និទានកុមារ – Meysansotheary

MST-កុមារ នាំយកនិទានរឿងថ្មី ស្តីពី សាមគ្គីភាព និងភាពរឹងមាំរបស់ក្មេងៗក្នុងកាលៈទេសៈលំបាក តាមរយៈរឿង «ប្រាំពីរ»

លី ណា — Thu, 13 Mar 2025 13:22:53 +0000

MST-កុមារ ជាមាតិកាថ្មីនៃប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ meysansothear.com ដែលអ្នកនិពន្ធ មុីសន សុធារី បង្កើតឡើង ក្នុងន័យបន្ថែមនូវចំណីអារម្មណ៍ប្លែក និងសម្បូរបែប ក្រៅពីប្រលោមលោកចម្រុះ ភ័យរន្ធត់ អាថ៌កំបាំង ស៉ើបអង្កេត និងមនោសញ្ចេតនាជាដើម។ល។ ហើយចាប់ដំណើរការផ្សាយលើ YouTube Channel កាលពីថ្ងៃទី២៣ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៥ កន្លងទៅ ជាមួយនឹងនិទានរឿង «នាងយក្ខ» ។

ចំណែកឯ «ប្រាំពីរ» ជានិទានរឿងទី២ ក្នុងចំណោមរឿងសម្រាប់កុមារនៃ MST-កុមារ ស្នាដៃរបស់អ្នកនិពន្ធ ហេង ហុកឆាយ ជាតំណាលរឿងស្តីពី សាមគ្គីភាពរបស់ក្មេង ៧នាក់ ដែលសិក្សានៅអនុវិទ្យាល័យចំណាស់មួយ ដែលគេស្គាល់ថា ជាថ្នាលសិក្សាដ៏ទំនើបមួយក្នុងបរិវេណសំណង់ប្រាង្គបុរាណ ចំកណ្តាលទីប្រជុំជនដ៏សុីវិល័យនៃខេត្តមួយ។

ជាមួយនឹងសាច់រឿងបង្កប់ដោយសារអប់រំមួយនេះ ក៏ត្រូវបានយកមកផលិតជាវីដេអូ និទានផ្ទាល់ដោយកុមារីវ័យក្មេង នីម៉ូលីកូល ដែលចេះនិទានយ៉ាងបុិនប្រសព្វ នឹងបើកបង្ហាញនូវអត្ថន័យនៃសាមគ្គីភាព ក៏ដូចជាភាពឈ្លាសវៃ និងការយល់ឃើញផ្សេងៗគ្នារបស់ក្មេង ៧នាក់ ដែលត្រូវជួបប្រទះនឹងកាលៈទេសៈលំបាកត្រូវដោះស្រាយរួមគ្នាតាមរយៈរឿង «ប្រាំពីរ»។

គួរឱ្យដឹងដែរថា «ប្រាំពីរ» ជាស្នាដៃអ្នកនិពន្ធដែលចូលរួមក្នុងឱកាសបើក ” រដូវកាលអ្នកនិពន្ធ (The Pen Dynasty) ” ឬ MSTWriter6 ជាមួយប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយរឿងដ៏ធំមួយនេះ ខណៈកំពុងបន្តទទួលស្នាដៃនៅឡើយ។

តស់ស្តាប់និទានរឿងដ៏ពិរោះ មួយរឿងចប់៖

បើកទំព័រ «MST-កុមារ» តាមរយៈរឿង នាងយក្ខ និទានផ្ទាល់ពីកុមារី នីម៉ូលីកូល ផ្សាយលើឆានែលយូធូប អ្នកនិពន្ធ មុីសន សុធារី

លី ណា — Sun, 23 Feb 2025 07:10:05 +0000

អ្នកនិពន្ធ មុីសន សុធារី បានបន្ថែមនូវរសជាតិថ្មីក្នុងមាតិកានៃប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ meysansothear.com គឺ «MST-កុមារ» ដើម្បីបន្ថែមនូវចំណីអារម្មណ៍ប្លែក និងសម្បូរបែប ក្រៅពីប្រលោមលោកចម្រុះ ភ័យរន្ធត់ អាថ៌កំបាំង ស៉ើបអង្កេត និងមនោសញ្ចេតនាជាដើម។ល។

ក្នុងឱកាសបើក ” រដូវកាលអ្នកនិពន្ធ (The Pen Dynasty) ” ឬ MSTWriter6 ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយរឿងដ៏ធំមួយនេះ ទទួលបានស្នាដៃថ្មីពីអ្នកនិពន្ធ ឆាយ ឆុំ តាមរយៈរឿង «នាងយក្ខ» ដែលបានចេញផ្សាយអត្ថបទរឿងថ្មីៗនេះ។

សាច់រឿងដែលបង្កប់ដោយន័យអប់រំមួយនេះ ក៏ត្រូវបានយកមកផលិតជាវីដេអូ និទានផ្ទាល់ដោយកុមារីវ័យក្មេង នីម៉ូលីកូល ជាមួយសំឡេងស្រួយស្រែស ចេះលើកដាក់សំឡេង និងឃ្លោងឃ្លាបញ្ជូលសំនៀងតាមអារម្មណ៍នៃតួអង្គយ៉ាងបុិនប្រសព្វ ចេញផ្សាយលើ You Tube Channel អ្នកនិពន្ធ មុីសន សុធារី នៅរសៀលថ្ងៃទី ២៣ ខែកុម្ភៈនេះផងដែរ ។

តស់ស្តាប់និទានរឿងដ៏ពិរោះ មួយរឿងចប់៖

ព្រះនាងតូចសារ៉ា ភាគទី៦

YaraMST — Fri, 28 Jan 2022 06:06:47 +0000

“អ្នកណាឲ្យនំឯង?” ស្ត្រីនោះសួរ។

ក្មេងនោះចង្អុលទៅកន្លែងដែល សារ៉ា បានដើរកាត់និងបាត់ខ្លួនទៅ។

“នាងនិយាយថាម៉េច?” ស្ត្រីនោះសួរ។

“សួរថាខ្ញុំឃ្លានទេ?” ក្មេងឆ្លើយដោយសំឡេងស្អក។

“ឯងនិយាយថាម៉េច?”

“ខ្ញុំថាខ្ញុំឃ្លានណាស់។”

“ហើយបន្ទាប់មកគេមកវិញ ហើយឲ្យនំទៅឯង មែនទេ?”

ក្មេងសុំទានងក់ក្បាល។

“ឲ្យប៉ុន្មាន?”

“ប្រាំ”

ស្ត្រីនោះគិតពីនាង៖

“សល់តែមួយសម្រាប់នាងខ្លួនឯង ហើយខ្ញុំឃើញភ្នែករបស់នាងឃ្លាន គឺអាចញ៉ាំអស់ទាំងប្រាំមួយ។”

គាត់សម្លឹងទៅផ្លូវដែលនាងបានដើរទៅបាត់ ដោយមិនស្រណុកចិត្តដូចសព្វមួយដងរបស់គាត់ ហើយគាត់ងាកមកក្មេងសុំទាន។

“ឯងបាត់ឃ្លាននៅ?”

“ខ្ញុំនៅតែឃ្លាន ប៉ុន្តែមិនឃ្លានដូចមុននេះទេ។”

“មកនេះ”

ក្មេងនោះដើរតាមគាត់ចូលទៅក្នុង ត្រូវគេហៅចូលមកកន្លែងកក់ក្ដៅ និងមាននំនៅពេញកន្លែងគឺជារឿងមិនគួរឲ្យជឿសម្រាប់ក្មេងតូចនេះ។ នាងមិនដឹងថានឹងមានអ្វីកើតឡើងទេ នាងថែមទាំងមិនខ្វល់ទៀតផង។

“ឯងកំដៅខ្លួនទៅ ហើយមើលកន្លែងនេះ ពេលដែលឯងចង់ញ៉ាំនំប៉័ង ឯងអាចមកសុំនៅទីនេះបាន។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តបើខ្ញុំនឹងឲ្យឯងមិនមែនដើម្បីក្មេងស្រីម្នាក់នោះ។”

…………………………………….

សារ៉ា យល់ថាមានសេចក្ដីសុខបន្តិចជាមួយនឹងនំដែលនៅសល់មួយរបស់នាង យ៉ាងណាវានៅក្ដៅខ្លាំង ហើយវាប្រសើរជាងគ្មានអ្វីសោះ។ ពេលដែលនាងកំពុងដើរ នាងបេះមួយដុំមកញ៉ាំ ហើយញ៉ាំយឺតៗដើម្បីឲ្យញ៉ាំបានយូរ។

“ឧបមាថា នេះជានំទិព្វ ហើយញ៉ាំមួយម៉ាត់ស្មើនឹងញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចមួយពេល ខ្ញុំនឹងញ៉ាំហួសប្រមាណបើខ្ញុំបន្តញ៉ាំបែបនេះ។” នាងនិយាយ។

មេឃងងឹតហើយពេលនាងទៅដល់ទីធ្លាបួនជ្រុងមុខសាលា។ តាមផ្ទះនីមួយៗសុទ្ធតែបើកភ្លើង ជាធម្មតានៅម៉ោងថ្មើរនេះពេលនាងសម្លឹងទៅបង្អួចផ្ទះគ្រួសារធំ នាងឃើញតែងឃើញសុភាពបុរសដែលនាងដាក់ឈ្មោះថាលោក ម៉ុនម៉័ររេនស៊ី អង្គុយនៅលើកៅអីធំ ដោយមានក្មេងៗនៅជុំវិញគាត់ កំពុងនិយាយ សើច នៅលើងដៃកៅអីរបស់គាត់ ឬជង្គង់របស់គាត់ ឬននាលលើគាត់។ ពេលនោះរឿងដ៏រំភើបកំពុងកើតឡើង មើលទៅគាត់នឹងត្រូវធ្វើដំណើរ។ រទេះនៅខាងមុខទ្វារ ហើយមានវ៉ាលីធំមួយត្រូវបានចងភ្ជាប់នៅលើនោះ។ ក្មេងៗកំពុងរាំ និយាយ និងហក់ឡើងលើប៉ារបស់ពួកគេ ម្ដាយដ៏ស្រស់ស្អាតកំពុងឈរនៅជិតគាត់ កំពុងនិយាយហាក់ដូចជាគាត់សួរសំនួរចុងក្រោយ។ សារ៉ា ឈប់មួយភ្លែតដើម្បីមើលក្មេងតូចៗ ដែលគាត់លើកមកថើប ហើយក្មេងធំ ផ្ដេកលើគាត់និងថើបគាត់។

“ខ្ញុំចង់ដឹងថាគាត់នឹងត្រូវទៅនៅឆ្ងាយយូរមែនទេ វ៉ាលីនោះធំណាស់ អូ! តើពួកគេនឹងនឹកគាត់យ៉ាងណា! ខ្ញុំនឹងនឹកគាត់ដែរ ទោះបីជាគាត់មិនស្គាល់ខ្ញុំក៏ដោយ។” សារ៉ា គិត។

ពេលដែលទ្វារបើកមក សារ៉ា ដើរចេញ ដោយចងចាំពីរឿងកាក់ប្រាំមួយផេន្នី ប៉ុន្តែនាងបានឃើញអ្នកធ្វើដំណើរចេញមកក្រៅ ហើយឈរសម្លឹងទៅបន្ទប់ដែលចាំងដោយពន្លឺ ខណៈកូនច្បងនៅតែតាមនិយាយជាមួយគាត់។

“តើមូស្គូនឹងមានព្រឹលច្រើនទេ? តើនឹងមានទឹកកកនៅគ្រប់កន្លែងទេ?” ជេនេត និយាយ។

“ប៉ានឹងជិះឡានតាមត្រូស្កាយទេ? ប៉ានឹងឃើញ ស៊ីហ្សា ទេ?” កូនម្នាក់ទៀតស្រែក។

“ប៉ានឹងសរសេរប្រាប់កូនពីរឿងនៅទីនោះទាំងអស់ ហើយប៉ានឹងផ្ញើរូបថតមកឲ្យកូនមើល។ ឆាប់រត់ចូលផ្ទះទៅ! យប់នេះអាកាសធាតុមិនល្អទេ ប៉ាចង់នៅជាមួយពួកឯងមិនចង់ទៅមូស្គូទេ។ រាត្រីសួស្ដី! រាត្រីសួស្ដី!” គាត់និយាយហើយ ក៏រត់ចុះមក និងឈានឡើងចូលរទេះ។

“បើប៉ារកក្មេងស្រីនោះឃើញ ឲ្យក្ដីស្រលាញ់ពួកខ្ញុំទៅនាងផង!” ក្លូរេន ស្រែក ហើយលោតចុះឡើង នៅមាត់ទ្វារ។

បន្ទាប់មកពួកគេចូលក្នុងផ្ទះ ហើយបិទទ្វារ។

”ឯងឃើញទេ ក្មេងស្រីដែលមិនមែនជាអ្នកសុំទាននោះដើរកាត់ទីនេះ? មើលទៅនាងរងាខ្លាំងណាស់ ហើយខ្លួនទទឹកជោក ខ្ញុំឃើញនាងងាកមកមើលពួកយើង។ ម៉ាក់ និយាយថា សម្លៀកបំពាក់របស់នាងមើលទៅដូចជាអ្នកមានណាម្នាក់ឲ្យទៅនាង គឺអ្នកមានដែលនាងតែសម្លៀកបំពាក់ដែលរយីករយាក។ អ្នកនៅក្នុងសាលាតែងតែប្រើនាងឲ្យចេញមកទិញឥវ៉ាន់នៅថ្ងៃធ្លាក់ព្រឹល ហើយពេលយប់ក៏ប្រើដែរ។” ជេនេត និយាយទៅកាន់ ណូរ៉ា ពេលដែលពួកគេចូលក្នុងបន្ទប់វិញ។

សារ៉ា ដើរកាត់ទីធ្លាបួនជ្រុងឆ្ពោះទៅជណ្ដើរតំបន់របស់កញ្ញា មីនជីន ដោយអារម្មណ៍អស់កម្លាំង និងញ័រចំប្រប់។

“ខ្ញុំឆ្ងល់ថាក្មេងស្រីតូចនោះជាអ្នកណា ក្មេងស្រីតូចដែលគាត់តាមរុក។” សារ៉ា គិត។

ហើយនាងដើរទៅជណ្ដើរ យួរធុងរបស់នាង និងទទួលអារម្មណ៍ថាវាធ្ងន់ខ្លាំង ខណៈដែលប៉ាប៉ាក្នុងគ្រួសារធំធ្វើដំណើរទៅកាន់ស្ថានីយដើម្បីឡើងរថភ្លើងដែលចេញដំណើរទៅមូស្គូ កន្លែងដែលគាត់ត្រូវខិតខំស្វែងរកកូនស្រីរបស់កាពីទែន គ្រូវី ដែលបានបាត់ខ្លួន។

…………………………………………

ព្រះនាងតូច (ភាគទី១១)

នៅល្ងាចនេះខណៈដែល សារ៉ា ចេញទៅក្រៅ រឿងចម្លែកបានកើតឡើងនៅក្នុងបន្ទប់ធ្នើរ។ មានតែ ម៉េឆាយឌេក ទេដែលបានឃើញ និងស្ដាប់ឮ ហើយគេខ្លាចណាស់ទើបគេត្បុលចូលទៅក្នុងរន្ធរបស់គេវិញ ហើយលាក់ខ្លួននៅទីនោះ គេញ័រខ្លួនតែមិនព្យាយាមនៅស្ងៀមមិនហ៊ានកម្រើក ហើយប្រុងប្រយ័ត្នពេលដែលគេចាំស្ដាប់ថានឹងមានអ្វីកើតឡើង។

បន្ទប់នេះនៅស្ងាត់ឈឹងចាប់តាំងពី សារ៉ា បានចាកចេញទៅតាំងពីព្រលឹម។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់នេះត្រូវបានបំបែកដោយសំឡេងមេឃភ្លៀងខ្ទរពីដំបូលមក និងកញ្ចក់បំភ្លឺដំបូល។ ម៉េឆាយឌេក ដឹងថានោះអាចជាអំពើល្ងង់ពេលដែលមេឃរាំង ហើយត្រលប់មកសភាពស្ងាត់ដូចធម្មតាវិញ គេបានសម្រេចចិត្តចេញមកមើល ដោយតាមការចំណាំរបស់គេ សារ៉ា នឹងមិនមកវិញទេនៅអំឡុងពេលថ្មើរនេះ។

គេដើរលប់ៗចេញមកក្រៅ ហើយហិតក្លិន ហើយបានឃើញកំទេចអាហាររបស់គេសល់មួយកូនដុំកាលពីលើកមុន ពេលនោះគេឮសំឡេងនៅខាងលើដំបូល។ គេឈប់ស្ងៀមហើយផ្ទៀងស្ដាប់សំឡេងនោះដោយញ័រខ្លួន។ សំឡេងនោះប្រាប់គេឲ្យដឹងថា អ្វីម្យ៉ាងកំពុងមានសកម្មភាពនៅលើដំបូល។ សំឡេងនោះមកជិតកញ្ចក់បំភ្លឺដំបូល វាបានមកដល់កញ្ចក់បំភ្លឺដំបូល។ កញ្ចក់បំភ្លឺដំបូលត្រូវបានគេបើកដោយអាថ៌កំបាំង មុខមនុស្សខ្មៅបានបង្ហាញចូលមកក្នុងបន្ទប់ធ្នើរ ក្រោយមកមុខមួយទៀតបានបង្ហាញមកពីក្រោយទៀត ហើយមុខទាំងពីរនោះបង្ហាញពីការប្រុងប្រយ័ត្ន និងចាប់អារម្មណ៍។ បុរសពីនាក់នៅខាងលើដំបូល ហើយកំពុងត្រៀមខ្លួនយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ដើម្បីចូលមកក្នុងតាមកញ្ចក់បំភ្លឺដំបូលនោះ។ ម្នាក់គឺ រ៉ាម ដាស ហើយម្នាក់ទៀតគឺបុរសក្មេងដែលជាលេខារបស់សុភាពបុរសជនជាតិឥណ្ឌានោះ ប៉ុន្តែជាការពិតណាស់ ម៉េឆាយឌេក មិនដឹងរឿងនេះទេ។ គេគ្រាន់តែដឹងថា បុរសទាំងនោះឈ្លានពានភាពស្ងៀមស្ងាត់ និងឯកជនភាពនៃបន្ទប់ធ្នើរនេះ ហើយពេលដែលបុរសមុខខ្មៅសម្រូតខ្លួនចុះមកដោយមិនឲ្យឮសំឡេងសោះនោះ ម៉េឆាយឌេក បែរកន្ទុយហើយគេចទៅរន្ធរបស់គេវិញ គេខ្លាចត្រូវស្លាប់ខ្លួន។ គេបានសាំងជាមួយនឹង សារ៉ា ហើយគេដឹងថានាងនឹងមិនគប់របស់អ្វីដាក់គេទេក្រៅពីកំទេចអាហារ ហើយមិនដែលធ្វើឲ្យមានសំឡេងអ្វីទេក្រៅពីសំឡេងស្រទន់ តិចៗ សំឡេងហួច ប៉ុន្តែបុរសទាំងនោះគឺមានគ្រោះថ្នាក់បើនៅជិត។ គេរត់ទៅច្រកចូលរន្ធរបស់គេ ដោយអាចមើលមកក្រៅជាមួយនឹងការភ្ញាក់ផ្អើលតាមរយៈភ្នែកខាងស្ដាំរបស់គេ។ ថាតើគេយល់ពីការនិយាយគ្នារបស់បុរសទាំងនោះយើងមិនអាចនិយាយបានទេ ប៉ុន្តែទោះបីជាគេយល់ទាំងអស់ គេនឹងនៅតែភ័យខ្លាច។

លេខាដែលមានមាឌស្ដើង និងក្មេង បានចូលមកតាមកញ្ចក់បំភ្លឺដំបូលដោយមិនធ្វើឲ្យមានសំឡេងដូចជា រ៉ាម ដាស បានចុះមកដែរ ហើយការសម្លឹងរបស់គេទីមួយគឺឃើញកន្ទុយរបស់ ម៉េឆាយឌេក។

“នោះជាកណ្ដុរមែនទេ?” គេខ្សឹបសួរ រ៉ាម ដា។

“បាទ គឺកណ្ដុរ ទាន។ មានកណ្ដុរច្រើនណាស់នៅក្នុងជញ្ជាំង។” រ៉ាម ដាស ខ្សឹបឆ្លើយមកវិញ។

“អូ! ពិតជាអស្ចារ្យមែន ដែលក្មេងស្រីមិនខ្លាចពួកគេ។” បុរសក្មេងលាន់មាត់។

រ៉ាម ដាស ធ្វើកាយវិការដោយប្រើដៃរបស់គាត់ គាត់ក៏ញញឹមដោយការគោរពផងដែរ។ គាត់ចូលមកក្នុងបន្ទប់ធ្នើរនេះហាក់ដូចជាមនុស្សស្និទ្ធស្នាលរបស់ សារ៉ា ទោះបីជាគាត់ធ្លាប់និយាយជាមួយនាងតែម្ដងក៏ដោយ។

“ក្មេងនោះជាមិត្តតូចរបស់អ្វីគ្រប់យ៉ាង ទាន។ នាងមិនដូចជាក្មេងផ្សេងទេ ខ្ញុំមើលនាងពេលនាងមិនឃើញខ្ញុំ។ ខ្ញុំឆ្លងដំបូលមកមើលនាងជាច្រើនយប់ដើម្បីដឹងថានាងមានសុវត្ថិភាព។ ខ្ញុំមើលនាងតាមបង្អួចពេលនាងមិនដឹងថាខ្ញុំនៅក្បែរនេះ។ នាងឈរនៅលើតុទីនោះ ហើយសម្លឹងទៅក្រៅមើលមេឃ ហាក់ដូចជាមេឃកំពុងនិយាយមករកនាង។ ចាបហើរមកពេលនាងហៅ កណ្ដុរនោះនាងបានឲ្យចំណីរហូតដល់វាសាំងតាមភាពឯកោរបស់នាង។ ទាសករកម្សត់មករកនាងដើម្បីបានការលួងលោម។ មានក្មេងតូចម្នាក់លួចមករកនាង មានក្មេងម្នាក់ទៀតអាយុច្រើនបន្តិចដែលគោរពនាង ហើយនឹងនៅស្ដាប់នាងរហូតប្រសិនបើនាងអាចនៅស្ដាប់បាន។ ខ្ញុំបានឃើញរឿងទាំងនេះពេលខ្ញុំលូនមកតាមដំបូល។ ម្ចាស់ផ្ទះនេះគឺជាស្ត្រីចិត្តអាក្រក់ ទុកនាងដូចជាខ្ញុំបម្រើ ប៉ុន្តែនាងទ្រាំរស់នៅទីនេះ!”

“លោកដូចជាដឹងរឿងរបស់នាងច្រើនណាស់” លេខា និយាយ។

“ខ្ញុំដឹងពីជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់នាង ខ្ញុំដឹងពីការចេញទៅក្រៅរបស់នាង ហើយពេលនាងត្រលប់មកវិញ ទុក្ខសោក និងក្ដីរីករាយដ៏កម្សត់របស់នាង ភាពរងា និងអត់ឃ្លានរបស់នាង។ ខ្ញុំដឹងពេលនាងអង្គុយម្នាក់ឯងរហូតដល់យប់ជ្រៅ រៀនដោយការមើលសៀវភៅ ខ្ញុំដឹងពេលមិត្តអាថ៌កំបាំងរបស់នាងលួចមកជួបនាង ហើយនាងសប្បាយចិត្តតាមរបៀបជាក្មេង ទោះបីជាស្ថិតនៅក្នុងភាពក្រីក្របែបនេះ ព្រោះពួកគេមក នាងនឹងសើច ហើយនិយាយជាមួយពួកគេដោយខ្សឹបៗ។ ប្រសិនបើនាងឈឺ ខ្ញុំនឹងដឹង ហើយខ្ញុំនឹងមកបម្រើនាងប្រសិនជាអាចធ្វើបាន។”

”លោកច្បាស់ទេថាគ្មានអ្នកឡើងមកទីនេះក្រៅពីនាង ហើយថានាងនឹងមកវិញថ្មើរនេះហើយធ្វើឲ្យពួកយើងភ្ញាក់ផ្អើល? នាងភ័យខ្លាចប្រសិនបើនាងឃើញពួកយើងនៅទីនេះ ហើយគំរោងរបស់លោកម្ចាស់ ការីហ្វត់ នឹងត្រូវខូចមិនខាន។”

រ៉ាម ដាស ដើរទៅឈរជិតទ្វារដោយមិនឲ្យឮសំឡេង។

“គ្មានអ្នកទីនេះក្រៅពីនាងទេទាន នាងយួរធុងរបស់នាងចេញក្រៅហើយ ហើយប្រហែលជាទៅច្រើនម៉ោង។ ប្រសិនបើខ្ញុំឈរនៅទីនេះខ្ញុំអាចឮសម្រាប់ជើងទាំងអស់ដែលដើរឡើងមកជាន់លើនេះ។”

លោក លេខា យកប៊ិច និងក្រដាសចេញពីហោប៉ៅរបស់គាត់មក។

“លោកផ្ទៀងចាំស្ដាប់ទៅ” គាត់និយាយ ហើយចាប់ផ្ដើមដើរយឺតៗ ហើយថ្នមៗនៅក្នុងបន្ទប់តូចកម្សត់នេះ ដោយកាត់ចំណាំយ៉ាងលឿននៅក្នុងក្រដាសរបស់គាត់ពេលដែលគាត់មើលរបស់គ្រប់យ៉ាងនៅជុំវិញនោះ។

ដំបូងគាត់ដើរទៅគ្រែដ៏តូច ហើយយកដៃសង្កត់លើនោះហើយលាន់មាត់។

“រឹងដូចជាថ្ម យើងត្រូវតែប្ដូរនៅថ្ងៃណាមួយពេលដែលនាងចេញទៅក្រៅ។ ត្រូវតែរៀបចំយ៉ាងពិសេសដើម្បីយកវាចេញ។ យើងមិនអាចធ្វើនៅយប់នេះបានទេ”។ គាត់សាកម្រាលចេញហើយមើលខ្នើយតូចស្ដើង។

“ខ្នើយតូចហើយរហែក ភួយស្ដើង កម្រាលចាស់ស្ដើងហើយរហែក គ្រែបែបនេះគេដាក់ឲ្យក្មេងគេងនៅក្នុងកន្លែងមួយដែលគេនិយាយថាគួរឲ្យគោរព? អត់មានភ្លើងដុតកំដៅអស់ជាច្រើនថ្ងៃមកហើយ” លោកលេខា និយាយ ហើយសម្លឹងមើលចង្ក្រានធ្យូងចាស់។

“ខ្ញុំមិនដែលឃើញគេដុតកំដៅទេ អ្នកស្រីនោះមិនចាំថាអ្នកណាខ្លះរងាទេ ក្រៅពីខ្លួនគាត់។”

លេខានោះសរសេរយ៉ាងលឿនក្នុងក្រដាសរបស់គាត់។

“នេះជាវិធីចម្លែក តើនរណាជាអ្នករៀបគំរោង?” លេខ និយាយ។

រ៉ាម ដាស បង្ហាញពីការគោរពបន្តិច។

“ការពិតគំនិតដំបូងគឺជាគំនិតរបស់ខ្ញុំ ទាន ទោះការងារនេះលំបាកតែជារឿងគួរឲ្យចូលចិត្ត។ ខ្ញុំចូលចិត្តក្មេងនេះ ពួកយើងទាំងពីរនាក់ឯកោដូចគ្នា។ នៅយប់មួយនាងកំពុងតែមានអារម្មណ៍ឯកាតែម្នាក់ឯង ខ្ញុំក្រាប់ជិតកញ្ចក់បំភ្លឺដំបូល ហើយចាំស្ដាប់។ ទស្សនៈរបស់នាងបានរៀបរាប់ប្រាប់ថា បន្ទប់ដ៏គួរឲ្យវេទនានេះប្រហែលជាអាចមានសេចក្ដីសុខនៅក្នុងនេះ។ នាងហាក់ដូចជាមើលឃើញពេលនាងនិយាយ ហើយនាងចាប់ផ្ដើមមានទឹកមុខរីករាយ ហើយកក់ក្ដៅពេលនាងនិយាយហើយ។ ស្អែលឡើងលោកម្ចាស់មិនស្រួលខ្លួន ខ្ញុំបាននិយាយរឿងប្រាប់គាត់ដើម្បីឲ្យគាត់បានសប្បាយចិត្ត។ ស្ដាប់មើលទៅពេលនោះដូចជាសុបិន ប៉ុន្តែរឿងនេះបានធ្វើឲ្យគាត់សប្បាយចិត្ត។ ការដែលស្ដាប់ក្មេងធ្វើបែបនេះបានធ្វើឲ្យគាត់សប្បាយចិត្ត។ គាត់បានចាប់អារម្មណ៍នឹងនាង ហើយបានសួរសំនួរជាច្រើន។ ទីបំផុតគាត់ចាប់ផ្ដើមរីករាយជាមួយនឹងគំនិតថា ធ្វើឲ្យការគិតរបស់នាងក្លាយជាការពិត។”

“លោកគិតថាយើងអាចធ្វើបានពេលដែលនាងគេងលក់? ចុះបើនាងដឹងខ្លួន?” លេខាបានផ្ដល់យោបល់ ហើយមើលទៅគឺច្បាស់ណាស់មិនថាគំរោងនោះសំដៅទៅលើអ្វីទេ វាបានធ្វើឲ្យគាត់ចាប់អារម្មណ៍ដូចជាលោក ការីហ្វត់ ដែរ។

“ខ្ញុំអាចដើរដោយគ្មានសំឡេងដូចដើរលើសំពត់ ហើយក្មេងគេងលង់លក់ស្កប់ស្កល់ណាស់ ទោះបីជាក្មេងដែលមិនសប្បាយចិត្តក៏ដោយ។ ខ្ញុំអាចចូលមកក្នុងបន្ទប់នេះជាច្រើនលើកនៅពេលយប់ដោយមិនឲ្យនាងកម្រើកពីខ្នើយ។ ប្រសិនបើមានអ្នកកាន់របស់ហុចឲ្យខ្ញុំតាមបង្អួច ខ្ញុំអាចធ្វើការបានទាំងអស់ហើយនាងនឹងមិនភ្ញាក់ទេ។ ពេលដែលនាងដឹងខ្លួនឡើងនាងនឹងគិតថាក្នុងបន្ទប់នេះមានរឿងសក្ដិសិទ្ធិបានកើតឡើង។” រ៉ាម ដាស ឆ្លើយហើយញញឹមហាក់ដូចជាគាត់មានភាពកក់ក្ដៅក្នុងចិត្ត ហើយលោកលេខាក៏ញញឹមតបមកវិញ។

“វានឹងដូចរឿងមួយពាន់មួយយប់” គាត់និយាយ។

ពួកគេមិននៅយូរទេ ដែលធ្វើឲ្យ ម៉េឆាយឌេក បានធូរចិត្ត ព្រោះគេប្រហែលជាមិនយល់ពីការសន្ទនារបស់អ្នកទាំងពីរទេ គេមានអារម្មណ៍ថាសកម្មភាព និងការខ្សឹបរបស់គេអាចនឹងបង្ករឿងអ្វីមួយ។ លេខាក្មេងហាក់ចាប់អារម្មណ៍នឹងរឿងគ្រប់យ៉ាង គេសរសេរពីកម្រាលឥដ្ឋ ចង្ក្រានកំដៅ ជើងតាំងដែលបាក់បែក តុចាស់ ហើយគេប៉ះជញ្ជាំងម្ដងហើយម្ដងទៀតរួចទើបនិយាយ។

“លោកអាចព្យួររបស់នៅលើជញ្ជាំងបាន។”

រ៉ាម ដាស ញញឹមដោយអាថ៌កំបាំង។

“ម្សិលមិញពេលដែលនាងចេញក្រៅ ខ្ញុំបានចូលមកក្នុងនេះហើយយកដែកគោលតូចៗ មុតស្រួចមកជាមួយដែលអាចដំភ្ជាប់នឹងជញ្ជាំងបានដោយមិនបាច់ប្រើញញួរ។ ខ្ញុំបានលាក់ទុកសម្រាប់ពេលដែលខ្ញុំត្រូវការ រឿងនេះមិនអីទេ។” គាត់និយាយ។

លេខាជនជាតិឥណ្ឌាវ័យក្មេងឈរស្ងៀម សម្លឹងនៅជុំវិញខ្លួនគាត់ពេលដែលគាត់ដាក់ក្រដាសចូលក្នុងហោប៉ៅគាត់វិញ។

“ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំកត់ទុកគ្រប់គ្រាន់ហើយ យើងអាចទៅបានហើយ។ លោកម្ចាស់ ការីហ្វត់ ជាមនុស្សមានចិត្តកក់ក្ដៅ នោះជារឿងគួរឲ្យខ្លោចផ្សារដែលគាត់មិនអាចរកក្មេងនោះឃើញ។” លេខា និយាយ។

“ប្រសិនបើគាត់អាចរកនាងឃើញ កម្លាំងរបស់គាត់នឹងត្រលប់មកវិញ ព្រះរបស់គាត់ប្រហែលជានឹងនាំនាងមកឲ្យជួបគាត់។” រ៉ាម ដាស និយាយ។

បន្ទាប់មកពួកគេឡើងចេញទៅវិញតាមកញ្ចក់បំភ្លឺដំបូលដោយមិនឲ្យមានសំឡេងដូចដែលពេលពួកគេចូលមកដែរ។ ហើយពេលដែល ម៉េឆាយឌេក ច្បាស់ថាពួកគេចេញទៅអស់ហើយ គេទទួលអារម្មណ៍ធូរស្បើយ ហើយប៉ុន្មាននាទីក្រោយមកគេក៏ចេញមកដោយក្ដីសង្ឃឹមថាមនុស្សចម្លែកក៏អាចនឹងមានជ្រុះកំទេចចំណីខ្លះៗដែរ។

………………………………….

ពេលដែលសារ៉ា ដើរកាត់តាមផ្ទះដែលនៅជាប់គ្នា នាងបានឃើញ រ៉ាម ដាស កំពុងបិទទ្វារ ហើយនាងបានសម្លឹងមើលបន្ទប់នោះបន្តិច។

“យូរហើយដែលខ្ញុំមិនបានឃើញភាពល្អប្រណិតនៅខាងក្នុង” នាងគិតក្នុងចិត្ត។

ភ្លើងឆេះបំភ្លឺ និងផ្ដល់កំដៅពីក្នុងចង្ក្រានមកដូចធម្មតា ហើយសុភាពបុរសជនជាតិឥណ្ឌា អង្គុយនៅមុខនោះ។ គាត់ដាក់ក្បាលលើដៃរបស់គាត់ ហើយមើលទៅគាត់ឯកោ និងមិនសប្បាយចិត្តដូចសព្វមួយដង។

“បុរសកម្សត់! ខ្ញុំចង់ដឹងថាលោកកំពុងគិតអ្វី!” សារ៉ា និយាយ។

ហើយនេះជាអ្វីដែលគាត់តែងតែគិតម្នាក់ឯងរហូតមក។

“ឧបមាថា ទោះបីជា កាម៉ៃឃើ រកឃើញប្ដីប្រពន្ធនោះនៅមូស្គូ ក្មេងស្រីដែលពួកគេយកពីសាលារបស់ម៉ាដាម ប៉ាស្កា នៅប៉ារីសទៅ មិនមែនជាក្មេងដែលខ្ញុំតាមរក។ ឧបមាថា នាងត្រូវបានបញ្ជាក់ថា ជាក្មេងខុសប្លែកទាំងស្រុង។ តើខ្ញុំនឹងធ្វើអ្វីបន្តទៀត?”

ពេលដែល សារ៉ា ចូលដល់ក្នុងផ្ទះ នាងបានជួបកញ្ញា មីនជីន ដែលចុះមកជាន់ក្រោមដើម្បីស្ដីបន្ទោសចុងភៅ។

“ឯងបានចំណាយពេលទៅណាខ្លះ? ឯងចេញទៅក្រៅរាប់ម៉ោង។” គាត់សួរ។

“ខាងក្រៅសើម ហើយសុទ្ធតែភក់ ពិបាកដើរណាស់ ព្រោះស្បែកជើងរបស់ខ្ញុំចាស់ពេក ហើយរអិល។”

“កុំរកលេស ហើយនិយាយថាគ្មានកំហុស។” កញ្ញា មីនជីន និយាយ។

សារ៉ា ដើរទៅរកចុងភៅ ចុងភៅបានទទួលមេរៀនធំ ហើយមានអារម្មណ៍គួរឲ្យខ្លាច។ គាត់បានសប្បាយចិត្តឡើងវិញពេលដែលគាត់មានមនុស្សម្នាក់ទៀតមកដើម្បីឲ្យគាត់បានបញ្ចេញកំហឹង ហើយសារ៉ា តែងតែជាអ្នកទទួលកំហឹងនេះ។

“ហេតុអីឯងមិននៅក្រៅមួយយប់ទៅ?” នាងស្រែក។

សារ៉ា ដាក់របស់ដែលនាងទិញមកនៅលើតុ។

“នេះរបស់ទាំងអស់” នាងនិយាយ។

ចុងភៅសម្លឹងមើលរបស់ដោយមិនស្រណុកចិត្ត។ មើលទៅគាត់ពិតជាគួរឲ្យអស់សំណើចណាស់។

“តើខ្ញុំអាចសុំអ្វីញ៉ាំបន្តិចបានទេ?” សារ៉ា ដោយសំឡេងអស់កម្លាំង។

“តែត្រជាក់អស់ហើយ ឯងចង់ឲ្យខ្ញុំកំដៅវាទុកឲ្យឯងមែនទេ?” ចុងភៅឆ្លើយ។

សារ៉ា ឈរស្ងៀមបន្តិច។

“ខ្ញុំមិនទាន់បានញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចទេ” នាងនិយាយសំឡេងកាន់តែតិច ព្រោះនាងល្ងាចសំឡេងនាងនឹងញ័រ។

“មាននំប៉័ងខ្លះនៅក្នុងបន្ទប់ដាក់អាហារ ថ្ងៃនេះឯងបានតែប៉ុណ្ណឹងទេ។” ចុងភៅនិយាយ។

សារ៉ា ទៅរកនំប៉័ង ហើយនោះជានំប៉័ងចាស់ រឹងហើយស្ងួត។ ចុងភៅខឹងពេកគាត់មិនបានទុកអ្វីសម្រាប់នាងញ៉ាំជាមួយនំប៉័ងទេ ជាធម្មតាគាត់តែងតែអាចជះកំហឹងមកលើសារ៉ា ដោយងាយស្រួលនិងគ្មានរឿងអ្វី។ ជាការពិតក្មេងពិបាកនឹងឡើងទៅជាន់ទីបីដែលមួយជាន់ៗវែងៗទម្រាំដល់បន្ទប់ធ្នើរ។ ជាញឹកញាប់សារ៉ា មានអារម្មណ៍ថាវាខ្ពស់ ហើយចោទខ្លាំងពេលដែលនាងអស់កម្លាំង ប៉ុន្តែយប់នេះនាងហាក់មានអារម្មណ៍ថា នាងនឹងមិនអាចឡើងដល់ជាន់លើទេ។ ជាច្រើនលើកនាងត្រូវឈប់សម្រាកសិនទម្រាំឡើងដល់លើ។ ពេលដែលនាងឡើងដល់លើ នាងសប្បាយចិត្តដែលឃើញពន្លឺចាំងចេញពីក្រោមទ្វារនាងមក។ នោះមានន័យថា អេមេនហ្គាដ បានលួចឡើងមកបន្ទប់របស់នាងបានហើយដើម្បីមកជួបនាង។ នាងមានអារម្មណ៍ស្រណុកក្នុងចិត្តបន្តិចពេលដឹងថាគេមក នោះគឺប្រសើរជាងចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដែលគ្មានអ្វីសោះតែម្នាក់ឯងនិងកណ្ដោចកណ្ដែង។

ត្រូវហើយនោះគឺ អេមេនហ្គាដ ពេលដែល សារ៉ា បើកទ្វារចូលទៅ នាងកំពុងនៅកណ្ដាលគ្រែ។ នាងមិនដែលស្និទ្ធស្នាលជាមួយ ម៉េឆាយឌេក និងគ្រួសាររបស់គេទេ ទោះបីជាពួកគេស្រលាញ់នាងក៏ដោយ។ ពេលដែលនាងចូលទៅក្នុងបន្ទប់ធ្នើរតែម្នាក់ឯង នាងចូលចិត្តអង្គុយនៅចំកណ្ដាលគ្រែរហូតដល់សារ៉ា មកដល់។ ហើយលើកនេះនាងកាន់តែខ្លាច ព្រោះ ម៉េឆាយឌេក បានចេញមកនិងហិតចុះហិតឡើង ហើយអង្គុយលើកជើងមុខរបស់វា ពេលដែលសម្លឹងទៅរកនាង។

“អូ សារ៉ា! ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ដែលឯងមក។ ម៉េឆាយ.. ចេះតែសម្លឹងមក ខ្ញុំព្យាយាមធ្វើសញ្ញាឲ្យគេទៅវិញហើយ ប៉ុន្តែគេមិនព្រមទៅវិញយូរហើយ។ ខ្ញុំចូលចិត្តគេ ឯងដឹងទេ ប៉ុន្តែគេពិតជាធ្វើឲ្យខ្ញុំខ្លាច ពេលគេហិតសម្លឹងមកខ្ញុំ។ ឯងគិតថា ពេលណាមួយគេនឹងលោតឡើងមកទេ?”

“អត់ទេ” សារ៉ា ឆ្លើយ។

អេមេនហ្គាដ លូនពីគ្រែមកដើម្បីមើលនាង។

“ឯង មើលទៅអស់កម្លាំងណាស់ សារ៉ា ឯងស្លេកស្លាំងណាស់។” នាងនិយាយ។

“ខ្ញុំអស់កម្លាំង អូ! នោះ ម៉េឆាយឌេក កម្សត់។ គេចេញមករកអាហារពេលយប់។” សារ៉ា និយាយទម្លាក់ខ្លួនទៅលើជើងតាំងដែលនៅចំហៀងខ្លួន។

ម៉េឆាយឌេក បានចេញពីរន្ធរបស់គេមក ហាក់ដូចជាគេបាននៅរង់ចាំស្ដាប់សំរិបជើងរបស់នាង។ គេដើរមកមុខដោយក្ដៅរំពឹងថា សារ៉ា នឹងលូកហោប៉ៅ ហើយងាកក្បាលរបស់នាង។

“ខ្ញុំសុំទោស ខ្ញុំអត់មានសល់កំទេចអាហារទេ។ ទៅផ្ទះទៅ ម៉េឆាយឌេក ហើយប្រាប់ប្រពន្ធឯងថាក្នុងហោប៉ៅរបស់ខ្ញុំអត់មានអ្វីសល់ទេ។ ខ្ញុំខ្លាចថាខ្ញុំភ្លេចដោយសារចុងភៅ និងកញ្ញា មីនជីន ខឹងច្រឡោតពេក។”

ម៉េឆាយឌេក មើលទៅហាក់យល់ពីអ្វីដែលនាងនិយាយ។ គេក៏ត្រលប់ទៅរន្ធរបស់គេវិញ។

“ខ្ញុំមិនរំពឹងថាបានជួបឯងទេយប់នេះ អេមេនហ្គាដ” សារ៉ា និយាយ។

អេមេនហ្គាដ ឱបនាងក្នុងដៃផ្អឹបនឹងឈុតរាត្រីពណ៌ក្រហមរបស់នាង។

“កញ្ញា អាម៉េឡា បានចេញទៅក្រៅ និងគេងជាមួយអ៊ំស្រីរបស់គាត់ គ្មានអ្នកណាមកមើលបន្ទប់គេងទេក្រោយពីពួកយើងចូលគេង។ ខ្ញុំអាចនៅទីនេះដល់ព្រឹកប្រសិនបើខ្ញុំចង់នៅ។”

នាងចង្អុលទៅតុដែលនៅពីក្រោមកញ្ចក់បំភ្លឺដំបូល សារ៉ា មិនបានសម្លឹងមើលទេពេលនាងចូលមក។ នៅលើនោះមានសៀវភៅជាច្រើន។

“ប៉ាប៉ាផ្ញើសៀវភៅបន្ថែមទៀតមកឲ្យខ្ញុំ សារ៉ា។ នៅទីនោះ!”

សារ៉ា សម្លឹងមើលហើយក្រោកឡើងភ្លាម។ នាងរត់ទៅតុ ហើយលើកសៀវភៅខាងលើគេឡើង រួចបើកមើលភ្លាម។ ភ្លាមនោះនាងភ្លេចអស់ពីភាពហត់នឿយរបស់នាង។

“ហ្អា៎! អស្ចារ្យមែន! បដិវត្តបារាំងរបស់ កាលីឡេ។ ខ្ញុំតែងតែងចង់បានសៀវភៅនេះមកអាន!”

“ខ្ញុំមិនទាន់បានអានទេ ហើយប៉ាប៉ានឹងខឹងប្រសិនបើខ្ញុំមិនអាន។ គាត់នឹងរំពឹងខ្ញុំដឹងពីវាទាំងអស់ពេលដែលខ្ញុំទៅលេងផ្ទះសម្រាប់ថ្ងៃសម្រាក។ ខ្ញុំគួរធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ?” អេមេនហ្គាដ និយាយ។

សារ៉ា ឈប់បើកសៀវភៅទៀត ហើយសម្លឹងទៅនាងដោយទឹកមុខរីករាយ។

“មើលនេះ! បើឯងឲ្យខ្ញុំខ្ចីសៀវភៅទាំងនេះ ខ្ញុំនឹងអានទាំងអស់ ហើយនិយាយប្រាប់ឯងគ្រប់យ៉ាងនៅពេលក្រោយ ពេលដែលខ្ញុំនិយាយប្រាប់ឯង ឯងប្រាកដជាចាំវាដែរ។”

“អូ ព្រះ! ឯងគិតថាអាចទៅរួច?” អេមេនហ្គាដ បន្លឺឡើង។

“ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំអាចធ្វើបាន ក្មេងៗតែងតែចាំពីអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយប្រាប់ពួកគេ។” សារ៉ា ឆ្លើយ។

“សារ៉ា បើឯងនឹងធ្វើយ៉ាងនោះ ហើយអាចឲ្យខ្ញុំចាំបាន ខ្ញុំនឹង ខ្ញុំនឹងឲ្យអ្វីឯងក៏បានដែរ។” អេមេនហ្គាដ និយាយ។

“ខ្ញុំមិនត្រូវការឲ្យឯងឲ្យអ្វីមកខ្ញុំទេ ខ្ញុំត្រូវការសៀវភៅរបស់ឯង ខ្ញុំត្រូវការវា!” សារ៉ា និយាយដោយបើកភ្នែកធំៗ។

“អីចឹងយកវាទៅ ខ្ញុំបន់ឲ្យខ្ញុំចង់បានវាដែរ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនចង់បានទេ។ ខ្ញុំមិនឆ្លាតទេ ហើយប៉ារបស់ខ្ញុំឆ្លាត ហើយគាត់គិតថាខ្ញុំគួរតែឆ្លាតដែរ។”

សារ៉ា បើកសៀវភៅមួយហើយមួយទៀត នាងនឹកឆ្ងល់ហើយក៏សួរ៖

“តើឯងនឹងប្រាប់ប៉ារបស់ឯងថាម៉េច?”

“អូ គាត់មិនដឹងទេ គាត់នឹងគិតថាខ្ញុំបានអានវា។” អេមេនហ្គាដ ឆ្លើយ។

សារ៉ា ដាក់សៀវភៅចុះ ហើយគ្រវីក្បាលយឺតៗ៖

“នោះគឺស្ទើរតែដូចនិយាយកុហកទៅហើយ ហើយពាក្យកុហក អូ ឯងដឹងហើយ វាមានតែភាពសៅហ្មងប៉ុណ្ណោះ ហើយវាអាក្រក់។ ពេលខ្លះខ្ញុំបានគិតថា ខ្ញុំប្រហែលអាចនឹងធ្វើរឿងអាក្រក់ ភ្លាមៗខ្ញុំអាចនឹងស្ទុះទៅក្នុងបន្ទប់ ហើយសម្លាប់កញ្ញា មីនជីន ឯងដឹងទេ នោះគឺពេលដែលបំពានខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចធ្វើជាមនុស្សអាក្រក់ទេ។ ហេតុអ្វីឯងមិនអាចប្រាប់ប៉ាឯងថាខ្ញុំជាអ្នកអានវា?”

“គាត់ចង់ឲ្យខ្ញុំអានសៀវភៅទាំងនេះ” អេមេនហ្គាដ និយាយដោយបាក់ទឹកចិត្តបន្តិចពីការផ្លាស់ដែលមិនបានរំពឹងទុកនេះ។

“គាត់ចង់ឲ្យឯងចេះពីអ្វីដែលមាននៅក្នុងសៀវភៅនេះ ហើយប្រសិនបើខ្ញុំអាចប្រាប់ឯងពីរឿងទាំងនេះបានតាមវិធីងាយៗ ហើយធ្វើឲ្យចងចាំ ខ្ញុំគិតថាគាត់នឹងពេញចិត្ត។” សារ៉ា និយាយ។

“គាត់នឹងពេញចិត្តបើខ្ញុំរៀនវាដោយវិធីណាមួយ ឯងនឹងចង់បានបែបនោះប្រសិនបើឯងជាប៉ារបស់ខ្ញុំ។” អេមេនហ្គាដ និយាយដោយសោកស្ដាយ។

“មិនមែនជាកំហុសរបស់ឯងទេដែល…” សារ៉ា ចាប់ផ្ដើម។ នាងក្រោកឡើងហើយមិននិយាយបន្តទៀត។ នាងបម្រុងនឹងនិយាយថា មិនមែនជាកំហុសរបស់ឯងទេដែលឯងល្ងង់។

“ដែលយ៉ាងម៉េច?” អេមេនហ្គាដ សួរ។

“ដែលឯងមិនអាចរៀនអ្វីចេះលឿន ប្រសិនបើឯងមិនអាច គឺឯងមិនអាច។ ប្រសិនបើខ្ញុំអាច គឺខ្ញុំអាច គ្មានហេតុផលផ្សេងទេ។” សារ៉ា ឆ្លើយ។

នាងតែងតែមានអារម្មណ៍ចង់លួងលោម អេមេនហ្គាដ ហើយកុំព្យាយាមកុំឲ្យនាងគិតខ្លាំងពេកពីភាពខុសគ្នារវាងការដែលអាចរៀនចេះភ្លាមៗ និងមិនអាចរៀនចេះភ្លាមៗ។ ពេលដែលនាងមើលមុខដែលកំពុងអស់សង្ឃឹមរបស់ អេមេនហ្គាដ គំនិតចាស់របស់នាងបានមកដល់។

“ប្រហែលការដែលអាចរៀនអ្វីចេះលឿនមិនមែនជាអ្វីគ្រប់យ៉ាងទេ។ ធ្វើជាមនុស្សល្អគឺជាអ្វីដែលអស្ចារ្យបំផុតសម្រាប់អ្នកផ្សេង។ ប្រសិនបើកញ្ញា មីនជីន ចេះអ្វីគ្រប់យ៉ាងនៅលើលោកនេះ ហើយគាត់ជាមនុស្សដូចពេលនេះ គាត់នឹងនៅតែជាមនុស្សដែលមិនគាប់ប្រសើរ ហើយមនុស្សគ្រប់គ្នានឹងស្អប់គាត់។ មនុស្សឆ្លាតជាច្រើនបានធ្វើរឿងគ្រោះថ្នាក់ និងអាក្រក់។ មើល រ៉ូបេស្ពៀ ….” សារ៉ានិយាយ។

នាងឈប់និយាយ ហើយប៉ាន់ប្រមាណទឹកមុខរបស់ អេមេនហ្គាដ ដែលចាប់ផ្ដើមស្លុងអារម្មណ៍។

“ឯងមិនចាំទេ? ខ្ញុំនិយាយរឿងបុរសម្នាក់នេះប្រាប់ឯងកាលពីមុន។ ខ្ញុំជឿថាឯងភ្លេចបាត់ហើយ។”

“អូ! ខ្ញុំមិនចាំទេ មិនចាំទាំងអស់” អេមេនហ្គាដ សារភាព។

“បាន ឯងចាំបន្តិច ហើយខ្ញុំនឹងដោះសម្លៀកបំពាក់សើមរបស់ខ្ញុំចេញ រួចរុំភួយនិយាយប្រាប់ឯងម្ដងទៀត។”

នាងដោះមួក និងអាវក្រៅព្យួរនៅដែកគោលជាប់ជញ្ជាំង ហើយដោះស្បែកជើងសើមចេញ យកស្បែកជើងចាស់សម្រាប់ពាក់នៅផ្ទះមកពាក់។ បន្ទាប់មកនាងឡើងលើគ្រែ ទាញភួយមករុំខ្លួន អង្គុយដាក់ដៃលើជង្គង់។

“ឥឡូវស្ដាប់” នាងនិយាយ។

នាងចាប់ផ្ដើមនិយាយពីប្រវត្តិបដិវត្តរបស់បារាំង ភ្នែករបស់ អេមេនហ្គាដ បើកធំៗដោយការភ្ញាក់ផ្អើល ហើយនាងដកដង្ហើមយឺតៗ។ ប៉ុន្តែទោះបីជានាងភ័យ ក៏នាងមានអារម្មណ៍ថាសប្បាយចិត្តក្នុងការស្ដាប់ ហើយមើលទៅហាក់ដូចជានឹងមិនភ្លេច រ៉ូបេស្ពៀ ម្ដងទៀតទេ ឬមិនសង្ស័យពី ព្រះនាង ដឺ ឡាមបាឡេ ឡើយ។

“ឯងដឹងទេពួកគេដាក់ព្រះកេសរបស់ទ្រង់នៅលើលំពែង ហើយរាំជុំវិញនោះ ហើយកេសារបស់ទ្រង់ប៉ើងតាមខ្យល់ ហើយពេលដែលខ្ញុំគិតដល់ទ្រង់ ខ្ញុំមិនដែលឃើញព្រះកេសរបស់ទ្រង់នៅលើខ្លួនទេ ប៉ុន្តែគឺនៅលើលំពែងជាមួយនឹងមនុស្សគួរឲ្យខឹងទាំងនោះកំពុងរាំ និងស្រែកនៅជុំវិញព្រះកេសរបស់ទ្រង់។” សារ៉ា ពន្យល់។

ពួកគេព្រមព្រៀងគ្នាប្រាប់លោក អេសធី ចន ពីគម្រោងដែលពួកគេនឹងធ្វើ ហើយពេលនេះសៀវភៅទុកនៅក្នុងបន្ទប់ធ្នើរសិន។

“ឥឡូវយើងនិយាយរឿងប្រាប់គ្នា មេរៀនភាសាបារាំងរបស់ឯងយ៉ាងម៉េចហើយ?”

“គ្រាន់បើជាងមុនចាប់តាំងពីពេលដែលខ្ញុំបានឡើងមកទីនេះចុងក្រោយ ហើយឯងពន្យល់ខ្ញុំពីការបំបែកកិរិយាសព្ទ។ កញ្ញា មីនជីន មិនយល់ថាហេតុអ្វីខ្ញុំធ្វើលំហាត់បានល្អណាស់នៅព្រឹកទីមួយនោះ។”

សារ៉ា សើចបន្តិចហើយឱបជង្គង់របស់នាង។

“គាត់ក៏មិនយល់ដែរថាហេតុអ្វី ឡូទី ធ្វើលំហាត់បូកលេខបានល្អណាស់ ប៉ុន្តែនោះគឺព្រោះតែនាងលួចឡើងមកទីនេះ ហើយខ្ញុំជួយពន្យល់នាងដែរ។” នាងនិយាយ ហើយសម្លឹងមើលជុំវិញបន្ទប់រួចបន្ត៖

“បន្ទប់នេះប្រាកដជាល្អ ប្រសិនបើវាមិនគួរឲ្យខ្លាចបែបនេះ វាជាកន្លែងល្អសម្រាប់ប្រឌិតរឿង។” នាងនិយាយ ហើយសើចម្ដងទៀត។

…………………………………………………

ព្រះតូច (ភាគទី១២)

ការពិតគឺ អេមេនហ្គាដ មិនដឹងថាពេលខ្លះជីវិតនៅក្នុងបន្ទប់ធ្នើរនេះស្ទើរតែមិនអាចទ្រាំបានទេ ហើយនាងគ្មានការរំពៃមើលដែលអាចដឹងដោយខ្លួនឯងបានទេ។ រាល់លើកដែលនាងអាចលួចឡើងមកក្នុងបន្ទប់នេះបាន នាងគ្រាន់តែមើលទឹកមុខរំភើបរបស់ សារ៉ា និងស្ដាប់រឿងទាំងឡាយដែលនាង ប្រឌិតនិងរឿងប្រវត្តិសាស្ត្រតែប៉ុណ្ណោះ។ ការមកលេងរបស់នាងគឺជាការផ្សងព្រេង ហើយទោះបីជាពេលខ្លះសារ៉ាមានទឹកមុខស្លេកស្លាំង ហើយកាន់តែស្គមទៅៗពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ទឹកចិត្តក្លាហានរបស់នាងមិនសារភាព ឬរអ៊ូរទាំអ្វីនោះទេ។ នាងមិនដែលសារភាពសូម្បីនៅពេលដែលនាងស្ទើរស្លាប់ដោយការស្រែកឃ្លាន ដូចជាយប់នេះជាដើម។

“ខ្ញុំគិតថា ទាហានមានអារម្មណ៍បែបនេះពេលពួកគាត់នៅក្នុងការប្រឈមរយៈពេលយូរ” នាងនិយាយខ្សឹបដាក់ខ្លួនឯងតិចៗ។

“ប្រសិនបើខ្ញុំរស់នៅវិមាន ហើយអេមេនហ្គាដ ជាស្ត្រីម្នាក់នៅវិមានមួយផ្សេងទៀត ហើយនាងមកលេងខ្ញុំដោយមានអ្នកការពារនិងអមដំណើរ ពេលដែលខ្ញុំដឹងខ្ញុំនឹងចុះទៅទទួលនាង ហើយរៀបចំអាហារដ៏ច្រើននៅក្នុងសាលទទួលភ្ញៀវ ហើយហៅស្ត្រីចម្រៀងមកច្រៀង។ ពេលដែលនាងឡើងមកបន្ទប់ធ្នើរ ខ្ញុំមិនអាចរៀបចំអាហារបានទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចនិយាយរឿងប្រាប់នាង ហើយមិនឲ្យនាងដឹងរឿងដ៏កម្សត់របស់ខ្ញុំ។” នាងគិត។

ដូច្នេះពួកគេអង្គុយជាមួយគ្នា អេមេនហ្គាដ មិនដឹងថា នាងស្ទើរសន្លប់ ហើយឃ្លានខ្លាំងនោះទេ ហើយពេលដែលនាងនិយាយពីនេះពីនោះ នាងគិតថាតើនាងនឹងអាចគេងលក់ទេពេលដែលមិត្តរបស់នាងចេញទៅវិញ។ នាងមានអារម្មណ៍ថានាងមិនដែលឃ្លានបែបនេះទេពីមុនមក។

“ខ្ញុំចង់ស្គមដូចជា សារ៉ា។ ខ្ញុំជឿថាឯងស្គមជាងពីមុនទៅទៀត។ ភ្នែករបស់ឯងធំ ហើយមើលកែងដៃស្រួចរបស់ឯងចុះ!” ភ្លាមៗស្រាប់តែ អេមេនហ្គាដ និយាយ។

“ខ្ញុំស្គមតាំងពីក្មេងមក ហើយខ្ញុំតែងតែមានភ្នែកធំពណ៌ប្រផេះ។” នាងនិយាយដោយក្លាហាន។

“ខ្ញុំស្រលាញ់ភ្នែកចម្លែករបស់ឯង មើលទៅវាហាក់ដូចជាមើលឃើញវែងឆ្ងាយ ខ្ញុំស្រលាញ់វា ហើយខ្ញុំចង់ឲ្យវាមានពណ៌បៃតង ទោះបីជាធម្មតាវាមានពណ៌ខ្មៅក៏ដោយ។” អេមេនហ្គាដ និយាយ និងសម្លឹងមើលភ្នែករបស់នាង។

“វាគឺជាភ្នែកឆ្មា ប៉ុន្តែខ្ញុំមើលនៅកន្លែងងងឹតមិនឃើញ ព្រោះខ្ញុំបានសាកហើយ ហើយខ្ញុំមើលមិនឃើញ ខ្ញុំបន់ឲ្យខ្ញុំអាចមើលនៅកន្លែងងងឹតឃើញ។” សារ៉ា សើច។

នៅពេលនោះហើយដែលមានអ្វីម្យ៉ាងកើតឡើងនៅឯកញ្ចក់បំភ្លឺដំបូលដែលពួកគេទាំងពីរនាក់មិនបានឃើញ។ បើនរម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានងើយទៅហើយឃើញមុខខ្មៅនោះពួកគេនឹងស្លន់ស្លោមិនខាន ខណៈដែលមុខខ្មៅនោះអើតចូលក្នុងបន្ទប់ ហើយបាត់ទៅវិញភ្លាមដោយស្ងាត់ស្ងៀម។ យ៉ាងណាពេលនោះមិនស្ងាត់ទេ សារ៉ា ដែលមានត្រចៀកវៃ បានងើយបន្តិចហើយសម្លឹងមើលដំបូល។

“ស្ដាប់ទៅមិនដូចជា ម៉េឆាយឌេក ទេ ដូចជាមិនមែនសំឡេងកោស” នាងនិយាយ។

“ថាម៉េច?” អេមេនហ្គាដ ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។

“ឯងមិនឮសំឡេងអ្វីទេ?” សារ៉ា សួរ។

“ទេ អត់ទេ ឯងឮ?”

“ខ្ញុំប្រហែលជាអត់ឮទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាខ្ញុំឮ។ ហាក់ដូចជាមានអ្វីនៅលើដំបូល ហាក់ដូចជាអ្វីម្យ៉ាងលបៗ។”

“អាចជាអ្វីទៅ? អាចជាចោរប្លន់ទេ?” អេមេនហ្គាដ និយាយ។

“ទេ គ្មានអ្វីសម្រាប់ពួកគេប្លន់ទេ…” សារ៉ា ធ្វើទឹកមុខរីករាយ។

សារ៉ា ឈប់និយាយពាក់កណ្ដាលទី ពួកគេឮសំឡេងយ៉ាងច្បាស់ នោះគឺមិនមែនសំឡេងនៅដំបូលទេ ប៉ុន្តែគឺនៅជាន់ក្រោម ហើយគឺសំឡេងខឹងរបស់កញ្ញា មីនជីន។ សារ៉ា ចុះពីលើគ្រែហើយពន្លត់ភ្លើងទៀន។

“គាត់កំពុងបន្ទោស ប៊េកគី គាត់ធ្វើឲ្យនាងយំហើយ។” នាងខ្សឹបពេលឈរនៅកន្លែងងងឹត។

“គាត់នឹងចូលមកទីនេះទេ?” អេមេនហ្គាដ ខ្សឹបទៅវិញដោយភ័យ។

“អត់ទេ គាត់គិតថាខ្ញុំគេងហើយ។ កុំកម្រើក។”

កញ្ញា មីនជីន កម្រឡើងមកខាងលើណាស់ សារ៉ា ចាំបានថាគាត់ធ្លាប់ឡើងមកតែម្ដងគត់។ ប៉ុន្តែពេលនេះគាត់ខឹងរហូតដល់ត្រូវឡើងមក ហើយស្ដាប់ទៅដូចជាប៊េកគី កំពុងនៅចំពោះមុខគាត់។

“ក្មេងមិនល្អ មិនត្រង់! ចុងភៅប្រាប់ខ្ញុំថាគាត់បាត់របស់ម្ដងហើយម្ដងទៀត។” ពួកគេស្ដាប់គាត់ឮ។

“មិនមែនខ្ញុំទេម៉ាដាម ខ្ញុំឃ្លានខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនមែនខ្ញុំទេ ខ្ញុំមិនដែលយកទេ!” ប៊េកគី យំ។

“ឯងសមតែបញ្ជូនទៅគុកដោយការរើសនិងលួច! បន្ទះសាច់កន្លះដុំ គឺឯង!” សំឡេងរបស់កញ្ញា មីនជីន។

“មិនមែនខ្ញុំទេ ខ្ញុំអាចអាចញ៉ាំអស់ទាំងមួយដុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលយកដៃប៉ះទេ។” ប៊េកគី និយាយអណ្ដឺតអណ្ដក។

កញ្ញា មីនជីន ដកដង្ហើមមិនចង់ដល់គ្នាដោយសារកំហឹង និងការឡើងមកខាងលើ។ ដុំសាច់នោះគឺត្រូវបានរៀបចំសម្រាប់អាហារពេលយប់របស់គាត់ ស្ដាប់មើលទៅគាត់ហាក់ដូចជាកំពុងមួរស្លឹកត្រចៀករបស់ ប៊េកគី។

“កុំនិយាយដោះសា ឆាប់ទៅបន្ទប់ឯងភ្លាមទៅ។” គាត់និយាយ។

សារ៉ា និងអេមេនហ្គាដ ស្ដាប់ឮសំឡេងទះកំផ្លៀង បន្ទាប់មក ប៊េកគី រត់មកបន្ទប់ធ្នើររបស់នាង។ ពួកគេឮសំឡេងបិទទ្វារ ហើយនាងទម្លាក់ខ្លួនលើគ្រែ។

“ខ្ញុំអាចញ៉ាំអស់ទាំងពីរ ហើយខ្ញុំមិនដែលពាល់មួយម៉ាត់ទេ គឺចុងភៅឲ្យវាទៅបុរសប៉ូលិសរបស់គាត់” ពួកគេឮនាងស្រែកដាក់ខ្នើយរបស់នាង។

សារ៉ា ឈរនៅកណ្ដាលបន្ទប់ងងឹតសូន្យ។ នាងកំពុងគ្រឺតធ្មេញរបស់នាង ហើយធ្មេញបើកៗភ្នែក ហើយក្ដាប់ដៃយ៉ាងណែន។ នាងស្ទើរតែមិនអាចឈរនៅស្ងៀមបាន ប៉ុន្តែនាងមិនហ៊ានកម្រើកទេរហូតដល់កញ្ញា មីនជីន ចុះទៅជាន់ក្រោមបាត់ ហើយគ្រប់យ៉ាងនៅស្ងៀមស្ងាត់។

“មនុស្សអាក្រក់ ហើយសាហាវ! ចុងភៅយករបស់ដោយខ្លួនឯង ហើយនិយាយថាប៊េកគី ជាអ្នកលួច។ នាងមិនលួចទេ! នាងមិនលួចទេ! ពេលខ្លះនាងឃ្លានរហូតដល់ញ៉ាំកំទេចអាហារដែលខ្លោចដូចធ្យូង! នាងយក់ដៃខ្ទប់មុខយ៉ាងណែន ហើយយំខ្សឹកខ្សួលតិចៗ ហើយអេមេនហ្គាដ បានស្ដាប់រឿងខុសពីធម្មតា នាងមានអារម្មណ៍តក់ស្លុត។ សារ៉ា កំពុងយំ! សារ៉ា មិនអាចគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបាន! មើលទៅនាងហាក់ដូចជាដឹងរឿងថ្មី ជាអ្វីម្យ៉ាងដែលនាងមិនធ្លាប់ដឹងពីមុនមក។ នាងចុះពីគ្រែសំដៅទៅតុ ហើយដុតទៀនបំភ្លឺ ពេលដែលទៀនឆេះហើយ នាងបែរទៅរកមើល សារ៉ា ជាមួយនឹងគំនិតថ្មីរបស់នាងដែលមានភាពភ័យខ្លាចនៅក្នុងភ្នែក។

“សារ៉ា ឯងមិនដែលប្រាប់ខ្ញុំទេ ខ្ញុំមិនចង់និយាយពាក្យអាក្រក់ទេ ប៉ុន្តែ តើឯងធ្លាប់អត់ឃ្លានទេ?”

ពេលនោះគឺពិតជាធ្ងន់ធ្ងរពេកសម្រាប់នាង សារ៉ា ដកដៃចេញពីមុខរបស់នាង។

“មែនហើយ ខ្ញុំឃ្លាន ពេលនេះខ្ញុំឃ្លានណាស់ ខ្ញុំស្ទើរតែអាចស៊ីឯងបាន។ ហើយវាកាន់តែអាក្រក់ពេលបានស្ដាប់រឿងប៊េកគី យ៉ាងនេះ។ នាងឃ្លានជាងខ្ញុំទៅទៀត។”

អេមេនហ្គាដ យំ។

“អូ! អូ! ហើយខ្ញុំមិនដែលដឹងទេ!” នាងស្រែកយំ។

“ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យឯងដឹង វានឹងធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំដូចជាអ្នកសុំទាននៅតាមផ្លូវ។ ខ្ញុំដឹងថារូបរាងខ្ញុំមើលទៅដូចអ្នកសុំទាននៅតាមផ្លូវ។”

“ទេអត់ទេ ឯងមិនដូចទេ! សម្លៀកបំពាក់របស់ឯងរយីករយាកបន្តិច ប៉ុន្តែរូបរាងឯងមិនដូចអ្នកសុំទានទេ។ មុខឯងមិនដូចអ្នកសុំទានទេ។”

“ក្មេងប្រុសតូចម្នាក់បានដាក់ទានឲ្យខ្ញុំប្រាំមួយផេន្នី នៅនេះគឺកាក់។” នាងនិយាយដោយសើចនឹងខ្លួនឯងបន្តិច ហើយទាញបន្តោងពាក់នឹងកនាងចេញមក រួចបន្ត៖

“គេនឹងមិនឲ្យកាក់ប្រាំមួយផេន្នី ក្នុងថ្ងៃគ្រិស្ដម៉ាសរបស់គេមកខ្ញុំទេ ប្រសិនបើរូបរាងរបស់ខ្ញុំមើលទៅមិនដូចជាអ្នកដែលត្រូវការកាក់នេះខ្លាំងនោះ។”

យ៉ាងណាមើលកាក់ប្រាំមួយផេន្នី ហើយពួកគេទាំងពីរមានអារម្មណ៍ល្អបន្តិច។ វាធ្វើឲ្យពួកគេសើចបន្តិច ទោះពួកគេមានទឹកភ្នែកជាន់នឹងថ្ពាល់ក៏ដោយ។

“គេជាអ្នកណា? អេមេនហ្គាដ សួរពេលដែលសម្លឹងមើលកាក់ប្រាំមួយផេន្នី។

“គេជាក្មេងប្រុសគួរឲ្យស្រលាញ់ពេលនោះគេកំពុងទៅចូលរួមកម្មវិធី គេរស់នៅគ្រួសារធំ គឺក្មេងប្រុសតូចដែលមានជើងធំៗ ខ្ញុំហៅគេថា ហ្កាយ ក្លូរេន។ ខ្ញុំគិតថាអ្នកមើលថែរបស់គេបានរៀបចំកាដូសម្រាប់គេពេញដោយនំខេក និងរបស់ជាច្រើន ហើយគេមើលឃើញខ្ញុំមិនមានអ្វីសោះ។” សារ៉ា និយាយ។

អេមេនហ្គាដ ថយក្រោយបន្តិច ប្រយោគចុងក្រោយធ្វើឲ្យនាងនឹកឃើញដល់អ្វីម្យ៉ាងក្នុងចិត្តដែលកំពុងញាប់ញ័ររបស់នាង។

“អូ សារ៉ា! ខ្ញុំពិតជាល្ងង់មែនដែលមិនបានគិតដល់រឿងនេះ!” នាងស្រែក។

“គិតដល់អ្វី?”

“របស់ពិសេស! នៅរសៀលនេះអ្នកមីងចិត្តល្អបំផុតរបស់ខ្ញុំបានផ្ញើប្រអប់មួយឲ្យខ្ញុំ។ ក្នុងនោះសុទ្ធតែជារបស់ល្អ។ ខ្ញុំមិនទាន់បានប៉ះពាល់វាទេ ល្ងាចមិញខ្ញុំញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចច្រើនពេក ហើយខ្ញុំពិបាកចិត្តពីរឿងដែលលោកប៉ាផ្ញើសៀវភៅមក។ នៅក្នុងនោះមាននំខេក និងនំសាច់តូចមួយ មានចាហួយ និងនំដុត ហើយមានទឹកក្រូច ផ្លែឈើ និងសូកូឡា។ ខ្ញុំនឹងលបចុះទៅបន្ទប់ខ្ញុំវិញ ហើយយកមកឥឡូវនេះ ហើយយើងនឹងញ៉ាំឥឡូវនេះ។”

សារ៉ា ស្ទើរតែដើរទ្រេតទ្រោត ពេលមនុស្សទន់ខ្លួនដោយសារឃ្លាន ហើយមានគេនិយាយពីអាហារពេលខ្លះធ្វើឲ្យគេរំភើបចិត្ត។ នាងអង្រួនដៃរបស់អេមេនហ្គាដ។

“ឯងគិតថាឯងអាចទៅយកបានទេ?”

“ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំអាច” អេមេនហ្គាដ ឆ្លើយហើយរត់ទៅទ្វារ បើកថ្នមៗ ដក់ក្បាលចូលទៅកន្លែងងងឹត ហើយផ្ទៀងស្ដាប់ ហើយនាងត្រលប់មកសារ៉ា វិញ។

“ភ្លើងបិទហើយ អ្នកគ្រាប់គ្នាគេងហើយ។ ខ្ញុំអាចចុះទៅឡើងមកហើយគ្មានអ្នកណាឮទេ។”

នេះជារឿងសប្បាយចិត្តបំផុតដែលពួកគេចាប់ដៃគ្នា ហើយភ្លាមនោះពន្លឺបានចាំងនៅក្នុងភ្នែករបស់សារ៉ា។

“អ៊មីលី! យើងឧបមាថា! យើងឧបមាថានេះជាពិធីជប់លៀង! ហើយ អូ! ឯងមិនអញ្ជើញអ្នកទោសនៅជាប់បន្ទប់នេះទេ?”

“ត្រូវហើយៗ! យើងគោះជញ្ជាំងទៅ អ្នកយាមគុកនឹងមិនឮទេ។”

សារ៉ា ដើរទៅជញ្ជាំង នាងអាចស្ដាប់ឮនាងកំពុងយំតិចៗ នាងគោះជញ្ជាំងបួនដង។

“នោះមានន័យថា ឲ្យចូលមកបន្ទប់ខ្ញុំ ខ្ញុំមានរឿងត្រូវនិយាយជាមួយ” នាងធ្លាប់ពន្យល់យ៉ាងនេះ។

សំឡេងគោះប្រាំដងជាការឆ្លើយមកវិញ។

“ខ្ញុំទៅហើយ”

មិនយូរប៉ុន្មាន ទ្វារបន្ទប់ធ្នើរបើក ហើយប៊េកគី បង្ហាញខ្លួនមក។ ភ្នែកនាងក្រហម ហើយមួករបស់នាងធ្លាក់សំយាកទៅម្ខាង ហើយពេលនាងឃើញ អេមេនហ្គាដ នាងចាប់ផ្ដើមជូតមុខរបស់នាងដោយរបាំងការពារអៀមដោយអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច។

“កុំប្រកាន់ខ្ញុំអី ប៊េកគី” អេមេនហ្គាដ និយាយ។

“កញ្ញា អេមេនហ្គាដ បានហៅឯងឲ្យចូលមក ព្រោះនាងនឹងទៅយករបស់មួយប្រអប់ឡើងមកសម្រាប់យើង។” សារ៉ា និយាយ។

មួករបស់ ប៊េកគី ស្ទើរតែជ្រុះទៅហើយ នាងបន្លឺឡើងដោយក្ដីរំភើប។

“របស់ញ៉ាំមែនទេអ្នកនាង? របស់ញ៉ាំឆ្ងាញ់មែនទេ?” នាងសួរ។

“ត្រូវហើយ ហើយយើងនឹងចាត់ទុកថាជាពិធីជប់លៀង។” សារ៉ា ឆ្លើយ។

“ហើយឯងចង់ញ៉ាំប៉ុន្មានក៏បានដែរ ខ្ញុំនឹងទៅឥឡូវនេះ!” អេមេនហ្គាដ លូកមាត់។

នាងប្រញាប់ខ្លាំងដែលនាងចេញពីបន្ទប់ធ្នើរទៅដោយជ្រុះកន្លែងរុំកពណ៌ក្រហមដោយមិនដឹងខ្លួន។ ភ្លាមនោះគ្មានអ្នកណាឃើញទេ ប៊េកគី រំភើបពេកនឹងសំណាងរបស់នាងនៅពេលនេះ។

“អូ អ្នកនាង! អូ អ្នកនាង! ខ្ញុំដឹងថាគឺអ្នកនាងជាអ្នកសុំគាត់ឲ្យខ្ញុំចូលមក។ ពេលខ្ញុំគិតដល់រឿងនេះធ្វើឲ្យខ្ញុំយំ” នាងនិយាយអួលដើមករ ហើយនាងដើរទៅជិតសារ៉ា និងសម្លឹងមើលនាងដោយក្ដីគោរព។

ប៉ុន្តែភ្នែកដែលបង្ហាញពីការឃ្លានរបស់សារ៉ា មានពន្លឺចាស់ដែលចាប់ផ្ដើមប្រែពិភពលោកនេះសម្រាប់នាង។ នៅក្នុងបន្ទប់ធ្នើរនេះ ជាមួយនឹងការទ្រាំភាពត្រជាក់នៅខាងក្រៅ ជាមួយនឹងការដើរលើផ្លូវសុទ្ធតែភក់ ជាមួយនឹងការចងចាំដល់រូបរាងក្មេងសុំទានដែលញ៉ាំមិនឆ្អែតនោះ ពេលវេលានេះ គឺជារឿងរីករាយដែលបានកើតឡើងដូចជាវេទមន្ត។

“នាងដកដង្ហើមធំមួយ។

“យ៉ាងណារឿងអ្វីមួយតែងតែកើតឡើង គឺនៅចំមុនពេលគ្រប់យ៉ាងទៅជាអាក្រក់បំផុត។ វាហាក់ដូចជាវេទមន្តជាអ្នកបង្កើតឡើង។”

នាងបានធ្វើឲ្យប៊េកគី សប្បាយដល់ស្រក់ទឹកភ្នែក។

“ទេ ទេ! ឯងមិនត្រូវយំទេ! យើងត្រូវតែប្រញាប់រៀបចំតុ។” នាងនិយាយ។

“រៀបចំតុមែនទេអ្នកនាង? យើងដាក់អ្វីនៅលើនេះទៅ?” ប៊េកគី សួរហើយប្រញាប់ទៅមើលជុំវិញតុ។

សារ៉ា ក៏សម្លឹងមើលជុំវិញបន្ទប់ដែរ។

“មើលទៅអត់មានអ្វីច្រើនទេ” នាងឆ្លើយដោយសើចបន្តិច។

នៅពេលនោះនាងឃើញរបស់ម្យ៉ាង និងឱនទៅរើសមើល នោះគឺកន្សែងរុំកពណ៌ក្រហមរបស់ អេមេនហ្គាដ ដែលជ្រុះនៅលើកម្រាល។

“កន្សែងរុំករបស់នាង ខ្ញុំដឹងថានាងនឹងមិនប្រកាន់ទេ វានឹងធ្វើឲ្យតុនេះមានកម្រាលក្រហមយ៉ាងស្រស់ស្អាត។” នាងនិយាយ។

ពួកគេទាញតុចាស់ចេញមកក្រៅបន្តិច ហើយក្រាលកន្សែងក្រហមលើនោះ។

“បើលើកម្រាលឥដ្ឋមានព្រំក្រហមទៀត ពិតជាល្អណាស់ ពួកយើងឧបមាថាមានទៅចុះ!” សារ៉ា បន្លឺពីក្ដីរំភើប នាងដាក់ដៃកល់ចង្កាភ្នែកនាងចាប់ផ្ដើមសម្លឹងមើលកម្រាល៖

“ពិតជាទន់ហើយក្រាស់ល្អមែន!” នាងញញឹមដាក់ ប៊េកគី ដែលយល់ពីអត្ថន័យនេះ។ ពេលដែលកំពុងគិតនាងក៏ស្ទុះក្រោកចេញពីតុ។

“ចាំបន្តិច ប៊េកគី” និយាយហើយ នាងសំដៅទៅហិបចាស់ដែលគេទុកចោលនៅក្បែរជញ្ជាំង បើកហិបនោះរកមើលនាងរំពឹងថា នឹងមានរបស់អ្វីម្យ៉ាងដើម្បីលំអកម្មវិធីរបស់នាង។ ពិតជាដូចវេទមន្តមែននៅក្នុងនោះនាងរកឃើញ កន្សែងជូតដៃតូចៗ កម្រងផ្កាជ័រក្រហមដែលគេឈប់ប្រើជាយូរមកហើយ និងក្រដាសជូតមាត់ពណ៌ក្រហម នាងយកមកដាក់លើតុ ហើយប៊េកគី បានបត់ក្រដាសក្រហមធ្វើជាកូនចាន ដាក់ក្បែរកន្សែងជូនដៃ ដែលធ្វើឲ្យទិដ្ឋភាពកាន់តែប្រសើរឡើង។

ពេលនោះទ្វារបើមក ហើយអេមេនហ្គាដ ចូលមកក្នុងបន្ទប់ ដោយមានរបស់ធ្ងន់សំពីងសំពោង។ នាងឃើញបន្ទប់នេះមានតុដែលក្រាលដោយកម្រាលក្រហម មានកន្សែងជូតដៃ ចានក្រហម និងផ្កាលំអ ធ្វើឲ្យបន្ទប់នេះហាក់ដូចជាត្រូវបានគេរៀបចំយ៉ាងពិសេស។

“អូ សារ៉ា! ឯងពិតជាក្មេងស្រីឆ្លាតដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់បានជួបមែន!” នាងស្រែក។

“តើស្អាតទេ? នោះគឺរបស់ខ្ញុំយកមកពីក្នុងហិបចាស់ ខ្ញុំសុំពីវេទមន្ត ហើយវេទមន្តប្រាប់ខ្ញុំឲ្យទៅរកក្នុងនោះ” សារ៉ា និយាយ។

“មើលទៅដូចជាកម្មវិធីជប់លៀងមែនទែន!” អេមេនហ្គាដ និយាយ។

“ដូចជាតុរបស់ម្ចាស់ក្សត្រី” ប៊េកគី និយាយ។

ពេលនោះសារ៉ា ស្រាប់តែនឹកឃើញគំនិតមួយ។

“ខ្ញុំនឹងប្រាប់ឯងរឿងមួយ សារ៉ា ឧបមាថាឯងជាព្រះនាងនៅពេលនេះ ហើយនេះជាពិធីជប់លៀងរបស់រាជវង្ស។”

“ប៉ុន្តែនេះជាពិធីជប់លៀងរបស់ឯង ឯងត្រូវតែធ្វើជាព្រះនាង ហើយពួកយើងនឹងធ្វើជាភ្ញៀវកិត្តិយសរបស់ឯង។”
“អូ ខ្ញុំមិនអាចទេ ខ្ញុំធាត់ណាស់ ហើយខ្ញុំមិនចេះទេ ឯងអ្នកធ្វើទៅ។”

“បាន បើឯងចង់ឲ្យខ្ញុំធ្វើ” សារ៉ា និយាយ។

ប៉ុន្តែភ្លាមនោះនាងគិតដល់អ្វីម្យ៉ាងទៀត ហើយរត់ទៅរកហិប។

“មានក្រដាស និងរបស់គេបោះចោលច្រើនណាស់នៅក្នុងនេះ ប្រសិនបើយើងដុតវា នោះនឹងមានពន្លឺប្រហែលពីរបីនាទី ហើយយើងនឹងមានអារម្មណ៍ថានោះដូចជាភ្លើងចង្ក្រានធ្យូងពិតប្រាកដ។” នាងយកចេញមកហើយដុតក្នុងចង្ក្រានដែលមិនដែលមានភ្លើងចាប់តាំងពីពេលដែលនាងមកនៅក្នុងបន្ទប់ធ្នើរនេះ។

“ពេលដែលវាឈប់ឆេះ យើងនឹងភ្លេចថាវាមិនមែនជាភ្លើងធ្យូងពិត” សារ៉ា និយាយ។

នាងឈរសម្លឹងមកពួកគេ ហើយញញឹម។

“តើដូចជាការពិតទេ? ឥឡូវយើងនឹងចាប់ផ្ដើមពិធីជប់លៀង។” នាងនិយាយ។

នាងដើរសំដៅទៅតុ បក់ដៃយ៉ាងរីករាយទៅកាន់ អេមេនហ្គាន និងប៊េកគី។ នាងកំពុងនៅពាក់កណ្ដាលនៃសុបិនរបស់នាង។

“សុភាពនារីទាំងអស់គ្នា សូមអញ្ជើញចូលអង្គុយនៅតុ។ បិតារបស់ខ្ញុំដែលបានយាងធ្វើដំណើរទៅឆ្ងាយជាយូរមកហើយនោះ បានត្រាស់បញ្ជាខ្ញុំឲ្យរៀបចំពិធីជប់លៀងដល់អ្នកទាំងអស់គ្នា។” នាងនិយាយដោយសំឡេងក្នុងសុបិនរីករាយរបស់នាង។

នាងងាកមុខទៅជ្រុងបន្ទប់បន្តិច ហើយពោលឡើងម្ដងទៀត៖

“អូ នោះ! ស្ត្រីរបាំ ព្រះនាងទាំងឡាយតែងតែមានស្ត្រីរបាំមកប្រគំពេលមានកម្មវិធីជប់លៀង ដូច្នេះយើងឧបមាថានៅជ្រុងបន្ទប់នោះគឺក្រុមស្ត្រីរបាំកំពុងប្រគំ។ ឥឡូវយើងនឹងចាប់ផ្ដើម!”

ពួកគេមិនទាន់បានញ៉ាំនំខេកប៉ុន្មានម៉ាត់ទេ គ្មានអ្នកណាបានញ៉ាំទៀតទេ ពេលពួកគេទាំងបីក្រោកឈរឡើង ហើយទឹកមុខប្រែជាស្លេក សម្លឹងទៅទ្វារ ហើយផ្ទៀងស្ដាប់។

មានគេឡើងមកជាន់លើង ប្រាកដណាស់គឺមានមនុស្សមក។ ពួកគេម្នាក់ៗចំណាំដំណើរដែលពោរពេញដោយកំហឹងនេះបាន ហើយដឹងថាអ្វីគ្រប់យ៉ាងនៅទីនេះគឺត្រូវចប់អស់ហើយ។

“គឺម៉ាដាម!” ប៊េកគី និយាយសំឡេងញ័រ ហើយជ្រុះនំពីដៃទៅលើកម្រាលឥដ្ឋ។

“ត្រូវហើយ កញ្ញា មីនជីន តាមយើងទាន់ហើយ។” សារ៉ា និយាយ ភ្នែករបស់នាងបង្ហាញពីភាពរន្ធត់។

កញ្ញា មីនជីន ចាប់ទាញទ្វារបើកមួយកម្លាំងដៃរបស់គាត់ មុខរបស់គាត់ស្លេក ប៉ុន្តែនោះគឺដោយសារកំហឹង។ គាត់សម្លឹងមើលទឹកមុខអ្នកទាំងបីដែលកំពុងភ័យខ្លាច ហើយសម្លឹងទៅតុអាហារ ហើយនិងពន្លឺក្រដាសដែលគេដុតក្នុងចង្ក្រាន។

“ខ្ញុំបានសង្ស័យរឿងបែបនេះយូរមកហើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនស្រមៃដល់ការរៀបចំបែបនេះទេ ឡាវីនី ប្រាប់ខ្ញុំគឺជាការពិត។” គាត់ស្រែក។

ដូច្នេះពួកគេដឹងថា នោះគឺឡាវីនី ដែលបានទាយដឹកពីអាថ៌កំបាំងរបស់ពួកគេដោយវិធីណាមួយ និងបានក្បត់ពួកគេ។ កញ្ញា មីនជីន ដើរសំដៅទៅ ប៊េកគី ហើយមួរស្លឹកត្រចៀករបស់នាងជាលើកទីពីរ។

“ក្មេងស្រីមិនចេះអៀនខ្មាស ឯងត្រូវចេញពីផ្ទះនេះនៅថ្ងៃស្អែក!” គាត់និយាយ។

សារ៉ា ឈរនៅស្ងៀម ភ្នែករបស់នាងបើកកាន់តែធំមុខរបស់នាងស្លេកជាងមុន។ អេមេនហ្គាដ ចាប់ផ្ដើមយំ។

“អូ កុំដេញនាងចេញអី មីងរបស់ខ្ញុំផ្ញើប្រអប់នេះមកឲ្យខ្ញុំ ពួកយើងគ្រាន់តែជប់លៀងទេ។” នាងនិយាយដោយយំខ្សឹកខ្សួល។

“អញ្ចឹងខ្ញុំយល់ហើយ ជាមួយនឹងព្រះនាងសារ៉ា នៅក្បាលតុនេះ” កញ្ញា មីនជីន ស្រែកហើយ ងាកទៅសម្លឹងសារ៉ា ដោយទឹកមុខខឹងខ្លាំង ហើយបន្ត៖

“គឺជាអំពើរបស់ឯង ខ្ញុំដឹង។ អេមេនហ្គាដ មិនអាចរកនឹកឃើញគំនិតបែបនេះទេ។ តុបតែងតុបែបនេះ ខ្ញុំគិតថាគឺជាមួយនឹងសំរាម” និយាយហើយ គាត់ងាកមក ប៊េកគី ហើយស្រែក៖

“ទៅបន្ទប់របស់ឯងទៅ!” គាត់បញ្ជា ហើយប៊េកគី រត់ចេញទៅ ដោយយករបាំងការពារអៀមបាំងមុខ ហើយស្មារបស់នាងញ័រ។

បន្ទាប់មកគឺវេនរបស់ សារ៉ា។

“ខ្ញុំនឹងផ្ដល់មេរៀនឲ្យឯងនៅថ្ងៃស្អែក ឯងនឹងមិនបានញ៉ាំអាហារពេលព្រឹក ពេលល្ងាច ឬពេលយប់ទេ!”

“ថ្ងៃនេះខ្ញុំមិនបានញ៉ាំអាហារពេលល្ងាច ឬពេលយប់ទេ កញ្ញា មីនជីន។” សារ៉ា និយាយរឹតតែអស់កម្លាំង។

“អញ្ចឹងកាន់តែល្អហើយ ឯងនឹងមានរឿងត្រូវចាំ។ កុំឈរនៅស្ងៀមអី ដាក់របស់ទាំងនោះចូលក្នុងប្រអប់វិញទៅ។”

គាត់ចាប់ផ្ដើមប្រមូលរបស់ទាំងនោះដាក់ចូលក្នុងប្រអប់ដោយខ្លួនគាត់ ហើយបានឃើញសៀវភៅថ្មីរបស់ អេមេនហ្គាដ។

“ហើយឯង បាននាំសៀវភៅថ្មីដ៏ស្អាតរបស់ឯងមកក្នុងបន្ទប់ធ្នើរដ៏កខ្វក់នេះ។ ប្រមូលវាហើយទៅបន្ទប់គេងវិញទៅ។ ស្អែកឯងនឹងនៅទីនោះពេញមួយថ្ងៃ ហើយខ្ញុំសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅប៉ារបស់ឯង។ តើគាត់នឹងនិយាយថាម៉េចបើគាត់ដឹងថាយប់នេះឯងនៅឯណា?”

គាត់ឃើញអ្វីម្យ៉ាងនៅលើទឹកមុខរបស់ សារ៉ា ជាមួយនឹងកំហឹងនៅពេលនេះគាត់ងាកទៅរកនាងភ្លាម។

“ឯងកំពុងគិតអី? ហេតុអីឯងសម្លឹងមើលខ្ញុំបែបនោះ?” គាត់សួរ។

“ខ្ញុំកំពុងឆ្ងល់” សារ៉ា ឆ្លើយ នាងឆ្លើយដូចជាពេលដែលនៅក្នុងថ្នាក់រៀន។

“ឯងកំពុងឆ្ងល់អី?”

“ខ្ញុំកំពុងឆ្ងល់ថា ប៉ាប៉ារបស់ខ្ញុំនឹងនិយាយថាម៉េចពេលគាត់ដឹងថាខ្ញុំនៅទីនេះយប់នេះ?” នាងឆ្លើយដោយសំឡេងតិច។

កញ្ញា មីនជីន រកពាក្យនិយាយមិនបានដូចពីមុន ហើយកំហឹងរបស់គាត់បង្ហាញចេញមកតាមរបៀបចាស់។ គាត់ស្ទុះទៅរកនាងហើយចាប់អង្រួននាង។

“ក្មេងព្រហើន ប្រដៅមិនបានឯងនេះ! ម៉េចក៏ឯងហ៊ាន! ម៉េចក៏ឯងហ៊ាន!”

គាត់ចាប់ទាញសៀវភៅ ប្រមូលរបស់ផ្សេងទៀតញាត់ចូលក្នុងប្រអប់ រុញដាក់ក្នុងដៃរបស់ អេមេនហ្គាដ ហើយរុញនាងទៅមុខគាត់សំដៅទៅទ្វារ។

“ខ្ញុំនឹងទុកឲ្យឯងនៅឆ្ងល់ ទៅគ្រែរបស់ឯងភ្លាមទៅ” គាត់និយាយហើយទាញទ្វារបិទពីក្រោយគាត់ និងអេមេនហ្គាដ កម្សត់ ហើយចេញទៅទុកសារ៉ាឲ្យឈរនៅម្នាក់ឯង។

សុបិនបានមកដល់ទីបំផុត ពន្លឺចុងក្រោយពីក្រដាសនៅក្នុងចង្ក្រានបានរលត់ទៅ ហើយបន្សល់ទុកបន្ទប់ធ្នើរនេះឲ្យងងឹតសូន្យឈឹង តុទទេស្អាត របស់តុបតែងធ្លាក់ចុះលើកម្រាលរាយប៉ាយ អ៊េមីលី អង្គុយផ្អែកជញ្ជាំងសម្លឹងចំទៅមុខ។ សារ៉ា ឃើញហើយក៏ទៅលើកនាងមកដោយដៃញ័រចំប្រប់។

“មិនមានសេសសល់អាហារទេ អ៊េមីលី ហើយក៏គ្មានព្រះដែរ។ គ្មានអ្វីសល់ទេក្រៅពីអ្នកទោសនៅបាស្ទីល” នាងនិយាយ ហើយអង្គុយឈ្ងោកមុខ។

រឿង ១០០១យប់ ភាគដំបូង

YaraMST — Mon, 17 Jan 2022 06:08:43 +0000

មានរឿងតំណាលថា មានស្តេចមួយអង្គ ដែលត្រូវមហេសីផិតក្បត់ជាមួយទាសករស្បែកខ្មៅ ទ្រង់កើតចិត្តពិរោធពន់ពេក្ ក៏បញ្ជាសម្លាប់មហេសី និងតមកទ្រង់មិនព្រមអភិសេកនារីណាទាំងអស់។ កុលស្ត្រីណាក្តី ត្រូវតែចូលមកវាំងបម្រើស្តេចជាបន្តបន្ទាប់ និងត្រូវបានសម្លាប់ចោលនៅព្រឹកបន្ទាប់។ ការនេះនឹងជួយសម្រាលការឈឺចាប់ទ្រង់ ព្រមទាំងជួយទ្រង់ឱ្យលះចោលសេចក្តីស្នេហាចិត្តទន់ទៀត។

ដោយស្តេចនៅតែបន្តចេញបញ្ជាឱ្យលោកមន្ត្រីជំនិត នាំស្រីក្រមុំមកអោយជានិច្ចនោះ មន្ត្រីឧបរាជបានដើររកគ្រប់ច្រកល្ហក និងលែងរកក្រមុំអម្បូរខ្ពស់មកថ្វាយបាន។

ដូច្នេះហើយល្ងាចមួយ ដែលគាត់ក៏ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញដោយសេចក្តីទុក្ខព្រួយ ខ្លាចស្តេចយកទៅប្រហារជីវិតកូនស្រីច្បងឈ្មោះ ឆ្ឆេរ៉ាហ្សាតក៏បានសង្កេតឃើញថា លោកពុកមានទុក្ខធំមុខស្លក់ខ្មៅ។

កូនស្រីច្បងនេះ ធ្លាប់បានអានសៀវភៅ កំនត់ត្រាប្រវត្តិសាស្រ្ត និងរឿងរ៉ាវនៃស្តេចមុនៗ រឿងនិទាន រឿងក្តី និងរឿងរ៉ាវផ្សេងៗដែលកន្លងទៅ អំពីបុរស អមពីភេទ និងវត្ថុនានាសឹងជំនក់គ្រប់ការសិក្សាលើលោក។

នាងបានភាពវ័យឆ្លាតលើសលុប ពីទម្លាប់អាននិងប្រមូលយកសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្ររាប់ពាន់ក្បាល ចង់ដឹងឮអំពីពូជអំបូរនៃស្តេចនានាដែលបានចាកស្ថានរួចថែមចូលចិត្ត អានកំនាព្យជាច្រើន ទន្ទេញចាំរត់មាត់ សិក្សាទស្សនវិជ្ជា សិល្បៈ និង ស្នាដៃទាំងឡាយ ប្រកបគតិបណ្ឌិត វៃឆ្លាត លើសស្រី។

នៅថ្ងៃនោះ នាងបានចូលទៅនិយាយនឹងលោកឪពុកនាង៖

“ឱ បិតាដ៏មានគុណអើយ ហេតុអីក៏អ្នកនៅថ្ងៃនេះ ទៅជាស្រពោនម្ល៉េះ? គ្មានសេចក្តីលំបាកណាដែលមិនអាចរកផ្លូវដោះស្រាយចេញនោះទេ”។
ក្រោយពេលលោកមន្ត្រីបាន រ៉ាយរ៉ាប់ប្រាប់នាងពីរឿងរវាង ស្តេចពីដើមដល់ចប់នាងរិះគិត បន្តិចទើបនិយាយថា៖

“ឱលោកឪពុកអើយ តើ ការកាប់សំលាប់ស្ត្រីជាដំណោះស្រាយទេ? កូននឹងសង្គ្រោះស្រ្តីទាំងអស់អំពី មហន្តរាយលើកនេះដោយឳពុកប្រគល់ខ្ញុំទៅរៀបការជាមួយស្តេច ទៅ។ មិនត្រឹមខ្ញុំ អាចរស់រានមានជីវិតបានដោយថែមខ្ញុំអាចជួយសង្គ្រោះស្រីក្រមុំមូស្លីមច្រើនទៀត”
មន្ត្រីឮកាលណាក៏ស្រែកយំថា “ឱព្រះអាឡាអើយ! ឱកូនល្ងង់អើយ កូនមិនត្រូវយកជីវិតកូនមកល្បងនឹងគ្រោះចង្រៃបែបនេះ? ដឹងព្រឹកឡើងនឹងត្រូវអូសទៅសំលាប់ នាងនៅ ចង់អោយពុកយកកូនទៅរៀបការជាមួយស្តេចទៀត?ពុកមិនអោយកូនទៅប្រថុយប្រថាននឹងគ្រោះថ្នាក់បែបនេះដាច់ខាត!»

នាងឆេ្ឆរ៉ាហ្សាតបែរជាអះអាងខ្ជាប់ខ្ជួនវិញដែរថា ៖

“សូមលោកឪពុកជឿជាក់លើកូនស្រី! នឹងមេត្តាដល់នារីឯទៀតៗ»

លោកមន្ត្រីនិយាយកាត់ឡើងថា៖

“ហេតុអីក៏កូនចចេសខ្លាំងម្ល៉េះ? តាមពិតទៅពុកខ្លាចរឿងនេះកើតមានចំពោះកូន ដូចក្នុងរឿងគោ និងលា ”។

នាងសួរថា “យ៉ាងម៉េចទៅរឿងនោះ លោកពុក?”។

មន្ត្រីតំណាល់ថា កាលនោះមានឈ្មួញអ្នកមានម្នាក់ មានសត្វពាហនៈជាច្រើនក្បាល។ គាត់រស់នៅស្រុកស្រែចំការនិងចូលចិត្តរបរកសិកម្ម។ ទេវតាបានជួយអោយគាត់អាចយល់ដឹងអំពីភាសារបស់សត្វគ្រប់យ៉ាងបានតែហាមគាត់មិនអោយប្រាប់អាថ៌កំបាំងនេះដល់នរណាម្នាក់ឡើយ បើមិនអញ្ចឹងទេនឹងសំលាប់គាត់ចោល។ ដូច្នេះហើយគ្មាននរណាដឹងថាគាត់ចេះភាសាសត្វឡើយ។ ក្នុងក្រោលមួយរបស់គាត់ មានមេគោមួយ និងសត្វលាមួយក្បាលរស់នៅជាមួយគ្នា។ នៅថ្ងៃមួយពេលដែលឈ្មួញនោះអង្គុយលេងជាមួយអ្នកបំរើនិងកូនៗរបស់គាត់នៅក្បែរក្រោលនោះ គាត់លឺគោនិយាយទៅកាន់លាថាៈ
“ណែអាលា យើងឃើញឯងដូចជាទំនេរច្រើនណាស់ គេអោយឯងធ្វើការអីក៏តិចម្ល៉េះ? មនុស្សគេបញ្ចុកចំនីឯង គេអោយទឹកស្អាតឯងផឹក តែអញវិញ ភាវៈដ៏កំសត់ គេប្រើទាំងកណ្តាលយប់ ពេលគេដាក់ នង្គ័ល និងស្អីដែលគេហៅថានឹមនោះ នៅលើករបស់អញ។ អញនឿយហត់នឹងព្យួរដីតាំងពីព្រលឹមរហូតដល់ព្រលប់នេះណាស់។ អញត្រូវគេបង្ខំអោយធ្វើកាងារធ្ងន់ៗ ដែលហួសពីកំលាំងរបស់អញទៅទៀត។ គេមើលថែអញមិនបានដិតដល់ទៀត។ បន្ទាប់មកពេលគេនាំអញមកវិញ ខ្លួនអញឃ្លេងឃ្លោងអស់ហើយ កអញរួយស្ទើរបាក់ ជើងអញរមាស់ស្ទើរស្លាប់ ហើយភ្នែកអញជោគជាំដោយទឹកភ្នែក។ បន្ទាប់មកគេយកអញមកឃុំក្នុងខ្ទម ហើយបោះសណ្តែក និងចំបើងស្ងួតៗ លាយឡំនឹងធូលីកខ្វក់។ អញត្រូវដេកលើលាមកដ៏មានក្លិនស្អុយជារៀងរាល់យប់។ តែឯងវិញ គេអោយឯងនៅកន្លែងដ៏ស្អាត។ កាងារដ៏លំបាករបស់ឯងគឺលីសែងអីវ៉ាន់របស់លោកម្ចាស់ម្តងម្កាល ទៅទីក្រុង ហើយត្រលប់មកវិញ។ ក្រៅពីនេះឯងដេកស្រួលរហូត។ ដូច្នេះ ពេលអញធ្វើការលំបាក ជាពេលដែលឯងដេកស្រួល។ ឯងដេកយ៉ាងស្រួលតែអញវិញដេកមិនលក់។ អញឃ្លាន ពេលឯងស៊ីយ៉ាងឆ្អែត។”

ពេលគោឈប់និយាយ លាបែរមុខទៅគោរួចនិយាយថា “ឱលោកបងគោអើយ គេហៅបងថាល្ងង់ដូចគោវាសមហើយ បងដូចជាគិតងាយណាស់ បងទុកអោយគេធ្វើអីស្រេចតែនឹងចិត្ត បងមិនចេះរកដំនោះស្រាយទេ។ បងគ្មានចេះស្អីបន្តិចសោះពាក្យប្រៀនប្រដៅល្អៗ។ តើបងមិនដែលលឺពាក្យបណ្ឌិតគេនិយាយទេរឺ?

“សំរាប់អ្នកផ្សេង ការងារនិងសេចក្តីលំបាកដែលខ្ញុំរ៉ាបរងទាំងនេះ
ជាសេចក្តីរីករាយរបស់ពួកគេ តែចំពោះខ្ញុំជាសេចក្តីកង្វល់
ដូចជាអ្នកបោកខោអាវ នៅហាលថ្ងៃខ្មៅមុខ
ដើម្បីអោយសំលៀកបំពាក់អ្នកផ្សេងបានសស្អាត”

តែបងវិញ ឱលោកបងគោដ៏ល្ងង់អើយ សួរថា តើបានប្រយោជន៍អី អោយបងទ្រាំនឹងការលំបាកទាំងអស់នេះ ដើម្បីចៅហ្វាយនាយ? តើបានប្រយោជន៍អី អោយបងហូរទឹកភ្នែក ឈឺចាប់ខ្លួនឯងដើម្បីអោយអ្នកផ្សេងស្រួលខ្លួនទៅវិញ? ។ បងគោឯងត្រូវគេហៅទៅប្រើតាំងពីព្រឹកព្រហាម ហើយត្រលប់មកវិញទាល់តែពេលព្រលប់។ ពេញមួយថ្ងៃ បងរងការលំបាកសព្វបែបយ៉ាង ៖ គេចង គេវាយ គេប្រើធ្វើការធ្ងន់ គេប្រើពាក្យអសុរស។
ឥលូវស្តាប់តាមខ្ញុំ បងគោ! ពេលគេចងបងនឹងស្នូកចំនី បងយកជើងទន្ទ្រាំដី វ័ធកន្ទុយ និងស្នែងអោយខ្លាំង រួចស្រែករោទិ៍អោយលឺៗ ដើម្បីអោយគេដឹងថាបងឯងមិនព្រម។
បើបងស្តាប់តាមយោបល់ខ្ញុំ បងនឹងបានស្រួលខ្លួនជាងនេះ ហើយប្រហែលជាស្រួលខ្លួនជាងខ្ញុំទៅទៀត។
ពេលគេដឹកបងទៅស្រែ ហើយទឹមលើ ក បងដោយស្អីដែលគេហៅថានឹមនោះ បងត្រូវដេកនឹងដី ហើយកុំក្រោក បើទោះជាគេអូសអោយក្រោកក៏ដោយ។ ហើយបើបងឯងក្រោក បងឯងត្រូវដេកនឹងដីវិញម្តងទៀត។ ហើយពេលគេយកបងឯងមកផ្ទះវិញ ពេលគេអោយចំនីបង បងឯងត្រូវធ្វើហិតៗបានហើយ កុំស៊ី។ ហើយដោយធ្វើពុតត្បុតជាឈឺបែបនេះ មិនដល់មួយថ្ងៃ រឺពីរថ្ងៃ រឺយ៉ាងច្រើនបីថ្ងៃ បងឯងនឹងបានសំរាកពីការលំបាកហើយ។ ពេលគោលឺលានិយាយបែបនេះ វាទទួលស្គាល់ថា លាជាមិត្តរបស់វា ហើយនិយាយអរគុណលា ហើយនិយាយថា “ឱបងលា ខ្ញុំនឹងធ្វើតាមពាក្យទូន្មានរបស់បងទាំងអស់”។

ចំនែកឯនាយឈ្មួញវិញ ស្តាប់បានសំដីរបស់ពួកគេសព្វគ្រប់។
នៅថ្ងៃបន្ទាប់ នាយបម្រើរបស់ឈ្មួញនោះដឹកគោនោះចេញទៅ ហើយចាប់ផ្តើមទឹមនង្គ័លលើ ក គោ ដើម្បីភ្ជួររាស់ដូចសព្វដង។ តែពេលនោះគោចាប់ផ្តើមចចេសមិនព្រមធ្វើការទៅតាមសម្តីរបស់លា ដូច្នេះហើយអ្នកភ្ជួរក៏កើតសេចក្តីហ្មួរម៉ៅ ក៏វាយគោនោះរហូតដល់ដាច់កន្លុះ រួចគោក៏រត់បោលចេញទៅ។ តែបុរសនោះក៏ចាប់គោជាប់ ហើយក៏វាយគោរហូតដល់គោខ្លបខ្លាច។ តែគោនៅតែឈរស្ងៀម រួចក្រាបដេកនឹងដីរហូតដល់ល្ងាច។ បន្ទាប់មក គេក៏ដឹកគោមកផ្ទះវិញ ហើយចងវាទុកនៅក្រោល តែពេលនោះគោថយចេញពីស្នូកចំនី ហើយមិនសម្តែងសេចក្តីរីករាយដូចសព្វដងទៀតទេ ធ្វើអោយបុរសនោះមានសេចក្តីងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង។ គាត់យកសណ្តែកនិងចំបើងអោយគោ តែគោគ្រាន់តែហិតៗ រួចថយចេញ ហើយដេកយ៉ាងឆ្ងាយបំផុតពីចំនីនោះ អស់ពេញមួយយប់។ អ្នកបម្រើមកដល់ពេលព្រឹកឡើង ក៏ឃើញស្នូកនោះមានសណ្តែកនិងចំបើងនៅពេញដដែល ហើយឃើញគោដេកស្ប៉ាប។ គាត់ក៏មានក្តីព្រួយបារម្ភខ្លាចគោនោះឈឺ។

គាត់និយាយម្នាក់ឯងថា “ឱព្រះអើយ មកពីវាឈឺហើយមើលទៅ បានជាវាមិនព្រមភ្ជួរដីកាលពីម្សិលមិញ”។

គាត់ក៏ទៅរាយការណ៍ដល់នាយឈ្មួញ ថា “លោកម្ចាស់ គោនោះឈឺហើយ។ វាមិនព្រមស៊ីទេយប់មិញ ហើយជាងនេះទៅទៀត ព្រឹកមិញនេះក៏វាមិនស៊ីដែរសូម្បីតែបន្តិច”។

នាយឈ្មួញនោះដោយយល់អស់ហេតុការណ៍ព្រោះបានស្តាប់សន្ទនារវាងគោនិងលា ក៏ប្រាប់ទៅនាយបម្រើថា “ចូរឯងយកអាលាពាលនោះទៅទឹមភ្ជួរដីជំនួសគោទៅ!”។

ដូច្នេះអ្នកបម្រើក៏យកលាទៅភ្ចួរដីពេញមួយថ្ងៃជំនួសគោ។ អ្នកបម្រើបានវាយលារហូតដល់ស្បែករបស់វា និងឆ្អឹងជំនី ពោរពេញដោយក្តីឈឺចាប់ ហើយករបស់លា ឡើងកន្ទួលរលាកដោយសារនឹម។ ពេលត្រលប់មកដល់ផ្ទះវិញនៅពេលល្ងាច លាស្ទើរតែមិនអាចលើកជើងរួច ទាំងជើងមុខ និង ជើងក្រោយ។ ចំនែកឯគោវិញ វាដេកស្រួលពេញមួយថ្ងៃ ហើយវាបានស៊ីចំនីរបស់វាយ៉ាងឆ្ងាញ់ ហើយនឹកស្ងើចដល់ពាក្យទូន្មានរបស់លាយ៉ាងខ្លាំង ដោយមិនដឹងថាលាយ៉ាងម៉េចហើយផង។

នៅពេលយប់ និងពេលលាត្រលប់មកក្រោលវិញ គោក្រោកឡើងគោរពលា ហើយនិយាយថា “ ឱមិត្តជាស្រលាញ់និងគោរពអើយ ដោយសារឯង ខ្ញុំបានសំរាកពេញមួយថ្ងៃ ហើយខ្ញុំបានស៊ីយ៉ាងឆ្ងាញ់”។

ប៉ុន្តែសត្វលាមិនមានតបអ្វីមួយម៉ាត់ ព្រោះតែកំហឹងកំហល់ និងសេចក្តីនឿយហត់ ហើយស្នាមរំពាត់ដែលវារងនៅថ្ងៃនេះផង។ លាស្តាយក្រោយយ៉ាងខ្លាំង ហើយគិតតែម្នាក់ឯងថា “នេះគឺកើតមកតែអំពីភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់អញដោយសារតែចេះប្រដៅគេ។ ដូចគេចំនាំតែនិយាយថា សុខៗយកទុក្ខមកដាក់ខ្លួន។ដូច្នេះអញត្រូវតែគិតរកល្បិចអោយអាគោនេះត្រលប់ទៅកន្លែងដើមវាវិញ បើមិនអញ្ចឹងទេអញនឹងងាប់”។

លាក៏ដើរទីកន្លែងរបស់វា ដោយនៅពេលនោះគោនិយាយអរគុណលា ដោយអោយពរលាផង។
លោកមន្ត្រីនិយាយថា “ដូច្នេះហើយ កូនស្រីអើយ កូនឯងនឹងស្លាប់ដោយសារអន់ប្រាជ្ញា។ ដូច្នេះកូនឯងអង្គុយអោយស្ងៀម កុំនិយាយអ្វីទាំងអស់ ហើយកុំយកជីវិតកូនទៅលលេងនឹងកិច្ចអំពល់អស់នេះ។ តាមពិតទៅគឺពុកប្រដៅកូនអោយល្អទេ ”។

នាងឆេហរ៉ាសាតក៏តបថា “សូមលោកឪពុកមេត្តាផង កូនត្រូវតែទៅរៀបការជាមួយព្រះរាជា”។

លោកមន្រ្តីនិយាយកាត់ “កុំអីកូន”។

នាងតបថា “កូនត្រូវតែទៅ”។

លោកមន្ត្រីតថា “បើកូននៅតែមិនស្តាប់ពុក ហើយនៅតែចចេស ពុកនឹងធ្វើដាក់កូន ដូចនាយឈ្មួញនោះធ្វើដាក់ប្រពន្ធគាត់អញ្ចឹង”។

“គាត់ធ្វើយ៉ាងម៉េច?” នាងសួរ។
លោកមន្ត្រីឆ្លើយថា កូនដឹងទេ បន្ទាប់ពីលានោះត្រលប់មកក្រោលវិញ នាយឈ្មួញក៏ចេញមកក្រៅជាមួយភរិយានិងកូនៗ ព្រោះថ្ងៃនោះចំពេលខែភ្លឺ ហើយព្រះចន្ទក៏ពេញវង់។

នៅពេលគាត់កំពុងអង្គុយលេងជាមួយកូនៗគាត់នោះ គាត់លឺលានោះនិយាយទៅកាន់គោថា “នែលោកបងគោ តើស្អែកបងចង់ធ្វើអ្វី?”។

គោតបថា “អ្វីទៅក្រៅពីបន្តធ្វើតាមយោបល់របស់បងលាឯងនោះ? និយាយតាមត្រង់ទៅវាជាយោបល់ហៅថាមហាប្រសើរមែន វាធ្វើអោយខ្ញុំបានសំរាកពេញមួយថ្ងៃ។ ដូច្នេះខ្ញុំនឹងធ្វើអញ្ចឹងទៀត។ ដូច្នេះពេលគេអោយចំនីខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងមិនព្រមស៊ី ហើយប្រឹងបំប៉ោងពោះអោយធំ ធ្វើពត់ជាឈឺ”។

លាក៏គ្រវីក្បាលរួចនិយាយថា “ពេលធ្វើបែបនេះ សូមបងប្រយ័ត្នផង”។

គោសួរថា “ហេតុអីទៅ?”។

ហើយលាតបថា “ដឹងទេខ្ញុំរៀបនឹងប្រាប់បងពីគំនិតល្អបំផុតទៅហើយ តែខ្ញុំលឺពីម្ចាស់យើងនិយាយនឹងអ្នកចិញ្ចឹមសត្វថា «បើគោនេះមិនព្រមធ្វើការព្រឹកនេះទៀត យកវាទៅអោយអ្នកកាប់សាច់ទៅ គេប្រហែលជាកាប់វាយកសាច់អោយអ្នកក្រ ហើយអាចយកស្បែកវាទៅធ្វើអោយអ្នកធ្វើស្បែកជើង។» លឺរឿងនេះ ខ្ញុំភ័យជួសឯង។ ដូច្នេះតាមខ្ញុំទៅ ពេលគេយកចំនីមកអោយបងឯង បងឯងស៊ីហើយក្រោកឡើងទៅតាមគេទៅ។ ពេលគេប្រើអោយព្យួរដី ព្រមតាមគេទៅ។ បើមិនអញ្ចឹងទេ លោកម្ចាស់ច្បាស់ជាយកបងឯងទៅកាប់សាច់ហើយ។ ហើយបងឯងនឹងបានទៅសុគតិភពហើយ”។
ពេលនោះគោភ្ញាក់ខ្លួនព្រឺត រួចស្រែកអរគុណលា ហើយនិយាយថា “ស្អែកខ្ញុំនឹងទៅធ្វើការវិញហើយ”។

ពេលនោះគោស៊ីចំនីទាំងអស់ដែលគេដាក់អោយ ហើយលិតទាំងស្នូកទៀតផង។ នាយឈ្មួញលឺរឿងរ៉ាវនេះពីដើមដល់ចប់។

នៅវេលាព្រឹកឡើង នាយឈ្មួញនឹងភរិយាដើរទៅកាន់ក្រោលគោទាំងពីរនាក់ រួចអង្គុយចុះ ហើយអ្នកបម្រើក៏មកដល់ រួចដើរទៅកាន់គោ ដែលពេលឃើញម្ចាស់វា ក៏បក់កន្ទុយរវិច លោតកញ្ឆក់កញ្ឆេងសម្តែងក្តីរីករាយ ធ្វើអោយនាយឈ្មួញអស់សំនើចយ៉ាងខ្លាំង ហើយសើចរហូតដល់ប្រពន្ធគាត់ឆ្ងល់ ហើយសួរគាត់ថា “តើបងឯងសើចស្អី?”។

នាយឈ្មួញតបថា “បងសើចនឹងរឿងកំបាំង ដែលបងបានដឹងនិងលឺ តែបងមិនអាចប្រាប់នរណាបានទេ បើមិនអញ្ចឹងនឹងស្លាប់”។

នាងជាភរិយាក៏សួរទៀតថា “បងឯងត្រូវតែប្រាប់រឿងនេះដល់អូន បើទោះជាស្លាប់ដោយសាររឿងនេះក៏ដោយ”។

តែនាយឈ្មួញតបថា “បងមិនអាចប្រាប់នរណាអោយដឹងពីសំដីរបស់សត្វទាំងឡាយបានទេ បើមិនអញ្ចឹងទេបងនឹងស្លាប់”។

នាងតបថា “ឱព្រះអើយ បងឯងកុហក! នេះគ្រាន់តែជាពាក្យដោះសារប៉ុណ្ណោះ។តាមពិតគឺបងឯងសើចចំអកអោយខ្ញុំទេ។ អញ្ចឹងមានន័យថា បងលាក់ស្អីមួយនឹងខ្ញុំហើយ។ ហើយបើបងមិនប្រាប់ការពិតទេ យើងលែងគ្នាទៅ”។

នាងក៏អង្គុយចុះរួចយំ។
នាយឈ្មួញក៏តបថា “តើហេតុអីក៏អូនយំ? បងខ្លាចព្រះយកជីវិតបង ព្រោះតែនិយាយពាក្យអស់នោះចេញមក”។

នាងតបថា “បងត្រូវតែនិយាយប្រាប់អូន ថាហេតុអីក៏បងសើច”។

គាត់តបថា “អូនដឹងទេ ពេលបងបន់ព្រះសុំអោយបងយល់ភាសាសត្វបាននោះ បងបានស្បថថា នឹងមិនប្រាប់អាថកំបាំងនេះដល់នរណាទាំងអស់ បើមិនអញ្ចឹងទេសូមអោយព្រះយកជីវិតបង”។

នាងជាភរិយាស្រែកយំ “ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ! ប្រាប់មកថាអាថកំបាំងនោះមក ហើយចង់ងាប់ស្មើណាក៏ងាប់ទៅ”។

ហើយនាងនៅតែយំរំអុកបង្ខំគាត់រហូតដល់នាយឈ្មួញធុញទ្រាន់ជាខ្លាំង។ ហើយជាចុងក្រោយគាត់និយាយថា “អូនទៅហៅឪពុក ម្តាយរបស់អូន កូនរបស់យើង និងអ្នកជិតខាងឯទៀតៗមក”។

នាងក៏ធ្វើតាម។ នាយឈ្មួញក៏អញ្ជើញមេភូមិ មេឃុំដើម្បីធ្វើបញ្ជីមរតក រួចប្រាប់ការសំងាត់ដល់ភរិយាគាត់ មុននឹងស្លាប់។ គាត់ស្រលាញ់ភរិយាគាត់ខ្លាំងណាស់។ នាងជាជីដូនមួយរបស់គាត់ ជាកូនស្រីរបស់ប្អូនប្រុសឪពុកគាត់ ហើយនាងក៏ជាម្តាយរបស់កូនគាត់ដែរ ហើយគាត់បានរស់នៅជាមួយនាងអស់មួយរយម្ភៃឆ្នាំហើយ។

បន្ទាប់មកក្រោយពីញាតិមិត្តមកជុំគ្នាអស់ហើយ គាត់និយាយទៅកាន់ពួកគេថា “ខ្ញុំមានរឿងគួរអោយចំលែកមួយលាក់ទុក ហើយរឿងនេះបើខ្ញុំនិយាយប្រាប់នរណាម្នាក់ ខ្ញុំនឹងស្លាប់ភ្លាម”។

ដូច្នេះហើយអ្នករាល់គ្នានិយាយទៅកាន់នារីជាភរិយាថា “ឱនាងអើយសូមនាងលះបង់គំនិតនេះចោលទៅ វាមិនបានការអីទេ ហើយព្រមជឿប្តីនាងទៅ បើមិនអញ្ចឹងទេ ប្តីនាង ហើយក៏ជាឪពុករបស់កូនៗនាងដែរ នឹងស្លាប់”។

នាងតបថា “ខ្ញុំមិនព្រមទេ គាត់ត្រូវតែប្រាប់ការពិតដល់ខ្ញុំ បើទោះជាគាត់ស្លាប់ក៏ដោយ”។

ដូច្នេះពួកគេក៏ឈប់បង្ខំនាង ហើយពួកគេក៏ចាប់ផ្តើមយំលឺសូរអឺងកងពេញទាំងផ្ទះ។ នាយឈ្មួញ ក៏ដើរចេញពីចំនោមមនុស្សទាំងអស់ ទៅស្មឹងស្មាធម្នាក់ឯងនៅជិតរោងសត្វរបស់គាត់មួយកន្លែង មុននឹងត្រលប់មកប្រាប់ការពិតរួចនឹងស្លាប់។

នៅក្នុងរោងសត្វនោះ មានមាន់គកមួយ និងមេមាន់ហាសិប។ មុននឹងនិយាយលា មិត្តភក្តិរបស់គាត់ គាត់លឺឆ្កែរបស់គាត់និយាយទៅកាន់មាន់គក ដែលកំពុងតែបក់ស្លាប ហើយស្រែករងាវលោតជាន់ពីមេមាន់មួយទៅមេមាន់មួយ ថា “នែអាមាន់គក ឯងអីក៏អន់ចរឹកម្ល៉េះ។ លោកចៅហ្វាយពិតជាស្តាយណាស់ដោយចិញ្ចឹមឯងអោយធំ។ ឯងគ្មានអៀនខ្មាស់ទេរឺ ដែលជាន់មេ នៅចំថ្ងៃបែបនេះ?” ។

មាន់គកតបថា “ហើយវាយ៉ាងម៉េច ថ្ងៃនេះកើតស្អី?”។

ឆ្កែតបថា “តើឯងមិនដឹងទេថា ម្ចាស់របស់យើងថ្ងៃនេះនឹងស្លាប់ហើយ។ ប្រពន្ធគាត់ទារអោយគាត់ប្រាប់ការពិតមួយ ដែលព្រះបានប្រាប់ដល់គាត់ ហើយពេលគាត់ប្រាប់ការពិតនោះ គាត់នឹងស្លាប់។ ពួកយើងជាឆ្កែ យើងទាំងអស់គ្នាមានទុក្ខណាស់វ៉ើយ តែឯងវិញ គិតតែពី ទទះស្លាបសប្បាយ នឹងជាន់មេ។ តើពេលហ្នឹងឯងសមនឹងត្រេកត្រអាលបែបនេះរឺ? ឯងមិនខ្មាស់ខ្លួនឯងទេរឺ?”

មាន់គកតបថា “អើលោកម្ចាស់យើងអីក៏ល្ងង់ម្ល៉េះ ចំជាប្រុសអត់បានការមែន។ បើគាត់មិនអាចទាំងដឹកនាំភរិយាតែម្នាក់បានផង ជិវិតគាត់ក៏គ្មានន័យអីនឹងរស់តទៅទៀតដែរ។ មើលមកអញនែ អញមានមេមាន់ហាសិបត្រូវមើលខុសត្រូវ អញធ្វើអោយមីមួយនេះត្រូវចិត្ត ក៏បង្កអោយមីមួយទៀតទាស់ចិត្ត អញបង្អត់មួយ បញ្ចុកមួយ ហើយក្រោមការគ្រប់គ្រងដ៏ល្អរបស់អញ ពួកគេស្ថិតនៅក្រោមបញ្ជាអញបានល្អណាស់វ៉ើយ។ លោកម្ចាស់យើង ហៅចំជាល្ងង់មែនហើយ មានប្រពន្ធតែម្នាក់ នៅតែគ្រប់គ្រងមិនបាន”។

ឆ្កែក៏សួរថា “អញ្ចឹងតើ លោកម្ចាស់គួរធ្វើម៉េចទៅរឿងនេះ?”។

មាន់គកឆ្លើយថា “គាត់គួរដើរហេរទៅ កាច់មែកឈើមក ហើយវាយខ្នងនាងប្រពន្ធរហូតដល់នាងយំ រួចស្រែកថា អូយឈប់ទៅ អូនមិនចង់ដឹងរឿងនេះទៀតទេ មួយជីវិតនេះ។ ហើយគាត់ត្រូវវាយនាងមួយឆ្វាប់ទៀតអោយខ្លាំង ហើយអោយឮ។ ហើយបើគាត់ធ្វើអញ្ចឹងបានហើយ គាត់នឹងដេកលក់ស្រួល មានគេថ្នាក់ថ្នមរហូត។ តែលោកម្ចាស់ល្ងង់ម្នាក់នេះ គ្មានចេះគិតអីវែងឆ្ងាយទេ”។

ដល់ត្រង់ណេះ លោកមន្ត្រីបានពន្យល់កូនស្រីថា៖

“បើកូននៅចចេសឱ្យកូនទៅស្លាប់ ពុកនឹងវាយកូនដូចបុរសនេះធ្វើលើប្រពន្ធគាត់អញ្ចឹង ណាឆ្ឆេរ៉ាហ្សាត!”។

នាងឆេហរ៉ាសាតសួរថា “តើបុរសនោះធ្វើយ៉ាងម៉េចដាក់ប្រពន្ធគាត់?”។

លោកមន្ត្រីតបថា ពេលនាយឈ្មួញបានស្តាប់សំដីរបស់មាន់គកនិយាយទៅកាន់ឆ្កែបែបនេះហើយ គាត់ក៏ងើបឡើងយ៉ាងប្រញាប់។

គាត់កាច់មែកឈើមួយ រួចយកទៅលាក់ទុកក្នុងបន្ទប់។ រួចហើយគាត់ស្រែកហៅនាង “អូនចូលមកនេះ បងនឹងប្រាប់ការពិតដល់អូន រួចអាលនឹងស្លាប់ទៅមិនអោយនរណាឃើញ”។

នាងក៏ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ជាមួយគាត់ ហើយគាត់ក៏ចាក់សោរជាប់ ហើយដើរទៅជិតនាង ដោយនៅពេលនោះគេឮសូរវាយខ្នង ស្មា ចង្កេះ ដៃ ជើង រួចនិយាយថា “អូនចង់ដឹងអាថកំបាំងនោះទៀតទេ?”។

នាងតបថា “អូនលែងចង់ដឹងទៀតហើយ អូនសូមអង្វរ អូនលែងចង់ដឹងមែន”។

បន្ទាប់នាងក៏ថើបដៃ និង ជើងរបស់ប្តីនាងសុំទោស។ អំណើហក្រោយមក នាងក៏ធ្វើចរឹករឹកពារសមជាភរិយាល្អម្នាក់វិញ។ អ្នកទាំងអស់នៅក្នុងផ្ទះក៏ត្រលប់ជាមានសុភមង្គល ។

តែនាង ឆ្ឆេរ៉ាហ្សាត តបតលើឪពុក យ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា “ខ្ញុំនឹងមិនប្តូរចិត្តទេ ខ្ញុំនឹងទៅរៀបការខ្លួនខ្ញុំជាមួយស្តេច ទោះជាពុកមិនព្រម ខ្ញុំនឹងទូលព្រះអង្គថា ខ្ញុំបានសុំឪពុករបស់ខ្ញុំរៀបការជាមួយព្រះអង្គ តែគាត់មិនព្រម ដូច្នេះ ព្រះអង្គក៏ធ្វើទុក្ខពុកដដែល”។

លោកមន្ត្រីក៏ទាល់ប្រាជ្ញា ។ មុនពេលចូលវាំងគាល់ស្តេច នាងបានទៅជួបសម្ងាត់ជាមួយប្អូនស្រីឈ្មោះថា ទ្តន់យ៉ាហ្សាតហើយបញ្ជាក់ពន្យល់ថា៖

“ចូរនាងជាប្អូនចាំអោយបានច្បាស់នូវអ្វីដែលបងប្រាប់ ពេលបងទៅគាល់ស្តេចរួចរាល់ហើយ បងនឹងអោយគេមករកប្អូន។ ពេលប្អូនបានមកជួបបង ហើយដឹងថាព្រះរាជាបានខ្លួនប្រាណបងរួចរាល់ហើយ ប្អូនត្រូវនិយាយអង្វរបងឱ្យ និទានប្រាប់ប្អូននូវរឿង និទាន! សង្ឃឹមការនេះ អាចជួយជីវិតយើងនិងស្ត្រីដទៃទៀតបាន!»

នៅរាត្រីនោះ លោកមន្ត្រីក៏នាំនាងច្បង ទៅគាល់ស្តេច។ ស្តេចរីករាយពេលក្រលេកនាង ពេញដោយសម្រស់។តែនៅពេលដែលស្តេចនាំនាងឡើងលើគ្រែ ហើយចាប់ផ្តើមនឹងរួមមេត្រីចប់ នាងក៏យំយែក។ ស្តេចឆ្ងល់ក៏សួរថា “ តើនាងកើតស្អី?”។

នាងតបថា “ឱព្រះអង្គអើយ ខ្ញុំមានប្អូនស្រីម្នាក់ សូមព្រះអង្គអនុញ្ញាតអោយនាងខ្ញុំបាននៅជាមួយនាងផង នាយប់នេះ មុននឹងពេលព្រឹកពិឃាតនេះឈានមកដល់”។

ដូច្នេះស្តេចក៏ព្រមអោយគេទៅហៅនាង ឌុន្យ៉ាសាតមក។ នាងប្អូនបានមកដល់កាលណាក៏ក្រាបបង្គុំស្តេច ហើយ ទៅអង្គុយក្បែរជើងគ្រែរហូតដល់ លង់លក់។

នៅពេលពាក់កណ្តាលយប់នាង ឆ្ឆេរ៉ាហ្សាតក៏ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើងរួចអោយសញ្ញាទៅប្អូនស្រី។ ប្អូនស្រីក៏ក្រោកអង្គុយឡើងរួចនិយាយថា “បងស្រីអើយ សូមបងមេត្តានិទានប្រាប់ប្អូន នូវរឿងខ្លះស្តាយក្រែងវាបាត់ទៅតាមមរណភាពរបស់បង!»

នាងច្បងក៏ តបថា “បងនឹងនិទានតែលុះព្រះអង្គអនុញ្ញាតសិន”។

ស្តេចនិយាយថា “និយាយទៅចុះ”

ដូច្នេះហើយនាង ច្បងក៏ចាប់ផ្តើមនិទានថា ……ប្អូនគួរបានដឹងដែរពីរឿង ឈ្មួញ និង អារក្សព្រៃ

រឿង Goldilocks ហ្គោលឌីឡក់ និងខ្លាឃ្មុំទាំងបី

YaraMST — Mon, 17 Jan 2022 05:22:09 +0000

កាលពីព្រេងនាយមានក្មេងស្រីម្នាក់ ឈ្មោះ Goldilocks ហ្គោលឌីឡក់ រស់នៅក្នុងផ្ទះមួយក្បែរជាយព្រៃ។ នាងមានសក់រួញអង្កាញ់ពណ៌មានរវៃរវាសេពាសពេញខ្នងនិងស្មា របស់នាង។

នៅព្រឹកមួយ Goldilocks ចេញទៅដើរលេងដូចសព្វមួយដងក្នុងភូមិ។ មិនយូរទេ នាងបានជួបបក្សីដ៏ស្រស់ស្អាតមួយក្បាលហើយក៏សម្រេចថាដើរតាមបក្សីនោះចូលទៅក្នុងព្រៃ។ វាជាកន្លែងដែលម្តាយរបស់នាង តែងតែហាមប្រាម។ គាត់ធ្លាប់បាននិយាយជាច្រើនដងថា ក្មេងៗមិនត្រូវទៅក្នុងព្រៃនោះឡើយ ប៉ុន្តែ Goldilocks បានភ្លេចបណ្តាំម្តាយសូន្យទៅហើយ នាងតែពីបន្តតាមសត្វស្លាបមិនគិតពីរឿងផ្សេងនោះទេ។

នាងចូលទៅកាន់តែជ្រៅឡើងៗ ប៉ុន្តែតើបក្សីក៏បាត់ដាន។ តើសត្វស្លាបដ៏ស្អាតនោះពេលនេះនៅឯណា? Goldilocks ចាប់ផ្តើមរត់ហត់គឃូសរកមើលជុំវិញ។

ទីបំផុត ដល់ពេលដែលនាងដឹងថា នាងវង្វេងផ្លូវហើយ។ មិនដឹងទៅភូមិវិញតាមណានោះទេ។ ឃ្លានផង ភ័យផង។ មេឃជិតយប់ទៅហើយ។

«ម៉ែអើយ ម៉ែ!»

នាងរត់ផងស្រែកយំភ័យផង។

ប៉ុន្តែផ្ទះមួយបានបង្ហាញខ្លួនឡើង។ នៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីកន្លែងនាងទេ។ Goldilocks គិតថា

« ខ្ញុំឆ្ងល់ថា អ្នកណាទៅដែលនឹងមករស់នៅទីនោះ? ក្នុងព្រៃជ្រៅបែបនេះ»

នាងឡើងទៅគោះទ្វារផ្ទះ។

គ្មានចម្លើយ។ នាងគោះម្តងទៀត។ នៅតែគ្មានចម្លើយ។ Goldilocks គោះជាលើកទីបីហើយទ្វារបានបើក។ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់នៅពីក្រោយទ្វារទេ។

ក្មេងស្រីនិយាយថា៖

“ អញ្ចឹងទ្វារបានបើករួចហើយ! ដូច្នេះ គ្មានអ្នកណាព្រម ខ្ញុំក៏អាចចូលទៅបានដែរ”

Goldilocks មានអារម្មណ៍ស្រង់ក្លិនដ៏អស្ចារ្យមួយដែលមិនយូរប៉ុន្មាននាងក៏ដឹងពីប្រភព។គឺ នៅលើតុមានចាន បី។ក្រពះនាងរង្គើ កូរគ្រូកៗ នាងដឹងថាខ្លួនឯង ឃ្លានខ្លាំងប៉ុណ្ណា។

ទោះយ៉ាងណាអ្វីដែល Goldilocks មិនដឹង គឺថាមានសត្វខ្លាឃ្មុំបីក្បាលរស់នៅក្នុងផ្ទះនេះ។ តាមពិតទៅនៅព្រឹកនោះ ខ្លាឃ្មុំទាំងបីបានត្រៀមហូបអាហាររ របស់ពួកគេដែរមុនចាកចេញទៅដើរលេង ប៉ុន្តែធញ្ញជាតិក្តៅពេក ដូច្នេះពួកគេបានសម្រេចចិត្តដើរមួយរយៈខ្លីសិន។ ពួកគេនិយាយគ្នា ថា“ ដល់ពេលយើងត្រលប់មកផ្ទះវិញអង្ករសំរូបរបស់យើងនឹងល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់ហូបហើយ” ។

ដោយសម្លឹងមើលចាន អង្ករសំរូបឈ្ងុយ ឈ្ងប់ Goldilocks បានគិតថា« ខ្ញុំប្រាកដថា វាមានម្ចាស់ ជាអ្នកណាដែលរស់នៅទីនេះ! គេនឹងមិនថាអ្វីទេប្រសិនបើខ្ញុំញ៉ាំតែមួយចាន» ។

នាងអង្គុយនៅកៅអីទីមួយហើយលេបទឹកមាត់។

“ អា!” នាងក៏ភ្លាត់មាត់ថា“ ក្តៅពេកណាស់” ។

នាងបានផ្លាស់ទៅក្បែរចានបន្ទាប់ហើយប៉ះ។

“ អា!” នាងស្រែក“ ត្រជាក់ពេក” ។

ពេលនេះនាងបានផ្លាស់មកអង្គុយក្បែរចានទីបីហើយប៉ះ ។

“ ត្រឹមត្រូវហើយ!ល្មមហើយ”

ចុងក្រោយនាងតូចបានត្រដុសក្បាលពោះ ឆ្អែតរបស់ខ្លួន ហើយរកកន្លែងអង្គុយដែលស្រួលជាងទីនេះ។

នាងបានទៅបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវទីដែលឃើញមានកៅអីបីត្រូវបានដាក់ជាជួរ។ កៅអីធំមួយ កៅអីមធ្យមនិងកៅអីតូចមួយ។

Goldilocks បាននិយាយថា៖

«ខ្ញុំប្រាកដថា មានម្ចាស់! អ្នកណាដែលរស់នៅទីនេះនឹងមិនថាអីទេប្រសិនបើខ្ញុំអង្គុយលើកៅអីតែមួយ» ។

ថាចប់នាងអង្គុយលើកៅអីធំជាងគេនោះប៉ុន្តែហាក់ពិបាកពេក។

Goldilocks បាននិយាយថា“ កៅអីបន្ទាប់មើលទៅល្អជាង” ។ នាងបានផ្លាស់ទៅកៅអី មធ្យមនោះភ្លាមប៉ុន្តែវាទន់ពេក។

ក្មេងស្រីបាននិយាយទៀតថា៖

“ កៅអីតូចតេម្តងទៅ! មើលទៅល្អជាង” ។

នាងរំកឹលមកអង្គុយលើកៅអីតូចហើយឃើញថាត្រូវចិត្ត ប៉ុន្តែនៅពេលដែល Goldilocks ផ្អៀងទៅក្រោយបន្តិច កៅអីបានបាក់ជាបំណែក ៗ នាងបានដួលភ្លាមៗនៅលើឥដ្ឋ។

“អូទេ!” Goldilocks ស្រែកយំ។ មានកន្លែងណាដែលនាងអាចគេងលក់បានយប់នេះ?

ក្មេងស្រីបានរំពៃចុះឡើងចុងក្រោយក៏ក្រឡេកទៅឃើញកាំជណ្តើរមួយ។ វាហាក់ជាកន្លែងដែលសម្រាប់ឡើងមកពីបន្ទប់ក្រោមដី។

នាងដើរចុះទៅយឺតៗ។

នៅបន្ទប់នោះ មានគ្រែបីត្រូវបានតម្រៀបជាជួរ-គ្រែធំមួយ គ្រែទំហំមធ្យមមួយនិងគ្រែតូចមួយ។

នាងនិយាយដោយអំណរថា៖

“ ខ្ញុំប្រាកដថា មានម្ចាស់! អ្នកណាដែលរស់នៅទីនេះនឹងមិនថាទេ ប្រសិនបើខ្ញុំគេងមួយភ្លែត” ។ នាងដេកនៅលើគ្រែធំប៉ុន្តែមិនស្រណុក ក៏ប្តូរមកដេកនៅលើគ្រែដែលមានទំហំមធ្យមប៉ុន្តែវាទន់ពេក។ ក្មេងស្រីនេះ បានដូរមកដេកនៅលើគ្រែតូចដែលឃើញថាល្មមឥតទាស់ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលក្បាលរបស់នាងប៉ះនឹងខ្នើយនោះ នាងគេងលក់យ៉ាងលឿននិងស្លុងស្លុប។

ពេលនោះហើយនាងមិនបានដឹងថា សត្វខ្លាឃ្មុំទាំងបីបានមកដល់ផ្ទះ ។

ឃើញផ្ទះកាលណា ម្តាយខ្លាឃ្មុំបាននិយាយឡើងព្រោះឆ្ងល់៖

“ តើអ្នកទាំងពីរបានចំហរទ្វារយើងចោល?”

ប៉ាប៉ាខ្លាឃ្មុំនិយាយថា“ មិនមែនខ្ញុំទេ” ។

ខ្លាឃ្មុំតូចនិយាយថា“ មិនមែនខ្ញុំទេ” ។

ដោយប្រុងប្រយត្នយឺត ៗ ខ្លាឃ្មុំទាំងបីបានបោះជំហានទៅខាងក្នុង ហើយពិនិត្យមើលជុំវិញ។

“ ចម្លែក!” ប៉ាប៉ានិយាយពេលឃើញស្លាបព្រារបស់គាត់នៅក្នុងចានរបស់គាត់។ “ មាននរណាម្នាក់ ញ៉ាំបបរសម្រូបរបស់ខ្ញុំ!”

“ ពិតជាចម្លែកបំផុត!” ម៉ាម៉ាខ្លាឃ្មុំភ្លាត់មាត់ពេលគាត់ក៏ឃើញស្លាបព្រារបស់នាងនៅក្នុងចានរបស់ខ្លួនដែរ។

“អូយ មានគេ ញ៉ាំបបររបស់ខ្ញុំអស់រលីង!”

កូនខ្លាឃ្មុំតូចនិយាយ។

ខ្លាឃ្មុំទាំងបីមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយស្មារតីយកចិត្តទុកដាក់ពួកគេបានឈានជើងចូលបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ។

“មាននរណាម្នាក់បានមកសាករញ៉េរញ៉ៃដោយអង្គុយលើកៅអីខ្ញុំ” ប៉ាប៉ាខ្លាឃ្មុំបន្លឺ។

ឃើញហើយម៉ាក់របស់ខ្លាឃ្មុំបាននិយាយម្តងថា៖

“ ខ្ញុំដឹង! នរណាម្នាក់ក៏បានមកអង្គុយលើកៅអីខ្ញុំដែរ ព្រោះខ្ញុំអាចឃើញខ្នើយត្រូវបានរុញចុះ” ។

ខ្លាឃ្មុំតូចនត្អូញ៖

«គេមិនគួរអង្គុយលើរបស់ខ្ញុំទេ វាបាក់ខូចអស់!”

ខ្លាឃ្មុំទាំងបីរឹតតែភ្ញាក់ផ្អើលថែមទៀតពេល ពួកគេចុះជណ្តើរទៅបន្ទប់ក្រោមដី។

ប៉ាប៉ាខ្លាឃ្មុំដែលអាចឃើញភួយរបស់គាត់ត្រូវបានរើបន្លឺថា៖

« មាននរណាម្នាក់មកដេកលើគ្រែខ្ញុំ” ។

ម៉ាក់ខ្លាឃ្មុំឃើញថាភួយរបស់នាងត្រូវបានរើឡើងដែរត្អូញថា៖

“ មាននរណាមកដេកលើគ្រែខ្ញុំដែរហ្នឹង?” ។

ខ្លាឃ្មុំតូចនិយាយថា៖

“ គឺនរណាម្នាក់នោះកំពុងតែដេកលក់លើគ្រែខ្ញុំ! មើលទៅ ! នាងនៅទីនោះ!”

Goldilocks បានភ្ញាក់ឡើងក្រោយឮសំឡេងពួកគេ។ នាងញីភ្នែកឃើញ ខ្លាឃ្មុំបីក្បាលកំពុមើលមករកនាង ទាំងខឹងនិងឆ្ងល់។

“ អូ!”

Goldilocks ភ្ញាក់ផ្អើលទាំងលោតចេញពីគ្រែយ៉ាងរហ័សតាមដែលនាងអាចធ្វើបាន។ នាងបានចុះពីកាំជណ្តើរហើយរត់ចេញមកក្រៅទ្វារខាងមុខ។

កូនខ្លាឃ្មុំតូចបានប្រដេញតាមនាងដោយដង្ហោយថា៖

«ចាំសិនៗ!»

Goldilocks ឈប់។ នាងងាកមករកសត្វខ្លាឃ្មុំតូច ។ សត្វនោះបាននិយាយឡើងថា៖

“ ប្រាប់ខ្ញុំមក ហេតុអ្វីបានជាអ្នកចូលមកក្នុងផ្ទះរបស់យើង?”

Goldilocks បាននិយាយថា« ខ្ញុំមិនមានចេតនាទេ» ។

“ ហើយហេតុអ្វីបានជាអ្នកញ៉ាំអាហារ របស់ខ្ញុំ?” ខ្លាឃ្មុំតូចសួរទៀត។

Goldilocks បាននិយាយដដែលថា“អចេតនាទេ” ។

“ ហើយហេតុអ្វីបានជាធ្វើឱ្យបាក់កៅអីខ្ញុំហើយមកដេកលើគ្រែខ្ញុំទៀត?” ខ្លាឃ្មុំតូចសួរមិនឈប់។

Goldilocks បាននិយាយដដែលថា“ខ្ញុំមិនបានមានចេតនាទេ!»

កូនខ្លាឃ្មុំនៅអេះអុញញិក្បាលមិនដឹងសួរអ្វីបន្ត។ ដូច្នេះ Goldilocks បាននិយាយឡើងថា៖

“ ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំមិនអាចរកផ្លូវវិលទៅផ្ទះវិញនៅយប់នេះទេ ខ្ញុំអាចនៅរង់ចាំថ្ងៃរះឡើងនៅខាងក្រៅទ្វាររបស់អ្នកបានទេ?” ។

ម៉ាពេលនោះម្តាយខ្លាឃ្មុំចេញមកដល់ហើយក៏និយាយថា៖

«ក្មួយស្រីអាចសម្រាកក្នុងផ្ទះនេះបានហើយអាចរកអាហារបន្ថែមទៀតប្រសិននៅឃ្លាន!»

Goldilocks ត្រេកអរជាខ្លាំងនាងលើកដៃសំពះហើយនិយាយថា៖

“ ខ្ញុំសុំទោសចំពោះរឿងកៅអីដែលបាក់ !តែខ្ញុំចេះជួសជុលប្រសិនបើអ្នកមានកាវបិទ” ។

“ ពិតណាស់យើងមានកាវបិទ!” ប៉ាប៉ាខ្លាឃ្មុំឆ្លើយ គាត់បន្ថែមថា “ ដូច្នេះសម្រាកបានជាមួយពួកយើង!»

“ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់!” Goldilocks បាននិយាយ។

ម៉ាក់ខ្លាឃ្មុំឮហើយកាលណា គាត់ក៏និយាយបន្ថែមថា“ ចូលមកចុះក្មេងជាទីស្រឡាញ់”

«ចូលមកៗចូលមក!”» ខ្លាឃ្មុំតូចលោតឡើងដោយស្នាមញញឹម។ គេពិតជាត្រូវការមិត្ត។ ពួកគេបានសម្រាកពេញមួយយប់នៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្លាឃ្មុំ។

រឿង ព្រះខ័នដោតជាប់ថ្ម ឬស្តេចArthur

YaraMST — Mon, 17 Jan 2022 05:20:31 +0000

ព្រះខ័នដោតជាប់ថ្ម ឬស្តេចArthur មានចំណងជើងដើម The Sword in the Stone: a King Arthur~ជាបែបសិល្ប៍សាស្ត្ររឿងព្រេងដ៏ល្បីមួយក្នុងចំណោមខ្សែរឿងនិទានអំពីដាវរបស់អង់គ្លេសបុរាណ។

រឿងព្រេងនិទានសម្រាប់កុមារមួយនេះធ្លាប់ត្រូវបានផលិតជាភាពយន្តជាបន្តបន្ទាប់នឹងជោគជ័យយ៉ាងខ្លាំងផងដែរ។

តាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ នៅចក្រភពអង់គ្លេស មានស្តេចដែលមានប្រាជ្ញានិងពេញប្រៀបដោយយុត្តិធម៌គ្រប់គ្រងទឹកដីយ៉ាងល្បីរន្ទឺជាមួយព្រះនាមថា ស្តេចអ៊ូធើរ King Arthur ។ នោះជារជ្ជកាលមួយដែលគេអះអាងថា ជាយុគសម័យយ៉ាងពិសិដ្ឋ រាស្រ្តបានរស់នៅសុខសានត្រាន្ត។

ថ្ងៃមួយ ស្តេចអ៊ូធើរ បានជួបមេធ្មប់ល្បីម្នាក់ឈ្មោះ Merlin មេលីនដើម្បីធ្វើពិធី មើលអនាគតនៃអង្គរាជបុត្រា ទ្រង់។ ក្រោយពីគន់គូរមេឃដីភ្លើងខ្យល់ និងអាយុកើតនៃអង្គរាជកុមារ គ្រូមន្តអាគមបានយាងស្តេចទៅមួយឡែកហើយខ្សឹបបង្ហាញថា៖

«ព្រះអង្គអើយ មិនយូរប៉ុន្មានទេ ជោគវាសនាអកុសលងងឹតដ៏ធំធេងមួយ នឹងធ្លាក់មកលើទឹកដីនេះ។រាជបុត្រស្ថិត ក្នុងសម័យកាលនៃការសងកម្មវេរាផ្សងជាមួយគ្រោះថ្នាក់ធំ។ អនុញ្ញាតឱ្យទូលបង្គំនេះយកទារកទៅលាក់ទុក ឆ្ងាយមួយឡែក ខ្ញុំ ធានាថាទ្រង់នឹងមានសុវត្ថិភាព” ។

“ ឱ មឺលីន!” ស្តេចនបន្ទូលដោយបារម្ភភ្ញាក់ផ្អើល។ “ អ្នកគឺជាគ្រូវេទមន្តដ៏អស្ចារ្យ។ ហើយអ្នកគឺជាមិត្តរបស់ខ្ញុំដែលខ្ញុំទុកចិត្ត។ ប៉ុន្តែគ្មានផ្លូវទេ ដែលយើងអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់យកកូនប្រុសយើងទៅឆ្ងាយ!”

ជាអកុសលភ្លាមៗ ព្រះមហាក្សត្រិយានីបានសុគត។ មិនយូរប៉ុន្មានស្តេចអ៊ូធើត្រូវបានគេធ្វើឃាត។

នៅយប់ដដែលនោះ មឺលីនបានត្រូវគេឃើញ វាយលុកចូលក្នុងប្រាសាទ រំដោះនាំយកក្មេងនោះទៅ។

នៅពេលដែលសត្រូវចូលដល់ទែនស័យនាព្រះរាជបុត្រឃើញតែ គ្រែទទេ។

ដោយភ័យខ្លាចទោស ពួកស្នំ ទាហាន ពួកអភិជននិងអ្នកបម្រើស្តេចថ្មី បានចេញទៅរកមើលទៅគ្រប់ទិសទី។ ប៉ុន្តែទារកបានបាត់ហើយ!

អស់ជាច្រើនឆ្នាំនគរវឹកវរ គ្មានស្តេចអង្គុយលើបល្ល័ង្ក។

ពួកមានអំណាចនៃត្រកូលធំៗ បានប្រយុទ្ធគ្នាដើម្បីឡើងធ្វើជាស្តេច។ ភាពងងឹតបានធ្លាក់មកលើផែនដី ឈាមដាបធរណី។ អសន្តិសុខ មនុស្សអត់ស្បៀង ជាតិចលាចល គ្មានច្បាប់ទម្លាប់។
ក្រុមចោរប្លន់និងកុមសម្ព័នព្រៃ បានគ្រប់គ្រងផ្លូវដោយឡែកៗរៀងខ្លួននៅឃុំវិញ ទីក្រុងឡុងដ៍។ មនុស្សអាក្រក់ៗ បានសម្រុកចូលទៅក្នុងផ្ទះអ្នកទន់ខ្សោយឆក់ប្លន់ រំលោភ ហើយសម្លាប់។ ប្រជាជនអង់គ្លេសរស់នៅក្នុងភាពភ័យខ្លាច។

នៅឆ្ងាយពីនោះនាថាន កន្លែងស្ងប់ស្ងាត់មួយ។ អ្នកជិះសេះដ៏ថ្នឹកម្នាក់ ឈ្មោះ Sir Ector បានរស់នៅដោយសុខសាន្តជាមួយកូនប្រុសពីរនាក់។ កូនប្រុសច្បងរបស់គាត់មានឈ្មោះថា Kay ។ កូនប្រុសពៅរបស់គាត់ឈ្មោះ Arthur ជាកូនចិញ្ចឹម។

ជាច្រើនឆ្នាំមុនមានមនុស្សចម្លែកម្នាក់បានមកជួបលោក Sir Ector ជាមួយទារកតូចក្នុងដៃ។ គាត់បានសួរថា តើលោក Sir Ector នឹងចិញ្ចឹមកូននេះទេ? អ្នកជិះសេះចំណាស់បានយកទារកមកនៅក្នុងដៃ ដោយក្តីរីករាយហើយ ដាក់ឈ្មោះទារកនោះថា អាតធ័រដោយចិញ្ចឹមកូននោះជាកូនសំណព្វ ។

នៅពេល Arthur មានអាយុបាន ១០ ឆ្នាំ ជនចម្លែកដដែល បានទៅជួបអ្នកជិះសេះ Sir Ector ហើយអះអាងថាខ្លួនគាត់អាចអាននិងសរសេរបាន សុំលោក Sir Ector ជួលគាត់ឱ្យបង្រៀនកូនប្រុសទាំងពីរ។ Kay មិនអាចអង្គុយស្ងៀមសម្រាប់ត្រងត្រាប់រៀនមេរៀនទេ។ ប៉ុន្តែ Arthur បានរៀនចាំនិងស្តាប់ដោយបើកភ្នែកធំ ៗពេញចិត្តពេញថ្លើមលើកាតាព្វកិច្ចនេះ ។

ក្មេងជាប្អូនពៅបែរជាបានរៀនអ្វីៗសឹងទាំងអស់ លើលោកមិនថា អក្សរសាស្ត្រ ប្រវត្តិសាស្ត្រទស្សនវិជ្ជា សិល្បៈ ។ល។

មនុស្សចម្លែកនោះគ្មាន នរណា ក្រៅពីមឺលីន គ្រូមន្តអាគមនោះឡើយ។

នៅចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃនីមួយៗ នៅរាល់ពេលណា ដែល Arthur បញ្ចប់កិច្ចការរបស់ខ្លួនរួច គឺជាពេលសំរាប់ អង្គុយជាមួយគ្រូខ្លួន និយាយស្តីជជែកតវ៉ាគ្នាអំពី នយោបាយពិភពលោក។ Arthur ជាក្មេងស្គម នឹងមិនមានកម្លាំងខ្លាំងដូចបងប្រុសរបស់គាត់ឈ្មោះ Kay ឡើយ។ មឺលីនបាននិយាយថា កុំបារម្ភអំពីរឿងកាយសម្បទានោះ។

អ្វីដែលសំខាន់បំផុតគឺត្រូវមានបេះដូងទូលំទូលាយ ហើយរឹងមាំ។ អ្នកជា ក្មេងប្រុសពិសេស មានបេះដូងបើកចំហរនិងរឹងមាំខ្លាំងក្លា។

ស្តេចតូចចងចាំពាក្យពេចន៍នេះ។

នៅពេលគេមានអាយុ ១៦ ឆ្នាំបងប្រុសរបស់គាត់ឈ្មោះ Kay បានក្លាយជាអ្នកជិះសេះ។ ខុសពីប្អូនពៅដែលពេញចិត្តរឿងធំៗនានាលើលោក គេមិនចូលចិត្តអ្វីឬចង់បានអ្វីឱ្យលើសពីការពាក់ អាវទ្រនាប់ដែកនិងមួកសុវត្ថិភាព ដៃកាន់លំពែងជានិច្ចនោះទេ។

ថ្ងៃមួយនៅពេលម៉ោងរៀន គ្រូមឺលីន មើលទៅឆ្ងាយភ្លឹកភ្លាំង។

“លោកគ្រូមើល អ្វីហ្នឹង?” សំណូររបស់Arthur ។

គ្រូមឺលីន ញញឹម៖

« ប្រជាជននៃនគរមួយកំពុងត្រូវការតំណក់ទឹកនៃសេចក្តីសង្ឃឹម” ។

ឮហើយស្តេចតូច Arthurសួរភ្លាម៖

«ចុះ មានអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវជួយពួកគេបាន?ខ្ញុំអាចទៅឥឡូវនេះដើម្បីពួកគេ”

នៅយប់នោះ ជាទិវារាត្រីដ៏ងងឹតបំផុតមិនធ្លាប់មានលើលោក។ជាពេលដែធ្មប់ Merlin the Magician បានគន់គូដឹងហើយគាត់បានមកដល់ផ្សារធំមួយនៅកណ្តាលទីក្រុងឡុងដ៍។ គាត់ឈរនៅកណ្តាលផ្ទៃដីរាប លើកដៃទាំងពីរឡើងខ្ពស់ដោយចង្អុលដំបងរបស់គាត់ទៅផ្កាយលើមេឃ។

នៅព្រឹកបន្ទាប់នៅព្រលឹមស្រាង ៗ មនុស្សម្នាបានចាប់ផ្តើមមកដល់ផ្សារ។ នៅពីមុខពួកគេគឺជាអ្វីដែលចម្លែកបំផុត។

ដុំថ្មម៉ាបពណ៌សមួយដុំ នៅចំកណ្តាលទីប្រជុំជន គឺជាដុំថ្មយក្សដែលមានទំហំ ធំមិនធ្លាប់ឃើញ ថែមទាំងផ្នែកខាងលើនៃដុំថ្មមានដោតដាវពណ៌មាស ចាំងពន្លឺផ្លាតនឹងកាំរស្មីព្រះអាទិត្យ។

ដាវ កប់យ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងថ្មម៉ាប ហើយអស្ចារ្សណាស់គ្មានអ្នកណាមិនជញ្ជក់មាត់ចង់បាននោះទេ។ គ្មានអ្វីនៅទីនោះទេកាលពីថ្ងៃមុន!

ពួកគេលាន់មាត់បែបនេះ។

“ អ្នកណាដកដាវនេះចេញពីថ្មបាន គឺជាស្តេចអង់គ្លេសពិតប្រាកដ!”

ពាក្យទាំងនេះបានឆ្លាក់ចោលជាព័ត៌មាននៅលើផ្ទាំងថ្មពេលដែលពួកគេចូលទៅជិត។

នៅពេលដែលហ្វូងមនុស្សបានដឹងអំពីសារនោះ បុរសខ្លាំងៗទាំងឡាយបានព្យាយាមធ្វើដំណើរមកពីគ្រប់ទិសទី។ ពួកគេបានលោតឡើងលើប្លុកថ្មម៉ាបពណ៌ស ហើយពី ម្នាក់ទៅម្នាក់បានព្យាយាមដកវាហើយព្យាយាមទៀតប៉ុន្តែដាវបានជាប់យ៉ាងម៉ឺង។

សូម្បីតែផ្លាស់ទីបន្តិចក៏គ្មាន។

មនុស្សខ្លះបានសន្និដ្ឋានថានឹងគ្មានមនុស្សលោក ណាដែលអាចដកដាវនោះចេញបានទេ!”

“ យើងនឹងឃើញមនុស្សនោះមិនខាននៅថ្ងៃណាមួយ!” សំលេងនៅក្នុងហ្វូងមនុស្ស។

អ្នកឧកញ៉ាខនវែល ស្លៀកពាក់សូត្រ ជាអភិជនល្បី មកពីវណ្ណៈមន្ត្រី ម្ចាស់សម្តីអះអាងបានបោះជំហានឆ្ពោះទៅប្លុកថ្មម៉ាបពណ៌ស។

គាត់ប្រកាស៖

“ ស្តាប់!អ្នកគ្រប់គ្នា ខ្ញុំអំពាវនាវឱ្យមានការប្រកួតមួយខែចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ។ កំពូលមនុស្សមកពីគ្រប់ទីកន្លែងនៅក្នុងប្រទេសអង់គ្លេសត្រូវបានអញ្ជើញឱ្យមកទីនេះ។ នឹងមានការប្រកួតប្រជែង ការប្រកួតនេះនឹងទាក់ទាញបង្ហាញអំពីអ្នកក្លាហានដែលខ្លាំងនិងពូកែជាងគេនៅប្រទេសអង់គ្លេស!បន្ទាប់មកយើងនឹងមានស្តេចម្តងទៀត!”

ប្រជាជនបានរាំនិងអបអរសាទរ។ នៅទីបំផុតមានអ្វីដែលត្រូវសប្បាយចិត្តជាង ដំណឹងនៃការប្រកួតដែលបានធ្វើដំណើរយ៉ាងលឿន ពីប្រាសាទមួយទៅភូមិមួយ ទៅគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ ជិតឆ្ងាយនៃទឹកដី។

សូម្បីផ្ទះដ៏សែនឆ្ងាយរបស់ Sir Ector ។ Kay បានឮដំណឹងនេះនៅពេលគាត់កំពុងដុសខាត់សេះនិងមួក សុវត្ថិភាពរបស់គាត់។

“Arthur!”

គេនេះបានហៅប្អូនពៅដែលកំពុងរវល់ ដាក់គំនរគ្រាប់ពូជសម្រាប់សត្វស្លាបនិងសម្រាប់កំប្រុក។

“ វាសនាអ្នកនៅទីនោះហើយ Arthur!” Kayបញ្ជាក់ ។ “ នឹងមានការប្រកួតដកដាវមួយនៅទីក្រុងឡុងដ៍។ យើងត្រូវតែចេញដំណើរភ្លាមៗ!”

Arthur មិនដែលបានចេញទៅណាឆ្ងាយពីផ្ទះទេរហូតដល់អាយុប៉ុណ្ណេះ។ Arthurមានអំណរពន់ពេកណាស់គេ បានរត់ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ។ នៅទីធ្លាក៏ឃើញឳ ពុកកំពុងរៀបចំសេះ។

Sir Ector និងកូនប្រុសទាំងពីរ បានធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ទីក្រុងជាច្រើនទម្រាំមកដល់ឡុងដ៍។ ក្នុងដំណើរឆ្ពោះទៅការប្រកួតពួកគេ ជិះកាត់ទីលានផ្សារ ហើយរំភើបក្រៃណាចំពោះពន្លឺភ្លឺចាំងចាំងចាំងប្រណាំងក្រោមអំណាចព្រះអាទិត្យ។

ស្តេចតូច Arthur បាននិយាយជាមួយពុកនិងបងថា ៖

“ ដាវនោះមើលទៅដូចជា ដុះចេញពីថ្ម តែថ្មមិនអាចដុះជាដាវបានទេ? ម៉េចក៏គេមិនដកវាចេញ?ហើយហេតុអ្វីបានជាមានឆ្មាំរាជវាំងនៅឈរនៅជុំវិញវា?»

ពុក បានខ្នះខ្នែងទៅចុះឈ្មោះ សុំការប្រកួតធ្វើស្តេចដកដាវនោះឡើង។ Arthur អង្គុយនៅក្នុងតង់របស់ពួកគេក្បែរផ្លូវ រង់ចាំដំណឹង។

ធម្មតា Arthurទទួលបន្ទុកក្នុងការរក្សាសម្ភារៈទាំងអស់របស់ខ្លួន។ ស្រាប់បងប្រុសរត់មកពីចំងាយហើយ និយាយថា មានចោរច្រើនណាស់វាប្លន់អ្នកជិតនោះហើយ។

ក្នុងភាពយ៉ាងលឿន Arthur រត់ត្រលប់ទៅផ្សារវិញ។ ខណៈឆ្មាំកំពុងឱននិយាយគ្នា Arthur បោះជំហានឡើងលើប្លុកថ្មម៉ាបដោយផ្សងថា ៖

«ដាវអើយ!ង្នកជារបស់ពិសិដ្ឋមួយ ខ្ញុំអាចយកអ្នកទៅសម្លាប់ពួកចោរប្លន់បានទេ!»

គេលូកដៃទៅទាំងគ្មានចម្លើយ។ ដាវធំនោះបានរអិលភ្លុចចេញពីថ្មដូចត្រូវវេទមន្ត។

«ជ័យោ!»

សម្រែកលាន់មកពីគ្រប់កន្លែង ។វាជាពេលដែ Arthur ត្រូវបានគេរត់មកលើកបោះត្រឡប់ឡើងចុះ ព្រោះអបអរសាទរ។

ទោះយ៉ាងណា ដាវមួយនេះនៅតែមានសុវត្ថិភាពនៅក្នុងដៃរបស់គាត់។

គេបានរក្សាភាពឱនលំទានកណ្តាលចំណោមអំណរហើយរត់ទៅកន្លែងបងប្រុសរបស់គាត់ដែលកំពុងរង់ចាំដោយប្រគល់ដាវទៅឱ្យបងប្រុសហើយនិយាយ ថា“ នេះហើយ ទុកការពារចោរ” ។

Kay បានក្រឡេកមើលដោយមហាសែនភ្ញាក់ផ្អើល។

«ព្រះអើយ!»

«ព្រះអីទៅ?!»

Arthurចង់ដឹងតែ បងប្រុសរបស់គេគ្មានពេលឆ្លើយទេ គេបានរត់ចោលប្អូនបាត់ទៅហើយ។ បន្តិចក្រោយមក Arthur បាន ឮសំឡេងបងប្រុសនៅខាងក្រៅតង់ដែលត្រហេបត្រហបថា «ពុក!ខ្ញុំមានអ្វីពិសេសបំផុតចង់បង្ហាញ!»

បន្តិចមកKay និងឳពុករបស់បានដើរចូលមកក្នុងតង់។

លោក Sir Ector បានសម្លឹងមើលដាវលើដៃកូនច្បងហើយមើល មុខ Arthur ។ ជាបណ្តើរៗទឹកមុខបុរសចុះចំណាស់នេះគាត់ប្រែក្លាយជាសស្លេកស្លាំង។

«Kay» ពុកហៅនិងនិយាយសួររន្ថើនទៅ កូនប្រុសច្បងKay នេះ៖

«តើកូនបានដាវនេះមកពីណា?»

«វាជារបស់ខ្ញុំ!” Kay និយាយដោយកាន់វាឡើងដោយមោទនភាព។

“ Kay”ពុកនិយាយម្តងទៀតដោយសំឡេងតឹង “សួរថាកូន បានដាវនេះមកពីណា?”

ដល់ពេលដែលកូនច្បងអៀនប្រៀនហើយទាក់ទើរមុនឆ្លើយលបៗ៖

«Arthur វាធ្វើបាត់ដាវរបស់ខ្ញុំ! ដូច្នេះវាយកអានេះមកសងខ្ញុំ”

ពុកងាកភ្លាមទៅរកកូនប្រុសតូចហើយសួរ៖

«កូន? ម៉េចក៏ឯងដកដាវនេះមកបាន?”

“ខ្ញុំសុំទោស!” Arthurឆ្លើយ “ ខ្ញុំខ្ចីគេសិនប៉ា!បន្ទាន់ពេក ខ្ញុំនឹងដាក់វាសងគេលើថ្មនោះវិញ ក្រោយចាត់ការពួកចោររួច»

ពុកសង្ឃើញ៖

«សួរថាបានមកពីណា?!»

Arthur ឆ្លើយទាំងមុខសារភាព៖

«ខ្ញុំគ្រាន់តែ ទាញវាចេញពីថ្មម៉ាបដែលគេតាំងទុកនៅផ្សារ”

ពុកយល់ហើយ។ គាត់ងក់ក្បាលហើយនិយាយ៖

«ល្អណាស់ Arthur ! កូនត្រូវតែនាំពុកនិងបងទៅកន្លែងនោះឃើញផ្ទាល់ភ្នែក!»

ពួកគេទាំងបីនាក់បានប្រញាប់ប្រញាល់ត្រឡប់ចេញទៅផ្សារ។ទៅដល់កាលណា Arthur ឡើងទៅលើប្លុកថ្មម៉ាបចង្អុលពុកថា៖

«ខ្ញុំដកចេញពីទីនេះ។»

បន្ទាប់ពីនិយាយរួចមក Arthur ក៏ទម្លាក់ដាវកត្រឡប់ចូលទៅក្នុងថ្មវិញ។

«ទុកវិញហើយពុក!»គេនិយាយទៀត។

បងប្រុសឃើញហើយស្ទុះឡើងនិយាយ៖

«ជារបស់ខ្ញុំ!»

ដោយចង់ដណ្តើមយកដាវ នេះមកជាកម្មសិទ្ធិKay ខំទាញហើយទាញទៀត ប៉ុន្តែមិនកម្រើកសូម្បីតែមួយអិញណានោះឡើយ។

ខឹងពេក ក្រោយហត់អស់កម្លាំង Kay បានស្រែកទៅប្អូនថា“ តើឯងបានធ្វើមន្តអាគមអីចំពោះវា?”

“ គ្មានទេ!” ប្អូនប្រុសបាននិយាយដោយហួសចិត្ត។

«ឯងមានអំពើធ្មប់អ្វីមួយ!” ស្រែកឡើងដោយបងប្រុស។

“ ស្ងាត់! ទាំងពីរនាក់!” លោកឳពុកដែលកំពុងរំភើបហួសថ្លែងហារកាត់សេចក្តី។

«យើងគ្រប់គ្នាដឹងថា ហេតុផលគឺអ្វី!»

គាត់និយាយខណៈហ្វូងមនុស្សបានចាប់ផ្តើមរុំពទ្ធ័ទីនេះ។

“ ហេ! តើអ្នកណាទាញដាវចេញពីថ្មមុននេះ?”សំឡេងនេះ បានសួរមកពីក្នុងចំណោមទស្សនិកជន។

“ ខ្ញុំ” Arthur និយាយទាំងគិតថាជាកំហុសនិងមានទោស “ខ្ញុំបានធ្វើវា។”

“ធ្វើវាម្តងទៀត!” សំឡេងបញ្ជាក់ចេញពីហ្វូងមនុស្ស។

“ បាទ! !”

Arthur ដាក់ដៃរបស់គាត់នៅជុំវិញចំណុច មាសក្បាលដាវ ហើយទាញមួយកព្រឹបប៉ុណ្ណោះក៏បានរអិលផ្លែទាំងអស់ចេញស្រឹបមក។

“អស្ចារ្សៗៗៗៗៗ»

សម្រែកលាន់មកទ្រហឹង។

« នរណា?នរណាធ្វើ? មានឈ្មោះ អ្វី?”

សម្រែកសួរលាន់រំពងជារលកសំឡេងមហាជនខ្លាំងដូចស្នូររលកគ្រាំគ្រេង។

ប្អូនប្រុសបាននិយាយតបខ្លាំងៗទៅក្នុងក្រុមអ្នកសួរ៖

«ខ្ញុំ Arthur»

អ្នកឧកញ៉ាខនវែល ដែលជាអ្នកហៅឱ្យមានការប្រកួតនេះបានចេញមកពីក្នុងចមណោមកងការពារ។ គាត់ដើរយ៉ាងសង្ហាមកដល់ហើយនិយាយ៖

«ដាក់ចូលហើយដកជាថ្មីបានទេ?!»

“ មិនអីទេ” Arthur និយាយ។

ថាចប់គេ បានយកដាវដោតទៅលើថ្មវិញ រួចលោតចុះក្រោម។ ឧកញ៉ានោះគាត់លោតឡើងមកដល់ ហើយចាប់កាន់ដាវ ប៉ុន្តែទាញ មិនរើមិនកម្រើកសូម្បីតែបន្តិចណា។

អ្នកជិះសេះម្នាក់ទៀតបានព្យាយាមដែរ ពួកគេជួយគ្នា មួយហើយមួយទៀត ប៉ុន្តែគ្មាននរណាអាចលើកដាវឡើងមកពីគន្លាក់ថ្មបានទេ។

អ្នកឧកញ៉ាខនវ៉ាលបានដង្ហក់ហើយងាកមកនិយាយ៖

«វេនឯងក្មេងប្រុស! ថាដកទៅ!»

Arthur បោះជំហានទៅរកថ្មម្តងទៀត ហើយដកចេញទៀតដោយភាពងាយស្រួល ។ លើកនេះ ដើម្បីសំញ៉ែងឱ្យក្រុមដែលនៅពីចំងាយបានឃើញដែរ គេលើកវាឡើងខ្ពស់ផុតក្បាលបញ្ជាំងគ្នាជាមួយពន្លឺព្រះអាទិត្យ។

មហាជនស្រែកជាញជ័យដោយក្តីភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។

ហ្វូងមនុស្សមិនដឹងថា ត្រូវគិតយ៉ាងម៉េចទេចំពោះអភិនិហារអស់ទាំងនេះ។

ទីបំផុតមនុស្សម្នាក់បានចេញមកពីក្នុងចំណោមនោះ ហើយស្រែកឡើងខ្លាំងៗ៖

«ស្តេចថ្មីរបស់យើង!»

អ្នកទីពីរបន្ទរតាម៖

«ទីបំផុត! យើងមានស្តេចហើយ!”

គ្រប់គ្នាបន្ទរតាម “ នៅទីបំផុត!”

គ្រប់គ្នាសាទរឡើង។

ទោះយ៉ាងណាស្រាប់តែ

“ ឈប់!” អ្នកណាម្នាក់ទៀតបានស្រែកឡើង។

គេជិះសេះខ្ពស់មួយចូលមកជាសភាពអភិជនខ្លាំងក្លាម្នាក់ហើយថ្កោលទោសថា៖

“តើអ្នករាល់គ្នា ពិតជាគិតថា ក្មេងប្រុសស្គមស្គាំងនេះ គួរតែគ្រប់គ្រងលើយើងទាំងអស់គ្នាមែនទេ?”

“ បាទ!” បាននិយាយថាសំឡេងមួយតបត នាំឱ្យបុរសប្រឆាំងនោះនិងមហាជនចោល ភ្នែកមកតាមដានទាំងអស់គ្នា។

នោះជាការបង្ហាញខ្លួននៃគ្រូមន្តអាគម Merlin ។

“ ខ្ញុំស្គាល់ក្មេងប្រុសនេះ។ ខ្ញុំស្គាល់បេះដូងមហាសាលនិងភាពរឹងមាំនៃធាតុមេឃដីរបស់គាត់។ នៅប្រទេសអង់គ្លេសនេះ គ្មាននរណាម្នាក់ដែលមានបេះដូងធំទូលាយនិង អំណាចខាងក្នុងខ្លាំងជាងគាត់ទៀតទេ។ ដាវ នេះ បានប្រាប់យើងថា យុវជននេះគឺជាស្តេចបន្ទាប់របស់អង់គ្លេស។ វាជាបណ្តាសារនៃអទិទេព”

អ្នកជំទាស់ដដែលបានស្រែកឡើង៖

«យើងមិនប្រកែកទេ តែស្តេចយើងត្រូវចេញមកពីវណ្ណៈអភិជន មិនមែនក្ររហាមឡើយ!»

គ្រូមឺលីនបានងក់ក្បាលហើយនិយាយថា៖

“ ក្មេងប្រុស នេះ មិនត្រឹមតែជាអភិជនគឺជារាជវង្ស!ទ្រង់ជារាជកុមារបាត់ខ្លួននៃស្តេចអ៊ូធើរ សួរ គាត់ទៅតើគាត់ឈ្មោះអ្វី?!

ការអបអរសាទរចាប់ផ្តើមរំពង ឡើង!

«ចូលចម្រើនស្តេចArthurៗៗៗៗ»

លោក Sir Ector បានយល់រឿងហេតុពិតហើយ ដែលមនុស្សចម្លែកម្នាក់នេះបាននាំមកឱ្យខ្លួននូវទារកតូច គួរឱ្យស្រលាញ់មួយកាលពីជិតម្ភៃឆ្នាំមុន។ គាត់យំ ហើយងើយមើលទៅមេឃ។
មនុស្សម្នាលុតជង្គង់។

នៅទីបំផុតស្តេចថ្មីត្រូវបានជ្រើសរើសឡើង។

ស្តេចវ័យក្មេងបានរបោះជំហានទៅរកថ្មម្តងទៀតហើយឡើងឈរពីលើវា ។ ទ្រង់ទន្ទេញពាក្យថា «យើងនឹងបន្ថែមសេចក្តីសង្ឃឹម និងថ្ងៃថ្មីសម្រាប់ប្រទេសអង់គ្លេស!»

រឿង Beauty and the Beast

YaraMST — Mon, 17 Jan 2022 05:18:36 +0000

កាលពីព្រេងនាយ មានបុរសពោះម៉ាយអ្នកមានស្តុកស្តម្ភម្នាក់ រស់នៅជាមួយកូនស្រីទាំងបីរបស់គាត់។ កូនស្រីច្បងទាំងពីរនាក់មានចរិតទំនើងចូលចិត្តចំអកចំ អន់ឱ្យអ្នកណាដែលមិនមានលទ្ធភាពស្លៀកពាក់បានស្អាតៗដូចពួកគេ។

ដោយសារឳពុកជាអ្នកជំនួញមានលុយកាក់ច្រើន និងស្រលាញ់ទំយើរកូនដោយគិតថាកូនៗកម្សត់កំព្រាគ្មានម្តាយថែទាំ ពួកគេបានក្លាយជាមនុស្សឱ្យតម្លៃលើសម្ភារៈនិងនិយមតែនឹងការចំណាយទិញសំលៀកបំពាក់ អល្លង្ការ មួកស្អាតៗនានា មិនគិតសន្សំសំចៃអ្វីឡើយ។

លើកលែងតែកូនស្រីពៅឈ្មោះ Beauty ជានារីជំទង់ស្ងប់ស្ងាត់ ចូលចិត្តអានច្រើននិងពិចារណាអំពីដំណើរទំនងនានាលើពិភពលោកបង្កប់បានជាចំណេះដឹងនិងឬកពារយ៉ាងប្រសើរ។

ទោះបីជាយ៉ាងណានាងតែងត្រូវបានរិះគន់ដោយបងៗថា៖

“ គ្មាននរណាចង់បានឯងទៅជាកូនក្រមុំរបស់គេទេ! ឯងនឹងនៅចាំទូសៀវភៅនិងបន្ទប់ចង្ក្រានរបស់ឯង ពេញមួយជីវិតនេះទៅចុះ”

ពួកគេសើចទៀតថា “ មើលសក់ មើលទៅរបៀបតុងតែងរបស់ឯង មិនខុសអ្វីគឺដូចជាក្មេងស្រីអ្នកបំរើ!”

Beauty មិនដឹងពីមូលហេតុដែលបងៗតែងនិយាយរករឿងនាងទេ ប៉ុន្តែនាងក៏មិនបាននិយាយតបតអ្វីដែរ។

ថ្ងៃមួយ ពុកនាងបានទទួលដំណឹងអាក្រក់យ៉ាងខ្លាំងមួយគឺ កាប៉ាល់ទំនិញដែលគាត់បានចំណាយប្រាក់ទាំងអស់ក្នុងផ្ទះនិងខ្ចីបុលមន្ត្រី យកទៅទិញព្រំនិងគ្រឿងមានតម្លៃផ្ទុកចេញជួញដូរសមុទ្រមើលខុសត្រូវដោយមេការនិង បានបញ្ជូនទៅជាមួយនូវទាសកររាប់សិប មនុស្សជំនិតនានា អ្នកធ្វើការជំនួញឱ្យដើរសមុទ្រ ធ្វើពាណិជ្ជកម្មបានជំពើបនឹងព្យុះធំបំផុតមិនធ្លាប់មាន ហើយចុងក្រោយកប៉ាល់បានលិចលង់។ អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលផ្ទុកនៅលើវា ជាញើសឈាមពេញមួយជីវិតរបស់គាត់ ត្រូវ បានបាត់បង់សូន្យទៅ ភ្លាមៗ រួមទាំងមិនមានលទ្ធភាពសងបំណុលរដ្ឋផង ធ្វើឱ្យភាពក្រីក្រឈានមកដល់មាត់ទ្វារវិមាន។

គ្រួសារនេះមិនអាចបន្តស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះដ៏ធំរបស់ពួកគេបានទៀតទេ។ ផ្ទះ ក្តី តុនិងកៅអីល្អ ៗ និងរបស់របរ ទាំងអស់ត្រូវបានដាក់លក់សងបំណុល។

ពួកគេត្រូវបង្ខំចិត្ត ចាកចេញពីទីក្រុង ចរយាត្រាគ្មានគោលដៅ ទៅរកស្នាក់នៅកន្លែងដែលផុតពីអ្នកផងធ្លាប់បានស្គាល់គ្នានឹងពួកគេ។

ចុងក្រោយដោយសារអាកាសធាតុរងារនិងគ្មានរទេះសេះពួកគេត្រូវបង្ខំចិត្តចូលស្នាក់សំចត ក្នុងកូនខ្ទមតូចមួយនៅកណ្តាលទ្រូងព្រៃ។

ការរស់នៅក្នុងខ្ទមកណ្តាល ព្រៃ គ្មាឡកំដៅ មិនមែនជាអ្វីពួកគេធ្លាប់សាកទេ។ វាជាពេលវេលាដ៏លំបាកបំផុតមួយ គ្មានកន្លែងគ្រប់ ការចម្អិនអាហារនិងគេងនៅកន្លែងតែមួយ រងារគ្មានភួយគ្រប់និងគ្មានគ្រែរាបស្មើ។

រាល់ថ្ងៃ Beauty តែងតែបោសសំអាតនិងចេញរកផ្លែឈើអ្វីក្តីមកចំអែតបាន តែបងទាំងពីរអង្គុយយំត្អូញខឹងព្រោះឃ្លាននិងគ្មានអ្នកបម្រើ។

ដោយសារឳពុកឈឺ និង ខូចចិត្ត នាងBeauty បានខិតខំធ្វើការងារទាំងអស់មិនហ៊ានមាត់អ្វីទេ។ ទោះយ៉ាងណាប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក ដំណឹងល្អបានត្រូវនាំសារមកដល់កណ្តាលព្រៃ។ មនុស្សជំនិតម្នាក់បានមករកពួកគេឃើញ ដោយប្រកាសថាកប៉ាល់របស់ឳពុកបានមកដល់ច្រាំងមិនបានខូចបង់ទេ។

ឳពុកឮហើយសប្បាយចិត្តជាខ្លាំងនិយាយទៅកាន់អ្នកទាំងបីថា

“ កូនស្រីអើយ ខ្ញុំនឹងទៅទីក្រុងរង់ចាំទទួលមេការនិងកាប៉ាល់ទំនិញយើង! ប្រាប់ខ្ញុំមកចុះ ពីអំណោយល្អបែបណាដេលកូនៗចង់បាន ជំនួសឱ្យសេចក្តីរងារស្រេកឃ្លានគ្រានេះ អ្វីក៏ពុកនឹងរកមកឱ្យអ្នកដែរ”

បងស្រីច្បងឮហើយស្រែកថា៖

“កូន យកសំលៀកបំពាក់ថ្លៃជាងគេពីហាងឥណ្ឌាដែលមានសូត្រល្អដូចម្ចាស់ក្សត្រីមកប្រើជិះរទេះសេះហែរវិលចូលទីក្រុង” ។

ឮហើយបងស្រីកណ្តាលបានច្រណែនខ្លាំងក៏និយាយឡើងដែរថា៖

“ ខ្ញុំចង់បានម្កុដពេជ្រមួយស្អាតជាងគេធ្វើឡើងដោយជាងវិចិត្រ!»

ពុកងក់ក្បាលដោយងាកមករកកូនពីសួរនាង៖

«ហើយអ្នកវិញBeauty »

កូនពៅរូបនេះបានគិតថា ពុកនាងចាស់ហើយនាងមិនចង់ចំណាយមិនចង់ឱ្យគាត់ពិបាកធ្ងន់យកវាមកឱ្យនាងនូវអ្វីទាំងអស់។ ម្ល៉ោះហើយនាងនិយាយឡើងថា៖

“ អ្វីដែលខ្ញុំចង់បាន ផ្កាកុលាបតែមួយទងគត់ណាពុក”

“ ស្តាប់មើលចុះ មនុស្សលាក់ពុត ជឿនាងទេ?” បងស្រីច្បងបាននិយាយចំអក។

“ ឆ្កួតអី!” បងស្រីកណ្តាលបាននិយាយបន្ទរបន្ទាប់មកពួកគេទាំងពីរសើចខ្លាំងៗដើរចេញចោលនាងដែលរៀបចំខោអាវក្រាស់ពាក់ឱ្យឳពុក។

ឪពុកនាងវិញមិនបាននិយាយចំអកឬឆ្ងល់អ្វីទេ គាត់ឆ្លើយថា៖

“ ប្រសិនបើនោះជាអ្វីដែលកូនចង់បាន ពុកនឹងរកមកឱ្យមិនខាន”

គាត់បានវិលទៅទីក្រុង និងកំពង់ផែហើយរៀបរយគ្រប់យ៉ាង ព្រមទាំងទិញបានអ្វីៗផ្ញើកូនស្រីច្បងទាំងទ្វេផងដែរ។ ពេលកំពុងធ្វើដំណើរជិតទៅដល់ព្រៃគាត់បានប្រាប់មនុស្សជំនិតថា សម្រាកសិនទៅខ្ញុំចេញក្បែរៗរកអ្វីម្យ៉ាងសម្រាប់កូនពៅខ្ញុំ។

គាត់ចាកចេញបានបន្តិច បម្រុងរកសួរអ្នកភូមិរឿងផ្កាកុលាបសម្រាប់កូនស្រីពៅ ដែលកាលនៅផ្សារគ្មានលក់ទាល់តែសោះ ភ្លាមៗនោះមេឃប្រែទៅជាខ្មៅអួរអ័ព្ទចម្លែក។

“ អូ ព្យុះកំពុងមកដល់ហើយកូនខ្ញុំអើយ!”

មួយសន្ទុះក្រោយមកមានភ្លៀងធ្លាក់យ៉ាងខ្លាំង ពីលើមេឃ។ ដោយសើមនិងអស់កម្លាំងពេកគាត់រកមើលទីសម្ងួតកាយនិងសុំគេសម្រាក។ ពុកបានឃើញពន្លឺភ្លឹបភ្លែតៗពីចម្ងាយ។ គាត់បព្យាយាមដើរឆ្ពោះទៅប្រភពនៃពន្លឺដោយសង្ឃឹមថា មុខតែមានកន្លែងខ្លះទំនេរដែលគាត់អាចសុំទម្រេតកក់ក្តៅនៅពេលយប់នេះសិន។

នៅពេលគាត់ទៅមុខបានបន្តិចក៏បានឃើញវិមានដ៏ធំមួយ ដែលមានទៀនបំភ្លឺនៅសឹងគ្រប់សសរគោមនិងបង្អួច។ វាចម្លែកណាស់ ដែលគ្រប់យ៉ាងស្ងប់ឈឹង។

ប៉ុន្តែខ្លោងទ្វារសួនច្បារបើកចំហចោល។

ដូច្នេះដោយប្រយ័ត្នប្រយែងបុរសជាឳពុកបានដើរចូលមក។

“ សួស្តី?មានអ្នកយាមទេ” គាត់បានពោលស្រែកសួរ ច្រើនដងបន្ទាប់ពី គ្មានចម្លើយ។

នៅចំពោះមុខ គឺជាប្រសាទដ៏ធំមួយ ចំហរជញ្ជាំងនិងមានតុវែងមួយពេញដោយអាហារនិងទឹក។ ដោយត្រេកអរគាត់សួរទៀតថា “ សួស្តី?” ម្តងហើយម្តងទៀត នៅតែគ្មានចម្លើយ។

មិនបង្អង់អ្នកជំនួញជាពុកក្មេងស្រីទាំងបីបានទៅអង្គុយនៅមុខឡភ្លើងធំមួយ កណ្តាលប្រាសាទដើម្បីកំដៅខ្លួន សម្ងួតខ្លួនហើយគាត់រង់ចាំម្ចាស់គេមក។ ប៉ុន្តែនៅតែគ្មាននរណាម្នាក់មកបង្ហាញខ្លួនទេ។

ចាំយូរពេក ខោអាវក៏ស្ងួតដែរ។ គាត់មើលទៅព្រិលធ្លាក់នៅខាងក្រៅដោយនិយាយឡើងថា៖

“ ខ្ញុំស្មានដឹងថា វាមិនអីនោះទេ ប្រសិនបើខ្ញុំស្នាក់នៅមួយយប់” ។
គាត់បានក្រោករំពៃយ៉ាងរហ័សចេញពីកន្លែងវាលនោះនឹងបានរកឃើញទីតាំងមួយនៅកាច់ជ្រុងកក់ក្តៅហើយក៏ដេកលក់យ៉ាងលឿនព្រោះហត់នឿ។

នៅព្រឹកបន្ទាប់គាត់ដឹងខ្លួនឡើង កូរពោះខ្លាំងអនេកព្រោះថាព្រឹកហើយ។ បុរសបានរត់មកដល់តុវែងកាលពីយប់មិញ បានឃើញ លើកនេះមានអាហារពេលព្រឹកពេញប្រៀបទៀត។ ជាថ្មីម្តងទៀតគាត់មានអារម្មណ៍ថាគ្រប់យ៉ាងចម្លែកបំផុត!

«គ្មាននរណានៅក្បែរនេះពិតមែនឬ អាហារនេះមកពីណាទៅ?!»

គាត់គិតចុះឡើង នៅតែមិនដាច់ចិត្តហូបក៏សម្រេចចិត្តថា“ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំគួរតែចាកចេញទៅផ្ទះវិញល្អជាងព្រោះមិនឃើញម្ចាស់គេសោះ” ។

នៅតាមផ្លូវគាត់បានឆ្លងកាត់សួនច្បារធំមួយស្រស់បំព្រង។ ផ្កាកុលាបជាច្រើនបានរំឮកគាត់ឡើងវិញអំពីអ្វីដែលកូនពៅបានផ្តាំ។

គាត់បានសម្រេចចិត្តថា ៖

“ ខ្ញុំនឹងកាច់យកតែមួយទងទេ!»

គិត ហើយគាត់បានជ្រើសរើសយកផ្កាកុលាបស្អាតមួយ ហើយកាច់វា ថ្នមៗ។

ភ្លាមៗនោះសព្ទសំលេងថ្ងូរគ្រហឹមគួរឱ្យព្រឺខ្លាចមួយលាន់ឡើងពីក្រោយគាត់។

មនុស្សណាម្នាក់សមជាបិសាចទេសំឡេងនេះ គឺជាសំលេងគ្រហឹមគ្រោតគ្រាតថា៖

“ អ្នកឯងបានលួចយកផ្កាកុលាបរបស់យើង!”

ឳពុកចំណាស់បះជើងដួលព្រោះភ័យ គាត់សម្លឹងជុំវិញខ្លួនឃើញថា នៅពីមុខគាត់គឺជាបិសាចដ៏ធំនិងគួរឱ្យខ្លាចមួយបង្ហាញកាយយ៉ាងកំណាច់ណាស់។

គាត់លើកដៃរារាំងការពារខ្លួនទាំងភ័យហើយស្រែកអង្វរ៖

«ខ្ញុំ … ខ្ញុំសុំទោស!ខ្ញុំមិនបានដឹងថា ផ្កាទាំងនេះមានម្ចាស់ទេ ទីនេះពេញមួយយប់គ្មានអ្នកណាឡើយ។

បិសាចដែលមានរូបរាងជាមនុស្សអាក្រក់មើលហើយធំជង្គ្រោង មានកែវភ្នែកកាចសាហាវ ទឹកមុខជ្រីវជ្រួញ រោមក្រាស់ឃ្មឹក បានស្រែកសន្ធាប់ឡើងថា៖ “ហួសពេលគេចវ៉េសហើយ អ្នកឯងនឹងស្លាប់!”

អ្នកជាឳពុកបានលុតជង្គង់ចុះហើយបានអង្វរឡើង៖

“ កុំសម្លាប់ខ្ញុំអី! ខ្ញុំរើសតែផ្កាកុលាបមួយទងសោះ ជូនដល់កូនស្រីពៅខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ”

«អញ្ចឹងតើអ្នកមានកូនស្រីពិតមែនឬ?” មនុស្សរូបរាងចម្លែកបាននិយាយបញ្ជាក់។

តាចាស់ឆ្លើយភ្លាមដោយរញីរញ័រថា៖

«បាទ នេះជាផ្កាដែលនាងប្រាថ្នាចង់បានទាន!»

មនុស្សរូបរាងបិសាចគ្រហឹម៖

«យើងនឹងលើកលែងជីវិតតាឯងវិញបាន ប្រសិនបើ ម្នាក់ក្នុងចំណោមកូនស្រីតាឯងនឹងយល់ព្រមមក ស្នាក់នៅទីនេះ ក្នុងវិមាននេះ ហើយតាឯងនឹងមានសេរីភាព។ »

ពេលគាត់ស្រលាំងកាំងគ្មានពាក្យស្តី បិសាចសន្ធាប់ថា៖

«ទៅវិញចុះ ហើយបញ្ជូនកូនស្រីមកជំនួស បើមិនអញ្ចឹងទេ បីខែទៀតមិនឃើញអ្នកឯងវិលត្រឡប់មកវិញ យើងនឹងទៅរកអ្នកឯងដាក់ទោសមួយគ្រួសារអ្នកឯងដល់ជីវិត”

នៅពេលដែលនិយាយចប់ក៏ផ្លុំភឹង ឳពុកវិលខ្ញាល់ក្នុងផ្សែងខ្មួលមុនពេលឃើញខ្លួនឯងមកដល់ផ្ទះជាមួយផ្កាក្នុងដៃ។ Beautyចេញមួយទទួលឳពុកដោយអំណរ ហើយទទួលយកផ្កាទៅថែរក្សាទុក។

ពីរបីថ្ងៃរំលងក្រោយមក នាងពៅបានសង្កេតឃើញថា ពុកខ្លួនមិនពិសារអាហារ និងគេងមិនលក់ ដើរចុះឡើង ដកដង្ហើមធំ ភ្នែកស្រពាប់ស្រពោនណាស់។ នាងដឹងច្បាស់ថា អាចមានអ្វី ខុពីប្រក្រតីកើរមានលើគ្រួសារខ្លួនហើយចំណែកបងៗដឹងតែពីសប្បាយនឹងខោអាវការសោយសុខ។

“ ពុកឈឺឬមានរឿងអ្វី?»

នាងបានទៅជួបគាត់ម្នាក់ឯងហើយនិយាយសួរដេញដោល។ ឳពុកបាននិយាយតបវិញថា៖

“ គ្មានអ្វីទេកូន” ។

ប៉ុន្តែនាងដឹងថា គាត់លាក់បាំងការពិតមិនឱ្យកូនស្រីដឹងនាំខ្វល់ខ្វាយជាមួយ។

«បើលោកពុកមិនចែករំលែកបញ្ហាជាមួយកូនស្រី កូននឹងមិនហូបអ្វីដូចគ្នា!»

នៅទីបំផុតឳពុកក៏មិនអាចលាក់កំបាំងម្នាក់ឯងទៀតបានពិតមែន។ អ្នកជំនួញបានរឿងរ៉ាវអកុសលនៅវិមានបិសាច ដល់កូនស្រីពៅរបស់គាត់ និងនូវអ្វីដែលសត្វសាហាវបានដាក់កំហិត។

កូននឹងទៅ! Beauty និយាយ “ រឿងទាំងអស់នេះកើតឡើងដោយសារតែខ្ញុំសុំឱ្យពុកយកផ្កាកុលាបមក ខ្ញុំនឹងទៅកាន់ទៅទីនោះទទួលទោសជំនួសពុក”

“ ទេៗៗៗៗ ពុកមិនអនុញ្ញាតដាច់ខាត!»

ថាហើយគាតបង្អន់សំឡេងលួងលោមនាងដែលកំពុងតែយំសោកថា ៖

“ កូនអើយ ពុកនេះចាស់ហើយ ខ្ញុំមិនមានអាយុរស់នៅឯណាបានវែងឆ្ងាយទៀតទេនឹងសោកស្តាយអ្វី? កូនស្រីនៅក្មេងខ្ចី នឹងមានអនាគតល្អ មិនគួរទឡៅកន្លែងបែបនោះឡើយ!»

តែនាងមិនបានប្តូរគំនិតទេនាងបានស្រែកឡើងថា អ្ហេ៎បិសាចម្ចាស់ផ្កា អ្នកនៅឯណា ខ្ញុំជាកូនរបស់បុរសចំណាស់ដែលកាច់ផ្កាអ្នកឯង។

“ អញ្ចឹង នាងជាកូនស្រីរបស់អ្នកកាច់ផ្កានោះមែនទេ?”

បិសាចបង្ហាញខ្លួនខ្ទរខ្ទារហើយនិយាយសួរដោយសម្លឹងមើលសម្រស់របស់នាងBeauty ។ ចំណែកនាងពៅវិញឃើញបិសាចហើយតក់ស្លុតដែរតែនាងខំធ្វើរឹងមាំដើម្បីការពារជីវិតសង្ខារឳពុកជរា។ នាងឆ្លើយតបហាក់កា្លហានថា៖

«ចា៎ គឺខ្ញុំនឹងហើយ! បានជាគាត់សុខចិត្តល្មើសលើសួនកម្មសិទ្ធិតរបស់អ្នក! ខ្ញុំស្បថព្រមទៅនៅទីនោះជំនួសយកសេរីភាពពុកខ្ញុំមកវិញ! កុំភ្លេចសម្បថរបស់អ្នក!»

“បាន!” បិសាចស្រែកឡើងហើយស្រូបទាញនាងយកទៅបាត់ឈឹងពីផ្ទះ។

ច្រើនថ្ងៃបានកន្លងផុតទៅ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ដឹងដមណឹងពីកូនស្រីពៅអ្នកជំនួញទេ។

នាងត្រូវបានបិសាចនាំមកដល់មហាវិមានមួយ ដែលធំខ្លាំងនិងស្ងាត់សូន្យសុងមានតែនាងហើយនឹងគេ។

គ្មានអ្នកណាសម្រាប់Beautyអាចនឹងនិយាយសារសព្ទទុក្ខាជាមួយនៅទីនេហឡើយ។

ជារៀងរាល់យប់ នៅម៉ោងប្រាំបួនបិសាចតែងបង្ហាញខ្លួន នឹងមករកអាហារពេលល្ងាចលើតុដ៏វែងរបស់គេ។

អាហារនោះគឹលេចឡើងមកស្រាប់ដូចជាមន្តអាគម ។

ដំបូងឡើង បិសាចអង្គុយមើលនាងយំនឹកផ្ទះមិនចង់ហូបអាហារ តែនាងមិននិយាយត្អូញត្អែរអ្វីទេ។ យ៉ាងណាមិញវាមិនមែនជាការងាយស្រួលឡើយក្នុងការធ្វើជាអ្នកទោស បើទោះបីជាបិសាចមើលទៅមិនធ្វើអ្វីនាងហើយ នៅវិមាននេះមានគ្រប់យ៉ាងប្រណីតភាពក៏ដោយ។

បិសាចបានសំណូមពរឱ្យនាងញញឹមតែនាងមិនអាចធ្វើព្រោះទុក្ខា។ ពេលមួយទៀត បិសាចគបានធ្វើអត្ថាធិប្បាយស្នេហាមកលើនាង តាមរយៈភាសាកែវភ្នែក។

បន្ទាប់ពីនោះមកបិសាចតែងតែមកយកចិត្តទុកដាក់នឹងសួរនាំ និយាយលេងជាមួយនាងរាល់ថ្ងៃហើយថ្ងៃមួយនាងបានភ្លេចទុក្ខព្រួយសៅហ្មង ស្លុងនិយាយលេងរឿងនានាដែលនាងបានអាន ឬនិយាយលេងសើចនឹងបីសាចវិញ។

មិនយូរប៉ុន្មាន Beauty បានត្រូវមិត្តបីសាចរបស់នាងនាំមកដល់ផ្នែកមួយនៃវិមាន ដែលសម្ងាត់ហើយនាងមិនធ្លាប់បានឃើញពីមុនមក។

នៅលើទ្វារមួយមានសញ្ញាមួយដាក់ថា“ បន្ទប់សម្រាប់ព្រះនាងBeauty ” ។ ទ្វារបានបើកឯកឯង។ នៅខាងក្នុងបន្ទប់មានធ្នើរដាក់សៀវភៅ ច្រើនសន្ធឹកគរដល់ពិដាន មានព្យាណូនិងទូសំលៀកបំពាក់ស្អាតៗត្រូវល្មមនឹងទំហំរាងកាយរបស់នាង។

គ្មានអ្វីឱ្យនាងសប្បាយនឹងលោតរាំស្មើពេលនេះឡើយ។

នាងស្រែកអរគុណហើយឱបបីសាចពេញខ្លួន។

លុះអាហារពេលល្ងាចបិសាចហូបដោយរីករាយជាមួយនាងមុនពេលបិសាច បានសម្រេចចិត្តក្នុងការនិយាយសារភាពឡើងថា៖

“Beautyដ៏មាន សម្រស់អើយ ខ្ញុំស្រឡាញ់អ្នកណាស់ តើអ្នកនឹងរៀបការជាមួយខ្ញុំទេ?”

នាងពៅហាក់ភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះសំណូមពរនេះ នាងបាននិយាយតបថា៖

«បិសាចដ៏ល្អ ស្លូតបូត អ្នកគឺជាមិត្តល្អបំផុតរបស់ខ្ញុំ! តែសូមយល់ផងចុះខ្ញុំមិនចង់ឱ្យអ្នករៀបការជាមួយខ្ញុំទេ”

ទោះយ៉ាងណា បិសាចរក្សាការតាមសួរនាងដូច្នេះរហូតតទៅជាបន្ត បន្ទាប់នៅសឹងរាល់គ្រាដែលទាំងពីរប្រាណបានរួមអាហារពេលល្ងាច។ រាល់ពេលBeauty ក៏ឆ្លើយដូចគ្នាដដេលៗជាដដែល។ នៅយប់មួយបីសាចនិយាយផ្សេងវិញថា៖

«Beautyបើអ្នកមិនរៀបការជាមួយខ្ញុំ តើខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីដើម្បីឱ្យអ្នកសប្បាយចិត្ត?”

នាងអរណាស់ ឆ្លើយតបថា៖

«គឺពេលណាដែលខ្ញុំបាន ទៅជួបលោកពុកខ្ញុំ។ ខ្ញុំនឹកគាត់ខ្លាំងណាស់។”

បន្ទាប់មក បិសាច បានបង្ហាញចេញនូវវត្ថុវេទមន្តពីរ គឺកញ្ចក់វេទមន្ត១ និងចិញ្ចៀនវេទមន្ត១។ បិសាចដាក់វាក្នុងដៃនាងដោយនិយាយថា៖

« ប្រសិនបើអ្នកចង់ឃើញពុករបស់អ្នក គ្រាន់តែសួរកញ្ចក់វេទមន្ត វានឹងបង្ហាញស្ថានភាពរបស់គាត់ដល់អ្នកមិនខាន។ ប្រសិនបើអ្នកត្រៀមខ្លួនត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ សូមបង្វិលចិញ្ចៀនវេទមន្តនៅលើម្រាមដៃរបស់អ្នកបីដង ហើយសុំឱ្យនាំអ្នកទៅទីនោះ។ នៅពេលដល់ពេលត្រូវត្រលប់មករាជវាំងវិញសូមបង្វិលចិញ្ចៀនបីដងទៀត ហើយសុំឱ្យវិលត្រឡប់មកទីនេហវិញ។ ប៉ុន្តែកុំនៅលើសពីមួយសប្តាហ៍!»

«ហេតុអ្វី?!»

« ខ្ញុំនឹងស្លាប់ដោយសារទុក្ខព្រួយ!”

បិសាចឆ្លើយដោយស្រពាប់ស្រពោនបង្ហាញការនឹករឮកចំពោះនាង។

Beauty បានងក់ក្បាលយល់ព្រមនឹងលក្ខខ័ណ្ឌទៅតែត្រឹមមួយសប្តាហ៍នេះ ។ ពេលនោះនាងប្រញាប់បង្វិលចិញ្ចៀនបីជុំហើយសុំឱ្យជូននាងវិលត្រលប់មកផ្ទះវិញ។

មួយប៉ព្រិចភ្នែក នាងបានឃើញខ្លួនឯងវិលមកដល់និងស្ថិតក្នុងបន្ទប់ឯផ្ទះវិញហើយ។ នៅទីនោះនាងលែងសប្បាយចិត្តកើតហើយព្រោះពុកនាងកំពុងនៅលើគ្រែ ហើយមើលទៅឈឺធ្ងន់ណាស់។

ពេលឃើញនាងបានវិលត្រឡប់មកវិញដោយសុវត្ថិភាព សេចក្តីអំណរបានញាំងឱ្យ ពុកនាងក្រឡេកមើលមកទាំងអរភើតហើយឈប់ ឈឺជំងឺផងទាំងអស់។

Beauty បាននៅក្បែរគ្រែអ្នកមានគុណ ហើយនិយាយរៀបរាប់បណ្តារឿងទាំងអស់ល្អៗដែលខ្លួនបានទៅរស់នៅ កក់ក្តៅនិងហូបឆ្អែតមានសៀវភៅល្អៗអាននិងមានគ្រប់យ៉ាងដូចជារាជនីនៅទីនោះ។

ពេលឮនាងប្រាប់គាត់ថា នាងមានសៀវភៅទាំងអស់ដែលនាងអាចអានបាន មានភ្លេងលេងនិងរ៉ូបស្អាតៗដែលត្រូវពាក់មិនចេះអស់និងថាបិសាចនោះមានវេទមន្តអាចមានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងឱ្យនាង ថែមទាំង មិននិយាយឬធ្វើអ្វីអាក្រក់ទាំងអស់ ។

ពេលនោះ ពុកនាងក៏បានប្រាប់អំពីរឿងរ៉ាវក្នុងផ្ទះដែរថា បងស្រីពីរនាក់របស់នាង បានរៀបការចេញទៅជាមួយពួកបុរសអ្នកមាន ចោល ឱពុកខ្លួនរស់នៅឯកា ។ កូនច្បងបានរៀបការជាមួយបុរសសង្ហាម្នាក់ដោយឥតប្រយោជន៍ដែល មិនបានចេះគិតអ្វី ចាយតែមរតក៌ចំណែក បងស្រីកណ្តាល បានរៀបការជាមួយបុរសម្នាក់ដែលមានប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃប៉ុន្តែចិត្តកំណាញ់ធ្វើមិនល្អដាក់មនុស្សម្នាទេ។

នៅពេលដែលឳបុកបានប្រើអ្នកបម្រើឱ្យទៅតាមបងៗមកពួកគេសម្គាល់ឃើញប្អូនស្រីពៅ មកដល់ផ្ទះជាមួយការ ស្លៀកពាក់ប្រនីតដូចស្តេចស្រីនិងនិយាយអំពីម្ចាស់វិមានដែលសែនល្អចំពោះនាង ពួកគេបានច្រណែន និងមានឧបាយមួយ។

ពេលឮBeautyប្រាប់ពួកគេថា នាងត្រូវស្នាក់នៅមិនលើសពីមួយសប្តាហ៍បងប្អូនស្រីទាំង២បានរៀបចំផែនការ។

ពួកគេ ធ្វើពុតជាចូលចិត្តប្អូនហើយនិយាយពាក្យល្អ ៗ ដែលពួកគេមិនធ្លាប់ប្រើ ពីមុនមកសោះ។ នៅពេលនាងប្រាប់ពួកគេថា នាងត្រូវទៅឆាប់ៗពួកគេបានយំសោកនិយាយថានាងមិនត្រូវចាកចេញទេ។ នៅសល់ពេលច្រើនណាស់ ដែលពួកគេចង់ឃើញនិងនៅស្និទ្ធជុំជាមួយនាង ហើយហេតុអ្វីបានជាពីរបីថ្ងៃពន្យារមិនបាន? ដូច្នេះBeauty បានលង់ជឿហើយបន្ត ស្នាក់នៅ។

នៅយប់មួយ នាងស្រាប់តែមានសុបិនបិសាចម្ចាស់វិមានផ្កាថា កំពុងដេកឈឺហើយជិតស្លាប់។ នៅពេលដែល Beauty ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើង នាងបានសុំកញ្ចក់វេទមន្តដើម្បីបង្ហាញនាងពីស្ថានភាពពិតនៅវិមាននោះ។

ភ្លាមៗ នៅក្នុងកញ្ចក់បង្ហាញសភាពបិសាច ដេកស្តឹកម្នាក់ឯងឯកោនៅក្នុងសួនផ្កាកុលាបមើលទៅហាក់ឈឺធ្ងន់ណាស់ដូចមនុស្សដែលហៀបនឹងស្លាប់។

ក្នុងពេលនោះ នាងមិនបានគិតអ្វីទាំងអស់ គ្រាន់តែបង្វិលចិញ្ចៀនវេទមន្តបីដងនិយាយឡើងថា៖

“ នាំខ្ញុំត្រលប់ទៅវិមានបិសាចវិញ!”

មួយសន្ទុះនាងបានមកដល់ទ្វារវិមានហើយរត់សំដៅបិសាចដែលកំពុងដេកក្បែរសួន។ នាងអង្គុយក្បែរបិសាចដែលនៅដកដង្ហើមបានផ្តឹកៗ។

«អ្នកមកវិញហើយ!” បិសាចនិយាយខ្សាវៗដោយមានអំណរក្នុងគ្រាប់ភ្នែក។

“ខ្ញុំសុំទោសដែលខ្ញុំមកយឺត!” នាងបាននិយាយទាំងយំអាណិត។

“ ខ្ញុំមិនអាចទ្រាំបានទេចំពោះរឿងដែលថា អ្នកមិនត្រលប់មករកខ្ញុំវិញ! វាយឺតពេលហើយសម្រាប់ខ្ញុំឥឡូវនេះ” ។ ភ្នែករបស់បីសាច ត្រូវបានបិទបន្តិចម្តងៗខ្សោះខ្សោយ។

“ ទេ!” Beautyបានស្រែកយំទ្រហ៊ោឡើងថា “កុំចាកចេញពីខ្ញុំ!”

ពេលនោះនាងដឹងក្នុងចិត្តថា អ្វីទៅជាការពិតក្នុងបេះដូងខ្លួនឯង នាងមិនចង់ព្រាត់បិសាចនេះទេ ។

“ខ្ញុំស្រលាញ់អ្នក!” នាងបានស្រែកឡើងហើយយំផង “សូមត្រលប់មកវិញមក! បើអ្នកគ្រាន់តែត្រឡប់មកវិញកាលណា ខ្ញុំនឹងរៀបការក្លាយជាប្រពន្ធរបស់អ្នក”

ទឹកភ្នែកបានហូរចុះពីថ្ពាល់របស់នាងហើយស្រក់ទៅលើបិសាចដែលនាងឱប នៅពេលនោះបិសាចបានបើកភ្នែកមកវិញសន្សឹមៗ សម្លឹងនាង។ នាងអរណាស់ហើយញញឹម ខណៈដែលរាងកាយគេបន្តិចម្តងៗប្រែផ្លាស់ប្តូរមកជាព្រះអង្គម្ចាស់សង្ហាមួយអង្គ។

Beautyលែងដៃ ភ្លាមព្រោះមិនដឹងថាមានអ្វីកើតឡើងទេ។

នាងថយក្រោយដោយភ័យ។

“ អូ មនុស្សជាទីស្រលាញ់អើយ!”

យុវក្សត្រានោះនិយាយឡើង ហើយប្រាប់នាងពីរឿងពិតរបស់ទ្រង់ថា ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ទេពអប្សរអាក្រក់មួយបានមកដាក់បណ្តាសារលើទ្រង់ឱ្យរាជវាំងនេះគ្រប់នាម្មឺន និងទាសករក្លាយជាថ្មនិងរូបចម្លាក់ប៉ានពែងសម្ភារៈចំណែកឯងទ្រង់បានក្លាយជាបិសាចអាក្រក់មើល ។លុះណាតែមាននារីណាម្នាក់ពេញដោយបេះដូងបរិសុទ្ធ ព្រមមករៀបការនិងស្រលាញ់បិសាចអស់ពីបេះដូងពិតមែន ទើបរួចខ្លួនពីបណ្តាសារនោះវិញ។

ដូច្នេះហើយរាជវាំងនេះបានអ៊ូរអរទៅដោយមនុស្សម្នា ជានគររុងរឿងមួយដូចកាលពីដើម ឡើងវិញ។ Beautyនិងក្សត្រាក៏បានអភិសេកអ៊ឹកអាធឹកនិងបន្តរស់នៅដោយសប្បាយរីករាយជារៀងរហូត។

និទានសម្រាប់កុមារ

YaraMST — Sun, 13 Jun 2021 05:50:00 +0000

រឿងទីមួយ បុរសនិងភរិយាស្អាត

មានបុរសកសិករម្នាក់ដែលមានប្រពន្ធដ៏ស្រស់ស្អាត ស្រឡាញ់ជាខ្លាំងស្មើកែវភ្នែក។ ប៉ុន្តែស្ត្រីម្នាក់នេះ ពិតជាមានចរិតអាក្រក់ លួចប្រព្រឹត្តតែអកត្តិញ្ញូលើឪពុកម្ដាយក្មេកដែលពិការភ្នែកវ័យជរារាល់ពេលប្តីមិននៅ។ មិនអស់ចិត្ត និងធុញទ្រាន់ នាងបានរំអុកជំរុញប្តីឱ្យបញ្ជូនឪពុកម្តាយ ទៅចោលក្នុងព្រៃជ្រៅ ។ ដោយចង់ផ្គាប់ចិត្តប្រពន្ធ ថ្ងៃមួយ បានសម្រេចចិត្តនាំឪពុកម្តាយរបស់ខ្លួនទៅទុកចោលនៅកណ្តាលព្រៃ ។ ពេលហៀបចេញមកវិញ ម្តាយគេបានអង្វរថា ៖

“ពួកយើងចាស់ហើយ មិនអាចមើលថែខ្លួនឯងបានទេ។ សូមកុំទុកពួកយើងនៅក្នុងព្រៃឲ្យ »។ ប៉ុន្តែ កូនប្រុសខ្លាចភរិយាអន់ចិត្ត មិនបានយកចិត្តទុកដាក់នឹងការអង្វររបស់ម្ដាយគាត់ទេ ហើយបានចាកចេញចោលទៅ។ នៅតាមផ្លូវ កសិករនេះបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងរណ្តៅមួយហើយបាក់ជើង មិនអាចកម្រើកនិងដើរទៅផ្ទះបានក៏ដួល ដេកនៅទីនោះស។ ច្រើនថ្ងៃក្រោយមកព្រះពោធិសត្វបានឆ្លងកាត់ព្រៃ នៅពេលដែលបានឃើញជននេះ ទ្រង់បានយកអសារជួយលើកយកចេញមកវិញ តែបុរសនេះបានក្លាយជាជនពិការអស់មួយជីវិតទៅហើយ ដោយសារតែដំបៅហើមរលួយ។ ពេលនោះហើយកសិករបានទទួលស្គាល់ថា លោកនេះមានទំនាញហេតុដែលឱ្យបុគ្គលម្នាក់ៗត្រូវទទួលបាបពីភាពអកត្តិញ្ញូនិងការប្រព្រឹត្តខុសរបស់ខ្លួន។ គាត់បានត្រដរស្វះស្វែងរកការអភ័យទោសពីឪពុកម្តាយជរារបស់គាត់ចំណែកជំនឿនេះមានជាប់មកទល់ឥឡូវ។

រឿងទីពីរ សត្វដំរី

ជាតិមួយទៀតក្នុងចំនោមជាតិជាច្រើននៃព្រះពោធិសត្វត្រូវបានចំពេលចាប់កំណើតមកជាអាចារ្យ។ ដោយលុះជាមួយព្រះធម៌ ព្រះអង្គនៅតែ មានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតក្នុងសាសនាដោយទទួលបានសិស្សគណៈជាច្រើនដើរដង្ហែរតាមដោយសុទ្ធចិត្ត។ ម្នាលអាវុសោដែលជាអ្នកបួស ក្នុងលំដាប់ដូចគ្នា លបលួចកើតចិត្តច្រណែននឹងព្រះពោធិសត្វ។ ដូច្នេះ ដើម្បីដកព្រះពោធិសត្វចេញពីមាគ៌ាខ្លួន ក៏បានបែកគំនិតតាមរកហ្មដំរីម្នាក់ឱ្យជួយរកដំរីដ៏កាចសាហាវមួយមកខ្លួន នឹងបានយកទៅ លែងចោលតាមផ្លូវរបស់ព្រះពោធិសត្វឆ្លងកាត់។

ដំរីដ៏កាចសាហាវ និងស្រវឹងផងបានត្រូវគេយកទៅដោះលែងចោលទៅតាមការគ្រោង ហើយមនុស្សម្នាបានរត់ប្រសាចចលាចលគ្រប់ទិសទីគេសង្គ្រោះជីវិតរៀងៗ ខុសតែព្រះពោធិសត្វនៅតែបន្តដើរតាមផ្លូវ ដោយស្ងប់ស្ងាត់។ រំពេចនោះ ស្ត្រីម្នាក់ដែលមានតក់ស្លុតយ៉ាងខ្លាំង ក៏របូតដៃទម្លាក់កូនតូចនៅក្បែរជើងព្រះពោធិសត្វ ។ ពេលដំរីព្រៃដើរមកដល់វា ហៀបនឹងព្រិចជាន់កុមារ តែបានព្រះពោធិសត្វដាក់ដៃលើថ្ងាសរបស់វាថ្នមៗ រំពេចនោះ គុជសារក៏ស្ងប់កម្រោល ដោយច្បោលមកក្រាបនៅចំពោះព្រះពោធិសត្វ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាភ្ញាក់ផ្អើលពេលឃើញអព្ភូតហេតុនេះ។

រឿងទីបី ជាតិជាទន្សាយនិងព្រះចន្ទ

ព្រះពោធិសត្វបានចាប់កំណើតកើតជាសត្វទន្សាយ។ ល្ងាចមួយពេលហៀបនឹងធ្វើសមាធិ ទ្រង់ក្រឡេកភ្នែកក៏ចាប់បានគន្លងជិតពេញវង់នៃព្រះច័ន្ទនៅលើមេឃឆ្ងាយ។ ទ្រង់ចងចាំបានថាថ្ងៃខាងមុខគឺជាថ្ងៃបរិសុទ្ធដប់ប្រាំកើត នៃពាក់កណ្តាលខែ – ជាថ្ងៃដែលមិនគួរបរិភោគអាហារមួយ ពេលមុននឹងផ្តល់ទានជាមុន។ ព្រះពោធិសត្វមានព្រះទ័យព្រួយបារម្ភ ព្រោះព្រះអង្គគ្មានអាហារគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទាន។ បន្ទាប់ពីគិតបន្តិច ទ្រង់បានសម្រេចចិត្តថ្វាយរូបកាយជាអាហារដល់នរណាម្នាក់ដែលនឹងឆ្លងកាត់។

ឥឡូវនេះ សក្កៈជាស្តេចមួយ អង្គទ្រង់ជ្រាបអំពីសេចក្តីតាំងចិត្តរបស់ព្រះពោធិសត្វ បានយាងមកក្នុងព្រៃនៅថ្ងៃបន្ទាប់ ដើម្បីល្បងលេងតាមចរិតរបស់ខ្លួន។ ស្តេចយកព្រាហ្មណ៍ម្នាក់មកក្លែងខ្លួនថា ជាអ្នកស្រេកឃ្លាននិងខ្វះខាតខ្លាំងចង់សុំអាហារ។ ឃើញព្រាហ្មណ៍នោះកាលណា ព្រះពោធិសត្វដុតភ្លើង ដ៏សន្ធោសន្ធៅនិងលោតចូលទៅ។ ស្តេចសក្កៈស្រឡាំងកាំងនឹងទង្វើលះបង់នេះ។ ព្រលឹងរបស់ទន្សាយបានឡើងទៅឋានសួគ៌ ហើយស្តេចសក្កៈបានបញ្ជាឱ្យចំណេរតរៀងមកគ្រប់គ្នាគូររូវ ព្រះច័ន្ទត្រូវដោយជាមួយរូបសត្វទន្សាយ។

រឿងទីបួន ផលបញ្ច្រាស

មន្ត្រីធំមួយរូប បានធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ផ្លូវភក់តូចចង្អៀតមួយឆ្ពោះទៅភូមិរបស់ម្តាយគាត់។ នៅតាមផ្លូវគាត់បានជួបអ្នកបររទេះគោដែលជាប់ស្អិតក្នុងភក់ទៅណាមិនរួចថែមទាំងធ្វើឱ្យស្ទះផ្លូវគេឯងទៀត។ អ្នកបើកបររទេះ បានព្យាយាមច្រើនដងដែរនៅតែអសារឥតប្រយោជន៍ ក្នុងការរំដោះខ្លួនឯងនិងជំនិះចេញពីភក់។ មន្ត្រីធំដែលក្រអឺតក្រទមខឹងសម្បារសម្លុតគាត់ថែមថា៖

«ចូរឯង ចេញពីផ្លូវយើងឥឡូវ!»

កសិករតវ៉ាថា៖

«លោកម្ចាស់ អើយរទេះរបស់ខ្ញុំជាប់គាំងនៅទីនេះហើយ ! ខ្ញុំនឹងចេញដោយរបៀបណា? មានតែអ្នកត្រូវអត់ធ្មត់រង់ចាំប៉ុណ្ណោះ!»

ដោយខឹងនិងមានៈ មន្ត្រីបានយកដុំថ្មធំមួយមកគប់លើរទេះគោ ប៉ុន្តែជាអកុសល ជំនួសឲ្យការវាយរទេះនោះដូចបំណង បែរជាដុំថ្មរេទៅប៉ះនឹងខ្សែសង្វាក់ខ្ទាតបកមករកអ្នក ចំថ្ងាសឧត្តមមន្ត្រីវិញ។

ដោយក្តីឈឺចាប់មន្ត្រីបានបន្តរករឿង ប្តឹងផ្តល់ពីអ្នកបើករទេះទៅដល់ស្ដេច ។ ដំបូងៗដែលគ្មានការសួរដេញដោលត្រឹមត្រូវ និងជឿជាក់លើមន្ត្រីជំនិតពេកព្រះរាជាក៏បង្គាប់ឲ្យដាក់ទោសអ្នកក្របរទេះព្រោះឃើញរបួសជាក់ស្តែង។ ប៉ុន្តែព្រះពោធិសត្វដែលចាប់កំណើតជាចៅក្រមបានជ្រាបការពិតគ្រប់យ៉ាង ក៏ផ្លាស់ប្តូរបញ្ជាហើយ អ្នកបើកបររទេះត្រូវបានរួចទោសវិញ។

រឿង ទីប្រាំ ការលះបង់

សម័យមួយ ព្រះពោធិសត្វបានមកចាប់កំណើតជាអ្នកប្រាជ្ញ កំពូលសឹងថាស្ទាត់ជំនាញលើបណ្តាគម្ពីរទាំងអស់ក្នុងភពផែនដី។ ចំណេរក្រោយពីបានចំណេះដឹងកំពូលហើយ ព្រះអង្គបានក្លាយជាអ្នកបួស ដោយមានសិស្សមួយចំនួនដើរតាម។

ដោយភ័យខ្លាចថា សិស្សនឹងតកគ្រប់វិធីមកបញ្ឈប់សកម្មភាពលះបង់ជីវិតនេះ ព្រះបរមពោធិសត្វបាន បញ្ជូន នាយAjita ទៅធ្វើកិច្ចការមួយសិន មុនពេលមកដាក់កាយគាត់នៅចំពោះមុខខ្លាកំណាច។

“ហ្អើ…” ខ្លាស្រែកឡើង ហើយហែកព្រះពោធិសត្វដាច់ជាបំណែក។ វាបាននាំកូនខ្លាឆីព្រះបរមពោធិសត្វយ៉ាងសាហាវព្រោះរោគស្រេកឃ្លាន។

ពេល Ajita ត្រឡប់មកវិញក៏ឃើញសល់តែស្បង់ប្រឡាក់ដាមទៅដោយឈាម។

រឿងទី៦

សម័យមួយទៀត ព្រះពោធិសត្វបានទ្រង់ប្រសូតមកជាអ្នកបន្តអដ្ឋកថា។ ទ្រង់មានអ្នកដើរតាមប្រាំរយនាក់ លះបង់កិលេសនិងភាវនាជាមួយទ្រង់រហូតដល់នៅតំបន់ភ្នំមួយដាច់ឆ្ងាយគ្មានផ្ទះអ្នកស្រុក។ ថ្ងៃមួយ អ្នកដើរតាមពាក់កណ្តាលក្រុម ហេតុតែទ្រាំមិនបាននិងការលំបាក ហេវហត់ មួយក្រុមៗដែលមានចិត្តលះបង់និងឆ្លៀវឆ្លាតបានបបួលគ្នាស្កាត់ចេញទៅស្វែងរកអាហារ។ រីឯព្រះពោធិសត្វធ្លាក់ខ្លួនឈឺ ក៏ចូលសម្រាក។ ពួកអ្នកដើរតាមដែលនៅសល់ នាំគ្នាចូលទៅក្បែរគ្រែដើម្បីកំដរព្រះអង្គ។ ពួកគេបានសួរឡើងថា តើសមិទ្ធផលនៃជីវិតរបស់ទ្រង់គឺជាអ្វី។ ព្រះពោធិសត្វឆ្លើយថា “គ្មានអ្វីទេ” ។ អ្នកដើរតាមមិនយល់ពីអត្ថន័យពិតនៃពាក្យខ្លីនោះឡើយបានត្រឹមសូត្រតគ្នា។

ខ្លះចាត់ទុកព្រះពោធិសត្វថាជាអ្នកបរាជ័យព្រោះគាត់មិនបានសម្រេចអ្វីសោះ។

មិនយូរប៉ុន្មាន ព្រះពោធិសត្វក៏សុគត។ ពួកអ្នកដើរតាម បញ្ចុះទ្រង់ដោយវិធីសាមញ្ញមិនមានធ្វើពិធីអ្វីឡើយ។ លុះអ្នកហែរហមឆ្លាតៗមកដល់កន្លែងវិញ ក៏សួរថាមុនសុគតតើព្រះពោធិសត្វមានបន្សល់ពាក្យយ៉ាងណា? អ្នកពាក់កណ្ដាលដែលល្ងិតល្ងង់នៅរង់ចាំនៅកន្លែង ប្រាប់ឡើងភ្លាមថា ពោលមានតែបីម៉ាត់ប៉ុណ្ណោះ”គ្មានអ្វីទេ” ។

ក្រុមមនុស្សឆ្លៀវឆ្លាតបានសំពះប្រណមឡើងថា ឱព្រះគ្រូបានសម្រេចនូវទេវៈយ៉ាងនេះ? ក្រុមដែលល្ងង់ក៏គិតមិនយល់ដដែល។

នៅយប់មួយ ព្រះពោធិសត្វបានលេចឡើងមកនៅចំពោះមុខពួកសាវ័ក ហើយពោលថា៖

“ចៅហ្វាយនានារកបានអ្នកស្តាប់ការហើយយល់ភ្លាមម្នាក់ ហាក់ប្រសើរជាងមានមនុស្សល្ងង់មួយរយនាក់ ដែលត្រូវការពេលគិតមួយរយឆ្នាំ” ។

រឿង ទី៨ ខ្សែកដែលបាត់

ថ្ងៃមួយ ព្រះបាទព្រហ្មទត្តកើតមានព្រះរាជហឫទ័យចង់ហែលលេងកម្សាន្តក្នុងបឹងព្រះរាជសួនទើប ដោះទុកនូវបណ្តាគ្រឿងអលង្ការបស់ទ្រង់និងព្រះជយាដែរ មុននឹងចុះស្រះស្រង់។

ដោយសារជុំវិញនេះ ជាជម្រករបស់ហ្វូងស្វាជាច្រើន នាងស្វាមួយក្បាលដែលអង្គុយនៅលើមែកឈើមើលឃើញនិងចាប់អារម្មណ៍ជាពិសេសចំពោះខ្សែកគុជខ្យងដ៏ស្រស់ស្អាតដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះមហាក្សត្រិយានីហើយគិតថា ប្រសិនបើវាពាក់ខ្សែកគុជខ្យងនោះ ឡើងកាលណានឹងមើលទៅស្អាតដូចព្រះជយា។ នាងស្វាញីគិតហើយបន្តរង់ចាំដោយអត់ធ្មត់។ លុះមានឱកាសកាលណា សត្វស្វាក៏លោតចុះពីលើដើមឈើ ហើយស្រវាចាប់ខ្សែកឡើងត្រឹមពេលមួយភ្លែត រួចបាត់ខ្លួនលាក់ទៅសំងំក្នុងសំណុំស្លឹកឈើក្រាស់ៗ។

មួយសន្ទុះក្រោយមក ពេលស្រីបម្រើស្វាងពីងងុយដេក ដំណឹងចោរលួចបានឮដល់ព្រះមហាក្សត្រ។ ទ្រង់បញ្ជាឲ្យអ្នកយាមរកវិធីវែកមុខនឹងចាំចាប់ចោរ។ ពេលនោះ បុរសក្រីក្រម្នាក់កំពុងតែដើរកាត់សួនច្បារ ស្វាញីបានឧបាយកលក៏ពញ្ញាក់ប្រខាំ ពីខាងក្នុងសួនច្បារធ្វើឱ្យគាត់នោះភ័យខ្លាច រត់ចេញត្រុយ។ ដោយឃើញគាត់រត់ទៅ ឆ្មាំក៏នាំគ្នាគិតថាព្រោះបុរសនេះទើបធ្វើជាចោរ ហើយបានជារត់គេច។ ក្រោយពីប្រដេញគាត់បានបន្តិច ក៏ចាប់មកបានឡើងទៅបង្គំទទួលទោសពីស្តេច។ នៅចំពោះមុខស្តេច ដោយភ័យខ្លាចទារុណកម្មបុរស បាននិយាយកុហកថា ខ្លួនបានលួចខ្សែកមែន ហើយបន្ថែមថា មន្ត្រីហិរញ្ញវត្ថុបានបង្ខំឱ្យគាត់ធ្វើ។ ដូច្នេះមន្ត្រី ហិរញ្ញវត្ថុក៏ត្រូវបានចាប់យកមកចោទសួរ ។ ដោយខ្លាចទារុណកម្មគាត់បានឆ្លើយថា គាត់ធ្វើតាមការចងបានរបស់ក្រុមតន្ត្រីករវាំងដែលចង់យកពាក់លេងថ្វាយព្រះរាជា។ មេក្រុមតន្ត្រីត្រូវបានកោះហៅ មកភ្លាមក៏ឆ្លើយដាក់ថាអ្នករាំចង់បានយកពាក់ថ្វាយគ្រូ។ អ្នករាំត្រូវបានកោះហៅមកទៀត តែនាងមិនចាញ់ការសម្លុតឬទារុណកម្មទេ នាងបានបដិសេធការចោទប្រកាន់ទាំងស្រុង។ នៅពេល ស្ដេចមានការច្របូកច្របល់ត្រង់ក៏បង្គាប់ឲ្យចាប់ពួកគេទាំងអស់ដាក់គុករួមគ្នា។

ព្រះពោធិសត្វដែលនៅពេលនោះចាប់កំណើត ជាមន្ត្រីជំនិតដល់ព្រះរាជា ទ្រង់មិនជឿថា អ្នកជាប់ឃុំទាំងនេះជាពិរុទ្ធជនពិតប្រាកដទេ ព្រោះចោរបានកើតមាននៅក្នុងសួនច្បារដែលមានអ្នកយាមច្រើន។ គេមិនអាចទៅលួចយកពីទីនោះបានឡើយ។

“ខ្ញុំប្រាកដថាពួកគេកុហកដោយសារការភ័យខ្លាច។»

ដូច្នេះហើយបានជាទ្រង់បញ្ជាឱ្យចាប់សត្វស្វាញីទាំងអស់មកបំពាក់ដោយគ្រឿងអលង្ការក្លែងក្លាយ។ បន្ទាប់មក សត្វស្វាត្រូវបានដោះលែងចេញបង្អួតសម្រស់តាមសួនច្បារដោយឱ្យពួកសេនារបស់ស្ដេចលបតាមដានយ៉ាងដិតដល់។ មិនយូរប៉ុន្មានជនល្មើសពិតប្រាកដ គឺស្វាញីដែលបានលាក់ខ្សែកនៅក្នុងប្រហោងនៃដើមឈើមួយ នៅពេលដែលឃើញដៃគូរបស់ខ្លួនមក បង្អួតគ្រឿងអលង្ការថ្មីៗដោយមោទនភាព នាងស្វាញីមិនអាចគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបានទៀត ពិតជាចង់អួតអាងថាខ្លួនទើបមានខ្សែកល្អផ្តាច់គេ ។ ស្វាញីបានយកខ្សែកនោះចេញ ហើយពាក់វារត់លេងជុំវិញសួនរហូតដល់ ឆ្មាំបានកត់សម្គាល់ឃើញហើយស្ទាក់ចាប់បានស្វានោះ។ ម្ចាស់ក្សត្រីបានខ្សែកមកវិញ ចំណែកអ្នកជាប់ឃុំទាំងអស់ត្រូវបានដោះលែង។

រឿងទី៨ ភាពស្មោះត្រង់

សម័យកាលមួយ ព្រះវិញ្ញាណព្រះពោធិសត្វបានយាងមកគង់ប្រោសសត្វលើដើមរុក្ខាដ៏បរិសុទ្ធមួយ ដែលជារៀងរាល់ថ្ងៃ តែងមានមនុស្សម្នានិយមមកអធិស្ឋានបន់ស្រន់តែជាមួយនឹងដើមនេះ។ ដោយសារភាពក្រីក្រ មានបុរសម្នាក់ គ្មានអ្វីយកមកជាតង្វាយទេក្រៅតែពីនំមួយដុំតូចជាប់ប្រាណ ពេលមកដល់គាត់សង្កេតឃើញអ្នកផ្សេងនានាគេបាននាំយកតង្វាយជាច្រើនថ្វាយដល់ដើមឈើ គាត់បែរជាតូចចិត្តឯកឯងគិតថា ដើមឈើនឹងមិនទទួលតង្វាយតិចតួចដូចដែលគាត់មានទេ។

រៀបនឹងបកវិលត្រឡប់ទៅវិញដោយក្រៀមក្រំ លុះរំពេចនោះ ព្រះពោធិសត្វបានលេចមកចំពោះមុខបុរសក្រីក្រ ហើយសួរឡើងថា៖

“សម្លាញ់អើយ ខ្ញុំឃ្លានណាស់ ម្នាលនឹងឲ្យនំនោះមកខ្ញុំសម្រន់ដែរទេ?»

បុរសនោះងឿងឆ្ងល់ជាខ្លាំងតែមិន និយាយអ្វីក៏បានឲ្យនំដល់ព្រះពោធិសត្វ។ លុះបរិភោគហើយ ព្រះពោធិសត្វពោលថា៖

“ចូរចៅ ទៅជីកដីក្បែរដើមឈើ នោះ”។

ហេតុល្ងង់ខ្លៅនិងទៀងត្រង់ បុរសនោះបានធ្វើតាមបង្គាប់ដើម្បីរំងាប់ចិត្តឆ្ងល់។ ជីកបានបន្តិចក៏រកឃើញក្អមចាស់មួយពេញទៅដោយមាសច្រាលរន្ទាល។

ហេតុតែភ័យ និងមិនដឹងថាធ្វើយ៉ាងណា ក៏ បានយកប្រាក់នោះទៅថ្វាយជាដំណឹដល់មន្ត្រីរាជការនិង ព្រះមហាក្សត្រ។ ព្រះរាជាទ្រង់សព្វព្រះទ័យនឹងភាពស្មោះត្រង់នៃបុរសក្រីក្រ ហើយបានបង្គាប់ឱ្យដីស្រែជាច្រើន ខ្ញុំកំដរនិងមាសប្រាក់ផងដែរ ដែលមានលើសពីក្នុងក្អមផង។

និទានឥណ្ឌាទាំង៨ (សម្រាប់កុមារអានមានពុទ្ធិល្អ)

YaraMST — Mon, 30 Nov 2020 04:36:00 +0000

រឿងទីមួយ បុរសនិងភរិយាស្អាត

រឿងទីពីរ សត្វដំរី

រឿងទីបី ជាតិជាទន្សាយនិងព្រះចន្ទ

រឿងទីបួន ផលបញ្ច្រាស

«ចូរឯង ចេញពីផ្លូវយើងឥឡូវ!»

កសិករតវ៉ាថា៖

រឿង ទីប្រាំ ការលះបង់

ថ្ងៃមួយ កាលព្រះពោធិសត្វកំពុងនិមន្តកាត់ព្រៃ ជាមួយនាយអាជីតាដែលជាសិស្ស ទ្រង់ទតឃើញខ្លាត្រោសស្គមធំមួយ កំពុងស្រេកឃ្លានខ្លោចផ្សាជាទម្ងន់ និងមានបំណងចង់ស៊ីកូនរបស់វា ។ ដោយក្តីរំជួលចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ព្រះពោធិសត្វសម្រេចប្រគល់ខ្លួនទៅជាអាហារសម្រាប់សត្វខ្លា។ដោយភ័យខ្លាចថា សិស្សនឹងតកគ្រប់វិធីមកបញ្ឈប់សកម្មភាពលះបង់ជីវិតនេះ ព្រះបរមពោធិសត្វបាន បញ្ជូន នាយAjita ទៅធ្វើកិច្ចការមួយសិន មុនពេលមកដាក់កាយគាត់នៅចំពោះមុខខ្លាកំណាច។“ហ្អើ…” ខ្លាស្រែកឡើង ហើយហែកព្រះពោធិសត្វដាច់ជាបំណែក។ វាបាននាំកូនខ្លាឆីព្រះបរមពោធិសត្វយ៉ាងសាហាវព្រោះរោគស្រេកឃ្លាន។

ពេល Ajita ត្រឡប់មកវិញក៏ឃើញសល់តែស្បង់ប្រឡាក់ដាមទៅដោយឈាម។

រឿងទី៦

ខ្លះចាត់ទុកព្រះពោធិសត្វថាជាអ្នកបរាជ័យព្រោះគាត់មិនបានសម្រេចអ្វីសោះ។

នៅយប់មួយ ព្រះពោធិសត្វបានលេចឡើងមកនៅចំពោះមុខពួកសាវ័ក ហើយពោលថា៖

រឿង ទី៨ ខ្សែកដែលបាត់

“ខ្ញុំប្រាកដថាពួកគេកុហកដោយសារការភ័យខ្លាច។»

រឿងទី៨ ភាពស្មោះត្រង់

“សម្លាញ់អើយ ខ្ញុំឃ្លានណាស់ ម្នាលនឹងឲ្យនំនោះមកខ្ញុំសម្រន់ដែរទេ?»

“ចូរចៅ ទៅជីកដីក្បែរដើមឈើ នោះ”។

និទានកុមារ – Meysansotheary

MST-កុមារ នាំយកនិទានរឿងថ្មី ស្តីពី សាមគ្គីភាព និងភាពរឹងមាំរបស់ក្មេងៗក្នុងកាលៈទេសៈលំបាក តាមរយៈរឿង «ប្រាំពីរ»

ព្រះនាងតូចសារ៉ា ភាគទី៦

រឿង ១០០១យប់ ភាគដំបូង

រឿង Goldilocks ហ្គោលឌីឡក់ និងខ្លាឃ្មុំទាំងបី

រឿង ព្រះខ័នដោតជាប់ថ្ម ឬស្តេចArthur

រឿង Beauty and the Beast

និទានសម្រាប់កុមារ

និទានឥណ្ឌាទាំង៨ (សម្រាប់កុមារ​អានមានពុទ្ធិល្អ)

និទានឥណ្ឌាទាំង៨ (សម្រាប់កុមារអានមានពុទ្ធិល្អ)