មេឃរៀបនឹងងងឹតពពកខ្មៅប្រមូលផ្តុំគ្នាគ្រហឹមគ្រាំគ្រេងយ៉ាងចម្លែក… ខ្ញុំឈ្មោះ ដាហ្ស៊ី ជាមនុស្សចូលចិត្តស្ទាបស្ទង់អារម្មណ៍ខ្លួនឯង… ព្រោះខ្ញុំជាអ្នកសិល្បៈ… ហើយអារម្មណ៍ពេលខ្លះ បានព្យាយាមមកប្រាប់យើងជាមុននូវអ្វីមួយដែលបម្រុងតែនឹងកើតមានឡើង… ដូចជាយប់នេះ ធម្មជាតិដូចកំពុងប្រាប់ខ្ញុំឱ្យដឹងជាមុន ពីអ្វីមួយ… ស្អីទៅ ? ពិភាល់ម៉្លេះ… ?

… ជាព្យុះភ្លៀងដែលបម្រុងនឹងវាយលុកក្នុងជីវិតខ្ញុំ ។

ខ្ញុំកំពុងរៀបចំខ្លួនប្រញាប់ប្រញាល់ ស្របពេលដែលម៉ាក់គាត់រុញទ្វារចូលមកដល់ផ្ទះ ។ ផ្ទៃមុខគាត់ស្លេកស្លាំង សម្លៀកបំពាក់ទទឹកខ្លះ ម៉ាក់ហត់ដូចតែរាល់ដង ! បម្រើការងារជាមេផ្ទះនៅគេហដ្ឋានអភិជន ទោះមិនប្រលូកការងារកម្លាំងពេញលេញ តែការផ្គាប់ផ្គុនគេ មើលទឹកមុខពួកគេ និងគ្រប់គ្រងអ្នកបម្រើឱ្យគេ គឺហត់នឿយចិត្តជាងពលកម្មទៅទៀត​ ។

ថ្ងៃណាមួយទេ ខ្ញុំនឹងអាចសុំឱ្យម៉ាក់សម្រាក !

ឃើញខ្ញុំរៀបចំខ្លួនចេញក្រៅ ម៉ាក់ឈប់ង៉ក់ រួចសួរទាំងទឹកមុខបារម្ភ ៖

«កូនឯងទៅណាថ្មើរណេះ ? ម៉េចក៏ចេញក្រៅទាំងមេឃងងឹតរកកល់ចង់ភ្លៀងអ៊ីចឹង ?»

គាត់ឈ្លេចសួរព្រោះធម្មតាខ្ញុំបិទហាងហើយ គឺមិនដែលចេញទៅណាវេលានេះទេ !

ខ្ញុំប្រញាប់ទាញកន្សែងស្អាតមួយមកជូតញើសលើមុខឱ្យគាត់ថ្នមៗ ទាំងសម្លឹងគាត់ដោយក្តីអាណិតហើយខ្សឹបខ្សៀវ ៖

«បងវេហាខលមកអម្បាញ់មិញ សំឡេងដូចតឹងតែងណាស់អ៊ីចឹង !»

ម្តាយខ្ញុំថ្លោះទឹកមុខ ។ គាត់ស្គាល់បងវេហា ឬគាត់ដឹងថាមានរឿងអីកើតឡើង ? ខ្ញុំតាមសម្លឹងគាត់ ខណៈភ្នែកគាត់គេច ។

«មិនបាច់ទៅទេ !» គាត់ថាហើយដើរហួសទៅក្នុង ខណៈទ្រូងខ្ញុំរឹតតែទទួលប្រផ្នូលមួយបន្ថែមធ្ងន់ ។

«គេ… គេថាមានការបន្ទាន់ចង់ចួបកូន !

ង៉ឺត !

ឡានរបស់គេឈប់ង៉ក់នៅទីតាំងរាល់ដងដែលមិនធ្លាប់មកវេលានេះសោះឡើយ ព្រោះម្តាយខ្ញុំទទួលទម្លាប់របៀបរបបខ្មែរតឹងរ៉ឹង តាមក្រមជាគ្រួសារអ្នកសិល្បៈបុរាណ ។

«គេ… គេមកដល់ហើយហ្នឹងម៉ាក់ !»

គាត់បែរខ្នងធ្វើជាចាក់ទឹក ឯខ្ញុំវិញព្យាយាមទទូច ៖

«កូនចេញទៅតែមួយភ្លែត ហើយប្រញាប់មកវិញណា៎ !»

គាត់មិនមាត់ តែចម្លែក ។

រហូតដល់ពេលដែលខ្ញុំឡើងឡាននិយាយគ្នា ទើបខ្ញុំយល់គ្រប់យ៉ាងថាហេតុអីម្តាយខ្ញុំចង់ឃាត់ផង មិនឃាត់ផង ?

មកពីគាត់ដឹងគ្រប់យ៉ាង !

គាត់ឃើញមនុស្សដែលកូនគាត់ទុកចិត្តផ្ញើបេះដូង បានទៅពាក់ព័ន្ធនឹងមនុស្សស្រីផ្ទះគហបតីដែលគាត់មានឋានៈត្រឹមជាអ្នកបម្រើគេ ។

បរិយាកាសក្នុងឡានពេលនេះ ត្រជាក់ស្រេប និងហប់ស្អុះស្អាប់ខុសពីធម្មតា ។ ពេលដែលយើងគ្រាន់តែចេញឡានមកក្បែរកូនហាងរបស់យើង ហើយឃើញថាស្ងាត់ល្អ… គេបានចាប់ផ្តើម…

«គិតថា មីងប្រាប់អូនឯងហើយ !»

ភាពស្ងៀមស្ងាត់ដ៏គួរឱ្យខ្លាចចូលមកគ្របដណ្តប់មកលើខ្ញុំ ។ វាជាអារម្មណ៍អាក្រក់ សង្ស័យ និងអស់សង្ឃឹម មុនពេលដែលបបូរមាត់គេសារភាពទៅទៀត ៖

«ដាហ្ស៊ី… បង… បងត្រូវរៀបការ !»

ប្រយោគខ្លីៗដែលន័យដូចជារន្ទះបាញ់កណ្តាលទ្រូងខ្ញុំ បានញ៉ាំងឱ្យខ្ញុំគាំងព្រោះមិនដែលត្រៀមថា រវាងពួកយើងនឹងបញ្ចប់ទៅដោយរបៀបនេះ ។

ជាមួយគតិដែលវិលយ៉ាងស្ពឹកស្រពន់ ខ្ញ្ញុំឮគេនិយាយទៀតថា ៖

«អូនឯងដឹងហើយ យើងខំណាស់ ! ខំមែនទែន ! តែមិនចេះគ្រប់ទេ ! …ដាហ្ស៊ី ! បងជាកូនប្រុស ហើយជាកូនច្បង ! បងមិនអាចរស់សម្រាប់តែបេះដូងខ្លួនឯងទេ ! បងត្រូវរៀបការដើម្បីអនាគតគ្រួសារ ហើយវា… ក៏ទាន់ពេលល្អសម្រាប់ពួកយើងទាំងសងខាងដូចគ្នា ! ហាងហ្នឹងបងមិនយកហ៊ុនវិញទេ ! ហើយយើងក៏មិនដែលជ្រុលជ្រួសអីដែរ ! យើងអត់… អត់ជំពាក់គ្នាអីទេ !»

ទាន់សម័យណាស់ ការបែកគ្នាយ៉ាងសុភាពមួយនេះ តែចិត្តខ្ញុំមិនដឹងកំពុងស្ពឹកឬឈឺឡើយ ។

ម្រាមដៃទាំងសងខាងញ័រចំប្រប់ពេលព្យាយាមរក្សាសំឡេងមិនឱ្យឃ្លាតពីទ្រង់ទ្រាយដើម តែប្រហែលជាគេឮច្បាស់ថាខ្ញុំតក់ស្លុតកម្រិតណា ៖

«បង… បងឯងនិយាយលេងមែនទេ ? មានរឿងអី…»

«ក្រុមហ៊ុនធំមួយបានទិញផ្តាច់គម្រោងបង ១ លានដុល្លារ ហើយគេបញ្ជូនបងឱ្យទៅគ្រប់គ្រងការិយាល័យនៅបរទេស ២ ឆ្នាំ ។ មុននិងក្រោយ យើងគង់បែកគ្នា ! ចឹង… បងរៀបការជាមួយកូនស្រីលោក វណ្ណឆៃ ដែលជាដៃគូគាំទ្រ Business !»

«តែ… !»

«អូនឯងដឹងហើយថាអាជីពគឺសំខាន់ស្មើជីវិតបង !»

គេនិយាយកាត់ពីលើសម្ដីខ្ញុំព្រួសៗ ទឹកមុខគ្មានសល់ក្តីស្រណោះស្រណោកអ្វីទាំងអស់ ។ ផ្ទុយទៅវិញ មានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំនេះជារបស់ចុងក្រោយនៅលើផ្លូវជីវិតរបស់គេដែលត្រូវ Format  ភ្លាមៗ បានជាគេត្រូវហៅខ្ញុំចេញមកនិយាយគ្នាថ្មើរណេះតែម្តង ?

«មាណាកា កូនស្រីលោក វណ្ណឆ័យ ?»

ខ្ញុំរអ៊ូតិចៗទាំងវិលវល់ ។ បែបនេះហើយ បានជាម៉ាក់នៅខាងក្នុងអម្បាញ់មិញស្លាក់ហាមិនបាន ប្រាប់មិនកើត ?

រកហាជជីកបន្តក្នុងនាមមនុស្សដែលស្និទ្ធនឹងគ្នាយូរមកហើយ តែក្រឡេកភ្លាម ក៏ឃើញទូរសព្ទគេដែលចុចចោលដូចជាកំពុងថតឬ Live ក៏មិនដឹង ។

ចប់ហើយ !

មានភាគបន្ត…

វណ្ណឆ័យ ដែលជាចៅហ្វាយនាយម្តាយដាហ្ស៊ី ហើយកូនតាហ្នឹងកំពុងមានស្អីៗជាមួយសង្សារដាហ្ស៊ី ? សង្គមនៅក្រៅដែលខ្ញុំថាស្អាតជាងចិត្តរបស់ខ្ញុំ ម៉េចក៏ពេលនេះ ចេញក្រឡាមករញ៉េញ៉ៃខ្លាំង ?

«ដើម្បីសុំទុនកម្ចីទៅបើកក្រុមហ៊ុនទាន !»

អ៊ីសានបន្ថែមមកនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំយល់ល្មម ។ តាមពិត អាគាត់វេហា សម្លឹងឃើញអនាគត និងភាពហ៊ឺហាស្រី ជាជាងស្រីតូចដែលមានម្តាយជាអ្នកបម្រើ ? ឱ!… ស្រីល្ងង់…ដា… ហ្ស៊ី…

អូខេ… ឥឡូវនេះរូបភាពរឹតតែច្បាស់ ។

ដាហ្ស៊ី… តើអូនកំពុងលាក់ភាពទន់ខ្សោយ និងសម្ពាធប៉ុនណា ក្រោមស្នាមញញឹមដ៏បរិសុទ្ធមួយនោះ ? ត្រូវរែកពុនថ្លៃពេទ្យឪពុកឆ្កួត ត្រូវរស់ក្នុងនាមជាកូនអ្នកបម្រើគេ ហើយថែមទាំងត្រូវ សង្សារដែលតស៊ូជាមួយគ្នា ២ ឆ្នាំ កំពុងរៀបចំផែនការក្បត់ ទៅឱបជើងថៅកែម្តាយខ្លួនឯងទៀត ?

ខ្ញុំញញឹម… ជាស្នាមញញឹមដែលត្រជាក់ដល់ឆ្អឹងខ្នង ។ ខ្ញុំប្រៀបដូចជាព្រះរាជអាជ្ញានៃនរកហៅថាយមរាជ ដែលមិនចង់ធ្វើអាក្រក់ប៉ុន្មានទេ តែអាគាត់នោះ ជាអ្នកអាក្រក់គួរឱ្យចង់ប្រដៅមុន !

អរគុណជំនួយការពិសេសម្នាក់នេះ ធ្វើការលឿន រកឃើញអន្ទាក់ដ៏ល្អឥតខ្ចោះបំផុត ដើម្បីទាញព្រលឹងដ៏បរិសុទ្ធមួយនេះ ឱ្យធ្លាក់ចូលមកក្នុង      កណ្តាប់ដៃ… មនុស្សសមនឹងនាងវិញ ។

«ស្រីមោឃហ្នឹងដឹងរឿងអស់នៅ ?»

«នៅទេទាន ! គ្មានសង្ស័យបានទេ ! ខាងប្រុសមានបទពិសោធព្រានមួយសំណុំចៅហ្វាយ ! ស្រីណាក៏លង់ !»

ពាក្យនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំលែងស្តាប់ឮរឿងផ្សេងបានទៀតហើយ ព្រោះក្តៅស្លឹកត្រចៀក ! ទម្រង់មុខខ្ញុំប្រែជាតឹងតែងមួយរំពេច ចេញចំហាយ…មានះ ។

២ ឆ្នាំដែលអាត្លុកនោះបាននៅក្បែរគេ បានឃើញស្នាមញញឹមគេរាល់ថ្ងៃ បានស្រូបក្លិនគេ…

«ស្រឡាញ់វាងប់ខ្លាំង ?»

ខ្ញុំសួរ ខណៈម្រាមដៃចាប់ផ្តើមអុកគោះរូបតុក្កតានោះ ក្ដុកៗតិចៗ ជាចង្វាក់ ។

«តាមមើលទៅ.… ធម្មតាៗទេចៅហ្វាយ ។ អាប្រុសជាមនុស្សហាយសូដែរ ! មើលទៅរបៀបបុគ្គលជោគជ័យ ដែលសង្គមកំពុងចំអក និងប្រឹងយកមុខមាត់ខ្លាំងហើយ… ខាងស្រី មិនដឹង ! គ្មានពិសោធន៍ !»

ប្រូស !

ខ្ញុំបោះគ្រវែងរូបតុក្កតាចោលទៅម្ខាង ។ អ៊ីសានថយទៅធ្មឹងវិញដូចរូប   ចម្លាក់ ។ ក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ ដែលគ្របសង្កត់ពីរនាក់យើង… ខ្ញុំមានតែស្ដារមកវិញដោយសំណើចមួយ… គឺសើចចេញមកអួលពីបំពង់ក ។

ប្រុសល្មោភមុខមាត់ដែលបាននៅក្បែរគ្រាប់ពេជ្រដ៏ស្អាតបរិសុទ្ធមួយគ្រាប់ហើយបែរជាខ្វាក់មិនស្គាល់តម្លៃ ប្រឹងងាកទៅតោងរោមជើងស្រីអ្នកមានផ្សេងដើម្បីលុយ ?

ល្អ… ល្អណាស់ មានមហិច្ឆតា តែលោភលន់ប្រភេទវានេះ ជាសំរាមដែលងាយនឹងដុតចោលបំផុត ។

អ៊ីសាន មិនហ៊ានមាត់កអ្វី ខ្ញុំក៏ក្រោកឈរដើរយឺតៗទៅមាត់បង្អួចកញ្ចក់ដែលអាចមើលឃើញទិដ្ឋភាពព្រៃអ័ព្ទក្រាស់ត្រជាក់ដល់បេះដូង ។

ពីនេះទៅភ្នំពេញប្រមាណជា ១៥ នាទី… ខ្ញុំចង់ត្រដាងស្លាបតាមបក្សីយន្តទៅឈរមើលគេគេង… ចង់ដឹងគេប្រើឈុតអ្វី ? ថ្លើមធំ ហ៊ានឱ្យអាប្រុសនោះទៅគេងបានដែរទេ ?  ខ្ញុំសង្ក្រៀតធ្មេញ…

ក្រោមតំណក់ភ្លៀងថ្លាដូចពេជ្ររោយតិចៗមកដាមលើផ្ទាំងកញ្ចក់…

ខ្ញុំមិនចង់មានរាត្រីថ្ងៃស្អែក… ស្អែក… និងស្អែក… ដែលមិនមានវត្តមានគេមកឈរពីមុខខ្ញុំនោះទេ !

«អ៊ីសាន… »

ខ្ញុំហៅឈ្មោះនេះគ្រលរៗ ។ គេគួរដឹងហើយថាចិត្តខ្ញុំកំពុងតែ…

សំឡេងត្រជាក់ស្រេបកាត់ឆ្អឹងថ្គាមរបស់ខ្ញុំចេញទៅជាបទបញ្ជា៖

«ទាក់ទងទៅអាម្នាក់នោះ!… វេហា ! ក្រុមហ៊ុនយើងទិញផ្តាច់មុខនូវ Project ថ្មីរបស់វា… ក្នុងតម្លៃ ១ លានដុល្លារ !»

ជំនួយការងើបមុខឡើងបន្តិចដោយការភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងតែមិនហ៊ានសួរ ។

«តែ… មានលក្ខខណ្ឌមួយ !»

ខ្ញុំបន្តដៃលូកចូលហោប៉ៅខោ ស្ទាបរកក្រដាសដែលនាងបានឱ្យមកខ្ញុំ ។ ស្នាមញញឹមនាងផុសមកពន្លត់ភ្លើងខែងរ៉ែងនេះ សូម្បីជាស្នាមញញឹមត្រឹមក្នុងការចងចាំ ។

«យើងជាអ្នកនៅពីលើការងារវាទាំងអស់ហើយបន្ទាន់ស៊ីញេរួចកាលណាត្រូវបញ្ជូនវាឱ្យទៅគ្រប់គ្រងការិយាល័យគម្រោងនៅបរទេស២ឆ្នាំ ហើយ រៀបចំផ្លូវឱ្យវា… ចួបទាក់ទងរៀបការជាមួយកូនស្រីខាងធនាគារនោះទៅ ។»

«ចុះ… ចុះ បើ !»

«ខ្លាចមនុស្សលោភប្រភេទនេះចេះបដិសេធ ?»

ខ្ញុំសើចខឹកក្នុងបំពង់ក ហើយនិយាយបញ្ចប់ ៖

«វាព្រម ឱ្យលុយវា ។ បើមិនព្រម… បញ្ចប់ឈ្មោះនេះ… ពីទីផ្សារ ឱ្យរកតែបាយស៊ីគ្មាន ។»

«បាទទាន !» អ៊ីសានឱនក្បាលទទួលបញ្ជា ។

«នៅមានទៀត…»

ខ្ញុំងាកមកវិញ ធ្វើឱ្យអ៊ីសានស្លេកស្លាំង ។ គេខ្លាចខ្ញុំធ្វើបាបនាង ? … ឬខ្លាចខ្ញុំលះបង់ច្រើនហួស… ដើម្បីល្បែងចាប់ក្រពើមួយនេះ ?

ខ្ញុំញាក់ស្មាសើច… ខឹក… ខឹក… ខឹក

«ខ្លាចស្អី ?» ខ្ញុំនិយាយឌឺដងឱ្យអ៊ីសាន ។

«អត់… អត់ឯណា… ខ្ញុំត្រៀមស្តាប់បញ្ជា !»

«អ៊ីចឹងចូលមក !»

ខ្ញុំខ្សឹបហៅធ្វើលឱ្យជំនួយការនេះថ្លោះទឹកមុខ ! ពេលគេចូលមក ខ្ញុំប្រាប់គ្រប់យ៉ាងដែលជាគម្រោងការកខ្វក់ៗរបស់ខ្ញុំ ! មានតែយើងទាំងពីរទេដែលដឹងថា អ្វីទៅជាវាសនាពិតរបស់ម្ចាស់តុក្កតារាជបុត្រ នៅឈុតបន្ទាប់ ។

មានភាគបន្ត…

«ដៃជើងតូចៗ ស្គមៗចឹង ទៅកសាងអាណាចក្របុរាណខ្មែរបានដែរ ?»

នេះជាប្រយោគវែងបំផុតហើយក្នុងចំណោមសន្ទនាដែលខ្ញុំធ្លាប់និយាយទៅកាន់ស្រីៗក្នុងរវាង ២០ ឆ្នាំ ដែលខ្ញុំក្លាយជាទេវបុត្រឯកោបាត់បង់ម្តាយ ។

នាងក្រោកមកបន្តិចហាក់មិនសុខចិត្ត ។ ភ្នែកពួកយើងថ្ពក់គ្នា ខ្ញុំចូលចិត្តខ្លាំង ដែលប្រស្រីភ្នែកនាងសម្លឹងផ្ដោតមកខ្ញុំឱ្យសញ្ញាមកថាមិនខុសចិត្ត

«ជំនាន់ហ្នឹង គេច្បាំងដោយយុទ្ធសាស្ត្រ ! បងឯងស្មានថា… គ្រប់មនុស្សមាឌមាំធំសុទ្ធតែខ្លាំង ?»

ខ្ញុំមិនដឹងថា ខ្លួនឯងចំហមាត់ញញឹមតាំងពីពេលណាទេ ពេលដែលឃើញនាងនិយាយញាប់ៗដង្ហើមខឹងៗហត់ៗ ហើយកល្យាណីខំខ្សឹបសង្កត់ឫកពា បែរជាចេញជាកម្ដៅដល់ក្រហមមុខផែនថ្ពាល់ ។ ពេលនិយាយដល់ «មាឌមាំធំសុទ្ធតែខ្លាំង ?» នាងលបសម្លឹងស្មា ទ្រូង និងកំភួនដៃខ្ញុំទៀត ។

រ៉ឺងៗ…

សំឡេងទូរសព្ទរោទ៍ខ្សោយនេះ លាន់ឡើងបំបែកភាពស្ងៀមស្ងាត់ជុំវិញវិវាទពួកយើង ។ ខ្ញុំដៀងសម្លឹងទៅអេក្រង់នោះមួយឆ្វាច់ប៉ុណ្ណោះ ព្រោះនាងទុកចោលលើតុ… ក៏ឈានចេញមកឆ្ងាយបន្តិច ទុកគម្លាតឱ្យគេទទួល        ខល ។

មកនៅទីនេះ… ខ្ញុំធ្វើជាបែរខ្នង ចុចទូរសព្ទដែរ តែតាមពិត ខ្ញុំលបមើលគេតាមកាមេរ៉ារោងពុម្ព ។ ទីនេះមានឧបករណ៍តាមដានគ្រប់ជ្រុង ។ ខ្ញុំចង់មើលជិតប៉ុនណា ក៏បានដែរ ។

ពិតហើយ នាងមិនបានក្រេបទឹកដូចដែលខ្ញុំរង់ចាំមើលទេ… តែនាងដាក់ដបខ្ញុំចុះ ហើយលើកអេក្រង់មកមើល ។ នាងចុចទទួលក្រោយពេលលបមើលមកខ្ញុំបន្តិច ។

«អូនមកយកអីវ៉ាន់ ! បងឯងចាំនៅក្រៅហ្មែន ? នៅហ្នា៎ ? មកដល់ហើយ ? អូខេ…  អូនចេញទៅហើយ ។»

សំឡេងស្រទន់គេនិយាយថ្នមៗសោះ ម្តេចអាចក្លាយមកជាថ្មសណ្ដូនបេះដូងខ្ញុំ ? សាច់ដុំថ្គាមខ្ញុំកន្ត្រាក់ឡើងរឹងដោយមិនដឹងខ្លួន ។ ឈ្មោះ «បងវេហា» ដែលខ្ញុំបានលបឃើញលើអេក្រង់នាងមុននេះ កំពុងដោតយ៉ាងមុតក្នុងទីជម្រៅចិត្តនេះ ។

ស្របពេលនោះ បុគ្គលិកផ្នែកឃ្លាំងម្នាក់ បានបកមកវិញប្រញាប់ប្រញាល់យកកញ្ចប់អីវ៉ាន់ផ្សេងទៀតរបស់នាងមកប្រគល់ ។

ម្នាក់ៗមិនហ៊ានសូម្បីតែងើបមុខសម្លឹងមកខ្ញុំដែលឈរបែរខ្នងនៅក្បែរ នេះទេ គ្រាន់តែប្រញាប់ហុចប្រអប់ Art Toy នោះទៅឱ្យនាងដោយការគោរព

«អូនដាហ្ស៊ី ! នេះអូន ! ម៉េចៗចាំផ្ញើព័ត៌មានពណ៌ដែលអូនរើស និងចំនួនមកណា បងរង់ចាំ !»

ពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ គេទទួលយកប្រអប់នោះទាំងញញឹមសប្បាយចិត្ត ហាក់មុននេះ យើងមិនបានប៉ះគ្នាមួយប្រាវសោះ ។

ពេលចាកចេញ គេឆ្លៀតងាកមកសម្លឹងខ្ញុំជាលើកចុងក្រោយដោយគ្មានវាចាទៀត ។

ពីក្រៅរបាំងកញ្ចក់ភ្លៀងរិចៗ… នាងរត់ចេញទៅ… ពីលើស្បែកជើងកែងចោតក្នុងជំហានញាប់ៗ សំដៅទៅរកឡានពណ៌សមួយគ្រឿងដែលកំពុងចតចាំ ។ តាមរយៈកាមេរ៉ាមុខរោងពុម្ព ដែលស្រវាំងដោយតំណក់ភ្លៀង ខ្ញុំមើលឃើញទិដ្ឋភាពប្រុសម្នាក់ លូកដៃមករុញទ្វារឡានបើកទទួលនាង ។

គេមិនចុះមកទេ តែនាងមិនប្រកាន់ បែរញញឹមដាក់គ្នាដូចមានក្តីសុខខ្លាំង ។

Ok… ផ្អែមល្ហែម!!!

អារម្មណ៍ស្ងប់ស្ងាត់របស់ខ្ញុំ ដែលសង្កត់បានមួយខណៈអម្បាញ់មិញក្នុងនាមជាសុភាពបុរស ស្រាប់តែផ្ទុះឆេះឡើងមកពេញទ្រូងក្តៅគគុក !

ភាពហួងហែងយ៉ាងកាចសាហាវមួយនេះ ខ្ញុំខានទទួលអារម្មណ៍យូរណាស់មកហើយ ។

អរគុណ ! ដែលមកធ្វើឱ្យថាមពលនេះរស់រានមានអានុភាពឡើងមកវិញណ៎ាអូន !  អ្វីមួយប្រាប់មកខ្ញុំថា ស្នាមញញឹមដ៏បរិសុទ្ធមួយនោះ… គួរតែជារបស់ខ្ញុំ ។ ម៉េចក៏នាងហ៊ានយកវាទៅប្រើ… ឱ្យអ្នកផ្សេង ?

ខ្ញុំឈរស្ងៀមធ្មឹង ក្នុងភាពងងឹតនៃអំពូលដែលរលត់ទៅបន្តបន្ទាប់គ្នា ។ បិទទ្វារហើយ… ចប់ម៉ោងធ្វើការហើយ… ទម្លាប់បុគ្គលិកខ្ញុំគឺ… បិទភ្លើងបន្ទប់ខាងមុខ ឯទីណាមានខ្ញុំ… ពួកគេ… ត្រូវវាង ! ព្រោះខ្ញុំជាប្រភេទមនុស្ស Leave me alone !

ខ្ញុំលូកដៃរាវរកទាញក្រដាសជូតដែលនាងបានទុកឱ្យនោះ មកកាន់ក្តាប់ជាប់ក្នុងបាតដៃសាជាថ្មី ។

សភាវៈនៃការចង់គ្រប់គ្រង បក់បោកក្នុងទ្រូងមួយនេះដូចជាព្យុះសង្ឃរាមិនងាយទប់…

«អូនប្រាប់បងថា ទឹកថ្នាំប្រឡាក់ លាងទឹកជ្រះ… ចុះបើបងប្រឡាក់អូន… ឱ្យជ្រាបចូលដល់ខាងក្នុង… ជ្រៅ… រាងកាយ ជីវិត និងបេះដូងអូន… ឱ្យអូនភ្លេចឈ្មោះអាមួយនោះ ហើយចាំតែឈ្មោះបង… តើអូនលាងជ្រះដែរទេ ដាហ្ស៊ី ?»

យប់នេះ… ខ្ញុំបានរកឃើញចម្បាំងថ្មីដែលខ្ញុំត្រូវចេញធ្វើសឹកហើយ ។

សំណាញ់ហួងហែងនៃចិត្តបិសាច (តំណាលបព្វតា)

… ដាក់កែវស្រាចុះ ម្រាមខ្ញុំប៉ះលើគំរូ Art Toy ជារូបតុក្កតាដែលនាងបញ្ជាឱ្យរោងពុម្ពរបស់ខ្ញុំផលិត ។

រាជបុត្ររបស់នាង មកនៅកណ្តាលតុនេះក្រោមការសម្លក់របស់ខ្ញុំ ។ ទីនេះជាវិមានឯកជន ផ្ទះបុរាណតែទំនើប ធំតែចង្អៀត ស្តុកស្តម្ភតែខ្វះ… ខ្ញុំត្រូវការមានគេម្នាក់មកបំពេញកន្លែងនេះ ឱ្យខ្ញុំស្កប់ស្កល់… លែងចង់ចេញទៅរើរុះម៉ាស៊ីនប្រេងថ្នាំអ្វីទៀត ។

លើលោកនេះ… មានមនុស្សសំខាន់ម្នាក់នោះដែរទេ ?

ម៉ោង ២ រំលងអធ្រាត្រហើយ មនុស្សមួយប្រទេសកំពុងលង់លក់ក្នុងក្តីសុបិន តែខ្ញុំមិនទាន់បិទភ្នែកទេ ។ ក្នុងបន្ទប់ធ្វើការដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ដែលហ៊ុមព័ទ្ធដោយភាពងងឹត មានតែពន្លឺភ្លើងពណ៌លឿងស្រាលចាំងប៉ះកែវស្រា Whiskey ក្នុងដៃខ្ញុំ ។

ម្រាមដៃដែលធ្លាប់តែប្រឡាក់ប្រេងម៉ាស៊ីនកាលពីប៉ុន្មានម៉ោងមុន ពេលនេះស្អាតបាត កាត់ក្រចកយ៉ាងមានរបៀប ។

ខ្ញុំអូសចុងម្រាមដៃយឺតៗ… ថ្នមៗ… តាមទម្រង់ចង្កេះរបស់តុក្កតាជ័រ… ចិត្តហោះហើរទៅរកម្ចាស់វា ។ សាច់ជ័រត្រជាក់ស្រេប តែខួរក្បាលខ្ញុំបែរជាកំពុងដាស់ចងចាំនូវកម្តៅ និងភាពទន់ល្មើយ នៃស្បែកដៃរបស់នាងដែលខ្ញុំបានលបប៉ះកាលពីល្ងាចមិញ ។

«ដាហ្ស៊ី…»

គ្រាន់តែបន្លឺឈ្មោះនេះតិចៗក្នុងបំពង់ក សាច់ដុំពោះខ្ញុំក៏កន្ត្រាក់ឡើង តែកម្តៅម្យ៉ាងបែរជាភាយចុះទៅក្រោម…ជារសជាតិផ្លូវកាយដែលខ្ញុំគ្មានចិត្ត ត្រេកត្រអាលមួយរយៈវែងមកហើយ… ។

ខ្ញុំបិទភ្នែកដកដង្ហើមចូលជ្រៅៗ ។  មានះចងចាំក្លិនទឹកអប់ ផ្កាដ៏បរិសុទ្ធរបស់គេ ដែលខ្ញុំបានស្រូបចេញពីក្រដាសប៉ះបាតដៃនាងពេលនោះ ។ គ្រប់យ៉ាងអំពីនាង បានជ្រាបចូលដល់កោសិកាខួរក្បាល… ធ្វើឱ្យខ្ញុំញៀន… ឆាប់ម៉្លេះ ?

ញៀនទាំងដែលទើបតែបានយល់សម្រស់ផ្កាតែមួយភ្លែតសោះ… ហ្នឹង ?

តុក តុក !

សូរគោះទ្វារបំបែកភាពស្ងាត់ជ្រងំ ហើយទាញខ្ញុំវិលមកផ្ចង់លើបច្ចុប្បន្នភាពវិញ ។

«ចូល !» ខ្ញុំបន្លឺក្នុងសព្ទសំឡេងរាបស្មើ ទាញខ្លួនផ្អែកនឹងកៅអីស្បែក ដាក់ដៃខ្វែងគ្នាទៅលើក្បាលដោយនឿយណាយធុញថប់ ។

«អ៊ីសាន !» ជំនួយការជំនិតជនជាតិឥណ្ឌា ក៏ជាដៃស្តាំដែលរៀបចំគ្រប់កិច្ចការសម្ងាត់ៗឱ្យខ្ញុំ បង្ហាញខ្លួន ។

គេឈរឱនក្បាលគោរពពីចម្ងាយដោយមិនហ៊ានសម្លឹងមុខខ្ញុំចំដូចតែរាល់ដង ។

«ព័ត៌មានមកដល់ហើយទាន !»

គេនិយាយហើយសំកាំងរង់ចាំដល់ខ្ញុំរេម្រាមដៃអនុញ្ញាត ទើបឱនចុចបញ្ជូនឯកសារមកលោតលើអេក្រង់ខ្ញុំ ។

ខ្ញុំមិនប្រញាប់បើកមើលឯកសារនៅលើអេក្រង់ទេ តែភ្នែកខ្ញុំកំពុងឆេះសន្ធោសន្ធៅ…  ក្តៅគគុក ព្រោះរូបភាពកាលពីប៉ុន្មានម៉ោងមុន ដែលនាង  ញញឹមស្រស់បំព្រង ពេលនិយាយទូរសព្ទជាមួយអាត្បាញអាយណាមិនដឹង… នៅតែតាមលងបន្លាចសតិខ្ញុំ ។

ខ្ញុំគ្រាន់តែសម្លឹងមើលកែវស្រាខ្លួនឯង ឯមាត់បញ្ជាទាំងតឹងសាច់ដុំថ្គាម

«និយាយមក… »

«បាទ ចៅហ្វាយ ! នាងឈ្មោះ ដាហ្ស៊ី អាយុ ២១ ឆ្នាំ ជានិស្សិតឆ្នាំទីបួននៃសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទវិចិត្រសិល្បៈ ។ ប្រវត្តិគ្រួសារ… មិន… មិន… សូវល្អទេទាន ។»

ទំនងជាឃើញខ្ញុំលើកចិញ្ចើមរង់ចាំ  អ៊ីសានស្ទាក់ស្ទើរ ហើយរលាស់សំឡេងបន្តិច មុននឹងបន្ត ៖

«ដាហ្ស៊ី មានប៉ាជាអតីតវិចិត្រករល្បីឈ្មោះមួយរូប ប្រើឈ្មោះលើគំនូរថា ធន្នក្រៃ ។ នៅខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២០ ក្រោយពីក្ស័យធនហាងគំនូរមក គាត់… ត្រូវបញ្ជូនទៅនៅមណ្ឌលសមុទ្ទចិត្ត ៥ ឆ្នាំហើយ ។ ចំណែកម្តាយដាហ្ស៊ី… ចេញទៅធ្វើជាមេផ្ទះ… បម្រើការឱ្យគ្រួសារលោកវណ្ណឆ័យ ដែលជាអគ្គនាយកធនាគារ ATANAU ។»

«សមុទ្ទចិត្ត ?» ខ្ញុំរអ៊ូឈ្មោះនេះតិចៗក្នុងបំពង់ក មិនតាមទៅស្តាប់រឿងផ្សេងទៀតសោះ វាទាក់ៗចិត្តជាខ្លាំងព្រោះដូចធ្លាប់ឮ ។

«បាទ ! ជា… ជាកន្លែងព្យាបាលផ្លូវចិត្តទាន !»

«មណ្ឌលវិកលចរិត ?»

ខ្ញុំគិតឃើញ តែក៏មិនបានសួរចេញទៅជាសំឡេងអ្វីទៀតទេ គ្រាន់តែយល់ម្នាក់ឯង ហើយលើកម្រាមដៃទាំងដប់មកប្រទាក់គ្នាទប់បបូរមាត់ ។

ពាក្យថា «វិកលចរិត» ឬ «ភាពឆ្កួតលីលា» នេះ បានកន្ត្រាក់ទាញសតិខ្ញុំឱ្យធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអន្លង់នៃភាពហួសចិត្តមួយរំពេច ។ ជម្រៅចិត្តរបស់ខ្ញុំកំពុងសើចចំអកឱ្យពិភពលោកដ៏លាក់ពុតនេះ ។

សម្រាប់អ្នកក្រតោកយ៉ាក ការបាត់បង់សតិ ឬមានជំងឺផ្លូវចិត្ត គឺជាការគំរាមកំហែងដល់សង្គម ពួកគេត្រូវតែចាប់បំបែកចេញ យកទៅឃុំឃាំងនៅកន្លែងដាច់ដោយឡែក ទុកឱ្យដោះស្រាយឯកោ ខ្លះក្នុងបន្ទប់ចាក់សោ ខ្លះដាក់ច្រវ៉ាក់ ខ្លះចងជាប់គ្រែ ។

ប៉ុន្តែ… សម្រាប់មនុស្សដូចជាខ្ញុំវិញ ? ខ្ញុំដឹងច្បាស់ថាខ្លួនឯងក៏ «វិកល» ដែរ គ្រាន់តែភាពវិកលរបស់ខ្ញុំ វាត្រូវបានរុំព័ទ្ធដោយអំណាច ។

ទោះខ្ញុំឆ្កួត ផ្តាច់ការ លោភលន់ ឬឃោរឃៅប៉ុនណា ក៏វិមានដ៏ស្កឹមស្កៃ និងគំនរដុល្លាររាប់លាន អាចជួយបិទបាំងទង្វើរបស់ខ្ញុំបានជិតឈឹងក្រោមរូបភាពផ្សេងៗមិនខ្វះស្នៀត ។

សង្គមនេះ មិនហ៊ានហៅខ្ញុំថាជនវិកលចរិតទេ សូម្បីអ្នកកាសែត ! ពួកគេមើលឃើញខ្ញុំជាមនុស្សអស្ចារ្យ ហៅអ្វីបានហ្នឹង ដូចយ៉ាង ពេលនេះជីវិតឯកជនរបស់គេ… ដាហ្ស៊ី ស្ថិតក្នុងដៃខ្ញុំ !

នេះមិនទាន់និយាយដល់មនុស្សរាប់រយពាន់នាក់ នៅតែតាមយកការចាប់អារម្មណ៍ពីខ្ញុំ ចង់មកពាក់ព័ន្ធក្នុងជីវិតខ្ញុំ !

«ចុះអាប្រុសម្នាក់នោះ ?» ខ្ញុំសួរកាត់គំនិតខ្លួនឯង ។

សូមរង់ចាំទស្សនាភាគបន្ត…

ស្មាខ្ញុំរង្គើតិចៗ ព្រោះបេះដូងនេះឱ្យសញ្ញា… «ត្រួតត្រា» ។

បើនាងហ៊ានលូកដៃចូលមកក្នុងភាពកខ្វក់របស់ខ្ញុំ… អូនត្រូវតែត្រៀមខ្លួនជាប់នៅក្នុងភាពងងឹតនេះ.… ជារៀងរហូត ។

«ដកដៃសិន !»

ខ្ញុំនិយាយប្រាប់គេបែបនេះក្តី តែក្នុងចិត្តកំពុងគិតផ្សេង ។ 

ដៃគេនេះប្រហែលជា… លែងអាចកាន់អ្នកណាក្រៅពីខ្ញុំទៀតហើយ… អំណើះតទៅ !តែនៅចំពោះមុខគេ… ខ្ញុំលេចចេញថាមពលពីរ… មួយចង់បណ្តេញគេឱ្យចាកចេញពីមនុស្សគ្រោះថ្នាក់ដូចខ្ញុំ… មួយទៀត… ខ្ញុំចង់គ្រប់គ្រងគេ ! … យកមកលាក់ទុកសម្រាប់តែខ្ញុំម្នាក់គត់… ទាំងមិនដែលស្គាល់… មិនដឹងថាស្រីម្នាក់ញញឹមពព្រាយនេះជាអ្នកណា… កម្មសិទ្ធិអ្នកណា ? នាងឈ្មោះអី ? អត់ខ្វល់…

គេញញឹមទៀត… ឌឺខ្ញុំ ឬមួយរឹងរូស ? គេតបវិញ ៖

«ខ្ញុំជួយ ! មានះម៉្លេះ ?!»

មានះ ?

ខានឮពាក្យនេះ ២០០០០ ឆ្នាំហើយ ! ទើបនឹងដឹងថា ពួកបំបង់បាយជុំវិញខ្ញុំ ចេះតែពីរម៉ាត់ទេ គឺ Yes និង OK !

សម្ដីដ៏បរិសុទ្ធរបស់នាងប៉ុណ្ណឹងសោះ ម្តេចមកដាស់សភាវៈបិសាចក្នុងខ្លួនខ្ញុំឱ្យពុះកញ្ជ្រោលឡើងបាន ? ម្តេចថិរវេលាខ្លីមួយប្រថុចញ៉ុច ដែលយើងចួបគ្នា គេអាចញ៉ាំងឱ្យខ្ញុំងាកមកឆ្លុះបញ្ចាំងជីវិតខ្ញុំឡើងវិញ ?

គេក្រោកឡើងមកជាមួយខ្ញុំ ខណៈខ្ញុំរុញដៃគេចេញ ។ ញើសស្រោចរាងកាយតែបរិយាកាសសែន… ក្រអូប… នឹកឃើញដល់បណ្តាដបទឹកអប់រាប់ពាន់ដុល្លារដែលខ្ញុំបានបោកកម្ទេចព្រោះមានក្លិនម៉ាក់… នឹកដល់បណ្តាស្នាមឆូត ស្នាមក្តិចខ្លួនឯង ដែលខ្ញុំធ្វើរាល់ពេលខ្ញុំនឹកគាត់…

ងាកមកវិញ… ព្រោះស្រីម្នាក់នេះមិនព្រមថយសោះ… ខ្ញុំខាំមាត់សម្លឹងដៃនាងដែលហុចក្រដាសជូតមក… ភ្នែកនាងដែលសែនបារម្ភ ហើយ… ស្មោះ ! ខ្ញុំភាំងប្រទាក់ជាមួយនាង… ព្រោះ… មាត់ អណ្តាត និងស្នាមញញឹមស្ទាក់ស្ទើររបស់គេផ្គើនបេះដូងសាបឈ្លេមរបស់ខ្ញុំ ។

នាង… មករកខ្ញុំដោយខ្លួនឯង!!! គតិសម្ងាត់មួយប្រាប់មកយ៉ាងដូច្នេះ ខណៈដើមទ្រូងពើងក្រោម អាវការិយាល័យនោះផ្ដោតស្វាគមន៍បេះដូងខ្ញុំ ។

ខ្ញុំលូកដៃទៅយកក្រដាស… ស្នាមញញឹមមួយ ដែលខ្ញុំសឹងភ្លេចថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្ញុំ បានលេចឡើង ហើយចុងម្រាមដៃរបស់ខ្ញុំ ហួសទៅប៉ះស្បែកដៃនាងដោយ «មានចេតនា» ។

សុភាពនារីទំនងជាភ្ញាក់បន្តិចជាមួយស្នាមញញឹមបិសាចដែលខ្ញុំបញ្ជូនទៅ បានជាភ្នែកញញឹមមមីទាំងគូរបស់គេ ពង្រីកបើកធំៗជាងមុន សម្លឹងមកខ្ញុំ ហើយស្នាមញញឹមគេក៏ត្រូវទម្លាក់វិញយឺតៗ…

នាងអៀន ? កែវភ្នែកលាក់ភាពភ័យខ្លាច លាយឡំនឹងការចង់ដឹងនៃស្រីម្នាក់នេះ កំពុងស្រូបយក ដង្ហើមខ្ញុំ ។ ប្រហែលជាសរសៃធំរឹងៗលើកំភួនដៃខ្ញុំបានបញ្ចេញធាតុឈ្មោលទៅពាក់ព័ន្ធប្រលោម យកធាតុញីមកពីក្នុងជម្រៅរាងកាយគេ ?

តែ ! ក្នុងវិនាទីនេះ ម្តេចស្រីម្នាក់សាមញ្ញយ៉ាងនេះ អាចបញ្ចេញអំណាចសម្ងាត់មួយទាញសត្វតោដែលកំពុងសំងំក្នុងជីវិតខ្ញុំ ឱ្យគ្រហឹមស្រេកឃ្លាន ?

ស្នាមញញឹមខ្លាចៗរបស់នាង ជាប់នឹងការសម្លឹងរបស់ខ្ញុំយូរពេកទៅ ទំនងនាងយល់… ទើបស្រីស្អាតបែរគេចៗចេញសន្សឹមៗ ។

យឺតពេលហើយអូន ! ភាពស្រស់ស្អាតដែលបេះដូងខ្ញុំស្រេកឃ្លានហើយ ខ្ញុំត្រូវតែយកមកគ្រប់គ្រង មិនថាដោយវិធីណាក្តី ។

«អរគុណ… »

ខ្ញុំនិយាយ ហើយលើកយកក្រដាសនោះមកជូតញើសលើកញ្ចឹងក និងមុខ តែភ្នែកខ្ញុំ មិនដកចេញពីបបូរមាត់នាងសូម្បីមួយវិនាទី ។

ទងវងប្រញាប់ឱបដៃនាង ដោយធ្វើជាញញឹមតិចៗតែលាក់កំបាំងភាពអៀនប្រៀន និងថប់ដង្ហើម ខណៈសសៀរខ្លួនដើរចេញទៅវិញផង ។

«នេះបង ! តុក្កតាគំរូ !»

សំឡេងបុគ្គលិកខ្ញុំដែលបញ្ជូនរបស់ឱ្យនាង ។ តាមពិត នាងបានកុម្ម៉ង់តុក្កតាពីខាងខ្ញុំ ។ នេះប្រហែលរបស់គំរូដែលត្រូវពិនិត្យមុនពេលនាងដាក់បញ្ជាទិញ ។

ខ្ញុំឈរមើលផែនខ្នងនាង មុននឹងលើកក្រដាសនោះមកទម្លាក់ក្នុងហោប៉ៅ ។ ក្លិនរបស់នាងនៅជាប់ទីនេះហើយ… ឯតុក្កតាលើដៃនាង ខ្ញុំរឹតតែចង់មើលថា… ប្រុសឬស្រី ?

ទោះណាជាទុកគម្លាតឱ្យគេទៅនិយាយជាមួយបុគ្គលិកស្រីរបស់ខ្ញុំ តែ… ខ្ញុំបានបញ្ឈប់ការជួសជុលម៉ាស៊ីន ដោយផ្ដោតទាំងស្រុងលើវត្តមានគេ… ចិត្តនេះដក់ជាប់លើ… ប្រធានបទថ្មី ។

មនុស្សខ្ញុំនេះ កន្លងមកអផ្សុកណាស់ ។ ការងារជាច្រើនលើលោកនេះ ខ្ញុំចង់សាកទាំងអស់ មិនថាម៉ាស៊ីន ឬមនុស្ស ។

តែមួយរយៈដ៏វែងមកនេះ ខ្ញុំធុញថប់ខ្លាំងឡើងៗ ! …គ្មានអ្វីថ្មីមកញ៉ាំងចិត្តយើងឱ្យជក់ចិត្តចង់បានចង់ដណ្តើមចង់ហួងហែង គឺស្មើនឹង… សាបឈឹង… ។

មករោងពុម្ពថ្ងៃនេះ ស្មានថាគ្មានន័យដដែល ដឹងអីថា ចំណីមួយថាសមាស ត្រូវបានព្រហ្មលិខិតលើកមកដល់តុបាយខ្ញុំ ។

«ស្អាតណាស់បង !» នាងនិយាយខ្សឹបៗដោយអំណរ ។

«ចាស បងឌីហ្សាញបានល្អ ស្នាដៃ និងក្បាច់ខ្មែរយើងទាំងអស់ ! គ្នាខ្ញុំសុទ្ធតែសរសើរថា ស្អាត !»

បុគ្គលិករបស់ខ្ញុំសរសើរស្នាដៃភ្ញៀវតូច ធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំញាប់ញ័រឡើង ។

«មែនក៏អី ?  ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ណា៎ !»

ខ្ញុំបែរខ្នងបើកទូទឹកកក តែដឹងខ្លួនឯងថា កំពុងញញឹមដោយមិនកម្រើកបបូរមាត់… ។ គេនោះនៅលើសាឡុងនេះនៅឡើយ ។ គេអង្គុយនិយាយជាមួយបុគ្គលិកខ្ញុំ ក្នុងរោងពុម្ពរបស់យើងកខ្វក់ធំល្វឹងល្វើយត្រជាក់ល្ហល្ហេវ ក្លិនថ្នាំ… តែ… ភាពបរិសុទ្ធនៃសម្រស់ចម្លែក ក្រោមកិរិយាស្រគត់ស្រគំ តែរាក់ទាក់របស់គេ បានមកភ្ញោច «ចិត្តងាប់» ក្នុងទ្រូងមួយនេះឱ្យរស់រវើកឡើងវិញ ។

ដូចដែលខ្ញុំចូលចិត្តក្លិនប្រេងម៉ាស៊ីន និងការងារកខ្វក់ៗនៅក្នុងរោងពុម្ពដ៏ធំមួយនេះ…  ជ្រើសរើសលាក់ខ្លួននៅទីនេះ លេងប្រឡែងជាមួយប្រស្នានៃបច្ចេកទេសទំនើប គឺជក់ចិត្តជាងទៅអង្គុយលើកៅអីប្រេស៊ីដិន ឯពេលឃើញគេ គេគឺទាក់ទាញជាងអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំធ្លាប់ចង់ធ្វើ ។

ខ្ញុំទាញដបទឹកសុទ្ធត្រជាក់មួយមកកាន់ដើរសំដៅទៅ ។ ពេលនារីទាំងពីរមើលមករបៀបដែលខ្ញុំយកក្រដាសពីលើតុមកជូតបាតដៃគ្រើមៗរបស់ខ្ញុំឱ្យស្អាត ដើម្បីកុំឱ្យប្រឡាក់ដល់ដបទឹក រួចទើបហុចទៅឱ្យនាង…

ខ្ញុំញញឹម តិចតួច ៖

«ញ៉ាំទឹក !…»

សំឡេងខ្ញុំរាបស្មើ សុភាព តែតាមទម្លាប់ ខ្ញុំភ្ជាប់ជាអំណាចរឹងមាំដែលគ្មានអ្នកណាប្រកែកបាន ដូចបទបញ្ជាខ្លីមួយ រាល់ពេលនិយាយទៅកាន់គ្រប់គ្នា ។

«ខាងក្រៅភ្លៀង… អង្គុយលេងសិនទៅ !»

ខ្ញុំបន្ថែមបែបនេះបានន័យថា នាងប្រហែលជាត្រូវនៅយូរបន្តិច ទើបធ្វើឱ្យស្រីតូចបង្ខំចិត្តទទួលយកដបទឹកដោយបញ្ចេញស្នាមញញឹម… ខំៗ ។

«អរគុណបង !»

ត្រឹមពាក្យសាមញ្ញបីម៉ាត់របស់គេ បែរជាអាចចាក់ឫស «ឈឹប» ធ្ងន់ចូលទៅក្នុងភាពងងឹតក្រោមចរិតធម្មជាតិជាបិសាចរបស់ខ្ញុំ ។ គេថយទៅអង្គុយទុកខ្ញុំនៅឯកោម្នាក់ឯងដូចជីវិតកន្លងមក ។ តែថ្ងៃនេះ ម៉ោងនេះ សំណួរជាច្រើនបុកមកសួរខ្ញុំស្ងាត់ៗក្នុងសភាវៈគតិ«គេឈ្មោះអី ?»

«មានសង្សារឬនៅ ?» «មានអ្នកណាបានថើបឬនៅ ?» «បើយើងឱបគេ គេនឹងរឹងកំព្រឹសបែបណាទៅ ?» «តើប្រើពេលយូរប៉ុនណា ទើបគេស្គាល់យើង ? ព្រមឱបយើងវិញ ?» ។

«សុំមើលបន្តិច !»

ខ្ញុំថាស្រាលៗ ដោយផ្ដោតភ្នែកទៅតុក្កតារបស់គេដែលមានតួឆ្លាក់ថា     «រាជបុត្រ» ។ អ្វីមួយគ្រាតៗទង្គិចក្នុងចិត្តខ្ញុំ ។ របៀបដែលនាងឱបរបស់នេះ និងឈ្មោះដែលនាងដាក់ឱ្យ ។

គេមានសិទ្ធិអីឱ្យរបស់នោះស្និទ្ធយ៉ាងនេះហើយហៅវាថា«រាជបុត្រ» ទៀត ? ឱ! ច្បាស់ណាស់ ជំងឺហួងហែងរបស់ខ្ញុំ រើមកវិញទាល់តែបាន ទាំងដែលធ្លាប់បានគិតថា គ្មានស្រីណាម្នាក់គួរឱ្យចង់ហួងហែងសោះឡើយ ។

ខ្ញុំដកដៃចេញលែងទាមទារមើល… តែមាត់ខ្ញុំបង្អាប់… ៖

«ស្គមណាស់ !»

«មានហ្ន៎ា ! ត្រូវតាមស្តង់ដាហើយ !»

មានភាគបន្ត…

ម៉ោង ៧ យប់……

ក្លិនទឹកថ្នាំ ប្រេង និងសំឡេងម៉ាស៊ីនបោះពុម្ព បន្លឺឡើងរំពងពេញរោងពុម្ពខ្នាតយក្សនេះ ហើយវាជាអ្វីមួយ ដែលខ្ញុំតែងបន្លប់ខ្លួនបានយ៉ាងពេញចិត្ត ។

ខ្ញុំពេញចិត្ត ដែលឃើញខ្លួនឯងបែកញើសទទឹកជោក… ឈរជួសជុលម៉ាស៊ីនក្នុងសភាព កខ្វក់ ។អ្នកផ្សេងនាំគ្នាដើរគេចដូចរាល់ដង ។ បើខ្ញុំចង់ធ្វើអីមួយ ហាមមានអ្នកណាមកឈរពីមុខ… ឬសូម្បីមកក្បែរៗ ។

ជីវិតសម្រាប់ខ្ញុំគឺទទេ ! ខ្ញុំមានអ្វីគ្រប់យ៉ាង តែ… គ្មានអារម្មណ៍ថាគ្មានស្អីពិសេសតែទាំងអស់ ។ ម្តងៗ សុខចិត្តចំណាយពេលរាប់ម៉ោងជាមួយគ្រឿងចក្រ ព្រោះវានិយាយតែភាសាតក្កវិជ្ជា និងភាពច្បាស់លាស់ ។

សម្រែកម៉ូទ័រ និងចង្វាក់បេះដូងនៃលោហៈ តាមពិតទៅ ពីរោះជាងពាក្យសម្ដីមនុស្សម្នា ដែលពោរពេញដោយសម្ដែង Fake បោកប្រាស់ និងអារម្មណ៍មិនទៀងទាត់ ។

តួយ៉ាង ម៉ាក់ខ្ញុំ ! ម៉ាក់ដែលមានអ្វីគ្រប់យ៉ាងហើយ ក៏នៅតែចង់បានថែមឡើងថ្នាក់ ត្រូវ ចេញទៅចោលកូនខ្លួនឯង ហើយប៉ាខ្ញុំវិញ ប៉ាដែលមានអ្វីគ្រប់យ៉ាង តែមិនអាចរក្សាគ្រួសារ សាមញ្ញមួយបាន ព្រោះ Ego…

កុំ ! … កុំមករម្លឹកខ្ញុំ… អតីតកាល ! កុំព្យាយាមយកភាពរំជើបរំជួលដែលឯងធ្លាប់បាន ទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំទៅកំដរ ហើយមកចង់សាកល្បងខ្ញុំទៀត… អត់ន័យទេ ! បេះដូងខ្ញុំស្លាប់ហើយ ! ខ្ញុំរស់ជាមួយសំឡងស្ងប់ស្ងាត់បំផុត គឺសំឡេងដែលគ្មានអ្នកណាមកពាក់ព័ន្ធ… គ្មាន !

គ្រាំង!!! សំឡេងរបារដែកទម្រម៉ាស៊ីនបោះពុម្ពខ្នាតធំ បានដួលរលំបោកផ្ទប់មកលើស្មា និងរាងកាយពាក់កណ្តាលរបស់ខ្ញុំ ។ ធូលីហុយទ្រុប ប្រេងខ្មៅ និងទឹកថ្នាំកខ្វក់ខ្ទាតប្រឡាក់ពេញខ្លួន ។ ភាពឈឺចាប់រត់កាត់សរសៃប្រសាទនេះ ងឿងដល់បេះដូង តែខ្ញុំសង្កត់ចិត្ត ខាំធ្មេញមិនព្រមបញ្ចេញសំឡេងថ្ងូរ ។

«ចៅហ្វាយ !»

បុគ្គលិកប៉ុន្មាននាក់ដែលនៅក្បែរនោះស្ទុះស្លន់ស្លោមករកខ្ញុំ ។

«កុំប៉ះ !» ខ្ញុំគ្រហឹមសំឡេងធ្ងន់ កាត់ផ្តាច់ចលនាពួកគេ ។

«ចេញឱ្យឆ្ងាយ !» ខ្ញុំបន្ថែម ។

ខ្ញុំស្អប់ការអាណិត ! ហើយស្អប់ការប៉ះពាល់ពីអ្នកដទៃ ចាប់ពីថ្ងៃដែលមេដោះម្នាក់ខ្ញុំបានស្រលាញ់ខ្លាំង ជឿខ្លាំង បែរជាឃើញឡើងទៅនៅលើគ្រែជាមួយប៉ាខ្ញុំ ។ ចាប់ពីពេលនោះមក ខ្ញុំមិនដែលនិយាយរកគាត់ ឬសូម្បីសម្លឹងគាត់ ។ ទោះបីគាត់ជាមូលហេតុដែលម៉ាក់ចាកចេញ តែខ្ញុំមិនលើកលែងទោសឱ្យទាំងពីរនាក់ ។ ព្រោះនៅក្នុងវចនានុក្រមខ្ញុំ បើគេស្រលាញ់យើង មិនថាទីនេះលំបាកយ៉ាងណា គេនឹងនៅដើម្បីយើង !

កុំសម្លាប់បេះដូងដ៏បរិសុទ្ធមួយជាមួយអំពើ «ទ្រុស្ត» ព្រោះគេមិនរស់មកវិញដូចដើមទេ បើគេខ្សោយ គេនឹងទៅរហូត តែបើគេខ្លាំង គេនឹងវិលមកវិញក្នុងទម្រង់ជា «បិសាច» ។

កន្លែងដែលខ្ញុំដួល ខ្ញុំសុខចិត្តប្រឹងងើបដោយខ្លួនឯង ទោះត្រូវបាក់ឆ្អឹងក៏ដោយ ។ បុគ្គលិកនាំគ្នាថយក្រោយ… គ្មានអ្នកណាហ៊ានបំពានបញ្ជាខ្ញុំស្រាប់ហើយ…. ហើយខ្ញុំក៏មិនរវល់អ្វីនឹងពួកគេ ក្រៅពីការបន្តផ្ដោតប្រជែងជាមួយម៉ាស៊ីនទៀតនោះទេ…

មិនដឹងទេសកាលអី… ពេលនោះ… ក្លិនប្រហើរមួយថ្មីបានរសាត់មក  ដល់ ។ ជាក្លិនផ្កាដែលបរិសុទ្ធ កាត់ផ្តាច់ក្លិនឆ្អាបនៃប្រេងម៉ាស៊ីន… ហើយជាក្លិន ដែលមិនគួរមានវត្តមាន នៅទីនេះទាល់តែសោះ ។

កម្រណាស់ដែលមានគេណាម្នាក់អាចញ៉ាំងឱ្យខ្ញុំងើបមុខឡើង សម្លឹង ទាំងកំពុងរងភាពឈឺចាប់បែបនេះ ។

……

សំពត់ពណ៌ក្រមៅត្រឹមជង្គង់ អាវការិយាល័យពណ៌ស… នាងដើរទម្លុះភាពភ័យខ្លាចរបស់អ្នករាល់គ្នា សំដៅត្រង់មកកន្លែងដែលកខ្វក់បំផុត ។

ម្រាមដៃដ៏ទន់ល្មើយរបស់នាង ដែលគួរតែចាប់កាន់តែវត្ថុស្រស់ស្អាត បែរជាកំពុងលូកមកចាប់ទាញរបារដែកប្រឡាក់ប្រេងនោះចេញពីលើស្មាខ្ញុំយ៉ាងតក់ក្រហល់ ដោយមិនខ្វល់ពីក្រសែភ្នែកហាមឃាត់របស់ខ្ញុំសូម្បី  បន្តិច ។

«កុំចូល !»

ខ្ញុំសង្កត់សំឡេងព្រមាន ខណៈព្យាយាមរុញនាងចេញ

«ប្រយ័ត្នប្រឡាក់ !»

តែនាងមិនបញ្ឈប់ដៃ ថែមទាំងទម្លាក់កែវភ្នែកដ៏បរិសុទ្ធនោះមកសម្លឹងចូលដល់ជម្រៅភ្នែករបស់ខ្ញុំ ។

ដៃទន់ល្មើយដែលប្រឡាក់ស្នាមប្រេងខ្មៅតិចៗទៅហើយនោះ លូកមកចាប់ដើមដៃខ្ញុំ ទាញយោងខ្ញុំឱ្យក្រោកឡើង ។

«អាវប្រឡាក់ ខ្ញុំអាចបោកថ្មីបាន… »

សំឡេងនាងស្រទន់ តែ… ជ្រៀតឈឹបចាក់ដោតរំញ័រដល់បាតបេះដូងដែលកកស្ទះពាន់ឆ្នាំរបស់ខ្ញុំ ។

«ក្រោកឡើងបង… តស់ មួយ ពីរ !»

Wow Wow មានស្អីម្យ៉ាងអំពីស្រីម្នាក់នេះ… ខ្ញុំទម្លាក់ភ្នែកសម្លឹងមើលម្រាមដៃរបស់នាង ។ ក្រចកខ្លីស្អាតស៊ីជម្ពូ… ស្បែក… ដែលលាក់ក្រោមសាច់ក្រណាត់… ដៃដែលទន់ល្មើយ ផ្ទុយស្រឡះពីដៃគ្រើមៗប្រឡាក់ទឹកថ្នាំរបស់ខ្ញុំ ។ អំណាចនៃភាពបរិសុទ្ធមួយនេះ កំពុងប្រែក្លាយភាពរឹងរូសរបស់ខ្ញុំឱ្យរលាយបាត់ទៅមួយរំពេច ។

មានភាគបន្ត…