ស្រីម្នាក់នេះគេមិនដែលស្គាល់មនុស្សប្រុសទេ… ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏មិនអាចប្រញាប់ប្រញាល់ឱ្យបិសាចក្នុងខ្លួនមកបន្លាចគេឱ្យបាក់ស្បាតដែរ ។

ខ្ញុំកំពុងតែភ្លក់រសជាតិនៃអារម្មណ៍ចុះចាញ់របស់គេ… គេក្នុងដៃខ្ញុំ… ហើយក្លាយមកជារបស់ខ្ញុំម្ដងបន្តិចៗ ។

ពេលម្រាមដៃខ្ញុំរំកិលពីផ្ទាំងខ្នងគេចុះមកត្រឹមចង្កេះ ស្រីម្នាក់នេះលែងមុខរឹងបានទៀតហើយ គេរមួលខ្លួនថប់ដង្ហើមហាក់ដូចជាអុកស៊ីហ្សែននៅក្នុងខ្លួនគេជិតអស់ផុតៗ ហើយគេត្រូវតែឱបខ្ញុំ ធ្វើខ្លួនជាចំណុះសុំដង្ហើមដកបន្ត ។

ពោះដ៏រាបស្មើរបស់គេ ប្រុសណាមិនចង់ប៉ះ ?

ពេលនេះជារបស់ខ្ញុំ… គ្រប់យ៉ាងរបស់គេជារបស់ខ្ញុំ ! ចលនានៃការស្ទាបអង្អែលនេះប្រែជាសង្កត់ធ្ងន់ឡើងបន្តិចម្ដងៗតែមិនមែនខ្ញុំខឹងគេទេ… ព្រោះខ្ញុំស្រលាញ់គេ… ហើយខ្ញុំចូលចិត្តបង្កើតជាសម្ពាធមួយដែលរុញអារម្មណ៍គេឱ្យធ្លាក់ចូលក្នុងអន្លង់នៃក្តីចងចាំនេះ… មួយជីវិត ។

«ចង់បានបងមែនទេ ?»

ឮសំណួរហើយ ម្ចាស់ចម្លាក់តុក្កតាប្រឹងខាំបបូរមាត់ដើម្បីទប់សំឡេងថ្ងូរ តែមិនឆ្លើយ ។ គេបែរជាបន្លឺឡើងនូវសំឡេងខ្សឹកខ្សួលយ៉ាងស្រទន់ ធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំឆ្អែតឆ្អន់ដល់ត្រើយសុខសាន្តទាំងមិនទាន់បានភ្លក់គេ ។

ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំមិនបានឈប់ទេ… ព្រោះចង់ឮឈ្មោះខ្ញុំនៅក្នុងបំពង់កគេ… ដូច្នេះហើយគេត្រូវដង្ហោយហៅខ្ញុំរហូត… ដោយសារថាការដែលបានលេងសើចនឹងអារម្មណ៍ស្រីស្អាតដូចផ្កាម្នាក់នេះ… ការលត់ឱ្យនាងទន់ដៃជើងគឺជាវិនាទីដ៏ពិសេសសម្រាប់ខ្ញុំ ។

បងទីន !

បាទ !

ខ្ញុំឆ្លើយដោយញញឹម និងបន្តបង្កាត់ភ្លើងសម្រាប់រាត្រីដំបូងជាមួយនាងយ៉ាងផ្អែមល្ហែមបំផុត… នេះគ្មានអ្វីក្រៅពីចង់ឱ្យគេ… មិនអាចមានអ្នកណាទៀតក្រោយពីពេលវេលានេះទៅ ព្រោះគេ… ជារបស់ខ្ញុំ តែនៅពេលស្រីតូចនេះឱបខ្ញុំយ៉ាងណែន នាងភ្លេចអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលបានកើតមាន និងរឿងលោកិយដែលធ្លាប់ធ្វើឱ្យទឹកភ្នែកនាងហូរពេញមួយថ្ងៃមកនេះ… ខ្ញុំបែរជា សម្រេចចិត្ត … បញ្ឈប់គ្រប់យ៉ាងភ្លាមៗ ។

… ខ្ញុំដកខ្លួនថយចេញពីស្បែកក្តៅរោលរាលផ្អែមស្អិតនេះយឺតៗ ។

ភាពទទេស្អាត និងភាពត្រជាក់បានចូលមកជំនួសកម្តៅស្នេហ៍ភ្លាមៗដូចគ្នា សង្ឃឹមថានឹងធ្វើឱ្យអារម្មណ៍របស់គេដែលកំពុងហោះហើរខ្ពស់ ធ្លាក់គ្រឹបចុះមកដីទាំងទាន់ហន់ព្រោះមិនអស់ចិត្ត ។

«បើបងមិនចង់ស៊ីអូន អូនស៊ីបងមិនបានទេ… ស្រីអត់របប !»

ខ្ញុំខ្សឹបដាក់មុខគេដែលងាកចេញទៅម្ខាងក្នុងសភាពទន់ខ្លួន ។

រាងកាយរបស់គេកន្ត្រាក់តិចៗ ដោយសារតែបំណងមួយដែលមិនទាន់ត្រូវបានបំពេញ… ដៃគេនៅក្តាប់ម្រាមខ្ញុំ ភ្លេចទាំងដកចេញផង តែមុខគេមួយចំហៀងផ្ទប់ជាប់នឹងក្បាលគ្រែយ៉ាងខូចចិត្ត គ្រាន់តែគេមិននិយាយអ្វី គេបិទភ្នែក ហើយម្រាមគេរបូតចេញខ្សាកៗពីចរន្តកាមទេពរវាងពួកយើង ។

ខ្ញុំថយមកឈរនៅចុងគ្រែ ទាញអាវខ្ញុំរៀបរយវិញទាំងសម្លឹងមើលមកគេដែលខំទាញភួយមកគ្របដោយអាម៉ាស់ ។ គេសម្លឹងចុះក្រោមដោយខ្សែភ្នែកដ៏ត្រជាក់  តែបង្កប់ដោយភ្លើងតណ្ហាមិនទាន់ចង់រលត់ ហើយត្រូវខ្ញុំពន្លត់ចោលដោយគ្មានមេត្តា ។

«អង្វរបងមក !» ខ្ញុំញញឹមហើយខ្សឹបដោយសំឡេងស្អកៗ ។

ស្រីឆ្នាស់នេះ… នាងលើកខ្នើយគប់ខ្ញុំ… វឺ !

«សូមអង្វរ ចេញឱ្យបាត់ទៅ… បានទេ ?»

នាងថាមកស្រទន់ហើយខ្សោយ តែនាងខឹង ។

ខ្នើយប៉ើងធ្លាក់ ឯខ្ញុំនៅដដែល គឺនៅមើលសភាពគួរឱ្យស្រលាញ់របស់គេ ។ ថ្ពាល់ដែលឡើងក្រហមប្រឿងនិងដង្ហើមញាប់ញ័រនេះ បង្ហាញពីការចុះចាញ់ទាំងស្រុង ហើយកាលដែលខ្ញុំត្រូវងើបមកចោលគេដូចគ្មានបេះដូង ជារឿងដ៏ពិបាកមួយដែលខ្ញុំតាំងចិត្តធ្វើមួយទំហឹង ។

ខ្ញុំត្រូវតែលេបគេដូចរាហុលេបចន្ទ តែមិនមែនរហ័សបែបនេះទេ ។ គេងាកមកព្រោះខ្ញុំរឹងមិនចាកចេញទៅណា នៅឈរមើលសភាពចាញ់ស្នេហ៍របស់គេ ណាមួយខ្ញុំបានជូនបន្ថែមនូវស្នាមញញឹមដ៏គ្រោះថ្នាក់មួយទៀត ធ្វើឱ្យខាងគេរឹតតែឆេះឆួលស្រក់ទឹកភ្នែកម៉ាត់ៗងាកមកសម្លក់ខ្ញុំ ។

ខ្ញុំចិត្តជាថ្មឬដែក ក៏ទ្រាំមិនបានដែរ មានតែឈានទៅយ៉ាងញាប់ហើយ  ឱនចុះជ្រមុជថើបគេយ៉ាងខ្លាំងក្លា និងជ្រាលជ្រៅ ។

ប៉ុន្តែរំពេចនោះ… ចលនាដៃ និងដង្ហើមរបស់ខ្ញុំក៏បញ្ឈប់ង៉ក់ទៀត… ផ្ទៃមុខដែលកំពុងឡើងក្រហម ខ្សែភ្នែកទន់ជ្រាយ និងបបូរមាត់ដែលកំពុងញាប់ញ័រ ត្រូវខ្ញុំបោះបង់ទុកចោលសាជាថ្មី… គេក្តិចខ្ញុំគ្រប់កន្លែងតាមដែលគេអាច តែពេលភ្នែកយើងថ្ពក់គ្នាមិនទៅណា ខ្ញុំបណ្តោយឱ្យគេបញ្ចេញកំហឹងតាមចិត្ត… អស់ចិត្តអស់ចង់ គេក៏ដកដៃចេញពីរាងកាយខ្ញុំយឺតៗ ហើយងាកចេញ… ទាំងហត់គឃូស ។

មួយជាតិមកហើយ មានស្រីជាច្រើនដែលលោតមកនៅពីលើខ្ញុំ តែ… គេនេះ… ល្ងង់យ៉ាងនេះហើយ កាចផង ល្អផង… បានជា… ខ្ញុំត្រូវងប់គេ ។

ខ្ញុំឈានជើងមួយឡើងបកទៅលើគ្រែវិញ… ជិតគេបង្កើយ… ដើម្បីបង្ខំដាក់មុខក្បែរគ្នា ។ គេគ្មានសិទ្ធិ… សូម្បីតែមិនចង់មើលខ្ញុំ ។

ពេលទាញចង្កាគេមកប្រជល់ភ្នែកគ្នា… ខ្ញុំមើលឃើញភាពមិនសុខចិត្តក្នុងភ្នែកគេដែលនេះបានបង្កើតជាអារម្មណ៍ដ៏រំញោចមួយ… ពិសេសណាស់ដែល… កំពុងឃើញគេនេះ…  ទាំងស្រលាញ់ ទាំងចាញ់ ទាំងខឹង និងចង់តវ៉ាជាមួយខ្ញុំ ។

ជាអារម្មណ៍ពិសេសមែនទែន… !!!

«???» ខ្ញុំឌឺគេដោយញញឹមបង្អួតសម្រស់បុរសភេទមួយទំហឹងដាក់ស្រីស្អាត ។ ដឹងអីគេតប មកខ្សឹបៗតែខាំមាត់ ៖

«ល្ងាចនោះ… ខ្ញុំស្តាយក្រោយណាស់ដែល… ទៅរោងពុម្ព !»

គេនិយាយមួយឃ្លានេះ… ដោតឈឹប !!! ចំចំណុចអំនួត… នៃជំងឺផ្លូវចិត្តរបស់ខ្ញុំ ។

គេ… ភ្លេចហើយថា សូម្បីតែអតីតកាលជាមួយខ្ញ្ញុំ ក៏គេគ្មានសិទ្ធិបំភ្លេចដែរ ។

ប្រហែលទឹកមុខខ្ញុំថ្លោះខ្លាំង បានជាគេដឹងថាអាវុធសម្ដីនេះមានប្រសិទ្ធភាព ទើបគេស្រែកឡើងទៀតទាំងទឹកភ្នែកថា ៖

«កាលហ្នឹងខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ធ្វើល្អ… តែខ្ញុំធ្វើខុសមនុស្ស !»

ដៃខ្ញុំច្របាច់ចង្កាគេខ្លាំងជាងមុន ។ មុខខ្ញុំខ្មៅកម្រិតណា ខ្ញុំដឹងច្បាស់ ។ ភ្នែកគេរលោងសម្លឹងខ្ញុំ គេមិនចុះចាញ់ខ្ញុំងាយទេ គេនិយាយបន្ថែម ៖

«ខ្ញុំ… »

«អាវេហាងាប់ហើយ ! ចង់ឱ្យអ្នកណាងាប់ម្នាក់ទៀតដែរទេ ?»

គេគាំងជាមួយសំឡេងគ្រហឹមនេះ ។ ខ្ញុំនិយាយចប់ខ្លីកាលណា ក៏ក្រោកចេញពីគ្រែទាញស្រាមកចាក់ឈរផឹកនៅមាត់វេរ៉ង់ដារ បែរខ្នងដាក់គេ ។

ទាំងរាងកាយនៅតែក្តៅភាយៗ និងបេះដូងលោតញាប់ប្រដេញគ្នារបស់ពួកយើង កំពុងសង្កត់ទុកមួយឡែកដោយចរិតចង់គ្រប់គ្រងរបស់ខ្ញុំ ហើយគេក៏មិនទាន់ផ្ស៊ាំបាននឹងរឿងនេះ បានជាពួកយើងបន្តឈ្លោះគ្នាបានយ៉ាងក្តៅចិត្ត… តែមានជាតិ… ខ្លាំង ។

ស្រាវីស្គីហូរចុះបំពង់ក នាំយកទាំងកម្តៅនិងភាពល្វីងចត់ដុតកម្ទេចសរសៃប្រសាទខ្ញុំដែលកំពុងតែតានតឹង ។ ខ្ញុំឈរនៅមាត់វេរ៉ង់ដារ សម្លឹងមើលទៅតំណក់ភ្លៀងបន្ថែមឥទ្ធិពលមក វាយលុកលើទីក្រុងដ៏តូចហើយស្ងប់ស្ងាត់ ។

តែម្តងម្កាលខ្ញុំលបដៀងទៅស្រមោលចំណាំងប្លាតលើកញ្ចក់ទ្វារ បង្ហាញរូបភាពស្រីតូចម្ចាស់ថ្មីជាមួយខ្ញុំលើវិមាននេះ ។ គេកំពុងតែអង្គុយគាំងធ្មឹងក្នុងភួយនៅលើគ្រែ ។

គេគាំង… គាំងព្រោះពាក្យថា “អាវេហាងាប់ហើយ !” ។

មុននេះបន្តិច ពេលដែលខ្ញុំបិទទូរសព្ទអ៊ីសាន រឿងដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំក្ដៅក្រហាយបំផុត គឺការដែលមានអាកំសាកណាមួយហ៊ានតាមពីក្រោយដានខ្ញុំ ហើយស្លុយទៅច្រានសម្លាប់អាសំរាមប្រឡាំងកាសជាឆាកល្ខោនទម្លាក់កំហុសមកលើខ្ញុំ ។

ខ្ញុំជាមនុស្សដែលស្អប់ការចាញ់បោកគេ និងស្អប់អ្នកដែលហ៊ានលេងល្បែងបិទមុខពីក្រោយខ្នងខ្ញុំបំផុត ។

ប៉ុន្តែ… អ្វីដែលគួរឱ្យអស់សំណើចនោះ គឺនៅពេលដែលខ្ញុំបោះជំហានចូលមកក្នុងបន្ទប់នេះ ឃើញខ្សែភ្នែករឹងរូស ឃើញអំនួតរបស់ដាហ្ស៊ី ថែមឮពាក្យថា “ស្តាយក្រោយ” ចេញពីមាត់គេទៀត… ? បេះដូងដែលធ្លាប់តែខឹងសម្បានឹងការចោទប្រកាន់រឿងឃាតកម្មនេះ បែរជាលោតញាប់ដោយ «ការពេញចិត្ត» ទៅវិញ ! ពេញចិត្តនឹងបញ្ជោះគេ កុំឱ្យគេបានចិត្តនឹងសម្រស់ស្រទន់របស់គេ ហើយភ្លេចខ្លួនថា ហេតុអីគេត្រូវមកនៅក្នុងដៃខ្ញុំ ?

ខ្ញុំញញឹមចុងមាត់… ជាស្នាមញញឹមដ៏វិកលចរិតមួយដែលសូម្បីតែខ្លួនខ្ញុំក៏ស្ទើរតែមិនយល់ពីខ្លួនឯង ។ ក្រឡេកមើលស្រមោលដាហ្ស៊ីតាមកញ្ចក់ម្តងទៀត ។ រាងកាយតូចច្រឡឹងនោះកំពុងញ័រទទ្រើក ភ្នែកនាងបើកធំៗសម្លឹងមកខ្នងខ្ញុំដោយក្តីរន្ធត់ ។

កំពុងគិតថាខ្ញុំជាអ្នកសម្លាប់វា ?

គេកំពុងសម្លឹងមើលខ្ញុំក្នុងនាមជាឃាតករឈាមត្រជាក់ដែលសម្លាប់មនុស្សដោយគ្រាន់តែញាក់ចិញ្ចើម !

ល្អណាស់ ! បន្តគិតបែបនេះទៅ ដាហ្ស៊ី ! ខ្ញុំខ្សឹបប្រាប់ខ្លួនឯងក្នុងចិត្ត ។

តើមានអ្វីអស្ចារ្យជាងនេះទៅទៀត ? បើនាងលែងស្រលាញ់ខ្ញុំព្រោះទង្វើអាក្រក់របស់ខ្ញុំ… យ៉ាងហោចណាស់ នាងក៏នៅតែជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្ញុំដោយសារតែ «ការភ័យខ្លាច» ។ ខ្ញុំសុខចិត្តពាក់មុខកំបាំងជាឃាតករនេះចុះ ឱ្យតែវាអាចក្លាយជាច្រវាក់ដ៏រឹងមាំមួយ ចងជើងនាងកុំឱ្យហ៊ានដើរចេញពីទីនេះសូម្បីតែកន្លះជំហាន ។

គេដឹងច្បាស់ណាស់ថា បើខ្ញុំអាចសម្លាប់អតីតសង្សារនាងបាន ខ្ញុំក៏អាចបំផ្លាញគ្រួសារនាង ឬជីវិតមិត្តភ័ក្ដិនាងបានដូចគ្នា ។ ដើម្បីការពារមនុស្សអត់បានការទាំងនោះ ម្ចាស់ក្សត្រីក្បាលរឹងរបស់ខ្ញុំនឹងគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីព្រមបន្ទន់ជង្គង់ក្រាបនៅក្រោមអំណាចខ្ញុំ និងបម្រើខ្ញុំដោយស្ម័គ្រចិត្តឡើយ ។

សម្រាប់មនុស្សខ្ញុំនេះ ការប្រើក្តីស្រលាញ់មកចងចិត្តគ្នា គ្រាន់តែជារឿងរបស់ពួកទន់ខ្សោយ ! កាលពីមុន ក្តីទន់ខ្សោយនោះ មិនអាចឃាត់ម៉ាក់កុំឱ្យឈានចេញបាន ដូច្នេះមានតែខ្ញុំត្រូវបោះចោល ហើយងាកមកចាប់យកចរិតជាបិសាចវិញ ទើបអាចបង្ខំឱ្យមនុស្សដែលខ្ញុំចង់ឱ្យនៅ ព្រមរស់នៅក្រោមដង្ហើមខ្ញុំ ។

«រងា ?»

ខ្ញុំបន្លឺសំឡេងរាបស្មើដោយមិនងាកក្រោយ ពេលសូរដង្ហើមហត់ៗរបស់នាង ទង្គិចញាប់ញ័រគ្នាដោយការភ័យរន្ធត់… ឯក្លិននាងក៏ហើរមកនៅក្បែរៗខ្ញុំនេះដែរហើយ ។

ខ្ញុំលើកកែវស្រាផឹកមួយក្អឹកជាចុងក្រោយ រួចដាក់វាចុះគឹបលើគែមបង្កាន់ដៃថ្ម ។

ពេលមុខឌឺ៩នេះ ងាកមុខមកប្រឈមនឹងមុខស្លេកស្លាំងរបស់គេវិញ ខ្ញុំញញឹមចុងមាត់ ហើយបញ្ឈឺគេ ៖

«បើអូនខ្លាចថានឹងមានអ្នកណាម្នាក់ត្រូវស្លាប់បន្តទៀត… អូនគួរតែចាប់ផ្តើមរៀនធ្វើខ្លួនជាក្មេងល្អ… ឡើងៗ !»

ថាចប់ ខ្ញុំដើរទៅក្បែរគេកៀកឡើងៗកៀកមែនទែន… តែគេនៅឡេះឡះមិនដឹងថាត្រូវឱបខ្ញុំ ឬមួយក៏ដកថយទេ ។

ភាពទាល់ច្រកនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្តបានវិញត្រឹមមួយរំពេច ។ ខ្ញុំចូលចិត្តឃើញគេស្លន់របៀបនេះ ហើយទើបខ្ញុំព្រមឱបគេ ឱ្យគេបានអារម្មណ៍នឹងនមកវិញ ។

ខ្ញុំឈោងទៅចាប់លើកដៃគេទាំងសងខាងមកដាក់ស្រាក់ជុំវិញចង្កេះខ្ញុំ រាងកាយខ្ញុំធំជាងគេ២ដង ទើបរង្វង់ដៃគេតូច ញ៉ាំងឱ្យខ្លួនគេត្រូវប៉ះមកខ្ញុំទាំងស្រុង… ដៃម្ខាងខ្ញុំអង្អែលសក់គេ ហើយមាត់ខ្ញុំនិយាយពីលើក្បាលគេដែលនៅត្រឹមចង្ការបស់ខ្ញុំ ៖

«សូម្បី… មុននិយាយអីជាមួយបង… គិតផង !»

ផ្ទៃមុខដែលស្លេកស្លាំងរបស់នាង ស្រាប់ទ្រោបមកលើទ្រូងខ្ញុំ ហើយនាងស្រែកយំយកៗខ្លាំងៗសឹងដង្ហក់ ។

«ហេតុអីសម្លាប់គេ ? សម្លាប់គេធ្វើអី ហឺៗៗៗ ?»

សម្រែកគេទ្រហោយំ ញ៉ាំងភ្នែកខ្ញុំឱ្យរលោងរលើបទៅតាមសំណោកគេដែលជ្រៀតឆ្លងចូលមកក្នុងបេះដូងនេះ ។ ខ្ញុំសម្លាប់អាសំរាមនោះធ្វើអី ? ខ្ញុំគិត… តែខ្ញុំមិនបកស្រាយទេ ។

ខ្ញុំថើបសក់គេ រួចខ្សឹប ៖

«ព្រោះអាយុជីវិតរបស់មនុស្សជុំវិញខ្លួនអូន… បានសុខឬអត់ អាស្រ័យលើសកម្មភាពរបស់អូននៅក្នុងផ្ទះនេះ !»

គេវាយខ្ញុំផាំងៗ ស្រែកយំខ្ទរខ្ទារថា… ឃាតករឈាមត្រជាក់ មនុស្សចិត្តបិសាច… លោកឯងគ្មានឈាមទេ ! ចេញពីជីវិតខ្ញុំ… យកដៃកខ្វក់លោកឯងចេញ ។

ស្មានថានាងថយទៅ… ដឹងអីថា ទេពអប្សរដែលកំពុងធ្លាក់នរកបែរជាទ្រោបមកលើទ្រូងខ្ញុំសាជាថ្មី ហើយរាងកាយនាងស្រុញធ្លាក់ចុះក្រោម សន្សឹមៗ… ខណៈសព្ទសំឡេងនាង រលត់ឈឹងលែងអាចតស៊ូនឹងកម្លាំងសម្ពាធផ្លូវចិត្តមួយនេះបាន ។

សប្តាហ៍ក្រោយទើបចួបជាថ្មី !

ប្រយោគ «បងមិនស៊ីអូន !» នេះមិនបានធ្វើឱ្យខ្ញុំស្ងប់ចិត្តទេ តែបែរជាធ្វើឱ្យសក់ខ្ញុំបះច្រូងច្រាង ព្រោះក្រៅពីគេមិនបានក្រោកចេញទៅណា ថែមទាំងប្រើម្រាមដៃដ៏ត្រជាក់លូកមកពីក្រោយខ្នងខ្ញុំរាវរកគន្លឹះអាវកាក់របស់ខ្ញុំ       យឺតៗ ។

«កុំ… ខ្ញុំ… ខ្ញុំ… សុំងូត… ខ្ញុំងូតខ្លួនឯងបាន !»

ខ្ញុំនិយាយប្រញិបប្រញាប់ហត់ៗ ដៃទាំងពីរប្រញាប់លូកទៅចាប់ប្រអប់ដៃគេ ដើម្បីរារាំង ។ គេសម្លឹងភ្នែកខ្ញុំជាមួយការផ្តល់ចម្លើយស្ងាត់ថាជំទាស់គ្មានប្រសិទ្ធភាព ! ហើយរលាស់ដៃខ្ញុំរបូតចេញបានដោយងាយស្រួល ទោះខ្ញុំខំតោងទ្រូងខ្លួនឯង… ខ្ញុំដឹងថាមុននិងក្រោយទេ… ។    

«ដកដៃ !»

គេបញ្ជាដោយសព្ទសំឡេងរាបស្មើតែបង្កប់ការគំរាមកំហែងដែលបញ្ជាក់ច្បាស់ថា បើខ្ញុំមិនធ្វើតាម គេនឹងហែកសម្លៀកបំពាក់តូចៗកំប៉ិតនេះជាចម្រៀកៗទៀតមិនខាន ។

ខ្ញុំខាំមាត់ទាំងទឹកភ្នែករលីងរលោង បិទភ្នែកតែមិនព្រមលើកដៃឡើងទេ ក្បាលក៏គ្រវីស្ទើរដាច់ ខណៈធាតុខ្យល់ត្រជាក់បក់ប៉ះស្បែក ធ្វើឱ្យខ្ញុំញ័រទទ្រើកក្នុងការថប់បារម្ភ ។

ដោយក្តីអៀនខ្មាស តាំងពីកើតមក មិនដែលធ្លាប់មាននរណាមកឈរសម្លឹងមើលខ្ញុំក្នុងសភាពទទេស្អាតបែបនេះទេ ហើយមនុស្សដូចគេ… កែវភ្នែករបស់គេដែលនៅលុតជង្គង់មាត់អាងមើលទៅគ្មានអ្វីបញ្ឈប់គេឡើយ

«កុំប៉ះខ្ញុំ… សូមអង្វរ… » ខ្ញុំខ្សឹប ទឹកភ្នែកស្រក់តក់ៗចុះមកលាយឡំនឹងទឹកអាង ។

កាយវិការរបស់គេ មិនមែនជាការរំលោភបំពានទេ ជាចរិត “កាន់កាប់” នៃពួកនិយម BDSM  ដែលខ្ញុំបាន Search និងអាន ពេលកំពុងជិះមករកគេមុននេះ ។

ចង់ប្រាប់ខ្ញុំថា សូម្បីតែសិទ្ធិក្នុងការលាងសម្អាតរាងកាយខ្លួនឯង ក៏ខ្ញុំគ្មានដែរ ។ គ្រប់យ៉ាងនៅលើខ្លួនខ្ញុំ គឺជារបស់គេ ។

ពេលដែលបាតដៃគេរំកិលពីស្មាមកខ្នងហើយប៉ះគន្លឹះអាវរបាំងការពារចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំ ក៏ត្រៀមតែនឹងរលំបាក់ស្រុតទាំងស្រុងទៅហើយ ។ ខ្ញុំមិនអាចទ្រាំនឹងការវាយប្រហារផ្លូវចិត្តដ៏សាហាវនេះបានទៀតទេ មានតែយំង៉ោងអង្វរគេដោយបិទភ្នែក ៖

«ឈប់… បងទីន !» ខ្ញុំស្រែកយំអណ្តឺតអណ្តក ដៃទាំងពីរលើកខ្ទប់មុខបិទភ្នែកជិតឈឹង មិនហ៊ានសូម្បីតែសម្លឹងមើលកែវភ្នែករោលរាលរបស់គេ

«ខ្ញុំ… ខ្ញុំព្រមហើយ !» ចលនាដៃរបស់គេឈប់ង៉ក់ ។

«ព្រមអី ?» គេសួរ សំឡេងគ្រលរទាបនោះហាក់ដូចជាកំពុងតែរង់ចាំ  ស្តាប់ចម្លើយដែលគេដឹងមុនទៅហើយ ។

«ខ្ញុំព្រមពាក់ចិញ្ចៀននោះវិញ… ហឹក… ខ្ញុំសន្យា ខ្ញុំសន្យាថានឹងមិនដោះចេញពីម្រាមដៃទៀតទេ… មួយជីវិតនេះក៏បាន !»

ខ្ញុំនិយាយញាប់ស្មេទាំងយំញ័រខ្លួន ព្រោះគ្រាន់តែចង់ប្តូរយកខ្យល់ដង្ហើមសេរីភាពត្រលប់មកវិញ ។ មនុស្សយើងម្នាក់ៗ តែងតែមានពេលមួយចង់យល់អត្ថន័យនៃការប៉ះពាល់រវាងភេទផ្ទុយ ពិសេសមនុស្សស្អាតៗដូចគេ ចុះម្តេចបានពេលរងការលេងពិតប្រាកដ បង្ខំពិតប្រាកដ យើងអន់ចិត្តខ្លាំង ហើយចាញ់ចិត្តខាងគេខ្លាំងកម្រិតនេះ ?

 ឱ្យតែ… ឱ្យតែម្នាក់នេះព្រមដើរចេញពីទីនេះសិនគឺ OK ហើយ !

«ឱ្យខ្ញុំនៅម្នាក់ឯងសិនទៅ… ខ្ញុំអង្វរ ! ចេញទៅ !»

បន្ទប់ទឹកទាំងមូលធ្លាក់ចូលក្នុងភាពស្ងាត់ជ្រងំមានតែសំឡេងទឹកម៉ាស៊ីន និងសូរយំខ្សឹកខ្សួលរបស់ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំបិទភ្នែករង់ចាំការកាត់ក្តីទាំងបេះដូងលោតសឹងធ្លាយចេញក្រៅ ។

ទីបំផុត ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថាមានម្រាមដៃដ៏កក់ក្តៅលូកមកអង្អែលសក់ដែលសើមជោករបស់ខ្ញុំថ្នមៗ ។ នេះជាការប៉ះពាល់ដែលស្រទន់ខុសពីអម្បាញ់មិញ ។

«បាន ក្មេងតូច… » គេខ្សឹបក្បែរត្រចៀកខ្ញុំ សំឡេងនោះពោរពេញដោយជ័យជម្នះ និងការពេញចិត្តជាទីបំផុត ។ គេផ្តាំបន្ថែម ៖

«ចាំពាក្យខ្លួនឯងផង !»

និយាយចប់ បព្វតាក្រោកឈរ… ខ្ញុំឮសូរជើងគេបោះជំហានចេញទៅក្រៅ រួចស្នូរទ្វារបន្ទប់ទឹកក៏បិទ ។

ហឺយ ! អាចទម្លាក់ដៃចេញពីផ្ទៃមុខសម្លឹងមើលទ្វារដែលបិទនោះទាំងដកដង្ហើមធំប្រឹងទាញយកខ្យល់ចូលសួតបំប៉នវិញ ។

ខ្ញុំឈ្នះបានភាពឯកជនមួយគ្រា តែខ្ញុំដឹងខ្លួនច្បាស់ណាស់ថា… ព្រលឹង និងរាងកាយរបស់ខ្ញុំបានចុះចាញ់នឹងកិច្ចសន្យាដែលមានចិញ្ចៀនពេជ្រនោះជាខ្នោះឃ្នាងបាត់ទៅហើយ ។

ងូតទឹកដោយប្រញិបប្រញាប់ហើយកាលណា… ខ្ញុំរុំអាវងូតទឹកពណ៌សក្រាស់ឃ្មឹក ឈានជើងចេញពីបន្ទប់ទឹកដោយការប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត ។ បន្ទប់គេងដ៏ធំទូលាយពោរពេញដោយភាពស្ងាត់ជ្រងំ តែមានពន្លឺភ្លើងពណ៌មាសជះចេញពីអំពូលរាត្រីក្បែរគ្រែ ។

រាងកាយខ្ញុំគាំងង៉ក់ ពេលខ្សែភ្នែករេទៅទង្គិចនឹងវត្ថុមួយដែលត្រូវបានដាក់ទុកស្រេចលើខ្នើយ ។ ចិញ្ចៀនពេជ្រដែលខ្ញុំទើបតែដោះបោះចូលទៅក្នុងបាតដៃរបស់អ៊ីសាន កាលពីល្ងាចមិញ… ហើយមុននេះ គេខ្លួនឯង…   បព្វតា… គេបោះមកលើពូកនេះបញ្ឈឺខ្ញុំ ។

«បងទុកពេលឱ្យអូនពាក់វាវិញដោយខ្លួនឯង មុនពេលបងអស់ការអត់ធ្មត់ !»

នេះជាសំឡេងដែលបេះដូងខ្ញុំខ្សឹបទាំងលោតសឹងតែធ្លាយចេញពីទ្រូង និយាយជំនួសគេ ។ ចរិតគេគឺអ៊ីចឹង…

ខ្ញុំបោះជំហានយឺតៗចូលទៅក្បែរគ្រែ ដៃដែលកំពុងញ័រទទ្រើកក្រោម  សីតុណ្ហភាពម៉ាស៊ីនត្រជាក់និងរាត្រីកាល ក៏លូកទៅកាន់ចិញ្ចៀនពេជ្រនោះឡើងមកពិនិត្យ ។ សម្ដីនិងការឈឺចិត្តទាំងអស់កាលពីល្ងាច ស្រោចមកលើប្រាណនេះ ។

ពាក់កណ្តាលខ្ញុំស្តាយគេ ពាក់កណ្តាលទៀត… ខ្ញុំស្អប់ចរិតគ្រប់គ្រងរបស់គេ ។

តែពេលខ្ញុំខាំមាត់បិទភ្នែក រួចរុញវាបញ្ចូលទៅក្នុងម្រាមដៃនាងខាងឆ្វេងរបស់ខ្លួនឯងវិញ… អលង្ការក៏ប្រែជាក្តៅភាយដុតរលាយការតស៊ូ និងអំនួតចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំឱ្យខ្ទេចហ្មត់ ។

«ក្មេងតូច… »

ពាក្យគេនិយាយកាលនៅក្នុងបន្ទប់ទឹក… ពេលនេះឮមកទៀតព្រោះគេរុញទ្វារចូលមកពីវេរ៉ង់ដារ ។ សំឡេងស្អកគ្រលរនេះរលត់ទើបតែបន្តិច គេមកដល់ក្បែរខ្ញុំល្មម… ហើយដៃវែងៗរបស់គេលើកទាញកន្ត្រាក់រាងកាយខ្ញុំមួយទំហឹងឱ្យមកដួលផ្តេកទៅលើគ្រែពូកទន់ល្មើយ ។

បព្វតាបោះទូរសព្ទទៅក្រោយប្លាតលើសាឡុងស្បែក ដូចគេថ្នឹកដឹងចម្ងាយប៉ាន់ត្រូវចំៗគ្មានខុសអ្វីបន្តិច ។

បានន័យថាជីវិតគេ គឺបោះបោកបែបនេះ ។ ជំនាញ !

ងាកមកការពិតចំពោះមុខភ្នែកក្រឡង់ៗរបស់ខ្ញុំវិញ គេមិនបានប្រញាប់ប្រញាល់ថើបបបូរមាត់ខ្ញុំដូចរាល់ដងដូចដែលខ្ញុំស្មានឡើយ ។ បាតដៃដ៏ធំនិងក្តៅគគុករបស់គេម្ខាង បានរុញប្រមូលកដៃទាំងពីររបស់ខ្ញុំទៅសង្កត់ខាងលើក្បាលអឹបជាប់នឹងពូកយ៉ាងណែន ធ្វើឱ្យរាងកាយខ្ញុំបង្ខំពើងឡើងបង្ហាញភាពទន់ខ្សោយ និងការចុះចាញ់ទាំងស្រុង នៅក្រោមស្រមោលដ៏ធំស្កឹមស្កៃរបស់គេ ។

«ទីន… បងទីន !» ខ្ញុំដង្ហក់ ពេលដែលរាងកាយរឹងមាំរបស់គេសង្កត់កៀបមកលើរាងកាយខ្ញុំ ។

ចង្វាក់បេះដូងរបស់គេលោតខ្លាំងៗទង្គិចនឹងទ្រូងខ្ញុំ ។

«ដាហ្ស៊ី… » គេហៅខ្ញុំហត់ៗហើយបញ្ជា «មើលមកបង !» គេខ្សឹបៗ តែក្នុងភាសាមុតៗ… ផុតៗ… សឹងដកដង្ហើមមិនដល់គ្នា ។

ខ្ញុំបើកភ្នែកសម្លឹងគេ… ដែលមិនទាំងដឹងផងថាបិទ… ព្រោះខ្លាចគេតាំងពីពេលណា ?

ប្រុសស្អាតម្នាក់នេះ គេមិនបានថើបខ្ញុំទេ តែគេឱនមុខមកកៀកខ្លាំង  បញ្ចុះចុងច្រមុះដ៏ខ្ពស់របស់គេមកត្រដុសថ្នមៗលើថ្ពាល់ខ្ញុំ រួចរំកិលយឺតៗទៅក្បែរគុម្ពត្រចៀក ។ ដង្ហើមក្តៅៗរបស់គេបក់ប៉ះស្បែកក ធ្វើឱ្យកោសិកាពេញរាងកាយខ្ញុំបះច្រូង ។

ធ្មេញស្រួចៗរបស់គេខាំទាញរ៉ូបកន្សែងងូតទឹករបស់ខ្ញុំឱ្យរបូតធ្លាក់ពីស្មាម្ខាងយឺតៗ… មុននឹងបបូរមាត់ក្តៅគគុកនោះទម្លាក់ស្នាមថើបញក់ញី និងខាំបន្សល់ស្នាមជាំក្រហមចំឆ្អឹងដងកាំបិតរបស់ខ្ញុំ ។

«អ្ហឹម…» ខ្ញុំថ្ងូរតិចៗក្នុងបំពង់ក រាងកាយកន្ត្រាក់ពើងរកការប៉ះពាល់ពីគេដោយមិនដឹងខ្លួន ។ កម្លាំងប្រឆាំងរបស់ខ្ញុំរលាយបាត់សូន្យឈឹង ជំនួសដោយភាពស្រើបស្រាលដែលចាក់ស្រែះដល់ក្រឳបេះដូង ។

ដៃម្ខាងទៀតរបស់គេដែលទំនេរ បានលូកមកប្រទាក់ម្រាមដៃចូលនឹងម្រាមដៃឆ្វេងរបស់ខ្ញុំ… ចំកន្លែងដែលមានចិញ្ចៀនពេជ្រនោះ ។ គេសង្កត់ម្រាមដៃយើងបញ្ចូលគ្នា រួចផ្អឹបវាទៅនឹងទ្រូងខាងឆ្វេងរបស់គេ ឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដឹងពីចង្វាក់បេះដូងដែលកំពុងលោតកញ្ជ្រោលរបស់ស្តេចបិសាច

«ពាក់វា… ហើយ… មិនមែនមានន័យត្រឹមតែចិញ្ចៀនមួយវង់ទេ ដាហ្ស៊ី…» គេខ្សឹប សំឡេងញ័រដោយតណ្ហា តែបង្កប់អំណាចជ្រាលជ្រៅ «តែតំណាង… បង !!!» «ហើយបង… ជាប្រុសតែមួយគត់… ដែលអូនត្រូវនៅជាមួយ ! គ្រប់ពេល…»

កាយវិការកៀបសង្កត់ដ៏មានអំណាច ការទុកស្នាមលើស្បែក និងការប្រទាក់ម្រាមដៃភ្ជាប់បេះដូងនេះ វាជ្រាលជ្រៅ និងរោលរាលជាងការថើបបបូរមាត់រាប់រយដងទៅទៀត ។ ខ្ញុំលែងមានកម្លាំងទប់ទល់ហើយ ខ្ញុំខាំមាត់ងក់ក្បាលទាំងទឹកភ្នែកហូរចេញមកចុងកន្ទុយភ្នែក… ត្រៀមខ្លួនប្រគល់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងឱ្យគេដោយក្តីស្រលាញ់ ចង់ដឹង ចង់បានគេ តែពាក់កណ្តាលទៀតខឹងគេ ចង់តវ៉ា តែគ្មានសិទ្ធិ គ្មានលទ្ធភាព… ។

«ហើយ… ចាំទៀតថា គ្រប់ឆាក… នៅក្នុងហ្គេមមួយនេះ អូនគ្មានសិទ្ធិដើរចេញទេ លុះត្រាតែ… បងអនុញ្ញាត !»

ខ្ញុំស្អប់អំនួតនេះ ចង់រុញរាងកាយក្តៅគគុករបស់គេចេញពីខ្ញុំ… ចង់… រត់ឱ្យបាត់ ឱ្យគេ ដេកស្រវឹងនឹកខ្ញុំវេទនាមួយកោដិឆ្នាំ… តែ… បានអីនឹងសម្រេចបើពេលនេះ សីតុណ្ហភាពក្នុងបន្ទប់ហាក់ដូចជាហក់ឡើងខ្ពស់តាមចលនារបស់គេ ។ ដៃទាំងពីររបស់ខ្ញុំនៅតែត្រូវបានឃុំ គ្មានសល់កម្លាំងសូម្បីតែនឹងរុញច្រាន ឬដកដៃមកវិញផង កុំថាច្រានគេ ។ ផ្ទុយទៅវិញ ម្រាមដៃបានត្រឹមក្ដាប់ណែនចូលគ្នា ខណៈដែលរាងកាយទាំងមូលកំពុងត្រូវបានអូសទាញទៅរកជ្រោះនៃក្តីសុខដ៏មហិមា សឹងភ្លេចខ្លួនឯងកំពុងនៅឯណា និងតស៊ូជាមួយអ្វី… រវាងស្នេហានិងមុខមាត់ ។

ដង្ហើមរបស់បព្វតាដាច់ៗ ជាកង់ៗ ឯខាងខ្ញុំ បានត្រឹមបើកភ្នែកព្រឹលៗសម្លឹងមើលពិតានបង្កប់អំពូលចរណៃ ហើយដៃម្ខាងនៃបុរសម្ចាស់កន្លែងនេះ កំពុងគ្រប់គ្រងលើខ្លួនប្រាណខ្ញុំ ធ្វើដូចជាកម្មសិទ្ធិរបស់គេគ្មានសល់ទីណាជារបស់ខ្ញុំទៀតឡើយ ។

បាតដៃដ៏ធំ និងក្រាស់របស់គេ រត់ឡើងមកដល់ខ្សែចងចង្កេះ ហើយមិនយូរទេ គេនឹងស្រាយសម្រាតខ្ញុំ… ១០០ភាគរយ ។

«បងទីន !» ខ្ញុំហៅគេតិចៗជាមួយរលកដង្ហើមខ្លីៗ… ហើយរេខ្លួនគេចបានតែបន្តិចៗ ។

«ខ្លាច ?» គេឱនមកខ្សឹបសួរ រួចផ្តើមធ្វើការលើបបូរមាត់ខ្ញុំ ។ តែមិនយូរទេ គេក៏ផ្តើមញៀននឹងការនិយាយបញ្ឈឺខ្ញុំទៀត «រក្សាការភ័យខ្លាចមួយនេះក្នុងបេះដូង ! … រម្លឹកខ្លួនឯងផងថា… អូនជារបស់អ្នកណា !»

កាយវិការគេមិនបានឈប់សូម្បីបន្តិចណាជាមួយពាក្យគំរាមគួរឱ្យក្តៅចិត្តអស់ទាំងនេះទេ មាត់និយាយ ដៃរស់រវើក ។

មនុស្សផ្ដាច់ការរំកិលខ្លួនយឺតៗមកគ្រប់គ្រងខ្ញុំដោយភាពទន់ភ្លន់ តែបង្កប់នូវសិទ្ធិផ្តាច់មុខមកលើរាងកាយនេះ ។

មិនដឹងថា ល្ងាចមិញដែលខ្ញុំដោះចិញ្ចៀនចោលឌឺគេ គេខឹងកម្រិតណាទេ… មើលតែភាពគឃ្លើនពេលនេះ ក៏កាត់ន័យបាន ។

ខ្ញុំដកដង្ហើមធំផ្តាច់ខ្លួនឯងចេញពីការគិតគ្រប់អ្វីៗ ខណៈចុងម្រាមដៃរបស់គេអូសមកកាត់គ្មានញញើត ក្រែងចិត្តតាមបណ្តាទីតាំងនារីភេទដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់សូម្បីហ៊ានមើលខ្លួនឯង ។ ហើយ… រាល់កន្លែងដែលម្រាមដៃគេអូសកាត់ ហាក់ដូចជាមានចរន្តភ្លើងឆក់រាលដាលពេញសរសៃឈាម ធ្វើឱ្យរាងកាយដ៏ទន់ខ្សោយនេះញាប់ញ័រខ្សឹបអង្វរហៅឈ្មោះគេ ។

«ខ្ញុំ… ស្អប់… មនុស្ស… ផ្តាច់ការ ! មនុស្ស… ល្បិច… ច្រើន… ធ្វើអីគ្រប់យ៉ាង… ក្រោយខ្នងខ្ញុំ… »

«ស្អប់ ?» បិសាចនេះសើចង៉ុលៗ ហើយឌឺដងខ្ញុំជានិច្ច «តែខ្លួនអូន… អត់ប្រាប់បងអ៊ីចឹងផង ! … វាប្រាប់មកថា… អូនចូលចិត្ត… អូនចង់បាន… បង !»

គេទម្លាក់ដៃមួយទៀតមកផាត់សក់ខ្ញុំ ជាឱកាសដៃទាំងពីរមានសេរីភាព ខ្ញុំក្តិចប្រុសមុខក្រាស់មួយទំហឹងដល់គេទ្រាំលែងបាន ត្រូវមកចាប់ដៃខ្ញុំទៅឃុំវិញដដែល ។

«ស្រមៃឱ្យច្រើនទៅបព្វតា ! កុហកខ្លួនឯងទៅ !»

ខ្ញុំបិទភ្នែកស្រែក តែបានត្រឹមដង្ហក់ៗ ។ គេឱនមកបិទមាត់ខ្ញុំ ។ … ខ្ញុំបានទទួលយករសក្លិនគេ បបូរមាត់គេទាំងពេញចិត្ត និងដូចជាស្គាល់គ្នាច្បាស់ណាស់ មិនបានផ្អើលៗដូចផ្នែកផ្សេងៗនៃរាងកាយទេ ។

ចួបគ្នាស្អែក !

ចំហាយទឹកក្តៅហុយឡើងព្រាលៗពេញបន្ទប់ទឹកដ៏ធំទូលាយនៃជាន់ដំបូលនៃភូមិគ្រឹះមិនដែលមានសំណើចសុភមង្គលមួយនេះ ។ ខ្ញុំធ្មេចសន្ធឹងរាងកាយអាក្រាតត្រាំនៅក្នុងអាងទឹកកួច (Jacuzzi) បណ្តោយឱ្យកម្តៅវាជួយរំលាយភាពតានតឹង និងកំហឹងដែលកកស្ទះក្នុងទ្រូងពេញមួយថ្ងៃនេះ ។

ខ្ញុំកំពុងតែរង់ចាំ… រង់ចាំកូនឆ្មាតូច ដែលកំពុងតែធ្វើដំណើរមករកខ្ញុំដល់បន្ទប់ ។ យប់នេះ ខ្ញុំត្រៀមលក្ខណៈរួចរាល់អស់ហើយ ដើម្បីបំបាក់អំនួតរបស់គេ ហើយគេនឹងយល់ច្បាស់ថា ជាតិនេះគ្មានផ្លូវរត់គេចពីដៃខ្ញុំបានឡើយ ។

រំពេចនោះសំឡេងរបស់អ៊ីសានបន្លឺឡើងតាមរយៈប្រព័ន្ធបញ្ជូនសំឡេងដែលភ្ជាប់មកកាន់បន្ទប់ទឹកដោយផ្ទាល់ ។

«ចៅហ្វាយ… » សំឡេងជនជាតិឥណ្ឌាបន្លឺឡើងដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន

«នីកូល ទើបតែខលចូលមកទូរសព្ទដៃរបស់ខ្ញុំ នាងកំពុងយំ ហើយអង្វរសុំនិយាយជាមួយចៅហ្វាយ  តើចៅហ្វាយចង់ឱ្យខ្ញុំកាត់ផ្តាច់ទេ ?»

ខ្ញុំងើបចិញ្ចើមបន្តិច ។ មិត្តសម្លាញ់របស់កូនឆ្មា ? ប្រហែលជាចង់ខល  មកសុំក្តីមេត្តាជំនួសដាហ្ស៊ីហើយមើលទៅ ។

«ភ្ជាប់មក !» ខ្ញុំបញ្ជាខ្លីៗ រួចកែសម្រួលឥរិយាបថបន្តិចមុនពេលឆ្លើយតោះតើយ ៖

«ជួយតែងខ្លួនឱ្យស្រីមុខរឹងម្នាក់ហ្នឹងឬនៅ ?»

ជាចម្លើយ… ខ្ញុំឮសំឡេងយំខ្សឹកខ្សួលលាន់ចេញពីឧបករណ៍បំពងសំឡេង មុននឹងនីកូលប្រឹងនិយាយទាំងញាប់ញ័រមកថា ៖

«Chairman… លោកទីន ! ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិនិយាយជាមួយលោកទេ តែ… តែខ្ញុំចង់ប្រាប់រឿងមួយ… កុំ… ធ្វើបាបដាហ្ស៊ីអី… លោកកុំខឹងនឹងវា… បានទេ ?»

ខ្ញុំនៅស្ងៀមមិនតបតសូម្បីមួយម៉ាត់ តែខ្ញុំសើចចំអកង៉ុលៗក្នុងបំពង់កដែលពួកគេស្រលាញ់គ្នាយ៉ាងនេះ ។ សំណាងហើយដែលនីកូលជាមនុស្សស្រី ។ មិត្តគេនិយាយបន្ត ៖

«ប្រហែលជា Chairman គិតថា ដាហ្ស៊ីចង់រត់ចេញពីលោក… តែមិនមែនទេ !» សំឡេងនីកូលអាក់អួល តែប្រឹងនិយាយឱ្យច្បាស់បន្តបន្ទាប់ស្មើសន្ធឹកបេះដូងរង់ចាំដោយអំណត់របស់ខ្ញុំ «វា… វាស្រលាញ់ Chairman ខ្លាំង ! ដាហ្ស៊ីស្រលាញ់លោកខ្លាំងណាស់ ! វាប្រាប់ខ្ញុំផ្ទាល់ !»

ព្រឹប !

បេះដូងខ្ញុំដែលធ្លាប់តែលោតក្នុងចង្វាក់រាបស្មើ និងត្រជាក់ដូចទឹកកក ស្រាប់តែកន្ត្រាក់លោតខុសចង្វាក់មួយរំពេច ។ ពាក្យថា «ស្រលាញ់» ដែលចេញពីមាត់អ្នកដទៃម្នាក់បានវាយប្រហារចំកណ្តាលទ្រូងខ្ញុំយ៉ាងពេញទំហឹង ធ្វើឱ្យសរសៃឈាមរត់ពេញរាងកាយឡើងចំហាយក្តៅភាយ…  ជាងសីតុណ្ហភាពទឹកនៅក្នុងអាងដ៏ទំនើបនេះទៅទៀត ។

គេស្រលាញ់ខ្ញុំ ?

«ខ្ញុំធំឡើងមកជាមួយគេ… មានរឿងជាច្រើនដែលគ្មានអ្នកណាដឹង តែខ្ញុំដឹង !  គេមិនដែលស្រលាញ់អ្នកណាកម្រិតនេះទេ… »

«ប៉ិនកុហកឱ្យគ្នាណាស់ !»

ខ្ញុំតបខ្លីៗ ធ្វើហីនឹងបេះដូងលោតចំប្រប់នេះ ។

«ទេទាន ! លោកពិចារណាចុះ ដោយសារតែស្រលាញ់ខ្លាំងពេកហ្នឹងហើយបានជាភ្លាមៗគេលែងហ៊ានទុកចិត្តខ្លួនឯងថាគេមានតម្លៃត្រឹមជាល្បែងសម្រាប់អ្នកមានភ្នាល់គ្នាយកមុខ បានជាគេខឹងខ្លាំង !»

ដាហ្ស៊ីស្រលាញ់ខ្ញុំខ្លាំងដល់ថ្នាក់ហ្នឹងពិតទេ ?

អារម្មណ៍រំភើបមួយដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់បានលាយឡំគ្នានឹងភាពអំណរដែលលាក់ទុកយ៉ាងជ្រៅ ។ របាំងមុខជាបិសាចដែលខ្ញុំខំសាង សឹងតែរលាយបាត់ទៅហើយ តែ… អំនួតនៃភាពជាអ្នកមានអំណាចមិនអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំបង្ហាញភាពទន់ជ្រាយឱ្យអ្នកណាឃើញឡើយ ។

ខ្ញុំបន្តរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ រហូតដល់នីកូលស្ទើរតែដាច់ដង្ហើមព្រោះតែការរង់ចាំ ។

ខ្ញុំបន្លឺសំឡេងគ្រលរទាប ត្រជាក់ស្រេប និងពោរពេញដោយអំណាច      «ថាផ្ដោតលើការងារឱ្យល្អ !  រឿងនៅផ្ទះនេះ មានអ្នកដឹងថា ត្រូវចាត់ការបែបណាហើយ !»

ទីត !

ខ្ញុំបញ្ជាកាត់ផ្តាច់ខ្សែទូរសព្ទនោះចោលភ្លាមៗ ដោយមិនរង់ចាំស្តាប់ការអង្វរបន្ត។ បន្ទប់ទឹកដ៏ធំត្រលប់មកស្ងាត់ជ្រងំវិញ ។ ខ្ញុំផ្អែកក្បាលទៅនឹងគែមអាង បិទភ្នែកយឺតៗ ខណៈស្នាមញញឹមមួយដែលមនុស្សក្នុងវិមាននេះ តែងតែលបហៅថា «ស្នាមញញឹមបិសាច» បានលេចឡើងនៅលើជ្រុងបបូរមាត់របស់ខ្ញុំ ។

មិនមែនជាស្នាមញញឹមកំហឹងទៀតទេ… តែជាជ័យជម្នះ ! ខ្ញុំជាមនុស្សស្អប់ការចាញ់ !

«You love me… ?» ខ្ញុំខ្សឹបសួរខ្លួនឯងចំអកៗក្នុងបំពង់ក… ហើយជាបន្តបន្ទាប់ខ្ញុំសើចតិចៗក្នុងសំណើចដែលបង្កប់ទៅដោយតណ្ហា និងភាពជាម្ចាស់គ្រប់គ្រងដ៏ងងឹតងងុលមួយ ។

ល្អទេតើ ! បើគេពិតជាស្រលាញ់ខ្ញុំមែន យប់នេះ បងនឹងទាមទារមើលការស្រលាញ់ហ្នឹងឱ្យច្បាស់នឹងភ្នែកហើយ វិចិត្រករ !

ខ្ញុំក្រោកឈរពីអាងទឹក ទាញអាវគេងមកគ្របលើខ្នង ហើយឈរសម្លឹងតំណក់ទឹកស្រក់ចុះពីរាងកាយមាំមួនតែកំព្រាជាយូរណាស់មកហើយ ។

ជីវិតបុរសភេទរបស់ខ្ញុំ មានតែការរំជើបរំជួលរាងកាយ និងចំណង់តែបែបរាយមាយ ប៉ុន្តែមិនដែលឮសំឡេងដល់បេះដូងដ៏ជ្រៅនិងដ៏កម្សត់មួយនេះបានសូម្បីម្តងណា ។ ខណៈដែលកែវភ្នែកខ្ញុំសម្លឹងត្រង់ទៅកាន់ទ្វារបន្ទប់ រង់ចាំវត្តមានម្ចាស់បេះដូងដែលជិតមកដល់ ។

យប់នេះ អូនមិនអាចគេចផុតពីការកាត់ក្តីលើគ្រែរបស់បងឡើយ !

ចេញមកក្រៅខ្ញុំបន្តឈរបែរខ្នងសម្លឹងមើលតំណក់ភ្លៀងដែលកំពុងវាយសង្កត់លើជញ្ជាំងកញ្ចក់នៃបន្ទប់គេងនេះ ។

ទីក្រុងភ្នំពេញកំពុងលិចលង់ក្នុងភាពងងឹតនិងអ័ព្ទត្រជាក់ តែក្នុងសរសៃឈាមខ្ញុំពេលនេះបែរជាកំពុងឆេះរោលរាលដោយកម្តៅនៃរលកតណ្ហា និងអំនួតនៃជ័យជម្នះ ។

ក្រាក !

សំឡេងទ្វាររបើក ធ្វើឱ្យកែវស្រាវីស្គីក្នុងដៃខ្ញុំកន្ត្រាក់បន្តិច ។ ខ្ញុំដឹងពីក្លិនគេ ដង្ហើមគេ វត្តមានរបស់គេ ។ កូនឆ្មារឹងរូសដែលខំប្រឹងរត់គេចពីខ្ញុំយ៉ាងក្រអឺត ចុងក្រោយក៏ត្រូវស្លាបអំណាចរបស់ខ្ញុំវាយបំបាក់ ឱ្យដើរចូលមករកទ្រុងវិញដោយខ្លួនឯង ។

ខ្ញុំងាកមុខយឺតៗ ។

ទិដ្ឋភាពនៅចំពោះមុខ ធ្វើឱ្យបេះដូងបិសាចរបស់ខ្ញុំលោតខុសចង្វាក់ ។ ដាហ្ស៊ីកំពុងឈរក្នុងសភាពស្រពោន ហើយមើលមកខ្ញុំ ។ ខ្ញុំឃើញភាពញាប់ញ័រលើប្រអប់ទ្រូងនិងចង្វាក់ដង្ហើមរបស់គេ ។

សម្លៀកបំពាក់គេដដែល ហើយទទឹកខ្លះ នៅខ្លះ សឹងរឹតជាប់នឹងរាងកាយតូចច្រឡឹង បង្ហាញខ្នងកោងខ្ទែតដែលធ្វើឱ្យសតិសម្បជញ្ញៈខ្ញុំស្ទើរតែដាច់ដោចចុះចាញ់ភាពមានះនៃតណ្ហា ។

គេមិនបានធ្វើតាមការទាមទាររបស់ខ្ញុំទៅរៀបចំខ្លួនមកទទួលទណ្ឌកម្មទេគេរឹងរូសមិនល្មមហើយមកឈរសម្លឹងខ្ញុំដោយកែវភ្នែកដែលពិបាកទាយចិត្ត ។

តែ… មិនថាគេមករបៀបណា មនុស្សនេះ… នៅតែស្អាត… ស្អាតរហូតដល់ខ្ញុំចង់តែកម្ទេចឱ្យរលាយចូលមកក្នុងសាច់ឈាមខ្ញុំតែម្តង ។

«ចង់អ៊ីចឹងក៏បាន ! គគ្រិច !» ខ្ញុំសង្កត់សំឡេងឱ្យនៅរាបស្មើ និងត្រជាក់ស្រេប បិទបាំងភ្លើងតណ្ហាដោយការចង់ឈ្នះដែលកំពុងឆេះសន្ធោសន្ធៅក្នុងទ្រូង ។

គេវិញ ចង់ថយបន្តិចអត់បន្តិច ពេលឃើញខ្ញុំនេះបោះជំហានយឺតៗទៅរកគេ ។

«ហើយ… ខ្លួននឹងបង្ខំខ្ញុំទាំងដែលខ្ញុំ… !»

ស្រីមុខរឹងពោលដោយសំឡេងញ័រៗ ហើយចុងក្រោយគេត្រូវតែរំកិល   ថយ ។ បន្តិចទៀតទៅ… គេនឹងទ័លទល់នឹងជញ្ជាំងកញ្ចក់ហើយ… តើគេមានអីធ្វើមុខរឹងបានទៀត ? ខ្ញុំឈប់បន្តិច គេក៏ឈប់ដែរ… គឺរាងកាយតូចច្រឡឹងដែលទទឹកជោកដោយទឹកភ្លៀងមួយនេះ ត្រូវប៊ូតុងខ្ញុំបញ្ជា ។  

ខ្ញុំមិនខ្ចីមើលភ្នែកគេដែលកំពុងតែក្រឡង់ៗដោយទម្លាក់ភ្នែកមកពិនិត្យ ខ្លួនគេពីលើដល់ចុងជើង ញ័រចំប្រប់ដូចកូនសត្វ តែក្តាប់ដៃធ្វើដូចរឹងមាំ ។

«…ចង់… ធ្វើ… អី ?»

ខ្ញុំមិនឆ្លើយ តែបន្តបោះជំហានចូលទៅកៀក រហូតទាល់តែចុងជើងយើងប៉ះគ្នា ។ ក្លិនទឹកភ្លៀងត្រជាក់ៗ លាយឡំនឹងក្លិនក្រអូបប្រចាំកាយរបស់គេត្រូវសត្វសាហាវក្នុងខ្លួនខ្ញុំប្រមាញ់បានហើយ ។

វាកំពុងលោតកញ្ជ្រោលសឹងបែកទ្រូងណា ដឹងទេមេធ្មប់តូចកំណាច ?

គេថយព្រោះខ្ញុំចាប់ផ្តើមញញឹមមួយទំហឹង ជាស្នាមញញឹមដែលខានមានក្នុងផ្ទះនេះ ២០ ឆ្នាំមកហើយ ។ ពេលគេគ្មានកន្លែងថយទៀត  ដៃទាំងពីររបស់ខ្ញុំលូកទៅច្រត់នឹងកញ្ចក់សងខាងដើម្បីឃុំរាងកាយគេឱ្យនៅក្រោមស្រមោលខ្ញុំទាំងស្រុង ។ ខ្ញុំឱនមុខទៅកៀក…  កៀករហូតដង្ហើមក្តៅគគុកនៃធាតុឈ្មោលបក់ប៉ះសាច់កសខ្ចីរបស់គេ ។

«គំនូរនៅ… ឯណា ?»

គេសួរហើយមើលភ្នែកខ្ញុំមុតៗពីម្ខាងទៅម្ខាង ខ្ញុំសើចខឹកក្នុងបំពង់កភ្នែកគេចេះនិយាយអង្វរ តែមាត់គេមិនព្រមអង្វរ… ខ្ញុំ !

 ដោយសារគេខឹង ? និយាយទៅមិនដែលខ្វល់ថាអ្នកណាខឹងទេ ពេលនេះអារម្មណ៍ត្រូវបានអូនខឹង មានជាតិណាស់ !

ខ្ញុំបង្អួតអំណាចជាអ្នកគ្រប់គ្រងជាមួយសូរសំឡេងគ្រលរទាបៗខ្សឹបៗកាត់សភាពស្ងាត់ជ្រងំនៃផ្ទៃបន្ទប់ ៖

«ចុះគំនូរនៅមុខនេះ ? … អត់ចង់មើលទេ ?»

ដាហ្ស៊ីបើកភ្នែកធំៗក្រហមថ្ពាល់ងៅ ។ គេប្រឹងងាកមុខចេញ តែខ្ញុំលូកដៃម្ខាងទៅចាប់ចង្កាគេបង្ខំឱ្យងាកមកវិញ ។ ម្រាមដៃខ្ញុំក្រសោបកញ្ចឹងកគេថ្នមៗ តែបង្កប់អំណាចមួយ ដែលស្រីល្អិតនេះសឹងមិនហ៊ានសូម្បីតែដកដង្ហើមឱ្យរលូនត្រឹមត្រូវ ។

«របស់នេះ… ថោកបន្តិចហើយ ! ទ្រាំៗទៅអូន !»

ខ្ញុំខ្សឹបទាំងដៃម្ខាងទៀតបង្ហាញចិញ្ចៀន ។ ភ្នែកនាងរលោង ហាក់ដឹងកំហុស តែគ្មានពាក្យស្តីតវ៉ាអ្វីទាំងអស់ ។ មាត់គេញាប់ញ័រ ធ្វើឱ្យខ្ញុំចង់បន្តស្លាកស្នាមតាមរបៀបដដែលមុនៗមិនចេះណាយ តែមានអារម្មណ៍ថាដៃគេទាំង១០ម្រាមកំពុងប៉ះមកលើទ្រូងខ្ញុំ ។

ទោះណាជាគេយារដៃមកនេះ គឺមកទប់រាងកាយខ្ញុំកុំឱ្យស្អិតមកជិតហួសហេតុ តែចរន្តបាតដៃគេដូចជាអ្វីមួយអង្វរខ្ញុំឯកឯង ។ ខ្ញុំសម្លឹងក្នុងជម្រៅភ្នែកគេ… ស្រីម្នាក់នេះ… មុននិងក្រោយគង់តែជារបស់ខ្ញុំ… តែ… តែមនុស្សគេនេះកាឡាខ្លួនមិនចេះអស់ ដំបូងរួសរាយ… ក្រោយមកកម្សត់… ហើយឥឡូវនេះ… រឹង !!!

ខ្ញុំលើកដៃខ្ពស់បោះចិញ្ចៀនបញ្ច្រាសទៅក្រោយខ្នងសំដៅគ្រែពូកខណៈភ្នែកមិនដកចេញពីមុខស្លេកៗរបស់គេ ។ ដៃដដែលខ្ញុំទាញរេទៅក្រោយខ្នងរកមើលរូតអាវគេហើយចាប់បម្រុងទាញសម្រាត ។

«បង… ទីន… !»

គេដាច់ចិត្តនិយាយហើយ ?

ខ្ញុំលើកមាត់បន្តិចចំអកគេ តែដៃនៅធ្វើការដដែល ។ ខាងគេវិញ ដៃទាំងពីរដែលធ្លាប់តែព្យាយាមរុញច្រានទ្រូងខ្ញុំ បែរជាប្រែដកមកក្តាប់អាវខ្លួនគេជាប់ណែន ។ រាងកាយនាងទន់ជ្រាយសឹងតែរអិលធ្លាក់ដល់ឥដ្ឋ ប្រសិនបើគ្មានខ្ញុំនៅកៀកផងកុំថាឡើយចង់រារាំងខ្ញុំ ។

ខ្វាក… ខ្ញុំទាញអាវគេសម្រាតបានសម្រេច…

«ប្រាប់ថាឱ្យស្លៀកពាក់ឱ្យបានត្រឹមត្រូវជាងនេះ !»

ខ្ញុំខាំមាត់ស្តីឱ្យគេតិចៗក្បែរគុម្ពត្រចៀក ។

ទឹកភ្នែកគេស្រក់តក់… មកលើខ្នងដៃខ្ញុំ ។ មិនទុកពេលឱ្យវិចិត្រករតូចបានតវ៉ា ខ្ញុំឱនទៅបីត្រកងរាងកាយឡើងផុតកម្រាលព្រំ ទុកចោលសម្បកអាវដែលជ្រុះរោយទីនោះ ហើយឈុតតូចៗពណ៌ឈូកទាំងលើនិងក្រោមបានក្លាយជារបាំងការពារចុងក្រោយរបស់គេ ។

«ដាក់ខ្ញុំចុះ !»

គេឆ្លៀតនិយាយទាំងយំយែក តែមិនអាចធ្វើអ្វីបានទេ ខណៈខ្ញុំបោះជំហានវែងៗសំដៅទៅកាន់បន្ទប់ទឹកដ៏ធំរបស់ពួកយើង ។ ពេលចូលដល់ នាងសម្លឹងជុំវិញហាក់ភ័យស្លន់ស្លោ ខំប្រឹងរើបម្រះ តែខ្ញុំមិនខ្វល់ ដើរត្រង់ទៅកាន់អាងទឹក (Jacuzzi) ដែលនៅក្តៅឧណ្ហៗដដែលនោះ រួចទម្លាក់រាងកាយតូចនេះចូលទៅក្នុងទឹកដែលសល់ពីខ្ញុំ ។

ប្រាវ !

ទឹកខ្ទាតសាចពេញកម្រាល ។ ដាហ្ស៊ីងើបក្បាលពីទឹកមកវិញទាំងក្អកឈ្លក់ ។ តែខ្ញុំសង្ឃឹមថា ភាពកក់ក្តៅបានជួយរំលាយភាពញ័ររងារបស់គេ    ភ្លាមៗដូចគ្នា ។ ស្រីម្នាក់នេះ រឹតតែស្អាតខ្លាំងពេលទទឹក១០០ភាគរយទាំងគ្មានម្សៅឬក្រែម ។

របៀបដែលគេសម្លឹងមកខ្ញុំហាក់ចង់ដឹងថាអ្វីជារឿងបន្ត បានធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនចង់ប្រញាប់… ។ ខ្ញុំឈោងទាញកន្សែងពោះគោធំមួយមកកាន់ក្នុងដៃ រួច     ឱនមុខទៅខ្សឹបក្បែរត្រចៀកនាងដែលកំពុងសើមជោកដោយតំណក់ទឹក ៖

«ងូតទឹកកម្ចាត់ភាពកខ្វក់ និង… ឈាមត្រជាក់… គ្មានបេះដូង… ចេញ !!!»

 ថាហើយ ខ្ញុំញញឹមចុងមាត់ដែលចិត្តរឹងរូស… បញ្ជាឱ្យខ្ញុំឌឺភ្នែកគេ សម្លក់គ្នាទៅវិញទៅមក ។ 

«បងមិនស៊ីអូនទាំងគគ្រិចៗអ៊ីចឹងទេ ធ្វើកុំភ័យមើល៍ !»

ខ្ញុំខ្សឹបដាក់កែវភ្នែករលោងៗដែលគេមើលមកខ្ញុំគ្រប់ចលនា ។

ចួបគ្នាស្អែក!

ទ្វារជណ្តើរយន្ត VIP របស់មន្ទីរពេទ្យរំកិលបិទជិតឈឹង កាត់ផ្តាច់រាល់ភាពវឹកវរ និងសំឡេងយំសោកពីខាងក្រៅ ទុកឱ្យបរិយាកាសធ្លាក់ចូលក្នុងភាពស្ងាត់ជ្រងំ ។

ខ្ញុំសម្លឹងមើលទម្រង់មុខដ៏រាបស្មើ និងត្រជាក់ស្រេបរបស់ខ្លួនឯងនៅក្នុងកញ្ចក់ជណ្តើរយន្ត ។ ខ្ញុំខំប្រឹងរៀបឫកពាឱ្យរឹងមាំនៅចំពោះមុខនាងអម្បាញ់មិញ តែពេលនេះនៅសល់ត្រឹមខ្ញុំម្នាក់ឯង រូបភាពដែលផុសឡើងជាន់លើកញ្ចក់ បែរជាទឹកមុខស្លាំងៗ កែវភ្នែកក្រហមងាំង និងស្រមៃឃើញដិតដាមជាប់ភ្នែកពីរូបរាងកាយញ័រទទ្រើកដោយភាពទាល់ច្រករបស់ដាហ្ស៊ី

តំណក់ទឹកភ្នែកដែលហូរចុះមកកាត់ថ្ពាល់នាង ខណៈដែលនាងសម្លឹងមកខ្ញុំដោយក្តីស្អប់ និងភាពភ័យរន្ធត់… វាប្រៀបដូចជាកាំបិតរាប់សិបមុខដែលកំពុងចាក់ឆ្កៀលទ្រូងខ្ញុំពីខាងក្នុង ។

ល្បែងហាងកាហ្វេប៉ុណ្ណឹង… គេខឹងលែងមើលខ្ញុំក្នុងសភាពទន់ភ្លន់ និងជឿជាក់ដូចកាលក្រោកមកពីគេងនៅផ្ទះកញ្ចក់ពិតមែនឬអី ?

…ខ្ញុំមិនជឿ !

ខ្ញុំ… ឈឺ… ដែលឃើញគេយំខ្លាំងយ៉ាងនេះ ។ តែ… ហេតុអីខ្ញុំមិនទុកពេលឱ្យគេ ? ព្រោះ… ខ្ញុំក៏ញៀននឹងអំណាចដែលអាចធ្វើឱ្យគេ… ស្គាល់ថាខ្ញុំជាអ្នកណា អាចធ្វើអីបានខ្លះ ហើយនាងត្រូវរត់មកពឹងផ្អែកលើខ្ញុំដដែលជាដដែល… ។

«បងសុខចិត្តដើរតួជាអ្នកដាក់ទណ្ឌកម្ម… កាត់ស្លាបអូន ព្រោះនេះជាមធ្យោបាយតែមួយគត់ដែលអាចបង្ខាំងអូនពីប្រុសដទៃ !»

ទីង !

សំឡេងជណ្តើរយន្តបន្លឺឡើងបញ្ជាក់ថាបានចុះមកដល់ចំណតឡានជាន់ផ្ទាល់ដីដែលកាលពីព្រឹកខ្ញុំបានបើកឆាកមួយធំគួរសមជាមួយគេ ។ ទ្វាររបើកឡើងយឺតៗ ។ ខ្ញុំដកដង្ហើមធំបោះបង់ភាពទន់ជ្រាយកាលពីមួយវិនាទីមុនចោលទាំងស្រុង រួចទាញរបាំងមុខជា «បព្វតា ទីន» ដ៏សាហាវត្រជាក់មកពាក់បាំងវិញ ។

ពេលចូលដល់ក្នុងរថយន្តដែលមានអ៊ីសានជាអ្នកបើក…

«អ៊ីសាន… » ខ្ញុំហៅឈ្មោះគេក្នុងសព្ទសំឡេងគ្រលរទាបដែលមានតែគេម្នាក់គត់ទើបស្គាល់ថា នេះគឺជាសំឡេងមុនពេលដែលមេបិសាចក្នុងខ្លួនខ្ញុំចាប់ផ្តើមចេញសកម្មភាព ។

«បាទ ចៅហ្វាយ !»

«កំពុងទៅណា ?»

អ៊ីសានសម្លឹងកញ្ចក់បន្តិច មុននឹងឆ្លើយទាំងសំឡេងបារម្ភតានតឹង ៖

 «វីឡាកញ្ចក់ បាទចៅហ្វាយ ។»

«បត់ !» ខ្ញុំបញ្ជាដាច់អហង្ការ រួចដកដង្ហើមធំ «ទៅផ្ទះ… !»

តាមពិត កន្លែងនោះបរិសុទ្ធពេក មិនស័ក្តិសមនឹងភ្លើងកំហឹងនិងទណ្ឌកម្មរបស់ខ្ញុំប្រដៅអ្នកដោះចិញ្ចៀនខ្ញុំចោលយប់នេះទេ ។ ផ្ទះនោះគេបានសុំខ្ញុំរៀបការ… វាសមជាកន្លែងផ្នែកល្អៗរបស់ពួកយើងជារៀងរហូត ។ ចំណែកមេរៀនដែលគេត្រូវរៀន គួរតែនៅកន្លែងផ្សេង ។

«បាទ … ?» អ៊ីសានចង់សួរអ្វីទៀតតែគេស្ទាក់ស្ទើរ ។

ខ្ញុំញញឹមចុងមាត់លូកយកចិញ្ចៀនដែលអ៊ីសានបានឱ្យមកខ្ញុំកាលពីល្ងាចមកបង្វិលលេងក្នុងប្រអប់ដៃ ។ ដៃម្ខាងឈោងយកដបទឹកមកក្រេបរម្ងាប់ចិត្តតក់ក្រហល់ ។

បន្តិចទៀត… កូនឆ្មានេះនឹងទទួលសាររបស់ខ្ញុំ… ! បន្តិចទៀត !

ក្លាយជាកម្មសិទ្ធិបិសាចមានឈាម (តំណាលដាហ្ស៊ី)

នៅក្នុងបន្ទប់ទឹកមន្ទីរពេទ្យសំឡេងទឹកម៉ាស៊ីនកំពុងបើកហូរកំដរសំឡេងយំរបស់នីកូល ដែលកំពុងអង្គុយឱបជង្គង់នៅលើឥដ្ឋការ៉ូ ។ ខ្ញុំដើរចូលទៅអង្គុយចុះក្បែរនាងរួចទាញរាងកាយដែលកំពុងញ័រទទ្រើកនោះមកឱបជាប់នឹងទ្រូង ។

«ដាហ្ស៊ី… យើងសុំទោស… យើងធ្វើឱ្យឯង… »

នីកូលយំអណ្តឺតអណ្តកនិយាយមិនចប់ ។ ខ្ញុំអង្អែលសក់នាងថ្នមៗទាំងញញឹមលាយទឹកភ្នែក ។

«យំអី ? កុំរៀបការជាមួយតាចាស់នោះដាច់ខាត ឮទេ ? រឿងគំនូរអ៊ីតាលីអីនោះ… យើង… ទៅមើលបាន ។»

«តែក្រែងឯង… ឯងខ្លាចគេណាស់មែនទេ ?»

ស្នូរ SMS… គឺគេ… ខ្ញុំដកដង្ហើមធំហើយចុចអាន… ព្រោះមនុស្សនេះដាច់ខាតគេមិនដូរចិត្តរឿងយប់នេះទេ… អាចថាគេដូរចិត្តឱ្យខ្ញុំទៅពេលនេះឱ្យហើយតែម្តងផងក៏ថាបាន… អ្វីក៏ដោយ ខ្ញុំមានសិទ្ធិត្រឹមតែឆ្លើយ «យល់ព្រម» ប៉ុណ្ណោះ ។

ខ្ញុំចុចអានក្រោយពីបិទភ្នែកទុកពេលឱ្យខ្លួនឯងពីរដង្ហើមយ៉ាងវែង ។

«អូន ! ប្រាប់រឿងមួយកុំខឹង ឈុតអូនមិញនេះ អន់ខ្លាំង ! ចាស់ទុំណាស់ ! បងចង់ឃើញឈុតពិសេសៗជាងនេះ ! ត្រូវស្អាតបំផុត តាំងពីលើ ដល់… ក្រោម !»

ដូចមេឃបាក់លើ !

ខ្ញុំស្លេក ។ នីកូលដឹង… នាងចង់ដណ្តើមមកមើល… តែខ្ញុំដកយកលាក់ក្រោយខ្នង ។

«ឯងកុំទៅ !»

នាងទ្រហោយំ ខ្ញុំញ៉ុកទូរសព្ទក្នុងហោប៉ៅហើយចាប់មុខនាងថ្ពាល់នាងទាំងសងខាងក្នុងបាតដៃនេះដោយខ្សឹបដាក់ភ្នែកអស់សង្ឃឹមរបស់នីកូល ។

«ចាំទេ ?» ខ្ញុំនិយាយផ្ដាច់ការយំរបស់មិត្ត «កាលពីយើងនៅតូច…  ពេលដែលម៉ាក់យើងខឹងខ្លាំង ចង់វាយយើង ព្រោះយើងធ្វើខូចគំនូររបស់ប៉ា ។ ពេលនោះ ឯងជាអ្នកចេញមុខមកឈររាំង ហើយឆ្លើយទទួលកំហុសជំនួសយើង ។ ប៉ាឯងខឹងខ្លាំងណាស់ គាត់វាយឯងឡើង ១០០ រំពាត់ រហូតឯងក្តៅខ្លួនដេកពេទ្យ តែឯងមិនមាត់សូម្បីមួយម៉ាត់… វិនាទីនោះ យើងប្រាប់ខ្លួនឯងថា មួយជីវិតនេះ យើងជំពាក់ឯង !»

ខ្ញុំជូតទឹកភ្នែកឱ្យនាង «ពេលនេះ… ទុកឱ្យយើងជាអ្នកឈរទទួលរំពាត់ជំនួសឯងម្តងចុះ !»

នីកូលគ្រវីក្បាល យំកាន់តែខ្លាំង ។

ខ្ញុំបិទភ្នែកដកដង្ហើមធំ… រូបភាពបុរសដែលបង្ខំថើបខ្ញុំក្នុងឡាន និងកំហឹងដែលលាយឡំដោយតណ្ហា សភាពដូចវិកលចរិតរបស់គេ លោតចូលមកក្នុងខួរក្បាល ។

«អាចថា… គេជាបិសាចគួរឱ្យខ្លាច… » ខ្ញុំខ្សឹប សំឡេងខ្ញុំចាប់ផ្តើមស្អក តែពោរពេញដោយអារម្មណ៍ដ៏ជ្រៅមួយ «តែនីកូល…  យើង… យើងចង់ដោះស្រាយជាមួយគេ… យើងមិនអស់ចិត្តទេរឿងយើងជាមួយគេ ហើយវាគ្រាន់បើជាងឯងក្លាយជាកញ្ជះតណ្ហាតាម្នាក់នោះ ។»

នីកូលគាំងយំ នាងងើបមុខសម្លឹងខ្ញុំទាំងភ្ញាក់ផ្អើល ភ្នែកបើកធំៗ ។ ខ្ញុំក្រហមមុខ លែងយំ បន្លំធ្វើដូចខ្ញុំនៅលង់បព្វតា ហើយ… នាងនឹងយល់ថា ទណ្ឌកម្មរបស់គេ ជាម្រះលាយទឹកឃ្មុំដែលខ្ញុំ… ក៏ចង់សាក ។

«ឯង… ឯងល្ងង់ណាស់ ដាហ្ស៊ី ! កុំប្រាប់យើងណា៎… ថាឯងស្រលាញ់គេមែនទែននោះ ? ចុះ… ចុះបើឯងមានវាសនាដូចបងវេហា ?»

ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងនាងដោយភ្នែកគ្រលួងៗ តែចិត្តខ្ញុំមិននៅកន្លែងនេះទេ

«ហើយ… លោកនឹង… ច្រានខ្ញុំទម្លាក់ ដូចស្រីតារាម្នាក់ឈ្មោះលីហ្សា ដូចបងវេហា និងដូចពួកអែលីតដែលឆ្កួតអំណាចនានានោះមែនទេ ?»

ខ្ញុំញញឹមល្វីងជូរចត់តែម្នាក់ឯងជាមួយទឹកភ្នែកមួយតំណក់រមៀលធ្លាក់កាត់ថ្ពាល់ ។ បេះដូងខ្ញុំកំពុងតែធ្វើសង្គ្រាមជាមួយខ្លួនឯង ហើយចម្លើយដែលចេញមក គឺជារសជាតិដ៏ឈឺចាប់ និងផ្អែមល្ហែមបំផុតក្នុងពេលតែ       មួយ ។

«យើងក៏មិនដឹងដែរ… »

ខ្ញុំសម្លឹងមើលកញ្ចក់ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីស្រីល្ងង់ម្នាក់ កំពុងឱបមិត្ត តែតាមពិតចិត្តខ្ញុំនឹកឃើញតែស្នាមថើបនិងរង្វង់ដៃគេ

«យើងមានអារម្មណ៍ថា… ទាំងស្អប់…  ទាំងស្រលាញ់ !»

នាងសម្លឹងខ្ញុំ ដៃនាងចាប់ស្មាខ្ញុំ ។ នីកូលពិបាកចិត្តណាស់ តែខ្ញុំត្រូវបញ្ចប់សម្ពាធទាំងនេះ ៖

«បើយើងស្លាប់ ឯងនឹងមើលម៉ាក់ប៉ាយើង មិនអ៊ីចឹង ?»

នាងយំ ខ្ញុំទៅជាសើចទាំងទឹកភ្នែក «នាងល្ងង់ ! ប្រុសស្អាតដូចគេ យើងទ្រាំបាន !» នីកូលឱបខ្ញុំ ។ ខ្ញុំមិនដឹងទេថា ថិរវេលានោះមិត្តខ្ញុំបានគិតឃើញរឿងផ្សេង…

ចួបគ្នាស្អែក !

នៅលើសាឡុងក្បែរគ្រែពេទ្យ បព្វតាកំពុងអង្គុយគូររូបលេងជាមួយប៉ាខ្ញុំយ៉ាងស្និទ្ធស្នាល ។ ស្នាមញញឹមរបស់គេស្រស់ស្រាយ កក់ក្តៅ និងពោរពេញដោយភាពជា… អនាគតកូនប្រសាដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ។

គេសង្ហា… សង្ហាខ្លាំងណាស់ តែសម្រាប់ខ្ញុំនៅពេលនេះ ភាពសង្ហារបស់គេគឺជារបាំងមុខដ៏គួរឱ្យខ្លាចបំផុតមួយ ។ មិនយូរទេ គេឈប់សើច ឯច្រមុះខ្ពស់របស់គេកំពុងបង្វែរមកយឺតៗ ប្រហែលគេដឹងថាខ្ញុំមក…

ដៃនីកូលក្តោបមកដល់កដៃខ្ញុំ… យើងទាំងពីរគដូចគ្នា ។ ប្រុសស្អាតរបស់ខ្ញុំ គេងាកមកហើយ គេសម្លឹងខ្ញុំជាមួយកែវភ្នែកស្រទន់… ដែលខ្ញុំស្រៀវខ្លាច ។

សូរជើង… ម៉ាក់ដើរមកដល់ពីក្រោយខ្នង ទាំងយួរថង់ផ្លែឈើពេញដៃ ទឹកមុខពោរពេញដោយក្តីសុខ ។

ខ្ញុំងាកទៅដោយហួសចិត្ត ដែលម្តាយខ្ញុំទុកប៉ាឱ្យនៅជាមួយម្នាក់នេះ ។

«អូ ! ដាហ្ស៊ី ? នីកូល ? ចូលមក !» ម៉ាក់រុញទ្វារចូលទៅមុនខ្ញុំ ។

បព្វតាងើបមុខឡើងសម្លឹងមកខ្ញុំមិនដកទៅណា មិនឃើញសូម្បីម៉ាក់ឬនីកូលដែលទើបមកដល់ ។ ភ្នែកខ្ញុំប្រទាក់ជាមួយគេ ព្រោះខ្ញុំ… ចង់ដឹងថា គេកំពុងគិតអី ?

ដោយកែវភ្នែកឥន្ទ្រីដ៏មុតស្រួច តែបបូរមាត់បែរជាងើបគែមទាំងសង ខាងញញឹមយ៉ាងទន់ភ្លន់ញ៉ាំងឱ្យខ្ញុំរឹតខំក្តាប់ដៃណែនឡើងគ្មានពាក្យវាចា ។

មិនទាន់ទាំងបានឈានចូលផង… ស្រាប់តែ…

ស្នូរជើងលាន់មកក្រោយទ្វារជណ្តើរយន្តត្រូវរបើកឡើងម្តងទៀត… គឺអ៊ីសាន ឈានមករកចៅហ្វាយគេយ៉ាងតក់ក្រហល់ ។ ជនជាតិឥណ្ឌានេះដើរចូលមកដោយទឹកមុខរាបស្មើ គេដើរវាងពួកយើង សំដៅទៅឱនខ្សឹបក្បែរត្រចៀកចៅហ្វាយរបស់គេ ។

ទោះជាគេខ្សឹប តែបរិយាកាសស្ងាត់ជ្រងំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្តាប់ឮយ៉ាងច្បាស់ ៖

«ប៉ូលិសព្រហ្មទណ្ឌមកដល់ជាន់ក្រោមហើយ… ពួកគេកាន់ដីកាមកចាប់ខ្លួនកញ្ញានីកូលបុគ្គលិកយើង !»

«អ្ហះ ?» ម៉ាក់ខ្ញុំលាន់មាត់ ទាំងដាក់ថង់ផ្លែឈើលើតុភ្លាមៗ ព្រោះគាត់ភ័យ ។ ខ្ញុំងាកទៅឃើញមិត្តញ័រដៃរបូតពីការកាន់ខ្ញុំ ។ ហើយ… ពេលខ្ញុំមើលទៅអ៊ីសាន រួច… ដៀងមើលអភិជនជាម្ចាស់គេ គឺ… បព្វតាមិនបានសម្លឹងមកនីកូលទេ… ភ្នែកគេនៅតែប្រទាក់ជាមួយខ្ញុំ ។

ខ្ញុំគាំងទាំងដែលមិនអាចឆ្លើយនឹងសំណួរប៉ាខ្ញុំដែលគាត់សួរឡើងថា ៖

«ឈរធ្វើអី ? ចូលមកកូន ! ញ៉ាំផ្លែឈើ ! គូដណ្តឹងឯងជាមនុស្សល្អ ! »

ប៉ាខ្ញុំមិនទាន់ជា១០០ភាគរយទេ ។

ធ្លាក់ថ្លើមខ្លាំង តែមិនអាចដកភ្នែកចេញពីសេដ្ឋីបិសាចទេ ។ បញ្ហាគឺគេ ចំណែកដំណោះ ស្រាយ… ក៏ជាគេ ។

តាមថា ខ្ញុំនឹងចាកចេញ ហើយមិន… ត្រូវការសូម្បីមើលមុខគេ តែ… ម្តេចខ្ញុំឈានមិនរួច និងដកភ្នែកមិនកើតចេញពីគេ ?

មាត់គេមិនសើចមិនខឹង តែខ្ញុំឃើញអំនួតឌឺដងមួយក្នុងពន្លឺនៃផ្ទៃមុខស្ងប់ស្ងាត់សង្ហាៗរបស់គេ ។

ស្នូរជើងជាច្រើនលាន់មកពីឆ្ងាយ ខ្ញុំងាកព្រើតទៅមើលនីកូល ។ មិត្តសម្លាញ់របស់ខ្ញុំពេលនេះ ស្លេកមុខដូចខ្មោច ជើងទាំងពីរទន់មិនអាចឈរបានល្អ ក៏អង្គុយប៉ុកលើកៅអីភ្លាមៗ ។ ម្តាយខ្ញុំឱបនាង… ទឹកភ្នែកម៉ាក់ហូរស្រក់ចុះមកតក់ៗដោយភាពភ័យរន្ធត់ ។

«នីកូល ! ឯងកើតអី ? ប៉ូលិសចាប់ឯងរឿងអី ?»

ខ្ញុំស្ទុះទៅខ្សឹបខ្សៀវទាំងដែលទឹកមុខនាងគឺមិនមានពាក្យតវ៉ា ។

ហេតុអី ? ហេតុអីនាងមិនហ៊ានសម្លឹងមុខខ្ញុំ ? ខ្ញុំសង្ស័យណាស់ ! គ្រប់គ្នាជិតធ្វើឱ្យខ្ញុំឆ្កួតហើយ !

«និយាយមក !» ខ្ញុំស្រែកតិចៗហើយយំយកតែម្តង ។

មួយថ្ងៃនេះ ខ្ញុំអស់រលីងហើយកម្លាំងចិត្ត ។ ពេលនេះខ្ញុំមិនចង់បែបនេះនៅចំពោះមុខប្រុសម្នាក់ហ្នឹងឡើយ ។

គ្មានចម្លើយទេ !

នីកូលបានត្រឹមឱនមុខយំសស្រាក់ របៀបសារភាពថា…

ខ្ញុំគ្រវីក្បាលហើយងាកទៅរកអ៊ីសាន ៖

«គេចាប់នីកូលធ្វើអី ស្នាដៃអ្នកណា ?»

ជនបរទេសឮសំណួរខ្ញុំហើយ ដៀងមើលទៅចៅហ្វាយគេបន្តិច ខណៈ   នីកូលស្ទុះមកឱបខ្ញុំ រួចខ្សឹបប្រាប់ការពិតដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំគាំងបេះដូង ៖

«យើង… យើងសុំទោស ដាហ្ស៊ី ! យើងពិតជាបានលួចឯកសារក្រុមហ៊ុនរបស់លោកទីនលក់ឱ្យ… មនុស្សម្នាក់ ! … តែ … យើងមិនដឹងទេថាគេ… ក្រុមហ៊ុនគូប្រជែង… ! គេថាគេ… គេគ្រាន់តែចង់ចេះ !»

ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗព្រោះស្លុតសម្លឹងនាងទាំងដែលសំឡេងរបស់អ៊ីសានលាន់មក ៖

« … ធ្វើឱ្យក្រុមហ៊ុនខាតរាប់សិបម៉ឺនដុល្លារ… »

ខ្ញុំចង់សួរនាងភ្លាមៗថា «ហេតុអី ? ឯងឆ្កួតដែរទេនីកូល ?» តែខ្ញុំបែរជាឮម្តាយខ្ញុំស្រែកទួញសោកឮៗ ហើយពុកខ្ញុំយំតាមព្រោះគាត់ផ្តើមវង្វេង ។

«អ្នក អ្នកណាធ្វើអីកូនខ្ញុំ ?»

ខ្ញុំចង់ស្រែកសួរទាំងមិនជឿត្រចៀកព្រោះមិត្តខ្ញុំ១០០ភាគរយជាមនុស្សល្អ នាងមិនដែលរវីរវល់រឿងឡូយឆាយអ្វីទាំងអស់ ថែមមិនមែនជាមនុស្សលោភលន់ ញៀនល្បែង ជក់ថ្នាំ ។ ល ។ និង ។ ល ។

ពេលខ្ញុំបម្រុងថាស្ទុះទៅរកប៉ាកុំឱ្យគាត់ភ័យ តែឃើញម្តាយខ្ញុំស្ទុះខ្ទប់ទ្វារព្រោះតាមកញ្ចក់ យើងឃើញប៉ូលិស៤នាក់ដើរមកពីចម្ងាយ ខ្ញុំក៏ទៅទាញគាត់មកវិញ ព្រោះម្តាយខ្ញុំហាក់គ្រប់គ្រងអារម្មណ៍មិនបានឡើយ ។ ពួកយើងទុកនីកូលជាគ្រួសារតែមួយ ។

ខ្ញុំគ្រាម៉ាក់មកដាក់លើសាឡុង ឯនាងយំយែកសារភាព ៖

«យើងគ្មានជម្រើសទេ !»

នាងមកតោងដៃខ្ញុំ ខ្ញុំរលាស់ចេញដោយឈឺចាប់ ព្រោះមនុស្សប្រុសអ្នកមានម្នាក់នោះកំពុងបានចិត្តក្នុងការបញ្ចប់ពួកយើង ហើយយើងមានចំណុចខ្សោយមិនអាចស៊ូជាមួយពួកគេ ។

វាអាម៉ាស់ខ្លាំងណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ ។

ខ្ញុំបែរខ្នងចេញ មិនសម្លឹងអ្នកណាទាំងអស់ ចិត្តខ្ញុំងងឹតស្លុប ។

«ប៉ាយើងជំពាក់លុយបំណុលល្បែងតាចាស់នោះ ឯងនៅចាំអត់ ? កាលប៉ានៅរស់… ! ឥឡូវតាចាស់នោះមកទារបំណុល គំរាមរឹបអូសផ្ទះ និងតម្រូវឱ្យយើងរៀបការសងបំណុលគាត់ បើគ្មានលុយសងក្នុងសប្តាហ៍នេះទេ ! យើងខ្ពើមតាចាស់នោះណាស់ដាហ្ស៊ី… យើងលែងដឹងត្រូវធ្វើម៉េចហើយ…»

ខ្ញុំតក់ស្លុតញ័រដៃជើងរហូតនិយាយលែងចេញ តែខ្ញុំងាកទៅមើលមិត្ត ។ ភាពស្អប់ខ្ពើមនិងសម្ពាធដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបានរុញច្រានឱ្យមនុស្សស្រីដ៏ស្អាតស្អំម្នាក់ហ៊ានប្រព្រឹត្តបទល្មើសឧក្រិដ្ឋ ។ រៀបការនឹងមនុស្សចាស់តណ្ហាក្រាស់អាយុស្មើតា ស្លាប់ទៅ មានអីខុសគ្នា ?

ខ្ញុំបែរទៅ ហើយឱបនាងជាប់ ទាំងទឹកភ្នែកហូរមកមិនដឹងខ្លួន ។ ពួកយើងទាល់ច្រកហើយ ។

ប៉ូលិសរុញទ្វារចូល… ហើយឈរនៅខាងក្រៅសម្លឹងចូលមក ។

«អ្នកណាឈ្មោះនីកូល ?»

ខ្ញុំរឡេះរឡះសម្លឹងពួកគេខណៈនីកូលផ្ទប់មុខមកក្នុងទ្រូងខ្ញុំ ។ ភស្តុតាងនៅនឹងមុខ តើមានអ្នកណាអាចជួយនាងបាន ? ក្រុមហ៊ុននេះមានចំណុចខ្សោយនាងក្នុងដៃ ពួកគេចោទប្តឹងនាង… យើងធ្វើអីបាន ?

ទ្រូងខ្ញុំរហែក… និយាយខ្សឹបឡុលៗលើសក់នាង ៖

«អត់ទេ ! កុំខ្លាច ! យើងមិនព្រមឱ្យឯងទៅទេ !»

តាមពិតខ្ញុំរវើរវាយហើយ… ! មិនដឹងធ្វើម៉េចពិតមែន ។

ស្នូរសំឡេងស្បែកជើងគឹបៗ… បោះជំហានមកយឺតៗពីក្រោយខ្នង… ពួកយើង ។

ខ្ញុំស្គាល់ក្លិនគេ… និងស្នូរដកដង្ហើមធំរបស់គេដែលលាក់ពុតធ្វើដូច… មកខ្វល់នឹងទុក្ខលំបាកពួកយើង ។ ខ្ញុំងើបមុខសន្សឹមៗខាំមាត់មិនងាកទៅទេ តែត្រចៀកស្តាប់ឮគេនិយាយក្នុងសព្ទសំឡេងរាបស្មើស្រាលៗ ៖

«យើង… ដកពាក្យបណ្តឹងហើយអ៊ីសាន ! ប្រាប់ពួកគេទៅ ! រីឯបំណុលក្រុមហ៊ុន និងករណីបើមានសំណួរពីក្រុមប្រឹក្សាភិបាល ខ្ញុំជាអ្នកចាត់ការដោយខ្លួនឯង ។»

ប្រយោគតែមួយឃ្លានេះ ធ្វើឱ្យបន្ទប់ទាំងមូលស្ងាត់ជ្រងំ ។ អ៊ីសានឱនក្បាលទទួលបញ្ជា រួចដើរចេញទៅទាញក្រុមប៉ូលិសខ្សឹបខ្សៀវនៅឆ្ងាយពីមាត់ច្រកទ្វារបន្ទប់ ។

មិនយូរទេ ប៉ូលិសដែលត្រៀមនឹងបំពាក់ខ្នោះ ត្រូវដកថយទៅវិញឆ្ងាយលែងឃើញនិងលែងឮសំឡេង ។

ខ្ញុំដឹងពីអំណាចនៃឈ្មោះមនុស្សម្នាក់… «បព្វតា ទីន» ។

ហោចណាស់ នីកូលងើបមុខឡើងមកដូចមនុស្សលង់ទឹកទើបនឹង        ដណ្តើមបានដង្ហើមមកវិញឬហៅម្យ៉ាងថារួចខ្លួនដូចគេប្រោសឱ្យរស់ពីនរក

ខ្ញុំស្ងួតទឹកភ្នែក ព្រោះស្រាលពីរឿងមួយ ប្រតោងរឿងមួយថ្មីក្នុងជម្រៅបេះដូង ធ្ងន់ជាងមុនទៅទៀត តែមិនដឹងត្រូវពន្យល់ថាម៉េច ។

ក្រោយពីជួយរំដោះមិត្តខ្ញុំចេញពីមាត់ជ្រោះនេះហើយ គេក៏ងាកមកសម្លឹងខ្ញុំជាមួយឫកពារមទមជាមនុស្សថ្លៃថ្នូរ តែភ្នែកក្រអឺតគួរឱ្យ… ។

ខ្ញុំមិនមើលមុខគេទេ… ទោះដឹងថាគេចង់បង្ខំថ្ពក់ភ្នែកជាមួយខ្ញុំ ។ ទោះយ៉ាងណា នីកូលក្រោកទៅត្រុនៗក្បែរគេហើយនិយាយ ៖

«Chairman ខ្ញុំ…ខ្ញុំ !»

នាងអាក់ ហើយងាកមករកខ្ញុំដែលកំពុងដើរដូចគ្មានវិញ្ញាណចេញមកឈរសម្លឹងទឹកភ្លៀងតក់ៗនៅវេរ៉ង់ដារ ។

អ្នកមានម្នាក់នោះតបនឹងនីកូលខ្លី ៖

«យើង… ជាមិត្តសម្លាញ់របស់ប្រពន្ធខ្ញុំ នីកូល ! ស្អែក… អាចទៅធ្វើការធម្មតាបានដើម្បីឱ្យគ្រប់យ៉ាងក្លាយត្រឹមជាពាក្យចចាមអារ៉ាម ។»

ទីនតប ខណៈខ្ញុំឈរបែរខ្នងក្តាប់ដៃទាំងបារម្ភព្រួចថា តទៅ ខ្ញុំ… សងគេរបៀបណា… ជាមួយពាក្យថា «ប្រពន្ធ» ?

គេលាប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំយ៉ាងទន់ភ្លន់ មុននឹងឈានមកក្បែរៗខ្ញុំ ឈរទន្ទឹមគ្នាសម្លឹងមេឃភ្លៀងខ្ជោលៗ ។

ទ្រូងខ្ញុំលោតញាប់ ។

«ដាហ្ស៊ី… » គេហៅឈ្មោះខ្ញុំស្រទន់ ឯខ្ញុំក្តាប់ដៃព្រឹប ។

សម្តីបងវេហាលាន់មកវិញ «ពួកនេះជាមនុស្សនិយម BDSM»

«បងមានគំនូរខ្លះគេទើបតែបញ្ជូនមកពីអ៊ីតាលី ! ប្រពន្ធបងជាវិចិត្រករ បងចង់ឱ្យអូនទៅជួយមើល និងគិតបន្តិច ថាតើអាចយកទៅច្នៃធ្វើតុក្កតាបានឬអត់ ?»

ខ្ញុំ… ស្ងាត់… ខណៈភ្នែកខ្ញុំនៅកញ្ចឹងក… ព្រោះគេឱនមកមើលមុខខ្ញុំ ។ ជិតគ្នា… សឹងច្រមុះគេអាចប៉ះថ្ពាល់ខ្ញុំបាន ឱ្យតែខ្ញុំកម្រើកតែបន្តិច ។

«យប់នេះ… !» គេបន្ថែមជាមួយសព្ទសំឡេងគ្រហឹមគល់ក ។

ផ្ដាច់ការច្បាស់ចែសគេមិនទុកឱ្យយើងសូម្បីនឹងបានដកដង្ហើមស្រណុកបន្តិចក៏អត់ !

ខ្ញុំព្រិចភ្នែកទាំងគូដែលផ្សាក្តៅ… សម្លឹងកែវភ្នែកគេ… មុខគេញញឹមឈឺៗ ភ្នែកគេក្រហមខុសពីឫកពាដែលគេបានសម្ដែងនៅនឹងមុខចាស់ៗ ។

ខ្ញុំដឹងច្បាស់ ! ការទៅមើលគំនូរនេះ… គឺ… គេនឹងចិញ្ច្រាំខ្ញុំព្រោះកំហឹងគេ គ្មានអ្នកណាមើលឃើញ ឯបេះដូងខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ ។

សំណាងហើយ គេនៅមានចិត្តខ្លះមិនប្រមាថខ្ញុំនៅមុខចាស់ៗ ។

ខ្ញុំញញឹមឈឺទៅវិញដូចគ្នា ជំនួសពាក្យថា «ការទារសំណងសម្រាប់ការជួយសង្គ្រោះនីកូលអម្បាញ់មិញ ខ្ញុំមិនគេចវេះទេ !»

«តស់ !»

គេញាក់ចិញ្ចើម ហើយបញ្ជាខ្លី ។

ខ្ញុំទម្លាក់ភ្នែកចេញព្រោះខ្ញុំធ្លាក់ទឹកភ្នែកមកយ៉ាងធ្ងន់ពេក មិនចង់ឱ្យមនុស្សនេះបានចិត្តចំពោះភាពចាញ់យ៉ាងអាណោចអាធ័មរបស់ខ្ញុំនោះទេ ។

ខ្ញុំខាំមាត់ទប់ភាពញាប់ញ័ររបស់ខ្លួនឯង រួចឆ្លើយយឺតៗ ៖

«ចាស !»

ស្នាមញញឹមពេញចិត្ត លេចឡើងលើបបូរមាត់គេ ខ្ញុំឃើញតាមកន្ទុយភ្នែក ។ ដៃគេដាក់មកលើស្មាខ្ញុំ ។

«ខ្ញុំទៅតាមក្រោយ ! ខ្ញុំ… ត្រូវនិយាយនឹងនីកូលខ្លះសិន ! …បានទេ ?»

សំឡេងខ្ញុំខំខ្សឹបកុំឱ្យម៉ាក់នៅក្នុងបន្ទប់យល់ការណ៍ បានជាតួខ្លួននេះអួលណែនខ្លាំង រហូតដល់តឹងទ្រូងអណ្តឺតអណ្តកហួសហេតុ ទើបមនុស្សនេះគេសំកាំងគិតបន្តិចមុនពេលងក់ក្បាលឆ្លើយ ៖

«បាន ! អ៊ីសាននឹង… !»

«ខ្ញុំទៅខ្លួនខ្ញុំបាន !»

គេមិនមាត់ ហើយលើកម្រាមដៃមកចង្អុលច្រមុះខ្ញុំ មុនពេលគ្រវីម្រាមដៃនោះជាសញ្ញាបដិសេធ ។  ខ្ញុំស្អប់គេ ថែមស្អប់មនុស្សរបស់គេ តែ… អ៊ីសាននឹងមកទទួលខ្ញុំ ខ្ញុំដឹង ។

សម្លឹងខ្ញុំមួយឆ្វាច់ទៀត ទើបមនុស្សនេះបែរបោះជំហានដើរចេញទៅបាត់ ទុកឱ្យខ្ញុំនៅប្រឈមមុខនឹងកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវបំពេញយប់នេះជាមួយភាព… គ្មានមធ្យោបាយ ។

ចួបគ្នាថ្ងៃស្អែក !

ពន្លឺពណ៌ក្រហមតូចមួយកំពុងលោតភ្លឹបភ្លែតនៅទីនោះ…

ជើងខ្ញុំឈប់ង៉ក់ ។

អរគុណភាពឆ្លាតវៃដែលនៅសេសសល់ ។ ហាងកាហ្វេដែលគ្មានភ្ញៀវ បាច់ផ្កាធំ… ចិញ្ចៀនពេជ្រ… មនុស្សក្បត់ដែលស្រាប់តែលេចមុខ… ការដែលជំនួយការគេទៅដឹកខ្ញុំមកទីនេះ… គ្រប់យ៉ាងមិនមែនចៃដន្យទេ ។

ស្តេចបិសាច… កំពុងតែអង្គុយមើលខ្ញុំ !!! ខ្ញុំដឹង… គេបើកផ្លូវឱ្យវេហាមកប្រាប់ខ្ញុំរឿងលុយ១លាន ព្រោះគេចង់ «តេស្ដ» ខ្ញុំ ???

ខ្ញុំជូតទឹកភ្នែកចេញយ៉ាងរហ័ស ជាមួយកាយវិការកំណាចឃោរឃៅទ្រគោះបោះបោក ។ ទោះណាជាបេះដូងខ្ញុំត្រូវមកបែកខ្ទេចខ្ទាំជាមួយសាច់រឿងដែលលេងក្រឡុកចុះឡើងក្នុងឆាកជីវិតនេះ តែភាពរឹងរូសពីកំណើតមិនអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំចុះចាញ់ល្បែងផ្លូវចិត្តដ៏ស្មោកគ្រោកនេះទេ ។

ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងចំកាមេរ៉ានោះ សម្លឹងទម្លុះកញ្ចក់កាមេរ៉ាទៅរកកែវភ្នែកឥន្ទ្រីដែលខ្ញុំដឹងច្បាស់ថាអាចនឹងកំពុងអង្គុយមើលខ្ញុំពីកន្លែងណាមួយ ។

«លេងសប្បាយណាស់ … មែនទេ ?»

ខ្ញុំបន្លឺទៀតក្នុងសព្ទសំឡេងរឹងមាំ ដោយសម្លឹងតែកាមេរ៉ា មិនខ្ចីងាកមើលអតីតសង្សារ «ហោចណាស់… អរគុណហើយ… ដែលឱ្យខ្ញុំដឹងទាន់ពេល !»។

និយាយចប់ ខ្ញុំដោះចិញ្ចៀនពេជ្រចេញ លើកបង្ហាញទៅកាន់កាមេរ៉ា រួចញញឹម មុនពេលដើរមកទាញទ្វារហាងចេញមកក្រៅវឹងតែម្តង ទុកមនុស្សឈ្មោះវេហាឱ្យនៅពីក្រោយខ្នងដូចអតីតកាលនានាដែលខ្ញុំធ្លាប់តាំងចិត្តថានឹងបំភ្លេចចោល ។

ពេលកម្លាំងខ្យល់បរិយាកាសខាងក្រៅបក់ប៉ះផ្ទៃមុខស្ពឹកៗរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំងាកទៅញញឹមស្លេកៗដាក់អ៊ីសាន… ហើយចាប់ដៃជននោះដាក់ចិញ្ចៀនពេជ្រទៅលើបាតដៃគេ ។

«ប្រាប់ចៅហ្វាយខ្លួនផង ចិញ្ចៀននេះអន់ពេកហើយ អត់ចង់ពាក់ទេ !»

អូនដាស់បិសាចក្នុងរាងកាយបង (តំណាលបព្វតា)

អេក្រង់ LED ខ្នាតធំនៅតែភ្លឺចាំងមកលើមុខខ្ញុំទាំងដែលតែរូបភាពរបស់ស្រីមុខរឹងម្នាក់នោះ បានបាត់ចេញពីខ្សែភ្នែកទៅហើយ ។

«ចិញ្ចៀននេះអន់ពេកហើយ ! អត់ចង់ពាក់ទេ !»

ប្រយោគចុងក្រោយរបស់នាង និងកាយវិការដែលនាងដោះចិញ្ចៀនពេជ្របោះទៅលើបាតដៃអ៊ីសាន នៅតែលាន់ខ្ទរដូចអេកូក្នុងត្រចៀកខ្ញុំ ។

វា… ប្រៀបដូចជាគ្រាប់បែកកំណាចមួយដែលលាក់ព្យួរក្នុងជីវិតខ្ញុំជាយូរណាស់មកហើយខ្ញុំគាំងធ្មឹងអស់ជាច្រើនវិនាទី កែវភ្នែកនៅតែសម្លឹងត្រង់ទៅកញ្ចក់កាមេរ៉ាដែលនាងទើបតែសម្លឹងមកមុននេះហើយនាងដើរចោល ។

រួច… សំណើចមួយក៏របូតចេញពីបំពង់កខ្ញុំ កណ្តាលបន្ទប់ដ៏ងងឹតស្លុប ជាសូរសំណើច… ដែលកម្រើកចេញពីបាតទ្រូង… ជាសំណើចដ៏វិកលចរិតដែលសូម្បីតែខ្លួនខ្ញុំក៏ភ្ញាក់ផ្អើលនឹងសំឡេងខ្លួនឯង ។

ខ្ញុំលើកកែវស្រាវីស្គីមកក្រេបទៀត… ។

រសជាតិស្រាដែលធ្លាប់តែក្តៅដុតកាត់បំពង់កពេលនេះបែរជាសាបរលីង បើធៀបនឹងកំហឹងអាម៉ាស់លាយឡំនឹង «ក្តីរំភើបបែបអវិជ្ជមាន» ដែលកំពុងពុះកញ្ជ្រោលក្នុងសរសៃឈាមខ្ញុំ ។

អស្ចារ្យណាស់ ដាហ្ស៊ី !  អស្ចារ្យៗបងទះដៃឱ្យ !

អូនមិនបានយំ… មិនបានទន់ចិត្តតាមសម្ដីអាសំរាមវេហា តែថែមងាកមកឌឺក្តៅឆួលនឹងការរៀបចំរបស់បងវិញទៀត ?

ហ៊ានដោះចិញ្ចៀន… ដូចហ៊ានទះកំផ្លៀងបងនៅមុខកូនចៅបង ! ជក់ចិត្តពិតមែន !

មនុស្សស្រីដែលទន់ខ្សោយ យំសុំក្តីមេត្តា បងធុញណាស់ ចួបតាមផ្លូវសឹងរាល់ថ្ងៃទៅហើយ ។ តែ… ភាពមានះរបស់អូនវិញ… កែវភ្នែកដែលហ៊ានសម្លឹងមកប្រកាសសង្គ្រាមជាមួយបង… វាប្រៀបដូចជាថ្នាំសម្រើបដ៏ខ្លាំងក្លាបំផុតដែលដាស់សភាវៈសត្វព្រៃក្នុងរាងកាយនេះឱ្យភ្ញាក់ឡើងមកពេញទំហឹង ។

កាន់តែរឹង កាន់តែចង់កាច់បំបាក់ !

កាន់តែប្រកែក កាន់តែចង់ចាប់ក្រសោប មកសង្កត់នៅក្រោមទ្រូងនេះ ពេលនេះ ម៉ោងនេះ បងចង់ហែកកម្ទេចភាពក្រអឺតក្រទមរបស់អូនចោល ស្រីក្រអឺត ! បងបង់វាមួយលាន ដេញវាចេញពីជីវិតអូន បងខុសអី ?

ហើយ… បងអាចនឹងធ្វើច្រើនជាងនេះទៀត ជាពិសេស… អូន ! ភ្លើង តណ្ហា ក្តីមានះដែលអូនដុតមកនេះ ដាហ្ស៊ី អូនរ៉ាប់រងរួចទេ ?

ខ្ញុំមិចភ្នែកគ្រញែងស្មា… ហើយស្រមៃឃើញថានាងនឹងមកកន្លែងនេះមកហៅឈ្មោះខ្ញុំ… អង្វរខ្ញុំ… ទាល់តែខ្ញុំលែងខឹង !

តែ…

រំពេចនោះ ស្នាមញញឹមនៅលើបបូរមាត់ខ្ញុំក៏រលត់បាត់ ជំនួសមកវិញដោយភាពត្រជាក់ស្រេបកាត់ឆ្អឹងខ្នង និងចិត្តកំព្រាឯការបស់ខ្ញុំ ។

រូបភាពដែលគេងាកខ្នងចាកចេញមិនងាកក្រោយសូម្បីមួយវិនាទី… បានវាយប្រហារចំស្លាកស្នាមរបួសមួយដែលលាក់ទុកយ៉ាងជ្រៅបំផុតនៃបេះដូងខ្ទេចខ្ទាំរបស់ខ្ញុំ ។

ស្រមោលខ្នងរបស់គេ… ត្រួតស៊ីគ្នាជាមួយនឹងស្រមោលខ្នងរបស់មនុស្សស្រីម្នាក់… កាលពីអតីតកាល… មនុស្សស្រីដែលរៀបចំវ៉ាលិស… ទាញទ្វារបន្ទប់បើក… ហើយចាកចេញពីភូមិគ្រឹះ ទោះបីជាក្មេងប្រុសម្នាក់ស្រែកយំពីជាន់ខាងលើយ៉ាងណាក៏ដោយ… ក៏នាងមិនព្រមនៅ ។

ហេតុអី… អ្នកណាៗក៏ដើរចេញពីខ្ញុំ !

«អត់ទេ… ដាហ្ស៊ី ! អូនគ្មានសិទ្ធិដើរចេញពីបងទេ !»

ខ្ញុំគ្រហឹមក្នុងចិត្ត កែវភ្នែកទាំងសងខាងក្តៅដូចភ្លើងដុត ។

ប្រាវ ! កែវស្រាវីស្គីក្នុងដៃ ត្រូវខ្ញុំក្តាប់បំបែកកម្ទេចខ្ទេចខ្ទីដូចរាល់ដង ។ បំណែកកញ្ចក់មួយមុតចូលបាតដៃ ឈាមពណ៌ក្រហមស្រស់ហូរស្រក់តក់ៗមកលើកម្រាលសាឡុងស្បែក… ហេតុអ្វី ខ្ញុំមិនដឹងឈឺសូម្បីតែបន្តិច…

«បព្វតា ! លោកខានលេបថ្នាំតាមវេជ្ជបញ្ជា សូមលោកទទួលខុសត្រូវខ្លួនឯង !»

ខ្ញុំសើចខឹកព្រោះនេះជាសម្ដីពេទ្យនៅសិង្ហបុរី ដែលបានផ្តែផ្តាំតាំងពីព្រឹកម្សិល ពេលនេះ ខ្ញុំមើលឃើញថាខ្លួនឯងកំពុងតែឆ្កួតកម្រិតណាហើយ ។

ការឈឺចាប់លើរាងកាយនេះ មិនដែលប្រៀបបាននឹងភាពឆេះរោលរាលក្នុងចិត្តខ្ញុំយូរយារណាស់មកហើយនោះទេ ។ ដំបៅជីវិត ភាពអនាថា ឯកោ និងសម្ពាធនៃក្តីវេទនាដែលគ្មានរូបរាងបានបង្វែរខ្ញុំឱ្យក្លាយជាមនុស្សដែលចូលចិត្តការគ្រប់គ្រង ខ្ញុំចូលចិត្តឱ្យអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង រួមទាំងមនុស្សដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ ត្រូវធ្លាក់មកក្នុងដៃខ្ញុំទាំងស្រុង ។

ទូរសព្ទឱ្យសញ្ញាមកពីរប៊ីប… ខ្ញុំក្រឡេកលដឹងថាជាអ៊ីសានដែលកំពុងច្របូកច្របល់ទប់ស្រីស្អាតមិនជាប់ ។

ដំអក់បន្តិច ទើបខ្ញុំទាញមកចុចទទួលទាំងដៃប្រឡាក់ឈាម ។

«ចៅហ្វាយ… » សំឡេងអ៊ីសានអាក់ៗបារម្ភ ។

ខ្ញុំសើចកាត់តិចៗធ្វើឱ្យជំនួយការឥណ្ឌាម្នាក់នេះភ័យដល់និយាយលែងចប់ ។

«ឱ្យស្រីមុខរឹងហ្នឹងបានចិត្តបន្តិចសិនក៏បាន !»

ខ្ញុំស្រដីដាក់សំឡេងសង្កត់ទាប តែត្រជាក់ៗគ្មានគិតអ្វីច្រើន មិនខ្វល់ខ្វាយអ្វី… តែគិតថា… ប្រហែលជាអ៊ីសានដែលកំពុងស្តាប់អាចនឹងកើតខ្វល់ជំនួសម្ចាស់តុក្កតាមុខរឹងម្នាក់ហ្នឹងវិញផងក៏មិនដឹង ។

ពេលខ្ញុំបន្លាយខ្សែនុយវែង ក៏ជាល្បែងគ្រោះថ្នាក់បំផុតមួយក្នុងជីវិតខ្ញុំ ។ បើខ្ញុំមិនមានប្រតិកម្មខ្លាំង បានន័យថា ខ្ញុំខឹងខ្លាំង… ។

«គឺ… បាទ… ខ្ញុំនឹងបើកឡានតាមអ្នកនាងដាហ្ស៊ីរហូត !»

ខ្ញុំបិទទូរសព្ទយ៉ាងឆ្មើងឆ្មៃ មិនខ្ចីតបនឹងប្រយោគចុងក្រោយរបស់អ៊ីសានទេ ។ ពេលដែលដៃខ្ញុំម្ខាងទាញក្រណាត់មកជូតឈាមលើបាតដៃម្ខាងទៀតយឺតៗ  ខ្ញុំងើបទៅក្បែរផ្ទាំងកញ្ចក់ Office ផងដែរ ។

ភ្នែកទាំងគូសម្លឹងទៅកាន់ទីក្រុងដ៏តូចហើយងងឹតស្រអាប់បន្តិចម្តងៗក្រោមស្បៃអន្ធការ ចិត្តខ្ញុំឃើញតែផ្ទៃមុខហើយនិងភ្នែកក្រឡង់ៗរបស់គេ ។

អូនបដិសេធចិញ្ចៀនរបស់បង… ដាហ្ស៊ី !!!

បងឱ្យពេលអូនរត់ ព្រោះថាពេលដែលបងចាប់អូនបាន… បងនឹងមិនប្រើចិញ្ចៀនពេជ្រមកចងម្រាមដៃអូនទៀតទេ តែបងនឹងបង្រៀនអូន… ឱ្យស្គាល់ថាទណ្ឌកម្មដែលអូនពិបាកហាមចិត្ត ហើយមិនចង់ទទួលតែទៅណាក៏មិនបាន ។

តើ… មានរសជាតិបែបណាដាហ្ស៊ី ? បងនឹងប្រើរាងកាយបងផ្ទាល់ ធ្វើជាច្រវាក់ចងរឹតអូននៅលើគ្រែចាំមើលតើអូនអាចដោះបងគ្រវែងចេញស្រួលៗដូចដោះចិញ្ចៀនដែរឬទេ ?

ស្រីមុខរឹង !

ស្រមោលគេអន្ទោលតាមខ្ញុំ (តំណាលដាហ្ស៊ី)

ខ្ញុំបោះជំហានយ៉ាងលឿនចេញពីហាងកាហ្វេទាំងដៃញ័រទទ្រើក ។ មេឃងងឹតស្លុប… គ្រាប់ភ្លៀងតូចៗត្រូវបានទម្លាក់ចុះមកតិចៗតែរពុយៗ ហាក់ប្រុងតែនឹងចាប់ផ្តើមស្រក់មកលុបពីលើទឹកភ្នែកខ្ញុំ ។

ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងរេភ្នែករកមើល ស្រាប់តែឡាន Prius ពណ៌សតូចមួយបើកមកឈប់ង៉ក់កាត់មុខខ្ញុំ ។ កញ្ចក់ឡានរវៃខ្លួនឯងចុះក្រោមបង្ហាញមុខអ្នកបើកបរតូចច្រឡឹងដែលកំពុងតែជ្រួញចិញ្ចើម ។

«ដាហ្ស៊ី !!» នីកូលស្រែកហៅ ។

អរភើត… ខ្ញុំមិនបង្អង់យូរទេ ក៏ស្ទុះបើកទ្វារចូលទៅអង្គុយក្បែរមិត្តទាំងទប់ដង្ហើមសឹងមិនតែចង់ទាន់ ។

«នែ… ឯងកើតអីហ្នឹង ?»

ប្រហែលឃើញខ្ញុំខលហៅគេប្រញាប់ប្រញាល់ ហើយមកដល់កាលណាក៏ស្លេកស្លាំងដូចរត់គេចពីខ្មោច នីកូលងាកមកសំកាំងសួរទាំងភ័យស្លន់     ខណៈខ្ញុំលើកដៃបក់ជាសញ្ញាជំរុញនាងឱ្យចេញឡានឱ្យរហ័សបំផុត ។

ជើងមិត្តខ្ញុំជាន់ហ្គែរបើកចេញពីទីនោះយ៉ាងលឿនក្រោយពីរវៀសរវៃសម្លឹងជុំវិញមួយជុំ ។

«ទៅ… ទៅនីកូល ! ឥឡូវនេះ !»

ខ្ញុំបញ្ជា សំឡេងញ័ររអាក់រអួល ធ្វើឱ្យនីកូលប្រញាប់ធ្វើតាម ។

នៅតាមផ្លូវ ខ្ញុំក្តាប់ម្រាមទាំងសងខាងទប់ស្កាត់ការរំជួលចិត្ត តែទីនេះគ្មានអ្នកណាផ្សេងទៀតទេ ទីបំផុត នៅពេលដែលនីកូលអាចអត់ធ្មត់មិនទាន់សួរនាំខ្ញុំ ខ្ញុំខ្លួនឯងបែរជាទប់លែងបាន ស្រែកយំឡើងមួយទំហឹងលាន់ខ្ទរជំនិះ ។

«មានរឿងអី ?»

នាងភ័យផ្អែមមាត់ ហើយខ្សឹបសួរខ្ញុំទាំងបើកឡានវិលចុះឡើងដូចជាគ្មានគោលដៅ ។ ខ្ញុំនិយាយមិនចេញ គិតតែគ្រវែងម្រាមជូតទឹកភ្នែកដោយឈឺចិត្ត ។ មនុស្សដែលខ្ញុំគិតថានឹងរៀបការជាមួយ ទីបំផុត មិនខុសពីពួកបិសាចអ្នកមានចាយមិនអស់លុយ ហើយនិយមយកជីវិតមនុស្សមកធ្វើជាល្បែងឡើយ… តែ… ហេតុអីជាខ្ញុំ ?

ខ្ញុំឆ្ងក់… ហើយនឹកឃើញឡើងវិញ… នូវព្រលប់ដំបូងដែលខ្ញុំបានឃើញគេប្រឡាក់ប្រលូសទៅដោយប្រេងម៉ាស៊ីន… ? អូ ! ហ្នឹងហើយ! សភាពប្លែកៗរបស់គេ… មានកប់ពពក តែទៅធ្វើការក្នុងរោងពុម្ពតូចមួយ ???

«នីកូល យើងចប់ហើយ !»

ខ្ញុំស្រែកកាត់ការបើកបរប្រយ័ត្នប្រយែងរបស់មិត្តទាំងដែលទឹកភ្នែកដែលខំទប់ក៏បាក់ទំនប់ហូរមកជាថ្មី ធ្វើឱ្យមិត្តខ្ញុំក៏ត្រូវរលីងរលោងតាមដែរ ។

«បព្វតា… នៅពីក្រោយរឿងគ្រប់យ៉ាង នីកូល !»

«Chairman ទីន ?»

ឮនាងហៅមនុស្សនោះថាChairmanបានខ្ញុំត្រូវភ្ញាក់ខ្លួនមកស្រឡាំងកាំងវិញទៀត ។ រូបភាពនីកូលចេញពីផ្ទះខ្ញុំយប់នោះ… នីកូលចូលម៉ាតអណ្ដែតឡើងមកវិញព្រមៗគ្នាដូចចាក់កុនបញ្ចាំង ហើយចុងក្រោយ បំណុលនីកូល ត្រូវសង ? មិនថាតែបងវេហា… គ្រប់គ្នាក្នុងជីវិតខ្ញុំ… បានត្រូវមនុស្សម្នាក់នោះសារ៉េចេញអស់ពិតមែន ?

នឹកឃើញដល់ម៉ាក់ដែលប្រាប់ខ្ញុំថ្មីៗ ថាគាត់មិនសប្បាយចិត្តទេសម្រាប់ពួកអ្នកមានកប់អាកាសដែលឈានចូលមកក្នុងជីវិតយើង ។ ពួកនោះមិនមែនទទេៗមកដោយគ្មានសម្លឹងឃើញអ្វីឡើយ ។

«នីកូល ! ឯង ឯងត្រូវឈប់ធ្វើការភ្លាមថ្ងៃនេះ ! ទៅៗ យើងទៅពេទ្យ ! ហើយសរសេរលិខិតលាឈប់ !»

នីកូលស្លេក… តែមិនបានតបតអ្វីព្រោះនាងបានបែរចង្កូតឡានទៅកាន់ពេទ្យសមុទ្ទចិត្តតាមបញ្ជាខ្ញុំ ។

ខ្ញុំពោលបន្ថែម ៖

«លុយមួយលានដុល្លារណ៎ា នីកូល ដើម្បីឱ្យវេហាបងជីដូនមួយឯងយកទៅវិនិយោគជាមួយគ្រួសារមាណាកា នឹងអាលអាចដណ្តឹងកូនស្រីគេបាន គឺ… គឺលុយរបស់បព្វតា ! ប្រុសម្នាក់ហ្នឹងទិញបងវេហាឱ្យបោះចោលយើងដើម្បីខ្លួនគេចូលមកលេងល្បែងកម្ទេចជីវិតយើង… ឯងយល់ទេ ?»

នីកូលបន្ថយល្បឿនភ្លាម ហើយនាងអែបកៀន ។ សភាពនេះមិនខុសគ្នាច្រើនប៉ុន្មានទេពីការភ្ញាក់… ជាន់ហ្វ្រាំងង៉ឺត ! ឡានកន្ត្រាក់សឹងចុកក្អួតទាំងអស់គ្នា ។

មិត្តខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងមកខ្ញុំ សឹងតែលៀនគ្រាប់ភ្នែកក្រហមៗរបស់នាង… ខ្ញុំងក់ក្បាលទាំងភ្នែកយំរលោងជាការបញ្ជាក់បន្ថែមលើសម្ដីខ្លួនឯងថាគេស្តាប់មិនច្រឡំទេ ។

នីកូលខ្សឹប ៖ « លោកទីន… ហ្នឹង ?»

ខ្ញុំងក់ក្បាល យកដៃខ្ទប់មុខយំហើយទីបំផុតទៅ ខ្ញុំក៏ងើបមករៀបរាប់ប្រាប់នាងគ្រប់យ៉ាង… តាំងពីរឿងកិច្ចសន្យារហូតដល់រឿងកាមេរ៉ាសម្ងាត់ក្នុងហាងកាហ្វេអម្បាញ់មិញ ។ ការនិយាយរវាងពួកយើងយូរគួរសម ទាំងព័ត៌មាន ទាំងអារម្មណ៍ដែលខ្ញុំមានពេលនេះ និងឆាកចុងក្រោយ អភិជននោះឱ្យចិញ្ចៀនពេជ្រខ្ញុំ និងការមកដល់របស់បងវេហា អ្វីដែលខ្ញុំកំពុងខ្លាច ខ្ញុំប្រាប់នីកូលគ្រប់យ៉ាង ។ នីកូលប្រាប់ខ្ញុំវិញថា ពិតជាបានឃើញបងវេហាទៅក្រុមហ៊ុនសួររកបព្វតាពិតមែន ។

បរិយាកាសក្នុងឡានតូចចង្អៀត ប្រែជាត្រជាក់ស្រេបកាត់ឆ្អឹង ។ នីកូលទាញទូរសព្ទមកបម្រុងចុចទៅរកបងវេហា ទាំងដែលពួកយើងកំពុងបើកឡានអែបកៀនចិញ្ចើមផ្លូវ ។ ដៃនាងញ័រទទ្រើកមាត់និយាយ ៖

«ដាហ្ស៊ី… បើអ៊ីចឹង… រឿងនេះមិនមែនជារឿងលេងសើចទេ !»

នីកូលខ្សឹប ទឹកមុខប្រែជាស្លេកដូចក្រដាស ។ ខណៈដែលនាងចុចស្វែងរកទាក់ទងបងជីដូនមួយយ៉ាងតក់ក្រហល់ ។

បេះដូងខ្ញុំធ្លាក់ដល់កែងជើងព្រោះខាងទូរសព្ទរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំឃើញឯកសារខ្លះខាងបងវេហាបានផ្ញើមក ។

ជាមួយកែវភ្នែកពោរពេញដោយភាពភ័យរន្ធត់ ខ្ញុំចុចមើលអត្ថបទដំបូងគេមួយ «ប៉ូលិសសន្និដ្ឋានថា នាងលេបថ្នាំងងុយដេកសម្លាប់ខ្លួននៅក្នុងផ្ទះលម្ហែមួយក្បែរមាត់បឹង… !»

ពោះខ្ញុំភើត ព្រោះពេលដែលខ្ញុំសម្លឹងមើលអត្ថបទព័ត៌មាននោះ ក៏លេចចេញនូវរូបភាពផ្ទះវីឡាដែលត្រូវបានសាងសង់ពីកញ្ចក់សឹងទាំងស្រុង         កណ្តាលចម្ការធំធេង… ប្របមាត់បឹង…

« … សាកសពតារាស្រីលីហ្សា ត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុង ‘ផ្ទះកញ្ចក់’ ដ៏ប្រណីតស្ងាត់ជ្រងំមួយ… »

ផ្ទះកញ្ចក់ ! ផ្ទះកញ្ចក់ ដែលបព្វតាធ្លាប់នាំខ្ញុំទៅកាលពីល្ងាចម្សិលមិញ ហើយខ្ញុំបានគេងស្រវឹងពេញមួយយប់ ?

បងវេហាបានសរសេរមុននេះប៉ុន្មាននាទីមកថា «កាលលីហ្សាស្លាប់… អាម្នាក់ហ្នឹងបានបិទព័ត៌មានជិតឈឹង !»

«ដាហ្ស៊ី… » នីកូលខ្សឹបមកធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រែកវ៉ាសងើបមុខសឹងរបូតទូរសព្ទ ដៃពីរនាក់យើងចាប់ផ្តើមញាប់ញ័រ ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់កែវភ្នែកនាង ៖

«គេមិនមែនត្រឹមតែជាមនុស្សប្រភេទឆ្កួតនឹងល្បែងផ្លូវចិត្តទេ គេ… គេអាចជាឃាតករ !» នីកូលគាំងធ្មឹងមានសភាពដល់ខ្ញុំដែរ គឺខ្យល់ដង្ហើមស្ទះណែនក្នុងបំពង់ក ។

ខ្ញុំចង់ប្រាប់នាងថានេះ… ព័ត៌មាននេះជា… វីឡាដែលតួកុនស្រីល្បីស្លាប់ ជាកន្លែងដែលខ្ញុំបានទៅដល់កាលពីម្សិល ។ គំនិតខ្ញុំពេលនេះ គឺរឿងដែលគេធ្លាប់ប្រើជាមួយមនុស្សស្រីមុនៗ គេកំពុងតែយកមកប្រើជាមួយខ្ញុំក្នុងបច្ចុប្បន្ន ហើយ… សភាពរបស់ខ្ញុំគឺ… គ្មានលុយគ្មានអំណាចអ្វីទៅការពារពីគេម្នាក់នោះបានទេ ។

«យើងត្រូវទៅយកប៉ាម៉ាក់ឯងចេញពីពេទ្យ ឥឡូវនេះ… »

នីកូលប្រញាប់បញ្ចេញយោបល់នេះ មុនពេលខ្ញុំនិយាយអំពីតារាស្រី   លីហ្សាម្នាក់នោះទៅទៀត ។

ដៃនាងទាញលេខអូតូ បម្រុងនឹងចេញឡាន តែ…

ទ្រីង… ទ្រីង !

ទូរសព្ទរបស់នីកូលរោទ៍ឡើង… ។

នាងដៀងមើលហើយងាកមកស៊ីញ៉ូដាក់ខ្ញុំខ្សឹបប្រាប់ផង «បងវេហា !» ខ្ញុំងាកចេញទុកឱ្យនីកូលឱនទៅចុចទទួល រួចបើក Speaker ឱ្យឮទាំងអស់គ្នាព្រោះនាងលូនឡានចេញសន្សឹមៗដំណាលនេះ ។

«អាឡូ… តើនេះជាលេខរបស់កញ្ញា នីកូល មែនទេ ? ត្រូវជាអ្វីនឹងម្ចាស់ទូរសព្ទ ?» សំឡេងបុរសម្នាក់បន្លឺឡើងទាំងខ្ញុំទាំងមិត្តខ្ញុំត្រូវចំហមាត់ក្នុងក្តីសង្ស័យ ។

«ទូរសព្ទនេះជារបស់លោកវេហា… គាត់ទើបតែចួបគ្រោះថ្នាក់ធ្លាក់ពីលើដំបូលអគារ !»

ទូរសព្ទសឹងរបូតធ្លាក់ពីដៃនីកូលព្រោះលែងនៅក្បែរត្រចៀកនាងទៀតហើយ ។ ខ្ញុំយកដៃខ្ទប់មាត់ខ្លួនឯង ភ្នែកបើកធំៗពេលឮអ្នកខលមកនិយាយថាបងវេហាដែលទើបតែមករកខ្ញុំមុននេះប្រហែលជា១ម៉ោងសោះ បែរជាកំពុងត្រូវបានបញ្ជូនទៅសង្គ្រោះបន្ទាន់នៅ ICU ?

ការព្រមានរបស់បព្វតាដែលធ្លាប់និយាយកាលពីមុន លោតចូលមកពេញក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំ ។ ពេលនេះគ្រប់ពាក្យពេចន៍… គេពិតជាមិនបាននិយាយលេងទេ ។

គេបិទមាត់បងវេហា… ? គេកំពុងតែកម្ទេចរាល់ភស្តុតាង និងមនុស្សដែលដឹងរឿង ហើយមានឯកសារ ហើយហ៊ានឈររារាំងផ្លូវគេ ?

«ដាហ្ស៊ី… » នីកូលសម្លឹងមកខ្ញុំទាំងក្រហមភ្នែក «យើង… កុំទាន់ជឿពួកដែលខលមកនេះ… អាចល្បិចអ្នកមាននោះ… យើងទៅយកមីងនិងពូសិន ចាំគិត !»

សំឡេងរន្ទះបាញ់គ្រឹម ! នៅកណ្តាលមេឃលាយឡំនឹងសំឡេងភ្លៀងដែលចាប់ផ្តើមធ្លាក់កាន់តែខ្លាំង ។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅផ្លូវខាងមុខ… យើងមិនអាចថយក្រោយបានទេ ព្រោះស្តេចបិសាចកំពុងតែហែកមាត់រង់ចាំខ្ញុំពីជ្រុងងងឹត !

ចួបគ្នាសប្តាហ៍ក្រោយ …

ដាហ្ស៊ី… បើអូនទៅរកវាវិញ… អូននឹងដឹងគ្នាជាមួយបង… !

«ឯងទៅរកគេ ! ទៅឥឡូវ !» ខ្ញុំចង្អុលមាត់ទ្វារ ហើយសូម្បីអ៊ីសានក៏ផ្អើលនឹងខ្ញុំដែរ កុំថាពួកបញ្ញើក្អែក ។

«យើងលេងភ្នាល់ធំបន្តិច ! …បើគេយកឯង ឯងរស់ ! បើអត់ទេ… !»

ខ្ញុំសើច វេហាស្ទុះក្រោកឈរ ។

«ស្អី ? ស្រុកមានច្បាប់ ឯងនិយាយរឿងស្លាប់រស់អី ?»

ខ្ញុំថយទៅអង្គុយញញឹម ព្រោះមនុស្សនេះល្ងង់សូម្បីមិនដឹងថា ក្នុងពាណិជ្ជកម្មនិងធុរកិច្ច ស្លាប់រស់តំណាងឱ្យអ្វី ?

បើខ្ញុំបិទទីផ្សារគេ… ជីវិតនេះ គេនឹងក្លាយជាអ្នករើសអេតចាយ ។

អាចគ្មានទាំងអ្នកណាហ៊ានជួលបន្ទប់ឱ្យគេដេកផងក៏មិនដឹង ។ ខ្ញុំលើកដៃចង្អុលទៅមាត់ទ្វារជាលើកចុងក្រោយ ខណៈមុខមនុស្សលោភស្លេកដូចខ្មោច ។ ជននេះស្មានថាខ្ញុំនឹងភ័យតក់ស្លុតលុតជង្គង់លើកលុយឱ្យ ?

ខ្ញុំមើលមុខអ៊ីសាន ហើយជំនួយការខ្ញុំបានបក់ដៃហៅសន្តិសុខនៅខាងក្រៅមកបញ្ជូនសំរាមចេញ ។

ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំមិនអាចរង់ចាំបានទេ ។ ល្បែងភ្នាល់ហើយកាលណា ត្រូវតែលេងឱ្យលះ ។

ល្ងាចនេះ… ក្រោយកិច្ចប្រជុំជាមួយអ្នកនយោបាយដែលចង់ប្រើប្រាស់រោងពុម្ពខ្ញុំតាមដានពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយ ខ្ញុំបកមកកាន់បន្ទប់ Monitoring ក្នុងទីស្នាក់ការកណ្តាលរបស់ខ្ញុំដែលខ្ជិលបើកភ្លើងទុកឱ្យវាងងឹតស្លុប ។

កាលពីក្មេង ពេលខ្ញុំតូចចិត្តដែលម៉ាក់ចាកចោល ហើយមីងមេដោះទៅឡើងគ្រែជាមួយប៉ា ខ្ញុំស្អប់ពិភពលោកនេះ ។ ខ្ញុំស្អប់អ្វីៗដែលភ្លឺ… ខ្ញុំចង់ងងឹតងងល់ម្នាក់ឯងក្នុងបន្ទប់និងជ្រុងតូចមួយគ្មានអ្នកណាឃើញខ្ញុំ ។

ពេលខ្ញុំធំឡើង ប៉ាបានប្រាប់ខ្ញុំថាកាន់កាប់អាណាចក្រមួយ កុំឱ្យអ្នកណាមកគំរាមយើងបាន ! គាត់ថា មនុស្សគ្រប់គ្នាកើតមកគឺខ្លាំង បើគេមិនព្រមចាញ់ ហើយបើយើងហ៊ានភ្នាល់រឹតតែធំ ពួកគេទាំងនោះនឹងរារែកហើយខ្លាចយើង ។

ចាញ់ឬឈ្នះ គឺស្ថិតក្នុងចិត្តមនុស្សយើងខ្លួនឯង ។ បើយើងថាមិនចាញ់ គឺសត្រូវផ្តើមរារែកបាត់ទៅហើយ ។

ខ្ញុំជាមនុស្សហួងហែង តែ… ខ្ញុំច្បាស់… ថាខ្ញុំមិនចាញ់វាទេ រឿងដាហ្ស៊ី ។

យូរមកហើយ ស្រាវីស្គីគឺជាទឹកចិញ្ចឹមខ្ញុំ ។ ហើយវាមិនអាចមានឥទ្ធិពលឱ្យខ្ញុំស្រវឹងបានទៀតឡើយព្រោះខ្ញុំមានវាពេញសរសៃឈាមទៅហើយ ។ ខ្ញុំក្រេបយ៉ាងមានឱជារស រួចផ្តេកខ្នងទម្លាក់ជើងមួយចុះពីសាឡុង សម្លឹងពន្លឺចេញពីអេក្រង់ ។

LED ខ្នាតធំដែលចាំងជះមកលើផ្ទៃមុខខ្ញុំ កំពុងបង្កើតជាផ្ទាំងទស្សនីយភាពមួយរំភើប និងថប់បារម្ភលាយឡំគ្នា នេះជាល្បែងដែល… កូនអ្នកមានកើតរោគចិត្តដូចខ្ញុំ… ចូលចិត្តលេង ។

«ដាហ្ស៊ី ! បើអូនយកវា អូនស្លាប់… បើអូនមិនយកវា វាស្លាប់ ! ការដែលចង់លេងជាមួយបង… គ្មានអ្នកចាញ់ណាម្នាក់… អាចនៅរស់ទេ !»

ក្តីសុខក្លែងក្លាយ ប្រេះជាអំបែង (តំណាលដាហ្ស៊ី)

ខ្ញុំរុញទ្វារកញ្ចក់ហាងកាហ្វេ V-Lounge ចូលទៅខាងក្នុងដោយអារម្មណ៍ពិភាល់ព្រោះទើបនឹងមានរឿងជាមួយគ្នាព្រឹកមិញយ៉ាងក្តៅគគុកនៅក្នុងចំណតឡាន VIP មន្ទីរពេទ្យសមុទ្ទចិត្ត ហើយគេបានបោលឡានចេញបាត់ទៅទាំងតក់ក្រហល់ ។

មិនដឹងហេតុអ្វីបានជាល្ងាចមិនទាន់នេះ អ៊ីសានខលមកប្រាប់ថា បង   ទីនមានរឿងបន្ទាន់ចង់ចួបខ្ញុំនៅទីនេះ ?

អារម្មណ៍ពេលនេះពិបាកក្នុងការពណ៌នាបន្តិច ដោយសារខ្លាចផង ស្រលាញ់ផង នឹកផង… លាយឡំគ្នា ។ មនុស្សដូចគេ… ស្រីណាអាចថា មិនខ្លាចចិត្ត ? បេះដូងដូចគេ អ្នកណាថាមិនចង់បាន ។ សំណួរមួយគឺ គេនៅខឹងយើងមែនទេ បានជាចុចមកខ្លួនឯងមិនបាន បែរជាប្រើជំនួយការ ?

ឡានគេថយមកដល់… តែជាអ៊ីសាន…

មិនមែនខ្ញុំដំអក់រង់ចាំឱ្យគេបើកទ្វារយកបុងទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនប្រាកដថានេះជាឡានមកទទួលខ្ញុំឬត្រឹមមកប្រាប់ដំណឹង ។

បាច់ផ្កាធំមួយត្រូវបានហុចមកយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ។ ខ្ញុំចំហមាត់ភ្ញាក់ផ្អើលព្រោះដឹងហើយថាជារបស់អ្នកណា ប៉ុន្តែម៉េចបានគេឱ្យ ? គេចង់សុំទោសរឿងល្មើសលើខ្ញុំកាលនៅក្នុងឡាន ? តែ… ម្តេចក៏គេមិនមក ? … គេរវល់ធ្វើអី ?

«បងទីនមែនទេ ? ផ្កាធំម្ល៉េះ ? ឱកាសអី ?»

ឮខ្ញុំសួរដែរតែជនជាតិឥណ្ឌាម្នាក់នេះ ធ្វើហាក់ដូចជាមិនខ្វល់ ។ គេមិនត្រឹមតែមិនឆ្លើយ  ថែមទាំងបើកទ្វារឡានរហ័សដូចបង្ខំឱ្យខ្ញុំចូល ហាក់មិនចង់នៅទីនេះយូរ ឬបានន័យថា ចៅហ្វាយឫកធំរបស់គេ កំពុងអន្ទះសាចាំខ្ញុំ ?

តែ… ចុះម្តេចគេមិនមកខ្លួនគេ ?

ចូលដល់ក្នុងឡានកាលណា ដៃខ្ញុំរាវក្នុងកាបូបលើកទូរសព្ទមកក្រៅ តែត្រូវជនជាតិឥណ្ឌាពោលឃាត់ភ្លាម ៖

«ចៅហ្វាយបិទទ្វារប្រជុំ… សូមកុំខល… !»

ខ្ញុំទីទើរសម្លឹងមុខមនុស្សនេះតាមកញ្ចក់មើលក្រោយក្នុងឡាន អ៊ីសាន ចេញឡានភ្លាមៗ ដោយមុខស្មើ តែសំឡេងគេលាន់មកបន្ថែម ៖

«ប្រអប់នោះ… ចៅហ្វាយទិញជូន !»

ខ្ញុំទម្លាក់ភ្នែកមកវិញឃើញជាប់នឹងសំណុំផ្កាមានប្រអប់តូចមួយ ។

វ៉ាស់… ភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំង… ! ទំនងជា… ចិញ្ចៀន ?

ស្រីណាមិនគាំង ?

ខ្ញុំសឹងមិនហ៊ានដកភ្នែកចេញនិងមិនហ៊ានយកដៃទៅប៉ះ ។ តែចុងក្រោយ ខ្ញុំត្រូវបើកយកមកស្រាយខ្សែសូត្រសម្លឹងមើលអំណោយខាងក្នុង ។

ចិញ្ចៀនពេជ្រស្អាតដូចកំពុងសុបិន តែខ្ញុំមិនមានពេលពិនិត្យថាគ្រាប់នោះធំកម្រិតណាទេបានជាភ្លឺចិញ្ចាចបែបនេះ ព្រោះតក់ក្រហល់បើកមើលរមូរក្រដាសសែនតូចក្បែររតនវត្ថុ ។

«ឃើញពេលណា ត្រូវពាក់ភ្លាមពេលហ្នឹង ប្រពន្ធបង !»

ឃើញសំណេរគេ ក៏នឹកឃើញដល់ចរិតស្មើមេឃរបស់គេភ្លាម និងហួសចិត្តជាខ្លាំងថា  បព្វតាម្នាក់នេះ អាចដាក់បញ្ជាបានទៀត សូម្បីតែគេមិនបាននៅទីនេះជាមួយយើង ។

ពេលនេះខ្ញុំញញឹមលែងរវល់ថា អ៊ីសានបានឃើញឬអត់ ខ្ញុំលចិញ្ចៀនក្នុងដៃឃើញថាល្មមមិនទាស់ ។

នឹកឃើញហើយ… ពេលយើងស្រវឹង គេបានវាស់ម្រាមដៃយើងឬអ្វី ? ល្បិចច្រើនណាស់គេនេះ ។

នៅពេលដែលបេះដូងមនុស្សយើងកំពុងប្រែប្រួលពីល្វីងជូរចត់មកជាផ្អែមល្ហែម ស្រាប់តែខ្ញុំភ្លេចគិតថា មានអ្វីមួយមិនប្រក្រតីទាក់ទិននឹងបុរសម្នាក់ជាម្ចាស់ចិញ្ចៀននេះ ។ ធម្មតា គេមិនសមថាប្រញាប់ដល់ថ្នាក់មិនអាចរង់ចាំជូននិងពាក់ឱ្យខ្ញុំដោយផ្ទាល់ដៃបាន ?

តែអស់ពេលហើយ… ឡានឈប់ពិតមែន ! ពេលដល់ ត្រូវចូលទៅចាំគេ ដូច្នេះកុំឱ្យមានបញ្ហាច្រើន ខ្ញុំទៅជាមួយចិញ្ចៀនរបស់គេក្នុងរង្វង់ដៃ… ព្រោះមិនហ៊ានជំទាស់… ព្រះរាជបញ្ជា ។

ទើបនឹងបោះជំហានចូលមកដល់ក្នុង… ម្តេចទិដ្ឋភាពខាងក្នុងចម្លែក ? ជើងខ្ញុំឈប់ង៉ក់ ។ ហាងទាំងមូលស្ងាត់ជ្រងំ… គ្មានភ្ញៀវ… គ្មានសូម្បីតែអ្នករត់តុ គឺមានតែបុរសម្នាក់គត់កំពុងអង្គុយនៅតុ VIP កណ្ដាលហាង ។

មិនមែនរាងកាយធំស្កឹមស្កៃ និងក្លិនទឹកអប់ឈើប្រណីតដែលខ្ញុំកំពុងញៀននោះទេ ។ គឺ… មនុស្សក្នុងអតីតរបស់ខ្ញុំ !

វេហា !

ពេលខ្ញុំឈរស្ងៀមដោយពិភាល់ បងវេហាស្លៀកពាក់ហំហានខុសប្លែកពីសព្វមួយដង ហើយក្រោកមកក្រោមទឹកមុខស្លន់លាក់ការភ័យខ្លាចរបស់ខ្ញុំ ។ គ្រាន់តែឃើញខ្ញុំនៅទីនេះ គេស្ទុះដើរសំដៅមកភ្លាម ខណៈខ្ញុំកំពុងស្លាក់…

«ដាហ្ស៊ី !»

«មកហ្នឹងធ្វើអី ?»

ខ្ញុំសួរកំបុតៗ ហើយ… មិនព្រមដើរចូលទៅជិតគេឡើយ ជាមួយសំណួរពេញទ្រូងដោយថប់បារម្ភថា «ចុះបងទីន ?» ។

ប្រហែលខ្ញុំចេះតែដកថយ ហើយរេភ្នែករកមើលបងទីន បានជាបងវេហាទម្លាក់ទឹកមុខសោះកក្រោះហើយពោលបន្ថែម ៖

«ម៉ាហ្វៀរបស់អូនមិនមកទេ !»

ខ្ញុំចងចិញ្ចើមងាកមកវិញ ។ គឺគេ… ចង់និយាយសំដៅបព្វតា ?

វេហាលូកដៃមករកទាញខ្ញុំ ខ្ញុំងាកចេញទៀតហើយថាឱ្យគាត់ ៖

«បងឯងនៅហ្នឹងធ្វើអី ? មានការអីធ្វើ ធ្វើទៅ ខ្ញុំទៅវិញហើយ !»

ខ្ញុំងាកចេញទៅរកទ្វារ តែសម្ដីគេបានឃាត់ជើងខ្ញុំ ៖

«អ្នកមានដែលអូនជឿម្នាក់ហ្នឹងហើយ ដែលបើកផ្លូវឱ្យបងមកចួបអូន ! នៅកន្លែងនេះ ម៉ោងនេះ !»

បញ្ចេញព័ត៌មានចាក់ចិត្តខ្ញុំបានយ៉ាងគំហុក ដល់ខ្ញុំត្រូវគាំងជើងទៅហើយ អតីតរបស់ខ្ញុំ នៅតែមិនឈប់ត្រឹមហ្នឹងឡើយ ។ បងវេហាដើរមកជិតខ្ញុំថែមពីរជំហាន រកតែខ្ញុំថយក្រោយសឹងមិនទាន់ ។

«ដាហ្ស៊ី… ត្រូវតែស្តាប់បង ! អាម្នាក់ទីន… បព្វតាស្អីគេហ្នឹងហើយ នៅពីក្រោយការប្រើល្បិចបំបែកបំបាក់ពួកយើង !»

ខ្ញុំចងចិញ្ចើមទោះបីជាចិត្តក្តុកក្តួល ៖

«បងឯង… កំពុងមកនិយាយរឿងអីទៀតហើយ ? នៅឆ្ងាយៗ ឱ្យខ្ញុំបានសុខខ្លះបានអត់ ? ក្រែងជិតការហើយ ?»

«បងខ្លាចអូនឯងមានបញ្ហា បានខំមកនិយាយប្រាប់ !»

ខ្ញុំទីទើរណាស់ តែចិត្តនេះចង់ដាច់ណាត់ច្រើនជាង ម្ល៉ោះហើយខ្ញុំរុញគេចេញពីផ្លូវទាំងនិយាយមិនមើលមុខ ៖

«មិនខ្វល់ទេ !  កុំមករញ៉េរញ៉ៃក្បែរខ្ញុំទៀត ! ធៀបការ ឪពុកក្មេកបងឯងក៏យកមកដល់ផ្ទះខ្ញុំហើយដែរ ! ល្មមទៅត្រៀមធ្វើកូនប្រសាសេដ្ឋីឱ្យល្អរៀប រយទៅ !»

វេហាលូកដៃចូលហោប៉ៅអាវធំ ទាញរូបថតចម្លងមួយសន្លឹកមករុញមកមុខខ្ញុំ ជារូបថតនៃមូលប្បទានបត្រមួយសន្លឹក…

«១លានដុល្លារ… »

វេហានិយាយហើយសម្លឹងមុខភាន់ភាំងរបស់ខ្ញុំ ។ ឃើញភ្នែកខ្ញុំតក់ស្លុត អតីតម្នាក់នេះនិយាយសម្ដែងទាំងអួលដើមក ៖

 «ប៉ុន្មានថ្ងៃ… មុន… មានគេម្នាក់ដើរតួយកលុយនេះមកឱ្យបង ហើយប្រាប់ថា បើបងទិញភាគហ៊ុនធនាគារប៉ាវណ្ណឆៃ គេនឹងអាចលើកកូនស្រីឱ្យបង ! បងមិនចង់ទេ តែ… គេឱ្យបងដើរចេញពីជីវិតអូនព្រោះគេថា គេត្រូវការឱ្យអូនបានសុខ ! ដំបូង បងស្មានថាធ្វើអ៊ីចឹង អូនពិតជាបានសុខ តែតាមពិត… បងដឹងមុននេះបន្តិចថា គេនោះតាមពិតជាអ្នកណា ហើយបានរៀបចំឆាកល្ខោនទាំងអស់នេះឡើងមក មានបំណងយ៉ាងណា ? គេជាខ្មោចរោគចិត្ត ! គេមានចរិតលីលាចង់ធ្វើឱ្យអូនឯកោ ធ្វើឱ្យអូនអស់ផ្លូវដើរ អស់សង្ឃឹមជាមុន ហើយទើបលូកដៃមកធ្វើជាតួហេរ៉ូជួយលើកអូនឡើង ដើម្បីឱ្យអូនលង់នឹងគេ ! បងមិនត្រូវការឱ្យគោលបំណងវាបានសម្រេចទេ ។»

ប្រយោគរាប់សិបម៉ាត់របស់វេហា ប្រៀបដូចជាញញួរដែករាប់ពាន់គីឡូ សំពងកណ្តាលក្បាលខ្ញុំ ។

រាងកាយខ្ញុំត្រជាក់ស្រេបពីចុងជើងដល់សរសៃសក់ ។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលតួលេខ ១.០០០.០០០ ដុល្លារ នៅលើក្រដាសនោះ ព្រមទាំងហត្ថលេខាមានឈ្មោះបុរសម្នាក់ដែលខ្ញុំទើបតែហាមាត់សុំគេរៀបការ… ព្រោះតែជឿចិត្តគេ… ខ្លាំង ។

ពេលខ្ញុំស្ងាត់ បងវេហាផ្តើមចាក់វីដេអូ ។ នៅក្នុងហាងនោះ គឺអ៊ីសានជំនួយការគេ បានមកចួបបងវេហាពិតមែន ។ ហើយ clip… មួយទៀត… នៅថ្ងៃដែលបងវេហាមកចួបខ្ញុំ សុំបែក… គឺគេនេះមកអង្គុយមើលទិដ្ឋភាពនោះនៅក្បែរៗហាងខ្ញុំ ។

ទ្រូងនេះឆួល ហើយអស់សង្ឃឹមព្រមៗគ្នា ។

ពិភពលោកដ៏កក់ក្តៅដែលខ្ញុំស្មានថាបានរកឃើញ ស្រាប់តែប្រេះស្រាំធ្លាក់បែកខ្ទេចយ៉ាងមុតស្រួចក្នុងបេះដូងនេះ ។ ខ្ញុំថយទ្រេតបន្តិច ភ្នែកទម្លាក់សម្លឹងឥដ្ឋ ចិត្តគិតភ្នកដល់រឿងជាច្រើនក្នុងរវាងពេលប៉ុន្មានថ្ងៃចុងក្រោយនេះ ។

«បើជីវិតអូនរញ៉េរញ៉ៃ បងនឹងកែឱ្យ… » សម្ដីបព្វតាកាលពីព្រឹកក្នុងផ្ទះកញ្ចក់របស់គេ ហើយពាក្យថា «បងមិនចង់ឱ្យស្រីដែលបងស្រលាញ់បំផុត ត្រូវឈឺចាប់ស្រក់ទឹកភ្នែកទេ… » ពេលនេះម្តេចឈឺម្ល៉េះ ?

សំឡេងគ្រលរទាបៗ ផ្អែមៗ ម៉ាត់ៗរបស់គេ លោតចូលមកក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំវិញជាបន្តបន្ទាប់ ។

ខ្ញុំដកដង្ហើមញាប់ៗ ដៃទាំងពីរញ័រទទ្រើក ។ ចិត្តនេះមិនចង់ជឿវេហាទេ មនុស្សដែលខ្ញុំអស់ចិត្ត ឆ្អែតចិត្តណាស់ទៅហើយ រឿងអីខ្ញុំចង់ជឿគេ ? តែនេះ… ស្តែងពេក ។

«ព្រឹកមិញ បងស៊ើបដឹងការពិតថា វាជាមនុស្សមានជំងឺ ហើយ… ហើយជា (ខ្សឹប) ពួក BDSM ដល់ពេលហ្នឹងបានបងយល់ពីអ្វីគ្រប់យ៉ាង… បងគិតពីអូនភ្លាម… តើវាទុកអូនជាស្អី ? ជាកូនសត្វក្នុងចំណងរបស់វា ? បងខឹងណាស់ ! ក៏បងឡើងទៅស្កាត់សួរវាឱ្យច្បាស់ថា បើវាមិនមែនស្រលាញ់អូនទេ ? បើស្រលាញ់ ម្តេចលេងល្បិចពីក្រោយខ្នងអូនច្រើនម្ល៉េះ ? តែវាបានព្រមានបងថា បើបងមកប្រាប់អូន ក៏អូននឹងមិនស្តាប់បង… ! វាភ្នាល់… »

«បានហើយ !»

ខ្ញុំស្រែកកាត់ព្រោះថា ខ្ញុំខ្ជិលស្តាប់ទៀតណាស់ ត្រចៀកខ្ញុំហ៊ឹងហើយ ។ ខ្ញុំយល់គ្រប់យ៉ាងហើយ… ថាហេតុអ្វីគេពាក់ចិញ្ចៀននេះឱ្យខ្ញុំបង្ខំៗ ហើយឱ្យអ៊ីសានដឹកខ្ញុំមកចួបមនុស្សអតីត ? ព្រោះគេ… ចង់សាក… ចង់ភ្នាល់ ?

«ពួកអ្នកមានអស់នេះបងបារម្ភណាស់ វាគ្រាន់តែចាត់ទុកអូនជារបស់លេង ជារបស់ដែលទិញបានដោយលុយ ! តែឥឡូវ… បងមានលុយហើយ ! បងយកលុយមកសងពួកហ្នឹងវិញ…  ពួកយើងអាចត្រលប់ទៅដូចដើម បងនឹង… ការពារអូន !»

«ចៀសចេញ !»

ខ្ញុំតបអួលៗបណ្តេញគេព្រោះខ្ញុំត្រូវការដើរចាកចេញ ។ ខ្ញុំចង់គេចចេញពីរឿងវិលវល់អស់នេះទៅកន្លែងមួយដែលស្ងាត់ មានតែម្នាក់ឯង ដើម្បីខ្ញុំអាចសម្លឹងគ្រប់យ៉ាងកន្លងមកឡើងវិញឱ្យបានច្បាស់ ។

ចិត្តនេះទទួលស្គាល់ថា… អូខេ ! ខ្ញុំអត់ស្គាល់អ្នកណាទាំងអស់ ! គ្រប់គ្នា… សុទ្ធតែគួរតែខ្លាច… សូម្បីតែអ៊ីសានដែលកំពុងឈរចាំនៅក្រៅទ្វារ… អ្នកណាក៏ដោយ… ខ្ញុំមិនចង់ឮអ្វីទៀតទាំងអស់ ។

«រឿងយើងចប់ហើយ ! ឈប់មកនៅពីមុខខ្ញុំ !»

ស្រែកដាក់មុខគេទាំងទឹកភ្នែករមៀលធ្លាក់កាត់ថ្ពាល់ ហើយជាមួយអារម្មណ៍ដែលថាកំពុងជាកូនអុកគ្មានតម្លៃដែលត្រូវគេបោកប្រាស់ទាំងសងខាង… ម្នាក់លក់ខ្ញុំព្រោះលុយ ឯម្នាក់ទៀតទិញខ្ញុំឡើងព្រោះចង់យកមកគ្រប់គ្រងលេងល្បែង «ឈ្នះ» ។

មួយទៀត… រឿង BDSM ! ដល់វ័យនេះទៅហើយ… ពួកយើងយល់ពាក្យនេះច្បាស់គឺជាពាក្យកាត់… សម្រាប់ប្រភេទនៃទំនាក់ទំនង… និងសកម្មភាពផ្លូវអារម្មណ៍រវាងមនុស្សដែលនិយម… ការចង និងការគ្រប់គ្រង ហើយទទួលការឈឺចាប់ ឬផ្តល់អារម្មណ៍ឈឺចាប់ដល់ដៃគូ… ស្តាប់ទៅ… ពិតជាគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំង ។

ដោយស្ពឹកមុខ… ខ្ញុំងាកខ្លួនបម្រុងនឹងរត់ចេញពីកន្លែងដ៏គួរឱ្យអាម៉ាស់នេះ តែ… កែវភ្នែកខ្ញុំស្រាប់តែដៀងទៅឃើញអ៊ីសានចេះតែផ្ដោតម្តងម្កាលលើកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពតូចមួយដែលបំពាក់នៅជ្រុងហាង ។

ខ្ញុំសើចខឹក… ទីនេះមិនមានមនុស្សសូម្បីម្នាក់ ?

ចួបគ្នាស្អែកទៀត …

កែវភ្នែកដែលពោរពេញដោយភ្លើងប្រចណ្ឌសម្លឹងទម្លុះមកកែវភ្នែកខ្ញុំ ។ ចង្វាក់ដង្ហើមរបស់គេលោតញាប់ និងធ្ងន់ៗបក់ប៉ះផ្ទៃមុខខ្ញុំលាយឡំនឹងក្លិនបារី និងទឹកអប់បុរសដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំស្ទើរតែស្រវឹង ។

«បើលេងនៅមន្ទីរពេទ្យ… ហើយ… យ៉ាងម៉េច ?»

គេសង្កត់សំឡេងសួរបញ្ជាក់ក្បែរត្រចៀកខ្ញុំ សំឡេងស្អកៗ តែសិចស៊ីពេកណាស់… សម្រាប់ខ្ញុំ ។

«ខ្ញុំ… អត់ទេ… តែ… »

ខ្ញុំស្អកៗព្រោះភ័យពេក គ្មានបញ្ញាអីមកដោះទាល់នេះបានទេ ។ មិនមែនខ្ញុំភ័យដោយសារខ្លាចគេថើបទេ ខ្ញុំចង់បានគេដូចគ្នា តែរាងកាយខ្ញុំមិនទាន់ថ្នឹក ហើយខ្ញុំមិនចូលចិត្តពេលយើងប៉ះពាល់គ្នាទាំងគេកំពុងខឹង ។

«ព្រះ !» មានរបស់រឹងៗ ថាមពលមនុស្សប្រុសមាឌធំកំពុងតែត្រដុសនឹងភ្លៅរបស់ខ្ញុំ ឆ្លងកាត់សាច់ក្រណាត់ស្តើង ។

«បងទីន… មិញ… ខាងលើគឺ… »

«កុំរម្លឹក !» គេខ្សឹបគំរាម រួចទម្លាក់បបូរមាត់មកក្បែរថ្គាមខ្ញុំ រំកិលយឺតៗចុះមកកញ្ចឹងក «ហើយ… បើបងឮ… ពាក្យ ‘សង្សារចាស់’ ទៀត… បងនឹងធ្វើឱ្យអូនដកដង្ហើមមិនរួច ទាល់តែអូនភ្លេចឈ្មោះខ្លួនឯង !»

«សម្លុតម្ល៉េះ ?»

ខ្ញុំខំញញឹមលោមចិត្តគេ តែមិនដឹងគេមើលឃើញខ្ញុំស្លេកដែរអត់ទេ ។

គេក្តាប់បបូរមាត់ខាងក្រោមបង្ហាញថា ស្នាមញញឹមនេះមិនអាចញោះឱ្យគេញញឹមតបវិញឡើយ ។ ហើយគេក៏មិនខឹងលេងៗដែរ !

គេឱនមកហើយ… ខ្ញុំធ្មេចភ្នែក… ខណៈដែលធ្មេញស្រួចៗរបស់គេខាំញក់ញីលើស្បែកករបស់ខ្ញុំថ្នមៗ មុននឹងបឺតជញ្ជក់យ៉ាងខ្លាំង ។ ប្រាកដណាស់នឹងបន្សល់ទុកស្លាកស្នាមក្រហមដូចជាការបោះត្រាបញ្ជាក់កម្មសិទ្ធិឱ្យមនុស្សម្នានិយាយដើមមិនខាន ។

«អ្ហូយ… បងទីន… ឈឺ… »

ខ្ញុំថ្ងូរតិចៗក្នុងបំពង់ក រាងកាយពីលើដល់ចុងជើងកន្ត្រាក់ឡើងចុះដោយសេចក្តីស្រើបស្រាលមួយដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់ ។ បេះដូងនិងរាងកាយខ្ញុំទទួលស្គាល់គេ មានសេចក្តីខុសនិងការប្រចណ្ឌរោលរាលរបស់គេ តែ… សម្បជញ្ញៈខ្ញុំ មិនព្រមឱ្យខ្ញុំបណ្តោយខ្លួនតាមចំណង់មនុស្សលោកដាច់ខាត ។

«បងទីន ! លែងមើល មនុស្សកំណាច !» ខ្ញុំរអាក់រអួលហត់ៗច្រានគេ ។

ជំនួសឱ្យការឈប់ គេបែរជារំកិលបបូរមាត់មកគ្របសង្កត់លើបបូរមាត់ខ្ញុំវិញពេញទំហឹង ។ ការថើបលើកនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការថើបលួងលោមទៀតទេ តែវាជាការលេបត្របាក់ ការដណ្តើមយក និងការបញ្ជាក់ប្រាប់រាងកាយខ្ញុំថា អ្នកណាជាម្ចាស់ពិតប្រាកដ ។ អណ្តាតក្តៅគគុករបស់គេលូកចូលមករុករកភាពផ្អែមល្ហែមក្នុងក្រអូមមាត់ខ្ញុំដោយការស្រេកឃ្លាន វាយលុកគ្រប់ជ្រុងជ្រោយរហូតខ្ញុំទន់ខ្លួនសឹងរលាយទឹក ។

«អ្ហឹម… » ខ្ញុំឈប់រើបម្រះ ដៃដែលធ្លាប់តែត្រូវគេសង្កត់ជាប់ ពេលនេះត្រូវគេព្រលែងឱ្យមានសេរីភាព ។ ខ្ញុំលូកដៃទាំងពីរទៅតោងកគេជាប់ រឹតរាងកាយគេឱ្យចុះមកកៀកនឹងទ្រូងខ្ញុំកាន់តែខ្លាំង ។ ខ្ញុំតបស្នងការថើបរបស់គេវិញដោយភាពញាប់ញ័រ តែស្ម័គ្រចិត្ត ។

ខ្ញុំពេញចិត្តនឹងភ្លើងស្នេហ៍មួយនេះ… ហើយពាក្យក្នុងខួរក្បាលដែលបញ្ជាមកថា «រើៗ» បានហោះទៅឆ្ងាយឡើងៗ ។

កាយវិការចុះចាញ់របស់ខ្ញុំ ធ្វើឱ្យភ្លើងតណ្ហារបស់បិសាចម្នាក់នេះរឹតតែឆេះសន្ធោសន្ធៅ ។ ដៃដ៏ធំរបស់គេលូកចូលទៅក្រោមសំពត់ខ្ញុំ… បាតដៃក្តៅភាយ ប៉ះត្រដុសនឹងស្បែកពោះទន់រលោង រួចរំកិលយឺតៗជុំវិញទីឯកជនរបស់ខ្ញុំ…

«បងទីន… កុំ… » ខ្ញុំដង្ហក់ព្យាយាមប្រកែកទាំងខ្សាវៗ ពេលម្រាមដៃគេប៉ះចំចំណុចរសើប ។

«ស្ងៀម… » គេខ្សឹបទាំងសំឡេងញ័រដូចខ្ជិលទាំងនិយាយ ។

«បងចង់ដុតស្រមោលអាសំរាមនោះឱ្យខ្ទេចពីការចងចាំអូន… បងចង់ឱ្យគ្រប់កោសិកាក្នុងខ្លួនអូនស្គាល់តែរសជាតិរបស់បងម្នាក់គត់ !»

បន្ទប់តូចចង្អៀតក្នុងឡាន ពេលនេះប្រែជាកន្លែងដែលពោរពេញដោយកម្តៅរោលរាល សំឡេងដង្ហើម និងការប៉ះពាល់ដែលធ្វើឱ្យសរសៃប្រសាទខ្ញុំស្ពឹកស្រពន់ ។ ខ្ញុំលែងខ្វល់ថាវានៅចំណតឡានមន្ទីរពេទ្យ លែងខ្វល់ថាប៉ាម៉ាក់នៅខាងលើ… វិនាទីនេះ ខ្ញុំដឹងត្រឹមតែថាខ្ញុំកំពុងតែលិចលង់ក្នុងភាពហួងហែងដ៏សាហាវក្តៅពុះមួយ បែរជាមានឱជារសផ្អែមល្ហែមបំផុតពីវត្ត មាន បុរសម្នាក់នេះ ។

សំរាមចង់ឡើងថ្លៃ (តំណាលបព្វតា)

«អូនត្រូវតែចាំដាហ្ស៊ី… » ខ្ញុំខ្សឹបដោយដាក់បបូរមាត់កៀកនឹងត្រចៀកនាង ខណៈម្រាមដៃកំពុងរុករកកាន់តែជ្រៅ ធ្វើឱ្យរាងកាយតូចច្រឡឹងកន្ត្រាក់ញ័រក្នុងរង្វង់ដៃខ្ញុំ «ទោះបីជាត្រូវធ្លាក់នរក ក៏អូនត្រូវតែអូសដៃបងទៅជាមួយដែរ ។ បងនឹងទាមទារយកគ្រប់យ៉ាង… មិនឱ្យសល់សូម្បីតែដង្ហើមមួយចំហៀងទុកឱ្យអ្នកណាផ្សេង !»

ខ្ញុំឱនទៅបម្រុងនឹងលេបត្របាក់ភាពផ្អែមល្ហែមរបស់នាងឱ្យកប់ដល់បាតបេះដូង បញ្ចប់រឿងគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងកាប៊ីនឡាននេះឱ្យដាច់ស្រេចទៅហើយ ស្រាប់តែ…

ទ្រីង… ទ្រីង !

សំឡេងទូរសព្ទរោទ៍កាត់ផ្តាច់អារម្មណ៍ពុះកញ្ជ្រោលដូចគេចាក់ទឹកត្រជាក់មួយធុងពីលើក្បាល ។ ជាខ្សែទូរសព្ទផ្ទាល់ពីអ៊ីសាន ! បើគ្មានរឿងបន្ទាន់កម្រិតស្លាប់រស់ គេនេះគួរដឹងច្បាស់ណាស់ថា មិនគួរហ៊ានរំខានខ្ញុំពេលកំពុងនៅក្នុងជីវភាពជារាហុលេបចន្ទទេ ។

ខ្ញុំខាំធ្មេញគ្រហឹមក្នុងបំពង់កដោយក្តីមួម៉ៅ រួចដកដៃចេញយឺតៗទាញសំពត់ និងកអាវនាងឱ្យមានរបៀបរៀបរយឡើងវិញ ទាំងមុខក្រញូវ ។ ដាហ្ស៊ីកំពុងហត់ដង្ហក់ ថ្ពាល់នាងក្រហមងាំង សម្លឹងមកខ្ញុំដោយកែវភ្នែកស្រទន់លាយភ័យផងអរផង ។

«What ?»

ភាសាអង់គ្លេសដ៏ខ្លីនេះ អ៊ីសានក៏អាចនឹងព្រលឹងហោះរកព្រលឹតដូចគ្នាមិនខុសសភាពនៃអនាគតភរិយាខ្ញុំឡើយ ។ តែគេត្រូវការបូរបាច់ឱ្យដំណឹងខ្ញុំថា “Veha is here to see you, sir.” …

ដូចកំពុងក្តៅសន្ធោត្រូវទឹកកកមកមួយថាំងមកចំកណ្តាលមុខ ។

 សភាពជាខ្មោចលង់កំហឹងរបស់ខ្ញុំកំពុងបន្លាចទាំងស្រីស្អាតដែលមើលមកមិងមាំង ។

ដៃខ្ញុំរៀបរយសក់ឱ្យគេ ហើយនិយាយខ្លីតាមហ្វូន ៖

“I’ll be right there.”

ទម្លាក់ទូរសព្ទចុះកាលណា ខ្ញុំទម្លាក់ភ្នែកមកមើលគេ… ដាហ្ស៊ី… កូនឆ្មានេះនៅស្ពុលបបូរមាត់និងថ្ពាល់សម្លឹងមកខ្ញុំម៉ក់ៗ ។

«ឡើងទៅមើលប៉ាអូនវិញបាន ! …បងមានការបន្ទាន់ !»

ខ្ញុំប្រាប់នាងកំបុតៗ សឹងមិនទុកពេលឱ្យនាងសួរនាំព្រោះទ្រូងខ្ញុំកំពុង   ឱបភ្នំភ្លើង ។ នាងនៅអល់អែកចង់សួរបន្តិច ចង់ឈប់បន្តិច តែមិនរេខ្លួន ធ្វើឱ្យខ្ញុំដកដង្ហើមធំ ឱនទៅខ្សឹប ៖

«យប់នេះ… យើងមកឈ្លោះគ្នាត កូនឆ្មា !»

ម្រាមដៃខ្ញុំដែលបានធ្វើទោសគេមុននេះ ក៏លូកទៅរុញទ្វារឡានឱ្យគេឈានចុះ រួចបោលឡានចេញរ៉ាវ ។ ដៃមួយលើកហ្វូនមកនិយាយ ៖

«អ៊ីសាន ?» ខ្ញុំគំហក ។

«បាទទាន !»

«ដាក់មនុស្សមើលដាហ្ស៊ី !»

ខ្ញុំបិទទូរសព្ទផាំង ។ ជាន់ហ្គែរឡានដូចហោះចេញពីចំណតមន្ទីរពេទ្យក្នុងល្បឿនកំហឹងដូចព្យុះកំបុតត្បូង ។ អាសំរាម… !

ហ៊ានមកអើតក្បាល ? ១៥នាទីក្រោយ… ខ្ញុំបោះជំហានចូលមកដល់សាលធំនៃក្រុមហ៊ុនកណ្ដាល ដោយកំហឹងលេបត្រជាក់ស្រេងក្នុងទ្រូង ។

គ្រាន់តែដើរកាត់ជណ្តើរ ខ្ញុំដៀងភ្នែកឃើញអាគាត់វេហាកំពុងឈរខ្សឹបខ្សៀវគ្នាយ៉ាងតក់ក្រហល់ជាមួយនីកូល ។

ចិញ្ចើមខ្ញុំជ្រួញគិត… ហើយដើរបន្តហួសទៅដោយក្រញូវៗ… ។

អតីតរបស់អូន ស្លៀកពាក់ធំដុំ ហំហាន ពាក់នាឡិកាថ្លៃៗ ធ្វើឫកដូចសេដ្ឋីថ្មី ។ មនុស្សធុននេះ មានធុរៈអី មានមុខអីមកសុំចួបខ្ញុំ ?

ពាក់ព័ន្ធដាហ្ស៊ី !!! ខ្ញុំដឹង ។ យប់មិញ នៅភោជនីយដ្ឋាន នាងនួនដែលវាតោង ត្រូវខ្ញុំឱ្យអ្នកយាមបោះចេញ អ៊ីចឹងអាចថា អាកណ្តុរដែលយប់មិញថយទៅដេកគងថ្ងាសគិត ឥឡូវមើលដាហ្ស៊ី ថាជាជង្រុកអង្ករថ្មី ?

ខ្ញុំដើរហួសពួកមនុស្សនេះយ៉ាងឆ្មើងឆ្មៃ ហាក់ដូចជាពួកគេគ្រាន់តែជាធូលីដីដែលមិនគួរឱ្យចង់សម្លឹង ។ កែវភ្នែកឥន្ទ្រីរបស់ខ្ញុំសម្លឹងត្រង់ទៅមុខ មិនខ្ចីងាកមើល ឬរវីរវល់ជាមួយអ្នកណាសូម្បីមួយវិនាទី ។

ពេលឡើងមកដល់ជាន់ការិយាល័យ អ៊ីសានកំពុងឈរចាំទទួលដោយទឹកមុខតានតឹង ។ ខ្ញុំទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយលើសាឡុងយឺតៗ ឈ្លីក្បាលទម្លាក់កំហឹងដែលងំដូចភ្លើង ។

«ឱ្យអាសំរាមនោះឡើងមក !»

ខ្ញុំចង់ដឹងណាស់… ព្រោះពេលនេះ ក្នុងទ្រូងខ្ញុំមានតែនាង… បើមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលពាក់ព័ន្ធនាងមករំខាន ខ្ញុំត្រូវមានល្ខោនលេងបកទៅវិញឱ្យវិនាសលែងបានមកវិញជាលើកទីពីរឬសូម្បីតែជារៀងរហូត ។

ទ្វារការិយាល័យធ្វើពីឈើប្រណីតក្រាស់ឃ្មឹក ត្រូវបានអ៊ីសានរុញបើក ។

EX របស់គេ… ដើរចូលមកដោយឫកពាខែងរ៉ែង ប្រឡែងជាមួយវ៉ូខេណូក្នុងទ្រូងខ្ញុំ ។ ជននេះសង្កត់កែងស្បែកជើងឮសូរតុកៗ ហាក់ដូចជាកំពុងដើរចូលក្នុងក្រុមហ៊ុនរបស់ខ្លួនឯង ?

ប្រុសបញ្ញើក្អែក ទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយទល់មុខសាឡុងរបស់ខ្ញុំ ដោយមិនចាំបាច់មានការអនុញ្ញាត ព្រមទាំងយកដៃទាំងពីរស៊កចូលហោប៉ៅខោ ធ្វើមុខរបៀបអ្នកជំនួញជោគជ័យ ។

ខ្ញុំនៅតែអង្គុយផ្អែកខ្នងនឹងកៅអីស្បែក សម្លឹងមើលដោយខ្សែភ្នែករាបស្មើ និងត្រជាក់ស្រេងក្នុងជម្រៅបេះដូង ។

គ្មានការស្វាគមន៍ គ្មានសូម្បីតែការងក់ក្បាល ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែត្រដាងដៃអង្គុយត្រងយកពន្លឺថ្ងៃដែលចាំងចូលតាមកញ្ចក់បង្អួច ។

ភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យសេដ្ឋីថ្មីល្មោភលុយនេះចាប់ផ្តើមរអាក់        រអួលបន្តិច តែនៅខំប្រឹងដំឡើងសំឡេងដើម្បីបិទបាំងភាពកំសាក ។

«បព្វតា !» ហៅឈ្មោះខ្ញុំ របៀបចង់បង្ហាញភាពស្មើគ្នា

«ជាអ្នករកស៊ីធំស្រាប់ហើយ អ៊ីចឹង ខ្ញុំមិននិយាយបង្វែរបង្វិលទេ… ខ្ញុំមកថ្ងៃនេះ គឺចង់និយាយរឿងកិច្ចសន្យារវាងយើងកាលពី ៦ ខែមុន !»

ខ្ញុំនៅតែមិនមាត់ គ្រាន់តែជក់បារី ហើយបោះក្រសែភ្នែកទៅរកគូសន្ទនា ជាសញ្ញាប្រាប់ថា “ព្រុសបន្តទៀតមក” ។

«កាលនោះជំនួយការលោក… ចាយមួយលានដុល្លារដើម្បីទិញខ្ញុំឱ្យដើរចេញពីដាហ្ស៊ី…  ពេលគេទន់ខ្សោយ… លោកក៏ឆ្លៀតយកគេបានសម្រេច ! តែឥឡូវ គេជិតក្លាយជាជំទាវស្របច្បាប់របស់លោក…»

ខ្ញុំនៅទម្លាក់ភ្នែកស្តាប់ខាងណោះក៏ញញឹមចុងមាត់ទាំងកែវភ្នែកក្រឡេចក្រឡាប់យ៉ាងលោភលន់ ហើយចរចាឥតមានអៀនខ្មាសថា «ខ្ញុំគិតថា តម្លៃមួយលានកាលពីមុនថោកពេក បើធៀបនឹងឋានៈគេពេលឥឡូវ !»

ខ្ញុំធ្វើដូចស្ពាន់សុទ្ធដែលដុតមិនចេះក្តៅ ខណៈអ៊ីសានធ្វើមុខក្រញូវក្បែរទ្វារ ។ វេហាឱនក្បាលមកមុខ គោះតុតិចៗហើយបញ្ជាក់ជំហរ ៖

«៥លានដុល្លារ !!! ថែមឱ្យខ្ញុំ ៥ លានដុល្លារទៀត ខ្ញុំនឹងបិទមាត់ឈឹង ហើយបាត់មុខពីជីវិតគេជារៀងរហូត ។ វាមិនច្រើនទេ ! មហាសេដ្ឋីទើបនឹងកុងត្រាការងារមនោគមលើក្រដាសបោះពុម្ពជាមួយអ្នកនយោបាយមួយឆ្នាំ ១៥ លានឯណោះ ។»

«តែ… ចុះបើឯងមិនបានម៉ារៀលណា ?»

«ស្រួលបំផុត ! ឱ្យមួយលាន ខ្ញុំថាចេញគឺដើរចេញរួចហើយ ! តែមិនបានប្រាប់ថា មិនដើរចូលវិញទេ !»

ខ្ញុំកម្រើកមាត់តែបន្តិចទេ មិនដល់ថ្នាក់ខាំមាត់ខ្លួនឯងឱ្យដូរថ្លោះទឹកមុខនៅចំពោះមនុស្សបាតសង្គមនេះឡើយ តែចិត្តនេះ ដូចកំពុងចេញឈាម ។

ព្រោះអី ? ព្រោះសំណួរមួយ !

បើវា… Ex របស់អូន ទៅញ៉ែអូនវិញ… អូន… ស្រណោះរឿងចាស់ជាមួយវាដែរស្រីល្ងង់ ?

ភ្នែកខ្ញុំទម្លាក់នឹងនសម្លឹងកម្រាលតុ… តែភ្នកនឹកឃើញមុខគេជានិច្ចនៅទីនេះ… មុខដែលហើមក្រហមក្រោមភ្លើងស្នេហ៍របស់ខ្ញុំ ហត្ថាសងខាងខ្ញុំលាតត្រដាងពាក់លើធ្នាក់សាឡុង តែស្រមៃឃើញក្លិនក្រអូបសាយភាយរបស់គេ កំពុងស្ថិតណែនរើមិនរួចក្នុងរង្វង់ដៃខ្ញុំ ។

«… ខ្ញុំក៏អាចនឹងទៅរកដាហ្ស៊ី ហើយប្រាប់សង្សារចាស់របស់ខ្ញុំថា គ្រប់យ៉ាងនៅពីក្រោយរឿងបំបែកបំបាក់រវាងពួកយើងជាល្ខោននៃបាតដៃអនាគតប្តីម៉ាហ្វៀរបស់គេ !»

«ឯងបិទមាត់ !»

អ៊ីសានស្រែក ។ ឯខ្ញុំបន្ទាបខ្សែភ្នែកសម្លឹងមើលមុខអាមនុស្សដែលហ៊ានយកអតីតសង្សារខ្លួនឯងមកតថ្លៃលក់ដូរជាលើកទីពីរ ។

វានេះធ្វើឱ្យនាងយំយ៉ាងណា វាមានដឹងដែរទេ ?

ខ្ញុំគិត រួចសើចក្នុងបំពង់ក ។ ជាសំណើចដែលពោរពេញដោយការមើលងាយ និងអាណិតអាសូរចំពោះភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់វា ។

«ឯងជាសំរាម… ដែលមិនត្រឹមតែល្ងង់ទេ ថែមទាំងហ៊ានស្អុយ !»

វេហាញញឹមដូចជឿជាក់ខ្លាំង គេរអ៊ូតិចៗទាំងគ្រវីក្បាលលេងបញ្ឈឺខ្ញុំ ៖

«ស្គាល់គេច្បាស់ទេ ? មនុស្សគេ… បើស្រលាញ់ គឺងប់… បើស្អប់… ស្លាប់ក៏មិនបែរក្រោយដែរ ! គេជាស្រីមុខរឹង ក្បាលរឹងដូចដែក មហាសេដ្ឋីនៅដឹងពីគេស្ទើរណាស់ តែខ្ញុំ… មានវីស សម្រាប់មួលដល់បេះដូងដែករបស់គេ !»

ខ្ញុំងើបឈរយឺតៗ យកដៃច្រត់លើតុ ឱនមុខទៅកៀកជននេះ ខណៈចិត្តខ្ញុំស្រមៃចង់ឃើញឈាមមាត់វា តែខ្ញុំនៅចង់ជជែកគ្នាលេងសិន… ចាំបន្តិចទៀត… ចាំដាល់មាត់វា ។

«កុំទម្លាក់តម្លៃសំណព្វចិត្តអញ… ទាបពេកអាសំរាម !»

វេហាគាំងមាត់ ស្លេកមុខបន្តិចពេលប៉ះនឹងពន្លឺភ្នែករបស់ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំនិយាយទាំងសង្កៀរធ្មេញ ៖

«កុំថាឡើយ ៥ លាន… សូម្បីតែ ៥០ លាន ក៏អញអាចយកមកគប់ក្បាលឯងដែរ…» ខ្ញុំខ្សឹប ទឹកមុខនៅតែញញឹមពិសពុល «ប៉ុន្តែ… ការដែលប្រើលុយបិទមាត់ឆ្កែ វាអត់សប្បាយមើលសោះ !»

ចួបគ្នាជាថ្មីនៅភាគក្រោយ !

បុរសនេះមិនបាននិយាយអ្វីសូម្បីតែមួយម៉ាត់ ។ គេគ្រាន់តែដកដៃចេញពីក្រោមអាវរបស់ខ្ញុំយឺតៗ រួចទាញក្បាលខ្ញុំទៅឱបផ្អឹបនឹងទ្រូងគេវិញ ។

«សុំទោស…» គេខ្សឹប សំឡេងនៅតែស្អក និងញ័រ

«បង… ប្រញាប់… ពេកហើយ ។»

ខ្ញុំនៅស្ងៀម ស្តាប់ចង្វាក់បេះដូងគេដែលកំពុងលោតញាប់។ ការដែលគេព្រមឈប់ ពេលដែលខ្ញុំនិយាយថា «ខ្លាច» ទាំងដែលខ្លួនគេកំពុងតែពុះកញ្ជ្រោលកម្រិតនេះ… ជាការគោរព និងការផ្តល់តម្លៃដ៏ខ្ពស់បំផុតដែលមនុស្សប្រុសម្នាក់អាចធ្វើបាន នេះមិនរាប់ពីរឿងយប់មិញផង ។

«បងទីន… » ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងគេ ទឹកភ្នែករលីងរលោងដោយក្តីរំភើបនិយាយមិនចប់នូវកំណាត់ប្រយោគចុងក្រោយដែលចង់សួរជជីកគេថា

«ហេតុអី… ហេតុអីក៏ល្អចំពោះខ្ញុំ ?»

ប្រុសស្អាតលើកម្រាមដៃមកជូតទឹកភ្នែកឱ្យខ្ញុំថ្នមៗ… បន្តិចមកទើបស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅលេចឡើងលើទម្រង់មុខដ៏មោះមុតភ្លឺស្វាងរបស់គេ ។

«ព្រោះអូនជារបស់បង !!!»

ពាក្យសម្ដីខ្លីៗតែមានទម្ងន់អាចវាយបំបែកកំពែងបេះដូងខ្ញុំរហូតដល់គ្មានសល់កម្ទេច ។

គេពោលបន្តដោយដកខ្លួនចេញពីខ្ញុំបន្តិចព្រោះយើងទើបនឹងបញ្ចប់ការប៉ះពាល់គ្នា ៖

«ហើយបង…  មិនចង់ឱ្យរបស់ដែលបងស្រលាញ់បំផុត ត្រូវហូរទឹកភ្នែកដោយសារបងទេ ។»

បេះដូងខ្ញុំត្រូវព្រួញស្នេហ៍របស់ជននេះ ចម្លែកតែអស្ចារ្យ… ពីរោះ… តែកាចៗក្តៅៗគួរឱ្យចង់ភ្លក្សបន្តមិនទ្រលាន់… ខ្ញុំមិនខ្វល់ថាគេជាបិសាច ឬជាទេវតាទេ… វិនាទីនេះ ខ្ញុំដឹងត្រឹមតែថាខ្ញុំព្រមប្រគល់ជីវិតនេះឱ្យគេហើយ ។

«បងទីនមិនស្គាល់ខ្ញុំផង !»

ខ្ញុំតាមទៅពីក្រោយខ្នងគេដែលលើកទឹកក្រេបបំបាត់ភ្លើងស្នេហ៍ដែលរោលដុតរាងកាយគេក្រហមពីលើដល់ក្រោម ។

«បងស្គាល់ទាំងអស់ !» គេតបខ្លីតែច្បាស់ហើយក្រេបទឹក ។

ខ្ញុំខ្មាសណាស់ពេលឮពាក្យនេះ ។ សូម្បីប្រុសការចោលខ្ញុំយ៉ាងអាម៉ាស់ ក៏គេដឹង… ថ្ងៃនោះខ្ញុំឈរយំមុខហាង… គេមកសួរខ្ញុំថាអ្នកណាស្លាប់ ? គេថើបខ្ញុំកាចៗព្រោះ… គេប្រចណ្ឌនឹងវេហា ?

«បងទីន… »

ខ្ញុំហៅគេម្តងទៀត សំឡេងលើកនេះមុតមាំ និងច្បាស់លាស់

«យើង… រៀបការនឹងគ្នាទៅ… បានទេ ?»

គេបើកភ្នែកធំៗ ងាកមកភ្លាម… របៀបដែលបុរសនេះសម្លឹងមកខ្ញុំដូចជាស្ថិតក្នុងសភាពដូចជាមិនជឿត្រចៀកខ្លួនឯង ។ គេថាគេស្គាល់ខ្ញុំ… តែគេមិនស្គាល់រឿងដ៏ជ្រៅមួយនេះទេ… ខ្ញុំខ្លាច… តែខ្ញុំក៏ហ៊ានប្រសិនខ្ញុំមានមានះ គឺខ្ញុំហ៊ានគ្រប់យ៉ាងដូចកាលដែលគេហាមខ្ញុំនៅរោងពុម្ពមិនឱ្យជួយគេ… ខ្ញុំរឹតចង់ជួយ ។ នេះឯងជំងឺប្រចាំជីវិតខ្ញុំ ។

ខ្ញុំដើរទៅដកកែវទឹកពីដៃគេទុកហើយសម្លឹងតទល់ជិតសែនជិតជាមួយបុរសម្នាក់ដែលមានអំណាចកប់ពពក តែងតែចាត់ចែងគ្រប់យ៉ាង ពេលនេះបែរជាគាំងនិយាយលែងចេញ ព្រោះតែសំណើសុំរៀបការពីខ្ញុំ ។

«ម៉េច ? ខ្លាចជាប់ចំណង ?»

ខ្ញុំខ្សឹបសួរបញ្ជាក់ជាមួយកែវភ្នែកព្រិចៗសម្លឹងគេអាក់ៗ ។ ភ្នែកគេ ច្រមុះគេ បបូរមាត់ឌឺដងនេះ សមតែមកជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្ញុំ… ផ្តាច់មុខ… ដូចគ្នា ។

«ខ្ញុំព្រមធ្វើជាប្រពន្ធបង… ប្រពន្ធរៀបការពេញច្បាប់!» ថាបែបនេះហើយខ្ញុំដឹងថា ភ្នែកខ្លួនឯងផ្តើមរលោង «តែខ្ញុំ… ខ្ញុំមានរឿងច្រើនណាស់… ដែលមិនពេញចិត្តចំពោះខ្លួនឯង…»

«ចាំបងកែឱ្យ!»

បងទីនខ្សឹប។ ទម្លាប់គេដែលខ្ញុំស្គាល់ថ្មីៗនេះគឺ… បើមិនឆ្លើយតបវែងទេគឺគេកំពុងក្រហមមុខដូចមនុស្សមានភ្លើងក្នុងខ្លួន។ គេទាញខ្ញុំមកឱបយ៉ាងណែន… ហើយថើបថ្ងាសខ្ញុំយ៉ាងវែង។ រង្វង់ដៃលើកនេះ… ណែនរហូតដល់ខ្ញុំសឹងតែថប់ដង្ហើម តែទុកថាជាការថប់ដង្ហើមដែលពោរពេញទៅដោយក្តីសុខបំផុតនៅក្នុងលោក។

ម្ចាស់ក្សត្រីក្នុងទ្រុងមាស (តំណាលបព្វតា)

«យើង… រៀបការនឹងគ្នាទៅ… បានទេ ?»

ប្រយោគដែលរបូតចេញពីមាត់តូចក្រហមប្រឿងៗរបស់គេនេះ លាន់ខ្ទរក្នុងត្រចៀកខ្ញុំ ។ ខ្ញុំគាំងធ្មឹង… មិនមែនព្រោះតែភ្ញាក់ផ្អើល តែព្រោះតែ “ជ័យជម្នះ” ដែលបានមកដល់លឿនជាងការរំពឹងទុក ។

គេដើរមកដកកែវទឹកពីដៃខ្ញុំយកទៅទុករួចងើបមុខសម្លឹងតទល់ជាមួយខ្ញុំ ។ កែវភ្នែក ដែលធ្លាប់តែភ័យខ្លាច ពេលនេះបែរជាពោរពេញដោយភាពក្លាហានលាយឡំនឹងមនោសញ្ចេតនាជ្រាលជ្រៅ ។

ដាហ្ស៊ីកំពុងតែ “យល់ច្រឡំ” ថាខ្ញុំជាវីរបុរសដែលសុខចិត្តលះបង់គ្រប់យ៉ាងដើម្បីនាង ។

ខ្ញុំទាញរាងកាយតូចមកឱបផ្អឹបនឹងទ្រូង ថើបថ្ងាសនាងយ៉ាងវែង ដើម្បីលាក់បាំងស្នាមញញឹមអំនួតរបស់ខ្លួនឯង ។

ខ្ញុំខ្សឹបក្នុងចិត្ត «បងមិនកែអ្វីដែលអូនមានទេ… ដាហ្ស៊ី តែ… បងនឹងធ្វើឱ្យភាពកម្សោយ…និងរឿងរញ៉េរញ៉ៃទាំងអស់ក្នុងជីវិតអូន ក្លាយជាច្រវាក់ដែលចងអូនឱ្យនៅជាប់នៅនឹងបងរហូតដល់ថ្ងៃស្លាប់ ។

មនុស្សស្រីភាគច្រើនលង់ស្រលាញ់បុរសដោយសារលុយ ឬអំណាច ។ តែសម្រាប់ដាហ្ស៊ី គេខុសពីស្រីៗទាំងនោះ… ។ គេជាស្រីមុខរឹងដែលសុខចិត្តដេកអត់បាយ ក៏មិនព្រមលក់កិត្តិយស ម្ល៉ោះហើយខ្ញុំត្រូវប្រើ “ក្តីមេត្តា និងការអត់ធ្មត់កម្រិតទេវតា” ទើបអាចវាយទម្លុះកំពែងបេះដូងគេបាន ។

ការដែលខ្ញុំសុខចិត្តទ្រាំអត់ធ្មត់មិនប៉ះពាល់គេពេញមួយយប់នេះ គ្រាន់តែជាការ “វិនិយោគផ្លូវចិត្ត” មួយប៉ុណ្ណោះ ព្រោះថាខ្ញុំនឹងឈ្នះ ។ ហើយឥឡូវនេះ… ឃើញ ? គេព្រមលើកទង់ជ័យស ចុះចាញ់ ថែមទាំងលុតជង្គង់ហុចបេះដូង ប្រគល់ជីវិតគេមកឱ្យខ្ញុំដោយផ្ទាល់ដៃ ។

នេះហើយជាសិល្បៈនៃការគ្រប់គ្រងមនុស្ស (Manipulation) របស់ស្តេចបិសាចដូចជាខ្ញុំ ស្តេចដែលកំព្រាម្តាយហើយត្រូវដេកឈឺចាប់ម្នាក់ឯងរាប់ឆ្នាំ

មួយទសវត្សមកនេះខ្ញុំធំជាមួយនឹងពាក្យថា «ខ្លាំង ! កាច ! និងអស្ចារ្យ » ពុំនោះទេ ខ្ញុំនឹងឈឺដូចកាលពីអតីតកាល ។ បើម៉ាក់ខ្ញុំពិតជាមានដូចកាលពីមុនមែន ខ្ញុំក៏នឹងយកគាត់មកដាក់ច្រវាក់ទុកដូចគ្នា ។

«ទៅងូតទឹកទៅ !» ខ្ញុំខ្សឹបប្រាប់ «អ៊ីសាយកខោអាវមកឱ្យ ហើយបងទុកក្នុងបន្ទប់ទឹក ។ »

ថាចប់ ខ្ញុំព្រលែងនាងយឺតៗ «បងនាំទៅមើលប៉ានៅពេទ្យ ។»

ដាហ្ស៊ីងក់ក្បាលរហ័ស ថ្ពាល់នៅតែក្រហម រួចដើរសំដៅទៅបន្ទប់ទឹក ។

គ្រាន់តែទ្វារបន្ទប់ទឹកបិទជិតខ្ញុំដើរទៅទាញកែវស្រាដែលនៅសល់កាលពីយប់មិញ មកអកផឹកមួយក្អឹកធំ រួចទាញទូរសព្ទមកចុចហៅទៅអ៊ីសាន ។

«ទាន !» សំឡេងគោរពយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់បន្លឺឡើង ។

«រឿងរោងពុម្ពម៉េចហើយ ?» ខ្ញុំសួរខ្លី ។

«គ្រប់គ្រងបាន ១០០% ហើយទាន ! ក្រុមហ៊ុនគូប្រជែងដែលព្យាយាមលូកដៃចូលទីផ្សារបោះពុម្ពយើង ត្រូវប្រកាសក្ស័យធននៅព្រឹកនេះហើយ ។ ម៉ាស៊ីនបោះពុម្ពទំនើបៗ និងកុងត្រារបស់ពួកគេ ត្រូវបានផ្ទេរចូលក្រុមហ៊ុនយើងទាំងអស់ !»

«ល្អ !» ខ្ញុំញញឹមចុងមាត់ ។

មនុស្សនៅខាងក្រៅប្រហែលជាគិតថា បុរសម្នាក់ដែលមានលុយវាល់លាន ធ្វើជាម្ចាស់ធនាគារ និងអចលនទ្រព្យរាប់មិនអស់ដូចខ្ញុំ ហេតុអីក៏ចាំបាច់ទៅបើក “រោងពុម្ព” តូចមួយ ? ពួកគេមិនយល់ពីតម្លៃនៃ “ព័ត៌មាន” ទេ ។ រោងពុម្ពនោះមិនមែនគ្រាន់តែបោះពុម្ពសៀវភៅទេ តែជាបណ្ដាញ        កណ្តាលសម្រាប់គ្រប់គ្រង និងចែកចាយទិន្នន័យ (Data Center) ទូទាំងប្រទេស ។ អ្នកណាគ្រប់គ្រងព័ត៌មាន អ្នកនោះគ្រប់គ្រងពិភពលោក ។

ហើយសំខាន់បំផុត… គឺនៅថ្ងៃដែលខ្ញុំចុះទៅត្រួតពិនិត្យរោងពុម្ពនោះដោយផ្ទាល់ដៃ គឺខ្ញុំបានប្រទះឃើញស្រីរឹងរូសម្នាក់នេះ… រឹងដែលហ៊ានមកតវ៉ានឹងខ្ញុំដល់កន្លែង ។

«រៀបចំឯកសាររៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ឱ្យរួចរាល់ !» ខ្ញុំបញ្ជាបន្ត ។

«បាទ ? លឿនម៉្លេះទាន ?» អ៊ីសានភ្ញាក់ផ្អើល ។

នេះជាការភ្ញាក់ផ្អើលកម្រមួយគេហ៊ានបង្ហាញចៅហ្វាយច្បាស់ៗ ឬអាចថាគេចង់បង្កាត់ភាពមោទនៈឱ្យខ្ញុំ ។

«ឯងមានរង្វាន់ ! មួយទៀត រៀបចំផ្ទេរហ៊ុនមន្ទីរពេទ្យសមុទ្ទចិត្ត ៣០% ដាក់ឈ្មោះ ដាហ្ស៊ី ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យគេមានអារម្មណ៍ថាក្លាយជាម្ចាស់កន្លែងដែលធ្លាប់ធ្វើបាបប៉ារបស់គេ !»

«បាទទាន !»

ខ្ញុំចុចបិទទូរសព្ទ ។ ទ្រព្យសម្បត្តិប៉ុណ្ណឹង គ្មានន័យអ្វីសម្រាប់ខ្ញុំទេ ។ ការចងស្រីម្នាក់ដែលយើងត្រូវការគ្រប់គ្រង ទើបវាមានអត្ថន័យខ្លាំង ។ ខ្ញុំចងនាងបានហើយ… ដោយផ្លូវច្បាប់ ហើយខ្ញុំមានអំណាចពេញទីលើជីវិតគេ… នេះទើបជារឿងសំខាន់ ។

១៥នាទីក្រោយមកស្រីតូចចេញពីបន្ទប់ទឹកក្នុងសម្លៀកបំពាក់ឈុតសុភាពដែលអ៊ីសានទៅយកពីផ្ទះនាង ។ តែ… ទឹកមុខគេស្រស់បស់ឡើងវិញច្រើន បើធៀបនឹងពេលដែលយើងចួបគ្នាថ្មីៗ… កាលណោះគេហ៊ាន    សូម្បីតែជេរខ្ញុំថា «ឆ្កួត» ហើយបោកកម្ទេចផ្កាដែលខ្ញុំជូន ។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលគេដែលសើចស្រស់… ផ្កាក្រពុំមួយទងនេះ… ជារបស់ខ្ញុំហើយ ។

ខ្ញុំបើកឡានជូនគេដោយផ្ទាល់ ។ ពួកយើងស្រស់ស្រូបយ៉ាងមានក្តីសុខនៅហាងប្រណីតមួយកៀកមន្ទីរពេទ្យ ហើយទិញផ្កានិងនំ ផ្លែឈើឡើងទៅបន្ទប់ VIP នៃកន្លែងប៉ានាងសម្រាក ។

មន្ទីរពេទ្យសមុទ្ទចិត្ត ថ្ងៃនេះហាក់មានពន្លឺស្រស់បំព្រងជាងរាល់ដង ។

គេខឹង (តំណាលដាហ្ស៊ី)

…ប៉ាបានដឹងខ្លួនហើយ !

គ្រប់យ៉ាងដូចជាអច្ឆរិយ ! គឺដូចពាក្យអះអាងរបស់បព្វតា ។ ទោះបីជាប៉ានៅទន់ខ្សោយ និងមិនទាន់អាចនិយាយបានច្បាស់ៗ តែគាត់អាចចំណាំមុខខ្ញុំបាន ។ ខ្ញុំកាន់ដៃគាត់ យំរហូតដល់ហើមភ្នែក ខណៈដែលម៉ាក់ឈរនៅម្ខាងទៀតជូតទឹកភ្នែកព្រោះរំភើប ។

បងទីនឈរអង្គុយលើសាឡុងឆ្ងាយបន្តិចពីទីនេះ ។ គេក្រពាត់ដៃគងជើងញញឹមសម្លឹងមកពួកយើង ។ ទឹកមុខគេស្ងប់ស្ងាត់ តែខ្ញុំដឹងថាគេក៏កំពុងមានក្តីសុខ ពេលឃើញស្នាមញញឹមរបស់ខ្ញុំ ។

«ប៉ា… ប៉ាចាំគ្រប់យ៉ាងវិញអស់ហើយ ព្រះអើយ មិនគួរឱ្យជឿទេខ្ញុំ ?»

ខ្ញុំខ្សឹបនិយាយមិនចេះហត់ទេព្រោះអំណរពេក ។

ប៉ាងក់ក្បាលយឺតៗ ភ្នែកគាត់រេទៅមើលបុរសសង្ហាមាឌធំដែលអង្គុយច្រងក់ធ្វើខ្លួនជាសមាជិកគ្រួសារយើង ។ គាត់ខំប្រឹងហើបបបូរមាត់ដែលនៅស្ងួតប្រេះនោះ បន្លឺសំឡេងខ្សាវៗ លាយឡំនឹងខ្យល់ដង្ហើម ៖

«វេ… វេហា… មើលថែដាហ្ស៊ី… ផង… »

ព្រឹប !

បរិយាកាសក្នុងបន្ទប់ធ្លាក់ចុះត្រជាក់ស្រេបកាត់ឆ្អឹងមួយរំពេច ។ ម៉ាក់គាំងស្តូក សម្លឹងមកខ្ញុំទាំងស្លេកមុខ ។ ខ្ញុំឯណេះវិញលើកម្រាម៥ខ្ទប់ទ្រូងហើយព្រិចភ្នែកដូចសត្វល្អិតចូល ។ ដោយក្ដុកក្នុងបេះដូង ខ្ញុំប្រញាប់ងាកទៅមើលបងទីន ។

សាច់ដុំថ្គាមរបស់គេកន្ត្រាក់ឡើងយ៉ាងច្បាស់ ។ កែវភ្នែកដែលទើបតែទន់ភ្លន់អម្បាញ់មិញ ប្រែជាក្រហមងាំង និងមុតស្រួចដូចផ្លែដាវដែលត្រៀមនឹងកាប់សម្លាប់មនុស្ស ។

អំនួត Ego នៃបុរសម្នាក់ដែលបានចំណាយលុយរាប់លានមកទិញមន្ទីរពេទ្យនេះឡើងមិនរារែកដើម្បីជួយសង្គ្រោះអនាគតឪពុកក្មេក ត្រូវបានបំផ្លាញខ្ទេចគ្មានសល់ ដោយសារតែឈ្មោះមនុស្សក្បត់ចិត្តម្នាក់នោះ​ ។

គេមិននិយាយសូម្បីតែមួយម៉ាត់ គ្រាន់តែងាកខ្លួនក្រោក ហើយដើរចេញពីបន្ទប់យ៉ាងលឿន ។ ទ្វារបិទមកវិញយឺតៗ… តែអារម្មណ៍ខ្ញុំវិល…

«បងទីន !»

ខ្ញុំស្រែកហៅគេសឹងអាចឮតែម្នាក់ឯងព្រោះខ្សាវពេក… ណាខ្លាចប៉ាឆ្ងល់ឬមានបញ្ហាវិញ… ណាមួយខ្លាចគេ… អន់ចិត្តខ្លាំង ។

«ខ្ញុំទៅសិនហើយម៉ាក់ !»

ថាចប់ ខ្ញុំត្រូវប្រញាប់លែងដៃប៉ា រត់ចេញទៅតាមរកគេទាំងភ័យស្លន់ស្លោ ។ តាមគេមកដល់ចំណតឡាន VIP ដែលស្ងាត់ជ្រងំ ។ គេកំពុងឈរបែរខ្នងក្បែរឡានពណ៌ខ្មៅ ដៃលូកហោប៉ៅទាញបារីមួយដើមមកអុជជក់យ៉ាងតក់ក្រហល់ ។ ផ្សែងបារីហុយឃ្លុំមុខគេ បិទបាំងកំហឹងដែលកំពុងឆេះរោលរាល ។

តាំងពីស្គាល់គ្នា ខ្ញុំមិនដែលឃើញគេជក់បារីទេ… នេះបញ្ជាក់ថាគេខឹងដល់កម្រិត… ហើយ ។

«បងទីន… » ខ្ញុំដើរចូលទៅជិតគេយឺតៗ ហៅឈ្មោះគេខ្សឹបៗ ។

«កុំមកជិត !» គេគំហកសំឡេងទាប តែមានអំណាច ។

ជើងខ្ញុំឈប់ង៉ក់ តែបេះដូងខ្ញុំបែរជាមិនព្រមចុះចាញ់ ។ ខ្ញុំដឹងថា ប៉ាខ្ញុំខុស… គាត់រងសម្ពាធថ្នាំសរសៃប្រសាទយូរពេក គាត់ចំណាំខុសគឺជារឿងធម្មតា តែសម្រាប់បុរសផ្តាច់ការម្នាក់នេះ ការប្រៀបធៀបគេទៅនឹងអតីតសង្សារ គឺជាការប្រមាថដ៏ធំបំផុតមួយ ។

ខ្ញុំដកដង្ហើមធំជម្នះទៅក្បែរៗគេ ។

«គាត់ឈឺ… ក្រែងដឹងដែរតាសហ្អី ?»

ខ្ញុំតោងដៃគេ ហើយអែបក្បាលក្បែរដើមដៃគេ ពេលឃើញគមិនមាត់ ។ ក្លិនបារីលាយឡំនឹងក្លិនទឹកអប់របស់គេ ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រវាំងភ្នែក ។

ភ្នែកគេបោះការសម្លឹងស្រទន់មករកខ្ញុំ ខ្ញុំក៏សម្លឹងតបវិញ ហើយបានបន្តិច លូកដៃទៅដកបារីពីមាត់គេបោះចោលទៅលើដី ។

គេបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងមុខខ្ញុំដោយសង្កត់កំហឹងត្រជាក់ៗ…

«ប៉ុណ្ណឹងខឹងដែរ ?»

«ចុះបើអូនវិញ ?»

«ហើយ… បងឯងមានសង្សារចាស់ !»

គេថ្លោះទឹកមុខព្រោះខ្ញុំនិយាយខុសទៀតហើយ ។ បានន័យថា «វេហា» ជាសង្សារចាស់របស់ខ្ញុំមែនទេពេលនិយាយបែបនេះ ?

មិនទុកពេលឱ្យគេខឹងថែមទាន់ ខ្ញុំឈានជើងចូលទៅកៀក ទាញកអាវសឺមីគេចុះបន្តិច រួចងើបចុងជើងដាក់បបូរមាត់របស់ខ្ញុំទៅក្បែរៗបបូរមាត់ដ៏ក្តៅគគុក និងប្រឡាក់ដោយរសជាតិបារីរបស់គេ ។ ខ្ញុំខ្សឹបសួរ ៖

«ប៉ិនខឹងណាស់ ?»

ខ្ញុំរំអួយ ។ រាងកាយគេកន្ត្រាក់ ។ ដៃគេដែលបម្រុងនឹងរុញខ្ញុំចេញ បែរជាប្តូរទិសដៅ មកក្រវាត់ចង្កេះខ្ញុំជាប់… គេរៀបនឹងរឹតខ្ញុំចូលទៅរកទ្រូងគេវិញយ៉ាងតឹងដៃ ខ្ញុំប្រញាប់ខ្សឹប ។

«មន្ទីរពេទ្យ !»

បានខ្ញុំរម្លឹក បព្វតារេសម្លឹងជុំវិញហើយទាញខ្ញុំរុញចូលក្នុងឡាន ។

ផាំង ! ទ្វារឡានបិទជិតឈឹង កាត់ផ្តាច់សំឡេងគ្រប់យ៉ាងពីពិភពខាងក្រៅ បន្សល់ទុកតែភាពស្ងាត់ជ្រងំ និងកម្តៅដែលកំពុងតែផ្ទុះឡើងនៅក្នុង   កាប៊ីនតូចចង្អៀតនេះ ។ កញ្ចក់ឡានស្រអាប់ខ្មៅងងឹត គ្មានអ្នកណាអាចមើលឃើញសកម្មភាពខាងក្នុងបានឡើយ ។

មុនពេលខ្ញុំទាន់នឹងដកដង្ហើមស្រួលបួលផង រាងកាយធំស្កឹមស្កៃរបស់គេក៏ស្ទុះមកសង្កត់ពីលើខ្ញុំ កៅអីឡានត្រូវគេបញ្ជាឱ្យផ្តេកទៅក្រោយដោយស្វ័យប្រវត្តិ ។

«អ្ហៃ… បងទីន !»

ចួបគ្នាម្តងទៀតនៅថ្ងៃស្អែក !

ខ្ញុំបើកភ្នែកឡិងឡង់រកថាសម្គាល់ជុំវិញខ្លួន… តែ… ងឿង វិលហើយ ។ ខ្ញុំទប់ម្រាមក្បែរគែមតុ ព្រោះ… ធីងធោង…

ប្រអប់ដៃដ៏ធំរបស់គេ… លូកមកចាប់ទាញកែវស្រាចេញពីដៃខ្ញុំ មិនឱ្យខ្ញុំផឹកបន្ត ។

«ប៉ុណ្ណឹងសោះស្រវឹងបាត់ហើយ ? … » គេងើបចិញ្ចើម ញញឹមខួចចុងមាត់ចំអកខ្ញុំ ។

«អ្នក… អ្នកណាស្រវឹង ?»

ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗ ប្រកែកលឿនស្លេវ ទាំងរុញកៅអីថយក្រោយបម្រុងនឹងងើបឈរ «ខ្ញុំឆ្អែតហើយបង ! ចង់… ចង់ទៅផ្ទះ !»

តែ… គ្រាន់តែងើបឈរមិនទាន់បានត្រង់ខ្លួនស្រួលបួលផង ពិភពលោកទាំងមូលស្រាប់តែវិលវល់ ។ ជើងខ្ញុំទន់ដូចគេដកឆ្អឹងចេញ ។ ស្រានេះ… មើលទៅពណ៌ក្រហមស្អាត តែជាតិអាល់កុលប្រហែលជាខ្លាំងកប់ពពកហើយ បានជាឆក់យកស្មារតីខ្ញុំបានលឿនបែបនេះ ។

«អ្ហៃ !» ខ្ញុំភ្លាត់សំឡេងស្រែកឡើងខ្សោយខ្សាក ស្របពេលរាងកាយទន់ជ្រាយរៀបនឹងដួលស្រុតទៅលើកម្រាលព្រំ ។

វឹប !

រង្វង់ដៃដ៏រឹងមាំនិងក្តៅភាយបានស្ទុះមកត្រកងក្រៀកចង្កេះខ្ញុំជាប់ពីក្រោយខ្នងយ៉ាងរហ័ស ។ ក្លិនទឹកអប់ឈើប្រណីតរបស់គេ វាយលុកមករកខ្ញុំពេញទំហឹង ។ ខ្ញុំផ្ដេកខ្លួនទាំងស្រុងទៅលើផែនទ្រូងទូលាយរបស់គេដោយគ្មានកម្លាំងតវ៉ា ។

«ដាហ្ស៊ី ?»

គេរអ៊ូក្បែរត្រចៀកខ្ញុំឮល្វើយទៅៗ ។

«វិលមុខ… » ខ្ញុំរអ៊ូខ្សឹបៗ យកដៃតូចៗរបស់ខ្លួនឯងទៅតោងចាប់កអាវសឺមីខ្មៅរបស់គេជាប់ ដើម្បីទប់លំនឹង ទាំងដែលភ្នែកបិទជិតព្រោះបើកលែងរួច ។

ដោយមិនសុំការអនុញ្ញាត គេឱនចុះស៊កដៃក្រោមកែងជង្គង់ខ្ញុំ រួចបីត្រកងរាងកាយខ្ញុំឡើងផុតពីដីបានយ៉ាងងាយស្រួល ដូចបីកូនក្មេង ។

«បងទីន… » ខ្ញុំប្រឹងចង់តវ៉ាខ្សាវៗ ទាំងមុខកប់ក្នុងទ្រូងគេថាដាក់ខ្ញុំចុះ… តែសូម្បីនិយាយក៏មិនចប់ប្រយោគផង ខ្ញុំលែងមាត់… និងលែងអាចប្រឆាំងបាន ។

នៅក្នុងរង្វង់ដៃគេពេលនេះ ប្រៀបដូចកំពុងតែសុបិន ។  តែខ្ញុំបែរជាមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាពបំផុតដូចបានមកដល់ផ្ទះ ហើយប្រះគេងសុខសាន្តលើគ្រែមួយដែលមិនខ្លាចអ្វីទាំងអស់ ក្រោយពីបានឆ្លងកាត់រឿងជាច្រើនដូចព្យុះជាច្រើនស្រទាប់ ។

គឹប…

ទ្វារឡានដ៏ទំនើប… បិទវិញយ៉ាងស្រាលស្រឹបក្បែរត្រចៀកខ្ញុំ… ខ្ញុំដឹងខ្លួនព្រាលៗ ពេលដែលគេដាក់ខ្ញុំឱ្យគេងលើកៅអី ទាញខ្សែក្រវាត់មកពាក់ឱ្យ ហើយថែមទាំងមានអាវធំរបស់គេមកដណ្តប់ពីលើខ្ញុំទៀត ។

ក្លិនគេស្រូបពេញបេះដូងដ៏រងានេះ ។  កែវភ្នែកខ្ញុំបិទជិត តែបេះដូងខ្ញុំបើកចំហទាំងស្រុង ។

«បងទីន… » ខ្ញុំរអ៊ូហៅឈ្មោះគេតិចៗក្នុងបំពង់ក ទាំងដែលកំពុងលង់បន្តទៅក្រោមឥទ្ធិពលគ្រឿងស្រវឹង ។

«ខ្ញុំចង់ចួបប៉ា !»

គ្មានចម្លើយ…

 កម្តៅថ្ងៃព្រឹកព្រលឹមចាំងកាត់វាំងននពណ៌សស្តើង ចូលមកចាក់ទម្លុះរង្វង់ភ្នែករបស់ខ្ញុំ ។

ខ្ញុំគ្រហឹមក្នុងបំពង់ក រួចបើកភ្នែកឡើងយឺតៗ… ក្បាលនៅតែធ្ងន់ង៉ុល !

…មិនមែនបន្ទប់ខ្ញុំទេ !

ខ្ញុំស្ទុះក្រោកអង្គុយព្រឹប បេះដូងសឹងធ្លាក់ដល់កែងជើង ពេលកត់សម្គាល់ឃើញថា ខ្លួនឯងកំពុងដេកលើគ្រែទំហំ King Size ដ៏ធំទូលាយ ក្រាលកម្រាលសូត្រមិនដែលមានប្រើ… ហើយអ្វីដែលរឹតតែគួរឱ្យរន្ធត់បំផុតនោះគឺ… សម្លៀកបំពាក់កាលពីយប់មិញបាត់អស់ហើយ ! លើខ្លួនខ្ញុំពេលនេះ មានត្រឹមតែអាវសឺមីពណ៌សរលុងៗធំសម្បើម… ដូចរបស់មនុស្សប្រុស… អូយព្រះជួយ !!!

«អ្ហាយ !» ខ្ញុំស្រែកទាំងយកភួយមកខ្ទប់ទ្រូងជាប់ ។

«ភ្ញាក់ហើយ ?»

សំឡេងគ្រលរទាប និងត្រជាក់ស្រេប បន្លឺឡើងពីជ្រុងម្ខាងនៃបន្ទប់ ។

ខ្ញុំងាកខ្វាច់ ។ បងទីន ! គេកំពុងអង្គុយពាក់កណ្តាលខ្លួននៅលើសាឡុងក្បែរមាត់បង្អួចកញ្ចក់ ដៃម្ខាងកាន់កែវកាហ្វេ ដៃម្ខាងទៀតកាន់ iPad ។ គេនៅស្លៀកខោក្រណាត់ពណ៌ខ្មៅកាលពីយប់មិញ តែអាវសឺមីបានដោះឡេវបញ្ចេញដើមទ្រូងហាប់ណែន ឯខ្នងអាវមានស្នាមជ្រួញជុក… បញ្ជាក់ថាគេទំនងមិនបានគេងស្រួលបួលទេ ឬមិនទាន់ងូតទឹកចូលគេងផង… ។

«បង… បងទីន… ខោអាវខ្ញុំ… »

ខ្ញុំសួរទាំងរអាក់រអួល មុខឡើងក្រហមងាំងសឹងធ្លាយជាឈាម ។

គេដាក់កែវកាហ្វេចុះ រួចងើបដើរយឺតៗតម្រង់មកគ្រែ ។ ខ្សែភ្នែកគេសម្លឹងមកខ្ញុំ… ស្រទន់ជ្រាលជ្រៅ តែបង្កប់សេចក្តីប្រាថ្នាម្យ៉ាង… ដែលមើលទៅខ្លួនគេកំពុងខំ…ទប់ ។

«យប់មិញ ក្មេងរឹងក្បាលខ្លះក្អួតប្រឡាក់អស់រលីង ! ត្រូវហៅមេផ្ទះមកជួយប្តូរអាវឱ្យទាំងយប់ យំផង ស្រែកផង… ។»

ខ្ញុំលេបទឹកមាត់គិត ពេលដែលគេអង្គុយចុះក្បែរគែមគ្រែហើយលូកដៃមកវាសសក់ដែលកំពុងរប៉ាត់រប៉ាយលើមុខខ្ញុំចេញថ្នមៗ ។

«ឈឺក្បាលទេ ?»

ខ្ញុំគ្រវីក្បាល ភ្នែកក្រឡង់ៗសម្លឹងគេ ឯរាងកាយហាក់នៅតែរឹងស្តូក ។

«ចុះ… ចុះម៉េចមិនជូនខ្ញុំទៅផ្ទះ ?»

«មានកូនប្រសាណា យកកូនស្រីគេទៅបញ្ជូនផ្ទះទាំងស្រវឹងធ្លាក់ភ្នែក ?»

គេឆ្លើយឌឺ តែជ្រុងមាត់ញញឹម «បងនាំមកផ្ទះបង… សុវត្ថិភាពជាង !»

ខ្ញុំខាំបបូរមាត់ដោយអារម្មណ៍ចម្រុះ… ។

ខ្មាសក៏ខ្មាសរំភើបក៏រំភើប ព្រោះ… ទោះបីជាគេមានឱកាស… គ្រប់គ្រងខ្ញុំទាំងស្រុង គេបែរជាជ្រើសរើសការផ្តល់សុវត្ថិភាព… និងកិត្តិយស ?

«ចុះប៉ា… កាលពីយប់មិញ ខ្ញុំចាំបានថា… ចង់ទៅមើលប៉ា ។»

ខ្ញុំបន្ទាបសំឡេង ។

គេមិនឆ្លើយ តែហុច iPad មកមុខខ្ញុំ ។ នៅលើអេក្រង់ គឺវីដេអូកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពពីបន្ទប់ VIP របស់មន្ទីរពេទ្យ ។ ប៉ារបស់ខ្ញុំកំពុងសម្រាន្តលក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់ ដោយមានម៉ាក់អង្គុយកំដរពីចំហៀង ព្រមទាំងមានគិលានុបដ្ឋាយិកាមើលថែនៅរេរាក្បែរៗ ។

«អូយ ម៉ាក់រកខ្ញុំយ៉ាងណា ?»

«បងបានឆាតទៅគាត់ថាអូនរវល់នៅកំដរឪពុកតាំងពីយប់ដល់ភ្លឺ អ៊ីសានបានទៅដឹកគាត់មកបន្តកំដរអ្នកឈឺដែលទើបនឹងព្យាបាលដកថ្នាំពុល ! ហើយថាអូនត្រូវទៅបើកហាង !»

ខ្ញុំដៀងមើលទូរសព្ទដៃខ្ញុំដែលគេបានហុចមក ។

ល្បិចច្រើនមែន មនុស្សនេះ ។ ខ្ញុំលូកទទួលហើយពិតជាចុចឃើញសារទាំងប៉ុន្មានគេសរសេរទៅម៉ាក់ កុំឱ្យបារម្ភចាំផ្លូវខ្ញុំ ។

សំឡេងគេពោលស្រាលៗ ៖

«ពួកគាត់មានសុវត្ថិភាពហើយ ។ ចំណែកអូន… ពេលនេះ គឺត្រូវការ   សម្រាក ។»

ខ្ញុំសម្លឹងមុខគេ ។ បុរសម្នាក់នេះ… គេចងចាំរាល់ពាក្យសម្ដីខ្ញុំ ទោះជាពាក្យរអ៊ូពេលស្រវឹងក៏ដោយ ។ គេរៀបចំគ្រប់យ៉ាងបានហាក់បីឥតខ្ចោះ ថែមទាំងល្អិតល្អន់ខ្លាំង ។ គេជាមនុស្ស ឬទេវតា ឬបិសាចដែលចូលមកក្នុងជីវិតដ៏ហត់នឿយមួយនេះ ? ភាពកក់ក្តៅដែលខ្ញុំខំប្រឹងបដិសេធកាលពីយប់មិញ ពេលនេះកំពុងវាយលុកទម្លុះកំពែងបេះដូងយុវវ័យរបស់ខ្ញុំគ្មានសល់ទេ ។

ខ្ញុំលូកដៃទៅប៉ះខ្នងដៃគេដែលកំពុងកាន់iPad… ជារបៀបនៃការទទួលស្គាល់ និងព្រមចុះចាញ់ដោយស្ម័គ្រចិត្តព្រោះ… ដឹងគុណលើសមានចិត្តរបស់គេ ។

គ្រាន់តែម្រាមដៃខ្ញុំប៉ះលើខ្នងដៃគេ រាងកាយធំស្កឹមស្កៃនោះក៏កន្ត្រាក់    បន្តិច ។ កែវភ្នែកដែលធ្លាប់តែស្ងប់ស្ងាត់ ស្រាប់តែប្រែជាមុតស្រួច និងពោរពេញដោយរលកកម្តៅក្រហមៗសម្លឹងមកខ្ញុំ ។

«ដាហ្ស៊ី… »

គេហៅឈ្មោះខ្ញុំសំឡេងស្អកៗដូចមនុស្សអត់ទឹកច្រើនថ្ងៃ ។

គេទម្លាក់ iPad ចុះលើពូក រួចបង្វិលបាតដៃមកក្តាប់ម្រាមដៃខ្ញុំវិញយ៉ាងណែន ។ កម្លាំងទាញតិចៗរបស់គេ ធ្វើឱ្យខ្ញុំដែលកំពុងតែងើបអង្គុយ ត្រូវផ្អៀងខ្លួនទៅរកគេបន្តិច ។

«បង… បងទីន ?» ខ្ញុំហៅគេទាំងញ័រមាត់ ពេលឃើញខ្សែភ្នែករោលរាលនោះកំពុងតែសម្លឹងទម្លុះអាវសឺមីពណ៌សដែលស្តើង និងរលុងសម្បើមនៅលើខ្លួនខ្ញុំ ។

«ដឹងទេថាយប់មិញ… (ខ្សឹបខ្សាវៗជាងមុន)… បងនេះ វេទនាកម្រិតណា ?»

គេខ្សឹបសំឡេងហាក់ដូចជាកំពុងតែស្តីបន្ទោសខ្លួនឯងច្រើនជាងស្តីឱ្យខ្ញុំ ។ ដៃម្ខាងទៀតរបស់គេ លូកមកចាប់ទាញចង្កេះខ្ញុំឱ្យខិតចូលទៅជិត រហូតទាល់តែចុងជង្គង់យើងប៉ះគ្នា ។

«ឃើញមនុស្សដែលខ្លួនឯងចង់បានបំផុត ដេកស្រវឹងទន់ខ្លួននៅលើគ្រែ… ពាក់អាវរបស់ខ្លួនឯង… តែមិនអាចប៉ះពាល់បានសូម្បីតែចុងក្រចក  វាជានរកច្បាស់ក្រឡែត ដាហ្ស៊ី ! នរកពេញមួយយប់ដេកពួនមិនបានណាអូន !»

ខ្ញុំគាំង ដង្ហើមស្ទះក្នុងបំពង់ក ។ ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សប្រុស… ប្រហែលមិនយល់អារម្មណ៍នេះ… តែអានកែវភ្នែកគេ… ខ្ញុំដឹង… គេចង់បានខ្ញុំ គេប្រាថ្នាខ្ញុំកម្រិតណា ។ ហើយខ្ញុំ…  ខ្ញុំក៏មិនបានស្អប់ ឬខ្ពើមរអើមការប៉ះពាល់របស់គេដែរ ។ ផ្ទុយទៅវិញ កម្តៅចេញពីបាតដៃគេដែលកំពុងកៀងឱបចង្កេះខ្ញុំ កំពុងធ្វើឱ្យកោសិកាក្នុងខ្លួននេះភ្ញាក់កម្រើក រសាប់រសល់ ខ្វល់ខ្វាយ និងព្រឺសម្បុរដោយអារម្មណ៍ម្យ៉ាងដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់ ។

គេដកដង្ហើមធំវែងៗ… ដង្ហើមដែលពោរពេញដោយការតស៊ូទប់ទល់នឹងសភាវៈឈ្មោលរបស់ខ្លួនឯងយ៉ាងស្វិតស្វាញ ។

បុរសនេះមិនបាននិយាយអ្វីសូម្បីតែមួយម៉ាត់ ។ គេគ្រាន់តែដកដៃចេញពីក្រោមអាវរបស់ខ្ញុំយឺតៗ រួចទាញក្បាលខ្ញុំទៅឱបផ្អឹបនឹងទ្រូងគេវិញ ។

«សុំទោស…» គេខ្សឹប សំឡេងនៅតែស្អក និងញ័រ «បង… ប្រញាប់… ពេកហើយ ។»

«ខ្ញុំ… ខ្ញុំសុំទោស…»

ខ្ញុំខ្សឹបតបទាំងអៀនខ្មាស មិនហ៊ានសម្លឹងភ្នែកគេចំ ។

«អ្នកណាថា… ចង់បានការសុំទោស ?»

គេតបកាត់ភ្លាមៗ រួចឱនមុខមកកៀក រហូតចុងច្រមុះយើងសឹងតែទង្គិចគ្នា ។ ដង្ហើមក្តៅៗរបស់គេរោលលើបបូរមាត់ខ្ញុំ ។

«អ្វីដែលបងត្រូវការ… គឺអូនស្ម័គ្រចិត្ត… យល់ ? …បងត្រូវការអារម្មណ៍មួយ… អារម្មណ៍… អូនស្រលាញ់បង !»

ថាចប់… បបូរមាត់គេទម្លាក់មកថើបថ្ពាល់ខ្ញុំវឹប ! …ថ្នមៗ… មុននឹងរំកិលយឺតៗមកឈប់ត្រង់ចុងមាត់ ។ ដង្ហើមខ្ញុំរង់ចាំការពាក់ព័ន្ធរបស់គេ ហើយលែងជាការថើបមួយដែលសែនព្រមាន… ជម្លើយ… បង្ខំទៀតហើយ  …គេនៅអែអង់ដូច… រង់ចាំការអនុញ្ញាត… រង់ចាំការឆ្លើយតប… រង់ចាំការថើបរបស់ខ្ញុំ… តែទោះណា យើងកំពុងតែមានមនោសញ្ចេតនាឱ្យគ្នា មិនមែនជាការបង្ខិតបង្ខំដូចមុនទេ ហើយខ្ញុំចង់សងគុណទឹកចិត្តគេ ក៏នៅតែ… ខ្ញុំស្ពឹកៗមិនអាចងាកទៅថើបគេវិញបាន… ទោះដឹងថាគេកំពុងរង់ចាំ ។

ខ្ញុំមានតែបិទភ្នែក… រាងកាយញ័រទទ្រើកតែក៏មិនបានរុញគេចេញទេ ។ ដៃទាំងពីររបស់ខ្ញុំ បែរជាលូកទៅតោងស្មាដ៏រឹងមាំរបស់គេជាប់… ជាសញ្ញានៃការ… យល់ព្រម ។

គ្រាន់តែដឹងថា… ខ្ញុំមិនប្រឆាំង បព្វតាក៏បន្តរំកិលបបូរមាត់មកគ្របសង្កត់លើខ្ញុំពេញទំហឹង ។ ជាតិកាហ្វេអាមេរិកខេណូដែលសល់លើអណ្តាតគេនៅមិនឈ្ងុយស្មើស្នេហាមួយនេះ… ហើយនេះ… មិនមែនជាការថើបបែបដាក់ទណ្ឌកម្ម តែជាការថើបដែលពោរពេញដោយភាពផ្អែមល្ហែម ស្រេកឃ្លាន… ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា… គេចង់បានខ្ញុំណាស់… ហើយ… ខ្ញុំជាអ្វីមួយដ៏ពិសេសសម្រាប់គេ ។

នេះមែនទេ សេចក្តីប្រាថ្នាដែលផ្ទុះឡើងមកក្រោយពីបានអត់ធ្មត់អង្គុយមើលខ្ញុំពេញមួយយប់ ?

អារម្មណ៍ខ្ញុំវិលវល់ហាក់ដូចជាកំពុងហោះលើទៅឆ្ងាយលើអាកាសវេហាសឹងភ្លេចបាននូវវិបត្តិគ្រប់យ៉ាង ។ តែខ្ញុំតែងមានសំណួរមួយជានិច្ច… ការពិតដែរទេដែលមានបុរសល្អបែបនេះសម្រាប់ខ្ញុំ ?

ដៃគេរឹតចង្កេះខ្ញុំជាប់ ទាញរាងកាយខ្ញុំឱ្យផ្អឹបនឹងទ្រូងគេកាន់តែជិត     ឡើងៗ… ដូចចង់ហួងហែងសូម្បីតែ… អារម្មណ៍ខ្ញុំមិនឱ្យចាកចេញពីឈុតឆាកពួកយើង ។ ចង្វាក់បេះដូងយើងទាំងពីរលោតប្រដេញគ្នាស្ទើរតែក្លាយជាសំឡេងតែមួយ ។

ការថើបមួយនេះជ្រុលលង់កាន់តែជ្រៅទៅៗ… កាន់តែរោលរាលមិនងាយណាយ…  រហូតខ្ញុំស្ទើរតែដកដង្ហើមមិនទាន់ ។

«អ្ហឹម…»

ខ្ញុំបញ្ចេញសំឡេងតវ៉ាតិចៗក្នុងបំពង់ក ទើបឃើញគេព្រមលែងដង្ហើមនេះឱ្យមានសេរីភាព ហើយរំកិលចុះមកថើបញក់ញីត្រង់កញ្ចឹងករបស់ខ្ញុំ ។

ដៃគេដែលធ្លាប់តែឱបចង្កេះចាប់ផ្តើមលូកចូលទៅក្រោមអាវសឺមី… ប៉ះនឹងស្បែករបស់ខ្ញុំដូចជារបស់ប្រណីតដែលគេចង់ប៉ះពាល់ជាខ្លាំង ។

កម្តៅពីបាតដៃគេធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាកៗសឹងខ្សោះខ្លួន ឯស្មារតីដែលនៅសេសសល់តិចតួចកំពុងតែត្រូវបានឆក់យកទៅបាត់ម្តងបន្តិចៗ ។

«បងទីន…» ខ្ញុំហៅឈ្មោះគេទាំងដង្ហក់ ដៃខំប្រឹងទប់ស្មាគេ ។

ប្រុសស្អាតម្នាក់នេះនៅតែបន្តហាក់សំឡេងខ្ញុំមិនឮដល់គេ ខ្ញុំក៏ព្យាយាមទៀត «…ខ្ញុំ… ខ្ញុំខ្លាច…»

ពាក្យថា “ខ្លាច” របូតចេញពីមាត់ខ្ញុំដោយឯកឯងពេលនេះ… មិនមែនជាការខ្លាចថា គេនឹងធ្វើបាបទេ តែជាការខ្លាចនឹងការឈានចូលទៅក្នុងពិភពលោកមួយថ្មី… មិនធ្លាប់បានធ្វើ ខ្លាចនឹងការប្រគល់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង… ទៅឱ្យមនុស្សម្នាក់លឿនពេក ។

ចលនារបស់គេគាំងវិញ ។

ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថាសាច់ដុំនៅលើស្មាគេឡើងរឹង ។

ចួបគ្នាថ្ងៃស្អែក …