លៀកទេ!»

«មនុស្សយើងមានទស្សនៈជីវិតមិនដូចគ្នាទេ ដា!»

«ព្រោះយើងមានទិដ្ឋភាពផ្សេងៗគ្នាចំពោះមុខមែនទេ? តែយើងមានគោលដៅដូចគ្នា!»

«ជាអ្វី?»

«សុភមង្គល!»

ខាងប្រុសមិនអស់ចិត្តទេ គេវាចាបន្ថែម៖

«អាស្រ័យទៀត! ថាអ្វីទៅជាសុភមង្គលរបស់ដា ហើយអ្វីទៅទុកថាជាសុភមង្គលរបស់អ្នកផ្សេង!»

«តែងមានចំណុចរួមមួយ!» នាងថាមកបន្ថែម

«អីទៅអ៊ីចឹង?» ខាងប្រុសសួរ។

«បានមនុសុ្សដែលយើង! គឺ…បានមកស្រឡាញ់យើងវិញ!»

គេនិយាយចាញ់នាងដដែលព្រោះនាងពូកែទាញហើយថ្នឹកក្នុងការចរចាចែចង់។ សក្តាវណ្ណយល់ថាប្រសិនមិននិយាយគ្នាច្បាស់លាស់ អ្នកប្រហែលជាត្រូវចេញមកបែបនេះជាមួយនាងញយដងទៀត។ ម្ល៉ោះហើយ គេគ្រហែមរកនឹកពាក្យហើយវាចាយឺតៗឡើង៖

«ធ្លាប់ឮអត់? មានខ្លះនិយាយថា យើងទាំងពីរស្រឡាញ់គ្នាខ្លាំង ប៉ុន្តែ….ទំនាក់ទំនងរបស់យើងទៅមុខមិនរួច! យើងបានសម្រេចចិត្តបែកគ្នា…..។ល។….មិញឮដាលើកឡើងដែរថា ការខូចចិត្តនឹងបង្រៀនយើង! ហើយខ្ញុំសុំថែមបន្តិច…..មិនត្រឹមបង្រៀនទេ វាថែមទាំងបណ្តេញយើងចេញពីសុបិនអណ្តែតអណ្តូងឱ្យមកទទួលស្គាល់ពីការពិត……»

«ទោះការពិតបែបណាក៏ដោយ ខ្ញុំនឹងប្រឆាំងវាលុះដង្ហើមខ្ញុំផុត!»

ពៅពុទ្ធីដាស្រាប់តែមកកាត់សម្តីគេ ហើយនិយាយមកច្បាស់ៗបែបនេះពេក ធ្វើឱ្យខាងប្រុសទៅជាភាំងៗលែងបញ្ចេញយោបល់។ អារម្មណ៍គឺដូចជារបស់មួយដ៏មានឥទ្ធិពល ដ្បិតតែវាមិនធ្វើឱ្យមានសុវត្ថិភាពទាល់តែសោះក្នុងការបណ្តោយតាមវា តែមនុស្សជាច្រើនទាំងមនុស្សល្ងង់ទាំងអ្នកចេះ បានបណ្តោយទៅតាមអារម្មណ៍និងការខូចចិត្ត។

សម្តីនាងកាន់តែបង្ហាញឡើងច្បាស់ៗពីស្លាកស្នាមដំបៅ«អតីត»ដ៏អាថ៌កំបាំងមួយ នៅ«ឈឺ»

នៅ«មិនទាន់សះ»ដែលសក្តាវណ្ណមិនចង់ស្វែងយល់ តែពិតជាមើលឃើញច្បាស់ឡើងៗ ពេលជជែកគ្នាជាមួយនាង។

គេគ្រហែមរួចទើបនិយាយក្រើនរំឭកនាងដោយមិនដឹងខ្លួន៖

«បើមនុស្សប្រើអារម្មណ៍ពេក ហើយបើអារម្មណ៍អាចធ្វើឱ្យរឹងមាំ ថ្ងៃណាមួយវាក៏អាចធ្វើឱ្យយើងទន់ខ្សោយនិងផុយស្រួយមកវិញបាន ម្ល៉ោះហើយការប្រើអារម្មណ៍មិនដែលជាជម្រើសល្អទេ!»

«វណ្ណនិយមធ្វើការវិនិច្ឆ័យមនុស្សដោយសកម្មភាពដែលវណ្ណឃើញ! តែខ្ញុំ….ខ្ញុំវិនិច្ឆ័យមនុស្ស តាមបេះដូងខ្ញុំប្រាប់!»

និយាយចាញ់ទៀត?

នាងចង់បន្ទោសថា ខ្លួននេះកំពុងទុកថានាងប្រើអារម្មណ៍ វិនិច្ឆ័យនាងសម្បកក្រៅ?

គេនៅស្ងៀម….ញឹមៗ។

នាងបន្តមកទៀត៖

«នៅក្នុងគំនិតមនុស្សយើងតែងសម្រេចចិត្តលំអៀងថា គ្រប់យ៉ាងដែលយើងចង់បាន គឺសមហេតុផល! ហើយជម្រើសសំខាន់ៗដែលគ្រប់គ្នាធ្វើ គឺចេញពីបេះដូងមែនអត់? ក្រៅពីបូមឈាមចិញ្ចឹមពាសពេញរាងកាយយើងឱ្យយើងរស់ឬស្លាប់ បេះដូងក៏ជាមជ្ឈមណ្ឌលអារម្មណ៍! វាប្រាប់យើងពីការពិត ផ្តល់ឱ្យយើងនូវកម្លាំងចិត្ត ណែនាំយើង និងបង្កើតគុណភាពនៃជីវិតឱ្យយើង!»

«ដាដូចជាពេទ្យចិត្តសាស្ត្រ!»

«ធ្លាប់ឮអត់? ឈឺយូរពេកក្លាយជាពេទ្យខ្លួនឯង ថ្នឹកខាងព្យាបាលរោគដែលខ្លួនឯងមានមក! សឹងព្យាបាលនឹងវិនិច្ឆ័យរោគបានល្អ ជាងពេទ្យមែនទែនផង!»

នោះហើយជាមូលហេតុដែលនាងក្លាយជា«និយាយច្រើន»ព្រមទាំង«មានទស្សនៈជីវិត»ជ្រៅៗ។

គេងក់ក្បាលទទួលស្គាល់ហើយនិយាយឡើង….

«ដាជាមនុស្សគិតហ្មត់ចត់! មានការថ្លឹងវែកញែកល្អ! ល្អហើយដែលជម្រើសសំខាន់ៗធ្វើចេញពីបេះដូងប្រសើរជាងមនុស្សជាច្រើនក្នុងសម័យកាលយើងនេះ ជ្រើសរើសអ្វីៗផ្ទុយនឹងបេះដូងខ្លួន ព្រោះចង់បានលាភសក្ការៈ!»

«វណ្ណមិនដូចពួកគេទេ! នេះជាភាពពិសេសរបស់វណ្ណ!» នាងសរសើរ។

ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ – Meysansotheary

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី៣៨

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី៣៥

រឿង៖ ​ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី៣៤

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី៣២

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី៣១

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី២៩

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី២៧

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី២៦

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី២៥

រឿង​ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី ២៤

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី៣៤

រឿង ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី ២៤