និទានកុមារ – Meysansotheary

ព្រះនាងតូចសារ៉ា ភាគទី៧

YaraMST — Fri, 28 Jan 2022 06:10:48 +0000

តើនឹងមានអ្វីកើតឡើងប្រសិនបើនាងមិនឈ្ងោកមុខក្រាបលើដៃនៅពេលនេះ ហើយប្រសិនបើនាងមានឱកាសងើយទៅមើលកញ្ចក់បំភ្លឺដំបូលនៅពេលណាមួយ បើដូច្នោះមែនគ្រប់យ៉ាងប្រាកដជាមិនដូចគ្នាទេ ព្រោះបើនាងងើយទៅមើលកញ្ចក់បំភ្លឺដំបូល នាងនឹងភ័យញ័រដោយសារឃើញមុខបុរសម្នាក់ដែលនាងធ្លាប់ឃើញដាក់ផ្អឹបនឹងកញ្ចក់ សម្លឹងមកនាងដូចពេលដែលគាត់បានអើតមកលើកទីមួយពេលដែលនាងកំពុងនិយាយជាមួយ អេមេនហ្គាដ ដែរ។

ប៉ុន្តែនាងមិនងើយមើលលើទេ នាងអង្គុយឈ្ងោកមុខមួយសន្ទុះ នាងតែងតែអង្គុយបែបនេះពេលដែលនាងព្យាយាមទ្រាំនឹងអ្វីមួយនៅក្នុងទីស្ងាត់។ បន្ទាប់មកនាងក្រោកឡើង ហើយដើរយឺតៗសំដៅទៅគ្រែរបស់នាង។

“ខ្ញុំមិនអាចប្រឌិតរឿងបានទេ ពេលដែលខ្ញុំដឹងខ្លួន ទោះព្យាយាមក៏គ្មានប្រយោជន៍ដែរ។ ប្រសិនបើខ្ញុំចូលគេង ប្រហែលជាសុបិនអាចមកដល់ ហើយជួយប្រឌិតរឿងឲ្យខ្ញុំ។”

ភ្លាមនោះនាងមានអារម្មណ៍ថាអស់កម្លាំងខ្លាំង ប្រហែលជានាងចង់ញ៉ាំអាហារ ទើបនាងអង្គុយនៅគែមគ្រែក្នុងសភាពទន់ខ្សោយ។

“ឧបមាថាមានភ្លើងភ្លឺពីក្នុងចង្ក្រាននោះមក ដោយមានអណ្ដាតភ្លើងរេរាំ ឧបមាថាមានកៅអីស្រួលអង្គុយនៅមុខនោះ ហើយឧបមាថាមានតុតូចមួយនៅជិតនោះជាមួយនឹងអាហារពេលយប់ក្ដៅៗនៅលើនោះ។ ហើយឧបមាថា..” នាងទាញភួយដណ្ដប់៖

“គ្រែនេះជាគ្រែទន់ហើយស្អាត មានភួយក្រាស់ និងខ្នើយទន់ធំ។ ឧបមា.. ឧបមា.. “ ហើយនាងបិទភ្នែក និងគេងលក់ទៅ។

………………………..

នាងមិនដឹងថានាងបានគេងយូរប៉ុណ្ណាហើយទេ ប៉ុន្តែនាងអស់កម្លាំងខ្លាំងទើបគេងលង់លក់ លង់លក់ខ្លាំង និងស្កប់ស្កល់ដែលមិនអាចមានសំឡេងអ្វីមកដាស់នាងឲ្យភ្ញាក់បាន ទោះបីជាមានសំឡេងរំខានពី ម៉េឆាយឌេក និងគ្រួសាររបស់គេបានចេញមកក្រៅទាំងអស់គ្នាដើម្បីលេងក៏ដោយ។

ពេលដែលនាងដឹងខ្លួនវាហាក់ដូចជានាងទើបតែបានគេងមួយស្របក់ ហើយនាងមិនដឹងថាអ្វីទៅបាននាំងនាងឲ្យត្រលប់មកវិញ។ ការពិតគឺពេលនោះមានសំឡេងដែលបានហៅនាងមកវិញ គឺសំឡេងពិត សំឡេងបិទកញ្ចក់បំភ្លឺដំបូល។

ដំបូងនាងមិនបើកភ្នែកទេ នាងមានអារម្មណ៍ថាងងុយគេងខ្លាំង ហើយមានអារម្មណ៍ថាកក់ក្ដៅនិងសោយសុខ។ នាងពិតជាកក់ក្ដៅនិងស្រណុកក្នុងខ្លួន ដែលនាងមិនជឿថានាងពិតជាដឹងខ្លួនមែនទែននោះទេ។ នាងមិនដែលមានអារម្មណ៍កក់នៅបែបនោះទេលើកលែងតែនៅក្នុងការគិត។

“សុបិនអីល្អម្ល៉េះ! ខ្ញុំពិតជាកក់ក្ដៅណាស់! ខ្ញុំមិនចង់ ខ្ញុំមិនចង់ភ្ញាក់ទេ” នាងនិយាយរហឹមៗ។

ពិតណាស់នោះគឺសុបិន នាងមានអារម្មណ៍ថាកក់ក្ដៅ មានស្បៃដណ្ដប់គ្រែដណ្ដប់លើខ្លួននាង។ នាងពិតជាមានអារម្មណ៍ថា នោះជាភួយ។ នាងប្រាកដជាមិនត្រូវភ្ញាក់ពីសុបិនដ៏ល្អនេះទេ នាងត្រូវតែសម្ងំឲ្យស្ងៀមដើម្បីនៅក្នុងសុបិននេះឲ្យបានយូរ។

ប៉ុន្តែនាងធ្វើមិនបានទោះបីនាងខំបិទភ្នែកយ៉ាងជិតក៏ដោយ នាងមិនអាចនៅស្ងៀមបាន។ មានអ្វីម្យ៉ាងបង្ខំនាងឲ្យភ្ញាក់ អ្វីម្យ៉ាងនៅក្នុងបន្ទប់។ នោះគឺអារម្មណ៍ដឹងថាមានភ្លើង ហើយសំឡេងផ្ទុះច្រាវៗពីភ្លើង។

“អូ ខ្ញុំកំពុងភ្ញាក់ហើយ ខ្ញុំមិនអាចសម្ងំបានទេ ខ្ញុំមិនអាចទេ” នាងនិយាយខ្សឹបៗ។

នាងក៏បើកភ្នែក ហើយពេលនោះនាងញញឹម ចំពោះអ្វីដែលនាងមិនដែលបានឃើញនៅក្នុងបន្ទប់ធ្នើរនេះពីមុនមក ហើយនាងដឹងថានាងនឹងមិនដែលបានឃើញទេ។

“អូ ខ្ញុំមិនទាន់ភ្ញាក់ទេ ខ្ញុំនៅក្នុងសុបិននៅឡើយ” នាងខ្សឹប ហើយប្រើកែងដៃទ្រខ្លួនឲ្យក្រោកឡើងបន្តិច។ នាងដឹងថានោះពិតជាសុបិន ព្រោះបើនាងដឹងខ្លួនរបស់ទាំងនោះមិនអាចមានទេ ពិតជាមិនអាច។

នាងបើកភ្នែកធំៗមើលរបស់ទាំងនេះទើបនាងជឿជាក់ថានោះពិតជាសុបិន មិនមែនជាការពិតរបស់ទាំងនោះគឺ អណ្ដាតភ្លើងនៅក្នុងចង្ក្រាន នៅខាងលើគឺកំសៀវទង់ដែងតូចមួយបន្លឺសំឡេងឆៗ គឺទឹកកំពុងពុះ នៅលើកម្រាលឥដ្ឋគឺមានព្រំក្រាលពីលើយ៉ាងក្រាស់ នៅមុខចង្ក្រានមានកៅអីបត់ដែលមិនទាន់លាហើយនៅលើនោះមានខ្នើយទ្រនាប់ ក្បែរកៅអីមានតុបត់តូចមួយដែលមិនទាន់លានិងមានក្រណាត់សគ្របពីលើ ហើយនៅក្បែរនោះមានចាន ពែង ចានទ្រនាប់ និងប៉ាន់តែ នៅលើងគ្រែមានកម្រាលថ្មី នៅខាងចុងគ្រែមានរ៉ូបសូត្រ ស្បែកជើងពាក់ក្នុងផ្ទះមួយគូ និងសៀវភៅជាច្រើន។ បន្ទប់ក្នុងសុបិនរបស់នាងហាក់ដូចជាប្រែក្លាយទៅជាកន្លែងរបស់ទេវតា ហើយគ្របដណ្ដប់ដោយពន្លឺស្រទន់និងកក់ក្ដៅចេញពីចង្កៀងដែលបញ្ឈរនៅលើតុចាស់របស់នាង។

នាងក្រោកអង្គុយដោយយកកែងដៃទប់ខ្លួន ដង្ហើមរបស់នាងញាប់ និងខ្លីៗ។

“វាមិនរលាយបាត់ទេ អូ! ខ្ញុំមិនដែលមានសុបិនបែបនេះទេពីមុនមក។” នាងដង្ហក់ នាងខ្លាចមិនចង់ហ៊ានកម្រើកទេ ប៉ុន្តែនៅទីបំផុតនាងរុញកម្រាលគ្រែចេញ ហើយដាក់ជើងលើកម្រាលឥដ្ឋជាមួយនឹងស្នាមញញឹម។

“ខ្ញុំកំពុងសុបិន ខ្ញុំកំពុងក្រោកចេញពីគ្រែ ខ្ញុំសុបិនថាវាជាការពិត នៅតែជាការពិត! ខ្ញុំកំពុងសុបិនពីវា ទទួលអារម្មណ៍ពីវា វាជារឿងត្រេកត្រអាល ឬខ្ញុំកំពុងត្រេកត្រអាល។ ខ្ញុំគ្រាន់តែគិត ខ្ញុំបានឃើញវា តើខ្ញុំអាចបន្តគិតទៀតបានទេ? ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ! ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ!” នាងខ្សឹប ហើយចុះមកឈរនៅលើកម្រាល ហើយបែរខ្លួនយឺតៗ។

នាងឈរដង្ហក់មួយសន្ទុះធំ ហើយបន្ទប់មកបន្លឺសំឡេងម្ដងទៀត។

“អូ វាមិនមែនជាការពិតទេ! វាមិនអាចជាការពិតទេ! ប៉ុន្តែម៉េចក៏វាមើលទៅដូចជាការពិតម្ល៉េះ!” នាងនិយាយ។

អណ្ដែតភ្លើងបានអូសទាញនាងឲ្យដើរទៅ ហើយនាងលត់ជង្គង់ចុះ ហើយដាក់ដៃយ៉ាងជិតភ្លើង ជិតខ្លាំងដែលកំដៅបានធ្វើឲ្យនាងចាប់ផ្ដើមថយក្រោយ។

“គ្រាន់តែភ្លើងនៅក្នុងសុបិនមិនអាចក្ដៅទេ” នាងស្រែក។

នាងក្រោកឡើងទៅស្ទាបតុ ចាន ព្រំ នាងដើរទៅគ្រែ ហើយស្ទាបភួយ។ នាងចាប់រ៉ូបគេងទន់ល្មើយ ហើយដាក់វានឹងដើមទ្រូង ហើយដាក់នឹងថ្ពាល់។

“វាកក់ក្ដៅហើយទន់! វាជាការពិត ប្រាកដជាការពិត!” នាងស្ទើរតែយំ។

នាងដាក់វានៅលើស្មាទាំងសងខាង ហើយពាក់ស្បែកជើងសម្រាប់ពាក់ក្នុងផ្ទះ។

“វាក៏ជារបស់ពិតដែរ គឺពិតទាំងអស់! ខ្ញុំមិនមែន ខ្ញុំមិនមែនកំពុងសុបិនទេ!” នាងស្រែក។

នាងស្ទុះទៅរកសៀវភៅហើយយកសៀវភៅនៅលើគេមកបើក នៅលើទំព័រដំបូងមានសរសេរអ្វីម្យ៉ាង គឺពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់៖

“ជូនចំពោះក្មេងស្រីតូចនៅបន្ទប់ធ្នើរ។ ពីមិត្តម្នាក់។”

ពេលនាងបានឃើញហើយ នាងដាក់ថ្ពាល់លើទំព័រនោះហើយសម្រក់ទឹកភ្នែក។

“ខ្ញុំមិនដឹងថាជាអ្នកណាទេ ប៉ុន្តែមាននរណាម្នាក់យកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំ។ ខ្ញុំមានមិត្តម្នាក់។” នាងនិយាយ។

នាងទៅយកទានហើយដើរចេញពីបន្ទប់របស់នាងសំដៅទៅបន្ទប់របស់ប៊េកគី ហើយឈរនៅក្បែរនាង។

“ប៊េកគី! ប៊េកគី!” នាងខ្សឹបឮតាមដែលនាងហ៊ាន។ “ក្រោកឡើង!”

ពេលប៊េកគី ភ្ញាក់ ហើយក្រោកអង្គុយ មុខរបស់នាងនៅដាមជាប់ទឹកភ្នែកនៅឡើយ នៅក្បែរនាងគឺក្មេងតូចស្លៀករ៉ូបប្រណិតធ្វើពីសូត្រ។ មុខដែលនាងមើលនោះមានពន្លឺស្រស់ស្អាត ព្រះនាង សារ៉ា ដែលនាងចាំបាន ឈរនៅក្បែរនាង កាន់ទៀននៅក្នុងដៃ។

“មក អេ! ប៊េកគី មក!” នាងនិយាយ។

ប៊េកគី ខ្លាចពេកមិនហ៊ាននិយាយអ្វីទេ នាងក្រោកឡើងហើយទៅតាមសារ៉ា ដោយបើកមាត់និងភ្នែក តែមិននិយាយមួយម៉ាត់។

ហើយពេលដែលពួកគេដើរកាត់ផ្លូវចូល សារ៉ា បិទទ្វារថ្នមៗ ហើយនាំនាងទៅកន្លែងដែលកក់ក្ដៅ ដែលធ្វើឲ្យទុក្ខសោក និងសេចក្ដីស្រែកឃ្លានរបស់នាងបានធូរស្រាល។

“នេះជាការពិត! គឺជាការពិត! ខ្ញុំបានប៉ះរបស់ទាំងនេះហើយ របស់ទាំងនេះពិតដូចជាយើងដែរ។ វេទមន្តបានមកហើយបង្កើតរបស់ទាំងនេះប៊េកគី គឺនៅពេលយើងកំពុងគេង វេទមន្តដែលនឹងមិនឲ្យមានរឿងអាក្រក់ទាំងនោះកើតឡើងទៀតទេ។”

ពួកគេនៅពីមុខចង្ក្រានតូចដែលមានភ្លើងល្មមនឹងកំដៅខ្លួន បន្ទាប់មកពួកគេស្រាយមើលចានឆ្នាំង ហើយឃើញមានស៊ុបក្ដៅៗ សាន់វ៉ិច ដំឡូង និងនំប៉័ងមូលតូចៗដែលល្មមសម្រាប់ពួកគេទាំងពីរនាក់ញ៉ាំបានឆ្អែតស្កប់ស្កល់។ តែក្ដៅមានក្លិនឈ្ងុយ ដែលពួកគេមិនចាំបាច់ឧបមាថាជាអ្វីផ្សេងទេ ប៉ុន្តែគឺតែនេះតែម្ដង។ ពួកគេកក់ក្ដៅ ឆ្អែតនិងសប្បាយរីករាយ។

“ខ្ញុំមិនថាអ្នកណាម្នាក់នៅក្នុងលោកនេះបានធ្វើរឿងទាំងនេះទេ ប៉ុន្តែគឺមានអ្នកធ្វើ។ យើងកំពុងអង្គុយនៅក្បែរភ្លើងរបស់គេ ហើយនេះជាការពិត! ហើយទោះគេជាអ្នកណា ជាអ្វីក៏ដោយ ខ្ញុំមិនមិត្តម្នាក់ ប៊េកគី នរណាម្នាក់គឺជាមិត្តរបស់ខ្ញុំ។” នាងនិយាយ។

ខណៈដែលកំពុងអង្គុយញ៉ាំអាហារដ៏មានឱជារសនៅមុខចង្ក្រានយ៉ាងកក់ក្ដៅ អ្នកទាំងពីរសម្លឹងភ្នែកគ្នាហាក់មានការសង្ស័យ។

“តើអ្នកនាង អ្នកនាងគិតថាវាអាចរលាយបាត់ទេ? យើងគួរញ៉ាំឲ្យលឿនទេ?” ប៊េកគី ខ្សឹបសួរ ហើយនាងប្រញាប់ចាប់សាន់វ៉ិចដាក់ក្នុងមាត់។

“ទេ វានឹងមិនរលាយបាត់ទេ ខ្ញុំកំពុងញ៉ាំនំប៉័ង ហើយខ្ញុំដឹងពីរសជាតិ។ យើងមិនដែលញ៉ាំរបស់ពិតប្រាកដទេនៅក្នុងសុបិន យើងគ្រាន់តែគិតថាចង់ញ៉ាំប៉ុណ្ណោះ។ ក្រៅពីនេះខ្ញុំក្ដិចខ្លួនឯងរហូត ហើយខ្ញុំបានប៉ះធ្យូងក្ដៅម្ដងដោយចេតនា។” សារ៉ា និយាយ។

ពួកគេកំពុងសោយសុខខណៈដែលកំពុងងងុយគេងផងនោះ ក្រោយញ៉ាំអាហារឆ្អែតហើយពួកគេនៅអង្គុយមុខភ្លើង រហូតដល់សារ៉ា ងាកទៅមើលគ្រែរបស់នាងដែលត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូររូបរាង។

មានភួយច្រើនដែលអាចចែកឲ្យប៊េកគី បាន បន្ទប់ធ្នើរតូចចង្អៀតនៅជាប់នោះទទួលបានភាពល្អប្រសើរឡើងចាប់ពីយប់នោះមក ដែលម្ចាស់របស់វាមិនធ្លាប់នឹងគិតថាបន្ទប់នោះនឹងមានសភាពបែបនេះ។

ខណៈដែលនាងដើរចេញពីបន្ទប់ ប៊េកគី ងាកមកសម្លឹងក្នុងបន្ទប់ចុះឡើងនៅត្រង់ទ្វារ។

“អ្នកនាងប្រសិនបើព្រឹកឡើងរបស់ទាំងនេះមិននៅទីនេះ យ៉ាងណាវាបាននៅទីនេះហើយយប់នេះ ហើយខ្ញុំនឹងមិនភ្លេចវារហូត ភ្លើងនៅទីនោះ តុនៅខាងមុខភ្លើង ហើយចង្កៀងនៅលើតុ ហើយភ្លៀងចង្កៀងក្រហមដូចកុលាប ហើយមានកម្រាលនៅលើគ្រែ កម្រាលព្រំនៅឥដ្ឋ ហើយគ្រប់យ៉ាងមើលទៅស្រស់ស្អាត មានស៊ុប សាន់វ៉ិច និងនំប៉័ង” ប៊េកគី និយាយ ដោយសម្លឹងមើលរបស់នីមួយ ហាក់ដូចជាតាំងចិត្តដើម្បីចងចាំរបស់ទាំងនេះ ហើយយកដៃស្ទាបពោះពេលរំឭកដល់អាហារ រួចហើយនាងក៏ដើរចេញទៅ។

………………………………………..

តាមរយៈភ្នាក់ងារអាថ៌កំបាំងដែលធ្វើការនៅក្នុងសាលា និងក្នុងចំណោមអ្នកបម្រើ រឿងរ៉ាវត្រូវបានបង្ហើបឲ្យដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា នៅព្រឹកនោះ សារ៉ា គ្រូវី ទទួលក្ដីអាម៉ាស់យ៉ាងធំធេង អេមេនហ្គាដ ត្រូវទទួលទោស ហើយ ប៊េកគី នឹងត្រូវបណ្ដេញវេចបង្វេចចេញពីផ្ទះនេះមុនម៉ោងអាហារពេលព្រឹក ប៉ុន្តែក្មេងធ្វើការនៅផ្ទះបាយនោះមិនត្រូវបានដេញចេញភ្លាមទេ។ អ្នកបម្រើទាំងឡាយដឹងថា ក្មេងស្រីនេះត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យនៅបន្ត ព្រោះកញ្ញា មីនជីន មិនងាយនឹងរកក្មេងឯណាដែលគ្មានទីពឹង ហើយព្រមមកធ្វើការដូចជាទាសករដើម្បីលុយប៉ុន្មានស៊ីល្លីង ក្នុងមួយសប្ដាហ៍បែបនេះទេ។ ក្មេងស្រីធំៗនៅក្នុងសាលាដឹងថា ប្រសិនបើកញ្ញា មីនជីន មិនបណ្ដេញ សារ៉ា ចេញនោះគឺដោយសារគាត់មានហេតុផលសម្រាប់ខ្លួនគាត់។

“នាងធំលឿនណាស់ ហើយយ៉ាងណាក៏រៀនបានច្រើនដែរ គាត់នឹងឲ្យនាងកាត់ថ្នាក់ជាច្រើនក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ហើយកញ្ញា មីនជីន ដឹងថានាងនឹងបង្រៀនដោយមិនបានអ្វីសោះ។ ឯងពិតជាអាក្រក់ណាស់ ឡាវី ដែលប្រាប់គាត់ពីរឿងគេសប្បាយនៅបន្ទប់ធ្នើរ។ ម៉េចក៏ឯងដឹងរឿងនេះ?” ជេស៊ី និងទៅកាន់ ឡាវីនី។

“ខ្ញុំដឹងពីឡូទី នាងជាក្មេងដែលមិនដឹងថាពេលនោះនាងកំពុងនិយាយប្រាប់ខ្ញុំ។ គ្មានអ្វីអាក្រក់ទេដែលត្រូវនិយាយជាមួយកញ្ញា មីនជីន ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថានោះជាតួនាទីរបស់ខ្ញុំ នាងត្រូវបរាជ័យទាំងអស់ហើយ។ ហើយវាពិតជាគួរឲ្យអស់សំណើចដែលមើលទៅនាងធ្វើដូចជាអស្ចារ្យ”។

“ពួកគេកំពុងធ្វើអ្វីដែលកញ្ញា មីនជីន ចាប់ពួកគេបាន?”

“ប្រឌិតរឿងឆ្កួតៗ អេមេនហ្គាដ យកប្រអប់កាដូរបស់នាងទៅចែកជាមួយ សារ៉ា និងប៊េកគី។ នាងមិនដែលអញ្ជើញយើងទៅចែកអីជាមួយគ្នាទេ មិនមែនថាខ្ញុំខ្វល់ពីរឿងនេះទេ ប៉ុន្តែនាងពិតជាហួសហេតុពេកហើយដែលទៅចែកជាមួយស្រីបម្រើនៅលើធ្នើរ។ ខ្ញុំឆ្ងល់ថាកញ្ញា មីនជីន ម៉េចមិនដេញនាងចេញ ទោះជាគាត់ត្រូវការគ្រូបង្រៀនក៏ដោយ។”

“បើនាងត្រូវគេដេញចេញ តើនាងនឹងទៅណា?” ជេស៊ី សួរ។

“ខ្ញុំម៉េចនឹងដឹងទៅ? ចាំមើលព្រឹកនេះពេលនាងមកថ្នាក់រៀនរូបរាងរបស់នាងនឹងកាន់តែអាក្រក់។ ខ្ញុំអាចគិតឃើញរួចទៅហើយ ក្រោយពីមានរឿងនេះកើតឡើង។ ម្សិលមិញនាងមិនបានញ៉ាំអាហារពេលល្ងាច ហើយនាងនឹងមិនបានញ៉ាំទៀតនៅថ្ងៃនេះ។” ឡាវីនី និយាយពេបមាត់។

ជេស៊ី មិនចិត្តអាក្រក់ពេកទេ នាងលើកសៀវភៅរបស់នាងជាមួយនឹងការមិនសប្បាយចិត្តបន្តិច។

“អូ ខ្ញុំគិតថាអាក្រក់ណាស់ ពួកគេគ្មានសិទ្ធិបង្អត់អាហារនាងឲ្យស្លាប់នោះទេ។” នាងនិយាយ។

ពេលសារ៉ា ទៅផ្ទះបាយនៅពេលព្រឹក ចុងភៅងាកសម្លឹងមើលនាង ហើយអ្នកបោសសម្អាតក៏ដូចគ្នា ប៉ុន្តែនាងដើរកាត់ពួកគេយ៉ាងលឿន។ តាមពិតនាងគេងជ្រុលបន្តិច ហើយប៊េកគី ក៏ដូចគ្នាដែរ អ្នកទាំងពីរមិនមានពេលមើលគ្នាទេ ហើយប្រញាប់ចុះមកជាន់ក្រោមទាំងពីរនាក់។ សារ៉ា ទៅចង្ក្រាន ប៊េកគី ចាប់លើកកំសៀវពេញកម្លាំង ហើយច្រៀងក្នុងបំពង់កតិចៗ។ នាងសម្លឹងមើលទៅមុខតូចដែលកំពុងរីករាយ។

“វានៅទីនោះពេលដែលខ្ញុំភ្ញាក់ អ្នកនាង គឺភួយ វាជារបស់ពិតដូចកាលពីយប់មិញ។” នាងខ្សឹប។

“របស់ខ្ញុំក៏ដូចគ្នា វានៅទីនោះទាំងអស់ឥឡូវនេះ ពេលដែលខ្ញុំកំពុងស្លៀកពាក់ខ្ញុំបានញ៉ាំរបស់ត្រជាក់ដែលយើងញ៉ាំសល់។” សារ៉ា និយាយ។

“អូ ឡូៗ!” ប៊េកគី បន្លឺតិចៗ ហើយធ្វើការនាងទាន់ពេលល្មម ខណៈចុងភៅមកពីផ្ទះបាយ។

កញ្ញា មីនជីន ត្រូវគេរំពឹងថានឹងចូលមកមើល សារ៉ា ពេលដែលនាងបង្ហាញខ្លួននៅថ្នាក់រៀន ហើយឡាវីនី ពិតជាចង់ឃើញសារ៉ា ណាស់។ សារ៉ា តែងតែធ្វើឲ្យនាងទិសចិត្តនិងឆ្ងល់ ព្រោះរឿងធ្ងន់ៗមិនដែលធ្វើឲ្យនាងយំ ឬខ្លាចទេ។ ពេលនាងត្រូវគេស្ដីឲ្យនាងឈរស្ងៀម ហើយស្ដាប់ដោយសុភាពរាបសាជាមួយនឹងទឹកមុខស្រគត់ស្រគំ ពេលនាងត្រូវគេដាក់ទោសនាងធ្វើការងារបន្ថែម ឬចេញទៅក្រៅដោយមិនបានញ៉ាំអាហារ មិនរអ៊ូ ឬបង្ហាញពីការតវ៉ា។ ការពិតដែលនាងមិនឆ្លើយដោយពាក្យអាក្រក់ ធ្វើឲ្យកញ្ញា មីនជីន គិតថានោះជារឿងអាក្រក់ទៅវិញ។ ប៉ុន្តែក្រោយពីការមិនបានញ៉ាំអាហារកាលពីម្សិលមិញ ព្រឹត្តិការណ៍ហិង្សាកាលពីយប់មិញ ការឃ្លាននៅថ្ងៃនេះ នាងប្រាកដជាបាក់លោមមិនខាន។ វានឹងជារឿងចម្លែកបើនាងមិនចុះមកជាន់ក្រោមជាមួយនឹងថ្ពាល់ស្លេកស្លាំង ហើយភ្នែកក្រហម និងមុខមិនសប្បាយចិត្ត។

កញ្ញា មិនជីន ឃើញនាងជាលើកទីមួយពេលដែលគាត់ចូលក្នុងថ្នាក់រៀនដើម្បីស្ដាប់ថ្នាក់ភាសាបារាំងរបស់ក្មេងតូចៗ និងពិនិត្យមើលលំហាត់។ ពេលនោះសារ៉ា បោះជំហានវែងៗចូលមក ហើយញញឹមពីជ្រុងម្ខាងមក។ នោះហាក់ដូចជារឿងដ៏អស្ចារ្យសម្រាប់កញ្ញា មីនជីន មិនធ្លាប់ដឹង ធ្វើឲ្យគាត់ភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំង។ តើក្មេងស្អីគេទៅ? តើរឿងរបៀបនេះមានន័យយ៉ាងម៉េច? គាត់ហៅនាងទៅតុរបស់គាត់ភ្លាម។

“មើលទៅឯងដូចជាមិនដឹងថាខ្លួនឯងកំពុងរងភាពអាម៉ាស់ទេ ឯងខំប្រឹងពង្រឹងអារម្មណ៍មែនទេ?” គាត់និយាយ។

ការពិតគឺពេលដែលមនុស្សនៅក្មេង ឬសូម្បីតែកំពុងធំពេញវ័យ ពេលដែលញ៉ាំឆ្អែត គេងគ្រប់គ្រាន់នៅកន្លែងដែលមានផាសុកភាព ហើយពេលដែលក្រោកឡើងរបស់ទាំងអស់ដែលដូចជាសុបិននៅជាការពិត ក្មេងមិនអាចមិនសប្បាយចិត្តទេ ទឹកមុខក៏មិនអាចក្រៀមក្រំដែរ។ កញ្ញា មីនជីន ស្ទើរតែគាំងនឹងភ្នែករបស់សារ៉ា ពេលដែលនាងឆ្លើយដោយការគោរពយ៉ាងស័ក្ដិសមឥតខ្ចោះ។

“ខ្ញុំសុំទោសកញ្ញា មីនជីន ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំរងភាពអាម៉ាស់។” នាងនិយាយ។

“ត្រូវចាំឲ្យច្បាស់ពីរឿងនោះ ហើយគិតថាឯងមានសំណាង។ នោះជាអំពើព្រហើន ហើយត្រូវចាំថាថ្ងៃនេះឯងនឹងមិនបានញ៉ាំអាហារទេ។”

“ចា៎ កញ្ញា មីនជីន” សារ៉ា ឆ្លើយប៉ុន្តែនាងងាកចេញបេះដូងរបស់នាងដាមជាមួយនឹងការចងចាំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងកាលពីម្សិលមិញ ហើយនាងគិតក្នុងចិត្ត “ប្រសិនបើវេទមន្តមិនបានជួយខ្ញុំទាន់ពេលទេ តើពេលនេះនឹងអាក្រក់បែបណាទៅ!”

“នាងមិនមែនឃ្លានខ្លាំងទេ សាកមើលនាងទៅ ប្រហែលជានាងប្រឌិតថានាងបានញ៉ាំអាហារពេលព្រឹកដ៏ឆ្ងាញ់ហើយមើលទៅ” ឡាវីនី ខ្សឹបដោយអស់សំណើច។

“នាងខុសពីមនុស្សផ្សេង ពេលខ្លះខ្ញុំខ្លាចនាង។” ជេស៊ី និយាយដោយសម្លឹងមើលសារ៉ា។

“ជារឿងគួរឲ្យអស់សំណើច” ឡាវីនី និយាយ។

ពេញមួយថ្ងៃនេះទឹកមុខរបស់សារ៉ា ពោរពេញដោយពន្លឺ។ អ្នកបម្រើសម្លឹងមើលនាងដោយក្ដីងឺងឆ្ងល់ ហើយខ្សឹបគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយកញ្ញា អាម៉េឡា ឆ្ងល់គិតមិនចេញ។

សារ៉ា បានគិតដល់រឿងដែលបានកើតឡើង នាងដឹងថារឿងនេះត្រូវតែរក្សាទុកជាអាថ៌កំបាំង ប្រសិនបើអាច។ បើកញ្ញា មីនជីន សម្រេចឡើងទៅលើធ្នើរនោះម្ដងទត គ្រប់យ៉ាងនឹងត្រូវបែកធ្លាយ ប៉ុន្តែមើលទៅគាត់មិនងាយនឹងឡើងទៅទៀតទេ យ៉ាងហោចណាស់ក៏ប្រហែលជាពេលយូរទៀតដែរ លើកលែងតែគាត់មានការសង្ស័យអ្វីមួយ។ អេមេនហ្គាដ និងឡូទី ត្រូវបានគេឃ្លាំមើលយ៉ាងតឹងតែង ហើយមិនហ៊ានលួចចេញពីគ្រែគេងទៀតទេ។ អេមេនហ្គាដ អាចដឹងរឿងនេះហើយរក្សាអាថ៌កំបាំងបាន ហើយឡូទី ប្រហែលជាអាចដូចគ្នា។ ប្រហែលជាវេទមន្តនឹងរក្សាអាថ៌កំបាំងនេះដោយខ្លួនឯង។

“ប៉ុន្តែទោះមានរឿងអ្វីក៏ដោយ រឿងអ្វី នៅឯណានៅក្នុងលោកនេះ មានមនុស្សល្អម្នាក់ដែលជាមិត្តរបស់ខ្ញុំ មិត្តរបស់ខ្ញុំ។ បើខ្ញុំនឹងមិនដឹងថាគេជាអ្នកណា បើខ្ញុំនឹងមិនអាចសូម្បីតែអរគុណគេ ខ្ញុំនឹងមិនមានអារម្មណ៍ថាឯកោពេកទេ។ អូ វេទមន្តល្អខ្ញុំពោះខ្ញុំ!” សរ៉ា និយាយនឹងខ្លួនឯង។

ថ្ងៃនេះអាកាសធាតុកាន់តែអាក្រក់ កាន់តែសើម ភក់កាន់តែច្រើន ហើយកាន់តែត្រជាក់។ មានការងារនៅខាងក្រៅកាន់តែច្រើន ចុងភៅកាន់តែពូកែរករឿង ដឹងថាសារ៉ា មានរឿងអាម៉ាស់គេធ្វើចំពោះនាងកាន់តែអាក្រក់។ ប៉ុន្តែទោះមានរឿងអ្វីកើតឡើង អាហារពេលយប់របស់សារ៉ា បានផ្ដល់កម្លាំងដល់នាង នាងដឹងថាដល់ពេលយប់នាងនឹងអាចគេងដោយកក់ក្ដៅ ទោះបីជារសៀលបន្តិចនាងឃ្លាន ប៉ុន្តែនាងមានអារម្មណ៍ថានាងនឹងអាចទ្រាំបានរហូតដល់ព្រឹកថ្ងៃស្អែក ពេលនោះនាងនឹងបានអាហារញ៉ាំម្ដងទៀត។ នាងត្រូវគេឲ្យចូលថ្នាក់រៀន និងត្រូវរៀនដល់ម៉ោងដប់យប់ ហើយនាងចាប់អារម្មណ៍នឹងកិច្ចការរបស់នាង ហើយនៅជាមួយសៀវភៅដល់យប់ជ្រៅជាងនោះ។

…

ពេលនាងឡើងទៅដល់ជាន់លើ ហើយឈរនៅមុខទ្វារបន្ទប់ធ្នើរ បេះដូងរបស់នាងចាប់ផ្ដើមលោតញាប់។

«ប្រាកដហើយ! គ្រប់យ៉ាងប្រហែលជាត្រូវគេយកចេញអស់ហើយ! គេប្រហែលជាឱ្យខ្ញុំខ្ចីមួយភ្លែតសម្រាប់រាត្រីដ៏ជូរចត់បំផុត ប៉ុន្តែរបស់ទាំងនោះគេឱ្យខ្ញុំខ្ចី ខ្ញុំបានទទួល ហើយនោះជាការពិត!» នាងខ្សឹបប្រាប់ខ្លួនឯង ព្យាយាមធ្វើចិត្តឱ្យក្លាហាន។

នាងរុញទ្វារបើក ហើយដើរចូលក្នុងបន្ទប់។ ពេលចូលដល់ក្នុង នាងភ្លាត់មាត់ភ្ញាក់បន្តិច នាងខ្ទប់ទ្វារបិទ ហើយផ្អែកខ្នងនឹងទ្វារ រួចសម្លឹងមើលពីជ្រុងម្ខាងទៅម្ខាង។

វេទមន្តបាននៅក្នុងបន្ទប់ម្ដងទៀត វេទមន្តពិតជាបានកើតឡើងម្ដងទៀត ហើយថែមទាំងធ្វើច្រើនលើសមុន។ ភ្លើងក្នុងចង្ក្រានកំពុងឆេះ ដោយមានអណ្ដាតភ្លើងរេរាំគួរឱ្យស្រលាញ់ ឆេះបានល្អជាងសព្វមួយដង។ របស់ថ្មីៗជាច្រើនត្រូវបានគេយកមកដាក់ក្នុងបន្ទប់ធ្នើរ។ នៅលើតុទាបមានអាហារពេលយប់ លើកនេះមានពែង និងចានសម្រាប់នាងនិងប៊េកគី។ របស់របរចាស់ៗត្រូវបានគ្របដណ្ដប់និងកែច្នៃឱ្យមើលទៅស្រស់ស្អាត របស់ស្អាតៗនិងមានតម្លៃត្រូវបានដាក់ព្យួរតាមជញ្ជាំង មានកង្ហារ ពួក ខ្នើយទ្រនាប់ជាច្រើនដែលអាចប្រើជាកន្លែងអង្គុយបាន។ ប្រអប់ឈើមួយត្រូវបានក្រាលដោយកម្រាល និងមានខ្នើយទ្រនាប់នៅពីលើនោះដែលមើលទៅគឺសម្រាប់ប្រើជាសាឡុង។

សារ៉ាដើរចេញពីទ្វារយឺតៗ ហើយអង្គុយចុះ និងសម្លឹងមើលម្ដងហើយម្ដងទៀត។

«មើលទៅហាក់ដូចជាអ្វីម្យ៉ាងក្នុងរឿងទេពអប្សរក្លាយជាការពិត! បន្តិចក៏អត់មានខុសគ្នាដែរ! ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំហាក់ប្រាថ្នាអ្វីក៏បាន ពេជ្រ ឬស្បោងដែលពេញដោយមាស ហើយរបស់ទាំងនោះនឹងបង្ហាញខ្លួនមក! របស់ទាំងនោះផុសចេញមក ក៏មិនខុសគ្នាពីរបស់ទាំងនេះដែរ! តើនេះជាបន្ទប់ធ្នើររបស់ខ្ញុំមែនទេ? ខ្ញុំជាក្មេងកំព្រីកំព្រា រយីករយាក រងាឯកាសារ៉ាមែនទេ? រឿងមួយដែលខ្ញុំតែងតែចង់បាន គឺបានឃើញរឿងទេពអប្សរក្លាយជាការពិត! រស់នៅក្នុងរឿងទេពអប្សរ! ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំខ្លួនឯងដូចជាទេពអប្សរ ហើយអាចផ្លាស់ប្ដូររបស់គ្រប់យ៉ាងឱ្យក្លាយទៅជារបស់ផ្សេង!» នាងនិយាយនឹងខ្លួនឯង។

នាងក្រោកឡើង ហើយដើរទៅគោះជញ្ជាំងដើម្បីហៅអ្នកទោសនៅបន្ទប់ជាប់គ្នា ហើយអ្នកទោសក៏ចូលមក។

ពេលដែលនាងចូលមកដល់ក្នុងបន្ទប់ភ្លាម នាងស្ទើរតែទន់ជង្គង់ដួលលើកម្រាលឥដ្ឋទៅហើយ នាងគាំងរកនិយាយមិនចេញមួយសន្ទុះ ហើយស្ទើរតែភ្លេចដកដង្ហើម។

អ្នកទាំងពីរជជែកគ្នាដោយរីករាយជាមួយនឹងអាហារពេលយប់ក្ដៅៗដ៏មានឱជារស។ ពេលដែល សារ៉ាដើរទៅគ្រែរបស់នាង នាងឃើញមានកន្ទេលក្រាស់ថ្មីមួយ ហើយខ្នើយធំៗ។ កន្ទេលនិងខ្នើយចាស់ៗរបស់នាងត្រូវបានគេយកចេញទៅដាក់នៅគ្រែរបស់ប៊េកគី។

«តើរបស់ទាំងអស់នេះមកពីណា? អូ! តើអ្នកណាជាអ្នកធ្វើទៅ អ្នកនាង?» ប៊េកគីសួរ។

«យើងកុំសួរអី! ប្រសិនបើគេមិនចង់ឱ្យខ្ញុំនិយាយថាអរគុណ អីចឹងខ្ញុំមិនស្គាល់ប្រសើរជាង ដូច្នេះនេះនឹងក្លាយជារឿងដែលកាន់តែអស្ចារ្យ!» សារ៉ានិយាយ។

ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក ជីវិតកាន់តែស្រស់បំព្រងឡើងពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។ រឿងទេពអប្សរត្រូវបាននិទានបន្តជារៀងរាល់ថ្ងៃ របស់ថ្មីៗត្រូវបានរៀបចំ។ របស់ផ្ដល់នូវភាពកក់ក្ដៅ និងស្រស់ស្អាតតែងតែមានថ្មីជានិច្ច នៅពេលសារ៉ាបើកទ្វារនៅពេលយប់ រហូតដល់បន្ទប់ធ្នើរក្លាយទៅជាបន្ទប់តូចមួយដ៏ស្រស់ស្អាតនៅក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី។

ជញ្ជាំងដ៏កខ្វក់ត្រូវបានបិទដោយរូបភាព និងមានបំពាក់ដោយគ្រឿងសង្ហារិមដ៏ប្រណិត មានធ្នើរដាក់សៀវភៅ។ ពេលដែលសារ៉ាចុះទៅជាន់ក្រោម នាងបានបន្សល់ទុកអាហារពេលយប់ខ្លះនៅលើតុ ហើយពេលនាងត្រលប់មកវិញនៅពេលយប់ វេទមន្តបានយកអាហារដែលសល់នោះចេញ ហើយដាក់ជំនួសមកវិញដោយអាហារថ្មី។ កញ្ញាមីនជីននៅតែកាច និងតាមរករឿងដូចពីមុន កញ្ញាអេម៉េឡានៅតែមួម៉ៅ ហើយអ្នកបម្រើនៅតែមានចិត្តអាក្រក់។ សារ៉ាត្រូវគេប្រើឱ្យចេញទៅបំពេញការងារនៅខាងក្រៅមិនថាក្ដៅ ត្រជាក់ ភ្លៀង ព្រិលធ្លាក់យ៉ាងណា ហើយនាងត្រូវគេស្ដីបន្ទោសប្រើឆ្វេង ប្រើស្ដាំ នាងកម្របាននិយាយជាមួយអេមេនហ្គាដ និងឡូទីណាស់។ ឡាវីនីសម្លឹងមើលសំលៀកបំពាក់របស់នាងដែលចេះតែខើចទៅៗ ហើយក្មេងស្រីផ្សេងៗទៀតសម្លឹងមើលនាងដោយការចង់ដឹង ពេលនាងដើរចូលក្នុងថ្នាក់រៀន។

ប៉ុន្តែតើរឿងទាំងនោះមានបញ្ហាអ្វីចំពោះនាងទៅ ខណៈដែលនាងរស់នៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ស្រស់ស្អាតដោយអាថ៌កំបាំងនោះ? នោះជាពេលវេលាដ៏មានន័យសម្រាប់នាង គឺប្រសើរជាងពេលណាទាំងអស់ដែលនាងធ្លាប់ប្រឌិតរឿងដើម្បីបំបាត់ភាពនឿយហត់ ស្រេកឃ្លាន និងឯកោរបស់នាង។ ពេលខ្លះខណៈដែលនាងត្រូវគេស្ដីបន្ទោស នាងពិបាកនឹងរក្សាស្នាមញញឹមរបស់នាង។

សេចក្ដីសុខ និងភាពរីករាយដែលនាងទទួលបាន ធ្វើឱ្យនាងកាន់តែរឹងមាំ ហើយនាងតែងតែរំពឹងដល់អ្វីថ្មីៗដែលនឹងកើតឡើងនៅក្នុងបន្ទប់។ ប្រសិនបើនាងមកពីបំពេញការងារនៅខាងក្រៅដោយទទឹកខ្លួនជោក អស់កម្លាំង និងឃ្លានខ្លាំង នាងដឹងថានាងនឹងទទួលបានភាពកក់ក្ដៅ និងបានអាហារទទួលទានស្កប់ស្កល់ ពេលនាងឡើងទៅដល់បន្ទប់ធ្នើររបស់នាង។ អំឡុងពេលថ្ងៃដែលនាងទទួលការងារពិបាកបំផុត នាងអាចគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបានដោយការគិតដល់អ្វីដែលនាងនឹងមានពេលដែលនាងបើកទ្វារបន្ទប់ធ្នើររបស់នាងនៅពេលយប់ ហើយគិតថាតើនឹងមានអ្វីថ្មីសម្រាប់នាងនៅយប់នោះ?។ មិនយូរប៉ុន្មាន រូបរាងរបស់នាងមិនស្គមដូចពីមុនទេ ទឹកមុខនាងមានព្រលឹងព្រលះឡើងវិញ ភ្នែករបស់នាងមិនធំសម្រាប់មុខរបស់នាងដូចពីមុនទេ។

…………………………………………

«សារ៉ា មើលទៅស្រស់ស្រាយណាស់!» កញ្ញាមីនជីននិយាយទៅកាន់ប្អូនស្រីរបស់គាត់។

«ចា៎! នាងពិតជាមានសាច់ជាងពីមុន! មួយរយៈមុន នាងចាប់ផ្ដើមមានរូបរាងដូចជាមាន់ដែលអត់ឃ្លានទៅហើយ!» កញ្ញាអេម៉េឡានិយាយដោយមិនបានគិត។

«អត់ឃ្លាន?! គ្មានហេតុផលណាដែលនាងត្រូវអត់ឃ្លានទេ នាងតែងតែមានរបស់សម្រាប់ញ៉ាំច្រើន!» កញ្ញាមីនជីនស្រែកដោយកំហឹង។

«ប្រា…ប្រាកដហើយ! កញ្ញាអេម៉ាឡាដឹងពីកំហុសរបស់នាងដែលនិយាយរឿងខុស។

«មានរឿងខ្លះដែលមើលទៅដូចជាមិនទំនងទាល់តែសោះ! ចំពោះក្មេងអាយុដំណាលនេះ!» កញ្ញាមីនជីននិយាយបង្កប់ដោយកំហឹង។

«តើជារឿងប្រភេទអ្វីទៅ?« កញ្ញាអេម៉េឡាសួរ។

«យើងស្ទើរតែអាចនិយាយបានថាជាការជម្នះ ប្រសិនបើក្មេងដទៃប្រាកដជាបាក់ទឹកចិត្ត និងឆន្ទៈទាំងស្រុងទៅហើយ ដោយសារការផ្លាស់ប្ដូរដែលនាងបានទទួលនេះ! តែតាមយើងមើល នាងហាក់ដូចជា គឺហាក់ដូចជានាងជាព្រះនាង!» កញ្ញាមីនជីនឆ្លើយដោយអារម្មណ៍មិនស្រណុកចិត្ត ចំពោះគាត់ នាងមិនមែនជម្នះទេ ប៉ុន្តែគាត់រកពាក្យមកនិយាយមិនបាន ព្រោះគាត់មិនចង់ប្រើពាក្យព្រះនាងសម្រាប់នាង។

«តើបងនៅចាំពីអ្វីដែលនាងធ្លាប់និយាយជាមួយបងនៅក្នុងថ្នាក់រៀនថា បើថ្ងៃណាមួយបងដឹងថានាងជា…» កញ្ញាអេម៉េឡានិយាយ។

«មិនចាំទេ! កុំនិយាយរឿងគ្មានប្រយោជន៍!» កញ្ញាមីនជីននិយាយ ប៉ុន្តែគាត់ចាំបានច្បាស់ណាស់។

ប៊េកគីក៏មើលទៅមិនដូចពីមុនដែរ គឺតាមធម្មជាតិ នាងមិនសូវជាមានរូបរាងភ័យខ្លាចដូចមុនទេ។ នាងមានចំណែកនៅក្នុងរឿងទេពអប្សរអាថ៌កំបាំងដែរ នាងមានកន្ទេលពីរ ខ្នើយពីរ និងកម្រាលគ្រែជាច្រើន ហើយរៀងរាល់យប់ នាងមានអាហារពេលយប់ក្ដៅៗ និងបានអង្គុយកម្ដៅភ្លើង។

បាស្ទីលបានរលាយបាត់ហើយ លែងមានអ្នកទោសទៀតហើយ។ ក្មេងពីរនាក់អង្គុយដោយមានសេចក្ដីសុខនៅមុខចង្ក្រានកម្ដៅបំបាត់ភាពរងា។ ពេលខ្លះ សារ៉ាអានសៀវភៅរបស់នាងឮៗឱ្យ ប៊េកគីស្ដាប់ ពេលខ្លះនាងរៀនមេរៀនរបស់នាង ពេលខ្លះនាងអង្គុយសម្លឹងភ្លើង ហើយព្យាយាមស្រមៃដល់អ្នកដែលជាមិត្តរបស់នាងថាជាអ្នកណា ហើយនាងចង់និយាយពាក្យក្នុងចិត្តរបស់នាងចំពោះគេ។

បន្ទាប់មក រឿងអស្ចារ្យមួយទៀតបានកើតឡើង។ បុរសម្នាក់បានយកប្រអប់ជាច្រើនមកដាក់នៅនឹងមាត់ទ្វារ ប្រអប់ទាំងអស់សុទ្ធតែមានបិទថា «ជូនចំពោះក្មេងស្រីតូចនៅបន្ទប់ខាងស្ដាំដៃ!»

សារ៉ាត្រូវគេប្រើឱ្យទៅមាត់ទ្វារដើម្បីយករបស់ទាំងនោះចូលក្នុង នាងដាក់ប្រអប់ធំពីរនៅលើតុក្នុងសាល ហើយសម្លឹងមើលអាសយដ្ឋានដែលសរសេរបិទលើប្រអប់ ពេលនោះកញ្ញាមីនជីនចុះមកជាន់ក្រោម ហើយក៏បានឃើញនាង។

«យករបស់ទៅឱ្យក្មេងដែលជាម្ចាស់ទៅ កុំនៅឈរសម្លឹងមើលអី!» គាត់និយាយដោយសំដីធ្ងន់។

«ទាំងនេះជារបស់ខ្ញុំ!» សារ៉ាឆ្លើយដោយសំឡេងស្រាល។

«របស់ឯង? ឯងមានន័យថាម៉េច?» កញ្ញាមីនជីនបន្លឺ។

«ខ្ញុំមិនដឹងថាគេផ្ញើមកពីណាទេ ប៉ុន្តែគេសរសេរមកឱ្យខ្ញុំ! ខ្ញុំគេងនៅបន្ទប់ធ្នើរខាងស្ដាំដៃ ហើយប៊េកគីនៅខាងឆ្វេង!»

កញ្ញាមីនជីនដើរមកក្បែរនាង ហើយសម្លឹងមើលប្រអប់ដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។

«ស្អីគេនៅខាងក្នុង?» គាត់សួរ។

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ!» សារ៉ាឆ្លើយ។

«បើកវាទៅ!» កញ្ញាមីនជីនបញ្ជា។

សារ៉ាធ្វើតាមបញ្ជា។ ពេលដែលប្រអប់បើកមក កញ្ញាមីនជីនភ្ញាក់ផ្អើលដោយអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់។ គាត់ឃើញសំលៀកបំពាក់ថ្មីច្រើនប្រភេទ ស្បែកជើង ស្រោមដៃ និងអាវធំយ៉ាងស្រស់ស្អាត ហើយថែមទាំងមានមួក និងឆត្រទៀត។ ទាំងអស់នោះសុទ្ធតែជារបស់ល្អ និងថ្លៃ ហើយនៅនឹងហោប៉ៅអាវធំមានដោតភ្ជាប់នឹងក្រដាសដែលសរសេរថា «សម្រាប់ស្លៀកពាក់រាល់ថ្ងៃ…. នឹងត្រូវផ្លាស់ដោយសំលៀកបំពាក់ថ្មីទៀតពេលដែលចាំបាច់!»

កញ្ញាមីនជីនរំជួលចិត្តក្នុងរូបភាពអាក្រក់ នេះជាហេតុការណ៍ដែលផ្ដល់តម្រុយរឿងចម្លែកនៅក្នុងចិត្តដ៏អាក្រក់របស់គាត់។ តើអ្វីដែលគាត់ធ្វើកន្លងមក គឺជារឿងខុសមែនទេ ក្មេងដែលត្រូវបានមើលរំលង និងឱ្យទទួលរងការងារលំបាកក្នុងរយៈពេលកន្លងមកនេះ នៅមានសាច់ញាតិដែលជាអ្នកមានស្ដុកស្ដម្ភ ហើយទើបតែរកឃើញនាងភ្លាមៗ និងសម្រេចឧបត្ថម្ភគ្រប់យ៉ាងសម្រាប់នាងឬយ៉ាងណា? អ្នកនោះអាចជាពូរបស់នាងដែលគ្មានកូន ហើយមិនធ្លាប់រវល់នឹងសាច់ញាតិ លុះដល់ទទួលដំណឹងពីក្មេងដែលស្លៀកពាក់រយីករយាក និងធ្វើការលំបាក ទើបសម្រេចផ្ដល់ជំនួយដល់នាងតើមែនទេ?

កញ្ញាមីនជីនពិតជាមានអារម្មណ៍មិនស្រណុកចិត្តទាល់តែសោះ ហើយមិនច្បាស់ថារឿងនេះយ៉ាងណានោះទេ បន្ទាប់មកគាត់លួចសម្លឹងសារ៉ាបន្តិច។

«ល្អ! មាននរណាម្នាក់មានចិត្តល្អចំពោះឯង ដោយសាររបស់គេផ្ញើមកហើយ ហើយឯងក៏នឹងបានរបស់ថ្មី ពេលវារហែក ឯងអាចពាក់វា ពេលដែលចេញទៅក្រៅបាន និងបានមើលទៅសមរម្យផង! ក្រោយពីឯងទៅផ្លាស់សំលៀកបំពាក់ហើយ ឯងអាចចុះមករៀនមេរៀនរបស់ឯងក្នុងថ្នាក់បាន! ថ្ងៃនេះ ឯងមិនបាច់ចេញទៅធ្វើការខាងក្រៅទេ!» គាត់និយាយក្នុងសំឡេងដែលគាត់មិនធ្លាប់ប្រើ ក្រោយពីក្មេងនេះបាត់បង់ប៉ាប៉ាក្នុងរយៈពេលកន្លងទៅនេះ។

ប្រហែលជាកន្លះម៉ោងក្រោយមក ពេលដែលទ្វារបន្ទប់រៀនបើក ហើយសារ៉ាដើរចូលមក សិស្សក្នុងបន្ទប់ទាំងមូលចំហមាត់ដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។

«អូ ព្រះ! មើលព្រះនាងសារ៉ា!» ជេស៊ីខ្សឹបដាក់ឡាវីនី។

គ្រប់គ្នាសម្លឹងមើលនាង ហើយពេលដែលឡាវីនីសម្លឹងទៅនាង មុខនាងប្រែជាក្រហម។

នាងមិនដូចជាសារ៉ាដែលពួកគេឃើញចុះមក ហើយឡើងទៅជាន់លើមុននេះប៉ុន្មានម៉ោងនោះទេ នាងស្លៀកសំលៀកបំពាក់ដែលឡាវីនីធ្លាប់ច្រណែននាង។

«ប្រហែលជាមានអ្នកណាបន្សល់សំណាងទុកឱ្យនាង! ខ្ញុំតែងតែគិតថានឹងមានរឿងអ្វីមួយកើតឡើងចំពោះនាង! នាងពិតជាមនុស្សចម្លែកមែន!» ជេស៊ីខ្សឹប។

«ប្រហែលជារ៉ែពេជ្រនោះ ស្រាប់តែបង្ហាញខ្លួនមកវិញ កុំសម្លឹងនាងបែបនេះ ដើម្បីឱ្យនាងសប្បាយចិត្តអី កុំល្ងង់ពេក!» ឡាវីនីនិយាយ។

«សារ៉ា! មកអង្គុយត្រង់នេះមក!» កញ្ញាមីនជីននិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់។

ហើយខណៈដែលសិស្សក្នុងថ្នាក់ទាំងអស់តាមសម្លឹងមើល សារ៉ាដើរទៅតុចាស់របស់នាង ហើយឱនអានសៀវភៅរបស់នាង។

យប់នោះពេលដែលនាងត្រលប់ទៅបន្ទប់របស់នាងវិញ ក្រោយពីញ៉ាំអាហារពេលយប់ជាមួយ ប៊េកគីហើយ នាងអង្គុយសម្លឹងភ្លើងចង្ក្រានយ៉ាងយូរ។

«អ្នកនាងកំពុងប្រឌិតរឿងអ្វីមែនទេ?» ប៊េកគី សួរដោយសំឡេងស្រាលបង្កប់ដោយការគោរព។

«អត់ទេ! ខ្ញុំកំពុងគិតថាតើខ្ញុំគួរធ្វើយ៉ាងម៉េច?» នាងឆ្លើយ។

ប៊េកគីសម្លឹងមើលនាងដោយការគោរព។

«ខ្ញុំចេះតែនឹកគិតដល់មិត្តរបស់ខ្ញុំ! ប្រសិនបើគេចង់លាក់បាំងខ្លួនរបស់គេ នោះគឺជារឿងអាក្រក់ដែលយើងព្យាយាមចង់ដឹងពីគេ! ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាចង់ឱ្យគេដឹងថា ខ្ញុំដឹងគុណគេយ៉ាងណា ហើយគេបានធ្វើឱ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្តយ៉ាងណា! មនុស្សល្អ គេចង់ដឹងថាគេបានធ្វើឱ្យអ្នកណាម្នាក់សប្បាយចិត្តយ៉ាងណា ជាជាងការដែលត្រូវគេអរគុណ! ខ្ញុំពិតជាចង់ឱ្យគេដឹង ខ្ញុំពិតជាចង់…!» សារ៉ាពន្យល់។

នាងឈប់និយាយមួយភ្លែត ព្រោះពេលនោះភ្នែករបស់នាងបានងាកទៅចំរបស់ម្យ៉ាងដែលនៅលើតុឯជ្រុងបន្ទប់។ នោះគឺរបស់ដែលនាងបានឃើញនៅក្នុងបន្ទប់កាលពីពីរថ្ងៃមុន។ នោះគឺប្រអប់ដែលមានដាក់ក្រដាស ស្រោមសំបុត្រ ប៊ិក និងទឹកខ្មៅ។

«“អូ! ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនគិតដល់រឿងនេះពីមុនមក?» នាងបន្លឺឡើង។

នាងក្រោកឡើងដើរទៅជ្រុងបន្ទប់ ហើយយកប្រអប់នោះមកចង្ក្រានវិញ។

«ខ្ញុំអាចសរសេរទៅគាត់ដោយដាក់នៅលើតុបាន អ្នកដែលយករបស់មកប្រហែលនឹងយកសំបុត្រនេះទៅដែរ! ខ្ញុំមិនសួរនាំអ្វីពីគាត់ទេ គាត់នឹងមិនប្រកាន់ខ្ញុំទេដែលខ្ញុំគ្រាន់តែអរគុណគាត់ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ច្បាស់ពីរឿងនេះ!» នាងនិយាយដោយអារម្មណ៍រីករាយ ហើយនាងក៏សរសេរ៖

«ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នកនឹងមិនគិតថា នេះជាការរឿងមិនគប្បីដែលខ្ញុំសរសេរទៅកាន់អ្នក ពេលដែលអ្នកចង់រក្សាខ្លួនអ្នកជារឿងអាថ៌កំបាំង! សូមជឿថា ខ្ញុំមិនមានបំណងធ្វើរឿងមិនគប្បី ឬព្យាយាមចង់ដឹងពីរឿងអ្វីមួយនោះទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់អរគុណដែលអ្នកមានទឹកចិត្តល្អចំពោះខ្ញុំ ពិតជាទឹកចិត្តដ៏ល្អកាត់ថ្លៃមិនបាន ហើយបានធ្វើរឿងគ្រប់យ៉ាងដូចជាក្នុងរឿងទេពអប្សរ! ខ្ញុំពិតជាអរគុណចំពោះអ្នក ហើយខ្ញុំពិតជាសប្បាយចិត្តខ្លាំង ហើយប៊េកគីក៏ដូចគ្នា! ប៊េកគីមានអារម្មណ៍ដឹងគុណដូចជាខ្ញុំដែរ រឿងទាំងនេះពិតជាស្រស់ស្អាត និងអស្ចារ្យចំពោះនាងដូចជាចំពោះខ្ញុំដែរ! ពួកខ្ញុំធ្លាប់ឯកោ រងា និងអត់ឃ្លាន ហើយពេលនេះ អូ! គ្រាន់តែគិតពីអ្វីដែលអ្នកបានធ្វើចំពោះពួកខ្ញុំ! សូមអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំនិយាយបានប៉ុននេះ ខ្ញុំហាក់ដូចជាត្រូវនិយាយពាក្យទាំងនេះ “អរគុណ! អរគុណ! អរគុណ!”»

ព្រឹកស្អែក នាងទុកសំបុត្រនេះនៅលើតុ ហើយពេលនាងត្រលប់មកបន្ទប់នៅពេលយប់ សំបុត្រនោះត្រូវបានគេយកទៅ ដូច្នេះនាងដឹងថា វេទមន្តបានទទួលសំបុត្ររបស់នាងហើយ ហើយនាងសប្បាយចិត្ត។ នាងកំពុងអានសៀវភៅឱ្យប៊េកគីស្ដាប់។ ពួកគេបម្រុងនឹងទៅគ្រែគេងរៀងខ្លួនទៅហើយ សំឡេងនៅលើកញ្ចក់បំភ្លឺដំបូលបានទាញអារម្មណ៍របស់ពួកគេ។ សារ៉ាដឹងថាប៊េកគីក៏បានឮសំឡេងនោះដែរ។

«មានអ្វីម្យ៉ាងនៅទីនោះ អ្នកនាង!» នាងខ្សឹប។

«ត្រូវហើយ! ស្ដាប់ទៅដូចជាឆ្មាចង់ចូលមក!» សារ៉ានិយាយយឺតៗ។

នាងក្រោកចេញពីកៅអី ហើយដើរទៅកញ្ចក់បំភ្លឺដំបូល នោះគឺសំឡេងចម្លែកដូចជាការក្រញៅស្រាលៗ។ ភ្លាមនោះ នាងចាំបានរឿងមួយ ហើយក៏សើច។ នាងចាំបានស្វាតូចមួយដែលធ្លាប់រត់មកចូលក្នុងបន្ទប់ធ្នើររបស់នាង។ នាងតែងឃើញវាអង្គុយនៅលើតុតាមបង្អួចបន្ទប់របស់សុភាពបុរសឥណ្ឌានោះ។

«ប្រហែល…ប្រហែលកូនស្វានោះរត់គេចម្ដងទៀតហើយ អូ! សង្ឃឹមថាជាគេទៅចុះ!» សារ៉ាខ្សឹបតិចៗ។

នាងឡើងលើកៅអីដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយរុញបើកកញ្ចក់បំភ្លឺដំបូល ហើយអើតចេញទៅក្រៅ។ មេឃបានធ្លាក់ព្រិលពេញមួយថ្ងៃ ហើយនៅលើព្រិលដែលនៅជិតនាងបង្កើយ កូនស្វាតូចនោះកំពុងសម្លឹងមកនាងម៉ក់ៗ។

«គឺស្វា! គេលួចចេញពីផ្ទះរបស់ឡាស្កា ហើយឃើញភ្លើងក្នុងបន្ទប់របស់យើង!» នាងស្រែក។

ប៊េកគីដើរទៅក្បែរនាង។

«អ្នកនាងនឹងឱ្យគេចូលមកមែនទេ?»

«ត្រូវហើយ! ស្វានៅខាងក្រៅនោះត្រជាក់ពេកហើយ! ខ្ញុំនឹងហៅគេឱ្យចូលមក!» សារ៉ាឆ្លើយដោយរីករាយ។

នាងហុចដៃទៅ និយាយដោយសំឡេងដូចពេលនាងនិយាយជាមួយចាប និងម៉េឆាយឌេក ហាក់ដូចជានាងខ្លួនឯងជាសត្វតូចមួយដែរ ហើយយល់ពីអារម្មណ៍របស់សត្វ។

«ចូលមកកូនស្វាគួរឱ្យស្រលាញ់! ខ្ញុំមិនធ្វើបាបឯងទេ!» នាងនិយាយ។

វាដឹងថានាងមិនធ្វើបាបវាទេ វាដឹងមុនពេលនាងនាងហុចដៃ និងហៅវាទៅទៀត វាធ្លាប់ទទួលបានដៃស្រលាញ់ក្នុងដៃរបស់រ៉ាម ដាស ហើយវាមានអារម្មណ៍ដូចគ្នាក្នុងដៃរបស់នាង។ វាឱ្យនាងលើកវាចូលមកតាមកញ្ចក់បំភ្លឺដំបូល ហើយពេលវានៅក្នុងដៃរបស់នាង វាត្រសុលចូលដើមទ្រូងរបស់នាង ហើយចាប់សក់នាងលេងស្រាលៗ ហើយងើយមើលមុខរបស់នាង។

«ស្វាល្អ! ស្វាល្អ! អូ! ខ្ញុំពិតជាស្រលាញ់កូនសត្វណាស់!» នាងនិយាយ ហើយថើបក្បាលរបស់ស្វា។

នាងយកវាមកអង្គុយមុខចង្ក្រានដោយដាក់វានៅជង្គង់របស់នាង វាសម្លឹងសារ៉ា ហើយសម្លឹងទៅប៊េកគីដោយការចាប់អារម្មណ៍។

«គេសម្លឹងយើងធម្មតាទេមែនទេ អ្នកនាង?» ប៊េកគី និយាយ។

សារ៉ាសើច ហើយនិយាយ៖

«គេមើលទៅដូចជាកូនក្មេងដែលមានរូបរាងអាក្រក់ ខ្ញុំសូមទោសកូនស្វា ប៉ុន្តែខ្ញុំសប្បាយចិត្តដែលឯងមិនមែនជាកូនក្មេង! ខ្ញុំពិតជាចូលចិត្តឯងណាស់!»

នាងត្រលប់មកអង្គុយលើកៅអី ហើយគិត។

«គេប្រហែលជាសោកស្ដាយដែលគេមានរូបរាងអាក្រក់ ហើយរឿងនេះតែងតែនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ ខ្ញុំមិនដឹងថាគេមានចិត្តដែលឬអត់! កូនស្វាគួរឱ្យស្រលាញ់ តើឯងមានចិត្តទេ?» នាងនិយាយ។

«អ្នកនាងគិតធ្វើយ៉ាងម៉េចជាមួយគេ?» ប៊េកគីសួរ។

«ខ្ញុំនឹងឱ្យគេគេងជាមួយខ្ញុំយប់នេះ! ហើយស្អែកខ្ញុំនឹងយកគេទៅឱ្យសុភាពបុរសឥណ្ឌានោះវិញ! ខ្ញុំសុំទោសដែលខ្ញុំយកឯងទៅវិញកូនស្វា ប៉ុន្តែឯងត្រូវតែទៅវិញ! ឯងត្រូវតែទទួលបានការស្រលាញ់បំផុតពីគ្រួសាររបស់ឯង ហើយខ្ញុំមិនមែនជាគ្រួសារពិតប្រាកដរបស់ឯងទេ!»

ហើយពេលនាងចូលគេង នាងបានធ្វើសំបុកមួយសម្រាប់វានៅចុងជើងរបស់នាង ហើយវាសម្ងំដេកនៅទីនោះ ហាក់ដូចជាវាជាកូនក្មេង ហើយសប្បាយចិត្តជាមួយនឹងកន្លែងរបស់វា។

រសៀលថ្ងៃបន្ទាប់ សមាជិកបីនាក់របស់គ្រួសារធំអង្គុយនៅក្នុងបណ្ណាល័យរបស់សុភាពបុរសឥណ្ឌា ខំប្រឹងធ្វើឱ្យគាត់សប្បាយចិត្ត។ ពួកគេបានចូលមកលេងនៅទីនេះ ព្រោះគាត់បានអញ្ជើញពួកគេមកជាពិសេស។ គាត់បានរង់ចាំមួយរយៈមកហើយ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃដែលគាត់បានរង់ចាំដោយអន្ទះសា។ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃដែលលោក កាម៉ៃឃើល ត្រលប់មកពីមូស្គូវិញ។ ការស្នាក់នៅរបស់គាត់នៅទីនោះត្រូវបានពន្យារពេលមួយសប្ដាហ៍ ហើយមួយសប្ដាហ៍ទៀត។ ពេលដែលគាត់ទៅដល់ទីនោះលើកដំបូង គាត់មិនអាចតាមស្វែងរកឃើញគ្រួសារដែលគាត់ទៅតាមរកទេ។

ពេលដែលគាត់ដឹងច្បាស់ថា គាត់រកពួកគេឃើញហើយ ហើយបានទៅផ្ទះរបស់ពួកគេ មានគេប្រាប់គាត់ថាពួកគេបានធ្វើដំណើរកម្សាន្តទៅឆ្ងាយហើយ។ ការប្រឹងប្រែងរបស់គាត់ដើម្បីស្វែងរកពួកគេ ពិតជាពិបាកណាស់ ដូច្នេះហើយគាត់សម្រេចចិត្តនៅមូស្គូរង់ចាំពួកគេ រហូតដល់ពួកគេត្រលប់មកវិញ។ លោក ការីហ្វត់ នៅលើកៅអីរបស់គាត់ ហើយចានេតអង្គុយលើកម្រាលឥដ្ឋក្បែរគាត់។ គាត់ចូលចិត្តចានេតណាស់។ ណូរ៉ាអង្គុយនៅលើជើងតាំង ហើយដូណាល់ជិះលើក្បាលខ្លាដែលមានក្រាលដោយស្បែកសត្វ។

«កុំមាត់ឮៗពេក ដូណាល់! ពេលមកលេងដើម្បីឱ្យអ្នកជំងឺសប្បាយចិត្ត មិនមែនត្រូវស្រែកសប្បាយនោះទេ! ស្រែកលេងខ្លាំងៗអាចនឹងធ្វើឱ្យគាត់ធុញ និងរំខាន!»

«អត់ទេ! មិនរំខានទេ! ហើយថែមទាំងធ្វើឱ្យអ៊ំមិនគិតច្រើនទៀតផង!» គាត់និយាយ។
«ខ្ញុំនឹងនៅស្ងៀម! យើងនឹងនៅស្ងៀមដូចជាកណ្ដុរ!» ដូណាល់ស្រែក។

«កណ្ដុរមិនធ្វើឱ្យមានសំឡេងបែបនោះទេ!» ចានេតនិយាយ។

ដូណាល់ចុះពីក្បាលខ្លាមក ហើយនិយាយ៖

«រូងដែលមានកណ្ដុរច្រើនប្រហែលដូចកណ្ដុររាប់ពាន់ប្រហែលជាដូច…!»

«ខ្ញុំគិតថាកណ្ដុរ៥ពាន់ក៏មិនដូចដែរ ហើយយើងត្រូវស្ងាត់ស្ងៀមដូចជាកណ្ដុរមួយ!» ចានេតនិយាយធ្ងន់ៗ។

លោក ការីហ្វត់ សើច ហើយទះស្មានាងតិចៗ។

«មិនយូរទេ ប៉ាប៉ាមកហើយ! ពួកយើងអាចនិយាយពីក្មេងស្រីបាត់ខ្លួននោះបានទេ?» នាងនិយាយ។

«អ៊ំគិតថាពេលនេះអ៊ំមិនអាចនិយាយអ្វីផ្សេងបានច្រើនទេ!»

«ពួកខ្ញុំចូលចិត្តនាងណាស់ ពួកខ្ញុំហៅនាងថា ព្រះនាងទេពអប្សរ!» ណូរ៉ានិយាយ។

«ហេតុអ្វី?» បុរសឥណ្ឌាសួរ ព្រោះការចូលចិត្តរបស់គ្រួសារធំតែងតែធ្វើឱ្យគាត់ភ្លេចរឿងខ្លះ។

ចានេតឆ្លើយ៖

«ព្រោះថាទោះបីជានាងមិនមែនជាទេពអប្សរពិតប្រាកដក៏ដោយ នាងនឹងក្លាយទៅជាអ្នកមានមហាសាលពេលដែលគេរកនាងឃើញ ហើយនាងនឹងក្លាយទៅជាព្រះនាងក្នុងរឿងនិទានទេពអប្សរ! ពួកខ្ញុំហៅនាងថា ព្រះនាងទេពអប្សរ ប៉ុន្តែនៅមិនទាន់សមទេ!»

«តើពិតទេដែលប៉ាប៉ារបស់នាងផ្ដល់ប្រាក់ទាំងអស់របស់គាត់ទៅមិត្តម្នាក់ ដើម្បីរករ៉ែដែលមានពេជ្រ ហើយបន្ទាប់មក មិត្តនោះគិតថាគាត់បាត់បង់ប្រាក់ទាំងអស់ ហើយរត់គេចបាត់ ព្រោះគាត់មានអារម្មណ៍ថាគាត់គឺជាចោរប្លន់?» ណូរ៉ានិយាយ។

«ប៉ុន្តែគាត់មិនមែនទេ ឯងដឹងទេ?» ចានេតនិយាយភ្លាម។

បុរសឥណ្ឌាចាប់ដៃនាងកាន់ភ្លាម។

«ទេ! គាត់មិនមែនចោរទេ!» គាត់និយាយ។

«ខ្ញុំសោកស្ដាយចំពោះមិត្តនោះ ខ្ញុំមិនអាចជួយបានទេ គាត់គ្មានបំណងធ្វើរឿងនោះទេ ហើយរឿងហ្នឹងប្រាកដជាធ្វើឱ្យគាត់ខូចចិត្ត! ខ្ញុំជឿថាគាត់ប្រាកដជាខូចចិត្ត!» ចានេតនិយាយ។

«ឯងជាក្មេងស្រីតូចដែលយល់ពីរឿងនេះ ចានេត!» បុរសឥណ្ឌានិយាយ ហើយទាញដៃនាងមកជិតខ្លួន។

«បងប្រាប់លោក ការីហ្វត់ ពីក្មេងមិនមែនអ្នកសុំទាននោះហើយនៅ? បងប្រាប់គាត់ថា នាងមានសំលៀកបំពាក់ថ្មីស្អាតទេ? ប្រហែលជានាងត្រូវនរណាម្នាក់រកឃើញ ក្រោយពីនាងបាត់ខ្លួន!» ដូណាល់ស្រែកម្ដងទៀត។

«នោះឡាន! ឡានឈប់នៅមុខទ្វារ គឺប៉ាប៉ា!!» ចានេតស្រែក។

ពួកគេរត់ទៅមើលតាមបង្អួចទាំងអស់គ្នា។

«ត្រូវហើយគឺប៉ាប៉ា ប៉ុន្តែអត់មានក្មេងស្រីតូចទេ!» ដូណាល់ស្រែក។

ព្រះនាងតូចសារ៉ា ភាគទីមួយ

YaraMST — Fri, 28 Jan 2022 05:53:07 +0000

ហេមន្តរដូវមួយនេះពិតជារងាណាស់ គឺរងាជាងរាល់ដង….. ព្រោះសារ៉ាដឹងថា នឹងត្រូវឃ្លាតពីលោកប៉ារបស់នាងហើយ។

ពន្លឺភ្លើងគោមពណ៌លឿង ចាំងជះទៅលើកម្រាលទឹកកកដែលក្រាលក្រាស់ឃ្មឹកនា ដងវិថីទាំងឡាយក្នុងទីក្រុងឡុងដុង……នេះជាទីក្រុងនាងធ្លាប់តែអាន។

ទីក្រុងឡុងដ៍ពិតជាល្បីណាស់ ……

មើលចុះ ភ្លើងគោមបំភ្លឺអមតាមវិថីហាងទំនិញអភិជនចាំងភាពប្រណីតមកក្រៅទាំងកណ្តាលថ្ងៃព្រោះមេឃងងឹតស្លុប ហាក់ដូចជាពេលយប់ពិតៗ។

មិនថាយប់ឬថ្ងៃ….ទីក្រុងនេះ ងងឹតទាំងអស់ជាមួយចំហាយសែនត្រជាក់ខ្លាំង។

សារ៉ាអាយុ៧ឆ្នាំហើយតេនាងអានបានច្រើននិងចេះគិតច្រើនជាងវ័យនាងឆ្ងាយ។ ស្រីតូចអង្គុយក្នុងរទេះសេះជាមួយប៉ារបស់នាង ដែលកំពុងបរយឺតៗកាត់តាមដងផ្លូវច្រវ៉ាត់ក្នុងទីក្រុងដ៏ត្រជាក់នេះ….

ប៉ាបានឱបនាងឱ្យទំរេត។

ស្រីតូចសម្លឹងក្រៅតាមបង្អួច….នាងហាក់ពិចារណា ទៅក្រុមមនុស្សម្នាដែលកំពុងឆ្លងកាត់ចុះឡើង…..ភ្នែករបស់នាងហាក់បង្កប់ការរិះគិតអ្វីមួយចាស់ទុំជាងវ័យ…..

នាងជាក្មេងស្រីតូចដែលគេមិនរំពឹងថាឃើញទឹកមុខបែបនោះនៅលើផ្ទៃមុខនាងទេ។ នោះគួរតែជាទឹកមុខក្មេងវ័យ១២ឆ្នាំ ប៉ុន្តែ សារ៉ា គ្រូវី ទើបតែមានវ័យប្រាំពីរឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ ទោះយ៉ាងណាការពិតគឺនាងតែងតែស្រមៃ និងគិតរឿងចាស់ៗ និងមិនអាចចាំខ្លួនឯងបានថាពេលណាមួយដែលនាងមិនគិតពីរឿងមនុស្សពេញវ័យ និងពិភពលោកដែលពួកគេរស់នៅ។ នាងមានអារម្មណ៍ថា នាងបានរស់នៅលើពិភពលោកនេះជាយូរយារណាស់មកហើយ។

នៅពេលនេះនាងកំពុងនឹកឃើញដល់ដំណើរតាមនាវាដែលនាងទើបតែបានមកពីបុបបៃជាមួយប៉ារបស់នាងកាពីទែន គ្រូវី។ នាងកំពុងគិតដល់នាវាដ៏ធំ ឡាស្កា ដែលមានក្មេងៗលេងនៅលើដំបូលក្ដៅហែង និងភរិយាវ័យក្មេងរបស់មន្ត្រីខ្លះដែលធ្លាប់ព្យាយាមនិយាយជាមួយពួកគេ និងសើចពេលដែលនាងនិយាយរឿងអ្វីមួយ។

តាមពិតនាងកំពុងគិតដល់រឿងប្លែកមួយដែលពេលខ្លះមនុស្សនៅឥណ្ឌាក្រោមពន្លឺទិនករក្ដៅហែង ហើយក្រោយមកនៅកណ្ដាលមហាសាគរ ហើយបន្ទាប់មកទៀតជិះក្នុងឡានចម្លែកកាត់តាមផ្លូវចម្លែកដែលពេលថ្ងៃដូចជាពេលយប់។ នាងងឿងឆ្ងល់នឹងរឿងនេះខ្លាំងណាស់ទើបនាងរំកិលទៅកាន់តែកៀកប៉ារបស់នាង។

“ប៉ាប៉ា” នាងនិយាយដោយសំឡេងអាថ៌កំបាំងយ៉ាងស្រាលដែលស្ដាប់ទៅដូចជាសំឡេងខ្សឹប “ប៉ាប៉ា”។

”យ៉ាងម៉េច កូនសម្លាញ់?”

កាពីទែន គ្រូវី តប ដោយឱបនាងឲ្យមកកាន់តែជិត និងសម្លឹងចុះមករកមុខនាង។ “សារ៉ា កំពុងគិតពីអ្វី?”

“គឺកន្លែងនេះមែនទេ?” សារ៉ា និយាយដោយនៅតែរំកិលទៅជិតគាត់។

“ត្រូវទេ ប៉ាប៉ា?”

“បាទ ត្រូវហើយ សារ៉ាតូច។ ទីបំផុតពួកយើងមកដល់ហើយ។” ~

ហើយទោះបីជានាងមានអាយុទើបតែប្រាំពីរឆ្នាំ នាងដឹងថាគាត់មិនសប្បាយចិត្តពេលគាត់និយាយពាក្យនេះ។

គាត់ហាក់ដូចជាបានរៀបចំរយៈពេលច្រើនឆ្នាំមកសម្រាប់ការនាំនាងមកកន្លែងនេះ ព្រោះនាងតែងតែហៅឈ្មោះទីនេះ។ ម្ដាយរបស់នាងបានស្លាប់នៅពេលនាងកើតមក ដូច្នេះនាងមិនស្គាល់ឬនឹកគាត់ទេ។ លោកប៉ាសង្ហា អភិជន វ័យក្មេង ហាក់ដូចជាអ្នកមានទំនាក់ទំនងជាមួយនាងតែម្នាក់គត់នៅក្នុងពិភពលោកនេះ។ អ្នកទាំងពីរតែងតែលេងជាមួយគ្នា និងចូលចិត្តគ្នា។ នាងគ្រាន់តែដឹងថាគាត់ជាអ្នកមានព្រោះនាងឮអ្នកគ្រប់គ្នានិយាយដូច្នោះ នៅពេលពួកគេគិតថានាងមិនស្ដាប់ពួកគេនិយាយ ហើយនាងក៏ដឹងថាពួកគេនិយាយថា ពេលនាងធំដឹងក្ដីឡើងនាងនឹងក្លាយជាអ្នកមានដែរ។ នាងមិនដឹងថា ជាអ្នកមានន័យបែបណានោះទេ។ នាងតែងតែរស់នៅក្នុងវិមានដ៏ស្កឹមស្កៃរនិងស្រស់ស្អាតរហូតមក ហើយធ្លាប់តែឃើញអ្នកបម្រើជាច្រើនដែលគោរពចំពោះនាង និងហៅនាងថា “អ្នកនាង សាហ៊ីប” ហើយបណ្ដោយនាងគ្រប់យ៉ាងតាមដែលនាងត្រូវការ។ នាងមានតុក្កតា និងសត្វចិញ្ចឹមជាច្រើន ហើយមានមេដោះម្នាក់ដែលគោរពនាង ហើយបន្តិចម្ដងៗនាងដឹងថា មនុស្សដែលជាអ្នកមានគឺមានអ្វីទាំងអស់នេះ។ ទោះជាយ៉ាងណា នោះគឺអ្វីដែលនាងអាចដឹងបាន។

អំឡុងពេលការរស់នៅដ៏ខ្លីរបស់នាងមកនេះ នាងមានបញ្ហាតែមួយគត់ ហើយបញ្ហានោះគឺកន្លែង ដែលនាងត្រូវគេបញ្ជូនទៅនៅថ្ងៃណាមួយ។ អាកាសធាតុនៅឥណ្ឌាមិនល្អសម្រាប់ក្មេងៗទេ ហើយមិនយូរមិនឆាប់គេនឹងបញ្ជូនក្មេងចេញ ជាទូទៅគឺទៅអង់គ្លេស និងសាលា។ នាងធ្លាប់ឃើញក្មេងៗផ្សេងទៀតទៅឆ្ងាយ ហើយធ្លាប់ឮឪពុកម្ដាយក្មេងទាំងនោះនិយាយពីសំបុត្រដែលពួកគាត់ទទួលបានពីកូនៗ។ នាងដឹងថា នាងនឹងត្រូវទៅដូចជាពួកគេ ហើយទោះបីជាពេលខ្លះរឿងដំណើរតាមសមុទ្រ និងប្រទេសថ្មីរបស់ប៉ានាងបានទាក់ទាញចិត្តនាង នាងរកាំរកូសចិត្តពេលគិតថាគាត់មិនអាចនៅជាមួយនាងបាន។

«ប៉ាមិនអាចទៅនៅសាលាជាមួយកូនទេមែនទេ? »

នាងបានសួរសំនួរនេះ ពេលនាងទើបតែអាយុបាន៥ឆ្នាំ។

“ប៉ាទៅសាលាដែរបានទេ? កូននឹងជួយធ្វើមេរៀនឲ្យប៉ា!”

“អត់ទេ តែកូនសម្លាញ់ ប៉ាសន្យា កូននឹងនៅទីនោះមិនយូរពេកទេ សារ៉ា។”

គាត់តែងតែនិយាយបែបនេះ។

“កូននឹងទៅនៅផ្ទះស្អាត ដែលនឹងមានក្មេងៗច្រើន ហើយកូននឹងបានលេងជាមួយពួកគេ ហើយប៉ានឹងផ្ញើសៀវភៅទៅឲ្យកូនច្រើន ហើយកូននឹងធំលឿន ដែលមើលទៅមិនដូចកាលពីមួយឆ្នាំមុនទេ ដែលកូនធំល្មម និងឆ្លាតល្មមអាចមកមើលថែប៉ាៗវិញបាន។”

នាងចូលចិត្តគិតបែបនោះ។

នៅផ្ទះជាមួយប៉ា ឬជិះឡានជាមួយគាត់ ឬអង្គុយនៅក្បាលតុធ្វើការរបស់គាត់ ឬពេលគាត់មានពិធីជប់លៀងពេលល្ងាចញាំនិង និយាយច្រើនចេចចាចជាមួយគាត់ អានសៀវភៅរបស់គាត់ ជាអ្វីដែលនាងត្រូវការបំផុតនៅក្នុងលោកនេះ ។

បើក្មេងម្នាក់ត្រូវទៅកន្លែងមួយនៅឯប្រទេសអង់គ្លេសដើម្បីទទួលបានការសិក្សា និងបទពិសោធន៍សម្រើនវ័យ នាងត្រូវតែកាត់ចិត្ត។

សារ៉ា មិនខ្វល់ច្រើនពីក្មេងស្រីផ្សេងៗទេ ប៉ុន្តែបើនាងមានសៀវភៅច្រើននាងអាចលួងលោមខ្លួនឯងបាន។ នាងចូលចិត្តសៀវភៅជាងអ្វីផ្សេងទាំងអស់ ហើយការពិតនាងតែងតែប្រឌិតរឿងដ៏អស្ចារ្យហើយនិយាយប្រាប់ខ្លួនឯង។ ពេលខ្លះនាងប្រាប់រឿងទាំងអស់នោះដល់ប៉ារបស់នាង ហើយគាត់ចូលចិត្តរឿងទាំងនោះដូចដែលនាងចូលចិត្តដែរ។

“ត្រូវហើយ ប៉ាប៉ា បើយើងនៅទីនេះយើងត្រូវលាឈប់ពីការងារ។” នាងនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់។

គាត់សើចនឹងសំដីបែបមនុស្សចាស់របស់នាង ហើយថើបនាង។ គាត់មិនចាំបាច់ត្រូវលាឈប់ពីការងារទេ ទោះបីជាគាត់ដឹងថាគាត់ត្រូវលាក់រឿងនោះជាអាថ៌កំបាំង។ សារ៉ា កូនតូចរបស់គាត់គឺជាដៃគូជីវិតដ៏អស្ចារ្យរបស់គាត់ ហើយគាត់មានអារម្មណ៍ថាគាត់នឹងក្លាយជាមនុស្សឯកោពេលដែលគាត់ត្រលប់ទៅវិមាននៅឥណ្ឌាវិញ។ គាត់ធ្លាប់ចូលទៅក្នុងវិមានរបស់គាត់ដោយរំពឹងថាឃើញក្មេងតូចម្នាក់រត់សំដៅមករកគាត់។

……………………………………..

“សារ៉ា យើងមកដល់ហើយ!” កាពីទែន គ្រូវី និយាយធ្វើសំឡេងដោយជារីករាយ។ បន្ទាប់មកគេលើកនាងដាក់ចុះពីឡាន ហើយពួកគេដើរសំដៅទៅចុចកណ្ដឹង។ ជាញឹកញាប់ សារ៉ា គិតថា ផ្ទះនោះគឺដូចជាកញ្ញា មីនជីន។ មើលពីក្រៅនោះជាផ្ទះស្អាត គួរឲ្យគោរព និងរៀបចំបានល្អ ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងនៅខាងក្នុងពិតជាពិបាកភ្នែក។

ពេលដែលនាងអង្គុយចុះនៅលើកៅអី សារ៉ា និយាយចេញពីអ្វីដែលនាងទើបតែបានឃើញ។

“ខ្ញុំមិនចូលចិត្តទីនេះទេ ប៉ាប៉ា ប៉ុន្តែខ្ញុំហ៊ាននិយាយថាទាហាន សូម្បីតែទាហានដែលក្លាហាន ក៏មិនចូលចិត្តទៅធ្វើសង្គ្រាមដែរ។”

កាពីទែន គ្រូវី ផ្ទុះសំណើចនឹងសំដីនេះ។ គេជាបុរសវ័យក្មេង និងរួសរាយ គេមិនដែលធុញទ្រាន់នឹងការស្ដាប់សំដីរបស់សារ៉ា ទេ។

“អូ! សារ៉ា តើប៉ាធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ ពេលគ្មានអ្នកនិយាយរឿងម៉ឺងម៉ាត់ឲ្យប៉ាស្ដាប់? គ្មានអ្នកណានិយាយម៉ឺងម៉ាត់ដូចជាកូនទេ។”

“ប៉ុន្តែហេតុអ្វីរឿងម៉ឺងម៉ាត់ធ្វើឲ្យប៉ាសើចដូច្នេះ?” សារ៉ា សួរ។

“ព្រោះកូនគួរឲ្យចង់សើចពេលកូននិយាយរឿងទាំងនោះ។” គេឆ្លើយដោយសើចម្ដងទៀត។ ហើយភ្លាមនោះ គេត្រកងនាងមកក្នុងរង្វង់ដៃ ហើយថើបនាងយ៉ាងខ្លាំង ឈប់សើចភ្លាម ហើយមើលទៅទឹកភ្នែកហាក់កំពុងច្រាលចេញពីភ្នែករបស់គេ។

ពេលនោះហើយដែលកញ្ញា មីនជីន ចូលមកក្នុងបន្ទប់។ សារ៉ា មានអារម្មណ៍ថា នាងពិតជាដូចផ្ទះរបស់នាងណាស់ ខ្ពស់ហើយមាឌធំ និងគួរឲ្យគោរព ហើយអាក្រក់។ នាងមានភ្នែកធំ និងញញឹមបើកមាត់ធំៗ។ នាងញញឹមដោយបើកមាត់កាន់តែធំពេលឃើញ សារ៉ា និងកាពីទែន គ្រូវី។ នាងបានស្ដាប់រឿងល្អៗរបស់ទាហានវ័យក្មេងនេះជាច្រើនពីស្ត្រីដែលបានណែនាំសាលារបស់នាងទៅគេ។ មួយក្នុងចំណោមរឿងទាំងនោះគឺ នាងបានឮថា គេជាអ្នកមានដែលមានបំណងចំណាយប្រាក់ជាច្រើនដើម្បីកូនស្រីតូចរបស់គេនេះ។

“នេះជាកិត្តិយសដ៏ធំធេងដែលបានមើលថែក្មេងស្រីដ៏ស្រស់ស្អាត និងវៃឆ្លាត កាពីទែន គ្រូវី។” នាងនិយាយដោយចាប់ដៃរបស់ សារ៉ា ហើយអង្អែលតិចៗ។ “អ្នកស្រី ម៉េរ៉េឌីដ បានប្រាប់ខ្ញុំពីភាពឆ្លាតវៃខុសពីធម្មតារបស់នាង។ ក្មេងឆ្លាតវៃគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មហាសាលនៅក្នុងការបង្កើតកន្លែងដូចជាកន្លែងរបស់ខ្ញុំ។”

សារ៉ា ឈរដោយស្ងៀមស្ងាត់ ដោយបើកភ្នែកមើលមុខរបស់កញ្ញា មីនជីន។ នាងកំពុងគិតរឿងចម្លែកដូចរាល់ដង។

“ហេតុអ្វីគាត់និយាយថាខ្ញុំជាក្មេងស្រស់ស្អាត? ខ្ញុំមិនស្អាតទេ។ កូនស្រីរបស់វរសេនីយ៍ឯកហ្គ្រែននាង អាយសូប៊េល ទើបស្អាត។ នាងមានថ្ពាល់ក្រហម និងខួច ហើយសក់វែងពណ៌មាស។ ខ្ញុំមានសក់ខ្លីពណ៌ខ្មៅ ហើយភ្នែកបៃតង ក្រៅពីនេះខ្ញុំជាក្មេងស្គម។ ខ្ញុំជាក្មេងអាក្រក់បំផុតក្នុងចំណោមក្មេងដែលខ្ញុំបានឃើញ។ គាត់កំពុងនិយាយកុហកហើយ។”

ទោះយ៉ាងណានាងយល់ខុស នៅក្នុងគំនិតរបស់នាង នាងគឺក្មេងអាក្រក់។ នាងមិនស្អាតដូច អាយសោប៊េល ហ្គ្រែន ដែលជាក្មេងស្រស់ស្អាតនៅកងវីរសេនាធំ ប៉ុន្តែនាងមានភាពស្រស់ស្អាតរបស់នាងដាច់ដោយឡែក។ នាងមានរាងស្ដើង ខ្ពស់បន្តិចបើនិយាយពីវ័យរបស់នាង ហើយមានទឹកមុខគួរឲ្យទាក់ទាញ។ សក់របស់នាងក្រាស់ឃ្មឹក ខ្មៅក្រឹប និងអង្កាញ់បន្តិចនៅខាងចុង ភ្នែករបស់នាងប្រផេះលាយបៃតងនិងធំៗ ជាភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតជាមួយនឹងរោមភ្នែកខ្មៅវែងៗ ហើយទោះបីនាងមិនចូលចិត្តពណ៌នេះ តែមនុស្សជាច្រើនចូលចិត្ត។ នាងនៅតែច្បាស់ក្នុងចិត្តថា នាងជាក្មេងស្រីតូចអាក្រក់ ហើយនាងមិនពេញចិត្តនឹងពាក្យបញ្ជោររបស់កញ្ញា មីនជីន ទាល់តែសោះ។

“បើខ្ញុំនិយាយថាគាត់ស្អាតនោះខ្ញុំនឹងនិយាយកុហកហើយ ហើយខ្ញុំគួរតែដឹងថាគាត់និយាយកុហកខ្ញុំ។ ខ្ញុំជឿថាខ្ញុំក៏អាក្រក់ដូចជាគាត់ដែរ។ គាត់និយាយបែបនោះធ្វើអ្វី?” នាងគិតនៅក្នុងចិត្ត។

បន្ទាប់ពីនាងស្គាល់កញ្ញា មីនជីន យូរទៅ នាងក៏ដឹងថាហេតុអ្វីបានជានាងនិយាយពាក្យនោះ។ នាងដឹងថាគាត់និយាយពាក្យនេះដូចគ្នាទៅម៉ាក់ និងប៉ា ដែលនាំកូនមកសាលារបស់គាត់។

សារ៉ា ឈរនៅជិតប៉ារបស់នាង ហើយស្ដាប់ខណៈដែលគាត់និងកញ្ញា មីនជីន និយាយគ្នា។ នាងត្រូវបាននាំមកសាលាជាន់ខ្ពស់ព្រោះកូនស្រីតូចៗពីរនាក់របស់អ្នកស្រី ម៉េរ៉េឌីដ បានទទួលការអប់រំនៅ ទីនេះ ហើយកាពីទែនគ្រូវី គោរពចំពោះបទពិសោធន៍របស់អ្នកស្រី ម៉េរ៉េឌីដ ខ្លាំងណាស់។ សារ៉ា ត្រូវមកទីនេះជាក្មេងដែលមកស្នាក់រៀន ហើយនាងត្រូវទទួលបានអ្វីៗពិសេសជាងក្មេងដែលមកស្នាក់នៅផ្សេងទៀត។ នាងត្រូវមានបន្ទប់គេងស្អាត ហើយមានបន្ទប់អង្គុយលេងផ្ទាល់ខ្លួន នាងត្រូវមានកូនសេះ និងរទេះមួយ ហើយអ្នកមើលថែម្នាក់ដើម្បីជំនួសមេដោះដែលមើលថែនាងនៅឥណ្ឌា។

“ខ្ញុំមិនតក់ក្រហល់ពីការអប់រំរបស់នាងទេ។ រឿងសំខាន់គឺកុំឲ្យនាងរៀនលឿន និងប្រឹងខ្លាំងពេក។ នាងតែងតែអង្គុយហិតសៀវភៅជាមួយនឹងច្រមុះតូចរបស់នាង។ នាងមិនអានសៀវភៅទេ កញ្ញា មីនជីន គឺនាងលេបវាដូចជានាងគឺជាចចកតូចមួយ មិនមែនក្មេងតូចទេ។ នាងតែងតែចង់បានសៀវភៅថ្មីយកមកលេប ហើយនាងចង់បានសៀវភៅមនុស្សធំ សៀវភៅធំហើយក្រាស់ ជាប្រវត្តិសាស្ត្របារាំង អាល្លឺម៉ង់ និងអង់គ្លេស និងសៀវភៅកំណាព្យ និងគ្រប់ប្រភេទ។ ជួយនាំនាងចេញពីសៀវភៅខ្លះពេលនាងអានច្រើនពេក ឲ្យនាងជិះកូនសេះមួយជុំពីរជុំ ឬចេញទៅក្រៅទិញតុក្កតា។ នាងគួរតែលេងជាមួយតុក្កតាឲ្យបានច្រើន។” កាពីទែន គ្រូវី និយាយទាំងសើចតិចៗ។

“ប៉ាប៉ា ប៉ាដឹងទេបើពីរបីថ្ងៃខ្ញុំចេញទៅក្រៅទិញតុក្កតាម្ដង អញ្ចឹងខ្ញុំនឹងមានតុក្កតាច្រើនពេកដែលមិនដឹងត្រូវស្រលាញ់មួយណា។ តុក្កតាគួរតែជាមិនជិតស្និទ្ធ ហើយអ៊េមីលី នឹងជាមិត្តជិតស្និទ្ធរបស់ខ្ញុំ។” សារ៉ា និយាយ។

កាពីទែន គ្រូវី សម្លឹងកញ្ញា មីនជីន ហើយកញ្ញា មីនជីន សម្លឹងកាពីទែន គ្រូវី។

“អ៊េមីលី ជាអ្នកណា?” នាងសួរ។

“ប្រាប់គាត់ទៅ សារ៉ា” កាពីទែន គ្រូវី និយាយដោយញញឹម។

ភ្នែករបស់សារ៉ា មើលទៅបង្ហាញពីភាពម៉ឺងម៉ាត់ និងស្រទន់ពេលដែលនាងឆ្លើយ។

“នាងគឺជាតុក្កតាដែលខ្ញុំមិនទាន់មាននៅឡើយ នាងគឺជាតុក្កតាដែលប៉ាប៉ា នឹងទិញឲ្យខ្ញុំ។ ពួកយើងនឹងទៅក្រៅជាមួយគ្នាដើម្បីរកនាង។ ខ្ញុំបានដាក់ឈ្មោះនាងថា អ៊េមីលី។ នាងនឹងក្លាយជាមិត្តរបស់ខ្ញុំពេលប៉ាប៉ាទៅបាត់។ ខ្ញុំចង់ឲ្យនាងនិយាយពីគាត់។”

កញ្ញា មីនជីន ញញឹមដោយភ្ញាក់ផ្អើល។

“ពិតជាក្មេងឆ្លាតមែន ក្មេងអីគួរឲ្យស្រលាញ់យ៉ាងនេះ!”

“ត្រូវហើយ នាងជាក្មេងគួរឲ្យស្រលាញ់។ ជួយមើលថែនាងឲ្យខ្ញុំផង កញ្ញាមីនជីន។” កាពីទែន គ្រូវី និយាយដោយទាញសារ៉ា មកជិតខ្លួន។

សារ៉ា ស្នាក់នៅសណ្ឋាគារជាមួយប៉ារបស់នាងជាច្រើនថ្ងៃ តាមពិតនាងនៅជាមួយគាត់រហូតដល់ពេលគាត់ចេញនាវាទៅឥណ្ឌាវិញ។ ពួកគេចេញក្រៅចូលក្នុងហាងធំៗជាច្រើន ហើយទិញរបស់ល្អៗជាច្រើន។ ជាការពិតពួកគេទិញរបស់ច្រើនជាងអ្វីដែលសារ៉ា ត្រូវការ ប៉ុន្តែកាពីទែន គ្រូវី តក់ក្រហល់ចង់ឲ្យកូនស្រីតូចរបស់គាត់មានអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលនាងស្រលាញ់។

ហើយនៅទីបំផុតពួកគេស្វែងរក អ៊េមីលី ឃើញ ប៉ុន្តែពួកគេបានទៅហាងតុក្កតាជាច្រើន ហើយមើលតុក្កតាស្អាតៗជាច្រើនមុនពេលពួកគេរកឃើញអ៊េមីលី នៅទីបញ្ចប់។

“ខ្ញុំចង់ឲ្យនាងមើលទៅមិនដូចជាតុក្កតាទេ ខ្ញុំចង់ឲ្យនាងមើលដូចជាចេះស្ដាប់ពេលខ្ញុំនិយាយទៅកាន់នាង។” សារ៉ា និយាយ ខណៈពួកគេដើរមើលតុក្កតាតូចធំ ទាំងតុក្កតាដែលស្លៀកពាក់ និងតុក្កតាដែលមិនស្លៀកពាក់។

“ប៉ាឃើញទេ? បើយើងរកនាងឃើញ ហើយនាងគ្មានសម្លៀកបំពាក់ យើងអាចយកនាងទៅហាងកាត់ដេរ ហើយឲ្យគេកាត់សម្លៀកបំពាក់ឲ្យសមនឹងនាង។ នាងស្លៀកទៅប្រាកដជាសម។”

ក្រោយពីខកចិត្តនៅតាមហាងជាច្រើន ពួកគេសម្រេចចិត្តដើរមើលតាមបង្អួចហាង ហើយឲ្យឡានបើកតាមក្រោយ។ ពួកគេដើរហួសហាងពីរ ឬបីដោយមិនចូលមើល ពេលដែលពួកគេដើរជិតដល់ហាងមួយដែលមិនសូវជាធំប៉ុន្មាននោះ សារ៉ា ស្រាប់តែចាប់ផ្ដើមអង្រួនដៃរបស់ប៉ានាង។

“អូ! ប៉ាប៉ាៗ! នោះគឺអ៊េមីលី!” នាងស្រែក។

ទឹកមុន និងពន្លឺភ្នែករបស់នាងហាក់បានជួបនរណាដែលនាងស្គាល់ ជិតស្និទ្ធ និងចូលចិត្ត។

“នាងប្រាកដជានៅចាំយើងហើយ ហើយចៅទៅជួបនាងទៅប៉ាប៉ា” នាងនិយាយ។

“ប៉ាមានអារម្មណ៍ថាយើងត្រូវមានអ្នកណាម្នាក់ណែនាំពីពួកយើង”

“ប៉ាត្រូវណែនាំខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងណែនាំប៉ាឲ្យនាងស្គាល់ ប៉ុន្តែខ្ញុំស្គាល់នាងនៅពេលដែលខ្ញុំជួបនាងភ្លាម ដូច្នេះនាងក៏ប្រហែលជាស្គាល់ខ្ញុំដែរ។”

ប្រហែលជាតុក្កតាស្គាល់នាង ភ្នែករបស់នាងហាក់ដូចជាវៃឆ្លាតណាស់ពេលដែលសារ៉ា យកនាងមកឱប។ នោះជាតុក្កតាធំ តែមិនធំពេកទេគឺល្មមនឹងឲ្យនាងឱបបានដោយស្រួល នាងមានសក់ពណ៌ទង់ដែងបែបធម្មជាតិ ហើយភ្នែកជ្រៅៗ ពណ៌ខៀវប្រផេះស្រទន់ រោមភ្នែកក្រាស់ដែលជារោមភ្នែកពិត ហើយមិនមានលាបថ្នាំនោះទេ។

“ត្រូវហើយប៉ាប៉ាៗ នេះគឺអ៊េមីលី” សារ៉ា និយាយមើលទៅមុខតុក្កតាខណៈដែលនាងទប់តុក្កតានៅនឹងជង្គង់របស់របស់នាង។

ដូច្នោះពួកគេទិញអ៊េមីលី ហើយយកនាងទៅហាងកាត់សម្លៀកបំពាក់ក្មេងៗ ហើយកាត់រ៉ូបឲ្យនាងស្អាតដូចជារ៉ូបរបស់សារ៉ាដែរ។ តុក្កតារបស់សារ៉ា មានសំពត់ អាវ មួក អាវធំ និងសម្លៀកបំពាក់ក្នុងដ៏ស្រស់ស្អាត និងមានស្រោមដៃ កន្សែងដៃ និងរោមសត្វ។

“ខ្ញុំគួរតែស្រលាញ់នាងឲ្យមើលទៅដូចជានាងជាក្មេងដែលមានម្ដាយល្អ។ ខ្ញុំជាម្ដាយរបស់នាងទោះបីជាខ្ញុំនឹងក្លាយជាអ្នករួមបន្ទប់របស់នាងក៏ដោយ។” សារ៉ា និយាយ។

កាពីទែន គ្រូវី នឹងរីករាយដើរផ្សាររាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែភាពក្រៀមក្រំបានបង្ហាញវត្តមាននៅក្នុងបេះដូងរបស់គេ។ នេះមានន័យថា គេនឹងត្រូវបែកគ្នាពីមិត្តតូចរបស់គេ។

គេក្រោកពីគ្រែរបស់គេនៅពាក់កណ្ដាលយប់ ហើយដើរទៅសម្លឹងមើល សារ៉ា ដែលគេងលង់លក់ឱបអ៊េមីលី នៅក្នុងដៃ។ អ៊េមីលី មើលទៅដូចជាក្មេងស្រីពិតប្រាកដ ដែលធ្វើឲ្យកាពីទែន គ្រូវី មានអារម្មណ៍ថាសប្បាយចិត្តដែលមាននាងនៅទីនេះ។ គេឈរមើលនាងដោយដកដង្ហើមធំ។

“ឱ សារ៉ា តូចអើយ! ប៉ាមិនជឿថា កូនដឹងថាប៉ារបស់កូននឹងនឹកកូនខ្លាំងយ៉ាងណានោះទេ។” គេនិយាយនឹងខ្លួនឯង។

ស្អែកឡើងគេយកនាងទៅជួបកញ្ញា មីនជីន ហើយទុកនាងនៅទីនោះ។ គេត្រូវចេញនាវានៅព្រឹកស្អែក។ គេបានពន្យល់កញ្ញា មីនជីន ថា អ្នកលក់របស់គាត់នៅ មេស៊ើ បារ៉ូ និងស្គីពវូស ទទួលកិច្ចការរបស់គាត់នៅអង់គ្លេស ហើយនឹងផ្ដល់គ្រប់ដំបូន្មានដែលនាងត្រូវការ ហើយពួកគេនឹងបង់ថ្លៃចំណាយរបស់សារ៉ា។ គេនឹងសរសេរមកលេង សារ៉ា មួយសប្ដាហ៍ពីរដង ហើយមីនជីន រីករាយនឹងទទួលពាក្យដែលគេផ្ដែផ្ដាំ។

បន្ទាប់មកគេទៅបន្ទប់តូចជាមួយសារ៉ា ដែលអ្នកទាំងពីរត្រូវនិយាយលាគ្នា។ សារ៉ា អង្គុយលើជង្គង់របស់គេ ហើយកាត់ជាយអាវធំរបស់គេដោយដៃតូចរបស់នាង ហើយសម្លឹងមើលមុខគេយ៉ាងយូរ ដោយទឹកមុខរឹងប៉ឹង។

“កូនរៀនពីប៉ាដោយបេះដូងមែនទេ សារ៉ា?” គេនិយាយដោយអង្អែលសក់របស់នាង។

“អត់ទេ ខ្ញុំដឹងពីប៉ាដោយបេះដូង ប៉ានៅក្នុងបេះដូងរបស់ខ្ញុំ។” សារ៉ាឆ្លើយ ហើយពួកគេឱបនិងថើបគ្នា ហាក់នឹងមិនព្រមបែកពីគ្នានៅឡើយ។

ពេលឡានបើកចេញទៅ សារ៉ា នៅអង្គុយលើកម្រាលឥដ្ឋក្នុងបន្ទប់អង្គុយលេងរបស់នាង ដោយដាក់ដៃទល់ចង្កា ហើយភ្នែកនាងតាមសម្លឹងរហូតឡានបត់ទៅបាត់នៅផ្លូវកាត់ជ្រុង។ អ៊េមីលី នៅអង្គុយក្បែរនាង ហើយក៏សម្លឹងទៅឡានដែរ។ ពេលដែលកញ្ញា មីនជីន ឲ្យប្អូនស្រីនាង អាម៉េឡា មកមើលថាក្មេងកំពុងធ្វើអី នាងដឹងថាទ្វារនោះមិនអាចបើកបាន។

“ខ្ញុំបានចាក់សោហើយ ខ្ញុំចង់នៅស្ងាត់ម្នាក់ឯង តើបានទេ?” សំឡេងក្មេងស្រី និយាយចេញមកពីក្នុងបន្ទប់ដោយសំឡេងតិចៗ និងគួរសម។

កញ្ញា អាម៉េឡា ធាត់ និងទាបក្រអាញ ហើយគោរពបងស្រីរបស់នាងណាស់។ នាងពិតជាមនុស្សផ្សេងគ្នាដែលមិនសមជាបងប្អូន ប៉ុន្តែនាងមិនធ្លាប់មិនស្ដាប់តាមកញ្ញា មីនជីន នោះទេ។ នាងចុះទៅជាន់ក្រោមមើលទៅដូចជាប្រញាប់ប្រញាល់។

“ខ្ញុំមិនដែលឃើញក្មេងអីចរិតចាស់ទុំអីចឹងទេ បងស្រី។ នាងចាក់សោខ្លួនឯងនៅក្នុងបន្ទប់ហើយ មិនយំឬស្រែកឡូឡាទេ។” នាងនិយាយ។

“វាប្រសើរជាងនាងទាត់ និងស្រែកដូចជាក្មេងផ្សេងទៀតធ្លាប់ធ្វើ បងគិតថាក្មេងដែលត្រូវបានគេទម្រើសដូចជានាងនឹងនឹងស្រែកខ្ទរជាន់លើមិនខាន។” កញ្ញា មីនជីន ឆ្លើយ។

“ខ្ញុំបានបើកកន្លែងដាក់ឥវ៉ាន់របស់នាង ហើយទុករបស់របរនាងក្នុងនោះអស់ហើយ។ ខ្ញុំមិនដែលឃើញរបស់បែបនោះទេ រោមសត្វ និងកំប្រុកនៅលើអាវធំរបស់នាង ខោអាវក្នុងក៏មានគ្រឿងតុបតែងដែរ។ បងធ្លាប់ឃើញសំលៀកបំពាក់ក្មេងបែបនោះទេ? បងគិតយ៉ាងម៉េចដែរ?”

“បងគិតថាពិតជាគួរឲ្យអស់សំណើចណាស់ ប៉ុន្តែនៅខាងមុខគេមើលទៅមិនអីទេ ពេលដែលយើងយកក្មេងៗទៅវិហារនៅថ្ងៃអាទិត្យ។ គេផ្ដល់គ្រប់យ៉ាងឲ្យនាង ហាក់បីដូចជានាងជាព្រះនាងតូច។” កញ្ញា មីនជីន ឆ្លើយភ្លាម។

ហើយនៅជាន់លើក្នុងបន្ទប់ចាក់សោជាប់ សារ៉ា និងអ៊េមីលី អង្គុយនៅលើកម្រាលឥដ្ឋ ហើយសម្លឹងទៅផ្លូវកាច់ជ្រុងដែលឡានបានបាត់ខ្លួនទៅ ខណៈដែលកាពីទែន គ្រូវី សម្លឹងក្រោយ ថើបដៃ និងលើកដៃបក់ហាក់ដូចជាគេមិនអាចឈប់បាន។

ពេលសារ៉ា ចូលក្នុងថ្នាក់រៀននៅព្រឹកបន្ទាប់ អ្នកគ្រប់គ្នាបើកភ្នែកធំៗមើលនាងដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ នៅពេលនោះសិស្សគ្រប់គ្នាចាប់ពី ឡាវីនី ហ៊ើប៊ើត ដែលអាយុជិត១៣ឆ្នាំទៅហើយ ឡូទី ឡេហ្គ ដែលទើបតែមានអាយុបួនឆ្នាំ និងក្មេងនៅសាលាបានស្ដាប់ពីរឿងអស្ចារ្យរបស់នាង។ ពួកគេដឹងច្បាស់ថា នាងជាសិស្សដែលមកស្នាក់នៅពិសេសរបស់កញ្ញា មីនជីន ហើយត្រូវបានគេគិតថាជាកិត្តិយសសម្រាប់សាលារបស់នាង។

ម្នាក់ឬពីរនាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានលួចសម្លឹងមិត្តរួមថ្នាក់សញ្ជាតិបារាំងរបស់នាង ម៉ារីតេ ដែលបានមកដល់កាលពីល្ងាចមុននោះមួយថ្ងៃ។ ឡាវីនី អាចដើរកាត់បន្ទប់របស់សារ៉ា ពេលដែលទ្វារបើកចំហ ហើយឃើញ ម៉ារីតេ បើកប្រអប់មួយដែលគេទើបតែផ្ញើមកពីហាង។

“ក្នុងនោះពេញដោយខ្សែចងចង្កេះដែលមានប៉ាក់លម្អលើនោះ ខ្ញុំឃើញនាងទាញវាចេញមកក្រៅ។ ខ្ញុំឮកញ្ញា មីនជីន និយាយប្រាប់ប្អូនស្រីគាត់ថា សម្លៀកបំពាក់របស់នាងពិសេសខ្លាំងណាស់ ដែលនោះគឺជារឿងគួរឲ្យអស់សំណើចដែលសម្រាប់ក្មេងម្នាក់ស្លៀកពាក់វា។ ម៉ាក់របស់ខ្ញុំនិយាយថា ក្មេងៗគួរតែស្លៀកពាក់ធម្មតាបានហើយ។ នាងពាក់ក្រវាត់ចង្កេះនោះមួយពេលនេះ ខ្ញុំបានឃើញពេលខ្ញុំអង្គុយចុះ។” នាងខ្សឹបប្រាប់មិត្តរបស់នាង ជេស៊ី។

“នាងមានសំពត់សូតរឹបរាង ហើយជើងនាងតូចៗ! ខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញជើងតូចបែបនោះទេ។” ជេស៊ី ក៏ខ្សឹបដែរ។

“អូ! នោះហើយជាវិធីដែលនាងធ្វើឲ្យមានរាងស្លីម ម៉ាក់ខ្ញុំនិយាយថា ទោះបីជាជើងធំក៏យើងអាចធ្វើឲ្យមើលទៅឃើញតូចដែរប្រសិនបើយើងរកអ្នកកាត់ស្បែកជើងដ៏ពូកែម្នាក់បាន។ ខ្ញុំគិតថានាងមិនស្អាតអីបន្តិចទេ។ ភ្នែករបស់នាងពណ៌ដូចឆ្កួតអីចឹង។”

“នាងមិនស្អាតដូចមនុស្សស្អាតផ្សេងទៀតទេ” ជេស៊ី និយាយ ដោយលួចសម្លឹងឆ្លងទៅបន្ទប់មួយទៀត ប៉ុន្តែនាងបានធ្វើឲ្យជេស៊ី ចង់មើលទៅម្ដងទៀត ហើយនិយាយ “នាងមានរោមភ្នែកវែងខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែភ្នែករបស់នាងស្ទើរតែពណ៌បៃតងទៅហើយ។”

សារ៉ា មិនអៀនខ្មាសនឹងភ្នែកទាំងឡាយដែលសម្លឹងមកនាងទេ។ នាងអង្គុយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅលើកៅអី រង់ចាំស្ដាប់អ្វីដែលអ្នកគ្រូប្រាប់ឲ្យធ្វើ។ គេដាក់នាងឲ្យនៅជិតតុរបស់កញ្ញាមីនជីន។ នរណាមើលនាងយ៉ាងណាក៏នាងមិនអៀនដែរ។ នាងចាប់អារម្មណ៍ ហើយសម្លឹងទៅក្មេងៗដែលមើលនាងវិញដោយស្ងៀមស្ងាត់។ នាងឆ្ងល់ថាតើពួកគេកំពុងគិតពីអ្វី ឆ្ងល់ថាតើពួកគេចូលចិត្តកញ្ញា មីនជីន ទេ ហើយពួកគេខ្វល់ពីមេរៀនរបស់ពួកគេទេ ហើយតើក្នុងចំណោមពួកគេមានអ្នកណាមានប៉ាប៉ា ដូចជាប៉ារបស់នាងឬអត់។ នាងបាននិយាយជាមួយអ៊េមីលី ពីប៉ារបស់នាងយ៉ាងច្រើនកាលពីព្រឹកនោះ។

“អ៊េមីលី ពេលនេះគាត់នៅលើសមុទ្រ យើងត្រូវតែធ្វើជាមិត្តល្អនឹងគ្នា ហើយនិយាយប្រាប់គ្នាគ្រប់រឿង។ អ៊េមីលី មើលមកខ្ញុំមក។ ឯងមានភ្នែកស្អាតបំផុតដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញ ប៉ុន្តែខ្ញុំបន់ឲ្យឯងចេះនិយាយ។”

នាងជាក្មេងដែលពោរពេញដោយការនឹកស្រមៃ និងគំនិតរប៉ិលរប៉ូច ហើយរឿងមួយដែលនាងចូលចិត្តជាងគេគឺ នឹងមានរឿងប្រសើរហើយស្រណុកចិត្តបំផុតទោះបី ទោះបីជាធ្វើពត់ជាថា អ៊េមីលី មានជីវិត ហើយពិតជាចេះស្ដាប់ និងយល់អ្វីដែលនាងនិយាយ។ ក្រោយពេលដែលម៉ារីតេ ស្លៀកពាក់ឈុតសម្រាប់ចូលរៀនពណ៌ខៀវក្រមៅឲ្យនាង និងចងសក់នាងដោយក្រណាត់បូពណ៌ក្រហមចាស់រួចហើយ នាងទៅរកអ៊េមីលី ដែលអង្គុយនៅលើកៅអីរបស់នាង ហើយឲ្យសៀវភៅទៅនាងមួយក្បាល។

“ឯងអាចអានបានពេលខ្ញុំនៅជាន់ក្រោម” នាងនិយាយ ហើយឃើញ ម៉ារីតេ សម្លឹងនាងដោយការងឺងឆ្ងល់ នាងនិយាយទៅកាន់គាត់ជាមួយនឹងមុខតូចដែលម៉ឺងម៉ាត់របស់នាង។

“អ្វីដែលខ្ញុំជឿពីតុក្កតាគឺថា ពួកគេអាចធ្វើអ្វីៗបានដែលពួកគេមិនឲ្យយើងដឹង។ ប្រហែលជាការពិត អ៊េមីលី អាចអាន និងនិយាយបាន ហើយនោះជាអាថ៌កំបាំងរបស់នាង។ បងឃើញទេ ប្រសិនបើមនុស្សថាតុក្កតាអាចធ្វើការងារបាន គេនឹងប្រើពួកគេឲ្យធ្វើការ ដូច្នេះហើយប្រហែលជាពួកគេបានសន្យានឹងគ្នាថា រក្សារឿងនេះជាអាថ៌កំបាំង។ ប្រសិនបើបងនៅក្នុងបន្ទប់ អ៊េមីលី នឹងគ្រាន់តែអង្គុយនៅទីនោះ ហើយសម្លឹង ប៉ុន្តែបើបងចេញក្រៅ ប្រហែលជានាងនឹងចាប់ផ្ដើមអាន ឬប្រហែលជានាងក្រោកចេញហើយមើលទៅក្រៅតាមបង្អួច។ ហើយពេលដែលនាងឮនរណាម្នាក់មក នាងនឹងរត់មកវិញហើយលោតឡើងលើកៅអីរបស់នាង ហើយធ្វើដូចជានាងនៅលើនោះរហូតមក។”

“គួរឲ្យអស់សំណើចមែន!” ម៉ារីតេ គិតក្នុងចិត្ត ហើយពេលនាងចុះទៅជាន់ក្រោម នាងបានប្រាប់ប្រធានបោសសំអាតពីរឿងនេះ។ ប៉ុន្តែនាងបានចាប់ផ្ដើមចូលចិត្តក្មេងស្រីតូចចម្លែកដែលមានមុខតូចវៃឆ្លាត និងចរិតល្អឥតខ្ចោះនេះទៅហើយ។ នាងធ្លាប់មើលថែក្មេងជាច្រើនពីមុនមកដែលមានចរិតមិនសុភាពរាបសា។ សារ៉ា ជាក្មេងតូចចិត្តល្អ និងចេះនិយាយយ៉ាងរម្យទមដូចជាពាក្យ “បងម៉ារីតេ តើបងអាច… អរគុណបងម៉ារីតេ” ដែលស្ដាប់ទៅគួរឲ្យស្រលាញ់។ ម៉ារីតេ ប្រាប់ប្រធានបោសសំអាតថា គាត់អរគុណនាងដូចជាពេលគាត់អរគុណស្ត្រីម្នាក់។

“នាងមើលទៅដូចជាព្រះតូចមួយអង្គ” នាងនិយាយ។ ពិតណាស់នាងរីករាយខ្លាំងជាមួយនឹងម្ចាស់ស្រីថ្មីរបស់នាង ហើយពេញចិត្តនឹងកន្លែងនាងជាខ្លាំង។

………………………………………….

ព្រះនាងតូច (ភាគទី២)

បន្ទាប់សារ៉ា បានអង្គុយនៅតុរបស់នាងក្នុងថ្នាក់រៀនបានពីរបីនាទី ហើយត្រូវបានមិត្តរួមបន្ទប់សម្លឹងមើលជាច្រើននោះ កញ្ញា មីនជីន បានបង្ហាញពីការផ្ដល់កិត្តិយសដល់តុរបស់នាង។

“កូនៗទាំងអស់គ្នា អ្នកគ្រូសូមណែនាំមិត្តរួមថ្នាក់ថ្មីដល់អ្នកទាំងអស់គ្នា” នាងនិយាយ។

ក្មេងស្រីទាំងអស់ក្រោកឈរឡើងនៅកន្លែងរបស់ពួកគេ ហើយសារ៉ា ក៏ក្រោកឡើងដែរ។

“អ្នកគ្រូរំពឹងថា កូនៗទាំងអស់គ្នានឹងចូលចិត្ត គ្រូវី នាងទើបតែមកដល់ពីទីដ៏សែនឆ្ងាយ គឺប្រទេសឥណ្ឌា។ ក្រោយពេលចប់ម៉ោងរៀនកូនៗប្រាកដជាបានជជែកគ្នាលេងជាមួយនាង។” កញ្ញាមីនជីន បន្ត។

សិស្សក្នុងថ្នាក់ឱនក្បាលដោយគោរព ហើយសារ៉ា ក៏ដូចគ្នា បន្ទាប់មកពួកគេអង្គុយចុះនិងសម្លឹងមើលគ្នាម្ដងទៀត។

“សារ៉ា មកជិតអ្នកគ្រូមក!” កញ្ញា មីនជីន និយាយតាមឥរិយាបថក្នុងថ្នាក់រៀនរបស់នាង។

គាត់យកសៀវភៅមួយក្បាលពីតុរបស់គាត់មក ហើយបើកទំព័រសៀវភៅ។ សារ៉ា ដើរទៅរកគាត់ដោយរម្យទម។

“ដោយសារប៉ាប៉ា របស់កូនបានដាក់អ្នកបម្រើស្រីជនជាតិបារាំងឲ្យកូន អ្នកគ្រូគិតថាគាត់ចង់ឲ្យកូនរៀនភាសាបារាំងជាពិសេស។” មីនជីន ចាប់ផ្ដើម។

សារ៉ា មានអារម្មណ៍ថាដូចជាមិនមែនយ៉ាងនោះទេ។

“ខ្ញុំគិតថាប៉ាឲ្យគាត់មកធ្វើការ ព្រោះគាត់ គាត់គិតថាខ្ញុំនឹងចូលចិត្តបងស្រីនោះ” នាងនិយាយ។

“អ្នកគ្រូខ្លាចថា កូនជាក្មេងស្រីដែលត្រូវបានគេទម្រើសពេក ហើយគិតថារឿងទាំងនោះប៉ាប៉ាធ្វើព្រោះតែកូនចូលចិត្ត។ គំនិតអ្នកគ្រូគឺប៉ារបស់កូនចង់ឲ្យកូនរៀនភាសាបារាំង។”

ប្រសិនបើ សារ៉ា អាយុច្រើនជាងនោះ ឬមិនសូវដឹងពីការគោរពចំពោះមនុស្ស នាងប្រាកដជាពន្យល់ពីខ្លួនឯងដោយពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់មិនខាន។ ប៉ុន្តែដូចជាពេលនោះនាងហាក់ប្រែជាមុខក្រហមតិចៗ។ កញ្ញា មីនជីន ជាមនុស្សតឹងរ៉ឹង និងមានអំនួត ហើយនាងហាក់ដូចជាប្រាកដក្នុងចិត្តណាស់ថា សារ៉ា មិនចេះភាសាបារាំងបន្តិចទេដែលធ្វើឲ្យនាងមានអារម្មណ៍ថា ជារឿងមិនល្អទាល់តែសោះដែលក្មេងមិនទទួលការលើកឡើងរបស់នាង។ ការពិតគឺថា សារ៉ា មិនអាចចាំបានថានាងបានរៀនភាសាបារាំងពីពេលណាមក។ ប៉ារបស់នាងនិយាយភាសាបារាំងដាក់នាងញឹកញាប់ពេលនាងនៅក្មេង។ ម្ដាយរបស់នាងគឺជាជនជាតិបារាំង ហើយកាពីទែន គ្រូវី ស្រលាញ់ភាសារបស់ភរិយាគាត់ ដូច្នេះហើយទើបសារ៉ា ឧស្សាហ៍បានស្ដាប់ និងទម្លាប់ជាមួយនឹងភាសានេះតាមរយៈប៉ារបស់នាង។

“ខ្ញុំ ខ្ញុំពិតជាមិនដែលរៀនភាសាបារាំងមែន ប៉ុន្តែ ៗ..” នាងដូចជាអៀនខ្មាសក្នុងនិយាយឲ្យច្បាស់ពីខ្លួនឯង។

រឿងអាថ៌កំបាំងសំខាន់មួយរបស់កញ្ញា មីនជីន គឺថានាងខ្លួនឯងមិនចេះនិយាយភាសាបារាំងទេ ដូច្នេះហើយនាងមិនចង់ពិភាក្សាពីបញ្ហានេះទេ។

“បានហើយ បើកូនមិនធ្លាប់រៀនទេ កូនត្រូវតែចាប់ផ្ដើមរៀនពីពេលនេះទៅ។ បន្តិចទៀតលោកភាសាបារាំង ម៉ុនសៀ ឌូហ្វាហ្គី នឹងមកដល់ទីនេះហើយ។ កូនយកសៀវភៅនេះទៅមើលសិនទៅទម្រាំគាត់មកដល់។” នាងនិយាយដោយឥរិយាបថរម្យទម។

សារ៉ា មានអារម្មណ៍ថាក្ដៅថ្ពាល់តិចៗ។ នាងត្រលប់ទៅអង្គុយនៅតុវិញ ហើយបើកសៀវភៅ។ នាងបើកទំព័រទីមួយជាមួយនឹងទឹកមុខពិបាកមើល។ នាងដឹងថា បើញញឹមនឹងក្លាយជារឿងមិនគប្បី ហើយនាងតាំងចិត្តខ្ពស់ណាស់ថាមិនធ្វើរឿងដែលមិនគប្បីទេ។ ប៉ុន្តែនោះជារឿងចម្លែកសម្រាប់នាងដែលត្រូវមករៀនពាក្យ ប៉ា និងម៉ាក់ជាភាសាបារាំង។

កញ្ញា មីនជីន សម្លឹងទៅនាងជាលក្ខណៈឃ្លាំមើល។

“កូនមើលទៅដូចជាមិនពេញចិត្តទេ សារ៉ា អ្នកគ្រូសុំទោសដែលកូនមិនពេញចិត្តនឹងគំនិតរៀនភាសាបារាំងនេះ។” នាងនិយាយ។

“ខ្ញុំចូលចិត្តណាស់ ប៉ុន្តែ…” សារ៉ា ឆ្លើយ ដោយគិតថានាងនឹងសាកម្ដងទៀត។

“កូនមិនត្រូវនិយាយថា ប៉ុន្តែ ទេពេលដែលកូនត្រូវទទួលធ្វើកិច្ចការអ្វីមួយ មើលសៀវភៅរបស់កូនទៀតទៅ។” កញ្ញា មីនជីន និយាយ។

ហើយសារ៉ា ធ្វើតាម និងមិនញញឹមទេ សូម្បីតែពេលនាងឃើញពាក្យ កូនប្រុស និងបងប្រុសនៅក្នុងសៀវភៅនោះ។

“ពេលលោក ម៉ុនសៀ ឌូហ្វាហ្គី មក ខ្ញុំនឹងពន្យល់គាត់បាន។” សារ៉ា គិត។

បន្តិចក្រោយមកលោក ម៉ុនសៀ ឌូហ្វាហ្គី ក៏មកដល់។ គាត់ជាបុរសជនជាតិបារាំងវ័យកណ្ដាលដែលមានចិត្តល្អ និងឆ្លាតវៃ ហើយគាត់ចាប់អារម្មណ៍ពេលគាត់ចោលភ្នែកទៅចំ សារ៉ា ដែលកំពុងជក់ចិត្តនឹងសៀវភៅតូចរបស់នាង។

“នេះជាសិស្សថ្មីសម្រាប់ខ្ញុំមែនទេ ម៉ាដាម? ខ្ញុំសង្ឃឹមថានោះជាសំណាងល្អរបស់ខ្ញុំ។” គាត់និយាយទៅកាន់កញ្ញា មីនជីន។

“ប៉ាប៉ា របស់នាង កាពីទែន គ្រូវី ពិតជាអន្ទះសាចង់ឲ្យនាងរៀនភាសា ប៉ុន្តែខ្ញុំខ្លាចថានាងនឹងមិនព្រមរៀនតាមចរិតជាក្មេង។ មើលទៅនាងដូចជាមិនចង់រៀនទេ។ កញ្ញា មីនជីន និយាយ។

“ខ្ញុំសុំទោសពីរឿងនោះផង អ្នកនាងតូច។ ប្រហែលជាពេលយើងរៀនជាមួយគ្នា លោកគ្រូអាចបង្ហាញកូនថា ការរៀនភាសាជាអ្វីដែលគួរឲ្យចូលចិត្ត។” លោកនិយាយទៅកាន់សារ៉ា ដោយសំដីរាបសា។

នាងសារ៉ា តូចក្រោកឈរឡើង។ នាងចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថាខកចិត្ត ហាក់ដូចជានាងរងភាពអាម៉ាស់។ នាងងើយសម្លឹងមុខលោក ម៉ុនសៀ ឌូហ្វាហ្គី ជាមួយនឹងភ្នែកធំៗពណ៌បៃតងប្រផេះរបស់នាង ហើយភ្នែកនោះបង្ហាញពីភាពស្លូតត្រង់។ នាងដឹងថា លោកគ្រូនឹងយល់ពេលដែលនាងនិយាយ។ នាងចាប់ផ្ដើមពន្យល់ដោយសាមញ្ញ និងជាភាសាបារាំងយ៉ាងរអិល។ ម៉ាដាមស្ដាប់មិនយល់ទេ។ សារ៉ា ពិតជាមិនបានរៀនភាសាបារាំងទេ មិនបានរៀនពីសៀវភៅ ប៉ុន្តែប៉ាប៉ារបស់នាង និងមនុស្សផ្សេងទៀតតែងតែនិយាយភាសានេះជាមួយនាង ហើយនាងអាចអាន និងសរសេរបារាំងបានដូចជាភាសាអង់គ្លេសដែរ។ ប៉ាប៉ារបស់នាងស្រលាញ់ភាសានេះ ហើយនាងស្រលាញ់ភាសានេះព្រោះប៉ានាងស្រលាញ់។ នាងនឹងសប្បាយចិត្តដើម្បីរៀនអ្វីដែលលោកគ្រូ ម៉ុនសៀ នឹងបង្រៀននាង ប៉ុន្តែអ្វីដែលនាងព្យាយាមចង់ប្រាប់ម៉ាដាមនោះគឺ នាងចេះពាក្យក្នុងសៀវភៅនោះអស់ហើយ។

ពេលនាងចាប់ផ្ដើមនិយាយភាសាបារាំងកញ្ញា មីនជីន ចាប់ផ្ដើមស្រងាកចិត្ត និងអង្គុយសម្លឹងនាងតាមកញ្ចក់វ៉ែនតារបស់គាត់ ដោយការតូចចិត្តរហូតដល់នាងនិយាយចប់។ លោក ម៉ុនសៀ ឌូហ្វាហ្គី ចាប់ផ្ដើមញញឹម ហើយនោះជាស្នាមញញឹមដ៏រីករាយរបស់គាត់។ ដោយស្ដាប់សំឡេងក្មេងស្រីតូចដ៏ស្រស់ស្អាតនេះនិយាយជាភាសារបស់គាត់ដោយសាមញ្ញ និងគួរឲ្យស្រលាញ់ ធ្វើឲ្យគាត់មានអារម្មណ៍ថាគាត់ហាក់កំពុងនៅទឹកដីកំណើតរបស់គាត់ ខណៈថ្ងៃដែលងងឹត និងពោរពេញដោយអ័ភ្រនៅឡុងដុងពេលខ្លះប្រៀបបាននឹងភពមួយដ៏សែនឆ្ងាយ។ ពេលនាងនិយាយចប់គាត់យកសៀវភៅពីនាងមកដោយការសម្លឹងដោយក្ដីស្រលាញ់។ ប៉ុន្តែគាត់បាននិយាយទៅកាន់កញ្ញា មីនជីន។

“អូ! ម៉ាដាម ខ្ញុំមិនមានអ្វីច្រើនត្រូវបង្រៀននាងទេ។ នាងមិនបានរៀនភាសាបារាំងទេ នាងគឺជនជាតិបារាំង។ ការលើកដាក់សំឡេងរបស់នាងពិតជាល្អណាស់។” លោកនិយាយ។

“កូនគួរតែប្រាប់អ្នកគ្រូ” កញ្ញា មីនជីន ងាកទៅនិយាយដាក់ សារ៉ា។

“ខ្ញុំ ខ្ញុំបានព្យាយាមហើយ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំចាប់ផ្ដើមនិយាយមកមិនត្រូវ” សារ៉ា និយាយ។

កញ្ញាមីនជីន ដឹងថានាងបានព្យាយាមពន្យល់ហើយ ហើយនោះមិនមែនជាកំហុសរបស់នាងទេដែលនាងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យពន្យល់។ ហើយនៅពេលនាងឃើញសិស្សកំពុងស្ដាប់នាង ហើយ ឡាវីនី និងជេស៊ី កំពុងសើចតិចៗនៅខាងក្រោយពួកគេពីវេយ្យាករណ៍ភាសាបារាំងរបស់សារ៉ា អ្នកគ្រូមានអារម្មណ៍ខឹង។

“ស្ងាត់ទៅក្មេងៗ! ស្ងាត់ឥឡូវនេះ!” នាងនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ ហើយរៀបចំតុរបស់នាង។ ហើយចាប់ពីពេលនោះមកនាងមានអារម្មណ៍គុំគួននឹងសិស្សពិសេសរបស់នាង។

នៅព្រឹកថ្ងៃទីមួយពេលសារ៉ា អង្គុយនៅចំហៀងតុកញ្ញា មីនជីន នាងដឹងថាក្នុងថ្នាក់ទាំងមូលកំពុងតាមពិនិត្យមើលនាង មិនយូរប៉ុន្មាននាងបានកត់សម្គាល់ក្មេងស្រីតូចម្នាក់ដែលមានអាយុដំណាលនាង កំពុងសម្លឹងមកនាងដោយភ្នែកពណ៌ខៀវភ្លឺទាំងគូរបស់នាង។ នាងជាក្មេងស្រីធាត់ដែលមើលទៅមិនដូចជាក្មេងឆ្លាតទេ ប៉ុន្តែនាងជាក្មេងដែលមានមាត់ស្អាតតាមបែបធម្មជាតិ។ សក់អង្កាញ់ៗរបស់នាងត្រូវបានបួងចងដោយបូ ហើយនាងទាញចុងសក់មកដាក់ជុំវិញករបស់នាង និងខាងចុងខ្សែបូ ដោយដាក់កែងដៃនៅលើតុរបស់នាង ខណៈដែលនាងសម្លឹងទៅមិត្តរួមថ្នាក់ថ្មីរបស់នាងដោយការងឺងឆ្ងល់។ នៅពេលដែលលោក ម៉ុនសៀ ឌូហ្វាហ្គី ចាប់ផ្ដើមនិយាយជាមួយសារ៉ា នាងមើលទៅដូចជាភ័យខ្លាចបន្តិច ហើយពេលដែលសារ៉ាថយក្រោយបន្តិច សម្លឹងទៅគាត់ដោយភ្នែកស្លូតបូតរបស់នាង ដោយមិនខ្លាចអ្វីសោះ និងឆ្លើយជាភាសាបារាំង ក្មេងស្រីធាត់ឡើងមុខក្រហម ហើយភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។ ការជូតទឹកភ្នែកដោយអស់សង្ឃឹមជាច្រើនសប្ដាហ៍ក្នុងការប្រឹងប្រែងរបស់ដើម្បីទន្ទេញពាក្យ ម៉ាក់ និងប៉ា ជាភាសាបារាំង វាហាក់ដូចជាជ្រុលពេកសម្រាប់នាងពេលដែលបានស្ដាប់ក្មេងស្រីអាយុដំណាលនាងមិនត្រឹមតែចេះពាក្យទាំងនេះ ថែមទាំងអាចនិយាយបញ្ចូលជាមួយពាក្យផ្សេងទៀតបាន។

នាងសម្លឹងមកជាប់ ហើយខាំបូនៅលើស្មារបស់នាង មិនយូរប៉ុន្មានក៏ធ្វើឲ្យកញ្ញា មីនជីន ដែលទើបតែមានអារម្មណ៍មិនស្រួលមុនចាប់អារម្មណ៍ និងនិយាយឲ្យនាងភ្លាម។

“កូន អេសធី ចន! កូនធ្វើបែបនោះមានន័យយ៉ាងម៉េច? ដកកែងដៃចេញ ហើយយកបូចេញពីមាត់កូនទៅ! អង្គុយឲ្យត្រង់ខ្លួន!” នាងនិយាយសង្កត់សំឡេង។

ពេលនោះ អេសធី ចន ថ្លោះទឹកមុខម្ដងទៀត ហើយពេលដែលឡាវីនី និងជេស៊ី ខ្សឹបគ្នាសើចមុខរបស់នាងកាន់តែក្រហមឡើង ក្រហមច្រាល ដែលមើលទៅទឹកភ្នែកហាក់កំពុងច្រាលចេញមកក្នុងកែវភ្នែកដ៏កម្សត់របស់នាង ហើយសារ៉ា ឃើញនាងក្នុងសភាពបែបនោះក៏មានចិត្តអាណិតនាងដែលធ្វើឲ្យនាងមានចិត្តចង់ធ្វើជាមិត្តរបស់អេសធី ចន។ នោះជាចរិតរបស់នាងដែលតែងតែចង់ចូលទៅជួយនរណាម្នាក់ដែលត្រូវគេធ្វើឲ្យមានបញ្ហា ឬមិនសប្បាយចិត្ត។

ប៉ារបស់សារ៉ា ធ្លាប់និយាយថា “ប្រសិនបើសារ៉ា ជាបុរសហើយរស់នៅកាលពីប៉ុន្មានសតវត្សមុន នាងនឹងដើរជុំវិញប្រទេសដោយកាន់ដាវរបស់នាងដើម្បីជួយសង្គ្រោះ និងការពារអ្នកគ្រប់គ្នាដែលរងទុក្ខ។ នាងតែងតែចង់ប្រយុទ្ធពេលឃើញមនុស្សមានបញ្ហា។”

ដូច្នោះហើយនាងពេញចិត្តនឹងអេសធី ចន ក្មេងស្រីតូចយឺត ហើយធាត់ និងសម្លឹងទៅមើលនាងពេញមួយព្រឹក។ សារ៉ា មើលឃើញថា មេរៀនមិនមែនជារឿងស្រណុកសម្រាប់នាងទេ ហើយនាងមិនមែនជាក្មេងមកស្នាក់ពិសេសដែលត្រូវបានគេទម្រើសនោះទេ។ មេរៀនបារាំងរបស់នាងគឺជារឿងគួរឲ្យអស់សំណើច។ ការអានរបស់នាងធ្វើឲ្យលោក ម៉ុនសៀ ឌូហ្វាហ្គី ញញឹមម្នាក់ឯង ហើយឡាវីនី និងជេស៊ី និងក្មេងផ្សេងទៀតដែលមានសំណាងខ្សឹបគ្នាសើច ឬសម្លឹងទៅនាងដោយការងឺឆ្ងល់។ ប៉ុន្តែសារ៉ា មិនសើចទេ។ នាងព្យាយាមធ្វើដូចជានាងមិនបានឮពេល អេសធី ចន អានភាសាបារាំង ហើយធ្វើឲ្យនាងមានចិត្តអាណិតពេលឮ និងឃើញទឹកមុខក្មេងកម្សត់នោះ។

“វាពិតជាមិនគួរឲ្យអស់សំណើចទេ ពួកគេមិនគួរសើចសោះ។ នាងនិយាយនឹងខ្លួនឯង ពេលដែលនាងបើកសៀវភៅរបស់នាង។

ពេលដែលចប់ម៉ោងរៀន ហើយក្មេងៗជួបជុំគ្នាជាក្រុមជជែកគ្នាលេង សារ៉ាសម្លឹងរក អេសធី ចន ហើយឃើញនាងអង្គុយនៅតុជាប់មាត់បង្អួច នាងដើរទៅរកគេហើយនិយាយ។ នាងគ្រាន់តែនិយាយតាមរបៀបជាក្មេងស្រីដែលតែងតែនិយាយគ្នាពេលចាប់ផ្ដើមការជជែក ប៉ុន្តែមានអ្វីម្យ៉ាងដែលល្អ និងរាក់ទាក់ពីសារ៉ា ហើយគ្រប់គ្នាតែងតែមានអារម្មណ៍យល់ពីរឿងនេះ។

“ឯងឈ្មោះអី? នាងនិយាយ។

“ខ្ញុំឈ្មោះ អេមេនហ្គាដ អេសធី ចន” នាងឆ្លើយ។

“ខ្ញុំឈ្មោះសារ៉ា គ្រូវី។ ឈ្មោះនាងពីរោះណាស់។ ស្ដាប់ទៅដូចជាសៀវរឿង។” សារា និយាយ។

“ឯងចូលចិត្តទេ ខ្ញុំ ខ្ញុំចូលចិត្តឈ្មោះរបស់ឯង។” អេមេនហ្គាដ ដែលត្រូវបានបញ្ជោរនិយាយ។

បញ្ហាធំក្នុងជីវិតរបស់ អេសធី ចន គឺថា នាងមានប៉ាដ៏វៃឆ្លាត។ ពេលខ្លះធ្វើឲ្យនាងមានអារម្មណ៍នេះជារឿងគួរឲ្យខ្លាច។ ពេលដែលអ្នកមានប៉ាដែលដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាង អាចនិយាយបានប្រាំពីរ ឬប្រាំបីភាសា ហើយមានអត្ថបទចុះផ្សាយរាប់ពាន់ដែលគាត់រៀនមកដោយបេះដូង យ៉ាងហោចណាស់គាត់រំពឹងថាកូនគាត់អាចយល់មេរៀនក្នុងសៀវភៅ។ លោក អេសធី ចន មិនយល់ទាល់តែសោះថា ម៉េចក៏កូនរបស់គាត់ ជាក្មេងដែលមិនឆ្លាត និងមិនដែលពូកែនឹងរឿងអ្វីមួយសោះ។

“ទេវតាអើយ! មានពេលខ្លះខ្ញុំគិតថា នាងល្ងង់ដូចជាមីងរបស់នាង អេលីហ្សា!” ប៉ារបស់នាងនិយាយពាក្យនេះច្រើនដងហើយ។

មីងរបស់នាង អេលីហ្សា រៀនយឺត ហើយភ្លេចលឿន ហើយអេមេនហ្គាដគឺដូចជាមីងរបស់នាង។

“ត្រូវតែបង្ខំនាងឲ្យរៀន” ប៉ារបស់នាងបាននិយាយនឹងកញ្ញា មីនជីន។

ជាញឹកញាប់នៅក្នុងជីវិតរបស់នាង អេមេនហ្គាដ ជួបនឹងរឿងអាម៉ាស់ ឬទឹកភ្នែក។ នាងរៀនអ្វីហើយ ក៏ភ្លេចទៅវិញ ប្រសិនបើនាងចាំរឿងទាំងនោះ នាងនៅតែមិនយល់អត្ថន័យ។ ដូច្នេះហើយនោះជារឿងធម្មជាតិដែលនាងបានជជែកជាមួយ សារ៉ា នាងអង្គុយហើយមើលគេដោយសេចក្ដីស្រលាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅ។

“ឯងនិយាយភាសាបារាំងបាន ត្រូវទេ?” នាងនិយាយដោយគោរព។

សារ៉ា ឡើងលើកៅអីនៅជាប់បង្អួចដែលជាកៅអីធំនិងជ្រៅ នាងបញ្ឈរជង្គង់ ហើយអង្គុយដោយយកដៃឱបក្បាលជង្គង់របស់នាង។

“ខ្ញុំអាចនិយាយបាន ព្រោះខ្ញុំបានស្ដាប់វារហូតមក ឯងក៏អាចនិយាយបានដែរបើឯងបានស្ដាប់រហូតមកដូចជាខ្ញុំ។” នាងឆ្លើយ។

“អូ ទេ ខ្ញុំនិយាយមិនបានទេ ខ្ញុំមិនដែលនិយាយវាបានទេ។” អេមេនហ្គាដ និយាយ។

“ហេតុអី?” សារ៉ា សួរដោយចង់ដឹង។

“ឯងបានស្ដាប់ខ្ញុំហើយមិញនេះ ខ្ញុំតែងតែបែបនោះ ខ្ញុំនិយាយពាក្យបារាំងមិនបានទេ វាពិបាកណាស់។” នាងនិយាយដោយគ្រវីក្បាល។

នាងឈប់និយាយមួយភ្លែត ទើបបន្ថែមទៀតដោយប្ដូរសំឡេង៖

“ឯងឆ្លាតណាស់ មែនទេ?”

សារ៉ា មើលទៅក្រៅបង្អួចមើលខ្យល់បក់ប៉ះស្លឹក និងមែកឈើឲ្យរេរាំ ហើយច្រានទម្លាក់ទឹកពីស្លឹកមកដីខ្ទរសំឡេងច្រាវៗ។ នាងរកនឹកបន្តិច ព្រោះនាងធ្លាប់ឮគេនិយាយជាញឹកញាប់ថានាង ឆ្លាត ហើយនាងឆ្ងល់ថា តើនាងឆ្លាតមែនទេ ហើយបើនាងឆ្លាតមែន តើភាពឆ្លាតនេះកើតឡើងបានដោយរបៀបណា។

“ខ្ញុំមិនដឹងទេ ខ្ញុំប្រាប់មិនកើត។” បន្ទាប់មកដោយឃើញទឹកមុខស្រពោននៅលើផ្ទៃមុខមូលក្រម៉ាប់ៗ នាងសើចបន្តិច ហើយក៏ប្ដូរប្រធានបទ។

“ឯងចង់ជួប អ៊េមីលី ទេ?” នាងសួរ។

“អ៊េមីលី ជាអ្នកណា?” អេមេនហ្គាដ សួរ ដូចជាកញ្ញា មីនជីន បានសួរដែរ។

“ទៅបន្ទប់ខ្ញុំ នឹងជួបហើយ” សារ៉ា និយាយហើយកាន់ដៃនាងចេញទៅ។

ពួកគេលោតចុះពីកៅអីនៅជាប់បង្អួចទាំងអស់គ្នា ហើយឡើងទៅជាន់ខាងលើ។

“តើពិតទេ…ពិតទេដែលបងមានបន្ទប់មួយសម្រាប់លេងតែម្នាក់ឯង?” អេមេនហ្គាដ ខ្សឹបពេលពួកគេដើរកាត់សាល។

“មែនហើយ ប៉ាប៉ាសុំកញ្ញា មីនជីន ឲ្យខ្ញុំមានបន្ទប់លេងមួយ ព្រោះ អឺ! គឺព្រោះពេលខ្ញុំលេង ខ្ញុំបង្កើតរឿង ហើយនិយាយប្រាប់ខ្លួនឯង ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមិនចង់ឲ្យគេស្ដាប់ខ្ញុំទេ។ វាធ្វើឲ្យខូចសាច់រឿងប្រសិនបើខ្ញុំគិតថាមានគេស្ដាប់។” សារ៉ា ឆ្លើយ។

ពួកគេបានមកដល់ផ្លូវទៅបន្ទប់របស់ សារ៉ា ហើយនៅពេលនេះ ហើយអេមេនហ្គាដ ឈប់បន្តិច សម្លឹងនាង ហើយដកដង្ហើមញាប់។

“ឯងបង្កើតរឿង! បងអាចធ្វើបានដូចនិយាយភាសាបារាំងទេ? អាចទេ?”

សារ៉ា មើលទៅនាងដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលធម្មតា។

“យ៉ាងម៉េច? អ្នកណាក៏អាចបង្កើតរឿងបានដែរ ឯងធ្លាប់សាកល្បងទេ?”

នាងដាក់ដៃរបស់នាងលើដៃរបស់ អេមេនហ្គាដ ដោយភាពកក់ក្ដៅ។

“យើងទៅទ្វារស្ងាត់ៗ ហើយខ្ញុំនឹងបើកទ្វាឲ្យលឿន យើងប្រហែលជាចាប់នាងបាន។” សារ៉ា ខ្សឹប។

នាងស្ទើរសើចស្ទើរអត់ ប៉ុន្តែក្នុងខ្សែភ្នែករបស់នាងមានអាថ៌កំបាំងមួយដែលទាក់ទាញចិត្ត អេមេនហ្គាដ ទោះបីជានាងមិនដឹងថាគំនិតមានន័យយ៉ាងម៉េច ឬនាងចង់ចាប់អ្នកណា ឬហេតុអ្វីនាងចង់ចាប់គេក៏ដោយ។ ទោះរឿងនោះមានន័យយ៉ាងណាក៏ដោយ អេមេនហ្គាដ ច្បាស់ថា នោះជារឿងដែលរំភើបនិងសប្បាយមិនខាន។ ដូច្នេះជាមួយនឹងការរំពឹងដ៏រំភើប នាងដើរតាមសារ៉ា ដោយប្រើចុងជើង តាមបណ្ដោយផ្លូវទៅ។ ពួកគេមិនធ្វើឲ្យឮសំឡេងសូម្បីតែបន្តិចរហូតទៅដល់ទ្វារ។ បន្ទាប់មកសារ៉ា ទាញបង្កាន់ដៃទ្វារ ហើយបើកទ្វារឲ្យធំ។ ទ្វារបើកចំហបង្ហាញពីបន្ទប់ដែលមានរបៀប និងស្ងាត់ឈឹង ភ្លើងបើកមិនឲ្យចាំងខ្លាំងក្នុងបន្ទប់ ហើយតុក្កតាដ៏ស្រស់ស្អាតកំពុងអង្គុយនៅលើកៅអីមើលទៅរូបរាងទំនងដូចជាកំពុងអានសៀវភៅ។

“អូ! នាងមកកៅរបស់នាងវិញមុនពេលយើងអាចមើលនាងឃើញ ត្រូវហើយពួកគេតែងតែធ្វើយ៉ាងនេះ ពួកគេលឿនដូចជាផ្លេកបន្ទោរអីចឹង។” សារ៉ា បង្ហាញពីក្ដីរំភើប។

អេមេនហ្គាដ សម្លឹងនាង ហើយសម្លឹងតុក្កតា រួចសម្លឹងនាងវិញ។

“គេចេះដើរ?” នាងសួរដោយមិនដកដង្ហើម។

“ត្រូវហើយ យ៉ាងហោចណាស់ខ្ញុំជឿថានាងអាចដើរបាន។ យ៉ាងហោចណាស់ខ្ញុំធ្វើពត់ជាជឿថានាងចេះដើរ។ ហើយធ្វើឲ្យវាហាក់ដូចជាការពិត។ ឯងមិនធ្លាប់ប្រឌិតរឿងអីមួយទេ?” សារ៉ា ឆ្លើយ។

“ទេ មិនធ្លាប់ទេ ខ្ញុំ … ប្រាប់ខ្ញុំពីរឿងនោះមក។” អេមេនហ្គាដ និយាយ។

នាងពិតជានឹកស្មានមិនដល់ពីរឿងចម្លែកនេះ សមាជិកថ្មីដែលសម្លឹង សារ៉ា មិនដាក់ភ្នែក ជំនួសឲ្យការសម្លឹងមើលអ៊េមីលី ទោះបីដឹងថានោះជាតុក្កតាដែលស្រស់ស្អាត និងទាក់ទាញបំផុតដែលនាងមិនធ្លាប់ឃើញក៏ដោយ។

“យើងអង្គុយចុះសិនទៅ ហើយខ្ញុំនឹងប្រាប់ឯង។ រឿងនេះស្រួលណាស់ហើយពេលឯងចាប់ផ្ដើមហើយឯងនឹងមិនអាចឈប់បាន។ ហើយនឹងធ្វើវាបន្តជាប់ជានិច្ច ហើយវាពិតជាអស្ចារ្យ។ អ៊េមីលី ឯងត្រូវតែស្ដាប់ នេះគឺ អេមេនហ្គាដ អេសធី ចន។ អេមេនហ្គាដ នេះគឺអ៊េមីលី។ ឯងចង់ឱបនាងទេ?”

“អូ! ខ្ញុំអាចឱបបានមែន? ពិតមែន? នាងស្អាតខ្លាំងណាស់!” អេមេនហ្គាដ និយាយ ហើយអ៊េមីលី ក៏បាននៅក្នុងរង្វង់ដៃនាង។

នៅក្នុងជីវិតដ៏ខ្លីរបស់នាងក្នុងពេលកន្លងមក អេសធី ចន មិនដែលមានពេលវេលាដូចពេលដែលនាងបាននៅជាមួយមិត្តរួមថ្នាក់ថ្មីរបស់នាងនោះទេ មុនពេលពួកគេឮសំឡេងកណ្ដឹងអាហារថ្ងៃត្រង់រោទ៍ និងត្រូវចុះទៅជាន់ក្រោម។

ពួកគេអង្គុយក្នុងបន្ទប់របស់សារ៉ា ហើយព្រះនាងតូចនេះចាប់ផ្ដើមនិយាយរឿងជាច្រើនពីការធ្វើដំណើរតាមសមុទ្រ និងរឿងនៃប្រទេសឥណ្ឌា ប៉ុន្តែអ្វីដែលទាក់ទាញចិត្ត អេមេនហ្គដាដ បំផុតនោះគឺ រឿងតុក្កតាដែលចេះដើរ ចេះនិយាយ ហើយអាចធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេចង់ធ្វើពេលមនុស្សមិននៅក្នុងបន្ទប់ ប៉ុន្តែពួកគេត្រូវរក្សាអានុភាពនេះជាអាថ៌កំបាំងរបស់ពួកគេ ហើយត្រូវហោះត្រលប់មកកន្លែងរបស់ពួកគេវិញលឿនដូចជាផ្លេកបន្ទោរពេលដែលមនុស្សត្រលប់មកបន្ទប់វិញ។

“យើងមិនអាចធ្វើយ៉ាងនោះបានទេ ឯងឃើញទេ នោះគឺជាវេទមន្ត។” សារ៉ា និយាយដោយមុខមាំ។
នៅពេលនាងនិយាយពីរឿងស្វែងរកអ៊េមីលី ពេលនោះ អេមេនហ្គាដ ឃើញទឹកមុខនាងផ្លាស់ប្ដូរ។ មើលទៅហាក់មានពពកបក់កាត់ផ្ទៃមុខ ហើយបន្សល់ទុកពន្លឺនៅលើភ្នែកទាំងសងរបស់នាង។ នាងដកដង្ហើមយ៉ាងវែងដែលមើលទៅគួរឲ្យអស់សំណើច នាងបន្លឺសំឡេងបន្តិច ហើយក៏បិទមាត់ទៅវិញ ហើយបន្ទាប់មកផ្អឹបបបូរមាត់ទល់គ្នាយ៉ាងណែន ហាក់ដូចជានាងកំពុងគិតថា តើត្រូវធ្វើអ្វីមួយឬមិនត្រូវធ្វើ។

“ឯងឈឺមែនទេ?” អេមេនហ្គាដ សួរ។

“ត្រូវហើយ ប៉ុន្តែមិនមែននៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំទេ។” សារ៉ា ឆ្លើយក្រោយស្ងាត់មួយភ្លែត។ បន្ទាប់មកនាងនិយាយបន្តដោយសំឡេងស្រាល៖

“តើឯងស្រលាញ់ប៉ារបស់ឯងជាងអ្វីទាំងអស់ក្នុងលោកនេះទេ?”

អេមេនហ្គាដ ចំហមាត់បន្តិច។ នាងដឹងថា នោះជារឿងដ៏អស្ចារ្យដែលក្មេងស្រលាញ់ប៉ារបស់គេ ហើយនឹងធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាង ទោះបីជាត្រូវគេទុកឲ្យនៅតែម្នាក់ឯងនៅទីនេះក៏ដោយ។ នាងពិតជាអៀននឹងខ្លួនឯង។

“ខ្ញុំខ្លាចណាស់ពេលខ្ញុំឃើញគាត់។ គាត់តែងតែអង្គុយក្នុងបណ្ណាល័យអានសៀវភៅ។” នាងនិយាយ។

“ខ្ញុំស្រលាញ់ប៉ាខ្ញុំជាងអ្វីទាំងអស់ក្នុងលោកនេះដប់ដង នោះគឺជាការឈឺចាប់របស់ខ្ញុំ គាត់ទៅឆ្ងាយហើយ។”

នាងដាក់ដៃរបស់នាងថ្នមៗទៅលើជង្គង់តូចៗរបស់នាង ហើយអង្គុយស្ងៀមពីរបីនាទី។

“នាងនឹងស្រែកយំខ្លាំងៗមិនខាន” អេមេនហ្គាដ គិតក្នុងចិត្តដោយភ័យខ្លាច។

ប៉ុន្តែនាងមិនយំទេ បន្តិចក្រោយមកទើបនាងនិយាយដោយមិនងើយមុខ។

“ខ្ញុំសន្យានឹងគាត់ថា ខ្ញុំនឹងទ្រាំ ហើយខ្ញុំនឹងធ្វើ។ យើងត្រូវតែទ្រាំនឹងរឿងរ៉ាវ។ គិតពីអ្វីដែលទាហានទ្រាំ! ប៉ាប៉ាគឺជាទាហាន។ ប្រសិនបើមានសង្គ្រាមកើតឡើងគាត់នឹងត្រូវទ្រាំនឹងការធ្វើដំណើរ ស្រែកទឹក ហើយអាចនឹងមានរបួសធ្ងន់។ ហើយគាត់នឹងមិននិយាយអ្វីទេ សូម្បីមួយពាក្យ។”

អេមេនហ្គាដ បានត្រឹមសម្លឹងមើលនាង ប៉ុន្តែនាងមានអារម្មណ៍ថា នាងចាប់ផ្ដើមស្រលាញ់ សារ៉ា។ នាងស្រស់ស្អាត ហើយខុសប្លែកពីក្មេងដទៃទៀត។

ភ្លាមនោះនាងងើបមុខឡើង ហើយញញឹមបន្តិច។

“ប្រសិនបើខ្ញុំនិយាយហើយនិយាយទៀត ហើយប្រាប់ឯងពីរឿងធ្វើពត់ ឬប្រឌិតរឿង ខ្ញុំនឹងទ្រាំបានល្អជាងនេះ។ ខ្ញុំមិនភ្លេចទេ តែខ្ញុំអាចទ្រាំបានស្រួលជាងនេះ។”

អេមេនហ្គាដ មិនដឹងថាហេតុអ្វីនាងអួលដើមក ហើយភ្នែករបស់នាងហាក់ដូចជាច្រាលពេញដោយទឹកភ្នែក។

“ឡាវីនី និងជេស៊ី គឺជាមិត្តល្អបំផុត ខ្ញុំបន់ឲ្យពួកយើងអាចក្លាយជាមិត្តល្អបំផុត។ ឯងអាចយកខ្ញុំធ្វើជាមិត្តបានទេ? ឯងឆ្លាត ហើយខ្ញុំជាក្មេងល្ងង់ជាងគេក្នុងសាលា ប៉ុន្តែខ្ញុំ អឺ ខ្ញុំពិតជាចូលចិត្តឯង!” នាងនិយាយដោយរអាក់រអួល។

“ខ្ញុំពិតជាពេញចិត្ត។ យើងសប្បាយចិត្តពេលដែលគេចូលចិត្តយើង។ ត្រូវហើយ ពួកយើងនឹងក្លាយជាមិត្តល្អ! ហើយខ្ញុំប្រាប់ឯងរឿងមួយ ខ្ញុំអាចជួយឯងបានសម្រាប់មេរៀនភាសាបារាំងរបស់ឯង!” សារ៉ា និយាយ ខណៈដែលមុខនាងឡើងក្រហម។

ប្រសិនបើសារ៉ា ជាក្មេងប្រភេទផ្សេងវិញ ជីវិតដែលនាងឆ្លងកាត់នៅសិក្ខាសាលារបស់កញ្ញា មីនជីន សម្រាប់រយៈពេលដប់ឆ្នាំទៀត នឹងមិនល្អសម្រាប់នាងទេ។ នាងត្រូវបានគេទទួលរាក់ទាក់នៅនៅសាលាហាក់ដូចជាភ្ញៀវកិត្តិយសមិនមែនសិស្សដែលមកស្នាក់នៅដើម្បីរៀនទេ។ ប្រសិនបើនាងជាក្មេងដែលមានចរិតរឹងរូស និងកាច នាងប្រហែលជារករឿងគេឯង និងមិនអាចទ្រាំបានពេលគេចំអក និងនិយាយបញ្ចើច។ ប្រសិនបើនាងជាក្មេងមិនមានចំណង់នឹងការសិក្សា នាងនឹងមិនបានរៀនចេះអ្វីនោះឡើយ។ កញ្ញាមីនជីន មិនចូលចិត្តនាងជាសំងាត់ ប៉ុន្តែនាងជាមនុស្សឆ្លាតដែលមិនធ្វើអ្វីឲ្យកូនសិស្សរបស់នាងមិនសប្បាយចិត្ត ហើយចាកចេញពីសាលារបស់នាងនោះទេ។ នាងដឹងច្បាស់ថា ប្រសិនបើ សារ៉ា សរសេរសំបុត្រទៅប៉ារបស់នាងប្រាប់គេថា នាងមិនស្រណុកចិត្ត ឬមិនសប្បាយចិត្តនោះ លោកកាពីទេន គ្រូវី នឹងដកនាងចេញពីសាលានេះភ្លាម។ គំនិតរបស់កញ្ញា មីនជីន គឺថា ប្រសិនបើក្មេងត្រូវបានគេសរសើរជាបន្ត និងមិនហាមពួកគេមិនឲ្យធ្វើអ្វីដែលពួកគេចូលចិត្តនោះ ពួកគេនឹងពេញចិត្តនឹងកន្លែងដែលពួកគេនៅ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ សារ៉ា ត្រូវបានគេសរសើរចំពោះការធ្វើកិច្ចការសាលាលឿន ចរិតល្អ ការចុះសម្រុងរបស់នាងជាមួយមិត្តរួមថ្នាក់ ទឹកចិត្តល្អរបស់នាងដែលពេលខ្លះប្រាក់នៅកាបូបរបស់នាង នាងឲ្យទៅអ្នកសុំទានទាំងអស់ដោយមិនទុកមួយសេន។

……………………………………………

ព្រះនាងតូច (ភាគទី៣)

ពេលវេលាចេះតែដើរទៅមុខ សារ៉ា បានប្រាប់រឿងរ៉ាវជាច្រើនទាំងរឿងពិបាកចិត្ត និងរឿងពិតពីខ្លួននាង និងកាលៈទេសៈរបស់នាងដល់ អេមេនហ្គាដ ហើយពេលនេះនាងបានប្រាប់ពីរឿងទាំងនេះ៖

“រឿងជាច្រើនកើតឡើងចំពោះមនុស្សដោយចៃដន្យ។ រឿងល្អៗជាច្រើនបានកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ។ គឺវាកើតឡើងដោយខ្ញុំតែងតែចូលចិត្តមេរៀន និងសៀវភៅ ហើយខ្ញុំអាចចងចាំរឿងជាច្រើនពេលដែលខ្ញុំបានរៀនវាហើយ។ វាកើតឡើងដែលខ្ញុំកើតមកមានប៉ាអស្ចារ្យ ចិត្តល្អ និងឆ្លាត ហើយអាចឲ្យខ្ញុំគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំចូលចិត្ត។ ខ្ញុំប្រហែលជាមានចរិតមិនស្លូតទេ ប៉ុន្តែពេលដែលយើងមានអ្វីគ្រប់យ៉ាង ហើយគ្រប់គ្នាធ្វើល្អចំពោះយើង តើយើងម៉េចនឹងអាចមានចរិតកាច និងអាក្រក់បានទៅ? ខ្ញុំមិនដឹងទេ ថាខ្ញុំគឺជាក្មេងល្អ ឬក្មេងអាក្រក់។ ខ្ញុំប្រហែលជាក្មេងកាចអាក្រក់ ហើយគ្មាននរណាដឹង នោះគឺព្រោះតែខ្ញុំមិនធ្លាប់មានរឿង។”

“ឡាវីនី មិនដែលមានរឿងទេ ប៉ុន្តែនាងពិតជាកាច។” អេមេនហ្គាដ និយាយ។

សារ៉ា ញីចុងច្រមុះពេលដែលនាងគិតពីបញ្ហានេះ។

“អូ! នោះប្រហែល ប្រហែលជាដោយសារ ឡាវីនី កំពុងធំ។”

គំនិតនេះគឺដោយសារនាងនឹកឃើញដល់កាលដែលកញ្ញា អាម៉េឡា និយាយថា ឡាវីនី កំពុងធំលឿនណាស់ ហើយគាត់ជឿថាការដែលក្មេងកំពុងធំបែបនេះនឹងប៉ះពាល់ដល់សុខភាព និងអត្តចរិត។

តាមពិត ឡាវីនី ជាក្មេងចិត្តច្រើន។ នាងច្រណែននឹងសារ៉ា ដោយមិនបង្ហាញឲ្យគេដឹង។ មុនពេលដែលមិត្តរួមថ្នាក់ថ្មីនេះមកដល់ នាងមានអារម្មណ៍ថានាងជាអ្នកដឹកនាំនៅក្នុងសាលា។ នាងអាចដឹកនាំបានព្រោះនាងបានធ្វើឲ្យខ្លួននាងកាចខ្លាំងប្រសិនបើមានក្មេងណាម្នាក់មិនព្រមស្ដាប់តាមនាង។ នាងស្អាតហើយមានសំលៀកបំពាក់ស្អាតជាងគេនៅពេលដែលដើរចូលរៀនតាមជួរពីរៗ រហូតដល់ពេលសារ៉ា មកជាមួយនឹងការនិយាយតៗគ្នា និងការស្លៀកពាក់របស់នាងដែលហួសពីអ្វីគេធ្លាប់ឃើញក្មេងៗស្លៀកពាក់នោះ ថែមទាំងដើរនៅជួរមុខទន្ទឹមជាមួយកញ្ញា មីនជីន ទៀតនោះអ្វីៗចំពោះឡាវីនី ហាក់មិនដូចមុន។

នៅចំណុចចាប់ផ្ដើមនេះ គឺជារឿងមិនសប្បាយចិត្តណាស់ទៅហើយ ប៉ុន្តែពេលវេលាចេះតែបន្តទៅមុខ អ្វីដែលគេអាចមើលឃើញនោះ សារ៉ា ក៏ជាអ្នកដឹកនាំដែរ ហើយមិនព្រោះតែនាងកាចនោះទេ ប៉ុន្តែព្រោះតែនាងមិនដែលធ្វើកាច។

“មានរឿងមួយពី សារ៉ា គ្រូវី ។ នាងមិនដែលអួតពីខ្លួនឯងសូម្បីតែបន្តិច ឯងដឹងហើយ ឡាវី ថាគេអាចអួតបាន។ ខ្ញុំជឿថាខ្ញុំប្រាកដជាមិនដូចនាងទេ ប្រសិនបើខ្ញុំមានរបស់ជាច្រើន ហើយត្រូវគេផ្គាប់ផ្គន់បែបនោះ។ វាពិតជាគួរឲ្យខ្ពើមណាស់ពេលដែលកញ្ញា មីនជីន អួតពីនាងនៅពេលប៉ាម៉ាក់មក។” ជេស៊ី និយាយធ្វើឲ្យ ឡាវីនី កាន់តែខឹង។

“សារ៉ា ជាទីស្រលាញ់កូនត្រូវតែទៅបន្ទប់គូររូប ហើយនិយាយពីប្រទេសឥណ្ឌាប្រាប់អ្នកស្រី ម៉ាស្គ្រេវ ។ សារ៉ា ជាទីស្រលាញ់ កូនត្រូវនិយាយភាសាបារាំងជាមួយអ្នកស្រី ភីតឃីន។ ការលើកដាក់សំឡេងរបស់នាងល្អណាស់ នាងមិនរៀនភាសាបារាំងនៅសាលាទេ បន្តិចក៏អត់ដែរ។ នាងនិយាយថានាងមិនបានរៀនវាទេ នាងគ្រាន់តែចាំបាន ព្រោះនាងតែងតែស្ដាប់ប៉ាប៉ារបស់នាងនិយាយ។” ឡាវីនី និយាយបែបជម្រេញ នៅក្នុងអារម្មណ៍ខឹងកញ្ញា មីនជីន បំផុត។ នាងបន្ត៖

“ហើយប៉ារបស់នាងគ្មានអ្វីអស្ចារ្យទេ គ្រាន់តែជាមន្ត្រីជនជាតិឥណ្ឌាតែប៉ុណ្ណោះ។”

“អូ! គាត់សម្លាប់ខ្លា។ ស្បែកខ្លាដែលសារ៉ា មាននៅក្នុងបន្ទប់រៀននោះគឺគាត់ជាអ្នកសម្លាប់។ អីចឹងហើយបានជានាងស្រលាញ់វាណាស់។ នាងគេងលើវា ហើយអង្អែលក្បាលវា និងនិយាយជាមួយវាប្រៀបបានវានោះជាឆ្មាមួយក្បាល។” ជេស៊ី និយាយយឺតៗ។

“នាងតែងតែធ្វើរឿងឆ្កួតៗ ម៉ាក់ខ្ញុំនិយាយថារបៀបដែលនាងប្រឌិតរឿងគឺជារឿងឆ្កួតៗ ម៉ាក់ថានាងនឹងធំឡើងក្លាយជាមនុស្សខុសគេ។” ឡាវីនី និយាយពេបមាត់។

ជាការពិតណាស់ដែលថា សារ៉ា មិនចេះអួត។ នាងជាក្មេងរួសរាយ ហើយចែករំលែករបស់របរនាងជាមួយនឹងក្មេងដែលមិនមានអ្វីសោះ។ ក្មេងៗដែលទម្លាប់នឹងការដែលត្រូវគេបញ្ជាពីមុខពីក្រោយដោយក្មេងវ័យដប់ និងដប់ពីរឆ្នាំ មិនដែលត្រូវបាននាងធ្វើឲ្យយំទេ។ នាងជាក្មេងមានចរិតដូចជាម្ដាយ នៅពេលដែលមានក្មេងណាដួលហើយស្រែកយំឱបជង្គង់ នាងរត់ទៅហើយជួយលើកពួកគេឡើង និងជួយលួង ឬរកមើលអ្វីនៅក្នុងហោប៉ៅរបស់នាងដែលធម្មជាតិរបស់ក្មេងចូលចិត្ត។

……………………………

ក្មេងៗជាច្រើនស្រលាញ់ សារ៉ា។ គេដឹងថានាងធ្លាប់ធ្វើកម្មវិធីជប់លៀងញ៉ាំតែនៅក្នុងបន្ទប់របស់នាងច្រើនដង។ ហើយអ៊េមីលី ត្រូវបានពួកគេយកមកលេងជាមួយ អ៊េមីលី ត្រូវបានគេបម្រើទឹកតែជាមួយនឹងពែងដែលគេដាក់ស្ករច្រើន ហើយមានផ្កាពណ៌ខៀវនៅពីលើនោះ។ គ្មាននរណាធ្លាប់ឃើញទឹកតែរបស់តុក្កតាបែបនោះទេ។ ចាប់ពីរសៀលនោះមក សារ៉ា ត្រូវក្មេងៗចាត់ទុកដូចជាព្រះនាងតូច។

ឡូទី ឡេហ្គ គោរពនាងខ្លាំងណាស់ ប្រសិនបើ សារ៉ា មិនមែនជាក្មេងដែលមានចរិតដូចម្ដាយនោះទេ នាងប្រាកដជាយល់ថាខ្លួនឯងជាក្មេងអស់សង្ឃឹម។ ឡូទី ត្រូវបានប៉ារបស់នាងដែលមិនសូវជាគិតបានវែងឆ្ងាយក្នុងវ័យក្មេងរបស់គាត់បញ្ជូននាងទៅសាលា ដោយមិនដឹងដោះស្រាយយ៉ាងណាជាមួយនាង។ ម្ដាយវ័យក្មេងរបស់នាងបានស្លាប់ ហើយជាក្មេងដែលត្រូវបានគេបីបាច់ដូចជាតុក្កតាសំណព្វចិត្ត ឬស្វាចិញ្ចឹមដ៏ទម្រើសចាប់តាំងពីវិនាទីទីមួយនៃជីវិតរបស់នាងមកនោះ នាងជាក្មេងមានចរិតឆ្នាស់សម្បើមណាស់។ ពេលនាងចង់បានអ្វី ឬមិនចង់បានអ្វីនាងប្រាកដជាបង្ករឿង ហើយជាធម្មតានាងតែងតែចង់បានរបស់ដែលនាងមិនអាចយកបាន ហើយមិនចង់បានរបស់ដែលល្អបំផុតសម្រាប់នាង សំឡេងតូចរបស់នាងនឹងឮខ្ទរពេញផ្ទះ ឬដល់ផ្ទះផ្សេងទៀតពេលនាងមិនត្រូវចិត្ត។

អាវុធដ៏ខ្លាំងបំផុតរបស់នាងគឺអាថ៌កំបាំងដែលនាងដឹងថា ក្មេងស្រីតូចដែលកំព្រាម្ដាយគឺជាក្មេងគួរឲ្យអាណិត និងត្រូវទទួលការមើលថែឲ្យបានល្អ។ នាងប្រហែលជាធ្លាប់ឮមនុស្សពេញវ័យនិយាយពីរឿងនាងពីមុនមក ក្រោយពេលម្ដាយរបស់នាងស្លាប់។ ដូច្នេះហើយនាងប្រើរឿងនេះជាទម្លាប់ទៅហើយសម្រាប់ការទាមទារអ្វីមួយ។

លើកទីមួយដែលសារ៉ា មើលខុសត្រូវនាងគឺនៅព្រឹកដែលនាងដើរកាត់តាមបន្ទប់អង្គុយលេង នាងឮសំឡេងទាំងកញ្ញា មីនជីន និងកញ្ញា អាម៉េឡា ព្យាយាមនិយាយសង្ខើញឲ្យក្មេងដែលកំពុងខឹងម្នាក់ស្ងាត់មាត់។ នាងមិនព្រមស្ងាត់ ហើយយំកាន់តែខ្លាំងដែលធ្វើឲ្យកញ្ញា មីនជីន ស្ទើរតែស្រែកដាក់នាងដោយឥរិយាបថម៉ឺងម៉ាត់ ដើម្បីឲ្យនាងស្ដាប់។

“កូន ស្រែករកអ្វី?” គាត់ស្ទើរតែស្រែកគំហក។

“អូ ហឺ ហឺ! ខ្ញុំអត់ម៉ាក់ ម៉ាក់ទេ!” សារ៉ា ស្ដាប់ឮ។

“អូ! ឡូទី! ឈប់ទៅ កូន! ឈប់យំទៅ! ឈប់យំទៅកូន!” កញ្ញា អាម៉េឡា ស្រែក។

“ហឺៗៗៗ! ខ្ញុំអត់មាន ម៉ាក់ ម៉ាក់ទេ!” ឡូទី ស្រែកយ៉ាងខ្លាំង។

“នាងគួរតែត្រូវបានបង្ក្រាប កូនគួរតែត្រូវគេបង្ក្រាប ក្មេងឆ្នាស់!” កញ្ញា មីនជីន បង្ហាញពីអារម្មណ៍មួម៉ៅ។

សារ៉ា ឈប់នៅក្នុងសាល កំពុងនឹកថា តើនាងគួរតែចូលទៅក្នុងបន្ទប់ឬអត់ ព្រោះថ្មីៗនេះនាងបាននិយាយលេងជាមួយ ឡូទី យ៉ាងស្និទ្ធស្នាល ហើយប្រហែលជាអាចលួងនាងឲ្យឈប់យំបាន។ ពេលកញ្ញា មីនជីន ចេញមកក្រៅហើយឃើញនាង គាត់មើលទៅដូចជាមិនស្រណុកក្នុងចិត្តទេ។ គាត់ដឹងថាសំឡេងរបស់គេឮខ្ទរពីក្នុងបន្ទប់មក។

“អូ សារ៉ា!” គាត់ភ្ញាក់ផ្អើល ហើយបង្ខំចិត្តធ្វើជាញញឹមឲ្យសម។

“ខ្ញុំឈប់ព្រោះខ្ញុំដឹងថា នោះគឺឡូទី ហើយខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំប្រហែល គ្រាន់តែប្រហែលជាអាចលួងនាងឲ្យឈប់យំបាន។ តើខ្ញុំអាចសាកល្បងបានទេ កញ្ញា មីនជីន?” សារ៉ា ពន្យល់។

“បើសិនជាកូនអាចធ្វើបាន កូនជាក្មេងឆ្លាត។” កញ្ញា មីនជីន ឆ្លើយដោយបើកមាត់ធំៗ។ បន្ទាប់មកពេលគាត់ឃើញទឹកមុខ សារ៉ា ប្រែទឹកមុខដោយសារសំដីរបស់គាត់ គាត់ក៏ប្ដូរឥរិយាបថ។

“ប៉ុន្តែកូនឆ្លាតគ្រប់រឿង អ្នកហ៊ាននិយាយថា កូនប្រាកដជាលួងនាងបាន ចូលទៅ!” គាត់និយាយតាមរបៀបបញ្ជាក់ពីការយល់ព្រម ហើយក៏ដើរចេញទៅ។

ពេលសារ៉ា ចូលទៅដល់ក្នុងបន្ទប់ ឡូទី កំពុងគេងស្រែកយំទធាក់ជើងយ៉ាងខ្លាំង ហើយកញ្ញា អាម៉េឡា កំពុងនៅក្បែរនាង សម្លឹងនាងដោយមុខក្រហម និងឈឺក្បាល។ ឡូទី ធ្លាប់ទំធ្វើបែបនេះនៅផ្ទះរបស់នាង ហើយនាងនឹងបានអ្វីដែលនាងទទូចចប់បាន។ កញ្ញា អាម៉េឡា ដ៏កម្សត់បានសាកល្បងរូបមន្តទីមួយ ហើយទីពីរទៀត។

“កូនសម្លាញ់ដ៏កម្សត់អើយ! អ្នកគ្រូដឹងថា កូនមិនមានម៉ាក់ទេ កូនកម្សត់ បើកូនមិនឈប់យំទេ អ្នកគ្រូអង្រួនកូនហើយ។ កូនតូចឆ្លាត! កូនខូចណាស់! ក្មេងខូច អាក្រក់ អ្នកគ្រូនឹងថើបកូន អ្នកគ្រូនឹងថើប!” សារ៉ា ចូលទៅជិតពួកគេភ្លាម នាងមិនដឹងថានាងនឹងត្រូវធ្វើអ្វីទេ ប៉ុន្តែនាងដឹងថាវានឹងប្រសើរដែលត្រូវនិយាយរឿងឲ្យច្បាស់ និងផ្ដល់ជាសង្ឃឹម។

“អ្នកគ្រូ អាម៉េឡា! អ្នកគ្រូ មីនជីន និយាយថាឲ្យខ្ញុំមកសាកល្បងលួងនាងឲ្យឈប់យំ តើខ្ញុំអាចសាកបានទេ?”

កញ្ញា អាម៉េឡា ងាកមកមើលនាងដោយគ្មានសង្ឃឹម “អូ! កូនគិតថា កូនអាចលួងនាងបាន?” នាងនិយាយទាំងដង្ហក់។

“ខ្ញុំមិនដឹងថាអាចឬអត់ទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងសាកល្បង។” សារ៉ា ឆ្លើយ ស្ទើរនិយាយស្ទើរខ្សឹប ហើយបន្ត៖

“បើអ្នកគ្រូចេញក្រៅបន្ទប់ ខ្ញុំនឹងនៅជាមួយនាង។”

“អូ សារ៉ា! អ្នកគ្រូមិនដែលជួបក្មេងគួរឲ្យខ្លាចបែបនេះទេ អ្នកគ្រូមិនដឹងថាយើងអាចលួងនាងឲ្យបាត់យំបានឬអត់ទេ។” កញ្ញា និយាយ។

ប៉ុន្តែនាងបានចេញពីបន្ទប់ ដោយធូរចិត្តព្រោះបានរកលេសចេញទៅបាន។

សារ៉ា ឈរនៅក្បែរក្មេងដែលកំពុងខឹងមួយសន្ទុះ ហើយសម្លឹងចុះមើលនាងដោយមិននិយាយអ្វី។ បន្ទាប់មកនាងអង្គុយចុះក្បែរគេ ហើយរង់ចាំ។ ក្រៅពីសំឡេងស្រែកខឹងរបស់ ឡូទី ក្នុងបន្ទប់គ្មានសំឡេងអ្វីផ្សេងទេ។ បន្តិចក្រោយមកនាងឈប់ស្រែក ហើយបើកភ្នែកមើលអ្នកដែលនៅជិតនាង ហើយនោះគឺក្មេងស្រីតូចម្នាក់ទៀត ប៉ុន្តែជាក្មេងដែលមាន អ៊េមីលី និងរបស់គ្រប់យ៉ាង។ ហើយនាងសម្លឹងមើលគេមិនដាក់ភ្នែកហាក់ដូចជានាងកំពុងគិតអ្វីមួយ។ ឈប់ស្រែកប៉ុន្មានវិនាទីដើម្បីគិត ឡូទីយល់ថានាងត្រូវបន្តស្រែកទៀត ប៉ុន្តែបន្ទប់ដ៏ស្ងាត់ជ្រងំនិងទឹកមុខចម្លែករបស់ សារ៉ា ធ្វើឲ្យនាងចាប់អារម្មណ៍និងបានធូរចិត្តខ្លះ។

“ខ្ញុំអត់មាន ម៉ាក់ ម៉ាក់ ម៉ាក់ ទេ!” ខ្ញុំនាងស្រែកប្រាប់តែសំឡេងនាងមិនខ្លាំងទៀតទេ។

សារ៉ា នៅមើលមុខនាងមិនដាក់ភ្នែក ប៉ុន្មានក្នុងភ្នែកនាងបង្ហាញថានាងបានយល់ខ្លះហើយ។

“ខ្ញុំក៏អត់មានដែរ” សារ៉ា និយាយ។

ពាក្យនេះជាអ្វីដែលបង្អាក់នាងមិនឲ្យស្រែកដោយមិននឹកស្មានដល់។ ឡូទី ឈប់ទធាក់ជើង ដកដង្ហើមញាប់ៗ ហើយសម្លឹងសារ៉ា។ នាងមិនចង់ឈប់ស្រែកយំទេ ប៉ុន្តែគំនិតរបស់នាងបានដាច់ពីការចង់ស្រែក ដូច្នេះនាងអណ្ដឺតអណ្ដកម្ដងទៀត ហើយបន្ទាប់ក៏និយាយ៖

“គាត់ទៅណា?”

“គាត់ទៅឋានសួគ៌ ប៉ុន្តែខ្ញុំជឿជាក់ថា ពេលខ្លះគាត់ចេញមកមើលខ្ញុំ ទោះបីជាខ្ញុំមើលគាត់មិនឃើញក៏ដោយ។ ម៉ាក់ឯងក៏ដូចគ្នា ប្រហែលជាពេលនេះពួកគាត់កំពុងតែមើលយើង។ ប្រហែលជាពួកគាត់នៅក្នុងបន្ទប់នេះទាំងពីរនាក់។” នាងនិយាយ។

ឡូទី ក្រោកអង្គុយបញ្ឈរជង្គង់ ហើយសម្លឹងមើលនាង។ នាងគិតថាបើសិនជាម៉ាក់របស់នាងឃើញនាងកាលពីកន្លះម៉ោងមុន គាត់ប្រហែលជាគិតថា នាងមិនមែនជាប្រភេទក្មេងដែលជាប់សាច់ញាតិជាមួយនឹងទេពអក្សរទេ។

សារ៉ា នៅនិយាយបន្ត អ្នកខ្លះអាចនឹងគិតថា អ្វីដែលនាងនិយាយគឺដូចជារឿងនាងទេពអក្សរ ប៉ុន្តែនោះជារឿងពិតសម្រាប់ការគិតរបស់នាង ដែលធ្វើឲ្យឡូទី ចាប់ផ្ដើមស្ដាប់នាង។ សារ៉ា ប្រាប់ថាម៉ាក់របស់នាងមានស្លាប និងមកុដ ហើយបង្ហាញរូបភាពជានារីដ៏ស្រស់ស្អាតក្នុងឈុតពណ៌ស ដែលគេនិយាយថានោះគឺទេពអក្សរ។ ប៉ុន្តែសារ៉ា ដូចជាកំពុងនិយាយពីរឿងពិតនៃប្រទេសជាទីស្រលាញ់កន្លែងដែលមានមនុស្សពិតប្រាកដរស់នៅ។

“មានវាលធំមួយ វាលនោះគឺវាលផ្កា ជាវាលផ្កាលីលី ហើយនៅពេលដែលជំនោរបក់លើពួកវា វារេចុះរេឡើងហើយបង្ហើរក្លិនទៅតាមខ្យល់ ហើយមនុស្សគ្រប់គ្នាតែងតែស្រូបយកក្លិននោះ ព្រោះខ្យល់ជំនោរតែងតែបក់ជានិច្ច។ ហើយក្មេងៗជាច្រើនរត់លេងនៅក្នុងវាលផ្កា និងបេះផ្កាពេញៗដៃ ហើយសើចនិងប្រលែងគ្នាលេង។ គ្មាននរម្នាក់អស់កម្លាំងទេ មិនថាពួកគេដើរឆ្ងាយយ៉ាងណា។ ពួកគេអាចបណ្ដែតខ្លួនទៅគ្រប់កន្លែងដែលពួកគេចង់ទៅ ហើយមានជញ្ជាំងដែលធ្វើពីគជ់ និងមាសនៅជុំវិញក្រុង ប៉ុន្តែជញ្ជាំងទាំងនោះទាបល្មមមនុស្សអាចឡើងទៅលើនោះបាន ហើយញញឹមសម្លឹងចុះមកផែនដី ហើយផ្ញើសារល្អៗមក។” សារ៉ា ចាប់ផ្ដើមនិយាយរឿងហាក់ដូចជានាងកំពុងនៅក្នុងសុបិន។

មិនថានាងចាប់ផ្ដើមនិយាយប្រាប់រឿងអីនោះទេ ឡូទី នឹងឈប់យំ ហើយចូលចិត្តស្ដាប់ ប៉ុន្តែរឿងនេះពិតជាពីរោះស្ដាប់ជាងរឿងដទៃទៀត។ នាងរំកិលខ្លួនទៅជិតសារ៉ា ហើយស្ដាប់រឿងគ្រប់ពាក្យរហូតដល់ទីបញ្ចប់។ ពេលដែលទីបញ្ចប់មកដល់ នាងនៅចំហមាត់ហើយមានអារម្មណ៍សោកស្ដាយ។

“ខ្ញុំចង់ទៅទីនោះ ខ្ញុំអត់មានម៉ាក់ទេនៅសាលានេះ” នាងយំ។

សារ៉ា ឃើញសញ្ញាគ្រោះថ្នាក់ ហើយនាងចេញពីសុបិនរបស់នាងមកវិញ។ នាងចាប់ដៃរបស់ ឡូទី ហើយទាញមកជិតខ្លួន និងសើចបន្តិច។

“ខ្ញុំនឹងធ្វើជាម៉ាក់ របស់ឯង។ យើងនឹងលេងថា ឯងជាកូនរបស់ខ្ញុំ ហើយអ៊េមីលី ជាបងស្រីរបស់ឯង។”

ឡូទី ហាក់ដូចជាត្រូវចិត្ត។

“ពិតមែន?” នាងនិយាយ។

“មែនហើយ យើងទៅប្រាប់នាងទៅ ហើយបន្ទាប់មកលុបមុខ និងកក់សក់របស់ឯង។” សារ៉ា ឆ្លើយហើយក្រោកឈរឡើង។

និទាន​កុមារ – Meysansotheary

ព្រះនាងតូចសារ៉ា ភាគទី៧

ព្រះនាងតូចសារ៉ា​ ភាគទីមួយ​

និទានកុមារ – Meysansotheary

ព្រះនាងតូចសារ៉ា ភាគទីមួយ