• មានការអីហ្អា កញ្ញាអយុធ្យា?
• សុក្រឹត! សុក្រឹត បានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍បាត់បង់ជីវិតហើយ ។

គ្រាន់តែស្ដាប់ប្រយោគស្វាគមន៍ពីចុងម្ខាងទៀតនិយាយចប់ភ្លាម បេះដូងខ្ញុំស្ទើរគាំងលែងដំណើរការ ទូរសព្ទធ្លាក់ចុះពីដៃ ខ្លួនប្រាណញ័រអស់ ទឹកភ្នែកនៃក្ដីរន្ធត់ចាប់ផ្ដើមដណ្ដើមគ្នាស្រក់ ខ្ញុំពេលនេះមិនដឹងថាគួរធ្វើអ្វី ឬហៅនរណាឱ្យជួយទេ ខ្ញុំគាំងស្មារតីអស់ហើយ។ នេះគឺជាប្រយោគមួយដែលខ្ញុំមិនដែលគិតដល់ទាល់តែសោះ នរណាទៅនឹកស្មានដល់ថាមនុស្សម្នាក់ដែលផ្ញើរសារមកកន្លះម៉ោងមុនថា “នឹក! ចាំញ៉ាំអីជាមួយគ្នាល្ងាចនេះ” តែត្រូវមកព្រាត់ប្រាស់គ្នាទាំងគ្មានជម្លោះអីសោះបែបនេះ ខ្ញុំពិតជាទទួលយកមិនបានទេ។ ឱ! សុក្រឹត ជាទីស្នេហា តើអ្នកអាចត្រឡប់មកលាខ្ញុំមួយម៉ាត់បានទេ? អ្នកនៅជំពាក់សន្យាជាមួយខ្ញុំច្រើនណាស់ ហេតុអ្វីអ្នកចាកចេញទៅទាំងបែបនេះ? តើសេចក្ដីឈឺចាប់ដ៏ធំអនេកមួយនេះខ្ញុំអាចនឹងបរិយាយបែបណាឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាបានយល់ទៅ?

          បន្ទាប់ពីជួយរៀបចំកម្មវិធីបុណ្យសពរបស់សុក្រឹត រួចរាល់ស្រេចបាច់អស់ហើយ ខ្ញុំក៏ត្រឡប់មកផ្ទះទាំងល្ហិតល្ហៃ ទឹកភ្នែកដែលដាមជាប់ថ្ពាល់មិនទាន់នឹងស្ងួត តែក៏ត្រូវមកទទួលរងដំណក់ទឹកភ្នែកថ្មីបន្តបន្ទាប់ទៀត។ ខ្ញុំដាក់ខ្លួនគេងទៅលើគ្រែទន់ល្មើយរបស់ខ្ញុំ ហើយដកយកទូរសព្ទដៃយកមកមើលរូបរបស់សុក្រឹត មើលចុះស្នាមញញឹមរបស់គេពិតជាស្រស់សង្ហាខ្លាំងណាស់ រូបគេពាក់អាវក្រណាត់ពណ៌ផ្ទៃមេឃបកដៃឡើង គេញញឹមពព្រាយបង្ហាញថ្ពាល់ខួចទាំងសងរបស់គេ ខ្ញុំរឹតតែមើល រឹតតែនឹកគេកើនទ្វេរឡើង។ ខ្ញុំយំអស់ចិត្តក៏ដាក់ទូរសព្ទចុះសន្សឹមភ្នែកបិទយឺតៗ ក្នុងចិត្តរំពឹងឱ្យខ្ញុំលង់លក់កុំឱ្យនឹកឃើញរឿងរ៉ាវដែលបានកើតឡើង។ បន្ទាប់ពីនោះទៅស្រាប់តែ…

• តើខ្ញុំមកនៅទីនេះបានដោយរបៀបណា?

នេះជាមុខផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំដូចកំពុងឈរចាំនរណាម្នាក់ បើជាទូទៅម៉ោងស្មើនេះខ្ញុំកំពុងឈរចាំសុក្រឹតដើម្បីគេជូនខ្ញុំទៅធ្វើការ។ ខ្ញុំជាអ្នកច្នៃម៉ូតសម្លៀកបំពាក់នៅក្រុមហ៊ុនដ៏ល្បីមួយក្នុងទីក្រុងនេះ រីឯសុក្រឹតគេគឺជាវិស្វករដ៏ល្បីឈ្មោះមួយរូបដែរ… គិតដល់ត្រឹមនេះខ្ញុំក៏បានលឺសម្លេងគ្រលររបស់មនុស្សម្នាក់ដែលខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ និងនឹករលឹកជាទីបំផុត សម្លេងនោះបានផ្ដាច់អស់រាល់ការគិតដែលកំពុងកើតមានក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំ តែជំនួសដោយអារម្មណ៍ភើតនឹកស្មានមិនត្រូវ

• នរនាថ!

ខ្ញុំងាកទៅរកម្ចាស់សម្លេងដោយឈរគាំងមួយស្របក់ ខួរក្បាលនិងចិត្តគំនិតខ្ញុំពេលនេះហាក់នៅនឹងថ្កល់ ខ្ញុំបន់ឱ្យពេលវេលាឈប់ដើរត្រឹមនេះ ក្នុងពេលដែលមានមនុស្សម្នាក់នេះនៅចំពោះមុខខ្ញុំ ចិត្តដែលកំពុងក្រៀមស្រពោនពេលនេះបែរជារីកមាឌឡើង ទឹកភ្នែកនៃក្ដីរំភើបក៏ស្រក់ចុះមក

• សុក្រឹត!

តុកៗៗៗ….

សម្លេងទ្វារបន្ទប់លាន់លឺឡើងជាមួយនឹងសម្លេងលោកស្រីសាន់ត្រាដែលជាម៉ាក់របស់ខ្ញុំ

• នរនាថ កូនយ៉ាងមិចហើយ? ចេញមកញ៉ាំបាយសិនមកកូនចាំចូលគេង

រូបភាពទាំងអម្បាលមាណក៏រលាយចេញពីមុខខ្ញុំ ក្នុងពេលដែលខ្ញុំសន្សឹមភ្នែកបើកឡើងទើបដឹងថាគ្រប់យ៉ាងវាត្រឹមតែជាការយល់សប្តិតែប៉ុណ្ណោះ។

          ព្រឹកថ្ងៃថ្មីព្រះអាទិត្យរស្មីលើផ្ទៃពសុធា មនុស្សម្នាទាំងឡាយក្នុងទីក្រុងកំពុងមមាញឹកនឹងការងាររៀងៗខ្លួន ចំណែកខ្ញុំពេលនេះក៏ត្រូវទៅធ្វើការដូចគ្នា។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំពាក់អាវក្រណាត់បកដៃពណ៌សរ ខោក្រណាត់ពណ៌ទឹកប៊ិច ទម្លាក់សក់វែងរលោង វាមើលទៅសាកសមនឹងផ្ទៃមុខរាងពងក្រពើរបស់ខ្ញុំ។ សំបកក្រៅខ្ញុំនៅតែជាខ្ញុំធម្មតា តែផ្នែកខាងក្នុងចិត្ត និងបេះដូងគឺរលាយដាច់ចេញពីគ្នាអស់ទៅហើយ តែទោះជាយ៉ាងណាខ្ញុំនៅតែគោរពតួនាទីការងារខ្ញុំដូចដើម។

          បន្ទាប់ពីធ្វើការអស់ពេញមួយថ្ងៃ ខ្ញុំត្រឡប់មកដល់ផ្ទះទាំងអស់កម្លាំងកាយចិត្ត។​ ខ្ញុំប្រះខ្លួនដេកទៅលើគ្រែក្នុងចិត្តគិតដល់មនុស្សម្នាក់ដែលចាកចេញទៅ ហេតុអីទេវតាអយុត្តិធម៌ដាក់ពួកយើងម្ល៉េះ ខ្ញុំសន្សឹមភ្នែកបិទហើយដកដង្ហើមធំមួយៗដើម្បីរំសាយអារម្មណ៍ដែលកំពុងតឹងថប់ មិនយូរប៉ុន្មានខ្ញុំក៏ប្រទះឃើញថាខ្ញុំកំពុងឈរនៅមុខផ្ទះម្ដងទៀតហើយសម្លេងគ្រលរដែលខ្ញុំទើបលឺពីម្សិលមិញបានរសាត់ចូលក្នុងត្រចៀកខ្ញុំម្ដងទៀត

• នរនាថ!
• សុក្រឹត!
• តោះដល់ម៉ោងទៅធ្វើការហើយអូនឆាប់ឡើងមក

តើនេះជាសុក្រឹតពិតមែនទេ? ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងម្ដងហើយម្ដងទៀត ពេលនេះអ្នកឈរញញឹមស្រស់នៅចំពោះមុខខ្ញុំជាសុក្រឹតពិតមែន ឬជាអារម្មណ៍រវើរវាយរបស់ខ្ញុំ?

• អូនកំពុងឈរភ្លឹកគិតអីហ្នឹង?

សុក្រឹត សួរបញ្ជាក់ព្រោះឃើញសកម្មភាពចម្លែករបស់ខ្ញុំ

• អត់មានគិតអីទេ តោះយឺតម៉ោងទៅធ្វើការឥឡូវហើយ

ខ្ញុំឆ្លើយរដាក់រដុបព្រោះមិនយល់ពីអ្វីដែលកើតឡើងដូចគ្នា។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំ និងសុក្រឹតជិះឡានទៅធ្វើការដូចធម្មតា ជាទូទៅសុក្រឹតជូនខ្ញុំទៅក្រុមហ៊ុនរួចទើបគេទៅធ្វើការរបស់គេតាមក្រោយ។

          ខ្ញុំទៅធ្វើការទាំងឆ្ងល់ៗពេញមួយថ្ងៃ រហូតដល់ពេលរសៀលក៏ឈានចូលមកដល់ ពួកយើងត្រឡប់មកពីធ្វើការជាមួយគ្នាតាមទម្លាប់

• ល្ងាចនេះយើងទៅញ៉ាំអាហារនៅហាងដែលអូនចូលចិត្តទៅ
• ចាស ល្អណាស់អូនខានទៅយូរហើយ
• តែពីរ បី ថ្ងៃមុនបងទើបតែជូនអូនទៅទេតើ

ពីរបីថ្ងៃមុនឬ? ពីរបីថ្ងៃមុនជាថ្ងៃបុណ្យសពរបស់សុក្រឹត ខ្ញុំមិនយល់ទេថានេះជាជីវិតពិត ឬវាគ្រាន់ជាការយល់សប្តិ​។ ខ្ញុំព្យាយាមមើលមុខបុរសដែលទៅចំពោះមុខខ្ញុំពេលនេះ ដើម្បីផ្ដិតយករូបភាពរបស់គេទុក​ ខ្លាចរង្វង់មុខសង្ហាមួយនេះត្រូវរលាយបាត់ពីភ្នែកខ្ញុំម្ដងទៀត។

• ហេតុអីអូនមើលមុខបងយ៉ាងនេះ?

សុក្រឹតញញឹមអៀនៗព្រោះប្រហែលខ្ញុំសម្លឹងគេយូរពេក ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមដកភ្នែកពីគេហើយមើលទៅនាឡិការដែលនៅនឹងដៃខាងឆ្វេងរបស់ខ្ញុំ វាជានាឡិការដែលសុក្រឹតទិញជូនខ្ញុំកាលថ្ងៃខួបកំណើតខ្ញុំ ហើយក៏ឃើញថាពេលនេះម៉ោង ៦ល្ងាចទៅហើយ….

          ទីតៗៗៗៗៗ………!!

នាឡិការចាប់ផ្ដើមរោទ៍ឡើង ខ្ញុំស្ទុះបើកភ្នែកឡើងឃើញថាខ្លួនឯងកំពុងគេងនៅលើគ្រែក្នុងបន្ទប់គេង បានន័យថាគ្រប់យ៉ាងអម្បិញមិញវាជាការយល់សប្តិឬ? បើដូច្នេះមែនខ្ញុំមិនចង់ឱ្យមានពេលថ្ងៃទេ ខ្ញុំចង់ឱ្យពេលយប់យូរអង្វែង ព្រោះនៅក្នុងយល់សប្តិគឺសុក្រឹតមិនបានទៅណាចោលខ្ញុំទេ។

ខ្ញុំរៀបខ្លួនរួចរាល់ហើយក៏ចុះមកជួយម៉ាក់រៀបអាហារពេលព្រឹក

• កូនយ៉ាងមិចទៅហើយ?
• កូនមិនអីទេម៉ាក់ កូនទើបជួបសុក្រឹតកាលពីយប់មិញ

ម៉ាក់ធ្វើមុខឆ្ងល់ដូចជាស្ដាប់ខ្ញុំមិនយល់ ខ្ញុំក៏រហ័សប្ដូរសាច់រឿង បបួលម៉ាក់ឱ្យឆាប់រៀបអាហារឱ្យហើយយកលេសថាប៉ាកំពុងនៅចាំញ៉ាំ។

          ថ្ងៃនេះបន្ទាប់ពីត្រឡប់ពីធ្វើការវិញខ្ញុំក៏ប្រញាប់ងូតទឹក ញ៉ាំបាយ នឹងអាលបានចូលគេង ខ្ញុំសង្ឃឹមថាខ្ញុំនឹងបានជួបសុក្រឹតបន្តទៀតចុះ។ បន្ទាប់ពីបិទភ្នែកអស់ប៉ុន្មាននាទីខ្ញុំក៏ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនវិញនៅលើឡានរបស់សុក្រឹត តើខ្ញុំកំពុងយល់សប្តិទៀតហើយមែនទេ? ណ្ហើយ ទោះនេះជាអ្វីក៏ដោយយ៉ាងណាក៏សប្យាយចិត្តដែលសុក្រឹតមិនបានទៅណាចោលខ្ញុំ សុក្រឹតនៅតែនៅក្បែខ្ញុំដដែលគ្រាន់តែនៅភពផ្សេងមួយទៀតតែប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំព្រមនឹងនៅបែបនេះ តែអ្វីដែលខ្ញុំខ្លាចនោះគឺខ្ញុំមិនអាចដឹងថាយើងអាចនៅបែបនេះបានយូរប៉ុណ្ណា ខ្លាចថ្ងៃស្អែកមិនអាចត្រឡប់មកនៅទីនេះម្ដងទៀត តើរឿងទាំងនេះខ្ញុំអាចពន្យល់ប្រាប់នរណាបានទៅ?

បន្តិចក្រោយមកយើងក៏មកដល់ហាងអាហារ ខ្ញុំ និងសុក្រឹតអង្គុយញ៉ាំអាហារជាមួយគ្នាយ៉ាងមានក្ដីសុខខ្ញុំមិនចង់ឲ្យទិដ្ឋភាពមួយនេះរលាយចេញពីមុខខ្ញុំឡើយ។ រាល់ថ្ងៃនេះខ្ញុំដូចមនុស្សឆ្គួតយ៉ាងអីចឹង ពេលថ្ងៃរស់នៅជាមួយជីវិតសាមញ្ញរបស់ខ្ញុំដែលទើបនឹងបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រលាញ់ម្នាក់ ឯពេលយប់រស់នៅជាមួយជីវិតដែលស្ថិតក្នុងភពមួយដែលខ្ញុំមិនប្រាកដថាវាមានពិតមែនឬក៏អត់។ បន្ទាប់ពីអង្គុយញ៉ាំអាហារអស់ពេលមួយសន្ទុះសុក្រឹតចាប់វាចារឡើង៖

• ស្អែកនេះជាថ្ងៃកំណើតរបស់បង បងមិនចង់បានអ្វី សុំត្រឹមអូននៅក្បែរបងពេញមួយថ្ងៃ។ យើងទៅធ្វើបុណ្យជាមួយគ្នា ហើយបងចង់ជូនអូនទៅកាន់កន្លែងដែលអូនប្រាថ្នា បង្កើតអានុស្សាវរីយ៍ល្អៗជាមួយគ្នា….

ស្ដាប់មើលចុះពាក្យដែលសុក្រឹតនិយាយទាំងអម្បាលមាណវាបានធ្វើឱ្យទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំស្រក់ចុះ ក្នុងចិត្តទាំងរំភើបនឹងទង្វើរដ៏កក់ក្ដៅរបស់បុរសម្នាក់នេះ ទាំងអាណិតគេហើយក៏អាណិតខ្លួនឯងហេតុអីពួកយើងមកជួបរឿងអភ័ព្វអីបែបនេះ ស្នេហាមួយដែលនៅភពមិនច្បាស់លាស់ មិនទាំងដឹងថាជាការពិតឬអត់ផង។ ខ្ញុំយំរឹតតែខ្លាំងឡើងពេលដែលនឹកឃើញថាតើថ្ងៃស្អែកខ្ញុំអាចត្រឡប់មកទីនេះទៀតឬអត់ បើខ្ញុំមិនមកតើសុក្រឹតនៅចាំខ្ញុំយ៉ាងណាទៅ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តប្រាប់រឿងគ្រប់យ៉ាងទៅសុក្រឹត។ អ្នកកម្លោះស្ដាប់ហើយបេះដូងហាក់ឈួលបន្តិច តែក៏សម្រួលចិត្តត្រឡប់មកវិញ គេលើកដៃដ៏កក់ក្ដៅរបស់គេមកអង្អែលក្បាលខ្ញុំថ្នមៗ និងជូតទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំដែលកំពុងហូរសស្រាក់ដូចទឹកភ្លៀង។

• ក្មេងល្អរបស់បង អូនឈប់បារម្មណ៍ទៅ ទោះអូននៅទីណាក៏បងនឹងតាមរកអូនឱ្យបាន អូនអាចមកទីនេះក៏ព្រោះតែទេវតាប្រោសប្រណីដល់ស្នេហាដ៏ធំធេងរបស់ពួកយើង បងសន្យាបងនឹងតាមរកអូន។
• បងសន្យាទៀតហើយមែនទេ? បងចាកចេញទៅដោយបន្សល់ទុកពាក្យសន្យាច្រើនណាស់ អូនរស់នៅរងចងចាំពាក្យសន្យានោះតែម្នាក់ឯង។
• តែពេលនេះបងមិនទៅណាចោលអូនទៀតទេ យើងនឹងនៅក្បែរគ្នារហូតទៅ….

(ទីតៗៗៗៗ……….!!)

សម្លេងនាឡិការចាប់រោទ៍ឡើងម្ដងទៀតខ្ញុំបើកភ្នែកឡើងស្របពេលដែលខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំទទួលដឹងថាខ្ញុំមកដល់ភពរបស់ខ្ញុំវិញហើយ ក្ដីបារម្មណ៍របស់ខ្ញុំគឺខ្លាចថាមិនអាចត្រឡប់ទៅទីនោះវិញម្ដងទៀត។ ខ្ញុំរាល់ថ្ងៃនេះហាក់ដូចមនុស្សចម្លែកម្នាក់រវាងភពទាំង២មិនដឹងថាមួយណាជាការពិតសម្រាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំចេះតែរស់នៅបែបនេះជារឿយៗ រក្សាបេះដូងជូនមនុស្សតែម្នាក់ដែលរស់នៅភពផ្សេងស្ទើរតែមិនប្រាកដថាមានរូបរាងពិតប្រាកដឬអត់ តែដឹងត្រឹមថាទោះរស់បែបរាល់ថ្ងៃនេះក៏ខ្ញុំសុខចិត្ត វាប្រសើរជាងបាត់គេសូន្យឈឹងគ្មានសម្លេងអ្វីសោះ។

          យប់នេះខ្ញុំត្រឡប់មកផ្ទះ ងូតទឹក ញ៉ាំបាយ និងឆាប់ចូលគេងដូចធម្មតា តែហេតុអីខ្ញុំគេងមិនលក់សោះ ពេលវេលាចេះតែរំកិលទៅមុខពីមួយម៉ោងទៅមួយម៉ោង ទ្រនិចនាឡិការវិលដល់ម៉ោង២រំលងអាធ្រាតទៅហើយតែខ្ញុំនៅតែគេងមិនលក់ ឬមកពីខ្ញុំបារម្មណ៍ខ្លាំងពេកក្លាយទៅជាមិនអាចគេងលក់?

• នរនាថ អើយឯងឆាប់គេងទៅ!

តែទោះខ្ញុំព្យាយាមយ៉ាងណាក៏ដោយ រឹតតែព្យាយាមរឹតតែមិនអាច។

          ពេលនេះម៉ោង៦ព្រឹក ព្រះអាទិត្យចាប់ផ្ដើមរះទន្ទឹមនឹងភាពខកចិត្តរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំប្រះខ្លួនងើបហើយចេញទៅស្រូបខ្យល់អាកាសនៅខាងមុខផ្ទះព្រោះថ្ងៃនេះថ្ងៃសម្រាកខ្ញុំមិនបានទៅធ្វើការទេ។

          បន្ទាប់ពីចុះទៅញ៉ាំអាហារពេលព្រឹកហើយខ្ញុំក៏ត្រឡប់មកគេងអានសៀវភៅក្នុងបន្ទប់វិញ ស្រាប់តែពេលនោះខ្ញុំឃើញសុក្រឹតមកប្រថាប់នៅចំពោះមុខខ្ញុំ គេឈរញញឹមស្រស់មកកាន់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏ញញឹមតបទាំងដែលត្របកភ្នែករបស់ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមទន់បិទទៅ។

ខ្ញុំមកដល់ផ្ទះរបស់ខ្ញុំហើយ​ មែនហើយវាជាផ្ទះរបស់ខ្ញុំតែជាផ្ទះក្នុងយល់សប្តិទេ មិនបង្អង់យូរខ្ញុំប្រញ៉ាប់ចេញទៅមុខផ្ទះដើម្បីទាក់ទងរកសុក្រឹត ហើយក៏ស្រាប់តែប្រទះឃើញគេនៅចាំខ្ញុំនៅមុខផ្ទះរួចស្រេចទៅហើយ គេមកចាំតាំងពីពេលណាក៏មិនដឹង។ គេងាកមករកខ្ញុំហើយញញឹមស្រស់ នេះជាស្នាមញញឹមដែលខ្ញុំឃើញអម្បិញមិញមុនពេលខ្ញុំបិទភ្នែក

• មុននេះបងទៅរកអូនមែនទេ?
• បងធ្លាប់ប្រាប់ហើយថាបងនឹងទៅតាមរកអូន បើអូនមិនមកទីនេះ
• បងចាំអូនយូរទេ?
• មិនយូរទេ ពេលនេះទើបតែម៉ោង៥ល្ងាចទេតើ ពេលវេលាទើបតែកន្លងហួសមិនទាន់ផុតមួយថ្ងៃទេ
• តែនៅទីនោះរំលងជិត២ថ្ងៃហើយណា

សុក្រឹតអស់សំណើចពេលឃើញខ្ញុំធ្វើមុខស្អុយ

• ប្រហែលនៅទីនេះពេលវេលាដើរយូរជាងនៅទីនោះ ណ្ហើយ មិនបាច់គិតច្រើនទេឱ្យតែអូនបានមកទីនេះគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់បង ទោះត្រឹមពេលតិចតួចក៏ដោយ
• ចុះមិចបងទៅទីនោះបាន?
• បងដឹងថាបងគ្មានរូបរាងនៅទីនោះទៀតទេ ហើយអូនមកជួបបងត្រឹមជាការយល់សប្តិប៉ុណ្ណោះ ចឹងហើយបងសាកប្រើវិធីអូន
• វិធីរបស់អូន? បងចង់ថាបងយល់សប្តិឬ?

គេមិនតបតែបែជាសើច ហើយដើរហួសទៅយកអ្វីម្យ៉ាងពីក្នុងឡានរបស់គេ។ បន្តិចក្រោយមកគេក៏ត្រឡប់មកវិញជាមួយនឹងបាច់ផ្កាមួយបាច់និងប្រអប់តូចមួយនៅក្នុងដៃ

• ទទួលផ្កាទៅព្រះនាងម្ចាស់

(ហ្អើយ អៀនណាស់ គេចេះផ្អែមល្ហែមបែបនេះដែរឬ?)

• ចាសអរគុណ!

បន្ទាប់មកគេក៏លុតជង្គង់ចុះហើយដកចិញ្ចៀនដែលនៅក្នុងប្រអប់

• ក្នុងថ្ងៃកំណើតបង បងចង់សុំអូន រៀបការនឹងបងបានទេ?

ខ្ញុំគាំងហើយពេលនេះ! មិនទាន់បានត្រៀមខ្លួនផងក៏ឃើញវត្តមានម៉ាក់ប៉ាខ្ញុំ និងម៉ាក់ប៉ាសុក្រឹតដើរញញឹមញញែមចូលមក

• បានទេ? (សុក្រឹតទទួចម្ដងទៀត)
• អូនមិនបាច់បារម្មណ៍ទេ ថ្ងៃមុខទៅជាយ៉ាងណាគ្មាននរណាដឹងមុននោះទេ សំខាន់ថ្ងៃនេះ ពេលនេះ យើងរក្សាពេលវេលាដ៏ល្អបំផុតជាមួយគ្នា ទោះនេះត្រឹមជាការយល់សប្តិរបស់អូនតែវាជាការពិតសម្រាប់បង អាចនិយាយបានថាវាជាការពិតក្នុងសុបិន។

ក្នុងស្ថានភាពនេះខ្ញុំពេញចិត្តចំពោះទឹកចិត្តរបស់បុរសម្នាក់នេះខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំញញឹមទទួល ហើយទឹកភ្នែកនៃក្ដីរំភើបរបស់យើងទាំង២ក៏ស្រក់ចុះតំណាលគ្នា។

          យើងនឹងរក្សាពេលវេលានៅថ្ងៃនេះឱ្យល្អបំផុតព្រោះថ្ងៃស្អែកយើងមិនដឹងថានឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើងបន្តទៀតនោះទេ ព្រោះនៅលើលោកមួយនេះរឿងអ្វីក៏អាចកើតឡើងបានដែរ។

           ខ្ញុំបានដើរទៅអង្គុយមុខកញ្ជក់ដូចធម្មតាប៉ុន្តែមុខរបស់ខ្ញុំមានឈាមជាប់ពេញថ្ពាល់និងក្នុងមាត់។ ឈាមនេះស្ងួត តាមសភាពរបស់វាប្រហែលជាកើតឡើងកំឡុងពេលខ្ញុំគេងលក់។ ខ្ញុំស្លន់ស្លោនឹងទិដ្ឋភាពដែលនៅចំពោះមុខពេលនេះខ្លាំងណាស់។ តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះខ្ញុំទៅ? បេះដូងខ្ញុំលោកញាប់ឡើងៗ ដង្ហើមដកដាច់ៗដូចចង់ស្ទះ។ ទ្រាំលែងបានខ្ញុំក៏ប្រឹងស្រែកដើម្បីរកជំនួយ។

           “ជួយខ្ញុំផង…” ខ្ញុំស្រែកព្រមទាំងបិទភ្នែកហើយយកដៃបិទត្រចៀកខ្លួនឯងឈ្ងោកមុខនៅមុខកញ្ចក់។

           ក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំមានម្ដាយនិងឪពុករបស់ខ្ញុំបានស្ទុះស្ទារពីជាន់ក្រោមតម្រង់មកបន្ទប់របស់ខ្ញុំ។ ពួកគាត់ចូលមករកខ្ញុំជាមួយនឹងឈុតគេងយប់។ ជាធម្មតាពេលគេងខ្ញុំមិនដែលដាក់គន្លឹះទ្វារទេទើបបានជាពួកគាត់ចូលមកបានដោយស្រួលបែបនេះ។ ម្ដាយរបស់ខ្ញុំឃើញអាការៈបែបនេះគាត់រត់មកឱបខ្លួនប្រាណដែលញ័រដូចជាកូនសត្វរបស់ខ្ញុំថ្នមៗរួចបង្ហាញនៅអារម្មណ៍ព្រួយបារម្ភជាខ្លាំង។

           “មានរឿងអ្វីទៅកូនសី?” ម៉ាក់ព្យាយាមផ្ងើយមុខខ្ញុំឱ្យនិយាយជាមួយគាត់។

           ខ្ញុំងើយមើលមុខរបស់ម៉ាក់និយាយជាមួយគាត់វិញទាំងអាម្មណ៍នៅខ្លាចនៅឡើង។ គាត់ទាំងពីរនាក់បើកភ្នែកធំៗមើលមុខខ្ញុំដូចជាបារម្ភខ្លាំងណាស់។

           “ម៉ាក់…” សំឡេងដាច់ៗចេញពីមាត់នៅមិនទាន់បាត់ញ័ររបស់ខ្ញុំហាមិនទាន់បានប៉ុន្មានផងប៉ាក៏និយាយកាត់ភ្លាម។

           “ឈាម!!! តើកូនដួលមែនទេទើបបានជាមានឈាមច្រើនបែបនេះ?” មុខប៉ាប្រែជាភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងជាងមុនទៀតបន្ទាប់ពីឃើញឈាមជាប់នៅមុខរបស់ខ្ញុំ។

           “ខ្ញុំមិនបានដួលទេ ភ្ញាក់ពីដំណេកមកខ្ញុំក៏ឃើញបែបនេះតែម្ដង” ឮខ្ញុំនិយាយហើយទឹកមុខរបស់ម៉ាក់សញ្ជឹងគិតដូចជានឹកឃើញដល់រឿងអ្វីម្យ៉ាងរួចគាត់ក៏និយាយភ្លេចខ្លួន៖

           “ត្រូវហើយថ្ងៃនេះកូនអាយុ១៨ឆ្នាំហើយ”

           “អូននិយាយអីនឹង? វាគ្មានទាក់ទងជាមួយឈាមនៅជាប់មុខកូនស្រីយើងទេ។” ប៉ាមើលមុខម៉ាក់មិនចង់ឱ្យម៉ាក់និយាយពីរឿងនេះដូចជាមានអ្វីមួយលាក់បាំងមិនចង់ឱ្យខ្ញុំដឹង។

           “ខ្ញុំអាយុ១៨ឆ្នាំ តើមានអ្វីទាក់ទងជាមួយឈាមនៅជាប់មុខរបស់ខ្ញុំម៉ាក់?” ខ្ញុំតក់ក្រហល់ចង់ដឹងខ្លាំងឡើង។

           “គ្មានរឿងអ្វីទេ ម៉ាក់…ម៉ាក់គ្រាន់តែច្រឡំមាត់ទេ” សំឡេងដាច់ៗរបស់ម៉ាក់ធ្វើឱ្យខ្ញុំសង្ស័យរឹតតែខ្លាំង។ “ប្រហែលជាយប់មិញក្ដៅខ្លាំងពេកទើបបណ្ដាលឱ្យឈាមច្រាលចេញមកពីខាងក្នុងក៏មិនដឹង។ កាលពីម៉ាក់នៅក្មេងក៏ធ្លាប់ជួបរឿងដូចឯងដែរ។ ឆាប់ចូលទៅលុបមុខទៅគ្មានរឿងអ្វីទេ។”

           “តែ…” ខ្ញុំមាននៅមិនទាន់អស់ចិត្តចង់សួរគាត់បញ្ជាក់ឱ្យកាន់តែច្បាស់ប៉ុន្តែត្រូវគាត់និយាយកាត់វិញភ្លាម។

           “គ្មានតែអីទេ ជឿម៉ាក់ទៅ” ម៉ាក់ប្រឹងញញិមក្នុងទឹកមុខលាក់បាំងអ្វីម្យ៉ាងជាមួយខ្ញុំ។

           ខ្ញុំបានចូលទៅបន្ទប់ទឹកសម្អាតមុខនិងខ្លួនប្រាណទាំងនៅមានមន្ទិលសង្ស័យមិនទាន់ដាច់ស្រឡះសោះ។ ប៉ានិងម៉ាក់ក៏បានចេញពីបន្ទប់ខ្ញុំត្រឡប់ទៅកាន់បន្ទប់គាត់វិញ។ ពេលមកដល់បន្ទប់គាត់ទាំងពីរក៏បាននិយាយរឿងរបស់ខ្ញុំភ្លាមៗដោយមិនឱ្យខ្ញុំដឹង។

           “តើកូនស្រីយើងជាអ្នកបន្តវេនមែនទេ?” ប៉ាយកដៃទាំងពីររបស់គាត់កាន់ស្មាម៉ាក់រួចសួរមួយៗ។

           “ត្រូវហើយ…” ម៉ាក់ទម្លាក់ទឹកមុខចុះមិនហ៊ានតតាំងជាមួយប៉ា។

           “ហេតុអ្វីបានជាអូនមិនព្រមប្រាប់បង?” ប៉ាយកដៃទាំងគូអង្រួនខ្លួនប្រាណម៉ាក់តិចៗព្រោះគាត់ហួសចិត្ត ហេតុអ្វីរឿងធំប៉ុណ្ណឹងហើយប្រពន្ធមិនប្រាប់គាត់។

           “អូនក៏ចង់ប្រាប់បងដែរតែអូនខ្លាចបងយកកូនស្រីរបស់យើងចេញពីអូន” ទឹកភ្នែកចាប់ផ្ដើមហូរម្ដងមួយតក់ៗចេញពីកែវភ្នែករបស់ម៉ាក់។

           “នៅមិនទាន់ហួសពេលទេ អូនគួរតែបញ្ឃប់ទៅ” ប៉ានិយាយឮៗរហូតឮដល់ខ្ញុំដែលនៅបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ។ នៅជាន់ក្រោមមានបីបន្ទប់ មួយជាបន្ទប់ម៉ាក់និងប៉ា បន្ទប់មួយទៀតដែលនៅចំកណ្ដាលគេមិនដឹងជាបន្ទប់អ្វីទេព្រោះម៉ាក់ហាមខ្ញុំតាំងពីតូចមិនឱ្យចូលបន្ទប់នេះជាដាច់ខាតប៉ុន្តែម្ដងម្កាលខ្ញុំតែងធុំក្លិនផ្សែងធូបចេញពីបន្ទប់នេះ និងបន្ទប់ចុងក្រោយគឺបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវនេះឯង។

           “បើគ្មានអ្នកបន្តវេនទេអូននឹងត្រូវ…” សំឡេងម៉ាក់ត្រូវបានគាំងត្រឹមនេះបន្ទប់ពីឮសំឡេងខ្ញុំគោះទ្វារពីខាងក្រៅបន្ទប់របស់គាត់។

          “ប៉ាមានរឿងអ្វីកើតឡើងនឹងទើបបានជានិយាយដាក់ម៉ាក់ឮៗម្ល៉េះ?” ខ្ញុំដើរមកគោះទ្វារបន្ទប់គាត់បន្ទាប់ពីឮប៉ានិយាយជាមួយម៉ាក់ឮៗ។ ខ្ញុំបារម្ភពីម៉ាក់ខ្លាំងណាស់ព្រោះនេះជាលើកទីមួយហើយដែលប៉ាប្រើសំឡេងខ្លាំងៗជាមួយម៉ាក់។ អារម្មណ៍ខ្ញុំគិតពីម៉ាក់រហូតភ្លេចរឿងដែលបានកើតឡើងលើខ្ញុំមុននេះ។

          “គ្មានរឿងអ្វីទេ គ្រាន់តែរឿងយល់ច្រឡំទេពេលនេះដោះស្រាយរួចហើយ” សំឡេងម៉ាក់ស្អកៗដូចទើបតែយំហើយ។

          “ពិតមែនទេប៉ា?” ខ្ញុំសួរប៉ាបញ្ជាក់ព្រោះខ្លាចម៉ាក់កុហក។

          “បាទកូនស្រី គ្រាន់តែការយល់ច្រឡំទេ” ស្ដាប់សម្ដីប៉ាចប់ខ្ញុំដូចជាធូរអារម្មណ៍បន្ដិច។​

          ពេលវេលាចេះតែដើរទៅមុខលឿនខ្លាំងណាស់ មួយប៉ព្រិចភ្នែកសោះរឿងដែលបានកើតឡើងលើខ្ញុំនៅព្រឹកនោះបានកន្លងផុតទៅអស់រយៈពេលកន្លះឆ្នាំបាត់ទៅហើយ។ ព្រះខែពេលបូណ៌មីបានបង្ហាញខ្លួនតាមបង្អួចបញ្ជាក់ថាថ្ងៃនេះជាថ្ងៃ១៥កើត។

          ខ្ញុំ ម៉ាក់និងប៉ាអង្គុយញ៉ាំបាយដូចធម្មតា។ បន្ទាប់ពីញ៉ាំបាយរួចម៉ាក់តែងតែឆុងទឹកដោះគោឱ្យខ្ញុំជាមួយប៉ាម្នាក់មួយកែវរាល់ថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថារៀងរាល់ថ្ងៃ១៥កើតឱ្យតែញ៉ាំទឹកគោម៉ាក់រួចខ្ញុំងងុយគេងខុសពីធម្មតាតែបើថ្ងៃផ្សេងៗក្រៅពីថ្ងៃ១៥កើតដូចជាមិនងងុយគេងសោះ។ ថ្ងៃនេះពេលម៉ាក់កាន់កែវទឹកដោះគោមកឱ្យខ្ញុំនិងប៉ា ខ្ញុំមិនទាន់ផឹកទេប៉ុន្តែប៉ាលេបក្អិកៗអស់គ្មានសល់។

          ហ៊ើយ… (សំឡេងស្ងាបរបស់ប៉ា)

          “បងចូលទៅគេងមុនហើយ ថ្ងៃនេះដូចជាងងុយណាស់” និយាយរួចប៉ាក៏ចាប់ផ្ដើមដើរទៅបន្ទប់គេងរបស់គាត់​។ តាមពិតមិនមែនតែខ្ញុំទេប៉ាក៏អ៊ីចឹងដែរ ឱ្យតែថ្ងៃ១៥កើតផឹកទឹកដោះគោម៉ាក់រួចដឹងតែងងុយគេងហើយ។

          “ឆាប់ញ៉ាំទឹកដោះគោរបស់កូនទៅ នឹងអាលម៉ាក់យកកែវទៅលាង” ម៉ាក់ដូចជាចង់ឱ្យខ្ញុំផឹកទឹកដោះគោនេះខ្លាំងណាស់។

          ខ្ញុំក៏ចាប់អកទឹកដោះគោអស់ពីកែវ មួយសន្ទុះខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមងងុយគេងដូចប៉ាដែរ។ ខ្ញុំក៏បានលាម៉ាក់ទៅគេងប៉ុន្តែតាមពិតខ្ញុំនៅទ្រាំប្រឹងបើកភ្នែកលួចតាមដានមើលសកម្មភាពម៉ាក់មិនឱ្យគាត់ដឹងខ្លួន។ ម៉ាក់បានប្រមូលចាននិងកែវទុករួចហើយគាត់ក៏ដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់គេងរបស់គាត់បន្ទាប់មកខ្ញុំឃើញគាត់ឈរនៅមុខបន្ទប់កណ្ដាលមួយភ្លែតទើបគាត់ដើរចូលទៅក្នុង។

          ដោយសារតែចង់ដឹងខ្លាំងពេលខ្ញុំក៏ដើរលបៗទៅមុខបន្ទប់បម្រុងនឹងលួចមើលសកម្មភាពគាត់ស្រាប់តែភ្នែកខ្ញុំទ្រាំទ្រលែងកើតក៏បិទដោយមិនស្ដាប់បញ្ជា។ ខ្លួនប្រាណខ្ញុំដេកដួលស្ដូកស្ដឹងនៅមុខបន្ទប់។ ព្រឹកឡើងខ្ញុំបានឃើញខ្លួនឯងនៅក្នុងបន្ទប់គេងទៅវិញ។ ពិតជាចម្លែកណាស់យប់មិញខ្ញុំចាំបានថាខ្ញុំបានបាត់បង់ស្មារតីនៅមុខបន្ទប់កណ្ដាល ហេតុអ្វីព្រឹកឡើងខ្ញុំមកគេងក្នុងបន្ទប់ទៅវិញ?

          ឆ្លៀតឱកាសម៉ាក់ទៅផ្សារ ប៉ាទៅធ្វើការបាត់ខ្ញុំក៏បានលួចចូលទៅក្នុងបន្ទប់កណ្ដាលប៉ុន្តែបន្ទប់ជាប់សោ។

          សោ!!!

          តើខ្ញុំបានសោមកពីណាចាក់ចូលទៅខាងក្នុង?

          គិតមួយសន្ទុះខ្ញុំក៏នឹកឃើញថាចប់មិញនេះមុននឹងម៉ាក់ចូលបន្ទប់នេះគាត់បានដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់គេង។ អ៊ីចឹងប្រហែលជាសោនៅក្នុងបន្ទប់គាត់ហើយ។ គិតរួចខ្ញុំក៏ដើរសំដៅទៅបន្ទប់ម៉ាក់ភ្លាម។ ជាធម្មតាបន្ទប់គាត់បិទទ្វារតែមិនចាក់សោទេ។ ចូលមកដល់ក្នុងក្រឡេកមើលចុះឡើងៗខ្ញុំប្រទះឃើញកូនសោមួយចង្កោមមានប្រហែលបីបួននៅក្បាលដំណេក។

          ខ្ញុំស្ទុះវឹងយកមកចាក់បន្ទប់កណ្ដាល។ ចាក់សោទីមួយទីពីរមិនត្រូវខ្ញុំក៏បន្តចាក់សោទីបី មេសោក៏របើកគន្លឹះចេញ ទ្វារក៏អាចបើកបាន។ ចូលមកដល់ក្នុងខ្ញុំឃើញមានបាយសី៧ថ្នាក់រៀបចំតាមជាន់យ៉ាងស្អាត នៅមុខបាយសីមានរូបថតរបស់ខ្ញុំនិងមានឈ្មោះ ឈុន ចាន់ពិសី និងថ្ងៃខែឆ្នាំកំណើតនៅពីក្រោមរូបថត និងឃើញមានកំប៉ុងជើងធូបទៀននៅខាងមុខរូបថត។

          ត្រូវហើយនេះជាឈ្មោះនិងថ្ងៃខែឆ្នាំកំណើតរបស់ខ្ញុំ។

          តើនេះជាពិធីអ្វីទៅ? ហើយម៉ាក់ធ្វើវាដើម្បីអ្វី? ម៉េចបានជាគាត់មិនព្រមប្រាប់ខ្ញុំ?

          ទឺង…ទឺង… សំឡេងទូរសព្ទរបស់ខ្ញុំរោទ៍

          ខ្ញុំបានដកទូរសព្ទចេញពីហោប៉ៅឃើញម៉ាក់តេមកខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏លើកទទួលក្នុងអារម្មណ៍ភ័យព្រោះខ្លាចគាត់ដឹងថាខ្ញុំលួចចូលមកក្នុងបន្ទប់នេះ។

          -អាឡូម៉ាក់

          -អាឡូកូនសី! ជួយបើកសោរបងផ្ទះឱ្យម៉ាក់ផងព្រោះព្រឹកមិញម៉ាក់ភ្លេចយកកូនសោទៅ។

          -ចាស៎ម៉ាក់ ចាំកូនបើកទ្វារឱ្យ។

          ខ្ញុំបានចេញពីបន្ទប់យ៉ាងលឿងរៀបចំចាក់សោវិញ និងយកកូនសោទៅដាក់ទីតាំងដូចដើមរួចទើបដើរទៅបើកទ្វារឱ្យម៉ាក់។ ខ្ញុំជួយយួរអីវ៉ាន់ម៉ាក់រួចក៏ឆ្លៀតសួរគាត់អំពីបន្ទប់កណ្ដាលនោះ។

          “ម៉ាក់ ខ្ញុំឆ្ងល់ណាស់តើបន្ទប់កណ្ដាលជាបន្ទប់អ្វីទៅ ទើបបានជាឃើញចាក់សោចោលរហូតអ៊ីចឹង?” ខ្ញុំសួរដូចខ្លួនឯងមិនដឹងរឿង។

          “អ្ហ៎! បន្ទប់នឹងម៉ាក់ដាក់អីវ៉ាន់ចាស់ៗទុកចោលយូរហើយ” ម៉ាក់មើលមុខខ្ញុំរកនឹងបន្តិចទើបនិយាយ។

          “ដាក់អ្វីខ្លះទៅម៉ាក់?”

          “កុំទាន់សួររឿងនឹងប្រញាប់មកជួយធ្វើម្ហូបម៉ាក់ ខ្លាចប៉ាឯងមកពីធ្វើការវិញម្ហូបនៅមិនទាន់ឆ្អិន” ម៉ាក់និយាយបង្វែរប្រធានបទព្រោះមិនចង់ឱ្យខ្ញុំសួរដេញដោលទៀត។

          ម៉ាក់ក៏ដើរសំដៅទៅផ្ទះបាយដែលមានខ្ញុំដើរយួរអីវ៉ាន់តាមពីក្រោយខ្នងរបស់គាត់។ នៅផ្ទះបាយខ្ញុំនិងម៉ាក់ធ្វើម្ហូបផងនិយាយគ្នាលេងផងប៉ុន្តែឱ្យតែនិយាយដល់រឿងបន្ទប់កណ្ដាលម៉ាក់មិនឆ្លើយនឹងខ្ញុំទេហើយគាត់បែរជានិយាយរឿងអីផ្សេងទៅវិញ។

……………………………

          ផ្ទៃមេឃស្រឡះល្អព្រះខែមូលក្រឡង់ស្អាតខ្លាំងណាស់ ក្រឡេកមកមើលប្រតិទិននៅលើតុក្នុងបន្ទប់របស់ខ្ញុំឃើញថាជាថ្ងៃ១៥កើត។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ឱ្យតែថ្ងៃ១៥កើតបន្ទប់កណ្ដាលតែងតែធុំក្លិនផ្សែងធូបហើយខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ថាថ្ងៃ១៥កើតមានអ្វីកើតឡើងនៅក្នុងបន្ទប់នោះ? ព្រោះតែចង់ដឹងឱ្យកាន់តែច្បាស់ទើបបានជាថ្ងៃមិញនេះពេលម៉ាក់សម្រាន្ដលក់ខ្ញុំក៏បានលួចកូនសោពីបន្ទប់គាត់ចូលទៅបង្កប់កាមេរ៉ានៅក្នុងបន្ទប់កណ្ដាល និងនៅខាងមុខបន្ទប់ខ្ញុំដោយមិនឱ្យគាត់ដឹង។

          ពេលបរិភោគអាហារពេលយប់រួចប៉ាក៏យកទូរសព្ទមកអូសពត៌មានតាមបណ្ដាញអ៊ីនធឺណិតចំណែកឯម៉ាក់ក៏បានចូលទៅផ្ទះបាយឆុងទឹកដោះគោដូចធម្មតា។ ពេលម៉ាក់ចូលទៅក្នុងផ្ទះបាយខ្ញុំបានលួចតាមដានមិនឱ្យគាត់ដឹងព្រោះចង់ដឹងថាតើគាត់មានដាក់អ្វីក្នុងទឹកដោះគោដែរឬទេ? ខ្ញុំបានឃើញម៉ាក់ឆុងធម្មតាប៉ុន្តែគាត់បានទាញកញ្ចប់អ្វីមិនដឹងហែកចាក់ចូលក្នុងទឹកដោះគោទាំងពីរកែវរួចកូរចូលគ្នា។

          ឬមួយជាថ្នាំងងុយដេក?

          តើគាត់ធ្វើបែបនេះដើម្បីអ្វី?

          ឃើញរាល់សកម្មភាពរបស់ម៉ាក់ហើយខ្ញុំក៏ដើរមកកន្លែងញ៉ាំបាយវិញធ្វើដូចជាមិនដឹងរឿងអ្វីសោះ។ ម៉ាក់យកកែវទឹកដោះគោមក ខ្ញុំនៅតែផឹកដូចធម្មតាព្រោះខ្ញុំចង់ដឹងថាពេលដែលខ្ញុំមិនដឹងខ្លួនតើរាងកាយរបស់ខ្ញុំបានធ្វើអ្វីខ្លះទើបបានជាបន្ទប់ពីថ្ងៃ១៥កើតព្រឹកឡើងខ្ញុំមានអារម្មណ៍អស់កម្លាំងស្ពឹកស្រពន់ដៃជើងខ្លាំងម៉្លេះ? ពេលនេះខ្ញុំត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បីដឹងការពិតមួយនេះ។

          មកដល់បន្ទប់ដេកខ្ញុំប្រះខ្លួននៅលើគ្រែ ខ្ញុំមើលឃើញពន្លឺនៅក្នុងបន្ទប់ខ្ញុំតូចទៅៗរហូតងងឹតសូន្យឈឹងបន្ទាប់មកខ្ញុំលែងដឹងខ្លួនអ្វីទាំងអស់។ ថ្ងៃបន្ទាប់ភ្ញាក់ពីដំណេកខ្ញុំមានអារម្មណ៍អស់កម្លាំងល្ហិតល្ហៃឈឺក្បាលខ្ទោកៗ ស្ពឹកស្រពន់ដៃជើងដើរមិនចង់រួចប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែព្យាយាមដើរទៅអង្គុយមុខកញ្ចក់ដើម្បីមើលមុខខ្លួនឯងដូចទម្លាប់។ ខ្ញុំប្រទះឃើញមានឈាមកកតូចៗនៅជាប់មាត់របស់ខ្ញុំដូចជាគេលាងចេញដែរតែលាងមិនបានស្អាត។​

          ខ្ញុំក៏នឹកដល់ព្រឹកមួយដែលខ្ញុំក្រោកមកឃើញឈាមពេញមុខនិងមាត់របស់ខ្ញុំ។ ពេលនេះខ្ញុំលែងមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចទៀតហើយព្រោះខ្ញុំដឹងថាប្រាកដជាមានរឿងអ្វីមួយដែលនៅពីក្រោយរឿងនេះ។ ហើយម៉ាក់គឺជាមនុស្សម្នាក់គត់ដែលនៅពីក្រោយខ្នងរឿងនេះ។ ខ្ញុំរៀបចំខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បីដឹងពីការពិតមួយនេះ។ ម៉ាក់ចេញទៅផ្សារដូចទម្លាប់ ប៉ាក៏ចេញទៅធ្វើការទៀត។ វាជាឱកាសល្អសម្រាប់ខ្ញុំហើយ។ ខ្ញុំបានឡើងទៅបន្ទប់គេងខ្ញុំដែលនៅជាន់លើយកកូនសោដែលខ្ញុំបានលួចចម្លងកាលពីថ្ងៃមុនដើម្បីយកកាំមេរ៉ានៅក្នុងបន្ទប់កណ្ដាល និងនៅខាងមុខបន្ទប់ខ្ញុំដែលខ្ញុំបានបង្កប់មកមើល។

          នៅក្នុងវីដេអូខ្ញុំឃើញរាងកាយខ្ញុំដើរមួយៗចេញពីបន្ទប់ចុះជណ្ដើរដោយខ្លួនឯងដូចមនុស្សគ្មានវិញ្ញាណ។ បន្ទប់មកខ្ញុំក៏ដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់កណ្ដាលដែលទ្វារបើរួចជាស្រេច។ នៅខាងក្នុងឃើញមានបាយសី៧ថ្នាក់ រូបថតខ្ញុំ ទៀន ធូប និងឈាមមួយចាននៅខាងមុខរូបថត។ នៅខាងមុខបាយសីឃើញមានម៉ាក់អង្គុយរងចាំរួចជាស្រេច។ រាងកាយខ្ញុំបានលត់ជង្គង់នៅពីខាងមុខរូបថតខ្លួនឯង ហើយម្ដាយខ្ញុំសូត្រមន្ដអាគមអ្វីខ្ញុំមិនស្គាល់ទេ។ បន្ទាប់ពីគាត់សូត្រចប់រាងកាយរបស់ខ្ញុំងើបឈររេរាំចុះឡើងៗ ដូចជានារីរបាំសម័យបុរាណ។ រាងកាយខ្ញុំរាំរហូតដល់អស់ធូបទើបលត់ជង្គង់ចុះនិងលើកយកឈាមនៅខាងមុខរូបថតហុតស្រស់ៗ។ រួចមកម៉ាក់បានយកទឹកនិងកំណាត់លាងសម្អាតមុខមាត់ប្រលាក់ឈាមដែលខ្ញុំបានហុតមុននេះហើយគាត់ក៏និយាយជាមួយរាងកាយខ្ញុំ៖

          -ម៉ាក់សុំទោសផងកូនស្រី ធ្វើម៉េចគ្រួសាររបស់ម៉ាក់មានគ្រូកាន់ អ៊ីចឹងហើយតមកពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់ត្រូវមានអ្នកបន្តវេន។ បើគ្មានអ្នកបន្តវេនទេម៉ាក់ប្រាកដជាត្រូវស្លាប់ចោលកូនហើយ។ (ទឹកភ្នែករបស់ម៉ាក់ស្រក់ចុះមក)

          -គ្រួសារយើងមានតែកូនម្នាក់គត់ដូច្នេះបន្ទុកនេះត្រូវធ្លាក់ទៅលើកូនហើយ។ ម៉ាក់ក៏មិនចង់ដែរតែដើម្បីគ្រួសារយើងម៉ាក់ត្រូវតែធ្វើ។ (គាត់យកដៃជូតទឹកភ្នែកចេញបន្តិចរួចបន្ដ)        

-កាលពីម៉ាក់មានអាយុ១៨ឆ្នាំម៉ាក់ក៏ដូចជាកូនដែរគឺម៉ាក់មិនដឹងថាខ្លួនឯងត្រូវជាអ្នកបន្តវេនទេ។ ម៉ាក់ត្រូវយាយរបស់កូនលាក់បាំងរឿងនេះរហូតដល់ម៉ាក់មានអាយុ១៩ឆ្នាំទើបគាត់ព្រមប្រាប់ម៉ាក់។ (សំឡេងម៉ាក់និយាយអួលៗ)

          -អ្នកបន្តវេនមិនអាចដឹងពីអាថ៌កំបាំងនេះបានទេ ត្រូវចាំរហូតដល់រយៈពេលមួយឆ្នាំទើបគេក្លាយជាអ្នកបន្តវេនពេញលេញហើយអាចដឹងពីរឿងនេះបាន។ បើមិនដូច្នោះទេគេប្រាកដជាត្រូវស្លាប់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ សុំទោសផងដែលម៉ាក់លាក់បាំងកូនព្រោះម៉ាក់មិនចង់បាត់បង់កូនទេ។ កូនទ្រាំលំបាកមួយឆ្នាំសិនទៅ។

          ពេលម៉ាក់និយាយចប់រាងកាយរបស់ខ្ញុំបានចាកចេញពីបន្ទប់ធ្វើពិធីត្រលប់មកបន្ទប់គេងវិញដោយខ្លួនឯង។ ពេលនេះខ្ញុំលែងឆ្ងល់ហើយហេតុអ្វីបានជាម៉ាក់ដាក់ថ្នាំងងុយគេងឱ្យខ្ញុំផឹក។ តាមពិតមកពីខ្ញុំជាអ្នកបន្តវេន ហើយត្រូវធ្វើពិធីរហូតដល់មួយឆ្នាំទើបក្លាយជាអ្នកបន្តវេនពេលលេញ តែពេលនេះខ្ញុំបានដឹងអាថ៌កំបាំងនេះមុនពេលទៅហើយ តើខ្ញុំនឹងត្រូវស្លាប់ដូចម៉ាក់និយាយមែនទេ? គិតដល់ចំនុចនេះខ្ញុំចាប់ផ្ដើមខ្លាចថាខ្ញុំនឹងត្រូវស្លាប់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនចង់ដឹងរឿងនេះទេប្រហែលជាល្អសម្រាប់ខ្ញុំ។ រឿងគ្រប់យ៉ាងម៉ាក់ធ្វើដើម្បីគ្រួសារយើងប៉ុណ្ណោះប៉ុន្តែខ្ញុំបែរជាសង្ស័យគាត់ទៅវិញ។

          ពេលរាត្រីក៏ឈានចូលមកដល់ ខ្ញុំគេងមិនលក់ក៏ព្រោះតែនៅគិតពីរឿងរ៉ាវដែលខ្ញុំបានស្ដាប់ឮពីវីដេអូកាលពីព្រឹកមិញ។ ទ្រនិចនាឡិកាលោតតឹកៗប្រណាំងជាមួយចង្វាក់បេះដូងខ្ញុំដែលកំពុងលោតញាប់ឡើងៗ។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅនាឡិកានៅជាប់ជញ្ជាំងកំពុងចង្អុលបង្ហាញថាម៉ោង១២យប់ ភ្លាមនោះបេះដូងខ្ញុំលែងដំណើរការ ភ្នែកខ្ញុំបិទទាំងមិនដឹងខ្លួន ដង្ហើមក៏ឈប់ដក ឬមួយខ្ញុំ…?

ចប់

នារីវ័យប្រហែល២៥ឆ្នាំដើរត្រុកៗទាំងដៃនៅជាប់អំបោះរៀបការនៅឡើយ។ កែវភ្នែកពោពេញដោយការងឿយឆ្ងល់និងភាពច្របូកច្របល់។ បន្ទាប់ពីរើមកនៅផ្ទះខាងប្រុសលើកដំបូង ម៉្យាងទៀតទើបក្រាបផ្ទឹមមិនទាន់បាន១ម៉ោងស្រួលបួលផង។

នាឡិការោទ៍ឡើង យប់ម៉ោង១១:៤៨នាទីទៅហើយ អាកាសធាតុខែកត្តិកធ្លាក់ខ្យល់ត្រជាក់ស្ពឹកដល់ឆ្អឹងខ្នងខ្ញុំដើរមើលផ្ទះខាងប្រុសដែលទើបរៀបការថ្មីថ្មោង​​ ស្រាប់តែមានអារម្មណ៏ថាមានក្លិនក្រអូបផ្កាម្លិះសាយភាយមកពីខាងណាក៏មិនដឹងខ្ញុំដើរតាមក្លិននោះរហូតដល់បន្ទប់ចុងគេនៃរានហាល មេឃងងឹតណាស់តែពន្លឺព្រះចន្ទអាចឱ្យខ្ញុំអាចមើលឃើញបន្ទប់កញ្ចក់មួយដោយការចង់ដឹងចង់ឮពេក ខ្ញុំសម្រេចចិត្តចូលទៅដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ។

រូបថតស្ថិតជាប់ជញ្ចាំងសុទ្ធសឹងតែជារូបថតគ្រួសារខាងប្តីខ្ញុំគ្រប់ជំនាន់​ តាមដែលខ្ញុំឃើញគ្រប់ជំនាន់សុទ្ធតែជាអ្នកមានឋានៈរហូតដល់ជំនាន់ប្តីខ្ញុំម្នាក់ៗសុទ្ធតែពាក់ស័កលើស្មា​ សំណាងដែរ ដែលខ្ញុំរៀបការចូលក្នុងគ្រួសារដែលចាស់ទុំខាងប្រុសមិនរើសអើងវណ្ណៈគ្រួសារខ្ញុំ។ រំពេចនោះខ្ញុំសង្កេតឃើញរូបថតស្ត្រីនៅខាងស្តាំដែលដាច់ដោយឡែកពីគេតែអ្វីដែលចម្លែកគឺនៅលើរូបថតគាត់មានសរសេរឈ្មោះថ្ងៃខែឆ្នាំកំណើតដោយដីសនិងមានអំបោះស​ ពទ័្ធជុំវិញ។

ថ្ងៃទី២២ ខែឧសភា ឆ្នាំ១៩៣២ នេះជាឆ្នាំនៅសម័យអាណានិគមបារាំងតើ! មានន័យថាស្ត្រីក្នុងរូបនេះប្រហែលជាយាយទួតរបស់ប្តីខ្ញុំហើយមើលទៅខ្ញុំបង្វែការចាប់អារម្មណ៏ទាំងអស់ទៅលើបន្ទប់វិញ។ ខ្ញុំបន្តមើលតុនិងសៀវភៅជាច្រើនមានការរៀបចំយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយមានថូផ្កាបុរាណធំៗពីរនៅអមសងខាងបន្ទប់រវល់តែភ្លឹកនិងការរៀបចំខ្ញុំឮសម្រិបជើងនរណាម្នាក់ដែលកំពុងដើរទៅវិញទៅមកនៅខាងក្រៅបន្ទប់ ខ្ញុំងាកឆ្វេងសម្លឹងទៅកញ្ចក់ ឃើញស្ត្រីរូបរាងស្គមស្គាំងម្នាក់ដើរយឺតៗទៅមកជុំវិញរានហាល។

-ចុម! កណ្តាលយប់ហើយអ្នកណាមកធ្វើស្អីនេះ​​ ឬមួយមីងអ៊ីទេដឹង?

មិនបង្អង់យូរខ្ញុំដើរទៅតាមស្ត្រីនោះយឺតៗតាមពីក្រោយយ៉ាងប្រកៀក។ ស្ត្រីនោះមិនមែនជាមីងអ៊ីទេឬមួយជាអ្នកបម្រើចូលថ្មី

-អេ! ឈប់សិននាងជាអ្នកណា? នែ! នាងមិនឮខ្ញុំហៅទេហេស? នែ! ឈប់សិន

មិនថាខ្ញុំខំស្រែកប៉ុន្មានដងទេ ស្ត្រីនោះនៅតែបន្តដើរទៅមុខរឹងដូចគល់ឈើគ្មានងាកក្រោយហាក់មិនខ្វល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយ។ នាងដើរពីបន្ទប់មួយទៅបន្ទប់មួយរហូតដល់បន្ទប់ក្រោមដីដែលកាន់តែងងឹតទៅៗសម្រិបជើងចុះជណ្តើរមួយៗ ខ្ញុំក៏មកដល់មុខបន្ទប់ដែលមានសុទ្ធតែខោអាវចាស់ៗព័ទ្ធទៅដោយសំបុកពីងពាងនិងធូលីដីក្រាស់ខ្មឹកហាក់ធ្វើឱ្យអារម្មណ៏ខ្ញុំមិននឹងនរក្នុងខ្លួនខ្ញុំស្រែកសួរម្តងទៀត។
-នាងជាអ្នកណា? អេ! ឈប់សិននាងស្តាប់ខ្ញុំមិនឮទេហេស?

លើកនេះនាងងាកមុខមករកខ្ញុំចំៗ ដែលអាចឱ្យខ្ញុំឃើញថានាងស្លៀករ៉ូបដេកយប់ពណ៌សរួមទាំងទម្លាក់សក់វែងខ្មៅរលោងហួសចង្កេះដោយងងឹតពេកខ្ញុំមិនអាចមើលមុខនាងច្បាស់ឡើយតែអាម្មណ៍ខ្ញុំប្រាប់ថាមានអ្វីមិនស្រួលហើយ។ បេះដូងខ្ញុំលោតដុបដាក់ៗ ក្រោយឃើញស្នាមឈាមក្រហមច្រាលមួយផ្ទាំងដាមលើរ៉ូបរាត្រីរបស់នាងខ្ញុំចង់បកក្រោយដែរតែជើងខ្ញុំទាំងពីរហាក់ស្ពឹកកម្រើកស្ទើរតែមិនបាន។

នារីនោះបោះជំហានបន្តិចម្តងៗមកកាន់ខ្ញុំ ខ្ញុំញ័រចំប្រក់ដូចកូនសត្វនាងខ្សឹបតិចៗដោយសំឡេងខ្សាវៗថា៖

”ជួយផង​” មួយស្របក់ក្រោយមកនាងហូតប្រអប់ឈើមួយដែលមានសោរពណ៌ប្រាក់មកឱ្យខ្ញុំ។

-វាជាស្អីហ្នឹង! អាយ!!

គ្រាន់តែកាន់ប្រអប់នោះភ្លាមប្រអប់ទាំងមូលចាប់ផ្តើមរង្គើកម្លាំងដៃរបស់ខ្ញុំព្យាយាមទប់តែហាក់មិនអាចទប់ទល់ឈ្នះនិងកម្លាំងអ្វីម៉្យាងដែលមាននៅក្នុងប្រអប់។

ស្រមោលខ្មៅធំមួយលេចរូបរាងឡើងនៅពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ ស្ត្រីបីបួននាក់ក្រញាំដណ្តើមគ្នាហែកពោះវៀនជ្រូកស៊ីស្រស់ៗ​ហូរឈាមស្រក់ពេ​ញឥដ្ឋ។ ខ្មោចនោះស៊ីពោះវៀនជ្រូកខ្ញប់ៗឈាមហូរចេញពីមាត់អត់ឈប់ខ្ញុំស្ទើរដកដង្ហើមមិនចេញភ្នែកទាំងគូរសម្លឺងសម្លក់មកខ្ញុំមិនដាក់ភ្នែកក្លិនឈាមឆ្អេះឆ្អាបស្ទើរចេញក្អួត​ ខ្ញុំរើបម្រាស់ខ្លួនចេញពីទីស្មោកគ្រោកនេះតែខ្មោចស្រីនោះក្រញាំគ្នាទាញខ្ញុំ។

-លែងៗលែងយើង! លែងយើងទៅ!

ពួកខ្មោចស្រីហែកទាញជើងខ្ញុំទាំងសង ស្ទើរតែរបេះចេញពីគ្នា ក្រចកវែងខ្មៅៗរបស់ពួកវាខ្វាចទម្លោះជើងខ្ញុំទាំងសងខាង។

-ទេ! ​អត់ទេជួយផង!

-ជួយខ្ញុំផង! មានអ្នកណានៅទីនេះទីជួយផង​

-អាវីៗ​! អាវីភ្ញាក់ឡើង រួចកូនមកដេកស្អីនៅនិងជណ្តើរហ្នឹង?​

-ជួយផងៗ​

-អាវី! កូនកើតអីហ្នឹង

-អូ! ការពិតទៅវាគ្រាន់តែជាការយល់សប្តិសោះ នេះខ្ញុំដេកមមើរដល់ថ្នាក់នេះហេស? ខ្ញុំមិនដែលដេកមមើទេពីមុនមកម៉ាក់ ខ្ញុំសុបិន្តអាក្រក់ណាស់ខ្ញុំមានអារម្មណ៏មិនល្អសោះម៉ាក់រៀបការថ្ងៃដំបូងផង។

-អាវី!កុំទៅគិតច្រើនពេកកូនយូរទៅគង់តែទម្លាប់ទេ កាលម៉ែរៀបការជាមួយឪឯងដំបូងក៏មិនទម្លាប់ដែរ។

-តែខ្ញុំថាផ្ទះនេះដូចប្លែកៗម៉េចមិនដឹងទេម៉ាក់

-ប្លែកអ៊ីចឹងហើយភូមិគ្រឹះធំប៉ុនណាណីទៅដូចផ្ទះល្វែងយើងធ្លាប់នៅយ៉ាងម៉េចកើតកូន អឺ!​ប្រញាប់ទៅដេកទៅប្តីឯងរកមួយថ្ងៃហើយ។

ខ្ញុំងក់ក្បាលហើយដើរទៅបន្ទប់ដេកទាំងមមើមមាយ ស្វាមីជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំដេកលក់ដូចគេដាក់ថ្នាំគ្មានគិតខ្វាយខ្វល់អ្វីសោះ៖

“មិនឃើញខ្វល់ ពីប្រពន្ធអីបន្តិចផងម៉ែចេះតែថាហ្មង”

ខ្ញុំរអ៊ូតិចៗមុននិងដាក់ក្បាលលើខ្នើយដេករហូតទល់ភ្លឺ។​​ ​ព្រះអាទិត្យរះដល់ចុងត្នោតហើយខ្ញុំទើបងើបពីគេងរួច ខ្ញុំមិនបានធ្វើអាហារឱ្យម៉ាក់ក្មេកទេថ្ងៃនេះជាថ្ងៃដំបូងផងពិតជាគួរឱ្យខ្មាសមែន ខ្ញុំចុះពីបន្ទប់មកផ្ទះបាយតែគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានអ្នកបម្រើរៀបចំអស់ហើយនៅផ្ទះនេះពិតជាគ្មានអី្វធ្វើមែន។

ចំណែកស្វាមីខ្ញុំវិញរវល់ចុះទៅតាមខេត្តមិនលុះថ្ងៃសូម្បីតែថ្ងៃរៀបការហើយក៏ត្រូវទៅធ្វើការដែរអីក៏រវល់អីរវល់យ៉ាងនេះ មិនទាន់ទាំងបានចេញទៅក្រៅផងខ្ញុំឃើញអ្នកនាងឡាទីដែលជាមិត្តជិតដិតរបស់ស្វាមីខ្ញុំញញឹមញញែមមកកាន់ខ្ញុំ។

-បងវី មកនេះខ្ញុំមានរបស់ឱ្យបងអ្ហា៎!

អូនឡាទីកាន់ប្រអប់ពណ៌ស្វាយ មានទំហំប៉ុនបាតដៃដែលមានពន្លឺភ្លឺភ្លេកៗចាំងភ្នែកខ្ញុំតែម្តង ខ្ញុំរត់ត្រហេបត្រហបព្រោះចង់ដឹងថារបស់ក្នុងនោះជាអ្វី។

ខ្ញុំស្ទើរតែមិនជឿនិងភ្នែក ក្នុងប្រអប់នោះជាខ្សែកត្បូងពេជ្រចរណៃដែលមានពណ៌ស្វាយខ្ញុំសួរបញ្ជាក់៖

-ឡាទីឱ្យបងមែន?

-ចាស! នេះជាកាដូថ្ងៃរៀបការបស់បងណា!

ខ្ញុំរំភើបចិត្តបំផុតព្រោះមួយជីវិតនេះមិនដែលមានអ្នកណាជូនរបស់អីស្អាតបែបនេះពីមុនមកទេ។

-អូយ! ​បងអរគុណច្រើនណាស់ឡាទី ថ្លៃណាស់មើលទៅ

-ចា​ស! រៀបការបងមួយទាំងមូលហើយខ្ញុំមិនរវល់ម៉េចហ្នឹងបាន​

ឡាទីដកខ្សែកពេជ្រមកពាក់លើ​ក​ របស់ខ្ញុំ​ ខ្ញុំមើលកញ្ចក់សឹងមិនជឿភ្នែកខ្លួនអែងពន្លឺពេជ្រចាំងឆ្វាចមកលើដងខ្លួនខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនអរគុណមិនបានជាមួយកាដូដ៏ស្រស់ស្អាតនេះ​។

អូនឡាទីលាខ្ញុំនិងម៉ាក់ក្មេកត្រលប់ទៅផ្ទះវិញយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់​​ប្រហែលមានធុរៈអីហើយមើលទៅ។ នៅផ្ទះមួយថ្ងៃហើយគ្មានអ្វីធ្វើសោះ​ខ្ញុំមិនទម្លាប់ខ្លួនជាមួយបរិយាកាសបែបនេះសោះក៏ចេញទៅដើរផ្សារជាមួយមិត្តរួមជំនាន់។

-ខ្ញុំមានអារម្មណ៏ថារៀបការដូចមិនរៀបការយ៉ាងម៉េចទេ ប្តីក៏មិនដែលនៅផ្ទះ​ ម៉ែក្មេកក៏មិនដែលនឹកនាខ្ញុំស្មានថារៀបការហើយមានជីវិតគ្រូសាររីករាយដូចគេតើ​ តែនេះវាមិនរីករាយទៅជារុះរោយវិញ (ដាវី)

-ស្លាប់! បានប្តីប្រហែលលោកឆុនទៅរកណាបាន គិតតែគ្នាទៅអាយុ៣០ស្អែកខានស្អែកមិនទាន់មានគ្រួសារទៀត​ អាវីបានមនុស្សល្អប៉ុននឹងហើយចង់បានអីទៀត (លីកា)

-ពិបាកណាស់រឿងចឹងទាល់តែឆ្លងកាត់ផ្ទាល់ ពេលខ្លះល្អតែមើលតែរស់នៅសោះកក្រោះណាស់ (ដាវី)

ខ្ញុំមកផ្ទះវិញទាំងសោះកក្រោះយប់ហើយតែប្តីខ្ញុំមិនដែលមកផ្ទះម្តងណាសោះតាំងពីរៀបការមករវល់រហូត មិនដឹងគេងលក់តាំងពីពេលណាខ្ញុំឃើញស្ត្រីស្លៀករ៉ូបគេងយប់នោះទៀតហើយ លើកនេះនាងសោកសៅនិងក្រៀមក្រំយ៉ាងខ្លាំង នាងអង្គុយទ្រោបមុខចុះហើយយំខ្សឹកខ្សួលលើគំនរខោអាវចាស់ៗដែលពេញដោយធូលីដី។

នាងនិយាយខ្សាវៗមកកាន់ខ្ញុំ៖

-វាជិតដល់ពេលវេលារបស់នាងហើយខ្ញុំជួយអ្វីនាងមិនបានទេ ម៉េចក៏នាងទទួលអថព្វ?

-ខ្ញុំមិនយល់ពីអ្វីដែលនាងនិយាយសោះ?​ ខ្ញុំទទួលអថព្វ?​

លើកនេះនាងងើបមុខមកចំពោះមុខខ្ញុំ ព្រះអើយ! ភ្នែករបស់នាងម្ខាងត្រូវបានខ្វេះមានឈាមហូរតក់ៗ និងមានស្នាមខ្វាចមើលមិនយល់។

-នាងនៅសល់ពេលមិនច្រើនទេ នាងកម្ចាត់អថព្វដែលគេដាក់ទៅបើដល់ពេលរបស់នាង នាងគ្មានថ្ងៃត្រលប់ក្រោយទេ។

រូបភាពនាងរលាយប្រៀបដូចជាផ្សែង ដែលបន្សល់នូវចម្ងល់ចាក់ស្រេះពេញខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនជឿទេថាខ្ញុំររើរវាយតាំងពីដើមមកខ្ញុំមិនដែលបែបនេះទេ​​ មិនដែលសុខៗខ្ញុំររើរវាយ​រាល់យប់ទេច្បាស់ណាស់ប្រាកដជាមានអ្វីមិនប្រក្រតីហើយ ។

ព្រឹកព្រលឹមស្រាងៗខ្ញុំរំភើបយ៉ាងខ្លាំងក្រោយឃើញស្វាមីមកផ្ទះបន្ទាប់ពីបាត់មុខ​រាប់ខែ។ គាត់ស្ទុះមកឱបខ្ញុំដោយការនឹករលឹក។

-ប្រពន្ធបងស្គមណាស់ខានឃើញតែប៉ុន្មានថ្ងៃសោះ​ (ឆុន)

-មកពីប្តីមិនបានមើលថែអ៊ីចឹងហើយ ធ្វើម៉េចទេបើបេះដូងគេភ្លេចយើង

-មកពិប្តីរវល់ មានតែអូនមួយបងភ្លេចបានយ៉ាងម៉េច? បងសន្យាមិនទុកអូនវីចោលជាដាច់ខាត (ឆុន)

-បងរវល់ដល់ថ្នាក់មិនសូម្បីតែតេមកឬ? មើលទៅចិត្តគេលែងមានយើងហើយទេដឹង?

លើកនេះលើកចុងក្រោយហើយ បងសន្យាមិនឱ្យអូនវីរង់ចាំទៀតទេ។ គាត់ថ្ពក់សន្យាដូចក្មេងអាយុ៨ឆ្នាំ វាមិនប្លែកដែលខ្ញុំនឹកគាត់រាល់ថ្ងៃ។

កំពុងតែរំភើបចិត្តផងខ្ញុំដើរទៅបន្ទប់តាមទម្លាប់ តែក៏ឈរទ្រឹងពេលឃើញម្តាយក្មេកខ្ញុំកំពុងតែប្រមូលសរសៃសក់ខ្ញុំដែលនៅជាប់នៅនឹងក្រាសសិតសក់។

ខ្ញុំលាក់ខ្លួនពេលឃើញម្តាយក្មេកខ្ញុំកំពុងសូត្រធម៌អ្វីម៉្យាងហើយយកផ្សែងធូកមករោលលើប្រអប់ឈើមួយហើយដកយករូបក្រមួនមនុស្សមកដុតហុយផ្សែងពេញបន្ទប់​។ បន្ទាប់មកគាត់យករូបក្រមួននោះមកដាក់ក្រោមខ្នើយគេងរបស់ខ្ញុំហើយក៏ដើរចេញទៅធ្វើប្រងើយ​ បន្សល់ឱ្យខ្ញុំនូវចម្ងល់រាប់រយជំពូក។ តើគាត់យកសក់ខ្ញុំទៅធ្វើស្អី? ហើយនឹកសម្តីខ្មោចនោះខ្ញុំចាប់ផ្តើមយល់បណ្តើរៗហើយ។

ខ្ញុំចុះពីលើផ្ទះទាំងដកដង្ហើមធំ តែក៏សប្បាយចិត្តវិញពេលឃើញស្រីស្អាតគ្មានពីគឺអូនឡាទីដែលកំពុងតែនិយាយជាមួយបងឆុន។ បងឆុនកៀកស្មាឡាទីពេញៗដៃ ហើយមើលទៅពួកគេសមគ្នាបំផុតតែខ្ញុំប្រមូលអារម្មណ៍មិនឱ្យគិតច្រើនម៉្យាងឡាទីនិងបងឆុនស្គាល់គ្នាតាំងពីក្មេង។

-អរ! បងវីមកធ្វើម្ហូប? ខ្ញុំជួយធ្វើដែរមកណាៗ

-មានអី! កំពុងត្រូវការគ្នានិយាយលេងផង អផ្សុកសឹងស្លាប់ហើយ

-ចាស! តែខ្ញុំមិនសូវចេះធ្វើម្ហូបទេណា

-មិនអីទេ! ឡាទីទៅមើលត្រីឱ្យបងបន្តិចទៅ បងទៅយកសាច់ក្នុងទូរទឹកកកតិច

ខ្ញុំចេញទៅមិនបានស្រួលបួលផងធុំក្លិនឈាមពេញផ្ទះបាយ ខ្ញុំរត់ទៅមើលឡាទីតែផ្ទះបាយទាំងមូលត្រូវភ្លើងឆេះផ្សែងខ្មួលខ្មាញ់

ឡាទីនិងខ្ញុំស្រែកឡើង៖

«បងឆុនជួយយើងផងបងឆុន»

បងឆុនរត់មកបីត្រគងឡាទីដែលស្រែកយំដូចកូនសត្វ ដោយមិនងាកភ្នែកមកមើលខ្ញុំជាប្រពន្ធបន្តិច​ ខ្ញុំខំឈ្មុះឈ្មុលរកផ្លូវចេញស្ទើរស្លាប់ខ្លួន ម្យ៉ាងឈ្លក់ផ្សែងស្ទើរហើមសួត។ ខ្ញុំមិនអន់ចិត្តមិនបានមែនព្រោះគាត់ចេញទៅមិនបកក្រោយមើលខ្ញុំអីបន្តិច។ ខ្ញុំរត់ទៅបន្ទប់ទឹកហើយយំចេញទាំងអស់នូវអារម្មណ៏សោកសៅទាំងឡាយ។

-ម៉ាក់ខ្ញុំនឹកម៉ាក់ខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាទីនេះមិនសាកសមនឹងខ្ញុំទេ។

ខ្ញុំយំខ្សឹកខ្សួលហើយក៏យកក្រមួនក្រោមខ្នើយនោះមកដាក់ក្នុងកាតាបហើយប្រាប់បងឆុនថាទៅលេងម៉ាក់មួយរយៈសិន​ ប្តីខ្ញុំងក់ក្បាលតិចៗបញ្ជាក់ថាយល់ព្រម។

មកដល់មុខផ្ទះល្វែងតូចមួយដែលខ្ញុំខានឃើញអស់រយៈពេល៦ខែទៅហើយ ផ្ទះដែលកក់ក្តៅនិងមានក្តីសុខបំផុត ទោះមិនធំដូចភូមិគ្រឹះតែជាសំណាងបំផុតខ្ញុំមានម៉ាក់ដែលស្រឡាញ់ខ្ញុំជាងគេ។ ខ្ញុំរត់ទៅឱបគាត់ហើយប្រាប់រឿងគ្រប់យ៉ាងទៅកាន់គាត់ព្រោះរឿងមកដល់ដំណាក់កាលនេះទៅហើយលាក់បាំងទៀតមិនបានទេ។

ម៉ាក់មើលមកខ្ញុំដោយបារម្ភគាត់ក៏នាំខ្ញុំទៅជួបយាយមឿនដែលជាគ្រូទាយដ៏ល្បីនៅតាខ្មៅ។ យាយមឿនមើលមកខ្សែកដែលខ្ញុំកំពុងពាក់មិនដាក់ភ្នែក​ គាត់ថាមូលហេតុដែលខ្ញុំមិនដេកមិនលក់រវើរវាយដោយសារតែខ្សែកនេះធ្លាប់មានម្ចាស់តាំងពីសម័យមុន​ហើយម្ចាស់ខ្សែកនេះបានស្លាប់យ៉ាងវេទនា អ្នកឱ្យខ្សែកនេះមានបំណងចង់ឱ្យខ្ញុំរស់នៅមិនបានសុខ គាត់បន្តទៀតថាខ្ញុំត្រូវបានម្តាយក្មេកខាបព្រលឹងមកដាក់ក្នុងប្រអប់អថព្វនៅបន្ទប់ក្រោមដី​ទើបមួយរយៈនេះ ខ្ញុំចេះតែពិបាកចិត្តហើយរវើរវាយឥតឈប់ឈរ។

-ហេតុអ្វីម្តាយក្មេកខ្ញុំគាត់ធ្វើបែបនេះ មួយជីវិតនេះខ្ញុំមិនដែលទៅធ្វើស្អីគាត់ទេ ហេតុអ្វីទៅ?

យាយមឿនដកដង្ហើមធំហើយបន្តនិយាយ តាមអ្វីដែលគាត់ទស្សន៍ទាយ។

-ជាយូរលង់ណាស់មកហើយ លោកពញាជាមេទ័ពខ្លាំងពូកែដោយមានបុណ្យសកិ្តគាត់មានប្រពន្ធ៣ ដោយប្រពន្ធ២លែងទទួលបានក្តីស្រឡាញ់និងទទួលបានការជាន់ឈ្លីពីប្រពន្ធដើមទៀតនោះ នាងក៏ទៅរៀនមន្តអាគមខ្មៅរហូតប្រែខ្លួនជាអាសូរកាយហើយខ្វះគ្រាប់ភ្នែកប្រពន្ធដើមដាក់ក្នុងប្រអប់អថព្វ។

អ្នករៀនវិជ្ជាខ្មៅមិនអាចចាប់ជាតិបានឡើយគឺនាងនៅចងពៀរនិងត្រកូលរបស់ប្តីក្មួយហើយបន្តសម្លាប់អ្នកជាប្រពន្ធទី១​គ្រប់ជំនាន់។

ខ្ញុំធ្លាក់ថ្លើមក្តុកពេលឮគាត់និយាយបែបនេះ។

-ចុះម៉ាក់ក្មេកគាត់យកក្រមួននេះមកដាក់ក្រោមខ្នើយខ្ញុំធ្វើអី?

ខ្ញុំដកយកក្រមួនរូបមនុស្សដែលដុតរលួយពាក់កណ្តាលពីក្នុងកាតាប។

-ពួកគេដឹងថាកូនប្រសារទី១នឹងត្រូវស្លាប់ទើបពួកគេជ្រើសយកនាង ម្តាយក្មេកនាងយកសរសៃទៅធ្វើពិធីដើម្បីឱ្យនាងចុះខ្សោយដរាបណានាងចុះខ្សោយនាងកាន់តែឆាប់ស្លាប់

ខ្ញុំហួសចិត្តសឹងមិនជឿអ្វីដែលពួកគាត់ហ៊ានធ្វើមកលើខ្ញុំ ខ្ញុំសួរបន្ត៖

-ហេតុអីពួកគេចង់ឱ្យខ្ញុំស្លាប់លឿនថ្នាក់នេះ?

-ប្តីនាងនិងគ្រួសារខាងប្តី មានគម្រោងចង់ឱ្យប្តីនាងរៀបការនិងមិត្តជិតដិតរបស់គេ ទើបយកនាងមកទទួលថ្មបាក់ជំនួសគេ

-យាយមានដំណោះស្រាយឬទេ?

-មានតែនាងត្រូវធ្វើឱ្យបានឆាប់បំផុត មុននឹងគេខាបព្រលឹងនាងបាន កណ្តាលយប់នេះម៉ោង១២នាងត្រូវដុតទៀន១ដើមហើយទៅបន្ទប់កញ្ចក់ដើម្បីស្រាយអំបោះពណ៌សនិងលុបថ្ងៃខែដែលមានលើរូបថតស្រីម្នាក់នោះ។ បន្ទាប់មកទៅបន្ទប់ក្រោមដីហើយដុតប្រអប់អថព្វនោះចោល ចងចាំថានាងត្រូវធ្វើរឿងនេះតែម្នាក់ឯង បើឮសំឡេងអ្វីហាមងាកក្រោយឬឆ្លើយតបឱ្យសោះ បើមានអ្នកមកហៅហាមងាកក្រោយជាដាច់ខាតនាងត្រូវរង់ចាំដល់ប្រអប់នោះរលាយក្លាយទៅជាផេះទើបនាងអាចរួចខ្លួន ស្តាប់យល់ទេ?

-ខ្ញុំយល់ហើយ

ម៉ែកាន់ដៃខ្ញុំជាប់ជាការផ្តល់កម្លាំងចិត្តខ្ញុំ ខ្ញុំដឹងបើខ្ញុំមិនធ្វើខ្ញុំក៏ស្លាប់ដដែលហេតុនេះហើយប្រថុយធ្វើពិធីទៅចុះទោះបីស្លាប់ក៏អស់ចិត្តដែរ។

ម៉ោង១១:២៧យប់

ប្តីខ្ញុំនៅផ្ទះទេ ម៉ាក់ក្មេកក៏សម្រាន្តលក់បានឱកាសល្អខ្ញុំប្រមូលភាពក្លាហានទាំងអស់ដើរតម្រង់ទៅបន្ទប់កញ្ចក់ខ្ញុំរង់ចាំដល់ម៉ោង១២អធ្រាត្រ ទើបដុតទានបំភ្លឺផ្លូវ ពន្លឺទានអាចចាំងឱ្យឃើញនៅរូបថតមួយផ្ទាំង ដូចឥតខុសពីការសុបិនខ្ញុំមែន។ ខ្ញុំបញ្ឈរទានទុកហើយយកក្រដាសជូតមាត់មកជូតអូសវាសអក្សរនោះឱ្យរលុបអស់។

មិនទាន់ទាំងបានស្រាយអំបោះសស្រួលបួលផងស្រាប់តែមានខ្យល់រង្គីមកពីណាក៏មិនដឹងធ្វើឱ្យរូបថតមួយបន្ទប់ធ្លាក់បែកខ្ចាយ ខ្ទាតកញ្ចក់ពេញឥដ្ឋ​ ស្រាប់តែមានដៃត្រជាក់ស្រេបមួយមកស្ទាបខ្នងខ្ញុំ

 ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​-កុំប៉ះពាល់របស់របរអញបើហងអែងមិនចង់ងាប់

ខ្ញុំសំងំស្ងៀមមិនហ៊ានចេញស្តី តាមសម្តីយាយមឿន។ ខ្ញុំតាំងចិត្តស្រាយអំបោះសនោះរហូតដល់ចេញខ្ញុំក្រោកឈរដើរទៅបន្ទប់ក្រោមដី សឹងតែមិនហ៊ានបើកភ្នែកព្រោះខ្លាចឃើញអ្វីដែលមិនគួរឃើញទៅដល់បន្ទប់ក្រោមដីភ្លាមខ្ញុំរើក្នុងគំនរខោអាវចាស់ៗដើម្បីរកប្រអប់អថព្វ ខ្ញុំអរហួសក្រោយរាវប៉ះចំប្រអប់អ្វីម៉្យាង។

​ភ្លាមៗនោះទ្វារបន្ទប់បិទប្រាវដូចមាននរណាច្រានមួយទំហឹង សំឡេងនរណាម្នាក់បន្លឺឡើង៖

«ហងឯងឱ្យរបស់អញ ឱ្យឆាប់កុំគិតថាអញធ្វើអីនាងឯងមិនបាន»

នរណាម្នាក់ធាក់ទ្វារង្គើរញ្ជួយក្រាកៗ ខ្ញុំភ័យស្ទើរគាំងបេះដូងខ្ញុំយកទានមកដុតប្រអប់អថព្វ ប្រអប់អថព្វនោះចោលភ្លើងឆាបឆេះប្រអប់នោះបន្តិចម្តងៗ។ ខ្ញុំមិនដឹងសន្លប់តាំងពីពេលណាក៏ភ្ញាក់មកឮសំឡេងម៉ែ។

-អាវី! ចេញមកកូន

ខ្ញុំរំភើបឥតឧបមា ក៏ស្រែកប្រាប់ម៉ែ៖

«ខ្ញុំទៅហើយ»

ខ្ញុំរត់ទៅរកបើកទ្វារឱ្យម៉ែតែខ្ញុំឈោងដៃប្រុងបើកទ្វារក៏ត្រូវនឹងថ្កល់។ ចន្លោះទ្វារបង្កប់រូបរាងស្ត្រីម្នាក់មុខស្រោចដោយឈាមស្លៀកពាក់សនិងមានឈាមហូរតាមច្រមុះឥតឈប់ឈរ​។ វាធ្វើសំឡេងតាមម៉ែខ្ញុំសោះ​ រូបភាពស្ត្រីនោះក៏រលាយមួយរំពេចទៅ។

ខ្ញុំសម្លឹងទៅប្រអប់អថព្វដែលឆេះនៅសល់តែផេះផង់ហើយប្រមូលរបស់របរចាកចេញពីផ្ទះទាំងទាបភ្លឺ ខ្ញុំបានដាក់ពាក្យលែងលះជាមួយស្វាមីដែលមានតែឈ្មោះហើយទៅរស់នៅប្រទេសថៃមួយរយៈសិន ទោះធ្វើការឱ្យគេហត់តែជីវិតសាមញ្ញៗបែបនេះមានក្តីសុខជាងការរស់នៅក្នុងនាមជាប្រពន្ធដែលមានតែឈ្មោះឆ្ងាយណាស់។

ហ្វឹប!!

ស្រាប់តែកន្រ្តាក់ខ្លួនភ្ញាក់ក្រញ៉ាងពីការនិទ្រ្ទាដែលសូម្បីតែខ្ញុំខ្លួនឯងក៏មិនដឹងថាភ្លេចខ្លួនដេកលក់តាំងពីពេលណា លុះពេលដែលខ្ញុំប្រឹងគិតទើបដឹងថា តាមពិតទៅពីក្បាលព្រលប់ខ្ញុំផឹកតែក្រអូបហើយខ្ញុំក៏ដេកលក់។

តែក្រអូប? ដេកលក់? ឬក៏តែក្រអូបជាមូលហេតុធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាដេកលក់?

ខ្ញុំស្វាងដូចគេជះទឹកដាក់កណ្ដាលមុខរហ័សទាញភួយចេញហើយស្ទុះចុះពីលើគ្រែយ៉ាងលឿន។

ពុទ្ធោអ្ហើយ! ខ្ញុំផឹកតែក្រអូបហើយដេកលក់មិនដឹងខ្លួន មិនដឹងជាម៉ោងប៉ុន្មានទៅហើយទេនេះ ហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំប្រហែសបែបនេះ?

ខ្ញុំស្ទុះស្ទាចេញពីបន្ទប់ឃើញថានៅខាងក្រៅស្ងាត់និងងងឹតឈឹង បញ្ជាក់ថានៅយប់នៅឡើយគ្រាន់មិនដឹងថាពេលនេះម៉ោងប៉ុន្មានទៅហើយទេ។ ឥតចាំយូរខ្ញុំក៏ដើរសំដៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ភ្លាម គ្រាន់តែខ្ញុំមកឈប់ពីមុខដំណាក់នាឡិកាក៏ចាប់ផ្ដើមរោទិ៍ឡើងតែម្ដង។

ទឹង! ទឹង!

ភ្លាមនោះក៏លេចចេញអ្នកស្រីមេរ៉ាលីននិងមេសសឹនដែលមានកាត់កំណាត់ខ្មៅមួយផ្ទាំងមកជាមួយ។

ស្អីគេ?? នាឡិកាទើបតែរោទិ៍? អ៊ីចឹងបញ្ជាក់ថាពេលនេះទើបតែម៉ោង ១០:១០នាទីទេ? ប៉ុន្តែ… ចុះហេតុអ្វីទើបខ្ញុំដឹងខ្លួន? ក្រែងអ្នកមុនៗ មមើមែនទេ?

មានរឿងអ្វីទៅខ្ញុំមិនយល់ទេ!!!

ផឹប!!!

កំពុងតែច្របូកច្របល់មេសសឹនក៏ស្រាប់តែយកផ្ទាំងកំណាត់មកដណ្ដប់ឱ្យខ្ញុំហើយនាំខ្ញុំចូលទៅខាងក្នុងរាជដំណាក់ដោយឥតអែអង់។

ព្រះជាម្ចាស់! ធ្លាប់តែឃើញពីក្រៅលុះបានមកដល់ខាងក្នុងទើបដឹង ថាដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ប្រណីតខ្លាំងយ៉ាងណា។

ស្អាត… ប្រណីត… គួរឱ្យចង់រស់នៅ!

ក្នុងសាលដ៏ធំមហិមា ពេញហូរហៀរដោយមនុស្សម្នាជាច្រើនសឹងមិនគួរឱ្យជឿថានៅ “ដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់” មានមនុស្សអ៊ូអរបែបនេះ។ តូរ្យតន្ត្រីបន្លឺសូររងំស្ដាប់ហើយត្រជាក់ចិន្តានិងចង់យោលយោកកាយតាមចង្វាក់ស្លូយឺតៗ។

ពិតជាពិសេសណាស់!

រវល់តែរំភើបនឹងទិដ្ឋភាពចំពោះមុខធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្លេចឱ្យឈឹងថាមកទីនេះក្នុងឋានៈជាអ្វី។ ដោយឃើញថាមនុស្សច្រើននិងមិនដឹងទៅទីណាខ្ញុំ ក៏ងាកក្រោយរកជំនួយពីមេសសឹនតែបែរជាមិនឃើញគេទៅវិញ មិនដឹងបាត់ទៅណា។ រំពេចនោះខ្ញុំក៏ស្រាប់តែបានឃើញនរណា ម្នាក់រាងប្រហែលៗ។ មិនគិតសង្ស័យយូរខ្ញុំក៏បោះជំហានចូលទៅរកនាងភ្លាមតែម្ដង ទៅកាន់តែជិតក៏កាន់តែប្រាកដចិត្តថាពិតជានាង…

“អាន់ណា!” សំឡេងខ្ញុំឮខ្សាវៗតែពេញដោយភាពរំភើប។

គឺជាអាន់ណាពិតមែន! ការពិតនាងនៅបម្រើក្នុងនេះទេតើ!

ខ្ញុំញញឹមញញែមដោយភាពសប្បាយរីករាយពេលបានដឹងថាមិត្តរបស់ខ្ញុំមិនបានបាត់ទៅណាទេ នាងនៅបម្រើក្នុងដំណាក់នេះទេតើ។

បឹប!!

“អ្ហា៎!!” ដោយភាពរំភើបនិងប្រញាប់ប្រញាលពេកធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្លេចខ្លួនមិនបានប្រយ័ត្នដើរទៅបុកនឹងនរណាម្នាក់ដោយអចេតនារហូតបាត់ជំហរ។

ខ្ញុំបិទភ្នែកព្រោះសង្ឃឹមថានឹងបានដួលផ្កាប់មុខលើព្រំក្រហមជាមិនខាន ប៉ុន្តែជំនួសដោយការដួលបែរជាមានប្រអប់ដៃក្រាសដ៏កក់ក្ដៅរបស់នរណាម្មាក់សសៀរចូលមកឱបចង្កេះរបស់ខ្ញុំហើយទាញខ្ញុំឱ្យជម្រិតខ្លួនទៅពិតនឹងទ្រូងហាប់ណែនរបស់គេ។ ភាពភិតភ័យរបស់ខ្ញុំប្ដូរមកជំនួសជាការភាន់ភាំងពេលបើកភ្នែកហើយបានឃើញថាម្នាក់ដែលកំពុងឱបរឹតខ្ញុំជានរណា។

ទម្រង់មុខនេះខ្ញុំធ្លាប់ឃើញក្នុងរូបថត… គឺជាទ្រង់! ស្ដេចស៊ែលទី៥!

ខ្ញុំភ្លឹកភាំងភ្លេចខ្លួនសម្លឹងមើលស្ដេចដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់មិនដកភ្នែកដោយឥតញញើត យូរសែនយូរ ពេលវេលាហាក់ដើរយឺតសឹងនឹងឈប់ដើរ។ អ្វីដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងគឺកែវភ្នែកដ៏មានអំណាចរបស់ទ្រង់…

កែវភ្នែកពណ៌នេះ…

ពណ៌គ្រីស្តាល់ដូចគ្នានឹងមេសសឹនខ្លាំងណាស់…ដូចជាពួកគេបានសែនមកពីប្រភពតែមួយ! មើលទៅទ្រង់ក៏មានវ័យប្រហាក់ប្រហែលមេសសឹនដែរ។

“មិនអីទេមែនទេ?” សតិសម្បញ្ញៈរបស់ខ្ញុំវិលត្រឡប់មកវិញពេលបានឮសំនួររបស់ស្ដេចស៊ែល។

“សូមរាជទានទោស! ខ្ញុំម្ចាស់មិនប្រយ័ត្នសមតែទទួលទោស” ខ្ញុំរហ័សក្រលៀសខ្លួនចេញពីរង្វង់ដៃទ្រង់ហើយបង្អោនខ្លួនចុះក្បាលសឹងដល់ដីជាការសូមអភ័យទោស។

“នាងសមតែទទួលទោសពិតមែន…” សម្ដីបន្តរបស់ស្ដេចស៊ែលធ្វើឱ្យខ្ញុំភ័យលើសដើម ព្រោះត្រឹមតែថ្ងៃដំបូងសោះក៏បង្កើតកំហុសបាត់ហើយ។

“សូមទ្រង់មេត្តា! ខ្ញុំម្ចាស់គ្មានចេតនាទេព្រះអង្គ! សូមទ្រង់មេត្តា!”

“យើងចង់ដាក់ទោសនាងដែលមិនឆ្លើយសំនួររបស់យើង មិនមែនព្រោះដើរបុកយើងទេ” ខ្ញុំស្ងាត់មាត់សញ្ជឹងគិតទៅដល់សំនួរ​របស់ទ្រង់ដែលសួរមុននេះ។

តើសំនួរមួយណាទៅ? សំនួរដែលសួរថា “មិនអីទេមែនទេ?” ហ្នឹងមែន? ចុះហេតុអ្វីទើបស្ដេចដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ត្រូវខ្វល់ដែរនោះ?

“…”

“យ៉ាងម៉េច?” សំឡេងស្ដេចស៊ែលប្ដូរពីស្រាលមកសង្កត់ធ្ងន់ជាងធម្មតាកាន់តែធ្វើឱ្យខ្ញុំភ័យលើសដើមខ្លាចថាទ្រង់ខ្ញាល់។

“មិនមានអ្វីទេ! ខ្ញុំម្ចាស់មិនកើតអីទេ!” ឮចម្លើយដូច្នេះទ្រង់ក៏ស្រាប់តែ ផ្ទុះសំណើចហឹសៗក្នុងបំពង់.ក មុននឹងពោលខ្សាវៗ÷

“នាងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់!”

“ព្រះ… ព្រះពរ?” ព្រោះមិនប្រាកដចិត្តនូវអ្វីដែលខ្លួនបានឮខ្ញុំក៏សួរបញ្ជាក់ដោយងើយមុខទៅមើលស្ដេចដ៏ខ្ពស់ខ្ពស់ តែក៏ភ្ញាក់ព្រើតពេលបានឃើញថាព្រះភ័ក្រ្តដ៏ស្រស់សង្ហារបស់ទ្រង់កំពុងនៅកៀកបង្កើយក្បែរនឹងមុខរបស់ខ្ញុំ ជិតពេកសឹងនឹងប៉ះចុងច្រមុះគ្នាទៅហើយ។

“រាំជាមួយយើងបើចង់ឱ្យយើងលើកលែងទោស” ថាចប់ទ្រង់ក៏ហុចដៃម្ខាងមករកខ្ញុំ។

ថាម៉េច? ស្ដេចស៊ែលទី៥កំពុងសុំខ្ញុំរាំមែនទេ? តើនេះជាការពិតឬសុបិន? ស្ដេចស៊ែលដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់កំពុងសុំទាសករដូចខ្ញុំរាំ? មិនគួរឱ្យជឿ!

ខ្ញុំភ្លាំងភ្លឹកអស់មួយសន្ទុះទម្រាំនឹងដាច់ចិត្តដាក់ដៃលើប្រអប់ដៃទ្រង់ទាំងញីញ័រ។ ភ្លេងក៏ចាប់ផ្ដើមលេងបទស្លូដ៏សែនពីរោះ ស្រទន់ និងលន្លង់លន្លោច។ នៅកណ្ដាលសាលដ៏ធំទូលាយក្រោមកែវភ្នែកច្រើនគូកំពុងសម្លឹងខ្ញុំនិងស្ដេចស៊ែលបែរជាកំពុងរាំយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។

ខ្ញុំភ័យណាស់! មិនដឹងថាស្ដេចស៊ែលដឹងពីភាពញាប់ញ័ររបស់ខ្ញុំដែរឬទេ? ខ្ញុំភ័យរហូតមិនហ៊ានងើយមុខសម្លឹងព្រះ​ភ័ក្រ្ត​ទ្រង់ឡើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដឹងថាកែវភ្នែកពណ៌គ្រីស្តាល់របស់ទ្រង់កំពុងសម្លឹងមកខ្ញុំ… សម្លឹងជាប់មិនដកភ្នែកមួយវិនាទីណាឡើយ!

តើនេះជាសុបិនមែនទេ?

“បន្ទន់ខ្លួនបន្តិចទៅ! នាងរាំជាន់ជើងយើងហើយ!”

អូយ៎!! បើជាយល់សប្ដិមិនគួរណាស់មានអារម្មណ៍ខ្មាស់ពិតៗបែបនេះនោះទេ ខ្មាសគេណាស់មេណាម!!!

“សូមរាជទានទោស!” ប្រអប់ដៃដែលស្រាក់គ្នាក៏ត្រូវខ្ញុំព្រលែងចេញ មិនចង់រាំបន្តទៀតទេខ្លាចធ្វើឱ្យទ្រង់ខ្ញាល់។ 

“នាងភ័យ?” ស្ដេចស៊ែលសួរដោយសំឡេងស្រទន់។

ទ្រង់ដឹង? ដឹងថាខ្ញុំភ័យ?

“អត់ទេ…” ខ្ញុំប្រកែកផូង។

“ដឹងថាកុហកស្ដេចមានទោសកម្រិតណាទេ?” ទ្រង់សួរដោយសំឡេងស្មើតែក៏មានបង្កប់នូវភាពផ្អែមល្ហែម ស្ដាប់ទៅមិនសោះកក្រោះដូចមេសសឹន។

“ខ្ញុំម្ចាស់មិនហ៊ានកុហកទ្រង់ទេ!”

“ញើសនាងហូរសើមប្រអប់ដៃយើងជោកហើយនៅប្រកែកទៀត?”

“សូមរាជទានទោស ចាំខ្ញុំម្ចាស់សម្អាតជូនទ្រង់” ថាចប់ខ្ញុំក៏យកជាយអាវទៅជូតប្រអប់ដៃរបស់ទ្រង់ថ្នមៗ លាងជម្រះញើស​ឋានៈ​តូចទាបរបស់ខ្លួនចេញ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ស្ងប់ស្ងាត់បណ្ដោយឱ្យខ្ញុំជូតតាមចិត្ត ពេលឃើញថាជិតរួចហើយទ្រង់ក៏ស្រាប់តែស្រវាក្រសោបដៃរបស់ខ្ញុំជាប់ មុននឹងពោលឡើងតិចៗ÷

“នៅកំដរយើងបើចង់រួចខ្លួនពីទោសដែលនាងហ៊ានកុហកស្ដេច”

ទ្រង់ញញឹមផ្ដល់ភាពកក់ក្ដៅ ជាស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់គួរឱ្យឈ្លក់វង្វេង រួចក៏កាន់ដៃខ្ញុំដើរចេញពីសាលធំទូលាយសំដៅជាន់ទីពីរដែលមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់និងផ្ទាល់ខ្លួន។ ទ្រង់បាននាំខ្ញុំមកបន្ទប់មួយ ដែលពេញដោយរូបគំនូរស្រស់ស្អាតជាច្រើនហើយសែនប្រណីត។

“នេះជាបន្ទប់គំនូររបស់យើង មានតែមនុស្សពិសេសទេដែលយើងនាំមក” សម្ដីរបស់ទ្រង់ធ្វើឱ្យខ្ញុំប្ដូរកែវភ្នែកពីផ្ទាំងគំនូរហើយងាកទៅសម្លឹងទ្រង់ព្រមទាំងផ្ទួនពាក្យ÷

“មនុស្សពិសេស?”

“មែនហើយ!” ទ្រង់ញញឹមស្រទន់តបខណៈដែលទាញកៅអីនិងផ្ទាំងពណ៌សមួយមកដាក់លើជើងទម្រហើយចាប់ផ្ដើមគូរវាស។

ខ្ញុំញញឹមសប្បាយចិត្តដោយមិនដឹងខ្លួន បេះដូងរីកមាឌ រីករាយយ៉ាងចម្លែក។ ហេតុអ្វីក៏មានអារម្មណ៍ថាសប្បាយចិត្តនិងញាប់ញ័រចំពោះទង្វើរបស់ទ្រង់បែបនេះ? តើនេះជាអារម្មណ៍អ្វី?

ខ្ញុំពិតជាមិនអាចលាក់បាំងពីអារម្មណ៍របស់ខ្លួនឯងបានពិតមែន តើមនុស្សស្រីណាម្នាក់ដែលមិនមានអារម្មណ៍រំភើបពេលបុរសដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ជាទីប្រាថ្នានៃនារីទាំងពួងធ្វើល្អដាក់ខ្លួនដាក់បែបនេះ? មិនចម្លែកទេដែលខ្ញុំញាប់ញ័រនឹងទ្រង់។

ខ្ញុំញញឹមបណ្ដើរមើលរូបគំនូរដែលដាក់តាំងលើជញ្ជាំងបណ្ដើរ មើលៗរហូតបានប្រទះភ្នែកនឹងរូបមួយដែលខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ថាម្ចាស់រូបជានរណា…គឺ…អាន់ណា!!

ហេតុអ្វីក៏មានរូបអាន់ណានៅទីនេះ?

“អឺ… ព្រះអង្គ…” បម្រុងតែនឹងសួរហើយខ្ញុំក៏ស្រាប់តែប្ដូរចិត្តមកវិញ។

“ហ៊ឺម??” ទ្រង់ងាកព្រះភ័ក្រ្តពីរូបគំនូរមកសម្លឹងមើលខ្ញុំជាសំនួរថា មានការអ្វី?

“ខ្ញុំម្ចាស់សូមទៅក្រៅបន្តិច”

ចុងក្រោយខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តកុហកដើម្បីរំដោះខ្លួនចេញមកក្រៅព្រមជាមួយចម្ងល់ថាហេតុអ្វីក៏មានរូបអាន់ណានៅក្នុងនោះ? ក្រែងទ្រង់ប្រាប់ថាជាបន្ទប់សម្រាប់តែមនុស្សពិសេសហ្អី? បើអ៊ីចឹងគួរតែតាំងរូបមនុស្សពិសេសៗ មិនសមណាមានរូបអាន់ណាដែលជាទាសករទេ។

“មេណាម!” រំពេចនោះក៏ស្រាប់តែឮសំឡេងអាន់ណាល្វើយៗនៅពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ។

“អាន់ណា!” លុះខ្ញុំងាកក្រោយក៏បានឃើញថាជាអាន់ណាពិតមែន គឺនាងពិតមែន!

“ឆាប់ចេញពីទីនេះទៅ!” សុខៗនាងក៏ស្រាប់តែនិយាយនូវប្រយោគដ៏ចម្លែកនេះចេញមក។

ខ្ញុំពិតជាមិនយល់ទេថាមានរឿងអ្វី? ហេតុអី ក៏ត្រូវចេញពីទីនេះ? តើដំណាក់នេះមានអាថ៌កំបាំងអ្វីមែនទេ?

“ហេតុអ្វី? ទីនេះមានអាថ៌កំបាំងអ្វីមែនទេ? ហេតុអ្វីក៏មានរូបឯងនៅ ក្នុងបន្ទប់គំនូររបស់ស្ដេចស៊ែល?” ខ្ញុំប្រញាប់សួរព្រោះទប់​ចម្ងល់​មិនជាប់។

“មិនថាទ្រង់ល្អដាក់នាងយ៉ាងណាទេ ត្រូវចាំថាកុំយល់ព្រមស្រឡាញ់ទ្រង់ឱ្យសោះ!” អាន់ណាមិនតបនឹងសំនួរខ្ញុំតែបែរជានិយាយពាក្យមួយឃ្លាយ៉ាងចម្លែក។

“ហេតុអ្វី? បើស្រឡាញ់តើមានរឿងអ្វី?”

“កុំយល់ព្រមស្រឡាញ់ទ្រង់!” សំឡេងអាន់ណាប្រែមកជាខ្ទររងំ។

“ហេតុអ្វី?” ខ្ញុំរន្ថាន់សួរដដែលៗទ្រាំចាំចម្លើយមិនចង់បាន។

“មានរឿងអីមែនទេ?” រំពេចនោះក៏ស្រាប់តែលេចស្ដេចស៊ែលអើតព្រះភ័ក្រ្តចេញពីក្នុងបន្ទប់។ ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតងាកទៅញញឹមដាក់ទ្រង់ ព្រមទាំងបដិសេធថាគ្មានអីទេ បន្តិចទៀតនឹងចូលទៅវិញហើយរហូតដល់ទ្រង់ទុកចិត្តហើយត្រឡប់ទៅក្នុងវិញបាត់។

“អាន់ណា!” ត្រឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែកសោះ ពេលងាកមករកនិយាយជាមួយអាន់ណាវិញក៏ស្រាប់តែបាត់នាងទៅ រកយ៉ាងណាក៏រកមិនឃើញពិតជាលឿនខ្លាំងណាស់!!

ដោយរកអាន់ណាមិនឃើញខ្ញុំក៏ត្រឡប់មកបន្ទប់គំនូរវិញទាំងសញ្ជឹងគិតសម្ដីរបស់នាងមិនឈប់។ តើអាន់ណាចង់មានន័យថាម៉េចទៅ?

“រួចហើយ!” ព្រះបន្ទូលរបស់ស្ដេចស៊ែលដាស់ខ្ញុំឱ្យភ្ញាក់ពីភាពអណ្ដែតអណ្ដូងហើយងាកទៅចាប់អារម្មណ៍នឹងទ្រង់។

“ស្អាតទេ?” ព្រះអង្គម្ចាស់លើកបង្ហាញគំនូរដែលទ្រង់គូដោយផ្ទាល់ ឱ្យខ្ញុំមើលព្រមជាមួយស្នាមញញឹមយ៉ាងស្រទន់។

“ព្រះពរ! ស្អាត!” ខ្ញុំទប់ចិត្តមិនរំភើបមិនបានទេ ជាពិសេសពេលដឹងថាទ្រង់ចំណាយពេលគូររូបរបស់ខ្ញុំយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់អស់ជាច្រើនម៉ោងទឹកដៃរបស់ទ្រង់វិញគឺប៉ិនប្រសព្វខ្លាំងណាស់។

“រូបស្អាតសម្រាប់មនុស្សពិសេស” ព្រះអង្គម្ចាស់មានបន្ទួលព្រមទាំងដោះរូបចេញពីទម្រហើយចាប់ផ្ដើមលាបកាយពីក្រោយស៊ុមរូប។

“មនុស្សពិសេស?” ខ្ញុំផ្ទួនពាក្យរបស់ទ្រង់។

“មែនហើយ! យើងគូររូបនាងព្រោះនាងជាមនុស្សពិសេស ហើយរូបរបស់មនុស្សពិសេសគួរតែត្រូវបានដាក់តាំងនៅក្នុងបន្ទប់ពិសេសបែបនេះ” ស្ដីចប់ទ្រង់ក៏បិទផ្ទាំងគំនូរដែលទ្រង់គូរមុននេះទៅលើជញ្ជាំង។

“គំនូរនៅក្នុងបន្ទប់នេះសុទ្ធតែជាមនុស្សពិសេសសម្រាប់ទ្រង់មែនទេ?” ស្ដេចស៊ែលធ្លាក់ទឹកមុខភ្លាមពេលបានឮដូច្នេះ ទ្រង់ស្ងាត់មួយស្របក់មុននឹងញញឹមឡើងវិញហើយតប÷

“គឺមិនទាំងអស់ទេ!”

“…” ខ្ញុំស្ងាត់រង់ចាំសង្កេតអាការៈរបស់ទ្រង់។

“តែក្នុងពេលនេះនាងជាមនុស្សពិសេសជាងអ្នកណាៗទាំងអស់…យើងពេញចិត្តនាង! តើនាងស្រឡាញ់យើងទេ?” ភ្លាមៗស្ដេចស៊ែល ក៏វាចាសម្ដីមួយគ្នាដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រឡាំងកាំង។

ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថាត្រឹមរយៈពេលមិនប៉ុន្មានម៉ោងនេះខ្ញុំពិតជាទទួលបានអារម្មណ៍រំភើបរីករាយជាច្រើនពីទ្រង់ ប៉ុន្តែតើវាមិនលឿនពេកទេដែលភ្លាមៗទ្រង់ក៏ស្រាប់តែស្រឡាញ់ខ្ញុំ? ទាំងដែលទ្រង់មិនសូម្បីស្គាល់ឈ្មោះខ្ញុំ មិនដឹងថាខ្ញុំជានរណា។

ជាមួយគ្នានេះ ពាក្យដាស់តឿនរបស់អាន់ណាក៏ស្រាប់តែបន្លឺឡើងរងំក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំជាថ្មីម្ដងទៀត ប្រៀបដូចជាសារដាស់តឿនសតិ។

«មិនថាទ្រង់ល្អដាក់នាងយ៉ាងណាទេ ត្រូវចាំថាកុំយល់ព្រមស្រ លាញ់ទ្រង់ឱ្យសោះ!»

“យ៉ាងម៉េច? តើនាងមិនស្រឡាញ់យើងទេ?” ព្រះអង្គម្ចាស់សួរបញ្ជាក់។

«កុំព្រមស្រឡាញ់ទ្រង់ឱ្យសោះ!»

“តើនាងស្រឡាញ់យើងទេ?” ស្ដេចស៊ែលនៅតែបន្តសួរឥតឈប់ ហាក់ជម្រិតយកចម្លើយពីខ្ញុំអ៊ីចឹង ទ្រង់ប្ដូរពីទន់ភ្លន់មកជាលាក់ពុត យ៉ាងគួរឱ្យខ្លាចខុសឆ្ងាយពីស្ដេចស៊ែលដែលខ្ញុំបានឃើញមុននេះស្រឡះតែម្ដង។

“តើនាងមិនស្រឡាញ់យើងទេមែនទេ?”

«កុំព្រមស្រឡាញ់ទ្រង់ឱ្យសោះ!»

“ឆ្លើយមកថានាងស្រឡាញ់យើង!”

“ខ្ញុំម្ចាស់មិនស្រឡាញ់ទ្រង់ទេ!!!” ខ្ញុំយកដៃខ្ទប់ត្រចៀកបិទ ភ្នែកទាំងគូហើយស្រែកអស់មួយទំហឹង ខ្ទរបន្ទប់ទាំងមូលដើម្បីយកឈ្នះសំឡេងដ៏កងរំពងរបស់អាន់ណានិងស្ដេចស៊ែលដែលកំពុងប្រកាប់ប្រចាក់គ្នាហឹងងឿងក្នុងសោតារបស់ខ្ញុំ។

បានផល! សំឡេងទាំងពីរនោះក៏បាត់ទៅសល់តែភាពស្ងប់ស្ងាត់…

“…”

អស់មួយស្របក់ខ្ញុំក៏សន្សឹមៗបើកភ្នែកឡើងជាថ្មីម្ដងទៀត ក្រោយពីសំឡេងស្ងាត់ទៅតែក៏ត្រូវស្រឡាំងកាំងនឹងទិដ្ឋភាពចំពោះមុខ ព្រោះគ្រប់យ៉ាងពេលនេះប្រែប្រួល៣៦០ ដឺក្រេតែម្ដង។

គ្មានស្ដេចស៊ែល! គ្មានបន្ទប់គំនូរ! គ្មានភ្លើងពណ៌ស្រស់ស្អាតអ្វីទាំងអស់…

អ្វីដែលខ្ញុំឃើញពេលនេះគឺជាបន្ទប់មួយដ៏ងងឹត ចាស់ទ្រុឌទ្រោមពេញដោយធូលី…ហើយត្រជាក់និងគួរឱ្យខ្លាច។

តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? ចុះរូបភាពដែលខ្ញុំបានឃើញមុននោះជាអ្វីទៅ? ជាការនិម្មិតមែនទេ?

គ្រាំង!!

ភ្លាមនោះទ្វារបន្ទប់ក៏ស្រាប់តែរបើកឡើងដួលប្រាវតាមកម្លាំងធាក់ដ៏ខ្លាំងក្លារបស់នរណាម្នាក់។ គេស្ទុះចូលមកខាងក្នុង ព្រមជាមួយចង្កៀងក្នុងដៃ ហើយតាមរយៈពន្លឺដែលចាំងតាមប្រឡោះតូចៗបានបង្ហាញឱ្យឃើញស្នាមសាក់រូបផ្កាដ៏តូចមួយលើកញ្ចឹងករបស់អ្នកកម្លោះ។

នាយគឺ…

“មេសសឹន!” ខ្ញុំឧទានខ្សាវៗដោយក្ដីរន្ធត់ចិត្តខណៈដែលស្ទុះទៅរកគេ។

មេសសឹនក្រសោបឱបខ្ញុំជាប់ទ្រូងរហូតខ្ញុំអាចស្ដាប់ឮសំឡេងបេះដូងរបស់គេបានយ៉ាងច្បាស់។ លោកមេទ័ពប្ដូរពីឱបដោយទាញខ្ញុំឱ្យសម្លឹងចំមុខគេ បង្ហាញពីភាពព្រួយបារម្ភនិងក្ដីខ្វល់ខ្វាយតាមរយៈកែវភ្នែកគ្រីស្តាល់ទាំងគូ។

“អរគុណព្រះដែលនាងដឹងខ្លួន” មេសសឹនឧទានដោយការធូរទ្រូង។

“ដឹងខ្លួន? មានរឿងអីទៅ? លោកប្រាប់ខ្ញុំបានទេ? ហេតុអ្វីក៏គ្រប់យ៉ាងត្រឡប់ត្រឡិនបែបនេះ?” ខ្ញុំសួរជាច្រើនសំនួរព្រោះទ្រាំឆ្ងល់ ទៀតលែងបាន។

“គ្មានពេលច្រើនទេ! នាងឆាប់រត់ទៅ! ខ្ញុំនឹងនាំនាងរត់” មិនត្រឹមតែនិយាយគេថែមទាំងអូសដៃខ្ញុំចេញពីបន្ទប់មួយនោះផងដែរ។

“រត់? ខ្ញុំមិនយល់ទេ!” ខ្ញុំគ្រវាសដៃគេចេញ រឹងទទឹងមិនព្រមទៅតា គេព្រោះមិនទាន់យល់ស្ថានការណ៍ថាមានរឿងអីឱ្យប្រាកដ​។

“យើងគ្មានពេលច្រើនទេណា…”

“លោកប្រាប់ខ្ញុំសិនមកថារឿងវាយ៉ាងម៉េច? ចុះស្ដេចស៊ែល?” ខ្ញុំសួរកាត់។

មេសសឹនក្នុងទឹកមុខតឹងតែស្រវាចាប់កដៃខ្ញុំជាថ្មីម្ដងទៀត តែម្ដងនេះគេច្របាច់ខ្លាំងណាស់ហាក់បញ្ជាក់ថាគេមិនលែងដៃខ្ញុំទេ។

“ស្ដាប់ណាមេណាម អ្វីដែលនាងបានឃើញមុននេះគ្រាន់តែជារូបភាពបំភ័ន្តភ្នែក នាងក៏មិនបានដឹងខ្លួនដែរវាជាសុបិន!”

សុបិន? បើជាសុបិនចុះហេតុអ្វីក៏រាងកាយខ្ញុំនៅទីនេះ? ចុះហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដឹងគ្រប់យ៉ាងដូច្នេះ? ខ្ញុំមិនយល់ទេ!!

“លោកចង់ថាខ្ញុំមមើដើរមកទីនេះមែនទេ?” ខ្ញុំសួរបញ្ជាក់។

“មែនហើយ! នាងមមើដើរដូចទាសករផ្សេងទៀតដែលនាងធ្លាប់លបមើលឃើញរាល់យប់នោះអី រាងកាយនាងមានសកម្មភាព នាងដឹងគ្រប់យ៉ាងតែក្នុងសភាពបិទភ្នែក យល់ច្រឡំថាវាជាការពិត” មេសសឹនព្យាយាមបកស្រាយ។

“លោកដឹង?” ខ្ញុំឧទានតិចៗព្រោះទើបតែដឹងថាមេសសឹនបានដឹងពីអាថ៌កំបាំងរបស់ខ្ញុំតាំងពីពេលណាក៏មិនដឹង។

“នេះមិនមែនជារឿងសំខាន់ទេ នាងត្រូវប្រញាប់ចេញពីទីនេះ! គ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងប្រាសាទនេះសុទ្ធតែជាការប្រតិដ្ឋទាំងអស់ ព្រះអង្គ ម្ចាស់ដែលនាងបានឃើញនោះជាបិសាចទេ…គ្មានអ្វីពិតប្រាកដឡើយ!” មេសសឹននិយាយបណ្ដើរអូសដៃខ្ញុំរកផ្លូវចេញពីប្រាសាទបណ្ដើរ។

“ចុះអាន់ណានិងស្រីទាសករក្នុងដំណាក់នេះ?” ចម្ងល់ខ្ញុំមានច្រើនណាស់សួរមិនអស់ឡើយក្នុងពេលនេះ។

“ពួកនាងត្រូវបិសាចសម្លាប់អស់ហើយ គ្រប់គ្នានៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់សុទ្ធតែជាវិញ្ញាណតែលតោល រួមទាំងអ្នកស្រីមេរ៉ាលីន”

ថាម៉េច? អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនក៏មិនមែនជាមនុស្សដែលមែនទេ? ចុះគេ? មនុស្សប្រុសដែលកំពុងកាន់ដៃខ្ញុំនេះជាអ្វីទៅ?

“ចុះលោក?’ ខ្ញុំកម្រើកបបូរមាត់សួរទាំងដែលការពិតទៅខ្ញុំខ្លាចនឹងស្ដាប់ចម្លើយ… ខ្លាចថាបានចម្លើយមួយដែលខ្ញុំមិនចង់ឮ។

“ខ្ញុំ…” មេសសឹនបន្ថយល្បឿនជើងហើយងាកមកសម្លឹងមុខខ្ញុំ។ កែវភ្នែកពណ៌គ្រីស្តាល់របស់គេរលីងរលោងនិងសោកសៅដែលហាក់ដូចជាចម្លើយតបមកខ្ញុំវិញថាគេក៏មិនខុសពីអ្នកផ្សេងដែរ។

“អាកូនចង្រៃហ៍!”

“មាតា!!” រំពេចនោះក៏ស្រាប់តែលេចចេញអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនក្នុងទឹកមុខដ៏កំណាច កែវភ្នែកទាំងគូក្រហមច្រាលដូចបិសាច គាត់សម្លក់មកកាន់មេសសឹនដោយក្ដីខឹងក្រោធ។

ប៉ុន្តែ…ហេតុអ្វីក៏មេសសឹនហៅគាត់ថាមាតា?

“ឯងចង់នាំវាទៅណា? ឯងចង់បំផ្លាញគម្រោងរបស់យើងឱ្យរលាយមែនទេ?” អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនសួរខណៈដែលគាត់ប្រែខ្លួនចេះតែធំទៅៗរហូតដល់ដំបូលប្រាសាទ ក្លាយជាបិសាចយ៉ាងអាក្រក់។

“ឈប់ទៅមាតា! ឈប់សាងបាបទៅ!” មេសសឹនស្រែកហាមម្ដាយទាំងរលីងរលោងទឹកភ្នែកហាក់ដូចជានាយកំពុងរែកទុក្ខប៉ុនភ្នំ។

“យើងជិតបានសម្រេចហើយ អាកូនល្ងើ បើឯងបញ្ឈប់យើងពេលនេះដូចជាឯងសម្លាប់យើងដូច្នេះ… យើងមិនបោះចោលកណ្ដាលទីទេ” អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនស្រែកគ្រហឹមបញ្ចេញចំហាយត្រជាក់មកយ៉ាងច្រើនសឹងនឹងកក។ ខ្ញុំបានត្រឹមគាំងស្ងៀមព្រោះមិនទាន់យល់សាច់ការណ៍នៅឡើយ។

“ឈប់ទៅមាតា! អំណាចមិនមែនជាក្ដីសុខរបស់យើងទេ បញ្ឈប់គ្រប់យ៉ាងត្រឹមនេះ ដោះលែងប្អូនស៊ែលទៅ មាតាសងសឹកបិតាជាច្រើនរយឆ្នាំនេះគួរតែឆ្អែតឆ្អន់ហើយ…” មេសសឹនព្យាយាមលួងលោមម្ដាយតែគាត់ពេញប្រៀបដោយកំហឹងមិនព្រមស្ដាប់អ្នកណាឡើយ។

“យើងមិនឈប់! បិតារបស់ឯងនិងនាងមហេសី រួមទាំងកូនវាអាស៊ែលត្រូវតែសងការឈឺចាប់របស់យើងយ៉ាងសាកសម…ឯងភ្លេចភាពឈឺចាប់ដែលបិតាឯងមើលងាយមើលថោកនិងទុកពួកយើងចោលហើយមែនទេ? ទាំងដែលយើងមកមុនតែមានឋានៈត្រឹមស្រីស្នំ ហើយឯងដែលជាបុត្រាប្រសូតមុនក៏បានត្រឹមជាមេទ័ព ចំណែកអាស៊ែលកើតក្រោយបែរជាបានគ្រងរាជ្យព្រោះមានឈ្មោះជាកូនមហេសីពេញសិទ្ធិ…ព្រះអង្គម្ចាស់អយុត្តិធម៌ដាក់ម្ដាយកូនយើងណាស់ យើងធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីតែឯង…មេសសឹន…ដើម្បីបុត្ររបស់មាតាដែលកើតចេញពីផ្ទៃស្រីស្នំតូចទាបនេះបានអំណាច អាចគ្រងរាជ្យ…”

លុះបានស្ដាប់គ្រប់យ៉ាងបែបនេះខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមយល់ដំណើររឿងតិចៗហើយ។ តាមពិតមេសសឹននិងស្ដេចស៊ែលជាបងប្អូនរួមឪពុកគ្នាសោះ មិនចម្លែកទេដែលពួកគេមានកែវភ្នែកដូចគ្នា។ ព្រោះអំណាចនិងការឈឺចាប់ធ្វើឱ្យអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនព្រមធ្វើគ្រប់បែបយ៉ាង មើលទៅគាត់ដូចជាចូលដៃជាមួយបិសាចដើម្បីទទួលបានយុទ្ធិសិល៍្បផ្លូវងងឹត បើមិនធ្វើដូច្នោះទេគាត់មិនអាចយកឈ្នះបានឡើយ។

ចុះស្ដេចស៊ែលពេលនេះនៅឯណា? បើស្ដេចស៊ែលដែលខ្ញុំបាន ឃើញនោះជាបិសាច អ៊ីចឹងស្ដេចស៊ែលពិតប្រាកដសុគតហើយមែនទេ?

“មាតាគិតខុសហើយ! មាតាចាញ់បោកមេបិសាចទៅវិញទេ វាប្រើយើងឱ្យរកមនុស្សមកឱ្យវាសម្លាប់ឱ្យគ្រប់ចំនួននោះវានឹងមានថាមពលក្លាយជាមនុស្សពេញលេញ នៅពេលនោះវានឹងគ្រប់គ្រងយើងទាំងពីរ ម្ដាយកូនយើងនឹងក្លាយជាបរិវារវា” មេសសឹនព្យាយាមពន្យល់បន្ថែម។

អ៊ីចឹងមានន័យថាដែលអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនទិញទាសករចូលមកគឺដើម្បីត្រៀមឱ្យមេបិសាច ហើយរៀងរាល់ថ្ងៃពួកគេត្រូវនាំទាសករម្នាក់មកដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ដើម្បីឱ្យបិសាច។

ពេលនេះខ្ញុំទទួលបានចម្លើយហើយថាទាសករទាំងនោះបាត់ទៅណា គឺពួកនាងសុទ្ធតែត្រូវបិសាចសម្លាប់ តាមរយៈរូបភាពបំភាន់ភ្នែកពេលនាងពួកមមើ បិសាចដែលបន្លំកាយជាស្ដេចស៊ែលនឹងធ្វើយ៉ាងណាឱ្យពួកនាងស្រឡាញ់ទ្រង់ ហើយនៅពេលមួយដែលពួកនាងយល់ព្រមស្រឡាញ់ទ្រង់វានឹងស្រូបវិញ្ញាណអ្នកនោះបានសម្រេច។

នេះជាហេតុផលដែលអាន់ណា ប្រាប់មិនឱ្យខ្ញុំយល់ព្រមស្រឡាញ់ស្ដេចស៊ែល។ ហើយដើម្បីលាក់បាំងការពិតនេះអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនតែងតែដាក់ថ្នាំក្នុងតែក្រអូបឱ្យទាសករគ្រប់គ្នាផឹកហើយដេកលក់ ដូច្នេះទើបគ្មានអ្នកណាដឹងថារៀងរាល់យប់មានអ្វីកើតឡើងខ្លះ។

ចំណែកម៉ោង១០:១០នាទី គឺជាវេលាដែលបិសាចមានអំណាចអាចចេញដើរបាន ដូច្នេះទើបស្រីទាសករគ្រប់គ្នាតែងតែត្រូវនាំចូលក្នុងដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់រៀងរាល់ម៉ោង១០:១០នាទី។ នេះជាចម្លើយនៃចម្ងល់គ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំឆ្ងល់មករហូត។

“ឯងទេដែលគិតខុស! កុំស្មានថាយើងមិនដឹង ឯងត្រូវស្នេហាដឹកមុខព្រោះឯងស្រឡាញ់វា ឯងចង់ជួយវាចេញពីទីនេះ តែកុំសង្ឃឹមឱ្យសោះថាឯងនឹងជួយនាងបាន…” ថាចប់អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនក៏បញ្ចេញថាមពលគប់សំដៅមកខ្ញុំបម្រុងសម្លាប់ខ្ញុំចោល។

“កុំអីមាតា! អ្ហា៎…” មេសសឹនដឹងថាមាតាគេបម្រុងប្រើវេទមន្តសម្លាប់ខ្ញុំក៏ស្ទុះចូលមកពាំងខ្ញុំជិត។ នាយក្អួតឈាមទាំងដុំស្រក់លើស្មាខ្ញុំ ឃើញហើយធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំសឹងនឹងឈប់ដើរ។

លោកមេទ័ពស្រឡាញ់ខ្ញុំ? គេប្ដូរជីវិតមកជួយខ្ញុំមែនទេ?

“មេស… សឹន!” ខ្ញុំរលីងរលោងទឹកភ្នែកនិងស្រឡាំងកាំងពេលបានឃើញឈាមជាច្រើនបន្តហូរចេញពីមាត់របស់គេឥតឈប់។ ក្នុងទ្រូងខ្ញុំឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់ គេត្រូវរបួសដោយសារខ្ញុំ គេយកជីវិតមកការពារខ្ញុំ។

“ស្ដាប់ណា…ត្រូវទៅយកដាវលើក្បាលដំណេករបស់បិតាហើយឡើងទៅដំបូលខាងលើនាងនឹងឃើញបិសាចនៅទីនេះក្បែរមឈូសកែវរបស់ប្អូនស៊ែល…ប្រើដាវចាក់សម្លាប់បិសាចនោះទៅ វានឹងស្លាប់ ហើយវេទមន្តទាំងប៉ុន្មាននឹងរលាយអស់…ប្អូនស៊ែល​នឹងដឹងខ្លួនមកវិញ” មេសសឹនត្រដរនិយាយទាំងក្អួតឈាម សភាពរបស់គេពេលនេះបំភ័យខ្ញុំខ្លាំងណាស់។

“ចុះលោក?” ទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់ដូចទឹកបាក់ទំនប់ដោយហាមមិនបាន។

“ខ្ញុំនៅទប់ទល់នឹងមាតា…ខ្ញុំជឿលើនាង…តាំងពីថ្ងៃដំបូងម្ល៉េះ…នាងអាចធ្វើបានមេណាម ឆាប់ទៅ!!” ស្ដីចប់មេសសឹនក៏ប្រើកម្លាំងធាតុរបស់គេរុញខ្ញុំហោះឡើងទៅលើយ៉ាងលឿន ទាំងដែលខ្ញុំមិនទាន់ត្រៀមខ្លួន។

ត្រឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែកខ្ញុំក៏ស្រាប់តែដួលប្រួសក្នុងបន្ទប់ដ៏ចម្លែកមួយ។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនហើយក៏បានឃើញថានៅលើក្បាលដំណេកមានដាវពណ៌មាសដ៏ភ្លឺមួយកំពុងព្យួរចោល។ ខ្ញុំឥតបង្អង់យូរឡើយ កញ្ឆក់យកដាវហើយរត់ឡើងទៅដំបូលខាងលើតាមអ្វីដែលមេសសឹនប្រាប់ភ្លាមតែម្ដង។

មកដល់ក៏វ៉ាក់អើនឹងបិសាចដ៏ខ្មៅគ្រើលមួយ ក្បាលកំពុងហោះចុះហោះឡើងក្រឡឹងជុំវិញមឈូសកែវដែលមាន អ្នកអង្គម្ចាស់ដ៏ស្រស់សង្ហាក្នុងវង់ភ័ក្រ្តញញឹមស្រស់លង់លក់មិនដឹងព្រះកាយ។

បិសាចដ៏អាក្រក់សើចបញ្ចេញធ្មេញដ៏គួរឱ្យខ្ពើម មុននឹងស្រែកមួយទំហឹងនាំយកខ្យល់ព្យុះយ៉ាងខ្លាំងមហិមាមកបុកនឹងខ្ញុំប៉ើងទៅម្ខាងបោកផ្ទប់នឹងជញ្ជាំង។

“អ្ហា៎!” ខ្ញុំស្រែកដោយភាពឈឺចាប់ ប្រឹងច្រត់ខ្លួនក្រោកយ៉ាងត្រដាបត្រដួស ខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំទន្ទេញជាប់នូវសម្ដីមួយឃ្លារបស់មេសសឹន ព្រោះគេជឿជាក់លើខ្ញុំដូច្នេះខ្ញុំមិនអាចចាញ់ទេ។

មិនទាន់ទាំងងើបបានស្រួលបួលផងបិសាចអាក្រក់ខ្មៅងងឹតនោះក៏ហោះយ៉ាងលឿន ប្រើដៃដែលមានក្រចកវែងៗច្របាច់កខ្ញុំរុញផ្អឹបនឹងជញ្ជាំងលើកផុតដី។

“អ្ហា៎!!” ខ្ញុំស្រែកថ្ងូរយ៉ាងវេទនាគ្មានសូម្បីកម្លាំងប្រវាយប្រតប់។

បិសាចនេះខ្លាំងណាស់ មនុស្សធម្មតាដូចខ្ញុំម្ដេចនឹងអាចយកឈ្នះវាបានទៅ? 

«ខ្ញុំជឿលើនាង! នាងអាចធ្វើបាន!»

«ប្រើដាវសម្លាប់វា»

នាវិនាទីដ៏សែនស្មុគស្មាញមួយនេះ សម្ដីទាំងប៉ុន្មានរបស់មេសសឹនក៏ត្រលប់មកក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំវិញ។

មែនហើយ! ប្រើដាវទៅមេណាម! ប្រើដាវសម្លាប់វា…

ភ្លាមៗនោះខ្ញុំក៏ប្រមូលកម្លាំងកំហែងបន្តិចបន្តួចដែលនៅសេសសល់ ប្រឹងលើកដាវឡើងហើយកាច់ទៅលើដៃបិសាចដែលច្របាច់កខ្ញុំបណ្ដាលឱ្យដាច់ធ្លាក់ទៅលើដីសូរតែក្ដុក។

“អ្ហា៎!!!” បិសាចអាក្រក់នេះស្រែកយ៉ាងខ្លាំងដំណាលគ្នានឹងរាងកាយរបស់ខ្ញុំធ្លាក់ឌឹបមកលើដី។

ខ្ញុំក្អកខេះៗប្រឹងស្រូបខ្យល់អុកស៊ី សែនចូលពេញៗសួតព្រោះត្រូវបិសាចប្របាច់សឹងនឹងដាច់.កទៅ ហើយមុននេះ។

“ឱ្យឆាប់ឡើងមេណាម! ចាក់សម្លាប់វាទៅ!” ខ្ញុំងាកទៅតាមប្រភពសំឡេងហើយក៏បានឃើញថាមេសសឹនកំពុងរត់យ៉ាងត្រដាបត្រដួសឡើងមកខាងលើដែរ តាមដោយអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនក្នុងសភាពដូចបិសាចដេញគេពីក្រោយ។

ខ្ញុំអត់បង្អែរបង្អង់ឡើយ ដកដង្ហើមមួយឃូសយ៉ាងវែងបន្ថែមភាពក្លាហានហើយច្រត់ខ្លួនក្រោកឡើងលើកដាវពណ៌មាសរត់សំដៅទៅរកបិសាចយ៉ាងលឿន។

“ទេ!!!!!!”

ជ្រឹប!!!

សម្រែកអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនបន្លឺឡើងខ្ទររងំដំណាលគ្នានឹងផ្លែដាវចាក់ចូលក្នុងទ្រូងខាងឆ្វេងរបស់បិសាចអាក្រក់។

“អ្ហា៎!!!!”

ទាំងបិសាចទាំងអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនស្រែកព្រមគ្នាដោយភាពវេទនាខណៈដែលរាងកាយរបស់ពួកគេចាប់ផ្ដើមរលាយបន្តិចម្ដងៗរសាត់ទៅក្នុងខ្យល់។ មិនមែនតែពួកគេទាំងពីរទេ គ្រប់ទៅកន្លែងជុំវិញខ្លួនខ្ញុំសុទ្ធតែចំហាយរសាត់ជុំទិស បញ្ជាក់ថាវិញ្ញាណដែលត្រូវសម្លាប់ដោយបិសាចទាំងអស់កំពុងរលាយតាមគ្នាហើយ។

“មេសសឹន!” ខ្ញុំងាកមកចាប់អារម្មណ៍នឹងមេសសឹនដែលកំពុងដេកដួលលើដីយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ មិនបង្អង់យូរខ្ញុំក៏ស្ទុះចូលទៅត្រកងគេ ទើបឃើញថាផ្នែកខ្លះៗនៃរាងកាយរបស់គេកំពុងតែរលាយបណ្ដើរៗហើយ។

“មេស…សឹន…” ទឹកភ្នែកខ្ញុំស្រក់ដោយហាមមិនបានពេលដឹងថាបន្តិចទៀតនឹងគ្មានគេទៀតទេ…

គេនឹងរលាយដូចវិញ្ញាណផ្សេង ទៀត!

“នាងធ្វើបានហើយ!” កែវភ្នែកពណ៌គ្រីស្ដាល់ដែលធ្លាប់តែស្ងប់ស្ងាត់និងសោះកក្រោះពេលនេះបានប្ដូរមកជាស្រទន់គួរឱ្យចង់គយគន់ខ្លាំងណាស់ តែស្ដាយ…ស្ដាយដែលបន្តិចទៀតខ្ញុំលែងមានឱកាសបានឃើញវាទៀតហើយ។

“ហឺៗ… ខ្ញុំសុំទោស! កុំទៅចោលខ្ញុំបានទេ?” ទឹកភ្នែកខ្ញុំបន្តស្រក់ដូចទឹកបាក់ទំនប់ដោយហាមមិនបាន បេះដូងខ្ញុំឈឺខ្លាំងណាស់ ឈឺអួលពេញទ្រូង។

“កុំយំ! ខ្ញុំពិបាកទ្រាំណាស់ពេលឃើញនាងយំ” មេសសឹននិយាយព្រមទាំងប្រឹងឈោងដៃមកជូតទឹកភ្នែកឱ្យខ្ញុំ តែវាមិនបានធ្វើឱ្យទឹកភ្នែកខ្ញុំស្ងួតទេ មានតែហូរខ្លាំងលើសដើម។

“ហឺៗ… កុំទៅចោលខ្ញុំអីសូមមេត្តា…”

“កុំយំ… កុំយំស្ដាយខ្ញុំអី បន្តិចទៀតខ្ញុំនឹងរលាយ…”

“តើមានវិធីណាដែលអាចជួយលោកបានទេ? ប្រាប់មកខ្ញុំព្រមធ្វើ គ្រប់យ៉ាងទាំងអស់ ហឺៗ…” ខ្ញុំយំរហូតព្រិលភ្នែក ខ្ញុំមិនចង់បាត់បង់គេទេ… ខ្ញុំធ្វើចិត្តមិនទាន់បាន…

“ខ្ញុំនឹងរលាយ តែខ្ញុំមានអ្វីម្យ៉ាងចង់សុំពីនាង…”

“កុំអង្អូសពេលអី ឃើញទេដៃជើងលោករសាត់ទៅកាន់តែច្រើនហើយហ៊ឺៗ” ខ្ញុំស្រែកទួញយំពេលសង្កេតឃើញថាផ្នែកខ្លះនៃរាងកាយគេចេះតែរសាត់ទៅហើយ។

“សន្យាមកថានាងនឹងថែផ្កាធូលីបនេះរហូតដល់ពេលវាចេញផ្កា” សុខៗមេសសឹនក៏ដាក់សំណើរមួយភ្លាម។

“សន្យា! ផ្កាធូលីបនោះនៅឯណា?” ខ្ញុំងក់ក្បាលញាប់ស្មេបណ្ដាលឱ្យស្រក់ទឹកភ្នែកលើគេជាច្រើនដំណក់។

“បន្តិចទៀតនាងនឹងឃើញ…ខ្ញុំស្រឡាញ់នាងណា…មេណាម…” ថាចប់គេក៏ទាញកញ្ចឹងកខ្ញុំបង្អោនចុះក្រោម បណ្ដាលឱ្យបបូរមាត់របស់ខ្ញុំសង្កត់លើបបូរមាត់គេ។

បើទោះជាភ្នែកខ្ញុំស្រវាំងមើលមិន ច្បាស់យ៉ាងណាក៏ខ្ញុំនៅតែអាចមើលឃើញនិងចងចាំកែវភ្នែកពណ៌ គ្រីស្ដាល់ស្រាលមួយនេះ…កែវភ្នែកដ៏មានអំណាចកំពុងញ័រតិចៗ ជំនួសការនិយាយពាក្យលា។ ពួកយើងថើបគ្នាតែខ្ញុំមិនហ៊ានបិទភ្នែក ទេព្រោះខ្លាចថាត្រឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែកនឹងបាត់គេទៅ…នាវិនាទីចុង ក្រោយនេះខ្ញុំចង់មើលគេរហូតដល់វេលាមួយដែលគ្មានវត្តមានគេទៀត​។

ទីបំផុតកែវភ្នែកគ្រីស្ដាល់របស់មេសសឹនក៏សន្សឹមបិទយឺតៗដំណាលគ្នានឹងរាងកាយនាយចាប់ផ្ដើមរលាយនិងរសាត់ទៅឆ្ងាយដូចអំពិលអំពែក។

“ហ៊ឺៗ…” ខ្ញុំស្រវាឱបពន្លឺភ្លឺៗនោះទាំងក្ដីអាល័យព្រមទាំងឈ្ងោកមុខ យំយ៉ាងកំសាកញី យំនូវការឈឺចាប់ចេញពីបេះដូង យំដែលត្រូវបាត់បង់គេទៅ។

“ខ្ញុំក៏ស្រឡាញ់លោកដែរ មេសសឹន!” ខ្ញុំបានត្រឹមខ្សឹបពាក្យថាស្រឡាញ់ខ្សាវៗបង្ហើរតាមខ្យល់ដោយសង្ឃឹមថាគេនឹងបានឮ… ពាក្យពិតចេញពីបេះដូងរបស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំស្រឡាញ់លោក!!

ទឹប! ទឹប!

ស្នូរសម្រិបជើងឮចេញពីក្រោយខ្នងធ្វើឱ្យខ្ញុំបានសតិហើយងាកទៅមើលទាំងទឹកភ្នែករួចក៏ត្រូវស្រឡាំងកាំងពេលបានឃើញថា…ស្ដេចស៊ែលទី៥ដឹងព្រះកាយវិញហើយ!!

“ព្រះអង្គ…” សម្ដីទាំងប៉ុន្មានត្រូវបានលេបចូលក្នុងពោះវិញពេលបានឮព្រះបន្ទូលរបស់ស្ដេចស៊ែលពោលកាត់ខ្សាវៗថា÷

“នោះជា… ផ្កាធូលីបមែនទេ?”

ខ្ញុំចោលភ្នែកទៅតាមចង្អុលដៃរបស់ទ្រង់ហើយក៏ញោចស្នាមញញឹមទាំងទឹកភ្នែកពេលឃើញថាត្រង់កន្លែងដែលមេសសឹនរលាយមុននេះកំពុងមានកូនរុក្ខជាតិតូចមួយដុះចេញមក ដែលនោះគឺជា…

ដើមផ្កាធូលីប!!

៣ឆ្នាំក្រោយមក

វិមានដឹហ្កដ អាណាចក្រស្ដេចស៊ែលទី៥

នេះជារដូវផ្ការីក! សួនផ្កាក្នុងវិមានរីកយ៉ាងស្គុះស្គាយចម្រុះពណ៌ បង្អួតសម្រស់យ៉ាងស្រស់ស្អាតទាក់ភ្នែកកន្លង់។ ក្នុងវិមានមានការប្រែប្រួលច្រើនណាស់ ពីសោះកក្រោះប្រែមកជាមានជីវិតជីវ៉ា ស្រស់ស្រាយនិងអ៊ូអរ។ ស្ដេចស៊ែលឡើងគ្រងរាជ្យនិងគ្រប់គ្រងអាណាចក្ររបស់ទ្រង់បានយ៉ាងសុខសាន្តរយៈពេល៣ឆ្នាំក្រោយមកនេះ។

ងាកមកមើលដំណាក់ទាសករឯណេះវិញ ត្រូវបានប្ដូរមកជាដំណាក់ស្នាក់ធម្មតា។ ផ្នែកខាងក្នុងកំពុងមមាញឹកយ៉ាងខ្លាំងម្នាក់ៗញាប់ដៃញាប់ជើងធ្វើការរៀងៗខ្លួន។ នៅជ្រុងម្ខាងនៃដំណាក់យើងនឹងឃើញនារីម្មាក់ តែងកាយថ្លៃថ្នូរខុសពីស្រីដទៃ ដើរត្រួតពិនិត្យការខុសត្រូវយ៉ាងហ្មត់ចត់…

ម្នាក់ហ្នឹងគឺជាខ្ញុំ…មេណាម!!

“អ្នកនាងចាត់ការ ស្ដេចបញ្ជាឱ្យអ្នកនាងចេញទៅទទួលភ្ញៀវជាមួយគាត់ឥឡូវនេះ” ខ្ញុំងើបមុខចេញពីថាសអាហារហើយញញឹម​ងក់ក្បាលតបទៅស្រីបម្រើ។

ខ្ញុំពេលនេះនៅក្នុងវិមានដឹហ្កដដដែល គ្រាន់តែបានឡើងតំណែងមកគ្រប់គ្រងការងារជំនួសអ្នកស្រីមេរ៉ាលីន។

“ប្រាប់ទ្រង់ថាយើងទៅដល់ឥឡូវហើយ” ខ្ញុំលាងដៃហើយដើរចេញពីដំណាក់ស្នាក់ បម្រុងបង្ហួសទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់តែក៏ដឹងខ្លួនថាមិនបានដាក់ស្នៀតសក់ ដូច្នេះក៏សម្រេចចិត្តត្រលប់ទៅបន្ទប់សិន។

ទទួលភ្ញៀវពិសេសរបស់ស្ដេចម្ដេចនឹងអាចធ្វើខ្លួនស្រមេកស្រមកនោះ…

រយៈពេល៣ឆ្នាំពិតជាលឿនខ្លាំងណាស់ តាំងពីថ្ងៃនោះមកជីវិតខ្ញុំបានប្រសើរឡើងច្រើន។ ស្ដេចស៊ែលមានមេត្តា ទ្រង់កសាងអាណាចក្រឡើងវិញរហូតសន្តិភាពមកដល់សព្វថ្ងៃ។ ខ្ញុំទន្ទឹមរង់ចាំមនុស្សដែលចាកចេញទៅពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃតែការរង់ចាំមួយនេះដូចជាគ្មានសង្ឃឹមសោះ។

ខ្ញុំធ្វើតាមសន្យាជាមួយមេសសឹន ដោយយកផ្កាធូលីបនោះមកដាំស្រោចទឹក មើលថែយ៉ាងល្អ ប៉ុន្តែវាចម្លែកណាស់… រយៈ​ពេលបីឆ្នាំមកនេះផ្កាធូលីនមួយដើមនេះមិនចេញផ្កាទាល់តែសោះ ទាំងដែលខ្ញុំថែទាំងវាយ៉ាងល្អ។

ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់ថាបើផ្កាធូលីបនេះចេញផ្កា តើនឹងមានអ្វីកើតឡើង? ប៉ុន្តែឥឡូវនេះដល់រដូវផ្ការីកហើយនៅមិនឃើញវាចេញផ្កាផង មើលទៅប្រហែលជាត្រូវរង់ចាំដល់ឆ្នាំក្រោយទៀតហើយ។

“អីយ៉ា មេណាមរវល់តែរវើរវាយតិចយឺតពេលទៅ” ខ្ញុំស្ដីបន្ទោសឱ្យខ្លួនឯងហើយក៏រហ័សចេញពីបន្ទប់។

មកដល់មាត់ទ្វារខ្ញុំក៏ស្រាប់តែប្រទះភ្នែកនឹងអ្វីម្យ៉ាងដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្តសឹងហូរទឹកភ្នែក។

ទីបំផុត…ផ្កាធូលីបចេញផ្កាហើយ!!!

ខ្ញុំរលីងរលោងទឹកភ្នែកដោយភាពរំភើប ចុងក្រោយការរង់ចាំរបស់ខ្ញុំក៏បានមកដល់ មិនស្ដាយទេដែលចំណាយពេលទន្ទឹងចាំមករាប់ឆ្នាំ។

“មើលទៅអ្នកចាត់ការដូចជាសប្បាយចិត្តណាស់ថ្ងៃនេះ” មកដល់សាលភ្លាមស្ដេចស៊ែលក៏ចំអន់ភ្លាមតែម្ដង។

“ព្រះពរ!” ខ្ញុំសើចញឹមៗមិនហ៊ានបង្ហាញអាកប្បកិរិយាត្រេកអរពេក។

“តែយើងថាបន្តិចទៀតនឹងមានរឿងធ្វើឱ្យអ្នកចាត់ការរំភើបជាងហ្នឹងទៀត” ស្ដេចស៊ែលមានបន្ទួលហើយក៏សើចហឹសៗ។

“ជាអ្វីទៅព្រះពរ?”

“…”

ស្ដេចស៊ែលមិនតប តែញញឹមលាក់គំនួច។

អស់មួយសន្ទុះធំស្ដេចស៊ែលក៏នាំខ្ញុំទៅបន្ទប់គំនូរដែលបានរៀបចំយ៉ាងស្រស់ស្អាត ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកទៅដល់ពេលដែលចួបទ្រង់ដំបូង តែមនុស្សដែលខ្ញុំនឹកខ្លាំងជាងនេះគឺជាមេសសឹន ព្រោះគេបានជួយខ្ញុំនិងជាមនុស្សតែម្នាក់ដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ហើយរង់ចាំមករហូត។

“អូហ៍ យើងមានការបន្តិច នាងអាចទទួលភ្ញៀវពិសេសសម្រាប់យើងមួយភ្លែតបានទេ?” ភ្លាមៗទ្រង់ក៏មានបន្ទួលបែបនេះឡើង​។ ខ្ញុំគ្រវីក្បាលតតាសបដិសេធមិនព្រមធ្វើតាមសំណើរទ្រង់។

“មិនកើតទេព្រះអង្គម្ចាស់”

“ទុកចិត្តលើនាងហើយ” មិនត្រឹមតែមិនស្ដាប់ទ្រង់ថែមទាំងយាងចេញទៅបាត់ធ្វើព្រងើយ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ហេលហាល ភ័យក៏ភ័យ មិនដឹងថាភ្ញៀវស្ដេចជាអ្នកណាផង មកទទួលតែម្នាក់ឯងម្ដេចនឹងបាន។

កំពុងតែរសាប់រសល់ទ្វារដំណាក់ក៏ស្រាប់តែរបើកឡើង។

ក្រាក!!

ខ្ញុំភ្ញាក់ក្រញាងងាកទៅរកប្រភពសំឡេងហើយក៏ត្រូវស្រឡាំងកាំង ភ្លឹកភ្លាំងរកពាក្យស្រដីពុំបានព្រោះម្នាក់ដែលកំពុងដើរចូលមកនេះគឺជា…ជាគេ!

មនុស្សដែលខ្ញុំទន្ទឹមរង់ចាំបានត្រឡប់មកវិញហើយ!

“មេស… សឹន!” ខ្ញុំឧទានខ្សាវៗ មិនទាន់អាចទាញខ្លួនចេញពីការភ្ញាក់ផ្អើលនៅឡើយ។

“សូមគោរពអ្នកនាងមេការ! ខ្ញុំមេសសឹនជាមេទ័ពភាគខាងជើង” គេដោះមួកណែនាំខ្លួនក្នុងទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់និងប្រាកដប្រជាធ្វើឱ្យខ្ញុំរលីងរលោងទឹកភ្នែក។

គឺពិតជាគេពិតមែន! គេត្រលប់មកវិញហើយ…ប៉ុន្តែតើគេនៅចាំខ្ញុំដែរទេ?

“ចាស៎! នាងខ្ញុំមេណាម” ខ្ញុំញញឹមស្ងួតឱនគោរពគេតាមទម្លាប់ ប្រឹងលាក់បាំងទឹកភ្នែកព្រោះមើលទៅគេមិនចាំខ្ញុំទេ។

ទីបំផុតបន្ទាប់ពីរងចាំរយៈពេលបីឆ្នាំផ្កាធូលីបក៏រីក គេក៏ត្រលប់មកវិញ ត្រលប់មកក្នុងនាមជាមនុស្សថ្មីដែលមិនចងចាំខ្ញុំ…

តើអ្វីដែលខ្ញុំចង់បាន? ចង់ឃើញគេរស់ឡើងវិញមានជីវិតល្អប្រសើរ ឬក៏ចង់ឱ្យគេរស់ឡើងវិញដើម្បីមកស្រឡាញ់ខ្ញុំ? បើដើម្បីតែមកស្រឡាញ់ខ្ញុំ ខ្ញុំយល់ថាខ្លួនឯងអត្មានិយមពេកហើយ។ ពេលនេះខ្ញុំគួរតែរីករាយដែលទីបំផុតខ្ញុំក៏បានចួបគេម្ដងទៀត បើទោះជាការត្រលប់នេះមិនមែនដើម្បីខ្ញុំក៏ដោយ។

“មេណាមដែលមិនចេះផឹកតែក្រអូបមែនទេ?” ខ្ញុំងើយមុខដែលជោកជាំដោយទឹកភ្នែកសម្លឹងមើលគេដោយគ្មានពាក្យបរិយាយ​។

និយាយបែបនេះតើចង់មានន័យយ៉ាងម៉េច?

“…”

“ចាំថាពេលខ្ញុំចាកចេញនាងក៏យំ ឥឡូវខ្ញុំមកវិញហើយនាងក៏នៅតែយំ តើខ្ញុំគួរធ្វើអីឥឡូវនេះ?”

មនុស្សអាក្រក់! នៅមានមុខមកសើចឌឺដងទៀត ខ្ញុំយំព្រោះហេតុផលពីរយ៉ាង ទី១រំភើបដែលលោកត្រលប់មកវិញ ទី២អន់ចិត្តដែលលោកមិនចាំខ្ញុំ…

“អ្នកណាថាបងមិនចាំអូន? បីឆ្នាំនេះក្នុងចិត្តបងមានតែអូនម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ” មេសសឹនទាញចង្កាខ្ញុំឱ្យបែរមុខសម្លឹងទៅគេ មើលធ្លុះ ចូលជ្រៅក្នុងកែវភ្នែកពណ៌គ្រីស្តាល់ថ្លាដែលទន់ភ្លន់និងស្មោះត្រង់ បញ្ជាក់ថាសម្ដីរបស់គេជាការពិត។

“មនុស្សអាក្រក់! អូនទន្ទឹមចាំបងងរាល់ថ្ងៃ…អុប៎!”

មនុស្សក្បាលខូចមិនទុកឱកាសឱ្យខ្ញុំរអ៊ូច្រើនឡើយ គេទម្លាក់បបូរមាត់ដ៏ទន់សង្កត់ចុះលើបបូរមាត់ខ្ញុំ ថើបថ្នមៗព្រមទាំងស្រវាទាញកាយខ្ញុំឱ្យពិតប៉ះខ្លួនគេ ភាយសីតុណ្ហភាពក្ដៅឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងបន្ទប់គំនូរដែលមានតែយើងពីរនាក់។ យូរសែនយូរទម្រាំនឹងគេព្រលែងខ្ញុំឱ្យមានសេរីភាព បន្សល់ទុកតែស្នាមក្រហមលើថ្ពាល់របស់ខ្ញុំព្រោះខ្ញុំអៀនពេក។

“បងដឹងគ្រប់យ៉ាងតាមរយៈ…”

“តាមរយៈផ្កាធូលីប?” ខ្ញុំសួរកាត់។

មេសសឹនសើចហឹសៗមុននឹងទាញខ្ញុំទៅឱប។

“មិនបាច់រៀបរាប់ក៏បងដឹងថាអូនស្រឡាញ់បងប៉ុនណាដែរ”

លុះឮនិយាយដូច្នេះខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមឆ្ងល់ភ្លាម។

“បងប្រាប់អូនបានទេថាបងទាក់ទងអ្វីនឹងផ្កាធូលីប?”

“គឹដូចដែលអូនបានឃើញអ៊ីចឹង”

“ផ្កាធូលីបរីក បងនឹងត្រលប់មកវិញ ចុះបើវាមិនរីក?”

“អាស្រ័យលើក្ដីស្រឡាញ់ដែលអូនស្រោចសណ្ដោសទៅលើវា បើអូនពិតជាមានចិត្តស្មោះ វានឹងរីកនៅថ្ងៃណាមួយ បើអូនមិនស្មោះ ផ្កានឹងមិនរីករហូតទៅ…” មេសសឹនបកស្រាយ។

“ហើយអូននឹងមិនបានចួបបងរហូតមែនទេ?” ខ្ញុំសួរបញ្ជាក់។

“តែឥឡូវបងមកវិញហើយ មកដើម្បីតបស្នងក្ដីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធរបស់អូន…អរគុណដែលរង់ចាំបង”

“អូនក៏ស្រឡាញ់បង អរគុណដែលត្រលប់មកវិញ”

មេសសឹនបានទាញខ្ញុំទៅឱបហើយដឹកដៃខ្ញុំចេញពីបន្ទប់គំនូរ។ ព្យាយាមគង់បានសម្រេច មិនថាក្នុងរឿងស្នេហាឬការងារទេ ឱ្យតែយើងមានភាពតស៊ូព្យាយាម វាមិនអត់ន័យឡើយ។

ចប់!

វិមានដឹហ្កដ អាណាចក្រស្ដេចស៊ែលទី៥

ក្រាក! ក្រាក!

ស្នូរច្រវ៉ាក់ធំៗបន្លឺឡើងខ្ទររងំដំណាលគ្នានឹងទ្វាររបងខ្ពស់ត្រដែតចាប់ផ្ដើមរំកិលខ្លួនបើកឡើងក្រោមផ្ទៃមេឃស្រទំធ្លាក់ព្រិលមួយៗ។ ហ្វូងនារីៗជាច្រើននាក់ក្នុងកាយវិការស្វាហាប់ដើរបន្តកន្ទុយគ្នាជាខ្សែហើយឈប់ជាជួរត្រង់ ពីមុខដំណាក់ដែលមានដាក់ស្លាកថា “ដំណាក់ទាសករ” ។

មិនយូរប៉ុន្មាននារីម្នាក់ក៏ត្រូវបានគេនាំចេញពីហ្វូងសំដៅដំណាក់មួយទៀតក្បែរប្រាសាទដ៏ធំស្កឹមស្កៃ មានរចនាប័ទ្មយ៉ាងប្រណីត តែហាក់ដូចជាស្ងប់ស្ងាត់យ៉ាងចម្លែកមិនគួរឱ្យបេតីទាល់តែសោះ។ ក្នុងចំណោមទាសករទាំងអស់យើងឃើញមាននារីម្នាក់វ័យប្រមាណម្ភៃស្ដើង ទម្រង់មុខពងក្រពើ បបូរមាត់ស្រួច សក់រួញទឹករលកក្នុងទឹកមុខមាំ តាមរយៈកែវភ្នែកដែលរេឡើងឥតឈប់អាចឱ្យយើងដឹងថានាងជាមនុស្សឆ្លាត វាងវៃ និងប៉ិនសង្ស័យមិនអន់ឡើយ។

នាងគឺមេណាម! ស្រីទាសករថ្មីក្នុងវិមាននេះ។

“នោះជាដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់” រំពេចនោះក៏មាននារីម្នាក់ទៀតខ្សឹបឡើងតិចៗធ្វើឱ្យនួនស្រីងាកទៅចាប់អារម្មណ៍នឹងនាង ហើយក៏ឃើញថានាងកំពុងសម្លឹងទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្វាស់ដូចគ្នាដែរ។

“តើគេកំពុងនាំនាងទៅណា?” ស្រីក្រមុំបង្ហើបបបូរមាត់ស្រួចសួរនូវចម្ងល់ភ្លាមព្រោះទើបតែមកដល់វិមាននេះជាលើកដំបូង។

“នាងត្រូវបានគេរើសប្ដូរចេញពីដំណាក់ទាសករធម្មតា ក្លាយជាទាសករក្នុងដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់…”

នារីនោះនិយាយព្រមទាំងញោចស្នាមញញឹមយ៉ាងរំភើប នាងឈប់បន្តិចមុននឹងបន្ត÷

“អ្នកណាៗក៏ចង់ប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ដែរ ព្រោះបានបម្រើទ្រង់ផ្ទាល់ដៃ”

“…”

មេណាមស្ងប់ស្ងាត់មិនចេញស្ដីតែប្រឹងប្រើក្រសែភ្នែកពិនិត្យមើលដំណាក់ដ៏សែនស្ងប់ស្ងាត់នោះបន្ត។

វាគួរឱ្យខ្លាចជាជាងគួរឱ្យចង់ទៅ!

តើដំណាក់របស់ស្ដេចស៊ែលគួរឱ្យព្រឺឆ្អឹងខ្នងបែបនេះមែនទេ?

“បំបែកគ្នាទៅតាមកន្លែងរៀងខ្លួនទៅ!” សម្រែកកាចៗរបស់អ៊ំស្រីមេរ៉ាលីន ដែលត្រូវជាអ្នកចាត់ចែងទាសករធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នារហ័សឱនគំនាប់ហើយបំបែកគ្នាទៅកន្លែងរៀងៗខ្លួន។

មេណាមដកដង្ហើមធំផ្លុំខ្យល់កាត់ភាពត្រជាក់ក្រោមព្រិលធ្លាក់រាប់លានគ្រាប់។ គ្រប់គ្នាបានបំបែកផ្លូវទៅងូតទឹកនិងត្រូវត្រលប់មកវិញឱ្យបានមុនម៉ោង៧យប់ដើម្បីញ៉ាំអាហារពេលល្ងាច។ គ្រប់សកម្មភាពរបស់ពួកនាងគឺស្ថិតក្រោមការត្រួតត្រាយ៉ាងតឹងរឹងពីឆ្មាំក្នុងប្រាសាទប្រៀបដូចអ្នកទោស។

ម៉ោង៧:00 ជួងក្នុងផ្ទះបាយក៏បន្លឺឡើង! គ្រប់គ្នាត្រូវតម្រង់ជួរដើម្បីយកបាយញ៉ាំ។ អាហារពេលល្ងាចគឺសាមញ្ញ មានបាយម្ហូបនិងតែក្រអូបក្ដៅៗមួយពែង។

“សួស្ដី! នាងមកថ្មីមែនទេ? ឈ្មោះអី?”

មេណាមភ្ញាក់ព្រើតនឹងសំឡេងសួរ។ តាមពិតគឺជានារីកាលពីល្ងាចសោះ។

“មេណាម!” នួនស្រីតបខ្លីៗខណៈដែលចាក់ជ្រុំបាយចុះឡើង។

“ខ្ញុំអាន់ណា! ឆាប់ញ៉ាំបាយទៅ! ទីនេះមានច្បាប់តឹងរឹងណាស់ ហាមលើសម៉ោង៨យប់”

អាន់ណាប្រាប់ពីវិន័យដ៏សែនចម្លែកធ្វើឱ្យ មេណាម ឆ្ងល់និងចង់ដឹងកាន់តែខ្លាំង។

“ម៉េចអ៊ីចឹង?” មេណាមលើកចិញ្ចើមសួរ។

“នេះជាច្បាប់!”

អាន់ណាតបព្រមទាំងលើកពែងតែក្រអូបមកអករហូតអស់គ្មានសល់សូម្បី១តំណក់។ មេណាមស្ងៀមស្ងាត់ ទោះជាមេឃត្រជាក់ខ្លាំងយ៉ាងណាក៏នាងគ្មានអារម្មណ៍នឹកចង់ផឹកតែក្រអូបក្ដៅៗនេះដែរព្រោះនាងមិនចូលចិត្តវាតាំងពីតូចមកម្ល៉េះ។

ដូចអ្វីដែលអាន់ណាប្រាប់ពិតមែន បន្ទាប់ពីញ៉ាំបាយហើយគ្រប់គ្នាក៏ស្រូតរូតដំណើរមករកកន្លែងសម្រាករៀងៗខ្លួនយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់មិនឱ្យហួសម៉ោង៨ឡើយ។

ម៉ោង៨:០០

ភ្លឹប! ភ្លឹប!

ភ្លើងទៀនគ្រប់កន្លែងត្រូវបានផ្លុំពន្លត់ ចំណែកមនុស្សម្នាក៏នាំគ្នាគ្របភួយប្រះខ្លួនសំងំដេកគ្មាននរណាហ៊ានឡូឡាឬមាត់កអ្វីឡើយ។ មិនយូរប៉ុន្មានក៏មានពន្លឺភ្លើងផ្លុងៗដើរកាត់ពីក្រៅដំណាក់ទាសករ ដែលពួកគេគ្មាននរណាក្រៅពីឆ្មាំនោះឡើយ គេមកដើម្បីពិនិត្យមើលថាគ្រប់គ្នាពិតជាដេកមែនឬយ៉ាងណា?

“យ៉ាងម៉េចហើយ?”

សំឡេងអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនសង្កត់សួរមកកាន់ឆ្មាំយ៉ាងតឹងតែងនិងហ្មត់ចត់ ដោយគ្រាន់តែស្ដាប់សំឡេងក៏អាចស្រមៃដឹងដល់ផ្ទៃមុខកាចៗរបស់គាត់។

“គ្មាននរណាដឹងខ្លួនទេ” ឆ្មាំម្នាក់តប។

ឮដូច្នេះអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនក៏ប្រះខ្លួនដើរត្រលប់ទៅវិញលឿនស្លេវ តាមដោយបុរសវ័យម្ភៃក្រាសម្នាក់ ទម្រង់មុខកាចៗ ស្រដៀងនឹងអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនខ្លាំងណាស់សមតែជាម្ដាយកូននឹងគ្នា។

ពិតណាស់! នាយគឺមេសសឹនកូនប្រុសរបស់គាត់។

នៅពីក្រោយភាពស្ងប់ស្ងាត់និងការលង់លក់ស្កប់ស្កល់របស់ទាសករ ទាំងអស់គ្មាននរណាដឹងឡើយថាមានកែវភ្នែកមួយគូកំពុងបើកក្រឡោតសំងំស្ងៀមចាំឱ្យឆ្មាំទាំងឡាយចេញទៅសិន។ មេណាម ដេវសុន ច្រត់ដៃក្រោកអង្គុយថ្នមៗនិងប្រុងប្រយ័ត្នជាទីបំផុត។ នាងក្រមុំលួចអើតមើលចេញទៅក្រៅឃើញថាឆ្មាំត្រលប់ទៅអស់ ទើបក្រោកចេញពីគ្រែដើរយឺតៗកាត់គ្រែនារីដទៃទៀត ប៉ុន្តែអ្វីដែលចម្លែកខ្លាំងនោះគឺ បន្ទាប់ពីបិទភ្លើងហើយទាសករគ្រប់គ្នាបែរជាដេកលក់ស្កប់ស្កល់ មិនដឹងខ្លួនសូម្បីម្នាក់។

តើវាមិនលឿនពេកទេ? ត្រឹមតែប៉ុន្មាននាទីសោះគ្រប់គ្នាបែរជាដេកលក់ភ្លឹងលែងកម្រើកខ្លួនដូច្នេះ?

ចម្ងល់និងការសង្ស័យបានផុសឡើងពេញខួរក្បាលមេណាម។ នាងចង់ដឹងណាស់ថានៅខាងក្រៅមានអ្វីលាក់បាំងមែនទេហេតុអ្វីអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនយាមកាមទាសករនិងដាក់វិន័យយ៉ាងតឹងរឹងដូច្នេះ? ប្រាកដជាមានអាថ៌កំបាំងអ្វីម្យ៉ាងជាមិនខាន​។

មិនឈរឆ្ងល់យូរមេណាមក៏បោះជំហានចេញពីដំណាក់ទាសករយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ ខាងក្រៅត្រជាក់ខ្លាំងណាស់ ព្រិលនៅតែបន្តធ្លាក់ឥតឈប់ ត្រឹមរ៉ូបគេងយប់ស្ដើងៗនេះមិនអាចការពារនាងក្រមុំពីភាពត្រជាក់នេះបានឡើយ។

មេណាមដើរលបៗរហូតមកដល់មុខ“ដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់” ។ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលក៏លេចរូបរាងឡើងព្រោះដំណាក់ព្រះអង្កម្ចាស់ដែលធ្លាប់តែស្ងាត់ ងងឹតឈឹងនិងមិនគួរឱ្យបេតីនាពេលនេះបានប្រែក្លាយ ទីកន្លែងមួយដ៏ស្រស់ស្អាត ភ្លឺចិញ្ចាច រំលេចក្បាច់រចនាដ៏ស្រស់សោភាគួរឱ្យចង់ចូលខ្លាំងណាស់។ ប៉ុន្តែទោះជារូបភាពខាងក្រៅស្អាតទាក់ចិត្តយ៉ាងណាក៏នៅមិនអាចបិតបាំងការពិតម្យ៉ាងពីដំណាក់មួយនេះ គឺ…

សោកសៅនិងគួរឱ្យខ្លាច!

ទឹប! ទឹប!

ស្នូរសម្រិបជើងមនុស្សធ្វើឱ្យមេណាមរហ័សគេចខ្លួនរត់ទៅពួនក្រោយគុម្ពផ្កាដើម្បីលាក់ខ្លួន។ ពិតជាមានមនុស្សមកពិតមែន! នាងគឺជានារីទាសករដែលត្រូវបានគេរើសកាលពីល្ងាច! នាងស្ថិតក្នុងសម្លៀកបំពាក់ស្រស់ស្អាត ការតែងកាយមិនសមណាមានឋានៈជាទាសករឡើយ គួរណាតែជាស្រីបម្រើអ្នកអង្គម្ចាស់ច្រើនជាង។

ទឹង! ទឹង!

រំពេចនោះនាឡិកានៅក្នុងដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ក៏រោទិ៍ឡើងខ្លាំងៗត្រង់ទ្រនិចម៉ោង ១០:១០នាទី ដំណាលគ្នានឹងអ្នកស្រីមេរ៉ាលីននិងកូនប្រុសរបស់គាត់ឈ្មោះមេសសឹនកាន់កំណាត់ខ្មៅធំក្រាស់មួយផ្ទាំងមកគ្របពីលើនារីនោះទំនងជាការពារត្រជាក់ហើយនាំនាងចូលទៅខាងក្នុងបាត់។ មេណាមតាមមើលមិនឱ្យផុតពីកែវភ្នែកបន្តិចណាឡើយ លុះឃើញពួកគេនាំនារីនោះចូលក្នុងដំណាក់ដូច្នេះ នាងក្រមុំក៏ស្ទុះចេញពីគុម្ពផ្កាក្នុងបំណងលបតាមបន្ត ក៏ស្រាប់តែ…

ប្រោក!!

មេសសឹនទច់ជើងងក់ព្រមទាំងងាកក្រោយសម្លឹងមើលចេញមកក្រៅព្រោះសំឡេងជាន់ស្លឹកឈើមុននេះ។ នាយឈប់ស្ងៀមឈរសម្លឹង គ្រប់ទិសតំបន់ដោយចងចិញ្ចើមសង្ស័យអស់មួយសន្ទុះទើបភ្ញាក់ស្មារតីពេលឮសំឡេងហៅរបស់អ្នកស្រីមេរ៉ាលីន។

“មានអ្វីមែនទេមេសសឹន?” អ្នកជាម្ដាយសួរព្រោះមិនឃើញគេដើរតាមគាត់។

“គ្មានទេ!” នាយគ្រវីក្បាលតបខ្លីៗរួចទើបប្រាសខ្លួនចូលទៅក្នុងដំណាក់ជាមួយគាត់។

ងាកមកមើលក្បែរគុម្ពផ្កាឯណេះវិញ មេណាមកំពុងតែត្រជាក់ដៃត្រជាក់ជើងព្រោះភ័យខ្លាំងពេក នាងគិតមិនចេញឡើងថានឹងមានអ្វីកើតឡើងប្រសិនបើពួកគេចាប់បានថានាងមិនបានដេកលក់ ហើយថែមទាំងហ៊ានចេញមកលួចមើលគេដូច្នេះ។

នាងក្រមុំអើតក្បាលចេញពីគុម្ពផ្កាឃើញទ្វារដំណាក់បិទជិតឈឹងមិនអាចចូលបាន។ ចុងក្រោយនាងក៏បោះបង់គំនិតដែលចង់ចូលទៅខាងក្នុងដោយត្រលប់មកដំណាក់ទាសករវិញព្រមជាមួយចម្ងល់ជាច្រើន សុទ្ធតែជាចម្ងល់ដែលគ្មានចម្លើយ។

ហេតុអ្វីគ្រប់គ្នាស្រាប់តែដេកលក់ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីម៉ោង៨:០០យប់?

ហេតុអ្វី“ដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់”មើលទៅដូចជាមានជីវិតជីវ៉ានាពេលយប់?

ហេតុអ្វីនារីទាសករម្នាក់នោះតែងខ្លួនស្អាតបាតម្ល៉េះ? ឬនោះជាឯកសណ្ឋានទាសករក្នុងសំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់?

ចុងក្រោយគឺហេតុអ្វីក៏វិមានដឹហ្កដ អាណាចក្រស្ដេចស៊ែលទី៥ មានតែរឿងចម្លែកៗគួរឱ្យសង្ស័យច្រើនម្ល៉េះ?

ថ្ងៃទីពីរ

ថ្ងៃនេះក៏មិនខុសពីម្សិលមិញដែរ គ្រប់គ្នាក្រោកពីព្រឹកធ្វើការងាររៀងៗខ្លួនរហូតដល់រសៀលបន្តិចទើបសម្រាករត់ចូលជួរដើម្បីឱ្យ អ្កស្រីមេរ៉ាលីនរើសយកម្នាក់ប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្វាស់។

“ខ្ញុំចង់ឱ្យគេរើសខ្ញុំឆាប់ៗណាស់” អាន់ណាខ្សឹបតិចៗក្បែរមេណាម មើលទៅនាងដូចជាចង់ប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ខ្លាំងណាស់។

“ហេតុអ្វី?”

នួនស្រីជ្រួញចិញ្ចើមសួរទាំងមិនយល់ មិនដឹងថាដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ល្អត្រង់ណាខ្លះទេ ហេតុអ្វីក៏ម្នាក់ៗចង់ប្ដូរម្ល៉េះ? ឬក៏មកពីពួកនាងមិនបានដឹងពីភាពចម្លែកនៃវិមាននេះ?

“ខ្ញុំប្រាប់ឯងពីម្សិលហើយ”

អាន់ណាងាកមកសម្លក់ដាក់មេណាម បែបក្នក់ក្នាញ់ព្រោះមិនចាំអ្វីដែលនាងប្រាប់ឬក៏អាចមកពីមេណាម មើលមិនឃើញពីភាពអស្ចារ្យរបស់ដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ដូចអាន់ណានិយាយ?

“តើឯងមានដឹងពីភាពចម្លែកនៃវិមាននេះទេ?”

សុខៗមេណាមក៏សួរឡើងព្រោះទ្រាំលាក់ចម្ងល់តទៀតលែងបាន។

“ចម្លែក? មានអ្វីចម្លែកទៅ?” អាន់ណាជ្រួញចិញ្ចើមសួរបកមកវិញ ដែលប្រៀបដូចជាចម្លើយប្រាប់ថាគ្មាននរណាមើលឃើញឬដឹងពីភាពចម្លែកនៃវិមាននេះទេ។

“មាន… ហើយក៏ច្រើនទៀតផង!”

និយាយបានតែប៉ុណ្ណេះមេណាមក៏ស្ងាត់មាត់វិញភ្លាមពេលចោលកែវភ្នែកទៅឃើញថាអ្នកស្រីមេរ៉ាលីននិងមេសសឹនកូនរបស់គាត់កំពុងដើរតម្រង់មករកពួកនាង។

“…”

មេណាមឱនមុខចុះដោយការរអៀសខ្លួនព្រោះរឿងលបចេញពីដំណាក់ទាសករកាលពីយប់រហូតមិនបានដឹងខ្លួនឡើយថាមេសសេនកំពុងប្រើកែវភ្នែកពណ៌គ្រីស្តាល់ថ្លាតាមសម្លឹងនាងមិនដកភ្នែក ហាក់ដូចកំពុងពិចារណាអ្វីម្យ៉ាង។

“នាងមកតាមខ្ញុំ!”

សំឡេងមាំនិងកាចៗរបស់អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនទាញចំណាប់អារម្មណ៍មេណាមឱ្យងាកទៅមើលដោយហាមមិនបាន។

មិនគួរឱ្យជឿ! អាន់ណាត្រូវអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនជ្រើសយកដើម្បីប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ ធ្វើឱ្យមេណាមភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លងព្រោះនាងមិន ចង់ឱ្យអាន់ណាទៅទីនោះទេ នាងមានអារម្មណ៍ថាមិនស្រួលសោះ។

នាងក្រមុំតាមសម្លឹងខ្នងមិត្តរហូតដល់ផុតកន្ទុយភ្នែកទើបងាកមុខចេញមកវិញ ពើបប្រទះនឹងមេសសឹនដែលឈរសម្លឹងនាងមិនដកភ្នែក។ កែវភ្នែកគ្រីស្ដាល់របស់គេពិតជាមានអំណាចណាស់ សឹងតែអាចសណ្ដំអ្នកមើលឱ្យរលាយក្នុងកណ្ដាប់ដៃគេ។

“…”

មេណាមមិនហ៊ានប្រសព្វភ្នែកនឹងគេទេព្រោះខ្លាចត្រូវចាប់បាន អាចត្រឹមគេចក្រសែភ្នែកហើយឱនមុខចុះមិនហ៊ានចេញស្ដី។

តើមេសសឹនមើលនាងក្នុងន័យអ្វី? តើគេកំពុងសង្ស័យនាងមែនទេ?

ក្រោយពីរើសស្រីទាសករបានហើយគ្រប់គ្នាក៏បំបែកផ្លូវគ្នាទៅងូតទឹកដូចរាល់ដង។ នៅតាមផ្លូវទៅអណ្ដូងទឹកមេណាមក៏ស្រាប់តែបានឮកិច្ចសន្ទនាដ៏ ចម្លែកមួយចេញពីស្រីទាសករមួយក្រុមក្បែរមាត់អណ្ដូង។

“ខ្ញុំបានឮមកថាអ្នកដែលបានប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់មិនដែលឃើញត្រលប់មកវិញទេ”

“ខ្ញុំក៏គិតដូចឯងដែរ! តើពួកឯងមិនសង្ស័យទេ?”

“សង្ស័យអីទៅ?”

“វិមានរបស់ស្ដេចស៊ែលតែងតែនាំចូលទាសករថ្មីៗមកសឹងរាល់ថ្ងៃ ទិញទាសករថ្មីៗមករហូតទាំងដែលគ្មាននរណាសុំឈប់ឬចាកចេញ បើមានតែចំណូលចូលថ្មីៗបែបនេះគួរណាតែចំនួនទាសករច្រើនលើសលប់ ប៉ុន្តែការពិតទៅមិនថាទាសករថ្មីចូលមកច្រើនប៉ុណ្ណាក៏នៅតែមិនលើស មិនច្រើន អ្នកស្រីមេរ៉ាលីននៅតែទិញទាសករថ្មីៗមកទៀតឥតឈប់ ចុះទាសករចាស់ៗបាត់ទៅណា?”

“ត្រូវហើយ! ខ្ញុំទើបតែដឹងមកថាអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនទិញតែទាសករស្រីៗទេ”

“ខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ថាអ្នកដែលប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ហើយតើពួកនាងបាត់ទៅណា?”

“ទីនេះចម្លែកណាស់! ខ្ញុំបន់មិនឱ្យគេរើសប៉ះចំខ្ញុំទេ”

“…”

មេណាមឈរស្ដាប់យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់អស់មួយសន្ទុះ នាងមិនអស់ចិត្តចំពោះព័ត៌មានបន្ថែមដែលនាងទទួលបានទេ ព្រោះវាមិនបានស្រាយចម្ងល់តែបែរជាបន្ថែមការសង្ស័យលើសដើម។

តើស្រីទាសកដែលប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ពិតជាបាត់ខ្លួនទៅពិតមែនឬយ៉ាងណា? បើវាជាការពិតអ៊ីចឹងអាន់ណានឹងត្រូវបាត់ទៅម្នាក់ទៀតមែនទេ?

ម៉ោង៨:០០

ភឹប! ភឹប!

ម្នាក់ៗផ្លុំទៀនក្បែរគ្រែពន្លត់រៀងៗខ្លួនរួចទើបទម្រេតខ្នងដេកស្ងាត់ ឈឹងគ្មាននរណាមាត់.កអ្វីឡើយ។ ស្រមោលអ្នកស្រីមេរ៉ាលីននិងកូនប្រុសរបស់គាត់ដើរមកសួរឆ្មាំដូចម្សិលមិញក៏ប្រាកដរូបឡើង អស់មួយស្របក់ទើបលូនរសាត់ទៅឆ្ងាយវិញបញ្ជាក់ថាពួកគេត្រលប់ទៅអស់ហើយ។

មេណាមសន្សឹមៗក្រោកចុះពីគ្រែដូចយប់ម្សិល ដោយម្ដងនេះនាងចូលទៅដាស់អ្នកផ្សេងទៀតឱ្យក្រោកប៉ុន្តែគ្មាននរណាបានឮឬភ្ញាក់ តាមសំឡេងដាស់របស់នាងឡើយ គ្មានសូម្បីម្នាក់ មើលទៅពួកគេដូចជាមិនមែនគេងលក់ធម្មតាតែហាក់ដូចជា…

ត្រូវសណ្ដំ!!

ទឹប! ទឹប!

ភ្លាមៗនោះក៏មានស្នូរសម្រិបជើងធ្ងន់ៗបន្លឺឡើងរន្ថាន់មកឈប់ពីមុខទ្វារ។ មេណាមភ្ញាក់ក្រញាងបង្អោនខ្លួនពួនក្បែរគ្រែដោយយកដៃខ្ទប់មាត់ខ្លួនឯងទប់សំឡេងនៃភាពភ័យខ្លាច។ នួនស្រីលបអើតក្បាល សម្លឹងមើលចេញទៅក្រៅឃើញថាជាស្រមោលមនុស្សប្រុសមាឌធំដំបងម្នាក់ ឈរកាន់ចង្កៀងស្ងៀមធ្មឹងពីមុខទ្វារចូល។ គេអង្អាក់ដំណើរ ស្មឹងស្មាធិ៍អស់មួយសន្ទុះទើបសម្រេចចេញបែរខ្នងដើរចេញ ទៅវិញ។ មេណាមតាមសម្លឹងមិនដាក់ភ្នែករហូតដល់រាងកាយគេ បាំងបាត់មើលមិនឃើញ ចុងក្រោយទើបនាងអាច សម្គាល់បានថាគេជានរណា…

“មេសសឹន!” នាងឧទានតិចៗតែម្នាក់ឯង។

គ្រាន់តែគិតដល់ឈ្មោះគេ រូបភាពកាចសាហាវនៃកែវភ្នែកពណ៌គ្រីស្ដាល់ថ្លាក៏បង្ហាញឡើងបង្អើលមេណាមឱ្យខ្លាចមួយរំពេច។

តើគេមកឈរធ្វើអី? មើលទៅមេសសឹនក៏គួរឱ្យសង្ស័យមិនធម្មតាឡើយ…

ក្រោយពីប្រាកដចិត្តថាគេទៅផុតហើយ មេណាមក៏ស្ទុះចេញពីដំណាក់ទាសកររត់កាត់គ្រាប់ព្រិលនារាត្រីដ៏សែនត្រជាក់សំដៅកន្លែងស្នាក់របស់ទាសករដែលត្រៀមប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់។ មកដល់កណ្ដាលផ្លូវនាងក៏បានជួបនឹងអាន់ណាដែលកំពុងដើរចេញពីបន្ទប់ប្រហែលរៀបចំទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់។

“អាន់ណា! អាន់ណា!” ផ្សែងត្រជាក់រសាត់ចេញតាមខ្យល់ដង្ហើម របស់មេណាដែលប្រឹងហៅមិត្តដោយថ្នមសំឡេងព្រោះខ្លាចឆ្មាំឮ។

“…”

អាន់ណាគិតតែបោះជំហានដើរហាក់មិនបានឮសំឡេងហៅរបស់មេណាមបន្តិចសោះឡើយទោះជាចម្ងាយពួកគេទាំងពីរជិតគ្នាយ៉ាងណាក៏ដោយ។

“អាន់ណា!” ម្ដងនេះមិនត្រឹមតែហៅទេមេណាមស្ទុះចូលទៅចាប់ដៃអាន់ណាតែម្ដង។

“…”

អាន់ណាឈប់ដើរ នាងឈរស្ងៀមធ្មឹងមិនចេញស្ដី មិនសូម្បីបែរមុខមករកមេណាម សកម្មភាពរបស់នាងធ្មឹងៗដូចរូបចម្លាក់គ្មានវិញ្ញាណ ពិតជាចម្លែកខ្លាំងណាស់។

“អាន់ណា! ឯងកំពុងទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់មែនទេ? គេឱ្យឯងធ្វើអីនៅទីនោះ? ហេតុអ្វីក៏ឯងស្លៀកពាក់ស្អាតបាតម្ល៉េះ?” មេណាមបង្ខំ សួរព្រោះនាងដឹងច្បាស់ថាគ្មានពេលសាសងគ្នាច្រើនទេ។

“…”

អាន់ណានៅស្ងៀមធ្មឹងដដែល។ ពេលនេះទើបមេណាមដឹងថា មានភាពមិនប្រក្រតីកំពុងកើតឡើងលើមិត្តរបស់នាងព្រោះអាន់ណា ពេលនេះមិនមែនដើរធម្មតាទេ នាងបិទភ្នែក ទឹកមុខនាងរាបស្មើ ហាក់ដូចជានាងកំពុង…

មមើដើរ!!

“អាន់ណា! អាន់ណា!”

ដោយក្ដីមន្ទិលសង្ស័យមេណាមក៏ចាប់ អង្រួនស្មាទាំងសងខាងរបស់អាន់ណាតែនាងនៅស្ងៀមដដែល។ គ្មានចម្លើយ គ្មានសកម្មភាពតបមកវិញ ហាក់ដូចជាអាន់ណាពេលនេះកំពុងលង់លក់ទៅក្នុងពិភពនិន្រ្ទាមួយដ៏វែងអន្លាយដាស់មិនភ្ញាក់ឡើយ​។

នាងពិតជាកំពុងមមើពិតមែន!!

“អាន់ណាដឹងខ្លួនឡើង! វាមិនមែនជាការពិតទេ! ភ្ញាក់ឡើង!”

មិនថាមេណាមប្រឹងហៅ អង្រួនដាស់ឬទះមុខនាងយ៉ាងណា ក៏អាន់ណាគ្មានសញ្ញាថានឹងភ្ញាក់ដឹងខ្លួនមកវិញទាល់តែសោះ។

នាងលង់លក់ដូចអ្នកផ្សេងទៀតក្នុងដំណាក់ទាសករដែរខុសគ្នាត្រង់ ថាអ្នកផ្សេងដេកលក់ តែអាន់ណាកំពុងមមើ… មិនមែនមមើធម្មតាទេ តែនាងកំពុងមមើដើរសំដៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់!

“អាន់ណា! អាន់ណា!”

ទឹង! ទឹង!

សូរនាឡិការោទិ៍បង្អាក់មេណាមពីសកម្មភាពគ្រប់យ៉ាង។ នាឡិកានៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់រោទិ៍បញ្ជាក់ថាម៉ោង១០:១០នាទី ជាពេលមួយដែលអ្នកស្រីមេរ៉ាលីននិងកូនប្រុសរបស់គាត់នាំទាសករចូលក្នុងដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់។

គ្រាន់តែឮសូរនាឡិការោទិ៍ភ្លាមអាន់ណាលែងខ្វល់អ្វីទាំងអស់ បោះជំហានដើរយ៉ាងលឿនសំដៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់មិនឱ្យយឺតយ៉ាវមួយនាទីណាឡើយ ទាំងដែលនាងមិនដឹងខ្លួន…

នាងមិនមែនភ្ញាក់ដឹងខ្លួនទេ តែនាងកំពុង…មមើ!!!

“អាន់ណា!”

មេណាមបានតែបន្លឹសំឡេងហៅខ្សាវៗពីក្រោយខណៈដែលចូលពូនក្រោយគុម្ពផ្ការង់ចាំមើលសកម្មភាពបន្តទៀត។

អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនបានចេញពីក្មុងដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់តាមដោយមេសសឹនកាន់កំណាត់ពណ៌ខ្មៅមួយផ្ទាំងធំមកគ្របពីលើអាន់ណាហើយនាំនាងចូលទៅក្នុងប្រាសាទបាត់ដូចអ្នកមុនៗដែរ។

មេណាមបានត្រឹមលបមើលយ៉ាងអន្ទះសាព្រោះនាងមិនអាចចូលទៅក្នុងប្រាសាទបានទេ។ មកដល់ចំណុចនេះនាងក្រមុំចាប់ផ្ដើមឆ្ងល់ហើយថា បើអាន់ណាមិនដឹងខ្លួន អ៊ីចឹងទាសករម្សិលមិញនិងទាសករមុនៗ តើអាចទេដែលពួកនាងសុទ្ធតែមមើដើរដូចអាន់ណា?

តើអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនយកទាសករទៅក្នុងដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ក្នុងសភាពដេកលក់បែបនេះដើម្បីអ្វី?

តើស្រីទាសករផ្សេងទៀតបាត់ទៅណា?

តើមានអាថ៌កំបាំងអ្វីផ្សេងទៀតក្នុងអាណាចក្រស្ដេចស៊ែលទី៥ដែលមេណាមមិនទាន់ដឹង?

ក្នុងរាត្រីដ៏ស្ងប់ស្ងាត់និងសែនត្រជាក់ក្នុងដែនដីស្ដេចស៊ែលដែលគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែដេកលក់ស្ងប់ស្កល់មិនកម្រើកខ្លួន មានតែរាងតូចស្ដើងរបស់មេណាមទេដែលនៅអង្គុយច្រងរៗសញ្ជឹងគិតពីរឿងចម្លែកជាច្រើនដែលនាងបានជួបប្រទះក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែពីរយប់។

“តើស្អែកនឹងក្លាយជាវេនអ្នកណាទៀតទៅ?”

នួនស្រីរអ៊ូតិចៗមុននឹងផ្ដួលខ្លួនដេកលើគ្រែដោយភាពហត់នឿយ បិទភ្នែកសំងំដេកយកកម្លាំងធ្វើការស្អែកទៀត។ មេណាមមិនបានដឹង ឡើយថានៅឯមាត់ទ្វារក្រៅដំណាក់មានរាងធំមាំរបស់នរណាម្នាក់កំពុងឈរក្នុងទីងងឹតក្រោមដំណក់ព្រិល មើលមិនឃើញភក្រ្តា ឃើញតែស្នាមសាក់រូបផ្កាធូលីបតូចមួយលើកញ្ចឹងក.សរលោង។ នាយឈរសម្លឹងពីក្រៅអស់មួយសន្ទុះរហូតឃើញថាមេណាមផ្ដួលខ្លួនដេកហើយទើបនាយបែរផែនខ្នងធំទូលាយដើរចេញពីដំណាក់ទាសករក្រោមគ្រាប់ព្រិលប្រុយៗនារាត្រីដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។

តើ…តើគេជាអ្នកណា?

ព្រឹកថ្ងៃទី៣

មួយថ្ងៃហើយមួយថ្ងៃទៀត ត្រឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែកក៏ឈានដល់ថ្ងៃទី៣បាត់ទៅហើយ។ ព្រឹកនេះមេណាមនិងស្រីៗបួននាក់ទៀតត្រូវលើកអាហារទៅដំណាក់ដែលអ្នកស្រីមេរ៉ាលីននិងកូនរបស់គាត់ស្នាក់នៅ។ មេណាមមានអារម្មណ៍ថាប្លែកភ្នែកជាខ្លាំងព្រោះមិនដែលបានមកដំណាក់មួយនេះសោះ។ មកដល់មុខបន្ទប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយ ស្រីៗបួននាក់ទៀតក៏ស្រាប់តែនាំគ្នាដណ្ដើមកាន់ថាសអាហារម្នាក់មួយៗអស់ ទុកឱ្យមេណាមដើរក្រោយគេទាំងដៃទទេ។ ស្រីទាសករទាំងនោះដាក់ម្ហូបលើតុរួចស្រាច់ហើយក៏នាំគ្នាប្រាស់ខ្លួនចេញមកវិញ។

“នាងទៅមិនទាន់បានទេ!” ម្នាក់ក្នុងចំណោម៤នាក់ងាកមកនិយាយខ្សឹបតិចៗដាក់មេណាម។

“ហេតុអ្វី?” នាងក្រមុំទច់ងក់ដោយក្ដីងឿងឆ្ងល់

ហេតុអ្វីក៏នាងទៅមិនបាន? ហើយហេតុអ្វីក៏ពួកនាងទៅបាន?  

“នាងត្រូវនៅចាំបម្រើលោកមេទ័ព” ថាហើយពួកនាងៗទាំងបួនក៏ចេញទៅបាត់។

នេះប្រហែលជាមូលហេតុដែលពួកនាងដណ្ដើមគ្នា លើកចានម្ហូបមុននេះ ប៉ុន្តែថាបើគ្រាន់តែនៅបម្រើមេទ័ពសោះចាំបាច់មុខស្លេកដែរ? ឫកពាម្នាក់ៗដូចគេចពីខ្លា

តែថា…

លោកមេទ័ពជាអ្នកណា?

មេណាមគោះក្បាលខ្លួនឯងតិចៗបណ្ដេញភាពរវើរវាយ នាងដើរត្រលប់មកកាន់តុអាហារវិញដោយសម្លឹងគ្រប់ទីកន្លែងរកមើលលោកមេទ័ពដែលថានោះ តែរកមិនឃើញសោះ។

“អាហារពេលព្រឹកមកដល់ហើយលោកមេទ័ព” ដោយទ្រាំឈរស្ងាត់ៗមិនបាននួនស្រីក៏បង្ហើរសម្ដីចោលលាន់កងរំពងពេញក្នុង បន្ទប់ ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងក៏នៅតែស្ងប់ស្ងាត់ដដែល។

រំពេចនោះក៏ស្រាប់តែឮសំឡេងរង្គើទឹកចេញពីជ្រុងម្ខាងនៃបន្ទប់។ មេណាមកំពូលសង្ស័យសន្សឹមៗបោះជំហានយឺតៗទៅឈប់ពីមុខវាំងននមួយផ្ទាំងដែលឮសំឡេងទឹកហូរចេញពីក្នុងនោះ។ នាងក្រមុំមិននៅស្ងៀម លបៗអើតក្បាលវែកវាំងននមើលស្ងាត់ៗធ្វើខ្លួនដូចចោរ។

ផែនខ្នងធំទូលាយពេញដោយសាច់ហាប់ណែនកំពុងត្រាំក្នុងអាវទឹកដែលក្ដៅហុយៗមានរោយស្រទាន់ផ្កាធូលីបជាច្រើនត្រៀបត្រា។ ម្ចាស់កាយ.សខ្ចីងាកក្បាលពត់ឆ្វេងស្ដាំឱ្យយឺតសរសៃបង្ហាញឱ្យយើងមើលឃើញនូវស្នាមសាក់រូបផ្កាធូលីបតូចមួយលើកញ្ចឹង.កនាយ។

“យកកន្សែងមក!” កំពុងតែភ្លាំងភ្លឹកនាយកំលោះដែលមានងារជាមេទ័ពក៏បន្លឺសំឡេងគ្រលបែបបុរសបញ្ចាមកនាងក្រមុំដោយមិនសូម្បីងាកមុខមករកនាង។

“…”

មេណាមដើរថ្នមៗទៅយកកន្សែងដោយរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ ដដែលព្រោះខ្លបខ្លាចអំណាចម្ចាស់សំឡេង។ បន្ទាប់ពីយកបានហើយ នួនស្រីក៏ដើរត្រលប់មកវិញ ហុចកន្សែងឱ្យលោកមេទ័ពព្រមទាំងនិយាយខ្សាវៗថា÷

“នេះកន្សែង!”

ហ្វូ~

នាយកំលោះផ្លុំខ្យល់បណ្ដេញភាពតានតឹងបន្តិចមុននឹងក្រោកឈរមួយអស់កម្ពស់ទាំងអាក្រាតកាយ ទើបបែរមុខមកប្រសព្វភ្នែកគ្នានឹងស្រីទាសករមកថ្មីនិស្ស័យយ៉ាប់។

“គ្មានអ្នកណាបង្រៀននាងពីរបៀបបម្រើយើងទេ?”

មេណាមភាន់ភាំងរហូតត្រជាក់ដៃ អៀនមុខក្រហមសឹងឆេះពេលដែលសុខៗនាយមេទ័ពក៏ស្រាប់តែក្រោកពីទឹកទាំងអាក្រាតកាយដូច្នេះមុននេះមិនបានត្រៀមផងឃើញពេញៗភ្នែកអស់ហើយ។

“យ៉ាងម៉េច?”

“ចា… ចាស៎!”

មេណាមភ្ញាក់ព្រឺតពេលអ្នកកំលោះដំឡើងសំឡេងបញ្ជាក់។ នួនស្រីរហ័សលាតកន្សែងរុំចង្កេះលោកមេទ័ពដោយឥត បង្អែរបង្អង់ ប៉ុន្តែព្រោះគេមាឌធំពេកទម្រាំនឹងរុំជិតនាងត្រូវលោខ្លួនទៅពិតនឹងគេសឹងតែឱបគ្នាទៅហើយ។

“រួចហើយ! … គ… គឺលោក!”

មេណាមស្រឡាំងកាំងពេលងើយមុខ ទៅមើលលោកមេទ័ពដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ហើយឃើញថាគេជាអ្នកណា។

មេស…មេសសឹន! កូនប្រុសអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនជាមេទ័ព?

“យ៉ាងម៉េច?”

ប្រអប់ដៃធំចាប់ក្រសោបរាងតូចហើយទាញនាងឱ្យជម្រិតកាយមកអឹបនឹងទ្រូងនាយ។ កែវភ្នែកពណ៌គ្រីស្ដាល់ថ្លាសម្លឹងមើលមេណាមមិនដកភ្នែកព្រមជាមួយទឹកមុខស្មើធេងដូចសមុទ្រគ្មានខ្យល់ បន្ទាប់ពីឱបរឹតហើយនាយក៏សួរបន្ត

“ស្គាល់ខ្ញុំ?”

“អ… អត់ទេ!” មេណាមគ្រវីក្បាលបដិសេធយ៉ាងលឿន។

ហេតុអ្វីក៏គេសួរនាងដូច្នេះ? សំនួរដូចជាការបញ្ជោះឌឺដង ដូចជាគេដឹងថានាងលបមើលគេរាល់យប់អ៊ីចឹង នាងខ្លាចរហូតមិនហ៊ានសម្លឹងភ្នែកគេព្រោះខ្លាចថានឹងត្រូវចាប់បាន។

“ពិតមែន?” មេសសឹនឱនមកខ្សឹបក្បែរត្រចៀកមេណាមព្រមទាំង ឆ្លៀតស្រង់ក្លិបក្រអូបប្រហើរចេញពីនាងក្រមុំយ៉ាងគឃ្លើន។

ព្រើលណាស់!

“លោកធ្វើអីហ្នឹង?” មេណាមមិនពេញចិត្តជាខ្លាំងពេលបានដឹងថាលោកមេទ័ពបន្លំកេងចំណេញពីនាង។ នួនស្រីប្រឹងរើបម្រះតែក៏មិនឈ្នះមនុស្សមាឌធំ កម្លាំងខ្លាំងក្លា ប្រើតែដៃម្ខាងក៏អាចក្រញិចនាងបានយ៉ាងស្រួល។

“ស្ដាប់ណាមេណាម…” នាយកំលោះអូសចុងច្រមូសមកឈប់ត្រង់គុម្ពត្រចៀកនួនស្រី ឈប់បន្តិចដើម្បីបានស្រង់ក្លិននាងបន្ថែម រហូតដល់អស់ចិត្តហើយទើបបន្តសម្ដី÷

“កុំចេះដឹងច្រើនពេក!” ថាចប់មេសសឹនក៏រុញរាងតូចចេញហើយ ប្រះខ្លួនដើរកាត់វាំងននមករកសម្លៀកបំពាក់បាត់ បញ្ចេញចរិកពិតដ៏គួរឱ្យខ្លាចនិងព្រៃផ្សៃ។  

“…”

មេណាមគាំងស្ងៀមមួយកន្លែងបន្ទាប់ពីបានឮពាក្យគម្រាមដ៏ សែនត្រជាក់របស់នាយមេទ័ព។

តើគេចង់មានន័យថាម៉េច? តើគេដឹងពីអាថ៌កំបាំងរបស់នាងមែនទេ?

នួនស្រីស្រឡាងកាំងនិងមិនយល់អស់មួយស្របក់ទើបដាច់ចិត្ត វាសវាំងននបម្រុងចេញមកសួរនាំ និយាយតទល់គ្នាជាមួយគេតែ ពេលចេញមកក្រៅបែរជាបាត់ស្រមោលលោកមេទ័ពឈាមត្រជាក់ឈឹងមិនដឹងចេញទៅតាំងពីថ្មើណា។

តើគេដឹងអ្វីខ្លះពីនាង?

ពេញមួយថ្ងៃដែលមេណាមធ្វើការទាំងមិនស្រណុកក្នុងចិត្ត នឹកខ្លាចបែកការរឿងដែលនាងលបចេញពីដំណាក់រាល់យប់​។ រសៀលបន្តិចដូចថ្ងៃមុនៗដែរ អ្នកស្រីមេរ៉ាលីននិងកូនប្រុសរបស់គាត់ ទេ! គួរហៅថាលោកមេទ័ពទើបសម ក៏ចាត់រើសទាសករប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់បន្ថែមទៀត។

មេណាមលួចសង្កេតទឹកមុខលោកមេទ័ពរហូតប៉ុន្តែនាយបែរជាឈរស្ងៀមធ្មឹងមិនសូម្បីដៀងកន្ទុយភ្នែកមកមើលនាង ធ្វើឱ្យមេណាមកាន់តែមិនស្រួលចិត្ត ខ្លាចថាគេពិតជាដឹងពីអាថ៌កំបាំងនាងពិតមែន។

“នាង! មកតាមខ្ញុំ!” សំដីធ្ងន់ៗព្រមទាំងម្រាមចង្អុលរបស់អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនទាញមេណាចេញពីភាពខ្វល់ខ្វាយ ងើយមុខសម្លឹងរកមើល អ្នកដែលអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនរើសតែក៏ត្រូវស្រឡាំកាំងពេលឃើញថា ដៃអ្នកស្រីចាត់ការព្រមទាំងកែវភ្នែកជាច្រើនគូរបស់ទាសករផ្សេងទៀតកំពុងសម្លឹងមើលមកនាង។

មានន័យថាម៉េច? អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនរើសនាងមែនទេ?

មិនត្រឹមតែមេណាមម្នាក់ទេដែលភ្ញាក់ផ្អើល សូម្បីស្រីទាសករផ្សេងទៀតក៏ភ្ញាក់ផ្អើលមិនចាញ់ម្ចាស់ខ្លួនដែរព្រោះមិនសមណាអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនរើសទាសករទើបតែចូលថ្មីមិនទាន់បាន៣ថ្ងៃពេញលេញផង។

មិនគួរឱ្យជឿតែវាកើតឡើងហើយ!

ចុងក្រោយមេណាមក៏សម្រេចចិត្តដើរតាមអ្នកស្រីមេរ៉ាលីននិងមេសសឹនសំដៅបន្ទប់ស្នាក់របស់ទាសករដែលត្រៀមប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់។ បន្ទប់នេះធំទូលាយតែស្ងប់ស្ងាត់ គ្មានមនុស្សនៅទីនេះទេ ស្រីទាសករមុនៗក៏មិនឃើញ មិនដឹងថាពួកនាងបាត់ទៅណាអស់។

តើអាចទេដែលអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនរើសនាងព្រោះគាត់ដឹងថានាងតែងតែលួចចេញមកលបមើលគាត់? ដូច្នេះគាត់ត្រូវកម្ចាត់នាងចោលមុនពេលការពិតត្រូវបែកធ្លាយ?

មេណាមកាន់តែគិតកាន់តែអន្លង់អន្លោច ធ្វើខ្លួនមិនត្រូវព្រោះលឿនពេក មិនដឹងថាគួរធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីជួយខ្លួនឯងឱ្យចេញផុតពីទីនេះបាន។ ប៉ុន្តែការពិតយ៉ាងណាគ្មានអ្នកណាដឹង ថាមិនត្រូវអ្វីៗមិនអវិជ្ជមានដូចដែលនាងយល់ក៏ថាបាន។

មេណាមរឹងមាំឡើង!

“ងូតទឹកហើយផ្លាស់ឈុតផង” អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនប្រាប់ក្នុងសំឡេងស្រទន់មិនគំរោះគំរើយដូចនៅដំណាក់ទាសករឡើយ កាន់តែញ៉ាំងឱ្យមេណាមឆ្ងល់ព្រោះគាត់ដូចជាមនុស្សម្នាក់ផ្សេងទៀត។

“…”

មេណាមមិនតប ព្រោះរវល់ជាប់ភ្នែកពិនិត្យរ៉ូបដ៏ប្រណីតដែលដាក់បញ្ឈរចោលនៅកណ្ដាលបន្ទប់។

រ៉ូបដ៏ស្រស់ស្អាត! ថ្លៃថ្នូរ! និងខ្ពង់ខ្ពស់! ពេញមួយជីវិតនេះទាសករដូចនាងគ្មានវាសនាបានពាក់ឡើយ តែក្នុងពេលនេះវាបែរជានៅចំពោះមុខនាង រង់ចាំឱ្យនាងស្លៀកវាទៅវិញពិតជាមិនគួរឱ្យជឿ។

“មិនត្រូវយឺតយ៉ាវទេ ម៉ោងប្រាំពីរជាពេលញ៉ាំអាហារពេលល្ងាច” អ្នកស្រីមេរ៉ាលីនបញ្ជាក់បន្ថែមរួចទើបបែរខ្លួនបម្រុងដើរចេញ តែត្រូវមេណាមនិយាយបង្អាក់បានមុន÷

“អ្នកស្រី!” គាត់ឈប់ហើយងាកមកមើលមុខនាងក្រមុំ ចំណែកមេសសឹនដ៏សោះកក្រោះមិនសូម្បីដៀងកន្ទុយភ្នែកមកមើលនួនស្រី។

“ខ្ញុំទើបមកថ្មី ខ្ញុំមិនដឹងឡើយថាការប្ដូរទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ក្នុងបំណងអ្វី? ដើម្បីអ្វី? តួនាទីអ្វី? ព្រោះឋានៈខ្ញុំមិនសមនឹងសម្លៀកបំពាក់បែបនេះទេ ខ្ញុំចង់ត្រលប់ទៅវិញ…” រៀបរាប់បានតែប៉ុណ្ណេះអ្នកស្រីមេរ៉ាលីនក៏កាត់សម្ដីនាងភ្លាម÷

“ដល់ពេលនាងនឹងដឹងដោយខ្លួនឯង…សូមរៀបចំខ្លួនឱ្យបានទាន់វេលា”

តើនេះជាចម្លើយមែនទេ? ចម្លើយប្រភេទអី? តើពិតជាគ្មានផ្លូវចេញពីទីនេះពិតមែនឬ?

សំនួរគ្មានចម្លើយ អ្វីដែលមេណាមអាចធ្វើបាននៅពេលនេះគឺឈរសម្លឹងមើលផែនខ្នងធំទូកាយរបស់មេសសឹនដែលកំពុងដើរចេញទៅចុងក្រោយទើបនាងសម្រេចចិត្តងូតទឹកប្ដូរសម្លៀកបំពាក់។

យប់បន្តិចក៏ឃើញមេសសឹនលើកអាហារចូលមកដោយផ្ទាល់។ នាយភ្លឹកសម្លឹងមើលមេណាមមិនដកភ្នែកព្រោះសម្រស់ដ៏ស្រស់សោភាបន្ទាប់ពីគ្រងកាយដោយឈុតប្រណីតស្រស់ប្រិបប្រិយ ទម្រាំនឹងគេចមុខចេញបានក៏ត្រូវភាំងអស់មួយសន្ទុះធំ។

“លោកកំដរខ្ញុំបានទេ?” មេណាមសួរ។

“…”

គេមិនតបតែក៏ព្រមទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយចុះ។

“ខ្ញុំកើតមកមានឈ្មោះជាក្មេងកំព្រា ម្ដាយឪពុកខ្ញុំមុខបែបណាក៏ខ្ញុំមិនដឹងឡើយ ជីវិតរស់នៅរបស់ខ្ញុំបានមួយថ្ងៃរស់មួយថ្ងៃ គ្មានសមត្ថភាពចិញ្ចឹមជីវិតរហូតដល់ថ្នាក់លក់ខ្លួនធ្វើទាសករ…” នាងក្រមុំឈប់បន្តិចព្រោះអួលណែនក្នុងទ្រូងពេក សឹងតែនិយាយបន្តទៀតមិនរួច។

“…”

មេសសឹនស្ងៀមស្ងាត់។

“លោកស្ដាប់ក៏ស្ដាប់ បើមិនស្ដាប់ក៏បានដែរ តាមចិត្តលោកចុះខ្ញុំមិនបង្ខំទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ចែករំលែកពីជីវិតពិតខ្លះៗរបស់ខ្ញុំមុនពេលខ្ញុំ ស្លាប់ព្រោះខ្ញុំគិតថានេះជាយប់ចុងក្រោយសម្រាប់ខ្ញុំហើយ”

“…”

មេសសឹននៅតែស្ងប់ស្ងាត់ដូចដើម គេស្ងាត់ដូចសមុទ្រស្ងប់ខ្យល់និងត្រជាក់ដូចបរិយាកាសខាងក្រៅដែលកំពុងធ្លាក់ព្រិល ហើយគេ…

គ្មានអាការៈភ្ញាក់ផ្អើលនឹងសម្ដីនាងសោះ! ព្រោះអ្វី?

ព្រោះគេបានដឹងរួចហើយថាយប់នេះនឹងមានអ្វីកើតឡើង!

“លោកមិនឆ្ងល់ទេថាហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំនិយាយថានេះជាយប់ចុងក្រោយ?” ចុងក្រោយនាងក៏ដាច់ចិត្តសួរគេ សួរនូវសំនួរដែលនាងដឹងចម្លើយរួចទៅហើយ។

“ឆាប់ញ៉ាំបាយទៅ នាងមានពេលតែត្រឹមម៉ោង៨ទេ…”

“បន្ទាប់ពីម៉ោង៨ហើយខ្ញុំនឹងដេកលក់មែនទេ?”

“…”

មេសសឹនលែងតបសម្ដីទៀត នាយអង្គុយស្ងៀមសម្លឹងមើលមុខនាងក្រមុំដោយកែវភ្នែកទទេស្អាត តែទន់ភ្លន់ខុសរាល់ដង ដែលមានតែអំណាចនិងការគាបសង្កត់។

“ខ្ញុំមិនចូលចិត្តតែក្រអូបទេ… មួយជីវិតនេះខ្ញុំផឹកតែក្រអូបបានតែពីរដងគត់ ហើយគ្រប់ពេលគឺខ្ញុំសុទ្ធតែត្រូវគេបង្ខំឱ្យផឹក ខ្ញុំមិនដែលបានផឹកវាឱ្យស្រួលម្ដងណាឡើយ…ប៉ុន្តែពេលនេះ…” ដៃស្រឡូនលូកចូលទៅលើកពែងតែក្រអូបក្ដៅៗមកកាន់ ស្រក់ទឹកភ្នែកមួយតក់ចូលពែងមុននឹងបន្ត÷

“ពេលវេលាចុងក្រោយនៃជីវិត ខ្ញុំចង់អង្គុយផឹកតែក្រអូបដោយការពេញចិត្តព្រមជាមួយនឹងភាពរីករាយ…ក្នុងបន្ទប់បិទជិត ក្នុងសម្លៀក បំពាក់ប្រណីត ក្រោមគ្រាប់ព្រិលដ៏ត្រជាក់…លោកកំដរខ្ញុំបានទេ?”

“…”

មេសសឹននៅតែរក្សាឫកពាស្ងប់ស្ងាត់ដដែល។

នាយនៅស្ងៀមអស់មួយសន្ទុះទើបកម្រើកដៃបម្រុងឈោងទៅយកពែងតែ តែក៏យឺតជាងនាងក្រមុំដែលផ្ទុះសំណើចហឹស​ៗហើយលើកពែងតែផឹកអស់ កន្លះពែងព្រោះទ្រាំនឹងក្លិនក្រអូបមិនបាន។

“អូក៎!!!”

មេណាមខ្ទប់មុខក្អួតតែក្រអូបចេញពីពោះក្រោយពីលេបចូលបានតិចតួច។ នាងស្អប់ក្លិនវាណាស់ ពិបាកលេប!

“មើលទៅជីវិតនាងប្រហែលអង្គុយផឹកតែក្រអូបឱ្យស្រួលមិនបានទេ” សម្ដីដំបូងជ្រុះចេញពីមាត់នាយមេទ័ពដ៏សោះកក្រោះ។ នាងក្រមុំជ្រួញចិញ្ចើម ធ្វើមុខស្លឺមើលមេសសឹនដោយកែវភ្នែកមិនយល់។

“មានន័យថាម៉េច?” នាងសួរ។

“មើលសភាពនាងចុះ ទោះជាស្ថិតក្នុងបន្ទប់ស្ងាត់ គ្រងឈុតថ្លៃថ្នូរ ផឹកតែក្រអូបក្រោមមេឃត្រជាក់ដោយគ្មានអ្នកបង្ខំយ៉ាងណាក៏នាងនៅតែលេបវាមិនចូលដដែលហ្នឹង”

“…”

ម្ដងនេះជាមេណាមដែលស្ងាត់មាត់ព្រោះមេសសឹននិយាយត្រូវ មិនថាក្នុងកាលៈទេសៈណាក៏នាងនៅតែមិនអាចផឹកតែក្រអូបបានស្រួលដដែល។

“ខ្ញុំទៅហើយ! មិនចង់ល្មើសច្បាប់” ថាចប់នាយមេទ័ពក៏ងើបចេញពីកៅអីបម្រុងបែរខ្លួនចេញតែត្រូវមេណាមរត់ទៅស្ទាក់គេជាប់​។

“ល្មើសច្បាប់? លើសម៉ោង៨យប់មែនទេ?” នាងក្រមុំសួរ។

“…”

គេមិនតបតែផ្ដល់ចម្លើយតាមរយៈកែវភ្នែកថា “មែនហើយ!”

ហើយឥលូវជិតដល់ម៉ោង៨ហើយ។

“ហេតុអ្វី? ព្រោះម៉ោង៨ខ្ញុំនឹងដេកមែនទេ? មែនទេ?”

ប្រូស!!

និយាយបានប៉ុណ្ណេះមេណាមក៏ស្រាប់តែបិទភ្នែកហើយទន់ជើងដួលប្រូសទាំងមិនបានត្រៀមខ្លួន ព្រោះពេលនេះម៉ោង៨:០០នាទី ដល់ពេលដែលនាងត្រូវដេកហើយ។

“មែនហើយ! ម៉ោង៨គ្រប់គ្នាត្រូវតែដេកលក់” មេសសឹនតបខ្សាវៗ ខណៈដែលចូលទៅត្រកងបីរាងតូចរបស់មេណាមដាក់ទៅលើគ្រែហើយដណ្ដប់ភួយឱ្យនាង។ នាយទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយគែមគ្រែសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខរលោងរបស់នួនស្រីយូរសែនយូរហាក់ស្ដាយស្រណោះនិងមិនដាច់អាល័យ ចុងក្រោយទើបមេទ័ពរូបសង្ហាសម្រេចចិត្តក្រោកឈរហើយដើរចេញមកក្រៅបន្ទប់ជួបនឹងអ្នកជាម្ដាយដែលទើបមកដល់។

“នាងដេកលក់ហើយ!”

ក្នុងរាត្រីដ៏ត្រជាក់និងស្ងប់ស្ងាត់យើងឃើញរាងតូចស្ដើងរបស់មេណាមដេកលង់លក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់លើគ្រែ ដណ្ដប់ភួយដ៏កក់ក្ដៅ ។ នាងក្រមុំលក់ដោយឥតកម្រើកខ្លួនសោះឡើយ មានតែចលនាដង្ហើមផឺតផតតិចៗតែប៉ុណ្ណេះដែលបញ្ជាក់ថានាងនៅមានជីវិត។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ចេះតែបន្តបែបនេះរហូតទ្រនិចនាឡិកាលោតចង្អុលម៉ោង ១០:០០…

ហ្វឹប!!

ភ្លាមៗនោះមេណាមក៏ស្រាប់តែស្ទុះក្រោកអង្គុយច្រងរៗ ទាញភួយ ចេញពីខ្លួនហើយទម្លាក់ជើងចុះពីលើគ្រែចាប់ផ្ដើមបោះជំហានដើរចេញពីបន្ទប់យឺតៗសំដៅទៅដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់។

តែអ្ហេ៎… បើយើងពិនិត្យមើលឱ្យជិតទៅ យើងនឹងដឹងថាមេណាមដើរមិនបើកភ្នែកផង… កែវភ្នែកទាំងគូបិទជិតឈឹងដូចជានាងមិនបានដឹងខ្លួន ឡើយថាកំពុងធ្វើអ្វី… មើលទៅមេណាមដូចជាកំពុង…

មមើដើរ!!!

ទឹង! ទឹង!

ម៉ោង១០:១០នាទី នាឡិកាក្នុងដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ក៏ចាប់ផ្ដើមរោទិ៍ដំណាលគ្នានឹងអ្នកស្រីមេរ៉ាលីននិងមេសសឹនដើរចេញមកព្រមជាមួយនឹងកំណាត់មួយផ្ទាំង។ អ្នកកំលោះអេះអុញបន្តិច ទម្រាំនឹងដាច់ចិត្តយកកំណាត់មកគ្របក្បាលមេណាមហើយនាំនាងចូលទៅខាងក្នុងបាត់។

ក្រឹប!!

ស្នូរបិទទ្វារដំណាក់សូររងំក្រោមដំណក់ព្រិលរាប់លានគ្រាប់នារាត្រីដែលគ្រប់គ្នាលង់លក់ស្កប់ស្កល់ដូចខ្មោចងាប់ ដោយគ្មាននរណាដឹងឡើយថា នាជ្រុងម្ខាងនៃវិមានដឹហ្កដកំពុងមានរឿងអាថ៌កំបាំងកើតឡើងរៀងរាល់…យប់!!!

សំឡេងបន្លឺតាមរយៈទូរទស្សន៏កំពុងចាក់នូវព័ត៌មានថ្ងៃនេះ អ្នកគ្រប់គ្នាបែរចក្ខុមកសម្លឹងអេក្រង់ដែលភ្ជាប់នៅលើជញ្ជាំងនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យជាន់ក្រោម។ ខ្ញុំក៏ចូលរួមតាមដាននឹងគេដែរ ការងារគ្មានប្រាក់ខែរបស់ខ្ញុំជោគជ័យមួយទៀតហើយ មានរឿងប្លែកជាច្រើនសម្រាប់ខ្លួនខ្ញុំ តែមនុស្សធម្មតាគិតថាវាជារឿងសាមញ្ញដែលត្រូវកើតឡើង។

ពេលខ្លះក៏ធ្វើជាអ្នកផ្ដល់កម្លាំងចិត្តលើកទឹកចិត្តដល់គេ ពេលខ្លះទៀតក៏ត្រូវធ្វើជាប៉ូលិសស៊ើបរឿងក្ដីតាមរកឃាតកៈជូនជនរងគ្រោះ ហើយពេលខ្លះទៀតក៏ធ្វើជាមេធាវីការពារកូនក្ដីដោះស្រាយនូវរាល់បញ្ហាផ្សេងៗដែលកូនក្ដីកំពុងជួបប្រទះ។ សុទ្ធតែខុសពីអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងធ្វើឥឡូវនេះ វាពិតជាហត់ណាស់ដែលត្រូវមានការងារច្រើនបែបនេះ តែក៏សប្បាយចិត្តញញឹមចេញនៅពេលឃើញព័ត៌មានចេញផ្សាយម្ដងៗ។ វាជាការងារក្រៅម៉ោងដែលព្រហ្មលិខិតកំណត់ឱ្យខ្ញុំជួយមនុស្សលោកតែខ្ញុំមិនមែនទេវតាទេ។ អ្នកទាំងអស់គ្នាប្រាកដជាចង់ដឹងហើយថាខ្ញុំជាអ្នកណាហើយធ្វើការងារអី។

ខ្ញុំឈ្មោះវីន វិជ្ជរ៉ា ជាបុគ្គលិកនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យគឺជាអ្នកបើកបររថយន្តសង្គ្រោះបន្ទាន់ឬអ្នកជំងឺផ្សេងៗ ឬក៏ដឹកសាកសពដែលត្រូវមកធ្វើកោសល្យវិច័យនៅមន្ទីរពេទ្យ។ កំពុងតែឈរញញឹមជាមួយព័ត៌មាន ខ្ញុំក៏ទទួលបាននូវការងារទាំងព្រឹកតែម្ដង។

ប៉ូលិសបានតេហៅឡានពេទ្យខាងមន្ទីរពេទ្យរបស់យើងឱ្យមកដឹកសាកសពមួយនៅម្ដុំគំនរសំរាមស្ទឹងមានជ័យ ដើម្បីយកមកធ្វើកោសល្យវិច័យ។ក្រុមការងាររួមទាំងខ្ញុំត្រូវចេញដំណើរទៅតាមភារកិច្ចគឺដឹកសាកសពដែលមិនស្គាល់ប្រភពថាជាអ្នកណា មកពីណាស្លាប់ដោយសារអ្វីនោះមកមន្ទីរពេទ្យ។

——————————————————

      ប៉ូលិសបានធ្វើអន្តរាគមន៍ព័ទ្ធខ្សែជុំវិញកន្លែងប្រទះឃើញសាកសពដើម្បីការពារការចោមរោមពីសំណាក់មហាជនដែលនៅឈរមើលព្រោងព្រាតនោះអាចធ្វើឱ្យបាត់ភស្តុតាងឬតម្រុយណាមួយពីជនរងគ្រោះនៅកន្លែងកើតហេតុ​ ដរាបណានៅមិនដឹងសេចក្ដីលម្អិតនិងមូលហេតុស្លាប់របស់ជនរងគ្រោះ។

តាមដែលដឹងសាកសពត្រូវបានរកឃើញមុនគេដោយអ៊ំប្រុសម្នាក់ គាត់ដឹកសំរាមមកចោលបានឃើញ ហើយក៏ផ្អើលឆោឡោដល់មនុស្សម្នាជុំវិញកន្លែងនោះព្រមទាំងសមត្ថកិច្ចប៉ូលិសចុះមកធ្វើអន្តរាគមន៍ផងដែរ។ ជនរងគ្រោះជាមនុស្សស្រីវ័យជំទង់មើលតាមសភាពខាងក្រៅប៉ូលិសអាចសន្និដ្ឋានបានថាជាករណីឃាតកម្ម។

នៅលើខ្លួនជនរងគ្រោះមានគ្របក្រណាត់សតាំងពីក្បាលដល់ចុងជើងបញ្ជាក់ថាមានមនុស្សមានបំណងយកមកបោះចោលនៅទីនេះដោយគ្មានបន្សល់នូវភស្តុតាងឬវត្ថុអីដែលជាតម្រុយអាចកំណត់មុខសញ្ញាឃាតកៈបានឡើយ​។

ករណីនេះមានតែត្រូវកំណត់អត្តសញ្ញាណនិងព័ត៌មានលម្អិតពីជនរងគ្រោះឱ្យច្បាស់សិន ព្រមទាំងសាកសួរចម្លើយពីមនុស្សដែលបានឃើញសាកសពមុនគេនិងសមាជិកគ្រួសារជនរងគ្រោះ។ អ្វីដែលគួរឱ្យសង្ស័យជាងនេះទៅទៀតនោះរាងកាយជនរងគ្រោះគ្មានរបួសស្នាមត្រង់កន្លែងណាដែលថាអាចបណ្ដាលឱ្យស្លាប់ឡើយ រាងកាយគឺមានតែការឡើងក្រហមពេញខ្លួនដោយខុសពីសភាពមនុស្សស្លាប់ដទៃទៀត។ ក្រៅពីនោះនៅបានឃើញក្រណាត់ខ្មៅបីធ្នាប់ដៃរុំជុំវិញភ្នែកហើយក៏គ្មានឃើញចំណុចសង្ស័យអ្វីទៀតឡើយ។

គ្រែដឹកសាកសពបានរុញទៅដល់តែប៉ូលិសក៏មិនទាន់ឱ្យចូលភ្លាមៗដែរ ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកត្រូវទៅលើកសាកសពនោះទេ ដូច្នេះហើយខ្ញុំនៅឈរក្បែរឡានដើម្បីចាំទទួលតែប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំស្រាប់តែក្រឡេកភ្នែកទៅឃើញមនុស្សស្រីស្លៀករ៉ូបពណ៌សវែងឈរនៅក្បែរប៉ូលិសម្នាក់កំពុងសម្លឹងមើលទៅសាកសព។ ខ្ញុំមើលមុខនាងមិនច្បាស់ទេព្រោះតែនាងឈរចំហៀងហើយបាំងសក់ តែដូចជាមិនមែនមនុស្ស មិនច្បាស់នៅក្នុងចិត្តខ្ញុំក៏ញីភ្នែកខ្លួនឯងបន្ថែមទៀត ខ្លាចក្រែងព្រិលភ្នែកមិនទាន់ស្វាងពីដំណេកកាលពីយប់មិញ។

គ្មានទេបើកភ្នែកត្រឡប់មកវិញគឺបាត់ហើយ ខ្ញុំខំប្រឹងសម្លឹងទៅកន្លែងផ្សេងទៀតតែគ្មានឃើញអ្វីសោះសូម្បីស្រមោល បាត់ឈឹងត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែកដូចមនុស្សចេះបំបាំងកាយ។ ខ្ញុំប្រាកដក្នុងចិត្តថាអ្វីដែលខ្ញុំឃើញអម្បាញ់មិញនេះមិនមែនមនុស្សទេ ច្បាស់ជាវិញ្ញាណសាកសពនោះហើយ ខ្ញុំថែមទាំងច្បាស់ទៀតថានាងទើបតែស្លាប់កាលពីថ្ងៃអាទិត្យម្សិលមិញ។

      សាកសពដឹកដល់មន្ទីរពេទ្យដោយរលូនគ្មានរឿងខុសសង្កេតណាមួយគួរឱ្យកត់សម្គាល់ទេ។ គ្រប់គ្នាចេញពីបន្ទប់អស់នៅសល់តែខ្ញុំ កាលទៅដឹកសាកសពខ្ញុំបានឃើញដូចជាវិញ្ញាណនាង។ ពេលនេះខ្ញុំក៏មិនទាន់អស់ចិត្តយ៉ាងត្រូវតែរង់ចាំមើលពីភាពមិនប្រក្រតីនៃសាកសពមួយនេះ។ ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សងប់ងល់លើជំនឿអរូបិយទេ តែខ្ញុំក៏ធ្លាប់ជួបផ្ទាល់ជាមួយវិញ្ញាណនិងធ្លាប់ជួយពួកគេផងដែរ។

នៅក្នុងបន្ទប់ងងឹតជុំវិញភ្លឺតែកន្លែងគ្រែសាកសពប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទប់គ្មានបង្អួច ទ្វារក៏បិទ តែមានអារម្មណ៍ថារងាព្រឺហើយត្រជាក់ខុសពីធម្មតាដូចមានខ្យល់ចេញចូល។ មិនថ្វីទេ ទោះត្រូវរងារឱបដៃក៏គ្មានបញ្ហា ខ្ញុំនៅតែក្លាហានឈរនៅក្នុងបន្ទប់នោះម្នាក់ឯង ដើម្បីចង់ដឹង ទោះរឿងនោះគ្មានអ្វីពាក់ព័ន្ធនឹងខ្ញុំ។

មនុស្សធម្មតានៅសុខៗមិនមែនខ្មោចមកបង្ហាញខ្លួនឱ្យឃើញងាយៗទេ ពួកគេមានតែចង់សុំជំនួសពីយើងឬក៏មានអ្វីដែលពាក់ព័ន្ធជាមួយគ្នាហើយ។

ស្របពេលនោះដែរមានមនុស្សប្រុសម្នាក់វ័យប្រហែល២៨ឆ្នាំ ខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ថាគាត់ជាគ្រូពេទ្យមានឈ្មោះថាឈុន សុវណ្ណ ល្បីថាគាត់ជាគ្រូពេទ្យចិត្តល្អម្នាក់អ្នកជំងឺជាច្រើនគោរពស្រឡាញ់គាត់ណាស់ ព្រោះគាត់ជាព្យាបាលអ្នកជំងឺមិនរើសអើងមានក្រឡើយ ថែមទាំងចេះជួយយកអាសាមើលថែទាំអ្នកជំងឺដូចជាក្រុមគ្រួសារតែមួយ​។ ពេលនេះគាត់បែរជាមកធ្វើខ្លួនលឹបលនៅមុខបន្ទប់ដាក់សាកសពមួយនេះទៅវិញ។ គាត់ងាកឆ្វេងងាកស្ដាំទាល់តែប្រាកដក្នុងចិត្តថាគ្មាននរណាឃើញគាត់ទើបរុញទ្វារចូលមកទាំងមិនដឹងថាខ្ញុំនៅខាងក្នុងនេះដែរ។

“វិជ្ជរ៉ា!”

គាត់ហៅឈ្មោះខ្ញុំទាំងភ្ញាក់ព្រើត ទឹកមុខដូចជាស្លន់ៗយ៉ាងមិញមិនដឹងទេ ពេលដែលដឹងថាខ្ញុំនៅខាងក្នុងនេះ

“ម៉េច…បានជាមកនៅទីនេះ” គាត់បន្តសួរមកខ្ញុំទាំងអការៈភ័យៗជាមួយស្នាមញញឹមបន្លប់។

“ខ្ញុំជាអ្នកសួរសំណួរនេះទៅលោកគ្រូពេទ្យទើបត្រូវ លោកគ្រូពេទ្យមកទីនេះមានការអ្វី?”

“គឺ…ខ្ញុំ! ខ្ញុំមកមើលសាកសពជនរងគ្រោះ” គាត់ឆ្លើយរដាក់រដុបរៀបពាក្យនិយាយមិនចង់ត្រូវ

“លោកគ្រូពេទ្យមកធ្វើកោសល្យវិច័យមែនទេ?”

គាត់មិនមែនជាពេទ្យពិនិត្យសាកសពទេ ចម្លើយរបស់គាត់ធ្វើឱ្យខ្ញុំអត់សួរបន្តមិនបាន អការៈគាត់កាន់តែឱ្យខ្ញុំសង្ស័យថែមទៀត។ គាត់លើកវ៉ែនតាឡើងបន្តិចតបសំណួរខ្ញុំដោយទឹកមុខធម្មតាវិញជាមួយនឹងសំណើចចុងមាត់​។

“លោកក៏ដឹងដែរថាខ្ញុំមិនមែនពេទ្យពិនិត្យសាកសពទេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចូលមកមើលធម្មតាក្នុងនាមជាគ្រូពេទ្យ បើសិនជាខ្ញុំស្គាល់នឹងអាចផ្ដល់ព័ត៌មានដល់គ្រួសារនៃសពព្រោះឮថាប៉ូលិសនៅមិនទាន់កំណត់អត្តសញ្ញាណនិងសាច់ញាតិជនរងគ្រោះបាននៅឡើយទេ។”

មើលទៅគាត់ដូចជាចាប់អារម្មណ៍ជាមួយរឿងនេះណាស់ ថែមទាំងទទួលបានដំណឹងលឿនទៀត។ ខ្ញុំក៏និយាយបែបស៊កសៀតទៅគាត់វិញ

“អរគុណលោកគ្រូពេទ្យជំនួសជនរងគ្រោះផងដែលឧស្សាហ៍មានទឹកចិត្តបែបនេះ”

ភ្នែកខ្ញុំដៀងមើលទៅគ្រែដែលមានក្រណាតសគ្របពីលើនោះបន្តិចទើបងាកមកបន្តនិយាយជាមួយគាត់ទៀត   

“តែទុកតួនាទីនេះឱ្យប៉ូលិសវិញល្អជាង លោកគ្រូពេទ្យនឹងមិនបាច់ខាតពេលក្នុងការមើលថែអ្នកជំងឺ”

“ត្រូវហើយខ្ញុំមិនគួរចេះដឹងច្រើនពេកទេ ចឹងខ្ញុំទៅសិនហើយព្រោះមានអ្នកជំងឺត្រូវព្យបាលជាច្រើនទៀត” គាត់ញញឹមចុងមាត់ហើយក៏បែរខ្នងចេញទៅ។

ក្នុងចិត្តខ្ញុំដូចជាមិនស្រួលសោះ ចេះតែមានអារម្មណ៍ប្លែកៗជាមួយសាកសពនេះ។ មានអារម្មណ៍ថាវិញ្ញាណនាងកំពុងនៅក្នុងបន្ទប់នេះជាមួយខ្ញុំគ្រាន់តែខ្ញុំមិនអាចមើលឃើញ។ ខ្ញុំបែរក្រោយរួចឈានជើងទៅមុខមួយជំហានបម្រុងនឹងចេញពីបន្ទប់នេះដែរ ប៉ុន្តែអំពូលនៅក្នុងបន្ទប់ស្រាប់ភ្លឹបភ្លែតៗចង់រកដាច់ កម្លាំងខ្យល់បក់មកពីណាមិនដឹងធ្វើឱ្យក្រណាត់សគ្របសាកសព របើកបង្ហាញឱ្យឃើញរាងកាយសាកសពត្រឹមស្មាឡើងលើ។ ភ្នែករុំដោយក្រណាត់ខ្មៅបីធ្នាប់ដៃនោះគឺមានឈាមហូរចេញមកហាក់ជំនួសឱ្យទឹកភ្នែកដែលឈឺចាប់ពើតផ្សាពិបាកពណ៌នា។

ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមមិនស្រួលទៀតហើយ ជាមួយអំពូលម្ដងភ្លឺម្ដងងងឹតនិងឈាមដែលហូរជំនួសទឹកភ្នែកនោះ។ ភ្នែកខ្ញុំសម្លឹងទៅជុំវិញបន្ទប់ទាំងអារម្មណ៍វិលវល់ ចិត្តមួយចង់ដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងជាមួយហេតុការណ៍នេះ តែចិត្តមួយទៀតដូចជាភ័យខ្លាចចង់ចេញពីទីនេះ។ ពិបាកបែងចែកមិនដឹងថាត្រូវទៅឬនៅចាំឱ្យនាងចេញមកចួបខ្ញុំសិន។

នៅសុខៗអំពូលក៏ភ្លឺធម្មតាវិញតែខ្ញុំបែរជាឃើញស្រមោលមនុស្សមួយវឹប ដើរលឿនស្លេវដូចហោះកាត់មុខ​បន្ទប់​។ ខ្ញុំដូចជាលែងខ្លាចលែងចង់នៅចាំអ្នកណាចេញមកជួបហើយ ពេលនេះត្រូវតែប្រញាប់បើកទ្វារតាមមើលឱ្យច្បស់ថាអម្បាញ់មិញជាមនុស្សឬខ្មោច។

តែក៏មិនទាន់ ចេញមកបាត់ស្រមោលទៀតហើយ។

នៅខាងមុខមានតែគិលានុបដ្ឋាយិកានិងសាច់ញាតិអ្នកជំងឺតាមបន្ទប់ប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំចេះតែបោះជំហានហែរៗទៅមុខឆ្លងកាត់បន្ទប់ពីមួយទៅមួយរហូតដល់ជណ្ដើរ ឃើញលោកគ្រូពេទ្យឈុន សុវណ្ណ កំពុងនិយាយទូរសព្ទជាមួយនរណាមិនដឹង ខ្ញុំស្ដាប់ឮតែសំឡេងលោកគ្រូពេទ្យប៉ុណ្ណោះ ឯខ្សែទូរសព្ទម្ខាងទៀតខ្ញុំក៏មិនដឹងថាគេជាប្រុសឬស្រីដែរ។

“សាកសពប៉ូលិសរកឃើញហើយពេលនេះកំពុងនៅមន្ទីរពេទ្យ។ ប៉ូលិសមិនទាន់ពិនិត្យឃើញអ្វីជាសាច់ការទេគ្រាន់តែសន្និដ្ឋានថាជារឿងក្ដីឃាតកម្ម”

គាត់ឈប់បន្តិចចាំស្ដាប់ពីដៃគូម្ខាងទៀតទើបបន្ត

“រឿងដល់ខ្លួនហើយឯងនៅសប្បាយចិត្តទៀតអ្ហេស៎? បានហើយមិនបាច់មកទេ”

គាត់ចុចផ្ដាច់ទូរសព្ទព្រមទាំងងាកមើលជុំវិញខ្លាចមានមនុស្សមកស្ដាប់ឮគាត់និយាយ។ តែគាត់មិនដឹងទេថាខ្ញុំបានស្ដាប់ឮរឿងគាត់និយាយទាំងអស់។

          គាត់ឡើងមកលើវិញទាំងប្រញាប់ជាហេតុធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រូវរត់រកកន្លែងពួនជាបន្ទាន់។ ប្រញាប់ប្រញាលពេកមិនដឹងទៅណាមានតែចូលទៅបន្ទប់អ្នកជំងឺក្បែរនោះ។

ខ្ញុំតាមមើលរហូតគាត់ដើរផុត ទើបដកដង្ហើមមួយឃូសម្រួលអារម្មណ៍ សំណាងបន្ទប់ដែលខ្ញុំចូលមានតែអ្នកជំងឺម្នាក់ហើយគាត់មិនទាន់ដឹងខ្លួនទៀត កុំអីចប់ហើយខ្ញុំ។

ក្រលៀសភ្នែកមើលជុំវិញបន្ទប់ហើយក៏មើលអ្នកជំងឺដែរ គាត់ប្រហែលទើបតែវះកាត់ភ្នែកហើយមើលទៅបានជារុំក្រណាត់ខ្មៅ។

“ក្រណាត់ខ្មៅ!!”

ខ្ញុំនិយាយផ្ទួនគ្នាពីរដងទាំងភ្ញាក់ផ្អើល។ ពេលដែលឃើញវានៅលើភ្នែកអ្នកជំងឺទើបខ្ញុំចាប់ភ្លឹកថាសាកសពនោះក៏មានរុំក្រណាត់ខ្មៅដូចគ្នា។

ពេទ្យដែលវះកាត់គ្រាប់ភ្នែកគឺ…លោកគ្រូពេទ្យឈុន សុវណ្ណ អ៊ីចឹងប្រាកដជាមានអ្វីពាក់ព័ន្ធគ្នា គួបផ្សំជាមួយឫកពាចម្លែកៗ ការនិយាយទូរសព្ទដែលខ្ញុំស្ដាប់អម្បាញ់មិញ គាត់អាចជាជនសង្ស័យក្នុងចំណោមឃាតកៈឬអាចជាឃាតកៈ។

ហេតុអ្វីបានជាគាត់សម្លាប់នាង? គាត់ហើយនិងជនរងគ្រោះត្រូវជាអ្វីនឹងគ្នា? ហើយអ្នកដែលនិយាយទូរសព្ទជាមួយគាត់មិញនេះជាអ្នកណា? ឬក៏គេជាឃាតកៈដែរ?

ខួរក្បាលខ្ញុំពេញដោយសញ្ញាសួរជាមួយសំណួរដែលសួរហើយត្រូវរកចម្លើយខ្លួនឯង។ ខ្ញុំមិនអាចឈរឱបដៃមើលទេទោះគ្មានអ្វីពាក់ព័ន្ធគ្នា តែខ្ញុំនឹងជួយនាងតាមចាប់ឃាតកៈពិតយកមកដាក់ទោសឱ្យបានកុំបារម្ភអី។

និយាយចប់ភ្លាមអំពូលស្រាប់តែភ្លឹបភ្លែតម្ដងទៀត។  ឬនេះជាសញ្ញាបញ្ជាក់ថានាងក៏នៅទីនេះហើយកំពុងស្ដាប់អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយ។

“ចេញមក! ខ្ញុំដឹងថានាងនៅទីនេះ”

មិនឃើញអ្វីទេ អំពូលក៏ម្ដងភ្លឺម្ដងងងឹតដដែល។ ខ្ញុំក៏ស្រែកហៅនាងម្ដងទៀត

“បើចង់ឱ្យខ្ញុំជួយនាងត្រូវចេញមកនិយាយគ្នា មិនមែនមកបន្លាចខ្ញុំចឹងទេ” ក្លាហានពេកហើយខ្ញុំ។

ហៅខ្មោចចេញមកជួបដូចអត់មានខ្លាចអីតិច។ ភ្នែកខ្ញុំកំពុងប្រឹងបើកប៉ុនពងទាសម្លឹងគ្រប់ទិសអស់ហើយមិនហ៊ានព្រិចទេ នាងនៅតែមិនទាន់បង្ហាញខ្លួន។

“ភ្លឹប”

អំពូលរលត់ឈឹងក្នុងបន្ទប់ងងឹតមើលឃើញតែស្រមោលស្ទង់ៗប៉ុណ្ណោះ។ លេងមែនទែនហើយពេលនេះ។

“ខ្ញុំ នៅ ទី នេះ”

សំឡេងនាងយឺតៗមួយៗឮហើយធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺឆ្អឹងខ្នង។

នាងនៅទីណាខ្ញុំមិនទាន់ដឹងទេ។ មានអារម្មណ៍ថាខ្នងខ្ញុំត្រជាក់ទៅៗដូចមានអ្វីនៅពីក្រោយ ខ្ញុំងាកទៅសន្សឹម​ៗតែវាធ្វើឱ្យខ្ញុំស្ទើរលស់ព្រលឹងមកវិញព្រោះតែ…  

នាងស្លៀករ៉ូបសត្រឹមកំភួនជើងដៃវែង សក់វែងទម្លាក់មកមុខទាំងអស់ មុខមាត់នាងគួរឱ្យខ្លាចណាស់។ កនាងកាច់ចុះឡើងធ្វើឱ្យខ្ញុំរត់បែរក្រោយយ៉ាងលឿន ប៊ិះទម្លុះជញ្ជាំងទៅហើយតែចេះមានគ្រែអ្នកជំងឺនៅទីនេះទប់។

“នាង…នាងជួយធ្វើយ៉ាងម៉េចក៏បានដែរ ឱ្យ…ឱ្យរូបរាងនាងស្អាតជាងនេះបន្តិចទៅ” ខ្ញុំនិយាយទាំងញ័រ បិទភ្នែកយកដៃខ្ទប់ពីលើទៀត។

ខ្ញុំធ្លាប់ជួបវិញ្ញាណឬព្រលឹងច្រើនមែន តែពួកគេសុទ្ធមកបែបល្អៗមិនដែលលងធ្វើឱ្យខ្ញុំខ្លាចទេ។

“លោកអាចបើកភ្នែកបាន កុំធ្វើឱ្យខ្ញុំយល់ថាខ្លួនឯងគួរឱ្យខ្លាចអី”

“នាងប្រែរូបរួចហើយអ្ហេស៎?” ខ្ញុំបើកភ្នែកតិចៗមើលតាមប្រលោះម្រាមដៃឃើញថាអំពូលភ្លឺវិញហើយទើបសម្រេចចិត្តយកដៃចេញរួចបើកភ្នែកមួយៗ ។

សភាពនៅក្នុងបន្ទប់គឺធម្មតាវិញទាំងអស់រូបរាងនាងក៏អាចថាមិនគួរឱ្យខ្លាចដូចមុន។

“ខ្ញុំសោកស្ដាយណាស់ដែលមិនអាចនៅមើលថែម៉ាក់បាន រឿងដែលខ្ញុំចង់ពឹងលោកឱ្យជួយគឺ មើលថែម៉ាក់ជំនួសខ្ញុំផង” នាងដើរទៅរកគ្រែអ្នកជំងឺដែលនៅក្នុងបន្ទប់នេះ ពេលនេះខ្ញុំទើបដឹងថាគាត់គឺជាម៉ាក់នាង។

“ខ្ញុំប្រាកដជាមើលថែគាត់ឱ្យបានល្អ ទោះនាងនិងខ្ញុំមិនត្រូវជាអ្វីនឹងគ្នាក៏ដោយ។ នាងមាននៅចាំមុខឃាតកៈដែរទេ? ហើយចង់ឱ្យគេសងនូវអ្វីដែលគេបានធ្វើមកលើនាងអត់?”

ខ្ញុំនិយាយបែបនឹងមិនមែនចង់ឱ្យនាងចងគំនុំ ចងអាឃាតហើយសម្លាប់ឃាតកៈវិញទេ។ វិញ្ញាណនៅវិលវល់មិនទៅចាប់កំណើតភាគច្រើនបណ្ដាលមកពីចិត្តជាប់ជំពាក់ មិនទាន់អស់អាល័យជាមួយសាច់ញាតិក្រុមគ្រួសារឬមនុស្សស្និទ្ធិស្នាលណាម្នាក់ឬមិនទាន់បានរកយុត្តិធម៌សម្រាប់ការស្លាប់របស់ខ្លួនឯង។

”អ្នកដែលសម្លាប់ខ្ញុំ!…ហ៊ឹស” នាងនិយាយហើយបញ្ចេញសំណើចកំណាចចេញមកឱ្យគួរខ្លាច។ រួចនិយាយបន្តទៀត

“មុខឃាតកៈខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ណាស់។ គេជាមនុស្សដែលខ្ញុំធ្លាប់តែគិតថាជាមនុស្សល្អ គួរឱ្យគោរពស្រឡាញ់។ ប៉ុន្តែទាំងអស់ត្រឹមជាសំបកក្រៅដែលគ្រប់គ្នាយល់ថាល្អរួមទាំងខ្ញុំដែរ ធាតុពិតគេធ្វើដើម្បីតែផលប្រយោជន៍ខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។” ទឹកមុខនាងបង្ហាញនូវគំនុំគុំគួនរួមជាមួយការខកបំណងដែលទុកចិត្តលើមនុស្សខុស។

“គេជាគ្រូពេទ្យនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យនេះមែនទេ” ខ្ញុំអាចទាយដឹងមុនទៅហើយថាអ្នកណាជាអ្នកធ្វើឱ្យនាងស្លាប់ តែនៅមិនទាន់ប្រាកដចិត្តថាឃាតកៈជាគ្រូពេទ្យសុវណ្ណឬអ្នកដែលគាត់និយាយទូរសព្ទជាមួយ។

“មែនហើយ”

“នាងនិងគាត់ធ្លាប់មានបញ្ហាអីជាមួយគ្នាទេ?”

“ពួកយើងស្និទ្ធិស្នាលគ្នាណាស់មិនដែលមានបញ្ហាអ្វីទេ។ ខ្ញុំជានិស្សិតរៀននៅសាកវិទ្យាល័យមួយកន្លែងនៅភ្នំពេញ​។ រាល់ពេលខ្ញុំយកម៉ាក់មកពិនិត្យភ្នែកគាត់តែងតែលើកទឹកចិត្តខ្ញុំកុំឱ្យពិបាកចិត្ត ឱ្យខ្ញុំស៊ូឡើងគង់មានថ្ងៃមួយមានអ្នកបរិច្ចាគភ្នែកដល់ម៉ាក់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំរស់នៅតែពីរនាក់ម្ដាយកូន។ ខ្ញុំជាអ្នកទទួលបន្ទុកគ្រប់យ៉ាង ម៉ាក់ពិការភ្នែកតាំងពីខ្ញុំរៀនចប់១២។ ពេលនោះខ្ញុំបានដាក់ពាក្យប្រលងយកអាហាររូបករណ៍រៀនសាកលវិទ្យាល័យដោយមិនបាច់បង់លុយរយៈពេល៤ឆ្នាំ។ ហើយខ្ញុំក៏បានប្រលងជាប់តាមបំណង ពេលនោះខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់។ ភាពសប្បាយក៏ក្លាយជាទុក្ខពេលដែលខ្ញុំមកដល់ផ្ទះដឹងថាប៉ាម៉ាក់ជួបគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។ ប៉ាត្រូវស្លាប់នៅក្នុងបន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់ ចំណែកម៉ាក់ត្រូវពិការភ្នែកព្រោះតែកញ្ចក់ឡានខ្ទាតចូលភ្នែក។ ខ្ញុំត្រូវរៀនបណ្ដើរធ្វើការបណ្ដើរសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ជីវភាព​។ ដោយឃើញពីភាពលំបាករបស់ខ្ញុំពេទ្យសុវណ្ណគាត់តែងតែជួយខ្ញុំជារឿយៗ ហើយគាត់ថែមទាំងបានសន្យាថាបើមាននរណាបរិច្ចាគភ្នែកឱ្យខាងមន្ទីរពេទ្យគាត់នឹងវះកាត់ឱ្យម៉ាក់ខ្ញុំមុនគេ។ ហើយគាត់បានគោរពតាមសន្យាមែន។ ម៉ាក់ខ្ញុំវះកាត់បានមួយថ្ងៃគាត់នៅមិនទាន់ដឹងខ្លួនទេ។ ពេលនោះខ្ញុំនៅគេងកំដរម៉ាក់នៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យរហូតដល់ព្រឹកព្រោះស្អែកគឺជាថ្ងៃអាទិត្យ ជាថ្ងៃសម្រាកពីការសិក្សា កាលនោះ…..

 “វិនាតញ៉ាំអីសិនទៅ ថ្ងៃនេះខ្ញុំធ្វើអាហារមកពីផ្ទះ” កំពុងអង្គុយវាយឯកសារលោកគ្រូពេទ្យយកបាយមកឱ្យ។

មិនប្លែកទេព្រោះគាត់តែងតែទិញនេះទិញនោះមករហូតឱ្យខ្ញុំនិងម៉ាក់។ ដល់ថ្ងៃអាទិត្យម្ដងៗខ្ញុំតែងមកជួយលោកគ្រូពេទ្យធ្វើវិក្កយបត្រនិងបញ្ជីផ្សេងៗទៅតាមអ្វីដែលអាចធ្វើបាន ដើម្បីជួយសម្រួលកាងារគាត់។ ពេលកន្លងមកគាត់ជួយខ្ញុំនិងម៉ាក់មកច្រើនហើយដូច្នេះខ្ញុំចង់ធ្វើអ្វីតបស្នងគាត់ខ្លះ។

“ខ្ញុំសូមបង្ហើយអានេះមួយសិន។ ចំពេលល្អណាស់កំពុងឃ្លានល្មម។” ខ្ញុំងើយសម្លឹងមុខគាត់បន្តិច រួចឆ្លើយភ្ជាប់នឹងស្នាមញញឹមពព្រាយ។

“លោកគ្រូពេទ្យពិតជាពូកែមែន។ មិនត្រឹមតែជាគ្រូពេទ្យសង្ហាចិត្តល្អទេនៅចេះធ្វើម្ហូបបានយ៉ាងឆ្ងាញ់ទៀត” ខ្ញុំលាន់មាត់ឡើងក្រោយពីបានភ្លក់បាយស្នាដៃពេទ្យសង្ហាដែលគាត់កំពុងអង្គុយញ៉ាំបាយជាមួយខ្ញុំដែរ។

“ជារឿងធម្មតាទេដែលខ្ញុំត្រូវចេះធ្វើម្ហូបដោយខ្លួនឯងនោះ។ ខ្ញុំមិនដែលបានរស់នៅជាមួយឪពុកម្ដាយតាំងពីតូច។ ការងារផ្ទះដូចជាបោកខោអាវ លាងចាន បោសផ្ទះជូតផ្ទះនិងធ្វើម្ហូបអាហារបន្តិចបន្តួចខ្ញុំត្រូវចេះស្រាប់ហើយ។”

“ចុះលោកពេទ្យរាល់ថ្ងៃរស់នៅម្នាក់មែនទេ?”

“ខ្ញុំនៅជាមួយមីង។ គាត់មើលថែស្រឡាញ់ខ្ញុំដូចកូនបង្កើតចឹង។ មិនត្រឹមតែប៉ុននឹងទេគាត់នៅឱ្យខ្ញុំបានសិក្សារៀនសូត្រចប់ចុងចប់ដើមរហូតមានការងារជាគ្រូពេទ្យមកដល់សព្វថ្ងៃ។”

“លោកពេទ្យក៏សំណាងដែរ ដែលមានមីងចិត្តល្អចាំជួយមើលថែ។ ខ្ញុំជឿថាឪពុកម្ដាយលោកប្រាកដជាមានហេតុផលផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់ហើយបានជាគាត់ដាច់ចិត្តយកលោកពេទ្យឱ្យអ្នកដទៃចិញ្ចឹម”

“ខ្ញុំក៏យល់អ៊ីចឹងដូចគ្នា” គាត់ញញឹមស្រាលមកខ្ញុំ។ ពួកយើងក៏បន្តញ៉ាំបាយជាមួយគ្នាទៀត។

ញ៉ាំបានតែប៉ុន្មានម៉ាត់ខ្ញុំស្រាប់តែវិលមុខ ឈឺក្បាលចម្លែកហើយក៏សន្លប់នៅពេលនោះបាត់ទៅ ក្រោយមកខ្ញុំក៏មិនដឹងថាខ្លួនខ្ញុំមានអ្វីកើតឡើងទៀតដែរ។ តែខ្ញុំប្រាកដចិត្តថាច្បាស់ជាមានថ្នាំសន្លប់ដាក់នៅក្នុងបាយមិនខាន។

………………………………….

“នាងគិតថាគ្រូពេទ្យសុវណ្ណជាអ្នកដាក់ថ្នាំនៅក្នុងបាយធ្វើឱ្យនាងសន្លប់រួចយកនាងទៅវះយកគ្រាប់ភ្នែកចឹងអ្ហេស៎?” ខ្ញុំបន្លឺសំណួរទៅនាងក្រោយពីបានស្ដាប់ការរៀបរាប់រឿងនាងជាមួយពេទ្យសុវណ្ណយ៉ាងជក់ចិត្ត។

“ត្រូវហើយ!”

“ចម្លែកពេកហើយគ្រាន់តែវះកាត់យកគ្រាប់ភ្នែកមិនដល់ថ្នាក់ធ្វើឱ្យស្លាប់ទេ។ វាអាចនឹងមានរឿងអ្វីដែលលើសពីនេះជាក់ជាមិនខាន។” ខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើមសម្លឹងទៅនាង ក្នុងន័យឱ្យនាងជួយគិតធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីដឹងការពិតបាន។

—————————————-    

      “តុកៗ”

សំឡេងគោះទ្វារពីខាងក្រៅរបស់ខ្ញុំឮដល់ខាងក្នុងបន្ទប់ពេទ្យសុវណ្ណ។ គាត់ក៏អនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំចូលទៅខាងក្នុង។

“អញ្ជើញចូល” ខ្ញុំបានបើកទ្វារចូលទៅឃើញគាត់កំពុងអង្គុយមុខកុំព្យូទ័រឆែករកមើលអ្វីម៉្យាង។

“មានការអ្វីមែនទេ” គាត់សួរទាំងមិនដកភ្នែកចេញពីកុំព្យូទ័រ។

“លោកពេទ្យកំពុងឆែករកអានេះ?” ខ្ញុំលើកបង្ហាញហ្វាល់ដែលយកមកពីកាមេរ៉ាសុវត្តិភាពក្នុងបន្ទប់គាត់ព្រមទាំងរូបភាពគាត់រុញសាកសពយកទៅបោះចោលទៀតផង។ គាត់បង្ហាញភ្នែកថ្លែរមកកាន់ខ្ញុំរួមទាំងដៀងមើលទៅរបស់នៅក្នុងដៃខ្ញុំ។

“វិជ្ជរ៉ា! ឯងជាអ្នកណាឱ្យពិតប្រាកដ”

“ខ្ញុំគ្រាន់តែជាបុគ្គលិកបើកបរឱ្យមន្ទីរពេទ្យធម្មតា”

“គ្រាន់តែជាបុគ្គលិកបើកបរធម្មតាៗ ចុះឯងទៅយកភស្តុតាងទាំងអស់នេះមកធ្វើអី” គាត់ស្រែកគំហកមកខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង​។ គាត់ចាប់ផ្ដើមបញ្ចេញសន្ដានពិតជាមួយទឹកមុខចង់ស៊ីសាច់ខ្ញុំទាំងរស់។

“ខ្ញុំបានដឹងអស់ហើយ លោកមិនចាំបាច់លាក់ទៀតទេ”

“លាក់…លាក់អី? ឯងជាអ្នកណាហេតុអ្វីយើងត្រូវលាក់បាំងនឹងឯង” គាត់និយាយព្រមទាំងសើចគ្មានភិតភ័យនឹងរឿងដែលគាត់បានធ្វើ។

“បើលោកសារភាពប្រាប់ប៉ូលិសតាមត្រង់ទោសធ្ងន់នឹងក្លាយជាស្រាល” ខ្ញុំព្យាយាមនិយាយបញ្ចុះបញ្ចូលគាត់តាមសន្តិវិធី មិនចង់ធ្វើឱ្យមានបញ្ហាច្រើន។

“អាឆ្កួតឯងឆាប់ចេញទៅ” គាត់ស្រែកខ្លាំងៗដេញខ្ញុំចេញព្រមទាំងគប់ឯកសារនៅលើតុធ្វើការរបស់គាត់រាយប៉ាយពេញបន្ទប់។ គាត់ស្រាប់តែចេញអការៈស្រែកយំដូចកើតជំងឺសរសៃប្រសាទ។

“យើង…យើងមិនបានធ្វើអ្វីទេ! វិនាត…វិនាតឱ្យខ្ញុំសុំទោស ខ្ញុំគ្មានចេតនាទេ!”

បន្ទប់ជិតឈឹងស្រាប់តែមានខ្យល់បក់យ៉ាងខ្លាំងប៉ើងឯកសារពេញបន្ទប់។ វិនាតចេញមកជាមួយរូបរាងជាខ្មោចដែលគ្មានគ្រាប់ភ្នែកដើរទៅរកគ្រូពេទ្យសុវណ្ណជាហេតុធ្វើឱ្យគាត់តក់ស្លុតបើកភ្នែកធំៗសឹងមិនជឿថានោះជាវិនាត​។

“វិនាតឱ្យខ្ញុំសុំទោស ស្ដាប់…ស្ដាប់ខ្ញុំបកស្រាយសិន” សំឡេងញ័រទទ្រើកកំពុងសំពះអង្វរទៅវិនាតទាំងភាពភ័យខ្លាច​។ វិនាតកាន់តែទៅដល់ជិតទៅៗរួចនាងចាប់ច្របាច់កគ្រូពេទ្យលើកផុតពីដី។

“ចង់បកស្រាយ វាហួសពេលអស់ហើយ ពេលនេះខ្ញុំស្លាប់ហើយបើបកស្រាយខ្ញុំរស់វិញមែនទេ” នាងស្រែកគំហកទៅលោកសុវណ្ណខ្លាំងៗ ថែមទាំងច្របាច់គាត់កាន់តែខ្លាំងលើសមុនស្ទើរផុតដង្ហើម។

“បងវណ្ណ” សំឡេងមនុស្សស្រីម្នាក់បើកទ្វារពីខាងក្រៅចូលមកហៅឈ្មោះពេទ្យសុវណ្ណយ៉ាងស្និទ្ធិស្នាល តែក៏ស្រឡាំងកាំងភ័យស្លេកមុខពេលឃើញ…

នាងរហ័សងាកក្រោយបម្រុងនឹងរត់ចេញប៉ុន្តែត្រូវវិនាតធ្វើឱ្យទ្វារបិទដោយខ្លួនឯង។

ខ្ញុំមិនស្គាល់នារីម្នាក់នោះជាអ្នកណាទេ តែពួកគេទាំងបីប្រហែលជាស្គាល់គ្នាច្បាស់។ ខ្ញុំបានត្រឹមឈរមើលប៉ុណ្ណោះមិនអាចចូលទៅបញ្ឈប់កំហឹងកំពុងឆេះឆួលរបស់វិនាតបានទេ។ មានតែបញ្ចប់គំនុំទើបអាចឱ្យវិញ្ញាណនាងស្ងប់។

វិនាតក៏ដាក់ពេទ្យសុវណ្ណចុះក្រោមមួយទំហឹងធ្វើឱ្យគាត់ធ្លាក់មកក្រោមយ៉ាងដំណំ ក្អករកដង្ហើមមិនចង់ដល់។ នារីដែលចូលមកនោះរត់ទៅរកពេទ្យសុវណ្ណយ៉ាងលឿនបន្ទាប់ពីឃើញវិនាតទម្លាក់គាត់ចុះ។

“បងវណ្ណ…បងយ៉ាងម៉េចហើយ ឈឺខ្លាំងទេ” នាងបានជួយលើកពេទ្យសុវណ្ណឡើងទាំងបារម្ភព្រមទាំងទឹកមុខឈឺចាប់ជំនួស។

ពេទ្យសុវណ្ណមិនអាចហាមាត់តបបានទេពេលនេះសូម្បីតែរកដកដង្ហើមឱ្យដល់គ្នាស្រួលបួលមិនចង់កើតផង​។

“ស្លាប់ទៅជាខ្មោចហើយឯងនៅមកចងកម្មចងពៀរគ្នាទៀត” នារីនោះស្រែកទៅវិនាតដែលជាខ្មោចទាំងលែងខ្លាច។

“ឯងក៏ដឹងរឿងនេះដែរ ហុងឡាង” វិនាតសួរទៅវិញដោយសម្លឹងមុខពួកគេទាំងគួរឱ្យខ្លាច។

ហុងឡាងក្រោយពីឮសំណួរវិនាតហើយនាងបែរជាចេញសំណើចកំណាចមកលែងភ័យលែងខ្លាចនឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងដែលកើតឡើងអម្បាញ់មិញ។

កែវភ្នែកនាងក្រហមច្រាលនិយាយម៉ាត់ៗទៅកាន់ខ្មោចវិនាត…

“យើងមិនត្រឹមតែដឹងទេ គឺយើងនេះហើយជាអ្នកធ្វើឱ្យឯងស្លាប់ ហើយយើងក៏ជាអ្នកឱ្យបងវណ្ណវះយកគ្រាប់ភ្នែកឯងមកដាក់ឱ្យម៉ាក់យើងដូចគ្នា”

ហុងឡាងនិយាយសារភាពថាខ្លួនឯងជាឃាតកៈទាំងមិនញញើតថែមទាំងសើចឌឺទៅវិនាតដែលកំពុងតែហួសចិត្តជាមួយខ្លួនឯងនឹកស្មានមិនដល់ថាសូម្បីតែឃាតកៈសម្លាប់ខ្លួនឯងក៏មិនដឹងថាជានរណាឱ្យពិតប្រាដផង។

“ឯងចាំទេថ្ងៃដែលមានពិធីជប់លៀងនៅផ្ទះយើង។ យើងគិតថាឯងជានិស្សិតរៀនសាកលវិទ្យាល័យជាមួយគ្នាហើយយើងក៏ទុកចិត្តទើបឱ្យក្រុមការងាររួមទាំងឯងមកដេគ័រផ្ទះសម្រាប់រៀបចំធ្វើពិធីជប់លៀងតូចមួយអបអរសាទរខួបអាពាហ៍ពិពាហ៍ម៉ាក់និងប៉ាយើងព្រមទាំងហៅមិត្តរួមសាកលវិទ្យាល័យផ្នែកគីមីវិទ្យាជាដូចគ្នាមកចូលរួមផងដែរ។ អំពូលដែលឯងបានរៀបចំសម្រាប់លម្អនៅលើពិតានវាបានធ្លាក់មកខ្ទាតអំបែងមកចំភ្នែកម៉ាក់យើង ធ្វើឱ្យគាត់ត្រូវការគ្រាប់ភ្នែកមកវះកាត់ប្ដូរជាបន្ទាន់ក្នុងរយៈពេលបីសប្ដាហ៍បើមិនចឹងគាត់នឹងមិនអាចមើលឃើញអស់មួយជីវិត។ ពេលនោះយើងមិនខឹងនឹងឯងទេព្រោះគិតថាវាជារឿងអចេតនាអ្វីដែលសំខាន់នៅពេលនោះគឺត្រូវរកគ្រាប់ភ្នែកមកប្ដូរឱ្យម៉ាក់យើងជាមុនសិន។ មួយសប្ដាហ៍ក្រោយមកខាងមន្ទីរពេទ្យគេបានផ្ដល់ដំណឹងថាមានអ្នកបរិច្ចាគភ្នែកឱ្យដល់អ្នកជំងឺ។ យើងសប្បាយចិត្តណាស់រំពឹងថាម៉ាក់យើងប្រាកដជាអាចមើលឃើញវិញយើងក៏សុំកក់គ្រាប់ភ្នែកនោះមុនគេ។ តែពេលទៅដល់មន្ទីរពេទ្យគិលានុបដ្ឋាយិកាបានប្រាប់ថាភ្នែកត្រូវបានពេទ្យសុវណ្ណយកទៅវះកាត់ឱ្យអ្នកជំងឺផ្សេងទៅហើយ។ យើងធ្លាក់ថ្លើមដល់ដីពេលបានឮ មិនស្មានសោះថាបងសុវណ្ណសុខចិត្តយកគ្រាប់ភ្នែកទៅវះកាត់ឱ្យអ្នកដទៃទាំងដែលមីងធ្លាប់ចិញ្ចឹមមើលថែគាត់ដូចកូនបង្កើតកំពុងត្រូវការភ្នែកដូចគ្នា។ នាងមិនដឹងទេកាលនោះ…

“នាងត្រូវថ្នាំខ្ញុំហើយ”

ហុងឡាងនិយាយទៅកាន់ពេទ្យសុវណ្ណដែលកំពុងស្លន់ស្លោរមិនដឹងថាវិនាតកើតអីសុខៗក៏សន្លប់លែងដឹងខ្លួន។

“ឯងលួចដាក់ថ្នាំក្នុងបាយបងមែនទេ?”

“មែនហើយ។ កុំបារម្ភអីថ្នាំពុលនោះនៅក្នុងបាយបងគឺគ្មានទេ។”

“ថ្នាំពុល!! បើគេកើតអីតើគិតយ៉ាងម៉េច?”

ពេទ្យសម្លុតទៅហុងឡាងដែលជាបងប្អូនជីដូនមួយស្ទើរលស់ព្រលឹង។ ហុងឡាងដូចគ្មានព្រឺអីបន្តិចទេនាងបាននិយាយទាំងគ្មានញញើតត្រឡប់ទៅវិញ។

“វាធ្វើឱ្យម៉ាក់ខ្ញុំពិការភ្នែកហើយវានៅមកដណ្ដើមកែវភ្នែកគេបរិច្ចាគឱ្យម៉ាក់ខ្ញុំទៀត ដូច្នេះបងត្រូវវះភ្នែកវាដាក់ឱ្យម៉ាក់ខ្ញុំ”

“ ឯងឆ្កួតមែនទេ? ភ្នែកមនុស្សមិនមែនចេះតែចង់ដូរដាក់បានតាមចិត្តទេ។ បងមិនធ្វើទេឯងចេញទៅ។”

“បើបងមិនធ្វើនាងនេះនឹងត្រូវស្លាប់។ បងចង់ឱ្យវាស្លាប់ទទេចឹងមែនទេ។”

“បានន័យថាម៉េច?”

“ថ្នាំដែលខ្ញុំបានដាក់ទាល់តែពីរម៉ោងទើបវាចាំផ្ដើមចេញប្រសិទ្ធិភាពគឺក្ដៅក្រហល់ក្រហាយពេញខ្លួនពិបាកទ្រាំណាស់ដល់ថ្នាក់ប្រកាច់ហើយក៏ដាច់ខ្យល់ស្លាប់តែម្ដង។ ទោះបងមិនវះយកភ្នែកក៏វានៅតែស្លាប់ដដែល។”

“បងមិនដែលគិតសោះថាឯងសាហាវដល់ថ្នាក់នេះ” ពេទ្យសុវណ្ណពេលនេះគាត់ក្រញ៉ាញ់ខួរហើយមិនដឹងត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េចទេ។

“គ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែមានហេតុផល បងកុំមកបន្ទោសខ្ញុំតែម្ខាងរឿងទាំងអស់គឺមកពីវិនាតនឹងបង” ពេទ្យសុវណ្ណគ្មានអ្វីត្រូវតប ពេលនេះទោះចង់ធ្វើអ្វីក៏ហួសពេលអស់ហើយ។ ថ្នាំដែលហុងឡាងបានដាក់គឺគ្មានថ្នាំអ្វីមកបន្សាបបានទេព្រោះនាងជាអ្នកផលិតឡើងដោយខ្លួនឯង។ កុំឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីនាងអាចបង្កើតថ្នាំពុលដោយខ្លួនឯងបានព្រោះនាងជានិស្សិតផ្នែកពិសោធគីមីវិទ្យាឆ្នាំទី៤ថែមទាំងជានិស្សិតឆ្នើមខាងផលិតវត្ថុធាតុដើមថ្មីៗទៀត ត្រឹមថ្នាំពុលប៉ុននឹងនាងអាចធ្វើបានដោយខ្លួនឯងយ៉ាងងាយ។

ការពិតបានលាតត្រដាងចម្ងល់ទាំងប៉ុន្មានក៏បានស្រាយអស់ហើយ។ ពួកគេទាំងបីនាក់សុទ្ធតែមានចំណែកខុសរៀងៗខ្លួននៅក្នុងរឿងមួយនេះ។ខ្ញុំបានត្រឹមឈរស្ដាប់ បន្តមកទៀតទុកឱ្យពួកគេដោះស្រាយខ្លួនឯង។

កំហឹងនៅក្នុងចិត្តវិនាតដែលគិតថាចង់មកសងសឹកធ្វើបាបអ្នកធ្វើឱ្យនាងស្លាប់បានរលាយអស់។ នាងមានអារម្មណ៍សោកស្ដាយចំពោះទង្វើដែលបានធ្វើឱ្យម្ដាយហុងឡាងមកជួបរឿងបែបនេះ។ ការធ្វេសប្រហែស ព្រោះប្រញាប់មកមើលម៉ាក់នៅមន្ទីរពេទ្យ ព្រោះគិតថាមិនអីបង្កើតឱ្យមានរឿងហួសពីការគិត។ នាងដឹងថាម្ដាយហុងឡាងចូលមន្ទីរពេទ្យ តែនាងមិនដឹងថាគាត់មានរបួសធ្ងន់ធ្ងរទេព្រោះពេលនោះនាងមិនបានទៅសួរនាំពីសុខទុក្ខគាត់ឡើយរហូតដល់ថ្ងៃម៉ាក់នាងវះកាត់ប្ដូរភ្នែកថ្មីក៏នាងនៅមិនទាន់ដឹងដែរ។

      ពន្លឺភ្លឺចិញ្ចាចចាំងមកពីណាមិនដឹង ភ្លឺខ្លាំងរហូតខ្ញុំមើលអ្នកនៅក្នុងបន្ទប់លែងឃើញ មើលលែងឃើញអ្វីទាំងអស់សូម្បីខ្លួនខ្ញុំពេលនេះនៅទីណាក៏មិនដឹង។ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងរលាយអស់មួយភ្លែតបាត់ទាំងព្រលឹងវិនាត បាត់ទាំងពេទ្យសុវណ្ណនិងហុងឡាង។

          ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដឹងថាពេលនេះខ្ញុំកំពុងនៅលើអ្វីទន់ៗដូចពូក។ ភ្នែកខ្ញុំបើក បរិស្ថាននៅជុំវិញខ្លួនមិនមែននៅមន្ទីរពេទ្យទៀតទេ សាឡុង កង្ហារ ទូរទស្សន៍ ទាំងអស់នេះ…នេះនៅផ្ទះខ្ញុំ។ ខ្ញុំមកដល់ផ្ទះតាំងពីពេលណា មកដោយរបៀបណា។ ខ្ញុំយកដៃញីក្បាល ឱ្យតែភ្ញាក់ពីដេកម្ដងៗខ្ញុំដូចបាត់ការចងចាំ មិងមាំងៗមិនដែលចាំទេថាខ្លួនឯងបានធ្វើអ្វីខ្លះ។ វាកើតឡើងរហូតស៊ាំទៅហើយរៀងរាល់ថ្ងៃដើមសប្ដាហ៍ចន្ទ អង្គារ។

“សាកសពនិស្សិតស្រីម្នាក់ដែលបានរកឃើញកាលពីថ្ងៃចន្ទម្សិលមិញ ប៉ូលិសទទួលរបាយការណ៍ពីការពិនិត្យកោសល្យវិច័យបានឱ្យដឹងថាជនរងគ្រោះឈ្មោះឈាង វិនាត បាត់បង់ជីវិតដោយសារត្រូវថ្នាំពុល។ នៅក្នុងសារពាង្គកាយជនរងគ្រោះបានពិនិត្យឃើញប្រភេទថ្នាំពុលម៉្យាងពេលដែលមនុស្សបរិភោគចូលទៅ វាធ្វើឱ្យសន្លប់រយៈពេល២ម៉ោង។ ក្រោយមកទើបឥទ្ធិពលថ្នាំវាបង្ហាញសារធាតុពុល ពេលនោះខ្លួនអ្នកស្លាប់នឹងឡើងក្រហមពេញខ្លួន ពេញមុខមាត់ ក្ដៅអន្ទះអន្ទែង រើប្រកាច់រហូតដល់ដង្ហក់ខ្យល់ស្លាប់។ ក្នុងកំឡុងពេលដែលជនរងគ្រោះសន្លប់២ម៉ោងប៉ូលិសបានសន្និដ្ឋានថាឃាតកៈបានវះយកគ្រាប់ភ្នែកជនរងគ្រោះឆ្លៀតពេលថ្នាំមិនទាន់ជ្រាបចូលក្នុងខ្លួន។ ចំណែកឃាតកៈនៅក្នុងករណីរឿងក្ដីឃាតកម្មមួយនេះគឺជាគ្រូពេទ្យឈុន សុវណ្ណ។ ប៉ូលិសបានរកឃើញហ្វាល់ព្រមទាំងរូបភាពជាភស្តុតាងដែលបានរកឃើញពីកាំម៉េរាសុវត្ថិភាពនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យរួមទាំងចម្លើយសារភាពពីជនសង្ស័យផ្ទាល់។ រីឯមូលហេតុនៃការសម្លាប់ប៉ូលិសក៏មិនទាន់ដឹងច្បាស់ដូចគ្នា រង់ចាំការសាកសួរចម្លើយពីជនសង្ស័យម្ដងទៀត។ រាយការណ៍ពីនាងខ្ញុំសាន វីណា រក្សាសិទ្ធិដោយ NEWS Today ។”

គ្រាន់តែឮព័ត៌មានចេញពីទូរទស្សន៍ខ្ញុំស្រវេស្រវ៉ាទៅងូតទឹកផ្លាស់ខោអាវយ៉ាងប្រញាប់។

“ទៅណាកូន ញ៉ាំបាយព្រឹកសិនទៅ” ម៉ាក់ស្រែកចេញពីចង្ក្រានព្រោះឃើញខ្ញុំប្រញាប់ពេក។

“មិនអីទេម៉ាក់ខ្ញុំមានត្រូវទៅមន្ទីរពេទ្យ” សន្យារួចហើយមិនធ្វើមិនបានទេ យ៉ាងណាខ្ញុំនឹងមើលថែម្ដាយនាងឱ្យល្អ វិនាត​ទៅកាន់សុគតិភពឱ្យស្ងប់ចិត្តចុះ។

វាជោគជ័យមួយទៀតហើយ ទោះវាកើតឡើងនៅក្នុងសុបិនគ្មានអ្នកដឹងក៏ខ្ញុំមានឈ្មោះថាបានជួយគេដែរ។ ខ្ញុំនឹងបន្តការងារគ្មានប្រាក់ខែនេះរហូតដរាបណាខ្ញុំនៅអាចមើលឃើញពួកគេ។

ចប់

ទាំងនេះគ្រាន់តែជាខ្លឹមសារប្រលោមលោកបែបឃាតកម្មមួយដែលកំពុងតែទទួលបានការគាំទ្រយ៉ាងខ្លាំងនៅលើ website របស់អ្នកនិពន្ធម្នាក់ឈ្មោះមីណា។ សូម្បីតែលោកអធិការសង្ហាម្នាក់នេះក៏កំពុងអានផងដែរ។

ក្រោយពីអានចប់ភាគនេះនាយហាក់ដូចជាមានមន្ទិលសង្ស័យព្រោះភាគនេះបានចេញផ្សាយនៅ ៧ថ្ងៃមុន ស្របពេលដែលហេតុការណ៍ពិតមួយនេះបានកើតឡើងដូចគ្នាកាលពីពីរសប្ដាហ៍មុននេះ តែខាងប៉ូលិសនៅពុំទាន់ចាប់ជនល្មើសបាននៅឡើយទេ។                  ​​       ​​​ ​​​​​​​​

​       សំឡេងទូរសព្ទរោទ៍

​​​​​​​ប៉ូលិសចំណាស់ម្នាក់នៅក្បែរនោះទទួលទូរសព្ទទើបបានដឹង

– ជនសង្ស័យរំលោភសម្លាប់សិស្សស្រីកាលពីពីរអាទិត្យមុនស្លាប់ហើយ។

-​ ហាសស្លាប់ហើយ?

គាត់លាន់មាត់យ៉ាងឮធ្វើឱ្យមិត្តរួមការងារក្នុងទីស្នាក់ការងាកមកមើលគាត់គ្រប់គ្នា។

គាត់បិទទូរសព្ទហើយប្រញាប់ចេញទៅបន្ទាន់ ឯលោកអធិការបានឮដំណឹងនេះក៏ចេញទៅជាមួយផងដែរបើទោះបីជាខ្លួនមិនមែនជាអ្នកកាន់ក្ដីនេះក៏ដោយ។​​

មកដល់ទីតាំងឧក្រិដ្ឋកម្មលោកអធិការនិងប៉ូលិសចំណាស់ម្នាក់នោះបានប្រជ្រៀតមនុស្សជុំវិញនេះចូលទៅទីហាមឃាត់ ដែលមានប៉ូលិសប៉ុន្មាននាក់នៅទីនោះស្រាប់។

សាកសពបុរសម្នាក់នោះមានសភាពស្លេកស្លាំងដេកនៅលើកម្រាលឈាមស្ងួតហើយអ្វីដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់នោះគឺនៅលើ ក​ របស់គេមានស្នាមឆូតកាត់ផ្ដាច់សរសៃពីរឆ្នូត និងនៅលើ កដៃមួយឆ្នូត។ ស្នាមទាំងនេះតូចឆ្មារប៉ុនសរសៃអំបោះហើយមានប្រវែងប្រហែល 3cmប៉ុណ្ណោះ។

……………………….

ដៃមនុស្សស្រីដ៏ស្រឡូនដូចបន្លាក្រូចដាក់នៅលើ mouse កុំព្យូទ័រ។ ភ្នែករបស់នាងធំៗមូលក្រឡង់គ្រាប់ភ្នែកខ្មៅក្រិបយ៉ាងស្រទន់កំពុងសម្លឹងមើលអេក្រង់កុំព្យូទ័រដើម្បី Upload ភាគថ្មីទាំងក្ដីរីករាយ។

“ទីង ទីង”

សំឡេងកណ្ដឹងផ្ទះរបស់នាងរោទិ៍ឡើង។​ នាងដើរសំដៅទៅបើកទ្វារមនុស្សនៅចំពោះមុខនាងនេះគឺលោកអធិការសង្ហាមុននេះ គាត់មានឈ្មោះថាវ៉ាយុ។

-ម៉េចបានជាបងមកទាំងយប់អ៊ីចឹង?                                                                        

-បងចង់មកគេងជាមួយអូនដែរ! នាយនិយាយដោយឱនមុខទៅជិតមិត្តស្រីបន្តិច           

-​បងឆ្កួតទេហី? ពួកយើងនៅមិនទាន់រៀបការទេ។                                                  

នាយសើចស្រស់ហាក់ដូចជាគ្មានបញ្ហាអ្វីសោះទើបបន្ត                                                  

​​-បងនិយាយលេងទេ !​

និយាយចប់នាយក៏ដើរចូលទៅខាងក្នុង។                                  

ពួកគេដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ មីណាអង្គុយនៅកន្លែងតុធ្វើការរបស់នាង ឯនាយសង្ហាអង្គុយនៅជិតនោះក៏ចាប់ផ្ដើមដេញដោលសួរ                                                                         

-​ម៉េចបានជាអូនផ្លាស់ប្ដូរមកសរសេររឿងឃាតកម្មវិញ?                                                  

-អ្នកនិពន្ធជាអ្នកផ្ដល់ឱ្យ! ​​ អ្នកមើលចូលចិត្តអ្វីយើងត្រូវសរសេរបែបហ្នឹងហើយ               ​

-តែពីមុនអូនថាគិតមិនចេញទេ?                                                                                      

មីណាញញឹមរួចតប                                                                                                      

-ប្រាប់បងចុះតាមពិតអូនសរសេរតាមយល់សប្តិទេ។                                                     

-យល់សប្ដិ? នាយលាន់មាត់រួចគិតនៅក្នុងចិត្តថា

«តើវិញ្ញាណអ្នកស្លាប់ទាំងនោះមកពន្យល់សប្តិប្រាប់នាងមែនទេ?»

​​-ឃាតកៈមិនមែនមានតែម្នាក់ទេ។ នាងនិយាយកាត់                                                    

-នៅមានអ្នកណាទៀត?                                                                                                  

-បងចូលទៅអានភាគថ្មីដែលអូន​ Upload​ មុននេះទៅ គឺបុរសពាក់អាវដៃខ្លីពណ៌ខ្មៅ សក់វែងកន្ទ្រើងខ្លួនញ័រទទ្រើកនោះហើយ ព្រោះគេដឹងថាមិត្តរបស់គេស្លាប់ដោយសារអ្វី។                          

វ៉ាយុឮសម្ដីមួយឃ្លានេះហើយគឺគិតទៅដល់ពេលចេញទៅធ្វើការព្រឹកមិញនេះក្នុងចំណោមអ្នកឈរមើលពីខាងក្រៅទាំងនោះពិតជាមានមនុស្សនេះមែន។ គេសម្លឹងមើលមិត្តស្រីដែលកំពុងសរសេររឿងដោយភាន់ភាំង ក្នុងខួរក្បាលពោរពេញដោយចម្ងល់។ ម៉េចនឹងអាចមានរឿងចៃដន្យយ៉ាងនេះទៅ?

យប់ស្ងាត់…..

មនុស្សឈុតខ្មៅម្នាក់កំពុងដើរតម្រង់ទៅមុខដោយជំហានវែងៗ ដៃខ្មៅងងឹតកាន់ឡាមមួយដែលមានដងដូចកាំបិត សំដៅរកជនល្មើសទី២ដែលកំពុងព្យាយាមរំកិលខ្លួនទៅក្រោយទាំងសេចក្ដីភ័យខ្លាចលើកដៃសំពះសុំទទួលការលើកលែង។

ជនអាវខ្មៅដើរបណ្ដើរដៃខាងឆ្វេងរបស់គេទាញមួកជាប់អាវចេញពីក្បាលដោយបន្សល់ទុកម៉ូតសក់កន្ទុយសេះដែលធ្លាក់ចេញពីប្រឡោះមួកខ្មៅខាងក្រោយ។ នាងលើកជើងទាត់ចំកណ្ដាលមុខបុរសម្នាក់នោះ ធ្វើឱ្យគេដួលផ្ងារក្រោយមួយទំហឹងទៅលើដីមិនបង្អង់យូរនាងទាញដៃបុរសនោះមកឆូតនឹងឡាមខ្ទាតឈាមឆ្វាចធ្វើឱ្យបុរសនោះស្រែកចាច រួចទើបប្រើឡាមនោះឆូតផ្ដាច់សរសៃ ក ពីរឆ្នូតបន្ថែមទៀត គេក៏ស្លាប់មួយរំពេច ឯឈាមចេះតែបន្តហូរចេញពីមុខរបួស។ ឃាតកៈស្រីសម្លក់សាកសពដែលខ្លួនសម្លាប់ដោយខ្សែភ្នែកឃោរឃៅបំផុត។

      ព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ នៅទីស្នាក់ប៉ូលិសក្នុងបន្ទប់លោកនាយ

លោកអធិការវ៉ាយុកំពុងធ្វើការស្នើរសុំលោកនាយផ្ដល់ការអនុញ្ញាឱ្យគេបានទៅកាន់រឿងក្ដីដែលបានកើតឡើងថ្មីនេះ។ លោកនាយឃើញដូចនេះទើបសួរបញ្ជាក់៖

-ហេតុអ្វីចង់ធ្វើរឿងក្ដីនេះ? វាដូចជាកាន់តែស្មុគស្មាញហើយ «ឃាតកៈសម្លាប់ឃាតកៈ»

ទោះបីជាលោកនាយបញ្ជាក់បន្ថែមច្បាស់ៗយ៉ាងនេះក៏ដោយក៏មិនអាចធ្វើឱ្យវ៉ាយុ រុញរានោះដែរផ្ទុយមកវិញលោកមានតែឆ្លើយតបមកវិញទាំងភាពជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំ៖

-ព្រោះតែលំបាកនេះហើយទើបខ្ញុំចងធ្វើ ខ្ញុំចង់មានស្នាដៃឱ្យច្រើនជាងនេះ មិនចង់ឱ្យមានពាក្យថាខ្ញុំមានដតំណែងខ្ពស់ដូចថ្ងៃនេះព្រោះតែមានខ្សែធំនោះទេ។

-ហាស​​​ ហា! ប៉ាពេញចិត្ត ! ល្អ ប៉ាអនុញ្ញាត។

​​​​ការពិតក្រៅពីចង់បង្ហាញនូវសមត្ថភាពរបស់ខ្លួនវ៉ាយុ ដោយសាររឿងក្ដីនេះពាក់ព័ន្ធនឹងប្រលោមលោករបស់មិត្តស្រីខ្លួនហេតុនេះទើបលោកចង់ស៊ើបដោយផ្ទាល់បែបនេះ។

        ងាកមកមើលអ្នកនិពន្ធមីណាវិញ នាងក្រោកពីគេងទាំងសភាពធីងធោងនៅឡើយ ដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទឹកបម្រុងនឹងលុបលាងមុខស្រាប់តែបុកពោះភឹប បើកភ្នែកធំៗ គាំងមិនបញ្ចេញសំឡេងអ្វីទាំងអស់​ រហូតទាល់តែស្វាងបន្តិចទើបនាងប្រញាប់លាងសម្អាតខ្លួនចេញយ៉ាងរហ័ស។

នាងដើរយឺតៗចេញមកអង្គុយនៅត្រង់តុធ្វើការរបស់នាងរួចព្យាយាមប្រមូលអារម្មណ៍ឱ្យមូលគិតដល់សកម្មភាពកាលពីយប់មិញដើម្បីសរសេរភាគថ្មីបន្ទាប់។ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះនាងធ្វើអ្វីមិនបានសោះ ក្នុងចិត្តពេញនេះមានតែភាពភ័យខ្លាចនិងចម្ងល់ដែលធ្វើឱ្យនាងញ័រដូចជាកូនសត្វយ៉ាងអ៊ីចឹង។

  ​    លោកអធិការចាប់ផ្ដើមបំពេញតួនាទីរបស់ខ្លួនតាំងពីថ្ងៃទីមួយ គឺការប្រជុំពិភាក្សានៅក្នុងក្រុមដែលមានសមាជិក ៤នាក់ផ្សេងទៀត។

-ឃាតកៈមិនមែនមានតែម្នាក់ទេមែនទេ?

ប៉ូលិសបួននាក់ទៀតមើលមុខគ្នាឡិងឡង់ ចម្លែកចិត្តហេតុអ្វីបានជាលោកអធិការដឹងរឿងនេះ ព្រោះក្រៅពីពួកគេបួននាក់ គ្មានអ្នកផ្សេងដឹងឡើយ។​ លោកប៉ូលិសចំណាស់សួរបកទៅលោកវ៉ាយុវិញ

-ម៉េចបានជាលោកដឹងរឿងនេះ?                                                                                                         ​-ខ្ញុំដឹងតាមណាមិនសំខាន់ទេរឿងដែលសំខាន់ហេតុអ្វីពួកលោកលាក់បាំងរឿងនេះ?           

ប៉ូលិសក្មេងជាងគេម្នាក់ឈ្មោះ សត្យា ប្រញាប់សារភាពយ៉ាងលឿន                                                

-សុំទោសលោកអធិការ! កាលនោះបន្ទាប់ពីធ្វើកោសល្យវិច័យរួចឃើញថា ​ទឹកកាមពីរប្រភេទ នោះមានន័យថាអ្នកដែលរំលោភសម្លាប់នាងគឺមានពីរនាក់។ មានតែម្នាក់លំបាកណាស់ទៅហើយចុះទម្រាំពីរនាក់ទៀតនោះ? ហេតុនេះទើបពួកយើងធ្វើបែបនេះ                                                                 

-ត្រូវ! មានតែម្នាក់លំបាកណាស់ទៅហើយចុះទម្រាំពីរនាក់ទៀតនោះ? ​ឯងគួរតែយកចិត្តនាងដាក់ក្នុងចិត្តឯងខ្លះផង។ ហើយបើខ្លាចលំបាកមិនបាច់ធ្វើជាប៉ូលិសទេ?                     ​​​​​​​​​​​​                      ​​​​​​​​​​

ប៉ូលិសចំណាស់និយាយកាត់៖                                                                              

-ពួកយើងដឹងខុសហើយ តែពេលនេះយើងគួរផ្ដោតទៅលើរឿងក្ដីថ្មីវិញ

​-ស៊ើបទាំងអស់!

បីម៉ាត់យ៉ាងខ្លីចេញពីមាត់លោកអធិការ          

ក្រុមប៉ូលិសរកបានមិត្តរបស់ជនល្មើស ៣នាក់មកសួរចម្លើយ អ្នកទីមួយ រាងស្វិត ថ្ពាល់ផត មានសក់ពណ៌ត្នោតដាបស្មា ឯអ្នកទីពីរក៏មានរាងស្វិតដែរ ហើយពាក់ក្រវិលវែងមួយចំហៀង និងអ្នកទីបីមានសាក់ពេញខ្លួន សក់ត្រង់ស្លូត។

បើមើលទៅតាមភិនភាគមិនដូចអ្វីដែលមីណាបានប្រាប់ទល់តែសោះ។ ទោះយ៉ាងណាលោកអធិការនៅតែសួរពួកគេនូវដំណឹងជនល្មើសបន្ទាប់មកទើបប្រាប់ពីភិនភាគនោះដល់ពួកគេតែម្ដង។ មិនខកបំណងពួកគេទាំងបី បានឱ្យដឹងថា ពួកគេពិតជាមានមិត្តភក្តិដូចទៅនឹងភិនភាគដែលលោកអធិការប្រាប់ពិតមែន តែជាអកុសលពួកគេមិនបានចួបជនល្មើសនោះបីថ្ងៃមកហើយ។​

លោកអធិការនិងសមាជិកក្នុងក្រុមសន្និដ្ឋានថាជនល្មើសប្រហែលជាគេចខ្លួនបាត់ទៅហើយទើបចេញបញ្ជាថែមកម្លាំងតាមរកបន្ថែម។                                                                

  ​        បីថ្ងៃបន្ទាប់រឿងភាគថ្មីត្រូវបានចេញផ្សាយ ឯខាងប៉ូលិសក៏ទទួលបានដំណឹងពីការស្លាប់របស់ជនល្មើសម្នាក់ទៀតដែលស្ថានភាពសាកសពមិនខុសពីជនល្មើសទីមួយឡើយ។ នេះសបញ្ជាក់ឱ្យឃើញថាឃាតកៈដែលសម្លាប់ជនល្មើសគឺជាមនុស្សតែម្នាក់។

រឿងក្ដីកើតឡើងផ្ទួនៗបែបនេះវ៉ាយុ កាន់តែសង្ស័យទៅលើប្រលោមលោកមិត្តស្រីរបស់ខ្លួនទើប ប្រាប់ឱ្យមិត្តរួមក្រុមឱ្យយកពេលទៅអានប្រលោមលោកនេះ។ ប៉ុន្តែត្រូវបានសត្យាជំទាស់

-លោកអធិការ!​ នេះមិនមែនជារឿងលេងសើចទេណា ហេតុអ្វីត្រូវឱ្យពួកយើងយកពេលទៅអានប្រលោមលោកនោះវាមិនសម

វ៉ាយុបកស្រាយប្រាប់មិត្តរួមក្រុមយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់៖

-ផ្អែកលើស្ថានភាពសាកសពទាំងនេះគឺដូចទៅនឹងសាកសពនៅក្នុងប្រលោមលោកទាំងស្រុង។ ខ្ញុំគិតថាប្រហែលជាអ្នកអានរឿងនេះហើយយកសកម្មភាពឃាតកម្មនោះទៅអនុវត្តដោយផ្ទាល់។ ហេតុនេះយើងគួរតែអានដើម្បីបានតម្រុយខ្លះ។                     

-បើបែបនោះគឺមានតែអ្នកនិពន្ធជាអ្នកសម្លាប់? (សត្យាបានតប)

-នាងសូម្បីតែក្បាលត្រីមិនហ៊ានវាយផង ឯងបែរជាចោទបែបនេះ                                  ​​

-ខ្ញុំថាលេងទេ! ក្នុងប្រលោមលោកបើអ្នកនិពន្ធមិនឱ្យស្លាប់ តួអង្គអាចស្លាប់ដែរទេ?

ប៉ូលិសម្នាក់ទៀតក្នុងចំណោមនោះឈ្មោះវី បានបញ្ចេញយោបល់បន្ទាប់ពីបានអានដំណើរដើមទងនៃសាច់រឿង 

-ឃាតកៈនោះសម្លាប់ជនល្មើសដែលរំលោភសម្លាប់សិស្សស្រី កាលពីបីសប្ដាហ៍មុនវាដូចជាការសងសឹកអ៊ីចឹង! ហេតុនេះគួរតែជាអ្នកដែលស្រឡាញ់នាងបំផុត។                   

-អាចទេបើជាអ្នកស្រឡាញ់យុត្តិធម៌វិញនោះ? (ប៉ូលិសម្នាក់ទៀតបន្ត)                                                ​-អឹម! សមហេតុផល។

និយាយចប់វ៉ាយុ និងមិត្តរួមក្រុមប្រញាប់ចេញធ្វើសកម្មភាពភ្លាមៗតែម្ដង។                          

ខណៈដែលមិត្តរួមក្រុមទៅរកសមាជិកគ្រួសាររបស់ជនរងគ្រោះក៏ដូចជាមនុស្សស្និទស្នាលផ្សេងទៀត វ៉ាយុបានទៅរកមីណាដើម្បីសួរដោយផ្ទាល់ ព្រោះពេលខ្លះគាត់ក៏សង្ស័យលើមិត្តស្រីដូចគ្នាគ្រាន់តែព្យាយាមទាញការគិតត្រលប់មកវិញ ព្រោះនារីស្លូតបូតដូចជាមីណាម៉េចនឹងអាចធ្វើរឿងឃោឃៅយ៉ាងនេះទៅ?

នៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវក្នុងខុនដូរបស់មីណា…

នាងឆ្លើយរាល់សំណួរដែលមិត្តប្រុសដែលបានសួរដោយសារជាទំនួលខុសត្រូវមួយដែលស្នាដៃនិពន្ធរបស់នាងបង្កើតបានជាឃាតកម្មពិតប្រាកដបែបនេះ ម្យ៉ាងក៏អាចចែករំលែកជួយកិច្ចការមិត្តប្រុសបានខ្លះ។                         

          ​-អូនសរសេរឡើងមកព្រោះតែមានការស្នើរសុំពីមនុស្សម្នាក់។ គេប្រាប់បញ្ហាមួយឱ្យអូនគឺមានមនុស្សស្រីម្នាក់ត្រូវគេរំលោភសម្លាប់ គេសុំឱ្យអូនផ្ដល់នូវដំណោះស្រាយមួយដើម្បីរកយុត្តិធម៌ជូនជនរងគ្រោះ។ ដើមឡើយអូនមិនទាន់ទទួលព្រមនឹងគេទេតែពីរបី ថ្ងៃក្រោយមកអូនយល់សប្តិឃើញជនអាវខ្មៅម្នាក់ទៅសម្លាប់បុរសនោះ ក្នុងយល់សប្តិប្រាប់ច្បាស់ណាស់ថាគេជាជនល្មើស។ ហើយអូនតែងតែផ្ញើរឱ្យនាងមើលមុនជានិច្ច នាងថាល្អទើបអូនចេញផ្សាយ គឺរាងរាល់៧ថ្ងៃម្ដង។                                                                                            

-ត្រូវហើយអូនតែងផ្ញើឱ្យគេមើលមុនជានិច្ច ហើយរាល់ពេលដែលអូនចេញផ្សាយសាកសពក៏ត្រូវបានរកឃើញហើយយ៉ាងហោចគេស្លាប់ពីរទៅបីថ្ងៃមុនមកម្ល៉េះ។ អូនប្រាប់ Account គេមក

​មីណាលើកទូរសព្ទមកបង្ហាញ                                                                                                 -នេះ!​ តែជា Account ថ្មីហើយមិនដាក់រូបខ្លួនឯងទៀត។

-មិនអីទេ!

​លោកអធិការបានឱ្យអ្នកជំនាញស៊ើបរកទីតាំងរបស់ម្ចាស់ Account​ នោះ។

មិនខុសពីការគិតទុកស្រ្តីសក់វែងវ័យប្រហែល២៥ ទៅ២៦ឆ្នាំម្នាក់កំពុងកាន់ទូរសព្ទមើលព័ត៌មាននៃការស្លាប់របស់ជនល្មើស នាងញញឹមដោយការពេញចិត្ត ចំណែកខ្សែភ្នែកវិញគឺពោពេញទៅដោយភាពឈឺចាប់និងកំហឹងយ៉ាងឃោរឃៅ ហើយក៏ជាអ្នកគាំទ្រម្នាក់របស់អ្នកនិពន្ធមីណាផងដែរ គឺជាបងស្រីរបស់ជនរងគ្រោះហើយនាងគឺជាជនសង្ស័យដែលខាងប៉ូលិសបាននាំខ្លួននាងមកសួរចម្លើយ។

នាងខ្លួនឯងគឺបានសារភាពប្រាប់ប៉ូលិសថានាងជាឃាតកៈឈុតខ្មៅ ដែលសម្លាប់ជនល្មើសទាំងពីរនោះ។       រីឯសកម្មភាពនៃការសម្លាប់គឺដូចទៅនឹងសកម្មភាពរបស់ឃាតកៈនៅក្នុងប្រលោមលោកបេះបិទ បើយោងទៅតាមសម្ដីរបស់នាងដោយផ្ទាល់។

ជនល្មើសព្រមសារភាពនូវកំហុសរបស់ខ្លួនយ៉ាងនេះទៅហើយ ខាងប៉ូលិសមានតែបញ្ចូននាងទៅតុលាដើម្បីដោះស្រាយតាមផ្លូវច្បាប់។

ដោយឡែកនៅពេលរៀបចំចេញទៅឃាតកៈនោះដើរកាត់មុខមីណា នាងសម្លឹងមើលមីណាដោយខ្សែភ្នែកស្រទន់បង្ហាញនូវក្ដីស្រឡាញ់និងការដឹងគុណ ដែលធ្វើឱ្យមីណាមិនអស់ចិត្តសោះដែលដឹងថានាងជាឃាតក៖ដូច្នេះ។ ភ្នែករបស់ឃាតកៈនោះបែរជាតឹងដូចជាកូនកាត់ចិនផ្ទុយពីឃាតកៈនៅក្នុងសុបនិនាងដាច់ ឃាតកៈនៅក្នុងសុបនិនាងមានភ្នែកធំៗមូលក្រឡង់និងតែងតែមានភាពឃោរឃៅគ្រប់ពេល។

          វ៉ាយុឃើញមិត្តស្រីមកឈរចាំដល់ខាងមុខទីស្នាក់ការបែបនេះក៏ប្រញាប់ចូលមករក រួចលើកដៃកៀក ក​នាង៖

-អូនមកហើយ! ឆាប់ម៉្លេះ?                                                                                     

-គ្មានអ្វីធ្វើទើបប្រញាប់ចេញមក! ប៉ុន្តែនាងជា…?                                                         

-មែនហើយ!                                                                                                                                        -មិនសមសោះ….           

-មិនសមយ៉ាងម៉េច?                                                                                                                     -កែវភ្នែកនាងខុសពីឃាតកៈក្នុងប្រលោមលោករបស់អូនទាំងស្រុង!

-អីយ៉ា! ការពិតនិងរឿងប្រតិដ្ឋរបស់អូនម៉េចនឹងអាចដូចគ្នាទាំងស្រុងទៅ?                                                    -ហ៊ឹមមែនហើយ! អ៎…និយាយអ៊ីចឹងបងទើបតែបានដំណឹងនាងសោះ ម៉េចក៏ចាប់បានលឿនម្ល៉េះ?

-នាងជាអ្នកសារភាពដោយខ្លួនឯង នាងនៅថា “មនុស្សធ្វើខុសគួរតែទទួលទោស”

មីណាងក់ក្បាលតិចៗរួចទើបផ្លាស់ប្ដូរប្រធានបទ៖

-បងពូកែណាស់ត្រឹមតែ៦ថ្ងៃសោះអាចចាប់ឃាតកៈបានទៅហើយ

និយាយមិនគ្រប់នាងថែមទាំងលើកមេដៃជាសញ្ញាទាំងសងខាងឱ្យមិត្តប្រុសទៀតផង។ វ៉ាយុញញឹមរួចលើកដៃអង្អែលក្បាលមិត្តស្រីថ្នមៗ។

សត្យានិងលោកប៉ូលិសចំណាស់ងាកមុខមកវិញក្រោយពីបានបញ្ជូនជនល្មើសចេញទៅ។បានឃើញរូបភាព​ដ៏ផ្អែមល្ហែមយ៉ាងនេះចំពោះប៉ូលិសចំណាស់គឺគ្មានអ្វីចម្លែកទេប៉ុន្តែចំពោះសត្យាវិញ៖                   

          -អូ! នេះគឺអ្នកនិពន្ធមីណាតើ…..ពួកគេ?                                                 ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​                     

នាយនិយាយទាំងងាកមុខមកមើលប៉ូលិសចំណាស់ក្បែរខ្លួន។ ប៉ូលិសចំណាស់ឪនមកជិតបន្តិចទើបតប៖

-ប៉ុណ្ណឹងហើយឯងនៅមិនយល់ទៀត?                                                                      ​                           -អ៊ីចឹងតាស៎ទើបនិយាយប៉ះពាល់មិនបានសោះ…អីយ៉ា! លោកពូដឹងយូរហើយមែនទេ ម៉េចក៏មិនប្រាប់ខ្ញុំឱ្យដឹងផង?                                                                                                            

-ឥឡូវឯងដឹងហើយតើ!

លោកអធិការទទួលទូរសព្ទ៖

-បាទៗ ខ្ញុំនឹងប្រញាប់ទៅភ្លាម

និយាយចប់លោកស៊ីញ៉ូដៃប្រាប់ប៉ូលិសពីរនាក់ផ្សេងទៀតនោះឱ្យតាមទៅជាមួយ ហើយលោកក៏បានឱ្យមីណាទៅជាមួយផងដែរ។

តើនេះជាហេតុការណ៍អ្វីទៅ?                                                                                                     ​​មកដល់ទីតាំងកើតហេតុនៅលើគំនរសំរាមមួយកន្លែងដែលមានមនុស្សចោមរោមថត។ នៅក្នុងកេសមួយនេះជាទារកតូចមួយដែលនៅប្រឡាក់ឈាមនៅឡើយឯទងសុខក៏នៅមិនទាន់កាត់ ហើយអ្វីដែលសំខាន់គឺទារកនេះបានផុតដង្ហើមបាត់ទៅហើយ។

ចំណែកឯមីណានាងធ្លាប់តែឃើញរូបភាពបែបនេះនៅក្នុងបណ្ដាញសង្គមនាងអាចនឹងមានអារម្មណ៍ស្រណោះអាណិតខ្លះ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះនាងបានមកឃើញដោយផ្ទាល់ភ្នែកបែបនេះទឹកភ្នែកធ្លាក់កាត់ថ្ពាល់ដោយក្ដីក្រៀមក្រំ នាងប្រញាប់ជូតចេញយ៉ាងលឿនមិនឱ្យនរណាឃើញឡើយ។

នាងសម្លឹងមើលទៅទារកដោយក្ដីអាណិតអាសូរជាខ្លាំង គិតដល់ទារកដែលត្រូវគេយកមកដាក់នៅក្នុងកេសបិទជិតបែបនេះ មុននឹងស្លាប់តើគ្នាលំបាកយ៉ាងណាទៅ? ហើយតើចិត្តម្ដាយទាំងនោះសាងពីអ្វីទៅម៉េចបានជាពួកគេអាចធ្វើបែបនេះលើសាច់ឈាមបង្កើតខ្លួនឯងបាន? ពួកនាងគ្មានចិត្តថ្លើមគ្មានបេះដូងទេមែនទេ? មីណាគិតដល់ចំណុចនេះនាងខាំមាត់ ក្ដាប់ដៃយ៉ាងណែន។

នៅទីនេះមានអ៊ំស្រីម្នាក់កំពុងនិយាយជាមួយស្ត្រីផ្សេងទៀត៖                           

-នេះអាចជាកូននាងម្នាក់នោះទេ?

-អ៊ំនិយាយពីអី អ៊ំបានដឹងរឿងអ្វីខ្លះ? ឆវីសួរត្រលប់                                                                 

-នាងនោះមកពីខេត្តឆ្ងាយនាងចូលចិត្តពាក់អាវប៉ោងៗ ដើមឡើយអ៊ំមិនដឹងទេ​ តែមួយរយៈពេលមុននេះនាងដើរប៉ះអ៊ំទើបអ៊ំដឹងថាពោះនាងធំ ហើយថ្ងៃនេះនាងមិនបានមកធ្វើការទេ។

-អ៊ំនិយាយពីណាគ្រីមែន? នាងសួរមួយៗ

-ហ្នឹង ហ្នឹងហើយ

– អ៊ំកុំចេះតែចោទនាងមើល                                                               

-មិនឱ្យចោទយ៉ាងម៉េច បើនាងនៅមិនទាន់រៀបការផងហ្នឹង!

ទាំងមីណានិងសមត្ថកិច្ចសុទ្ធតែបានឮការសន្ទនានេះ។ លោកអធិការក៏បានចេញមុខមកសួរអ៊ំស្រី       

-តើអ៊ំបានដឹងរឿងអ្វីខ្លះទៅ? អ៊ំអាចជួយសហការណ៍ជាមួយខាងប៉ូលិសផងបានទេ?

អ៊ំស្រីធ្វើមុខទ្រុងភ័យ រួចឆ្លើយតប

-លោកក្មួយ តាមពិតអ៊ំក៏មិនបានដឹងអ្វីនោះដែរអ៊ំគ្រាន់តែសង្ស័យនាងតែប៉ុណ្ណោះ!                           

ទីស្នាក់ការប៉ូលិសក្នុងបន្ទប់សួរចម្លើយ៖                                                                                

-អ៊ំសង្ស័យលើអ្នកណា?                                                                                                                   -គឺខ្ញុំសង្ស័យលើកម្មការិនីម្នាក់នាងឈ្មោះណាគ្រី ធ្វើការនៅក្នុងរោងចក្រមួយមិនឆ្ងាយពីគំនរសម្រាមនោះ ឡើយ។ ខ្ញុំជាអ្នកអនាម័យនៅក្នុងរោងចក្រនោះដែរ ប្រហែលមួយខែមុននាងបានដើរប៉ះខ្ញុំនៅមុខបន្ទប់ទឹកពេលនោះខ្ញុំប៉ះត្រង់ពោះរបស់នាងដឹងថានាងកំពុងពពោះទៅហើយ តែដែលចម្លែកនាងមិនស្លៀករ៉ូបពោះធំដូចស្ត្រីមានផ្ទៃពោះដទៃឡើយនាងតែងតែពាក្យអាវប៉ោងៗ ឫអាវក្រៅធំៗដើម្បីបិទបាំងពោះរបស់នាងក្រោយមកទើបខ្ញុំដឹងថានាងជាស្រីនៅលីវមិនទាន់រៀបការនៅឡើយទេ។ ហេតុនេះខ្ញុំគិតថានាងប្រហែលជាមិនចង់ទុកកូននោះក៏ថាបាន។

ក្រោយពីបានទទួលដំណឹងពីអ៊ំស្រីខាងលើ សមត្ថកិច្ចបានទៅស៊ើបសួរបន្តពីកម្មករ​ កម្មការិនីផ្សេងៗទៀតដែលស្គាល់ជនសង្ស័យ។

ក្នុងនោះមានកម្មការិនីម្នាក់បានឱ្យដឹងថាគេក៏ធ្លាប់សង្ស័យទៅលើជនសង្ស័យឈ្មោះ ណាគ្រី នេះថាមានផ្ទៃពោះផងដែរ ប៉ុន្តែដោយនាងពុំបានដឹងច្បាស់នាងក៏មិនបានប្រាប់ពត៌មានលម្អិតអ្វីឱ្យខាងប៉ូលិសបានច្រើនឡើយ។ តែនាងសន្យាថា នឹងជួយប៉ូលិសយ៉ាងមុតមាំព្រោះនាងជាមិត្តធ្វើការជាមួយគ្នាងាយចូលទៅជិតជនសង្ស័យដើម្បីស៊ើបដំណឹងនេះម្យ៉ាងនាងស្អប់ណាស់ម្ដាយដែលសម្លាប់កូនខ្លួនឯងបែបនេះ។

ត្រលប់មកដល់កន្លែងស្នាក់នៅវិញនាងក៏បានធ្វើតាមសន្យា នាងដើរគោះទ្វារបន្ទប់ណាគ្រី

តុក! តុក!

-អ្នកណា?

-គឺខ្ញុំ ​ ឆវី!

-អរ! មានការអី?

-ថ្ងៃនេះឯងមិនទៅធ្វើការដាក់ច្បាប់ឈឺ ទើបចង់មកសួរសុខទុក្ខ

​ណាគ្រីស្លន់ស្លោក្រោកចេញពីគ្រែរួចទាញភួយគ្របលើកម្រាលដែលប្រឡាក់ឈាម​ដើរត្រូនៗមកបើកទ្វារ         

-ខ្ញុំមិនអីទេ

-មិនអីយ៉ាងម៉េច មើលទៅឯងស្លាកស្លាំងណាស់                                                                                         ​​-ខ្ញុំថាមិនអីគឺមិនអីហើយ

​ឆវីមានៈចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទោះបីជាម្ចាស់គេមិនបានអញ្ជើញក៏ដោយ។ ណាគ្រីឃើញដូចនេះប្រញាប់ទៅអង្គុយលើគ្រែព្រោះខ្លាចឆវីបានឃើញឈាមទាំងនោះ។

ឆវីដូចជាសង្ស័យលើទង្វើណាគ្រីដែលប្លែករាងផ្អើលៗខុសធម្មតាទើបនាងទៅអង្គុយលើគ្រែជាមួយ។ មិនអស់ចិត្ត  នាងចេះតែបង្ខំឱ្យណាគ្រីគេងវិញនាងក្រោកឡើងទាញភួយដើម្បីដណ្ដប់ឱ្យមិត្ត ប៉ុន្តែណាគ្រីនៅតែបដិសេធនិងមិនហ៊ានក្រោកឡើងនោះទេ។

ទោះជាយ៉ាងណាឆវីនៅតែទាញភួយចេញរហូតបានឃើញឈាមដែលប្រឡាក់ជាប់លើកម្រាលនោះ នាងភ្ញាក់ផ្អើលណាស់                                         

-ហាស ឈាម!                                                                                                                                  -គឺ….គឺខ្ញុំមករដូវ

សមដូចការកុហកព្រោះឈាមនេះមានតែបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែឆវីនៅតែមិនជឿលើពាក្យរបស់ណាគ្រីដដែលទើបលាមិត្តភក្តិត្រលប់មកបន្ទប់ខ្លួនវិញអន្ទះសាក្នុងចិត្តមិនដឹងថាគួរប្រាប់រឿងនេះទៅប៉ូលិសឬអត់។

ឯខាងសមត្ថកិច្ចគឺកំពុងរង់ចាំដំណឹងនៃការធ្វើកោសល្យវិច័យទារកសិន នៅមិនទាន់ធ្វើសកម្មភាពអ្វីទៅលើជនសង្ស័យឡើយ។

ឆ្លងដល់អធ្រាត្រយប់ស្ងាត់ជនឈុតខ្មៅបានបង្ហាញខ្លួនសាជាថ្មី។ គេបានទៅគោះទ្វារបន្ទប់របស់ណាគ្រី ធ្វើឱ្យណាគ្រីភិតភ័យមិនតិចឡើយព្រោះស្រាប់តែមានមនុស្សមកគោះទ្វារទាំងយប់អធ្រាត្របែបនេះ។

-អ្នកណា? ណាគ្រីស្រែកសួរតិចៗ ម៉ិតៗ                                                                                                         -ខ្ញុំជាអ្នកដែលដឹងអាថ៌កំបាំងរបស់នាង។                                                                                                    -ខ្ញុំគ្មានអាថ៌កំបាំងអ្វីទេ

-នាងប្រាកដចិត្តទេ? នាងដឹងថាការបោះបង់កូនចោល រហូតដល់កូនបាត់បង់ជីវិតមានទោសអ្វីទេ?

ណាគ្រីឮសម្ដីនេះក៏ប្រញាប់ចេញមកបើកទ្វាឃើញមនុស្សឈុតខ្មៅបិទមុខជិត                                  

-ឯង ត្រូវការអី?

ជនឈុតខ្មៅដើរចេញដោយមិនតបត​អ្វីទាំងអស់ឯណាគ្រីចេះតែដើរតាមរហូតទៅដល់ក្រោយរោងចក្រដែលនៅឆ្ងាយពីអគារស្នាក់និងអគារធ្វើការ គួបផ្សំថ្ងៃនេះជាថ្ងៃសៅរ៍ចុងសប្ដាហ៍គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែចង់សម្រាកពុំមានអ្នកធ្វើវេនយប់ឡើយជាហេតុធ្វើឱ្យបរិវេណនេះកាន់តែស្ងាត់ទ្វេដងម្យ៉ាងក៏ជាកន្លែងដែលមានរុក្ខជាតិដុះទ្រុបទ្រុលផងដែរ។

​​-បានហើយខ្ញុំមិនដើរតាមឯងទៀតទេមានអីក៏ឆាប់និយាយមក

ជនឈុតខ្មៅឈប់ងក់ងាកមុខមកក្រោយដែលឈរឃ្លាតពីណាគ្រីប្រហែលមួយម៉ែត្រពីគ្នា។                           

-ហេតុអ្វីនាងសម្លាប់ទារកនោះ?

-ព្រោះវាជាកូនចង្រៃ មិនបានធ្វើឱ្យអាប្រុសថោកទាបនោះត្រលប់មកទទួលខុសត្រូវលើយើងទេ ទុកវាបានការអីទៅនាំតែគ្រប់គ្នាដៀលត្មេះតែប៉ុណ្ណោះ។                                                                          

-ឯងមានន័យថាមនុស្សប្រុសសំខាន់ជាងកូនមែនទេ? ហើយក្មេងគេមានកំហុសអ្វីទៅ?                      

-យើងមិនខ្វល់ សំខាន់យើងមិនត្រូវការវាទេ។

-នាងជាស្រី ព្រៃផ្សៃ ចិត្តមិនស្មើសត្វតិរច្ឆានដែលស្រឡាញ់កូនវាផង! នាងមិនសមរស់នៅឱ្យធ្ងន់ផែនដីនេះទេ។

ថាចប់ឃាតកៈស្រីដោះមួកជាប់អាវចេញ រួចបញ្ចេញឡាមមានដងនោះមក។ ណាគ្រីឃើញហើយភ័យណាស់ បម្រុងនឹងរត់តែត្រូវឃាតកៈស្រីចាប់ដៃជាប់ ដៃដែលនាងចាប់នោះត្រូវបានលើកឡើងដើម្បីឆូតកាត់ទទឹងដៃកាត់ផ្ដាច់សរសៃ បន្ទាប់មកបន្ថែមទៅលើ ក ពីរឆ្នូតទៀតធ្វើឱ្យឈាមជ្រាបចេញមកជាបន្តបន្ទាប់រហូតដល់នាងដាច់ខ្យល់ស្លាប់។ 

សកម្មភាពសម្លាប់នៅតែដដែល ហើយចុះឃាតកៈស្រីដែលត្រូវបានចាប់ខ្លួននោះមិនមែនជាឃាតកៈពិតទេមែនទេ?                                                                                                                                      ព្រឹកស្អែកខាងសមត្ថកិច្ចទទួលបានការរាយការណ៍ពីខាងមន្រ្តីពាក់ព័ន្ធធ្វើកោសល្យ​​​​​វិច័យទារកនោះបានឱ្យដឹងថាទាំង DNA និងស្នាមក្រយៅដៃនៅលើខ្លួនទារកសុទ្ធតែបញ្ជាក់ថាជារបស់ណាគ្រី។

លោកអធិការនិងសត្យាចេញទៅជាមួយគ្នាគឺទៅចាប់ខ្លួនណាគ្រីដល់បន្ទប់ស្នាក់របស់កម្មករ ប៉ុន្តែមិនបានឃើញនាងឡើយ។ លោកសួរកម្មករក្បែរនោះក៏មិនដឹងអ្វី ទើបឃើញមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ឆោឡោលោកប៉ូលិសក៏តាមទៅមើល។

ទៅដល់ទីតាំងកើតហេតុគឺឃើញប្រុសស្រីក្មេងៗមួយគូរ ដែលមើលទៅពួកគេភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់ហើយក៏មានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ផ្សេងទៀតរួមទាំងលោកពូសន្តិសុខម្នាក់ដែលកំពុងទូរសព្ទប្ដឹងសមត្ថកិច្ចផងដែរ។

លោកអធិការនិងសត្យាបន្តដើរទៅមុខក៏បានឃើញសាកសពស្ត្រីម្នាក់ដែលដេកនៅក្នុងថ្លុកឈាមនាងគឺណាគ្រីជាជនល្មើសដែលប៉ូលិសកំពុងតែមកចាប់ខ្លួននេះឯង។ ប៉ូលិសទាំងពីរបង្ហាញកាតសម្គាល់ខ្លួនដល់លោកពូសន្តិសុខ រួចទើបចូលទៅឆែកមើលសាកសពគឺមានស្នាម៣ឆ្នូតនៅលើ កដៃមួយនិងនៅលើ កចំនួនពីរឆ្នូតបន្ថែមទៀត ធ្វើឱ្យលោកអធិការនិងសត្យាមើលមុខគ្នាចំដោយភាពងឿងឆ្ងល់។ 

រង់ចាំដល់សមត្ថកិច្ចមកដល់នាំយកសាកសពទៅធ្វើកុសលវិច្ច័យទើបពិនិត្យឃើញថាទាំង ទំហំ ប្រវែងនិងជម្រៅនៃមុខរបួស ពិតណាស់ជាស្នាដៃមនុស្សតែម្នាក់ជាមួយនឹងឃាតកៈសម្លាប់ជនល្មើសពីរនាក់មុន។

ឃាតកៈពិតមិនទាន់ចាប់បាននៅឡើយទេ? តើនាងជានរណា?

ឃាតកៈឈុតខ្មៅដេកសន្លប់ស្ដូកស្ដឹងនៅក្នុងបន្ទប់មួយ នាងដឹងខ្លួនបើកភ្នែកសន្សឹមៗ ក្រោកអង្គុយយឺតៗ។ ដូចជាទើសទែងក្នុងខ្លួននាងក៏ដោះស្រោមដៃទាំងសងខាងចេញរួបទើបដោះមួកនិងម៉ាសជាក្រោយ។

នាងគឺមីណា!

ពេលនេះមើលឃើញខ្លួនឯងក្នុងសភាពដូច្នេះ នាងផ្ដើមប្លែកក្នុងចិត្ត ហេតុអ្វីនៅលើខ្លួនរបស់នាងមានរបស់ទាំងនេះ? នាងនឹកឃើញដល់សកម្មភាពឃាតកៈកាលពីយប់មិញគ្មានចន្លោះ។

ដើមឡើយនាងតែងតែយល់ថាខ្លួនសរសេរប្រលោមលោកផ្អែកតាមសុបិនទាំងដែលការពិតនាងបានចេញទៅធ្វើសកម្មភាពទាំងនោះដោយផ្ទាល់គ្រាន់តែនាងមិនបានដឹងតែប៉ុណ្ណោះ។

នាងឪនមើលរូបរាងខ្លួនឯងនៅក្នុងសម្លៀកបំពាក់ជាឃាតកៈស្រីបែបនេះក៏ចាប់ផ្ដើមស្រឡាំងកាំង រួចងើបមុខឡើង​​​​​

  ​​     – តើខ្ញុំបានធ្វើអ្វីខ្លះទៅ?

ចប់

            ហេតុអីទើបថាស្វិតស្វាញ? ព្រោះពេលនេះខ្ញុំត្រូវចិញ្ចឹមប្អូនប្រុសម្នាក់ទៀតដែលគេមានជំងឺជាប់ខ្លួនតាំងពីជួបគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍មក ក្បាលគេរបួសធ្ងន់ដល់ថ្នាក់ពាក់ព័ន្ធផ្នែកសរសៃប្រសាទ គេធ្លាប់ប្រកាច់ម្តងម្កាលពេលវារើឡើង។ ក្រោយ​ម្តាយ​ខ្ញុំស្លាប់ ខ្ញុំនៅសល់សាច់ញាតិបង្កើតតែតុលាម្នាក់ទេ ពេលនេះមានតែពីរនាក់បងប្អូនម៉ង់ៗ។

            «ស្អីគេ? ជួលផ្ទះទាំងមូលមួយខែជិត១០០ដុល្លារ? អីក៏ល្អម៉េះហា៎ គ្រាន់តែបន្ទប់ជួលខ្លះហ្នឹងក៏មួយខែ៦០ដុល្លារអីដែរ ហ្អែងមានបានទៅមើលផ្ទាល់នៅ? តិចផ្ទះហ្នឹងចាស់ពេក ឬក៏ស្អីៗវាមិនល្អ កន្លែងហ្នឹងអនាធិបតេយ្យអីបានម្ចាស់លក់ចេញមិនដាច់ ហើយដាក់ជួលថោកអ៊ីចឹង»

            លីណាលាន់មាត់ភ្ញាក់ផ្អើលគ្រាន់តែស្តាប់ខ្ញុំប្រាប់ពីរឿងជួលផ្ទះចប់ វាមែននឹងហើយ ពីដំបូងខ្ញុំឆ្ងល់ដែរថាមានផ្ទះដាក់ជួលថោកអ៊ីចឹងដែរមែនទេ មួយខែមិនដល់១០០ដុល្លារផងហ្នឹងស្របពេលផ្ទះខ្លះដាក់ជួលមួយខែ២០០ដុល្លារឬលើសពីនេះតាមតំបន់ ប៉ុន្តែខ្ជិលគិតច្រើនសមត្ថភាពយើងអាចជួលបានផ្ទះមួយវាគ្រាន់បើហើយ។

            «គ្នាបានទៅមើលម្តងដែរ មិនមែនកន្លែងអនាធិបតេយ្យអីទេ ហើយផ្ទះក៏នៅថ្មីគួរសមដែរ ប្រហែលមកពីយើងនេះមានបុណ្យបារមីបានជាសំណាងល្អជួលបានផ្ទះថោកអ៊ីចឹង»

            «អើ! ជួយអរទេឱ្យតែបានអ៊ីចឹងមែន កុំឱ្យតែប៉ះអាផ្ទះ… »

            វាមិននិយាយឱ្យចំទេ តែខ្ញុំអាចកាត់យល់ថាវាចង់សំដៅលើអ្វី ព្រោះវាជាមនុស្សអបីយជំនឿគាស់មិនរលើង គ្រាន់តែក្អកមិនបាត់ហ្នឹងវាសែនសុទ្ធតែមាត់ស្ងោរ ផ្លែឈើទាំងចាន តាំងថាខុសនេះខុសនោះគ្រូដើមគ្រូចុង ខាងម្តាយខាងឪពុក ខ្ញុំឮឡើងស៊ាំត្រជៀកហើយ។

            «ហ៊ើយ! វាមិនមែនសុទ្ធតែអ៊ីចឹងទេ ពីមុនយើងចេះតែនៅបានហើយបន្ទប់មួយម្នាក់ឯង ឥឡូវម៉ែស្លាប់បាត់ហើយត្រូវមើលប្អូន ហ្អែងក៏ដឹងថាគ្នាមានជំងឺជាប់ខ្លួន ចេះតែមើលទៅធ្វើម៉េចយើងបងគេ ណាមួយយើងក៏មានសមត្ថភាពបង់ថ្លៃផ្ទះបានប៉ុននឹងវាល្អហើយ»

            វាលែងមាត់លែងកហើយទៅធ្វើការខ្លួនឯងវិញ។​ ប្អូនខ្ញុំ១៧ឆ្នាំ កម្លោះហើយហ្នឹង ខ្ញុំគិតថាបើវាមានបន្ទប់ផ្ទាល់ខ្លួនក៏ល្អដែរទើបសម្រេចចិត្តជួលផ្ទះវិញ។

            ថ្ងៃនេះខ្ញុំត្រូវរើអីវ៉ាន់មកផ្ទះជួលថ្មី។ កង់បីដឹកកេះអីវ៉ាន់សំពោងសំពាងមកឈប់នៅខាងមុខផ្ទះល្វែងកម្ពស់ E1 ដោយមានខ្ញុំនិងប្អូនជិះមកជាមួយ។

ខ្ញុំសម្លឹងមើលផ្ទះពីខាងក្រៅមានអារម្មណ៍ក្រៀមក្រោះ ដូចមិនសូវមានរាសីយ៉ាងម៉េចទេ។​ ចូលមកម្តុំផ្ទះនេះមិនសូវមានមនុស្សអ៊ូអរទេ ប្រហែលមកពីអ្នកនៅជិតខាងផ្សេងគេចេញទៅធ្វើការអស់។ ខ្ញុំឱ្យថ្លៃដឹកអីវ៉ាន់ទៅពូកកង់បីរួចនាំប្អូនជញ្ជូនរបស់របរចូលក្នុង។ ផ្ទះនេះមានបីបន្ទប់គេង ពួកយើងសម្រចគេងនៅបន្ទប់ជាន់ខាងលើ ឯបន្ទប់ខាងក្រោមទុកដាក់អីវ៉ាន់ផ្សេងទៀត ព្រោះខ្ញុំក៏ឆ្លៀតលក់អនឡាញដើម្បីរកប្រភពចំណូលបន្ថែមក្រៅតែពីការងារ។

ទុកដាក់ៗ សម្អាតលិចសម្អាតកើតព្រលប់ល្មម នៅសល់តែចង្ក្រានបាយដែលមិនទាន់រៀបចំរួច។ នៅជិតនេះរំលងប៉ុន្មានផ្ទះមានគេលក់អីញ៉ាំពេលល្ងាច ខ្ញុំមិនបានទិញអីមកធ្វើម្ហូបទេ ដូចនេះប្រហែលត្រូវរកមីឆា មីឆុងជំនួសសិនហើយ។

«តុលា! បងចេញទៅទិញអីញ៉ាំ អូនឯងជូតឥដ្ឋចង្រ្កានបាយផង»

«បាទ!»

ក្លិនខ្ទឹមលីងផ្សំគ្រឿងមុននិងឆាមីឈ្ងុយឆួលច្រមុះ អ្នកលក់ឆាត្រលប់ចុះត្រលប់ឡើងញាប់ដៃស្អេក ឯភ្ញៀវចាំទិញឯណេះគិតតែពីតឿនរន្ធាន់។ ពីថ្ងៃឱ្យឡើងស្ងាត់ លុះល្ងាចឡើងមិនដឹងមនុស្សម្នាមកពីខាងណាខាងណីខ្លះ។

«បងខ្ចប់មីឆាប្រហិតពងទាខ្ញុំពីរប្រអប់!»

«ចាំតិចអូន! កំពុងញាប់ដៃហើយ»

ខ្ញុំក៏មិនមាត់អី្វព្រោះឃើញថាគាត់មមាញឹកមែន ហើយក៏សុខចិត្តអង្គុយរងចាំលុះត្រាតែឆ្អិន។ មួយសន្ទុះគាត់យួរចង់ប្រអប់មីមកឱ្យខ្ញុំ។

«អស់ ១ម៉ឺន២ពាន់អូន! ទើបមកនៅហ្មែន? បងដូចមិនដែលឃើញ»

«ចាស៎ ខ្ញុំទើបជួលផ្ទះនៅចុងនោះ»

«ផ្ទះចុងនោះ? ផ្ទះណា? ផ្ទះB17នោះហ្មែន?» 

«ចា៎»

            មើលទៅគាត់ប្រហែលនៅម្តុំនេះយូរហើយបានមិនទាន់ប្រាប់ផងក៏និយាយត្រូវលេខផ្ទះជួលរបស់ខ្ញុំបាត់ទៅហើយ។ ខ្ញុំហុចលុយឱ្យគាត់ ទាំងសង្កេតដឹងថាគាត់ហាក់មានទឹកមុខប្លែកៗ។

«ថីហ្មែនបង?»

«អូ៎… មានអី! តែ…បងធ្លាប់ឃើញអ្នកជួលមុនៗមិនដែលនៅបានយូរសោះ ខ្លះនៅបានមួយអាទិត្យក៏រើចេញ ខ្លះបានកន្លះខែអីដែរ»

ហ៊ឺ..? បានន័យថាម៉េច? ដល់តែគាត់និយាយអ៊ីចឹងខ្ញុំក៏ចាប់អារម្មណ៍តិចដែរ ពីថ្ងៃមិញពេលរើអីវ៉ាន់ទុកអ្នកនៅជិតនោះគាត់តាមមើលដូចខ្ញុំនិងមនុស្សចម្លែកៗ តែខ្ញុំគិតថាប្រហែលមកពីខ្ញុំទើបតែមកនៅដំបូងៗអ៊ីចឹងហើយ។ គាត់ទទួលលុយថ្លៃមីហើយខ្ញុំក៏មិនបានសួរអីទៀតដែរព្រោះមានភ្ញៀវដទៃគេនៅចាំទៀត។

គ្រាំង! ខ្ញុំបិទទ្វារផ្ទះយួរចំណីមកអង្គុយតុដែកអ៊ីណុកតូចឯផ្ទះបាយដែលតុលាកំពុងជូតសម្អាតជិតរួចហើយ។ ផ្ទះបាយគ្មានរបស់អីច្រើនទេ ចានបាយបួនប្រាំ ឆ្នាំងបាយ ស្លាបព្រា កូនទូទឹកកកទុកគ្រាន់ក្លាសេអីត្រជាក់ៗឬសាច់បន្លែបន្តិចបន្តួច និងរបស់កំប៉ិកកំប៉ុកអង្ករកំប៉ុងតិចតួច។ នៅលើធ្នើរចង្ក្រានបាយឃើញមានសុទ្ធតែស្នាមឆូតៗនៅលើការ៉ូ ដូចជាស្នាមកាំបិត ហើយចុះអ្នកមុនហ្នឹងយ៉ាងម៉េចទេ? ជ្រុញមានហើយនៅកាប់ដល់ក៉ារូទៀត ផ្ទះជួលតគេវាមិនស្អាតដូចផ្ទះថ្មីមែន។

«បងណេង! បន្ទប់ទឹកដូចជាឆ្អាបៗមិនបាត់សោះបង  ខ្ញុំលាងរួចហើយហ្នឹងហា៎!»

ខ្ញុំចូលទៅតាមតែតុលាប្រាប់ មែនតើ! មានអារម្មណ៍ថាធំក្លិនឆ្អាបមួយភាយៗ តែបើមិនយកចិត្តទុកដាក់ផ្តោតលើទេក៏មិនចាប់អារម្មណ៍ថាមានក្លិនដែរ។

«ប្រហែលផ្ទះទុកចោលយូរ វានៅមានក្លិនផ្តុសៗអ៊ីចឹងហើយ នៅយូរៗទៅវាលែងអីហើយ»

ខ្ញុំចេះតែប្រាប់ប្អូនអ៊ីចឹងទៅ កុំឱ្យវាមានចិត្តសង្ស័យគិតវែងគិតឆ្ងាយ។ បើប្អូននៅតូចខ្ញុំប្រហែលជួលបន្ទប់នៅតែពីរនាក់បានហើយ តែនេះវាពេញកម្លោះហើយហ្នឹង វាក៏ត្រូវការភាពឯកជនខ្លួនឯងដែរ បានជាខ្ញុំខំជួលផ្ទះដើម្បីអាចបែងចែកបន្ទប់ដាច់ពីគ្នា ចេះសំណាងម្ចាស់គេជួលថោកដែរ។

អស់កម្លាំងសម្បើមណាស់មួយថ្ងៃពេញនេះ ជញ្ជូនអីវ៉ាន់ឡើងលើចុះក្រោម បោសសម្អាត រៀបចំទុកដាក់ផ្ទះ អ៊ីចឹងហើយយប់នេះសុំម៉ាទ្រីស្អីក៏មិនរវល់ដែរ ងូតទឹករួចឈ្មុលដេកហើយ ណាស្អែកត្រូវធ្វើការផង។ មុនដេកខ្ញុំឆ្លៀតអើតបន្ទប់តុលាមួយភ្លែតសិន តឿនប្អូនកុំឱ្យវានៅយប់ជ្រៅ។

ខ្ញុំប្រះខ្លួនដេករលីវៗ ជាមួយគ្នានោះដូចជាមានស្នូរសម្រិបជើងចុះឡើងតាមជណ្តើរ ខ្ញុំនឹកថាច្បាស់ជាតុលាវាចុះរកទៅខាងក្រោមមិនខានទើបខំស្រែកផ្តាំ។

«អូន! ឡើងមកវិញយកទឹកផ្ញើបងមួយដបផង»

ផ្តាំរួចខ្ញុំក៏បិទភ្នែកសំងំគេងបន្តព្រោះគិតថាវាមុខជាឮហើយ។ ប្រហែលម៉ោង១យប់ខ្ញុំភ្ញាក់ម្តង គឺវាជាទម្លាប់ដែលតែងតែដឹងខ្លួនពេលយប់ ពេលខ្លះវាប្រហែលមកពីយើងគិតច្រើនរំខានដល់ដំណេក។ ខ្ញុំបើកភ្លើងអំពូលតូចនៅក្បាលដំណេកឃើញមានទឹកមួយដបមែន ខ្ញុំប្រាកដចិត្តថាតុលាជាអ្នកយកមកទុក ប៉ុន្តែខ្ញុំគ្មានបានដឹងទេថាមានមនុស្សចូលមកក្នុងបន្ទប់។ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំដេកលក់បាត់ហើយ។

ម្តាយខ្ញុំទើបតែមរណភាពដោយសារដាច់សរសៃឈាម ហើយខ្ញុំក៏យកតុលាមកតែម្តង។ ខ្ញុំត្រូវរៀបចំរឿងផ្ទេរសាលារៀនឱ្យវាទាន់ជិតចូលកង កុំតែគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍កុំអីគ្នាមិនស្ពាយជំងឺតាមខ្លួនដូចឥឡូវទេ គ្រាន់តែវាមិនធ្វើទុកញឹកញាប់ប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំធ្វើការនៅអង្គការមួយកន្លែងបន្ទាប់ពីរៀនចប់ តស៊ូយូរណាស់ទម្រាំនឹងនរដូចរាល់ថ្ងៃ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យតុលានៅតែអាចទៅសាលារៀនបាន និងអាចបន្តជំនាញណាមួយដែលគេពេញចិត្ត ហើយខ្ញុំគឺជាអ្នកនៅជាបង្អែកសម្រាប់គេ។

បន្ទាប់ពីបាយល្ងាចរួចខ្ញុំត្រូវរៀបអីវ៉ាន់ដែលគេកុម្ម៉ង់ឱ្យរួច ដើម្បីស្អែកឡើងបានដាក់ឱ្យអ្នកដឹកគេយកទៅតែម្តង។ គេថា ខំអីខំម៉េះធ្វើការផងលក់ផង តិចរកប្រាក់បានហើយគ្មានឱកាសចាយ។ ខ្ញុំក៏ហត់ដែរ តែបើមិនប្រឹងតើមាននរណានឹងឱ្យយើង? ម៉្លោះហើយឈឺខ្លះ ជាខ្លះក៏ចេះតែប្រឹងទៅ។

ម៉ោង១១យប់ទើបខ្ញុំងូតទឹក។ ខ្ញុំបិទភ្នែករំសាយអារម្មណ៍ហត់នឿយរីករាយនិងទឹកដែលបាញ់ចុះពីផ្កាឈូក។ ទឹកម៉ាស៊ីនត្រជាក់ៗស្រោចផ្សើមខ្លួនខ្ញុំជោកជាំ ពពុះសាប៊ូសស្គុសប៉ុនតៅនៅលើក្បាល វាជាពេលវេលាសម្រាកដ៏ល្អ។ ខណៈខ្ញុំបានលាងជម្រះសក់ក្បាលរួចរាល់ហើយ ច្រមុះរបស់ខ្ញុំហាក់បានធុំក្លិនឆ្អាបមួយភាយៗ វាឆ្អាបដូចក្លិនពីម្សិលមិញពេលដែលតុលាប្រាប់។ បន្ទប់ទឹកប្រើព្រឹកល្ងាចៗ ជះសាប៊ូដុសទាំងដប ម៉េចបានវានៅតែធុំក្លិនទៀត? ខ្ញុំខំរកមើលក្រែងវាមានប្រភពមកជ្រុងណាក្នុងបន្ទប់ដ៏ចង្អៀតតូចនេះ តែដូចជាគ្មានទេ។ ពេលខ្ញុំខំស្រង់ក្លិន វាបែជាបាត់ក្លិននោះទៅវិញ។ ខ្ញុំលែងចង់ចាប់អារម្មណ៍រកក៏ងាកមកងូតទឹកដុសសាប៊ូបង្ហើយ។

ខ្ញុំចូលគេងបន្ទាប់ពីផ្លុំសក់ឱ្យស្ងួតរួច។ ខ្ញុំប្រែខ្លួនចុះឡើងៗ វាដូចជាអាការៈពិបាកគេងឬគេងមិនលក់ ភ្នែកខ្ញុំដូចយកឈើមកទល់មិនឱ្យបិទ។ មិនចម្លែកទេ ខ្ញុំបែបនេះតែញយហ្នឹង អាចថាមួយអាទិត្យ៧ថ្ងៃ ខ្ញុំដេកបែបនេះសឹងតែ៨ថ្ងៃទៅហើយ ទើបតែម្សិលមិញទេដាក់ទៅលក់ភ្លឹង។ បំពង់កខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាស្ងួតៗ ខ្ញុំភើចភួយចេញចុះមកក្រោមរកអីផឹក។ ជំហានជើងចុះកាំជណ្តើរមួយ ល្វែងខាងផ្ទះបាយងងឹតឈឹង។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមាននរណាម្នាក់នៅជិតចង្ក្រានបាយ។

«តុលា!»

ខ្ញុំគិតថាមុខជាប្អូនប្រុសមិនខាន តាមតែកម្ពស់និងមានសក់ខ្លីដែលអាចមើលឃើញស្ទង់ៗ។

«អូនឯងធ្វើអី? ម៉េចមិនបើកភ្លើង?»

ខ្ញុំនិយាយជាមួយពីរដងនៅតែតុលាមិនតប គេនៅតែបែរមុខទៅរកជញ្ជាំងធ្វើដូចមិនបានឮខ្ញុំសួរ

ប៉ឹក! ខ្ញុំចុចកុងតាក់ ភ្លើងអំពូលបំភ្លឺចិញ្ចាចបាចសាចទូទាំងល្វែងនេះ។ ពិតជាតុលាប្រាកដណាស់ គេស្លៀកឈុតដេកយប់ដែលខ្ញុំទើបនឹងទិញឱ្យ។ ប៉ុន្តែទោះជាបើកភ្លើងហើយក៏គេនៅតែឈរបែខ្នងមិនងាកមករកខ្ញុំ

ឈាម! ភ្នែកខ្ញុំផ្តោតតម្រង់ស្នាមឈាមនៅលើឥដ្ឋការ៉ូក្បែរនិងជើងតុលា។

«តុលា!»

ខ្ញុំហៅប្អូនម្តងទៀត បែរមើលទៅដៃស្តាំរបស់គេកំពុងមានឈាមស្រក់ចុះបណ្តើរៗតាមចុងម្រាមធ្លាក់ដល់ឥដ្ឋ ខ្ញុំខ្លាចណាស់ ខ្ញុំខ្លាចថាជំងឺសរសៃប្រសាទនេះវារើឡើងទៀត ពេលណាដែលវារើអ្នកជំងឺដូចជាបាត់បង់ស្មារតីទៅហើយ ខ្លួនឯងកំពុងធ្វើអីក៏មិនដឹង។ ខ្ញុំចូលទៅរកគេសន្សឹមៗ ខ្លាចគេភ័យហើយរត់គេចទៅឬធ្វើអ្វីដែលខ្ញុំមិនហ៊ានគិតដល់។ ដើមទ្រូងអ្នកដែលជាបងស្រីម្នាក់នេះកំពុងថប់ៗ ញាប់ញ័រដោយភាពរន្ធត់ ដៃរបស់ខ្ញុំក៏សឹងតែញ័រមិនស្តាប់បញ្ជាម្ចាស់ដែរ។ ខ្ញុំលូកទៅប្រុងចាប់ស្មារបស់តុលាឱ្យបែរមុខមកទាំងប្រអប់ដៃរញីរញ័រ ដង្ហើមកក៏ដកមកខ្លីៗជាចង្វាក់។

«តុលា! នេះបងណា៎… បងធាណេងរបស់អូន អូន…អូនឯងកុំធ្វើឱ្យបងភ័យហា៎»

ឈាមស្រក់មិនឈប់ ភ្នែកខ្ញុំម្តងមើលខ្នងវាម្តងមើលឈាមព្រោះមិនដឹងមានរបួសជម្រៅណា។ ខ្ញុំចាប់ដើមដៃតុលាទាំងខ្លួនខ្ញុំទទ្រីកៗដែរ ភ្លាមនោះខ្ញុំបានឃើញមុខមាត់តុលាពេញៗគឺពោរពេញទៅដោយឈាមនិងគួរឱ្យខ្លាច។

«អ្ហា…!!!» ខ្ញុំស្រែកទាញកន្ត្រាក់ទាំងខ្លួនឱ្យងើបអង្គុយឆ្ងក់ ចង្វាក់ដង្ហើមដកញាប់ស្មេរទាំងដង្ហក់ដូចទើបរត់ប្រណាំង ញើសពេញថ្ងាសពេញមុខទាំងអស់។ សំណាងដែលគ្រាន់តែជាយល់សប្តិ ខ្ញុំមិនសូវធ្លាប់សុបិនអាក្រក់នឹងភ្នែកស្រស់បែបនេះទេ ខ្ញុំគិតថាបើជាការពិតខ្ញុំនឹងសន្លប់នៅនឹងកន្លែងមិនខានឡើយ។

ខ្ញុំទាញទូរសព្ទមើលម៉ោង ភ្លឺល្មម! ម៉ោង៥កន្លះហើយ ល្អហើយមិនមែនម៉ោង១យប់ដូចក្នុងយល់សប្តិ វាធ្វើឱ្យខ្ញុំងីងើព្រោះតែការគេងមិនឆ្អែត។ ខ្ញុំសាទុកដាក់រៀបចំកន្លែងគេងដែលមានតែពូកដាក់ផ្ទាល់នឹងការ៉ូឱ្យវាមានរបៀបរៀបរយមុននឹងចុះមកក្រោមចាត់ចែងបាយព្រឹក។

            តុកតាក់! តុកតាក់!

ដូចជាសំឡេងចិញ្ច្រាំសាច់ឬអ្វីម្យ៉ាងនៅឯងផ្ទះបាយ។ ខ្ញុំមិនឆ្ងល់ទេ ព្រោះក្នុងផ្ទះមានតែពីរនាក់បងប្អូន បើមិនមែនខ្ញុំធ្វើគឺប្អូនខ្ញុំអ្នកធ្វើតែប៉ុននឹង។ ពេលមកដល់ឃើញតុលាកំពុងចិញ្ច្រាំខ្ទឹមមែន ល្អដែរ បងវាបានធូរដៃធូរជើងខ្លះ។ ខ្ញុំប្រុងថាចូលបន្ទប់ទឹកលុបលាងមុខឱ្យស្រឡះបន្តិចតែនឹកឃើញថាព្រឹកនេះត្រូវចេញអីវ៉ាន់ឱ្យម៉ូយទើបដើរទៅល្វែងខាងមុខវិញ។ តែអ្វីម្យ៉ាងបានទាក់ចិត្តខ្ញុំមួយរំពេចឱ្យខ្ញុំងាកមកផ្ទះបាយម្តងទៀត មើលទៅតុលាដែលកំពុងឈ្ងោកចិញ្ច្រាំខ្ទឹមបែរមុខឈមនឹងជញ្ជាំង​។ ឈុតគេងយប់ពណ៌ទឹកប៊ិចលាយឆ្នូតសដៃខ្លីដូចបេះបិទនឹងឈុតដែលគេស្លៀកពេលខ្ញុំសុបិនឃើញ។

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាលក្ខណៈបែបនេះ កាយវិការបែបនេះដូចណាស់ ដូចការយល់សប្តិមែនទែន។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមងឿងឆ្ងល់ សតិបញ្ញាដូចជាវិលវល់យល់មិនដល់ពីទិដ្ឋភាពដែលធ្លាប់បានប្រតិដ្ឋនៅក្នុងវិញ្ញាណក្នុងរាត្រីយប់មិញ ចុះតើធ្លាប់មានដែរទេដែលមនុស្សដេកយល់សប្តិហើយយល់សប្តិនោះក៏ក្លាយជាការពិតមែន?

បើវាជាការពិត អ៊ីចឹង…អ៊ីចឹងប្អូនខ្ញុំ..?

ទន្ទឹមគ្នានេះរូបភាពមុខមាត់មនុស្សប្រឡាក់សុទ្ធតែឈាមបានផុសអណ្តែតសាឡើងវិញ។

            «តុលា!! អូនធ្វើអី?»         ខ្ញុំសួរសើៗដូចមិនហ៊ានសួរ ដូចញញើតៗ

            «ឆាបាយពងទា!»

            «អ៎ ធ្វើទៅ បងមើលអីវ៉ាន់សិន»

            ខ្ញុំធូរទ្រូងខ្សាកពេលតុលាឆ្លើយតបដូចធម្មតា បញ្ជាក់ថាការយល់សប្តិវានៅតែយល់សប្តិ វាគ្រាន់តែបន្លាច ខ្ញុំអ្នកគិតច្រើនខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។

            ពេលវេលាពេលព្រឹកវាសំខាន់ខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំត្រូវស្រូតញាប់ដៃញាប់ជើងរៀបចំខ្លួនប្រាណទៅធ្វើការ។ ខ្ញុំមានម៉ូយអ្នកដឹកអីវ៉ាន់ដែលអាចមកយកបាននៅពេលព្រឹកព្រលឹមព្រោះខ្ញុំត្រូវចូលធ្វើការម៉ោង៧កន្លះ។ មួយសន្ទុះធំមានប្រុសពាក់មួយការពារខ្មៅក្រិបបិទកញ្ចក់និងពាក់ម៉ាសជិតមាត់ជិះម៉ូតូមកឈប់មកផ្ទះខ្ញុំ គ្មាននរណាទេគឺអ្នកដឹកអីវ៉ាន់ហ្នឹងហើយ។

ខ្ញុំរកម៉ាសពាក់មុននឹងចួបគាត់ សម័យនេះកូវីដលុកលុយ ម៉ាស់ អាល់កុលជាជីវិតរបស់យើង​ ចំណែកមនុស្សមានការភ័យខ្លាចរវាងគ្នានឹងគ្នា គ្រប់បែបយ៉ាងស្ថិតក្នុងការរក្សាគម្លាត។

            «អេ! ប្តូរផ្ទះរកផ្លូវទម្រាំត្រូវ»

            «ហិហិ! រៀងបត់បែនបន្តិចហើយពូ ម៉ោះ! អីវ៉ាន់ខ្ញុំរៀបចំរួចហើយ ទៅប្លុកមួយគ្នាកុំឱ្យពូពិបាកបែងចែកវាម្តងទៀត»

            គាត់អឺអើនឹងខ្ញុំខណៈទទួលយកថង់កញ្ចប់ធំទៅដាក់ខាងមុខម៉ូតូ។ ខ្ញុំគ្មានអីវ៉ាន់គរដូចភ្នំដូចអ្នកលក់អនឡាញអាជីពទេ នេះគ្រាន់តែឆ្លៀតលក់តិចតួចតាមតែអាចធ្វើបាន។ ខ្ញុំលក់របស់ញ៉ាំក្រៀមក្រោះ របស់ដែលអាចទុកបានយូរថ្ងៃ គ្រឿងបង្អែម ដំណាប់ អីអស់ហ្នឹង វាស្រួលលក់ សម្បូរអ្នកត្រូវការ ម្យ៉ាងមនុស្សម្នាកំពុងពិបាកចេញក្រៅផ្ទះ ខ្លាចឆ្លងមេរោគ ម្ល៉ោះហើយបើគេអាចជ្រើសរើសបានគេនឹងមិនទៅផ្សារនោះទេ ទិញតាមអនឡាញស្រួល គ្រាន់តែលើទូរសព្ទកុម្ម៉ង់ប៉ិប មានគេដឹកទៅដល់មាត់ទ្វារផ្ទះតែម្តង មិនបាច់ហត់ដើរមិនបាច់ភ័យនិងធុញថប់ជាមួយការពាក់ម៉ាសយូរ។ ហើយយើងអ្នកលក់ លក់ផងញ៉ាំផងទៅ ចំណេញមិនបាច់ទៅទិញពីគេ ហិហិ!!។

            លក់ដូរចប់មួយមុខ ខ្ញុំត្រូវដល់ម៉ោងចេញទៅធ្វើការ កង់បីឥណ្ឌាមកដល់មុខផ្ទះស្រេច។ ខ្ញុំនៅមិនទាន់អាចមានលទ្ធភាពទិញម៉ូតូតូចមួយសម្រាប់ខ្លួនឯងអាចជិះទៅធ្វើការ ទៅណាមកណាបានទេ លុយវាបង្វិលចុះបង្វិលឡើង​ ចំណាយនេះចំណាយនោះតែក៏ឆ្លៀតបានសន្សំទុកជាមួយធនាគារខ្លះដែរ ទុកគ្រាន់បង្ការហានិភ័យចៃដន្យ ឬបើឈឺថ្កាត់ក៏នឹងមានប្រាក់ព្យាបាលជំងឺ។

            «តុលា បងទៅធ្វើការហើយ នៅផ្ទះត្រូវមើលផ្ទះសម្បែង កុំចេញដើរផ្តេសផ្តាស កុំចួបមនុស្សប្លែកមុខឮនៅ?»

            «ដឹងហើយបង បងប្រាប់ខ្ញុំរាល់តែថ្ងៃហ្នឹង»

            «ប្រាប់ឯងកុំឱ្យឯងភ្លេច បងទៅហើយ»

            ខ្ញុំក៏ចេះរោយមាត់ដែរ និយាយផ្តែផ្តាំដដែលៗរាល់ថ្ងៃក៏ចេះខ្ជិលដែរណា៎ តែប្អូនគ្នាមិនទាន់ទម្លាប់ជីវភាពអ្នកនៅទីក្រុងប៉ុន្មានទេ វាមិនដូចនៅឯស្រុកភូមិយើងឡើយ ទីនេះជាតំបន់ប្រមូលផ្តុំមនុស្សមករៀន មកធ្វើការ រកស៊ី ចម្រុះដោយគ្រប់ប្រភេទ គ្រប់សន្តាន យើងមិនអាចសម្គាល់ថានរណាមកល្អឬមិនល្អនោះទេ។

            ខ្ញុំចាកចេញផុតពីផ្ទះបានប្រហែលរំលងពីផ្លូវ ខ្ញុំស្រាប់តែដូចជាភ្លេចរបស់។ ខ្ញុំរុះរើក្នុងកាបូប សឺមីគ្មានឃើញស្រមោលឯកសារដែលត្រូវយកមកថ្ងៃនេះនោះទេ ខ្ញុំចាំថាបានដាក់វាមកច្បាស់ណាស់ ហេតុបានជាទទេរឡតអ៊ីចឹង? ខួរក្បាលចាប់ផ្តើមសារើការចងចាំម្តងមួយៗ មែនហើយ! ព្រឹកមិញខ្ញុំដាក់សឺមីពីលើវា ហើយកាន់តែសឺមីមកចំណែកវានៅលើតុនោះដដែលហ្នឹង។ អត់មិនបានខ្ញុំប្រាប់ឱ្យអ្នកបើកកង់បីជូនខ្ញុំមកយកនៅឯផ្ទះវិញ

ហ៊ើយ! វិញ្ញាណអីក៏ភ្លេចភ្លាំងច្រើនម្ល៉េះ?

            ជើងទាំងគូរបស់ខ្ញុំឈានឡើងជណ្តើរផ្ទះញាប់ស្មេរអាងនិងដល់ជាន់លើភ្លាម។ ខ្ញុំបើកទ្វារបន្ទប់ក្រាកឃើញឯកសារនៅលើតុនោះមែន យកដាក់កាបូបធំហើយក៏បិទទ្វារបន្ទប់ប្រុងចុះមកវិញ តែខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ស្ងាត់មិនឮមាត់តុលា ឯងរត់ចូលផ្ទះឡើងជណ្តើរសឹងបាក់ហើយវាមិនដឹងមានមនុស្សចូលផ្ទះទេហ្អី?

            «តុលា!»

            «……….»

            ស្ងាត់! ពិតមែនថាផ្ទះមានតែពីរនាក់ក៏ដោយចុះតែសំឡេងពីតុលាបន្តិចក៏គ្មានដែរ បើលេងហ្គេមឬមើលទូរសព្ទ សមណាស់តែវាលាន់ឮសំឡេងមកខាងក្រៅខ្លះដែរ ដល់ថ្នាក់ខ្ញុំស្រែកហៅឈ្មោះហើយគេមិនឮមាត់ឆ្លើយ សញ្ញានេះធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនស្រួលក្នុងចិត្តទាល់តែសោះ ខ្ញុំគ្មានខ្លាចអ្វីទេក្រៅពីគិតអំពីជំងឺសរសៃប្រសាទរបស់គេ ក្រែងវានឹងអាចរើឡើងមកវិញ។ ខ្ញុំស្ទុះបើកទ្វារបន្ទប់គេងរបស់តុលា ប្អូនប្រុសខ្ញុំពិតជានៅក្នុងបន្ទប់មែន គេឈ្ងោកមុខជ្រប់ អង្គុយលើពូក ដៃស្តាំកាន់កូនកាំបិតកំពុងអារកដៃខាងឆ្វេងរបស់គេគួរឱ្យស្រៀវខ្លួនតែគេហាក់ដូចជាគ្មានអារម្មណ៍ថាឈឺអីបន្តិច តែមានដឹងអត់ថាបងស្រីម្នាក់នេះសឹងតែដួលសន្លប់ពេលបានឃើញគេធ្វើរឿងឆ្កួតៗដូចនេះ។

            «តុលា… តុលា ! ឮបងហៅអត់? អូន…អូនឯងមានរឿងអី? មានរឿងអីប្រាប់បងណា៎ បង… បងជួយ…»

            ខ្ញុំខំប្រឹងនិយាយទាំងត្រដិត ទាំងញ័រមាត់ តក់ស្លុតនឹងអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងលើខ្លួនប្អូនសម្លាញ់របស់ខ្ញុំ គេអារសាច់ទាំងស្រស់ៗនៅចំពោះមុខខ្ញុំដូចមនុស្សលែងប្រក្រតី លោហិតក្រហមឆ្អៅហូរដាបការ៉ូធុំក្លិនឆ្អាប។ ទោះបីដឹងថាពេលនេះប្អូនប្រុសខ្ញុំកំពុងលែងអាចគ្រប់គ្រងខ្លួនបានក៏ខ្ញុំនៅតែចូលទៅរកគេយឺតៗ ទាំងបេះដូងលោតដូចម៉ាស៊ីនផុង។

            «ប្អូនប្រុស! ចាំបង… ចាំបងបានអត់? បងណេង… ធាណេងហា៎ បងស្រីរបស់អូន..( ជើងឈានចូលយឺតៗ) … បងសុំកាំបិតហ្នឹងមក ណា៎?»

            ពាក្យដែលខ្ញុំថាសុំកាំបិតហាក់ដូចជាបានឮដល់ប្រដាប់ស្តាប់របស់តុលា បានជាវាងើបមុខរហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរថែមទាំងសម្លក់ខ្ញុំដូចចង់ស៊ីសាច់។

            «ហ៊ឹក!»

            ខ្ញុំស្រូបដង្ហើមចូលឃូសទន់ជើងអុកគូទញ៉ាច់ ភ្នែកបើកធំៗដោយស្វ័យប្រវត្តិ ខ្ញុំសែនស្លុត ដៃជើងត្រជាក់អស់ហើយ គ្រប់សសៃសសូងខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាវាគាំងគ្មានចលនា ព្រោះតុលាដែលនៅចំពោះមុខខ្ញុំមិនមែនជាប្អូនរបស់ខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំមិនដឹងទេ ពិតជាមិនដឹងថានេះជាអ្វីឡើយ មុខរបស់វាឡើងសសៃឱ្យរវាមដូចជន្លេនគួរឱ្យខ្លាច កែវភ្នែកមួយគូដែលធ្លាប់តែសម្លឹងមើលមកខ្ញុំដោយក្តីស្រឡាញ់ប្រែក្លាយជាក្រហមងាំងពោរពេញដោយទោសៈ កំហឹងនិងភាពស្អប់ដែលខ្ញុំមើលឃើញច្បាស់ក្រឡែត។

            ខ្ញុំគ្រវីក្បាលយឺតៗបង្ហាញពីការមិនអាចទទួលយកទិដ្ឋភាពនេះបាន ខណៈពេលដែលតុលា ទេ! មិនមែនតុលាទេ គេកំពុងងើបដើរចូលមករកខ្ញុំយឺតជាមួយកូនកាំបិតដូចជាចង់ចាក់សម្លាប់ខ្ញុំ។

            «អត់ទេ! គឺបងទេ គឺបងទេ! កុំ…កុំ… កុំចូលមកទៀត… កុំធ្វើអីបង…»

            ខ្ញុំរំកិលគូទថយក្រោយក្រឺតៗ ចង់ស្រែកឱ្យឮតែរកកម្លាំងស្រែកមិនបាន ដូចជាមានអ្វីសង្កត់ជាប់។ ខ្ញុំថយៗរហូតខ្នងទល់នឹងជញ្ជាំងទៅណាលែងកើត ស្ថិតនៅក្រោមភាពរន្ធត់ដែលមិនធ្លាប់កើតឡើងពីមុនមក ខ្ញុំដូចសុនកទាល់ច្រកទៅណាមិនបានមានតែរង់ចាំទទួលកាំបិតតែប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាមានអ្វីនៅក្នុងខ្លួនរបស់ប្អូនខ្ញុំទេ ពេលនេះគេដូចជាបិសាចដែលលែងស្គាល់នរណាទាំងអស់ រូបរាងគេគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។

            «អត់ទេ!!!!!!!!!!!»

            សម្រែកក្នុងបំពង់ករបស់ខ្ញុំលាន់ពេញខួរក្បាលនិងវិចារណញ្ញាណព្រមជាមួយកែវភ្នែកដែលផ្តោតត្របាញ់ត្រង់ទៅកាន់ចលនាដ៏លឿននៃកូនកាំបិតត្រៀមនឹងចាក់ចូលដើមទ្រូងបងស្រីម្នាក់នេះ។

                សុបិនអាក្រក់ពោរពេញដោយភាពរន្ធត់បានលងបន្លាចខ្ញុំស្រស់ៗ ខ្លួនខ្ញុំក្រោកអង្គុយឆ្ងក់ដោយស្វ័យប្រវត្តិថែមទាំងដង្ហក់ដង្ហើមសឹងមិនដល់គ្នា មួយយប់ខ្ញុំយល់សប្តិជាន់គ្នាពីរដងហើយរូបភាពដែលបាននិម្មិតឡើងវាដូចការពិតជាក់ស្តែង ទោះជាបីជាខ្ញុំភ្ញាក់ដឹងខ្លួនហើយក៏នៅតែមានអារម្មណ៍ស្រពិចស្រពិលថាតើនេះជាការពិតឬក៏យល់សុបិន?

ផាច់!

            «អូយ ឈឺតាស៎! ខ្ញុំលែងយល់សប្តិហើយ ហ៊ឹម! ធូរទ្រូង»

            និម្មិតចម្លែកបែបនេះខ្ញុំមិនដែលធ្លាប់ជួបទេ។ ខ្ញុំស្រវ៉េស្រវ៉ាក្រោកឡើងហើយទៅអើតមើលបន្ទប់របស់តុលាព្រោះមានអារម្មណ៍ខ្លាចៗ សង្ឃឹមថាត្រូវមួយកំផ្លៀងហើយនឹងប្រាកដមែនថាខ្ញុំលែងឋិតនៅក្នុងយល់សប្តិឆ្កួតៗនោះទៀត។

ក្រាក! អាកម្លោះនេះនៅដេកគ្រលំភួយដូចទម្លាប់នៅឡើយ បែបនេះខ្ញុំស្ងប់ចិត្តមកវិញហើយចុះមកក្រោមរៀបចំអាហារពេលព្រឹក។

            ខ្ញុំអង្គុយធ្វើការទាំងអាការៈងោកងុយព្រោះគេងមិនស្កប់ ដើម្បីអាចទាញត្របកភ្នែកកុំឱ្យងាយធ្លាក់តាមឥទ្ធិពលនៃភាពងងុយដេកបានខ្ញុំត្រូវការជំនួយដែលខ្វះមិនបានគឺ កាហ្វ! កាហ្វេដាក់ស្ករតិច វាល្វីង តែវាមានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់។ មួយព្រឹកខ្ញុំអស់កាហ្វេខ្មៅមួយកែវទើបអាចទប់ទល់បាន។

            «អាម៉េចឯងហ្នឹង? យប់មិញមិនដេកមិនពួនទេហ្អី? បានជាអស់កាហ្វេទាំងព្រឹក»

            «ដេកតាស៎! តែដេកវាមិនស្កប់ យល់សប្តិយល់សូង»

            «យល់សប្តិបានប្តីហ្មែន?»

            «ឡប់ទៀតអ្ហើយ! គិតថាមនុស្សចង់បានប្តីឡើងសូម្បីដេកក៏យល់សប្តិដែរហ្មែន?»

            «……..» លីណាវាធ្វើមុខភ្លឹះៗ

            «យល់សប្តិខ្មោចលង មួយយប់ខ្មោចលងរហូត!»

            «ណ៎ក! ឃើញអត់? ឃើញអត់? ថាផ្ទះជួលថោកៗហ្នឹងវាមិនសូវស្រួលប៉ុន្មានទេ ឯងទើបតែទៅនៅពីរបីយប់សោះដេកយល់សប្តិអាក្រក់បាត់ហើយ ហ្នឹងត្រឹមតែក្នុងយល់សប្តិទេណា៎ នែ៎! អានេះគេហៅថាការដាស់តឿន គេគ្រាន់មកព្រមានឯងលេង​ៗសិនទេ»

            «តាំងទៀតហា៎ នឹកឃើញតែរឿងអ៊ីចឹងៗ»

            «នែ៎ បើមិនជឿកុំប្រមាថហា៎ គ្រាន់តែជួយដាស់តឿនទេ»

            «អរគុណ! ទៅធ្វើការឯងចុះ»

            នាងលីណាជាមនុស្សអបិយជំនឿបុរាណ ម្ល៉ោះហើយនាងនិយាយអីខ្ញុំមិនដែលជឿទេ ចង់ជឿឱ្យវាជឿតែម្នាក់ឯងទៅ។ តើនៅមានដែរហ៎សម័យនេះទៅហើយ? រាល់ថ្ងៃរបស់ដែលមនុស្សខ្លាចបំផុតនោះគឺពាក្យថាក្រ មកធ្វើការត្រុកៗ លក់តក់ៗរាល់ថ្ងៃក៏ព្រោះតែមិនចង់ក្រ រកបានកន្លែងនៅល្មមហើយបែរជាទៅខ្លាចរឿងមិនគួរខ្លាចទៅវិញ។

            ខ្ញុំរស់នៅផ្ទះនេះជាមួយប្អូនជាធម្មតា ព្រឹកចេញព្រលប់ចូល យប់ជ្រៅទើបចូលដេកជាទម្លាប់។ តាំងពីរើមកទីនេះគឺកន្លងបានប្រាំថ្ងៃហើយ ខ្ញុំតែងតែទៅធ្វើការទាំងសភាពដូចមនុស្សដេកមិនដែលឆ្អែតព្រោះស្ទើរតែរាល់យប់ខ្ញុំសុបិនមិនលោះថ្ងៃសោះ វាធ្វើខ្លួនប្រាណខ្ញុំខ្សោះកម្លាំងលើកដៃលើកជើងមិនចង់រួចថែមទាំងទៅធ្វើការយឺតម៉ោងដែលទម្លាប់មិនល្អអស់នេះវាមិនធ្លាប់មានពីមុនមកទេ។

                នៅក្នុងបន្ទប់របស់ខ្ញុំគ្របដណ្តប់ទៅដោយភាពងងឹតអន្ធកាលពេលរាត្រី ខ្លួនខ្ញុំកំពុងដេករើបម្រះចុះឡើងទាំងបិទភ្នែកឈឹង មែនហើយវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំគឺកំពុងស្ថិតនៅក្នុងពិភពនៃការស្រមើស្រមៃមួយទៀត ខ្ញុំកំពុងតែនៅលើដំបូលផ្ទះ កំពុងតែឃាត់តុលាដែលប្រុងនឹងលោតចុះទៅក្រោមទាំងមិនហេតុផលអ្វី។

            «តុលា! ចុះមកវិញមក បងសូមអង្វរ អាណិតបងណា៎ ចុះមកវិញមកអូន!»

            ខ្ញុំស្រែកអង្វករប្អូនប្រុសសម្លាញ់ដំណាលនឹងទឹកភ្នែកហូររហាម ជើងគេឈរសឹងតែរបេះធ្លាក់ចុះទៅក្រោម ខ្ញុំព្រឺក្បាលអស់។ សកម្មភាពរបស់តុលាគឺដូចថ្ងៃមុនអ៊ីចឹង ឆ្កឹងៗ មិននិយាយអី ដូចមនុស្សសរសៃប្រសាទ គេមិនស្គាល់ខ្ញុំទេ គេមិនចាំថាខ្ញុំជាបងរបស់គេឡើយ។

            «ចុះមកវិញមកណា៎ ឯងចង់បានអីចាំបងរកឱ្យ…បងសុំអង្វរ ឯងចុះមកវិញមក…បងនៅសល់តែឯងម្នាក់ទេ តុលា…»

            គេដូចបានស្តាប់យល់អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយហើយបែរមកមើលខ្ញុំ មុខគេស្លេកស្លាំងគ្មានឈាមដូចមនុស្សស្លាប់ គេញញឹមបានបន្តិច ជាស្នាមញញឹមដែលក្រៀមផ្អេះគ្មានជាតិជៅ បន្ទាប់មក

ឌឹប!!!

            «តុលា!!!!»

            ទិដ្ឋភាពដែលប្អូនប្រុសខ្ញុំលោតទម្លាក់ខ្លួនពីលើដំបូលផ្ទះធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រែកសន្ធាប់ដោយក្តីរន្ធត់ ស្រែកឡើងភ្ញាក់ពីយល់សប្តិអាក្រក់ ដឹងខ្លួនឡើងទាំងហត់គឃូរ។ មិនដឹងហេតុអីបានជាឱ្យតែពេលយល់សប្តិគឺតែងតែឃើញតុលាមានរឿងមិនល្អរហូត ខ្ញុំមិនបារម្ភមិនបានសោះ។ ខ្ញុំផឹកទឹករងាប់អារម្មណ៍ភិតភ័យមុននេះហើយសំងំដេកតលុះត្រាព្រះអាទិត្យរះ។

            ពីរនាក់បងប្អូនអង្គុយញ៉ាំបាយទល់មុខគ្នា បាយព្រឹកនេះដូចគ្មានរសជាតិយ៉ាងម៉េចមិនដឹង ខ្ញុំញ៉ាំដូចគ្មានអារម្មណ៍ ប៉ុន្តែត្រូវទ្រាំលេបចូលដើម្បីក្រពះ។ មាត់ទំពាបាយតែដួងវិញ្ញាណហាក់ដូចជារសាត់ផាត់ទីឆ្ងាយឯណាក៏មិនដឹង។

            «បង! គេថាយល់សប្តិឃើញឈាមមានលាភហ្មែន?»

            «អឺ! តែវាគ្រាន់តែជាពាក្យចំណាំរបស់ចាស់ៗហ្នឹង វាមានសំណាងឯណាធ្លាក់មកពីលើមេឃទេ»

            «អ្ហី… លោតែមែន មិនល្អ? យប់មិញខ្ញុំយល់សប្តិធ្លាក់ពីលើផ្ទះឈាមដាបខ្លួន!»

            ប៉ាំង! ខ្ញុំធ្លាក់ស្លាបព្រាពីដៃគ្រាន់តែឮថាយល់សប្តិធ្លាក់ពីលើផ្ទះ អ៊ីចឹងយប់មិញយើងយល់សប្តិដូចគ្នា? ខួរក្បាលខ្ញុំចាប់ផ្តើមផុសអណ្តែតរឿងរ៉ាវមកបន្តបន្ទាប់គ្នារដឹកចាក់ស្រេះពេញហ្នឹង។

            «បង! បង! ថីហ្នឹង?»

            «អឺស! មានអី បងដូចជារាងស្ពឹកដៃបានជាជ្រុះស្លាព្រា ញ៉ាំបាយទៅ បងប្រញប់ទៅធ្វើការ»

            ខ្ញុំអត់ហ៊ាននិយាយថាខ្លួនឯងយល់សប្តិអ៊ីចឹងដែរទេ ខ្លាចប្អូនវាមានចិត្តខ្លាចមិនហ៊ាននៅផ្ទះម្នាក់ឯង។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមពិចារណាឡើងវិញម្តងមួយៗ ទោះបីជាពីមុនខ្ញុំមិនជឿអបិយជំនឿអាគមអូមអាមព្រេងវាសនាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប៉ុន្តែមួយរយៈដែលខ្ញុំបានមកនៅផ្ទះនេះខ្ញុំហាក់ដូចជាមានបញ្ហាជាប់រហូត ដូចពាក្យមិត្តភក្តិនិយាយកន្លងមកដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ជឿព្រោះគិតថាវាគ្មានបានប្រយោជន៍អីក្រៅតែពីការស្រមៃមមើមមាយ។

            ខ្ញុំមិនស្រឡះក្នុងចិត្តទាល់តែសោះ រហូតដល់មិនអាចប្រមូលស្មារតីធ្វើការឱ្យបានល្អ។ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តយកបញ្ហានេះពិគ្រោះជាមួយលីណា ព្រោះមានតែនាងប៉ុណ្ណោះដែលអាចផ្តល់ការប្រឹក្សាបាន។ លីណាស្តាប់ខ្ញុំរៀបរាប់យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ យ៉ាងណាក៏ដោយវាក្លាយជាទម្លាប់ដែលកាត់ផ្តាច់មិនបានរបស់នាងទៅហើយ។

            «មិនបានទេ គ្នាគិតថាទាំងអស់នេះជាប្រផ្នូរមិនល្អហើយ មុនចូលនៅឯងមានបានសែនព្រេនអីអត់?»

            «គ្មានទេ ដឹងហើយតាស៎ថាយើងមិនដែលជឿរឿងអស់ហ្នឹងទេ»

            «ដំឡូងមូលឱ្យសុទ្ធ! មនុស្សទោះគេមិនជឿក៏ដោយក៏គ្មាននរណាបំពានគេដូចឯងចឹងដែរ ឯងនេះចំមែនតែម្តង អ្ហះ! គ្នាក៏មិនច្បាស់លាស់ដែរថាវាយ៉ាងម៉េចយ៉ាងម៉ា តែគ្នាស្គាល់អ៊ំម្នាក់គាត់នោះចេះទស្សន៍ទាយ ចេះរំដោះគ្រោះ គ្នាចង់ឱ្យឯងសាកទៅមើលគាត់មើល៍»

            ខ្ញុំទ្រង់អល់អែក ទីទើរ នៅតែគិតថាដូចជាមិនសូវទុកចិត្ត តិចលោជាគ្រូបោកប្រាស់ចេះតែនិយាយបន្លាចឃើញឯងកំពុងតែព្រួយបារម្ភ មកបំភ័យពីលើទៀត។ កាន់តែគិតទិដ្ឋភាពតុលាស្ថិតក្នុងថ្លុកឈាមបានប្រតិដ្ឋឡើងច្បាស់ៗក្នុងការចងចាំរបស់ខ្ញុំហាក់ដូចជាស្រស់ៗ ខ្ញុំដឹង ដឹងច្បាស់ថាវាគ្រាន់តែជាសុបិន ប៉ុន្តែហេតុអីសុបិនអាក្រក់នេះវាលងបន្លាចខ្ញុំប៉ុន្មានយប់ជាប់​ៗគ្នាដូច្នេះ? មិនត្រឹមតែខ្ញុំម្នាក់ទេ ថែមទាំងបន្លាចប្អូនខ្ញុំទៀត។ ចុងក្រោយខ្ញុំកាត់ចិត្តកាត់ថ្លើមព្រមឱ្យលីណាជូនទៅរកគ្រូទាយមើលឱ្យទាល់តែបាន។

            ថ្ងៃអាទិត្យឡើងខ្ញុំនិងលីណាបានមកដល់ផ្ទះអ៊ំណម។ នាងថាអ៊ំណមមិនដែលអួតអាងខ្លួនទេថាគាត់ចេះទាយ ចេះមើលអីនោះឡើយ ទាល់តែអ្នកដែលស្គាល់ទើបមករកពឹងគាត់ គាត់មិនដែលយកធ្វើជារបរអាជីពអីទេ។ ម្តាយមីងរបស់នាងនិងគាត់រាប់អានគ្នាយូរមកហើយ ទើបនាងជឿលើវិជ្ជាទស្សន៍ទាយរបស់គាត់។

            ផ្ទះគាត់នៅជាប់មាត់ស្ទឹង មានឈើហូបផ្លែដើមធំៗចាស់ៗផ្លែរណេងរណោង ម្លប់ត្រជាក់ល្ហឹម មើលធ្លាយទៅក្រោយផ្ទះមានកំពង់ទឹកតូចមួយសង់ពីឈើលយចូលមាត់ស្ទឹង។ គាត់នៅរក្សារបៀបរបបបែបបុរាណបានល្អបើតាមសង្កេតមើលការរៀបចំផ្ទះ។ ផ្ទះសង់ពីឈើលើកខ្ពស់ផុតពីដី មានសសរបួនជួរ មួយៗសុទ្ធតែមូលរលោងស្រិល ដើមឈើធំមែនពិតតែគ្មានសម្រាមស្លឹកឈើណារញ៉េរញ៉ៃទេ។ គ្រាន់តែសង្កេតត្រួសៗអាចស្គាល់ចរិតលក្ខណៈម្ចាស់ផ្ទះបានខ្លះទៅហើយ។

            នៅម្ខាងឯគៀនរបងឯណោះ ដូនចាស់វ័យខ្ទង់ហុកផ្លាយជួតក្រមានឹងក្បាលកំពុងសំកុកដកស្មៅក្នុងសួនបន្លែក្បែរផ្ទះរបស់គាត់ មើលចុះ គាត់ជាមនុស្សចាស់ដែលមិនចេះទំនេរដៃនោះទេ។ ខ្ញុំនិងលីណាដើរវែកៗចូលទៅរកគាត់។

            «លោកអ៊ំ! លោកអ៊ំចាំខ្ញុំបានអត់? ខ្ញុំលីណាហា៎!»

            «ថីក៏ចាំមិនបាន… មានទាន់ចាស់វង្វេងឯណា នាំពួកម៉ាកមកហ៎? ម្តាយមីងឯងសុខភាពល្អដែរទេ? ខានចួបគ្នាឡើងយូរ»

            «គាត់មាំមួនល្អទេលោកអ៊ំ!»

            «ជម្រាបសួរលោកអ៊ំ!»

            ខ្ញុំលើកដៃប្រណម្យគោរពអ៊ំណមភ្លែត ដំណាលគ្នានឹងគាត់លើកសំពះតបមកវិញយ៉ាងទន់ភ្លន់គួរគោរព។

            «អ៊ំអាយុច្រើនហើយនៅតែប៉ិលអត់ទំនេរដៃសោះ»

            «អផ្សុកចេះតែរពឹសធ្វើនេះធ្វើនោះទៅកុំឱ្យវាស្ពឹកសសៃសសូង តុះ! ទៅអង្គុយលេងក្នុងផ្ទះ»

            ខ្ញុំនិងលីណាអង្គុយបត់ជើងទល់មុខអ៊ំណមលើផ្ទះក្រាលកន្ទេលក្រហមធ្វើពីកក់ គ្មានអាសនៈធំដុំដូចគ្រូទាយទូទៅទេ មានតែហឹងតំកល់ព្រះពុទ្ធរូបបីថ្នាក់សម្រាប់គោរពបូជា កំប៉ុងជើងធូប ភួងផ្កាម្លិះនៅលើព្រះហស្ថព្រះអង្គធំបានក្រៀមស្វិតទៅហើយ។ គាត់មើលទៅជាពុទ្ធសាសនិកដ៏ខ្ជាប់ខ្ជួនម្នាក់។ គាត់ហៅឱ្យឡើងទៅលើផ្ទះដូចដឹងថាពីគោលបំណងស្រេចដោយមិនបាច់ប្រាប់ ពិតមែនហើយ! គាត់ចេះទាយ គាត់មុខជាមើលដឹងថាគោលដៅពួកខ្ញុំមកដើម្បីអ្វី គាត់និយាយមកកាន់ពីរនាក់ខ្ញុំដោយមិនកាច់កុងវៀងវែង។

            «ទីបំផុតពួកឯងក៏មកមែន វាជាវាសនាដែលគេចមិនផុត»

            «លោកអ៊ំបានដឹងហើយមែនទេ? លោកអ៊ំដឹងថាមានរឿងអីមែនទេ?»

            ខ្ញុំសួរគាត់ភ្លាមដោយមិនចាំបាច់ត្រូវឆ្លងកាត់ការត្រិះរិះពីខួរក្បាល ពាក្យពេចន៍របស់គាត់បង្ហាញថាគ្មានអ្វីអាចលាក់បាំងគាត់បានទេ ខ្ញុំស្ទើរជឿស្ទើរមិនជឿថាគាត់ពិតជាពូកែដូចលីណាអួតប្រាប់មែនដែរឬមិនមែន? ឥឡូវបានមកចួបតទល់ខ្ញុំដូចជាភ្លឺភ្នែក។

            «ហុចដៃមកមើល៍»

            ខ្ញុំលាបាតដៃស្តាំឱ្យគាត់មើល ដៃគាត់ត្រជាក់ស្រិបលូកមកចាប់ដៃរបស់ខ្ញុំរួចហើយយកប៊ិកមកគូសតាមខ្សែបាតដៃរបស់ខ្ញុំ តែខ្ញុំមើលមិនយល់ថាបានន័យថាយ៉ាងម៉េចនោះទេ។

            «ជោគវាសនារបស់ក្មួយនៅវែងឆ្ងាយទៀត គ្រាន់តែជីវិតយើងវាមានឧបសគ្គតាមយាយីជារឿងធម្មតា តែមិនយូរមិនឆាប់ក្មួយនឹងបានស្រណុកខ្លួនព្រោះតែការខិតខំនេះឯង ត្រង់នេះ…(គាត់ចង្អុលត្រង់គំនូសប៊ិកតែស្នាមស្រាល)… ជាកន្លែងដែលក្មួយត្រូវជួបនឹងការវិនាសព្រាត់ប្រាស់ដែលមិនអាចប្រឆាំងបាន»

            «ព្រាត់ប្រាស់? តើរឿងអ្វីទៅ?»

            «សាច់ញាតិ មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ក្មួយនឹងបាត់បង់គេទៅ គ្មាននរណាហាមឃាត់ឬអាចជួយបានទេ»

            ដ្បិតថាគាត់មិនបញ្ជាក់ឱ្យច្បាស់អំពីអត្តសញ្ញាណនៃញាតិសន្តានមួយណា តែខ្ញុំនឹកគិតទៅដល់មនុស្សតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះគឺតុលា ព្រោះខ្ញុំនៅសល់តែប្អូនម្នាក់នេះគត់។

            «លោកអ៊ំដឹងមែនអត់ថាប្អូនខ្ញុំមានរឿងអី? ខ្ញុំចេះតែយល់សប្តិអាក្រក់ពីវា ប្រាប់ខ្ញុំមក!»

            «អ៊ំមិនដឹងអីច្រើនទេ អ៊ំមើលតែតាមខ្សែបាតដៃរបស់ក្មួយប៉ុណ្ណោះ ក្មួយមិនគួរទៅនៅកន្លែងរបស់គេនោះទេ កន្លែងនេះ(គាត់ចង្អុលទៀត វានៅជាប់នឹងខ្សែដែលប្រាប់ថាខ្ញុំនឹងត្រូវជួបរឿងព្រាត់ប្រាស់)… គេនៅកន្លែងនេះ គេកាច គេមិនពេញចិត្តឱ្យនរណាទៅរញ៉រញៃនឹងគេទេ»

            មុនពេលខ្ញុំបានចួបគាត់ស្អីក៏ខ្ញុំមិនជឿដែរ តែពេលនេះពាក្យពេចន៍របស់គាត់ដូចជាកំពុងទម្លុះបញ្ញារបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំស្លុងទៅក្នុងការរៀបរាប់របស់គាត់ ខ្ញុំព្រឺឆ្អឹងខ្នងខ្ញាក យកសុបិនទាំងអស់និងសម្តីគាត់មកផ្គូផ្គងគ្នា រឹតតែបន្ថែមភាពភ័យខ្លាចយ៉ាងជ្រាលជ្រៅចូលក្នុងដួងចិត្តរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបន់ផ្សងសុំកុំឱ្យអ្វីដែលខ្ញុំបានឮនេះក្លាយជាការពិតឱ្យសោះ។ កំពុងតែលង់ក្នុងការបារម្ភ ស្រាប់តែគាត់បន្ថែមពីលើថា៖

            «គេអាចយកឈ្នះលើមនុស្សដែលមានរាសីដាក់(គាត់លូកយកអំបោះឆៅពណ៌សមកចងកដៃខ្ញុំ)…សូមឱ្យបានសុខសប្បាយ»

            ខ្ញុំឱ្យគាត់ចង់ខ្សែអំបោះទាំងភ្នែកឡិងឡង់ គាត់មិននិយាយដោយត្រង់តែខ្ញុំអាចយល់ពីអត្ថន័យបង្កប់ក្នុងនេះបាន គាត់កំពុងប្រាប់ខ្ញុំឱ្យត្រៀមខ្លួន ត្រៀមទទួលយកនូវអ្វីដែលប្រុងនឹងកើតឡើង។ ដើមទ្រូងខ្ញុំញ័រផឺតផតៗ ផ្ទុកដោយអារម្មណ៍ច្រាស់ច្រាល់ គ្មានភាពនឹងនរ។ ខ្ញុំព្យាយាមប្រាប់ខ្លួន​ឯងថា វាសនាយើងគឺយើងជាអ្នកកំណត់ យើងត្រូវតែជាអ្នកដែលកាន់ចង្កូតនេះដោយខ្លួនឯង យើងត្រូវតែគ្រប់គ្រងវា មិនត្រូវបណ្តែតបណ្តោយឡើយ។

            ខ្ញុំបានត្រឡបមកវិញទាំងក្នុងខ្លួនដូចមនុស្សបាត់ព្រលឹងព្រលះ នាងលីណាព្យាយាមលួងលោមខ្ញុំដោយពាក្យល្អៗ នាងដឹងថាខ្ញុំគិតច្រើនបន្ទាប់ពីបានចួបអ៊ំណមរួច នាងមិនស្តីបន្ទោសដូចកាលពីដើមទីទេព្រោះវាដឹងថាខ្ញុំពេលនេះទោះជាស្តីថាមួយគំនរពីរគំនរក៏ខ្ញុំមិនតបតដែរ។

            លីណាក៏មកផ្ទះជាមួយខ្ញុំដែរ ហើយលើកដំបូងដែលនាងមកដល់ផ្ទះជួលដែលខ្ញុំទើបមកនៅ។ បន្ទប់ជួលខ្ញុំមុនៗ វាតែងទៅជួយមើលមុនពេលរើចូលនៅព្រោះវាចូលចិត្តធ្វើចរិតជាអាណាព្យាបាលខ្ញុំ ដោយឡែកជួលផ្ទះលើកនេះខ្ញុំមិនបានធ្វើដូចពេលមុនៗ។ ខ្ញុំតែងតែប្រាប់ឱ្យតុលាចាក់សោទ្វារពេលនៅផ្ទះម្នាក់ឯងដើម្បីសុវត្ថិភាព។ ខ្ញុំលូកកាបូបយកកូនសោផ្ទះដើម្បីចាក់បើកទ្វារ។ ទ្វារបើកដោយដៃរបស់ខ្ញុំ លីណាចូលតាមក្រោយ។ ខ្ញុំមិនបានឃើញប្អូនសម្លាញ់នៅក្នុងផ្ទះទេ។

            «តុលា! តុលា!»

            មិនឮមាត់ឆ្លើយតប ខ្ញុំចាប់ផ្តើមភ័យឡើងវិញ ខ្ញុំស្រែកហៅលាន់ខ្ទរពេញក្នុងផ្ទះប៉ុន្តែបែរជាគ្មានសំឡេងតុលា។ ខ្ញុំអាចគិតថាគេចេញទៅក្រៅ ប៉ុន្តែតើគេទៅណា? គេទើបតែមកជាន់ដីក្រុងមិនប៉ុន្មានផងហ្នឹងតើមានមិត្តភក្តិឯណា? ខ្ញុំស្ទុះស្ទាឡើងទៅមើលលើដំបូល។ ក្មេងនេះនៅលើដំបូលមែន វាកំពុងស្រោចផ្កាធ្វើព្រងើយ អាឯងខំស្រែកហៅចង់បែកផ្ទះទាំងទ្រូងដុកដាក់​ៗ។

            «តុលា!» 

«បាទ!»

«បងហៅម៉េចមិនឆ្លើយ? ឯងត្រចៀកប៉ោតទេអ្ហី?»

«មិនបានឮផង!»

«បានហើយចុះមកក្រោមមក ហើយកុំសូវឡើងមកដំបូលនេះពេក ផ្កាហ្នឹងវាមិនងាប់ទេ មិនបាច់ស្រោចញឹកពេកក៏បានដែរ»

គ្នាទម្លាក់ធុងស្រោចផ្កាចុះទាំងមុខងឿងឆ្ងល់ ហើយចុះមកតាមខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានសុំអំបោះមកចងដៃឱ្យវាដែរ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមលែងមើលស្រាលលើអបិយជំនឿ តែមិនបានន័យថាជឿស្លុងទេ។ លីណាឱ្យយោបល់ឱ្យពួកយើងរើចេញពីទីនេះ នាងថានាងមានអារម្មណ៍មិនល្អសោះតាំងពីចូលមកដំបូង។ មែនហើយពេលខ្ញុំមកលើកដំបូងខ្ញុំក៏ធ្លាប់មានអារម្មណ៍ចម្លែកៗដែរ ប៉ុន្តែយើងមិនទាន់រកផ្ទះជួលផ្សេងបាននៅឡើយទេ ដូចនេះមិនអាចរើចេញភ្លាមៗបានឡើយ។ ខ្ញុំក៏បានពឹងមិត្តភក្តិដែលគេរកស៊ីខាងអចលនទ្រព្យឱ្យជួយរកមើលផ្ទះណាដែលដាក់ជួលសមល្មមដែលខ្ញុំអាចមានលទ្ធភាពបង់បាន។

ខ្ញុំរងចាំអស់ប៉ុន្មានថ្ងៃ ទីបំផុតមានគេប្រាប់ថាមានផ្ទះដាក់ជួលតម្លៃជាមួយរយដុល្លាក្នុងមួយខែ តែនៅជាយក្រុងបន្តិច វានៅឆ្ងាយពីកន្លែងដែលខ្ញុំធ្វើការ។ ខ្ញុំសម្រេចថានឹងជួលយកផ្ទះនោះ ហើយលីណាបានទៅជួយមើលដែរ។

«រៀបចំអីវ៉ាន់ហើយនៅ?» ខ្ញុំសួរតុលាដែលទើបតែមកពីទិញអីញ៉ាំនៅផ្ទះអ្នកលក់មីឆា

«នៅខោអាវ ចាំយប់ខ្ញុំរៀបឱ្យហើយ យើងចាំបាច់ប្តូរផ្ទះធ្វើអី? ក្រែងនៅនេះជិតកន្លែងបងធ្វើការដែរអ្ហី?»

«អើ! ជិតដែរ តែផ្លូវក៏ស្ទះដែរ នៅនោះល្អជាង»

ខ្ញុំនិយាយកុហក ខ្ញុំមិនដែលប្រាប់ការពិតនៅពីក្រោយការសម្រេចចិត្តនោះទេ រឿងខ្លះមិនបាច់និយាយល្អជាង។ ពួកយើងញ៉ាំអីបណ្តើររៀបអីវ៉ាន់ទុកដាក់ឱ្យភ្ញៀវបណ្តើរ ថ្មើរណេះម៉ោង៨យប់ទៅហើយ។ កំពុងតែខ្ចប់បណ្តើរសរសេរបណ្តើរ ខ្ញុំគ្រលៀសភ្នែកទៅឃើញកដៃតុលាទទេរស្អាត ខ្ញុំសួរភ្លាម

«តុលា ឯណាខ្សែដែលបងចងឱ្យ?»

«អ៎ ខ្ញុំ…ខ្ញុំពាក់រាល់ថ្ងៃតាស៎ វាដាច់ពីពេលណា? ខ្ញុំអត់ដឹងដែរ»

«ពាក់សុខៗម៉េចក៏ដាច់? ឯងកាត់ចេញមែន?»

«អត់ទេ! ខ្ញុំមានកាត់ណា»

«ចុះម៉េចក៏វាដាច់ស្រួលម៉េស? បើឯងមិនកាត់វាចេះរមួលដាច់ខ្លួនឯងដែរ?»

«ខ្ញុំម៉េចដឹង! បើទើបតែចាប់អារម្មណ៍ដែរហ្នឹង ហូយ! គ្រាន់តែខ្សែមួយសោះហ្នឹងដាច់ក៏ដាច់ទៅ»

វានិយាយឡើងមិនខ្វល់ វាមិនដឹងថាខ្ញុំឯណេះយកចិត្តទុកដាក់លើរបស់នោះទេទើបខំហត់រើផ្ទះម្តងទៀត តែខ្ញុំមិនបន្ទោសវាទេព្រោះវាមិនដឹងរឿងអី។ តាំងពីខ្ញុំមកពីចួបអ៊ំណមវិញខ្ញុំមិនបានដេកយល់សប្តិអាក្រក់ៗទៀតនោះទេ ពេលនេះតុលាស្រាប់តែជ្រុះឬបាត់ខ្សែអំបោះនោះដោយមិនដឹងខ្លួន ខ្ញុំស្រាប់តែមានអារម្មណ៍មិនសូវល្អ។ ខ្ញុំក៏លែងនិយាយអីទៀតទៅ នឹកថារើចេញស្អែកៗហើយ។

យប់នេះមានអារម្មណ៍ធាតុអាកាសក្តៅស្អុះស្អាប់ ទោះបើកកង្ហារហើយក៏នៅតែមិនត្រជាក់ស្រួលដែរ។ ខ្ញុំពិបាកគេង រើចុះរើឡើងនៅតែគេងមិនលក់ ខ្លួនបែកញើសស្អិតទាំងដែលទើបតែងូតទឹកមុនចូលគេងសោះ។ កង្ហាមួយវាមិនសូវត្រជាក់ទេ ណាឥឡូវខែក្តៅផង ដាក់ម៉ាស៊ីនត្រជាក់ទ្រាំទ្រថ្លៃភ្លើងរាល់ខែរួចដែរអ្ហី? ខ្ញុំគិតរឿងលុយពេលណាដកដង្ហើមធំពេលនោះ តែសំខាន់ពេលនេះខ្ញុំត្រូវរត់គេចពីរឿងមួយទៀត។ ខ្ញុំមើលម៉ោងឃើញថាយប់កាន់តែជ្រៅទៅហើយ មានតែខំសំងំគេងប៉ុណ្ណោះព្រោះស្អែកយើងត្រូវជញ្ជូនអីវ៉ាន់ទៀត មួយរយៈនេះខ្ញុំវល់វ៉ក់ដល់កហើយ លើកកញ្ជើពីមួយទៅមួយ។

ខ្ញុំលង់ក្នុងដំណេកអស់មួយភាំង ហើយបានទាញញាណរបស់ខ្លួនឯងឱ្យចូលទៅក្នុងរូបភាពនិមិ្មតមួយដែលពិបាកមើលយល់។ ខ្ញុំនៅកន្លែងមួយ ខ្ញុំប្រាកដចិត្តថាជាផ្ទះហើយប្រហែលជាផ្ទះជួលនេះតែគ្មានពន្លឺច្បាស់លាស់ បន្តិចភ្លឺបន្តិចងងឹតភ្លឹបភ្លែតដូចរកចង់ដាច់អំពូល។ ខ្ញុំមើលមិនសូវច្បាស់តែបានឮសំឡេងឈ្លោះប្រកែកគ្នារបស់មនុស្សប្រុសនិងស្រី ខ្ញុំដឹងតែពួកគេឈ្លោះគ្នាខ្លាំងតែខ្ញុំបែរជាស្តាប់មិនឮពីអ្វីដែលពួកគេកំពុងតែប្រកែកគ្នាទៅវិញ ខ្ញុំមិនដឹងថាមានទំនាស់រឿងអីទេ។ ស្តាប់សូរបោកប្រាស់របស់របរក្ឌុងក្ឌាំង មនុស្សស្រីនោះយំស្រែកខ្លាំងៗឯប្រុសវិញគំហកកំហែង សោតៈរបស់ខ្ញុំទទួលឮដាច់ៗដូចប្រេកង់វិទ្យុគ្មានលំនឹងបែរទៅរូបភាពក៏មើលមិនច្បាស់ដូចដាច់ប៉ុស្តិ៍។

ពួកគេកំពុងថយទៅបន្ទប់ចង្រ្កានបាយ ជើងរបស់ខ្ញុំកំពុងតែឈានទៅតាមទាំងញ័រទទ្រើក បានមួយសន្ទុះស្ងាត់បាត់លែងឮសំឡេងអីទាំងអស់ នាងនោះមិនឮស្រែកទៀតទេហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានគេកំពុងដើរកាត់មុខខ្ញុំ។ ខ្ញុំមកដល់បន្ទប់ចង្រ្កានបាយដែលមានសភាពស្ងាត់ឈឹង តែមានធុំក្លិនឆ្អាប ក្លិនដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្រង់បានម្តងម្កាលនៅបន្ទប់ទឹក។ ពន្លឺភ្លើងភ្លឹបភ្លែតបញ្ចាំងទិដ្ឋភាពឱ្យខ្ញុំបានឃើញ។

គ្រាន់តែឃើញភ្លាមខ្ញុំស្ទើរគាំងដង្ហើម អុកគូទទឹសលើឥដ្ឋដែលមានឈាមហូរមករឹមៗ ខ្ញុំ…ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាពិបាកដកដង្ហើមណាស់ ខ្ញុំទៅជារញីរញ័រទាំងដៃទាំមាត់ ខ្ញុំរកតែកម្រើកខ្លួនក៏មិនរួចដែរ។ នារីនោះ នាង…នាងដេកស្លាប់ក្នុងថ្លុកឈាមទាំងបើកភ្នែកក្រឡោតបញ្ឈរទ្រឹងនៅមាត់ទ្វារបន្ទប់ទឹក ខ្លួននាងជោកជាំដោយលោហិតសែនឆ្អាបថប់ច្រមុះ ត្រង់កត្រូវគេអារយះជ្រៅដាច់បំពង់ខ្យល់គួរឱ្យស្រៀវឆ្អឹងខ្នង  ផ្ទៃមុខមានស្នាមឆូតរយៈពីរឆ្នូត រ៉ូបពណ៌សប្រែក្លាយជាពណ៌ក្រហម ក្រហមដោយសារឈាមរបស់នាងស្រោចជោក។ នាងស្លាប់ហើយ ស្លាប់ទាំងបិទភ្នែកមិនជិត មាត់នៅហាជង្រ្គង់ហាក់ត្រដរខ្យល់មុនដល់ដង្ហើមចុងក្រោយ។ ខ្ញុំព្រឺព្រួចតក់ស្លុតបំផុតនៅពេលសម្លឹងចំកែវភ្នែកនារីនោះ វាលើសពីពាក្យគួរឱ្យរន្ធត់។​

សួតនៅក្នុងប្រអប់ទ្រូងរបស់ខ្ញុំសប់ខ្យល់ញាប់ឡើងៗ ខ្ញុំទាញកន្ត្រាក់ខ្លួនភ្ញាក់ពីសុបិនសែនអាក្រក់មួយនេះទាំងដង្ហក់និងបែកញើសជោកទាំងព្រឹក។ ទៀតហើយ! ខ្ញុំយល់សប្តិអាក្រក់ទៀតហើយ វាកើតឡើងទៀតហើយ ខ្ញុំមិនយល់ទេ តើគេចង់ប្រាប់អ្វី? ឬមួយ…

ខ្ញុំស្ទុះវឹងរត់ចេញពីបន្ទប់ខ្លួនឯងទៅចូលបន្ទប់តុលា។

ខ្ញុំបើកទ្វារបន្ទាប់គ្រាំង!

គ្មានមនុស្សទេ ខ្ញុំរត់ចុះមកជាន់ក្រោមទាំងស្រែកហៅប្អូន តែសព្វកន្លុកកន្លៀតគ្មានរូបតុលាឡើយ គេមិនអាចទៅពួនឯណាក្នុងផ្ទះតែមួយក្រវេចនេះទេ។ ខ្ញុំឆ្លេឆ្លាបាត់ប្អូនទាំងព្រឹក ភ្លាមៗខ្ញុំបានឮសម្រឹបជើងឡើងទៅជាន់ខាងលើតែគ្មានឃើញមនុស្ស ខ្ញុំក៏ឡើងទៅតាមមួយរំពេច។ លើដំបូលផ្ទះខ្ញុំឃើញតុលាឈរកាន់ធុងស្រោចផ្កាបែរខ្នងដាក់ខ្ញុំ។

«តុលា! ក្រោកមកស្រោចធ្វើអី ពួកយើងត្រូវចាកចេញព្រឹកនេះហើយ មិនបាច់ស្រោចទេ»

វាមិនឈប់ចលនាទេ នៅតែស្រោចទាល់តែអស់ទឹកពីធុងនោះថែមទាំងមិនមើលមុខខ្ញុំទៀត។ ខ្ញុំខឹងបន្តិចដែរដែលវាមិនស្តាប់សម្តីបងស្រី វាចេះធ្មង់មិនឆ្លើយនឹងមនុស្សចាស់ពីអង្កាល់?

«ឯងអត់ឮបងប្រាប់ទេអ្ហី?»

ខ្ញុំគំហកឱ្យប្អូន វាបែរមុខមើលខ្ញុំយឺតៗដូចមនុស្សវិកលចរិត ខ្ញុំរន្ធត់សាជាថ្មីម្តងទៀត ខ្ញុំឃើញ… ឃើញខ្មោចស្រីដែលស្លាប់ក្នុងយល់សប្តិនៅក្នុងខ្លួនតុលា នាងកំពុងសណ្ឋិតក្នុងរាងកាយប្អូនប្រុសខ្ញុំ ខ្ញុំឃើញមុខនាងមួយភ្លែតៗនៅទន្ទឹមនឹងមុខតុលា។ ខ្ញុំគ្រវីក្បាលយឺតៗដំណាលនឹងប្អូនសម្លាញ់កំពុងឈានជើងថយក្រោយបន្តិចម្តងៗ ទឹកភ្នែកខ្ញុំរមៀលចុះម៉ិតៗដោយគ្មានកម្លាំងនឹងទប់។ តុលាញញឹមស្រាលទាំងស្ងួតស្ងប់បំផុតនៅចំពោះមុខខ្ញុំមុនព្រលែងរាងកាយទាំងមូលឱ្យធ្លាក់ចុះពីលើជាន់នេះ។

«អត់ទេ!!!!!!!!!!!!!»

សម្រែកស្ទើរបែកអាកាសរបស់បងស្រីម្នាក់នេះក៏នៅតែមិនអាចឃាត់ប្អូនសម្លាញ់តែមួយគត់ឱ្យបាន ហេតុអី? ហេតុអីនាងចាំបាច់យកជីវិតគេ? ពួកយើងកំពុងរកចាកចេញទៅហើយ តើនាងសម្លាប់ប្អូនរបស់ខ្ញុំធ្វើអី? តើគេខុសអី? អ្នកដែលខុសគឺខ្ញុំទៅវិញទេ គឺខ្ញុំជាអ្នកជួលផ្ទះនេះ គឺខ្ញុំមករំខាននាង ហេតុអីទៅ? ហេតុអីមិនយកជីវិតខ្ញុំវិញទៅ?

ខ្ញុំរត់ត្របាញ់ជើងសឹងថាផ្លោះជណ្តើរចុះមកក្រោមទាំងទឹកភ្នែករហាម។ ខ្ញុំបើកទ្វារផ្ទះខ្វាក! សពរបស់តុលាដេកក្នុងថ្លុកឈាមភ្នែកបើកក្រឡោត ប្អូនខ្ញុំស្លាប់ទាំងមិនដឹងអី ទាំងគ្មានកំហុសអីសោះ គឺខ្ញុំម្នាក់គត់ដែលនាំវាឱ្យចូលមកភាពអពមង្គលនេះ ខ្ញុំជាបងស្រីគ្មានបានការអីសោះ។ ពេលនេះខ្ញុំបានត្រឹមតែឱបសាកសពប្អូនសម្លាញ់ទួញសោកនៅចំពោះមុខមនុស្សម្នារោមកុះករតែប៉ុណ្ណោះ ត្រចៀកខ្ញុំហឹងអស់ហើយស្តាប់អ្វីមិនឮទេ ភ្នែកក៏ស្រវាំងមើលមិនឃើញអ្វី ការចងចាំរបស់ខ្ញុំរំឭកឡើងវិញរាល់ស្នាមញញឹម សំឡេងសើចក្អាកក្អាយដែលវាមានកាលនៅរស់ អ្វីៗបន្សល់ត្រឹមការចងចាំពីត្រឹមវិនាទីនេះតទៅ។

 ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាចង់ឱ្យពេលវេលាដើរបញ្ច្រាស ចង់ឱ្យខ្លួនឯងបានត្រលប់ទៅកែកំហុសដែលបានសាង ចង់រៀបចំអ្វីៗសាជាថ្មី បើសិនជាអាចខ្ញុំចង់សម្រេចចិត្តម្តងទៀតហើយខ្ញុំនឹងមកទីនេះឡើយ ពេលនោះខ្ញុំក៏មិនបាត់បងតុលាទៅដែរ។ ក្នុងខ្លួនខ្ញុំសេសសល់នូវវិប្បដិសារៈដ៏ជូរចត់ ខ្ញុំគឺជាដើមហេតុ ខ្ញុំគឺជាមេនាំរឿង។

សំឡេងសូត្រធម៌របស់ព្រះសង្ឃនៅក្នុងពិធីបុណ្យសពរបស់តុលាធ្វើឱ្យអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំក្រៀមក្រំរកទីបំផុតគ្មាន ខ្ញុំបានស្តាប់ម្តងនៅពេលម្តាយខ្ញុំស្លាប់ មិនយូរប៉ុន្មានខ្ញុំឮវាម្តងទៀតនៅពេលតុលាចាកចេញទៅ។ លីណានៅអង្គុយក្បែរខ្ញុំជាប់ ខ្ញុំសម្លក់រូបថតសើចស្ញាញរបស់អាប្អូនព័ទ្ធដោយស៊ុមផ្កាលឿងសដាក់នៅផ្អែកនិងមឈូស ឯងមិនសមអាយុខ្លីយ៉ាងនេះទេ បងមិនដឹងជាសុំទោសប៉ុន្មានពាន់លានដងទើបសមឡើយ។

«ឯងកាត់ចិត្តខ្លះទៅ ឯងខំប្រឹងហើយ វាជាវាសនាដែលមិនអាចប្រឆាំងបាន តុលាដល់ពេលទៅហើយគ្មានអីអាចឈាត់ឃាំងដំណើរធម្មជាតិបានទេ»

«បើយើងស្តាប់ឯងតាំងពីយូរម្ល៉េះក៏វាគ្មានរឿងនេះកើតឡើងដែរ»

«កុំបន្ទោសខ្លួនឯងអី គ្មាននរណាចង់ទេ តុលាគេទៅបានសុខហើយ ឯងកុំមានវិប្បដិសារៈបែបនេះអី ប្អូនគេក៏មិនចង់ឃើញបងខ្លួនឯងអង្គុយដាក់សម្ពាធបែបហ្នឹងដែរ»

សម្តីនាងដូចជាជ្រាបចូលមកក្នុងសតិសាម្បជញ្ញៈរបស់ខ្ញុំ លីណាញញឹមលើកកម្លាំងចិត្តខ្ញុំ ។ ខ្ញុំអរគុណវាណាស់ដែលតែងតែជួយជ្រោមជ្រែងឈឺឆ្អាលខ្ញុំរហូតមក។​ បងសង្ឃឹមថាបុណ្យកុសលដែលបងបានធ្វើជូននេះនឹងបានទៅដល់ប្អូនរបស់បង សូមឱ្យបុណ្យកុសលនាំឱ្យប្អូនសម្លាញ់ទៅកាន់ទីឋានដែលខ្ពង់ខ្ពស់ មានកំណើតកើតជាដែលល្អ មានសេចក្តីសុខចម្រើនណា៎។

          នេះជាពាក្យកុហក ដែលខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯងញឹកញាប់ជាងគេ​ ពិសេសនៅយប់ក្រោយពេលប្រលងចប់ម្តងៗ។ ដូចយប់នេះអ៊ីចឹង ខ្ញុំកំពុងគេងប្រនៀលចុះឡើងលើពូកម្នាក់ឯង ជក់ចិត្តនឹងរឿងភាគកូរ៉េទើបចេញថ្មីនៅលើ Netflix។

          «យី! ម៉ោងជិត១បាត់! នៅសល់តែម៉ានភាគទៀត ចប់ហើយ។ គួរមើល ឬគួរដេកឥឡូវ?»

          ពេលខួរក្បាលនិងបេះដូងកំពុងតែឈ្លោះគ្នា បំពង់កខ្ញុំក៏នឹកឃើញស្រែកទឹកដោះគោជូរ ដែលតួឯកស្រីកំពុងអង្គុយផឹកនៅមុខ Mart។ ប៉ុន្តែបញ្ហានៅត្រង់ថា ភ្លើងបិទអស់ហើយ…មនុស្សកំសាកដូចខ្ញុំ ស៊ូទ្រាំមិនផឹកក៏បានដែរ។

          សំណាងហើយ មានទឹកធម្មតានៅលើតុ! ពេលងើបទៅឈោងយកដបទឹក របូតកាសចេញពីត្រចៀក ខ្ញុំក៏ចាប់អារម្មណ៍ថា ឮសំឡេងសំរឹបជើងនរណាម្នាក់កំពុងដើរចុះឡើងនៅខាងក្រៅបន្ទប់…បើតាមខ្ញុំស្មាន គួរតែកំពុងដើរនៅម្តុំសាឡុងនៅកន្លែងទទួលភ្ញៀវ ទល់មុខបន្ទប់ខ្ញុំនេះឯង។

          «អាហូ៎!!!! វ៉ូសៗ វ៉ូសៗ!!!»

          ចង្រៃយោ៎! មុនមិនលូ ក្រោយមិនលូ មកលូអីពេលនេះ? ជាសំឡេងអាគី ឆ្កែខ្មៅមុខកាចខ្លួនខ្លី នៅជាប់ផ្ទះនេះច្បាស់ណាស់! ឯងកំពុងចង់ឱ្យសញ្ញាអីមកយើងមែន៎? ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថាព្រឺឆ្អឹងខ្នងយ៉ាងចម្លែក…តែនិស្ស័យចង់ដឹង បានអូសទាញជើងខ្ញុំឱ្យឈានទៅមាត់ទ្វារ ហើយដៃចាប់គន្លឹះទ្វារបង្ហើបមើលតិចៗ។

          ម៉េចអត់ឃើញអ៊ីចឹង??? ឯណាមនុស្ស? ហើយអាគីម៉េចក៏ឈប់លូ? ចាំអង្កាល់បានរត់ឡើងគ្រែ ហើយសំងំក្នុងភួយ? មាត់ខ្ញុំខំប្រឹងសូត្រធម៌ដែលចាំក្នុងខួរក្បាលទាំងអស់ ហើយទាញកាសស៊កត្រចៀកទាំងសងខាង បើកចម្រៀងខ្លាំងៗ ហើយព្យាយាមបិទភ្នែករហូតគេងលក់មិនដឹងខ្លួន។

       «ណៃ! កូនឯងងើបធ្វើអីយប់មិញ កណ្តាលអធ្រាត្រ? នៅគិតរឿងលទ្ធផលប្រឡង ឬក៏នៅនឹកគេទៀត? កុំគិតច្រើនពេកកូន!» អ៊ំស្រីជាម្តាយរបស់បងណៃ (បងប្រុសជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំ) ចោទសួរសំណួរដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំធូរចិត្តពីហេតុការណ៍យប់មិញនេះ។

បងណៃមិនតបអ្វី ហើយខ្ញុំក៏មិនហ៊ានហាស្តីដូចគ្នា បានត្រឹមលួចសម្លឹងមើលមុខស្រងូតស្រងាត់របស់គាត់។ មនុស្សធ្លាប់តែរួសរាយ ឥឡូវស្រពោនក្រៀមស្វិតដូចផ្កាខានត្រូវទឹកយូរថ្ងៃ។ គិតទៅៗ អាណិតគាត់ណាស់! ខំប្រឹងដែរ នៅតែប្រលងមិនជាប់…ហើយសង្សារសំណព្វ ក៏ការចោលទៀត។

ពេលដឹងថា ម្នាក់យប់មិញជាបងណៃ ខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ល្អឡើងវិញ ហើយធ្វើដំណើរទៅរៀនជាមួយម៉ូតូកូនទាពណ៌ក្រហមជាធម្មតា ដោយក្នុងចិត្តលួចសង្ឃឹមថា នឹងមើលរឿងផ្តាច់ដល់ភាគបញ្ចប់យប់នេះ សងវិញ!

«បើហ៊ានតែឱ្យតួស្រីងាប់ ជេរអ្នកនិពន្ធដាក់ខែហ្មង!»

កំពុងតែជក់ចិត្តនឹងភាគបញ្ចប់ដែលខ្វះតែប៉ុន្មាននាទីទៀតចប់ ស្រាប់តែ «ផាំង!!!»

ជាសំឡេងទ្វារបន្ទប់ជាប់ខ្ញុំដង្គប់មួយទំហឹង ហើយក៏ឮសម្តីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំភ័យស្លន់ស្លោរបូតទូរសព្ទចេញពីដៃ ញ័រខ្លួនដូចពេលដើរលើស្ពានកញ្ចក់ឆ្លងកាត់អាគារខ្ពស់។

«កូនណៃ! កូនប្រុងធ្វើអី? ឈប់ភ្លាមកូន! កុំធ្វើអ៊ីចឹងអី!!!»

មិនគិតច្រើន ខ្ញុំរត់បើកទ្វារចេញយ៉ាងលឿនទៅមើលហេតុការណ៍នៅក្រៅបន្ទប់។ ភ្លើងក្នុងផ្ទះទាំងអស់ត្រូវបានបើកភ្លឺចិញ្ចាច ដូចពេលថ្ងៃ។ តែស្ថានភាពនៅចំពោះមុខ ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រឡាំងកាំង គាំងនៅមួយកន្លែង ធ្វើអ្វីមិនចេញ។

អ្វីដែលខ្ញុំក្រឡេកឃើញមុនគេ គឺរូបភាពបងណៃមានស្លៀកតែខោជើងខ្លីពណ៌ខ្មៅក្នុងដៃកំពុងកាន់កាំបិតនៅផ្ទះបាយ ជាមួយទឹកមុខយ៉ាងចម្លែក។ ភ្នែកធំក្រឡោតមើលឃើញសរសៃក្រហមៗកំពុងសម្លក់មកកាន់ខ្ញុំ ដូចខ្ញុំជាសត្រូវរាប់ឆ្នាំរបស់គាត់ ហាក់ដូចចង់សួរថា«ឈរមើលស្អី? ម៉េចមិនទៅដេកវិញ?»។

«ដា! ឆាប់មកជួយទប់ជើងបងឯងមកកូន!»

ប៉ាខ្ញុំស្រែកហៅឈ្មោះខ្ញុំ ឱ្យចូលទៅជួយ ដោយគាត់កំពុងខំប្រឹងចាប់ដៃបងណៃឡើងឃើញសរសៃដៃធំៗ បញ្ជាក់ថាកម្លាំងដែលប្រើ គឺស្ទើរតែអស់ពីខ្លួនទៅហើយ។

បងណៃកាន់កាំបិតជាប់ក្នុងដៃមិនព្រមលែង ហើយក៏មិនព្រមស្តីតបនឹងនរណាទាំងអស់ ទោះបីប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំ និងអ៊ំស្រីខំប្រឹងចាប់គាត់ផង និយាយអង្វរកផងក៏ដោយ។ កែវភ្នែកគាត់ប្រែជាគួរឱ្យខ្លាចរឹតតែខ្លាំងឡើង ពេលយើងដកកាំបិតបានចេញពីដៃគាត់ ហើយចាប់ទាញឱ្យអង្គុយចុះ។ គ្រាប់ភ្នែកទាំងទ្វេរបស់គាត់សឹងតែរបូតចេញមកទៅហើយ! សាហាវជាងតួខ្មោចក្នុងរឿងខ្ញុំធ្លាប់មើលទៅទៀត។

«លែងអញ! ឆាប់លែងអញភ្លាម!!!» គាត់ស្រែកបណ្តើរ ប្រើកម្លាំងមហាសាលគ្រវាសពួកយើងចេញបណ្តើរ រហូតអ៊ំស្រីត្រូវខ្ទាតចេញទៅម្ខាង

          ភ្លឹបភ្លែតៗៗៗ…

          បងណៃចាប់ផ្តើមស្រែកនិយាយភាសាអ្វីម្យ៉ាងដែលយើងស្តាប់មិនយល់…ស្របពេលដែលអំពូលភ្លើងទាំងអស់ប្រែជាលោតញាក់ៗ ម្តងភ្លឺម្តងងងឹត ធ្វើឱ្យមើលឃើញតិចអត់តិច។

ខ្ញុំភ័យឡើងចង់រាគនោមហើយ ពេលដែលស្ថានភាពប្រែជារឹតតែតានតឹងបែបនេះ! មិនដឹងថា គាត់មានកម្លាំងខ្លាំងដូចកំរោលចូលបែបនេះមកពីណា? បើមួយរយៈហ្នឹង បាយ១ថ្ងៃតែ១ពេល ហើយ១ពេល មិនអស់១ចានផង។

«ខ្មោចតាខ្មោចយាយ ជួយកូនចៅផង!» ខ្ញុំបន់ស្រន់ក្នុងចិត្តបណ្តើរ ជួយចាប់ជើងគាត់បណ្តើរ។

«ឱ អ្នកជំនាងផ្ទះអើយ! សូមជួយថែរក្សាកូនណៃផង បើមានអ្វីខុសឆ្គង សូមកុំប្រកាន់ទោសអី។ បើមានវិញ្ញាណអាក្រក់ខាងណាចូលមក ជួយនាំចេញទៅ ឱ្យកូនចៅបានសុខសប្បាយផង»

ឮសំឡេងបែបនេះ ទើបខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ឃើញ អ៊ំស្រីកំពុងអង្គុយបត់ជើងកាន់ធូបមានផ្សែងហុយទ្រលោម ៥សរសៃ សំពះបែរទៅកាន់ជំនាងផ្ទះ ដាក់អុជរួច ក៏រត់ទៅក្នុងបន្ទប់គេងដែលទ្វារកំពុងចំហស្រាប់យ៉ាងលឿន ត្រលប់មកវិញជាមួយអំបោះក្រហមឆ្អៅមួយដុំ​ ទាំងដៃ និងខ្លួនញ័រញាក់ បែកញើសជោកសក់ផង ទឹកភ្នែកហូរជោកថ្ពាល់ផង។

គាត់ប្រញាប់កាត់អំបោះ​ក្នុងប្រវែងមួយល្មមនឹងកដៃបងណៃ ហើយចងជាខ្សែដៃពាក់ឱ្យជាប់លើដៃកំពុងរើបម្រះមិនឈប់របស់បងណៃ ហើយនិយាយបន់ស្រន់បួងសួងមិនដាច់ពីមាត់។

ភ្លាមៗនោះ អំពូលភ្លើងក៏ប្រែជាធម្មតាវិញ បងណៃក៏ប្រែជាលែងរើ កម្លាំងដូចជាចុះខ្សោយវិញដូចប៉េងប៉ោងត្រូវគេបន្ធូរខ្យល់ យើងក៏ព្យាយាមគ្រាគាត់ឱ្យទៅអង្គុយកៅអីសាឡុងធំពណ៌ត្នោតនៅក្បែរនេះ។

ម្នាក់ៗមិនហ៊ាននិយាយស្តីអ្វីច្រើនឡើយ មានតែប្រឹងបន្លប់នាំគាត់ចូលគេងបន្តវិញ តែអ្វីដែលចម្លែកហើយធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនបាត់ព្រឺសម្បុរសោះ គឺពេលក្រឡេកមើលនាឡិកា ឃើញថាម៉ោង១ជាង។ មានន័យថា បងណៃងើបមមើម៉ោង១ទៀតហើយ!?!

រយៈពេលជាង ១សប្តាហ៍នេះ មុខអ្នកផ្ទះខ្ញុំម្នាក់ៗសុទ្ធតែស្លេកស្លក់ ហើយនៅក្នុងថ្នាក់ ខ្ញុំក៏ជាប់រហស្សនាមថា«យាយផេនដា» ដោយសារភ្នែកឡើងរង្វង់ខ្មៅជុំវិញរាល់ព្រឹកណា ដែលត្រូវវេនយាមបងណៃពីយប់ជាមួយប៉ា។ ប៉ុន្មានយប់មកនេះ យើងច្បាស់ការណ៍ហើយថា គាត់តែងតែភ្ញាក់ងើបដើរនៅម៉ោង១ ទៀងពេលតែម្តង!

          យប់ខ្លះ គាត់ដើរចុះឡើងនៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ យប់ខ្លះ ដើរទៅអង្គុយនៅកៅអីសាឡុងកាន់ទូរសព្ទសម្លឹងមើលរូបមនុស្សស្រីដែលគាត់ស្រលាញ់ដោយទឹកមុខសោកសៅ។ ដំបូងឡើយ បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះធំ គាត់នឹងភ្ញាក់ដឹងខ្លួនវិញ ហើយទៅចូលគេងវិញធម្មតា។ តែក្រោយមកៗ យប់ខ្លះឃើញនៅអង្គុយទល់ភ្លឺក៏មានដែរ។

ហើយបើយប់ថ្ងៃសីលវិញ  ឫកពានិងទឹកមុខស្តែងចេញមក គឺកោងកាចពោរពេញដោយគំនុំ ចាប់មិនជាប់ និយាយគ្នាស្តាប់មិនបាន ហើយក៏ជាយប់ដែលត្រូវយាមទាំងអស់គ្នា និងទុកលាក់គ្រឿងប្រដាប់មុតស្រួចផ្សេងៗ ដើម្បីបង្ការគ្រោះភ័យធ្ងន់ធ្ងរ។

          «បើថា មមើធម្មតាដោយសាររវើរវាយ មិនគួរណាលេងសុទ្ធតែកាន់កាំបិត រកអារដៃខ្លួនឯង ហើយភ្នែកសម្លក់គ្រប់គ្នាអ៊ីចឹងទេ៎! មើលតែយប់ថ្ងៃសីលទៅ បើកុំតែអុជធូបសុំជំនាងផ្ទះ ចងអំបោះផងអីផង មិនដឹងម៉េចម៉ាទេ» ម៉ាក់របស់ខ្ញុំបញ្ចេញយោបល់បណ្តើរ ចិតផ្លែឈើដាក់លើចានសំប៉ែតធំមួយបណ្តើរ។

          «បងណៃដូចជាមិនដែលមមើទេ តាំងពីតូចមកមែនអត់អ៊ំ? ទើបតែឃើញមួយរយៈនេះសោះ អាចមកពីបញ្ហាផ្លូវចិត្តដែរអត់? ខ្ញុំធ្លាប់ឮគ្រូនិយាយថា អ្នកគិតច្រើន គេងមិនលក់ដល់ដំណាក់កាលខ្លាំង អាចមមើដើរ មមើធ្វើរឿងមិនធ្លាប់ធ្វើអ៊ីចឹងដែរ» ខ្ញុំស្រាប់តែគិតឃើញមួយបែបទៀត។

          «ថ្មីៗនេះ ណៃជួបបញ្ហាមិនចេះចប់។ ឥឡូវមើលចុះ! សូម្បីពេលថ្ងៃ ក៏លែងសូវមាត់ក អង្គុយមើលមេឃមើលផ្កាយតែម្នាក់ឯង បាយក៏លែងចង់ហូបទៀត។ ថ្ងៃខ្លះឃើញអង្គុយនិយាយម្នាក់ឯង ដូចកំពុងឆ្លើយឆ្លងជាមួយអ្នកណាអ៊ីចឹង។ បើអាចដូរបាន ខ្ញុំចង់តែប្តូរគ្នាជាមួយកូនទេ ឃើញកូនអ៊ីចឹង ខ្ញុំឈឺជាងកូនទៅទៀត» អ៊ំស្រីនិយាយទាំងទឹកភ្នែករលីងរលោង សម្លឹងមើលទៅបងណៃដែលកំពុងអង្គុយដូចមនុស្សឥតវិញ្ញាណ។

          «មែនតើអ៊ំ! ថ្ងៃមុន ខ្ញុំឃើញគាត់អង្គុយទោងតែឯង ម្តងញញឹមម្តងសើច ហើយមិនដឹងនិយាយស្អីខ្លះទេ។ ដំបូង ស្មានថាគាត់និយាយទូរសព្ទ ដល់ពេលដើរទៅក្នុងផ្ទះ ឃើញទូរសព្ទគាត់កំពុងដាក់សាកថ្មសោះ។ ខ្ញុំគិតថា យើងគួរតែធ្វើអ្វីម្យ៉ាងហើយ…បើនៅតែបែបនេះទៀត ឈឺម៉ាផ្ទះមិនខានទេយើង» ខ្ញុំនឹកឃើញដល់ហេតុការណ៍ចម្លែកៗដែលធ្លាប់ឃើញកន្លងមក ក៏និយាយប្រាប់គ្រប់គ្នា

          «អាចមកពីត្រូវអំពើគេដែរអត់? ធ្លាប់ឮពួកម៉ាកម្នាក់និយាយថា កូនវាត្រូវអំពើគេ ធ្លាក់ខ្លួនឈឺផង វង្វេងផង។ យើងគិតសាកទៅមើលគ្រូទាយអីតិចដឹង? វាថាស្គាល់គ្រូម្នាក់ណានោះ ពូកែណាស់!» ប៉ាខ្ញុំដែលមានជំនឿលើមន្តអាគមអូមអាមជាងគេក្នុងផ្ទះ លើកឡើងពីការយល់ឃើញម្យ៉ាងដែលធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាក្រឡេកមើលទៅសភាពបងណៃ ហើយនិយាយព្រមៗគ្នាថា «មានតែសាកមើលហើយ»។

—————————-

នេះជាលើកដំបូងសម្រាប់ខ្ញុំ ដែលមកអង្គុយក្នុងផ្ទះគ្រូទាយដ៏ល្បីសម្រាប់អ្នកមានជំនឿដូចប៉ា។ ទោះបីបានណាត់ទុកមុន ក៏ត្រូវអង្គុយចាំ ព្រោះមានអ្នកមកចាំទាយបន្តគ្នាច្រើន។ ខ្ញុំឮអ្នកអង្គុយក្បែរខ្ញុំ ជាមនុស្សស្រីវ័យស្របាលអ៊ំខ្ញុំ ២នាក់ និយាយសរសើរមិនដាច់ពីមាត់ពីការទាយឈុតរបស់គ្រូ ធ្វើឱ្យខ្ញុំរឹតតែចង់ដឹងចង់ស្តាប់ការប្រមើលមើលពីហេតុផលពីក្រោយភាពមិនប្រក្រតីរបស់បងជីដូនមួយខ្ញុំ។

ទីនេះមើលពីខាងក្រៅ ដូចជាខ្ទមឈើសម្រាប់ស្នាក់នៅធម្មតា តែចូលដល់ក្នុងកាលណា ខ្ញុំចាប់ផ្តើមបះរោមខ្ញាកៗ ពេលឃើញការរៀបចំគ្រឿងរណ្តាប់យ៉ាងធំ មើលទៅឃើញតែពណ៌មាស ​និងពណ៌ប្រាក់ ហើយក៏មានរូបសំណាកព្រះជាកន្លែងយើងត្រូវក្រាបសំពះមុនគេ។ នៅចំពីមុខ មានដីដំបូកធំមួយទ្រដោយថាស ដាក់តម្កល់ជាតំណាង ឬដោយហេតុផលអ្វីម្យ៉ាង ដែលខ្ញុំមិនបានដឹង។

          ពេលមានខ្យល់បក់ម្តងៗ ក្លិនទៀនធូបសាយភាយឆួលពេញច្រមុះ អមដោយក្លិនក្រអូបផ្កាខ្លះ ដែលលោកយាយម្នាក់ពាក់អាវសសំពត់សទំពាស្លាបណ្តើរ អង្គុយរៀបចំកាច់ដាក់ក្នុងគ្រឿងរណ្តាប់តា

ក្បួនខ្នាតបណ្តើរ។

ខ្ញុំមិនសូវហ៊ានក្រឡេកមើលច្រើនឡើយ ព្រោះរឹតតែមើល អារម្មណ៍ខ្ញុំរឹតតែមិនស្ងប់ ខួរក្បាលចេះតែគិតច្រើនឡើងៗ។ ភ្នែកខ្ញុំរក្សាព្រំដែនត្រឹមកន្លែងដែលអ្នកផ្ទះខ្ញុំអង្គុយប៉ុណ្ណោះ ព្រោះមិនចង់ខុសឆ្គងដោយប្រការណាមួយ។

          ខ្ញុំឃើញប៉ាលើកជើងពានប្រាក់មួយដែលមានទៀនធូប គ្រឿងប្រដាប់ខ្លះ និងក្រដាសប្រាក់ប៉ុន្មានសន្លឹកជូនទៅគ្រូទាយស្លៀកអាវសខោខ្មៅស្រដៀងឈុតអាចារ្យ សក់រាងដាញ់ចាប់ក្របួចបួងឡើងលើអស់ ដែលគេគ្រប់គ្នាហៅថា «តាសី»។ ក្រោយពេលទទួលហើយដាក់ចុះ លោកគ្រូក៏ចាប់ផ្តើមសំពះបែរទៅកាន់កន្លែងរណ្តាប់របស់គាត់ ដោយមាត់ចាប់សូត្រភាសាដែលពួកយើងស្តាប់មិនយល់។

កាយវិការប្លែកដូចរាំបន្តិច ញ័រញាក់តាមចង្វាក់អ្វីម្យ៉ាងបន្តិច ពេលខ្លះក៏គោះបន្ទះក្តារខ្លាំងៗឮសូរតែ «ផុងៗៗ» ជាមួយនឹងឈើច្រត់រលោងក្បែរដៃ ធ្វើឱ្យភ័យម្តងៗ ព្រលឹងស្ទើរតែហោះទៅញ៉ាំព្រលិត។

ខ្ញុំខ្លាចតែចង់ដឹង ទើបមិនព្រមងើបចេញទៅអង្គុយចាំនៅក្រៅជាមួយម៉ាក់ និងបងណៃ…ប៉ុន្មាននាទីក្រោយមក លោកគ្រូក៏ប្រែជាអង្គុយស្ងៀម ហើយចាប់ផ្តើមឆ្លើយឆ្លងជាមួយប៉ា និងអ៊ំស្រី តែសំឡេងគាត់បានប្រែជាខុសពីសំឡេងមុននេះ។

          «ម៉េចហើយប៉ាវា? លោកគ្រូថាម៉េចខ្លះ?» ជាសំណួរម៉ាក់សួរមុនគេ ពេលឃើញពួកយើងដើរចេញមកក្រៅភ្លាម

          «គាត់ថាឱ្យអាក្អូនមកកាត់គ្រោះថ្ងៃសុក្រក្រោយ ត្រូវឆ្នាំគត់ផង ហើយត្រូវអំពើអ្នករកស៊ីដូចគ្នាដាក់ផង។ មានតែអាហាងបាយជាប់យើងនឹងហើយ គ្មានអាណាទេ វាឃើញយើងបានម៉ូយច្រើនជាង បានវាធ្វើអ៊ីចឹង» ប៉ាខ្ញុំតបទាំងកំហឹងឆួល

          «តែម៉េចគេធ្វើបាបណៃវិញ? គ្នាអត់មានដឹងអីផង» ម៉ាក់នឹកឆ្ងល់ដូចខ្ញុំពីដំបូងដែរ

          «មកពីរាសីគេទាបជាងគេក្នុងផ្ទះយើង បានជាត្រូវរងទុក្ខ។ ហើយណាមួយ ណៃមានបញ្ហាផ្លូវចិត្តផង ខ្សោយទាំងកាយខ្សោយទាំងចិត្តបែបនេះ ងាយនឹងត្រូវវត្ថុកខ្វក់ផ្លូវងងឹងគ្រប់គ្រងបានណាស់។ ខុសមកពីខ្ញុំ បើមិនទាររកស៊ី ក៏មិនមានរឿងអ៊ីចឹងដែរ។ អាណិតកូនដែលមិនដឹងអីណាស់!» អ៊ំស្រីចិត្តទន់ និយាយទាំងទឹកភ្នែកហូរ

          ម៉ាក់ខ្ញុំអាណិតបងស្រីខ្លោចចិត្ត ក៏ដើរទៅទះស្មាគាត់តិចៗ ហើយនិយាយលួងលោមជាកម្លាំងចិត្ត

          «កុំបន្ទោសខ្លួនឯងអី យើងរកស៊ីស្របច្បាប់ ចិញ្ចឹមគ្រួសារយើងតើ មិនបានប៉ះពាល់នរណាទេ។ បើចង់បន្ទោស ត្រូវបន្ទោសពួកនោះ មិនចេះគិត ចេះតែច្រណែនឈ្នានីស រករឿងគេវិញបានត្រូវ»

          «ចឹងយប់នេះ គាត់លែងអីហើយមែនប៉ា? កូនដូចអត់ហ៊ានគេងម្នាក់ឯងទេ សុំគេងដែរ»

«មិនហ៊ានធានាទេ តែលោកគ្រូឱ្យប្រយ័ត្នរបស់គ្រោះថ្នាក់ យកទុកលាក់ដដែលសិន ហើយសាកឱ្យអ៊ំឯងស្រោចទឹកឱ្យពេលថ្ងៃសីល ទម្រាំលោកគ្រូជួយដោះស្រាយបាន។ គាត់ក៏ឱ្យព្យាយាមនាំអាក្អូនទៅដើរលេង មើលគេមើលឯង ធ្វើនេះធ្វើនោះ​បន្លប់ខ្លះ ដើម្បីឱ្យផ្លូវចិត្តបានធូរស្រាលខ្លះ»

          «កូនឆ្ងល់មួយប៉ា​! តែអត់ហ៊ានសួរមុនហ្នឹង ម៉េចក៏ឱ្យអ៊ំស្រីអ្នកស្រោចទឹកវិញ?​ មិនមែនត្រូវទៅវត្តឱ្យព្រះសង្ឃស្រោចទេហ៎ប៉ា? អ៊ំអត់មែនអ្នកកាន់សីលអីផងហ្នឹង ជួយបានដែរ?»

          «គ្រូថាទៅវត្តក៏បាន តែបើវត្តនៅឆ្ងាយផ្ទះ ឱ្យម្តាយអ្នកស្រោចក៏បានដែរ។ ក្មេងដូចកូនត្រូវចាំថាគុណម៉ែគុណឳមានឥទ្ធិពលអស្ចារ្យណាស់។ ឱ្យតែគោរពដឹងគុណ ធ្វើបុណ្យជាមួយអ្នកផ្តល់កំណើតកូន ក្តីសុខនឹងនៅមិនឆ្ងាយពីកូនឡើយ»

          «អ៎! កូនយល់ហើយ! ព្រះរស់ក្នុងផ្ទះ… និយាយពីរឿងនៅកំដរ ឬក៏នាំដើរពេលថ្ងៃ ទុកចិត្តលើកូនចុះ! តែបើរឿងពេលយប់ កូនសុំឆ្លើយថា No ហើយ!»

          ១ខែក្រោយមក…

          ដូចសព្វមួយដង គ្រួសារយើងតែងអង្គុយញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចជុំគ្នានៅលើទោងធំ ក្នុងសួនច្បារខាងក្រោយផ្ទះ។ ខានឃើញទឹកមុខស្រស់ញញឹមនៅលើមុខគ្រប់គ្នាយូរគ្រាន់ហើយដែរ ព្រោះតែមុននេះ យើងរវល់ខ្វល់ចិត្តនឹងបងណៃ តែពេលនេះអ្វីៗល្អប្រសើរជាងមុនហើយ តែក៏ត្រូវនៅស្រោចទឹករាល់ថ្ងៃសីល ដើម្បីបង្ការរឿងហេតុទុកមុន។

          យើងក៏បានផ្លាស់ប្តូរកន្លែងមកលក់នៅមុខផ្ទះវិញ ដើម្បីគេចចេញពីអ្នកជិតខាងចិត្តជាបិសាចនោះ ហើយការរកស៊ីយើងក៏នៅតែកាក់កប និងសឹងតែនិយាយបានថាល្អជាងមុនទៀត ព្រោះទីតាំងក៏ល្អ អាហារក៏ឆ្ងាញ់ សេវាក៏ដិតដល់ លក់មិនដែលសល់ មានតែឆាប់អស់។

          និយាយពីរឿងធ្វើអំពើអីហ្នឹង ប៉ាខ្ញុំធ្លាប់នឹកគិតចង់ធ្វើតបដាក់គេវិញ ឱ្យគេស្គាល់រសជាតិម្តងដែរ តែអ៊ំស្រីចិត្តធម៌ និងអ្នកផ្ទះចិត្តព្រះរបស់ខ្ញុំ បានប្រឆាំងដាច់ខាត ហើយពាក្យពេចន៍ដែលខ្ញុំចាំមិនភ្លេចដល់រាល់ថ្ងៃនេះ គឺជាសម្តីរបស់អ៊ំស្រីតែម្នាក់របស់ខ្ញុំ…

ថ្ងៃនោះ គាត់ឆ្លើយតបនឹងប៉ាខ្ញុំថា «បើធ្វើទៅធ្វើមក នឹងត្រូវបន្តដល់កូនចៅ ដែលគ្នាមិនដឹងអីដូចណៃអ៊ីចឹង។ ពៀរមិនអាចរំងាប់ ដោយការចងពៀរឡើយ…យើងធ្វើតែរឿងល្អៗទៅ ពេលខ្លះ យើងសុខចិត្តចាញ់​ តែយើងជាព្រះ ប្រសើរជាងធ្វើជាអ្នកឈ្នះ តែជាមារ»។

ភ្លេចប្រាប់ទៅថា…ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃពិសេស ព្រោះជាថ្ងៃខួបកំណើតខ្ញុំ! ទោះបីអាយុឈានចូល ២០ឆ្នាំឆ្នាំថ្មីនេះហើយក៏ដោយ ខ្ញុំនៅតែចូលចិត្តអារម្មណ៍ពេលបើកមើលកាដូថ្ងៃកំណើតម្តងមួយៗ ក្រោយពេលផ្លុំនំខួបរួច។

          «បងណៃ! ម៉េចឆ្នាំនេះអត់មានកាដូឱ្យខ្ញុំអ៊ីចឹង?»

          «ម៉េចថាអត់? ឆ្នាំនេះពិសេសមហាពិសេសហើយ! ក្រែងថាចង់ស្គាល់រសជាតិបោះតង់នឹងគេហី? បងសុំពូមីងឱ្យហើយហើយ យើងទៅថ្ងៃអាទិត្យនេះឯង។ ត្រៀមតែរបស់របរចាំបាច់ និងស្តាយថតរូប ហើយចាំធ្វើជាព្រះនាងចុះ»

          «មែនក៏អី? ណាគេទៅខ្លះ? អេ៎! សល់តែប៉ុន្មានថ្ងៃទៀតហ្នឹង។ ត្រូវត្រៀមអីខ្លះទៅបង?​ តែសុំអត់គេងម្នាក់ឯងទេណា៎ ប្រាប់មុនឱ្យហើយ!»

          «បងដឹងហើយ ដាមួយនេះរឹងមាំតែឈ្មោះទេ តែម្ចាស់ជាក្មេងកំសាក! ចាំតិចទៀត បង add ចូល group អ្នកទៅជាមួយ ស្រួលនិយាយគ្នា។ សុទ្ធតែមិត្តភក្តិបងទេ ឯងក៏ស្គាល់ដែរ»

          «យេៗៗៗ!!! ទៅរៀបខោអាវសិន!​ ប៉ាម៉ាក់ ចាំស្អែកព្រឹក ចាំកូនលាងចាន…»

យប់ថ្ងៃបោះតង់…

ពួកម៉ាកបងខ្ញុំ ពូកែរកកន្លែងណាស់! ស្ងាត់ដាច់ពីគេ មានតែយើងតែម្តង…នេះបានគេហៅថាដំណើរផ្សងព្រេងពិតៗ!!! តង់ខ្ញុំរាងធំជាងគេ អាចគេងបាន២នាក់ ជាមួយមិត្តស្រីរបស់បងឌីនជាសម្លាញ់របស់បងណៃ។ ឯបងណៃនៅក្បែរៗយើង គេងលើអង្រឹងដើរព្រៃ មានមុងមានដំបូលអីម៉ាអ៊ែមផស់គាត់!

ក្រោយពីញ៉ាំសាច់អាំងជុំគ្នាហើយ ម្នាក់ៗក៏ប្រមូលផ្តុំគ្នាអង្គុយនៅជុំវិញភ្នក់ភ្លើងដែលបង្កាត់តាំងពីក្បាលព្រលប់ ដាក់វេនគ្នានិយាយរឿងកំប្លែងចែកគ្នាសើចផង ញ៉ាំប៊ីយ៉ែរកម្តៅខ្លួនផង។ ទិដ្ឋភាពមួយនេះ ពិតជាដូចអ្វីដែលខ្ញុំរំពឹងទុកមែន! ក្រឡេកទៅខាងណាក៏ងងឹងស្លុប មើលមិនឃើញថាជាដើមឈើ ទឹកជ្រោះ ឬក៏ទីទួលឡើយ។ តែភ្នែកកំសាកដូចខ្ញុំ គ្មានហ៊ានមើលទៅណាក្រៅពីម្តុំយើងអង្គុយនេះឡើយ។

យូរម្តងៗមានខ្យល់បក់រាងខ្លាំងបន្តិច ស្ទើរតែធ្វើឱ្យភ្នក់ភ្លើងយើងរលត់ ហើយអ្នកខ្លះចាប់ផ្តើមរេភ្នែកឡើងក្រឡេកក្រឡង់សម្លឹងគ្នាទៅវិញទៅមក ក្នុងចិត្តប្រាកដជានឹកគិតរឿងដូចគ្នាតែមិនហ៊ានស្តីវាចា។ តែពេលធម្មតា គឺមានតែសំឡេងទឹកហូររឹមៗ និងសត្វតូចៗស្រែកយំបន្តគ្នាឥតដាច់។

អង្គុយបានយូរបន្តិច បងស្រីគេងតង់ជាមួយខ្ញុំ ចាប់ផ្តើមងងុយគេង ហើយយើងក៏សុំគេទៅចូលគេងមុន។ បងប្រុសៗក៏នៅអង្គុយជជែកគ្នាបន្ត។

          មកដល់ក្នុងតង់ រាងស្វាងតិចៗ ខ្ញុំក៏ចុចទូរសព្ទលេងតាមទម្លាប់អាក្រក់មុនចូលគេង។ នៅព្រៃជ្រៅបែបនេះ អត់មានសេវាទេ កុំថាឡើយអ៊ីនធឺណិត អ៊ីចឹងហើយមានតែដេកមើលរូបភាពដែលបានថតក្នុងដំណើរថ្ងៃនេះ។ មើលចុះមើលឡើង ខ្ញុំក៏ចាប់អារម្មណ៍រូបមួយសន្លឹក ដែលថតជាប់ដោយចៃដន្យមុននេះបន្តិច…Zoom មើលឱ្យជិតទៅ ដូចជាមានស្រមោលស្ទង់ៗនៅពីក្រោយតង់នេះ!!!

          មិនចង់គិតច្រើន ខ្ញុំអូសទៅមើលរូបផ្សេងវិញ តែចម្លែកណាស់! មានអារម្មណ៍ថា មើលឃើញស្រមោលនោះនៅក្នុងសឹងតែគ្រប់រូប! ពេលក្រឡេកភ្នែកឃើញថាម៉ោង១២ជាងហើយ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់បិទទូរសព្ទ។ ដៃលូកចាប់យកខ្សែកព្រះដែលប៉ាបានពាក់ឱ្យ មុនពេលចេញពីផ្ទះ មកកាន់ក្នុងដៃជាប់ ងើបខ្លួនសំពះខ្នើយគេងចំនួន ៣ដង។ ហើយទាញភួយមកគ្របក្បាលជិត ព្យាយាមសូត្រធម៌ដែលចេះចាំក្នុងចិត្ត។

          សំងំទើបបានបន្តិច… មានអារម្មណ៍ថាដូចត្រជាក់ៗខុសធម្មតា ហើយខ្យល់ខាងក្រៅក៏ចាប់ផ្តើមបក់ខ្លាំងឡើងៗ បើមើលតាមរូបរាងតង់រេចុះឡើង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ក៏ឮសំឡេងអ្នកខាងក្រៅស្រែកអឺងកងនៅខាងក្រៅ ធ្វើឱ្យខ្ញុំភ័យស្លន់ស្លោ… កេះដាស់បងស្រីកំពុងគេងលក់ ងើបចេញទៅក្រៅមើលបានជាគ្នាទាំងមមីមមើ។

          «អាណៃ! ឯងទៅងូតទឹកអីថ្មើរហ្នឹង? អានេះវ៉ី! ហែងអត់ត្រជាក់ទេហី?»

          «ឆាប់ឡើងមកដេកមកវ៉ើយ! គេចូលដេកអស់ហើយ»

          «អាណៃអើយ! កុំកូរគេទាំងយប់មើល៎! តស់!ចូលដេក!!!»

          ឮតែបែបនេះ ហើយឃើញបងណៃកំពុងអង្គុយលេងបាចទឹក សើចសប្បាយម្នាក់ឯង ខ្ញុំក៏នឹកឃើញទាញនាឡិកា  Smart watch នៅនឹងដៃមកមើលមុនគេ…

ដូចការសង្ស័យមែន!

ម៉ោង ១ទៀតហើយ…!!!