«នៅមានវិធីស្រោចស្រង់រឿងនេះ ព្រះនាងនៅចាំរ៉ូបពិធីដែលមើលនៅលើកដំបូងទេ?»

«អ្ហឹម»

ស៊ីវយ៉ាវនឹកឃើញដំណោះស្រាយនេះតាំងពីយូរ ទើបហៅមនុស្សអញ្ជើញយូឈូមក។ យូឈូធ្វើពុតជាតឹងតែង៖

«ឥឡូវនេះគឺមានតែស្លៀកពាក់រ៉ូបពិធីនោះតែប៉ុណ្ណោះ តែព្រះអង្គមិនចូលចិត្តរ៉ូបពិធីនោះទាល់តែសោះ នៅពេលនេះបើរង់ចាំទៅសុំរាជានុញ្ញាតពីព្រះអង្គគឺមិនទាន់ទេ ពួកយើងត្រូវឆាប់សម្រេចចិត្ត ប៉ុន្តែបើព្រះអង្គសួរទោស…»

«ខ្ញុំជាអ្នករ៉ាប់រង!»

ស៊ីវយ៉ាវញញឹមពព្រាយសម្លឹងមុខយូឈូ កែវភ្នែកខិលខូចហាក់ដូចចង់និយាយថា៖ នេះជាអ្វីដែលលោកម្ចាស់រំពឹងទុកមែនទេ?

យូឈូសើចខឹកៗ មួយរយៈពេលនេះទទួលខុសត្រូវរៀបចំពិធី ថ្ងៃណាក៏គេមកចួបព្រះនាងដែរ។ គេចាប់ផ្ដើមយល់ជាបណ្ដើរៗ ថាហេតុអ្វីអធិរាជស៊ុនទីស្រលាញ់ព្រះនាងខ្លាំងម្ល៉េះ។

យូឈូលំទោនកាយលាស៊ីវយ៉ាវ៖

«ទូលបង្គំហៅមនុស្សរៀបចំភ្លាម!»

ពួកអ្នកបម្រើឮថានៅមានរ៉ូបពិធីមួយទៀត នាំគ្នាបាត់ស្លុតត្រេកអរឡើង។ ស៊ីវយ៉ាវទះដៃរំសាយ៖

«បានហើយៗ អ្នកណាធ្វើកិច្ចការណាទៅធ្វើកិច្ចការហ្នឹងចុះ អ្នកទាំងអស់គ្នាកុំបារម្ភ ដូចខ្ញុំប្រាប់លោកម្ចាស់យូឈូអ៊ីចឹង បើមានរឿងអី ខ្ញុំជាអ្នករ៉ាប់រង!»

គ្រប់គ្នាភ្ញាក់ស្មារតីវិញ លើកដៃជូតទឹកភ្នែក ទៅធ្វើកិច្ចការរៀងខ្លួន។

អ្នកដែលធ្លាប់ឃើញរ៉ូបពិធីលើកដំបូង ភ្លាមៗនោះហៅអ្នកបម្រើកែសក់និងផាត់មុខជាថ្មី។ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងរួចរាល់ យូឈូក៏បានយករ៉ូបពិធីមកដល់។ អ្នកបម្រើប្រាំបីនាក់បម្រើស៊ីវយ៉ាវផ្លាស់ប្តូរសម្លៀកបំពាក់។

ខណៈពេលកំពុងរឹតចង្កេះ អ្នកបម្រើម្នាក់ស្រែកឡើង អ្នកបម្រើពីរនាក់ខំប្រឹងចាប់ទាញ។ ស៊ីវយ៉ាវឈឺថ្ងូរ៖

«អីយ៉ូយ! ជិតបាក់ចង្កេះខ្ញុំហើយ!»

អ្នកបម្រើប្រាំបីនាក់រវៀងរវៃ រហ័សរហួន រត់ទៅរត់មកដូចហ្វូងមេអំបៅ ទីបំផុតស្លៀកពាក់ចប់សព្វឱ្យស៊ីវយ៉ាវ។

យូឈូឈរនៅខាងក្រៅស្រែកតឿន៖

«ពេលវេលាល្អជិតមកដល់ហើយ រួចរាល់ហើយឬនៅ?»

«រួចរាល់ហើយ! រួចរាល់ហើយ!»

អ្នកបម្រើស្រែកតបវិញ។

ស៊ីវយ៉ាវដើរចេញក្នុងសភាពរឹងកញ្ជ្រឹង អ្នកបម្រើបួននាក់លន់ជង្គង់ ពត់ខ្នង លើកស្បៃសំពត់បង្អូសវែងលើដី។

យូឈូមិនបង្អង់នៅយូរទៀត រហ័សលំទោនកាយអញ្ជើញស៊ីវយ៉ាវឡើងរទេះពពក។

អ្នកបម្រើពីរនាក់រហ័សឡើងរទេះមុនរង់ចាំទទួលព្រះនាង អ្នកបម្រើពីរឈរនៅខាងក្រោមជួយទប់ព្រះនាង។ មនុស្សបួននាក់រួមកម្លាំងគ្នាទីបំផុតអាចលើកស៊ីវយ៉ាវឡើងរទេះពពក។

ស៊ីវយ៉ាវគ្មានអារម្មណ៍និយាយស្ដី នាងបិទភ្នែករិះនឹកបែបបទនៃដំណើរការពិធីទាំងមូល។

នៅពេលរទេះពពកហោះទៅដល់សាលអាសនៈ អ្នកបម្រើជាច្រើននាក់ទៀតកំពុងរង់ចាំនៅទីនោះ ជួយគ្រាហ៍ស៊ីវយ៉ាវចុះ នាំនាងចូលទៅក្នុងតង់ពពក ទុកឱ្យអ្នកបម្រើពិនិត្យមើលនិងកែសម្រួលសម្លៀកបំពាក់ជាលើកចុងក្រោយ។ យូឈូដើរចូលទៅ បន្ទាបសំឡេង និយាយថា៖

«មិនថាមានមនុស្សច្រើនប៉ុនណាសម្លឹងមើលព្រះនាង សូមចាត់ទុកថាពួកគេមិនស្ថិតស្ថេរ។»

ស៊ីវយ៉ាវក្រឡេកមុខគេមួយធ្មេចភ្នែក៖

«មើលទៅលោកតឹងតែងជាងខ្ញុំទៅទៀត!»

សំឡេងវាយជួងបន្លឺឡើង យូឈូពោលទៅស៊ីវយ៉ាវ។

«ដល់ពេលវេលាហើយ!»

ស៊ីវយ៉ាវដកមួយដង្ហើមធំ ប្រាប់ខ្លួនឯងស្ងាត់ៗ។ មិនអីទេ ព្រះបិតាកំពុងរង់ចាំឯងនៅលើទីអាសនៈ ថ្ងៃនេះក៏ដូចជាថ្ងៃលមើលសម្លៀកបំពាក់ដំបូងដែរ គ្រាន់តែត្រូវឡើងជណ្តើរថែមទៀតប៉ុណ្ណោះ។

ស៊ីវយ៉ាវដើរយឺតៗចេញពីតង់ពពក អ្នកបម្រើស្វិតស្វាញរៀបចំសម្លៀកបំពាក់របស់នាង។

កំពូលទីអាសនៈសាងសង់ពីថ្មគជ់ស មានកាំជណ្ដើរសរុបកៅសិបប្រាំបួនកាំ កាន់តែឡើងខ្ពស់កាន់តែតូចចង្អៀត។ ទីអាសនៈដ៏អស្ចារ្យស្ថិតនៅលើកំពូលភ្នំយៀនឈៀវ អង្គរក្សយាមកាមទាំងបួនទិស សុទ្ធតែកំពូលទាហានខ្លាំងក្លាបំផុតរបស់កៅស៊ីង អានុភាពហំហានស្ថិតក្នុងអាវក្រោះពាសដែក ទិដ្ឋភាពនោះធ្វើឱ្យមនុស្សកាន់តែស្ញប់ស្ញែងនិងខ្លបខ្លាច។

ភ្ញៀវកត្តិយសទាំងអស់ស្លៀកពាក់ថ្លៃថ្នូរ ឈរនៅក្រោមវេទិកា ស្ងៀមស្ងាត់ងើយភ្នែកមើលឡើងទៅលើទីអាសនៈ។

អានានសើចបញ្ឆិតមាត់ ហេសហាស់រង់ចាំមើល។

ជ័ងស៊ូស្ងប់ស្ងាត់ផងអន្ទះសារផង គ្រាដ៏សំខាន់នេះមិនត្រឹមតែប្រកាសការវិលត្រលប់មកវិញរបស់ស៊ីវយ៉ាវតែប៉ុណ្ណោះទេ ក៏ជាការវិលត្រលប់មកវិញរបស់គេផងដែរ។

ជីងក៏កំពុងរង់ចាំយ៉ាងអន្ទះសារ។ គេទន្ទឹងរង់ចាំចង់ឃើញរូបរាងពិតរបស់ស៊ីវយ៉ាវប៉ុនណា? ឥឡូវនេះបំណងប្រាថ្នានោះជិតក្លាយជាការពិត។ ប៉ុន្តែគេអន្ទះសារខ្លាំងណាស់ ព្រោះគេកំពុងឈរនៅក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្សជាច្រើន ឃ្លាតឆ្ងាយពីរូបនាង។

ខណៈពេលនេះ ព្រះអាទិត្យរះឡើងខ្ពស់ រះបំភ្លឺគ្រប់ទិសទី សំឡេងជួងពិរោះរណ្តំ សុភាពនារីមានរូបសម្រស់ស្រស់ស្អាតគួរឱ្យស្រលាញ់កំពុងបោះជើងឆ្ពោះឡើងទៅទីអាសនៈ។ សក់ខ្មៅភ្លឺរលោងចងបួងឡើងស្អាត រ៉ូបវែងរឹតចង្កេះអង្ក្រងពណ៌សស្គុសកាន់តែទាក់ទាញរូបរាងដ៏តូចច្រឡឹងរបស់នាង។

អាវផាយរលាស់ស្រិល ប៉ាក់រូបផ្កាអង្គាសីល៍និងហង្សសួគ៌ជាមួយអំបោះចែសក្រហមនិងខ្មៅ តាមគន្លងជើងរបស់នាង បង្អូសវែងលើកាំជណ្ដើរ។ ផ្កាអង្គាសីល៍ក្រហមឆ្អៅរីកចោមព័ន្ធពីគល់ចង្កេះរបស់នាង លាតសន្ធឹងចុះវែងអន្លាយ ធ្វើឱ្យមនុស្សឃើញមានអារម្មណ៍ថាដូចផ្កាធ្លាក់រសាយ គ្របដណ្ដប់កាំជណ្ដើរថ្មគជ់ស។

នារីស្រស់ស្អាតឆ្ពោះឡើងកាំជណ្ដើរ តាមសំឡេងវាយជួងមួយទំនុកៗ នាងងើបក្បាលឡើងបន្តិច ភ្នែកមើលត្រង់ទៅលើកំពូលភ្នំ ស្បែកសរលោងដូចព្រិល សម្រស់ស្រស់បំព្រង ដៅផ្កាអង្គាសីល៍ក្រហមឆ្អៅតូចនៅចន្លោះថ្ងាស ធ្វើមនុស្សគន់មើលឈ្លក់វង្វេង ធ្លាក់ក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍។

តាហ័ងទាំងមូលសម្រុកប្រមូលផ្តុំគ្នានៅទីនេះដើម្បីរូបនាង ប៉ុន្តែនាងត្រជាក់ស្រេង ព្រងើយកន្តើយ បបូរមាត់បិទជិត មិនបង្ហាញអារម្មណ៍រីករាយណាសូម្បីតែបន្តិច។ កែវភ្នែករបស់នាងរំលេចភាពតានតឹងនិងភាពនឿយហត់ ថែមទាំងមើលទៅឡកឡើយនិងមើលស្រាល។

មិនច្បាស់ថា មកពីពន្លឺព្រះអាទិត្យចែងចាំងខ្លាំងពេក ឬមកពីផ្កាអង្គាសីល៍រលេញភ្លឺរ៉ាយប៉ាយពាសពេញដី ធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាចាំងភ្នែក ឡើងស្រវាំង។ មនុស្សគ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍ថាអ្វីៗដ៏អស្ចារ្យនិងភាពស្រស់ស្អាតទាំងនោះគឺដូចជាភក់មួយក្តាប់តូចនៅក្រោមជើងរបស់នាង។

ជ័ងស៊ូនិងជីងឈរនៅជួរទីមួយ ជាមនុស្សមើលឃើញនាងច្បាស់បំផុត។ ជ័ងស៊ូមានអារម្មណ៍តឹងចិត្ត ប៉ុន្តែមិនដឹងថាគេតឹងចិត្តរឿងអ្វី។

ចំណែកជីង គេមានអារម្មណ៍ថា អ្វីៗដែលភ្លឺត្រចង់និងចែងចាំងនៅចំពោះមុខទាំងអស់នោះផ្ទុកសេចក្ដីអសុវត្ថិភាព។ គេក្ដាប់កណ្ដាប់ដៃណែន ដូចចង់ក្ដាប់ចាប់អ្វីមួយ ប៉ុន្តែមិនអាចចាប់បាន។

ស៊ីវយ៉ាវឈប់ជើងយឺតៗនៅមុខអធិរាជស៊ុនទី ក្រាបថ្វាយបង្គំទ្រង់។ អធិរាជស៊ុនទីដកដង្ហើមធំស្ងាត់ៗ ព្រេងវាសនាចំណារដំណើរផ្លូវរៀងៗខ្លួន គ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចជ្រៀតជ្រែកឬរារាំងឡើយ។

អធិរាជស៊ុនទីនិងព្រះបុត្រី ធ្វើពិធីសែនព្រេងមេឃដីនិងបួងសួងដូនតាបុព្វបុរសកៅស៊ីង។ ខួរក្បាលរបស់ស៊ីវយ៉ាវទទេស្អាត នាងគិតតែឱនក្បាលសំពះហើយសំពះទៀត មាត់សូត្រពាក្យបួងសួង សុំប្រសិទ្ធិពរជ័យដ៏ស្មុគស្មាញទាំងនោះ។

ពឹងលើការបង្ហាត់បង្រៀនជាច្រើនថ្ងៃរបស់យូឈូ ពេលនេះដ្បិតនាងស្ថិតក្នុងសភាពគ្មានអារម្មណ៍អ្វី តែនាងនៅតែបំពេញកិច្ចការនេះបានយ៉ាងល្អជាងធម្មតា។ ស៊ីវយ៉ាងរទូរទាំក្នុងចិត្ត រឿងទាំងនេះកាន់តែធ្វើកាន់តែដូចរូបស្មូន មនុស្សក្រៅមើលទៅមានអារម្មណ៍ថានាងស៊ាំនឹងបែបបទពិធីទាំងនេះ។

លុះរហូតដល់រាងកាយទាំងមូលរបស់ស៊ីវយ៉ាវស្ទើរតែស្ពឹកអស់ ទើបឮមនុស្សស្រែកប្រកាសថាពិធីបានបញ្ចប់។ ភ្ញៀវកត្តិយសនាំគ្នាបែកហ្វូងចាកចេញទៅវិញ។

ខណៈឡើងលើរទេះពពកភ្លាម ស៊ីវយ៉ាវដកដង្ហើមធូរទ្រូង។ អធិរាជស៊ុនទីសួរថា៖

«ហត់ទេ?»

ស៊ីវយ៉ាវងក់ក្បាល អធិរាជស៊ុនទីមានបន្ទូលថា៖

«ទៅដល់ដំណាក់វិញ ដោះសម្លៀកបំពាក់ចេញ សម្រាកឱ្យស្រួលចុះ ពិធីជប់លៀងយប់នេះ ចង់មកក៏បាន មិនចង់មកក៏មិនអីដែរ!»

«បិតាមិនហត់ទេហ្អេស?»

ស៊ីវយ៉ាវអាចមិនទៅចូលរួម ប៉ុន្តែអធិរាជស៊ុនទីត្រូវតែទៅចូលរួម ទោះទ្រង់មិនចង់ចូលចិត្តពិធីទាំងនោះទាល់តែសោះ។

«បិតាទម្លាប់ហើយ!»

«ម្ដេចបិតាមិនសួរបុត្រហេតុអ្វីស្លៀកពាក់រ៉ូបពិធីដែលបិតាមិនចូលចិត្តនេះ?»

«ច្បាស់ជាអានានធ្វើឱ្យខូចសម្លៀកបំពាក់នោះរបស់បុត្រ»

«បុត្រដឹងថាបិតាយល់ពីល្បិចកំហូចរបស់អានាន!»

[ន័យបង្កប់: មើលដឹងមុន ទើបមានចេតនាកាត់រ៉ូបពិធីពីរ អាណិតតែយូឈូខំបែកញើសរត់ទៅរត់មក!]

«បើដឹងរឿងនេះតាំងពីដំបូង បិតានឹងអប់រំនាងតឹងរ៉ឹងជាងនេះ ប៉ុន្តែ… ចរិតរឹងរូសរបស់អានាន គឺគ្រាន់តែចង់បិទបាំងការច្រណែននិងការភ័យខ្លាចរបស់នាងប៉ុណ្ណោះ ពេលមានតែនាងម្នាក់ នាងគឺតែមួយដាច់គេ គ្មានអ្នកណាអាចប្រៀបធៀបបាន ឥឡូវនេះមានថែមបុត្រម្នាក់ទៀត នាងប្រាកដជាប្រៀបធៀបគ្នា មនុស្សដែលធ្វើឱ្យនាងស្ងប់ចិត្ត គឺមានតែបិតានិងជ័ងស៊ូ ហេតុនេះ បិតាមិនអាចទុកឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ថាបិតាលំអៀង ទើបមានតែស្រលាញ់ថ្នាក់ថ្នមនាងច្រើនជាងមុន ក្រៅពីនេះ បិតាយល់ថា មានរឿងខ្លះជារឿងផ្ទាល់ខ្លួនរវាងបងប្អូនស្រីពួកបុត្រ ពួកបុត្រត្រូវដោះស្រាយដោយខ្លួនឯង»

ស៊ីវយ៉ាវអាចយល់ពីការភ័យខ្លាចរបស់អានាន។ អានានខ្លាចស៊ីវយ៉ាវដណ្ដើមយកឪពុកនាងនិងជ័ងស៊ូ ប៉ុន្តែចុះអ្វីដែលអានានច្រណែននោះមកពីណា? ស៊ីវយ៉ាវញញឹមក្រៀមក្រំ៖

«បុត្រនឹងដោះស្រាយរឿងនេះ ប៉ុន្តែនាងចង់រង់ចាំដល់នាងបញ្ចេញកំហឹងឆ្អែតឆ្អន់!»

អធិរាជស៊ុនទីនៅសុខៗដកដង្ហើមធំ៖

«នៅក្នុងជីវិតនេះ បិតាបានដោះដូររបស់ដែលបិតាមានប្ដូរយករបស់ដែលបិតាចង់បាន។ ទោះបីបិតានឹកស្ដាយ តែបិតាមិនដែលស្ដាយក្រោយឡើយ។ រឿងតែមួយគត់ដែលបិតាព្រួយបារម្ភគឺបងប្អូនស្រីពួកបុត្រទាំងពីរនាក់ បើពួកបុត្រទាំងពីរអាចទទួលយកគ្នា មើលថែគ្នា នោះបិតានឹងមិនបាច់ព្រួយបារម្ភអ្វីទៀតឡើយ។»

អធិរាជស៊ុនទីកម្រឃើញបង្ហាញអារម្មណ៍សោកសៅបែបនេះណាស់ ទើបស៊ីវយ៉ាវក៏មានអារម្មណ៍ឈឺអួលៗដើមទ្រូងផងដែរ។ យ៉ាងណាមិញ វាសនាមនុស្សពិតជាចម្លែកណាស់ មនុស្សម្ខាងនេះមានចិត្ត មិនប្រាកដថាមនុស្សម្ខាងទៀតទទួលយកឡើយ។

ស៊ីវយ៉ាវមិនមានទំនុកចិត្តគ្រប់គ្រាន់ ពង្រឹងទំនាក់ទំនងរបស់នាងជាមួយអានានដូចដែលឪពុកនាងរំពឹងទុក។ នាងមិនអាចសន្យាជាមួយឪពុកនាង ប៉ុន្តែនាងនឹងខំប្រឹងឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព។

រទេះពពកចុះចតនៅរាជវាំងស៊ឺអ៊ីង អធិរាជស៊ុនទីវិលទៅដំណាក់ចាវហួយ ងូតទឹកផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់ សម្រាកមួយសន្ទុះ រួចយាងទៅកាន់សួនច្បារអ៊ីឈិនយៀនចូលរួមពិធីជប់លៀង។ ចំណែកស៊ីវយ៉ាវវិលទៅដំណាក់ម៉ីងសា។

យល់ច្បាស់ពីនាង អ្នកបម្រើជួយនាងដោះសម្លៀកបំពាក់និងគ្រឿងអលង្ការចេញយ៉ាងលឿន។ បន្ទាប់ពីបញ្ចប់រួចរាល់ ស៊ីវយ៉ាវត្រាំខ្លួនក្នុងទឹកក្តៅឧណ្ហៗ មានអារម្មណ៍ថារាងកាយដូចរស់ឡើងវិញ។

ស៊ីវយ៉ាវលែងស្ញប់ស្ញែបចង្កេះតូចស្ដើងរបស់មនុស្សស្រី នាងបញ្ជាអ្នកបម្រើជ្រើសរើសសម្លៀកបំពាក់រលុងឱ្យនាងស្លៀកពាក់ បន្ទាប់មកនាងក៏លាតជើងលាតដៃ ដេកផ្ងារខ្នងនៅលើគ្រែ ទុកឱ្យអ្នកបម្រើសិតសក់របស់នាងតាមចិត្ត។ អ្នកបម្រើម្នាក់ជួយចាប់រឹតសរសៃឈ្លីក្បាលរបស់នាង នាងស្រួលខ្លួនដេកលក់ទៅ។

បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ភារកិច្ច ស៊ីវយ៉ាវដេកយ៉ាងស្កប់ស្កល់ មិនដឹងថាមានមនុស្សប្រុសស្រីរាប់មិនអស់កំពុងជជែកពីនាងនៅសួនច្បារអ៊ីឈិនយៀន។

ស៊ីងយៀកនិងអ៊ីអ៊ីងតោងទាមជ័ងស៊ូ រំអុកសួរនាំ៖

«ហៅប្អូនស្រីជីដូនមួយរបស់ទ្រង់មក ពួកខ្ញុំចង់ស្គាល់ព្រះនាង!»

ហ្វឹងឡុងនិងពួកអ្នកប្រុសៗគ្រួសារផ្សេងទៀតមិននិយាយអ្វី ប៉ុន្តែបង្វែរភ្នែកទន្ទឹងរង់ចាំទៅរកជ័ងស៊ូ។ ជ័ងស៊ូមានអារម្មណ៍ឈឺក្បាល៖

«អារម្មណ៍របស់នាងឥតទៀង ខ្លាចក្រែងតែមិនព្រមចេញមកទេ»

អ្នកប្រុសគ្រួសារខាងបន្លឺឡើង៖

«ពួកខ្ញុំដឹងថាព្រះនាងឫកធំទើបត្រូវការពឹងពាក់ទ្រង់»

ស៊ីងយៀកពោលទៅជ័ងស៊ូ៖

«ពួកយើងជាមិត្តមែនទេ? បើថ្ងៃក្រោយមានមនុស្សសួរពួកយើងថាស្គាល់ប្អូនស្រីជីដូនមួយរបស់ព្រះបុត្រាជ័ងស៊ូទេ? ឬមួយឱ្យពួកយើងឆ្លើយថាពួកយើងស្គាល់ព្រះនាង តែព្រះនាងមិនស្គាល់ពួកយើងទេ?»

ម្នាក់នេះមួយម៉ាត់ម្នាក់នោះមួយម៉ាត់ ជ័ងស៊ូមិនដឹងថាគួរឆ្លើយតបយ៉ាងណា គេងាកទៅសុំជំនួយពីជីង។

«ជួយខ្ញុំពន្យល់ពួកគេផង»

ជីងតាំងពីដើមដល់ចប់នៅស្ងៀមទ្រឹងរហូត លុះខណៈពេលនេះទើបគេបន្លឺឡើង៖

«អ្នកទាំងអស់គ្នាកុំបង្ខំទ្រង់ទៀត!»

ហ្វឹងឡុងសើចឡើង៖

«មែនហើយៗ! អ្នកទាំងអស់គ្នាកុំធ្វើឱ្យទ្រង់ពិបាកអី ពួកយើងនៅមានឱកាសច្រើនទៀតរាប់អានស្គាល់គ្នា កុំប្រញាប់អី។»

ស៊ីងយៀកនិងអ៊ីអ៊ីងឈប់ទទូច ចំណែកអ្នកផ្សេងទៀតក៏មិនហ៊ានបង្ខិតបង្ខំទៀត បរិយាកាសកាន់តែស្ងប់ស្ងាត់ សន្សឹមៗភ្ញៀវទាំងឡាយក៏បំបែកគ្នាចេញទៅ។

ជ័ងស៊ូលួចខ្សឹបៗអរគុណជីង ជីងនៅសុខៗបន្លឺស្រាលថា៖

«ខ្ញុំចង់ចួបស៊ីវយ៉ាវ!»

ក្រសែភ្នែករបស់ជ័ងស៊ូផ្លាស់ប្ដូរភ្លាមមួយរំពេច គេគិតមួយសន្ទុះសើចពោល៖

«ខ្ញុំអាចជួយលោកនាំពាក្យ ចួបឬអត់គឺឋិតលើនាង»

ជីងតប៖

«អរគុណ! រំខានទ្រង់ប្រាប់នាងថាខ្ញុំរង់ចាំនៅក្រៅគុកគ្រោងឆ្អឹងនាគក្រោមជើងភ្នំ»

ជ័ងស៊ូងឿងឆ្ងល់ សើចពោល៖

«កន្លែងនោះពិតជាស្ងាត់ល្អមែន តែមិនមែនជាកន្លែងស័ក្តិសមណាត់ចួបមនុស្សស្រីទេ»

ជីងឱនគោរពជ័ងស៊ូ បន្លឺស្រាលថា៖

«រំខានទ្រង់ជួយនាំពាក្យផង!»

និយាយចប់ គេបោះជំហានដើរចេញទៅស្ងាត់ៗ។

ជ័ងស៊ូបញ្ជាអ្នកបម្រើចំណិតនាំពាក្យទៅកាន់ស៊ីវយ៉ាវ។

ស៊ីវយ៉ាវទើបតែភ្ញាក់ពីគេង នាងកំពុងហូបអាហារ ឮអ្នកបម្រើរបស់ជ័ងស៊ូនិយាយថា ស៊ឺឈីរង់ចាំនៅក្រៅគុកគ្រោងឆ្អឹងនាគ នាងត្រេកអរផងព្រួយបារម្ភផងនិងភិតភ័យផង មិនយល់ថានោះជាអារម្មណ៍អ្វីឱ្យប្រាកដ។ នាងបង្ហើយអាហារនៅលើតុ លុបមាត់ឱ្យស្អាត ធ្វើខ្លួនធម្មតានឹងនរផ្ដែផ្ដាំអ្នកបម្រើ៖

«ខ្ញុំត្រូវចេញទៅចួបភ្ញៀវ ជួយខ្ញុំជ្រើសរើសសម្លៀកបំពាក់ណាទាក់ភ្នែកបន្តិច!»

ពួកអ្នកបម្រើលើកដំបូងឮថា ព្រះនាងស្មើរសុំតុបតែងខ្លួនឱ្យស្អាត ពួកគេរំភើបចិត្តជាខ្លាំង ភ្លាមៗនោះនាំគ្នាទៅប្រមូលសម្លៀកបំពាក់ទាំងអស់ឱ្យព្រះនាងជ្រើសរើស។

ពួកគេវែកញែកពិភាក្សាគ្នាយ៉ាងយូរ ក្រោយមកពួកគេបានជ្រើសរើសបីឈុត។

«ព្រះចន្ទយប់នេះភ្លឺក្រឡង់ ព្រះនាងស្លៀកពាកឈុតទាំងបីនេះប្រាកដជាស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់។»

ស៊ីវយ៉ាវបារម្ភសួរ៖

«រឹតចង្កេះទៀតទេ?»

អ្នកបម្រើម្នាក់ឈ្មោះស៊ឺម៉ីរហ័សតប៖

«យប់ឡើងស្លៀកពាក់រលុងខ្ញាល់គឺមើលទៅដូចស្ត្រីពោះធំអ៊ីចឹង!»

អ្នកបម្រើឈ្មោះសានហូសើចលឹបភ្នែក ពោលថា៖

«ព្រះនាងម្ចាស់ ទោះពួកខ្ញុំចង់ស្លៀកពាក់បែបនេះក៏មិនអាចដែរ ព្រោះចង្កេះរបស់ពួកខ្ញុំមិនតូចគ្រប់គ្រាន់ ជើងក៏មិនវែងគ្រប់គ្រាន់ដែរ ព្រះនាងស្លៀកពាក់ស្រស់ស្អាតយ៉ាងនេះ ហេតុអ្វីមិនព្រមស្លៀកពាក់?»

ស៊ីវយ៉ាវឈ្លេចសួរ៖

«ស្អាតមែនហ្អេស?»

អ្នកបម្រើទាំងអស់ងក់ក្បាលព្រមគ្នាប្រាកដចិត្ត។ ស៊ីវយ៉ាវគិតថា នេះជាលើកដំបូងដែលនាងចួបជីងនៅក្នុងរូបរាងជាមនុស្សស្រី ហេតុនេះទើបនាងសម្រេចចិត្តលះបង់ខ្លួនដើម្បីភាពស្រស់ស្អាត។

ស៊ីវយ៉ាវជ្រើសរើសរ៉ូបសំពត់ពណ៌សសុទ្ធ គែមដៃអាវនិងចុងស្បៃសំពត់ប៉ាក់ចែសពណ៌បៃតង។ ពេលនាងបោះជំហានដើរទៅមុខ ចែសពណ៌បៃតងរំលេចចេញតាមកាយវិការដៃនិងជំហានដើរ មើលទៅគួរឱ្យស្រលាញ់ណាស់។ អ្នកបម្រើជួយបួងសក់ឱ្យនាងពាក់កណ្ដាលក្បាល ដោតស្នៀតសក់ត្បូងហ្វីស៊ី។

នៅពេលនាងដើរ គ្រាប់អង្កាំត្បូងហ្វីស៊ីយោលយោកតាមខ្យល់ បន្លឺសូរគ្រីងៗ រួមបញ្ចូលគ្នាយ៉ាងល្អយ៉ាងស្រស់ស្អាតជាមួយដៃអាវចែសពណ៌បៃតងរបស់នាង។

ស៊ីវយ៉ាវដើរទៅមកប៉ុន្មានជំហាន អ្នកបម្រើងក់ក្បាលផ្ងក់ៗសរសើរអស់ពីចិត្ត។ សានហូ មើលឆ្វេងមើលស្តាំ ស្រាប់តែរត់ទៅបើកទូខោអាវរកមើល ទាញកន្សែងស្បៃស្តើងមួយរុំលើស្មារបស់ស៊ីវយ៉ាវ រុំព័ន្ធត្រង់ចង្កេះ រុំព័ន្ធឡើងកដៃ ទម្លាក់រសាយស្បៃចុះក្រោម។

ស៊ីវយ៉ាវបង្វិលមួយជុំមានអារម្មណ៍ថាចាក់ស្មុគ ប៉ុន្តែអ្នកបម្រើទាំងអស់នាំគ្នាសរសើរ ទះដៃថា៖

«ព្រះនាងឆាប់យាងទៅចួបភ្ញៀវរបស់ទ្រង់ទៅ។ ពួកយើងជឿជាក់ថាចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ ភ្ញៀវម្នាក់នោះនឹងមិនអាចបំភ្លេចព្រះនាងឡើយ។»

ស៊ីវយ៉ាវមុខក្រហម៖

«ពួកនាងនិយាយផ្ដាសអីហ្នឹង? ខ្ញុំគ្រាន់តែទៅចួបមិត្តធម្មតាម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ»

អ្នកបម្រើទាំងអស់ខំទប់សំណើច មិត្តធម្មតាម្នាក់ហ្អេស? មិត្តធម្មតាម្នាក់ព្រះនាងត្រូវផាត់មុខជាពិសេសយ៉ាងហ្នឹង?

ស៊ីវយ៉ាវជិះរទេះពពកចុះពីលើភ្នំ លុះជិតដល់គោលដៅ នាងបញ្ជាឱ្យឈប់រទេះ។

យប់នេះជាយប់ព្រះចន្ទពេញវង់ ព្រះចន្ទភ្លឺចែងចាំង ពន្លឺព្រះចន្ទបំភ្លឺរលេញកាត់ស្លឹកឈើ បំភ្លឺផ្លូវថ្មគ្រួសបៃតង។

ស៊ីវយ៉ាវដើរយឺតៗនៅក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទ កៀកជិតទៅជើងភ្នំ សំឡេងរលកសមុទ្ទបក់បោកលើចម្រាស់ថ្ម។

នាងដើរកាត់ព្រៃឈើ ផ្កាព្រៃរីកចម្រុះជុំវិញ ស៊ីវយ៉ាវឈោងដៃកាច់ផ្កាឆាងស៊ុនមួយគុម្ពក្នុងចំណោមផ្កាចម្រុះជាច្រើន កាន់គុម្ពផ្កាបក់ៗនៅក្នុងដៃ នឹកគិតពីអ្វីមួយរីកស្នាមញញឹមយ៉ាងស្រទន់។

[ផ្កាឆាងស៊ុន: ផ្កាមានជាតិពុល អាចផ្សំថ្នាំពុលបាន។]

ដើរឈិតទៅមាត់សមុទ្ទ ស្រមោលបុរសម្នាក់រំលៀកឡើងឈរនៅលើទំនប់ថ្មប៉ប្រះទឹក។ គេបែរភ្នែកមើលទៅសមុទ្ទធំធេង រង់ចាំយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ មិនដឹងថាគេរង់ចាំអស់យូរប៉ុនណា ហើយក៏មិនដឹងថាគេអាចរង់ចាំយូរប៉ុនណាទៀត។

មនុស្សដែលកំពុងរង់ចាំនោះគឺ យៀកស៊ឺឈី។

ភាពកង្វល់ចិត្តរបស់នាងរលាយបាត់បន្តិចម្តងៗ នៅសល់តែភាពរីករាយនិងភាពភិតភ័យ។ ស៊ីវយ៉ាវឈានដើរថ្នមៗ សន្សឹមៗឈានចូលទៅជិតគេ។

នៅក្នុងអំឡុងពេលពិធី អានានគិតថានាងនឹងមើលឃើញឈុតឆាកកំប្លែងរបស់ស៊ីវយ៉ាវ ប៉ុន្តែនាងមិននឹកស្មានថារ៉ូបពិធីដែលនាងស្លៀកពាក់ព្រឹកមិញ កាន់តែស្រស់ស្អាតនិងឆើតឆាយជាងរ៉ូបពិធីដែលនាងបានបំផ្លាញមុននោះទៅទៀត។ សម្លៀកបំពាក់នោះទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍មនុស្សនៅតាហ័ងទាំងមូល។

អានានចង់ស្ទុះទៅចាប់ហែកសម្លៀកបំពាក់នោះ ធ្វើឱ្យប្រឡាក់មុខមាត់ផាត់ម្សៅក្រែមស្អាតរបស់ស៊ីវយ៉ាវ។ នាងចង់បំផ្លាញស៊ីវយ៉ាវ ហើយក៏ដូចជាចង់បំផ្លាញខ្លួនឯងដែរ ប៉ុន្តែព្រះមាតាចាប់ដៃនាងជាប់ កែវភ្នែករបស់ទ្រង់ដក់ពេញទៅដោយភាពភ័យខ្លាចនិងអង្វរករ។ នាងអាចមានះនិងឃោរឃៅចំពោះមនុស្សទាំងឡាយ ប៉ុន្តែនាងមិនដាច់ចិត្តឃើញទឹកមុខម្តាយរបស់នាងបែបនេះឡើយ ។

អានានមានតែបិទភ្នែកទាំងពីរចុះ ខំអត់ទ្រាំរហូតដល់ពិធីនោះបញ្ចប់។

ក្រោយពេលជូនម្ដាយវិលទៅកាន់ដំណាក់វិញ នាងសម្រេចចិត្តចាកចេញពីវិមានស៊ឺអ៊ីង។ ចាប់តាំងពីស៊ីវយ៉ាវមកដល់ទីនេះ រាជវាំងនេះលែងជាផ្ទះរបស់នាងទៀតហើយ។

អានានជិះហង្សសួគ៌ចាកចេញពីវិមានស៊ឺអ៊ីង នាងមិនដឹងថានាងចង់ធ្វើអ្វីនៅពេលនេះទេ នាងគ្រាន់តែដឹងថានាងត្រូវចាកចេញពីទីនេះជាបណ្តោះអាសន្ន ព្រោះនាងមិនចង់ឮមនុស្សស្ញើចសរសើរនិងសើចអបអរសាទរស៊ីវយ៉ាវ។

ហង្សសួគ៌ហោះក្រឡឹងមេឃគ្មានគោលដៅ នៅពេលអានាននឿយហត់ ហង្សសួគ៌ឈប់នៅលើកោះតូចមួយដែលគ្មានឈ្មោះនៅកណ្តាលសមុទ្ទ។ ដីកោះនោះធំជាងទូកតូចតែបន្តិច។ អានានអង្គុយឱបជង្គង់ចងភ្នែកមើលរលកសមុទ្ទបក់បោកមកពីទិសទាំងបួន ជះសាចមកលើខ្លួនប្រាណរបស់នាង រលកសមុទ្ទបក់បោកប្រៀបដូចសំឡេងស្រែកក្រហឹងរបស់សត្វចម្លែកកាចសាហាវ។

បើសិនជាថ្ងៃធម្មតាវិញ អានានប្រាកដជាភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែយប់នេះនាងគ្មានអារម្មណ៍ខ្លាចទេ នាងថែមទាំងបន់ស្រន់សុំឱ្យសត្វចម្លែកណាមួយបង្ហាញខ្លួន ព្រោះព្រះបិតានិងជ័ងស៊ូមានស៊ីវយ៉ាវ ពួកគេលែងខ្វល់ខ្វាយពីនាងទៀតហើយ។

នាងបន់ស្រន់សុំឱ្យថាសត្វចម្លែកនោះធ្វើឱ្យនាងរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរ លុះរហូតដល់នាងជិតដាច់ខ្យល់ស្លាប់ ទើបព្រះបិតានិងជ័ងស៊ូរកនាងឃើញ។ ពួកគេនឹងឈឺចាប់ រងទុក្ខ និងបន្ទោសខ្លួនឯង ប៉ុន្តែវាបានហួសពេលទៅហើយ! អានាននឹកស្រមៃទិដ្ឋភាពព្រះបិតានិងជ័ងស៊ូឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលពួកគេបាត់បង់នាង ជាការលួងលោមមួយបន្ធូរអារម្មណ៍នាងឱ្យធូរស្រាល។

នៅសុខៗនោះរលកសមុទ្ទធំមួយវាយច្រាលមកដល់ បុរសស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់សសក់ស ពាក់របាំងមុខពណ៌ទឹកប្រាក់ អង្គុយនៅលើក្បាលទឹករលក ច្បិចញញឹមដាក់អានាន បន្លឺសំឡេងស្រាលសួរថា៖

«នាងឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់មែនទេ? ទាំងឪពុកនិងជ័ងស៊ូសុទ្ធតែបោះបង់ចោលនាង»

អានានមើលស្គាល់គេភ្លាមមួយរំពេច គេគឺ ជីវម៉ីញសាងលីវ ពីមុនធ្លាប់រួមដៃគ្នាជាមួយស៊ីវលូចាប់ជំរិតនាង។ ព្រោះតែរឿងអាក្រក់កន្លងសុទ្ធតែស៊ីវលូធ្វើ ទើបអានានមិនសូវជាស្អប់សាងលីវ នាងតានតឹងខ្លាំងតែនាងមិនបង្ហាញថាខ្លាចគេ។

អានានសួរ៖

«លោកមកទីនេះធ្វើអី?»

សាងលីវសើច៖

«នាងទាយទៅមើល! តាហ័ងទាំងមូលកំពុងតែចម្រូងចម្រាស់គ្នានិយាយអំពីព្រះនាងធំកៅស៊ីង យើងក៏ងឿងឆ្ងល់ចង់មកទីនេះអើតមើលបន្តិច!»

ស៊ីវយ៉ាវទៀតហើយ! ស៊ីវយ៉ាវទៀតហើយ! អានានកាន់តែក្ដៅចិត្ត។

សាងលីវច្បិចញញឹមពោលថា៖

«បើគ្មានគេម្នាក់នោះទេ នាងនឹងជាព្រះនាងតែមួយគត់គ្មានពីររបស់កៅស៊ីង ជាកូនស្រីតែមួយគត់របស់ឪពុកនាង និងជាប្អូនស្រីតែមួយគត់របស់ជ័ងស៊ូ។ ប៉ុន្តែនៅសុខៗគេម្នាក់នោះលេចមុខឡើងដណ្ដើមយកអ្វីៗទាំងអស់ពីនាង តើនាងមិនគិតចង់សងសឹកទេ?»

អានានខាំបបូរមាត់ នៅស្ងៀមទ្រឹង នាងដឹងថានាងមិនគួរសេពគប់ជាមួយសាងលីវទេ ជ័ងស៊ូធ្លាប់ជេរស្តីគេថាជាមេបិសាចកំណាចគួរឱ្យស្អប់បំផុត ប៉ុន្តែ… នៅលើលោកនេះ គ្មានអ្វីដែលមិនអាចទៅរួចនោះទេ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែអាចដោះដូរបាន លុះត្រាតែទាក់ទាញមិនគ្រប់គ្រាន់។ អានានជ្រួលច្របល់៖

«ខ្ញុំស្អប់នាងតែមិនចង់ឱ្យនាងស្លាប់ទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឱ្យអ្វីៗត្រលប់ទៅដូចពីមុនវិញ!»

សាងលីវបន្លឺស្រាលៗ៖

«យើងទទួលស្គាល់ថា យើងពិតជាចង់សម្លាប់ព្រះបុត្រាសានយាន តែយើងមិនសម្លាប់ព្រះនាងកៅស៊ីងជាដាច់ខាត ព្រោះកងទ័ងស៊ឹងនុងមិនចង់ល្មើសទោសពៃរ៍លើអធិរាជស៊ុនទី!»

អានានយល់ច្បាស់ចំណុចនេះទើបនាងមិនខ្លាចគេ។

សាងលីវសម្លឹងមុខអានានមិនដាក់ ផ្ដល់យោបល់ថា៖

«គ្រាន់តែធ្វើបាបគេម្នាក់នោះបន្តិច មិនយកជីវិតគេទេ បានទេ?»

អានានងក់ក្បាលយឺតៗ។

«នាងពិតចំជាក្មេងស្រីស្លូតត្រង់មែន ឪពុកនាងនិងជ័ងស៊ូគួរណាតែស្រលាញ់នាងជាងទើបត្រូវ!»

អានានមានអារម្មណ៍ថានេះជាពាក្យពីរោះស្ដាប់បំផុតក្នុងមួយរយៈពេលថ្មីៗនេះ។ អានានសួរ៖

«ផ្ដល់មេរៀនឱ្យនាងមួយយ៉ាងណា?»

«ឱ្យតែនាងអាចបញ្ឆោតគេចេញមកក្រៅ មិនឱ្យអ្នកដទៃប្រទះឃើញ កិច្ចការផ្សេងទៀតទុកឱ្យយើង!»

«ហេតុអ្វីលោកជួយខ្ញុំ? លោកចង់ឱ្យខ្ញុំជួយអ្វីឱ្យលោក?»

សាងលីវច្បិចញញឹមតប៖

«នាងគឺជាព្រះនាងកៅស៊ីង ចង់បានអ្វីបានហ្នឹង អាចជួយធ្វើអ្វីមួយឱ្យនាង យើងមានកិត្តិយសណាស់ នាងក៏ដឹងពីស្ថានភាពរបស់កងទ័ពស៊ឹងនុងពួកយើងដែរ។ បើថ្ងៃក្រោយមានឱកាស សង្ឃឹមថាព្រះនាងនឹងចេញដៃជួយបន្តិច។»

អានានសើចសួរ៖

«លោកមិនត្រូវការខ្ញុំស្បថទេ ឬមួយលោកមិនខ្លាចខ្ញុំលេបសម្ដីទេ?»

សាងលីវញញឹមសម្លឹងនាង បន្លឺស្រាល៖

«យើងជឿនាង!»

អានានរីកស្នាមញញឹមមួយយ៉ាងស្រស់៖

«ល្អណាស់! លោកជួយខ្ញុំផ្ដល់មេរៀនមួយឱ្យនាង ថ្ងៃក្រោយខ្ញុំសន្យាថានឹងជួយលោករឿងមួយវិញ!»

[បង្ហើប៖ ថ្ងៃក្រោយទៅអានានជួយសាងលីវធ្វើរឿងមួយដើម្បីស៊ីវយ៉ាវ តែមិនឱ្យស៊ីវយ៉ាវដឹង លាក់បាំងស៊ីវយ៉ាវអស់មួយជីវិត។]

សាងលីវហុចទៅឱ្យអានានសម្បកគ្រំមួយ៖

«បញ្ឆោតនាងចេញទៅសមុទ្ទ ច្របាច់សម្បកគ្រំនេះ យើងនឹងមកដល់!»

អានានទុកសម្បកគ្រំក្នុងដៃអាវ ជិះហង្សសួគ៌ត្រលប់ទៅវិញ។

ស៊ីវយ៉ាវត្រេកអរសម្លឹងមើលស្រមោលមនុស្សឈរនៅលើទំនប់ថ្ម បោះជើងឈានទៅ។ រំពេចនោះដុំថ្មគ្រួសមួយផ្លោងធ្លាក់ប៉ះស្មារបស់នាង នាងងាកក្រោយទៅមើល ឃើញអានានឈរនៅពីឆ្ងាយ គ្រវីដៃទៅរកនាង ហាក់ដូចជាចង់ហៅនាងទៅកាន់ទីនោះ។ ស៊ីវយ៉ាវដើរឆ្ពោះទៅរកអានាន ប៉ុន្តែអានានស្ទុះរត់យ៉ាងលឿនលាក់ខ្លួននៅក្នុងគុម្ពោតព្រៃ។

ស៊ីវយ៉ាវចងចិញ្ចើម ងាកទៅមើលមាត់សមុទ្ទបន្តិចហើយងាកមកវិញរត់ដេញតាមអានាន។

ស្រមោលរបស់អានានចួនលេចចួនបាត់នៅក្នុងព្រៃ នាងធំដឹងក្តីឡើងនៅភ្នំទេពប្រាំ ទើបនាងស្គាល់ច្បាស់ផ្លូវជុំវិញនៅទីកន្លែងនេះ។ ម្យ៉ាងទៀត មហិទ្ធិឫទ្ធិរបស់នាងខ្លាំងជាងស៊ីវយ៉ាវ បើនាងចង់ នាងអាចកាត់ផ្ដាច់កន្ទុយស៊ីវយ៉ាវបានយ៉ាងងាយ។

ស៊ីវយ៉ាវដឹងច្បាស់ថាអានានកំពុងបញ្ឆោតនាងដេញតាម គុម្ពផ្កាក្នុងដៃរបូតធ្លាក់តាមផ្លូវ ប៉ុន្តែនាងមិនឈប់ ព្រោះនាងចង់ដឹងថាអានានចង់លេងល្បិចអ្វី។

អ្នកទាំងពីរដេញតាមគ្នាដាច់មួយផ្លូវតូចកាត់ព្រៃលិចទឹកឆ្លងហួសទៅត្រើយម្ខាងភ្នំ។ អានានឈរនៅលើកំពូលភ្នំ ក្បែរឆកសមុទ្ទ គ្រវីឱ្យសញ្ញាទៅស៊ីវយ៉ាវ។

ស៊ីវយ៉ាវដើរចូលយឺតៗ៖

«នាងចង់យ៉ាងម៉េច?»

អានានសម្លឹងស៊ីវយ៉ាវតាំងពីក្បាលដល់ចុងជើង បង្ហាញទឹកមុខស្មុគស្មាញ។ ស៊ីវយ៉ាវក៏កំពុងសង្កេតដែរ ប៉ុន្តែមិនអាចទាយដឹងពីគោលបំណងរបស់អានាន មិនថាយ៉ាងណាក្ដី ទោះអានានច្រាននាងទម្លាក់ពីលើកំពូលភ្នំក៏មិនអាចសម្លាប់នាងដែរ។

អានានច្របាច់ហ្មត់សម្បកគ្រំ ភ្លាមៗនោះស្ទុះចូលទៅមុខស៊ីវយ៉ាវ។ ស៊ីវយ៉ាវដកដង្ហើមធំ៖

«នាងចង់ច្រានខ្ញុំចូលសមុទ្ទមែនហ្អេស?»

ស៊ីវយ៉ាវចង់គេចខ្លួន ប៉ុន្តែអានានប្រើដាវទឹកកករារាំងផ្លូវក្រោយរបស់នាង ស្ទុះដូចផ្លេកបន្ទោរទៅក្រោយខ្នងរបស់នាង។ អានានបន្លឺសំឡេងខិលខូច៖

«នាងទាយត្រូវហើយ!»

ស៊ីវយ៉ាវមានវិធីសម្លាប់អានាន តែគ្មានវិធីវាយឈ្នះអានាន ទើបនាងមានតែបណ្ដាយឱ្យកម្លាំងដៃដ៏ខ្លាំងនៅពីក្រោយរុញច្រានមកលើផ្ទៃខ្នងរបស់នាង បន្ទាប់មកនាងក៏ធ្លាក់ពីលើកំពូលភ្នំខ្ពស់ចោត។

ស៊ីវយ៉ាវមិនខ្លាចសូម្បីតែបន្តិច ព្រោះតាំងពីតូចដល់ធំ នាងធ្លាប់ឈរលើកំពូលភ្នំខ្ពស់លោតចូលសមុទ្ទមិនតិចដង។ នាងថែមទាំងរីករាយនឹងអារម្មណ៍ហោះហើរត្រសែកនៅក្នុងលម្ហអាកាសដោយសេរីមុនធ្លាក់ចូលទៅក្នុងសមុទ្ទ។

ខ្យល់សមុទ្ទបក់រំផាត់សក់វែងអន្លាយដូចសរសៃសូត្រនិងកន្សែងស្បៃពណ៌បៃតងផ្លុំបំប៉ោងទៅតាមខ្យល់របស់នាង។ នាងមើលទៅប្រៀបដូចជាមេអំបៅត្រដាងស្លាបពណ៌បៃតង ហោះសំយុងចុះទៅក្នុងសមុទ្ទដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។

ស៊ីវយ៉ាវសម្រាលទម្ងន់ខ្លួនប្រាណ បិទភ្នែកទាំងពីរត្រៀមទទួកយក ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ កែវភ្នែករបស់នាងបើកធំឡើងភ្លឹស។

នៅក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទភ្លឺស្រទន់ ទឹកសមុទ្ទខៀវរលេញពន្លឺចំណាំងពណ៌ប្រាក់ បុរសអាវសសក់សកំពុងតែដេកផ្ងារខ្នងនៅលើរលកទឹកសមុទ្ទ។ គេច្បិចជ្រុងបបូរមាត់កោងឡើងបន្តិច រីកស្នាមញញឹមស្រទន់ដាក់នាង ហាក់ដូចជាគេកំពុងរីករាយគយគន់មើលចង្វាក់មេអំបៅរាំរែកចុះសម្រាប់គេ។

ស៊ីវយ៉ាវចង់រត់គេច ប៉ុន្តែនាងកំពុងអណ្តែតកណ្តាលអាកាស នាងបន្តធ្លាក់សំយុងចុះទៅក្រោម។ នាងមានតែបញ្ឈរភ្នែក សម្លឹងមើលរូបខ្លួនហើយនិងរូបគេខិតជិតចូលគ្នា កាន់តែធ្លាក់កាន់តែជិត។

នាងគិតថានាងនឹងធ្លាក់ទៅលើខ្លួនសាងលីវ ប៉ុន្តែមិនដូចជាការគិត គេរហ័សមុជខ្លួនបាត់ភ្លឹបចូលទៅក្នុងសមុទ្ទ ហើយនាងសន្សឹមៗលិចចូលទៅក្នុងទឹកសមុទ្ទពណ៌ខៀវ។ ដៃទាំងពីររបស់គេចាប់ដៃនាង ទាញនាងចុះទៅក្រោមជ្រៅ។

គេទាញនាងហែលទៅក្រោមបាតសមុទ្ទ ស៊ីវយ៉ាវមានអារម្មណ៍ថាសាងលីវមិនចង់សម្លាប់នាងទេ គ្រាន់តែចង់ធ្វើទារុណកម្មនាងប៉ុណ្ណោះ រីឯនាងត្រឹមតែខំប្រឹងស៊ូទ្រាំ។

ខណៈខ្យល់ដង្ហើមចុងក្រោយនៅក្នុងខ្លួនរបស់នាងផុតទៅ ស៊ីវយ៉ាវចាប់ដៃសាងលីវយ៉ាងណែន អង្វរករគេ ប៉ុន្តែគេមិនខ្វល់ គេបន្តហែលកាន់តែជ្រៅ។ ដើមទ្រូងរបស់ស៊ីវយ៉ាវចង់ផ្ទុះព្រោងព្រោះស្ទះខ្យល់ដង្ហើម នាងអស់កម្លាំងដល់ទី ដៃរបស់នាងធ្លាក់ចុះយឺតៗ។

សាងលីវភ្លាមនោះមួយដៃចាប់ឱបព័ទ្ធចង្កេះរបស់នាង ច្បិចញញឹមមួយដៃចង្អុលទៅបបូរមាត់របស់គេ។ គេចង់និយាយថា បើចង់បានខ្យល់ដង្ហើម មកយកខ្លួនឯងមក។

ស៊ីវយ៉ាវគ្រវីក្បាលយឺតៗនៅក្នុងទឹក ពីមុននាងគឺវិនស៊ីវលូ នាងមិនចាត់ទុកខ្លួនឯងជាមនុស្សស្រី អាចធ្វើអ្វីតាមអំពើចិត្ត ប៉ុន្តែឥឡូវនេះនាងមិនអាចឡើយ។

ស្នាមញញឹមដាច់បាត់ចេញពីបបូរមាត់សាងលីវ គេឱបស៊ីវយ៉ាវបន្តហែលចុះបាតកាន់តែជ្រៅ។

គេសម្លឹងមើលនាង នាងសម្លឹងមើលគេ។

សាងលីវបន្តបន្ថែមល្បឿន ស៊ីវយ៉ាវចាប់ផ្តើមយល់ច្បាស់ថា នៅចំពោះមុខបិសាចក្បាលប្រាំបួន ព្រងើយកន្តើយនឹងអ្វីៗទាំងអស់លើលោកនេះ ឋានៈក្នុងនាមជាព្រះនាងកៅស៊ីងក៏មិនអាចការពារនាងបានដែរ។

សាងលីវកាន់តែហែលកាន់តែលឿន ទឹកដើមឡើយជាវត្ថុរាវទន់បំផុត ប៉ុន្តែនៅខណៈពេលនេះ ទឹកបញ្ចេញអំណាចដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច ហាក់ដូចជាចង់ញាំកម្ទេចស៊ីវយ៉ាវ ធ្វើឱ្យរាងកាយទាំងមូលរបស់នាងសែនឈឺចុកចាប់ ដើមទ្រូងដូចជាចង់ផ្ទុះ។

រស់និងស្លាប់ខណៈពេលនេះគ្រាន់តែជាជម្រើសដ៏សាមញ្ញមួយ។

ផ្ទៃមុខមនុស្សទាំងពីរនៅកៀកកិតគ្នា កៀកកិតដល់ថ្នាក់ចុងច្រមុះសឹងតែប៉ះគ្នា។ ខិតតែបន្តិចទៀត ស៊ីវយ៉ាវអាចប៉ះលើបបូរមាត់របស់គេ។

ប៉ុន្តែ… នាងមិនអាចទេ។

ស៊ីវយ៉ាវមានអារម្មណ៏ថាទឹកសមុទ្ទហូរជ្រាបពេញត្រចៀកនិងច្រមុះរបស់នាង ហើយបបូរមាត់របស់គេគឺនៅកៀកកិត ជិតខ្លាំងណាស់… ស៊ីវយ៉ាវបាត់បង់ស្មារតីបន្តិចម្តងៗ នាងក៏សន្លប់បាត់ទៅ។

សាងលីវទាញកញ្ឆក់ក្បាលនាងយ៉ាងខ្លាំង សង្កត់បបូរមាត់នាងលើបបូរមាត់គេ ហើយទន្ទឹមគ្នានោះក៏ទាញនាងហែលឡើងទៅលើផ្ទៃសមុទ្ទ។

សាងលីវដេកផ្ងារនៅលើផ្ទៃទឹកសមុទ្ទ ច្រត់ជើងម្ខាងឡើង លើកស៊ីវយ៉ាវងើបចេញពីទឹក ដាក់នាងដេកកើយនៅលើភ្លៅរបស់គេ។

គេប្រមូលផ្តុំមហិទ្ធិឫទ្ធិទៅក្នុងបាតដៃ ទះទៅលើខ្នងរបស់នាងមួយដៃ ស៊ីវយ៉ាវភ្លាមនោះព្រួសទឹកចេញមកក្រៅច្រាលក្អកខូសៗ នាងក៏ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនយឺតៗ។ ប៉ុន្តែរាងកាយទាំងមូលរបស់នាងនៅតែឈឺចុកចាប់ស្ពឹកស្រពន់ខ្លួនអស់ ក្បាលរបស់នាងធ្ងន់ដូចត្រូវដាល់ នាងមិនអាចកម្រើកបាន ភ្នែកទាំងពីរបិទរាបស្មើ នាងដេកដួលយ៉ាងអស់កម្លាំងនៅលើភ្លៅរបស់សាងលីវ។

ក្រោយសម្រាកអស់ជាយូរ ស៊ីវយ៉ាវទើបដឹងខ្លួនឡើងវិញពេញលេញ។ នាងដាក់ដៃលើភ្លៅសាងលីវ ឈមក្រោកឡើងយឺតៗ។ ដោយសារមានមហិទ្ធិឫទ្ធិរបស់សាងលីវ ផ្ទៃទឹកខាងក្រោមជើងប្រែទៅជាកម្រាលព្រំទន់ៗ ជំហាននីមួយៗអាចធ្វើឱ្យស៊ីវយ៉ាវជំពប់ដួល ប៉ុន្តែមិនធ្វើឱ្យនាងលិចចូលទៅក្នុងទឹក។

សាងលីវសម្លឹងមើលនាងមិនដាក់ភ្នែក ទឹកមុខមិនរង្គោះរង្គើ មិននិយាយស្ដី ស៊ីវយ៉ាវមិនដឹងថាគួរនិយាយអ្វី។

ពួកគេកំពុងតែនៅកណ្តាលមហាសមុទ្ទដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ហ៊ុំព័ទ្ធជុំទិសជ្រុងទាំងបួនងងឹតសូន្យសុងគ្មានទីបញ្ចប់ ពិភពលោកធំធេងទាំងមូលហាក់ដូចជានៅសល់តែមនុស្សពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះ។

ស៊ីវយ៉ាវជាមនុស្សបន្លឺសំឡេងឡើងមុន៖

«ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា បើថ្ងៃក្រោយទៅចួបលោក ខ្ញុំនឹងធ្វើពុតជាមិនស្គាល់លោក។»

«នៅក្នុងខ្លួនយើងមានដង្កូវពិសបុរាណរបស់នាង នាងចង់លេបសម្ដីហ្អេស?»

«តាមមន្តវិជ្ជាត្រួតត្រា មានតែខ្ញុំទេដែលអាចមានអារម្មណ៍ដឹងពីលោក លោកមិនអាចមានអារម្មណ៍ដឹងពីខ្ញុំទេ ចុះហេតុអ្វីលោកដឹងថាខ្ញុំជាវិនស៊ីវលូ?»

សាងលីវលើកដៃឡើង កៀរសរសៃសក់សើមរបស់ស៊ីវយ៉ាវទៅក្រោយខ្នង ច្របាច់ចង្កាងើយផ្ទៃមុខនាងឡើង សម្លឹងមើលជុំវិញ បន្លឺសំឡេងស្រាលៗ៖

«នេះជារូបរាងពិតរបស់នាងហ្អេស?»

«អ្ហឹម»

[ន័យបង្កប់: សាងលីវជាសត្វចម្លែក សម្បកក្រៅមិនសំខាន់ សំខាន់ស៊ីវយ៉ាវគឺវិនស៊ីវលូ មិនដូចជ័ងស៊ូនិងជីងឃើញស៊ីវយ៉ាវស្អាតឡើងឈរភ្លឹក។]

«នាងពូកែកុហកបោកប្រាស់ណាស់!»

ស៊ីវយ៉ាវការពារខ្លួន៖

«មិនមែនកុហកបោកប្រាស់ទេ ខ្ញុំពិតជាចាត់ទុកខ្លួនឯងជាវិនស៊ីវលូមែន!»

«ព្រះនាងកៅស៊ីងហ្អេស?»

សាងលីវសើចឡកឡើយ។

«មិនងឿងឆ្ងល់ទេហេតុអ្វីថ្ងៃនោះនាងនៅសុខៗចង់ជួយជីវិតជ័ងស៊ូគ្រប់តម្លៃទាំងអស់។»

ស៊ីវយ៉ាវមិនហ៊ានក្អកឮសំឡេង។

សាងលីវរំភើយអារម្មណ៍ដាក់ដៃនៅលើស្មារបស់នាង ម្រាមដៃអូសកាត់ទទឹងឆ្អឹងកញ្ចឹងករបស់នាង អង្អែលថើរៗ៖

«នៅមានអ្វីកុហកបោកប្រាស់យើងទៀត? យប់នេះយកល្អសារភាពតាមត្រង់ប្រាប់យើងឱ្យអស់មក យើងមិនសម្លាប់នាងទេ»

«ខ្ញុំប្រាប់លោកតាំងពីយូរហើយ ខ្ញុំនិយាយច្រើនរង៉ូវច្រើនបន្តិចមែន តែខ្ញុំមិននិយាយកុហកទេ»

ស៊ីវយ៉ាវលើកម្រាមដៃឡើង៖

«ខ្ញុំចូលចិត្តនិយាយច្រើនព្រោះខ្ញុំខ្លាចឯកា បើសិនអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយគឺជាពាក្យកុហក នោះខ្ញុំនឹងកាន់តែឯកា»

ក្រចករបស់សាងលីវប្រែទៅជាក្រញ៉ាំមុតស្រួច រង់ចាំបញ្ជា ប៉ុន្តែមិនច្បាស់ថា តាំងពេលណាវាប្រែមកសភាពធម្មតាវិញ។ ស៊ីវយ៉ាវមិនខ្លួនដឹងថា នាងទើបតែរួចផុតពីសេចក្ដីស្លាប់ក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែកនោះ។

សាងលីវងើយសម្លឹងលម្ហរាត្រីខ្មៅងងឹតដូចទឹកខ្មៅយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ មិនដឹងថាគេកំពុងគិតអ្វី គេមើលទៅប្រៀបដូចជាដាវពិឃាតដកចេញពីស្រោប មុតស្រួច ចំបែងឯកា ត្រជាក់ស្រេង រហូតគ្មានអ្នកណាម្នាក់នៅលើលោកនេះហ៊ានចូលទៅជិត។

ស៊ីវយ៉ាវក្រឡេកមើលទៅគេទាំងភ័យៗ សួរតិចៗ៖

«លោកខឹងមែនទេ?»

ស៊ីវយ៉ាវមិនយល់ហេតុអ្វី នាងច្បាស់ណាស់កំពុងអណ្តែតនៅលើផ្ទៃទឹក ប៉ុន្តែបែរជាមានអារម្មណ៍ថានាងកំពុងលិចទៅក្រោមបាតសមុទ្ទ ហើយនាងស្ទើរតែដកដង្ហើមទៅមុខលែងរួច។ រំពេចនោះ នាងនឹកឃើញអ្វីមួយ នាងទាញថង់ក្រណាត់សើមទឹកចេញពីក្នុងទ្រូងអាវ ដកយកដបថ្មតូចមួយ ចាក់គ្រាប់ថ្នាំចម្រុះពណ៌ដាក់លើបាតដៃ ត្រងដៃទាំងពីរលើកបង្ហាញទៅមុខសាងលីវ៖

«ចង់ភ្លក់មើលទេ?»

សាងលីវបោះគ្រាប់ថ្នាំចូលទៅក្នុងមាត់ដូចមនុស្សទំពារស្ករគ្រាប់។

«យ៉ាងម៉េចដែរ? ខ្ញុំផ្សំជាពិសេសសម្រាប់លោក ខ្ញុំបានស្រាវជ្រាវសៀវភៅជាច្រើននិងស្វែងរកឱសថកម្រជាច្រើន។»

រាងកាយត្រជាក់ដូចទឹកកករបស់សាងលីវភ្លាមនោះក្ដៅព្រឺឡើងបន្តិច៖

«គ្រាន់បើ!»

«គ្រាន់បើទេហ្អេស?»

ស៊ីវយ៉ាវពេបមាត់ចង់យំ។

«លោកដឹងទេថាឱសថកម្រជាច្រើនទាំងនោះដាំដុះនៅលើកោះហ្វុងឡាយ ស្រោចប្រភពទឹកឈើស៊ី និងមានអាយុកាលរាប់ពាន់ឆ្នាំដែរទេ!»

សាងលីវព្រងើយតប៖

«នាងនៅតែចង់បំពុលយើង?»

ស៊ីវយ៉ាវគ្រវីក្បាលស្ដាយៗ៖

«ខ្ញុំគឺជាស្ដេចពិសលេខមួយ សូម្បីតែបិសាចកញ្ជ្រោងកន្ទុយប្រាំបួនក៏ត្រូវខ្ញុំបំពុលបានដែរ មិនសមណាខ្ញុំមិនអាចផ្ដួលបិសាចក្បាលប្រាំបួនលោកទេ!»

សាងលីវសើចចំអក៖

«យើងកំពុងរង់ចាំ!»

ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថា បរិយាកាសរវាងអ្នកទាំងពីរលែងនៅគ្រោះថ្នាក់ដូចមុនទៀត ស៊ីវយ៉ាវភ័យៗសួរ៖

«ហេតុអ្វីលោករួមដៃគ្នាជាមួយអានាន?»

«មិនបានហ្អេស?»

ស៊ីវយ៉ាវចាប់ក្របួចដៃអាវសាងលីវ លាន់មាត់យ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់៖

«មិនបានទេ! លោកកុំទៅញ៉ោះនាងទៀតអី! ព្រះបិតាខ្ញុំស្រលាញ់នាងខ្លាំងណាស់ មនុស្សដូចនាងមិនអាចទប់ទល់ជាមួយការលេងសើចរបស់មនុស្សដូចជាលោកទេ!»

សាងលីវឈមខ្លួនទៅមុខ ច្បិចញញឹម៖

«មនុស្សដូចជាយើងយ៉ាងម៉េច?»

ស៊ីវយ៉ាវសម្លក់ភ្នែកធំៗទៅរកគេ៖

«លោកដឹងខ្លួនឯងហើយ!»

[ន័យបង្កប់: សាងលីវសង្ហាមានសណ្ដំ សូម្បីស៊ីវយ៉ាវក៏មិនអាចទប់ទល់បានផង!]

សាងលីវនិយាយព្រងើយ៖

«គេមិនចាត់ទុកនាងជាបងស្រីផង នាងរហន់ដើរតួជាបងស្រីមានទំនួលខុសត្រូវទៅហើយហ្អេស!»

«ទំនាក់ទំនងរវាងមនុស្សនិងមនុស្ស តែងតែត្រូវការមនុស្សម្នាក់ចេញមុខផ្ដើមមុនឆ្លងកាត់ខ្សែបន្ទាត់ព្រំដែន ទំនាក់ទំនងរវាងមនុស្សប្រុសនិងមនុស្សស្រីក៏អ៊ីចឹង សូម្បីតែទំនាក់ទំនងរវាងឪពុកម្តាយនិងកូនៗក៏អ៊ីចឹងដែរ។ កាលនៅតូចមិនយល់សេចក្ដី ឪពុកម្តាយតែងតែជាអ្នកត្រូវលះបង់។ ខ្ញុំតាំងពីដើមអើយមកគឺអាត្មានិយម មិនងាយផ្ដើមមុនជិតដិតទៅរកអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែខ្ញុំសម្រេចចិត្តផ្ដើមមុនចំពោះអានាន។ មិនមែនព្រោះតែនាងមានអ្វីល្អឬសមតម្លៃទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំស្ម័គ្រចិត្តផ្ដើមមុនដើម្បីព្រះបិតានិងជ័ងស៊ូ។»

«ឱ្យទៅមិនប្រាកដថាទទួលមកវិញ។ គេហ៊ានក្បត់លក់នាងឱ្យយើង គេក៏ហ៊ានក្បត់លក់នាងឱ្យទៅអ្នកដទៃទៀតដែរ។ ថ្ងៃនេះគេច្រាននាងទម្លាក់ពីលើកំពូលភ្នំ ថ្ងៃស្អែកគេអាចយកដាវចាក់ដោតដើមទ្រូងរបស់នាង!»

«ខ្ញុំដឹង ទើបខ្ញុំស្ម័គ្រចិត្តធ្វើរឿងបែបនេះតែម្តងគត់!»

«យើងសន្យាថាមិនញ៉ោះប្អូនស្រីនាងទៀតទេ តែនាងត្រូវសន្យាជាមួយយើងរឿងមួយ!»

«ខ្ញុំហ៊ានថា “មិនបាន” ជាមួយលោកទេ?»

«ប្រាកដជាមិនបាន!»

ស៊ីវយ៉ាវបើកភ្នែកម៉ក់ៗទៅសាងលីវ បង្ហាញថានាងលាងត្រចៀករង់ចាំស្ដាប់។

សាងលីងបន្លឺស្រាល៖

«បន្តផ្សំថ្នាំពុលឱ្យយើង!»

រឿងនេះមានអីពិបាក ស៊ីវយ៉ាវមិនស្ទាក់ស្ទើរអ្វី សែនរីករាយទទួលពាក្យ។

«យល់ព្រម! ប៉ុន្តែ… ធ្វើយ៉ាងណាអាចផ្ញើថ្នាំឱ្យលោកទៅ? ឥឡូវនេះខ្ញុំមិននៅភូមិឈីងសួយទៀតទេ លោកក៏មិនអាចឡើងភ្នំរកខ្ញុំបានដែរ។»

សាងលីវសើចស្ងួតសោះ៖

«នេះជារឿងនាងរកមធ្យោបាយដោយខ្លួនឯង និយាយរួមទៅបើយូរថ្ងៃមិនទទួលបានថ្នាំ យើងនឹងទៅរកប្អូនស្រីនាង!»

ស៊ីវយ៉ាវរទូរទាំ៖

«ដឹងពេកណាស់ហើយថាលោកមិនងាយដោះលែងខ្ញុំទេ!»

«ស្រាលពេកណាស់ហើយចំពោះនាង!»

ស៊ីវយ៉ាវច្បូចមាត់ជូរហួញ សាងលីវគ្រោតគ្រាត នៅសុខៗគេងាកមុខមកមើលស្លឹង៖

«ហេតុអ្វី?»

ស៊ីវយ៉ាវដឹងថាគេចង់សួរហេតុអ្វីសុខចិត្តស្លាប់មិនព្រមថើបមាត់គេ តែនាងនៅតែសួរបកវិញ៖

«ហេតុអ្វីអីទៅ?»

សាងលីវក្របួចកដៃនាង ប្រុងទាញចូលទៅរកគេ ស៊ីវយ៉ាវក៏រហ័សស្រែកស្លន់ឡើង៖

«ខ្ញុំនឹកឃើញហើយ! នឹកឃើញហើយ!»

សាងលីវសម្លឹងមុខនាងមិនងាករេ ស៊ីវយ៉ាវបន្លឺត្រសៀក៖

«ខ្ញុំខ្លាច!»

«ខ្លាច?»

សាងលីវសង្កិនត្រង់កែវភ្នែកនាង៖

«ខ្លាចអី?»

«លោក! ខ្ញុំខ្លាចលោក…»

«រឿងនោះគួរឱ្យខ្លាចជាងស្លាប់ហ្អេស?»

ស៊ីវយ៉ាវសញ្ជឹងគិតមួយសន្ទុះហាមាត់តបយឺតៗ៖

«ជ័ងស៊ូគឺជាបងប្រុសជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំ យប់មួយបងប្អូនពីរនាក់ជជែកគ្នា បងប្រុសសើចចំអកខ្ញុំថា ខ្ញុំនៅតែជាមនុស្សស្រីចូលចិត្តយល់សុបិន។ បើទោះបីជា… ទោះបីជា… តែខ្ញុំខ្លាច… មិនប្រយ័ត្នលោកនឹងដើរចូលទៅក្នុងសុបិនរបស់ខ្ញុំ តែលោក…»

ស៊ីវយ៉ាវគ្រវីក្បាល ភ្នែកសម្លឹងចុះ៖

«…លោកមិនស័ក្តិសមបង្ហាញខ្លួននៅក្នុងសុបិនរបស់មនុស្សស្រីទេ បើពិតជាបែបនោះមែន វានឹងគួរឱ្យខ្លាចជាងស្លាប់ទៅទៀត!»

«ហាស់ហាស់ហាហាហា…»

[ន័យបង្កប់: ដើរចូលទៅក្នុងសុបិន ប្រៀបដូចដើរចូលទៅក្នុងបេះដូង។ ស៊ីវយ៉ាវកំពុងខ្លាចអ្វីឱ្យពិតប្រាកដ?]

សំឡេងសើចរបស់សាងលីវកាន់តែយូរកាន់តែខ្លាំងឡើងទៅៗ គេបណ្ដោយទុកស៊ីវយ៉ាវនៅត្រង់នោះ សន្សឹមៗឈានជើងដើរកាន់តែឆ្ងាយទៅៗ។

ស៊ីវយ៉ាវភ័យស្លន់ស្លោរស្រែកឡើង៖

«នែ៎… នែ៎… កុំទុកខ្ញុំចោល លោកទុកខ្ញុំចោលនៅទីនេះ ខ្ញុំត្រលប់ទៅវិញយ៉ាងណា?»

សាងលីវសើចតប៖

«ហែលទៅ»

ស៊ីវយ៉ាវស្លេកមុខ៖

«ហែលពីទីនេះទៅច្រាំងហ្អេស? ទីនេះគឺកណ្ដាលសមុទ្ទជ្រៅណា៎ សត្វចម្លែកសមុទ្ទពេលណាក៏អាចលេចចេញ មហិទ្ធិឫទ្ធិរបស់ខ្ញុំទាប សត្វចម្លែកសមុទ្ទណាក៏អាចស៊ីខ្ញុំបានដែរ!»

សាងលីវញញឹមឃោរឃៅ៖

«យើងគឺចង់ឱ្យនាងល្អទេ! បើយើងធ្វើល្អដាក់នាងពេក មាត់ផ្អែមដាក់នាងពេក មិនប្រយ័ត្នដើរចូលទៅក្នុងសុបិនរបស់នាង ធ្វើឱ្យនាងរស់មិនស្មើស្លាប់ នោះយើងមិនសាងទោសធ្ងន់ទៅហើយហ្អេស!»

និយាយចប់ គេច្រមុជចូលទៅក្នុងសមុទ្ទ បាត់ស្រមោលសូន្យ។ ស៊ីវយ៉ាវមិនហ៊ានជឿទៅរួច ស្រែកជេរប្រទេចឡើងមិនឈប់៖

«សាងលីវ! សាងលីវ! ជីវម៉ីញសាងលីវ! សត្វចម្លែកក្បាលប្រាំបួន! បិសាចកំណាចគួរឱ្យស្អប់! បិសាចក្បាលប្រាំបួនគម្រក់…»

រលកសមុទ្ទបក់បោកមិនឈប់ មេឃដីចំបែងឯកា ធីងធោង។

ស៊ីវយ៉ាវមានអារម្មណ៍ថាផ្ទៃទឹកសមុទ្ទកាន់តែងងឹតទៅៗ នាងរងាញាក់ញ័រ ក្រឡេកមើលទៅមកបែងចែកទិសដៅ បន្ទាប់មកដាក់បណ្តាសាសាងលីវបណ្ដើរហែលទឹកទៅមុខបណ្ដើរត្រលប់ទៅភ្នំទេពប្រាំវិញ។

ដំបូងឡើយនាងនៅភ័យខ្លាចមានសត្វចម្លែកលេចចេញមកខាំដាច់ជើងរបស់នាង ប៉ុន្តែនាងហែលរហូតៗនៅតែមិនឃើញច្រាំង សេចក្តីបារម្ភរបស់ស៊ីវយ៉ាវបែរទៅរករឿងផ្សេង នាងអាចមិនត្រូវសត្វចម្លែកស៊ី ប៉ុន្តែអាចត្រូវលង់ទឹកស្លាប់។

ស៊ីវយ៉ាវខំព្យាយាមមិនគិតរវើរវាយ ខំសន្សំកម្លាំង នាងទុកខួរក្បាលទទេស្អាត មិនគិតអ្វីទាំងអស់ ហាក់បីដូចជាធ្លាក់ក្នុងពិភពសមាធិ ខណៈរាងកាយរបស់នាងនៅតែវាយទឹកហែលទៅមុខ។

ដំបូងនាងនៅមានអារម្មណ៍រាងកាយអស់កម្លាំង ប៉ុន្តែកន្លងជាយូរៗទៅនាងបាត់បង់អារម្មណ៍ទាំងអស់ មេឃលែងនៅជាមេឃ ដីលែងនៅជាដី សមុទ្ទលែងនៅជាសមុទ្ទ នាងក៏លែងនៅមានអារម្មណ៍ស្ថិតស្ថេរ។

អ្វីដែលនៅសេសសល់គឺសភាវគតិចង់មានជីវិតរស់ នាងនៅតែបន្តហែលទៅមុខជានិច្ច ហែលទៅមុខមិនឈប់ឈរ។

មានភាគបន្ត…

«បាន!»

អធិរាជស៊ុនទីនិងស៊ីវយ៉ាវដើរទន្ទឹមគ្នាយឺតៗ ពេលមកដល់ដំណាក់ម៉ីងសា ឃើញដំណាក់ទាំងមូលបំភ្លឺភ្លើងចង្កៀងរះភ្លឺត្រចះ អ្វីៗទាំងអស់រៀបចំយ៉ាងមានសណ្ដាប់ធ្នាប់ សូម្បីតែចំណីដែលស៊ីវយ៉ាវចូលចិត្តក៏ត្រូវបានរៀបចំនៅទីនោះជាស្រេច។ អ្នកបម្រើស្រីទាំងអស់ដែលធ្លាប់បម្រើស៊ីវយ៉ាវនៅដំណាក់ហួរស៊ីងចេញមកទទួលស្វាគមន៍នាង។ អធិរាជស៊ុនទីមានបន្ទូលប្រាប់នាងថា៖

«ប្រជារាស្ត្រកៅស៊ីងយកពណ៌សជាចម្បង សម្លៀកបំពាក់របស់រាជវង្សភាគច្រើនមានពណ៌ស ប៉ុន្តែថ្ងៃធម្មតាបុត្រនៅតែអាចស្លៀកពាក់តាមចិត្ត បិតានៅចាំថា កាលពីតូចបុត្រចូលចិត្តពណ៌សនិងពណ៌បៃតង បិតាបានបញ្ជាឱ្យអ្នកបម្រើរៀបចំសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតងខ្លះសម្រាប់បុត្រ»

ស៊ីវយ៉ាវញញឹមតប៖

«ឥឡូវនេះបុត្រនៅតែចូលចិត្តពណ៌បៃតង!»

អធិរាជស៊ុនទីងាកទៅរកជ័ងស៊ូ៖

«ឯងនៅទីនេះជាមួយស៊ីវយ៉ាវ យើងទៅមើលអានាន»

ជ័ងស៊ូនាំស៊ីវយ៉ាវដើរមើលមួយជុំដំណាក់ម៉ីងសា ដំណាក់នេះមិនធំ តែត្រូវចិត្តនាង។

ជ័ងស៊ូសួរនាង៖

«អូនមានយល់ថាខ្វះខាតអ្វីទៀតទេ?»

ស៊ីវយ៉ាវគ្រវីក្បាល៖

«ពេលវេលាតែលតោលគ្រប់ទីកន្លែងបង្កើតទម្លាប់មួយចំនួននៅលើខ្លួនរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំចូលចិត្តហូបចុក អាហារឆ្ងាញ់ៗចាំបាច់បំផុត មិនចាំបាច់មានគ្រែ ដេកនៅកន្លែងណាក៏អាចដេកលក់បាន របស់របរសំពីងសំពោងពិបាកយកតាមខ្លួន ខ្ញុំក៏មិនខ្ចីស្ពាយយួរអ្វីទាំងអស់!»

ស៊ីវលូផ្ងារខ្នងដេកលើគ្រែទន់ល្មើយ។

«របស់របរទាំងអស់នេះ បើមានក៏ប្រើប្រាស់ បើគ្មានក៏មិននឹកនា»

ជ័ងស៊ូខ្សឹកខ្សួល៖

«អូនលែងនៅតែលតោលទៀតហើយ»

ស៊ីវយ៉ាវហៃអើតប៖

«ទម្លាប់តាំងពីក្មេងមកទៅហើយពិបាកកែណាស់!»

ពន្លឺចង្កៀងភ្លឺចែងចាំង បំភ្លឺស្បែកសម៉ដ្ឋខៃដូចព្រិលរបស់ស៊ីវយ៉ាវ បំផុសលេចធ្លោដៅរូបផ្កាអង្គាសីល៍ក្រហមឆ្អៅ ស្រស់ស្អាតនៅលើថ្ងាសរបស់នាង។ ជ័ងស៊ូមិនអាចទប់អារម្មណ៍បាន គេលើកម្រាមដៃឡើងស្ទាបអង្អែលថ្នមៗ៖

«ផ្កាអង្គាសីល៍នេះសែនរស់រវើក ដូចទើបតែបេះពីទងផ្ដិតលើថ្ងាសអូនអ៊ីចឹង»

ស៊ីវយ៉ាវញញឹមតិចៗ៖

«កាលពីតូច បងក៏និយាយអ៊ីចឹងដែរ មានម្ដងនោះ បងលួងលោមខ្ញុំឱ្យអង្គុយស្ងៀម ចុចម្រាមដៃឈ្លីៗលើថ្ងាសរបស់ខ្ញុំ ធ្វើឱ្យថ្ងាសរបស់ខ្ញុំឡើងក្រហមងាំង!»

ជ័ងស៊ូអស់សំណើច៖

«បងចាំបានហើយ ក្រោយមកអូនឱ្យបងស៊ីពីរកណ្តាប់ដៃ មាត់បងឡើងហើមប៉ោង តែអូននៅតែមិនអស់ចិត្ត រត់ទៅទូលពិតប្រាប់អ្នកម៉ែបងថែមទៀត!»

ស៊ីវយ៉ាវមានអារម្មណ៍ងងុយគេង នាងបិទភ្នែកចុះយឺតៗ។

«អ្នកមីងថ្លៃខឹងវាយបងថែមពីរបីរំពាត់ ប៉ុន្តែខ្ញុំលួចស្តាប់ឮដឹងថាអ្នកមីងថ្លៃខឹងព្រោះបងជាក្មេងប្រុស តែបែរជាវាយមិនឈ្នះខ្ញុំជាក្មេងស្រី…»

ជ័ងស៊ូក្រោកឈរឡើងទាំងមិនដាច់អាល័យ ងាកទៅផ្ដែផ្ដាំអ្នកបម្រើស្រី៖

«មើលថែព្រះនាងឱ្យបានល្អ!»

អ្នកបម្រើនៅក្នុងរាជវាំងស៊ឺអ៊ីងទាំងមូលសុទ្ធតែបានដឹងពីសាវតារបស់ស៊ីវយ៉ាវ រាល់ពេលដែលពួកគេចួបនាង ពួកគេហៅនាងថា ព្រះនាង សម្ដែងការគោរពចំពោះនាងដូចចំពោះអានានដែរ។ ពួកគេមិនបង្ហាញសញ្ញាភ្ញាក់ផ្អើលណា ដូចជាស៊ីវយ៉ាវតែងតែរស់នៅក្នុងដំណាក់នេះ។

ស៊ីវយ៉ាវគោរពសរសើរយ៉ាងខ្លាំងចំពោះឪពុករបស់នាង។ ពេលខ្លះ បញ្ជាកងទ័ពរាប់ម៉ឺននាក់មិនពិបាកដូចគ្រប់គ្រងផ្ទះបីហិចតានេះ។ ឪពុករបស់នាងតឹងរ៉ឹងប៉ុនណាទើបធ្វើឱ្យរាជវាំងស៊ឺអ៊ីងមានសណ្តាប់ធ្នាប់និងរបៀបរៀបរយយ៉ាងនេះ?

មួយរយៈពេលថ្មីៗនេះជ័ងស៊ូមានការមមាញឹកច្រើន មានតែពេលយប់ទើបគេឆ្លៀតពេលមកលេងស៊ីវយ៉ាវ ជជែកលេងជាមួយនាងរហូតដល់នាងចូលគេង ទើបគេចាកចេញទៅវិញ។ ពេលអផ្សុក ស៊ីវយ៉ាវតែងតែទៅសួនច្បារអ៊ីឈិនយៀនហែលទឹក។

មានពេលខ្លះ នាងនឹកឆ្ងល់សួរខ្លួនឯង បើចួបមុខអានាន តើនាងគួរមានប្រតិកម្មយ៉ាងណាទៅន៎… ប៉ុន្តែវិមានស៊ឺអ៊ីងធំខ្លាំងណាស់ ធំដល់ថ្នាក់ស៊ីវយ៉ាវគ្មានអារម្មណ៍ថាមានព្រះជាយានិងព្រះនាងណាផ្សេងទៀតនៅទីនេះ។

នៅពេលដែលនាងកំពុងលេងទឹកនៅក្នុងអាង អ្នកបម្រើនឹងចែកជើងជុំវិញ ឈរយាមកាម កុំឱ្យអ្នកណាម្នាក់ចូលទៅជិត ឬរំខានព្រះនាង។ នៅជុំវិញស្ងាត់ជ្រាប ស៊ីវយ៉ាវកំពុងហែលទឹក នៅសុខៗនាងនឹកដល់ម្តាយនាង។

នាងគិតថានាងលែងនឹកម្តាយទៀតហើយ ប៉ុន្តែអ្វីដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងចិត្តបានគឺ នាងនៅតែនឹកគាត់យ៉ាងខ្លាំង។ អារម្មណ៍នឹកអាល័យលាក់កប់ទុកជ្រៅ កាន់តែរើឡើងខ្លាំងនៅពេលនាងវិលត្រលប់ទៅកន្លែងដែលធ្លាប់ស្គាល់។

នៅទីបំផុតការនឹកនានាំប្រែជាការឈឺចាប់។ កាន់តែនឹកថែមមួយកម្រិតកាន់តែឈឺចាប់ថែមមួយកម្រិត កាន់តែឈឺចាប់ថែមមួយកម្រិតកាន់តែស្អប់ថែមមួយកម្រិត។

ស៊ីវយ៉ាវប្រទះឃើញថា នាងចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ឯកាទៀតហើយ! នាងបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យគិតពីរឿងផ្សេងទៀត នាងបន្តហែលទឹក… ជីវិតរបស់នាងនឹងមានរឿងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ជាច្រើនទៀតដែលផ្សាភ្ជាប់នឹងហែលទឹក… រំពេចនោះ ស៊ីវយ៉ាវស្រាប់តែនឹកដល់ជីវម៉ីញសាងលីវ។

បើគេនៅទីនេះ នាងប្រាកដជាគ្មានពេលគិតរវើរវាយពីរឿងអតីតកាល។ ប៉ុន្តែវិនស៊ីវលូបានបាត់ខ្លួនពីលើលោកនេះទាំងស្រុង បើទោះបីជាចួបគ្នាម្ដងទៀត ខ្លាចក្រែងតែសាងលីវមិនអាចមើលស្គាល់នាង។

ស៊ីវយ៉ាវអណ្តែតលើផ្ទៃទឹក នៅក្នុងចិត្តរសាប់រសល់។

នៅថ្ងៃនោះ ក្រោយអាហារពេលយប់ នៅតាមផ្លូវទៅកាន់ដំណាក់ហួរស៊ីងរកជ័ងស៊ូ ស៊ីវយ៉ាវចួបមុខអានាន។

ជាច្រើនថ្ងៃមិនចួបជ័ងស៊ូ អានានពិបាកចិត្តពេញពោះ។ ឃើញមុខស៊ីវយ៉ាវ កំហឹងរបស់នាងហាក់ដូចជាផ្ទុះឆាបឆេះ។ នាងស្រែកដេញអ្នកបម្រើ សម្រុកទៅចំពោះមុខស៊ីវយ៉ាវ ស្រែកច្រឡោត៖

«នាងហ៊ានដណ្ដើមជ័ងស៊ូតែឯងហ្អេស?»

ស៊ីវយ៉ាវបកស្រាយ៖

«មានឯណា មកពីមួយរយៈនេះគាត់រវល់ពេក ទំនេរតែពេលយប់!»

ឮដូច្នោះ អានានដឹងថារាល់យប់ស៊ីវយ៉ាវតែងចួបជ័ងស៊ូ នាងខឹងខ្លាំងណាស់ មិនដឹងធ្វើយ៉ាងណា នាងច្រានស៊ីវយ៉ាវមួយទំហឹងដៃ ស្ទុះចូលវាយតប់ដូចកូនក្មេង។

ស៊ីវយ៉ាវមានមហិទ្ធិឫទ្ធិទាប ទើបត្រូវច្រានដួលយ៉ាងងាយ ស្របពេលនោះ ជ័ងស៊ូទើបតែត្រលប់មកវិញ បានឃើញអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។ ជ័ងស៊ូរត់ទៅជួយគ្រាហ៍ស៊ីវយ៉ាវ ក្នុងពេលនោះដំឡើងសំឡេងតឹងរ៉ឹងស្តីបន្ទោសអានាន៖

«អានាន អូនមានដឹងទេថាស៊ីវយ៉ាវបានបាត់បង់មហិទ្ធិឫទ្ធិអស់? បើអូននៅតែប្រើដៃប្រើជើងម្តងទៀត បងនឹងសុំលោកគ្រូដាក់ទោសអូន!»

ទឹកភ្នែកហូរដូចភ្លៀង អានានរត់ទៅមុខ ច្រានស្មាជ័ងស៊ូយ៉ាងខ្លាំង ច្រានមិនឈប់ យំស្រែក៖

«ខ្ញុំប្រើដៃប្រើជើងអ៊ីចឹងចង់យ៉ាងម៉េច? បងឆាប់ទៅទូលប្រាប់ព្រះបិតាដាក់ទោសខ្ញុំទៅ! វាយខ្ញុំឱ្យស្លាប់ទៅបើសប្បាយចិត្ត យ៉ាងណាអ្នកទាំងអស់គ្នាមិនត្រូវការខ្ញុំទៀតទេ…»

ខ្លាចធ្វើឱ្យអានានរបួស ជ័ងស៊ូមិនតបត ឈានជើងថយក្រោយរហូត។

ស៊ីវយ៉ាវរហ័សវិលកែវជើង ដកខ្លួនគេចចេញ។

ខណៈដើរកាត់អ្នកបម្រើរបស់ជ័ងស៊ូ ស៊ីវយ៉ាវឱនខ្សឹបផ្ដាំថា៖

«យប់នេះ ខ្ញុំមានការទៅរកព្រះបិតា ប្រាប់ជ័ងស៊ូមិនចាំបាច់ឈាងទៅរកខ្ញុំទេ»

ស៊ីវយ៉ាវលបៗដើរចូលវិមានចាវហួយ អង្គុយចុះក្បែរអធិរាជស៊ុនទី អើតកឡើងមើលថាទ្រង់កំពុងមើលអ្វី។

អធិរាជស៊ុនទីញញឹមស្រាលក្រឡេកមើលនាងហើយបន្តលើកិច្ចការរាជកិច្ច។

មួយសន្ទុះក្រោយមក មានអារម្មណ៍ធុញថប់ ស៊ីវយ៉ាវក៏ក្រោកឈរឡើង បត់ដៃទៅក្រោយខ្នង ដើរមើលជុំវិញ ក្រឡេកត្រង់នេះបន្តិច ក្រឡេកត្រង់នោះបន្តិច បន្លឺសំឡេងឡើងម្តងម្កាល។ អធិរាជស៊ុនទីបន្លឺបន្ទូលសួរ៖

«”គម្ពីរឱសថទិព្វបុរាណស៊ឹងនុង” ដែលម្ដាយបុត្របន្សល់ទុកឱ្យបុត្រ បុត្របានស្រាវជ្រាវដល់ណាហើយ?»

[សម្រាយ: គម្ពីរឱសថទិព្វបុរាណស៊ឹងនុង ជាគម្ពីរសរសេរដោយអធិរាជយ៉ានទី អតីតស្ដេចនគរស៊ឹងនុងជំនាន់ទីប្រាំពីរ ដែលជាមិត្តល្អរបស់លោកយាយស៊ីវយ៉ាវនិងព្រះម៉ែភ្នំអ៊ី (អ្នកម៉ែស៊ីវយ៉ាវមាននិស្ស័យបានទ្រង់ទទួលធ្វើជាសិស្ស បង្ខំចិត្តលួចយកគម្ពីរនោះដើម្បីព្យាបាលជំងឺឱ្យអធិរាជហ័ងទី)។

អធិរាជយ៉ានទី ជាស្ដេចស្រលាញ់វិជ្ជាពេទ្យ ចូលចិត្តស្រាវជ្រាវគម្ពីរថ្នាំ ជួយជីវិតមនុស្សលោក មិនចូលចិត្តកាប់សម្លាប់ អប់រំកូនប្រុសមានចិត្តមេត្តាដូចទ្រង់ គ្មានកលល្បិចកាចសាហាវ ជាហេតុនាំឱ្យជនឆ្លៀតឱកាសអាចវាយផ្ដួលរលំនគរ។]

ស៊ីវយ៉ាវចង្អុលដៃលើក្បាលខ្លួនឯង៖

«ព្រះម៉ែមានបន្ទូលថា គម្ពីរនោះគឺជាគ្រោះមហន្តរាយ ហេតុនេះក្រោយពេលចាប់បង្ខំឱ្យបុត្រទន្ទេញចាំគម្ពីរទាំងមូល ទ្រង់ក៏បានយកទៅដុតកម្ទេចចោល។»

«ធ្នើរសៀវភៅខាងនោះមានសៀវភៅវិជ្ជាពេទ្យជាច្រើន នៅពេលទំនេរបុត្រអាចឆ្លៀតយកទៅអាន។ បើមិនយល់ត្រង់ណា អាចទៅរករាជពេទ្យក្នុងវាំងសាកសួរបាន។»

ស៊ីវយ៉ាវដើរទៅមើលធ្នើរសៀវភៅ។ នាងរើសយកសៀវភៅមួយក្បាល យកចិត្តទុកដាក់អាន ប៉ុន្តែនោះមិនមែនជាសៀវភៅវិជ្ជាពេទ្យដូចដែលអធិរាជស៊ុនទីគិត តែជាសៀវភៅដែលបង្រៀនល្បិចធ្វើបាបអ្នកដទៃ។

មួយច្រានដៃរបស់អានានថ្ងៃនេះធ្វើឱ្យស៊ីវយ៉ាវភ្ញាក់ខ្លួន នាងមិនអាចត្រាំត្រែងទៀតទេ!

ឪពុកនិងកូនស្រីទាំងពីរ ម្នាក់អង្គុយនៅមុខតុធ្វើការ យកចិត្តទុកមើលរបាយការណ៍រាជកិច្ច ឡាយព្រះហស្តសារលិខិត ម្នាក់ទៀតដេកកើយលើខ្នើយទន់ ខ្ជិលច្រអូសពន្លាត់ទំព័រសៀវភៅមើល។

លុះរហូតដល់យប់ជ្រៅ អធិរាជស៊ុនទីជូនស៊ីវយ៉ាវត្រលប់ទៅដំណាក់ម៉ីងសាវិញ បន្ទាប់មកទ្រង់ក៏វិលទៅដំណាក់ស៊ឺស៊ីងសម្រាក។

ស៊ីវយ៉ាវបន្តស្រាវជ្រាវថ្នាំពុល ពេលថ្ងៃនាងទៅរករាជពេទ្យក្នុងវាំងដើម្បីរៀនសូត្រ ពេលយប់នាងទៅរកកន្លែងឪពុក។ ថ្ងៃណាក៏រវល់ពីនេះពីនោះ មិនលោះថ្ងៃ នាងលែងយល់ឃើញថាជីវិតអផ្សុកនិងធុញទ្រាន់។ រឿងនឹកស្ដាយមួយនៅទីនេះ នាងគ្មានអ្នកណាអាចសាកល្បងថ្នាំពុល។

យប់មួយនៅក្នុងវិមានចាវហួយ ស៊ីវយ៉ាវសម្លឹងមើលស្លុងដបថ្នាំពុលដែលនាងទើបតែផ្សំ នឹកស្ដាយជាខ្លាំងដែលសាងលីវមិននៅទីនេះសាកល្បងថ្នាំពុលរបស់នាង។

នាងទាញកញ្ចក់ទិព្វសំណព្វចិត្តរបស់នាងចេញ ការចងចាំពីអតីតកាលក៏លេចចេញលើកញ្ចក់ជាបណ្តើរៗ។

នោះគឺជារូបភាពដែលនាងគូរក្បាលប្រាំបួននៅលើមុខរបស់សាងលីវ រូបភាពដែលនាងលួចលាក់បើកកញ្ចក់ទិព្វ កត់ត្រារូបភាពគេនៅក្រោមបាតសមុទ្ទអំឡុងពេលធ្វើដំណើរជាមួយសាងលីវ ក្រោយពេលបន្សាបពិសដង្កូវបុរាណឱ្យជ័ងស៊ូ។

នៅកណ្តាលសមុទ្ទពណ៌ខៀវដ៏ធំល្វឹងល្វើយ សាងលីវសស្រិលដូចផ្កាព្រិល ស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ស សក់សរលោងវែងរសាយនៅពីក្រោយខ្នង ធ្វើឱ្យមុខមាត់សង្ហារបស់គេមើលទៅពិសេសចម្លែក។

«អ្នកណាហ្នឹង?»

អធិរាជស៊ុនទីបន្លឺសំឡេងឡើងរំពេចនោះ ធ្វើឱ្យស៊ីវយ៉ាវភ្ញាក់ព្រើត។ នាងងាកក្បាលមើល ឃើញថាឪពុករបស់នាងបានមកអង្គុយចុះក្បែរនាង ឪពុកនាងកំពុងសម្លឹងមើលទៅក្នុងកញ្ចក់តូចរបស់នាង ហាក់ដូចជាចាប់អារម្មណ៍និងងឿងឆ្ងល់ចំពោះរូបភាពបុរសនៅក្នុងកញ្ចក់។

នាងឆ្លើយតប៖

«មិត្តម្នាក់មិនមែនមិត្ត!»

អធិរាជស៊ុនទីសើចពោលថា៖

«បិតានៅស្មានថាមនុស្សដែលបុត្រនឹកនាគឺកូនកញ្ជ្រោងទូសាននោះ!»

ស៊ីវយ៉ាវធ្វើមុខពព្រាយ សើចដាក់ឪពុក៖

«ចួនកាល មនុស្សគេកំពុងកាន់ដៃគូដណ្ដឹងគយគន់ផ្កានៅក្រោមព្រះចន្ទ រីករាយជីវិតដ៏ស្ដុកស្ដម្ភនិងសោយសុខ ហេតុអ្វីបុត្រចាំបាច់នឹកនាមនុស្សដូចគេ?»

អធិរាជស៊ុនទីសម្លឹងមុខកូនស្រីយ៉ាងភ្ញាក់ផ្អើល នាងពិតជាមនុស្សស្រីម្នាក់មិនខ្លាចក្រែងនិយាយអ្វីទាំងអស់មែន។

ស៊ីវយ៉ាវដឹងថានាងជ្រុលសម្ដី ញញឹមពព្រាយ និយាយបញ្ចូលថា៖

«នៅចំពោះមុខអ្នកដទៃ បុត្រនឹងប្រុងប្រយ័ត្នពាក្យសម្ដី មិនធ្វើឱ្យបិតាអាប់មុខទេ!»

អធិរាជស៊ុនទីដកដង្ហើមធំ៖

«បុត្រនិងម្ដាយបុត្រ… មិនដូចគ្នាទាល់តែសោះ!»

រួមទាំងមនុស្សម្នាក់នោះទៀត ពួកគេសុទ្ធតែជាមនុស្សទៀងត្រង់ ពុះកញ្ជ្រោល ចំណែកស៊ីវយ៉ាវគឺខុសគ្នា ស៊ីវយ៉ាវដឹងសេចក្ដីយ៉ាងត្រជាក់ស្រេង។ ស៊ីវយ៉ាវបម្រុងយកកញ្ចក់ទុក ប៉ុន្តែអធិរាជស៊ុនឃាត់ដៃ៖

«នៅតាហ័ងមានសត្វចម្លែកមួយហៅថា ស៊ីងស៊ីង សត្វនេះដឹងគ្រប់រឿងរ៉ាវនៅក្នុងអតីតកាល តែមិនដឹងអនាគត បិតាក៏ធ្លាប់ឮពាក្យចចាមអារ៉ាមដែរថា ដួងវិញ្ញាណរបស់ស៊ីងស៊ីងអាចបង្កើតជាកញ្ចក់ទិព្វកត់ត្រាអតីតកាល ប៉ុន្តែនោះគ្រាន់តែជាពាក្យចចាមអារ៉ាមប៉ុណ្ណោះ តើបុត្របានកញ្ចក់ទិព្វនេះមកពីណា?»

ស៊ីវយ៉ាវជូរមាត់ តប៖

«បិសាចកញ្ជ្រោងកន្ទុយប្រាំបួនជូនបុត្រ! ព្រោះបុត្រមិនអាចកំណត់រូបរាងបាន គេក៏ឱ្យកញ្ចក់នេះមកបុត្រដើម្បីកត់ត្រារូបរាងរបស់បុត្រពីថ្ងៃមុន ព្រោះមានកញ្ចក់នេះ ទោះថ្ងៃបន្ទាប់រូបរាងប្រែប្រួលបន្តិច ក៏បុត្រនៅតែអាចកែតម្រូវមកវិញ ព្រោះមានកញ្ចក់នេះ បុត្រលែងនៅភ័យខ្លាចទៀត»

«បុត្រនៅរក្សាវត្ថុរបស់គេនៅក្បែរខ្លួន បញ្ជាក់ថាបុត្រលែងនៅស្អប់គេទៀតហើយ»

ស៊ីយ៉ាវហៃអើតប៖

«គេស្លាប់បាត់ហើយ បុត្រនៅគ្រាំគ្រាចិត្តពីគេធ្វើអីទៀត!»

«បុត្រភ្លឺស្វាងណាស់»

ស៊ីវយ៉ាវសើចហីៗ៖

«មកពីបុត្រលោភលន់ មិនដាច់ចិត្តគ្រវាត់របស់មានតម្លៃនេះចោល»

អធិរាជស៊ុនទីអង្អែលដៃលើផ្ទៃកញ្ចក់ រូបភាពសាងលីវហែលទឹកនៅក្រោមបាតសមុទ្ទលេចឡើង៖

«មនុស្សដែលជាមិត្តម្នាក់មិនមែនមិត្តនេះ ស័ក្តិសមឱ្យបុត្រចងចាំជារៀងរហូតហ្អេស?»

ស៊ីវយ៉ាវផ្កាប់កញ្ចក់ទិព្វស៊ីងស៊ីង៖

«បុត្រកត់ត្រាទុកលេងទេ វល់ៗថ្ងៃស្អែកលុបចោលវិញហើយ!»

អធិរាជស៊ុនទីគ្រវីក្បាលអស់សំណើច ប្រុងហាស្តីពោលឡើង ប៉ុន្តែស៊ីវយ៉ាវក្រឡែងស្មា លើកដៃបិទមាត់ ស្ងាបហូមយ៉ាងវែង៖

«ងងុយគេងណាស់!»

អធិរាជស៊ុនទីទាញដៃនាងក្រោកឡើង៖

«បិតាជូនបុត្រទៅវិញ»

វិលទៅដំណាក់ម៉ីងសាវិញ ស៊ីវយ៉ាវហៀបនឹងផឹកទឹក ប៉ុន្តែភ្លាមនោះនាងប្រុងប្រយ័ត្នហើយក៏ឈប់វិញ។ នាងបើកគម្របប៉ាន់តែមើល ជាក់ស្ដែងឃើញថាមានដង្កូវប៉ុន្មានក្បាលនៅខាងក្នុង។ ស៊ីវយ៉ាវរអ៊ូរទាំ៖

«អានាន នាងនៅក្មេងខ្ចីណាស់! បើនាងគួរឱ្យខ្លាចមួយចំណិតដូចសាងលីវនោះ ជីវិតខ្ញុំនឹងមានន័យខ្លាំងណាស់!»

អ្នកបម្រើកំពុងក្រាលភួយលើគ្រែ នៅសុខៗស្រាប់តែប្រែពណ៌ទឹកមុខតក់ស្លុត ស៊ីវយ៉ាវដើរចូលទៅមើល ឃើញថាភួយនិងពូករបស់នាងត្រូវកាំបិតអារដាច់រហែកអស់។ ស៊ីវយ៉ាវគ្រវីក្បាលទាល់យោបល់។ អ្នកបម្រើពោលឡើងតិចៗ៖

«ថ្ងៃណាក៏បង្ករឿងបែបនេះមិនល្អទេ យកល្អថ្ងៃស្អែកព្រះនាងគួរតែទូលថ្វាយប្រាប់ទៅព្រះអង្គ»

ថ្មីៗនេះមានរឿងកើតឡើងស្ទើរតែរាល់ថ្ងៃ ពេលខ្លះមានពស់នៅក្នុងអាងងូតទឹក ពេលខ្លះមានខ្សាច់នៅក្នុងអាហារ។

ព្រះនាងមិនត្រឹមតែមិនទើសទែងចិត្ត នាងថែមទាំងងូតទឹកបណ្ដើរប្រលែងលេងជាមួយពស់បណ្ដើរ។ បាយមានខ្សាច់ នាងហូបនំនែកជំនួស ប៉ុន្តែពួកអ្នកបម្រើមិនអាចទ្រាំទ្រទៀត។

ស៊ីវយ៉ាវសើចពោលថា៖

«បើចង់ទូលថ្វាយ ពួកនាងទៅទូលថ្វាយខ្លួនឯងទៅ តែបើអានានដឹង ពួកនាងប្រយ័ត្នខ្លួនផង!»

គ្មានអ្នកបម្រើណាម្នាក់ហ៊ានបន្លឺសំឡេងមួយម៉ាត់។ ស៊ីវយ៉ាវរើសកន្សែងស្អាតបាតមួយដណ្ដប់គេងបណ្ដោះអាសន្ន។

«ទៅដេកពួនសិនហើយ ថ្ងៃស្អែកពួកនាងទៅបើកភួយថ្មីថែមសាគួរទៅគឺស្រេចហើយ!»

ថ្ងៃដើមខែដើមរដូវរងា យូឈូនាំយករ៉ូបពិធីសម្រាប់ពិធីបង្ហាញមុខមក អធិរាជស៊ុនទីហៅស៊ីវយ៉ាវមកលមើលសម្លៀកបំពាក់។

ស៊ីវយ៉ាវផ្លាស់ប្តូរសម្លៀកបំពាក់នៅក្នុងសាលដំណាក់ជាប់ក្បែរនេះ មានអ្នកបម្រើបួននាក់តាមជួួយនាង បន្ទាប់មកដើរចូលទៅសាលដំណាក់ធំ។

នោះជារ៉ូបវែងអមចង្កេះអង្ក្រងពណ៌សស្រិល ជួយលើកកម្ពស់រូបរាងដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ និងសម្រស់ស្រស់ស្អាតរបស់ស៊ីវយ៉ាវ រួមផ្សំជាមួយអាវផាយវែង បង្អូសផុតដី។

នៅលើរ៉ូបប៉ាក់រូបហង្សសួគ៌និងផ្កាអង្គាសីល៍ជាមួយអំបោះចេសពីរពណ៌ក្រហមនិងខ្មៅ នៅពេលលាតអាវផាយបង្អូសដី មានអារម្មណ៍ថាដូចផ្កាអង្គាសីល៍កំពុងរីកស្គុះស្គាយពេញដី។ ព្រោះតែអាវផាយវែងពេក ស៊ីវយ៉ាវខ្លាចទាក់ជើងដួល ទើបនាងមិនហ៊ានក្រឡេកមើលជុំវិញ នាងដើរយឺតៗមួយៗ។

សំពត់រឹតចង្កេះតឹងពេក នាងពិបាកដកដង្ហើម នាងខំប្រឹងរក្សាខ្នងឱ្យត្រង់។ សម្លៀកបំពាក់នោះធ្វើឱ្យស៊ីវយ៉ាវមានអារម្មណ៍ក្រៀមក្រំយ៉ាងខ្លាំង នាងបិទបបូរមាត់តឹងផ្អឹស កែវភ្នែកតឹងអួរ។

ស៊ីវយ៉ាវដើរយឺតៗចូលទៅក្នុងដំណាក់ធំ យូឈូនិងមន្ត្រីដទៃមានអារម្មណ៍ថាភ្លឺចែងចាំងភ្នែក។ ដៃអាវផាយផ្កាអង្គាសីល៍ភ្លឺចិញ្ចាំង ត្រចះត្រចង់នៅពីក្រោយខ្នងរបស់ស៊ីវយ៉ាវ ចន្លោះថ្ងាសរបស់នាងរំលេចពន្លឺដៅក្រហម តួខ្លួននិងមុខមាត់របស់នាងបញ្ចេញនូវភាពស្រស់ស្អាត មានមន្តស្នេហ៍ ប៉ុន្តែកែវភ្នែករបស់នាងបែរជាហៃអើ ព្រងើយកន្តើយ។

អធិរាជស៊ុនទីសម្លឹងមើលកូនស្រី នៅក្នុងចិត្តលួចដកដង្ហើមធំស្ងាត់ៗ។ ស៊ីវយ៉ាវឥឡូវនេះគឺពិតជាដូចជា “មនុស្សម្នាក់នោះ” ឫកពាក្រអឺតក្រទម មើលងាយអ្វីៗទាំងអស់លើលោក ភាពស្ដុកស្តម្ភរុងរឿងឬភាពប្រណិតឆើតឆាយសម្រាប់គេគ្រាន់តែដូចជាភក់មួយក្តាប់តូចនៅក្រោមជើងរបស់គេ។

ស៊ីវយ៉ាវឈប់ដើរ ច្រត់ដៃលើចង្កេះ អើតកនៅពីមុខដូចជាអណ្តើកពាក់ស្នូក ទឹកមុខអាប់អួរ៖

«ព្រះបិតា បុត្រត្រូវស្លៀកពាក់រ៉ូបនេះយូរប៉ុនណានៅក្នុងពិធី?»

មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងដំណាក់ធំដកដង្ហើមធូរខ្សុយធូរទ្រូង។ យូឈូយល់ឃើញថា ព្រះនាងថ្មីនេះគួរឱ្យស្រលាញ់អ្វីម៉្លេះទេ។ គេលួចនឹកស្រមៃស្ងាត់ៗ រំពឹងទុកទិដ្ឋភាពដ៏ស្រស់ស្អាតនៃពិធីបង្ហាញមុខ។ ថ្ងៃនោះ នៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃមាសដ៏ភ្លឺត្រចង់ ព្រះនាងស្លៀកពាក់រ៉ូបពិធីដ៏ប្រណិតនេះ ឈានជើងឡើងទៅកាន់ទីអាសនៈ។

បើផាត់មុខផូផង់ និងតុបតែងគ្រឿងអលង្ការបន្ថែមទៀត ព្រះនាងប្រាកដជាធ្វើឱ្យភ្ញៀវកត្តិយសទូទាំងតាហ័ងក្ដុកក្ដួលជាពន់ពេក។

អធិរាជស៊ុនទីគ្រវីក្បាល៖

«រ៉ូបមិនកើតទេ កាត់ថ្មី!»

ស៊ីវយ៉ាវត្រេកអរចង់លោតជើងឡើង។ ប៉ុន្តែចង្កេះរបស់នាងរឹតតឹងពេក ធ្វើឱ្យនាងកម្រើកមិនបាន។

យូឈូស្រឡាំងកាំងចំហមាត់ ម៉េចទៅជាអ៊ីចឹងវិញ? គេដៀងភ្នែកមើលទៅមនុស្សគ្រប់គ្នា ឃើញមនុស្សគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែងឿងឆ្ងល់ខ្លាំង។ នេះបញ្ជាក់ថា ខ្សែភ្នែកទាំងអស់នៅទីនេះ សុទ្ធតែយល់ស្រប លើកលែងតែអធិរាជស៊ុនទីនិងស៊ីវយ៉ាវ។

យូឈូរដាក់រដុបបន្លឺឡើង៖

«នៅសល់តែដប់ប្រាំថ្ងៃទៀតគឺដល់ពិធីបង្ហាញមុខ បើចង់កាត់ដេររ៉ូបមួយផ្សេងថ្មីសម្រាប់ពិធីធំដុំបែបនេះ ខ្លាចក្រែងតែមិនអាចទាន់ពេល!»

អធិរាជស៊ុនទីគ្រោតគ្រាត៖

«ហេតុនេះទើបយើងប្រគល់កិច្ចការនេះឱ្យឯង!»

យូឈូរំភើបឡើងចង់ស្រក់ទឹកភ្នែកពេលទទួលបានកិច្ចការធំដុំនេះ ប៉ុន្តែគេនៅតែលំទោនកាយទូលថ្វាយថា៖

«ទូលបង្គំនឹងខំប្រឹងឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព!»

ខណៈយូឈូថយជើងចេញពីដំណាក់ ស៊ីវយ៉ាវរត់ដេញតាមក្រោយ លើកដៃដាល់ៗស្មាគេ ឱនខ្សឹបផ្ដាំថា៖

«ចាំទុកផងណា៎ កាត់ឱ្យរលុងបន្តិច!»

«សូមព្រះនាងកុំបារម្ភ ជាងកាត់ដេរចំណាននឹងវាស់វែងឱ្យត្រឹមត្រូវ!»

យូឈូទាញដៃស៊ីវយ៉ាវចេញពីស្មាគេថ្នមៗ គេមិនយល់ព្រះនាងថ្មីនេះតាំងពីពេលណាឃើញគេដូចជា “បងប្អូនល្អ” របស់នាង។

ដោយសារមនុស្សគ្រប់គ្នាគ្រាន់តែដឹងថាអធិរាជស៊ុនទីទទួលព្រះនាងវិលត្រលប់មកពីភ្នំអ៊ី។ សូម្បីតែមនុស្សច្បាស់គ្រប់រឿងដូចយូឈូក៏មិននឹកស្មានថា វិនស៊ីវលូ គឺជាព្រះនាងដែរ។ ស៊ីវយ៉ាវញញឹមបង្ខំ ដើរចេញទៅដោយក្រៀមក្រំ។

យូឈូបញ្ជូនមនុស្សផ្ញើលិខិតអញ្ជើញគ្រប់ទីកន្លែង ទូទាំងតាហ័ងទាំងមូល កំពុងតែខ្សឹកខ្សាវគ្នាអំពីព្រះនាងធំកៅស៊ីងដែលបាត់ខ្លួនរាប់រយឆ្នាំនោះ ឥឡូវនេះបានវិលត្រលប់ចូលនគរវិញ។

អធិរាជស៊ុនទីតាំងពីដើមមកមិនចូលចិត្តពិធីជប់លៀងធំដុំ ចាយវាយខ្ជះខ្ជាយ ទ្រង់តែងតែប្រារព្ធសាមញ្ញគ្រប់ពិធីទាំងអស់ មិនថាតូចឬធំ។ ប៉ុន្តែពេលនេះដើម្បីតែកូនស្រី ទ្រង់ផ្ញើលិខិតអញ្ជើញទៅកាន់សម្ព័ន្ធគ្រួសារធំៗទាំងអស់នៅក្រោមមេឃនេះ។

សម្ព័ន្ធគ្រួសារទាំងនោះបើមិនយល់មុខដល់អធិរាជស៊ុនទីឬអធិរាជហ័ងទីទេ ក៏ត្រូវយល់មុខដល់ព្រះម៉ែភ្នំអ៊ីដែរ។ ហេតុនេះ ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី ភ្ញៀវមកពីគ្រប់ទិសទីទូទាំងតាហ័ងសម្រុកមកកាន់កៅស៊ីង។

នៅថ្ងៃទីដប់បួនពាក់កណ្តាលរដូវរងា យ៉ាងចូវនៅភ្នំទេពប្រាំពោរពេញទៅដោយភ្ញៀវសន្ធឹកសន្ធាប់។

ថ្វីដ្បិតតែយ៉ាងចូវជាភ្នំទេពមួយក្នុងចំណោមភ្នំទេពទាំងប្រាំរបស់កៅស៊ីង ប៉ុន្តែទីកន្លែងនេះមានទាំងភ្នំទាំងកោះ នៅលើកោះមានតៀមស្រា តៀមតែ តៀមបាយ តៀមលក់ប្រដាប់ប្រដាប្រើប្រាស់សព្វគ្រប់បែបយ៉ាង។

នៅលើលោកនេះ តំបន់ផ្សេងទៀតនៅតាហ័ងឈានចូលដល់រដូវរងាត្រជាក់ស្រេង ព្រិលធ្លាក់ខ្លាំងគ្របដណ្តប់ផ្ទៃមេឃ ដើមឈើស្ងួតខ្សោះ និងរសាត់ស្លឹកទៅៗ។ ប៉ុន្តែនៅភ្នំទេពប្រាំ អាកាសធាតុនៅតែកក់ក្តៅដូចពាក់កណ្តាលនិទាឃរដូវ ផ្ការាប់រយប្រជែងរីកសាយ។

ភ្ញៀវដែលមកដល់កៅស៊ីងជាលើកដំបូង ចម្លែកចិត្តប្លែកអារម្មណ៍ ចង់ទៅដើរលេងមើលគ្រប់ទីកន្លែង។ ភ្ញៀវចង់មើលសមុទ្ទ អាចជួលទូកចេញទៅលេងសមុទ្ទ។

ព្រលឹមស្រាងៗ ស៊ីវយ៉ាវទើបភ្ញាក់ពីគេង ក៏ឃើញជ័ងស៊ូមករកនាង៖

«ហ្វឹងឡុងនិងស៊ីងយៀកបានមកដល់ បងបម្រុងបន្តិចទៀតទៅទទួលរាក់ទាក់និងជូនពួកគេដើរកម្សាន្ត»

ស៊ីវយ៉ាវលុបមុខបណ្ដើរនិយាយបណ្ដើរ៖

«ក្នុងឋានៈជាកូនចៅកុលសម្ព័ន្ធឈីងឡុងឬព្រះបុត្រាសានយាន?»

«ប្រាកដជាព្រះបុត្រាសានយាន បើបងប្រាប់ពួកគេការពិតឥឡូវនេះ ពួកគេនឹងភ្ញាក់ផ្អើល តែមិនប្រុងប្រយ័ត្ន។ ប៉ុន្តែបើឱ្យពួកគេដោយខ្លួនឯងប្រទះដឹងឋានៈពិតរបស់បងវិញ នោះបងនឹងក្លាយជាជនកុហក។»

«បងធ្វើកិច្ចការរបស់បងចុះ ថ្ងៃនេះខ្ញុំរវល់ណាស់ បន្តិចទៀតត្រូវទៅលមើលរ៉ូបថ្មី បើវិលមកវិញយឺត យប់នេះមិនចាំបាច់មកមើលខ្ញុំទេ ព្រោះយូឈូផ្ដែផ្ដាំខ្ញុំឱ្យឆាប់ចូលគេងយកកម្លាំង ត្រៀមខ្លួនរៀបចំសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក កុំធ្វើឱ្យបាក់មុខនគរ»

នឹកឃើញទៅដល់យូឈូ ស៊ីវយ៉ាវមានអារម្មណ៍ម៉ួម៉ងឡើងភ្លែត។ ប៉ុន្មានថ្ងៃកន្លងមកនេះ គេរកគ្រប់មធ្យោបាយធ្វើទារុណកម្មនាង។ នាងថែមទាំងលួចសង្ស័យថា មិនដឹងថាគេត្រូវអានានសូកប៉ាន់ឬអត់?

«បងឮថារ៉ូបកាត់ដេររួចហើយទេតើ! រ៉ូបលើកមុនកើតអី?»

«រ៉ូបលើកមុនចង្អៀតណាស់!»

ជ័ងស៊ូឈានជើងដើរចេញទៅ ដើរពីរបីជំហាន ស្រាប់តែនឹកឃើញអ្វីមួយ ក៏ងាកមកនិយាយថា៖

«ទូសានជីងនិងបងប្រុសភ្លោះរបស់គេ ទូសានហាវ ក៏បានមកទីនេះដែរ។ ប្រហែលជាជីងនឹងរួមដំណើរមកជាមួយហ្វឹងឡុង បងត្រូវនាំកូនភ្លោះទាំងពីរគូនោះចេញទៅដើរលេង!»

ស៊ីវយ៉ាវចង់និយាយពាក្យខ្លះ ប៉ុន្តែនាងសម្រេចចិត្តមិនឱ្យពាក្យរបស់នាងប៉ះពាល់ដល់គំនិតយល់ឃើញរបស់ជ័ងស៊ូចំពោះទូសានហាវ ហេតុនេះនាងគ្រាន់តែគ្រវីដៃ ជាសញ្ញាឱ្យជ័ងស៊ូឆាប់ចេញទៅចុះ។

ជ័ងស៊ូដកដង្ហើមធំ៖

«បើជីងឃើញអូនប្រាកដជាស្ដាយក្រោយរត់ទៅវិញមិនខាន!»

ស៊ីវយ៉ាវមិនយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះជ័ងស៊ូ ក៏គ្មានពេលវេលាវិភាគពាក្យពេចន៍របស់គេដែរ នាងហូបអាហារពេលព្រឹកយ៉ាងញាប់មាត់ ព្រោះនាងខ្លាចថានាងនឹងមិនអាចដាក់អ្វីចូលពោះបានទៀត នៅពេលដែលមនុស្សឈ្មោះយូឈូនោះមកទីនេះ។

ជ័ងស៊ូទៅរកហ្វឹងឡុង អ្នកបម្រើជម្រាបថាហ្វឹងឡុងនិងស៊ីងយៀកនៅកន្លែងរបស់ជីង។ លំនៅដ្ឋានរបស់គ្រួសារទូសាននិងគ្រួសារឈីសួយគឺនៅជិតគ្នា។

ជ័ងស៊ូទៅកាន់លំនៅដ្ឋានរបស់ជីង ឃើញជីង ហាវ ហ្វឹងឡុង ស៊ីងយៀក និងអ៊ីអ៊ីង ទាំងអស់គ្នាកំពុងនៅក្នុងសួនផ្កា។ ជ័ងស៊ូឃើញហាវជាបុរសខ្ពស់សង្ហា មាឌហំហួនម្នាក់។

ហ្វឹងឡុងនិងស៊ីងយៀកសួស្ដីរាក់ទាក់ជ័ងស៊ូយ៉ាងរីករាយ ស៊ីងយៀកពោលទៅបងប្រុសថា៖

«ឃើញទេ? ខ្ញុំបានប្រាប់បងហើយ ដឹងថាពួកយើងមកដល់ គាត់ប្រាកដជាមករកពួកយើង។»

ហ្វឹងឡុងសើចពោលថា៖

«ជាមិត្តភក្ដិត្រូវតែអ៊ីចឹង!»

ហ្វឹងឡុងចង់ណែនាំហាវឱ្យជ័ងស៊ូស្គាល់ ប៉ុន្តែជ័ងស៊ូរហ័សពោលឡើងថា៖

«ខ្ញុំមកនេះជាដំបូងចង់សុំអ្នកទាំងអស់គ្នាអត់ទោស!»

ហ្វឹងឡុងភ្ញាក់ផ្អើលឡើងសួរ៖

«អត់ទោស?»

ជ័ងស៊ូបកស្រាយក្បោះក្បាយពីឋានៈពិតរបស់គេ បន្ទាប់មកសុំទោសដោយស្មោះត្រង់ថា៖

«ខ្ញុំគ្មានបំណងបិទបាំងនោះឡើយ ប៉ុន្តែកាលនោះខ្ញុំគ្រាន់តែតាមក្រុមទេពកោសល្យជនកៅស៊ីងទៅកាន់ឈីសួយមើលការប្រកួត បើបើកបង្ហាញឋានៈពិត ខ្ញុំខ្លាចថាធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាទើសទាល់។»

បន្ទាប់ពីមួយខណៈភ្ញាក់ផ្អើល នៅសុខៗនោះស៊ីងយៀកស្រាប់តែមានអារម្មណ៍រីករាយពុះកញ្ជ្រោលនៅក្នុងចិត្តយ៉ាងពិបាកថ្លែង។ ក្ដីរីករាយសម្ងាត់នោះប្រៀបដូចភ្លក់ភ្លើងក្រហម ឆាបឆេះនៅក្នុងបេះដូងនាង ធ្វើឱ្យបេះដូងនាងលោតញាប់ ថ្ពាល់សងខាងក្ដៅឆុរ។

នាងឱនក្បាលនៅស្ងៀមស្ងាត់ អ្នកណាមិនដឹងគិតថានាងខឹងសម្បាខ្លាំងណាស់។

ដូចអ្វីដែលជ័ងស៊ូគិតទុក ហ្វឹងឡុងមិនប្រកាន់ចិត្តរឿងនោះទេ គេសើចក្អាកក្អាយឡើង លាន់មាត់ពោលថា៖

«ហេតុនេះហើយទើបខ្ញុំតែងតែមានអារម្មណ៍ថា សាវតារបស់ទ្រង់និងអានានពិតជាចម្លែកណាស់ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិននឹកស្មានថាទ្រង់ជាព្រះបុត្រា ចុះអានាន…»

«ព្រះនាងទីពីរកៅស៊ីង»

ហ្វឹងឡុងលើកចិញ្ចើម៖

«ព្រះនាង!»

គេងាកទៅនិយាយលេងដាក់ជីងនិងអ៊ីអ៊ីង៖

«អ្នកទាំងពីរឃើញខ្ញុំមានទឹកចិត្តខ្លាំងទេ ខ្ញុំអញ្ជើញទាំងព្រះបុត្រានិងព្រះនាងទៅចូលរួមជប់លៀងអបអរអ្នកទាំងពីរទៀតន៎!»

ជ័ងស៊ូក្ដោបដៃសម្ដែងការសុំទោស៖

«សូមមេត្តាអត់ទោសផង!»

អ៊ីអ៊ីងឈានទៅមុខ លំទោនកាយគោរពជ័ងស៊ូ៖

«យប់នោះមិនដឹងពីសាវតាព្រះបុត្រា អចេតនាធ្វើឱ្យបុត្រាត្រូវរបួស សូមព្រះបុត្រាលើកលែងទោស!»

ជ័ងស៊ូរហ័សបន្លឺឡើង៖

«មិនដឹងឥតទោស ម៉្យាងពួកយើងបានរាប់អានគ្នាជាមិត្តហើយ!»

ហ្វឹងឡុងសើចក្អាកក្អាយរីករាយ ពោលទៅកាន់ស៊ីងយៀក៖

«កុំខឹងទៀតអី អូនក៏តែងតែបិទបាំងឋានៈរាល់ពេលចេញទៅក្រៅដើរលេងដែរទេតើ ទ្រង់គ្មានចេតនាកុហកពួកយើងទេ ធ្វើបែបនេះដើម្បីធុរៈផ្ទាល់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ!»

អ៊ីអ៊ីងឱបស្មាស៊ីងយៀក សើចពោលថា៖

«ណ្ហើយចុះៗ យល់មុខព្រះបុត្រាបានសុំទោសហើយ លើកលែងឱ្យទ្រង់ទៅចុះ!»

ស៊ីងយៀកងើបមុខឡើង ក្រឡេកមើលមុខជ័ងស៊ូ ញញឹមពោលថា៖

«ពិន័យទ្រង់នាំពួកយើងដើរលេងនិងចេញប្រាក់!»

ជ័ងស៊ូញញឹមតប៖

«រឿងហ្នឹងប្រាកដណាស់!»

ជ័ងស៊ូនាំមិត្តភក្តិទាំងប្រាំនាក់ទៅហូបអាហារឆ្ងាញ់ៗនៅកៅស៊ីង។

តៀមតូចៗនៅយ៉ាងចូវមិនដូចកន្លែងផ្សេងទៀតទេ។ មិនថាតៀមតូចចង្អៀតប៉ុនណា តែងតែរៀបចំស្អាតបាតនិងតុបតែងយ៉ាងស្រស់ស្អាត។ ដោយសារទីកន្លែងនេះ រដូវទាំងបួនកក់ដ្ដៅ ផ្ការីកពេញមួយឆ្នាំ គ្រប់តៀមទាំងអស់សុទ្ធតែមានផ្កាស្រស់។

នៅតាមផ្លូវ ភ្ញៀវតែងលាន់មាត់សរសើរតំណក់សន្សើមផ្កា និងស្រង់ក្លិនផ្កាក្រអូបរីកនៅមុខផ្ទះនីមួយៗ។ នៅជុំវិញផ្ទះគឺរបងជញ្ជាំងពណ៌សនិងពណ៌ផ្កាឈូក ផ្លូវថ្មគ្រួសបៃតងដែលត្រូវបានលាងសម្អាតយ៉ាងស្អាត។

បុរសទាំងបីមិនជាចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំង ប៉ុន្តែស៊ីងយៀកនិងអ៊ីអ៊ីងរំភើបរីករាយខ្លាំងណាស់។

ជ័ងស៊ូនាំពួកគេទៅកាន់តៀមអាហារមួយកន្លែង វល្លិ៍ឈើពណ៌បៃតងព្យួរសំយុងនៅក្រោមដំបូល បង្អួចតុបតែងដោយផ្កាស្រស់ក្រហមភ្លឺ នៅខាងមុខទ្វារមានព្រែកផ្សែងទឹកកកមួយជួរវែង ម្ចាស់តៀមត្រាំស្រានិងផ្លែឈើនៅក្រោមព្រែក។ ពេលមានភ្ញៀវ ទើបទាញកាទិនស្រាឡើង ចាក់ស្រានិងកាត់ផ្លែឈើឱ្យភ្ញៀវ។

ជ័ងស៊ូណែនាំ៖

«រាស្ត្រភូមិភាគកណ្ដាលចូលចិត្តផឹកស្រាធម្មតាឬកំដៅក្ដៅ ចំណែករាស្ត្រកៅស៊ីងចូលចិត្តផឹកស្រាត្រាំទឹកកក ស្រានេះចម្រាញ់ចេញពីផ្លែឈើព្រៃនៅលើភ្នំ សាកភ្លក់មើលទៅ!»

ស៊ីងយៀកក្រេបផឹកមួយក្អឹក សរសើរឡើងភ្លាម៖

«ឆ្ងាញ់ណាស់!»

អ៊ីអ៊ីងក៏ក្រេបផឹកបន្តិច ងាកភ្នែកមើលទៅក្រៅបង្អួច និយាយស្រពេចស្រពិល៖

«បើសិនអាចទម្លាក់ចោលអ្វីៗទាំងអស់ រស់នៅក្បែរគ្នាសុខសាន្តនៅទីនេះរហូត នោះនឹងគ្មានអ្វីនឹកសោកស្ដាយ។»

ស៊ីងយៀកផ្ទុះសើច៖

«ទូសានជីង ល្បងឮហើយឬនៅ?»

ជីងភ្ញាក់ទ្រឹង បន្ទាបភ្នែកចុះ នៅស្ងៀមស្ងាត់។ ហាវគ្រលៀសមុខអ៊ីអ៊ីងមួយច្បិច អកផឹករីកពែងស្រា។

តៀមមានភ្ញៀវពេញ ប៉ុន្តែមិនដូចបរិយាកាសអ៊ូអរឡូឡានៅភូមិភាគកណ្ដាលទេ ភ្ញៀវម្នាក់ៗហាក់ដូចជាទទួលឥទ្ធិពលពីផ្ទាំងទេសភាពដ៏ស្រស់ស្អាត ស្ងប់ស្ងាត់នៅទីនេះ ពួកគេជជែកគ្នាសន្សឹមៗ បន្ធូរអារម្មណ៍។

យ៉ាងណាមិញ ចំណីអារម្មណ៍ដែលមនុស្សលើកយកមកជជែកជុំវិញគឺច្រើនទាក់ទងទៅនឹងព្រះនាងធំកៅស៊ីង តាំងពីការបាត់ខ្លួនដ៏អាថ៌កំបាំង រហូតដល់ការវិលត្រលប់មកវិញដ៏ចម្លែករបស់នាង។

ហើយអ្វីដែលធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាស្ញប់ស្ញែងនោះគឺ សាវតារបស់នាង។ ជាព្រះបុត្រីរបស់អធិរាជស៊ុនទី ជាព្រះរាជនត្តារបស់អធិរាជហ័ងទី និងជាកូនសិស្សរបស់ព្រះម៉ែភ្នំអ៊ី។ មានមនុស្សដកដង្ហើមធំ៖

«អ្នកណាបានរៀបការជាមួយនាងប្រាកដជាមួយជំហានឡើងលើមេឃ!»

«អ្នកណាទៅដឹង ក្រែងលោនាងមុខអាក្រក់ដូចខ្មោច ទោះមួយជំហានឡើងលើមេឃ ប៉ុន្តែរាល់យប់ត្រូវរស់នៅជាមួយសុបិនអាក្រក់!»

ពួកបុរសៗនាំគ្នាផ្ទុះសំណើចលាន់។ ហ្វឹងឡុងឃើញជ័ងស៊ូនៅតែច្បិចញញឹម មើលដឹងថាគេមិនប្រកាន់រឿងទាំងនេះ ងឿងឆ្ងល់សួរ៖

«ប្អូនស្រីជីដូនរបស់ទ្រង់ទីបញ្ចប់ជាមនុស្សយ៉ាងណាទៅ?»

ជ័ងស៊ូសើចឡើង៖

«ថ្ងៃស្អែកចួប លោកនឹងដឹង»

ស៊ីងយៀករំអួយ៖

«ពួកខ្ញុំគឺជាមិត្តរបស់ទ្រង់ គួរណាផ្ដល់អាទិភាពដឹងមុនន៎!»

ជ័ងស៊ូតឹងតែង៖

«ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាគួរនិយាយយ៉ាងណាដែរ!»

មនុស្សស្រីច្រើនឱ្យតម្លៃលើរូបសម្រស់ខាងក្រៅ ស៊ីងយៀកផ្អៀងក្បាលគន់គូរបន្តិច និយាយថា៖

«ប្រៀបជាមួយអានានយ៉ាងណាដែរ?»

ជ័ងស៊ូអកស្រាក្នុងពែងទ្រឹងគិតបន្តិច តបថា៖

«ពួកគេដូចជាផ្កានៅក្នុងសួននោះ ផ្កាអ៊ីងអ៊ីងស្អាតបែបផ្កាអ៊ីងអ៊ីង ផ្កាហ្វុងឡាងស្អាតបែបផ្កាហ្វុងឡាង ពិបាកប្រៀបធៀបណាស់!»

[ផ្កាអ៊ីងអ៊ីង: ផ្កាមាលតី; ផ្កាហ្វុងឡាង: ផ្កាអរគីដេ។]

ស៊ីងយៀកនៅតែមិនអស់ចិត្ត អ៊ីអ៊ីងសើចពោលថា៖

«ទោះជាផ្កាណាក៏សុទ្ធតែស្អាត និយាយរួមទៅ មិនធ្វើឱ្យអ្នកទាំងអស់គ្នាខកចិត្តទេ!»

ជ័ងស៊ូចង្អុលចានបន្លែខៀវនៅលើតុ៖

«នេះជាសារាយសមុទ្ទ ឆ្ងាញ់ហើយត្រជាក់ក្នុង អ្នកទាំងអស់គ្នាភ្លក់មើលទៅ!»

ហ្វឹងឡុងនិងហាវយល់ពីសម្ដីជ័ងស៊ូ គេមិនចង់បន្តនិយាយពីប្អូនស្រីជីដូនមួយរបស់គេ ទើបម្នាក់ៗកៀបបន្លែម្នាក់មួយចង្កឹះទៅភ្លក់ បន្ទាប់មកប្ដូរទៅជជែកពីភាពខុសគ្នារវាងអាហារនៅកៅស៊ីងនិងភូមិភាគកណ្ដាល។ ស៊ីងយៀកនិងអ៊ីអ៊ីងហូបបណ្ដើរជជែកបណ្ដើរ។

ជីងដាក់ដៃលើភ្លៅ ក្តាប់កណ្តាប់ដៃណែន តាំងពីដើមដល់ចប់នៅស្ងៀមរហូត។

ថ្ងៃទីដប់ប្រាំពាក់កណ្តាលរដូវរងា ភ្ញៀវទាំងឡាយប្រមូលផ្តុំគ្នានៅកំពូលភ្នំយៀនឈៀវ ដើម្បីចូលរួមនៅក្នុងពិធីសែនព្រេងមេឃដីនិងដូនតាបុព្វបុរសរបស់អធិរាជស៊ុនទីនិងព្រះបុត្រី ព្រមទាំងធ្វើជាសាក្សីនៃការយាងត្រលប់មកវិញរបស់ព្រះនាងធំកៅស៊ីង។

ដ្បិតជាមនុស្សចូលចិត្តសេរីភាព និងមិនចូលចិត្តរឹតបន្តឹង ប៉ុន្តែស៊ីវយ៉ាវយល់ច្បាស់ថានៅក្នុងជីវិតមានពេលខ្លះមនុស្សមិនអាចជ្រើសរើសអ្វីដែលពួកគេចូលចិត្ត ដូចជាថ្ងៃមួយនេះ។

នាងមិនយល់ហេតុអ្វីព្រះបិតានាងប្រារព្ធពិធីធំដុំឱឡារិកយ៉ាងនេះ ប៉ុន្តែនាងដឹងថានាងមិនអាចធ្វើឱ្យទ្រង់បាក់មុខឡើយ។ យូឈូនិយាយដដែលៗថា គ្រប់កាយវិការនិងគ្រប់ទង្វើរបស់នាង គឺសុទ្ធតែជាមុខមាត់របស់កៅស៊ីង សូម្បីតែកំហុសតូចមួយក៏អាចប៉ះពាល់ដល់នគរទាំងមូលដែរ។

ព្រឹកព្រលឹមអុល ស៊ីវយ៉ាវក្រោកឡើង លុបមុខលុបមាត់ ហូបអាហារទ្រាប់ពោះ បន្ទាប់មកអ្នកបម្រើនៅក្នុងវាំងមានទឹកដៃចំណានមកជួយនាងតុបតែង សិតសក់ ផាត់មុខ និងពន្យល់លំអិតបែបបទក្នុងពិធី។

នៅក្នុងអំឡុងពេលនោះ ជ័ងស៊ូរត់មកមើលនាង លើកទឹកចិត្តនាងកុំឱ្យភិតភ័យពេក ហើយប្រាប់នាងថា ពិធីរបស់កៅស៊ីងស្មុគស្មាញច្រើន ទាមទារខ្ពស់ មិនអាចចងចាំអស់ទេ បើជ្រុលមានកំហុសណាមួយ ត្រូវតាំងស្មារតីឱ្យនឹងនរ គ្មានអ្នកណាប្រទះដឹងឡើយ។

ស៊ីវយ៉ាវដឹងថា ជ័ងស៊ូតំណាងមុខអធិរាជហ័ងទីនៅក្នុងពិធីថ្ងៃនេះ គេនឹងរវល់ខ្លាំងណាស់ដែរ នាងប្រាប់គេឱ្យទៅធ្វើកិច្ចការរបស់គេចុះ កុំបារម្ភពីនាង។

ស៊ីវយ៉ាវសិតសក់និងផាត់មុខរួចរាល់ យូឈូកំពុងឈររង់ចាំនៅខាងក្រៅដំណាក់។

អ្នកបម្រើយករ៉ូបពិធីមក ស៊ីវយ៉ាវចូលចិត្តរ៉ូបថ្មីនេះណាស់។ ដោយសារតែខិតជិតពេលវេលា មិនមានពេលសម្រាប់ប៉ាក់ដិនច្រើន ជាងកាត់ដេរផ្ដោតលើសាច់ក្រណាត់ និងការតុបតែងនៅខាងក្រៅ។ រ៉ូបពណ៌សសុទ្ធនិងអាវផាយរួមបញ្ចូលគ្នាជាមួយគ្រាប់អង្កាំត្បូងពេជ្រ ថ្លៃថ្នូរនិងប្រណិត ស្លៀកពាក់ទៅមានអារម្មណ៍ស្រួលខ្លួនពាក់ជាងរ៉ូបលើកមុន។

ប៉ុន្តែនៅពេលអ្នកបម្រើលាតរ៉ូបពិធីចេញ ម្នាក់ៗនាំគ្នាស្រែកចាចឡើងយ៉ាងរន្ធត់។ ស៊ីវយ៉ាវងាកក្រោយទៅមើល ឃើញថាជើងសំពត់រហែកមួយកំណាត់និងមានស្នាមប្រឡាក់ខ្មៅជាច្រើនទៀត។ ក្រោយពេលពិនិត្យដិតដល់ អ្នកបម្រើម្នាក់ខាងបោកអ៊ុត ខឹងចិត្តថា៖

«នេះជាទឹកស្លឹកថ្នាំកិនម៉្យាងនៅភ្នំហ្វុងឡាយ មិនអាចបោកជ្រះទេ!»

មនុស្សគ្រប់គ្នាមានមុខនៅក្នុងដំណាក់ពេលនេះ ស្លេកស្លាំងមុខ ភ័យខ្លាច។ អធិរាជស៊ុនទី ជាមនុស្សស្ងប់ស្ងាត់ កម្រក្រេវក្រោធ ប៉ុន្តែដរាបណាទ្រង់ផ្ទុះកំហឹង នោះនឹងក្លាយជាសុបិនអាក្រក់ដ៏គួរឱ្យខ្លាចបំផុត។ អ្នកបម្រើរាជវាំងជាច្រើនចាប់ផ្តើមយំផ្តឺតផ្តក់។

ស៊ីវយ៉ាវដកដង្ហើមធំ អានានពិតជាមិនដឹងមេឃខ្ពស់ដីក្រាស់ជាអ្វី! នាងបើកទូស្រវាទាញអាវមួយ យកមកពាក់សិន និយាយទៅកាន់អ្នកបម្រើតែមួយគត់ដែលនៅឈរហ្នឹង៖

«ឆាប់អញ្ជើញលោកម្ចាស់យូឈូមកទីនេះ សួរមើលថាតើគេមានវិធីស្រោចស្រង់ទេ?»

ខណៈចូលមកដល់ គ្មានពេលសួរនាំ យូឈូស្ទុះរត់ទៅពិនិត្យសម្លៀកបំពាក់ ទឹកមុខប្រែប្រួល គេក្រោធឡើងដេញដោល៖

«អ្នកណាជាអ្នកធ្វើ? បើឱ្យយើងរកមុខឃើញ យើងនឹងកាត់ក្បាលគ្រួសារគេទាំងមូល!»

ស៊ីវយ៉ាវហៃអើតប៖

«អ៊ីចឹងលោកត្រូវរាប់ទាំងព្រះបិតាចូលផង!»

កំហឹងឡើងដល់ក យូឈូព្រួសពាក្យប្រចោល៖

«នាងច្រម៉ក់អានាន! ចង់យកក្បាលពួកយើងច្បាស់ណាស់នៀក!»

អ្នកបម្រើជាច្រើនអត់ទ្រាំមិនបានទ្រហោយំឡើង៖

យូឈូចង្អុលក្ដោងច្រមុះរបស់ស៊ីវយ៉ាវ សំឡេងញាប់ញ័រស្រែកបន្ទោស៖

«ទ្រង់កុំធ្វើពើដូចមិនពាក់ព័ន្ធ! អានានប្រាកដជាបង្ករឿងបែបនេះជាច្រើនដងហើយ ព្រោះតែទ្រង់តែងតែអត់ឱនឱ្យនាង! បងប្អូនអ្នកទាំងពីរឈ្លោះគ្នា តែអ្នកកំបុតក្បាលគឺពួកយើងឯណេះទេ!»

ពួកអ្នកបម្រើកាន់តែស្រែកយំខ្លាំងឡើង ថែមទាំងមានមនុស្សខ្លះដួលទៅលើដី ខ្យល់គសន្លប់។

ស៊ីវយ៉ាវឈ្លីៗខ្ទង់ច្រមុះខ្លួនឯង សើចស្ញេញ៖

«លោកម្ចាស់យូឈូ សម្តែងល្ខោនក៏សម្ដែងល្មមៗបានហើយ បើចង់ឱ្យខ្ញុំសហការជាមួយលោក និយាយត្រង់ៗមកចុះ ខ្ញុំនឹងស្តាប់តាមលោក!»

មានភាគបន្ត…

«លួកយ៉ាង បានហើយ!»

លួកយ៉ាងទម្លាក់ខ្លួនចុះ ទុំលើស្មាបុរសវ័យក្មេងឈុតខ្មៅ។ បុរសវ័យក្មេងឈុតខ្មៅសម្លឹងស៊ីវលូទាំងកែវភ្នែករលីងរលោង។

ស៊ីវលូផ្អែកទ្រូងឪពុក សម្លឹងមើលទៅគេ៖

«ល្បងគឺអាយៀក?»

បុរសវ័យក្មេងងក់ក្បាលតិចៗ រួចក៏ប្រែរូបរាងដើមជាខ្លាត្រីពណ៌ខ្មៅមួយក្បាល។ ដូចដឹងឮ បន្ទាប់ពីតាំងសីល៍ប្រែជារូបរាងមនុស្ស ពួកព្រាយបិសាចមានតំណមធំ មិនងាយប្រែរូបរាងដើមនៅចំពោះមុខអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែអាយៀកសុខចិត្តធ្វើបែបនោះ ព្រោះគេមិនចង់ឱ្យស៊ីវលូមានអារម្មណ៍ឃ្លាតឆ្ងាយ។

ស៊ីវលូលុតជង្គង់ចុះ ឱបកអាយៀក៖

«សុំទោសដែលធ្វើឱ្យពួកល្បងបារម្ភ!»

អាយៀកលួងលោម៖

«ពួកខ្ញុំមើលថែនាងតូចមិនបានល្អ នាងត្រលប់មកវិញសុខសាន្តគឺប្រសើរហើយ!»

ខ្លាត្រី អម្បូរកញ្ជ្រោងល្បីឈ្មោះនៅក្នុងពិភពព្រាយបិសាច ជាសត្វមានសំឡេងស្រទន់ពីរោះរណ្ដំ ចាក់ដោតបេះដូងមនុស្ស។ នៅខណៈពេលនេះ សំឡេងនោះកំពុងបន្លឺឡើងយ៉ាងស្រទន់នៅក្បែរត្រចៀករបស់ស៊ីវលូ។

នៅសុខៗនឹកឃើញថាខ្លាត្រីនេះឥឡូវជាមនុស្សប្រុសម្នាក់ ស៊ីវលូខ្មាសអៀនដកដៃចេញទៅវិញយ៉ាងលឿន។

ភាពសោកសៅយ៉ាងជ្រាលជ្រៅផុសឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់អាយៀកនិងលួកយ៉ាង។ ថ្វីដ្បិតតែស៊ីវយ៉ាវជាតំណក់ឈាមរបស់អាស៊ីង តែនាងមិនដូចជាម្តាយរបស់នាងឡើយ។ អាយៀកនិយាយទៅស៊ីវលូ៖

«ព្រះអង្គបានទូលថ្វាយទៅកាន់ព្រះម៉ែអំពីស្ថានភាពរបស់នាង អាវុធទេពដាក់នៅក្នុងខ្លួនរបស់នាងហៅថា ផ្កាជូសៀន ដែលជាអាវុធទេពប្រមូលផ្តុំមហិទ្ធិឫទ្ធិរាប់ពាន់ម៉ឺនឆ្នាំនៅក្នុងព្រៃផ្កាអង្គាសីល៍ វាជួយមនុស្សរក្សារូបសម្រស់ជាអមតៈ ហើយក៏អាចផ្លាស់ប្តូររូបរាងផងដែរ»

ស៊ីវលូអន្ទះសាសួរថា៖

«ព្រះម៉ែអាចដកវាចេញឱ្យខ្ញុំបានទេ?»

អាយៀកគ្រវីក្បាល៖

«មិនអាចទេ តែទ្រង់អាចជួយនាងប្រែរូបរាងពិតវិញ»

ស៊ីវលូទប់ដង្ហើម នាងងាកទៅជ្រប់ក្បាលលើស្មារបស់អធិរាជស៊ុនទី ទឹកភ្នែកហូរស្ងាត់ៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងជូតទឹកភ្នែកស្ងាត់ៗ បែរមុខមកពោលទៅអាយៀក៖

«ពួកយើងនឹងទៅកាន់ភ្នំអ៊ីចួបព្រះម៉ែមែនទេ?»

«មែនហើយ»

ស៊ីវលូពោលទៅឪពុក៖

«បុត្រចង់ទៅឥឡូវនេះ»

អធិរាជស៊ុនទីងក់ក្បាលយល់ព្រម។

«ជ័ងស៊ូនឹងជូនបុត្រទៅ នៅពេលដែលបុត្រវិលមកវិញ បិតានឹងប្រកាសក្រោមមេឃ ព្រះនាងធំកៅស៊ីងបានវិលត្រលប់មកវិញដោយសុខសាន្ត!»

ស៊ីវលូងក់ក្បាល។ អាយៀកនិយាយទៅនាង៖

«នាងជិះលើខ្ញុំ ជ័ងស៊ូជិះលើលួកយ៉ាង»

«រំខានល្បងហើយណា៎!» និយាយរួច ស៊ីវលូអង្គុយឡើងលើខ្នងអាយៀក។

លួកយ៉ាងប្រែកាឡារូបរាងធំឡើង ជ័ងស៊ូក្ដោបដៃគោរពលួកយ៉ាង៖

«សុំអនុញ្ញាត!»

បន្ទាប់មកគេលោតឡើងលើខ្នងរបស់លួកយ៉ាង។ អាយៀកនិងលួកយ៉ាងហោះឡើងលើអាកាស សំដៅទិសទៅភ្នំអ៊ី ឆ្ពោះត្រង់ទៅមុខ។

នៅខណៈពេលក្រឡេកឃើញជម្រាលភ្នំដំបូង ស៊ីវលូភ័យបុកពោះខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែពេលជើងនាងប៉ះដី ឃើញថាអ្វីៗនៅតែកាលដូចពីមុន នាងញញឹម ភាពព្រួយបារម្ភទាំងអស់ក៏រលាយបាត់ទៅវិញ។ មនុស្សលោកនៅតាហ័ងមានចម្រៀងប្រជាប្រិយមួយឃ្លាថា៖

“ភ្នំនោះឃ្លាតដាច់ឡែកពីលោកា ទឹកនោះលាក់កំបាំង សែនឆ្ងាយ ដូចឥតស្ថិតស្ថេរ…”

ភ្នំអ៊ីជាភ្នំឃ្លាតដាច់ឡែកពីក្រោមមេឃទាំងស្រុង ព្រោះពេលវេលាហាក់ដូចជាបញ្ឈប់ដើរនៅទីនេះ។ ព្រៃផ្កាអង្គាសីល៍រាប់ពាន់យោជន៍លាតដាច់សន្ធឹងគ្មានទីបញ្ចប់ ព្រះអាទិត្យរះសូរិយាត្រចះត្រចង់ ព្រះអាទិត្យលិចសូរិយាអស្តង្គតកក់ក្តៅ ទិដ្ឋភាពដ៏ស្រស់ស្អាតទាំងនោះរំលេចឡើងពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ។

សូម្បីតែអាកាសធាតុនៅក្នុងមួយថ្ងៃក៏មិនប្រែប្រួលដែរ នៅតែថិតថេររយៈពេលរាប់ម៉ឺនឆ្នាំ។

ស៊ីវលូដើរនៅតាមខ្សែផ្លូវថ្មក្រាល ចួនឃើញចួនបាត់ លាក់បង្កប់នៅកណ្តាលសួនព្រៃផ្កាអង្គាសីល៍ដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ ព្រះម៉ែមិនចូលចិត្តសំឡេងឡូឡារំខាន ហេតុនេះទីកន្លែងនេះគ្មានអ្នកបម្រើច្រើន។

លើសពីនេះ អ្នកបម្រើនៅទីនេះក៏មិនបង្ហាញការភ្ញាក់ផ្អើលអ្វីដែរ នៅពេលដែលពួកគេឃើញនាង ពួកគេគ្រាន់តែស្ងៀមស្ងាត់ ឱនមុខចុះ ញែកផ្លូវចេញ។ នៅតាមផ្លូវ ស៊ីវលូមិនឮសំឡេងអ្វីក្រៅពីសំឡេងសម្រិបជើងរបស់ខ្លួនឯង។

ស៊ីវលូមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងទិដ្ឋភាពនោះ នាងចង់បន្លឺសំឡេងអ្វីមួយ នាងងាកទៅនិយាយជាមួយជ័ងស៊ូ។

«បងឃើញហើយឬនៅ? បើឱ្យខ្ញុំជ្រើសរើសម្ដងទៀត ខ្ញុំនៅតែជ្រើសរើសដើរតែលតោលឯណេះឯណោះ ជាជាងរស់នៅកណ្ដោចកណ្ដែង ធុញទ្រាន់អផ្សុកដូចស្លាប់ដល់ទីនៅទីនេះ។»

ជ័ងស៊ូស្ដីបន្ទោស៖

«កុំនិយាយផ្ដាស!»

ព្រះម៉ែឈរនៅក្បែរបឹងយ៉ាវជី នៅពីក្រោយខ្នងទ្រង់គឺព្រៃផ្កាអង្គាលីល៍ពាន់យោជន៍ នៅពីមុខទ្រង់គឺបឹងពណ៌ខៀវដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ ទ្រង់ងាកក្រោយសម្លឹងមើលជ័ងស៊ូនិងស៊ីវលូ មុខមាត់ចាស់ជរារបស់ទ្រង់ កែវភ្នែកងងឹតម៉ងសៅរបស់ទ្រង់ធ្វើឱ្យភ្នំទាំងមូលនេះហាក់ដូចជាក្រៀមស្ងួតក្រៀមក្រំ។

ជ័ងស៊ូនិងស៊ីវលូឈានចូលទៅជិតទ្រង់ ស៊ីវលូមានអារម្មណ៍ក្តុកក្តួលជាពន់ពេក។ នាងលុតជង្គង់ចុះយឺតៗ ជ័ងស៊ូក៏លុតជង្គង់ចុះតាម។ ព្រះម៉ែត្រជាក់ល្អូកមានបន្ទូលថា៖

«ក្រោកឡើង!»

ស៊ីវលូនិងជ័ងស៊ូក្រាបក្បាលថ្វាយបង្គំទ្រង់រួចទើបក្រោកឡើង។

ព្រះម៉ែទាញដៃរបស់ស៊ីវលូចេញ ដាក់ដៃស្ទាបលើជីពចររបស់នាង ពិនិត្យមើលស្ថានភាពសុខភាពរបស់នាង។ បន្តិចក្រោយមក ទ្រង់លែងដៃនាង មានបន្ទូលយឺតៗ៖

«បើចៅស្ម័គ្រចិត្តនៅភ្នំអ៊ី ប្រហែលជាយើងអាចមានវិធីជួយស្តារមហិទ្ធិឫទ្ធិបាត់បង់នៅក្នុងរាងកាយរបស់ចៅឱ្យដូចពីមុនវិញ។ យើងនៅសល់ពេលវេលាអាចរស់តែប៉ុន្មានរយឆ្នាំទៀតប៉ុណ្ណោះ។ បើចៅស្ម័គ្រចិត្ត ចៅអាចឡើងគ្រងតំណែងជាព្រះម៉ែបន្តវេនបន្ទាប់ គ្រប់គ្រងភ្នំអ៊ីនេះ។»

ក្លាយជាព្រះម៉ែភ្នំអ៊ី នោះប្រហែលជាសុបិនក្ដៅគគុកស្រេកឃ្លានរបស់មនុស្សរាប់មិនអស់នៅតាហ័ងនេះ ប៉ុន្តែស៊ីវលូជាមនុស្សយល់ច្បាស់ជាងអ្នកណាទាំងអស់ថា ភ្នំនេះជាកន្លែងឃុំឃាំងអ្វី។ ហេតុនេះ នាងឆ្លើយតបដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ៖

«ខ្ញុំចង់រស់នៅដូចបច្ចុប្បន្ន ដឹងថ្ងៃស្អែកតែមិនដឹងឆ្នាំក្រោយនឹងទៅជាយ៉ាងណា បែបហ្នឹងមិនតានតឹងពេក ហើយក៏មិនធុញថប់ពេកដែរ។»

ព្រះម៉ែងក់ក្បាលតិចៗ ជាសញ្ញាទ្រង់ឮច្បាស់ ទឹកមុខទ្រង់មិនប្រែប្រួលទាល់តែសោះ ហាក់ដូចជាមិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើង ក៏មិនអាចអង្រួនចិត្តទ្រង់ដែរ។

មែកផ្កាអង្គាសីល៍មួយផ្ដុំឡើងនៅចន្លោះម្រាមដៃរបស់ព្រះម៉ែ ទ្រង់គោះស្រាលមែកផ្កាអង្គាសីល៍នៅលើក្បាលរបស់ស៊ីវលូ ដៅផ្កាអង្គាសីល៍រំលេចឡើងភ្លាមៗលើចន្លោះថ្ងាសរបស់នាង។

ស៊ីវលូសួរថា៖

«ផ្កាជូសៀនគឺជាអាវុធទេពរបស់ភ្នំអ៊ី ហេតុអ្វីទ្រង់មិនអាចដកវាចេញឱ្យខ្ញុំបាន?»

ព្រះម៉ែត្រជាក់ល្អូកមានបន្ទូលថា៖

«នៅលើលោកនេះមានរឿងជាច្រើនយើងមិនអាចធ្វើបាន»

«អ៊ីចឹងតើជាអ្នកណាដាក់ផ្កាជូសៀននៅក្នុងខ្លួនរបស់ខ្ញុំ? ឬមួយមិនមែនជាទ្រង់ទេ?»

«ជាអ្នកណាមិនសំខាន់ អ្វីដែលសំខាន់គឺយើងអាចជួយចៅបាន។ ថ្វីដ្បិតតែក្នុងខ្លួនចៅមានកាយលោហិតពិសេស ប៉ុន្តែមហិទ្ធិឫទ្ធិរបស់ចៅទន់ខ្សោយ ចៅនឹងឆាប់ចាស់ជ្រីវជ្រួញជាងបើប្រៀបធៀបទៅនឹងនារីអម្បូរអាទិទេពដទៃទៀត។ ផ្កាជូសៀននេះមានប្រយោជន៍សម្រាប់ចៅ។»

«តើពេលណាទើបខ្ញុំប្រែរូបរាងពិតរបស់ខ្លួនឯងវិញ?»

«ដោះសម្លៀកបំពាក់ហើយលោតចូលបឹងយ៉ាវជីចុះ»

ស៊ីវលូដៀងភ្នែកក្រឡេកមើលទៅជ័ងស៊ូ គេឱនក្បាលគោរពលាទៅព្រះម៉ែ បន្ទាប់មកដកថយជើងទៅក្រោយ ដើរតម្រង់ទៅសួនព្រៃផ្កាអង្គាសីល៍។

អាយៀកនិងលួកយ៉ាងដ្បិតជាកញ្ជ្រោងនិងបក្សីក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែពួកគេក៏ដឹងខ្លួនហោះគេចទៅលាក់ខ្លួននៅក្នុងសួនព្រៃផ្កាអង្គាសីល៍។ ស៊ីវលូដោះសម្លៀកបំពាក់របស់នាង ខ្លួនស្រាតទទេលោតចូលទៅក្នុងបឹងយ៉ាវជី នាងមានអារម្មណ៍ថានាងកំពុងតែទទួលពិធីប្រសិទ្ធចាប់កំណើតឡើងវិញ។

ព្រះម៉ែសូត្របាលីតិចៗ ម្រាមដៃទ្រង់បង្កើតជាក្បួនអាគម បឹងយ៉ាវជីកើនសន្ធឹករលក ព្រៃផ្កាអង្គាសីល៍កើនសន្ធឹកខ្យល់ ស្លឹកឈើនិងស្រទាប់ផ្កាទ្រគោះហោះហើរត្រសែកលើអាកាស វិលចោមព័ទ្ធជុំវិញផ្ដុំគ្នាក្លាយជាបណ្ដុំផ្កាអង្គាសីល៍យក្សយ៉ាងធំ គ្របបឹងយ៉ាវជីទាំងមូល គ្របដណ្តប់ផ្ទៃបឹងខៀវដ៏ធំ។

បណ្ដុំផ្កាអង្គាសីល៍យក្សនៅលើផ្ទៃបឹង ស្លឹកឈើនិងផ្កាអង្គាសីល៍ហោះវិលវល់ និងប្រមូលផ្តុំគ្នាដោយរលកទឹក បណ្ដុំផ្កាយក្សក៏កាន់តែតូចទៅៗ ទីបំផុតប្រែទៅជាកញ្ជប់ផ្កាអង្គាសីល៍ខ្ជឹបមាត់ចំកណ្ដាលបឹង។

រលកទឹកឈប់វិល កញ្ជប់ផ្កាអង្គាសីល៍ដូចផ្កាឈូកយក្សដុះ រំផុសអណ្តែតលើផ្ទៃបឹងយ៉ាវជី ទ្រក្រោមស្លឹកឈើបៃតង បង្កើនភាពស្រស់ត្រកាល លើកសម្រស់ស្រស់នៃផ្កា។

ព្រះម៉ែគ្រវីដៃ កញ្ជប់ផ្ការីកបើកមាត់សន្សឹមៗ មនុស្សស្រីអាក្រាតកាយដេករួញក្ដោបដូចទារកទើបនឹងកើត ដេកលង់លក់នៅចំកណ្តាលបណ្ដូលផ្កា។ សរសៃសក់ពណ៌ខ្មៅស្រិលរសាយចុះក្រោមលើដងខ្លួនសដូចព្រិលគជ់មរកត ស្បែកសទន់រលោង ស្រស់ក្រពុំជាងបណ្ដូលផ្កាអង្គាសីល៍។

ព្រះម៉ែដាស់ហៅ៖

«ស៊ីវយ៉ាវ ភ្ញាក់ឡើង!»

ស៊ីវយ៉ាវបើកភ្នែកយឺតៗ ងើបឡើងអង្គុយយឺតៗ នាងឱនមុខចុះ សួរខ្លួនឯង៖ នេះជាខ្ញុំមែនទេ?

នាងស្ទាបអង្អែលមុខខ្លួនឯង សួរខ្លួនឯង៖ នេះជាខ្ញុំមែនទេ? នាងចង់ក្រឡេកមើលខ្លួនឯងនៅក្រោមទឹក ប៉ុន្តែរលកទឹកវាយចុះវាយឡើង នាងគ្រាន់តែឃើញហ្វូងត្រីប្រាំពណ៌ហែលលោតទុងតាំងជុំវិញបឹង មើលមិនឃើញរូបរាងរបស់នាងច្បាស់លាស់។

ព្រះម៉ែគ្រវីដៃបន្តិច រ៉ូបសំពត់ពណ៌បៃតងធ្លាក់នៅលើបណ្ដូលផ្កា។

«យើងនៅចាំថា កាលពីតូចចៅចូលចិត្តពណ៌សនិងពណ៌បៃតង»

ស៊ីវយ៉ាវរំភើបចិត្តជាខ្លាំង និយាយស្ដីមិនចេញ នាងងក់ក្បាលយឺតៗ។

ជាងបីរយឆ្នាំមិនស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់មនុស្សស្រី ស៊ីវលូមានអារម្មណ៍ថាដៃជើងនាងឆ្កេឆ្កាខ្លាំងណាស់ មួយស្របក់ធំក្រោយ ទើបស្លៀកពាក់រួចរាល់ ចងខ្សែបូរូបមេអំបៅនៅមុខទ្រូង ក្រោកឈរឡើងលើបណ្ដូលផ្កា។ ទឹកមុខល្ងិតល្ងង់សម្លឹងមើលព្រះម៉ែ។ ព្រះម៉ែងក់ក្បាលចុះបន្តិចដាក់នាង។

ស៊ីវយ៉ាវចង់ស្រែកហៅជ័ងស៊ូ ប៉ុន្តែនាងភិតភ័យខ្លាំងណាស់ បន្លឺសំឡេងមិនចេញ។ ភ្លាមៗនោះ នាងក៏នឹកឃើញថា នាងនៅមិនទាន់បួងសក់ឡើងរៀបរយនៅឡើយ នាងឆ្លេឆ្លាប្រើដៃជោកសិតសក់ គ្មានស្នៀតសក់ ភ្លេចវិធីបួងសក់ នាងមានតែទុកសក់របស់នាងរំសាយតាមធម្មជាតិនៅពីក្រោយខ្នងរបស់នាង។

ព្រះម៉ែបន្លឺហៅ៖

«ពួកលោកចេញមក!»

ស៊ីវយ៉ាវដកមួយដង្ហើមយ៉ាងជ្រៅ ភិតភ័យផងទន្ទឹងរង់ចាំផង នាងកំពុងតែញាប់ញ័រ។

ជ័ងស៊ូដើរចេញពីសួនព្រៃផ្កាអង្គាសីល៍យឺតៗ។ ដំបូងឡើយ គេគិតថាមិនថារូបរាងស៊ីយ៉ាវទៅជាយ៉ាងណា នាងនៅតែជាស៊ីវយ៉ាវរបស់គេ។ ប៉ុន្តែប្រហែលជាគេរង់ចាំនៅក្នុងសួនព្រៃផ្កាអង្គាសីល៍យូរពេក ទើបគេប្រែជាអន្ទះសាមិនហ៊ានងើយមុខឡើងមើល។

គេដើរបណ្ដើរគិតរវើរវាយបណ្ដើរ មិនដឹងថាស៊ីវយ៉ាវនឹងមានរូបរាងដូចអ្នកមីងឬដូចលោកគ្រូ។ លុះរហូតទៅដល់មាត់បឹង ទើបគេសន្សឹមៗងើយមុខឡើងសម្លឹងមើលទៅ…

នៅកណ្តាលបឹងភ្នំលាតសន្ធឹង អ័ព្ទពពកហ៊ុមព័ន្ធ សុភាពនារីវ័យក្មេងស្រស់ស្អាតស្លៀកពាក់រ៉ូបសំពត់ពណ៌បៃតង កំពុងឈរនៅចំកណ្តាលស្រទាប់ផ្កាអង្គាសីល៍អណ្តែតនៅក្នុងរលកទឹកដ៏ធំ ដូចជាផ្កាឈូកយក្សដុះលើបឹងខៀវដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ នៅកណ្តាលភ្នំព្រៃឈើបៃតងនិងបឹងខៀវថ្លាត្រយង់ ដែលរួមបញ្ចូលគ្នាថាមពលវិញ្ញាណរវាងមេឃនិងដី។ សរសៃសក់ដូចទឹកជ្រោះរសាយធ្លាក់ចុះយ៉ាងស្រទន់ ដៅផ្កាអង្គាសីល៍ក្រហមឆ្អៅរះភ្លឺនៅលើថ្ងាស កែវភ្នែកក្តាន់ងងីងងើ បញ្ចេញដួងពន្លឺភ័យខ្លាច ចង់រត់គេចពីខ្សែភ្នែកមនុស្សសម្លឹងនាងជុំវិញ។ នាងនៅក្មេងខ្ចីនិងបរិសុទ្ធដូចទឹកសន្សើមពេលព្រឹកធ្លាក់លើមែកផ្កាអង្គាសីល៍។

នេះជាស៊ីវយ៉ាវរបស់គេ!

ជ័ងស៊ូមានអារម្មណ៍ថាមានរលកទឹកជ្រោះថ្លាត្រជាក់ហូរច្រាលក្នុងបេះដូងរបស់គេ គេរំជើបរំជួលចិត្តរហូតនិយាយស្ដីមិនចេញ។

ជ័ងស៊ូមិននិយាយស្ដីមួយម៉ាត់ ស៊ីវយ៉ាវសុខៗមានអារម្មណ៍ក្រៀមក្រំ ប៉ុន្តែនាងគិតឡើងវិញ ប្រាប់ខ្លួនឯងថា៖ ទោះអាក្រក់មើលយ៉ាងណា នេះជារូបរាងពិតរបស់ខ្ញុំ!

នាងហុចដៃទៅរកជ័ងស៊ូ៖

«ជួយខ្ញុំបន្តិច!»

ជ័ងស៊ូភ្ញាក់ស្មារតី ប្រើមហិទ្ធិឫទ្ធិ ទាញស្រទាប់ផ្កាអង្គាសីល៍ចុះចតនៅលើច្រាំង។ ស៊ីវយ៉ាវអណ្តែតតាមស្រទាប់ផ្កាអង្គាសីល៍ឆ្ពោះទៅរកជ័ងស៊ូ សរសៃសក់របស់នាងរហើរតាមខ្យល់ នាងរីកស្នាមញញឹមស្រស់បំព្រង ជ័ងស៊ូហុចដៃទៅកាន់នាង ស៊ីវយ៉ាវចាប់កាន់ដៃជ័ងស៊ូ សន្សឹមៗលោតឡើងទៅលើច្រាំង។

ស៊ីវយ៉ាវក្រាបចុះថ្វាយបង្គំព្រះម៉ែ៖

«អរគុណអ្នកគ្រូដែលបានប្រោសប្រទានរូបរាងពិតឱ្យខ្ញុំវិញ»

ព្រះម៉ែបន្លឺសំនៀងស្រាលៗ៖

«ផ្កាជូសៀននៅក្នុងខ្លួនរបស់ចៅពេលនេះមានតែឥទ្ធិពលរក្សារូបសម្រស់ មិនអាចផ្លាស់ប្ដូររូបរាងតទៅទៀត ប៉ុន្តែបើមាននិស្ស័យ ប្រហែលជាឥទ្ធិពលនោះនឹងស្ដារឡើងវិញ។»

ស៊ីវយ៉ាវញញឹម៖

«ខ្ញុំមួយជីវិតនេះផ្លាស់ប្ដូរឆ្អែតឆ្អន់ហើយ មិនចង់ផ្លាស់ប្ដូរទៀតទេ»

ព្រះម៉ែមានបន្ទូលថា៖

«យើងទទួលពាក្យរបស់ម្តាយចៅមើលថែចៅ ដ្បិតយើងមិនបានបំពេញតួនាទីពេញលេញ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះចៅបានធំដឹងក្ដីហើយ ចៅអាចចាកចេញពីភ្នំអ៊ី។ បើអាយៀកនិងលួកយ៉ាងចង់ទៅតាមចៅ យើងអនុញ្ញាត។ បើពុំនោះទេ ពួកគេនៅតែអាចនៅទីនេះ។»

និយាយចប់ ព្រះម៉ែបែរក្រោយឈានជើងដើរចេញទៅ រូបរាងស្គមស្គៃរបស់ទ្រង់ភ្លាមៗនោះរសាត់បាត់នៅកណ្តាលព្រៃផ្កាអង្គាសីល៍។

ស៊ីវយ៉ាវឈានទៅចំពោះមុខអាយៀកនិងលួកយ៉ាង ទន់ភ្លន់សួរថា៖

«ខ្ញុំមានធ្វើឱ្យពួកល្បងខកចិត្តទេ?»

អាយៀកនៅស្ងៀម លួកយ៉ាងបន្លឺឡើង៖

«ខ្ញុំស្មានតែនាងនឹងដូចអាស៊ីងណាស់!» ស៊ីវយ៉ាវស្រងាកចិត្តតប៖

«ខ្ញុំមិនដូចអ្នកម៉ែបន្តិចណាទាល់តែសោះ…»

លួកយ៉ាងសម្លឹងស្លុងស៊ីវយ៉ាវ លួចដកដង្ហើមធំស្ងាត់ៗ។ ស៊ីវយ៉ាវមិនដូចអាស៊ីងទេ កែវភ្នែករបស់នាងគឺដូចមេបិសាចនោះបេះបិទ។ ក្រឡេកមើលដំបូង មើលទៅដូចកែវភ្នែកដ៏បរិសុទ្ធរបស់ទារកទើបនឹងកើត ប៉ុន្តែបើក្រឡេកមើលឱ្យជិត អាចមើលឃើញភាពត្រជាក់ស្រេង ទឹកកកដែលលាក់កំបាំងនៅក្រោមសម្បកស្នូក ថ្លាឆ្លុះ។

ស៊ីវយ៉ាវនិយាយថា៖

«ខ្ញុំដឹងថាពួកល្បងគឺជាមិត្តល្អរបស់អ្នកម៉ែ អ្នកម៉ែពឹងពាក់ពួកល្បងមើលថែខ្ញុំ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះខ្ញុំបានធំហើយ ពួកល្បងមិនចាំបាច់ព្រួយបារម្ភពីខ្ញុំទៀតទេ ពួកល្បងអាចធ្វើអ្វីដែលពួកល្បងចូលចិត្ត។»

អាយៀកក្រៀមក្រំសម្លឹងមើលស៊ីវយ៉ាវ លើកដៃឡើងទៅមុខ ស៊ីវយ៉ាវចាប់ដៃរបស់គេ កែវភ្នែករបស់នាងដក់ទឹកភ្នែក។ ម្ដាយនាងបានពលីជីវិតនៅក្នុងសមរភូមិនៅឈីចូវ កាលនោះអាយៀកតាមម្ដាយនាងចេញច្បាំងក៏រងរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរផងដែរ។

អធិរាជស៊ុនទីចាត់មនុស្សបញ្ជូនអាយៀកទៅកាន់ភ្នំអ៊ី អាយៀកសន្លប់បាត់ស្មារតី មិនខុសពីខ្លាត្រីត្រូវអាំងឆេះខ្លោច។ ព្រះម៉ែរុំអាយៀកនៅក្នុងស្រទាប់ផ្កាអង្គាសីល៍ពាន់ឆ្នាំ ត្រាំនៅក្នុងជ្រោះទេព នៅកន្លែងជ្រៅបំផុតនៅលើភ្នំអ៊ី។ ហាសិបឆ្នាំក្រោយមក ទើបអាយៀកដឹងខ្លួនឡើងវិញ។

ស៊ីវយ៉ាវយល់ច្បាស់ពីមនោសញ្ចេតនាជ្រាលជ្រៅរវាងពួកគេទាំងពីរនិងម្តាយរបស់នាង ហើយក៏យល់ច្បាស់ថាពួកគេតែងតែចាត់ទុកនាងជាតំណក់ឈាមបន្តជីវិតរបស់អាស៊ីង។ ប៉ុន្តែនៅទីចុងបញ្ចប់ នាងមិនមែនជាម្ដាយនាងទេ ហើយក៏មិនចង់ក្លាយដូចជាម្ដាយនាងដែរ។

អាយៀកនិយាយថា៖

«ខ្ញុំនិងលួកយ៉ាងនឹងបន្តរស់នៅភ្នំអ៊ី ដ្បិតព្រះម៉ែមិនត្រូវការពួកយើងនៅក្បែរ ប៉ុន្តែពួកយើងចង់នៅចាំជូនដំណើរទ្រង់ជាលើកចុងក្រោយ»

អាយៀកគ្រវីដៃស៊ីវយ៉ាវ៖

«ស៊ីវយ៉ាវ កុំឱ្យមាត់មនុស្សខាងក្រៅប៉ះពាល់ដល់អារម្មណ៍របស់នាង អ្នកម៉ែរបស់នាងជាមនុស្សដ៏អស្ចារ្យបំផុតនៅលើលោកនេះ!»

ស៊ីវយ៉ាវងក់ក្បាលចុះយឺតៗ។ ប្រហែលជាអ្នកម៉ែរបស់នាងពិតជាមនុស្សដ៏អស្ចារ្យបំផុតមែន ប៉ុន្តែគាត់មិនមែនជាប្រពន្ធភក្ដីម្នាក់ ហើយក៏មិនមែនជាម្តាយគម្រូម្នាក់។

ស៊ីវយ៉ាវឱបលាអាយៀក៖

«ខ្ញុំទៅវិញហើយ!»

នាងងាកទៅសម្លឹងលួកយ៉ាង មិនហ៊ានប៉ះគេ ពោលតិចៗ៖

«ពួកល្បងទាំងពីរកុំបារម្ភ ខ្ញុំនឹងមើលថែខ្លួនឯងឱ្យបានល្អ!»

លួកយ៉ាងងាករេភ្នែកបាញ់ទៅរកជ័ងស៊ូ ជ័ងស៊ូដឹងខ្លួនទាន់រហ័សបន្លឺឡើង៖

«ខ្ញុំនឹងមើលថែនាងឱ្យបានល្អ!»

អាយៀកផ្ដែផ្ដាំស៊ីវយ៉ាវ៖

«បើមានរឿងអ្វីកើតឡើង… នាងដឹងថារកពួកខ្ញុំនៅទីណាហើយ មែនទេ?»

ស៊ីវយ៉ាវងក់ក្បាល៖

«ខ្ញុំដឹង»

ស៊ីវយ៉ាវចាកចេញទៅ ដើរនៅលើខ្សែផ្លូវថ្មក្រាល ចួនឃើញចួនបាត់ ដើរមួយសន្ទុះ នាងសុខៗងាកក្រោយ ស្រែកឡើង៖

«បើព្រះម៉ែ… សូមផ្ដល់ដំណឹងឱ្យខ្ញុំដឹងផង ខ្ញុំចង់ជូនដំណើរទ្រង់ ទោះបីជា…ទ្រង់មិនត្រូវការខ្ញុំធ្វើបែបនេះក៏ដោយ!»

អាយៀកញញឹម៖

«អ្ហឹម»

ស៊ីវយ៉ាវទប់អារម្មណ៍មិនជាប់ នាងក៏បែរក្រោយមកវិញស្ទុះរត់ទៅរកអាយៀក ត្រដាងដៃឱបស្មាគេ ថើបថ្ពាល់គេមួយខ្សឺត ហើយងាកមករវាមដៃត្រដុសថ្ពាល់លួកយ៉ាងបន្តិច រួចក៏រហ័សវិលកែងជើងរត់គេចខ្លួនទៅបាត់លើខ្សែផ្លូវដ៏វែងលាក់បង្កប់នៅក្រោមសួនព្រៃផ្កាអង្គាសីល៍ស្រស់ត្រកាល។

អាយៀកសម្លឹងមើលទៅព្រៃផ្កាអង្គាសីល៍យ៉ាងរីករាយ លួកយ៉ាងទទះស្ទាប ធ្វើមុខក្រម៉ូវ តែកែវភ្នែកពណ៌គជ់បៃតងរបស់គេរំលេចកំណួចរីករាយច្បាស់ក្រឡែត។

បក្សីពណ៌ខៀវរបស់ព្រះម៉ែជូនដំណើរជ័ងស៊ូនិងស៊ីវយ៉ាវចាកចេញពីភ្នំអ៊ី។ មើលដឹងថា អាយៀកនិងលួកយ៉ាងនឹងមិនទៅតាមស៊ីវយ៉ាវ អធិរាជស៊ុនទីបានបញ្ជូនមនុស្សមកជើងភ្នំរង់ចាំទទួលនាងជាស្រេច។

ជ័ងស៊ូនិងស៊ីវយ៉ាវជិះរទេះពពកវិលត្រលប់ទៅភ្នំទេពប្រាំវិញ។ ជ័ងស៊ូសម្លឹងមើលស៊ីវយ៉ាវមិនដាក់ ខណៈពេលដែលចិត្តរបស់នាងស្ថិតនៅទីកន្លែងផ្សេង មិនដឹងថាកំពុងគិតពីអ្វី។

វិលទៅវិមានស៊ឺអ៊ីង ជ័ងស៊ូនិងស៊ីវយ៉ាវទៅត្រង់ដំណាក់ចាវហួយ។ រហូតពេលទៅដល់មុខទ្វារដំណាក់នោះ ទើបស៊ីវយ៉ាវភ្ញាក់ពីសុបិន នាងឈប់ជើងទ្រឹង៖

«ខ្ញុំចង់មើលមុខខ្លួនឯងម្ដងទៀត»

ជ័ងស៊ូហុចកូនបង្វេចមួយឱ្យទៅនាង៖

«មុនពេលចាកចេញពីភ្នំអ៊ី អ្នកបម្រើហុចបង្វេចនេះឱ្យបង នៅខាងក្នុងក្រៅពីមានថ្នាំទិព្វមួយចំនួន នៅមានកញ្ចក់តូចមួយទៀត»

ស៊ីវយ៉ាវទាញកញ្ចក់តូចចេញ ប៉ុន្តែនាងមិនឆ្លុះមើលភ្លាមៗផ្ទុយទៅវិញនាងយកដៃបិទបាំងមុខ ងាកទៅនិយាយជាមួយជ័ងស៊ូ៖

«ខ្ញុំនៅចាំថា កាលពីតូចខ្ញុំមើលទៅដូចព្រះបិតាណាស់។ ខ្ញុំតែងតែគិតថា ទោះខ្ញុំធំប៉ុនណា ទោះខ្ញុំមិនស្អាតដូចអានាន ក៏ខ្ញុំមិនអាក្រក់មើលពេកដែរ។»

ជ័ងស៊ូញញឹមញញែម៖

«អូនឆ្លុះមើលទៅនឹងមើលឃើញភ្លាម!»

ស៊ីវយ៉ាវលាតម្រាមដៃចេញយឺតៗ មនុស្សស្រីនៅក្នុងកញ្ចក់គឺមុខមាត់ចម្លែកណាស់ មានតែដៅផ្កាអង្គាសីល៍នៅលើថ្ងាសដែលធ្លាប់ស្គាល់។ ស៊ីវយ៉ាវទាញបបូរមាត់នាងថ្នមៗ មនុស្សស្រីក្នុងកញ្ចក់ធ្វើត្រាប់តាម លុះពេលនេះទើបនាងហ៊ានប្រាកដចិត្តថាមនុស្សស្រីម្នាក់នោះគឺជានាង។

ស៊ីវយ៉ាវទុកកញ្ចក់ទៅវិញ ហើយក្រៀមក្រំនិយាយទៅជ័ងស៊ូ៖

«មិនអាក្រក់មើលពេកទេ គ្រាន់តែមិនដូចព្រះបិតាបន្តិចណាទាល់តែសោះ»

ជ័ងស៊ូភ្ញាក់ផ្អើលសម្លឹងមើលស៊ីវយ៉ាវ តែនាងរុញគេដើរទៅមុខ។

«ខ្ញុំដើរតាមក្រោយបង»

ជ័ងស៊ូឈានចូលទៅក្នុងដំណាក់ ស៊ីវយ៉ាវឱនក្បាលចុះទាបដើរតាមពីក្រោយ៖

អធិរាជស៊ុនទីសើចសួរ៖

«បុត្រពួននៅក្រោយខ្នងជ័ងស៊ូធ្វើអ្វីហ្នឹង? នៅពេលដែលបុត្រនិយាយថាចង់ស្វែងរករូបរាងពិតរបស់បុត្រ សម្ដីមុតមាំខ្លាំងណាស់ ហេតុអ្វីពេលនេះរួញកមិនហ៊ានមើលមុខអ្នកណាទៅវិញ?»

ជ័ងស៊ូចង់ងាកទៅម្ខាង ប៉ុន្តែស៊ីវយ៉ាវចាប់ដៃគេ តោងស្អិតជាប់ នាងលាក់មុខនៅពីក្រោយខ្នងរបស់ជ័ងស៊ូ រអ៊ូរទាំ៖

«ឱ្យបុត្រសុំពេលបន្តិច»

ជ័ងស៊ូមានតែឈរស្ងៀមមិនកម្រើក ខ្យល់ដង្ហើមស្រាលៗរបស់ស៊ីវយ៉ាវ រំភាយលើផែនខ្នងរបស់គេ ធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍រមាស់ៗ កករឹងក្រញឺតយ៉ាងចម្លែក។ គេចង់គេចចេញយ៉ាងលឿនផង ហើយក៏ចង់រក្សាអារម្មណ៍ចម្លែកនោះជារៀងរហូតផង។ នោះជាអារម្មណ៍ដ៏ច្របូកច្របល់បំផុតដែលគេមិនធ្លាប់ចួបប្រទះ។

អធិរាជស៊ុនទីសួរ៖

«ហើយឬនៅ?»

ស៊ីវយ៉ាវតប៖

«ជិតហើយៗ!»

អធិរាជស៊ុនទីក្រោកឈរឡើង ឈានចូលទៅជិត ទាញស៊ីវយ៉ាវចេញពី “ខែល” ជ័ងស៊ូ ទ្រង់សម្លឹងមើលនាងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ស៊ីវយ៉ាវសន្សឹមៗងើបមុខឡើង ទទួលខ្សែភ្នែករបស់អធិរាជស៊ុនទី សួរតិចៗថា៖

«បុត្រមិនដូចអ្នកម៉ែ ហើយក៏មិនដូចព្រះបិតា តើធ្វើឱ្យព្រះបិតាខកចិត្តទេ?»

«បិតាមិនសង្ឃឹមថាបុត្រនឹងដូចអ្នកម៉ែរបស់បុត្រ ហើយក៏មិនសង្ឃឹមថាបុត្រនឹងដូចបិតាដែរ បិតាគ្រាន់តែសង្ឃឹមថាបុត្រមានសុខភាពល្អនិងសុខសាន្ត ឥឡូវនេះ បុត្រសុខភាពល្អនិងសុខសាន្ត ហើយនៅស្រស់ស្អាតយ៉ាងនេះទៀត បិតាពេញចិត្តខ្លាំងណាស់!»

ស៊ីវយ៉ាវញញឹមពព្រាយ៖

«នៅក្នុងកែវភ្នែកឪពុកលើលោកនេះ កូនស្រីសុទ្ធតែស្រស់ស្អាតជានិច្ច!»

អធិរាជស៊ុនទីសម្លឹងស្លុងកែវភ្នែករបស់ស៊ីវយ៉ាវ។ ជាកែវភ្នែកទាំងគូនោះដូចគ្នា ប៉ុន្តែនៅក្នុង “មនុស្សនោះ” បញ្ចេញនូវការចំអកឡកឡើយ មើលងាយចំពោះអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង និងទូករែកស្នេហ៍សច្ឆៈដ៏ងប់ងល់ដែលអាចដុតបំផ្លាញអ្វីៗទាំងអស់។

ចុះនៅក្នុងស៊ីវយ៉ាវ ក្រៅពីរូបរាងស្រស់បស់ គួរឱ្យស្រលាញ់ តើបង្ហាញពីអ្វីទៀត?

ឃើញឪពុកខ្លួនសម្លឹងស្លុងយ៉ាងនេះ ស៊ីវយ៉ាវហៅតិចៗ៖

«បិតាកំពុងគិតអ្វីហ្នឹង?»

អធិរាជស៊ុនទីសើចឡើង៖

«គ្មានអ្វីទេ! បិតាស្រណោះពេលវេលាដើរលឿន បុត្របានធំដឹងក្ដី បិតាបានចាស់ទៅ!»

ស៊ីវយ៉ាវធ្វើជាសង្កេតសង្កិនអធិរាជស៊ុនទីទៅមក គ្រវីក្បាលកំហូច៖

«មានឯណា!»

ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តនាងពោរពេញដោយភាពជូរចត់។ សំអាងលើមហិទ្ធិឫទ្ធិរបស់ទ្រង់ ឪពុករបស់នាងអាចរក្សារូបរាងវ័យក្មេងរបស់ទ្រង់បានយ៉ាងងាយស្រួល ប៉ុន្តែរូបរាងរបស់មនុស្សគឺកើតចេញពីចិត្ត។

សក់ស្កូវរបស់ឪពុកនាង ស្នាមជ្រីវជ្រួញនៅចុងកន្ទុយភ្នែករបស់ឪពុកនាងសុទ្ធតែជាលទ្ធផលនៃការកើតទុក្ខព្រួយកង្វល់ចិត្ត។

ជ័ងស៊ូសួរ៖

«លោកគ្រូបម្រុងពេលណាទើបប្រកាសក្រោមមេឃសាវតារបស់ស៊ីវយ៉ាវ?»

«យើងបានចេញបញ្ជាឱ្យយូឈូរៀបចំចាត់ចែងហើយ!»

អធិរាជស៊ុនងាកទៅរកស៊ីវយ៉ាវ៖

«បន្តិចទៀត តាមបិតាទៅចួបព្រះជាយាឈីងអាន ដល់ពេលដែលត្រូវឱ្យនាងនិងប្អូនស្រីរបស់បុត្របានដឹងការពិត!»

ស៊ីវយ៉ាវងក់ក្បាល។

អធិរាជស៊ុនទីសើចឡើង៖

«កុំបារម្ភ បិតាឮយូឈូថាបុត្រនិងអានានស្និទ្ធិស្នាលគ្នាណាស់!»

ស៊ីវយ៉ាវសើចបង្ខំ៖

«នោះព្រោះតែនាងគិតថាបិតាចង់ចាប់នាងឱ្យរៀបការជាមួយបុត្រហ្នឹង!»

ជ័ងស៊ូអស់សំណើច៖

«អ៊ីចឹងសោះ បងឃើញអូននិងនាងតែងតែជុំក្បាលគ្នាខ្សឹបខ្សាវរឿងអីអាថ៌កំបាំងណាស់»

អ្នកបម្រើចូលមកទូលថ្វាយ៖

«ព្រះពរព្រះអង្គ ព្រះជាយាឈីងអានបានរៀបចំក្រយារួចរាល់ ព្រះនាងក៏បានយាងមកដល់។»

អធិរាជស៊ុនទីមានបន្ទូលទៅស៊ីវយ៉ាវ៖

«តស់ពួកយើងទៅ!»

នៅពេលចូលទៅក្នុងដំណាក់ ឃើញព្រះជាយាឈីងអាន ដែលមានរូបរាងដូចម្តាយរបស់នាងបេះបិត ស៊ីវយ៉ាវមានអារម្មណ៍បេះដូងឈឺផ្សា ហាក់ដូចជាមានអ្វីមួយចាក់ដោត។ នាងឱនក្បាល ដកដង្ហើមវែង ពង្រឹងស្មារតី។

ព្រះជាយាឈីងអាននិងអានានលំទោនកាយថ្វាយបង្គំអធិរាជស៊ុនទី អធិរាជស៊ុនទីមានបន្ទូលទៅកាន់អានាន៖

«ក្រោកឡើង ជួយគ្រាហ៍ព្រះមាតារបស់បុត្រផង»

អានានជួយគ្រាហ៍ព្រះជាយាឈីងអានអង្គុយចុះ បន្ទាប់មកនាងក៏អង្គុយចុះ ប៉ុន្តែកែវភ្នែករបស់នាងមិនដកចេញពីស៊ីវយ៉ាវ។

ក្រោយពេលគង់ប្រថាប់លើកៅអី អធិរាជស៊ុនទីចង្អុលស៊ីវយ៉ាវកន្លែងអង្គុយក្បែរទ្រង់។ ស៊ីវយ៉ាវអង្គុយចុះយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ជ័ងស៊ូអង្គុយនៅក្បែរនាង។

ខណៈពេលនេះ អានានអស់ភាពអំណត់៖

«ព្រះបិតា នាងជាអ្នកណា? ហេតុអ្វីអង្គុយនៅត្រង់នោះ?»

អធិរាជស៊ុនទីមិនឆ្លើយតបអានាន បែរមុខទៅជជែកជាមួយព្រះជាយាដោយធ្វើសញ្ញាដៃ។ ទាំងព្រះជាយាឈីងអាននិងអានានយកចិត្តទុកដាក់សម្លឹងមើលសញ្ញាដៃអធិរាជស៊ុនទី។

ស៊ីវយ៉ាវភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងមួយរំពេច តាមពិតព្រះជាយាឈីងអានជាមនុស្សគ! ហេតុនេះហើយទើបបានជានាងមិនដែលឮសំឡេងរបស់ទ្រង់សោះ!

ស៊ីវយ៉ាវសម្លឹងមុខជ័ងស៊ូ ពេលព្រះបិតារៀបអភិសេកទ្រង់ ទ្រង់គឺបែបហ្នឹងហើយហ្អេស? ជ័ងស៊ូងក់ក្បាលតិចៗ។

មានព្រះបន្ទូលរួច អធិរាជស៊ុនទីដាក់ដៃចុះ។

អានានស្រឡាំងកាំងភ្ញាក់ផ្អើល បើកភ្នែកធំៗសម្លក់ទៅស៊ីវយ៉ាវ នាងដូចជាកូនសត្វតូចមួយបះរោមឆ្កឺតៗឡើងចង់ការពារសំបុកជាទីស្រឡាញ់របស់នាង។ ប៉ុន្តែនាងគ្មានវិធីអាចដេញជនឈ្លានពានដ៏គួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមនោះ នាងបានត្រឹមតែសម្លក់ស៊ីវយ៉ាវប៉ុណ្ណោះ ។

អធិរាជស៊ុនទីមានបន្ទូលទៅស៊ីវយ៉ាវ៖

«បុត្រគោរពព្រះជាយាទៅ»

ស៊ីវលូក្រោកឈរលំទោនកាយគោរពព្រះជាយាឈីងអាន ទ្រង់ក៏ក្រោកឡើងយ៉ាងលឿន សម្លឹងស៊ីវយ៉ាវទាំងអារម្មណ៍ទើសទាល់។ ទ្រង់ចង់លើកដៃជួយគ្រាហ៍នាង តែហាក់ដូចជាមិនសមតាមច្បាប់វិន័យ ទើបទ្រង់ដកដៃចេញទៅវិញភ្លាម។

ទ្រង់មិនអាចនិយាយបាន ត្រឹមតែរីកស្នាមញញឹមទន់ភ្លន់ដាក់នាង សង្ឃឹមថានាងនឹងយល់ពីទឹកចិត្តរបស់ទ្រង់។

នៅខណៈពេលមួយនេះ ស៊ីវលូស្រាប់តែប្រទះឃើញថា ព្រះជាយានិងអ្នកម៉ែរបស់នាងគឺខុសគ្នាទាំងស្រុង។ ទោះស្ថិតក្នុងស្ថានភាពណា នៅចំពោះមុខអ្នកណាម្នាក់ អ្នកម៉ែរបស់នាងនៅតែស្ងប់ស្ងាត់ជានិច្ច។ ស៊ីវយ៉ាវញញឹមតបទៅព្រះជាយា បង្ហាញទំនុកចិត្តណែនាំខ្លួនឯង។

ព្រះជាយាសម្លឹងមើលកែវភ្នែករបស់ស៊ីវយ៉ាវយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ សេចក្តីព្រួយបារម្ភក្នុងចិត្តក៏រលាយបាត់បន្តិចម្តងៗ។ ព្រះជាម្ចាស់ដកហូតញាណស្តាប់និងនិយាយរបស់ទ្រង់ ប៉ុន្តែញាណអារម្មណ៍ផ្សេងទៀតរបស់ទ្រង់គឺមុតស្រួចបំផុត។

ទ្រង់មើលធ្លុះចិត្តគំនិតរបស់ក្មេងស្រីម្នាក់នេះ គ្រប់គ្រាន់អាចបញ្ជាក់ប្រាប់ទ្រង់ថា នាងនឹងមិនធ្វើបាបកូនស្រីរបស់ទ្រង់ឡើយ។

ព្រះជាយាឱ្យសញ្ញាដៃអានានគោរពស៊ីវយ៉ាវ។

អានានស្ទុះក្រោកឈរឡើង នាងនៅតែមិនជឿលើការពិតនេះ។ នាងសើចឡកឡើយ សួរថា៖

«នាងជាកូនស្រីរបស់ព្រះបិតានិងមនុស្សស្រីម្នាក់នោះ?»

អារម្មណ៍របស់ស៊ីវយ៉ាវនៅពេលនេះគឺស្មុគស្មាញខ្លាំងណាស់។ នាងខឹងស្អប់អ្នកម៉ែរបស់នាង ធ្លាប់ស្តីបន្ទោសអ្នកម៉ែនិងអ្នកមីងថ្លៃនៅចំពោះមុខជ័ងស៊ូ ប៉ុន្តែនាងមិនអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកណាម្នាក់និយាយអំពីអ្នកម៉ែរបស់នាងក្នុងទឹកដមសំឡេងប្រមាថមើលងាយនោះឡើយ។

ឆ្នាំនោះ នាងចងកំហឹងបិសាចកញ្ជ្រោងកន្ទុយប្រាំបួននោះយ៉ាងខ្លាំង បន្ទាប់ពីបំពុលគេ នាងថែមទាំងកាត់កន្ទុយគេចោលម្ដងមួយៗទៀតផង។ មូលហេតុចម្បង មិនមែនព្រោះតែគេធ្វើទារុណកម្មវាយដំធ្វើបាបនាងទេ តែព្រោះតែគេហ៊ានប្រមាថមើលងាយអ្នកម៉ែរបស់នាង!

ជ័ងស៊ូក៏មានអារម្មណ៍ដូចគ្នាផងដែរ។ គេនិងស៊ីវយ៉ាវអាចនិយាយអំពីសាច់ញាតិរបស់ពួកគេបាន ប៉ុន្តែមិនអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកណាម្នាក់ព្រហើនចំពោះឡើយ! ជ័ងស៊ូតឹងរ៉ឹងកែសម្ដីអានាន៖

«អានាន ព្រះមាតារបស់ស៊ីវយ៉ាវគឺជាព្រះមាតុឆារបស់បង ទ្រង់ជាព្រះបុត្រីរបស់អធិរាជហ័ងទីសានយាននិងម្ចាស់ក្សត្រីស៊ីលីងលីស៊ូ ទ្រង់ជាព្រះនាងថ្លៃថ្នូរបំផុតរបស់នគរសានយាន។

សំខាន់ជាងនេះ ទ្រង់គឺជាភរិយាស្របច្បាប់ដែលលោកគ្រូរៀបអភិសេកមកកាន់នគរកៅស៊ីងជាមួយនឹងបណ្ដាការអាធឹកអាធមនិងពិធីរាជអភិសេកដ៏ឧឡារិកបំផុត។»

អានានដឹងថាជ័ងស៊ូជាមនុស្សដែលតែងតែស្រលាញ់ការពារសាច់ញាតិរបស់គេ នាងអចេតនាប៉ះពាល់តំណមធំរបស់គេ គឺនាងជ្រុលសម្តី។ ប៉ុន្តែ… ការស្រលាញ់ការពារនោះគួរតែជារបស់នាង! អានានសម្លឹងមើលជ័ងស៊ូ នាងញាក់ញ័រខ្លួន ចង្អុលដៃទៅរកស៊ីវយ៉ាវ និយាយទាំងទឹកភ្នែកថា៖

«នាងជាសាច់ញាតិរបស់បង បងចង់ការពារនាង ចុះខ្ញុំវិញ? ខ្ញុំជាអ្វីទៅ?»

ជ័ងស៊ូឆ្លើយយ៉ាងក្បោះក្បាយ៖

«លោកគ្រូប្រៀបដូចជាឪពុកបង្កើតរបស់បង បងមើលឃើញអូនតាំងពីកើតមករហូតធំដឹងក្ដីបន្តិចម្ដងៗ អូនក៏ជាសាច់ញាតិរបស់បងដែរ»

អានានធូរទ្រូងជាងមុនបន្តិច ប៉ុន្តែនាងនៅតែចង់ជជីកសួរ៖

«អ៊ីចឹងខ្ញុំនិងនាង បងការពារអ្នកណាច្រើនជាង?»

ជ័ងស៊ូនៅស្ងៀមធ្មឹង សំឡេងរបស់អានានប្រែប្រួល នាងស្ទើរតែស្រែកឡើង៖

«បងឆាប់ឆ្លើយភ្លាមមក!»

ស៊ីវយ៉ាវរហ័សព្រិចៗភ្នែក ផ្តល់សញ្ញាឱ្យជ័ងស៊ូឆាប់ឆ្លើយតបអានាន។ ត្រឹមតែពាក្យមួយម៉ាត់អាចបំបាត់ជម្លោះទាំងអស់មិនពិបាកឡើយ។ ប៉ុន្តែមនុស្សដែលជារៀងរាល់ថ្ងៃបានមាត់បានសម្ដីនោះ បែរជាជ្រើសរើសនៅស្ងៀមមិនព្រមបន្លឺសំឡេង។

អានាននិយាយដូចចង់ស្រែកយំ៖

«បងឆាប់ឆ្លើយភ្លាមមក! ខ្ញុំនិងនាង បងការពារអ្នកណាច្រើនជាង?»

អធិរាជស៊ុនទីដកដង្ហើមធំ៖

«បុត្រីល្ងង់ បើបិតាសួរបុត្រ រវាងព្រះបិតានិងព្រះមាតា បុត្រស្រលាញ់អ្នកណាច្រើនជាង បុត្រឆ្លើយបានទេ?»

អានានឱនក្បាលចុះ ជូតទឹកភ្នែកហើយនៅស្ងៀម។

ជ័ងស៊ូដាស់រំឮក៖

«ស៊ីវយ៉ាវគឺជាស៊ីវលូ នៅពេលនៅលើទូកត្រលប់មកកៅស៊ីងវិញ អូនខ្សឹបប្រាប់បងថា អូនឃើញស៊ីវលូក៏ល្អដែរ! បើអូននិយាយថាក៏ល្អដែរ ប្រាកដជានៅក្នុងចិត្តអូនមានអារម្មណ៍ថា គេល្អខ្លាំងណាស់ អូននឹងមានថែមបងស្រីដ៏ល្អម្នាក់ទៀត ស្រលាញ់អូនអស់ពីចិត្តដូចព្រះបិតាព្រះមាតារបស់អូននិងបង បែបនេះមិនប្រសើរទេហ្អេស?»

អានានងើបមុខឡើង អម្បាញ់មិញព្រះបិតាគ្រាន់តែនិយាយប្រាប់ព្រះមាតាថា បានរកកូនស្រីច្បងដែលបាត់ខ្លួនជាច្រើនឆ្នាំ មិនបញ្ជាក់ថាស៊ីវយ៉ាវគឺជាស៊ីវលូទេ។

ស៊ីវយ៉ាវញញឹមយ៉ាងជិតដិតទៅកាន់អានាន ខណៈអានាននៅតែសម្លឹងសម្លក់ស៊ីវយ៉ាវ នាងមិនអាចផ្សាភ្ជាប់ស៊ីវយ៉ាវដ៏ស្រស់ស្អាតជាមួយស៊ីវលូគម្រក់នោះបានឡើយ។ អានានមានអារម្មណ៍ពិបាកទ្រាំខ្លាំងណាស់ នាងស្រែកឡើង៖

«ខ្ញុំមិនត្រូវការបងស្រីណាទាំងអស់!»

នាងខឹកច្រឡោតដាលក្រឡាប់តុអាហាររបស់នាង រត់ដូចហោះចេញពីដំណាក់។ ព្រះជាយាឈីងអានភិតភ័យស្ទុះក្រោកឈរឡើង ងាកភ្នែកទៅសុំការអនុញ្ញាតពីអធិរាជស៊ុនទី នៅពេលដែលអធិរាជស៊ុនទីងក់ក្បាលយល់ព្រម ទ្រង់ក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ដេញតាមបុត្រី។

ស៊ីវយ៉ាវអង្គុយស្ងៀមសម្លឹងមើលអាហាររ៉ាយប៉ាយគ្រប់ទីកន្លែង។

ជ័ងស៊ូលួងលោម៖

«រឿងរ៉ាវកើតឡើងភ្លាមៗ នាងត្រូវការពេលវេលាខ្លះ»

អធិរាជស៊ុនទីចេញសញ្ញាអ្នកបម្រើរៀបចំបោសសម្អាតដំណាក់។ ទ្រង់ផ្ដែផ្ដាំអ្នកបម្រើ៖

«លើកយកអាហារខ្លះទៅកាន់ដំណាក់ព្រះនាង អាហារដែលព្រះនាងចូលចិត្ត»

បន្ទាប់មក អធិរាជស៊ុនទីចាប់ផ្ដើមសោយក្រយា ទ្រង់នៅតែស្ងប់ស្ងាត់ដូចរាល់ថ្ងៃ ដូចគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើង។ ស៊ីវយ៉ាវសម្លឹងអធិរាជស៊ុនទី សួរថា៖

«ព្រះបិតានៅសោយចូលទៀតហ្អេស?»

អធិរាជស៊ុនទីដៀងភ្នែកមើលនាងបន្តិច៖

«បុត្រដឹងទេ នគរមួយក្នុងមួយថ្ងៃមានរឿងប៉ុន្មានកើតឡើង? បើគ្រាន់តែរឿងតូចតាចប៉ុណ្ណឹង បិតាលេបមិនចូល បិតាដាច់ពោះស្លាប់តាំងពីយូរហើយ»

ជ័ងស៊ូក៏ចាប់ផ្តើមហូបអាហារ។

ស៊ីវយ៉ាវមើលទៅឆ្វេងហើយមើលទៅស្តាំ រួចក៏ចាប់ផ្តើមហូបអាហារ។ ប៉ុន្តែទើបតែប៉ុន្មានម៉ាត់ក៏ឆ្អែតពោះ មិនចង់ហូបទៀត។ អធិរាជស៊ុនទីនិងជ័ងស៊ូនៅតែហូបអាហារផឹកស្រាដូចធម្មតា។

ហូបអាហាររួច អធិរាជស៊ុនទីមានបន្ទូលទៅស៊ីវយ៉ាវ៖

«ទៅក្រៅដើរលម្ហែ»

ស៊ីវយ៉ាវនិងជ័ងស៊ូ ម្នាក់នៅខាងឆ្វេង ម្នាក់នៅខាងស្ដាំ តាមអធិរាជស៊ុនទីដើរលម្ហែ។ ស៊ីវយ៉ាវគិតថាព្រះបិតានឹងនាំនាងនិងជ័ងស៊ូទៅកាន់សួនច្បារអ៊ីឈិនយៀន ប៉ុន្តែអធិរាជស៊ុនទីបែរជានាំពួកគេទាំងពីរដើរជុំវិញវិមានស៊ឺអ៊ីង។

រាល់ពេលឆ្លងកាត់មុខដំណាក់មួយ អធិរាជស៊ុនទីនឹងសួរថា៖

«បុត្រយល់ថាយ៉ាងណាដែរ?»

ស៊ីវយ៉ាវយល់ច្បាស់ថាអធិរាជស៊ុនទីចង់ឱ្យជ្រើសរើសដំណាក់ស្នាក់នៅ។ នាងក៏ឆ្លើយតបថា៖

«អ៊ីចឹងជ្រើសរើសដំណាក់ណាមួយនៅជិតដំណាក់ហួរស៊ីងទៅចុះ»

អធិរាជស៊ុនទីមានបន្ទូលថា៖

«ដំណាក់ម៉ីងសានៅជិតដំណាក់ហួរស៊ីង ប៉ុន្តែទីនោះមិនល្អទេ ជ្រើសរើសកន្លែងផ្សេងទៀតទៅ!»

ស៊ីវយ៉ាវទាញដើមដៃឪពុក៖

«ព្រះបិតា បិតាធ្លាប់ទៅកាន់ភ្នំអ៊ីហើយឬនៅ? បុត្ររស់នៅទីនោះចិតសិបឆ្នាំ បន្ទាប់មករស់នៅតែម្នាក់ឯងនៅក្នុងព្រៃជ្រៅភ្នំខ្ពស់អស់ជាងម្ភៃឆ្នាំ ហើយត្រូវបិសាចកញ្ជ្រោងកន្ទុយប្រាំបួនឃុំក្នុងទ្រុងអស់សាមសិបឆ្នាំ។ បុត្រមិនខ្លាចអ្វីក្រៅពីអារម្មណ៍ឯកា បុត្រចង់នៅជិតបងប្រុសរបស់បុត្រ!»

មានភាគបន្ត…

យូឈូទាញស៊ីវលូអង្គុយចុះ សើចខឹកៗ៖

«ឈីសួយស័ងប្រាកដជាប្រើមហិទ្ធិឫទ្ធិទឹកកក បង្កើតក្បួនអាគមព្រិល ដល់ពេលនោះនឹងត្រជាក់រងាខ្លាំងណាស់ មនុស្សគ្រប់គ្នាអង្គុយស្អិតជិតគ្នាបែបនេះទើបកក់ក្តៅ!»

ស៊ីវលូក្លែងខ្លួនធ្វើប្រុសជាងពីររយឆ្នាំមកហើយ ទើបឥឡូវនេះនាងនៅតែធម្មតា ស្រស់ស្រាយ អង្គុយកៀកក្បែរយូឈូ។ នាងមានអារម្មណ៍រីករាយជាងមុន ព្រោះទិដ្ឋភាពដែលមានមនុស្សប្រជ្រៀតណែបណាប់នេះទើបជាបរិយាកាសពិតប្រាកដក្នុងការប្រកួត។

ការប្រកួតចាប់ផ្ដើម បុរសម្នាក់លួចដាក់ដបស្រាក្នុងដៃយូឈូ។ យូឈូអកមួយដង្ហើមហើយហុចឱ្យទៅស៊ីវលូ ស៊ីវលូលើកអកមួយដង្ហើមវែងរអ៊ូរទាំថា៖

«នៅខ្វះតែកទា!»

យូឈូទប់សើច៖

«ការប្រកួតនេះសំខាន់ណាស់ វាទាក់ទងដល់កេរ្តិ៍ឈ្មោះគ្រួសារទាំងមូល មិនមែនសៀកហីនៅតាមផ្លូវទេ សូមអ្នកទាំងអស់គ្នាយកចិត្តទុកដាក់មើលបន្តិច!»

ហ្វូងមនុស្សសើចខឹកៗ៖

«បើមេក្រុមកុលសម្ព័ន្ធហីហួរចាប់បាន ច្បាស់ជាទូលថ្វាយទោសទៅព្រះអង្គមិនខាន!»

ការប្រកួតឈានចូលដល់ដំណាក់កាលដ៏តានតឹង ដូចយូឈូនិយាយ ឈីសួយស័ងប្រើមហិទ្ធិឫទ្ធិទឹកកកបង្កើតក្បួនអាគមព្រិល លម្អងព្រិលពណ៌សហោះហើរពេញផ្ទៃមេឃ មនុស្សកន្លែងអង្គុយមើលមានអារម្មណ៍ដូចពួកគេស្ថិតនៅកណ្តាលរដូវរងាត្រជាក់ស្រេង។

ក្បួនអាគមអូសបន្លាយពេលយូរ ស៊ីវលូមានមហិទ្ធិឫទ្ធិទាប កម្លាំងធាតុទន់ខ្សោយ មិនអាចទ្រាំទ្របាន រាងកាយទាំងមូលញាក់ញ័រទទ្រាក់។ យូឈូកាន់ដៃស៊ីវលូថ្នមៗ បញ្ចូលកម្លាំងធាតុឱ្យនាងបន្តិចម្តងៗ ហេតុនេះទើបស៊ីវលូមិនសូវត្រជាក់ខ្លាំងទៀត។

«អរគុណលោកហើយ» ស៊ីវលូពោលតិចៗ។

យូឈូកំពុងផ្តោតអារម្មណ៍មើលការប្រកួតពិសេស គ្រាន់តែញញឹមងក់ក្បាលបន្តិច។

បន្តិចក្រោយមក មើលដឹងថាស៊ីវលូមានមហិទ្ធិឫទ្ធិទាប អាចពិបាកជ្រួលជ្រាបលើក្បួនអាគមទាំងនោះ យូឈូផ្អៀងក្បាលមក ខិតជិតត្រចៀករបស់ស៊ីវលូ មើលការប្រកួតបណ្ដើរពន្យល់ប្រាប់នាងបណ្ដើរ៖

«ឈីសួយស័ងគ្រប់គ្រងការប្រកួត ដាវទឹករបស់អ៊ូឆាងត្រូវឃុំគ្រងជាប់ ល្បឿនក៏ថយចុះ ល្បងឃើញថា ភាគីទាំងសងខាង រំកិលខ្លួនបន្ដិចបន្ដួច មិនមានអ្វីគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ ប៉ុន្តែការពិតពួកគេប្រកួតគ្នាអរូបយ៉ាងស្វិតស្វាញ ស្ថានការណ៍ពិតជាគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់… អ៊ូឆាងចាប់ផ្តើមបង្កើតក្បួនអាគម គេជ្រើសរើសយ៉ាងឈ្លាសវៃ មិនប្រឈមមុខនឹងឈីសួយស័ងដោយផ្ទាល់… ឃើញព្រិលទឹកកកហាក់ដូចជាគ្របដណ្ដប់អ្វីៗទាំងអស់ ប៉ុន្តែតាមពិតមានចរន្តទឹកហូរនៅខាងក្នុងស្នូកទឹកកក…»

ស្តាប់ផងងក់ក្បាលផ្ងក់ៗផង យល់បណ្តើរៗថាហេតុអ្វីមនុស្សចូលចិត្តមើលការប្រកួតខ្លាំងម្ល៉េះ។ ពិតណាស់ មនុស្សអាចរៀនស្នៀតជាច្រើនពីកំពូលជើងខ្លាំង និងកម្លាំងលាក់បង្កប់ក្នុងក្បួនអាគមរបស់ពួកគេ។

នៅសុខៗ ស៊ីវលូមានអារម្មណ៍ថាមាននរណាម្នាក់សម្លឹងមកនាង។ ញាណអារម្មណ៍ប្រាប់នាងថា បុគ្គលនោះកំពុងអង្គុយនៅលើទីខ្ពស់ ទីកន្លែងទុកសម្រាប់ភ្ញៀវកិត្តិយស ប៉ុន្តែនាងមិនអាចមើលឃើញច្បាស់ថាជានរណា ព្រោះតែបិទបាំងស្បៃវាំងននស្ដើងផាត់ផាយ។ ស៊ីវលូសួរយូឈូតិចៗ៖

«អ្នកណាអង្គុយត្រង់នោះហ្នឹង?»

យូឈូក្រឡេកមើលបន្តិច តប៖

«គ្រួសារទូសាន»

ស៊ីវលូនៅស្ងៀមរួចក៏ផ្ទុះសើចខឹកៗ លួចរង៉ូវតែម្នាក់ឯងស្ងាត់ៗ៖

«បងមានមិនឱ្យខ្ញុំដប់ប្រាំឆ្នាំមិនដើរទៅមកឬមិនឱ្យនិយាយរកមនុស្សប្រុសឯណា!»

យូឈូងាកមុខទៅសួរ៖

«ល្បងនិយាយអីហ្នឹង?»

ស៊ីវលូសើចបន្លប់៖

«គ្មានអីទេ លោកពន្យល់ឱ្យខ្ញុំស្ដាប់បន្តទៀតទៅ!»

យូឈូឱនខ្សឹបទៅជិតត្រចៀកស៊ីវលូ មើលការប្រកួតបណ្ដើរខ្សឹបខ្សាវប្រាប់នាងបណ្ដើរ។

អ៊ូឆាងនិងឈីសួយស័ងវាយប្រយុទ្ធគ្នាទាំងកម្លាំងនិងទាំងបញ្ញា។ កំពូលជើងខ្លាំងទាំងពីរនាក់បង្កើតផ្ទាំងឈុតឆាកប្រកួតដ៏អស្ចារ្យមួយ។ នៅទីបំផុត ឈីសួយស័ងដួលសន្លប់ចុះ ព្រោះអស់កម្លាំងធាតុ អ៊ូឆាងក៏ត្រូវការមនុស្សជួយគ្រាហ៍ទើបអាចក្រោកឈរឡើងរួច។ អ៊ូឆាងយកឈ្នះឈីសួយស័ងយ៉ាងលំបាកខ្លាំងណាស់ ដោយកម្លាំងធាតុដ៏ខ្លាំងក្លាស្ទើរតែទំលាយអស់ពីខ្លួន។ ទីលានប្រកួតពោរពេញទៅដោយសំឡេងទះដៃខ្លាំងហ៊ូកញ្ជ្រាវអឺងកង។ ពួកបុរសៗកុលសម្ព័ន្ធឈីងឡុងដែលជាញឹកញយឈ្លោះវាយតប់គ្នាជាមួយកុលសម្ព័ន្ធហីហួរ ឥឡូវនេះលោតកញ្ឆោលចុះឡើង ស្រែកហ៊ោអបអរសាទរ៖ អ៊ូឆាង! អ៊ូឆាង! សម្ដែងសេចក្ដីកោតសរសើររបស់ពួកគេចំពោះបុរសម្នាក់នេះ។

យូឈូហាក់ដូចជាស្ងប់ស្ងាត់ជាង ប៉ុន្តែភាពរីករាយនៅតែរំលេចភ្លឺថ្លាលើទឹកមុខរបស់គេ។

ដឹងថាអ៊ូឆាងឈ្នះយ៉ាងលំបាក បូករួមបរិយាកាសអ៊ូអរនៅជុំវិញខ្លួន ស៊ីវលូក៏លោតចុះឡើងស្រែកហ៊ោនឹងគេដែរ។ ដ្បិតនាងធ្លាប់ចួបប្រទះរឿងជូរចត់ជាច្រើន ក៏ស៊ីវលូនៅវ័យក្មេងនៅឡើយ ស្ថិតនៅកណ្តាលបរិយាកាសពោរពេញសំឡេងអបអរសាទរ និងរំភើបត្រេកអរខណៈនោះនៅក្នុងចិត្តរបស់ស៊ីវលូលួចពោល៖ បើមហិទ្ធិឫទ្ធិរបស់នាងមិនត្រូវរំលាយចោលអស់ នាងក៏ចង់ទទួលការស្រែកហ៊ោអបអរ កោតសរសើរពីសំណាក់មនុស្សក្រោមមេឃបែបនេះក្នុងមួយជីវិតម្ដងដែរ។

នាងគ្រវីក្បាលភ្លាមៗមួយរំពេច រំសាយគំនិតនោះចោលហើយដាស់រំឭកខ្លួនឯងថា៖ ខ្លួនឯងដូចឥឡូវនេះគឺល្អណាស់ទៅហើយ!

យូឈូសើចសប្បាយនិយាយជាមួយស៊ីវលូ៖

«យប់នេះទៅវិញមិនចាំបាច់យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអានានទេ»

ស៊ីវលូសើចខឹកៗ តប៖

«ពួកយើងទៅវិញ មិនបាច់ចាំពួកគេទេ»

មនុស្សទាំងពីរនាក់ក្រោកឈរឡើង ដើរតាមលំហូរមនុស្សចេញទៅយឺតៗ។ មានមនុស្សជាច្រើនរំភើបស្រែកច្រៀងរាំអបអរនៅឡើយ យូឈូក្រពាត់ដៃឱបស្មារបស់ស៊ីវលូ ដើម្បីការពារនាង និងដើម្បីការពារអ្នកទាំងពីរកុំឱ្យវង្វេងនៅក្នុងសមុទ្ទមនុស្ស។

មនុស្សជាច្រើនអង្គុយនៅលើទីកន្លែងភ្ញៀវកិត្តិយស ចំណាំយូឈូបាន ពួកគេញញឹមរាក់ទាក់គេ និយាយលេងសើចថា៖

«កូនចៅកុលសម្ព័ន្ធកៅស៊ីងធំទាំងបួនពិតជាខ្លាំងពូកែណាស់ ខ្លាចក្រែងតែរង្វាន់ដែលលោកនាំយកមកក្នុងការប្រកួតនេះគឺត្រូវវេចខ្ចប់ដឹកជញ្ជូនទៅកៅស៊ីងវិញហើយ!»

យូឈូគួរសមឆ្លើយតបទៅវិញ។

ខណៈនោះហ្វូងមនុស្សកៀរចេញទៅម្ខាងភ្លាមៗ ទុកផ្លូវសម្រាប់សម្ព័ន្ធគ្រួសារមហាត្រកូលធំទាំងបួន។ ការប្រកួតទេពកោសល្យរដូវស្លឹកឈើជ្រុះគឺជាកន្លែងប្រមូលផ្តុំសម្រាប់សម្ព័ន្ធគ្រួសារធំៗ។ កូនចៅគ្រួសារធំទាំងបួននេះមកទីនេះដើម្បីប្រកួតមិនត្រឹមតែតំណាងឱ្យភាពរុងរឿងនៃគ្រួសារ ថែមទាំងតំណាងឱ្យខ្សែស្រឡាយលោហិតដែលបន្តជាច្រើនជំនាន់តាំងពីយុគសម័យទេវបុរាណ។ ខ្សែស្រឡាយលោហិតជាឈាមជ័រហូរនៅក្នុងខ្លួន ជួយចិញ្ចឹមជីវិត និងសំខាន់ខ្លាំងណាស់។

នគរអាចសាងឡើងឬដួលរលំទៅវិញ ប៉ុន្តែខ្សែស្រឡាយលោហិតរបស់ពួកគេស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត។ ហេតុនេះ ពេលខ្លះភាពរុងរឿងរបស់គ្រួសារ គឺសំខាន់ជាងភាពរុងរឿងរបស់នគរទៅទៀត។

គ្រួសារឈីសួយ គ្រួសារស៊ីវលីង គ្រួសារទូសាន និងគ្រួសារគួយហ្វាង សន្សឹមៗដើរឆ្លងកាត់ម្តងមួយៗ។ ជីងនិងអ៊ីអ៊ីងដើរទន្ទឹមគ្នា កាត់មុខយូឈូ អ៊ីអ៊ីងឈប់ជើងញញឹមរាក់ទាក់។

ជីងសង្កេតមើលស្លឹងយូឈូបន្តិច ខ្សែភ្នែករបស់គេឈប់នៅលើដើមដៃរបស់យូឈូដែលដាក់លើស្មារបស់ស៊ីវលូ គេបិទបបូរមាត់ជិតជាប់ នៅស្ងៀមមិននិយាយស្ដី គ្រាន់តែងក់ក្បាលចុះបន្តិចដាក់យូឈូបន្តិចជាការគួរសម។

ស៊ីវលូខ្លាចអ៊ីអ៊ីងចំណាំនាងបាន ទើបរហ័សទាញយូឈូចូលទៅក្នុងហ្វូងមនុស្សប្រជ្រៀតគ្នា។ អ្នកទាំងពីរដកដង្ហើមធូរខ្សុយ នៅពេលគេចចេញផុតពីហ្វូងមនុស្ស។ យូឈូដកដៃចេញពីស្មារបស់ស៊ីវលូ ញញឹមសួរ៖

«គ្រាន់បើ! មិនអត់ប្រយោជន៍ខំធ្វើដំណើរផ្លូវឆ្ងាយមកទេ!»

ស៊ីវលូសើចស្រស់ ដាល់ស្មារបស់យូឈូ ហាក់ដូចជាអ្នកទាំងពីរគឺជាបងប្អូនល្អអ៊ីចឹង!

«ល្បងទុកចិត្តចុះ បើព្រះអង្គសួរនាំ ចាំខ្ញុំសរសើរពីល្បង!»

យូឈូយល់ពីអត្តចរិតរបស់ស៊ីវលូ ចាក់ឆ្កឹះលេង៖

«ល្បងវាយឫកណាស់ គិតថាខ្លួនឯងជាអ្នកណា!»

ជ័ងស៊ូនិងអានានដំណាលគ្នានោះដើរចូលមកដល់ ជ័ងស៊ូសម្លក់ស៊ីវលូបន្តិច ហើយងាកទៅរកយូឈូ៖

«អ្នកទាំងពីរគេចខ្លួនលឿនមែន បាត់ស្រមោលទៅណា?»

យូឈូសើចហេសហាស់បន្លប់។

ស៊ីវលូឃើញភាពសប្បាយរីករាយបង្ហាញលើផ្ទៃមុខអានានច្បាស់ក្រឡែត។

អានានឱនខ្សឹបដាក់ត្រចៀកស៊ីវលូ៖

«ឯងរត់ទៅណាហ្នឹង? ឯងមានដឹងទឹកមុខស៊ីងយៀកនោះអាក្រក់មើលប៉ុនណាទេ? ខ្ញុំឃើញហើយសប្បាយចិត្តណាស់!»

ស៊ីវលូសួរ៖

«នាងមិនឈ្លោះជាមួយគេទេហ្អេស?»

«អត់ទេ នាងជាមិត្តរបស់ជ័ងស៊ូ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគាត់ពិបាក មួយវិញទៀត នាងក៏មិនដឹងថាខ្ញុំជាអ្នកណាដែរ ខ្ញុំគ្រាន់តែលួចក្អាកក្អាយក្នុងចិត្តតែប៉ុណ្ណោះ!»

ស៊ីវលូស្រាប់តែនឹកឃើញកាលដែលនៅភូមិឈីងសួយ។ កាលនោះ អានានពិតជាស្អប់នាងណាស់ តែនៅពេលដែលជ័ងស៊ូប្រាប់អានានកុំឱ្យបង្ករឿងជាមួយស៊ីវលូ អានានក៏ស្តាប់បង្គាប់មួយរំពេច។ ទោះបីជានៅកៅស៊ីង ជ័ងស៊ូត្រូវមនុស្សមើលងាយ តែអានាននៅតែគោរពគេ ស៊ីវលូគិតស្លុងអំពីរឿងនេះរហូត ខ្សែភ្នែកសម្លឹងទៅអានានមិនដាក់។ អានានរៀនធ្វើតាមជ័ងស៊ូ ខោកថ្ងាសស៊ីវលីមួយក្រញ៉រ៖

«នែ៎ ឯងកំពុងគិតអីហ្នឹង?»

«គិតពីនាងហ្នឹង»

«ខ្ញុំព្រមានឯង ហាមលង់ស្រលាញ់ខ្ញុំឱ្យសោះ!»

រំពេចនោះ អានានទឹកមុខប្រែប្រួល ទះក្បាលមួយដៃស្រែកថា៖

«អូ៎! ខ្ញុំភ្លេចរឿងសំខាន់បំផុតបាត់ទៅហើយ!»

ដើមឡើយនាងមានបំណងប្រើការប្រកួតនេះ ធ្វើឱ្យស៊ីវលូសាងកំហុសខ្លះ ទុកជាលេសបញ្ចុះបញ្ចូលព្រះបិតារបស់នាងបោះបង់គំនិតចង់លើកនាងរៀបការជាមួយស៊ីវលូ។

ប៉ុន្តែស៊ឹងនុងស៊ីងយៀកស្រាប់តែបង្ហាញខ្លួនបង្កជម្លោះ ជ័ងស៊ូត្រូវរបួស សម្រាកព្យាបាលនៅផ្ទះរបស់ស៊ីងយៀក បញ្ហាទាំងនោះធ្វើឱ្យនាងភ្លេចកិច្ចការរបស់ស៊ីវលូឱ្យឈឹង។

ស៊ីវលូម៉ឺងម៉ាត់និយាយថា៖

«ខ្ញុំបានស្បថហើយ នាងទុកចិត្តចុះ ខ្ញុំមិនឱ្យព្រះអង្គចាប់នាងរៀបការជាមួយខ្ញុំទេ!»

ប៉ុន្មានថ្ងៃថ្មីៗនេះ អានានយល់ពីស៊ីវលូកាន់តែច្រើន នាងដឹងថាស៊ីវលូតែងតែនិយាយលេងសើចច្រើន ប៉ុន្តែមិនមែនជាមនុស្សលេបសម្ដី។ ស៊ីវលូនិយាយម៉ឺងម៉ាត់ច្បាស់យ៉ាងនេះ នាងគ្មានអ្វីត្រូវព្រួយបារម្ភនោះទេ។

ស៊ីវលូទៅរកជ័ងស៊ូក្រោយពេលត្រលប់មកផ្ទះសំណាក់វិញ។

«របួសរបស់បងយ៉ាងម៉េចហើយ?»

ជ័ងស៊ូទះតិចៗលើដើមស្មាឆ្វេងត្រូវរបួសរបស់គេ៖

«លែងឈឺហើយ គ្រាន់តែមិនអាចកម្រើកខ្លាំងបាន!»

ស៊ីវលូលើកដៃជ័ងស៊ូឡើងពិនិត្យមើលរួចរាល់ និយាយថា៖

«គ្រូពេទ្យនៅឈីសួយមិនអន់ទេ បងទ្រាំសម្រាកឱ្យល្អចុះ»

ហៀបដើរចេញទៅ ជ័ងស៊ូទាញដៃនាង៖

«បន្លាចអូនភ័យហើយ ខឹងបងមែនទេ?»

ស៊ីវលូអង្គុយចុះ តបតិចៗ៖

«បងដឹងថាខ្ញុំមិនខឹងទេ!»

ស៊ីវលូចុចៗម្រាមដៃលើស្មារបស់ជ័ងស៊ូ។

«បើមិនមែនគ្រោះថ្នាក់ដល់អាយុជីវិត បងចាំបាច់អ្វីធ្វើឱ្យខ្លួនឯងរបួសដើម្បីសម្ដែងល្ខោននោះ»

ជ័ងស៊ូបកស្រាយ៖

«លើកមុនក្រោយពេលត្រូវព្រួញនៅភូមិឈីងសួយ បងបានចាត់មនុស្សទៅស៊ើបហ្វុងហ្វុងអ៊ីអ៊ីង នៅក្បែរនាងមានអ្នកបម្រើស្រីពីរនាក់ ពួកគេជាអង្គរក្សស្ម័គ្រស្លាប់ ធំធាត់ឡើងនៅក្នុងឡគ្រួសារហ្វុងហ្វុង ពួកគេក៏នៅលើទូកនៅពេលនោះ បើពួកយើងបង្កជម្លោះជាមួយពួកគេនៅថ្ងៃនោះ ហ្វុងហ្វុងអ៊ីអ៊ីងអាចធ្វើជាពលីអ្នកបម្រើម្នាក់ ទុកឱ្យអ្នកបម្រើស្រីនោះស្លាប់ក្នុងដៃរបស់ពួកយើង បើដូច្នេះមែន ស៊ឹងនុងស៊ីងយៀកប្រាកដជាខឹងសម្បា បញ្ជាឱ្យឆ្មាំសម្ងាត់ទាំងអស់របស់នាងវាយកម្ចាត់ពួកយើង ស្ថានការណ៍នឹងពិបាកខ្លាំងណាស់ ហេតុនេះ បងប្រើល្បិចទល់ល្បិច ធ្វើពុតជាចាញ់ក្រោមដៃហ្វុងហ្វុងអ៊ីអ៊ីង បងដឹងថាហ្វុងហ្វុងអ៊ីអ៊ីងគ្រាន់តែចង់សម្លាប់បង មិនចង់ធ្វើបាបអានានទេ ទើបប្រាប់អូនឱ្យនាំអានានចាកចេញពីទីនោះ បងតែម្នាក់ឯងងាយស្រួលទប់ទល់ជាង បងធ្វើពុតជាត្រូវរបួសធ្ងន់ លិចចុះទៅបាតបឹង ហ្វុងហ្វុងអ៊ីអ៊ីងប្រាកដជាមិនអាចដេញតាមដល់ទីបញ្ចប់ នាងនឹងជំរុញឱ្យស៊ឹងនុងស៊ីងយៀកចាកចេញពីទីនោះឱ្យឆាប់ បន្ទាប់មកបញ្ជាអ្នកបម្រើរបស់នាងចុះទៅក្នុងបឹងពិនិត្យមើលថាបងស្លាប់ឬអត់ ខណៈនោះ រត់គេចមិនពិបាកចំពោះបងទេ ប៉ុន្តែបងមិននឹកស្មានថា ស៊ីងយៀកបែរជាស្រាប់តែលោតចូលទៅក្នុងបឹងជួយសង្គ្រោះបងទៅវិញ!»

ស៊ីវលូសើចហីៗ៖

«បងត្រូវអរគុណខ្ញុំណា៎ ព្រោះតែខ្ញុំចង់ស្តាប់នាងដេញពិណ ទើបបងផ្លុំខ្លុយប្រគំភ្លេងជាមួយនាង បង្កើតចំណាប់អារម្មណ៍ពិសេសដល់នាង»

ជ័ងស៊ូហួសចិត្ត៖

«អរគុណអូនហ្អេស? បើបងមិនផ្លុំខ្លុយ បើពួកគេមិនបកទូកមកវិញ នោះពួកយើងក៏មិនប៉ះទង្គិចពួកគេ គ្រោះថ្នាក់ក៏មិនកើតឡើងដែរ។»

ស៊ីវលូប្រកែក៖

«បើមិនប៉ះទង្គិចពួកគេ បងទស្សន៍ទាយឯណាឃើញឱកាសរាប់អានគ្នាជាមួយគ្រួសារឈីសួយ? នេះគឺហៅថា ក្នុងគ្រោះមានលាភ!»

ជ័ងស៊ូសុំចុះចាញ់៖

«បានហើយៗ! បងអរគុណអូន!»

ស៊ីវលូនៅសុខៗដកដង្ហើមធំ ខ្សឹកខ្សួល៖

«ខ្ញុំគ្រាន់តែមានអារម្មណ៍ថាជោគវាសនាចំជាអព្ភូតហេតុមួយមែន! រឿងហេតុចៃដន្យរាប់មិនអស់ប្រមូលផ្ដុំចូលគ្នានាំទៅរករឿងប្រាកដជាក់ស្ដែង ស៊ឹងនុងនិងឈីសួយ គឺជាគ្រួសារពីរដែលបងត្រូវតែរាប់អានធ្វើជាមិត្ត ហើយខ្ញុំមិននឹកស្មានថារឿងនេះកើតឡើងដោយចៃដន្យយ៉ាងនេះឡើយ»

«អូនគន់គូររឿងហេតុយ៉ាងហ្មត់ចត់ តែចុងក្រោយនៅតែជាមនុស្សស្រីចូលចិត្តយល់សុបិន!»

ជ័ងស៊ូខោកស៊ីវលូមួយក្រញ៉រ៖

«គ្មានអ្វីចៃដន្យនោះទេ អ្វីៗទាំងឡាយគឺសុទ្ធតែប្រាកដជាក់ស្ដែងនឹងភ្នែក មិនថាគ្រួសារស៊ឹងនុងនិងគ្រួសារឈីសួយឈរខាងបងឬអត់ នោះមិនអាស្រ័យលើភាពចៃដន្យណាមួយទេ តែអាស្រ័យលើបងអាចនាំយកប្រយោជន៍អ្វីខ្លះទៅដល់ពួកគេ អ្វីដែលហៅថាចៃដន្យនោះ មិនមានន័យអ្វី ភាពចៃដន្យទាំងនោះគឺគ្មានអ្វីក្រៅពីស្រទាប់ទឹកកកស្តើងដែលស្រោបជុំវិញ “ការពិត” ដ៏ត្រជាក់ស្រេងតែប៉ុណ្ណោះ»

«បងភ្លឺស្វាងពេកហើយ ត្រជាក់ស្រេងពេកហើយ…»

ស៊ីវលូអស់សំណើច សើចចំអកខ្លួនឯង៖

«ចំមែនហើយ តាមពិតខ្ញុំនៅតែជាមនុស្សស្រីចូលចិត្តយល់សុបិន!»

ជ័ងស៊ូចាប់ឈ្លីក្បាលស៊ីវលូថ្នមៗ។

វគ្គ១២៖ អ្នកឃ្លាតពីខ្ញុំមួយមហាសាគរ

ថ្ងៃនេះ ស៊ីវជូយ៉ុងប្រារព្ធពិធីធំដុំប្រគល់រង្វាន់ជូនម្ចាស់ជើងឯក។

ព្រឹកព្រលឹម យូឈូស្លៀកពាក់យ៉ាងស្អាតបាត នាំក្រុមមនុស្សចាកចេញពីផ្ទះសំណាក់។ ស៊ីវលូមិនចង់ក្រោក តែជ័ងស៊ូនិងអានានចាប់បង្ខំនាងឱ្យក្រោកឡើង លុបមុខលុបមាត់ ស្រស់ស្រូបអាហារពេលព្រឹករួច ដើរតាមពួកគេទៅចូលរួមពិធី។

ជ័ងស៊ូនិយាយជាមួយស៊ីវលូ៖

«ថ្ងៃចុងក្រោយនេះទើបជាថ្ងៃសប្បាយបំផុតនៃការប្រកួតទេពកោសល្យរដូវស្លឹកឈើជ្រុះ នៅថ្ងៃដំបូងៗ មនុស្សគ្រប់គ្នាតានតឹងចំពោះការប្រកួត គ្មានអារម្មណ៍ចង់សប្បាយ ពេលនេះការប្រកួតបានបញ្ចប់ ថ្ងៃស្អែកត្រូវចេញដំណើរត្រលប់ទៅវិញ គ្រប់គ្នានឹងសប្បាយរីករាយស៊ីផឹកស្រវឹងឱ្យអស់ដៃ»

នៅពេលពួកគេទៅដល់មាត់ច្រាំងទន្លេឈីសួយ អ្វីដែលជ័ងស៊ូនិយាយបានបើកបង្ហាញឡើង។ វាលស្មៅនៅតាមដងទន្លេខៀវស្រងាត់ ពណ៌ខៀវលាយពណ៌បៃតងបង្កើតជាកម្រាលព្រំខៀវបៃតងដ៏ធំសម្បើម។

តំណក់តិកតក់នៅលើកម្រាលព្រំខៀវបៃតងនោះ គឺផ្កាសាវរ៉ាពណ៌សនិងពណ៌លឿងជុំតូចៗគួរឱ្យស្រលាញ់។ ដើរកន្លងតាមមាត់ច្រាំង គយគន់ទេសភាពស្រស់បំព្រងធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ថាដូចកំពុងស្ងើចសរសើរផ្ទាំងរូបភាពជីវិតចម្រុះពណ៌។

ពពែដុតភ្លើងស្រក់ខ្លាញ់តក់ៗ ប្រឡាក់អាំងនៅលើចង្ក្រាន ពាងស្រាក្រអូបឆួលទាំងពាងៗ បើកគម្របចោល។

ទើបពេលព្រឹកសោះបែរជាមានមនុស្សស្រវឹងស្រាទៅហើយ ពួកគេដោះសម្លៀកបំពាក់ ហាលខ្យល់ត្រជាក់ ហួចខ្យល់យ៉ាងរីករាយ។ មានមនុស្សស្រែកហ៊ូហៅគ្នីគ្នាលោតចូលទន្លេ ប្រកួតគ្នាហែលទឹក។

មានមនុស្សដេញភ្លេងច្រៀងចម្រៀង។ មានមនុស្សឱបក្បាលយំហ៊ូៗ។ មានមនុស្សវាយតប់គ្នា។ មានមនុស្សពួនក្នុងគុម្ពោតព្រៃ ផ្ដុំក្បាលគ្នាក្រឡុកគ្រាប់ឡុកឡាក់ លេងល្បែងស៊ីសង។

នៅពីចម្ងាយ មានហ្វូងមនុស្សមួយក្រុមចោមរោមពួតដៃគ្នាជារង្វង់ មានទាំងប្រុសទាំងស្រីលោតរាំ ស្រែកច្រៀងរួមគ្នា។

រាំច្រៀង គឺជាទំនៀមទម្លាប់អបអរការប្រមូលផលនិងសែនព្រេងមេឃដី។ មនុស្សម្នាតែងតែប្រមូលផ្តុំពួតដៃគ្នាជារង្វង់ ស្រែកច្រៀងអបអរ ទះដៃខ្ទរ គោះជើងចង្វាក់ រាំច្រៀងយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។

ជាយូរទៅៗ ទំនៀមទម្លាប់នេះកាន់តែរីកធំទូលំទូលាយ។ ពេលព្រះចន្ទពេញវង់ មនុស្សម្នានឹងរាំច្រៀងនៅក្រោមព្រះចន្ទ។ ពេលលាដំណើរ មនុស្សម្នានឹងរាំច្រៀងជូនដំណើរមនុស្សផ្លូវឆ្ងាយ។

ស៊ីវលូ ជ័ងស៊ូ និងអានានកំពុងដើរកាត់ហ្វូងមនុស្សកកកុញ រំពេចនោះក៏ស្រាប់តែក្រឡេកឃើញស៊ឹងនុងស៊ីងយៀក។ ប្រាកដណាស់ នាងគឺជាមនុស្សស្រីដែលលេចធ្លោបំផុតក្នុងចំណោមនារីៗទាំងអស់។

នាងក្រងសក់ ពាក់អាវដៃបិទ កាន់ដៃមិត្តភក្តិរបស់នាង រាំផងច្រៀងផង។ ពួកបុរសៗតែងតែរាំខុសចង្វាក់ ធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាសើចលាន់សប្បាយក្អាកក្អាយ។

ស៊ីងយៀករីកស្នាមញញឹមស្រស់ស្រទន់នៅពេលដែលនាងឃើញជ័ងស៊ូ កែវភ្នែកមុតថ្លារបស់នាងបញ្ចេញពន្លឺដាស់ភ្ញោច ទាក់ទាញអារម្មណ៍។

មិនដឹងអ្នកណារុញជ័ងស៊ូចូលទៅកណ្តាលវង់រាំច្រៀង? មិនដូចកូនចៅវង្សត្រកូលខ្ពង់ខ្ពស់ដទៃរាល់ខែរាល់ឆ្នាំរស់នៅក្រោមដំបូលប្រណីតជញ្ជាំងខ្ពស់នោះឡើយ ជ័ងស៊ូធ្លាប់ដើរហើរផ្សងព្រេងឋានកណ្ដាលជាច្រើនសិបឆ្នាំ។

រាំច្រៀងគឺជាសកម្មភាពកម្សាន្តលេខមួយរាល់យប់រដូវក្តៅ។ នារាត្រីខែភ្លឺ កំលោះៗតាមភូមិច្រើនតែងតែចោមរោមនារីៗស្រស់ស្អាតរាំច្រៀង។ គូគាប់ចិត្តជាច្រើនក្លាយជាគូស្នេហ៍បន្ទាប់ពីរាត្រីកម្សាន្តនោះ។

ជ័ងស៊ូញញឹម រហ័សចាប់ចង្វាក់ភ្លេង ញាក់ខ្លួន បង្វិលត្រគាក ឱនទាប គោះជើង និងគ្រវីដៃដូចអ្នកដទៃ។ សំឡេងច្រៀងរបស់គេបន្លឺស្រឡះ រាងកាយរឹងមាំ កាយវិការប៉ិនប្រសប់ កាយវិការនីមួយៗបញ្ចេញភាពហំហួនដ៏ទាក់ទាញរបស់បុរស។

មិនច្បាស់ថា មកពីហ្វូងមនុស្សរុញច្រានឬពួកគេទាំងពីរមានចិត្តដូចគ្នា ជ័ងស៊ូនិងស៊ីងយៀកក្លាយជាគូរាំនឹងគ្នាទៅវិញទៅមកដោយមិនដឹងខ្លួន តែងតែត្រូវរុញចូលទៅកណ្តាលវង់ ក្លាយជាគូរាំដឹកនាំមុខគេ។

ស៊ីវលូកំពុងស្ញេញស្ញាញមើលពួកគេរាំ គ្រលៀសឃើញអានានបែរមុខចេញទៅ រត់កាត់ហ្វូងមនុស្ស ស៊ីវលូក៏រហ័សរត់ដេញតាមនាង។ អានានរត់ទៅមាត់ទន្លេ ស្រែកបញ្ចេញកំហឹង៖

«គួរឱ្យស្អប់ណាស់! គួរឱ្យស្អប់ណាស់!»

ស៊ីវលូឈានទៅក្បែរនាង៖

«ត្រកូលស៊ឹងនុង ធ្លាប់ជាពូជពង្សរាជវង្សនៅភូមិភាគកណ្តាល ប៉ុន្តែឥឡូវនេះពួកគេក្លាយជារាស្ត្រជ្រកកោនសានយាន។ ប្រជារាស្ត្រសានយានដើមឡើយបើកសេរី បើកចំហ ស៊ីងយៀករស់នៅធំដឹងក្ដីឡើងលើទឹកដីសានយានអស់ជាច្រើនឆ្នាំ ទម្លាប់រស់នៅបើកសេរី មនុស្សប្រុសស្រីរួមគ្នាលោតរាំស្រែកច្រៀងជារឿងធម្មតាណាស់។»

អានានងាកមុខខ្វាច់ ហៀបបើកមាត់ ក៏ឃើញជ័ងស៊ូរត់មកដល់។ ឃើញគេ អានានស្រស់បស់ឡើងបន្តិច តែសំឡេងរបស់នាងនៅតែមិនសុខស្រួលចិត្ត៖

«ខ្ញុំឃើញបងលេងសប្បាយណាស់ រត់មកទីនេះធ្វើអី?»

ជ័ងស៊ូញញឹមស្រទន់ និយាយថា៖

«សប្បាយប៉ុនណាក៏មិនសំខាន់ស្មើសុវត្ថិភាពរបស់អូនដែរ!»

អានានខ្ជឹបមាត់ញញឹមញញែម។ ជ័ងស៊ូផ្ដែផ្ដាំពួកនាងទាំងពីរ៖

«នៅទីនេះមនុស្សច្រើន អ្នកទាំងពីរកុំរត់ផ្ដេសផ្ដាសដឹងទេ!»

ស៊ីវលូងក់ក្បាលយល់ស្រប អានានតែងតែបង្ករឿង ស៊ីវលូមិនមានទំនុកចិត្តអាចការពារទាំងនាងនិងខ្លួនឯង។ ពួកគេទាំងបីនាក់ទៅទិញសាច់ពពែអាំង ពេលកំពុងហូប ស៊ីងយៀកនិងបុរសម្នាក់ទៀតដើរសំដៅចូលមក។ បុរសម្នាក់នោះមានមុខមាត់ស្រដៀងស៊ីងយៀក ប៉ុន្តែចរិតលក្ខណមនុស្សរបស់ម្នាក់ៗគឺខុសគ្នា។ ស៊ីងយៀកជាមនុស្សរួសរាយ ទាក់ទាញ ខណៈពេលបុរសនោះមុខមាំ នឹងធឹង។ ជ័ងស៊ូញញឹមរាក់ទាក់ពួកគេ រួចងាកមកណែនាំទៅអានាននិងស៊ីវលូ៖

«ម្នាក់នេះគឺ ឈីសួយហ្វឹងឡុង បងប្រុសភ្លោះរបស់ស៊ីងយៀក!»

អានានដឹងថាឈីសួយហ្វឹងឡុងគឺមនុស្សល្បីឈ្មោះម្នាក់ ទើបនាងក្រោកឈរ ញញឹមស្រស់ ឱនក្បាលសួស្ដីគេ។ មើលដឹងថានាងជាអ្នកនាងគ្រួសារធំដែលទទួលការចិញ្ចឹមបីបាច់មិនសាមញ្ញ ហ្វឹងឡុងញញឹមឡើងភ្លាមមួយរំពេច រាក់ទាក់ឆ្លើយតប។

មាត់ញាត់សាច់ពពែ ដៃនៅកាន់ចង្កាក់សាច់ខ្លាញ់រងើមមួយដុំទៀត ស៊ីវលូគ្រាន់តែបក់ដៃរវៃៗ សួស្ដីកំបុតខ្លីៗ។ អានាននិងស៊ីងយៀកបញ្ឆិតភ្នែកសម្លក់ស៊ីវលូ។ ម្នាក់បន្ទោសនាងធ្វើឱ្យបាក់មុខជ័ងស៊ូ ម្នាក់ទៀតបន្ទោសនាងខ្វះសុជីវធម៌ចំពោះហ្វឹងឡុង។

ហ្វឹងឡុងងាកទៅជ័ងស៊ូនិយាយឡើង៖

«មិនដឹងថាអ្នកទាំងអស់គ្នាស្គាល់ទូសានជីងទេ?»

ជ័ងស៊ូឆ្លើយតបខ្លីៗ៖

«អ្នកណាមិនល្បីឈ្មោះអ្នកប្រុសឈីងខូវនោះ?»

«លោកតារបស់ខ្ញុំធ្លាប់នាំខ្ញុំទៅកាន់ឈីងខូវរៀនសូត្រធ្វើជំនួញ ខ្ញុំនិងជីងធ្លាប់ស្នាក់នៅជាមួយគ្នា រៀនសូត្រជាមួយគ្នា ពួកយើងទាំងពីរស្និទ្ធស្នាលណាស់ អាចនិយាយថា ជីងជាគ្រូរបស់ខ្ញុំផងជាមិត្តសម្លាញ់ល្អរបស់ខ្ញុំផង!»

ខណៈពេលនេះ ស៊ីវលូនឹកឃើញភ្លាមថា ប៉ុន្មានថ្ងៃមុនពេលនាងអង្គុយហាលថ្ងៃនៅមាត់បឹង មនុស្សដែលនាងឃើញរួមដំណើរជាមួយជីងនៅលើទូក ហាក់ដូចជាហ្វឹងឡុង។

ស៊ីងយៀកនិយាយថា៖

«បងស្រីអ៊ីអ៊ីងជាមិត្តជិតស្និទ្ធរបស់ខ្ញុំ មុនថ្ងៃភ្ជាប់ពាក្យ គាត់និងខ្ញុំបានទៅដើរលេងកម្សាន្តជាមួយគ្នានៅហីសួយ បងប្រុសជីងនិងបងស្រីអ៊ីអ៊ីងក៏ជាមិត្តជិតស្និទ្ធរបស់បងប្រុសខ្ញុំដែរ ប៉ុន្មានឆ្នាំកន្លងមកនេះ ពួកគេឆ្លងកាត់ព្យុះភ្លៀងជាច្រើន បានចួបជុំគ្នាវិញដូចពេលនេះគឺមិនងាយស្រួលទេ។ ហេតុនេះ បងប្អូនពួកខ្ញុំចង់រៀបចំពិធីជប់លៀងអបអរពួកគេ។»

ហ្វឹងឡុងនិយាយថា៖

«មិនត្រឹមតែអបអរពួកគេទេ ពួកយើងក៏ចង់បង្ហាញទឹកចិត្តស្រលាញ់រាប់អានរបស់ពួកយើងចំពោះពួកគេផងដែរ បានចួបជីងវិញ ខ្ញុំពិតជារីករាយណាស់!»

ហ្វឹងឡុងក្រឡេកភ្នែកកក់ដ្ដៅមើលទៅប្អូនស្រីរបស់គេ។ ស៊ីងយៀកនិយាយបន្ត៖

«យប់នេះឪពុកខ្ញុំនឹងរៀបចំពិធីជប់លៀងលាដំណើរមនុស្សទាំងអស់គ្នា ខ្ញុំនិងបងប្រុសនឹងរៀបចំពិធីជប់លៀងតូចមួយនៅលើទូកដើម្បីអបអរបងប្រុសជីងនិងបងស្រីអ៊ីអ៊ីង»

ហ្វឹងឡុងនិយាយថា៖

«ដើមឡើយពួកយើងគ្រាន់តែចង់អញ្ជើញមិត្តភក្តិមួយចំនួនដែលធ្លាប់ស្គាល់គ្នាយូរឆ្នាំ តែប្អូនស្រីខ្ញុំផ្ដល់យោបល់អញ្ជើញអ្នកទាំងអស់គ្នា ខ្ញុំជឿថាមិត្តរបស់ខ្ញុំនឹងរីករាយដែលបានស្គាល់អ្នកទាំងអស់គ្នា!»

ស៊ីវលូសង្កេតមើលហ្វឹងឡុងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ពាក្យអញ្ជើញនេះបង្ហាញថា ហ្វឹងឡុងបើកចិត្តទទួលយកជ័ងស៊ូចូលទៅក្នុងទំនាក់ទំនងមិត្តភាពជិតស្និទ្ធរបស់គេ។ បើថាគ្រាន់តែផ្អែកលើយោបល់របស់ស៊ីងយៀកមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ ហ្វឹងឡុងខ្លួនឯងផ្ទាល់ក៏ចាប់អារម្មណ៍លើជ័ងស៊ូរខ្លាំងណាស់ដែរ។ តាមមើលទៅ អំឡុងពេលសម្រាកព្យាបាលរបួសនៅឈីសួយ ជ័ងស៊ូបង្កើនទំនាក់ទំនងមិនតិចទេ។

ប្រាកដណាស់ ជ័ងស៊ូយល់ច្បាស់ខ្លឹមសារទាំងនេះ គេញញឹមស្រស់ តប៖

«អរគុណការអញ្ជើញរបស់លោក ខ្ញុំមានកត្តិយសណាស់!»

ស៊ីងយៀកនិងហ្វឹងឡុកលាពួកគេចេញទៅ៖

«នៅមានកិច្ចការរៀបចំជាច្រើន ពួកយើងសុំលាទៅវិញ ណាត់ចួបគ្នានៅយប់នេះ!»

ជ័ងស៊ូនិងអានានឱនក្បាលលាភ្ញៀវ។ ហ្វឹងឡុងក្រឡេកភ្នែកដក់កំណួចទៅអានានថែមម្ដងទៀត បន្ទាប់មកចាកចេញទៅជាមួយប្អូនស្រី។

អានានអង្គុយចុះ បើកភ្នែកធំៗសម្លក់ស៊ីវលូ៖

«មើលរូបរាងឯងចុះ ធ្វើមើលតែជាតិមុនមិនធ្លាប់ស៊ីសាច់ពពែ!»

ស៊ីវលូងាកទៅរកជ័ងស៊ូ៖

«អ្នកទាំងពីរទៅចុះ ខ្ញុំចង់ទៅវិញដេក!»

ជ័ងស៊ូកាត់សាច់ពពែបណ្ដើរឆ្លើយចោលបណ្ដើរ៖

«យើងសង្ឃឹមថាល្បងនឹងទៅកាន់ទីនោះ!»

ស៊ីវលូញញឹមស្ងួតកញ្ឆក់សាច់ពពែជ័ងស៊ូទើបតែកាត់រួច បោះចូលមាត់៖

«ខ្ញុំស្មារតីគ្រប់គ្រាន់និងប្រុងប្រយ័ត្ន ល្បងកុំបារម្ភ!»

អានានក្រឡេកទៅជ័ងស៊ូបន្តិចហើយក្រឡេកទៅស៊ីវលូបន្តិច៖

«អ្នកទាំងពីរនិយាយពីអីហ្នឹង ម៉េចក៏ខ្ញុំស្ដាប់មិនយល់សោះចឹង?»

ជ័ងស៊ូតប៖

«ន័យរបស់ពួកយើងគឺ មនុស្សប្រុសពូកែមាត់រវាម អូនកុំជឿឱ្យសោះប្រយ័ត្នចាញ់បោក!»

អានានគាំងធ្មឹងបន្តិច សួរទៅជ័ងស៊ូ៖

«បងក៏អ៊ីចឹងដែរហ្អេស?»

ជ័ងស៊ូផ្ទុះសើច៖

«បងក៏អ៊ីចឹង!»

អានានជ្រួញចិញ្ចើម ខាំបបូរមាត់ ត្រឹមតែបន្តិចក៏ញញឹមស្រស់ឡើង៖

«តែអ្វីដែលបងនិយាយអម្បាញ់មិញជាពាក្យពិត!»

ជ័ងស៊ូញញឹមតិចៗ ទាញស៊ីវលូក្រោកឈរឡើង៖

«ពួកយើងទៅខាងណោះមើលបន្តិចទៅ!»

ព្រះអាទិត្យរេទៅទិសខាងលិច ជ័ងស៊ូនាំអានានទៅកាន់ពិធីជប់លៀង។ គេចង់ពឹងយូឈូនាំស៊ីវលូទៅផ្ទះសំណាក់វិញ ស៊ីវលូទើសទែងចិត្ត៖

«បងគិតថាខ្ញុំជាផ្កាដោតក្នុងថូហ្អេស? ទុកឱ្យមនុស្សរៀបចំតាមចិត្ត? បើគ្មានអានានទៅតាម ខ្ញុំអាចដើរលេងសប្បាយគ្រប់ទីកន្លែង។ អ្នកទាំងពីរទៅជប់លៀង ខ្ញុំទៅរកសេចក្ដីសុខផ្ទាល់ខ្លួន។»

ជ័ងស៊ូខោកនាងមួយក្រញ៉រខ្លាំងដៃឱ្យដឹងឈឺ៖

«មិនឱ្យដើរលេងដល់យប់ជ្រៅទេ!»

កាន់តែយប់បរិយាកាសកាន់តែអ៊ូអរខ្ញៀវខ្ញា។ ស៊ីវលូជ្រៀតចូលហ្វូងមនុស្ស ផឹកស្រារាំច្រៀង។ មិនដឹងហេតុអ្វី នាងតែងតែមានអារម្មណ៍ថា នាងកំពុងពាក់របាំងមុខ។ នៅខាងក្រៅ នាងសប្បាយរាំច្រៀង ស្រែកហ៊ូសើចខ្លាំងៗ តែនៅខាងក្នុងចិត្ត ទទេស្អាត ល្ហរល្ហេវ។ នាងមិនស្គាល់មនុស្សទាំងនេះ អ៊ីចឹងនាងខំសម្ដែងឱ្យអ្នកណាមើល?

នាងសើចកម្សត់ចិត្ត តាមពិតកុហកខ្លួនឯងមិនងាយស្រួលឡើយ។

រំពេចនោះ ផ្កាភ្លើងបាញ់ព្រោងព្រាតឡើងពីលើផ្ទៃទន្លេ រះបំភ្លឺផ្ទៃមេឃពេលយប់។ តាមពិតមានមនុស្សនៅលើទូកកំពុងបាញ់កាំជ្រួច។ ហ្វូងមនុស្សនាំគ្នារត់សម្រុកទៅមាត់ច្រាំងទន្លេ ស៊ីវលូត្រូវហ្វូងមនុស្សប្រទាញប្រទង់រុញច្រានទៅមុខរហូត ធ្វើឱ្យនាងក្លាយជាមនុស្សនាំមុខគេក្នុងហ្វូងមនុស្ស។

ក្រហម ទឹកក្រូច លឿង បៃតង ផ្ទៃមេឃ ខៀវ ស្វាយ…

កាំជ្រួចគ្រប់ពណ៌ គ្រប់ទម្រង់ បាញ់បង្ហោះភ្លឺចែងចាំងនៅពីលើដំបូលទូកនោះ បំភ្លឺរូបភាពមនុស្សពីរនាក់ឈរនៅក្បាលទូក។ សុភាពបុរសស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ពណ៌ផ្ទៃមេឃស្រាល រូបរាងស្រគត់ស្រគំ ខ្ពង់ខ្ពស់ ស្រទន់ដូចដើមស្រល់ ដើមឬស្សីនាកណ្តាលព្រៃបៃតង ភ្នំខ្ពស់។ សុភាពនារីស្លៀកពាក់រ៉ូបសំពត់ប៉ាក់ដិនផ្កាពណ៌ក្រហមឆ្អៅជាតំណក់ៗ អមចង្កេះរាងរៅតូចស្ដើងរបស់នាងកាន់តែទាក់ទាញ។

នារីនោះហាក់ស្រវឹងស្រាសើរៗ ងើយសម្លឹងកាំជ្រួចលើមេឃ ខណៈនោះនាងយោលយោកខ្លួន ជំពប់ជើងហៀបនឹងដួលចុះ។ បុរសនោះស្រវាដៃចេញទប់ ជួយគ្រាហ៍នាងឡើង នាងដួលឱបផ្អោបលើខ្លួនប្រាណគេថ្នមៗ ទន់ភ្លន់ណែបនិត្យ ស្អិតរមួតដូចខ្សែអំបោះក្រហមជំពាក់។

ទូករសាត់ទៅឆ្ងាយ នាំយកកាំជ្រួចចម្រុះពណ៌ទៅតាម។ ហ្វូងមនុស្សចាប់ផ្ដើមបែកខ្ញែក។

ស៊ីវលូនៅតែឈរតែម្នាក់ឯងនៅមាត់ច្រាំងទន្លេ បែរមុខទៅទន្លេងងឹត។ ចម្លែកណាស់! ហ្វុងហ្វុងអ៊ីអ៊ីងមិនមែនជាមនុស្សស្រីស្អាតបំផុតដែលនាងធ្លាប់ចួប ប៉ុន្តែស្ថិតនៅក្រោមផ្ទៃមេឃកាំជ្រួច យោលយោកខ្លួនបន្តិច ជំពប់ជើងដួលបន្តិច ដៃម្ខាងជួយគ្រាហ៍បន្តិច ឱបផ្អោបថ្នមៗ ទន់ភ្លន់ ស្អិតរមួត អ្វីៗទាំងអស់នោះពោរពេញទៅដោយភាពផុយស្រួយ ទន់ខ្សោយ ទាក់ទាញ និងគួរឱ្យស្រលាញ់ដាច់ឡែករបស់នារីវ័យក្មេងម្នាក់។

ភាពស្រស់ស្អាតនោះធ្វើឱ្យចិត្តរបស់ស៊ីវលូអង្រួនយ៉ាងខ្លាំង ធ្វើឱ្យនាងដែលជានារីវ័យក្មេងរស់នៅក្នុងសម្បកកាយជាបុរសអស់ជាងពីររយឆ្នាំ មានអារម្មណ៍ទាំងស្ញប់ស្ញែងទាំងលួចខ្មាស។

ពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ស៊ីវលូវិលទៅផ្ទះសំណាក់វិញ។

ខណៈឈានជើងចូលបន្ទប់ នាងឃើញជ័ងស៊ូគ្របអាវក្រៅលើស្មា អង្គុយក្រោមភ្លើងចង្កៀង អានសៀវភៅបណ្ដើររង់ចាំនាងបណ្ដើរ។

ជ័ងស៊ូទះៗដៃចុះត្រង់កន្លែងក្បែរម្ខាង ឱ្យសញ្ញាស៊ីវលូមកអង្គុយក្បែរគេ។

«អូនទៅដើរលេងរកឃើញអីសប្បាយខ្លះ?»

ស៊ីវលូញញឹមតប៖

«នៅសុខៗមិនដឹងយ៉ាងម៉េច ខ្ញុំស្រាប់តែចង់រករ៉ូបសំពត់ដ៏ស្រស់ស្អាតមួយស្លៀកពាក់!»

«ព្រះអយ្យកាគឺជារាជនីសូត្រដែលមនុស្សលោកគោរពកោតសរសើរ រាល់សូត្រតម្បាញប្រណិតទាំងឡាយ រាល់សម្លៀកបំពាក់ស្រស់ស្អាតទាំងឡាយនៅក្រោមមេឃនេះ សុទ្ធតែធ្វើឡើងដោយស្នាដៃកូនសិស្សបន្តវេនរបស់ទ្រង់ បងនឹងហៅពួកគេកាត់ដេររ៉ូបសំពត់ដ៏ស្រស់ស្អាតគួរឱ្យស្រលាញ់បំផុតសម្រាប់អូន!»

[សម្រាយ: ម្ចាស់ក្សត្រីលីស៊ូ គឺជាអ្នករកឃើញពូជដង្កូវនាងដំបូងបង្អស់ អាចតម្បាញសូត្រ បង្កើតក្រណាត់ កាត់ដេរសម្លៀកបំពាក់ដល់មនុស្សលោក។]

ស៊ីវលូពោលតិចៗ៖

«អូនខានស្លៀកពាក់រ៉ូបសំពត់យូរហើយ ខ្លាចក្រែងតែមិនទម្លាប់!»

ជ័ងស៊ូសម្លឹងនាងមិនដាក់ភ្នែក៖

«អូនកំពុងបារម្ភពីអ្វី?»

«ខ្ញុំបារម្ភថា ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យអ្នកទាំងអស់គ្នាខកចិត្ត ព្រោះតែអ្នកទាំងអស់គ្នាខកចិត្ត ខ្ញុំនឹងខកចិត្តចំពោះអ្នកទាំងអស់គ្នា»

«អ្នកទាំងអស់គ្នាមានអ្នកណាខ្លះ? បើអូនចង់សំដៅលើបងនិងលោកគ្រូ អូនគួរតែដឹងថា បងនិងលោកគ្រូគ្មានថ្ងៃខកចិត្តចំពោះអូនទេ ប៉ុន្តែបើរាប់បញ្ចូលបុរសណាម្នាក់ផ្សេងទៀតនោះ ស៊ីវយ៉ាវ…»

ជ័ងស៊ូដាក់ដៃស្មាស៊ីវលូ៖

«កុំទុកឱ្យខ្លួនឯងរំពឹងខ្ពស់ នោះអូននឹងមិនចាំបាច់ខកចិត្ត!»

ស៊ីវលូផ្ទុះសើច៖

«ស្មានតែបងមានស្នៀតអីអស្ចារ្យណាស់!»

ជ័ងស៊ូទះស្មានាងថ្នមៗ៖

«កុំគិតអីផ្ដេសផ្ដាស សម្រាកយកកម្លាំងឱ្យល្អ ចាំពេលវិលទៅកៅស៊ីងវិញ លោកគ្រូនឹងផ្ដល់ការភ្ញាក់ផ្អើលមួយឱ្យអូន»

ស៊ីវលូងក់ក្បាល។ ជ័ងស៊ូដើរចេញពីបន្ទប់ បិទទ្វារស្រាលៗ។

នៅថ្ងៃបន្ទាប់ ពួកគេឡើងទូកវិលត្រលប់ទៅកៅស៊ីងវិញ។ មិននឹកស្មានថា ទាំងស៊ីងយៀកនិងហ្វឹងឡុងសុទ្ធតែមកជូនដំណើរពួកគេ។ នេះបញ្ជាក់ឱ្យឃើញថា កាលពីយប់មិញ មិត្តភក្តិរបស់ហ្វឹងឡុកទាំងអស់សុទ្ធតែមានចំណាប់អារម្មណ៍ល្អៗចំពោះជ័ងស៊ូ។

អានានសប្បាយចិត្តផងមិនសុខស្រួលចិត្តផង ស៊ីវលូវិញសប្បាយចិត្តជាខ្លាំង ព្រោះជ័ងស៊ូសម្រេចគោលដៅរបស់គេក្នុងដំណើរមកកាន់ឈីសួយលើកនេះ។

នៅពេលទូកហៀបនឹងចេញពីកំពង់ផែ អ្នកបម្រើម្នាក់ស្រូតរត់ទៅ លំទោនកាយគោរពជ័ងស៊ូ ប្រគល់កន្ត្រកផ្តៅធំមួយឱ្យគេ។

«នេះជាអំណោយបន្តិចបន្តួចរបស់អ្នកប្រុសគ្រួសារខ្ញុំ សូមជូនពរឱ្យអ្នកប្រុសធ្វើដំណើរដោយរលូន ថ្ងៃក្រោយ បើមានឱកាសទៅលេងឈីងខូវ អ្នកប្រុសកុំខ្លាចទើសទាល់ សូមផ្តល់ដំណឹងមួយម៉ាត់ដល់គ្រួសារទូសាន!»

ជ័ងស៊ូទទួលយកអំណោយ៖

«ផ្ដាំផ្ញើអ្នកប្រុសឈីងខូវពាក្យអរគុណរបស់ខ្ញុំ!»

ហ្វឹងឡុងសើចក្អាកក្អាយថា៖

«មិននឹកស្មានថាលោកនិងជីងជិតដិតគ្នាដល់ម្លឹង! ជូនពរ! ជូនពរ!»

ជ័ងស៊ូអរគុណហ្វឹងឡុងដែលបានទទួលរាក់ទាក់ ហ្វឹងឡុងសម្ដែងទឹកចិត្តថាប្រាកដជាចួបគ្នាពេលក្រោយម្ដងទៀត។

ទូកចាកចេញពីកំពង់ផែ ក្រុងឈីសួយកាន់តែចាកឆ្ងាយទៅ។ ស៊ីងយៀកឈរស្ងៀមមួយកន្លែងប្រដេញភ្នែកសម្លឹងទៅរកមនុស្សដែលចាកចេញទៅនោះ។

អានានពេញចិត្តពព្រាយ៖

«អ្នកប្រុសឈីងខូវមើលទៅសោះកក្រោះ ប៉ុន្តែទទួលរាក់ទាក់ចំពោះបងខ្លាំងណាស់ កាលពីយប់មិញ មនុស្សគម្រក់បីនាក់មកពីគ្រួសារស៊ិននិងគ្រួសារខាងខ្វះសុជីវធម៌ចំពោះបង ហើយមានចេតនាបង្កការលំបាកដល់បង ចង់ធ្វើឱ្យបងបាក់មុខ សំណាងល្អមានហ្វឹងឡុងនិងជីងចេញមុខជួយ»

អានានយល់ច្បាស់ថា ស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ បើការចួបជុំលើកដំបូងមិនបន្សល់ទុកចំណាប់អារម្មណ៍ល្អទេ នោះថ្ងៃក្រោយនឹងពិបាកខ្លាំងក្នុងការចូលរួមក្រុមរបស់ពួកគេ។

នៅពេលដែលច្រាំងទន្លេរសាត់បាត់ ជ័ងស៊ូងាកទៅរកមើលស៊ីវលូ ឃើញនាងជ្រើសរើសកន្លែងល្អមួយ អាចបាំងខ្យល់ផងអាចហាលថ្ងៃផង ដេកយ៉ាងសុខស្រួល។

ជ័ងស៊ូទាញអានានអង្គុយចុះក្បែរស៊ីវលូ។ អានានទាញមួកបាំងមុខរបស់ស៊ីវលូចេញ និយាយទៅនាងដោយសរសើរផងមើលងាយផងថា៖

«ឯងនេះចំជាចម្លែកមែន! ម៉េចកន្លែងណាក៏ឯងអាចដេកលក់បាន ពេលណាក៏សោយសុខយ៉ាងនេះ!»

ជ័ងស៊ូបើកកន្ត្រកអំណោយរបស់ជីង នៅខាងក្នុងមានកន្ត្រកឬស្សីជាច្រើនរៀបចំទុកដាក់អាហារសម្រន់ បែងចែកជាចានដាច់ផ្សេងៗ គិតគូរដិតដល់។ ក្រៅពីនោះ នៅមានស្រាបួនដបថែមទៀត។

អានានសើចនិយាយថា៖

«អំណោយនេះច្បាស់ណាស់គឺទុកជូនឱ្យឆ្មាល្មបហូបស៊ីវលូ!»

ជ័ងស៊ូសើចផងគ្រវីក្បាលផង ធាក់ជើងស៊ីវលូបន្តិច៖

«ឆាប់ក្រោកឡើងហូបទៅ!»

ស៊ីវលូខ្ជិលច្រអូសមិនចង់ក្រោក៖

«ឱ្យកទាខ្ញុំមួយ!»

ជ័ងស៊ូដាក់កន្ត្រកឫស្សីដែលមានកទានៅក្បែរដៃរបស់ស៊ីវលូ។ ស៊ីវលូរើសយកមួយ លើកឡើងមាត់ខាំ ភ្លក្សរសជាតិដែលធ្លាប់ស្គាល់ ដូចកទារងាស់របស់កញ្ចាស់ម៉ុកនៅភូមិឈីងសួយ។

ស៊ីវលូអកមួយក្អឹកស្រាមន ជាស្រាដែលនាងចូលចិត្តកាលពីមុន។ ស៊ីវលូដកដង្ហើមធំ មិនដឹងថាដកដង្ហើមធំព្រោះតែខ្លួនឯងឬព្រោះតែជីង។

ដំណើរវិលទៅវិញមានអារម្មណ៍ថាលឿនខ្លាំងណាស់ យប់មិញដេកលក់សុខស្រួល ថ្ងៃបន្ទាប់ហូបចំណីចំណុក លេងគ្រាប់ឡុកឡាក់ អង្គុយហាលថ្ងៃ ស្រូលខ្យល់អាកាសមួយភ្លែតក៏ទៅដល់ភ្នំទេពប្រាំ។

អាកាសធាតុភូមិភាគកណ្ដាលស្ថិតនៅរដូវត្រជាក់ រីឯនៅកៅស៊ីងនៅក្តៅហែង។ បន្ទាប់ពីងូតទឹករួច ជ័ងស៊ូនិងស៊ីវលូផ្លាស់ប្តូរសម្លៀកបំពាក់រដូវក្តៅ ទៅកាន់សួនច្បារស្រូបខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធ។

ស៊ីវលូដេកលើគ្រែទាប ជជែកលេងជាមួយជ័ងស៊ូ បន្ទាប់មកនាងក៏ដេកលក់ដោយមិនដឹងខ្លួន។

នាងមមីមមើឮសំឡេងនិយាយគ្នា បើកភ្នែកភ្លឹសឡើង ឃើញថាក្រៅពីព្រះបិតានិងជ័ងស៊ូ នៅមានមនុស្សពីរនាក់ទៀត។ ស៊ីវលូស្ទុះក្រោកឈរឡើង។

ម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សចម្លែកពីរនាក់នោះ គឺជាបុរសវ័យក្មេងម្នាក់ ស្លៀកពាក់ឈុតខ្មៅ មុខមាត់ស្លូតបូត ចិញ្ចើមក្រាស់វែង កែវភ្នែកកញ្ជ្រោងស្រស់ស្អាត ប៉ុន្តែមិនបង្ហាញឫកពាល្ងិតល្ងង់ ហាក់ដូចម៉ឺងម៉ាត់ខ្លាំង។ ម្នាក់ទៀតជាក្មេងប្រុសជំទង់ស្លៀកពាក់ឈុតស មាឌតូចទាប គ្រប់មុំចំណុចលើផ្ទៃមុខគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ កែវភ្នែកពណ៌គជ់បៃតងដក់ភាពកោងកាច។

បេះដូងលោតដឹបដាក់ ស៊ីវលូមិនហ៊ានបើកបបូរមាត់ គ្រាន់តែសម្លឹងអធិរាជស៊ុនទីដោយកែវភ្នែកញាប់ញ័រ។

មុនពេលអធិរាជស៊ុនទីមានបន្ទូល ក្មេងប្រុសជំទង់ឈុតសប្រែកាឡាជាចាបស រោមសស្គុស ហោះបំបោលទៅរកស៊ីវលូ ចឹកក្បាលនាងមិនឈប់។ ស៊ីវលូឱបក្បាលរត់គេច តែរត់ទៅណាក៏គេចមិនផុត នាងមានតែរហ័សរត់ចូលទៅក្នុងទ្រូងអធិរាជស៊ុនទី

«បិតា! ជួយបុត្រផង!»

មានភាគបន្ត…

សត្រូវហាក់មិនចង់ទុកឱ្យពួកគេមានពេលដកដង្ហើម បន្តវាយប្រហារព្រួញខ្លីមួយចំនួនទៀតផ្ទួនៗ។ ខណៈនេះ អានាននិងហាយថាងបញ្ចេញប្រតិកម្មភ្លាមៗ មហិទ្ធិឫទ្ធិរបស់ពួកគេក៏មិនអន់ដែរ អ៊ីអ៊ីងមិនសំដៅទៅពួកគេ ទើបពួកនាងទាំងពីរអាចមើលថែខ្លួនឯងបាន។

ព្រួញជាបន្តបន្ទាប់បាញ់ដោតជាប់តួទូក។ អ៊ីអ៊ីងគឺពិតចំជាព្រួយដៃឯកលេខមួយរបស់គ្រួសារហ្វុងហ្វុង។ ព្រួញខ្លីៗបាញ់ចេញពីដៃអាវ កម្លាំងមិនជាខ្លាំង ប៉ុន្តែអាចធ្វើឱ្យតួទូកញ័ររង្គើ អមដោយសំឡេងប្រេះស្រាំជាបន្តបន្ទាប់ ទូកបាក់បែកជាពីរកំណាត់ភ្លាមៗ មនុស្សទាំងបួននាក់ធ្លាក់ចូលទៅក្នុងទឹក។

ស៊ីវលូលួងចិត្តខ្លួនឯងថា៖ ជ័ងស៊ូ អានាន និងហាយថាងសុទ្ធតែធំធាត់នៅកៅស៊ីង រាស្ត្រកៅស៊ីងប្រាកដជាពូកែហែលទឹកណាស់។ ដ្បិតពួកគេគ្មានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ក្រឡាប់ទូកសត្រូវវិញ តែរត់គេចខ្លួនគឺមិនពិបាកឡើយ។

ប៉ុន្តែស៊ីវលូភ្ញាក់ផ្អើលភ្លាមៗនៅពេលដែលដឹងថាជ័ងស៊ូនិងអានានមិនចេះហែលទឹក។ ស្រីបម្រើដែលត្រូវហាយថាងធ្វើឱ្យសើមដូចកណ្តុរធ្លាក់ទឹកមុននោះ ហៅអ្នកបម្រើមួយក្រុមឡោមព័ទ្ធវាយហាយថាង ធ្វើឱ្យនាងមិនអាចគេចខ្លួនទៅជួយអានានបាន។

ស៊ីវលូមានជម្រើសតែមួយគត់គឺត្រូវប្រថុយជីវិតហែលកាត់ភ្លៀងព្រួយរបស់អ៊ីអ៊ីងទៅជួយជ័ងស៊ូនិងអានាន។ ទោះមិនចេះហែលទឹក តែជ័ងស៊ូនៅតែនឹងធឹង ឆ្លាតវៃ។

គេប្រើសីល៍ប្រែជើងរបស់គេទៅជាកំណាត់ឈើ ដើម្បីឱ្យរាងកាយរបស់គេអណ្តែតឡើងទៅលើផ្ទៃទឹក។ អានានភិតភ័យខ្លាំងពេករហូតភ្លេចថាខ្លួនឯងមានសមត្ថភាពពុះជ្រែកទឹក។ ខណៈនេះ នាងផឹកទឹកឡើងឆ្អែតហល់ សន្សឹមៗលិចចុះ។

ជ័ងស៊ូស្រែកទៅស៊ីវលូ៖

«កុំបារម្ភពីបង ឆាប់ទៅជួយអានានទៅ!»

«អ៊ីចឹងបងប្រយ័ត្នផង!»

អានានឃើញស៊ីវលូដូចមនុស្សលង់ទឹកជិតស្លាប់តោងឱបបានពោង នាងឱបស៊ីវលូយ៉ាងណែនដោយដៃជើងទាំងបួន ភ្លេចអស់ច្បាប់វិន័យតឹងរ៉ឹងរវាងប្រុសនិងស្រី។ មហិទ្ធិឫទ្ធិរបស់ស៊ីវលូទាប មិនអាចទ្រាំទ្រទម្ងន់ខ្លួនរបស់អានានបាន ទាញពួកគេទាំងពីរលិចចុះចូលទៅក្នុងទឹក។ សំណាងល្អមុជចូលទៅក្នុងទឹកទាន់ ទើបពួកគេអាចគេចផុតពីព្រួញពីរដែលបាញ់មកពីក្រោយ។

ស៊ីវលូវាយមួយដៃខ្លាំងលើកញ្ចឹងកអានាន ធ្វើឱ្យនាងសន្លប់ទើបអាចទាញនាងរត់គេចខ្លួន។ ស៊ីវលូហែលតម្រង់ទៅរកច្រាំង វារឡើងទៅច្រាំងដកដង្ហើមហេបហប់។

ស៊ីវលូចុចលើជីពចរមួយ ដាស់ភ្ញាក់អានាន៖

«ខ្ញុំទៅជួយជ័ងស៊ូ នាងនៅទីនេះម្នាក់ឯងសិនបានទេ?»

អ័ព្ទក្រាស់មើលមិនឃើញអ្វីច្បាស់ភ្នែក ជុំវិញងងឹតសូន្យសុងដូចមានសត្វចម្លែកលាក់ខ្លួននៅកន្លែងណាមួយ។ រាងកាយទាំងមូលញាក់ញ័រទទ្រាក់ ប៉ុន្តែអានាននៅតែងក់ក្បាលយ៉ាងខ្លាំង។ ស៊ីវលូទះថ្នមដៃលើថ្ពាល់អានាន ផ្ដាំថា៖

«លាក់ពួនឱ្យបានល្អ មិនថាមានរឿងអ្វីកុំចេញក្រៅឱ្យសោះ!»

និយាយចប់ នាងបែរក្រោយលោតចូលបឹង ហែលទៅរកជ័ងស៊ូ។

ដ្បិតអ័ព្ទនៅលើបឹងក្រាស់ឃ្មឹក មិនអាចបែងចែកទិសដៅ ប៉ុន្តែស៊ីវលូមិនបោះបង់ងាយឡើយ នាងធ្លាប់ចួបអាកាសធាតុអាក្រក់ជាងនេះទៅទៀត។ ហេតុនេះ នាងនៅតែអាចហែលទៅដល់ត្រង់ទីកន្លែងដែលមនុស្សទាំងបួនធ្លាក់ទឹកមុននេះ។ ប៉ុន្តែលើផ្ទៃបឹងនៅពេលនេះល្វឹងល្វើយទទេស្អាត។ ស៊ីវលូហែលថែមប៉ុន្មានជុំសង្ឃឹមថាអាចរកឃើញជ័ងស៊ូ។

រករហូតនៅតែរកមិនឃើញជ័ងស៊ូ ផ្ទុយទៅវិញ ស៊ីវលូឃើញហាយថាងអណ្តែតនៅលើទឹកក្នុងសភាពសន្លប់បាត់ស្មារតី ព្រួញមួយចាក់ដោតជើងឆ្វេងរបស់នាង។ ស៊ីវលូមិនអាចទប់អារម្មណ៍បាន មិនលាក់មុខទៀត នាងស្រែកឡើង៖

«ជ័ងស៊ូ! បងប្រុស…»

ស៊ីវលូទាញហាយថាងទៅតាម ហែលបណ្ដើរស្រែកហៅបណ្ដើរ ហៅរហូតនៅតែគ្មានការឆ្លើយតប។ នាងមានតែទាញហាយថាងវិលទៅរកអានានវិញ។

អានានលាក់ពួននៅក្នុងគុម្ពត្រែង អ័ព្ទក្រាស់ធ្វើឱ្យនាងដូចខ្វាក់ សំឡេងទីទុយយំពេលយប់ធ្វើឱ្យនាងភ័យខ្លាចញ័រតតាត់។

រំពេចនោះនាងឮសំឡេងទឹកស្រក់ នាងប្រមូលផ្ដុំមហិទ្ធិឫទ្ធិក្នុងបាតដៃ កែវភ្នែកសម្លឹងមើលត្រង់ទៅមុខ។ ស្រមោលខ្មៅសត្វចម្លែកមួយលេចឡើងនៅចំកណ្តាលអ័ព្ទក្រាស់ ស្រមោលខ្មៅនោះកំពុងដើរខ្វិនខ្វែងជើងមករកនាង។ នាងភ័យញ័រខ្លួនឡើង សំណាងល្អដែល “សត្វចម្លែក” នោះគឺ ស៊ីវលូកំពុងអៀវហាយថាង។ អានានរំភើបត្រេកអរ ស្ទុះរត់ចេញក្រៅ៖

«ស៊ីវលូ!»

ឃើញកែវភ្នែករលីងរលោងទឹកភ្នែករបស់អានាន ភ្លាមនោះស៊ីវលូនឹកឃើញយប់ដំបូងដែលនាងដេកនៅក្នុងព្រៃជ្រៅ ក៏ភិតភ័យ ខ្លបខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងបែបនេះដែរ។ នាងទះស្មាអានានថ្នមៗ លួងលោម៖

«នាងក្លាហានណាស់!»

អានានខ្មាសអៀនមុខល្ងង់ៗ ភ្លាមនោះប្ដូរធ្វើឫកក្រអឺតក្រទម សួរថា៖

«ឯណាជ័ងស៊ូ? ចុះហាយថាង?»

ស៊ីវលូទម្លាក់ហាយថាងចុះ៖

«នាងត្រូវវាយមួយស្នៀតចំខ្នង ជើងត្រូវព្រួយបាញ់ មានខ្ញុំនៅទីនេះ នាងប្រាកដជាមិនអីទេ!»

ស៊ីវលូបញ្ចុកថ្នាំមួយគ្រាប់ឱ្យហាយថាង រួចចាប់ផ្តើមហែកជើងខោរបស់នាង។ អានានមុខក្រហម៖

«ចាំទៅវិញព្យាបាលមិនបានទេហ្អេស?»

«អ័ព្ទក្រាស់យ៉ាងនេះ នាងស្គាល់ផ្លូវត្រលប់ទៅវិញទេ? ដ្បិតព្រួញមិនបាញ់ចំកន្លែងសំខាន់ តែក៏មិនអាចមើលស្រាលថ្វីដៃបាញ់ព្រួញរបស់ហ្វុងហ្វុងអ៊ីអ៊ីងដែរ បើមិនព្យាបាលទាន់ពេលទេ ខ្លាចក្រែងតែហាយថាងនឹងក្លាយជាជនពិការ»

«តែ… តែ… ឯងជាមនុស្សប្រុស!»

ស៊ីវលូហែកផ្ដាច់ជើងខោរបស់ហាយថាង៖

«យ៉ាងច្រើនណាស់ខ្ញុំការនាងធ្វើប្រពន្ធ!»

អានានឮអ៊ីចឹងឃើញថាមិនថ្វី តែនៅតែធ្វើមើលស្រាល៖

«ហ៊ឹស… ឯងគ្រាន់បើណាស់ន៎!»

ស៊ីវលូប្រមូលកម្លាំងទាញដកព្រួយចេញ សួរអានាន៖

«មានថ្នាំទិព្វល្អណាខ្លះ ឆាប់យកចេញមកឱ្យអស់មក៎!»

អានានយកហុចក្រឡមួយឱ្យទៅស៊ីវលូធ្វើពីឈើហ្វូសាង៖

«ក្រឡនេះផ្ទុកទឹកបន្សុទ្ធថាងជូជាមួយនឹងផ្កាហ្វូសាង»

ស៊ីវលូចាក់ទឹកចូលមុខរបួស ទឹកថាងជូភ្លាមនោះលាងសម្អាតសាច់រលួយចេញ ឃើញតែសាច់ស្អាត ក្រហមស្រស់។ អានានហុចដបត្បូងថ្មមួយទៀតឱ្យទៅស៊ីវលូ៖

«ដបនេះមានថ្នាំគ្រាប់លីវហ្វាងហ្វីហ្វូ ធ្វើពីចរណៃថ្មឈើស៊ីនិងស្មៅទិព្វបុរាណមួយ»

ស៊ីវលូច្របាច់ថ្នាំបីគ្រាប់ ប្រែជាតំណក់ពណ៌ស្វាយរាប់រយតំណក់ ហោះហើរជុំវិញមុខរបួសដូចជាអំពិលអំពែកតូចៗ ជ្រាបចូលទៅក្នុងស្បែកសាច់បន្តិចម្តងៗ ជួយឃាត់ឈាមយ៉ាងឆាប់រហ័ស។

ស៊ីវលូចាប់ផ្ដើមរុំមុខរបួស៖

«រួចរាល់ហើយ!»

អានានព្រួយបារម្ភ៖

«ចុះជ័ងស៊ូ?»

ស៊ីវលូគ្រវីក្បាល៖

«មិនច្បាស់ទេ ពួកយើងត្រូវឆាប់វិលទៅផ្ទះសំណាក់វិញសុំជំនួយយូឈូជួយរក»

ស៊ីវលូអៀវហាយថាង តឿនអានាន៖

«តស់ទៅ!»

អានានដើរក្បែរស៊ីវលូ ឈានជើងខ្ពស់ទាប។

អ័ព្ទក្រាស់ឃ្មឹក មើលមិនឃើញផ្លូវដើរ ផ្លូវតាមបឹងសម្បូរភក់រអិល គ្រប់ជំហានមិនដឹងថាដើរជាន់ត្រូវអ្វីខ្លះ។ ព្រោះតែតានតឹង ព្រួយបារម្ភ អានានមានអារម្មណ៍ល្ហិតល្ហៃគ្រប់ពេល។ រីឯស៊ីវលូនៅតែនឹងធឹង គ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ មិនថាអ័ព្ទក្រាស់ប៉ុនណា មិនអាចបិទបាំងខ្សែភ្នែករបស់គេ។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់និងភាពខ្ជាប់ខ្ជួនរបស់ស៊ីវលូធ្វើឱ្យអានានមានអារម្មណ៍ខ្មាស។ នាងខាំបបូរមាត់ ខំដើរកៀកក្បែរស៊ីវលូ។ ទោះឮសំឡេងពស់យ៉ាងច្បាស់ ក៏នាងនៅតែខំប្រឹងខាំបបូរមាត់ មិនស្រែកឡើង។

ស៊ីវលូបោះជើងឈរឡើងលើដុំថ្មមួយ សម្លឹងមើលត្រង់ទៅអ័ព្ទក្រាស់ ស្រែកបន្ទរហៅ៖

«ម្ចាស់ទូក ទៅក្រុងឈីសួយវិញ ឱ្យប្រាក់មួយទ្វេជាពីរ!»

មិននឹកស្មានថា នៅកណ្ដាលផ្សែងអ័ព្ទក្រាស់មានសំឡេងខ្ទរមកវិញ៖

«ទៅហើយៗ! ចាំមួយភ្លែត!»

ពន្លឺចង្កៀងគោមសន្សឹមៗបំភ្លឺឡើង។

ស៊ីវលូនាំអានានដើរឆ្ពោះទៅរកពន្លឺចង្កៀងគោម ជាក់ស្ដែងពួកយើងឃើញទូកមួយចតលើច្រាំង៖

អានានឡើងទូក ដកដង្ហើមធូរទ្រូង ជើងទាំងពីរទន់ល្មើយ ទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយចុះឌឹប នឹកឆ្ងល់សួរស៊ីវលូ៖

«ម៉េចឯងដឹងទីនេះមានទូក?»

ស៊ីវលូទម្លាក់ហាយថាងចុះបណ្ដើរតបបណ្ដើរ៖

«ល្ងាចម្សិលមិញ ពេលពួកយើងជិះទូកចូលក្រុងកាត់ត្រង់ទីនេះ ខ្ញុំឃើញម្ចាស់ទូកកំពុងបង្កាត់ភ្លើងដាំបាយ!»

អានានមិនជឿ៖

«កាត់តែបន្តិចក៏ឯងចងចាំបានហ្អេស? ឯងមានដឹងថាពួកយើងចួបគ្រោះថ្នាក់ឯណា!»

ស៊ីវលូញញឹម៖

«បើមានពេលណាមួយនាងតែងតែរស់នៅជាមួយគ្រោះថ្នាក់ជុំវិញ ប្រហែសគឺស្លាប់ ចងចាំគឺរស់ នោះនាងនឹងបង្កើតជាទម្លាប់មួយ នាងនឹងកត់ទុកខួរក្បាលចងចាំអ្វីៗគ្រប់ទាំងអស់ដោយខ្លួនឯង!»

អានានសម្លក់ផ្លៀកៗស៊ីវលូ មិននិយាយស្ដី។

ម្ចាស់ទូកនិយាយជាមួយស៊ីវលូ៖

«មេឃជិតភ្លឺហើយ ព្រះអាទិត្យរះឡើងអ័ព្ទនឹងរលាយឆាប់ៗនេះ យកល្អរង់ចាំបន្តិចទៀតសិនចាំទៅ»

ស៊ីវលូសួរនាំ៖

«លោករស់នៅទីនេះតាំងពីតូចហ្អេស?»

«គ្រួសារខ្ញុំច្រើនជំនាន់សុទ្ធតែរស់នៅនិងស្លាប់ទៅនៅឈីសួយ»

«ពីនេះចុះទៅទន្លេធំ ខ្ញុំឃើញទឹកហូររលូន ពួកយើងចែវចុះតាមបណ្តើរ រង់ចាំអ័ព្ទស្រឡះចាំបង្កើនល្បឿន បើមួយយាមកន្លះអាចទៅដល់ក្រុងឈីសួយ ខ្ញុំនឹងជូនប្រាក់ទឹកតែលោកថែម។»

ម្ចាស់ទូកគិតបន្តិចហើយតប៖

«បាទ!»

ម្ចាស់ទូកអុចបំភ្លឺចង្កៀងគោមពីរបី ឈរនៅក្បាលទូកមើលជុំវិញ។

ទូកចែវចុះបណ្តើរ កន្លះយាមក្រោយមកអ័ព្ទក៏ស្រឡះ ទូកក៏ពន្លឿនល្បឿន ទៅដល់ក្រុងឈីសួយទាំងអ័ព្ទនៅមិនទាន់រលាយអស់ទាំងស្រុង។

ទៅដល់មុខទ្វារផ្ទះសំណាក់ជាប់ក្បែរទន្លេតូច ស៊ីវលូប្រាប់ឱ្យម្ចាស់ទូកឈប់ទូក។ មិនរង់ចាំទូកទៅដល់ច្រាំង អានានស្ទុះហក់ឡើងកាំជណ្ដើរ វាយទះទ្វារផាំងៗ។ ស៊ីវលូបង់ប្រាក់ទូក អៀវហាយថាងឡើងគោក។

អ្នកបម្រើបើកទ្វារឃើញសភាពដុនដាបរបស់អានាននិងស៊ីវលូមើលទៅគួរឱ្យអាណិត ក៏រហ័សរត់ទៅរាយការណ៍ប្រាប់យូឈូជាបន្ទាន់។

ខណៈពេលនេះ យូឈូទើបក្រោកពីដេក កំពុងលុបមុខខ្ពុលមាត់ គ្រាន់តែឮថាអានានមានរបួស ក៏គ្រវែងអ្វីៗចោលកណ្ដាលទីទាំងអស់ រត់សម្រុកចេញទៅ។ ឃើញអានានសុខសាន្តមិនថ្វី ទើបគេដកដង្ហើមធូរទ្រូង៖

«ព្រះនាងទូលបង្គំអើយ ទីណាមានអូនប្រាកដជាកើតរឿង មិនធំក៏តូចដែរ!»

បន្ទាប់មកគេងាកទៅផ្ដែផ្ដាំអ្នកបម្រើ៖

«នាំហាយថាងទៅបន្ទប់ អញ្ជើញគ្រូពេទ្យមក៎!»

អានានគ្មានអារម្មណ៍ទាស់ទែងជាមួយយូឈូ នាងតក់ក្រហល់ស្រែកបន្លឺឡើង៖

«ជ័ងស៊ូបាត់ខ្លួនហើយ!»

យូឈូចងចិញ្ចើម៖

«អូននិយាយរឿងពីដើមទីដល់ចុងទីឱ្យស្ដាប់ទៅមើល»

អានានរៀបរាប់រឿងទាំងមូល ចាំតាំងពីចួបនារីអាវស្វាយនៅក្បាលព្រលប់ រហូតដល់ចួបគ្នាម្ដងទៀតនៅលើបឹងពេលយប់ មានការទាស់ទែងវាយតប់គ្នា។ រង់ចាំអានាននិយាយចប់ ស៊ីវលូនិយាយឡើងថា៖

«មនុស្សចេញដៃគឺហ្វុងហ្វុងអ៊ីអ៊ីង!»

«គឺនាងហ្អេស?»

«នាងល្បីឈ្មោះណាស់ទៅហ្អេស? ម៉េចក៏ខ្ញុំមិនដែលធ្លាប់ឮ!»

«នាងជាប្រពន្ធជិតរៀបការរបស់អ្នកប្រុសឈីងខូវ ទូសានជីង»

«គឺនាងទេហ្អេស!»

អានានទះតុផាំង៖

«ខ្ញុំទៅផ្ទះគ្រួសារទូសានសួរឱ្យច្បាស់ តើពួកគេចង់រំសាយជំនួញទាំងអស់នៅលើទឹកដីកៅស៊ីងហ្អេស?!»

យូឈូថ្លឹងថ្លែង៖

«ដ្បិតអ្នកនាងហ្វុងហ្វុងជាអ្នកចេញដៃ តែនាងធ្វើដើម្បីស្រីម្នាក់ទៀតនោះ។ យ៉ាងណា រឿងចម្បងនៅតែជាជម្លោះរវាងអ្នកទាំងអស់គ្នានិងស្រីៗទាំងនោះ។ លើសពីនេះ អ្នកទាំងអស់គ្នាមិនបង្ហាញសាវតាពិត ហេតុនេះពិបាកបន្ទោសពួកគេព្រហើន!»

ស៊ីវលូបន្ថែម៖

«ពេលនេះរឿងសំខាន់មិនមែនទៅរករឿងពួកគេទេ តែតាមរកដំណឹងរកមើលជ័ងស៊ូនៅឯណា»

យូឈូនិយាយទៅកាន់ស៊ីវលូនិងអានាន៖

«ស្គាល់អ្នកនាងហ្វុងហ្វុងនឹងឆាប់រកឃើញស្រីម្នាក់ទៀតនោះមិនខាន។ រកឃើញនាង នឹងដឹងថាព្រះបុត្រានៅឯណា។ ទុករឿងនេះឱ្យខ្ញុំ។ អ្នកទាំងពីរងូតទឹក សម្រាកយកកម្លាំងចុះ។»

អានានត្រលប់ទៅបន្ទប់របស់ខ្លួនវិញ ខណៈស៊ីវលូដើរឆ្វែលមួយជុំ រង់ចាំយូឈូនៅមាត់ទ្វារ។

ឃើញនាង យូឈូបង្អង់ជើង។ ដ្បិតមិនច្បាស់ពីសាវតារបស់នាង មុនពេលចេញដំណើរមក អធិរាជស៊ុនទីបានផ្ដែផ្ដាំគេមើលថែស៊ីវលូឱ្យបានល្អ។ យូឈូគួរសមសួរ៖

«លោកលូមានអ្វីចង់ផ្ដែផ្ដាំទៀតទេ?»

យូឈូជាមន្ត្រីកៅស៊ីង ទើបស៊ីវលូមិនស្រួលនិយាយត្រង់ៗ នាងគ្រាន់តែនិយាយថា៖

«ប្រយ័ត្នប្រយែងអ្នកនាងហ្វុងហ្វុង ខ្ញុំមិនគិតថានាងធ្វើបែបនេះ មិនមែនគ្រាន់តែដើម្បីចង់ជួសមិត្តនាងបញ្ចេញកំហឹងទេ។ ខ្ញុំគិតថា នាងមើលស្គាល់អានាននិងជ័ងស៊ូ!»

យូឈូតប៖

«ខ្ញុំនឹងប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ មានដំណឹងអ្វីនឹងចាត់មនុស្សមកជម្រាបលោកលូ!»

ស៊ីវលូលំទោនកាយគោរព៖

«អរគុណលោកម្ចាស់យូឈូ!»

បន្ទាប់ពីងូតទឹករួច ស៊ីវលូនៅតែគេងមិនលក់។ រូបភាពរបស់ជ័ងស៊ូ ហ្វុងហ្វុងអ៊ីអ៊ីង ទូសានជីង សាងលីវ… ចេះតែបំផុសព្រិចៗនៅក្នុងខួរក្បាលរបស់នាង រូបភាពប្រមូលផ្តុំទាំងឡាយធ្វើឱ្យខួរក្បាលនាងចង់ផ្ទុះឡើង។

នាងគិតថាមិនគួរខ្ជះខ្ជាយពេលវេលានិងកម្លាំងកាយ យកល្អដេកឱ្យគ្រប់គ្រាន់ ទើបមានកម្លាំងអាចជួយយូឈូស្វែករកដំណឹងរបស់ជ័ងស៊ូ។

គិតដូច្នេះ នាងក៏លេបថ្នាំមួយគ្រាប់ ងងុយដេកលក់បន្តិចម្ដងៗ។ ក្រោកពីដេកឡើងគឺថ្ងៃត្រង់ នាងដើរចេញទៅរកបាយហូប ក៏ឃើញអានានអង្គុយសញ្ជឹងក្បែរមាត់បង្អួច រង្វង់ភ្នែកសងខាងខ្មៅក្ងេះ ប្រហែលជាយប់មិញមិនបិទភ្នែកដេកសោះ។

ស៊ីវលូអង្គុយនៅតុ ហូបចុកយ៉ាងឆ្ងាញ់។ អានានសម្លក់នាងទាំងខឹង៖

«ជ័ងស៊ូល្អនឹងឯងណាស់ គាត់បាត់ខ្លួនទៅហើយ មិនទាន់មានដំណឹងនៅឡើយ ឯងនៅតែហូបចុករំភើយទៅរួចទៀតហ្អេស?»

«អត់ហូបអត់ដេក គាត់អាចវិលមកវិញមែនទេ?»

«មនុស្សឈាមត្រជាក់!»

ដឹងថាអានានកំពុងពិបាកចិត្ត ស៊ីវលូមិនទាស់សម្ដីនឹងនាងទៀត គិតតែឱនក្បាលហូបបាយ។

បន្តិចក្រោយមក អានានសម្លឹងទៅក្រៅបង្អួច និយាយតិចៗ៖

«តើខ្ញុំជាអ្នកបង្ករឿងមែនទេ? បើមិនមែនព្រោះតែខ្ញុំទេ កាលពីយប់មិញនឹងគ្មានជម្លោះឡើយ»

«បង្ករឿងជាធម្មតារបស់មនុស្សស្រីស្អាត បើមនុស្សស្រីមិនបង្ករឿង មនុស្សប្រុសក៏គ្មានឱកាសបង្ហាញភាពអស្ចារ្យរបស់ខ្លួនដែរ ចំណែករឿងកាលពីយប់មិញ ទោះគ្មាននាង ជម្លោះក៏នៅតែកើតឡើងដដែល។»

«មែនទេ?»

«ខ្ញុំក៏ដាច់ខាតមិនលក់ត្រីឱ្យស្រីបម្រើក្អេងក្អាងនោះដែរ!»

អានានពេលនេះទើបគ្រាន់បើឡើងបន្តិច។ ស៊ីវលូសួរនាង៖

«ប៉ុន្តែ… នាងជាមនុស្សកៅស៊ីង ហេតុអ្វីមិនចេះហែលទឹក?»

អានានរដាក់រដុប៖

«ព្រះមាតាខ្ញុំសុខភាពទន់ខ្សោយ សម្រាលខ្ញុំមកលំបាកលំបិនណាស់។ ទ្រង់ខ្លាចខ្ញុំលង់ទឹក ទើបមិនឱ្យខ្ញុំលេងទឹក ។ កាលពីតូចមិនរៀនហែលទឹក ពេលធំឡើងខ្ញុំក៏មិនចេះហែលទឹកដែរ។ ក្រៅពីនេះ ខ្ញុំក៏មិនចូលចិត្តទើបមិនរៀន។»

អានានចង់បកស្រាយថែមទៀត ក៏ក្រឡេកឃើញយូឈូត្រលប់មកវិញ។

អានានស្ទុះក្រោកឡើង៖

«រកឃើញគាត់ហើយឬនៅ?»

យូឈូលំទោនកាយគោរពអានាន និយាយថា៖

«ព្រះបុត្រាជ័ងស៊ូមិនកើតអីទេ អ្នកទាំងពីរមិនចាំបាច់បារម្ភ»

«គាត់នៅឯណា?»

«កំពុងនៅភូមិគ្រឹះត្រកូលឈីសួយ»

អានានងឿងឆ្ងល់៖

«ម៉េចនៅទីនោះ?»

យូឈូបកស្រាយថា៖

«អ្នកនាងដែលមានជម្លោះជាមួយអ្នកទាំងអស់គ្នាកាលពីយប់មិញគឺ ស៊ឹងនុងស៊ីងយៀក កូនស្រីរបស់ស៊ីវជូយ៉ុង ចៅស្រីរបស់ម្ចាស់មេសម្ព័ន្ធមហាត្រកូលឈីសួយកាន់តំណែងបច្ចុប្បន្ន និងជាប្អូនស្រីរបស់អនាគតម្ចាស់មេសម្ព័ន្ធមហាត្រកូលឈីសួយ!»

អានានខ្មៅងងឹតមុខ មិនដឹងបញ្ចេញកំហឹងទៅណា ទើបក្រឡាប់តុជះអាហារចោលទាំងអស់។ យូឈូនិងស៊ីវលូនៅតែនឹងនរដូចគ្មានអ្វីសោះ។ ស៊ីវលូសួរតិចៗ៖

«ខ្ញុំងឿងឆ្ងល់បន្តិច អ្នកនាងស៊ីងយៀកនោះ មានត្រកូលស៊ឹងនុង ហេតុអ្វីបងប្រុសរបស់នាងជាអនាគតម្ចាស់មេសម្ព័ន្ធមហាត្រកូលឈីសួយ?»

យូឈូសន្សឹមៗបកស្រាយថា៖

«ស៊ីវជូយ៉ុងរៀបការជាមួយកូនស្រីតែមួយគត់របស់ម្ចាស់មេសម្ព័ន្ធមហាត្រកូលឈីសួយគឺ ឈីសួយស៊ីវទៀ ម្ចាស់មេសម្ព័ន្ធមហាត្រកូលឈីសួយគឺជាឪពុកក្មេកផងនិងពូជីដូនមួយរបស់គេផង មានគុណបំណាច់ធំចំពោះគេ ស៊ីវជូយ៉ុងចាត់ទុកគាត់ជាឪពុកបង្កើត ហើយបានសន្យាថាបើបង្កើតកូនប្រុសមួយស្រីមួយ នឹងឱ្យកូនប្រុសដាក់ត្រកូលឈីសួយ ក្រោយមក អ្នកស្រីស៊ីវទៀសម្រាលបានកូនភ្លោះប្រុសមួយស្រីមួយ បងប្រុសដែលទើបនឹងកើតត្រូវបានជ្រើសតាំងធ្វើជាអ្នកស្នងតំណែងអនាគតម្ចាស់មេសម្ព័ន្ធមហាត្រកូលឈីសួយ ម្ចាស់មេសម្ព័ន្ធមហាត្រកូលឈីសួយដែលជាលោកតាទទួលយកទៅចិញ្ចឹមបីបាច់បណ្ដុះបណ្ដាលក្បែរខ្លួនដោយផ្ទាល់ ទូកដែលអ្នកទាំងអស់គ្នាបានឃើញកាលពីម្សិលមិញ ឮថាអ្នកនាងស៊ីងយៀកគូរប្លង់ផ្ទាល់ដៃ ហើយបងប្រុសរបស់នាងជាអ្នកសាងសង់ទុកជាកាដូសម្រាប់ប្អូនស្រី។»

ស៊ីវលូនិយាយបន្ត៖

«នាងជាអ្នកនាងគ្រួសារវង្សត្រកូលខ្ពង់ខ្ពស់ ពួកយើងបង្កជម្លោះជាមួយនាង ចុះហេតុអ្វីជ័ងស៊ូមានមុខនៅក្នុងភូមិគ្រឹះត្រកូលឈីសួយ?»

យូឈូដកដង្ហើមខ្សុយ តបថា៖

«ខ្ញុំក៏មិនច្បាស់ដែរ ខ្ញុំគ្រាន់តែដឹងថាព្រះបុត្រាពេលនេះមានសុវត្ថិភាពសុខសាន្ត»

អានានទះតុផាំង គំហក៖

«ល្បងឃើញមនុស្សផ្ទាល់ភ្នែកហើយឬនៅ? ឬមួយពួកគេប្រាប់ល្បងថាសុវត្ថិភាពគឺសុវត្ថិភាពហើយហ្អេស?»

«ខ្ញុំក៏មិនជឿដែរ ពួកគេគួរសមអញ្ជើញខ្ញុំទៅចួបព្រះបុត្រា ព្រះបុត្រាត្រូវព្រួញមួយបាញ់ចំស្មា ហើយទ្រង់ជ្រមុជក្នុងទឹកត្រជាក់យូរពេក ទើបទឹកមុខហាក់ស្លេកស្លាំងបន្តិចតែទ្រង់ថាមិនកើតអ្វីទេ ព្រះបុត្រាប្រាប់ខ្ញុំឱ្យទៅវិញមុនចុះ កុំបារម្ភ ចាំពេលទ្រង់សុខភាពល្អជាងនេះ ទ្រង់នឹងត្រលប់មកវិញតាមក្រោយ»

អានានឆុរឆេវ៖

«ពួកគេប្រាកដជាដឹងពីសាវតារបស់គាត់ ខ្លាចអំណាចអធិរាជហ័ងទីនិងអធិរាជស៊ុនទីទើបគួរសមអញ្ជើញល្អដល់ម្លឹង!»

យូឈូប្រុងនិយាយអ្វីម៉្យាងក៏ឈប់ទៅវិញ។ អានានទះតុផាំង៖

«មានអីនិយាយទៅ!»

យូឈូច្បូចច្រមុះ និយាយតិចៗថា៖

«ខ្ញុំគិតថាពួកគេនៅមិនទាន់ដឹងសាវតាពិតរបស់ព្រះបុត្រានៅឡើយទេ ព្រោះតែព្រះបុត្រាប្រាប់ពួកគេថា ទ្រង់ជាសាច់ញាតិឆ្ងាយរបស់អធិរាជស៊ុនទី ពួកគេគិតថា ព្រះបុត្រាជាកូនចៅកុលសម្ព័ន្ធឈីងឡុង ដែលជាកុលសម្ព័ន្ធមួយក្នុងចំណោមកុលសម្ព័ន្ធធំទាំងបួនកៅស៊ីង»

ព្រះមាតារបស់អធិរាជស៊ុនទី គឺជាកូនស្រីម្ចាស់មេកុលសម្ព័ន្ធឈីងឡុង យូឈូក៏ជាមនុស្សមកពីកុលសម្ព័ន្ធនេះដែរ និងជាក្មួយប្រុសបង្កើតខាងមាតារបស់អធិរាជស៊ុនទី។

អានានទះតុផាំងទៀត ខឹងសម្បា ចង់និយាយតែមិនដឹងនិយាយអ្វី ដកដង្ហើមតឹងថប់មួយសន្ទុះ នាងក៏ស្ទុះក្រោកឡើង រត់ចេញពីបន្ទប់។

ស៊ីវលូសួរទៅយូឈូ៖

«លោកមានចួបអ្នកនាងហ្វុងហ្វុងទេ?»

«ខ្ញុំបានចួបហើយ គឺនាងជាអ្នកប្រាប់ខ្ញុំថាអ្នកទាំងអស់គ្នាមានជម្លោះជាមួយកូនស្រីរបស់ស៊ីវជូយ៉ុង អ្នកនាងហ្វុងហ្វុងគួរសម ដិតដល់យ៉ាងខ្លាំង នាងថែមទាំងបានសុំទោសដោយមិនដឹងថាអធិរាជស៊ុនទីបញ្ជូនអ្នកទាំងអស់គ្នាមកទីនេះ ប៉ុន្តែគួរសមនិងដិតដល់ហួសហេតុពេក ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា…»

យូឈូគ្រវីក្បាល៖

«និយាយឱ្យខ្លីទៅ ថ្ងៃក្រោយត្រូវតែរំឮកព្រះបុត្រាឱ្យប្រុងប្រយ័ត្នបន្ថែមទៀត ដាវកាំបិតងាយចៀសគេច ធ្នូព្រួញពិបាកការពារ អ្នកនាងហ្វុងហ្វុងគឺជាកំពូលដៃឯកព្រួញសម្ងាត់ក្រោមមេឃនេះ!»

យូឈូប៉ាន់ស្មាន៖

«មើលពីស្ថានភាពនៅពេលនោះ អ្នកនាងហ្វុងហ្វុងប្រាកដជាចិញ្ចឹមចិត្តចង់ធ្វើឃាតព្រះបុត្រាជ័ងស៊ូ ប៉ុន្តែប្រហែលជាមានរឿងអ្វីមួយកើតឡើងធ្វើឱ្យអ្នកនាងស៊ឹងនុងបញ្ឈប់អ្នកនាងហ្វុងហ្វុងភ្លាមៗ ហើយថែមទាំងជួយជីវិតព្រះបុត្រាជ័ងស៊ូទៀតផង។»

ស៊ីវលូមិនជឿថា អ្នកនាងស៊ឹងនុងនោះនឹងកើតមានចិត្តសន្ដោសអាណិតជីវិតមនុស្ស។ ព្រោះពួកអ្នកប្រុសអ្នកនាងគ្រួសារវង្សត្រកូលខ្ពង់ខ្ពស់មានអំណាច តាំងពីតូចក្ដាប់ការស្លាប់រស់ក្នុងដៃ ជាយូរៗទៅពួកគេប្រែជាព្រងើយកណ្តើយនឹងជីវិតដ៏ថោកទាបរបស់មនុស្សថ្នាក់ទាប។

មិនមែនថាពួកគេជាមនុស្សឈាមត្រជាក់ ឃោរឃៅនោះទេ ប៉ុន្តែវាជាទម្លាប់ដែលកើតចេញពីបរិយាកាសរស់នៅ ដូចជាអ្នកមានតែងតែមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងប្រាក់កាក់ មនុស្សដែលមិនធ្លាប់ស្រេកឃ្លានច្រើនតែមិនចេះឱ្យតម្លៃអាហារ។

យូឈូបន្លឺសំឡេងរាបបន្តិច៖

«តាមពិតខ្ញុំបានចាត់មនុស្សស៊ើបសួររឿងហេតុទាំងមូល»

ស៊ីវលូមិនភ្ញាក់ផ្អើលទេ ព្រោះនាងដឹងថាអធិរាជស៊ុនទីមិនអាចមើលស្រាលគ្រួសារធំដូចគ្រួសារឈីសួយ ហេតុនេះទ្រង់ប្រាកដជាមានភ្នែកត្រចៀកនៅទីនេះ។ រឿងសម្ងាត់អាចមិនត្រូវបានដឹង ប៉ុន្តែការស៊ើបដំណើរដើមទងចាប់ផ្តើមនិងចុងបញ្ចប់រឿងជម្លោះមួយគឺមិនពិបាកទេ។

យូឈូមិនអាចមិនសរសើរ អារម្មណ៍នឹងធឹង ស្ងប់ស្ងាត់របស់ស៊ីវលូ មិនបាច់ងឿងឆ្ងល់ទេ ហេតុអ្វីអធិរាជស៊ុនទីនិងជ័ងស៊ូឱ្យតម្លៃគេខ្ពស់យ៉ាងនេះ! យូឈូនិយាយបន្ត៖

«តាមសម្ដីអ្នកបម្រើនៅលើទូកនាពេលនោះ ស៊ីវជូយ៉ុងដាក់បទបញ្ជាយ៉ាងតឹងរ៉ឹង ហាមប្រាមបង្កបញ្ហាឬវាយតប់ក្នុងរដូវកាលពិធីប្រកួតទេពកោសល្យ ហេតុនេះពួកគេមិនហ៊ានធ្វើធំទេ គ្រាន់តែលួចលាក់ជួយអ្នកនាងហ្វុងហ្វុង ព្រះបុត្រាមិនចេះហែលទឹក ត្រូវព្រួញបាញ់ចំ ទើបលិចចុះបឹង អ្នកនាងស៊ឹងនុងបញ្ជាទូកប្រញាប់ចាកចេញ ប៉ុន្តែខណៈនោះ ស្រាប់តែមានខ្លុយមួយលេចឡើងអណ្ដែតលើផ្ទៃបឹង ឮថាអ្នកនាងស៊ឹងនុងស្រឡាំងកាំងយ៉ាងខ្លាំង ពេលក្រឡេកឃើញខ្លុយនោះ នៅសុខៗនោះនាងក៏លោតចូលទៅក្នុងបឹង ហើយជួយសង្គ្រោះព្រះបុត្រាឡើងលើទូក។»

ដៃទាំងពីរច្រត់ចង្កា ស៊ីវលូទ្រឹងជញ្ជឹងគិត។ យូឈូសង្កេតមើលស៊ីវលូបន្តិច ឈ្លេចសួរ៖

«លោកលូកំពុងគិតអ្វីហ្នឹង?»

ដ្បិតអម្បាញ់មិញអានានមិនរំឮកឈុតឆាកប្រគំពិណខ្លុយនៅលើបឹងនោះ យូឈូប្រាកដជាបានដឹង។ ស៊ីវលូសម្រេចចិត្តលម្អិតរឿងរ៉ាវទាំងអស់ទៅយូឈូ ហើយសួរថា៖

«ខ្ញុំឆ្ងល់ថាតើអ្នកនាងស៊ឹងនុងនោះជាអ្នកពូកែលេងពិណណាស់មែនទេ»

បើស៊ឹងនុងស៊ីងយៀកជាអ្នកដែលប្រគំភ្លេងជាមួយជ័ងស៊ូនៅលើបឹងនោះ រឿងដែលនាងបានឃើញខ្លុយ រួចក៏លោតចូលទៅក្នុងទឹកជួយសង្គ្រោះជ័ងស៊ូគឺអាចកាត់សេចក្ដីយល់បាន។

យូឈូតប៖

«ខ្ញុំក៏មិនច្បាស់ដែរ កូនចៅគ្រួសារវង្សត្រកូលខ្ពង់ខ្ពស់ភាគច្រើនសុទ្ធតែរៀនសូត្រភ្លេងតន្ត្រី»

ស៊ីវលូញញឹមញញែម ក្រឡែងស្មាក្រោកឡើង៖

«ខ្ញុំទៅរកដេកមួយស្របក់ថែមទៀតសិនហើយ!»

ទៅដល់មាត់ទ្វារ នឹកឃើញអ្វីមួយ នាងងាកក្រោយសួរហៃអើ៖

«ក្រៅពីអ្នកនាងហ្វុងហ្វុង មនុស្សគ្រួសារទូសានមានមនុស្សដទៃមកទីនេះទៀតទេ?»

«មានអ្នកប្រុសឈីងខូវ!»

នាង អ្ហឹម មួយម៉ាត់ហៃអើ ហើយដើរចេញទៅក្រៅ។

កាលពីយប់មិញគេងលក់ដោយថ្នាំងងុយដេកជំរុញ ទើបមិនសុខស្រួលខ្លួន។ នៅពេលរសៀល ស៊ីវលូបានដេកលក់ឆ្អែតឆ្អន់ លុះរហូតជិតអាហារពេលយប់ទើបក្រោកពីដេក។

ពេញមួយថ្ងៃនាងគិតតែពីដេក បញ្ចេញកម្លាំងតិច ទើបនាងមិនសូវឃ្លាន គ្រាន់តែឱបចានផ្លែឈើមួយអង្គុយខាំទំពារនៅក្រោមសំយាប។

រដូវស្លឹកឈើជ្រុះឈានចូលមកដល់ នៅតែមិនមានអារម្មណ៍ត្រជាក់ ខ្យល់រដូវស្លឹកឈើជ្រុះបក់កួចចូលផ្នត់អាវ មានអារម្មណ៍ថាស្រស់ស្រាយ ត្រជាក់ ស្រួលខ្លួន។

អានានមិនចង់ហូបបាយ ធ្វើតាមស៊ីវលូឱបចានផ្លែឈើមួយអង្គុយនៅក្រោមសំយាបឃ្លាតឆ្ងាយពីស៊ីវលូ។

ឃើញរង្វង់ភ្នែកដក់ខ្មៅរបស់អានាន ដឹងថានាងនៅតែគេងមិនលក់ ស៊ីវលូស្រែកបន្លឺឡើងថា៖

«ហៅអ្នកបម្រើចម្អិនស៊ុបពុទ្រាក្រហមមួយចាន ផឹកទឹកដោះពពែស្រស់ថែមមួយចានទៀត រួចសម្រាកឱ្យបានល្អទៅ»

អានានគិតតែខាំផ្លែឈើ មិនតប។

យូឈូដើរមកដល់ សើចពោលថា៖

«ការប្រកួតល្ងាចមិញល្អមើលខ្លាំងណាស់ ថ្ងៃស្អែកអ្នកទាំងពីរចង់ទៅមើលទេ? អ្នកទាំងពីរចង់មើលការប្រកួតរបស់គ្រួសារណា ប្រាប់ខ្ញុំមក ចាំខ្ញុំរៀបចំ!»

អានានគិតមួយសន្ទុះ បន្លឺឡើង៖

«ចង់! ខ្ញុំចង់មើលការប្រកួតរវាងកុលសម្ព័ន្ធកៅស៊ីងធំទាំងបួននិងគ្រួសារឈីសួយ!»

យូឈូស្រម៉ែវស្រម៉ូវ៖

«មាន ប្រាកដជាមានហើយ…»

ចាប់តាំងពីមហិទ្ធិឫទ្ធិរបស់នាងត្រូវរំលាយចោលអស់ ស៊ីវលូលែងចាប់អារម្មណ៍នឹងការវាយដាល់ទាត់ធាក់គ្នាទាំងអស់នោះទៀត នាងលួចត្រេកអរដែលមិនចាំបាច់ទៅមើលជាមួយជ័ងស៊ូ នាងគ្រវីដៃយ៉ាងលឿន៖

«ថ្ងៃនេះខ្ញុំដេកពេញមួយថ្ងៃ យប់នេះនឹងចូលដេកយប់ជ្រៅណាស់ ថ្ងៃស្អែកប្រហែលជាខ្ញុំមិនក្រោករហូតដល់ថ្ងៃត្រង់។ អ្នកទាំងអស់គ្នាទៅចុះ កុំខ្វល់ពីខ្ញុំអី!»

យូឈូនិយាយថា៖

«ការប្រកួតឆ្នាំនេះធ្វើឡើងក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ បន្ទាប់ពីថ្ងៃស្អែកនៅសល់បួនថ្ងៃទៀត កាន់តែខិតជិតដល់ថ្ងៃចុងក្រោយ កាន់តែទាក់ទាញ។ ល្បងសម្រាកឱ្យបានល្អចុះ មិនចាំបាច់ប្រញាប់។»

នៅថ្ងៃបន្ទាប់ ដូចស៊ីវលូនិយាយ នាងដេករហូតដល់ថ្ងៃត្រង់ទើបភ្ញាក់។

ផ្ទះសំណាក់ស្ងាត់ច្រៀប ប្រហែលមនុស្សគ្រប់គ្នានាំគ្នាទៅមើលការប្រកួត។ មិនចង់រំខានចុងភៅផ្ទះបាយ ស៊ីវលូសម្រេចចិត្តចេញទៅក្រៅហូបអាហារ។

នាងហៅស៊ុបគ្រឿងសមុទ្ទមួយចានហូបជាមួយនំដុត។ ចានទឹកស៊ុបពណ៌ទឹកដោះគោមានរសជាតិឈ្ងុយឆ្ងាញ់ជាមួយស្លឹកខ្ទឹមបៃតងតិចតួច។ ហូបមួយចានមិនអស់ចិត្ត ស៊ីវលូហៅថែមកន្លះចានទៀត។

បន្ទាប់ពីហូបអាហាររួច ឃើញមនុស្សចាស់ជាច្រើនក្រាលកន្ទេលអង្គុយហាលថ្ងៃនៅក្រោមជើងជញ្ជាំងក្បែរនោះ ភ្លាមនោះស៊ីវលូក៏រត់ទៅធ្វើដូចគ្នា អង្គុយក្រោមពន្លឺថ្ងៃ ងើយក្បាលមើលទូកអុំចែវឆ្លងកាត់បឹង។

នៅលើដំបូលទូកធំមួយនោះ បុរសម្នាក់ស្លៀកពាក់ពណ៌បៃតងអង្គុយបែរខ្នងទៅស៊ីវលូ រួមជាមួយនឹងបុរសម្នាក់ទៀតស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ពណ៌ផ្ទៃមេឃស្រាល កំពុងអង្គុយគយគន់ទេសភាពនៅសងខាងបឹង។

ស៊ីវលូមួយរំពេចនោះចំណាំបានរូបរាងដែលធ្លាប់ស្គាល់នោះគឺ ជីង។ នាងដឹងថា គេមិនឃើញនាងទើបផ្ចង់កែវភ្នែកគយគន់រូបគេយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

នៅសុខៗជីងស្រាប់តែបែរក្បាលមក សម្លឹងមើលទៅមាត់ច្រាំង។ ស៊ីវលូនៅតែរក្សារូបរាងដដែល លួចសម្លឹងគេដោយទឹកមុខស្រស់ស្រាយ។ ស៊ីវលូមិនដឹងថា ជីងឃើញនាងច្បាស់ឬអត់ នាងគ្រាន់តែឃើញទូករសាត់ទៅឆ្ងាយ សម្លៀកបំពាក់ពណ៌ផ្ទៃមេឃស្រាលរសាត់បាត់នៅកណ្តាលចំណោមហ្វូងមនុស្សហូរហែរនៅលើបឹង។

គេដឹងថានាងនៅឈីសួយ នាងក៏ដឹងថាគេនៅទីនេះដែរ ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចដូចជាពេលនៅភូមិឈីងសួយ នាងគ្រាន់តែបក់ដៃ ស្រែកហៅមួយម៉ាត់ “ស៊ឺឈី” គេនឹងបង្ហាញខ្លួនភ្លាមៗនៅចំពោះមុខនាង។

ស៊ីវលូមិនដឹងថានាងនៅអង្គុយទីនោះយូរប៉ុនណាទេ គ្រាន់តែឃើញមនុស្សទាំងហ្វូងៗដើរជុំវិញ។ នៅសុខៗមាននរណាម្នាក់ដើរចូលមកដល់ស្ងាត់ៗ អង្គុយចុះនៅក្បែរស៊ីវលូ ក្លិនក្រអូបឫសថ្នាំស្រាលៗនោះ ស្គាល់ដិតអារម្មណ៍យ៉ាងច្បាស់។

ស៊ីវលូមិនងាកក្បាលទៅមើល ព្រោះនាងដឹងថារូបរាងគ្រាន់តែប្រែក្លែងក្លាយប៉ុណ្ណោះ។ នាងញញឹមតិចៗ ខ្សែភ្នែកមិនដកចេញពីទូក អុំចេវឆ្លងកាត់ទៅមកលើបឹង ភាពរីករាយលោតរំជួយក្នុងបេះដូង។

មួយសន្ទុះក្រោយ នាងសួរតិចៗ៖

«បងមិនខ្លាចមានមនុស្សតាមដានទេហ្អេស?»

«ដូនតារបស់បងគឺពូជពង្សកញ្ជ្រោងទេព មានតែបងតាមដានអ្នកដទៃ មានមនុស្សតិចតួចណាស់ដែលអាចតាមដានបងបាន»

ស៊ីវលូភ្លាមនោះនឹកឃើញលើកទីមួយដែលនាងត្រូវសាងលីវចាប់យកទៅ គឺគេរកឃើញនាង។ លើកទីពីរ នាងត្រូវជ័ងស៊ូឃុំឃាំងក្នុងគុកងងឹត ក៏ជាគេរកឃើញនាង។ គេពិតជាពូកែតាមដានមែន។

[ន័យបង្កប់៖ ចុះហេតុអ្វីដំណើររត់គេចនៅកៅស៊ីង ជ័ងស៊ូអាចតាមរកឃើញ? ឬមួយជាចេតនារបស់ជីងមិនចង់ឱ្យស៊ីវលូចាកចេញទៅសមបំណង?]

ស៊ីវលូសួរ៖

«បងមិនទៅមើលការប្រកួតទេហ្អេស?»

«គ្រួសារទូសានមិនពូកែវាយប្រយុទ្ធ ពួកយើងមកទីនេះ គោលបំណងចំបងគឺពិភាក្សាជំនួញនិងស្វែងរកទេពកោសល្យជន។»

ស៊ីវលូឈប់និយាយ ស៊ឺឈីនៅស្ងៀមស្ងាត់អង្គុយក្បែរនាង ហាលថ្ងៃជាមួយនាង។ ទោះនាងមិនងាកក្បាលទៅមើលគេ ក៏ក្លិនក្រអូបឫសថ្នាំចេញពីខ្លួនគេនៅតែសាយភាយដល់ខ្ទង់ច្រមុះរបស់នាង ពង្រឹងចិត្តនាងស្ងប់សុខ។

លុះរហូតព្រះអាទិត្យលិចចុះជះចំហាយងំផ្ទៃដី ស៊ឺឈីទើបបន្លឺសំឡេងស្រាលថា៖

«បងត្រូវទៅវិញ ពេលណាអូនទៅ?»

«អូនទៅវិញឥឡូវហើយ»

«អ៊ីចឹងអូនទៅមុនទៅ»

ស៊ីវលូមានអារម្មណ៍កក់ដ្ដៅចម្លែក។

«អ្ហឹម!»

នាងក្រោកឈរឡើង ដើរតាមមាត់បឹង ដើរយឺតៗឆ្ពោះទៅកាន់ផ្ទះសំណាក់។ ដំណើរផ្លូវកាន់តែខ្លីនិងមិនសូវឯកា ព្រោះនាងដឹងថាគេតែងតែសម្លឹងមើលតាមនាងជាប់ជានិច្ច។

ស៊ឺឈីសុខចិត្តធ្វើជាមនុស្សនៅស្ងៀមស្ងាត់សម្លឹងមើលតាមស្រមោលនាងរសាត់បាត់ទៅឆ្ងាយ ផ្ដល់អារម្មណ៍កក់ក្ដៅនោះទុកឱ្យទៅនាង។

ស៊ីវលូដេកអស់ប្រាំថ្ងៃជាប់គ្នា រហូតដល់ថ្ងៃចុងក្រោយនៃការប្រកួត នាងរកលេសគេចខ្លួនមិនបាន នាងត្រូវបង្ខំចិត្តទៅមើលជាមួយយូឈូនិងអានាន។

គូប្រកួតឈានដល់ជុំចុងក្រោយបន្ទាប់ពីការប្រកួតយ៉ាងហ៊ឹកហាក់ជាច្រើនជុំ មានមនុស្សប្រុសម្នាក់និងមនុស្សស្រីម្នាក់។ មនុស្សប្រុសឈ្មោះ អ៊ូឆាង មកពីកុលសម្ព័ន្ធហីហួរ ដែលជាកុលសម្ព័ន្ធមួយក្នុងចំណោមកុលសម្ព័ន្ធធំទាំងបួនកៅស៊ីង។

មនុស្សស្រីឈ្មោះថា ស័ង ជាមនុស្សគ្រួសារឈីងសួយ ដែលជាសម្ព័ន្ធគ្រួសារមួយក្នុងចំណោមសម្ព័ន្ធគ្រួសារមហាត្រកូលធំទាំងបួននៅតាហ័ង។

អ៊ូឆាងមានមុខមាត់គួរឱ្យគន់ភ្នែក ចិញ្ចើមស្រស់ និងកែវភ្នែកតែងតែញញឹម ងាយធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ល្អ។ ស័ងជាមនុស្សស្រីត្រជាក់ល្អូក មានមុខរាងពងក្រពើ បបូរមាត់បិទជិត និងកែវភ្នែកកោងកាច ធ្វើឱ្យមនុស្សមិនហ៊ានមើលចំមុខនាង។ ពួកគេទាំងពីរសុទ្ធតែហាត់សីល៍ធាតុទឹក តែអ៊ូឆាងគឺទឹក រីឯស័ងគឺទឹកកក។

មនុស្សចោមរោមមើលកំពុងរង់ចាំយ៉ាងអន្ទះសាទៅលើទីលានប្រកួតដ៏អស្ចារ្យរវាងទឹកនិងទឹកកក មនុស្សភាគច្រើនគាំទ្រអ៊ូឆាង សង្ឃឹមថាគេឈ្នះ។ ប៉ុន្តែអាចមើលដឹងថា ស័ងវាយប្រយុទ្ធមិនបន្ធូរដៃ លទ្ធភាពខ្ពស់ដែលនាងនឹងអាចក្លាយជាអ្នកយកឈ្នះ។

ស៊ីវលូខ្លាចចួបហ្វុងហ្វុងអ៊ីអ៊ីង ប៉ុន្តែនាងក៏មិនចូលចិត្តផ្លាស់ប្ដូររូបរាង សំណាងល្អអានានជាមនុស្សដែលចេះរក្សារូបរាងនៅកន្លែងដែលមានមនុស្សច្រើន នាងបានពាក់មួកបាំងមុខ ស៊ីវលូក៏ពាក់មួកដែរ។

ចូលទៅដល់តំបន់ទីវាលមើលការប្រកួត ស៊ីវលូទុកចិត្តជាងមុន ឃើញមនុស្សមកមើលភាគច្រើនសុទ្ធតែពាក់មួក។ នៅពេលការប្រកួតរៀបចាប់ផ្តើម ជ័ងស៊ូនិងនារីវ័យក្មេងពាក់មួកម្នាក់ដើរចូលទៅក្នុងទីវាលមើលការប្រកួត ស៊ីវលូស្រាប់តែវិលមុខខ្ញាល់ ធ្វើពុតជាមិនឃើញពួកគេ។

អានានស្ទុះក្រោកឈរឡើង គ្រវីដែស្រែកហៅ៖

«ជ័ងស៊ូ!»

ជ័ងស៊ូនិងនារីម្នាក់នោះបញ្ជ្រៀតហ្វូងមនុស្សដើរចូលទៅជិត អានានភ្លាមនោះចំណាំមុខនារីដែលដើរក្បែរជ័ងស៊ូ នាងមានចេតនាធ្វើពើសួរ៖

«នាងជាអ្នកណា?»

ជ័ងស៊ូសើចញញឹមស្រស់ ណែនាំ៖

«នេះគឺជាប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំ ឈ្មោះអានាន នាងអាចហៅថា អានាន ចុះ មនុស្សម្នាក់នេះគឺ ស៊ឹងនុងស៊ីងយៀក អូនអាចហៅនាងថា ស៊ីងយៀក ចុះណា៎។ ហើយនេះគឺ…»

ជ័ងស៊ូងាកទៅរកមើលស៊ីវលូ ប៉ុន្តែនាងបានចាកចេញពីទីនោះបាត់ស្ងាត់ៗដោយគ្មាននរណាដឹង។

ដោយសារជ័ងស៊ូមិននៅ យូឈូមិនហ៊ានផ្ញើអានាននិងស៊ីវលូឱ្យទៅអ្នកដទៃ គេរៀបចំកន្លែងអង្គុយរួចនាំអានាននិងស៊ីវលូទៅមើលការប្រកួតចុងក្រោយ។

ឃើញជ័ងស៊ូនាំស៊ីងយៀកចូលទៅក្នុងទីវាលមើលការប្រកួតនោះ យូឈូភ្លាមនោះនៅស្ងាត់ៗលួចចាកចេញទៅ ស៊ីវលូក៏ក្រោកឈរស្ងាត់ៗរត់ទៅតាមយូឈូ។

ក្រោយជោគជ័យ “គេចខ្លួន” ពួកគេទាំងពីរក្ដោបដៃឡើងអបអរសាទរនិងសរសើរគ្នាទៅវិញទៅមក!

នេះជាការប្រកួតចុងក្រោយ មនុស្សមកមើលការប្រកួតច្រើនកុះករ ទីវាលមើលការប្រកួតគ្មានកន្លែងអង្គុយទំនេរ។ ស៊ីវលូផ្ដល់យោបល់៖

«ជ័ងស៊ូឈ្លានពានកន្លែងអង្គុយពួកយើង អ៊ីចឹងពួកយើងទៅរកកន្លែងអង្គុយរបស់អ្នកនាងស៊ឹងនុង ប្រាកដជានៅទំនេរទុកចោល តស់យើងទៅរកកន្លែងអង្គុយរបស់នាង។»

យូឈូបដិសេធ៖

«បើអានានឃើញខ្ញុំអង្គុយកន្លែងត្រកូលឈីសួយប្រាកដជាស្លាប់ខ្ញុំមិនខាន!»

ស៊ីវលូគ្រវីដៃ បោះជើងដើរចេញ៖

«ឈប់មើលហើយ ទៅវិញដេកល្អជាង!»

យូឈូរហ័សទាញដៃនាងមកវិញ៖

«វិលទៅកៅស៊ីងវិញ បើព្រះអង្គសួរខ្ញុំថាមើលថែស៊ីវលូយ៉ាងណា ឬមួយខ្ញុំទូលថ្វាយទ្រង់ថា៖ ទូលបង្គំទុកឱ្យស៊ីវលូដេកអស់ប្រាំមួយថ្ងៃនៅក្នុងផ្ទះសំណាក់ហ្អេស?»

មានភាគបន្ត…

កាន់តែខិតទៅជិតក្រុងឈីសួយ ទូកតូចកាន់តែកកកុញ ប៉ុន្តែមិនមានការកកស្ទះ ព្រោះស៊ីវជូយ៉ុងបានរៀបចំមនុស្សចាត់ចែងផ្លូវទូក។

ចូលទៅដល់បរិវេណក្រុងឈីសួយ ទន្លេកាន់តែរីកសាយធំទូលាយ វាលស្រែធំដុះដាលនៅសងខាងច្រាំងទន្លេ។ នារដូវច្រូតកាត់ ទន្លេស្រូវរលេញពណ៌មាសភ្លឺចែងចាំងនិងធំល្វឹងល្វើយ។ កសិករខិតខំច្រូតកាត់ គោក្របីអូសនឹមទាញស្រូវទៅភូមិ។ ទិដ្ឋភាពនារដូវកាលនេះសង្វាតឱហាត អ៊ូអរ។

ខ្យល់បក់ពីច្រាំងទន្លេនាំក្លិនក្រអូបរបស់វាលស្រែ ស៊ីវលូស្រូបដង្ហើម មានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយយ៉ាងខ្លាំង។ អានានចេញទៅឈរលើក្បាលទូក ក្រឡេកមើលជុំវិញ ញញឹមយ៉ាងរីករាយ៖

«មនុស្សនៅលើគោកខាងនោះមើលទៅសប្បាយណាស់ន៎!»

ជ័ងស៊ូក្រឡេកមើលទិដ្ឋភាពលើច្រាំងទន្លេដោយខ្សែភ្នែកស្រងូតស្រងាត់ តែជ្រុងបបូរមាត់នៅតែច្បិចញញឹមស្រាល។

ស៊ីវលូពិបាកយល់៖

«ម្ដេចអារម្មណ៍បងស្មុគស្មាញខ្លាំងម៉្លេះ?»

ជ័ងស៊ូតបតិចៗ៖

«ជូយ៉ុងធ្វើឱ្យឪពុកបងស្លាប់ គំនុំនេះបងស្បថថាមិនទូលមេឃរួមគ្នា។ អូនដឹងទេ នៅពេលដែលស៊ីវជូយ៉ុងចុះចូលនឹងព្រះអយ្យកោ កាលនោះបងនៅសានយាននៅឡើយ ព្រះអយ្យកោផ្តល់សិទ្ធិឱ្យបងសម្រេចចិត្តជីវិតស្លាប់រស់របស់គេ ហើយបងក៏បានអត់ទោសឱ្យស៊ីវជូយ៉ុង។ ថ្ងៃនេះ មើលឃើញទិដ្ឋភាពទាំងនេះ បងមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលខ្លាំងណាស់ ព្រោះដឹងថាការសម្រេចចិត្តរបស់បងគឺត្រឹមត្រូវ។ ប៉ុន្តែបងមានអារម្មណ៍ថាខុសឆ្គងចំពោះឪពុកម្តាយបង…»

[សម្រាយ: សង្គ្រាមសានយាននិងស៊ឹងនុង នាសមរភូមិរវាងសានយានសាងអ៊ី ដែលជាព្រះបុត្រាទីបួន និងជូយ៉ុង កំពូលមេទ័ពស៊ឹងនុង។ ជូយ៉ុងហាត់សីល៍ធាតុអគ្គី ប្រើភ្លើងដុតបំផ្ទុះភ្នំមួយទាំងមូលប្ដូរស្លាប់ជាមួយទាហានសានយានទាំងអស់ នៅក្នុងសមរភូមិរួមប្រយុទ្ធជាមួយប្រពន្ធ ព្រះបុត្រាទីបួនមានឱកាសរត់គេច តែមិនរត់គេចចោលទាហាន វាយប្រពន្ធសន្លប់ឱ្យខ្លាត្រីអាយៀកនាំហោះរត់គេចចេញពីភ្នំ រក្សាសម្បថសច្ឆៈភាពមុនចេញច្បាំងថាមិនចាកចោលទាហានរបស់ខ្លួនជាដាច់ខាត រួមស្លាប់ក្នុងសមុទ្ទភ្លើងយ៉ាងអង់អាច។ ទាហានមួយភាគធំជាទាហានខាងប្រពន្ធ ស្លាប់សឹងដាច់ពូជមួយកុលសម្ព័ន្ធរបស់ប្រពន្ធ នៅសល់តែម្ដាយចំណាស់ ប្រពន្ធមេម៉ាយ និងកូនកំព្រា។ ក្រោយមក សាងប៉ ដែលជាប្រពន្ធសាងអ៊ី ម្ដាយជ័ងស៊ូ នៅថ្ងៃបញ្ចុះសពសាងអ៊ី សម្លាប់ខ្លួនឯងនៅចំពោះមុខជ័ងស៊ូ លោតចូលផ្នូររួមបញ្ចុះជាមួយសាងអ៊ី រក្សាសម្បថភក្ដីភាពថ្ងៃរៀបការថានឹងរួមស្លាប់រស់ជាមួយព្រះស្វាមី។]

ជ័ងស៊ូដកដង្ហើមធំស្រាលៗ។

ស៊ីវលូរើសពាក្យពោលលួង៖

«ផ្លូវដែលបងជ្រើសរើស ដើមឡើយជាផ្លូវ “ដើម្បីសច្ចៈធំបោះបង់ញាតិ” ។ បើសម្រេចចិត្តជ្រើសរើសទៅហើយ បងមិនគួរចោទសួរឬគ្រាំគ្រាចិត្តខ្លួនឯងឡើយ។ ឪពុកម្តាយបងនឹងគាំទ្រដល់បង។»

ជ័ងស៊ូញញឹមស្រណោះ៖

«បងយល់»

ទូកបន្តចុះទៅ ទេសភាពប្រែប្រួលបន្តិចម្តងៗ។ នៅច្រាំងខាងត្បូងនៅតែមានដើមឈើបៃតងដុះដាលរាប់ពាន់យោជន៍ ខណៈនៅច្រាំងខាងជើងគ្មានស្មៅមួយទង ដីរាំងស្ងួតប្រេះក្រហែង ស្ងាត់ជ្រងំដូចវាលខ្សាច់ខ្មោច ដីងាប់ខ្មៅរាលដាលពេញភាគខាងជើង។

អានានងឿងឆ្ងល់សួរ៖

«ឈីសួយដើមឡើយជាតំបន់ដែលមានទន្លេនិងអូរជាច្រើន គេនិយាយថានៅរដូវផ្ការីកនិងរដូវក្ដៅមានភ្លៀងធ្លាក់ច្រើន មានទឹកហូរហៀរគ្រប់គ្រាន់ នៅរដូវរងាមានព្រិលធ្លាក់ខ្លាំង ចុះហេតុអ្វីមានវាលខ្សាច់ខ្មៅធំយ៉ាងនេះលេចឡើងនៅទីនេះ?»

ជ័ងស៊ូលើកដំបូងមកដល់ឈីសួយ ស៊ីវលូដ្បិតដើរតែលតោលនៅតាហ័ងជាច្រើនឆ្នាំ នាងក៏មិនដែលមកទីនេះដែរ ព្រោះតំបន់នេះនៅជិតឈីចូវ នាងតែងតែគេចពីទីកន្លែងនោះ។ ហេតុនេះ អ្នកទាំងពីរសុទ្ធតែមិនដឹងពីប្រភពមូលហេតុ។

អ្នកអុំទូកជាមនុស្សចេញចូលឈីសួយញឹកញាប់ សើចឡើងថា៖

«ឮលោកតាលោកយាយខ្ញុំនិយាយថា ពីមុនទីកន្លែងនេះមិនមែនជាវាលខ្សាច់ខ្មៅទេ ប៉ុន្តែមិនដឹងចាប់ផ្ដើមតាំងពេលណា ដីប្រែជារីងស្ងួតហួតហែង។ ឮថានៅចន្លោះប្រហោងកណ្តាលដីនោះមានព្រៃផ្កាអង្គាសីល៍ដ៏ធំមួយ ក្នុងព្រៃផ្កាអង្គាសីល៍មានបិសាចសត្វចម្លែកដ៏គួរឱ្យខ្លាចមួយក្បាល។ បិសាចនោះប្រៀបដូចជាភ្នំភ្លើង ដុចកម្លោចដីមានជីជាតិនេះបំផ្លាញឥតឈប់ឈរ ប្រែទៅជាវាលខ្សាច់រាំងស្ងួត ខ្មោចស្លាប់។ មនុស្សលោកនាំគ្នាហៅសត្វចម្លែកដែលនាំគ្រោះរាំងស្ងួតនោះថា ហានប៉ា!»

[ហានប៉ា: បិសាចរាំងស្ងួត; មនុស្សសំខាន់ម្នាក់ចំពោះស៊ីវយ៉ាវ កំពុងទន្ទឹងរង់ចាំស៊ីវយ៉ាវទាំងថ្ងៃទាំងយប់។]

ជ័ងស៊ូសួរថា៖

«ហេតុអ្វីអាទិទេពមិនបញ្ជូនទ័ពមកវាយកម្ចាត់សត្វចម្លែកនោះ?»

អ្នកអុំទូកតប៖

«ឮថាមានបុរសអាទិទេពមួយចំនួនស្ម័គ្រចិត្តទៅសម្លាប់សត្វចម្លែក។ ប៉ុន្តែតំបន់វាលខ្សាច់ខ្មៅនេះចម្លែកណាស់ កាន់តែចូលជ្រៅទៅៗ កាន់តែក្ដៅហួតហែងនិងឆេះរោលរាលដូចភ្លើងដុតកម្លោច។ មនុស្សជាច្រើនស្ទើរតែត្រូវដុតខ្លោចមុនពេលរកឃើញព្រៃផ្កាអង្គាសីល៍ ពួកគេម្នាក់ៗនាំគ្នារត់ប្រាសអាយុចេញក្រៅវិញយ៉ាងលឿន។ អ្វីដែលចម្លែកនោះគឺ សត្វចម្លែកនោះកាន់កាប់ដីនេះជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ប៉ុន្តែមិនដែលធ្វើបាបអ្នកណាម្នាក់ឡើយ។ មនុស្សលោកថែមទាំងនឹកឆ្ងល់ពីភាពស្ថិតស្ថេររបស់វា ជាយូរទៅមនុស្សលោកបន្តិចម្តងៗបំភ្លេចរឿងនេះ មិនយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះវាតទៅទៀត។»

អានានលូកកាត់៖

«គួរឱ្យស្អប់មែន ព្រៃឈើបៃតងរាប់ពាន់យោជន៍ត្រូវដុតបំផ្លាញព្រោះតែវា ស្ដាយថា ភាគខាងជើងជាទឹកដីសានយាន បើពុំនោះទេ ខ្ញុំនឹងសុំឱ្យពុកបញ្ជូនមនុស្សទៅវាយកម្ចាត់សត្វចម្លែកនោះ!»

ស៊ីវលូសម្លឹងមើលស្លុងទៅវាលខ្សាច់រាំងស្ងួតនោះ កាត់សេចក្ដីថា៖

«សត្វចម្លែកនោះគ្មានបំណងអាក្រក់ទេ!»

អានានសម្លក់ផ្លៀកៗស៊ីវលូ។ ជ័ងស៊ូនៅម្ខាងសន្សឹមៗបកស្រាយ៖

«អម្បាញ់មិញអូននិយាយថា ទីកន្លែងនេះនៅជិតឈីសួយ សម្បូរប្រភពទឹកណាស់ រដូវផ្ការីកនិងរដូវក្តៅសុទ្ធតែមានភ្លៀងធ្លាក់ រដូវរងាក៏មានព្រិលធ្លាក់ខ្លាំង ប៉ុន្តែនៅតែមានវាលខ្សាច់ខ្មៅលាតសន្ធឹងរាប់ពាន់យោជន៍។ តាមគំនិតអូន បើសត្វចម្លែកនោះរើសយកដីផ្សេងនឹងកាន់តែវិនាសហិចហោចច្រើនប៉ុនណា? នេះបញ្ជាក់ថា បិសាចនេះមិនចង់ធ្វើបាបមនុស្សទេ!»

ដ្បិតពាក្យសម្ដីរបស់ជ័ងស៊ូពិតជាសមហេតុសមផល ក៏អានាននៅតែគិតថាសត្វចម្លែកនេះគួរតែវាយកម្ចាត់ចោល។ មិនថាយ៉ាងណា តាំងពីតូចដល់ធំ នាងទម្លាប់ស្តាប់តាមឪពុកនិងជ័ងស៊ូ ទើបឥឡូវនេះនាងគ្រាន់តែស្តាប់បង្គាប់មិនមាត់។

ទូកបន្តចុះទៅក្រោម មួយសន្ទុះក្រោយមក នៅលើច្រាំងខាងជើងលេចឡើងដើមមានផ្លែរាយប៉ាយ បន្តិចម្ដងៗពន្លឺពណ៌បៃតងកាន់តែក្រាស់ឃ្មឹក ចម្ការផ្លែស្ពឺខៀវស្រងាត់លាតសន្ធឹងដាច់កន្ទុយភ្នែក។ ផ្លែទុំតោងលើមែក ខ្លះលឿង ខ្លះក្រហម ពិតជាចំណីគន់ភ្នែក។ មនុស្សគ្រប់គ្នាភ្លាមៗនោះបំភ្លេចសត្វចម្លែកនោះចោល។

រសៀលបាក់ចុះ ទូកក៏រសាត់ទៅមុខយឺតៗ កំពង់ផែទូកលេចឡើងនៅមិនឆ្ងាយ ហើយឃើញមានទូកជាច្រើនបោះយុថ្កាជុំវិញ។

ជ័ងស៊ូនិងមនុស្សគ្រប់គ្នាវិលទៅទូកធំវិញ។ អ្នកអុំទូកស្រែកហ៊ោពាក្យសម្ងាត់ ទាញទូកចូលចតទៅច្រាំងឈប់នៅទីតាំងកំណត់។ មានមន្ត្រីមួយរូបឈានទៅមុខរាក់ទាក់យូឈូ។ ដ្បិតនៅលើទូកមានព្រះនាងកៅស៊ីងនិងព្រះបុត្រាសានយាន ប៉ុន្តែទាំងជ័ងស៊ូនិងអានានមិនចង់បង្ហើបសាវតារបស់ពួកគេ ទើបគ្មាននរណាយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះពួកគេ។

ក្រុមមនុស្សទៅកាន់កន្លែងសម្រាកសម្រាប់ភ្ញៀវ។ យូឈូជាប់មមាញឹកនឹងកិច្ចការជាច្រើន មិនអាចនៅសម្រាកបាន។

យូឈូគឺជាក្មួយប្រុសរបស់អធិរាជស៊ុនទី ក៏ជាសិស្សរបស់ទ្រង់ផងដែរ ត្រូវបានទ្រង់បណ្តុះបណ្តាលនិងចិញ្ចឹមបីបាច់តាំងពីតូច ហេតុនេះគេអាចចាត់ទុកថាជា “មនុស្សចំណិត” របស់អធិរាជស៊ុនទី។ ដឹងច្បាស់ទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធរវាងអានាននិងជ័ងស៊ូ គេមិនខ្ចីសួរពីគម្រោងរបស់អានាន ងាកទៅសួរជ័ងស៊ូដោយផ្ទាល់។ ជ័ងស៊ូឆ្លើយតប៖

«សម្រាកមួយយប់ ថ្ងៃស្អែកចេញដំណើរទៅដើរលេងមើលជុំវិញ ថ្ងៃខានស្អែក នឹងទៅចូលរួមមើលការប្រកួត សិស្សច្បងមិនចាំបាច់បារម្ភពីពួកយើងទេ»

«មនុស្សដែលចូលរួមការប្រកួតសុទ្ធតែជាអ្នកខ្លាំងពូកែនៅក្នុងគ្រួសារនីមួយៗ ចៀសមិនផុតពីអំណួត ក្រអឺតក្រទម បើចៃដន្យប៉ះទង្គិចគ្នានោះ សូមព្រះបុត្រាយកល្អកុំបង្កជម្លោះ យ៉ាងណា ពួកយើងគ្រាន់តែជាអ្នកចូលរួមកម្សាន្ត មិនមែនជាទេពកោសល្យជន មិនគួរឈ្លោះប្រកែកទាស់ទែងគ្នាឡើយ បើពួកគេឡើងចាងខ្លាំងដៃពេក ហួសហេតុមិនចេះចប់ សូមទុកឱ្យខ្ញុំដោះស្រាយ»

ជ័ងស៊ូដឹងថាយូឈូនិយាយពាក្យទាំងនេះចង់ឱ្យអានានស្ដាប់ឮ ហេតុនេះគេញញឹមស្រាលតប៖

«បាន!»

តាំងពីតូចមក អានានស្គាល់ជិតដិតយូឈូ គិតពីខ្សែស្រឡាយ ពួកគេគឺជាបងប្អូនជីដូនមួយ ទើបអ្នកទាំងពីរស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នាខ្លាំងណាស់។ អានានច្បូចមាត់ ផ្លុំកំប៉ោង៖

«មានតែបងតែម្នាក់ជាមនុស្សឆ្លាតពូកែ ពួកខ្ញុំសុទ្ធតែជាមនុស្សល្ងង់ទេដឹង!»

យូឈូសម្លឹងជ័ងស៊ូសើចដូចពេប បន្ទាប់មករួមជាមួយក្រុមមនុស្សហែរហមចេញទៅចូលរួមពិធីទទួលស្វាគមន៍ភ្ញៀវរបស់ស៊ីវជូយ៉ុង។

ថ្ងៃបន្ទាប់ ទាំងស៊ីវលូនិងអានានដេកសម្ពឹករហូតដល់ថ្ងៃត្រង់ ព្រះអាទិត្យឡើងខ្ពស់ដល់ចុងបង្គោល ជ័ងស៊ូមិនដឹងក្រោកចេញទៅក្រៅតាំងពីពេលណា។

ពួកនាងទាំងពីរនាក់ ម្នាក់អង្គុយមួយជ្រុង ហូបអាហារយ៉ាងរំភើយ។ បន្ទាប់ពីហូបបាយរួច អានាននិយាយថា៖

«អេ៎… ឯងដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងណាហើយមែនទេ?»

ស៊ីវលូរហ័សតប៖

«ដឹងទេតើ! ខ្ញុំស្បថហើយប្រាកដជាមិនលេបសម្ដី ខ្ញុំមិនឱ្យព្រះបិតានាងចាប់នាងរៀបការជាមួយខ្ញុំទេ!»

អានានពេញចិត្ត៖

«អ៊ីចឹងល្អហើយ!»

ពួកនាងបន្តផឹកតែហូបនំចេបចុប។ បន្តិចក្រោយមក ជ័ងស៊ូត្រលប់មកវិញ អានានពេបមាត់ ង៉ក់ងរ៖

«បងទៅណាហ្នឹង?»

ជ័ងស៊ូញញឹមស្រស់ ឆ្លើយតប៖

«បងចេញទៅដើរមើលមួយជុំ រកមើលបន្តិចទៀតនាំអ្នកទាំងពីរទៅដើរលេងឯណាទើបសប្បាយ»

អានានញញឹមលឹបភ្នែក ស៊ីវលូដៀងភ្នែកផ្លៀកៗជ័ងស៊ូ។ មាត់របស់គេខ្លាំងពូកែមែន និយាយផ្អែមល្ហែមធ្វើឱ្យអ្នកស្តាប់លិចលង់ ចាប់ចិត្ត ពេលខ្លះគេក្បត់នឹងមុខហើយក៏មិនដឹងខ្លួនផង នៅតែគិតថាគេជាមនុស្សអស្ចារ្យបំផុតនៅលើលោកនេះ។

ជ័ងស៊ូដឹងថាស៊ីវលូកំពុងលួចបង្ខូចគេក្នុងចិត្ត ទើបទះក្បាលនាងមួយដៃស្រាល តឿនថា៖

«តស់ទៅ!»

ជ័ងស៊ូនាំស៊ីវលូ អានាន និងហាយថាងចេញទៅដើរលេងតាមផ្លូវធំ។ តំណាងគ្រួសារទូទាំងតាហ័ងភាគច្រើនមានវត្តមាននៅទីនេះ ទីប្រជុំជនក្រុងឈីក្រុងកាន់តែតូចចង្អៀត គ្រប់ទីកន្លែង ទីណាក៏ឃើញសុទ្ធតែហ្វូងមនុស្សច្រើន។

ដៃទន្លេប្រទាក់គ្នានិងរលេញពាសពេញក្រុងឈីសួយ។ មនុស្សដែលមកទីនេះតាមផ្លូវគោកចូលចិត្តជិះទូកគយគន់ទេសភាព ប៉ុន្តែក្រុមរបស់ជ័ងស៊ូជិះនៅលើទូកយូរពេក ជិតដុះស្លែ ទើបសម្រេចចិត្តដើរថ្មើរជើង គយគន់ក្រុងនេះ។

ជាងពីររយឆ្នាំមកនេះ ជ័ងស៊ូស្គាល់ច្បាស់ស្ទើរតែគ្រប់ជ្រុងជ្រោយកៅស៊ីង ប៉ុន្តែបែរជាប្លែកកន្លែងជាមួយក្រុងស្ថិតក្រោមសានយាន ហេតុនេះគេសង្កេតយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ដ្បិតមិនមែនជាដំណើរកម្សាន្តដំបូងមកកាន់ភូមិភាគកណ្ដាល ប៉ុន្តែជាលើកដំបូងដែលអានានមានសេរីភាពស្វែងយល់ពីអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ហេតុនេះនាងពិតជារំភើបខ្លាំងណាស់។

របស់ប្រើប្រាស់របស់នារីៗជនបទទាក់ទាញខ្សែភ្នែកនិងចំណាប់អារម្មណ៍របស់អានាន។ ជ័ងស៊ូថ្នាក់ថ្នមចិត្តអានាន ជ្រើសរើសខ្សែដៃប្រាក់មួយគូឱ្យនាង អានានចែករំលែកខ្លះឱ្យហាយថាង ហើយពួកនាងទាំងពីរពាក់លមើលទៅមកសើចយ៉ាងរីករាយ។

ជាងពីររយឆ្នាំដើរតែលតោលគ្រប់ទីកន្លែង គ្មានកន្លែងឬរបស់អ្វីដែលស៊ីវលូមិនដែលឃើញទេ! ហេតុនេះនាងមានអារម្មណ៍ធុញថប់ខ្លះ សំណាងល្អឃើញចំណីចំណុកនាងចូលចិត្តគ្រាន់ខ្លះ។ ស៊ីវលូទិញចំណីតិចតួច ពេលខ្លះនាងឈប់មុខតូបចំណី ពេលខ្លះនាងឈរក្បែរមាត់ទន្លេ ហូបបណ្ដើររង់ចាំបណ្ដើរ នាងឈរនៅឆ្ងាយភ្នែកតាមមើលជ័ងស៊ូ។ ទោះអ្នកទាំងពីរមិននិយាយស្ដីមួយម៉ាត់ ប៉ុន្តែពួកគេទាំងពីរពោរពេញទៅដោយភាពសប្បាយរីករាយ។

ភ្លក់ឃើញរបស់ណាឆ្ងាញ់ ស៊ីវលូទិញថែមទៀតទុកចែកឱ្យជ័ងស៊ូនិងអានាន អានានទន្ទ្រាំជើងពេបមាត់សាញកខ្វក់មិនហូប ប្រាកដណាស់ហាយថាងក៏មិនហ៊ានដែរ។ ជ័ងស៊ូមិនអ៊ីចឹង គេទំពារមាត់យ៉ាងឆ្ងាញ់។ អានានមើលពួកគេហូបចុកឆ្ញាញ់ក៏ឃ្លានតាម ប៉ុន្តែមុននេះនាងរិះគន់មិនលោះមាត់ ពេលនេះនាងមានតែ “ទំពារជូរលេបចត់” ខំអត់ទ្រាំ ម្ដងម្ដាលនាងងាកទៅសម្លឹងមុខជ័ងស៊ូនិងស៊ីវលូ។

ប្រហែលជាមកពីអធិរាជស៊ុនទីនិងជ័ងស៊ូ ស៊ីវលូលែងយល់ឃើញអាក្រក់ចំពោះអានានដូចពីមុនទៀត។ នាងយល់ច្បាស់ពីគំនិតក្មេងខ្ចីរបស់ក្មេងស្រីទើបធំដូចជាអានាន។ ស៊ីវលូហៅហាយថាងហុចកន្សែងស្អាតមួយឱ្យគេ សន្សឹមៗបកសម្បកអាហារខាងក្រៅចេញ រួចហុចឱ្យទៅអានាន បន្ទាបសំឡេងលួងលោមថា៖

«សាកមួយដុំទៅ បកសម្បកស្អាតហើយ មិនកខ្វក់ទៀតទេ!»

អានានធ្វើង៉ក់ងរមិនព្រមហូបភ្លាម ស៊ីវលូត្រូវលួងត្រចៀកនាងថែមទៀត អានានធ្វើជាស្ទាក់ស្ទើរដូចស៊ីវលូចាប់បង្ខំនាងឱ្យហូប ដូចយល់ដល់ស៊ីវលូអង្វរករទើបនាងខាំហូបមួយម៉ាត់។ ម្ហូបអាហារឆ្ងាញ់ៗនៅកាច់ជ្រុងផ្លូវមានរសជាតិប្លែករៀងៗខ្លួន ដែលរាជវាំងមិនអាចបង្កើតបាន។ ជាងនេះទៅទៀត ល្មបហូបជាធម្មជាតិរបស់ក្មេងស្រី។ អានានឆាប់រហ័សលង់អាហារសម្រន់នៅតាមផ្លូវទាំងនេះ។ ហាយថាងក៏សំណាង “ឆ្លង” ហូបសេរីអាហារឈ្ងុយឆ្ងាញ់ដែលស៊ីវលូណែនាំ។

មនុស្សទាំងបួននាក់បន្តដើរលេងកម្សាន្ត សើចសប្បាយរីករាយ។

ពេលរសៀល ពួកគេជិះរទេះគោទៅកាន់រោងដំទូកដ៏ធំបំផុតនៅភូមិភាគកណ្ដាល ជាយក្រុងឈីសួយ។ រោងដំទូកនេះគឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ត្រកូលឈីសួយ។ យោងតាមកិច្ចព្រមព្រៀងសម្ងាត់រវាងគ្រួសារនេះនិងអធិរាជហ័ងទី គ្រួសារឈីសួយអនុញ្ញាតឱ្យតែលក់ទំនិញទៅកាន់គ្រួសារផ្សេងនៅតាហ័ងតែប្រភេទទូកតូច គុណភាពធម្មតា ចំណែកឯប្រភេទធំល្អបំផុតត្រូវលក់ឱ្យតែអធិរាជហ័ងទីប៉ុណ្ណោះ។ សូម្បីតែអធិរាជស៊ុនទីចាត់មនុស្សបញ្ជាកក់សាងសង់ទូកមួយ ក៏ត្រូវបានបដិសេធ។

ក្បួនសាងសង់ទូកគឺជាអាថ៌កំបាំងសំខាន់បំផុតរបស់អ្នកដែលមានវិជ្ជាជំនាញ ហេតុនេះគ្មានជនចម្លែកណាអាចចូលទៅក្នុងរោងនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែមនុស្សដែលសម្រុកទៅក្រុងឈីសួយ ដើម្បីមុនពេលត្រលប់ទៅស្រុកកំណើតវិញ អាចទះទ្រូងនិយាយដោយមោទនភាពចំពោះមុខសាច់ញាតិរបស់ពួកគេថា៖ ខ្ញុំបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែក ទូកដែលទើបនឹងសាងសង់ “ថ្មី” ចេញពីឡរបស់ត្រកូលឈីសួយ។

ឮគេនិយាយថា តាមសំណើរបស់ស៊ីវជូយ៉ុង គ្រួសារឈីសួយតែងតែរៀបចំប្រារព្ធពិធីសម្ភោធទូកដែលទើបនឹងបញ្ចប់ថ្មីៗ ដើម្បីឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាមានឱកាសបានឃើញនិងកោតសរសើរ។ ធ្វើបែបនេះ គឺដើម្បីជួយផ្សព្វផ្សាយនិងបំពេញបំណងប្រាថ្នាមនុស្សជាច្រើនដែលស្វះស្វែងធ្វើដំណើរមកពីទិសទាំងបួន។

ស៊ីវលូនិងមនុស្សគ្រប់គ្នាមកដល់ពេលរសៀលហៀបលិច ក្បាលព្រលប់ នៅតាមផ្លូវមាត់ទន្លេ លេចមុខមនុស្សតែប៉ុន្មាននាក់ប៉ុណ្ណោះ ពួកគេសម្រាកលម្ហែកាយមើលថ្ងៃលិចនៅមាត់ទន្លេ។ ខណៈដែលកំពុងដើរខ្វៃៗ រំពេចនោះស៊ីវលូឮសំឡេងហ៊ោជាបន្តបន្ទាប់ មិននឹកស្មានថា ស្មើរនេះទៅហើយនៅមានមនុស្សប្រារព្ធពិធីសម្ពោធទូកថ្មី។

ស៊ីវលូនិងហ្វូងមនុស្សស្រូតរត់ទៅមាត់ទន្លេរង់ចាំមើល។ ខ្លោងទ្វាររបើក ទូកខ្នាតមធ្យមមួយទម្លាក់ចេញជាបណ្តើរៗ ធ្លាក់ចុះចូលទៅក្នុងទន្លេ។ ស៊ីវលូមិនចេះវាយតម្លៃគុណភាពរបស់ទូក គេគ្រាន់តែឃើញថា ទូកនេះពិសេសណាស់ ក្បាលទូកតូច កន្ទុយទូកធំទូលាយ ដូចផ្កាខ្ជប់មាត់ មិនព្រមរីក។ ប្រហែលជាម្ចាស់របស់វាគឺជាមនុស្សស្រី។

អានានធ្លាប់ឃើញទូកស្អាតៗហ្នឹងទៅទៀត នាងពេបមាត់ជ្រេញ៖

«តាមពិតថ្វីដៃជំនាញដំទូករបស់គ្រួសារឈីសួយត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹងទេហ្អេស!»

នៅសុខៗនោះនារីឈុតស្វាយម្នាក់ងាកមុខខ្វាច់ ឈានទៅជិត សម្លក់ភ្នែកទៅអានាន៖

«នាងឃើញទូកនេះមិនល្អត្រង់ណា?»

នារីចម្លែកនោះមានស្បែកសរលោង កែវភ្នែកច្បិចដូចមយ៉ូរា ភ្លឺថ្លាដូចទឹកសន្សើមរដូវស្លឹកឈើជ្រុះ ជ្រុងបបូរមាត់របស់នាងកោងបន្តិច នាងមិនញញឹមតែនៅតែស្រស់ស្អាតនិងទាក់ទាញ។

អានានសង្កេតមើលនារីនោះបន្តិច ចង្អុលទៅទូកនៅក្នុងទឹក ឆ្លើយតបយ៉ាងច្បាស់ថា៖

«ទូកនេះធ្វើឡើងដើម្បីកំដរចំណីអារម្មណ៍មនុស្សស្រី ប៉ុន្តែគួរឱ្យស្ដាយគ្មានបែបបទច្បាស់លាស់ មិនដឹងថានោះជាផ្កាអ្វីឱ្យប្រាកដ? បើមិនអាចសម្រេចឥតខ្ចោះទាំងល្បឿននិងរូបរាងព្រមគ្នា យកល្អបំផុតគួរតែផ្តោតលើលក្ខខណ្ឌតែមួយ។ ឯណេះវិញ ទូកនោះគ្មាន “គុណសម្បត្តិ” ណាមួយច្បាស់ទេ ព្រោះតែគ្រួសារឈីសួយចង់ឥតខ្ចោះពេក ចង់សម្រេចលក្ខខណ្ឌទាំងពីរ។»

នារីឈុតស្វាយក្ដៅឆេះគំហក៖

«នាងចង់បានក៏មិនបានដែរ!»

អានានក្ដៅក្រហាយចង់ប្រកែកវិញ ប៉ុន្តែនារីចម្លែកនោះមិនផ្តល់ឱកាស នារីនោះហោះចុះទៅក្រោម ទម្លាក់ជើងឈរលើក្បាលទូក សម្លក់មើលងាយអានាន។

ខណៈនេះ អានានទើបដឹងថានារីនោះគឺជាម្ចាស់ទូក នាងចាប់ផ្ដើមនិយាយបង្អាប់៖

«ទូកអាក្រក់មើលដល់ម្លឹង នៅក្អេងក្អាងស្អី!»

លែងនៅព្រលប់ទៀត ជ័ងស៊ូ អានាន និងស៊ីវលូពិភាក្សាហូបអាហារពេលយប់នៅកន្លែងណា។ អ្នកទាំងបីមិនចង់វិលត្រលប់ទៅផ្ទះសំណាក់វិញ ស៊ីវលូផ្ដល់យោបល់ជិះទូកកម្សាន្តជុំវិញបឹងទន្លេ នាងរីករាយពោលថា៖

«អ្នកនេសាទរស់នៅមាត់ទន្លេពូកែធ្វើគ្រឿងសមុទ្ទណាស់ មិនចាំបាច់ពិបាកដើររកតៀមទេ យើងគ្រាន់តែជួលទូកស្អាតបាតមួយ សុំម្ចាស់ទូកខ្ចីសំណាញ់ ដាក់នុយបង់សំណាញ់ចាប់គ្រឿងសមុទ្ទស្រស់ខ្លះមក សុំម្ចាស់ទូកលាងសម្អាតវា ពួកយើងដុតវាដោយខ្លួនឯង ដុតរបស់ទាំងនេះគឺងាយស្រួលទេ។

ឧទាហរណ៍៖ លៀសគ្រំ គ្រាន់តែគាស់សម្បកហើបតិចៗ ដាក់អាំងលើធ្យូងក្រហម ស្រោចស្រាបន្តិច រោយម្សៅម្រេចបន្តិច សាច់គ្រំស្រស់មានរសជាតិហឹរតិចៗ ខាំហូបមួយម៉ាត់ហើយចង់ខាំហូបមួយម៉ាត់ទៀត។ បើបង្គា យើងត្រាំក្នុងស្រាជាមុន បង្គាត្រាំស្រា ស្រវឹងតែមិនងាប់។ បន្ទាប់មក ដុតក្ដៅដុំថ្ម ដាក់បង្គាស្រស់លើដុំថ្មក្តៅៗបង្គាលោតខ្វៃៗ ឈ្ងុយក្លិនស្រានិងក្លិនបង្គាស្រស់ប្រហើរៗ។ រង់ចាំសម្បកក្រៅឆ្អិនលឿង កាច់ក្បាលបង្គា យកមកខាំជិបៗ សាច់បង្គាមានរសជាតិស្រស់ ទន់ផ្អែម ឈ្ងុយឆ្ងាញ់ជាប់ចិត្តដល់ចុងអណ្តាត…»

ស៊ីវលូគ្រាន់តែរៀបរាប់ប៉ុណ្ណឹង ទឹកមាត់ស្ទើរតែស្រក់ចុះ ខណៈពោះវៀនពោះតាន់របស់អានានកូរក្រូកៗ។

អារម្មណ៍របស់ជ័ងស៊ូគឺស្មុគស្មាញណាស់។ ស្តាប់រឿងរបស់ស៊ីវលូពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ ប៉ុន្តែនៅក្នុងភាពរីករាយតូចមួយនោះផ្ទុកភាពជូរចត់ប៉ុនណា សេចក្ដីលំបាកជាច្រើននៃជីវិតដើរតែលតោលរបស់នាង ថ្ងៃនេះឯណេះ ថ្ងៃស្អែកឯណោះ។ ភាពរីករាយមួយចំណែកប្រមូលផ្ដុំចេញពីការឈឺចាប់ដប់ចំណែក។ យ៉ាងណាជ័ងស៊ូនៅតែព្យាយាមធ្វើដូចជាគ្មានអ្វី គេខោកថ្ងាសស៊ីវលូ ចំអកនាងថា៖

«ឥតបានការមែន ពេលណាក៏នឹកឃើញតែរឿងហូប!»

អានានច្បូចមាត់ មើលងាយស៊ីវលូ តែភ្នែកនៅតែសង្កេតទៅត្រង់ រើសមើលទូកក្នុងចំណោមទូកដែលចតក្បែរច្រាំង។

ស៊ីវលូ ថ្វីភ្នែកមុតនិងបទពិសោធរបស់គេ គ្រាន់តែសម្លឹងមើលការរៀបចំទូក ក៏អាចទាយដឹងចរិតរបស់ម្ចាស់ទូក។ នាងបានជ្រើសរើសទូកមួយដែលស្អាតបាត ចរចាតម្លៃជាមួយប្ដីប្រពន្ធម្ចាស់ទូក បន្ទាប់មកសុំពួកគេជួយទិញស្រាពីរកាទិន និងបន្លែផ្លែឈើបន្តិចបន្តួចឱ្យពួកនាង។

មនុស្សបួននាក់ឡើងទៅលើទូក ជ័ងស៊ូនិងអានានអង្គុយនៅជាប់ក្បែរម្ខាងមើលស៊ីវលូបញ្ចេញថ្វីដៃ។

ហាយថាងចង់ជួយ តែស៊ីវលូប្រាប់នាងឱ្យចាំតែអង្គុយក្បែរអានាន។ ស៊ីវលូខ្ចីសំណាញ់ពីម្ចាស់ទូក ដើរទៅក្បាលទូក សង្កេតមើល។ ដល់ពេលវេលាត្រឹមត្រូវ នាងបង់សំណាញ់ចូលទៅក្នុងបឹងទន្លេ។ នៅពេលដែលទាញឡើង ជលផលបានមកគឺ ត្រីមួយចំនួន បង្គាមួយធុងតូច និងក្តាមដង្កៀបធំមួយចំនួន។

ស៊ីវលូចាក់ស្រាចូលធុងត្រាំបង្គា រុញទុកមួយឡែក រើសត្រីបីកន្ទុយ សុំឱ្យម្ចាស់ទូកលាងសម្អាត នៅសល់ប៉ុន្មានឱ្យទៅម្ចាស់ទូកទាំងអស់។ ស៊ីវលូទាញស្លឹកថ្នាំដាក់តាមខ្លួនចេញមកប្រឡាក់ត្រី។

អានានដាស់សួរស៊ីវលូ៖

«ចុះឯណាលៀសគ្រំ?»

ស៊ីវលូដោះអាវក្រៅចេញ ឆ្លើសតប៖

«ពួកយើងមានលៀសគ្រំក្លែមមាត់ឬអត់គឺពឹងលើនាងហើយ»

«យើងហ្អេស?»

ស៊ីវលូចង្អុលដៃទៅកាន់ម្ខាងបឹងទន្លេ៖

«នាងជួយខ្ញុំពុះជ្រែកទឹកត្រង់នោះបន្តិចបានទេ? កុំប្រើមហិទ្ធិឫទ្ធិខ្លាំងពេក!»

«មានអីពិបាក!»

អានានដ្បិតក្រអឺតក្រទម ប៉ុន្តែមហិទ្ធិឫទ្ធិរបស់នាងក៏មិនអន់ដែរ។ នាងដាក់ដៃចុះទឹក ផ្ទៃទឹកចាប់ផ្ដើមពុះជ្រែកជាពីរ បង្ហាញចេញដីខ្សាច់និងថ្មគ្រួសនៅបាតបឹង។ ស៊ីវលូលោតចូលទៅក្នុងទឹកជាមួយកន្ត្រកឬស្សីព្យួរនៅសងខាងចង្កេះ ហែលទៅរកទឹកពុះជ្រែកជាពីរ។ នាងដើររាវរកជុំវិញបាតបឹង ឱនចុះរើសលៀសគ្រំ តែមួយភ្លែតរើសដាក់កន្ត្រកពេញ។

លើកទីមួយក្នុងជីវិតឃើញមនុស្សរាវរកលៀសគ្រំខ្ចៅខ្យងបែបនេះ អានានប្លែកអារម្មណ៍រំភើបយ៉ាងខ្លាំង អើតកចេញវែងសម្លឹងមើលជុំវិញ ចង្អុលដៃមិនឈប់៖

«ត្រង់នោះៗ! យើងឃើញត្រង់នោះធំណាស់!»

តាមចង្អុលដៃអានាន ស៊ីវលូរកឃើញគ្រំមួយយ៉ាងធំលាក់ពួនទៅជិតផ្ទាំងថ្ម ដៃម្ខាងឱបរបស់របរ ដៃម្ខាងហែលទឹករវៃៗ នាងហែលវិលទៅទូកវិញ។

ស៊ីវលូដាក់គ្រំធំប៉ុនត្បាល់បុកនៅចំពោះមុខអានាន៖

«មួយនេះរបស់នាង បន្តិចទៀតចាំអាំងឱ្យនាងហូប!»

អានានសើចស្ញេញស្ញាញ ញ័រពោះសួរ៖

«ពេលណាទើបបានហូប?» ម្ចាស់ទូកស្រីបានដុតភ្លើងជាស្រេច ជ័ងស៊ូទាញស៊ីវលូអង្គុយចុះក្បែរចង្ក្រានធ្យូង ខ្ចីម្ចាស់ទូកន្សែងស្អាតមួយ ជូតសម្ងួតសក់ឱ្យនាង។

«រងាទេ? ផឹកស្រាបន្តិចទៅ!»

ហាយថាងរហ័សរហួនហុចដបស្រាឱ្យស៊ីវលូ នាងអកផឹកពីរបីក្អឹក ខ្លួនប្រាណកក់ដ្ដៅឡើងបន្តិច នាងគ្រវីដៃ៖

«តស់ចាប់ផ្ដើមទៅ អាំងបណ្ដើរហូបបណ្ដើរទើបឆ្ញាញ់ក្ដៅៗ!»

មនុស្សទាំងបួននាក់អង្គុយនៅជុំវិញចង្ក្រានធ្យូងអាំងគ្រំហូបជាមួយគ្នា។ អានានដំបូងនៅស្ទាក់ស្ទើរ ក្រោយមកឃើញគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ ក៏ធ្វើត្រាប់តាមស៊ីវលូរោយគ្រឿងទេសថែមពីលើ។ មិនដឹងថាព្រោះតែគ្រំទើបរើសពីបឹងស្រស់ឆ្ងាញ់ ឬព្រោះតែចម្អិនដោយផ្ទាល់ដៃ អានានគ្រាន់ដឹងថានាងមិនដែលហូបគ្រំអាំងណាឆ្ងាញ់យ៉ាងនេះទេ។

មួយសន្ទុះក្រោយមក សម្លៀកបំពាក់របស់ស៊ីវលូបានស្ងួត នាងបានរុំត្រីបីកន្ទុយជាមួយស្លឹកឈូក ដាក់អាំងលើចង្ក្រាន។

ពួកគេទាំងបួនហូបចុកបណ្ដើរជជែកលេងបណ្ដើរ ទើបតែបន្តិចសោះ ព្រះចន្ទនារាត្រីព្យួរសំយុងនៅលើកំពូលក្បាល។

ម្តងម្កាល ឃើញទូកពីរបីជិះកាត់លើបឹងទន្លេ ប៉ុន្តែគ្មានមនុស្សណាហូបចុកផឹកស្រា ជជែកលេងសប្បាយរីករាយ គយគន់ព្រះចន្ទក្បែរចង្ក្រានភ្លើងក្រហមដូចជាពួកគេនោះឡើយ។

ក្លិនត្រីអាំងឈ្ងុយឈ្ងប់តាមខ្យល់សាយភាយទៅឆ្ងាយ មានមនុស្សធុំឃ្លាន បង្ខំចិត្តសួរថា៖

«អត់ទោស! ពួកលោកមានលក់អាហារទេ? ពួកខ្ញុំសុខចិត្តចាយប្រាក់ច្រើនទិញយកខ្លះ!»

អានានបដិសេធត្រង់ៗ៖

«ល្មមសម្រាប់តែពួកខ្ញុំទេ!»

ជ័ងស៊ូងាកមុខទៅរកស៊ីវលូ៖

«ពួកគេឃ្លានស្លាប់ហើយន៎ព្រោះតែម្ហូបទាំងនេះ មិនដឹងថាអូនប្រើគ្រឿងទេសអី ធ្វើឱ្យសូម្បីតែមនុស្សរងាន់ត្រីដូចបងនិងអានានក៏ត្រូវឃ្លានស្រក់ទឹកមាត់ដែរ!»

ស៊ីវលូធ្វើហី៖

«អាថ៌កំបាំងដូនតា មិនអាចបង្ហើប!»

ស៊ីវលូមិនអួតឬពន្លើសទេ។ នៅក្នុងខួរក្បាលរបស់នាងសុទ្ធតែជាកំណប់នៃចំណេះដឹងអំពីឱសថ ក្បួនផ្សំថ្នាំមានតម្លៃ ដែលមនុស្សជាច្រើនប្រាថ្នាចង់បាន។ ប៉ុន្តែនាងមិនស្រលាញ់វិជ្ជាពេទ្យ មិនតាមស្រាវជ្រាវស៊ីជម្រៅ គ្រាន់តែទន្ទេញចាំឈ្មោះថ្នាំទាំងអស់ដែលតែងតែប្រើប្រាស់ ប្រៀបដូចជាទន្ទេញគ្រឿងទេសពេលធ្វើម្ហូប។

ជាយូរៗទៅ នាងរកឃើញគ្រឿងទេសដ៏អស្ចារ្យជាច្រើនចេញពីឱសថ។ មុខម្ហូបរបស់នាងដ្បិតមិនដល់កំពូល តែរសជាតិប្លែកមួយគ្មានពីរ។

រំពេចនោះ អ័ព្ទសន្សើមរាត្រីក៏លិចឡើងវិលវល់ គ្របដណ្ដប់លើផ្ទៃបឹងទាំងមូល ទូកអុំចែវយ៉ាងលំបាកឆ្លងកាត់សមុទ្ទអ័ព្ទក្រាស់។ ម្ចាស់ទូកស្រីអុចបំភ្លឺថែមចង្កៀងខ្លះទៀត ដាក់នៅតាមចំហៀងទូក បង្ការកុំឱ្យទូកផ្សេងបុកគ្នា។

ប្រហែលជាម្ចាស់ទូកផ្សេងទៀតក៏មានគំនិតដូចគ្នាដែរ បន្តិចក្រោយមកឃើញមានពន្លឺតូចៗចួនភ្លឺចួនងងឹតលេចឡើងនៅក្នុងអ័ព្ទសន្សើមរាត្រី ដូចជាផ្កាយរះភ្លឺភ្លឹបភ្លែតនៅកណ្តាលបឹង។

នៅសុខៗខ្យល់បក់រំពេចនាំមកនូវសូរសៀងទំនុកភ្លេងពិណដ៏ពីរោះ រណ្ដំចិត្ត។ នាកណ្តាលយប់អ័ព្ទក្រាស់បែកផ្សែងពណ៌ទឹកប្រាក់ សំឡេងភ្លេងចួនឮចួនអត់ ចួនច្បាស់ក្រលួច អណ្តែតត្រសែក ដូចផ្កាអង្គាសីល៍ដប់យោជន៍ហោះហើរដេសដាស។ ចួនស្រពេចស្រពិល ស្រាលស្រទន់ ដូចផ្កាម៉ុងហ្គោលីនៅចុងមែកធ្លាក់រសាយចុះ។

ដេញពិណនៅក្រោមព្រះចន្ទគឺពិតជាលន្លង់លន្លោច ដេញពិណនៅក្រោមព្រះចន្ទកណ្តាលបឹងអ័ព្ទក្រាស់កាន់តែលន្លង់លន្លោច។ គួរឱ្យស្ដាយ ទូកដឹកមនុស្សដេញពិណកាន់តែឆ្ងាយទៅៗ សំឡេងពិណកាន់តែស្រពេចស្រពិលទៅៗ ធ្វើឱ្យទាំងស៊ីវលូនិងអានាននឹកស្តាយតិចៗ។ ស៊ីវលូដកដង្ហើមធំ៖

«សំឡេងពិណមិនដាច់អាល័យ សំឡេងពិណទៅដាច់ឆ្ងាយ»

ជ័ងស៊ូលួងលោម៖

«អូនចង់ស្ដាប់សំឡេងពិណមនុស្សស្រីម្នាក់នោះមានអីពិបាក!»

ស៊ីវលូងឿងឆ្ងល់៖

«ឬមួយបងចង់ស្រែកហៅពួកគេបកទូកវិលមកវិញ? សូម្បីតែមនុស្សកំហូចដូចខ្ញុំក៏មិនហ៊ានដែរ!»

អានានកេះហាយថាងបន្តិច ហាយថាងរហ័សស្រាយថង់ក្រណាត់ដាក់តាមខ្លួន ទាញយកខ្លុយមួយដែលទើបតែទិញកាលពីព្រឹកមិញ ជូតវាឱ្យស្អាត រួចលើកដៃពីរហុចឱ្យទៅជ័ងស៊ូ។

អានាននិយាយជាមួយស៊ីវលូថា៖

«ឪពុកយើងពូកែលេងភ្លេង ជាពិសេសភ្លេងពិណ គាត់បានបង្ហាត់បង្រៀនភ្លេងទៅជ័ងស៊ូ ដ្បិតមិនអាចប្រៀបធៀបជាមួយអ្នកប្រុសឈីងខូវគ្រួសារទូសាន តែជ័ងស៊ូនៅតែជាកំពូលភ្លេងម្នាក់!»

ជ័ងស៊ូចាប់ផ្ដើមបង្ហាញទេពកោសល្យ នៅតែជាទំនុងភ្លេងដូចមុន ប៉ុន្តែគេបានផ្លាស់ប្តូរមិនតិច។ ទំនុកដើមអម្បាញ់មិញចួនច្បាស់ចួនស្រពេច ទំនុកដែលច្បាស់ ជ័ងស៊ូផ្លុំតាមទំនុកដើម គេត្រឹមតែកែលម្អធ្វើឱ្យទំនុកដែលស្រពេចកាន់តែច្បាស់និងល្អឥតខ្ចោះ។

ប៉ុន្តែទំនុកភ្លេងមិនបាត់បង់ការរួបរួមតែមួយ ផ្ទុយទៅវិញប្រដូចទំនុកភ្លេងមុន លាយបញ្ចូលគ្នាយ៉ាងស៊ីចង្វាក់ កាន់តែបង្កើនអារម្មណ៍ខ្ញៀវខ្ញា។ សូម្បីមនុស្សមិនយល់ពីភ្លេងច្រើនដូចស៊ីវលូក៏កោតសរសើរមិនដាច់ដែរ ចុះទម្រាំតែមនុស្សដេញពិណនៅទីនោះទៀត។

មនុស្សស្រីម្នាក់នោះហាក់ភ្ញាក់ផ្អើលផងនិងរំភើបរីករាយផងហៅម្ចាស់ទូកបកវិលទៅវិញ។ សំឡេងពិណបន្លឺឡើង ផ្គួបផ្សំនឹងសំឡេងខ្លុយ។ សំឡេងភ្លេងរបស់មនុស្សទាំងពីរហាក់ដូចជាប្រគំរួមគ្នាតែមួយ តែខុសគ្នាទាំងស្រុង។ អ្នកទាំងពីរប្រកួតប្រជែង សមសមត្ថភាព ដេញតាមគ្នា។

ទិដ្ឋភាពបឹងទន្លេគ្របដណ្តប់ហ៊ុមព័ន្ធដោយអ័ព្ទផ្សែងប្រាក់ក្លាយជាឈុតឆាកពិសេសប្រគំទំនុកភ្លេងពិណនិងខ្លុយ ចួនរណ្ដំឡើងខ្ពស់រេរាំនៅកណ្តាលមេឃ ចួនរណ្ដំចុះទាបដើរកម្សាន្តនៅកណ្តាលបឹងដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ ស្ដាប់មើលទៅ សំឡេងពិណហាក់ដូចជាត្រូវសំឡេងខ្លុយរណ្ដំចិត្ត ដេញទំនុកតាមសំឡេងខ្លុយពីរោះស្រទន់ ចុះសម្រុងគ្នា។

អានានកាន់តែយូរកាន់តែមិនសុខស្រួល នាងចាប់កញ្ឆក់ខ្លុយទាញយកទៅវិញ សំឡេងខ្លុយក៏ដាច់។ ជ័ងស៊ូមិនខឹងអ្វី គ្រាន់តែសម្លឹងមុខអានាន ទន់ភ្លន់ពោល៖

«យ៉ាងម៉េចហ្នឹង?»

សំឡេងខ្លុយដាច់បាត់សូន្យឈឹង សំឡេងពិណប្រែជាក្រៀមក្រំ កំព្រាឯកោ អន្ទះសាដង្ហោយរក។

អានានថប់ទ្រូង ង៉ក់ងរថា៖

«ខ្ញុំមិនចង់ស្ដាប់ទៀតទេ!»

ស៊ីវលូខំទប់សើច ឱនមុខហូបក្តាមដុត។ សំឡេងពិណនៅតែបន្លឺឡើង បន្លឺឡើងរហូតមិនឈប់ ប៉ុន្តែហាក់បីដូចជារង់ចាំរហូត មិនឮសំឡេងខ្លុយឆ្លើយតប មនុស្សដេញពិណក៏ខឹងចិត្ត គ្រវាសដៃមួយឆ្វាច់ទាញចង្វាក់ភ្លេងយ៉ាងវែង មុតមាំ តឹងផ្អឹស ខ្សែពិណខ្ទាស់ដាច់ផឹង សំឡេងពិណក៏ឈប់ស្ងាត់។

ជ័ងស៊ូរើសក្តាមពងមួយ បកសាច់ក្តាមដាក់ក្នុងសម្បកស្នូកក្ដាម បន្ថែមទឹកខ្មេះខ្ញីពីរបីតំណក់ ហើយដាក់វានៅមុខអានាន អានានភ្លាមនោះញញឹមស្រស់ ហូបយ៉ាងរីករាយ។

ជ័ងស៊ូរើសក្តាមពងមួយទៀត បកសាច់ក្ដាមហុចឱ្យទៅស៊ីវលូ នាងកំពុងតែរវល់តែខាំដង្កៀបក្តាម ទើបឆ្លើយហៃអើ៖

«ហូបក្ដាមបកខ្លួនឯងទើបឆ្ងាញ់!»

ជ័ងស៊ូមិនចូលចិត្តក្តាម គេមានតែចាក់សាច់ក្តាមចូលសម្បកស្នូកក្ដាមនៅមុខអានាន។ ដ្បិតមិនពេញចិត្តត្រូវជួយ “ហូបជំនួស” របស់ស៊ីវលូ ប៉ុន្តែអានានក៏មិនត្អូញត្អែរចេញក្រៅ។

ស៊ីវលូកៀបសាច់ត្រីមួយដុំឱ្យទៅជ័ងស៊ូ៖

«បងសាកមើលទៅ!»

ជ័ងស៊ូបកស្លឹកឈូកក្រៅចេញ ក្លិនហុយឈ្ងុយឈ្ងប់។ អានាននិងហាយថាងប្តូរមករកត្រីភ្លាមៗ ក្លិនឈ្ងុយឆ្ងាញ់នេះអាចសាយភាយដល់ទៅដប់យោជន៍ផងក៏មិនដឹង។

មនុស្សបួននាក់មានតែត្រីបីកន្ទុយ ធ្វើឱ្យហាយថាងរសាប់រសល់ចិត្ត។ ស៊ីវលូនិយាយថា៖

«កុំក្រែងចិត្តអី ខ្ញុំនៅ “បង្គាត្រាំស្រា” ច្រើនទៀត ឆ្ងាញ់ខ្លាំងណាស់ណា៎!»

និយាយចប់ ស៊ីវលូដួសមួយវែកបង្គាត្រាំស្រា ចាក់លើថ្មក្តៅ ដុតឆេះភ្លើងផ្ទុះពពុះសៗហុយឡើង បង្គាស្រស់ប្រេះសម្បក ក្លិនឈ្ងុយនៃស្រាលាយឡំជាមួយនឹងក្លិនឈ្ងុយបង្គាស្រស់ ហើរសាយភាយចេញបួនទិស។

មានសំឡេងស្រែកហៅពីចម្ងាយ៖

«អេ៎! ម្ចាស់ទូក ឆាប់យកម្ហូបអាំងខ្លះរបស់ពួកឯងឡើងមកទីនេះមក៎ បើរសជាតិត្រូវមាត់ ម្ចាស់របស់យើងនឹងផ្ដល់រង្វាន់!»

នេះមិនមែនជាលើកទីមួយដែលមានមនុស្សចាប់អារម្មណ៍លើមុខម្ហូបអាំងរបស់ពួកគេទេ ប៉ុន្តែអ្នកផ្សេងទៀតសុទ្ធតែគួរសម មានសុជីវធម៌ ឯណេះវិញ សំឡេងក្អេងក្អាងរបស់ស្រីបម្រើម្នាក់នោះហាក់ដូចជាចង់ចេញបញ្ជាដាក់ពួកគេ។

អានានក្ដៅចិត្តតប៖

«មានប្រាក់អស្ចារ្យណាស់ហ្អេស! មិនឱ្យ!»

ហាយថាងក៏មិនអន់ដែរ នាងដំឡើងសំឡេង៖

«អ្នកនាងរបស់ខ្ញុំនិយាយថា មានប្រាក់អស្ចារ្យណាស់ហ្អេស! មិនឱ្យ!»

ទូកធំចែវបង្ខិតចូលមកជិត តាមពិតជាទូករាងកញ្ជប់ផ្កាចុះទឹកក្បាលព្រលប់មិញ។ ស្រីបម្រើឃើញពួកគេទាំងបួននាក់ ដឹងថានាង “បង្ករឿង” ខុសមនុស្ស ទើបសុំទោសទាំងមិនពេញចិត្ត៖

«អ័ព្ទក្រាស់ឃ្មឹក ខ្ញុំមើលមិនច្បាស់យល់ច្រឡំថាអ្នកទាំងអស់គ្នាជាអ្នកអុំទូកនេសាទធម្មតា ទើបនិយាយស្ដីបោះបោក សូមពួកអ្នកចែកត្រីអាំងឱ្យមកពួកយើងខ្លះ ចង់បានប្រាក់ប៉ុន្មានក៏បានដែរ!»

នឹកដល់អ្នកនាងតាំងពីក្បាលព្រលប់មិញនោះ អានានប្តូរទឹកមុខ ជ្រួញចិញ្ចើមឱ្យសញ្ញាហាយថាង។ ហាយថាងដឹងថាអ្នកនាងរបស់នាងមិនចូលចិត្តឈ្លោះប្រកែកជាមួយស្រីបម្រើនោះ ទើបនាងក្រោកឈរឡើង ឱនក្បាលគួរសមញញឹមញញែមយ៉ាងស្រស់ ឆ្លើយតបថា៖

«ពួកយើងមិនខ្វះប្រាក់ទេ តែពួកយើងសុខចិត្តដូរអាហារឱ្យពួកនាង មិនដឹងថាពួកនាងមានរបស់អ្វីប្រៀបស្មើរដូរដែរទេ?»

ស្រីបម្រើនោះសម្លក់សម្លឹងហាយថាងមួយសន្ទុះ អួតក្អេងក្អាងថា៖

«នៅតាហ័ងនេះ របស់ដែលថាពួកយើងគ្មានមិនច្រើនទេ នាងនិយាយមកចុះ!»

ហាយថាងកាន់តែញញឹមញញែមខ្លាំងឡើង៖

«ពួកយើងមិនហ៊ានទាមទារច្រើនពេកទេ ឮគេនិយាយថា ល្អាងបន្សុទ្ធថាងជូ មានដើមឈើចម្លែកមួយ ហៅថា ដើមឈើហ្វូសាង មិនចាំបាច់ដុតភ្លើង ក៏នៅតែអាចបញ្ចេញកំដៅដោយខ្លួនឯង ពួកយើងត្រូវការឈើហ្វូសាងមួយបាច់ទុកដុតបង្គាត្រាំស្រាដែលនៅសល់នេះ!»

ស៊ីវលូខ្ទប់មាត់សើចខឹកៗ មនុស្សនៅតាហ័ងនេះ និយាយអំពីដើមឈើហ្វូសាង ពួកគេត្រឹមតែលួចស្ញប់ស្ញែងនិងនឹកស្រមៃរូបរាងនិងកម្ពស់ដើមឈើអច្ឆរិយៈនោះតែប៉ុណ្ណោះ អ្នកណាហ៊ានប្រើពាក្យ “បាច់” នឹកស្រមៃទៅ។ អាចនិយាយថា ទូទាំងតាហ័ងទាំងមូលមានតែអានានទេ ដែលហ៊ានគិតនិងនិយាយបែបនេះ។

ស្រីបម្រើផ្ទុះកំហឹងពេលដឹងថានាងត្រូវហាយថាងចាក់ឆ្កឹះ៖

«នាងហ៊ានលេងសើចនឹងពួកយើង!»

ហាយថាងសើចខឹកៗ ឆ្លើយតប៖

«អ្នកណាប្រើនាងចេញសំណើតាមអំពើចិត្ត យ៉ាងម៉េចឥឡូវនេះបន្ទោសខ្ញុំលេងសើចនឹងនាងហ្អេស? លើកក្រោយ ទាញអណ្តាតខ្លួនឯងបីតឹកមុននិយាយ កុំអួត កុំក្អេងក្អាង!»

ស្រីបម្រើនោះខឹងមុខក្រហមងាំង បញ្ចេញស្នៀតបោះបាល់ទឹកជាច្រើនគ្រាប់ទៅកាន់ហាយថាង។ ហាយថាងភ្លាមនោះគ្រវីដៃបោះបកទៅវិញ។ ស្រីបម្រើនោះសើមដូចកណ្ដុរធ្លាក់ទឹក ក្ដៅរោល ឆេះឆួល៖

«បើខ្លាំង នៅឱ្យស្ងៀមត្រង់នោះ!»

បន្ទាប់មក នាងវិលកែងជើងដើរចូលទៅក្នុងទូក។

បន្តិចក្រោយមក នារីឈុតស្វាយដែលស៊ីវលូបានចួបក្បាលព្រលប់មិញ បង្ហាញខ្លួនជាមួយនឹងនារីឈុតក្រហមដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់ទៀត។ នារីម្នាក់នោះ មិនប្លែកមុខអ្វីគឺ ហ្វុងហ្វុងអ៊ីអ៊ីង។

ស៊ីវលូរហ័សលាក់ខ្លួននៅជ្រុងទូក។ ជ័ងស៊ូអង្គុយចុះ យកខ្លួនបាំងការពារនាង សួរតិចៗ៖

«អូនស្គាល់នាង?»

ស៊ីវលូខ្សឹបខ្សាវ៖

«ស្រីអាវក្រហមគឺ ហ្វុងហ្វុងអ៊ីអ៊ីង!»

មានតែមនុស្សនៅភូមិឈីងសួយទើបស្គាល់វិនស៊ីវលូ មនុស្សទាំងអស់ចំណាកស្រុកទៅភូមិឈីងសួយ ដើម្បីតែរស់នៅអាស្រ័យ ស្ទើរតែគ្មានអ្នកណាម្នាក់ចាកចេញពីភូមិឡើយ។ ហេតុនេះ ស៊ីវលូមិនដែលបារម្ភមានមនុស្សស្គាល់គេឡើយ។ នាងមិននឹកស្មានថា ហ្វុងហ្វុងអ៊ីអ៊ីងបង្ហាញខ្លួននៅទីនេះ។

អ្នកនាងអាវស្វាយមុខមាំ បន្លឺសំឡេងត្រជាក់ល្អូក៖

«ពួកឯងហួសហេតុពេកហើយ! អ្នកបម្រើយើងមកសុំទិញម្ហូប បើមិនយល់ព្រមទេក៏ហីចុះ ម៉េចបានជាជេរស្តីបន្ទោស វាយទះតប់នាង?»

អានានក្រោកឈរឡើង៖

«ពួកយើងជេរស្ដីបន្ទោស វាយទះតបនាងពីអង្កាល់? ម៉េចនាងមិនសួរថាអ្នកណាបង្ករឿងមុន អ្នកណាអួតអាង អ្នកណាវាយមុន?»

អ្នកនាងអាវស្វាយចំណាំមុខអានានបាន កាន់តែក្ដៅក្រហាយ៖

«ម្ចាស់ណាអ្នកបម្រើហ្នឹង មិនចាំបាច់សួរក៏យើងដឹងថាអ្នកណាខ្វះសុជីវធម៌!»

អានាងខឹងឃោរ៖

«ទូកមិនដឹងស្អីជាស្អីហើយមិនឱ្យអ្នកដទៃបញ្ចេញមតិ វាយតម្លៃ! នាងគិតថាអ្នកជានរណា? យើងចូលចិត្តគឺនិយាយហើយ ទូកអន់!»

នារីអាវស្វាយខឹងសម្បាយ៉ាងខ្លាំង ហាក់ដូចជាចង់ចេញដៃ ប៉ុន្តែខិតខំទប់សង្កត់ខ្លួនឯង។ លេបមិនចុះកំហឹងនេះធ្វើឱ្យនាងកាន់តែខៀវស្វាយមុខ។

ហ្វុងហ្វុងអ៊ីអ៊ីងទន់ភ្លន់លួងលោម៖

«ប្អូនស្រីកុំខឹង នេះសុទ្ធតែជាកំហុសរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំធុំក្លិនគ្រឿងសមុទ្ទអាំងឈ្ងុយទើបនិយាយលេងថាចង់ហូប មិននឹកស្មានថា ប្អូនស្រីព្រោះតែខ្ញុំ ទើបត្រូវស៊ូទ្រាំនឹងពាក្យជេរប្រមាថរបស់មនុស្សតូចតាច។ ទុកឱ្យខ្ញុំដោះស្រាយរឿងនេះ បើឪពុកនិងបងប្រុសរបស់ប្អូនស្រីដឹង ពួកគេនឹងមិនស្តីបន្ទោសប្អូនស្រីទេ។»

ហ្វុងហ្វុងអ៊ីអ៊ីងបែរមុខទៅរកអានាននិងហាយថាង មុខរបស់នាងត្រជាក់ដូចទឹកកក។ នាងគំហកថា៖

«ពួកឯងឆាប់ទទួលកំហុសភ្លាម បើពុំនោះទេ កុំបន្ទោសយើងមិនប្រណីដៃ!»

កាលពីមុន ពេលជីវម៉ីញសាងលីវល្បីល្បាញក្រោមមេឃនិងស៊ីវលូកំហូចចាប់ចងយកទៅ អានានមិនដឹងខ្លាចជាអ្វីផង កុំថាឡើយសម្ដីគំរាមតិចតួចរបស់នារីនៅចំពោះមុខ។ នាងញញឹមឡកឡើយ៖

«ល្អណាស់! ខ្ញុំរង់ចាំមើលនាងមិនប្រណីដៃយ៉ាងណា!»

ប្ដីប្រពន្ធម្ចាស់ទូកឃើញអាសន្នធំ ក៏រហ័សលោតចូលទឹកប្រូងភ្លាមៗរត់គេចខ្លួនបាត់។

ហ្វុងហ្វុងអ៊ីអ៊ីងគ្រវាសដៃ ព្រួញខ្លីមួយជួរហោះចេញពីដៃអាវរបស់នាង។ មិនដឹងថានាងតម្រង់គោលដៅខុសឬអ័ព្ទក្រាស់បិទបាំងខ្សែភ្នែករបស់នាង ព្រួញទាំងអស់ហោះសំដៅទៅរកជ័ងស៊ូ។

មានភាគបន្ត…

«បិតា! បុត្រយល់ព្រមធ្វើជាព្រះនាង!»

អធិរាជស៊ុនទីញញឹម៖

«ធ្វើព្រះនាងមិនអន់ទេ យ៉ាងហោចណាស់អាចអាងឋានៈធ្វើបាបអ្នកដទៃ ចង់កាចឆ្នាស់ឆ្នើម ឆ្មើងឆ្មៃស្រេចតែចិត្ត ចង់បានអីបានហ្នឹង!»

ស៊ីវលូព្រិចភ្នែកម៉ក់ៗ៖

«បិតា! នេះបិតាកំពុងតែប្រដៅបុត្រហ្អេស?»

អធិរាជស៊ុនទីសើចក្អាកក្អាយ ស្នាមជ្រីវជ្រួញនៅកន្ទុយភ្នែករំលេចឡើង តែមិនធ្វើឱ្យបាត់បង់ភាពទាក់ទាញរបស់ទ្រង់។

«បិតាខិតខំប្រឹងលំបាកធ្វើជាស្ដេចមួយនគរដើម្បីអ្វី? យើងខ្លួនឯងមិនអាចដេញតាមអ្វីដែលយើងស្រលាញ់ចូលចិត្ត។ មួយ… យើងគ្មានពេលវេលា! ពីរ… បើយើងធ្វេសប្រហែសកិច្ចការនគរតែបន្តិចនឹងត្រូវរាស្ត្រជេរស្តីជាស្ដេចទុយ៌ស! បើបិតាជាស្តេចអសមត្ថភាពនិងឥតបានការ នោះបុត្រនឹងមិនអាចធ្វើអ្វីតាមអំពើចិត្ត។ ប៉ុន្តែព្រោះតែបិតាមិនអាចធ្វើអ្វីផ្សេងបាន ទើបបុត្រអាចចូលចិត្តអ្វីធ្វើហ្នឹង។ អ្នកណាប្រើឱ្យបិតាជាស្តេចដឹកនាំឆ្លាតវៃ អំណាចកប់មេឃ អាចបង្ក្រាបគ្រប់ស្ថានការណ៍!»

ស៊ីវលូមានអារម្មណ៍ស្រពេចស្រពិល តែនៅតែចង់សើចស្រែកហ៊ូឡើង មានឪពុកមានសុភមង្គលអ្វីម៉្លេះទេ! មានឪពុកដែលខ្លាំងពូកែអំណាចកប់មេឃរឹតតែពិបាកថ្លែង!

នៅយប់នោះ ឪពុកនិងកូនស្រីអង្គុយនិយាយគ្នាយ៉ាងយូរ នៅលើកាំជណ្តើរមុខសាលាឆទាន។

ស៊ីវលូមានរឿងរាប់មិនអស់និយាយប្រាប់ឪពុករបស់នាង៖ លើកដំបូងដែលនាងប្រមាញ់ខ្លា រឿងនាងលួចពងពីព្រាយពស់ថ្លាន់ រឿងដែលនាងផ្សំថ្នាំពុល រឿងដែលនាងទៅផ្ទះបន និងរឿងដែលនាងបើកសំណាក់ពេទ្យ។ …លោកយាយធាត់តំបន់ភ្នំម្នាក់ទទួលចិញ្ចឹមនាង បង្រៀននាងដាំបាយធ្វើម្ហូប។ នាង “ត្រូវ” ស្រីបនស្រស់ស្អាតម្នាក់តាមសុំស្រលាញ់យ៉ាងណា។ បន្ទាប់មករឿងកញ្ចាស់ម៉ុកទទួលចិញ្ចឹមនាង រឿងនាងទទួលចិញ្ចឹមមុខខ្មូតនិងគ្រាប់អង្កាំ… មានរឿងជាច្រើន មនុស្សជាច្រើនដែលចង់និយាយប្រាប់ទៅឪពុករបស់នាង។

នាងចង់ឱ្យឪពុករបស់នាងដឹងថា ជាងពីររយឆ្នាំមកនេះ នាងចួបប្រទះមិនត្រឹមតែទុក្ខលំបាកកម្សត់វេទនា ថែមទាំងរឿងសប្បាយរីករាយជាច្រើន និងរឿងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ជាច្រើននៅក្នុងដំណើរជីវិតផងដែរ។ មនុស្សដែលនាងបានចួបមិនអាក្រក់ទាំងអស់នោះទេ មានមនុស្សជាច្រើនមានចិត្តល្អនិងទង្វើល្អៗ។ នាងស្រលាញ់ជីវិតដែលមានច្រើនពណ៌និងរាងរៅច្រើន នាងមានអារម្មណ៍ថានោះទើបជាជីវិតរបស់នាង មិនមែនជាជីវិតដែលប្រកាន់ច្បាប់វិន័យ ជាព្រះនាងនៅក្នុងព្រះរាជវាំងទេ។

ហេតុនេះ ព្រះបិតាមិនចាំបាច់ពិបាកចិត្ត ក៏មិនគួរបន្ទោសខ្លួនឯងដែរ។

ស៊ីវលូមិនចាំថានាងបាននិយាយរឿងអ្វីខ្លះប្រាប់ឪពុករបស់នាង គ្រាន់តែដឹងថាពេលនោះនាងសើចរីករាយផងនិយាយបូរបាច់រឿងជាច្រើនផង បន្ទាប់មកនាងអស់កម្លាំងងងុយគេង ដេកលក់ចុះលើក្បាលជង្គង់ឪពុកដូចកាលពីតូច។

ព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ កូនឆ្មាកម្ជិលស៊ីវលូត្រដុសចុងម្រាមជើង ស្ពឹកស្រពន់ក្រោកចុះពីគ្រែ ដើរចេញទៅក្នុងទីធ្លា បង្វិលខ្លួនពីរបីជុំ រួចអង្គុយចុះមើលពន្លឺព្រះអាទិត្យក្រោមដើមផ្កា ញញឹមយ៉ាងមានសុភមង្គល។

ជ័ងស៊ូនិងស៊ឺឈីកំពុងលេងអុកនៅមុខរានហាល បេះដូងរបស់ស៊ឺឈីលោតញាប់នៅពេលឃើញផ្ទៃមុខរំលេចដួងរស្មីដូចផ្ការបស់ស៊ីវលូនៅក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យ។ ជ័ងស៊ូសើចញោះស៊ីវលូ៖

«លួចស៊ីត្រីអាំងមែនទេ?»

ស៊ីវលូក្ដិចៗត្រួយផ្កាបណ្ដើរតបបណ្ដើរ៖

«យប់មិញ ខ្ញុំនិយាយជាមួយព្រះបិតាច្រើនណាស់»

«អូនថ្ងៃណាក៏និយាយច្រើនដែរ តែថ្ងៃណាក៏ធ្វើមើលតែរាល់ថ្ងៃមិនដែលនិយាយអីសោះ!»

ស៊ីវលូហក់ទៅសង្គ្រុបពីលើស្មា ប្រុងប្រៀបច្របាច់កជ័ងស៊ូ៖

«បងប្រយ័ត្នខ្លួនបន្តិចទៅ! កុំគិតថាខ្ញុំបាត់បង់មហិទ្ធិឫទ្ធិអស់នឹងងាយធ្វើបាបឱ្យសោះ! មានចេតនាញោះខ្ញុំខឹង ប្រយ័ត្នខ្ញុំធ្វើឱ្យបងគនិយាយលែងរួច!»

«បានហើយៗ! បងកំពុងលេងអុក កុំរញ៉េរញ៉ៃខូចក្ដារអុកបង!»

ស៊ីវលូឱនមុខចុះមើល ឃើញថាក្តារអុកនេះចម្លែកណាស់ មិនមែនជាក្តារអុកធម្មតាទេ ប៉ុន្តែជាក្តារអុកធ្វើឡើងជាពិសេសសម្រាប់អម្បូរអាទិទេព។ ស៊ីវលូរីករាយបន្លឺថា៖

«ខ្ញុំក៏ចង់លេងដែរ»

ជ័ងស៊ូលួងលោម៖

«បងតាមបបួលយូរណាស់ទើបស៊ឺឈីព្រមលេងជាមួយបង រួចដៃមួយក្ដារនេះ បងនឹងឱ្យអូនលេង!»

ស៊ីវលូច្បូចមាត់ជូរហួញ ដាក់ខ្លួនចុះក្បែរស៊ឺឈី៖

«អូនចង់លេង»

ស៊ឺឈីភ្លាមនោះហុចប្រអប់ដាក់កូនអុកឱ្យទៅស៊ីវលូ។ ស៊ីវលូស្ញេញស្ញាញដាក់ជ័ងស៊ូ នាងកាន់កូនអុកឡើង មើលឆ្វេងមើលស្តាំបន្តិច ទម្លាក់ចុះក្រឡាអុកមួយ រួចងាកទៅសួរស៊ឺឈី៖

«ត្រង់នេះបានទេ?»

«ល្អណាស់!»

ជ័ងស៊ូនិងស៊ឺឈីបន្លឺឡើងស្របគ្នា ប៉ុន្តែម្នាក់ដោយទឹកដមចំអក ដុតបញ្ឈឺ ចាំមើលស្លាប់ ចំណែកម្នាក់ទៀតដោយទឹកដមទន់ភ្លន់ ស្មោះត្រង់ ថ្និតថ្នម។

ជ័ងស៊ូក្រោកឈរឡើង ទាញស៊ីវលូសង្កត់អង្គុយចុះកន្លែងរបស់គេ៖

«អូនមានចេតនាបំផ្លាញក្ដារអុករបស់បង អ៊ីចឹងអង្គុយចុះលេងខ្លួនឯងទៅ!»

ស៊ីវលូទះដៃ៖

«ធ្វើបងគេត្រូវអ៊ីចឹងហើយ!»

ស៊ីវលូលេងបន្តក្ដារអុកកណ្ដាលទីរបស់ជ័ងស៊ូ កាន់តែលេង កាន់តែខូច រកផ្លូវរស់លែងឃើញ។ ស៊ឺឈីអំណត់ចិត្តនៅតែសរសើរជានិច្ច មិនថាក្រឡាអុករបស់នាងអន់យ៉ាងណា។ ប៉ុន្តែនោះមិនមែនមានន័យថាស៊ឺឈីនឹងតមតឱ្យនាង គេនៅតែបន្តស៊ីកូនអុករបស់ស៊ីវលូឥតស្រណោះ។ រាល់ពេលទាំងនោះ គេនឹងពន្យល់ក្បោះក្បាយដល់ស៊ីវលូពីក្រឡាអុកគួរដើរបន្ត កុំឱ្យគូប្រកួតសម្លាប់អុករបស់ខ្លួន។

នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ជ័ងស៊ូ ក្ដារអុករវាងស៊ីវលូនិងស៊ឺឈីមិនខុសគ្នាពី៖ កូនក្មេងលេងដី រមៀលរំអួយលើដី មនុស្សធំមិនដាច់ចិត្តស្តីបន្ទោស មិនបញ្ឈប់ ប៉ុន្តែក៏មិនធ្វើតាមទំនើងចិត្តដែរ គ្រាន់ណែនាំដោយទន់ភ្លន់… ណែនាំម្តងមិនបាន ណែនាំពីរដង! ណែនាំពីរដងមិនបាន ណែនាំបីដង! ណែនាំបីដងមិនបាន ណែនាំបួនដង! ណែនាំបួនមិនបាន…

មិនដល់កន្លះយាម ក្ដារអុកដែលជ័ងស៊ូខំប្រឹងកសាងត្រូវស៊ីវលូបំផ្លាញខ្ទេចខ្ទីគ្មានសល់។ ស៊ីវលូមិនចង់លេងទៀត យកដៃទាំងពីរឆាក្ដារអុក ស្រែកប្រកាសថា៖

«អូនឈ្នះហើយ!»

ជ័ងស៊ូគ្រវីក្បាលចាញ់ស្មាលា ស៊ឺឈីញញឹមស្រទន់គិតតែសម្លឹងមើលទៅស៊ីវលូមិនដាក់ ទឹកមុខអារម្មណ៍ហាក់មិនដាច់អាល័យ។ បេះដូងរបស់នាងនៅសុខៗលោតញាប់ដឹបដាក់ ក្រោយពេលនឹងនរមកវិញ នាងសម្លឹងភ្លឹកទៅស៊ឺឈី។

«បងត្រូវទៅវិញ»

ស៊ីវលូច្របាច់កូនអុកក្នុងដៃ មិននិយាយស្ដី។

«បងដើមឡើយព្រួយបារម្ភពីអូន ប៉ុន្តែឥឡូវនេះឃើញថាព្រះអង្គនិងព្រះបុត្រាជ័ងស៊ូសុទ្ធតែស្រលាញ់អូនខ្លាំងណាស់ អូនរាល់ថ្ងៃកាន់តែរីករាយឡើង។ បងគិតថាដល់ពេលបងត្រូវទៅវិញដោះស្រាយកិច្ចការរបស់ខ្លួន។»

«អូនយល់ ពេលណាបងទៅ?»

«បន្ដិចទៀតនឹងទៅថ្វាយបង្គំលាព្រះអង្គ។ បងមិនចង់ឱ្យអ្នកណាដឹងរឿងទូសានជីងស្គាល់អូន ហេតុនេះប្រុងយប់នេះនឹងចាកចេញទៅ រកកន្លែងណាមួយសម្រាកមួយរយៈទើបវិលត្រលប់ទៅឈីងខូវវិញ។»

«អ៊ីចឹងបងឆាប់ទៅលាព្រះបិតាចុះ!»

ជ័ងស៊ូក្រោកឈរឡើង៖

«យើងទៅជាមួយលោក!»

ស៊ីវលូអង្គុយរង់ចាំនៅក្នុងសួន កន្លះយាមក្រោយ ស៊ឺឈីត្រលប់មកវិញតែឯង។ ស៊ីវលូសួរថា៖

«ព្រះបិតាអូនមានបន្ទូលអ្វី?»

«ទ្រង់គ្រាន់តែត្រាស់សួរពីរបីសំណួរពីគ្រួសារបង ក្រៅពីនោះគ្មានអ្វីពិសេសទេ»

«ពីស្មារនេះដល់យប់នៅសល់ពេលបន្តិចទៀត បងចង់ធ្វើអ្វី?»

«អូនចង់ធ្វើអ្វី?»

«មិនធ្វើអ្វីទាំងអស់ អង្គុយហាលថ្ងៃ ស្រូបក្លិនពិដោរ និងហូបចំណីបែបនេះ»

ចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលស៊ីវលូនិយាយថាចូលចិត្តចំណី កទា ជើងមាន់ និងស្លាបក្ងាន ដំណាក់ហួរស៊ីងថ្ងៃណាក៏មានមុខម្ហូបទាំងនេះ។

ស៊ឺឈីកាន់ចំណីមួយប្រអប់ធំ អង្គុយចុះក្បែរស៊ីវលូ រួមជាមួយនាងគយគន់ផ្កាចម្រុះពណ៌ក្នុងសួន។

ស៊ីវលូរើសយកកទាមួយ ចាប់ផ្ដើមចេបចុប៖

«ព្រះបិតាមានបន្ទូលថាសមត្ថភាពប្រែរូបរាងរបស់អូនគឺព្រោះតែមានអាវុធទេពកម្រមួយលាក់នៅក្នុងខ្លួនរបស់អូន ពេលដែលព្រះបិតាជួយអូនដកអាវុធទេពនោះចេញ អូននឹងអាចស្វែងរករូបរាងពិតវិញ។ បើអូនមុខអាក្រក់ដូចគល់ធ្យូង តើបងគិតយ៉ាងណា?»

«អត់ទេ»

«ចុះបើមែនវិញនោះ?»

«នៅតែស្អាត!»

«អូនមុខអាក្រក់ដូចគល់ធ្យូងហើយ បងថាស្អាតទៀតហ្អេស?»

«មនុស្សលោកឃើញតែភាពស្អាតសម្បកក្រៅ កម្រឃើញភាពស្អាតនៅខាងក្នុងដួងចិត្ត បងនឹងរក្សាភាពស្អាតក្នុងដួងចិត្តរបស់អូនទុកសម្រាប់បងតែឯង»

ស៊ីវលូភ្លាមនោះៗបេះដូងលោតញាប់ដឹបដាក់ ថ្ពាល់ទាំងពីរក្ដៅរោល។ ស៊ឺឈីកាន់តែយូរកាន់តែប៉ិនប្រសព្វនិយាយ ឱ្យតែហាមាត់ឡើងធ្វើឱ្យនាងជ្រួយច្របល់។

«ដួងចិត្តអូនងងឹតស្លុង មានអីស្អាត!»

«មនុស្សម្នាក់ៗយល់ឃើញខុសគ្នា បងឃើញស្អាតគឺប្រាកដជាស្អាត!»

ស៊ីវលូសើចញញឹមស្រស់៖

«ល្ងីល្ងើអស់ពាក្យពោល!»

ស៊ឺឈីញញឹមស្រទន់សម្លឹងមើលទៅស៊ីវលូ។ ស៊ីវលូញញឹមជាប់រហូត ញញឹមជាប់រហូតហើយក៏ដកដង្ហើមធំ៖

«បងត្រូវប្រយ័ត្នប្រយែង!»

«បងដឹង»

«ថ្វីដ្បិតតែអ្វីៗដែលបងប្រុសរបស់បងធ្វើបណ្តាលមកពីម្តាយរបស់បង ប៉ុន្តែទោះយ៉ាងណាគេមិនគួរបញ្ចេញកំហឹងលើបងឡើយ។ ទោះបីជាបងអាណិតប្រណីគេ ចង់ដោះគំនុំគុំកួននៅក្នុងចិត្តគេក៏ដោយ ក៏មិនអាចបណ្តោយទុកឱ្យគេធ្វើបាបបងបានដែរ!»

«អូនកុំបារម្ភ»

«អូនមានអីបារម្ភ! អូនឃើញបងល្ងង់ពេកទើបរំឮកបង!»

ស៊ឺឈីញញឹម៖

«បងនឹងយកកន្ទុយកញ្ជ្រោងកន្ទុយប្រាំបួនដែលជ័ងស៊ូគប់ចោលទៅផ្ទះវិញ នៅពេលដែលដុសខាត់វាក្លាយជាបណ្ដុំមហិទ្ធិឫទ្ធិ បងនឹងយកមកជូនឱ្យអូន»ស៊ីវលូងក់ក្បាល។

បើនិយាយថាកញ្ជ្រោងកន្ទុយប្រាំបួនជាស្តេចកញ្ជ្រោងនោះ ម្ចាស់មេសម្ព័ន្ធទូសាន គឺប្រាកដជាស្តេចកញ្ជ្រោង របស់ពូជពង្សកញ្ជ្រោងទេព។ នៅលើលោកនេះ ក្រៅពីគ្រួសារទូសាន គ្មានអ្នកណាដឹងថាកន្ទុយកញ្ជ្រោងប្រាំបួនកន្ទុយ ក្រៅពីជាអាវុធទេពមួយហើយ នៅថែមទាំងអាចដុសខាត់ជាបណ្ដុំមហិទ្ធិឫទ្ធិ។

ស៊ីវលីហូបអាហារបណ្ដើរនិយាយជាមួយស៊ឺឈីបណ្ដើរ គិតអ្វីក៏និយាយហ្នឹង បើមិនគិតអ្វីទេក៏អង្គុយស្ងៀម។

ព្រះអាទិត្យលិចចុះទិសខាងលិច ពន្លឺថ្ងៃដាច់ផុតដីរាប។

ស៊ីវលូហូបឆ្អែតតឹងពោះ នាងលាងដៃស្អាត ឈោងទៅយកកន្សែងដែលត្រៀមរួចជាស្រេចនៅក្នុងដៃរបស់ស៊ឺឈី ប៉ុន្តែគេមិនព្រមហុចឱ្យនាង ផ្ទុយទៅវិញគេយកកន្សែងគ្របលើដៃនាង ឈ្លីជូតថ្នមៗឱ្យស្អាត។ នៅពេលដែលដៃរបស់នាងជូតស្អាតស្ងួត គេនៅតែមិនព្រមដកដៃចេញ តែបែរជាស្ងាត់ៗចាប់កាន់ដៃនាងទៅវិញ។ ស៊ីវលូជ្រួយច្របល់ ឱនក្បាលចុះអ៊ឹមអៀន។

ស៊ឺឈីបន្លឺតិចៗ៖

«សុំតែដប់ប្រាំឆ្នាំ សូមកុំឱ្យបុរសណាម្នាក់ផ្សេងដើរចូលទៅក្នុងបេះដូងរបស់អូន»

ស៊ីវលូងើបមុខឡើង សើចសួរ៖

«ដប់ប្រាំឆ្នាំក្រោយយ៉ាងណាទៅ? ដប់ប្រាំឆ្នាំក្រោយទទួលបានអ្វី?»

ស៊ឺឈីភ្ញាក់ស្លុត ដៃរបស់គេចាប់ក្ដោបដៃស៊ីវលូយ៉ាងណែន។ ស៊ីវលូយោលយោកដើមដៃរបស់ស៊ឺឈី និយាយទន់ភ្លន់៖

«បងកុំបារម្ភ អូននឹងរង់ចាំបង!»

ខ្សែចំណងបេះដូងមិនអាចកាត់ដាច់ ហេតុនេះទុកឱ្យវានៅបន្តជាប់ជំពាក់ដប់ប្រាំឆ្នាំទៀត។ ដប់ប្រាំឆ្នាំក្រោយ មិនថាខ្សែចំណងរលាយបាត់ឬភ្ជាប់ក្លាយទៅជាសំណាញ់ស្នេហ៍ រឿងទាំងនោះគ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចទាយដឹងទុកមុន។

បន្ទាប់ពីអាហារពេលយប់ ជ័ងស៊ូជូនដំណើរស៊ឺឈីដោយផ្ទាល់ចាកចេញពីភ្នំទេពប្រាំ។

ពេលវិលត្រលប់មកវិញ គេឃើញស៊ីវលូដេកនៅលើគ្រែឈើ ក្រញូងក្នុងសួនច្បារ សម្រាកស្រាកស្រាន្តមើលផ្កាយនៅលើមេឃ។ ជ័ងស៊ូអង្គុយចុះនៅក្បែរនាង៖

«កំពុងគិតអី?»

«មើលផ្កាយ!»

«អូនមិនពិបាកចិត្តទេហ្អេស? បងគិតថាអូនចង់ឱ្យគេនៅក្បែរខ្លួនណាស់»

«ខ្ញុំពិតជាចង់មែន ប៉ុន្តែខ្ញុំយល់ច្បាស់ គ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចរង់ចាំអ្នកណាម្នាក់ជារៀងរហូតឡើយ។ ទាំងបងហើយនិងខ្ញុំសុទ្ធតែជាមនុស្សធ្លាប់ឆ្លងកាត់ការឈឺចាប់និងការបាត់បង់មកជាច្រើន បេះដូងរបស់ខ្ញុំនឿយហត់ វាបានបង្កើតរនាំងការពារដោយខ្លួនឯង។

និយាយងាយស្ដាប់ ហៅថាឆ្លាតវៃ និយាយពិបាកស្ដាប់គឺ ត្រជាក់ស្រេង ដាច់ចិត្ត។ ជ័ងស៊ូ តើបងមានអារម្មណ៍បែបនេះទេ? នៅពេលដែលបងទទួលបានអ្វីមួយ បងមិនអាចរីករាយទាំងស្រុង ព្រោះតែងតែមានស្រមោលនៅពីលើ ចំអកមើលងាយសម្លឹងចុះ រំឮកបងពីអតីតកាលដ៏ឈឺចាប់និងការបាត់បង់។ វិចារណញ្ញាណនិងប្រាជ្ញាធ្វើឱ្យបងមិនអាចរីករាយទៅរួច នៅក្នុងភាពរីករាយនៅតែមានភាពភ័យខ្លាច មិនស្ងប់ចិត្ត។ ប៉ុន្តែដោយមានការត្រៀមផ្លូវចិត្តនោះ កាលណាបាត់បង់របស់នោះ ទោះយើងខកចិត្តខ្លាំងប៉ុនណា ក៏យើងនៅតែអាចប្រឈមមុខដោយអារម្មណ៍ស្ងប់បំផុត។»

ជ័ងស៊ូផ្ដេកខ្នងលើកម្រាលព្រំពុកមាត់នាគដែលក្រាលលើគ្រែ ក្បាលកល់លើក្បាលគ្រែ ដេកក្បែរស៊ីវលូមើលផ្កាយជាមួយនាង។

បន្តិចក្រោយមក ជ័ងស៊ូបន្លឺសំឡេងខ្សឹកខ្សួលថា៖

«បងតែងតែគិតថានៅសល់តែបងតែម្នាក់នៅលើលោកនេះ តែអូនបានមកវិញហើយ បងលែងយល់ថាឯកាទៀត»

ប្រៀបធៀបស៊ីវលូ ជ័ងស៊ូទើបជាក្មេងកំព្រាពិតប្រាកដ។ កាលគេនៅតូច ឪពុករបស់គេពលីជីវិតក្នុងសមរភូមិ ម្តាយរបស់គេធ្វើអត្តឃាតនៅមុខផ្នូរឪពុកគេ ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក លោកយាយក៏ឈឺធ្ងន់លាចាកលោកទៅ។ អ្នកមីងពៅចិញ្ចឹមបីបាច់មើលថែគេក៏ពលីជីវិតក្នុងសមរភូមិ។ លែងមានការស្រលាញ់ថ្នាក់ថ្នម ការពារពីញាតិសន្តានរបស់គេ គេត្រូវខំស្វែងរកផ្លូវរស់ដោយខ្លួនឯង ចាកចេញពីស្រុកកំណើត តែម្នាក់ឯងតែលតោលនិរទេសទៅកាន់នគរកៅស៊ីង។

ស៊ីវលូបន្លឺថា៖

«ខ្ញុំសុំទោស!»

នាងមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងអាត្មានិយម ដាច់ចិត្ត ដឹងថាជ័ងស៊ូកំពុងរង់ចាំនាង ដឹងថាគេត្រូវការនាង ប៉ុន្តែព្រោះតែរឿងចំបែងដក់ទុកក្នុងចិត្ត នាងក៏តាំងចិត្តរត់គេចពួនម្តងហើយម្តងទៀត។

ជ័ងស៊ូទះខ្នងដៃស៊ីវយ៉ាវតិចៗ មិននិយាយអ្វីទាំងអស់។ ជ័ងស៊ូធ្លាប់នឹកស្រមៃថា ស៊ីវយ៉ាវក៏ដូចជាអានាន កើតមកនិងធំដឹងក្ដីឡើងនៅក្នុងក្ដីស្រលាញ់ថ្នាក់ថ្នម អាវស្បៃសំពត់សូត្រ អនាគតភ្លឺត្រចង់ គ្មានឧបសគ្គព្យុះភ្លៀង មិនស៊ូទ្រាំនឹងភាពជូរចត់ ឬភាពឃោរឃៅ…នាងនឹងបរិសុទ្ធ រស់រវើកដូចផ្កាឈូករ័ត្នខែបួន។ បើដូច្នេះមែន គេនឹងខំប្រឹងឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពការពារស៊ីវយ៉ាវ ការពាររលកព្យុះទាំងអស់កុំឱ្យវាយធ្លាក់មកលើនាង។

ប៉ុន្តែស៊ីវយ៉ាវមិនដូចច្នេះទេ គេក៏មិនដូច្នេះខកចិត្តខកបំណង ផ្ទុយទៅវិញ គេមានអារម្មណ៍ថានោះទើបជាស៊ីវយ៉ាវដែលគេចង់បាន ថែមទាំងនាងល្អលើសពីការរំពឹងទុកទៅទៀត។ ដ្បិតឃ្លាតឆ្ងាយពីគ្នារាប់រយឆ្នាំក៏នៅតែយល់ចិត្តគ្នា ទទួលយកគ្នា ទទួលយកទាំងមុខខ្មៅងងឹត គួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម ក៏ដូចជាចំណុចល្អ ភ្លឺស្វាងរបស់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ម្នាក់មិនខ្លាចបើកបង្ហាញ ម្នាក់យល់ជ្រាបទាំងស្រុង។

«ខ្ញុំមានរឿងចង់និយាយជាមួយបង»

ស៊ីវលូធម្មតាកម្រនិយាយរឿងសម្ងាត់ក្នុងចិត្តណាស់ ព្រោះនាងខ្លាចនិយាយខុស ខ្លាចឈឺចាប់។ តែបើនាងមិននិយាយទេ ចិត្តនាងនឹងនៅមិនសុខ ដូចមានសត្វល្អិតខាំនាងរាល់ថ្ងៃ។ មានតែនៅចំពោះមុខជ័ងស៊ូ នាងអាចបើកបង្ហាញអ្វីៗទាំងអស់ មិនគិតពីលទ្ធផល។

«និយាយមកចុះ!»

ជ័ងស៊ូបន្លឺរំភើយ។

«បិសាចកញ្ជ្រោងកន្ទុយប្រាំបួននិយាយថា ខ្ញុំមិនមែនជាកូនស្រីរបស់ព្រះបិតា គេជេរស្ដីប្រមាថអ្នកម៉ែ ជេរស្ដីអ្នកម៉ែថាជាមនុស្សស្រីឥតកេរ្តិ៍ខ្មាស ផិតក្បត់ជាមួយស៊ីវ៉ូ ហើយនិយាយថាខ្ញុំគឺជាកូនលួចលាក់របស់ស៊ីវ៉ូ។»

បិសាចកញ្ជ្រោងជេរប្រមាថអ្នកម៉ែនាងម្តងហើយម្តងទៀត ដំបូងឡើយ នាងខឹងឃោរយ៉ាងខ្លាំង វាយតបតសម្ដីជាមួយគេវិញ ព្រោះតែនាងមិនជឿ។ ប៉ុន្តែពាក្យពេចន៍អសុរោះរបស់គេនៅតែបន្តលាន់ឮសូរក្បែរត្រចៀកដដែលៗអស់ពេញសាមសិបឆ្នាំ ធ្វើឱ្យនាងចាប់ផ្ដើមកើតមានចម្ងល់បន្តិចម្ដងៗ ជ័ងស៊ូស្ទុះងើបឡើងវឹប សម្លក់ភ្នែកទៅស៊ីវយ៉ាវ ឥឡូវនេះគេបានយល់ពីមូលហេតុដែលនាងមិនព្រមត្រលប់មកវិញ។

ទឹកមុខនឹងនរ ប៉ុន្តែកែវភ្នែករបស់ស៊ីវលូព្រាលទៅ ភ័យខ្លាច៖

«បិសាចកញ្ជ្រោងនោះនិយាយថាអ្នកម៉ែនិងស៊ីវ៉ូគឺជាគូស្មេហ៍អប្រិយ ប្រុសសាហាយស្មន់ស្រីផិតក្បត់ ខ្ញុំគឺជាកូនលួចលាក់របស់ពួកគេ។ គេជេរស្តីអ្នកម៉ែជាស្រីមាយា ពុតត្បុត កុហកបោកប្រាស់ព្រះបិតានិងមនុស្សគ្រប់គ្នាក្រោមមេឃ។ បើព្រះបិតាដឹងការពិត ប្រាកដជាសម្លាប់កូនតិរច្ឆាននេះចោល…»

«បិទមាត់!» ជ័ងស៊ូចាប់រឹតដៃស៊ីវលូ៖

«ឬមួយអូនជឿសម្ដីបិសាចកញ្ជ្រោងអាក្រក់នោះ? គឺអ្នកមីងផ្ទាល់ដៃសម្លាប់ស៊ីវ៉ូនៅលើសមរភូមិ! ម្យ៉ាងទៀត លោកគ្រូជាមនុស្សឆ្លាតវៃ ឬមួយទ្រង់មើលមិនដឹងថាអូនជាកូនស្រីរបស់ទ្រង់មែនឬអត់ទេ? អូនសួរចិត្តខ្លួនឯងទៅមើល កន្លងមកមនោសញ្ចេតនាលោកគ្រូផ្ដល់ចំពោះអូនយ៉ាងណា?»

ស៊ីវលូបើកកែវភ្នែកភ្លឺថ្លាទៅរកជ័ងស៊ូ៖

«ខ្ញុំជាកូនស្រីរបស់ព្រះបិតាមែនទេ?»

ជ័ងស៊ូអះអាងចិត្ត៖

«អូនជាកូនស្រីរបស់លោកគ្រូ!»

ព្រះបិតានិងជ័ងស៊ូគឺសុទ្ធតែជាមនុស្សឆ្លាតវៃ ប្រាកដប្រជា ឬមួយអំណះអំណាងរបស់ពួកគេខុស? ស៊ីវលូសើចស្រស់៖

«មែនហើយ ខ្ញុំល្ងង់ណាស់ ខ្ញុំប្រាកដជាកូនស្រីរបស់ព្រះបិតា!»

ជ័ងស៊ូដកដង្ហើមធំ អង្អែលក្បាលស៊ីវលូ៖

«ថ្ងៃក្រោយ បើមានមនុស្សនិយាយផ្ដេសផ្ដាស ទុកឱ្យបងចាត់ការ!»

ស៊ីវលូងក់ក្បាល៖

«បងមានដឹងទេ សាលាឆទាននៅក្នុងអ៊ីឈិនយៀនបានជួសជុលជាច្រើនដង តែគំនូរដែលអូនគូរនៅតែដូចដើម»

«លោកគ្រូគឺជាមនុស្សកំពូលល្អ! ឆ្នាំនោះ នៅពេលដែលព្រះបិតុលាទាំងបួនរួមដៃគ្នាកម្ចាត់បង បងស្រាប់តែនឹកឃើញ កាលនៅមានជីវិត ឪពុកបងធ្លាប់និយាយរឿងជាច្រើនអំពីចំណងមិត្តភាពរវាងអ៊ំប្រុសធំនិងអធិរាជស៊ុនទី។ អ្នកមីងក៏ធ្លាប់ផ្ដែផ្ដាំថា ទោះបីជាអ្នកមីងនិងអធិរាជស៊ុនទីលែងជាប្ដីប្រពន្ធក៏ដោយ ប្រសិនបើថ្ងៃមុខទៅមានអាសន្ន ត្រូវផ្ញើសំបុត្រសុំជំនួយពីអធិរាជស៊ុនទី។ ដោយសារតែគ្មានជម្រើសផ្សេង បងត្រូវបង្ខំចិត្តសរសេរសំបុត្រទៅកាន់លោកគ្រូ ហើយអ្វីដែលភ្ញាក់ផ្អើលបំផុត លោកគ្រូឆ្លើយតបភ្លាមមួយរំពេច លោកគ្រូនិយាយថាភ្នំទេពប្រាំស្វាគមន៍បងជានិច្ច។ នៅពេលឈានមកដល់ទីនេះដំបូង បងព្រួយបារម្ភនៅមិនសុខ ប៉ុន្តែលោកគ្រូចាត់ទុកបងដូចជាកូនប្រុសបង្កើតរបស់ទ្រង់ ទ្រង់យកចិត្តទុកដាក់អស់ពីចិត្តបង្ហាត់បង្រៀនបងគ្រប់យ៉ាង ចាប់តាំងពីហាត់រៀនតាំងសីល៍រហូតដល់ដោះស្រាយកិច្ចការរាជការ។ លោកគ្រូនឹងត្រេកអររីករាយ មានមោទនភាព បើបងធ្វើបានល្អ ហើយក៏ត្រៀមខ្លួនជាស្រេចក្នុងការស្តីបន្ទោសយ៉ាងតឹងរ៉ឹង បើបងធ្វើខុស។ មានពេលមួយ បងត្រូវមនុស្សលបលួចធ្វើឃាត! អូនដឹងទេ ក្រោយមកលោកគ្រូជំរុញឱ្យបងលុតដំក្រុមសេនាអង្គរក្សផ្ទាល់ខ្លួន។ ទ្រង់មានបន្ទូលថា មនុស្សទាំងនោះត្រូវតែជាឆ្មាំស្មោះត្រង់ចំពោះបងតែម្នាក់គត់។ ពេលមួយ លោកគ្រូមានចេតនាលមើលចិត្តឆ្មាំទាំងនោះ ដោយចេញបញ្ជាផ្ទុយពីបង បន្ទាប់មក មិនថាអ្នកណាដែលស្ដាប់បញ្ជាទ្រង់ ទ្រង់ផ្ដល់យោបល់ឱ្យបងសម្លាប់ចោលទាំងអស់។ ទ្រង់មានបន្ទូលថា បងប្រគល់អាយុជីវិតនៅលើដៃពួកឆ្មាំទាំងនោះ ហេតុនេះពួកគេមានជម្រើសតែស្មោះត្រង់ចំពោះបងតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។»

[អ៊ំប្រុសធំ: សានយានឈីងយ៉ាង ព្រះបុត្រាធំសានយាន ជាបុរសស្ពាយដាវកំបាក់ មាត់ខាំកន្ទុយស្មៅ ទៅរកកៅស៊ីងស៊ាវហាវដំដែកនៅឋានកណ្ដាល ដែលកាលនោះជាព្រះបុត្រាធំកៅស៊ីងលាក់ខ្លួន ហើយពួកគេរាប់អានគ្នាទាំងមិនដឹងសាវតាក្លាយជាមិត្តសម្លាញ់ល្អជាងពីរពាន់ឆ្នាំ។]

«ព្រះបិតាជាមនុស្សកំពូលល្អយ៉ាងនេះ ហេតុអ្វីអ្នកម៉ែចាកចោលទ្រង់? ខ្ញុំធ្លាប់សង្ស័យថាបិតាធ្វើខុសអ្វីមួយធ្វើឱ្យអ្នកម៉ែខឹង។ បងក៏ចាប់អារម្មណ៍នៅពេលឃើញមាតារបស់អានានដែរ។ អានានឈ្មោះ កៅស៊ីងអឺ ឈ្មោះក្រៅហៅ អានាន មានន័យថា នឹករឭក នឹកអាល័យមិនដាច់។ ប្រាកដណាស់ ព្រះបិតានឹករឭកអនុស្សាវរីយ៍នាអតីតកាលដែលមិនអាចបំភ្លេចបាន។ នៅក្នុងចិត្តបិតាមានតែអ្នកម៉ែ តែហេតុអ្វីអ្នកម៉ែចាកចោលបិតា? ខ្ញុំធ្លាប់ខឹងស្អប់អ្នកម៉ែខ្លាំងណាស់!»

ជ័ងស៊ូនឹករឭកទៅដល់ម្ដាយរបស់ខ្លួនឯង ដកដង្ហើមធំ៖

«បងមិនដឹងទេ ពួកយើងមិនអាចយល់ពីពួកគាត់បានឡើយ។ មានពេលខ្លះ បងខឹងស្អប់អ្នកម៉ែខ្លាំងណាស់ មុនពេលគាត់ធ្វើអត្តឃាត គាត់បានឱបបងយំ ប្រាប់បងអត់ទោសឱ្យគាត់។ អ្នកម៉ែបង្កើតបងមកហើយបែរជាបោះបង់ចោលបង បងធ្វើម្ដេចអាចអត់ទោសឱ្យគាត់បានទៅ!»

«ថ្ងៃក្រោយ ពេលមានកូន ខ្ញុំនឹងមិនចាកចេញពីពួកគេមិនថាមូលហេតុអ្វីក៏ដោយ!»

«ថ្ងៃក្រោយ មុនពេលរៀបការ បងនឹងសួរប្រពន្ធបង បើបងស្លាប់ នាងនឹងស្លាប់តាមបងទេ? បើនាងថាចង់រួមស្លាប់រស់ជាមួយគ្នា បងនឹងមិនឃ្លានរៀបការជាមួយនាងទៀតទេ!»

ស៊ីវលូនិងជ័ងស៊ូសម្លឹងមុខគ្នា ហើយនាំគ្នាផ្ទុះសំណើចហាៗ។

ជ័ងស៊ូផ្ដេកក្បាលចុះលើក្បាលគ្រែ ផ្អឹបថ្ពាល់កៀកកើយដៃស៊ីវលូ។

«រង់ចាំបងរៀបចំអ្វីៗរួចរាល់ហើយ ពួកយើងនឹងរួមជាមួយគ្នាត្រលប់ទៅភ្នំសានយាន។ បងចង់មើលថាសួនផ្កាក្ងោកនៅដំណាក់ចាវយុននៅតែរីកស្គុះស្គាយដូចថ្ងៃអស្ដង្គ ចម្ការផ្លែមនរបស់លោកយាយនៅតែខៀវខ្ចីដូចគជ់បៃតងទៀតដែរឬទេ…»

[ដំណាក់ចាវយុន: ដំណាក់របស់ម្ចាស់ក្សត្រីលីស៊ូ លោកយាយរបស់ជ័ងស៊ូនិងស៊ីវយ៉ាវ។]

ស៊ីវលូអង្អែលដៃលើសរសៃសក់ស្កូវរបស់ជ័ងស៊ូ។

«ផ្លូវទៅកាន់ដំណាក់ចាវយុនគឺជាផ្លូវស្រោចឈាម»

ជ័ងស៊ូរីកស្នាមញញឹមត្រជាក់ល្អូក៖

«ដំណើរផ្លូវជ្រែលកលិយុគនិងអំណាចកំពូលតាំងពីអើយមកត្រួសត្រាយទៅដោយឆ្អឹងសឈាមក្រហមស្រស់! បងមិនត្រឹមតែចង់ដណ្ដើមយកដំណាក់ចាវយុនមកវិញ បងចង់បានទាំងភ្នំសានយានទាំងមូល!»

នៅចំពោះមុខមនុស្សគ្រប់គ្នា គេតែងតែលេចមុខជាសុភាពបុរសវ័យក្មេងឆ្លាតវៃ រួសរាយរាក់ទាក់ មានសុជីវធម៌ ជាកំពូលបុរសថ្វីជំនាញច្រើន ពូកែលេងអុក ចេះបិតស្រា និងចេះដំដែក។ រាល់ពេលដែលអ្នកទៃចួបគេ មានអារម្មណ៍ថាដូចជាកំពុងជ្រមុជនៅក្នុងខ្យល់និទាឃរដូវដ៏កក់ក្តៅ។ ប៉ុន្តែនៅចំពោះមុខស៊ីវយ៉ាវ គេស្មោះត្រង់លាតត្រដាងមហិច្ឆតានិងភាពគ្រោតគ្រាតត្រជាក់ល្អូករបស់គេ។

ស៊ីវលូញញឹមពន្យុះ៖

«បងដណ្ដើមយកចុះ!» ប្រៀបដូចជាមយ៉ូរាស្ថិតនៅលើកំពូលមេឃខ្ពស់ ជ័ងស៊ូតាំងពីតូចមកមានមហិច្ឆតាគ្រងអំណាច។ ស៊ីវលូបានដឹងរឿងនេះតាំងពីយូរ។

ជ័ងស៊ូនិយាយទៅកាន់នាង៖

«មន្ត្រីមួយចំនួនធំនៅក្នុងជួររាជការបច្ចុប្បន្នជាមនុស្សរបស់ព្រះបិតុលា។ បងធ្លាប់រកមនុស្សទូលថ្វាយសារ លើកសំណើទទួលព្រះបុត្រាសានយានវិលទៅនគរសានយានវិញ ប៉ុន្តែសុទ្ធតែត្រូវពួកគេបដិសេធ សារសំណើរច្រានចោលទៅមួយកន្លៀតជញ្ជាំង។ ហេតុនេះ បងត្រូវការបង្កើតមូលហេតុមួយ ដែលគ្មានអ្នកណាអាចបដិសេធរឿងដែលបងវិលទៅវិញ។ ហើយនោះប្រាកដជាណាស់ បងត្រូវការប្រើប្រាស់អូន!»

ស៊ីវលូញញឹមស្រស់បស់៖

«សូមអញ្ជើញតាមសប្បាយ!»

ជ័ងស៊ូជ្រប់ថ្ពាល់លើបាតដៃរបស់ស៊ីវលូ ពោលតិចៗ៖

«អូនមកវិញពិតជាប្រសើរណាស់! បងលែងនៅពុះពារប្រយុទ្ធតែម្នាក់ឯងទៀត!»

«នែ៎… ខ្ញុំមានសន្យានឹងបងឯណាថានឹងរួមកៀកស្មាគ្នាប្រយុទ្ធ!»

ជ័ងស៊ូងើបមុខឡើង បានចិត្តស្ដូក៖

«មិនជួយបានហ្អេស! បងជាបងប្រុសរបស់អូន ទោះអូនដំបូងឡើយមិនគិតចង់ជួយ តែបើបងធ្លាក់ក្នុងគ្រោះថ្នាក់ អូនប្រាកដជាមិនអាចឈរឱបដៃមើលទេ!»

ស៊ីវលូជូនជ័ងស៊ូមួយដៃវាយដឹប៖

«ជនឥតខ្មាស! អ្នកដទៃមានបងប្រុស គេមានបងប្រុសមើលថែ ការពារ… ឯណេះវិញ បងបែរជាទារខ្ញុំការពារទៅវិញ!»

ជ័ងស៊ូដកដង្ហើមធំ៖

«មានតែអ៊ីចឹងដឹងធ្វើម្ដេច! កាលពីតូចបងវាយមិនឈ្នះអូនទេ!»

«មិនចេះខ្មាស!»

«ស៊ីវយ៉ាវ!»

ស្នាមញញឹមដាច់យឺតៗ ជ័ងស៊ូម៉ឺងម៉ាត់ចំពោះស៊ីវលូ។

«បងដឹងថាអូនចូលចិត្តរស់នៅជីវិតសេរីភាពស្ងប់សុខ ប៉ុន្តែបងក៏ដឹងដែរថាអូននឹងមិនទុកបងចោល។ រឿងដែលបងសម្រេចចិត្តវិលត្រលប់ទៅវិញលើកនេះនឹងបង្កព្យុះភ្លៀងជាច្រើន អូននឹងជាមុខសញ្ញាទទួលរងជាក់ជាមិនខាន សត្រូវរបស់បងនឹងតាមរករិធីធ្វើបាបអូន។ យកល្អបងនិយាយត្រង់ប្រាប់អូនទុកជាមុន ឱ្យអូនប្រុងប្រយ័ត្នការពារខ្លួនជាជាងសម្ដែងល្ខោន បិទបាំង!»

ស៊ីវលូទះតិចៗលើខ្នងដៃរបស់ជ័ងស៊ូ បង្ហាញថានាងយល់។

នាងនិយាយថា៖

«បងនៅចាំទេ មុនពេលលាចាកលោក លោកយាយបានចាប់កាន់ដៃរបស់ពួកយើងនិងនិយាយថាពួកយើងជាក្មេងកំព្រាកម្សត់ ប្រាប់ពួកយើងថ្ងៃក្រោយត្រូវតែមើលថែគ្នា ការពារគ្នា»

«បងចាំ»

គេធ្វើម្ដេចអាចបំភ្លេចពាក្យពេចន៍ដាប់ឆ្អឹងឆ្លាក់ចិត្តនោះបាន។ ឪពុកម្ដាយស្លាប់យ៉ាងវេទនា គេប្រែជាដឹងក្ដីជាងវ័យរបស់គេ។ កាលនោះ គេតាំងចិត្តសន្យាជាមួយលោកយាយ នឹងមើលថែស៊ីវយ៉ាវឱ្យបានល្អ។ ស៊ីវយ៉ាវដ្បិតនៅតូច តែក៏រៀនធ្វើតាមគេ សន្យាថានឹងការពារគេ។

«កាលនោះខ្ញុំឃើញលោកយាយចម្លែកណាស់ បងជាក្មេងកំព្រាកម្សត់គឺត្រឹមត្រូវ តែខ្ញុំអត់ទេ។ ពេលនេះគិតសព្វៗឡើងវិញទើបយល់ លោកយាយស្រមើលមើលដឹងវាសនាវេនកម្មរបស់ពួកយើង។»

ជ័ងស៊ូខ្សឹកខ្សួល៖

«ដំណាក់ចាវយុនកាលពីមុនថ្ងៃណាក៏ពោរពេញទៅដោយសំឡេងសើចសប្បាយខ្ញៀវខ្ញា ពេលនេះនៅសល់តែបងហើយនិងអូន!»

ស៊ីវលូស្ងប់ស្ងាត់ ងើយសម្លឹងមើលផ្កាយរះលើមេឃ ជ័ងស៊ូក៏ងើយសម្លឹងមើលវាលមេឃធំធេង៖

«សូមអរព្រះគុណព្រះអយ្យកា ព្រះបិតុលាធំ ព្រះបិតុលាទីពីរ ព្រះបិតា ព្រះមាតា ព្រះមាតុឆា និងអ្នកមីងជូយ៉ូ តាមមើលថែខ្ញុំនិងស៊ីយ៉ាវបានចួបជុំគ្នាវិញ!»

I: Chapter 11

វគ្គ១១៖ ជំនួបសាទរពេលណាកើតមាន

ស៊ីវជូយ៉ុងមានដើមកំណើតពីវង្សត្រកូលខ្ពង់ខ្ពស់ ពូជពង្សរាជវង្សានុវង្សស៊ឹងនុង ឪពុករបស់គេគឺជាវីរបុរស ស៊ឹងនុងជូយ៉ុង កំពូលមេទ័ពស៊ឹងនុងល្បីល្បាញក្រោមមេឃនេះ។ ក្រោយពេលនគរស៊ឹងនុងចាញ់សង្គ្រាមដួលរលំ ស៊ីវជូយ៉ុងចុះចូលអធិរាជហ័ងទី ហើយបានរៀបការជាមួយកូនស្រីតែមួយគត់របស់ម្ចាស់មេសម្ព័ន្ធគ្រួសារមហាត្រកូលឈីសួយគឺ ឈីសួយស៊ីវទៀ។ ស៊ីវជូយ៉ុងកាន់តែយូរកាន់តែត្រូវបានអធិរាជហ័ងទីទុកចិត្តប្រើប្រាស់ ក្លាយជាមហាមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់នៅក្នុងជួររាជការសានយាន ទទួលតួនាទីគ្រប់គ្រងតំបន់ភូមិភាគកណ្ដាល។

[ភូមិភាគកណ្ដាល: តំបន់វាលទំនាបកណ្ដាលធំបំផុតស្ថិតនៅក្នុងដែនដីស៊ឹងនុង។ នគរសានយានជាតំបន់ភ្នំ នគរកៅស៊ីងជាតំបន់ទឹក ភូមិភាគកណ្ដាលជាតំបន់វាលទំនាប គ្រួសារត្រកូលធំៗសុទ្ធតែប្រមូលផ្ដុំនៅទីនោះ ជាតំបន់ដែលអធិរាជគ្រប់រូបស្រេកឃ្លានចង់ដណ្ដើមយក។]

ដំបូងដ្បិតខ្លបខ្លាចខ្សែស្រឡាយនិងប្រវត្តិរបស់ស៊ីវជូយ៉ុង ក៏នៅតែមានមនុស្សជាច្រើនខ្សឹបខ្សៀវគ្នា ស៊ីសសូសឥតល្ហែ។ ឪពុករបស់គេតស៊ូប្រយុទ្ធដល់ដង្ហើមចុងក្រោយ ពលីជីវិតដើម្បីនគរស៊ឹងនុង រីឯគេបែរជាចុះចូលសានយាន ក្លាយជាមហាមន្ត្រីរបស់អធិរាជហ័ងទី។ រឿងនេះធ្វើឱ្យមនុស្សលោកមាក់ងាយផ្ដាសាគេ។

យ៉ាងណាកន្លងទៅជាងមួយរយឆ្នាំមកនេះ ដោយសារតែមានគេ ទើបភូមិភាគកណ្ដាល ដែលតាំងពីដើមមកជាកន្លែងដែលមានចោរប្លន់កាចសាហាវ ប្រជារាស្ត្ររងទុក្ខ ឥឡូវនេះមិនអាចថាផ្លាស់ស្បែកប្តូរឆ្អឹង រីកចម្រើនសុខសាន្ដទាំងស្រុង ប៉ុន្តែដោយសារមានការកែលម្អច្បាប់វិន័យ សន្តិសុខតឹងរ៉ឹង មន្ត្រីស្មោះត្រង់ ជាជំរុញដល់ប្រជារាស្ត្រចំណាកស្រុកអាចវិលត្រលប់មកស្រុកកំណើតវិញ រាប់រយពាន់ម៉ឺនគ្រួសារអាចរស់នៅអាស្រ័យបង្កើតមុខរបរ ជីវភាពពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃកាន់តែល្អប្រសើរឡើង។

ឮគេនិយាយថា ស៊ីវជូយ៉ុងមិនដែលច្រានចោលដើមកំណើតរបស់ខ្លួនក្នុងនាមជាកូនចៅនគរស៊ឹងនុងដែលចាញ់សង្គ្រាមនោះឡើយ មិនតែប៉ុណ្ណោះ គេខិតខំប្រឹងប្រែងស្ដារសិទ្ធិសេរីភាពជ្រនកោនសម្រាប់ប្រជារាស្ត្រស៊ឹងនុង។ នៅចំពោះមុខអធិរាជហ័ងទី គេមិនបិទបាំងគោលបំណងរបស់ខ្លួន ដែលចង់គ្រប់គ្រងនិងកសាងភូមិភាគកណ្តាលឱ្យរុងរឿងនិងសម្បូរហូរហៀរ ដើម្បីឱ្យប្រជារាស្ត្រនៅភូមិភាគកណ្តាលរស់នៅដោយសុខសាន្តនិងសន្តិភាព ក្រោយពេលទទួលរងទុក្ខលំបាកនិងបាត់បង់យ៉ាងដំណំនៃសង្គ្រាមឃោរឃៅ។

ដោយសារហេតុនេះ ស៊ីវជូយ៉ុងត្រូវស៊ូទ្រាំនឹងការត្មេះតិះដៀលនិងរងសម្ពាធជាច្រើន។ ប្រជារាស្ត្រតំបន់វាលទំនាបកណ្តាលចាប់ផ្ដើមឈប់សង្ស័យស៊ីវជូយ៉ុងបន្តិចម្តងៗ ហើយចាប់ផ្ដើមកោតគោរពសរសើរគេកាន់តែច្រើនឡើង។ ជូយ៉ុង “ឪពុក” ស្លាប់ទៅយ៉ាងវីរភាពស័ក្តិសមក្នុងនាមជារាជវង្សានុវង្សស៊ឹងនុង ស្នេហាជាតិក្រៃលែង។ ស៊ីវជូយ៉ុងក៏មិនចាញ់ឪពុកខ្លួន គេរស់នៅប្រកបដោយសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរនៃរាជវង្សានុវង្សស៊ឹងនុង ខ្ជាប់ខ្ជួនស្មារតីស្នេហាជាតិជួយស្ដារជីវភាពប្រជារាស្ត្រស៊ឹងនុង។

[សម្រាយ: ស៊ីវជូយ៉ុង អកតញ្ញូចំពោះឪពុក ក្បត់ស៊ឹងនុង។ ត្រកូលឈីសួយជាត្រកូលធ្លាប់ដើរតាមស៊ីវ៉ូ ក្បត់ស៊ីវ៉ូ ក្បត់ស៊ឹងនុង។ ដ្បិតពួកគេត្រូវបង្ខំចិត្តក្បត់មនសិកាជ្រើសរើសផ្លូវនេះដើម្បីការពារអាយុជីវិតនិងផលប្រយោជន៍ក្រុមគ្រួសារ ប៉ុន្តែជនក្បត់ជាតិនៅតែជាជនក្បត់ជាតិ លុបលាងមិនជ្រះ។]

ពិធីប្រកួតទេពកោសល្យរដូវស្លឹកឈើជ្រុះនៅក្រុងឈីសួយ ដើមឡើយជាការប្រកួតទេពកោសល្យដែលរៀបចំដោយស៊ីវជូយ៉ុងបន្ទាប់ពីគេចូលកាន់កាប់តំបន់ភូមិភាគកណ្ដាល។ ដំបូង ពិធីនេះគ្រាន់តែជាការប្រកួតតូចតាចមួយ ដើម្បីលើកទឹកចិត្តដល់ទេពកោសល្យជននៃត្រកូលតំបន់វាលទំនាបកណ្តាល ដើម្បីឱ្យកូនចៅនៅតំបន់វាលទំនាបកណ្តាលមានឱកាសចែករំលែកការរៀនសូត្រ ពង្រីកការយល់ដឹង លុបបំបាត់ទម្លាប់អាក្រក់ អំណួតក្រអឺតក្រទម ពង្រឹងគោលជំហរ ឧស្សាហ៍ព្យាយាម តស៊ូជំនះឥតឈប់ឈរ។

ប៉ុន្តែឥទ្ធិពលនិងភាពទាក់ទាញនៃការប្រកួតនេះបានលាតសន្ធឹងហួសពីតំបន់វាលទំនាបកណ្តាល គ្រួសារនីមួយៗចង់ឱ្យកូនចៅរបស់ពួកគេមានឱកាសបើកខ្សែចក្ខុ និងចូលរួមប្រកួតដ៏មានតម្លៃនេះ។ ហេតុនេះ ចំនួនគ្រួសារដែលចូលរួមការប្រកួតកើនឡើងខ្ពស់ជាលំដាប់។ ក្រោយមក សម្ព័ន្ធគ្រួសារធំៗទូទាំងតាហ័ងទាំងមូលក៏ចូលរួមយ៉ាងកក្រឹកកក្រេង នាំឱ្យពិធីប្រកួតទេពកោសល្យរដូវស្លឹកឈើជ្រុះនៅក្រុងឈីសួយ ក្លាយជាពិធីចួបជុំប្រជុំឱកាសដ៏ឱឡារិកនៅតាហ័ង។

ចំណុចពិសេសនៃការប្រកួតនេះគឺ ឥតបែងចែកនគរ គ្រួសារណាក៏អាចប្រកួតសមត្ថភាព និងទំនាក់ទំនងគ្នាដោយសេរី។ ជារៀងរាល់ឆ្នាំ អធិរាជហ័ងទីនិងអធិរាជស៊ុនទីតែងតែបញ្ជូនរាជទូតរបស់ពួកគេនាំយករង្វាន់ដ៏ក្រាស់ក្រែលសម្រាប់ជ័យលាភីការប្រកួត ដែលរួមចំណែកទាក់ទាញការចូលរួមកាន់តែច្រើនឡើងពីសំណាក់ទេពកោសល្យជនមកពីគ្រប់ទិសទី។

ឆ្នាំនេះ ក្រុមទេពកោសល្យជនចូលរួមប្រកួតរបស់កៅស៊ីង ដឹកនាំដោយរាជទូត យូឈូ។ ជ័ងស៊ូ ស៊ីវលូ និងអានាន អមដំណើរជាមួយក្រុម។ [យូឈូ: ជនហីៗតែមិនធម្មតាម្នាក់ វាយសមរភូមិចុងក្រោយជាមួយសាងលីវ។]

ស៊ីវលូភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំងនៅពេលឮជ័ងស៊ូនិយាយថា នេះជាលើកទីមួយដែលគេចូលរួមកម្សាន្តពិធីប្រកួតនេះ។ តែគិតមួយសន្ទុះ នាងក៏បានយល់។ គ្រួសារទាំងអស់មិនថាតូចធំនៅតាហ័ងសុទ្ធតែធ្វើដំណើរមកក្រុងឈីសួយ សម្រាប់ពិធីប្រកួតនេះ។ អ្នកចូលរួមការប្រកួតគឺជាកូនចៅខ្លាំងពូកែៗរបស់គ្រួសារ។ ចំពោះមនុស្សភាគច្រើន ការប្រកួតនេះសំខាន់ខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែអ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះគឺពួកគេអាចមកទីនេះដើម្បីរាប់អានបង្កើនមិត្ភភក្ដិ បង្កើតទំនាក់ទំនង ជួយជ្រោមជ្រែងអំណាចនាពេលអនាគត។

ហេតុនេះ កាលពីមុនដ្បិតពិតជាចង់ចូលរួម ជ័ងស៊ូត្រូវតែបោះបង់ ព្រោះគេមិនចង់ទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍ពីពួកក្ដាប់អំណាចសានយាន មិនចង់ឱ្យពួកគេកើតមានការសង្ស័យ ប្រយ័ត្នប្រយែងឬចិញ្ចឹមចិត្តចង់កម្ចាត់មុខសញ្ញាសត្រូវ។ ឥឡូវនេះវិញ គេមិនខ្លាចអ្វីទាំងអស់ ព្រោះគេបានត្រៀមខ្លួនវិលត្រលប់ទៅវិញ។

កៅស៊ីងជាទឹកដីដែលសម្បូរភោជទ្រព្យធម្មជាតិខ្សែទន្លេបឹងបួរធំធេង យូឈូសម្រេចចិត្តធ្វើដំណើរតាមទូកដូចរាល់ឆ្នាំ។

ជ័ងស៊ូដំបូងបារម្ភថា ស៊ីវលូនិងអានានធ្វើដំណើរជាមួយគ្នានឹងឈ្លោះប្រកែកគ្នាឆោឡោមិនខាន។ មិននឹកស្មានថា អ្នកទាំងពីរមើលទៅចុះសម្រុងគ្នាខ្លាំងណាស់ ពេលខ្លះថែមទាំងប្រជុំក្បាលគ្នាស៊ីសសូសរឿងផ្ទាល់ខ្លួនទៀតផង។ ជ័ងស៊ូឃើញចម្លែក ឈ្លេចសួរស៊ីវលូ៖

«អូន បញ្ចុះបញ្ចូល អានានដោយវិធីណាហ្នឹង?»

ស៊ីវលូសើចខិល៖

«អាថ៌កំបាំង!»

នៅតាមផ្លូវ ពួកគេបានចួបក្រុមទេពកោសល្យជនជាច្រើនដែលចូលរួមការប្រកួតរបស់បណ្ដាគ្រួសារធំៗ ទូកធំទូកតូចមានគ្រប់ទំហំ។ ត្រកូលធំៗដូចជា “កុលសម្ព័ន្ធកៅស៊ីងធំទាំងបួន” ច្រើនមានមនុស្សរាប់សិបនាក់នៅលើទូកធំ ត្រកូលតូចមានបួនប្រាំនាក់នៅលើទូកតូច ហើយក៏មានទូកដឹកមនុស្សតែម្នាក់តំណាងក្រុមគ្រួសារនីមួយៗ។

មានភាគបន្ត…

«គឺវាមែនទេ?»

ស៊ីវលូងក់ក្បាល។ ជ័ងស៊ូមួយរំពេចនោះចង់កម្ទេចកន្ទុយកញ្ជ្រោងនោះ ប៉ុន្តែស៊ីវលូរហ័សដៃដណ្ដើមយក អង្អែលលេងបណ្ដើរនិយាយបណ្ដើរ៖

«បិសាចកញ្ជ្រោងកន្ទុយប្រាំបួននោះស្អប់អ្នកម៉ែខ្ញុំខ្លាំងណាស់ មិនត្រឹមតែដោយសារតែ… មិត្តរបស់គាត់បានធ្វើឱ្យគេរបួសធ្ងន់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ដោយសារតែអ្នកម៉ែបានសម្លាប់លោកពូទីប្រាំបួន។ គេនិងលោកពូទីប្រាំបួនគឺជាមិត្តសម្លាញ់ល្អ។ រាល់ពេលដែលគេនឹកនាលោកពូ គេនឹងជេរប្រមាថអ្នកម៉ែដោយពាក្យពេចន៍អសុរោះបំផុត។ ប៉ុន្តែអ្នកម៉ែបានស្លាប់ទៅហើយ ហេតុនេះគេបែរមកធ្វើទារុណកម្មខ្ញុំ។ គេចិញ្ចឹមខ្ញុំសាមសិបឆ្នាំ ធ្វើទារុណកម្មខ្ញុំសាមសិបឆ្នាំ។ នៅយប់មួយ គេនិយាយថា ប៉ុន្មានថ្ងៃទៀត ព្រះចន្ទពេញវង់ ដល់ពេលថ្ងៃនោះ គេនឹងស៊ីសាច់ខ្ញុំ។ គេច្រៀងអរបណ្ដើរផឹកស្រាបណ្ដើរ គេស្រវឹងស្ដូកភ្លេចចាក់សោរទ្វារទ្រុងដែក។ ក្រោយសាមសិបឆ្នាំរៀបផែនការរត់គេចខ្លួន ខ្ញុំដឹងពីវិធីដោះសោរទ្វារ។ ខ្ញុំលូនចេញដោយស្ងាត់ៗ លួចដាក់ថ្នាំក្នុងស្រារបស់គេ រួចក៏លូនចូលទៅក្នុងទ្រុងដោយស្ងាត់ៗ ចាក់សោរទ្វារវិញ។ គេមិនប្រទះឃើញអ្វីគួរឱ្យសង្ស័យ។ ថ្ងៃបន្ទាប់ ខ្ញុំចង់ញុះឱ្យគេផឹកស្រា ហេតុនេះខ្ញុំក៏មានចេតនានិយាយពីលោកពូទីប្រាំបួន។ គេវាយដំខ្ញុំមួយប្រាវ ហើយបន្ទាប់មកចាប់ផ្តើមផឹកស្រា។ ថ្នាំដែលខ្ញុំដាក់ក្នុងស្រារបស់គេគឺជាថ្នាំពុលដែលខ្ញុំបានលួចលាយផ្សំអស់ជាច្រើនឆ្នាំ ផ្សំចេញមកពីរបស់ចម្លែកៗរាប់មិនអស់ដែលគេយកឱ្យខ្ញុំហូប។ គេបានដួលចុះទៅលើដី ប្រែទៅជារូបរាងដើមវិញ។ នៅពេលខ្ញុំលូនចេញពីទ្រុង គេបើកភ្នែកធំៗសម្លក់ទាំងកំហឹងដាក់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំដកកាំបិត កាត់កន្ទុយកញ្ជ្រោងរបស់គេម្តងមួយៗ ហើយលើកបង្ហាញឡើងនៅចំពោះមុខឱ្យគេមើល។ មាត់របស់គេពោរពេញដោយឈាម ប៉ុន្តែកែវភ្នែករបស់គេបង្ហាញពីភាពស្ងប់ស្ងាត់យ៉ាងចម្លែក ជាចុងក្រោយគេក៏បិទភ្នែកចុះទៅ។ ខ្ញុំអុចភ្លើង ដុតរូងល្អាងនោះចោល។»

ស៊ីវលូលើកកញ្ជ្រោងកន្ទុយប្រាំបួនឡើង គ្រវីទៅមកនៅចំពោះមុខ៖

«គេឃុំឃាំងខ្ញុំនៅក្នុងទ្រុង ធ្វើទារុណកម្ម និងធ្វើបាបញាំញីខ្ញុំអស់សាមសិបឆ្នាំ។ គេរំលាយចោលមហិទ្ធិឫទ្ធិទាំងអស់ដែលខ្ញុំខិតខំហាត់រៀនតាំងសីល៍នៅភ្នំអ៊ី ប្រែក្លាយខ្ញុំទៅជាជនពិការម្នាក់ ប៉ុន្តែគេក៏បានបង្រៀនខ្ញុំនូវរឿងជាច្រើនផងដែរ។ នៅក្នុងរូងល្អាងនោះ មានតែខ្ញុំនិងគេ ពេលអារម្មណ៍ល្អ គេបង្រៀនខ្ញុំពីវិជ្ជាសីល៍ប្រែរូបរាង។ គេយល់ពីការភ័យខ្លាចរបស់ខ្ញុំពេលមុខមាត់ផ្លាស់ប្ដូរឥតទៀង គេបានជូនខ្ញុំអំណោយកម្រមួយ កញ្ចក់ទិព្វធ្វើពីវិញ្ញាណសត្វទោចស៊ីងស៊ីង មានសមត្ថភាពកត់ត្រាអតីតកាល។ គេបានបង្រៀនខ្ញុំរីធីកត់ចំណាំមុខមាត់របស់ខ្ញុំនៅក្នុងកញ្ចក់ ហេតុនេះនៅថ្ងៃបន្ទាប់ បើសិនជាចង់ ខ្ញុំនៅតែអាចផ្លាស់ប្តូរមុខមាត់របស់ខ្ញុំពីថ្ងៃម្សិល។ បន្តិចម្ដងៗ ខ្ញុំបានរៀនចេះវិធីកត់ចំណាំមុខមាត់របស់ខ្លួនឯង។ ពេលខ្លះគេក៏នាំខ្ញុំចេញទៅក្រៅ បង្រៀនខ្ញុំពីវិធីបែងចែករវាងសត្វនិងរុក្ខជាតិ ប្រាប់ខ្ញុំថាគេធ្លាប់បានសម្លាប់បិសាចជាច្រើន ប្រាប់ខ្ញុំពីចំណុចខ្សោយរបស់ពួកបិសាចទាំងនោះ។ នៅទីបំផុត ខ្ញុំបានសម្លាប់គេ កាត់កន្ទុយប្រាំបីរបស់គេ។ គំនុំគុំកួនរវាងខ្ញុំនិងគេកាត់កងដាច់ស្រេច។ ហេតុនេះ… បងរក្សាទុកកន្ទុយមួយនេះចុះ។»

ស៊ីវលូហុចកន្ទុយកញ្ជ្រោងឱ្យទៅជ័ងស៊ូ៖

«កន្ទុយកញ្ជ្រោងកន្ទុយប្រាំបួនក៏ជាអាវុធទេពដូចស្លាបមយ៉ូរាដែរ។ ខ្ញុំមានសមត្ថភាពចម្លែកអាចប្រែរូបរាងហើយ ហេតុនេះវាគ្មានប្រយោជន៍សម្រាប់ខ្ញុំទៀតទេ។ បងរក្សាទុកចុះ ថ្ងៃក្រោយទុកវាហាត់សីល៍ បងនឹងហាត់ចេះវិជ្ជាសីល៍ប្រែរូបរាងនិងមើលធ្លុះរូបរាងប្រែកាឡាក្លែងក្លាយ។»

ជ័ងស៊ូក្ដៅក្រហាយគប់កន្ទុយកញ្ជ្រោងចោល៖

«បងមិនត្រូវការទេ!»

ស៊ីវលូដឹងថារង់ចាំជ័ងស៊ូបាត់ខឹងទើបអាចលួងលោមគេបាន។ នាងឱ្យសញ្ញាស៊ឺឈី ស៊ឺឈីរើសកន្ទុយកញ្ជ្រោងឡើងទុកដាក់។ ស៊ីវលូពោលទៅស៊ឺឈី៖

«យប់នោះ នៅផ្ទះសំណាក់ បងនិយាយថាចង់ឃើញរូបរាងពិតរបស់អូន ប៉ុន្តែអូនបដិសេធ។ ប៉ុន្តែមិនមែនមកពីអូនចង់បោះបង់ចោលបង ចង់កាត់ផ្តាច់ទំនាក់ទំនងជាមួយបងដើម្បីរត់គេចដោយសុវត្ថិភាព ប៉ុន្តែការពិតគឺអូនមិនអាចផ្លាស់ប្ដូរបាន។ រូបស្មូនកញ្ជ្រោងចំអកអូនពិតជាត្រឹមត្រូវណាស់ សូម្បីតែអូនផ្ទាល់ក៏មិនដឹងរូបរាងពិតរបស់ខ្លួនឯងផង ទើបរូបស្មូនកញ្ជ្រោងមិនអាចប្រែកាឡាចេញ។»

ជ័ងស៊ូខឹងច្រឡោតដាលដោយទាំងស៊ឺឈី មនុស្សដែលមានឈាមជ័រកញ្ជ្រោងកន្ទុយប្រាំបួន។ គេខឹងសម្បានិយាយថា៖

«គេនិយាយថាកញ្ជ្រោងកន្ទុយប្រាំបួនខ្លាំងពូកែប្រែរូបរាង តាមលោកគិតតើស៊ីវយ៉ាវមានជំងឺអ្វីទើបមិនអាចប្រែរូបរាងដើមវិញ?»

ស៊ឺឈីលួចគិតស្ងាត់ៗ ខ្លាចក្រែងតែមុខមាត់កាលពីតូចរបស់ស៊ីវយ៉ាវក៏ក្លែងក្លាយដែរ។ បើសិនជាតាំងពីកើតមកនាងពាក់មុខមាត់ក្លែងក្លាយស្រាប់ នោះគឺបញ្ជាក់ថាអធិរាជស៊ុនទីឬព្រះនាងសានយានប្រើវិជ្ជាសីល៍ខ្លាំងកំពូលឬប្រើអាវុធទេពណាមួយ ទើបអាចធ្វើឱ្យកូនក្មេងម្នាក់គ្មានមហិទ្ធិឫទ្ធិអ្វីក្នុងខ្លួនពាក់មុខមាត់ក្លែងក្លាយដោយគ្មានអ្នកណាប្រទះឃើញ។ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីត្រូវធ្វើបែបនោះ? ប្រាកដជាមានអាថ៌កំបាំងអ្វីមួយនៅពីក្រោយរឿងទាំងនោះ។ ប្រហែលជាពួកគេត្រូវធ្វើបែបនោះដើម្បីការពារស៊ីវយ៉ាវ។

ស៊ឺឈីឆ្លើយតបយឺតៗ៖

«ខ្ញុំមិនច្បាស់ទេ ប្រហែលជាព្រះអង្គដឹង»

ជ័ងស៊ូព្រួយបារម្ភសួរស៊ីវលូ៖

«មើលមិនឃើញរូបរាងពិតរបស់អូន បងមានអារម្មណ៍ថាអូននៅតែកំពុងលាក់ពួននៅក្នុងសម្បកស្នូក បងខ្លាចពេលសម្បកស្នូកនោះត្រូវវាយកម្ទេច អូននឹងបាត់ខ្លួនទៅម្ដងទៀត»

ស៊ីវលូនិយាយលេងសើច៖

«បងចង់ឱ្យខ្ញុំមានមុខមាត់យ៉ាងណាឆាប់និយាយមក៎ ខ្ញុំនឹងប្រែឱ្យបងមើល។ បងចង់បានស្រីស្អាតយ៉ាងណានឹងបានស្រីស្អាតយ៉ាងហ្នឹង!»

ជ័ងស៊ូខឹងចិត្តពេក លើកកណ្ដាប់ដៃឡើង៖

«អូនចង់ស៊ីព្រនុងមែនទេ?»

ស៊ីវលូគ្រវីដៃ៖

«ឥឡូវនេះខ្ញុំវាយមិនឈ្នះបងទេ»

នាងសើចរីករាយងាកទៅអួតដាក់ស៊ឺឈី៖

«ប៉ុន្តែកាលពីតូចគាត់តែងតែវាយចាញ់អូន»

ឱ្យតែគិតពីមហិទ្ធិឫទ្ធិដែលខិតខំហាត់រៀនតាំងសីល៍អស់ជាច្រើនឆ្នាំរបស់ស៊ីវលូត្រូវបានរំលាយចោលទាំងស្រុង មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ នាងត្រូវស៊ូទ្រាំនឹងការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងពីការកម្ចាយមហិទ្ធិឫទ្ធិចេញពីខ្លួនហើយថ្ងៃក្រោយមិនអាចហាត់ឡើងមកវិញ។ ការឈឺចាប់និងកំហឹងទាំងអស់ដែលទប់សង្កត់មុននេះបំបោលផ្ទុះឡើង ភ្លាមនោះមិនអាចនឹងនរតទៅទៀត គេក៏ស្ទុះក្រោកឡើង ដើរចេញយ៉ាងលឿនទៅបន្ទប់វិញ។

«បងទៅសម្រាកហើយ»

ស៊ីវលូសម្លឹងស្រមោលខ្នងរបស់គេ ពោលតិចៗថា៖

«កន្លងហួសហើយ គ្រប់យ៉ាងបានកន្លងហួសហើយ»

បន្ទាប់មកនាងក្រោកឈរឡើងប្រាប់ទៅស៊ឺឈីថា៖

«អូនក៏ចង់សម្រាកដែរ»

«អូនកុំបារម្ភ អូននឹងអាចស្វែករកមកវិញរូបរាងពិតរបស់អូន»

ស៊ីវលូញញឹម ប្រហែលជ័ងស៊ូនិងស៊ឺឈីសុទ្ធតែចង់ឃើញរូបរាងពិតរបស់នាង ប៉ុន្តែពួកគេមានដឹងទេថា អ្នកដែលស្រែកឃ្លានរឿងមួយនេះបំផុតគឺជារូបនាងឯណេះទេ?

I: Chapter 10

វគ្គ១០៖ ទុក្ខកង្វល់នេះអ្នកណាយល់?

អានានទៅកាន់ដំណាក់ហួរស៊ីងរកជ័ងស៊ូ ប៉ុន្តែគេមិននៅទីនោះ។

ឃើញស៊ីវលូកំពុងត្រាំដៃនៅក្នុងទឹកចរណៃថ្មឈីស៊ី អានានសម្រុកកម្រោលចូលទៅ គ្រវាសចានដែកជះចោល។

ស៊ីវលូផ្ងារខ្នងទៅក្រោយ ច្រត់ជើងលើតុ ភ្នែកមុតសម្លក់អានាន មាត់សើចឡកឡើយ ទឹកមុខក្អេងក្អាង។

អានានសម្លឹងមុខស៊ីវលូដូចចង់ស៊ីសាច់ទាំងរស់ នាងចង់មើលឱ្យច្បាស់ពីចុងជើងដល់កំពូលក្បាល ពីកំពូលក្បាលដល់ចុងជើងរបស់មនុស្សគម្រក់នេះ មានអ្វីគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ទៅ។

កាលពីយប់មិញ នាងបានទូលថ្វាយទង្វើអាក្រក់ខិលខូចរបស់ជនពាលវិនស៊ីវលូទៅកាន់ព្រះបិតារបស់នាង តែព្រះបិតាបែរជាមានបន្ទូលថា ស៊ីវលូគ្មានចេតនាធ្វើបាបនាងទេ ហើយថែមទាំងផ្ដាំនាងកុំឱ្យទៅបង្ករឿងជាមួយគេទៀត។ នាងតូចចិត្តជាខ្លាំង យំទ្រេតទ្រត យករឿងទាំងមូលដែលស៊ីវលូលូកលាន់នាងទូលថ្វាយព្រះបិតា ជឿជាក់ថាទ្រង់នឹងខឹងក្រោធពាសមេឃ។ មិននឹកស្មានថា ព្រះបិតាមិនត្រឹមតែមិនខ្ញាល់ទេ ថែមទាំងញញឹមយ៉ាងចម្លែក។ ព្រះបិតាលួងលោមនាងថា៖

«រង់ចាំប៉ុន្មានថ្ងៃទៀត បិតានឹងប្រកាសក្រោមមេឃរឿងដ៏ធំមួយ បុត្រនឹងលែងគ្រាំគ្រាចិត្តលើរឿងនេះទៀត!»

ពាក្យបន្ទូលរបស់ព្រះបិតានៅតែបន្លឺវិលវល់ក្នុងខួរក្បាលនាង ប៉ុន្មានថ្ងៃទៀតនាងនឹងលែងគ្រាំគ្រាចិត្តទៀត? នារីម្នាក់មិនគ្រាំគ្រាចិត្តពេលត្រូវបុរសម្នាក់លូកលាន់? រឿងនោះអាចកើតឡើងលុះត្រាតែបុរសនោះ…បុរសនោះក្លាយជាប្តីរបស់នាង។

អានានចង់តែផ្ទុះឆ្កួតឡើង! នាងលួងចិត្តខ្លួនឯងថារឿងនោះមិនអាចទេ មិនអាចកើតឡើងជាដាច់ខាត! ប៉ុន្តែ…បុគ្គលនោះគឺព្រះបិតា! ព្រះបិតារបស់នាងមិនប្រកាន់ដើមកំណើតឬវង្សត្រកូល ទ្រង់ដាក់ចិត្តដាក់កាយយកអាសារមិនថាជាអ្នកក្រីក្រនិងពួកព្រាយបិសាចថ្នាក់ទាប ព្រះបិតារបស់នាងគឺជាស្តេចដ៏ពិសេសមួយអង្គ។ ចាប់តាំងពីថ្ងៃទ្រង់ឡើងសោយរាជ្យរហូតមកទល់ពេលនេះ ទ្រង់មិនធ្លាប់តែងតាំងម្ចាស់ក្សត្រីមួយអង្គណាឡើយ នាងឮសូរថា ឆ្នាំនោះទ្រង់ស្ទើរតែតតាំងនឹងរាជការទាំងមូល ដាច់អហង្ការមិនជ្រើសរើសព្រះជាយាចេញពីកុលសម្ព័ន្ធកៅស៊ីងធំទាំងបួនដូចស្ដេចអង្គមុនៗដទៃទៀត ប៉ុន្តែបែរជាជ្រើសរើសនារីជនបទក្រីក្រម្នាក់ ដែលជាម្ដាយរបស់នាង ចូលវាំងតែងតាំងជាព្រះជាយា។ ហេតុនេះ ឥឡូវនេះទំនងជាព្រះបិតានឹងលើកនាងរៀបការជាមួយមនុស្សសាមញ្ញថ្នាក់ទាបម្នាក់។

ក្រោយពេលគិតអស់មួយយប់ នាងប្រញាប់ប្រញាល់មករកជ័ងស៊ូ ចង់សុំគេជួយរកមធ្យោបាយឱ្យនាង ប៉ុន្តែបែរជាមកប៉ះមុខគ្នាជាមួយស៊ីវលូនៅទីនេះ។

គេស្នាក់នៅដំណាក់ហួរស៊ីងតាំងពីពេលណា? ហេតុអ្វីនាងមិនដឹងអ្វីសោះ? ហេតុអ្វីជ័ងស៊ូអនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សដូចជាស៊ីវលូស្នាក់នៅជាមួយគាត់? ឬមួយគាត់បានដឹងពីគោលបំណងរបស់ព្រះបិតាហើយ? អ៊ីចឹងគឺច្បាស់ហើយ! គាត់តាំងពីដើមមកតែងតែគោរពស្រលាញ់និងស្តាប់បង្គាប់ព្រះបិតាបំផុត បើព្រះបិតាចង់ធ្វើបែបនេះ… គាត់ប្រាកដជាគាំទ្រ។ អានានសម្លឹងមុខស៊ីវលូមិនដាក់ ទឹកមុខប្រែប្រួលចុះឡើង ពេលខ្លះនាងខាំសង្គ្រឺតធ្មេញទាំងកំហឹង ពេលខ្លះនាងអារម្មណ៍ក្ដុកក្ដួល ចង់តែយំ។ ស៊ីវលូផ្អៀងក្បាលមើលទៅនាង ងឿងឆ្ងល់មិនដាច់ ស្រីច្រម៉ក់នេះថ្ងៃនេះកើតស្អីហ្នឹង?…

ស៊ីវលូគ្រវីដៃនៅមុខអានាន៖

«អេ៎… នាងមិនអីទេហ្អេស?

អានានក្ដាប់កណ្ដាប់ដៃណែន ស្រែកគំហក៖

«យើងអីយ៉ាងម៉េច!»

ស៊ីវលូក្រឡេកមើលទៅកណ្ដាប់ដៃអានាន៖

«កុំប្រើដៃប្រើជើងណា៎ នាងហ៊ានចេញដៃ ខ្ញុំតដៃវិញហើយ!»

អានានខឹងពុះឈាម ដើរទៅដើរមកនៅក្នុងទីធ្លា ខួរក្បាលរិះគិត តើគួរវាយស៊ីវលូឱ្យស្លាប់ឥឡូវនេះទេ? នៅជុំវិញសុទ្ធតែអ្នកបម្រើ ហើយនៅមានបុរសចម្លែកម្នាក់នោះលាក់ខ្លួនលិបលនៅពីក្រោយបង្អួច។ ព្រះបិតានិងជ័ងស៊ូឆ្លាតវៃ ពួកគេប្រាកដជាមិនផ្តល់ឱកាសឱ្យនាងចេញដៃនៅទីនេះ។

អានានអង្គុយសម្ងែងឫកនៅមុខស៊ីវលូ ដំឡើងសំឡេង៖

«ឯងស្ដាប់ឱ្យច្បាស់! យើងមិនព្រមរៀបការជាមួយឯងទេ! បើឯងរៀបការជាមួយយើង ថ្ងៃណាក៏យើងវាយដំច្រំធាក់ឯងដែរ! យើងមិនទុកឱ្យឯងរស់ស្រួលទេ! មុននិងក្រោយយើងនឹងវាយឯងបែកខ្ញែកសាកសព!»

ស៊ីវលូមុខឆ្ងល់៖

«ខ្ញុំថាចង់រៀបការជាមួយនាងពីអង្កាល់?»

អានានមុខស្លឺ៖

«មែនទេ?»

«មែន!»

«តែយើងជាព្រះនាង!»

«មកពីនាងជាព្រះនាងហ្នឹងហើយទើបខ្ញុំមិនត្រូវការ!»

អានានមិនយល់ពីស៊ីវលូ ឱ្យតែគេមិនរៀបការជាមួយនាងគឺប្រសើរហើយ។

«បើអ៊ីចឹង ឯងត្រូវសម្ដែងធ្វើខ្លួនជាមនុស្សចោលម្សៀត ល្មោភទ្រព្យធន អត់បានការ ធ្វើឱ្យព្រះបិតាមើលងាយឯង ស្អប់ខ្ពើមឯង។ បើឯងព្រមធ្វើបែបហ្នឹងនោះ យើងនឹងលើកលែងទោសឱ្យឯង ថ្ងៃក្រោយឈប់រករឿងឯងទៀត!»

ស៊ីវលូញញឹម៖

«បាន! ខ្ញុំសន្យាថាមិនឱ្យព្រះបិតានាងចាប់នាងរៀបការទេ»

«ឯងស្បថទៅ!»

ស៊ីវលូមិនស្ទាក់ស្ទើរ លើកដៃឡើង ស្បថប្រាកដ៖

«ខ្ញុំស្បថ ដាច់ខាតមិនឱ្យព្រះអង្គចាប់នាងរៀបការជាមួយខ្ញុំទេ បើពុំនោះទេ ខ្ញុំនឹងត្រូវរន្ទះផ្ដន្ទា!»

លុះពេលនេះទើបអានានទុកចិត្តពេញទី នាងក្រឡេកមើលជុំវិញ ឃើញគ្មានមនុស្សឈរជិត អានានឱនខ្សឹបដាក់ត្រចៀកស៊ីវលូ

«ប៉ុន្មានថ្ងៃទៀត ពិធីប្រកួតទេពកោសល្យរដូវស្លឹកឈើជ្រុះប្រចាំឆ្នាំដែលរៀបចំឡើងដោយស៊ីវជូយ៉ុង នឹងក្លាយជាឱកាសសម្រាប់បុរសនារីវ័យក្មេងក្រោមមេឃនេះចូលរួមការប្រកួត បញ្ចេញសមត្ថភាព ចែករំលែកការរៀនសូត្រ និងជ្រើសរើសទេពកោសល្យជនជើងឯកចុងក្រោយ។ នៅពេលនោះ សម្ព័ន្ធគ្រួសារធំៗទូទាំងតាហ័ងទាំងមូលនឹងប្រមូលផ្តុំគ្នា ព្រះបិតាឱ្យតម្លៃឯង ទ្រង់នឹងបញ្ជូនឯងទៅ ឱ្យឯងមានឱកាសរៀនសូត្រនិងបង្កើតមិត្ត។ ដល់ថ្ងៃនោះខ្ញុំនឹងរួមដំណើរទៅជាមួយឯង សហការគ្នាជាមួយឯង សម្ដែងល្ខោនធ្វើឱ្យព្រះបិតាខកចិត្តនឹងឯង។»

[តាហ័ង: វាលរហោឋានលោកិយ វាលខ្សាច់លឿងកកើតឡើងក្រោមមេឃដំបូង។]

ស៊ីវលូភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង អានានពិតចំជាកូនស្រីរបស់អធិរាជស៊ុនទីមែន! នាងមើលទៅក្មេងខ្ចីនិងចិត្តក្ដៅ ប៉ុន្តែហាក់បីអ្វីដែលនាងបានឃើញបានឮតាំងពីតូចដល់ធំបណ្ដុះគំនិតរបស់អានានឆ្លាតវៃចំពោះស្ថានការណ៍នៅតាហ័ង។

នាងដឹងថា មនុស្សដែលឧទ្ទេសនាមបញ្ជូនទៅចូលរួមការប្រកួត សុទ្ធតែជាមនុស្សសំខាន់ៗនៅក្នុងសម្ព័ន្ធគ្រួសារធំៗមកពីគ្រប់ទិសទី ទំនងជានឹងក្លាយជាអនាគតម្ចាស់មេសម្ព័ន្ធថ្មី។ បើបង្កជម្លោះធ្វើឱ្យពួកគេអាក់អន់ចិត្ត មិនថាមានទេពកោសល្យប៉ុនណា អនាគតទៅពិបាកសាងសមិទ្ធផល ហើយពិតណាស់អធិរាជស៊ុនទីនឹងមិនប្រគល់តួនាទីសំខាន់ៗដល់មនុស្សធុនហ្នឹងឡើយ។ អានានមិនចង់ប្រឆាំងផ្ទាល់នៅចំពោះមុខអធិរាជស៊ុនទី សម្បកក្រៅធ្វើជាទន់ភ្លន់ ស្ដាប់បង្គាប់ ប៉ុន្តែនៅពីក្រោយខ្នង រៀបចំផែនការយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ។

ស៊ីវលូងក់ក្បាលផ្ងក់ៗមើលធ្ងន់អានាន៖

«នាងឆ្លាតណាស់ ទាស់តែមិនធ្លាប់ហែលឆ្លង ទាល់តែហែលឆ្លងខ្លះទើបអាចក្លាយជាជនមានសមត្ថភាព!»

ប៉ុន្តែអានានចាំបាច់អីដណ្ដើមអំណាច ចាំបាច់អីប្រកួតប្រជែងជីវិត នាងក្លាយជាជនមានសមត្ថភាពធ្វើអី! ស៊ីវលូគ្រវីក្បាលសើចដាក់ខ្លួនឯង។

អានានប្រុងប្រយ័ត្នសម្លឹងមុខស៊ីវលូ៖

«ហាមលង់ស្រលាញ់យើងឱ្យសោះ!»

«គ្មានថ្ងៃ!»

អានាន ហ៊ឹស មួយម៉ាត់៖

«សម្រេចធ្លុងមួយអ៊ីចឹងចុះ! បើព្រះបិតាមិនឧទ្ទេសនាមឯងទៅទេ យើងនឹងជួយនិយាយជួសឯង តែឯងត្រូវតែរក្សាសម្ដី!»

តាំងពីដើមរហូតមកទល់ពេលនេះ ស៊ឺឈីលាក់ខ្លួននៅពីក្រោយបង្អួចចៀសមុខពីអានាន ឃើញនាងទៅបាត់ ទើបគេឈានដើរចេញមក សួរទៅស៊ីវលូ៖

«អូនចង់ទៅចូលរួមការប្រកួតនោះ?»

នាងងក់ក្បាល៖

«ជ័ងស៊ូប្រាកដជាទៅចូលរួមកម្សាន្ត អូនចង់ទៅលេងជាមួយគាត់មួយជើង។ ថ្ងៃក្រោយទៅ ក្រោយពេលបិតាប្រកាសក្រោមមេឃពីឋានៈរបស់អូន អ្វីៗនឹងខុសពីមុន ឆ្លៀតពេលនៅមានសេរីភាព អូនចង់ទៅដើរលេងឱ្យអស់ចិត្ត!»

«មនោសញ្ចេតនារវាងអូននិងជ័ងស៊ូជ្រាលជ្រៅណាស់?»

«អូនមិនដែលគិតវាស់ស្ទង់មនោសញ្ចេតនារបស់អូនចំពោះគាត់ឡើយ។ កាលពីតូច លេងជាមួយគាត់ វាយគ្នាជាមួយគាត់ ពេលរីករាយហៅបងប្រុស ពេលខឹងក៏ហៅកំបុតៗ។ ពីរនាក់បងប្អូនប្រលែងលេងជាមួយគ្នា ហូបបាយជាមួយគ្នា ដេកជាមួយគ្នា។ ឃើញគាត់ត្រូវរបួស អូនប៉ងអូនអាចឈឺជំនួសគាត់ ឃើញគាត់ត្រូវអ្នកដទៃមើលងាយ អូនពិបាកចិត្តមិនចាញ់គាត់។ ប៉ុន្មានឆ្នាំកន្លងមកនេះ គាត់ទទួលរងការលំបាកនិងកម្សត់វេទនាខ្លាំងណាស់។ ឪពុកម្តាយគាត់ឆាប់ស្លាប់ លោកយាយស្លាប់ អ្នកម៉ែអូនទទួលគាត់ចិញ្ចឹមបីបាច់ ក្រោយមកអ្នកម៉ែអូនពលីជីវិត គាត់ក៏ក្លាយជាក្មេងកំព្រា ឯកាតែម្នាក់ឯង។ កាលគាត់នៅតូច គាត់ត្រូវពួកលោកពូបណ្ដេញទៅនគរកៅស៊ីង។ នគរសានយាន ជាស្រុកកំណើតរបស់គាត់ ប៉ុន្តែនៅទីនោះគាត់គ្មានកន្លែងឈោងតោង។ ដ្បិតនៅកៅស៊ីងគោរពចាត់ទុកគាត់ជាព្រះបុត្រាម្នាក់ ប៉ុន្តែតាមពិតគាត់គ្រាន់តែជាអ្នកសុំអាស្រ័យជ្រកកោន សូម្បីតែអ្នកបម្រើក្នុងវាំងក៏មើលងាយគាត់ដែរ គិតថាគាត់ស្នាក់នៅទទេហូបចុកទទេ រស់នៅពឹងផ្អែកអធិរាជស៊ុនទី។ អូននិងគាត់បែកគ្នាជាច្រើនឆ្នាំ ហេតុនេះអូនមិនដឹងថាគាត់បានឆ្លងកាត់រឿងរ៉ាវអ្វីខ្លះ អូនចង់ឆ្លៀតឱកាសនេះ នៅក្បែរគាត់ឱ្យបានច្រើន។»

«អូនស្ម័គ្រចិត្តនៅទីនេះជាមួយពួកគេ?»

«អូនស្ម័គ្រចិត្តចួបជុំជាមួយពួកគាត់វិញ តែអូនទម្លាប់រស់នៅជីវិតសេរីភាពស្ងប់សុខ មិនចាប់អារម្មណ៍ឋានៈជាព្រះនាងកៅស៊ីង។ ប៉ុន្តែសូម្បីស្រីច្រម៉ក់ក្មេងខ្ចីដូចជាអានាន ក៏យល់ច្បាស់ពីចរិតព្រះបិតា ព្រះអយ្យកោ និងជ័ងស៊ូ យល់ច្បាស់ថាប្រឆាំងនឹងពួកគាត់មានតែជួញទុក្ខដាក់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ!»

ស៊ីវលូដកដង្ហើមធំ៖

«ជាការប្រសើរបើអូនមិនបង្ហាញខ្លួននោះអ្វីៗនឹងខុសផ្សេងពីនេះ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ពួកគាត់ប្រាកដជាមិនអនុញ្ញាតឱ្យអូនវិលទៅធ្វើជាវិនស៊ីវលូវិញ។ ពីមុនអូនរិះរកគ្រប់វិធីគេចពួនព្រោះពួកគាត់ធ្វើឱ្យអូនឈឺចិត្ត អូនមិនចង់ចួបពួកគាត់វិញទេ តែនៅមានមូលហេតុមួយទៀត អូនដឹងខ្លួនច្បាស់ថា ខណៈពេលដែលអូនឈានជើងចូលវិមាននេះ អូននឹងគ្មានឱកាសចាកចេញពីទីនេះទៀតឡើយ!»

ស៊ឺឈីនៅស្ងៀមស្ងាត់សម្លឹងស៊ីវលូ បន្លឺសំឡេងស្រទន់៖

«មនុស្សម្នាក់ៗគ្មានសិទ្ធិរើសកំណើតខ្លួនឯង ទោះមិនចង់យ៉ាងណា ក៏ត្រូវរៀនទទួលយក!»

ស៊ីវលូញញឹមកម្សត់៖

«បងស្មុគស្មាញ អូនក៏ស្មុគស្មាញ មិនដឹងថាដប់ប្រាំឆ្នាំក្រោយនឹងទៅជាយ៉ាងណា?»

ស៊ឺឈីរីកស្នាមញញឹមដូចផ្កា កក់ដ្ដៅពោលថា៖

«បេះដូងនេះដូចជាព្រះចន្ទរះភ្លឺ អាកាសមេឃប្រែប្រួលឥតព្រៀង ត្រឹមជាពពកខ្មៅមិនយូរបិទបាំងពន្លឺព្រះចន្ទ ទីបំផុតពពកខ្មៅគង់រសាត់ ព្រះចន្ទនឹងរះភ្លឺឡើងវិញ»

ស៊ីវលូញញឹមអៀន ចង្អុលដៃត្រង់បេះដូងខ្លួនឯង លេងផងមែនផង៖

«អាណិតដល់បេះដូងអូនចំបែងងងឹត បើបេះដូងបងជាព្រះចន្ទពេញវង់ សូមរះបំភ្លឺដល់បេះដូងអូន»

ជ័ងស៊ូនៅសុខៗនោះបង្ហាញខ្លួនឡើង៖

«កំពុងនិយាយអ្វីហ្នឹង? បងឮថាអានានទើបតែមកទីនេះ នាងមានធ្វើឱ្យអូនពិបាកទេ?»

ស៊ីវលូញញឹមលាក់កំណួច៖

«អត់ទេ ខ្ញុំនិងនាងនិយាយគ្នារីករាយណាស់»

ជ័ងស៊ូពោលរអៀសចិត្ត៖

«លោកគ្រូបានផ្ញើសារជូនដំណឹងទៅកាន់ព្រះអយ្យកោនិងព្រះម៉ែ។ អូនក៏ដឹងដែរ សាវតារបស់អូនគឺពិសេសណាស់ ត្រូវរង់ចាំលោកគ្រូពិភាក្សានិងសម្រេចជាឯកច្ឆន្ទជាមួយព្រះអយ្យកោ ហើយសុំការអនុញ្ញាតពីព្រះម៉ែចប់សព្វ ទើបអាចប្រកាសក្រោមមេឃទាំងមូល។ ហេតុនេះហើយ លោកគ្រូនិងបងសម្រេចចិត្តជាបណ្ដោះអាសន្នលាក់ការសម្ងាត់ពីសាវតារបស់អូនសិន។»

ស៊ីវលូភ្ញាក់ផ្អើល លាន់មាត់ថា៖

«សុំការអនុញ្ញាតពីយាយចាស់ព្រះម៉ែពិបាកផ្គាប់ចិត្តនោះហ្អេស? នៅមានអាល្អិតលួកយ៉ាងដ៏អាក្រក់និងអាយៀកដ៏ល្ងង់នោះទៀត! លួកយ៉ាងនឹងសម្លាប់ខ្ញុំមិនខាន!»

ជ័ងស៊ូទម្លាក់ទឹកមុខ៖

«មិនឱ្យនិយាយផ្ដាសទេ! សូម្បីព្រះអយ្យកោក៏ត្រូវគោរពព្រះម៉ែ! ម្យ៉ាងទៀត អាយៀកបានតាំងសីល៍ប្រែជាមនុស្ស មានឈ្មោះថ្មីហៅថា យៀកជុង។ នៅពេលចួបពួកគេ អូនត្រូវតែគួរសមបន្តិច!»

ស៊ីវលូនឹករឭកពេលវេលារស់នៅលើភ្នំអ៊ី។ លួកយ៉ាង គឺជាចាបស អម្បូរបក្សីដ៏ស្អាត មានរូបរាងដូចមយ៉ូរា នៅពេលប្រែជាមនុស្ស មានរូបរាងក្មេងប្រុសតូចទាបប្រហែលអាយុដប់ឆ្នាំ។ ហេតុនេះ លួកយ៉ាងមិនចូលចិត្តប្រែជាមនុស្សទេ មុខស្អុយចិត្តអាក្រក់។ រាល់ពេលដែលនាងខ្ជិលហាត់រៀន គេតែងតែប្រើចំពុះចឹកក្បាលនាងឥតប្រណី ដេញចឹកនាងជុំវិញព្រៃផ្កាអង្គាសីល៍ដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ អាយៀក គឺជាសត្វខ្លាត្រី អម្បូរកញ្ជ្រោង កាលនោះគេនៅមិនទាន់ប្រែជាមនុស្សតែរវៀសរវៃ ស្លូតបូតចិត្តល្អ។ រាល់ពេលដែលលួកយ៉ាងចង់ចឹកនាង អាយៀកនឹងកាន់ជើងនាង ការពារនាងជានិច្ច។

ច្រើនឆ្នាំកន្លងទៅ មិននឹកស្មានថាអាយៀកអាចប្រែជាមនុស្ស រីឯលួកយ៉ាង មិនដឹងថាមានធំខ្ពស់ជាងមុនឬអត់…

កាលនោះនាងនៅតូច ខ្វះគំនិតយល់ដឹង ហេតុនេះតែងតែយល់ថា ព្រះម៉ែនិងលួកយ៉ាងជាមនុស្សអាក្រក់។ ប៉ុន្តែក្រោយមក នៅពេលនាងត្រូវពឹងផ្អែកលើខ្លួនឯងគេចពីសេចក្តីស្លាប់ម្តងហើយម្តងទៀត ទើបនាងបានយល់ពួកគេធ្វើបែបនេះក៏ព្រោះតែចង់ឱ្យនាងល្អ។ នៅពេលវង្វេងតែលតោលគ្រប់ទីកន្លែង មិនមែននាងមិនធ្លាប់គិតចង់វិលត្រលប់ទៅវិញទេ នាងដឹងថា ពួកគេនឹងមិនស្អប់ខ្ពើមនាងឡើយ មិនថានាងក្លាយជាកូនបិសាចមុខមាត់ផ្លាស់ប្ដូរឥតទៀងក៏ដោយ។

ប៉ុន្តែនៅពេលដែលនាងមានភាពក្លាហាន តាំងចិត្តគ្រប់គ្រាន់ចង់វិលត្រលប់ទៅវិញ នាងក៏ត្រូវបិសាចចាប់ឃុំនៅក្នុងទ្រុង ធ្វើទារុណកម្ម វាយធ្វើបាបអស់សាមសិបឆ្នាំ មហិទ្ធិឫទ្ធិរលាយអស់ នាងយល់ច្បាស់ថានាងមិនអាចវិលត្រលប់ទៅវិញបានទៀតឡើយ ហេតុនេះនាងសម្រេចចិត្តបន្តដើរផ្សងព្រេងទៅមុខ។

[អាយៀកនិងលួកយ៉ាងគឺជាមិត្តល្អរបស់អាស៊ីង ដែលជាម្ដាយរបស់ស៊ីវយ៉ាវ អាយៀកជាយានជំនិះ លួកយ៉ាងជាចាបនាំសំបុត្រស្នេហា។]

ស៊ីវលូនឹកឆ្ងល់សួរ៖

«លួកយ៉ាងនិងយៀកជុងនឹងមកទីនេះទេ?»

«បើព្រះម៉ែឱ្យពួកគេដឹង ពួកគេប្រាកដជាមកភ្លាម?»

ស៊ីវលូដកដង្ហើមធំ៖

«ឃ្លាតឆ្ងាយយូរយ៉ាងនេះ ថ្ងៃចួបវិញអរផងភ័យផង»

ជ័ងស៊ូខោកនាងមួយក្រញ៉រដៃ៖

«ម៉េចនៅសុខៗប្រែជាម្ញ៉ិកម្ញ៉ក់ ងាយទឹកភ្នែកម៉្លេះ? លោកគ្រូមានបន្ទូលថាយប់នេះនឹងហូបអាហារពេលយប់ជាមួយពួកយើង បង… បានទូលថ្វាយទ្រង់រឿងរបស់អូនហើយ។»

ស៊ីវលូឱនក្បាលចុះបាត់សំឡេង។

នៅពេលយប់ អធិរាជស៊ុនទីយាងទៅកាន់ដំណាក់ហួរស៊ីងសោយក្រយាជាមួយស៊ីវលូ ជ័ងស៊ូ និងស៊ឺឈី។

លើកនេះ ស៊ីវលូសម្ដែងអាកប្បកិរិយាត្រឹមត្រូវ។ ប៉ុន្តែកាលពីមុន នាងជាម្ចាស់ដំណាក់ហៃអើ គ្មានសណ្ដាប់ធ្នាប់អ្វីទាំងអស់។ ជាងពីររយឆ្នាំកន្លងទៅ នាងបានភ្លេចច្បាប់វិន័យទាំងអស់នៅក្នុងវាំងដែលនាងធ្លាប់រៀន។ ហេតុនេះ កាយវិការនីមួយៗរបស់នាងពេលនេះពិតជាឆ្គាំឆ្គងខ្លាំងណាស់។

ស៊ឺឈីនៅក្បែរនាងជានិច្ច ឱនខ្សឹបរំឮកប្រាប់នាងថ្នមៗ។ ជ័ងស៊ូគិតតែឱបដៃអង្គុយមើល លួចសើចម្តងម្កាល សើចចំអកស៊ីវលូ។

ស៊ីវលូតឹងទ្រូង៖

«បងមិនខុសកាលពីតូចទេ បងប្រុសមហាអាក្រក់!»

ខ្សែភ្នែកជ័ងស៊ូរាបស្មើ ស្នាមញញឹមដិតបបូរមាត់ថា៖

«បើមិនធ្វើបាបអូន ឱ្យធ្វើបាបអ្នកណា?»

អធិរាជស៊ុនញញឹមស្លូតបូត បន្លឺបន្ទូលថា៖

«ណ្ហើយចុះ រាល់ថ្ងៃបុត្រហូបចុកយ៉ាងណាក៏ឥឡូវយ៉ាងហ្នឹងចុះ!»

ស៊ីវលូញញឹមភ្នែកពភ្លឹម៖

«បិតាពេលណាក៏ស្រលាញ់បុត្រជាងគេ!»

និយាយចប់ កោងខ្នងចុះ មូរចុងដៃ ចាប់ផ្ដើមធ្វើកិច្ច។ ហូបអាហាររួច អធិរាជស៊ុនទីមានបន្ទូលទៅស៊ីវលូ៖

«ព្រះចន្ទយប់នេះស្អាត បុត្រកំដរបិតាដើរបន្តិចមក៎!»

«ព្រះពរ!»

ស៊ីវលូដើរតាមអធិរាជស៊ុនទីចេញទៅក្រៅ ទៅកាន់សួនច្បារអ៊ីឈិនយៀន។

នៅក្នុងសួនច្បារអ៊ីឈិនយៀនមានរបស់ច្រើនបី៖ ទឹកច្រើន ផ្កាកម្រច្រើន និងសត្វកម្រច្រើន។ ឮថាទីនេះគឺជាកន្លែងដែលអតីតអធិរាជស៊ុនទីតែងតែយាងមកលម្ហែកាយ។ ស៊ីវលូនៅចាំថា កាលពីតូច ម្ដាយរបស់នាងតែងតែនាំនាងមកលេងនៅទីនេះ។ ពេលខ្លះ ម្តាយនិងកូនទាំងពីរនាក់នៅក្នុងសួនច្បារនេះពេញមួយថ្ងៃ។

អ្នកម៉ែអានសៀវភៅ នាងលេងនៅក្នុងទឹកឬរត់លេង វាយតប់គ្នាជាមួយសត្វស្លាបនៅទីនេះ។ វិមានស៊ឺអ៊ីងធំទូលាយ មានកន្លែងជាច្រើននាងមិនធ្លាប់ទៅ នាងស្គាល់តែពីរកន្លែងប៉ុណ្ណោះ គឺដំណាក់ស៊ឺស៊ីង ដែលជាដំណាក់គង់នៅរបស់ម្តាយនាង និងសួនច្បារអ៊ីឈិនយៀន។

តាំងពីវិលមកវិមានស៊ឺអ៊ីងវិញ ស៊ីវលូដើរលម្ហែជាញឹកញាប់ទៅក្រៅខ្លោងទ្វារអ៊ីឈិនយៀន ប៉ុន្តែមិនដែលចូលទៅខាងក្នុងម្តងណាឡើយ។ វិមានស៊ឺអ៊ីងបានផ្លាស់ប្តូរម្ចាស់ថ្មីជាយូរ នាងខ្លាចប្រឈមមុខនឹងការផ្លាស់ប្តូរ ធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ដូចជាអនុស្សាវរីយ៍ចាស់មិនស្ថិតស្ថេរ។

ស៊ីវលូកំដរឪពុកដើរលម្ហែលេងនៅក្នុងសួនច្បារ ច្រមុះនាងឆួលៗ កន្ទុយភ្នែកនាងសើម។ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនៅតែដូចមុន នាងមានអារម្មណ៍ថានាងទើបតែមកលេងកាលពីម្សិលមិញ។ នៅពេលដើរកាត់សាលាឆទានដែលមានស្ពានសងខាង ភ្លាមនោះស៊ីវលូរត់រ៉ុយចូលទៅក្នុង ឈមចុះក្បែរសសរសាលាឆទានឆែករកមើល។ នៅលើសសរមានរូបគំនូរគ្រវេមគ្រវាមកុកសមួយគូ។ ស៊ីវលូរំជួលចិត្តលាន់មាត់ថា៖

«បិតា! រូបដែលបុត្រគូរនៅទីនេះនៅឡើយ! គំនូសនេះក៏អ៊ីចឹងដែរ នៅមាននៅឡើយ!»

នៅលើសសរមានគំនូសឆ្កូតបី។ នោះជាស្នាមឆូតដោយផ្ទាល់ដៃអធិរាជស៊ុនទីកាលពីមុន នៅពេលដែលទ្រង់ឆូតវាស់កម្ពស់កូនស្រីរបស់ទ្រង់។ កាលនោះ ស៊ីវលូជឿជាក់ថា នាងនឹងធំខ្ពស់ជាងមុន ធំខ្ពស់រហូត ធំខ្ពស់រហូតខ្ពស់ជាងព្រះបិតារបស់នាង ធំខ្ពស់រហូតផុតដៃចង្អុលរបស់ទ្រង់ ធំខ្ពស់រហូតដល់ទ្រង់មិនអាចឈោងដៃឆូតវាស់កម្ពស់របស់នាងនៅលើសសរនេះបានទៀត។

សាលាឆទាននេះត្រូវបានជួសជុលជាច្រើនលើកច្រើនសារមកហើយ ប៉ុន្តែអនុស្សាវរីយ៍របស់ឪពុកនិងកូនស្រីទាំងពីរកាលពីមុននៅតែរក្សាទុកដូចដើម។

អធិរាជស៊ុនអង្គុយចុះនៅក្បែរសសរ ញញឹមសម្លឹងមើលរូបគំនូរ៖

«នេះគឺជាស្នាដៃដែលបុត្រដាក់ចិត្តគូរ បុត្របានសុំឱ្យបិតារក្សាវា! ហើយបុត្រនៅនិយាយថា នឹងខិតខំរៀនដេរប៉ាក់ ប៉ាក់កន្សែងដៃរូបកុកសមួយគូជូនបិតានោះអី!»

ស៊ីវលូក្រសោបឱបដើមដៃរបស់ឪពុក។ ដ្បិតឪពុកនិងកូនស្រីបានទទួលស្គាល់គ្នាវិញ ក៏នាងនៅតែមិនមានអារម្មណ៍ថាបានវិលមកផ្ទះវិញដែរ។ លុះទាល់តែខណៈពេលនេះ ទើបនាងមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅនោះ។

ទឹកភ្នែកនាងស្រក់ហូរ អធិរាជស៊ុនទីឈ្លីៗខ្នងឱបកូនស្រី ទុកឱ្យនាងយំសោកឱ្យអស់ចិត្ត ទុកឱ្យគ្រប់ទុក្ខលំបាក កម្សត់វេទនា និងភាពជូរចត់នៃជីវិតវង្វេងតែលតោលគ្រប់ទីកន្លែងតាមទាំងទឹកភ្នែករំសាយចេញមកឱ្យអស់។

ស៊ីវលូយំរហូត ទឹកភ្នែកបីរយឆ្នាំចេះតែកើនហូរឥតឈប់ឈរ យំច្រើនរហូតធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ខ្មាសអៀន មួយសន្ទុះធំក្រោយមក នាងយំប្រាប់ឪពុកថា៖

«ជាធម្មតាបុត្រមិនមែនងាយទឹកភ្នែកអ៊ីចឹងទេ!»

«កុំខ្មាស អ្នកដែលគួរខ្មាសគឺបិតា! ទឹកភ្នែករបស់កូនស្រី គឺជាទំនួលខ្វះការទទួលខុសត្រូវរបស់ឪពុក!»

ទឹកភ្នែកនាងបន្តហូរដូចជាភ្លៀង នាងជ្រប់មុខលាក់ក្នុងកន្សែងដៃ បន្តិចក្រោយមក នាងងើបមុខឡើង៖

«បុត្រមិនយំទៀតទេ!»

នាងទាញឪពុកក្រោកឡើង បន្ទាប់មកនាងឈរបែរខ្នងផ្ទប់ជាប់សសរ។

«បិតា បិតាវាស់កម្ពស់របស់បុត្រមើលទៅ!»

អធិរាជស៊ុនដាក់ដៃត្រង់ក្បាលរបស់នាងឆូតលើសសរមួយឆ្កូត ហើយបន្លឺញោះនាង។

«បុត្រធំខ្ពស់រហូតធំខ្ពស់រហូត ប៉ុន្មានឆ្នាំកន្លងទៅហើយនៅតែមិនខ្ពស់ជាងបិតា បិតានៅពេញកម្ពស់វាស់ជាមួយបុត្រ!»

ស៊ីវលូលានអណ្ដាតផងសើចស្ញេញស្ញាញផង ឈានជើងថយបន្តិច សម្លឹងមើលគំនូសលើសសរ នៅសុខៗស្រពោនមុខចុះ៖

«មិនដឹងថានោះជាកម្ពស់ពិតរបស់បុត្រឬអត់ បុត្រមានអារម្មណ៍ថាគ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែក្លែងក្លាយ!»

នៅពេលប្រាប់រឿងរ៉ាវទាំងឡាយទៅជ័ងស៊ូ ស៊ីវលូព្យាយាមបង្ហាញភាពធូរស្រាល បង្ហាញថានាងទទួលស្គាល់រូបរាងចម្លែករបស់នាង ទម្លាប់ជាមួយរូបរាងក្លែងក្លាយរបស់នាង។ នៅខណៈពេលនេះ នាងបង្ហាញភាពភ័យខ្លាចកំពុងឆេះរោលនៅក្នុងចិត្ត។

អធិរាជស៊ុនទីដាក់ដៃលើថ្ងាសនាង ដៅផ្កាអង្គាសីល៍រំលេចឡើង ទ្រង់មានបន្ទូលថា៖

«រូបរាងផ្លាស់ប្ដូរឥតទៀង មិនមែនព្រោះតែបុត្រមានជំងឺចម្លែកអ្វីនោះទេ ប៉ុន្តែព្រោះតែនៅក្នុងខ្លួនរបស់បុត្រមានអាវុធទេពកម្រមួយហៅថា ផ្កាជូសៀន អាវុធទេពនោះជួយបុត្ររក្សារូបសម្រស់និងផ្លាស់ប្ដូររូបរាងដែលបុត្រប៉ងប្រាថ្នាចង់បាន។»

[ផ្កាជូសៀន: ជូសៀនហួរ មានន័យថា រក្សារូបសម្រស់ដូចផ្កាជាអមតៈ។]

ស៊ីវលូភ្ញាក់ផ្អើលបើកភ្នែកធំៗទៅឪពុក៖

«អាវុធទេពកម្រហ្អេស? មិនមែនជំងឺចម្លែកទេហ្អេស? អាវុធទេពនោះជួយបុត្រផ្លាស់ប្ដូររូបរាងតាមចិត្ត? ហេតុអ្វីនៅក្នុងខ្លួនបុត្រមានអាវុធទេពហ្នឹង?»

បន្ទាប់មក កែវភ្នែកនាងញោចភ្លឺ៖

«បើអ៊ីចឹងឱ្យតែដកអាវុធទេពនោះចេញ បុត្រនឹងអាចស្វែករករូបរាងពិតរបស់ខ្លួនវិញមែនទេ? មុខមាត់បុត្រនឹងលែងផ្លាស់ប្ដូរទៀតហើយ?»

«មែនហើយ»

ស៊ីវលូត្រេកអរឡើង ស្រែករំអុក៖

«បិតា! អ៊ីចឹងជួយដកចេញឱ្យបុត្រទៅ! បុត្រធុញទ្រាន់នឹងល្បែងរូបរាងផ្លាស់ប្ដូរឥតទៀងហ្នឹងណាស់! បុត្រសុខចិត្តធ្វើជាមនុស្សស្រីអាក្រក់អាក្រីជាជាងទេពអប្សរគ្មានមុខ!»

អធិរាជស៊ុនទីចុចម្រាមដៃលើដៅផ្កាអង្គាសីល៍ រូបដៅភ្លាមនោះបញ្ចេញពន្លឺភ្លឺពណ៌ក្រហម។ មានមនុស្សដល់ទៅពីរនាក់ប្រើឈាមសង្កត់អាវុធទេពដាក់បញ្ជូលទៅក្នុងដួងវិញ្ញាណ ហេតុនេះស៊ីវលូត្រូវការមនុស្សពីរនាក់ដកចេញ។

«ឥឡូវនេះបិតាមិនទាន់អាចដកអាវុធទេពចេញពីខ្លួនបុត្របាននៅឡើយ ប៉ុន្តែបិតាសន្យាថា បិតានឹងជួយបុត្រស្វែងរករូបរាងពិតវិញ។»

ដ្បិតមិនតក់ក្រហល់ស្វែងរករូបរាងពិតវិញ ប៉ុន្តែស៊ីវលូដឹងថា លុះត្រាតែមានមូលហេតុពិសេសណាមួយទើបអាចបង្កការលំបាកដល់អធិរាជស៊ុនទីបែបនេះ។ នាងងាកទៅលួងលោមឪពុក៖

«មិនអីទេ យ៉ាងណាបុត្របានស៊ូទ្រាំអស់ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ថែមមួយរយៈទៀតក៏មិនថ្វី!»

អធិរាជស៊ុនទីនៅស្ងៀមមើលស្លឹងទៅដៅផ្កាអង្គាសីល៍នៅលើថ្ងាសរបស់ស៊ីវលូ ទឹកមុខក្រៀមក្រំ។ បន្ទាប់មក ទ្រង់លើកដៃស្ទាបអង្អែលថ្នមៗ លាក់ដៅកំណើតនោះទៅវិញ។

រាល់មន្ទិលនិងកង្វល់ក្នុងចិត្តរបស់ស៊ីវលូបានស្រាយដាក់ចុះ ឪពុកនិងកូនស្រីទាំងពីរអង្គុយខិតជិតគ្នា នាងស្រាប់តែផ្លាស់ប្តូរទាំងស្រុង។ នាងងាកទៅឈ្លេចសួរឪពុកអំពីរឿងសព្វគ្រប់បែបយ៉ាងជាច្រើន ថែមទាំងថ្លើមធំហ៊ានសួរថា៖

«ព្រះបិតា! បុត្រមិនធ្វើជាព្រះនាងកៅស៊ីងបានទេ? បុត្រនៅតែជាកូនស្រីរបស់បិតា តែបុត្រមិនចង់ធ្វើជាព្រះនាងទេ!»

«មិនបាន!»

«ហេតុអ្វី?»

ស៊ីវលូអន់ចិត្តខឹង សម្លក់អធិរាជស៊ុនទី។

«បុត្រជាកូនស្រីរបស់បិតា បិតាជាអធិរាជស៊ុនទីរបស់នគរកៅស៊ីង!»

ស៊ីវលូផ្លាស់ប្តូរកិរិយាភ្លាមៗ យោលៗដើមដៃឪពុក ចុះទឹកពោលថា៖

«ធ្វើជាព្រះនាងពិបាកណាស់បិតាអើយ ហូបបាយត្រូវប្រកាន់វិន័យ ចេញក្រៅត្រូវរក្សាសុជីវធម៌។ អនាគតទៅ រៀបការក៏ត្រូវក្លាយជាវត្ថុលះបង់ដើម្បីប្រយោជន៍នយោបាយ។ បុត្រមិនចូលចិត្តធ្វើជាព្រះនាងសូម្បីតែបន្តិច!»

«មនុស្សលោករស់នៅត្រូវការច្បាប់វិន័យ ច្បាប់នគរ។ ចំណែករឿងអាពាហ៍ពិពាហ៍នយោបាយ តាមបុត្រគិត បិតានឹងបង្ខំបុត្រឱ្យរៀបការជាមួយអ្នកណា?»

ស៊ីវលូជូរមាត់៖

«បុត្រក៏មិនដឹងថាបិតានឹងបង្ខំបុត្រឱ្យរៀបការជាមួយអ្នកណាដែរទេ… ប៉ុន្តែ… ប៉ុន្តែ…»

អធិរាជស៊ុនទីមុខមាំ សម្លឹងតឹងរ៉ឹងស៊ីវលូ៖

«យើងគឺជាអធិរាជស៊ុនទី បុត្រគឺជាកូនស្រីរបស់យើង បុត្រត្រូវតែធ្វើជាព្រះនាងកៅស៊ីង នេះជាច្បាប់តាក់តែងនគរជាតិ បុត្រយល់ទេ?»

ស៊ីវលូឱនក្បាលចុះ ង៉ក់ងរ។

«មិនយល់ក៏ត្រូវតែយល់!»

អធិរាជស៊ុនទីអង្អែលក្បាលកូនស្រី បន្លឺបន្ទូលសោកសៅ៖ «បិតាមិនមែនជាឪពុកធម្មតាម្នាក់ បិតាមានរឿងជាច្រើនដែលត្រូវខ្វល់ខ្វាយ បិតាត្រូវគ្រប់គ្រងនគរជាតិទាំងមូល។ ហេតុនេះ បិតាមិនអាចនៅក្បែរបុត្ររាល់ថ្ងៃ បារម្ភពីបុត្រ មើលថែនិងការពារបុត្រ ដូចឪពុកធម្មតាដទៃទៀត។ បិតាអាចការពារបុត្រីរបស់បិតាដោយឫិទ្ធិអំណាចរបស់បិតា។ បុត្រត្រូវតែជាព្រះនាង ទើបទទួលការការពារដោយឫិទ្ធិអំណាចនោះ។ បើមានជនណាចិញ្ចឹមចិត្តធ្វើបាបបុត្រ ជននោះត្រូវគិតគូរឱ្យល្អិតល្អន់ តើគេអាចទប់កំហឹងក្រើកមេឃរបស់អធិរាជបានដែរឬទេ? ស៊ីវយ៉ាវ នោះគឺជារឿងតែមួយគត់ដែលឪពុកដ៏គួរឱ្យបន្ទោសម្នាក់នេះអាចធ្វើសម្រាប់បុត្រ។ បុត្រកុំបដិសេធអី តើបានទេ?»

មានភាគបន្ត…

ស៊ីវលូមិនខ្ចីប្រឆាំងតបត ទុកឱ្យពួកគេចងដៃនាំយកទៅ។ វិលទៅដំណាក់ស្នាក់នៅរបស់អានាន នៅក្នុងដំណាក់ហានឆាង អានានចាប់ផ្តើមថ្កោលទោសស៊ីវលូ៖

«ឆាប់ឆ្លើយភ្លាមមក៎ ឯងដឹងខុសហើយឬនៅ?»

ស៊ីវលូមិនខ្លាចអ្វីទាំងអស់ នៅតែញញឹមដៀងភ្នែកក្រឡេកក្រឡឹងជុំវិញ។ ហាយថាងតាំងពីដើមមិនចូលចិត្តស៊ីវលូស្រាប់ ឃើញគេវាយឫកព្រហើន មិនដឹងមេឃខ្ពស់ដីជ្រៅ។ នាងលើកជើងធាក់ស៊ីវលូដួលក្រាបចុះទៅ លុតជង្គង់នៅមុខអានាន។

អានានសម្លឹងមុខស៊ីវលូយ៉ាងស្អប់ខ្ពើម៖

«ទីបំផុតឯងធ្លាក់ក្នុងកណ្ដាប់ដៃយើងហើយ! ជ័ងស៊ូនិយាយថាឯងបានជួយជីវិតគាត់ ហេតុនេះយើងនឹងមិនសម្លាប់អ្នកទេ ប៉ុន្តែយើងមិនលើកលែកទោសឱ្យឯងជាដាច់ខាត។ ថ្ងៃនោះ ឯង… យើង… យើង… យើង… ត្រូវតែសងសឹកគំនុំនេះ!»

នឹកឃើញទៅដល់ទង្វើបំពានរបស់ស៊ីវលូនៅថ្ងៃនោះ អានានទប់ទឹកភ្នែកមិនជាប់។ ជ័ងស៊ូសួរនាំនាងជាច្រើនដងតែនាងមិនហ៊ានប្រាប់គេ បានត្រឹមតែយំយែក។ នាងបានប្រាប់ព្រះមាតារបស់នាងនៅពេលដែលវិលមកភ្នំទេពប្រាំវិញ ប៉ុន្តែព្រះមាតារបស់នាង… បានត្រឹមតែឱបនាងនិងលួងលោមនាងតែប៉ុណ្ណោះ។

អានានស្រែកឡើង៖

«ទាញដៃគេចេញ!»

អ្នកបម្រើស្រីពីរនាក់ចូលមកជិត ទាញដៃរបស់ស៊ីវលូឡើងទៅខ្ពស់។ អានានចាប់ផ្ដើមសញ្ជឹងគិតថាត្រូវប្រើទណ្ឌកម្មអ្វី។ ប៉ុន្តែទាស់ត្រង់ថា តាំងពីតូចដល់ធំ អានានតែងតែឱបព័ទ្ធនៅក្នុងរង្វង់ដៃស្រលាញ់ថ្នាក់ថ្នមពីមនុស្សគ្រប់គ្នា នាងមិនដែលឃើញទិដ្ឋភាពធ្វើទារុណកម្មដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ណាមួយឡើយ ទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតដែលនាងដឹងគឺ វាយស្លាប់។ ប៉ុន្តែយល់មុខជ័ងស៊ូ នាងមិនអាចសម្លាប់ស៊ីវលូបានទេ។ បន្ទាប់ពីគិតគូរមួយសន្ទុះ នាងក៏ចេញបញ្ជាភ្លាមៗថា៖

«វាយដៃទាំងពីរគេ!»

ហាយថាងខាំសង្គ្រឺតធ្មេញវាយដៃរបស់ស៊ីវលូដោយដំបងធ្វើពីឈើខ្លឹមម៉ឺនឆ្នាំ។ ស៊ីវលូច្បិចមាត់សើចចំអក មានចេតនាបញ្ឈឺអានាន៖

«ខ្នងរបស់នាងទន់ហើយក្រអូមទៀត ទោះវាយដៃខ្ញុំបាក់ ក៏ខ្ញុំអស់ចិត្ត។ តាំងពីពេលបានស្ទាបអង្អែលនាង ខ្ញុំនឹកនានាងទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ…»

អានានខឹងញ័រព្រឺសាច់ ទឹកភ្នែកស្រក់ឥតល្ហែ។

ប្រជារាស្ត្រនគរកៅស៊ីងឱ្យតម្លៃលើព្រហ្មចារីនិងសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ។ ក្រោយពេលអធិរាជស៊ុនទីឡើងសោយរាជ្យ ទំនៀមទម្លាប់តឹងរឹងត្រូវបានកាត់បន្ថយនិងធូរស្រាលជាងមុន ប៉ុន្តែអានានគឺជាព្រះនាង… ពួកអ្នកបម្រើភ្ញាក់ភ័យនិងតក់ស្លុត។ ហាយថាងមិនហ៊ានទុកឱ្យស៊ីវលូនិយាយបន្តទៀត បញ្ជាឱ្យអ្នកបម្រើសខាងបោសសម្អាតផ្ទះ ដោះស្បែកជើងរបស់នាងចេញ ហើយយកញាត់ញ៉ុកចូលមាត់របស់ស៊ីវលូ។

«ចាំមើលឯងនៅនិយាយផ្ដេសផ្ដាសទៀតទេ!»

ហាយថាងងាកទៅលួងលោមអានាន៖

«ព្រះពរព្រះនាង ជនគម្រក់តិរច្ឆាននេះធ្លាប់មានគំនុំជាមួយព្រះនាង ទើបគេមានចេតនានិយាយពាក្យអាក្រក់ទាំងនោះបំណងធ្វើឱ្យព្រះនាងខ្ញាល់ បំផ្លាញព្រះកត្តិនាមព្រះនាង។ សូមព្រះនាងកុំជឿពាក្យគេ ក្រែងលោចាញ់ល្បិចគេ!»

ពួកអ្នកបម្រើបានយល់ពីពាក្យព្រមានរបស់ហាយថាង ហើយពួកគេជឿថាមនុស្សដែលមានមហិទ្ធិឫទ្ធិទាបដូចជាស៊ីវលូមិនអាចចូលទៅជិតព្រះនាងបានទេ ហេតុនេះពួកគេនាំគ្នាជួយនិយាយកាន់ជើងឈរខាងអានាន។ អ្នកបម្រើស្រីមាត់ដាចម្នាក់ រហ័សលូកមាត់និយាយថា៖

«ព្រះបុត្រាជ័ងស៊ូគឺជាព្រះបុត្រាសានយាន មិនមែនជាព្រះបុត្រារបស់ពួកយើងទេ ទ្រង់រស់នៅទីនេះគ្រាន់តែសុំអាស្រ័យពឹងពាក់ ព្រះនាងមិនចាំបាច់ខ្លាចក្រែងចិត្តទេ។ មនុស្សចង់សម្លាប់ក៏សម្លាប់ទៅចុះ ចាត់ការរួចរាល់ទូលថ្វាយទៅព្រះអង្គ ព្រះអង្គប្រាកដជាមិនបន្ទោសព្រះនាងទេ!»

កំហឹងខឹងរបស់អានានឡើងដល់កំពូល នាងចេញបញ្ជា៖

«វាយទៅ! វាយបំបាក់ដៃរបស់គេ ទះមាត់របស់គេ វាយឱ្យគេស្លាប់ទៅ យើងនឹងទទួលខុសត្រូវ!»

អ្នកបម្រើស្រីពីរនាក់លើកដំបងវាយស៊ីវលូព្រៃផ្សៃមិនបន្ធូរប្រណី។ ស៊ីវលូឈប់សើច ផ្តោតគំនិតទាំងអស់ទៅលើពាក្យសម្ដីរបស់អ្នកបម្រើស្រីអម្បាញ់មិញ។ ពាក្យសម្ដីទាំងនោះហាក់ដូចជាធម្មតាតែមានតម្រុយសំខាន់ៗជាច្រើន។ ជ័ងស៊ូត្រូវបញ្ជូនទៅនគរកៅស៊ីងតាំងពីតូច មនុស្សគ្រប់គ្នានិយាយថាអធិរាជហ័ងទីបញ្ជូនគេទៅនគរកៅស៊ីងធ្វើជាចំណាប់ខ្មាំងនិងសន្យាថាមិនលើកទ័ពលុកលុយនគរកៅស៊ីង។ ជាងពីររយឆ្នាំកន្លងមកនេះ ជ័ងស៊ូមិនដែលវិលត្រលប់ទៅនគរសានយានវិញទេ។ នៅក្នុងក្រសែភ្នែកមនុស្សលោក ថ្វីត្បិតតែជ័ងស៊ូមានងារជាព្រះបុត្រាសានយាន ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ គេគ្រាន់តែជាក្មេងដែលត្រូវបោះបង់ចោល ត្រូវរុញច្រានទៅនគរកៅស៊ីងធ្វើជាចំណាប់ខ្មាំង។

ស៊ឺឈីដើរញាប់ជើងយកឪឡឹកត្រជាក់មកឱ្យលូតែមិនឃើញនាង។ គេដើរស្វែងរកតាមដានបន្សល់ទុករហូតទៅដល់ខ្លោងទ្វារដំណាក់ហានឆាង ក៏ត្រូវសេនាយាមទ្វារឃាត់។

ឮសំឡេងដំបងឈើវាយដឹបៗបន្លឺឡើងនៅខាងក្នុងដំណាក់នោះ ស៊ឺឈីប្រថុយជីវិតសម្រុកចូលទៅ ប៉ុន្តែសេនាអង្គរក្សកាន់តែច្រើនឡើងៗចូលទៅរាំងឃាត់គេ។ ស៊ឺឈីត្រូវសេនាអង្គរក្សហ៊ុមព័ទ្ធជុំជិតជាប់។

អានានគឺជាបុត្រីតែមួយគត់របស់អធិរាជស៊ុនទី ទើបពួកសេនាមិនហ៊ានធ្វេសប្រហែស ហើយភ្លាមៗនោះក៏បានបញ្ជូនមនុស្សទូលថ្វាយទៅដល់អធិរាជស៊ុនទី។ ដំណាក់របស់ព្រះជាយាឈីងអាន ដែលជាមាតាបង្កើតរបស់អានានស្ថិតនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីដំណាក់ហានឆាង ហេតុនេះនៅពេលដែលឮអ្នកបម្រើទូលថ្វាយថាមានមនុស្សសម្រុកចូលទៅក្នុងវិមានរបស់ព្រះនាង ទ្រង់ក៏រត់ទៅមើលភ្លាមៗ។

ព្រះជាយាឈានចូលមកដល់ក្នុងដំណាក់របស់អានាន ឃើញទឹកមុខបុត្រីអាក្រក់មើលខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែសម្លៀកបំពាក់នៅរៀបរយ មានន័យថាបុត្រីរបស់ទ្រង់មិនកើតអ្វី។

ក្រឡកឃើញព្រះមាតា អានានសើចបង្ខំ ឱ្យសញ្ញាកាយវិការដៃសួរទៅកាន់មាតា៖

«ហេតុអ្វីមាតាមកទីនេះ?»

រហូតមកទល់ពេលនេះ ស៊ីវលូនៅតែឱនឈ្ងោកមុខចុះរហូត ទុកឱ្យពួកអ្នកបម្រើស្រីវាយដំតាមអំពើចិត្ត។ ប៉ុន្តែឮសំឡេងហៅម្ដាយរបស់អានាន នាងញ័រខ្លួនបន្តិច ចង់ងើបមុខឡើងមើល តែមិនហ៊ានមើល។ ស្ត្រីម្នាក់នេះថ្វីត្បិតតែមិនមែនជាម្ចាស់ក្សត្រី តែជាព្រះជាយាតែមួយគត់របស់អធិរាជស៊ុនទី មានមនុស្សតិចតួចណាស់ដែលបានឃើញមុខមាត់របស់ទ្រង់។ ឮពាក្យចចាមអារ៉ាមថា អធិរាជស៊ុនទីស្រលាញ់ទ្រង់ខ្លាំងណាស់ហើយមានតែទ្រង់ជាភរិយាតែមួយគត់។ មិនឮសំឡេងព្រះជាយា ឮតែសំឡេងរបស់អានានចេញបញ្ជា៖

«ឈប់សិន!»

ស៊ីវលូសន្សឹមៗងើបមុខឡើង បេះដូងរបស់នាងដូចប្រេះស្រាំជាបំណែកខណៈដែលបានឃើញច្បាស់មុខមាត់របស់ព្រះជាយា។ ស៊ីវលូស្រែកទ្រហោយំឡើង៖

«ម៉ែ… ម៉ែ…»

ស្បែកជើងញ៉ុកមាត់របស់នាង បានត្រឹមតែស្រែកបន្លឺសំឡេងអ៊ីអឺៗមិនច្បាស់ តែដៃទាំងពីរនាងរឹងកំព្រឹសប្រវេប្រវាសឈោងទៅមុខ នាងខំប្រឹងរើបម្រាស់ ខំប្រឹងដកខ្លួនចេញពីពួកអ្នកបម្រើស្រី ខំប្រឹងតោងច្បាមយកចុងស្បៃសំពត់របស់ស្ត្រីរមទមស្ថិតនៅក្នុងឈុតសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ខៀវទឹកសមុទ្ទ ឈរនៅត្រង់នោះ។

ឈាមហូរសស្រាក់នៅលើដៃទាំងពីររបស់ស៊ីវលូ ធ្វើឱ្យស្ត្រីរមទមម្នាក់នោះភិតភ័យ ឈានជើងថយក្រោយបន្តិច។ អានានរហ័សរត់ទៅឱបមាតារបស់នាង ស្រែកថា៖

«ឆាប់ចាប់ជនគម្រក់នោះភ្លាម!»

ពួកអ្នកបម្រើស្រីខ្លាចស៊ីវលូធ្វើឱ្យព្រះជាយារបួស ទើបនាំគ្នាម្នាក់មួយដៃសង្កត់ក្បាលស៊ីវលូចុះដី សង្កត់ដៃជើងនាងជាប់ទាំងអស់។ ស៊ីវលូដូចមនុស្សឆ្កួតលីលា នាងខំប្រឹងរើបម្រាស់វាយធាក់ នាងចង់ឱបព្រះជាយា។

«ម៉ែ… ម៉ែ…»

ស៊ីវលូដង្ហក់ដង្ហោយ ស្រែកយំយ៉ាងក្ដុកក្ដួល។

ព្រះជាយាភិតភ័យយ៉ាងខ្លាំងសម្លឹងមើលស៊ីវលូដូចសម្លឹងមើលមនុស្សឆ្កួត។ ទឹកភ្នែកស្រក់តក់ៗ ស៊ីវលូនៅតែប្រវេប្រវាសឈោងដៃទៅរកព្រះជាយា នាងគ្រាន់តែចង់ប៉ះអ្នកម៉ែ ឱបណែនអ្នកម៉ែ មិនឱ្យអ្នកម៉ែចាកចេញពីនាង។

«ម៉ែ… ម៉ែ… កុំចាកចោលកូន…»

នាងចង់សួរគាត់ថា ហេតុអ្វីឆ្នាំនោះគាត់ដាច់ចិត្តបោះបង់ចោលនាង? អ្នកម៉ែបានសន្យាថានឹងមកទទួលនាង ប៉ុន្តែទៅហើយមិនវិលវិញ។ ឬមួយនាងធ្វើអ្វីខុស? មិនថានាងធ្វើអ្វីខុស ឱ្យតែអ្នកម៉ែប្រាប់នាងឱ្យដឹង នាងនឹងកែប្រែ។

សុំតែកុំចាកចោលកូន…

ឬមួយនាងពិតជាកូនតិរច្ឆានសមនឹងស្លាប់ដូចជាពាក្យចចាមអារ៉ាមមែន?

អ្នកម៉ែ… សូមប្រាប់កូនមក ហេតុអ្វីអ្នកម៉ែដាច់ចិត្តចាកចោលកូន?

នៅពេលដែលអធិរាជស៊ុនទីនិងជ័ងស៊ូមកដល់ ពួកគេឃើញឈាមហូរប្រឡាក់ពេញខ្លួនប្រាណរបស់ស៊ីវលូ នាងត្រូវពួកអ្នកបម្រើស្រីសង្កត់ក្បាលជាប់ខ្ទប់នឹងដីប៉ុន្តែនៅតែរើបម្រាស់ឥតឈប់ ងើយមុខសម្លឹងមើលព្រះជាយា ទឹកភ្នែកស្រក់ហូរពេញមុខ ដៃទាំងពីរខ្វាផងខ្ញាំផង សុំអង្វរព្រះជាយាកុំទៅ។

«ម៉ែ… ម៉ែ…»

អធិរាជស៊ុនទីរន្ធត់ចិត្តស្ទើរតែឈរលែងហ្នឹង។

បេះដូងខួរក្បាលរបស់ជ័ងស៊ូដូចផ្ទុះឡើងព្រោង គេឡប់វល់ស្ទុះរត់ចូលទៅ បណ្ដេញពួកអ្នកបម្រើស្រីចេញទៅទាំងអស់ ឱបក្រសោបស៊ីវលូក្នុងរង្វង់ទ្រូង៖

«ស៊ីវយ៉ាវ! ស៊ីវយ៉ាវ! មិនមែនទេ… ទ្រង់មិនមែនជាអ្នកម៉ែរបស់អូនទេ!»

ជ័ងស៊ូដកស្បែកជើងក្នុងមាត់ស៊ីវលូចេញ ច្របាច់ហ្មត់ទៅជាផេះ។ ស៊ីវលូញាក់ញ័រទទ្រាក់ ស្រែកដាក់គេដូចស្លឹកឈើក្រៀមស្ងួតរសាត់ក្នុងខ្យល់៖

«ម៉ែ… នោះជាអ្នកម៉ែរបស់ខ្ញុំ! ជ័ងស៊ូ ខ្ញុំចង់សួរទៅគាត់ ហេតុអ្វីបោះបង់ចោលខ្ញុំ មកពីខ្ញុំមិនស្ដាប់បង្គាប់មែនទេ? ខ្ញុំសន្យាថានឹងស្ដាប់បង្គាប់អ្នកម៉ែ ខ្ញុំសន្យាថានឹងឆ្លាត…»

ជ័ងស៊ូឱបជ្រប់ក្បាលលើដើមករបស់ស៊ីវលូ ទឹកភ្នែកមួយតំណក់ៗថ្លាឆ្វង់។

«ទ្រង់មិនមែនជាអ្នកម៉ែរបស់អូនទេ អ្នកម៉ែអូនបានពលីជីវិតហើយ! ទ្រង់ជាព្រះជាយាឈីងអាន ទ្រង់គ្រាន់តែមានរូបរាងដូចអ្នកម៉ែអូនប៉ុណ្ណោះ!»

ស៊ីវលូញាក់ញ័រ ភ័យខ្លាចកាន់តែខ្លាំង នាងស្រែកឡើងយ៉ាងឈឺចាប់ដូចកូនចចកលូ៖

«អ្នកម៉ែថានឹងមកទទួលខ្ញុំ! អ្នកម៉ែថានឹងមកទទួលខ្ញុំ! ខ្ញុំបានរង់ចាំគាត់អស់ចិតសិបឆ្នាំ! អ្នកម៉ែមិនមកទេ អ្នកម៉ែឈប់ស្រលាញ់ខ្ញុំហើយ! តែខ្ញុំមិនបន្ទោសអ្នកម៉ែទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់សួរគាត់ឱ្យច្បាស់…»

ជ័ងស៊ូឱបរឹតស៊ីវលូកាន់តែណែនខ្លាំងនៅក្នុងរង្វង់ដៃដូចកាលពីតូច ពេលឪពុកស្លាប់ ម្ដាយសម្លាប់ខ្លួន គេរាល់យប់ដេកឱបនាងនៅក្នុងរង្វង់ដៃ។

សម្រែកយំរបស់ស៊ីវលូតូចទៅយឺតៗ តែនាងនៅញាក់ញ័រមិនឈប់ អណ្ដកអណ្ដឺក។ នាងមានអារម្មណ៍ដឹងពីតំណក់ទឹកភ្នែកសន្សឹមស្រក់ចុះលើផ្ទៃកអាវរបស់នាង។ គេនៅតែដូចកាលពីតូច ទោះបីឈឺចាប់គ្រាំគ្រាយ៉ាងណាក៏មិនចង់ឱ្យអ្នកដទៃឃើញ។ ស៊ីវលូសន្សឹមៗត្រដាងដៃឱបព័ន្ធលើស្មារបស់ជ័ងស៊ូ ឱបរឹតគេយ៉ាងណែន។ បងប្អូនពួកគេទាំងពីរនាក់គ្មានអ្នកណាម្នាក់និយាយស្ដី គិតតែឱបគ្នា ពឹងផ្អែកគ្នា ការពារគ្នា។

អានានស្លុតចិត្តពេលឃើញទិដ្ឋភាពទាំងនេះ នាងបន្លឺហៅតិចៗ៖

«ជ័ងស៊ូ!»

ប៉ុន្តែជ័ងស៊ូខណៈពេលនេះប្រែជាចម្លាក់ថ្ម គ្មានប្រតិកម្មអ្វីទាំងអស់ នៅតែឱនជ្រប់ក្បាល ឈ្លីមុខលើដើមករបស់ស៊ីវលូ។

អានានងាកទៅសួរព្រះបិតា៖

«ព្រះបិតា! ជ័ងស៊ូ… ពួកគេ…»

ព្រះបិតារបស់នាងមើលទៅហាក់ដូចជាចាស់កើនរាប់រយឆ្នាំ ទ្រង់នឿយហត់ងាកទៅបញ្ជាអ្នកបម្រើស្រីជំនិតមាតានាង៖

«នាំព្រះនាងទៅដំណាក់ព្រះជាយាសម្រាក»

អ្នកបម្រើស្រីក្រាបថ្វាយបង្គំទទួលបញ្ជា គ្រាហ៍ផងទាញផងនាំព្រះជាយានិងអានានចាកចេញទៅ។

អានាងទាំងតក់ស្លុតទាំងភ័យខ្លាច នាងមានអារម្មណ៍ស្រពេចស្រពិលថាពិភពលោករបស់នាងជិតនឹងផ្លាស់ប្តូរហើយ ប៉ុន្តែនាងមិនយល់ពីមូលហេតុអ្វី នាងដើរទាំងញ័រជើងគិតតែងាកក្រោយមើលទៅជ័ងស៊ូ។

ពួកសេនាអង្គរក្សនិងអ្នកបម្រើក៏នាំគ្នាចេញទៅក្រៅអស់ នៅក្នុងដំណាក់នៅសល់តែអធិរាជស៊ុនទីនិងស៊ឺឈីនៅតែឈរត្រង់នៅទីនោះ មិនកម្រើក។

ជាយូរក្រោយមក ជ័ងស៊ូសង្សឹមៗងើបមុខឡើង សម្លឹងមើលស៊ីវលូ កែវភ្នែកទាំងគូភ្លឺថ្លា រះត្រចះម្ដងទៀត គ្មានស្លាកដានសោកសៅនិងទឹកភ្នែកទៀតឡើយ។ អ្វីដែលបានកើតឡើងអម្បាញ់មិញក្លាយជាអាថ៌កំបាំងរវាងពួកគេទាំងពីរនាក់។ ស៊ីវលូមានអារម្មណ៍ថាបេះដូងរបស់នាងលោតញាប់សន្ធឹក នាងជ្រួយច្របល់ងាកមុខចេញ មានបំណងគេចពីកែវភ្នែករបស់ជ័ងស៊ូ។

ជ័ងស៊ូនិយាយទន់ភ្លន់ថា៖

«អម្បាញ់មិញអូនបានហៅឈ្មោះបងហើយ ឥឡូវនេះចង់ហាមាត់ប្រកែកវិញគឺគ្មានផ្លូវទេ»

ស៊ីវលូចង់សើចឡើងតែសើចមិនរួច បបូរមាត់នាងញ័រៗ។ ជ័ងស៊ូឱនមុខចុះបន្លឺហៅ៖

«ស៊ីវយ៉ាវ!»

ជាយូរយារណាស់មកហើយមិនឮសូរអ្នកណាហៅឈ្មោះនាងបែបនេះ។ ស៊ីវលូមានអារម្មណ៍ថាដូចស្ថិតនៅក្នុងសុបិន ស្រពេចស្រពិល និងភ័យខ្លាច។ ជ័ងស៊ូបន្លឺហៅបន្ត៖

«ស៊ីវយ៉ាវ បងគឺជ័ងស៊ូ បងប្រុសជីដូនមួយរបស់អូន អូនត្រូវហៅបងថា បងប្រុស»

ស៊ីវលូនឹកឃើញកាលពីតូច គ្រាដំបូងពួកគេចួបគ្នា កាលនោះអ្នកម៉ែនិងអ្នកមីងថ្លៃរបស់នាងនៅមានជីវិត។ អ្នកម៉ែញញឹមប្រាប់នាងថា៖

«ស៊ីវយ៉ាវត្រូវចេះស្ដាប់បង្គាប់បងប្រុសណា៎»

អ្នកមីងថ្លៃរបស់នាងញញឹមទន់ភ្លន់ប្រាប់ថា៖

«ជ័ងស៊ូត្រូវចេះស្រលាញ់តមតឱ្យប្អូនស្រីណា៎ដឹងទេ»

ក្មេងទាំងពីរនាក់សម្លក់គ្នា អាក់អន់ខឹងចិត្ត។ ឥឡូវនេះ អ្នកមីងរបស់នាងបានសម្លាប់ខ្លួន អ្នកម៉ែរបស់នាងក៏បានពលីជីវិត… នៅសល់តែបងប្អូនពួកគេទាំងពីរនាក់។

ស៊ីវលូហៅតិចៗ៖

«បងប្រុស ខ្ញុំមកវិញហើយ»

ជ័ងស៊ូចង់សើចឡើងតែសើចមិនរួច បបូរមាត់ញ័រៗ ក្ដុកក្ដួលដួងចិត្ត។ ខណៈពេលនេះ ស៊ឺឈីឈានចូលទៅមុខរំឮកថា៖

«សូមមើលរបួសលើដៃស៊ីវលូ»

ជ័ងស៊ូស្រែកបញ្ជាខ្លាំងៗ៖

«រាជពេទ្យ! ហៅរាជពេទ្យមក!»

អាមាត្យជំនិតរបស់អធិរាជស៊ុនទីបានបញ្ជារាជពេទ្យរៀបចំថ្នាំព្យាបាលរបួសរង់ចាំនៅខាងក្រៅ ឮសំឡេងរបស់ជ័ងស៊ូក៏រត់ចូលមកដល់ភ្លាមៗ អ្នកខ្លះកាន់ចាន អ្នកខ្លះចាក់ទឹក កាន់កន្សែង រៀបចំថ្នាំ ទោះមានមនុស្សច្រើនតែមិនស្លន់ស្លោរ មួយសន្ទុះក្រោយមក បានបង់រុំរបួសលើដៃស៊ីវលូដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ រាជពេទ្យទូលថ្វាយទៅអធិរាជស៊ុនទី៖

«គ្រាន់តែជារបួសក្រៅស្បែក មិនប៉ះពាល់ដល់ឆ្អឹង សម្រាកប៉ុន្មានថ្ងៃនឹងបានធូរស្រាល»

អធិរាជស៊ុនទីងក់ក្បាល បញ្ជាឱ្យពួកគេទៅវិញ ពួកអ្នកបម្រើនាំគ្នាចាកចេញទៅដោយស្ងាត់ៗ។

ជ័ងស៊ូជួយគ្រាហ៍ស៊ីវលូក្រោកឈរឡើង ប៉ុន្តែនាងនៅតែឱនមុខចុះ មិនព្រមកម្រើកជើង។ ជ័ងស៊ូជំរុញកេះរុញនាងរហូតទើបអាចរុញនាងទៅចំពោះមុខអធិរាជស៊ុនទី ខណៈដែលគេដើរថយទៅក្រោយ ឈរនៅក្រោមសំយាបម្ខាងជាមួយស៊ឺឈី។

ស៊ីវលូនៅតែឱនមុខចុះ ភ្លឹកមើលដៃទាំងពីរ មិននិយាយស្ដី ឈរនៅក្រោមសំយាបម្ខាងទៀតជាមួយអធិរាជស៊ុនទី។

«បុត្រមានចេតនាបញ្ឈឺអានាន ធ្វើឱ្យនាងខឹងពិន័យបុត្រ ចង់បញ្ឆោតបិតាចេញមក។ ឥឡូវនេះបិតាបានមកដល់ហើយ ម្ដេចនៅឈរស្ងៀមមិនស្ដីអ្វី?»

ស៊ីវលូចង់ដុតបញ្ឆេះអានានឱ្យខឹងដាក់ទណ្ឌកម្មនាង គោលបំណងចង់ឱ្យអធិរាជស៊ុនទីមើលឃើញគ្រប់យ៉ាងទាំងអស់។ ស៊ីវលូងឿងឆ្ងល់មិនដាច់ នាងចង់ពិសោធមើលប្រតិកម្មរបស់អធិរាជស៊ុនទី មើលទៅមើលថាទីបញ្ចប់តើទ្រង់នឹងការពារអ្នកណា។ លើសពីនេះ នាងថែមទាំងរៀបចំត្រៀមចិត្តទទួលសេចក្ដីជូរចត់ និងសើចឡកឡើយចំពោះអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។ ប៉ុន្តែការបង្ហាញខ្លួនរបស់ព្រះជាយាឈីងអានធ្វើឱ្យខូចផែនការរបស់នាង។

ស្ដ្រីម្នាក់នោះធ្វើឱ្យស៊ីវលូគេងមិនលក់ហូបមិនឆ្ញាញ់ជាច្រើនយប់។ នាងធ្លាប់នឹកស្រមៃរាប់មិនអស់ ងឿងឆ្ងល់ថាតើទ្រង់ល្អជាងម្តាយនាងចំណុចណា? ប៉ុន្តែនាងមិននឹកស្មានថា ទ្រង់បែរជាមានមុខមាត់ដូចម្តាយនាងខ្លាំងយ៉ាងនេះ។ ហើយទ្រង់នៅថែមទាំងស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ពណ៌ខៀវទឹកសមុទ្ទនោះទៀត ធ្វើឱ្យនាងនៅពេលដែលឃើញទ្រង់ដំបូង គិតថាជាអ្នកម៉ែរបស់នាង។ នៅខណៈពេលនេះ រាល់សេចក្ដីកំហឹងនិងសេចក្តីឈឺចាប់ទាំងអស់បានរលត់ទៅ នាងថែមទាំងមានអារម្មណ៍នឹកស្ដាយនិងឈឺផ្សាទឹកភ្នែក។

ស៊ីវលូលុតជង្គង់ចុះ សូរសំឡេងដង្ហោយក្តីស្រលាញ់ក្ដីគោរពបម្រុងហូរហៀរចេញពីមាត់ក៏ត្រូវក្ដីជូរចត់គាបសង្កត់ចុះវិញ មិនអាចបន្លឺចេញបាន។ នាងឱនក្រាបក្បាលដល់ដីនៅមុខព្រះបិតា ថ្វាយបង្គំម្ដង ថ្វាយបង្គំពីរដង ថ្វាយបង្គំបីដង…

អធិរាជស៊ុនឱនឈ្ងោកមុខចុះ គ្រាហ៍នាងឡើង។ ស៊ីវលូខាំបបូរមាត់ជាប់ គ្មានសំឡេងណាអួរដើមកចេញក្រៅ។

អធិរាជស៊ុនទីបន្លឺបន្ទូលថា៖

«ជាងពីររយឆ្នាំមកនេះ មនុស្សលោកប្រាកដជាបាននិយាយរឿងជាច្រើនទៅដល់ត្រចៀកបុត្រ។ បិតាក៏មានពាក្យពេចន៍រាប់មិនអស់ចង់និយាយទៅកាន់បុត្រ។ ក្រោយពេលបុត្របាត់ខ្លួន បិតាតែងតែសួរខ្លួនឯងថា បើរកបុត្រឃើញ តើបិតានឹងនិយាយអ្វីទៅកាន់បុត្រ។ ដំបូងឡើយ បិតាគិតថានឹងនិយាយកំប្លែងធ្វើឱ្យបុត្រសើច។ ក្រោយមក បិតាគិតថាគួរធ្វើយ៉ាងណាលួងលោមដល់បុត្រ ប៉ះប៉ូវដល់បុត្រ។ ក្រោយមកទៀត បិតាពិតជាចង់ស្តាប់បុត្រនិយាយបូរបាច់រឿងឱ្យស្ដាប់ បិតាចង់ដឹងថាបុត្រចង់ក្លាយទៅជាមនុស្សបែបណា? ហើយក្រោយមកទៀត បិតាតែងតែនឹកឃើញបុត្រនៅកាលពីតូច បុត្រតែងតែស្រែកហៅបិតា… បិតា…។ ចុងក្រោយបង្អស់ បិតាគិតថា ឱ្យតែបុត្រនៅមានជីវិត អ្វីដទៃទៀតមិនសំខាន់ឡើយ… ស៊ីវយ៉ាវ…»

អធិរាជស៊ុនទីលើកដៃឡើង មហិទ្ធិឫទ្ធិលើបាតដៃរបស់ទ្រង់បង្រួបបង្រួមទៅជារូបឥន្រ្ទីយ៍នៅចំកណ្តាលអាកាស ឥន្រ្ទីយ៍ហោះហើរទៅរកស៊ីវលូ ហើយក៏ស្រាប់តែរលាយសាបសូន្យប្រែក្លាយទៅជារូបខ្លាធំលោតចុះឡើង។

នោះជាល្បែងលេងមួយដែលកាលពីតូចស៊ីវលូចូលចិត្តបំផុត។ រៀងរាល់ថ្ងៃបន្ទាប់ពីបញ្ចប់កិច្ចប្រជុំសាវនាការ នាងតែងតែអង្គុយលើថ្មកាំជណ្តើរនៅមុខវិមានធំ ងើយកអើតមើល ទន្ទឹងរង់ចាំព្រះបិតារបស់នាង។ នាងនឹងត្រេកអររីករាយលោតកញ្ជ្រោលឡើង នៅពេលដែលក្រឡេកឃើញស្រមោលអាវសឯកានឿយហត់របស់ព្រះបិតា។ បន្ទាប់មកនាងនឹងរត់ដូចហោះពីលើថ្មកាំជណ្ដើរនីមួយៗ រត់បណ្ដើរស្រែកហៅបណ្ដើរ៖

បិតា… បិតា… លុះរហូតដល់នាងដួលចូលក្រសោបឱបដើមទ្រូងព្រះបិតា។ ព្រះបិតានាងនឹងសើចឡើងខ្លាំងៗ ដៃម្ខាងបីនាងឡើង ដៃម្ខាងទៀតបំប្លែងរូបសត្វប្លែកៗជាច្រើនលើបាតដៃឱ្យនាងមើល។

ស៊ីវលូដួលចូលក្រសោបឱបដើមទ្រូងអធិរាជស៊ុនទី ទឹកភ្នែកស្រក់ធ្លាក់ដូចភ្លៀង។

អធិរាជស៊ុនទីត្រដាងដៃឱបរឹតកូនស្រីក្នុងរង្វង់ដៃ។ ឃ្លាតឆ្ងាយពីគ្នាបីរយឆ្នាំ ស្នាមញញឹមរីករាយរបស់បុត្រីប្រែជាទឹកភ្នែក ប៉ុន្តែមិនថាយ៉ាងណា បុត្រីរបស់ទ្រង់បានវិលត្រលប់មកវិញ។

ស៊ីវលូក្ដុកក្ដួលនិយាយថា៖

«ពួកគេ… ថា… បិតាឈប់ស្រលាញ់បុត្រហើយ… ហេតុអ្វីបិតាមិនទៅភ្នំអ៊ីទទួលបុត្រ?»

អធិរាជស៊ុនទីបបោសអង្អែលខ្នងនាង៖ឮ

«ឆ្នាំនោះ ព្រះបិតុលាទាំងប្រាំរបស់បុត្រលើកទ័ពលុកលុយ បង្កការបះបោរ ស្ថានការណ៍វឹកវរ ចលាចលពេញនគរ ទើបបិតានៅស្ទាក់ស្ទើរពន្យាពេលទៅភ្នំអ៊ីទទួលបុត្រ។ សង្រ្គាមនៅភាគខាងលិច ករណីបំផុលលបធ្វើឃាត កាប់សម្លាប់កើតឡើងនៅក្នុងរាជវាំងឥតឈប់ឈរ បិតាខ្លាចបិតាតែម្នាក់ឯងមិនអាចការពារបុត្របាន បិតាខ្លាចថ្លោះធ្លយអ្វីមួយ នាំឱ្យបុត្រជួយគ្រោះថ្នាក់ជាយថាហេតុ។ ហេតុនេះបិតាបានសុំពឹងពាក់ព្រះម៉ែជួយមើលថែបុត្រ។ បិតាមិននឹកស្មានថាបុត្រលួចរត់គេចចេញពីភ្នំអ៊ី។ បើដឹងមុនថាបែបនេះ ទោះបីជាត្រូវប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងប៉ុនណាក៏បិតានៅតែយកបុត្រទៅតាមជាមួយដែរ។»

ស៊ីវលូក្ដុកក្ដួលសួរថា៖

«បិតាជាបិតារបស់បុត្រមែនទេ?»

អធិរាជស៊ុនទីងើយចង្កាស៊ីវលូឡើង សម្លឹងចំភ្នែកទាំងគូនាង អះអាងទ្រូងប្រាកដចិត្ត៖

«បិតាជាបិតារបស់បុត្រ! ទោះបុត្រមិនព្រមហៅបិតា បិតានៅតែជារៀងរហូតជាបិតារបស់បុត្រ!»

រាល់សេចក្ដីចម្ងល់… មន្ទិល… សង្ស័យ… ទីបំផុតក៏បានស្រាយដាក់ចុះ ស៊ីវលូយំផងសើចផង រហ័សទទួលស្គាល់ព្រះបិតា៖

«ព្រះបិតា! ព្រះបិតា!»

អធិរាជស៊ុនទីញញឹម គ្រាហ៍ស៊ីវលូក្រោកឈរឡើង ហុចកន្សែងសូត្រសមួយឱ្យទៅនាង។ ស៊ីវលូរហ័សរហួនជូតទឹកភ្នែកលើមុខឱ្យស្អាត តែកែវភ្នែកនាងនៅតែក្រហមងាំង ទឹកភ្នែកកកស្ទះរាប់រយឆ្នាំមកនេះបុកសម្រុកស្រក់ចេញ នាងទប់សង្កត់ខ្លួនឯងជាខ្លាំងទើបបញ្ឈប់បាន។

ជ័ងស៊ូដើរចូលមកជិត បបូរមាត់រីកស្នាមញញឹមរីករាយ ស៊ឺឈីដើរតាមពីក្រោយ។

ស៊ីវលូសម្លឹងស៊ឺឈីច្របូកច្របល់៖

«អូន… អូន…»

អធិរាជស៊ុនទីគ្រវីក្បាល មានបន្ទូលថា៖

«គេគឺជាមនុស្សគ្រួសារទូសាន ពូជពង្សកញ្ជ្រោងទេព គេមានសីលញាណពូកែវិនិច្ឆ័យនិងរវៀសរវៃជាងបុត្រច្រើន។ ពីដំបូងអាចថានៅមិនទាន់ដឹង ប៉ុន្តែបន្តិចក្រោយមកប្រាកដជាអាចស្មានដឹងពីសាវតារបស់បុត្រទៅហើយ។»

ស៊ីវលូសើចខ្មាសអៀន ក៏ត្រូវម៉្យាងដែរ អធិរាជស៊ុនទីនិងជ័ងស៊ូជាអ្នកណាទៅ ប៉ុន្តែពួកគេបែរជាទ្រាំអត់ឱនឱ្យស៊ីវលូម្ដងហើយម្ដងទៀត។ អ្នកណាអាចធ្វើឱ្យពួកគេដាក់ចិត្តដល់ម្លឹង?

ស៊ឺឈីក្រាបថ្វាយបង្គំអធិរាជស៊ុនទី។ ទ្រង់សួរថា៖

«លោកគឺទូសានជីង»

ស៊ឺឈីគោរពតបវិញ៖

«ក្រាបទូល»

«យើងចាំមិនខុសទេ លោកនិងកូនស្រីស្រស់ស្អាតគ្រួសារហ្វុងហ្វុងបានភ្ជាប់ពាក្យនឹងគ្នាមែនទេ?»

ញើសហូរជោកថ្ងាស ស៊ឺឈីតឹងតែងចិត្ត តបថា៖

«ក្រាបទូល មិនខុសទេ»

«លោកមិនបានភ្ជាប់ពាក្យឬយើងចាំមិនខុសទេ?»

«ក្រាបទូល ព្រះអង្គ… ចាំ… មិនខុសទេ»

ស៊ីវលូបង្ខំចិត្តចូលស្កាត់៖

«ព្រះបិតា!» អធិរាជស៊ុនទីសោះកក្រោះសម្លឹងមុខស៊ឺឈីបន្តិចហើយងាកទៅរកស៊ីវលូ៖

«បិតាគង់នៅដំណាក់ម្ដាយរបស់បុត្រ។ បើបុត្រចូលចិត្ត អាចរើទៅនៅទីនោះ បិតានឹងរើទៅវិមានពីមុន។ បើបុត្រចូលចិត្តដំណាក់ដទៃទៀតក៏ស្រេចតែចិត្ត។ យ៉ាងណានៅទីនេះមានដំណាក់ជាច្រើនទុកចោល។»

«ណ្ហើយចុះ បុត្រចូលចិត្តនៅដំណាក់ហួរស៊ីងរបស់ជ័ងស៊ូ បែបនេះបុត្រនឹងអាចនៅជិតនិងឧស្សាហ៍បានជជែកគ្នាជាមួយបងប្រុសបុត្រ»

ជ័ងស៊ូរីករាយផងព្រួយបារម្ភផង គេក្រឡេកមើលអធិរាជស៊ុនទីបន្តិច ទើបពោលតិចៗថា៖

«បងក៏ចង់នៅដំណាក់ជាមួយអូនដែរ តែបើអូនវិលមកឋានៈជាមនុស្សស្រីវិញ ខ្លាចក្រែងតែមិនជាគួរសម»

«ខ្ញុំ…»

ស៊ីវលូចង់និយាយអ្វីមួយ តែឃើញទឹកមុខរបស់អធិរាជស៊ុនទីនិងជ័ងស៊ូ នាងក៏បោះបង់គំនិតនោះ។

អធិរាជស៊ុនទីបន្លឺបន្ទូលថា៖

«បុត្រនៅទីនោះសិនចុះ រង់ចាំទូងប្រកាសក្រោមមេឃរួច ដល់ពេលនោះរើទៅវិមានដទៃទៀតក៏បាន»

ជ័ងស៊ូត្រេកអរជាខ្លាំង ក្រាបថ្វាយបង្គំអធិរាជស៊ុនទី៖

«អរព្រះគុណលោកគ្រូ»

ដ្បិតនៅមានរឿងជាច្រើនចង់និយាយជាមួយស៊ីវលូ ប៉ុន្តែអធិរាជស៊ុនទីដឹងថាត្រូវការផ្ដល់ពេលវេលាសម្រាប់នាង។ ក្រៅពីនេះ ថ្ងៃខែនៅវែងឆ្ងាយ មិនចាំបាច់តក់ក្រហល់ ទ្រង់យកលេសថាត្រូវការដោះស្រាយរាជកិច្ច ក៏វិលកែងជើងចាកចេញទៅ។ ស៊ីវលូដកដង្ហើមធូរទ្រូង។ ដ្បិតនាងដឹងថាព្រះបិតារបស់នាងគឺជាមនុស្សជាទីស្រលាញ់បំផុតរបស់នាង ហើយនាងនៅតែចងចាំយ៉ាងច្បាស់ថាកាលពីតូចទ្រង់ស្រលាញ់នាងខ្លាំងប៉ុនណា ប៉ុន្តែគម្លាតពេលវេលារាប់រយឆ្នាំឃ្លាតឆ្ងាយពីគ្នា ធ្វើឱ្យនាង… ទោះបីជានាងចង់នៅជិតព្រះបិតារបស់នាង តែចៀសមិនផុតពីមានអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់ ឆ្គាំឆ្គង ហើយថែមទាំងមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចទាំងស្រពេចស្រពិល។

ជ័ងស៊ូនាំស៊ីវលូនិងស៊ឺឈីវិលទៅដំណាក់ហួរស៊ីងវិញ ស៊ឺឈីនៅស្ងៀមស្ងាត់តាមផ្លូវរហូតមក។

ជ័ងស៊ូបញ្ជាអ្នកបម្រើបម្រើមើលថែស៊ីវលូងូតទឹក ផ្លាស់ប្តូរសម្លៀកបំពាក់ នៅពេលដែលស៊ីវលូរួចរាល់ អាហារពេលយប់ក៏រៀបចំជាស្រេច។ ស៊ីវលូត្រូវរបួសដៃ មិនអាចកាន់ចង្កឹះបាន ស៊ឺឈីចង់បញ្ចុកបាយឱ្យនាង គ្រាន់តែលើកដៃឡើងក៏ត្រូវជ័ងស៊ូស្កាត់ជាប់។

«នាងគឺជាប្អូនស្រីរបស់យើង មិនត្រូវការលោករវីរវល់ទេ!»

ស៊ឺឈីអង្គុយចុះយឺតៗទៅវិញ មិនអាក់អន់ខឹងចិត្ត គ្រាន់តែស្រងាកទឹកមុខ ស្រងូតស្រងាត់។

ជ័ងស៊ូមើលថែស៊ីវលីហូបអាហារយ៉ាងដិតដល់ ហ្មត់ចត់ ប្រៀបដូចជាធ្លាប់ធ្វើមកជាច្រើនដង។ ស៊ីវលូភ្ញាក់ផ្អើលសួរថា៖

«បងធ្លាប់មើលថែមនុស្សមានរបួសតាំងពីពេលណាហ្នឹង?»

«បងធ្លាប់លួចចូលបម្រើកងទ័ពជាច្រើនសិបដង។ នៅក្នុងជំរំកងទ័ពគ្មានអ្នកបម្រើ មិត្តរួមទាហានមើលថែគ្នាទៅវិញទៅមក។ បងធ្លាប់បញ្ចុកបាយឱ្យអ្នកដទៃ អ្នកដទៃក៏ធ្លាប់បញ្ចុកបាយឱ្យបង។»

«ហេតុនេះសោះ… តាមពិតបងធ្លាប់ឆ្លងកាត់រឿងជាច្រើន ហេតុនេះទើបបងចេះភាសានិងទំនៀមទម្លាប់របស់ជួរកងទ័ពទាហាន»

«ព្រះអយ្យកោនិងលោកគ្រូអប់រំបងឱ្យរៀនឆ្លងកាត់។ យ៉ាងណាបងក៏ទំនេរអផ្សុក គ្មានអ្វីធ្វើក៏ចេញទៅក្រៅហែលឆ្លង រៀនសូត្របន្តិចក៏ជាការល្អ។»

ហូបអាហាររួច អ្នកបម្រើលើកទឹកលាងដៃមក។ ជ័ងស៊ូអស់សំណើច លើកចានគជ់នោះ ដាក់កៀកក្បែរមាត់ស៊ីវលូ ធ្វើជាត្រៀមឱ្យនាងផឹក៖

«អូនចង់ផឹកទេ? បើទឹកនេះមិនគ្រប់ អាចផឹកទាំងទឹករបស់បងទៀត!»

ស៊ីវលូគេចមុខចេញផងសើចហាៗផង ស៊ឺឈីក៏អស់សំណើចដែរ។ ជ័ងស៊ូចង្អុលមុខស៊ីវលូ ហួសចិត្តថា៖

«អូនពិតជាចំមែនហើយ! សំណាងដែលលោកគ្រូទ្រាំបាន!»

ដ្បិតឃ្លាតឆ្ងាយពីគ្នាជាងបីរយឆ្នាំ ប៉ុន្តែប្រហែលជាពួកគេជាបងប្អូនសាច់សារលោហិតតែមួយ ឬប្រហែលជានៅក្នុងចិត្តមនុស្សម្នាក់ៗនៅតែមានមនុស្សម្ខាងទៀត ទើបពួកគេគ្មានអារម្មណ៍ឃ្លាតឆ្ងាយទាល់តែសោះ នៅតែលេងសើចចំអែចំអន់មិនទុកមុខ។

មេឃកាន់តែងងឹត អ្នកបម្រើអុចចង្កៀងភ្លើង បំភ្លឺផ្លូវដើរទាំងអស់ ពួកគេទាំងបីនាក់អង្គុយផ្អែកខ្នើយត្បូងគជ់ ពាក់កណ្តាលដេកពាក់កណ្តាលអង្គុយលើកម្រាលព្រំពុកមាត់នាគ ផឹកស្រាបណ្ដើរនិងជជែកគ្នាបណ្ដើរ។ ស៊ឺឈីនៅស្ងៀមស្ងាត់តាំងពីដើមរហូតមក ស៊ីវលូម្ដងម្កាលងាកមើលទៅគេ។

ជ័ងស៊ូដាក់ពែងចុះ យកលេសទៅផ្លាស់ប្ដូរសម្លៀកបំពាក់ ចៀសមុខទុកឱ្យស៊ីវលូនិងស៊ឺឈីនិយាយរឿងផ្ទាល់ខ្លួន។

ស៊ីវលីដឹងថាស៊ឺឈីទាយដឹងពីសាវតានាងតាំងពីយូរ ប៉ុន្តែទាយដឹងនិងមើលឃើញដោយផ្ទាល់ភ្នែកគឺជារឿងពីរផ្សេងគ្នា។ ស៊ីវលូដឹងថា ស៊ឺឈីមិនប្រាថ្នាថានាងគឺជាព្រះបុត្រីរបស់អធិរាជស៊ុនទី ព្រះរាជនត្តារបស់អធិរាជហ័ងទី ក៏ប្រៀបដូចជានាងមិនប្រាថ្នាថាគេគឺកូនប្រុសគ្រួសារទូសាន សម្ព័ន្ធគ្រួសារមហាត្រកូលធំមួយក្នុងចំណោមសម្ព័ន្ធគ្រួសារមហាត្រកូលធំទាំងបួនក្រោមវាលរហោឋានលោកិយនេះ។

ប៉ុន្តែ… រឿងតែមួយគត់ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាមិនអាចជ្រើសរើស បាននោះគឺដើមកំណើតរបស់ខ្លួន។

ស៊ីវលូពោលទៅស៊ឺឈី៖

«បងមានអ្វីចង់សួរក៏សួរមកចុះ មានអ្វីចង់និយាយក៏និយាយមកចុះ»

ស៊ឺឈីពោលស្រាលៗ៖

«តាមពិតបងដឹងថា មិនថាអូនជាអ្នកណា អូននៅតែអូន ប៉ុន្តែមានរឿងមួយចំនួនកាន់តែស្មុគស្មាញឡើងទៅ»

ស៊ីវលូជ្រួញចិញ្ចើម ដៀងភ្នែកទៅស៊ឺឈី៖

«បងខ្លាចហើយហ្អេស?»

ស៊ឺឈីញញឹម៖

«បងតែងតែព្រួយខ្លាចជានិច្ច មនុស្សលោកគឺតែងតែបែបហ្នឹងឯង មាននឹកនាមានទុក្ខកង្វល់ មានស្នេហ៍ស្នងមានព្រួយខ្លាច បើបងមិនព្រួយខ្លាចទេ ទើបមិនប្រក្រតី…»

ពន្លឺភ្លើងពណ៌លឿងស្រទន់រះបញ្ចាំងបរិយាកាស ជួយលើកយោងវង់ភ័ក្រស្រទន់ ស្និតស្នាល កក់ដ្កៅរបស់ស៊ឺឈី។ ស៊ីវលូក៏មានអារម្មណ៍ស្និតស្នាល កក់ដ្កៅ ផងដែរ។ ប៉ុន្តែនាងធ្វើពុតនិយាយថា៖

«អូនមិនយល់បងចង់និយាយអ្វីទេ?»

ស៊ឺឈើផ្ចង់អារម្មណ៍លើពែងស្រា ញញឹមស្រទន់៖

«ថ្ងៃក្រោយ បងគួរហៅឈ្មោះរបស់អូនថាម៉េច? ពេលណាទើបបងអាចឃើញរូបរាងពិតរបស់អូន?»

«ឪពុកអូនគឺអធិរាជស៊ុនទី ម្ដាយអូនគឺព្រះនាងសានយាន កូនស្រីរបស់អធិរាជហ័ងទី។ ឈ្មោះពេញរបស់អូនគឺ កៅស៊ីវជីវយ៉ាវ។ ព្រោះតែនៅលើថ្ងាសរបស់អូនមានដៅក្រហមរូបផ្កាអង្គារសីល៍ ទើបឪពុកម្ដាយហៅអូនថា ស៊ីវយ៉ាវ ដែលមានន័យថា “ផ្កាអង្គារសីល៍រីកស្គុះស្គាយ កម្លាំងជីវិតរស់រវើក”។ ឥឡូវនេះ បងហៅអូនថាស៊ីវលូចុះ!»

ស៊ីវលូគ្រាន់តែឆ្លើយសំណួរដំបូង ស៊ឺឈីទន្ទឹងរង់ចាំរហូតនាងនៅតែមិនព្រមឆ្លើយសំណួរទីពីរ។

ជ័ងស៊ូដើរចេញមក ឈរនៅក្រោមសំយាប៖

«ស៊ីវយ៉ាវ នៅទីនេះមានតែពួកយើងបីនាក់ បងចង់ឃើញរូបរាងពិតរបស់អូន»

ស៊ីវលូផ្ងារខ្នងលើខ្នើយ សម្លឹងឡើងលើមេឃ។ បន្តិចក្រោយមក នាងបន្លឺសំឡេងពោលថា៖

«ខ្ញុំនឹងរៀបរាប់តែម្ដងរឿងរ៉ាវដែលបានកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ។ ថ្ងៃក្រោយ បើព្រះបិតានិងព្រះអយ្យកោសួរ បងជួយជំនួសខ្ញុំទូលថ្វាយប្រាប់ពួកទ្រង់ផង។»

ជ័ងស៊ូអង្គុយចុះនៅក្បែរនាង៖

«អ្ហឹម»

ស៊ីវលូក្រៀមក្រំសន្សឹមៗនិយាយថា៖

«អ្នកម៉ែរបស់ខ្ញុំបានពលីជីវិតនៅក្នុងសមរភូមិស្លាប់រស់ចុងក្រោយរវាងសង្គ្រាមអធិរាជហ័ងទីសានយាននិងបិសាចកំណាចស៊ីវ៉ូនៃនគរស៊ឹងនុង។ មុនពេលវាយសង្គ្រាម អ្នកម៉ែបានបញ្ជូនខ្ញុំទៅកាន់ភ្នំអ៊ី សុំឱ្យព្រះម៉ែមើលថែខ្ញុំ។ ខ្ញុំនឹកផ្ទះ ប៉ុន្តែចាំពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ ព្រះបិតានៅតែមិនមកទទួលខ្ញុំ។ កាលនោះខ្ញុំនៅតូច ព្រះម៉ែមិនចូលចិត្តនិយាយស្ដី កម្រឃើញញញឹម មួយថ្ងៃៗបង្ខំខ្ញុំឱ្យហាត់រៀនវិជ្ជាសីល៍ទើបខ្ញុំស្អប់ទ្រង់ខ្លាំងណាស់។ មានពេលមួយ ព្រះបិតាបញ្ជូនអ្នកបម្រើទៅកាន់ភ្នំអ៊ីជូនអំណោយដល់ខ្ញុំ ខ្ញុំលាក់ខ្លួននៅក្រោមកង់រទះរបស់អ្នកបម្រើ លួចចាកចេញពីភ្នំអ៊ីដោយស្ងាត់ៗ។ ខ្ញុំចង់រត់ទៅផ្ទះជាមួយអ្នកបម្រើទាំងនោះ ចង់បំភ័យផ្ដល់ភាពភ្ញាក់ផ្អើលដល់ព្រះបិតា។ ខ្ញុំចង់សួរព្រះបិតាផ្ទាល់មាត់ហេតុអ្វីមិនព្រមមកទទួលខ្ញុំ ខ្ញុំចង់ឱ្យទ្រង់ប្រាប់ខ្ញុំថាអ្នកម៉ែនៅមិនទាន់ស្លាប់ទេ។ នៅតាមផ្លូវ អ្នកបម្រើពីរនាក់នោះខ្សឹបខ្សាវគ្នាពីខ្ញុំ។ ពួកគេនិយាយរឿងមិនល្អជាច្រើនពីអ្នកម៉ែនិងខ្ញុំ និយាយថាខ្ញុំជាកូនលួចលាក់ សើចចំអកខ្ញុំមិនចេះប្រមាណខ្លួន មានមុខចង់ទាមទារទៅភ្នំទេពប្រាំវិញ ថាព្រះបិតាគ្មានថ្ងៃមកទទួលខ្ញុំទេ។ ហើយពួកគេនៅនិយាយថា ព្រះបិតាមិនសម្លាប់ខ្ញុំគឺមេត្តាចំពោះខ្ញុំណាស់ទៅហើយ។ លុះពេលនោះទើបខ្ញុំដឹងថា អ្នកម៉ែបានចាកចោលព្រះបិតា លែងជាម្ចាស់ក្សត្រីរបស់ទ្រង់ទៀតហើយ!»

ស៊ីវលូដកដង្ហើមធ្ងន់ទ្រូង។ ទាំងជ័ងស៊ូនិងស៊ឺឈីសុទ្ធតែអាចយល់បាន ដោយសេចក្ដីគោរពចំពោះអ្នកស្លាប់ ស៊ីវលូនិយាយកាត់បន្ថយពាក្យពេចន៍ជាច្រើន ប៉ុន្តែពួកគេនឹកស្រមៃមិនដល់ថា កាលនោះ ក្មេងស្រីតូចម្នាក់ដូចស៊ីវយ៉ាវ ពេលលាក់ខ្លួននៅក្រោមកង់រទេះ ស្ដាប់ឮពាក្យទាំងនោះមានអារម្មណ៍ថាភ័យខ្លាចនិងអស់សង្ឃឹមយ៉ាងណា!

ស៊ីវលូបន្លឺនិយាយបន្ត៖

«ខ្ញុំចាំមិនច្បាស់ពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំនៅពេលនោះ៖ ខូចចិត្ត ខកចិត្ត ខឹងចិត្ត វិលក្បុង ស្អប់អ្នកម៉ែ ស្អប់ព្រះបិតា… និយាយឱ្យខ្លីទៅ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍វិលវល់និងច្របូកច្របល់អស់រលីង។ ហេតុនេះ ខណៈពេលអ្នកបម្រើឈប់រទេះសម្រាក ខ្ញុំក៏រត់គេចខ្លួនទៅ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្ញុំចង់ទៅណាទេ ខ្ញុំដឹងតែរឿងមួយច្បាស់ ខ្ញុំមិនអាចវិលទៅភ្នំទេពប្រាំវិញទេ។ ប៉ុន្តែនោះគឺជាគ្រួសារតែមួយគត់របស់ខ្ញុំ បើមិនទៅទីនោះ តើខ្ញុំអាចទៅទីណាទៀត? ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តទៅឈីចូវ ព្រោះខ្ញុំឮថាទីនោះជាទីកន្លែងដែលម្ដាយខ្ញុំស្លាប់។ ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្ញុំចង់ធ្វើអ្វីទេ ខ្ញុំចេះតែដើរដូចដើរមមើ។ ខ្ញុំគិតថានៅពីតូចខ្ញុំមើលទៅគួរឱ្យស្រលាញ់ទើបនៅតាមផ្លូវមានមនុស្សឱ្យនំចំណីខ្ញុំជាច្រើន។ ពួកគេឱ្យអ្វីខ្ញុំហូបហ្នឹង។ មានលោកពូម្នាក់ហៅខ្ញុំឡើងរទេះសេះ និយាយថាជូនខ្ញុំទៅឈីចូវ ឮដូច្នោះខ្ញុំក៏ហក់ឡើងរទេះសេះ។ គេបាននាំខ្ញុំទៅជំរំរបស់គេ ធ្វើល្អចំពោះខ្ញុំ និទានរឿងឱ្យខ្ញុំស្ដាប់ ធ្វើឱ្យខ្ញុំសើចជានិច្ច។ ពេលនោះ ខ្ញុំគិតថាបើព្រះបិតាមិនត្រូវការខ្ញុំទៀតទេ ខ្ញុំនឹងចាត់ទុកគេជាឪពុករបស់ខ្ញុំ។ ថ្ងៃមួយ គេបានប៉ះពាល់ខ្ញុំ ស្រាតសម្លៀកបំពាក់ខ្ញុំ។ កាលនោះខ្ញុំមិនយល់អ្វីទេ ប៉ុន្តែព្រះម៉ែធ្លាប់ប្រៀនប្រដៅថាក្មេងស្រីមិនអាចដោះសម្លៀកបំពាក់ផ្ដេសផ្ដាសឡើយ។ ខ្ញុំភិតភ័យ រុញច្រានគេចេញ គេស្ទុះមកវាយខ្ញុំ ខ្ញុំក៏ជ្រុលដៃសម្លាប់គេ។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំទើបតែ…»

ស៊ីវលូលើកដៃបង្ហាញពីកម្ពស់របស់ក្មេងស្រីម្នាក់ប្រហែលប្រាំបីឆ្នាំ។

«…ខ្ពស់ប៉ុននេះ… ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាមនុស្សម្នាក់មានឈាមច្រើនដល់ម្លឹង សម្លៀកបំពាក់របស់ខ្ញុំប្រឡាក់ពេញសុទ្ធតែឈាមរបស់គេ»

ឥឡូវនេះជ័ងស៊ូបានយល់ហេតុអ្វីនៅឆ្នាំនោះលោកគ្រូរកមិនឃើញស៊ីវយ៉ាវ។ តាមពិតនាងត្រូវបុរសមានទ្រព្យម្នាក់ល្បួងចាប់ខ្លួនលាក់ទុកនៅក្នុងជំរំលើកំពូលភ្នំ។

ស៊ីវលូមានអារម្មណ៍ខ្លួនប្រាណត្រជាក់ស្រេប ប៉ុន្តែនាងមិនខ្ចីកម្រើក នាងគ្រាន់តែក្ដោបខ្លួនបន្តិច ហើយបន្តនិយាយរឿងរ៉ាវពីអតីតកាល។ ស៊ឺឈីក្រោកឈរឡើង ថ្នមៗដៃដណ្ដប់ភួយឱ្យនាង គេបម្រុងវិលទៅកន្លែងអង្គុយវិញ តែនាងចាប់តោងដៃអាវគេជាប់ គេក៏អង្គុយចុះនៅក្បែរនាង។

«ព្រះបិតានិងព្រះអយ្យកោបានបញ្ជូនមនុស្សស្វែងរកខ្ញុំគ្រប់ទីកន្លែង។ មនុស្សម្នាសម្រុកតាមរកនិងតាមចាប់ខ្ញុំ មនុស្សខ្លះដើម្បីផលប្រយោជន៍ មនុស្សខ្លះដើម្បីចង់សម្លាប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានឃើញដោយផ្ទាល់ភ្នែក មានក្មេងស្រីតូចម្នាក់ខ្ពស់ប៉ុនខ្ញុំត្រូវមនុស្សសម្លាប់ចោល។ ពួកព្រាយបិសាចក៏តាមចាប់ខ្ញុំ ពួកគេចង់ស៊ីសាច់របស់ខ្ញុំ ព្រោះឮល្បីថា ពេលខ្ញុំកើតមកលាងជម្រះកាយដោយទឹកបន្សុទ្ធល្អាងថាងជូ ហើយខ្ញុំធ្លាប់រស់នៅលើភ្នំអ៊ីចិតសិបឆ្នាំ ដែលជាទឹកដីបរិសុទ្ធប្រមូលផ្តុំកម្លាំងមហិទ្ធិឫទ្ធិអាទិទេពខ្លាំងមហាសាលបំផុតនៅក្រោមមេឃនេះ។ ព្រះម៉ែដ្បិតតឹងរឹងតែមានចិត្តសន្ដោសនិងចិត្តទូលាយ ទ្រង់ប្រទានខ្ញុំវត្ថុទិព្វជាច្រើន ផ្លែសុដាទិព្វ និងទឹកជ្រោះទេព។ ពួកព្រាយបិសាចគិតថា បើស៊ីសាច់ខ្ញុំ មហិទ្ធិឫទ្ធិរបស់ពួកគេនឹងកើនឡើងខ្លាំងក្លា។ ហេតុនេះ ខ្ញុំមិនហ៊ានទៅឈីចូវទៀតទេ ថ្ងៃណាក៏ត្រូវរត់គេច រាល់ថ្ងៃកាន់តែមានមនុស្សច្រើនតាមចាប់ខ្ញុំ។ ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំលាក់ខ្លួននៅក្នុងចំណោមក្មេងសុំទាន មនុស្សតាមចាប់ខ្ញុំនោះចាប់ឃុំពួកខ្ញុំទាំងអស់គ្នា កាលនោះខ្ញុំភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង។ ខ្ញុំប្រាថ្នាថាខ្ញុំអាចផ្លាស់ប្តូររូបរាងរបស់ខ្លួនឯង ខ្ញុំចង់ឱ្យមុខរបស់ខ្ញុំមានស្នាមអុចខ្មៅ ភ្នែករបស់ខ្ញុំស្រឡេវបន្តិច ច្រមុះរបស់ខ្ញុំក៏កំពិតបន្តិច ហើយនៅលើថ្ងាសរបស់ខ្ញុំគ្មានដៅផ្កាអង្គារសីល៍ ធ្វើឱ្យពួកគេមើលមិនស្គាល់ខ្ញុំ។ ពួកគេត្រួតពិនិត្យមើលក្មេងម្ដងម្នាក់ៗ ដល់វេនខ្ញុំ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំនឹងស្លាប់មិនខាន ប៉ុន្តែចម្លែកអីគេត្រឹមតែមើលមុខខ្ញុំបន្តិចរួចក៏ដោះលែងខ្ញុំទៅ។ ខ្ញុំមិនយល់អ្វី ខ្ញុំត្រេកអរឡើងយំហ៊ូ។ លុះពេលខ្ញុំទៅមាត់ទន្លេលាងដៃ ទើបខ្ញុំដឹងថារូបរាងរបស់ខ្ញុំបានផ្លាស់ប្តូរទៅជារូបរាងនៅក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំមុននោះ។ ឆ្លងកាត់ការសាកល្បងជាច្រើនដង ខ្ញុំបានដឹងថាខ្ញុំមិនត្រឹមតែអាចផ្លាស់ប្តូររូបរាងរបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងអាចផ្លាស់ប្តូរភេទរបស់ខ្ញុំទៀតផង។ ជាមួយនឹងសមត្ថភាពចម្លែកនេះ ខ្ញុំអាចចៀសផុតពីគ្រោះថ្នាក់។»

ជ័ងស៊ូដក់ទុករាប់ម៉ឺនសំណួរ ប៉ុន្តែគេគ្រាន់តែនៅស្ងៀមស្ងាត់សញ្ជឹងស្ដាប់។ ស៊ីវលូងើយមុខសម្លឹងឡើងលើមេឃបន្តិច ក៏និយាយបន្ត៖

«នៅពេលដឹងថាខ្ញុំមានសមត្ថភាពនេះដំបូងភ្លាម ខ្ញុំរីករាយខ្លាំងណាស់ ពីរបីថ្ងៃម្តងខ្ញុំនឹងប្រែរូបរាងថ្មី។ ជាងមួយឆ្នាំក្រោយមក ចំនួនមនុស្សតាមចាប់ខ្ញុំកាត់បន្ថយថយចុះ ហើយខ្ញុំក៏មានសុវត្ថិភាព។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមដើរតែងតោលនៅក្រោមវាលរហោឋានលោកិយនេះជាមួយនឹងមុខមាត់ប្លែកៗរាប់មិនអស់។ ប៉ុន្តែថ្ងៃមួយ ខ្ញុំឆ្លុះកញ្ចក់ ស្រាប់តែប្រទះឃើញថាខ្ញុំភ្លេចរូបរាងពិតរបស់ខ្លួនឯង។ ខ្ញុំខំប្រឹងរកនឹកចងចាំ ចង់ប្រែរូបរាងពិត តែរកនឹកមិនឃើញ គ្មានមុខមាត់ណាមួយត្រឹមត្រូវទេ។ ដំបូងខ្ញុំមិនបារម្ភទេ ព្រោះតាមខ្ញុំដឹងវិជ្ជាប្រែរូបរាងមិនធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់រូបរាងពិតឡើយ។ ខ្ញុំបានទៅគ្រប់ទីកន្លែងហាត់រៀនវិជ្ជាសីល៍ប្រែរូបរាង ហើយទើបដឹងថានៅលើលោកនេះគ្មានវិជ្ជាសីល៍ប្រែរូបរាងណាដូចសមត្ថភាពចម្លែករបស់ខ្ញុំឡើយ។ ទោះបីខ្ញុំបានសាកល្បងរាប់ម៉ឺនវិធី ក៏ខ្ញុំនៅតែមិនអាចស្វែងរករូបរាងពិតរបស់ខ្ញុំត្រលប់មកវិញដែរ។»

ស៊ីវលូនឿយហត់បិទភ្នែកចុះ៖

«ពេលវេលាទាំងនោះដូចជាសុបិនអាក្រក់ ព្រោះមុខមាត់របស់ខ្ញុំចេះតែផ្លាស់ប្ដូរឥតទៀង។ តួយ៉ាងនៅពេលដើរតាមផ្លូវ ឃើញនារីម្នាក់មានកែវភ្នែកស្អាតដើរឆ្ពោះមក ខ្ញុំចូលចិត្តកែវភ្នែកនោះ ហេតុនេះកែវភ្នែកខ្ញុំក៏ផ្លាស់ប្ដូរទៅជាកែវភ្នែកដូចនារីម្នាក់នោះភ្លាម។ ខ្ញុំភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់ ចង់ត្រលប់ទៅកែវភ្នែកពីមុនរបស់ខ្ញុំវិញ ប៉ុន្តែកែវភ្នែកទាំងនោះក៏ផ្លាស់ប្តូរដែរ ហេតុនេះខ្ញុំមិនអាចផ្លាស់ប្ដូរបានឡើយ។ រាល់ថ្ងៃខ្ញុំព្រួយបារម្ភនិងភ័យខ្លាច កាន់តែបារម្ភកាន់តែខ្លាច កាន់តែគិតច្រើន។ នៅពេលយប់ ខ្ញុំតែងតែយល់សប្តិឃើញមុខមាត់ប្លែកៗជាច្រើន សូម្បីតែក្នុងសុបិនក៏ខ្ញុំផ្លាស់ប្តូរមុខមាត់មិនបានដែរ។ រាល់ព្រឹកខ្ញុំភ្ញាក់ពីគេងជាមួយនឹងមុខមាត់ថ្មី រាល់យប់មុនចូលគេងជាមួយនឹងមុខគ្នាខុសគ្នាទាំងស្រុង នៅថ្ងៃបន្ទាប់ក៏អ៊ីចឹង… ខ្ញុំផ្លាស់ប្តូរជាបន្តបន្ទាប់ឥតឈប់ឈរ ហើយសុទ្ធតែជាមុខមាត់ក្លែងក្លាយ។ ខ្ញុំភ័យខ្លាច មិនហ៊ានឆ្លុះកញ្ចក់ មិនហ៊ានចួបអ្នកណា។ ថ្ងៃមួយ ពេលខ្ញុំកំពុងអង្គុយលួចហូបចំណីនៅកាច់ជ្រុងតៀមអាហារមួយកន្លែង ខ្ញុំបានឮក្មេងស្រីតូចម្នាក់ស្រែកហៅលោកយាយរបស់នាង ភ្លាមនោះៗខ្ញុំក៏នឹកឃើញដល់មុខមាត់លោកយាយរបស់ខ្ញុំមុនពេលស្លាប់ទៅ មុខមាត់ខ្ញុំក៏សន្សឹមៗផ្លាស់ប្ដូរទៅតាមការគិតរបស់ខ្ញុំ។ មានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់បានឃើញទិដ្ឋភាពនោះផ្ទាល់ភ្នែក ពួកគេតក់ស្លុតស្រែកឡើងហៅខ្ញុំថា បិសាច។ ខ្ញុំរត់សម្រុកចេញពីតៀមអាហារ មិនហ៊ានមើលមុខអ្នកណា។ ខ្ញុំរត់ទៅមុខរហូតរត់ទៅមុខរហូតមិនឈប់ ខ្ញុំរត់ចូលព្រៃជ្រៅ លាក់ខ្លួនលើកំពូលភ្នំ មិនហ៊ានចួបមុខអ្នកណាឡើយ។ គ្មានកញ្ចក់ឆ្លុះ ពេលខ្ញុំទៅមាត់ទន្លេលុបលាងមុខ ខ្ញុំបង្ខំចិត្តបិទភ្នែកយ៉ាងណែន មិនហ៊ានមើលមុខខ្លួនឯង។ ហេតុនេះខ្ញុំមិនចាំបាច់ប្រឈមមុខនឹងការផ្លាស់ប្ដូរឥតទៀងនៅលើមុខរបស់ខ្ញុំ ហេតុនេះខ្ញុំអាចធ្វើពុតដូចជាគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើង។ ហើយខ្ញុំនៅតែអាចជាខ្ញុំ។»

ទឹកមុខរបស់ជ័ងស៊ូនិងស៊ឺឈីសុទ្ធតែតានតឹងខ្លាំង ពួកគេអាចទាយដឹងថា ស៊ីវយ៉ាវបានឆ្លងកាត់ថ្ងៃខែលំបាកវេទនា ប៉ុន្តែពួកគេនឹកស្មានមិនដល់ថានាងមិនមានមុខមាត់។ ពួកគេទាំងពីរនាក់សុទ្ធតែធ្លាប់ឆ្លងកាត់រឿងកាចសាហាវក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែនៅពេលប្រឈមមុខនឹងរឿងកម្សត់តោកយ៉ាករបស់ស៊ីវយ៉ាវ ពួកគេមិនអាចជួយអ្វីបានក្រៅពីញាប់ញ័រនិងស្លុតចិត្ត។ មនុស្សលោកតែងតែស្ញប់ស្ញែងអាទិទេពអាចប្រែរូបរាងរបស់ពួកគេដោយមហិទ្ធិឫទ្ធិ ប៉ុន្តែកាលបើបាត់បង់រូបរាងខ្លួនឯងហើយនោះ អ្វីៗនឹងក្លាយទៅជាគួរឱ្យខ្លាចបំផុត ប្រៀបដូចជាសុបិនអាក្រក់ដ៏រន្ធត់!

«ខ្ញុំរស់នៅដូចសត្វព្រៃ។ ដោយការបង្ហាត់បង្រៀនតឹងរ៉ឹងពីព្រះម៉ែ មហិទ្ធិឫទ្ធិរបស់ខ្ញុំមិនអន់ សត្វព្រៃសាហាវក៏មិនអាចយកឈ្នះខ្ញុំដែរ ហេតុនេះខ្ញុំរស់នៅក្នុងព្រៃយ៉ាងសុខស្រួល។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាឯកាណាស់ ព្រោះគ្មានមនុស្សនិយាយជាមួយ។ មិនថាយ៉ាងណាខ្ញុំមិនហ៊ានចាកចេញពីព្រៃជ្រៅភ្នំខ្ពស់ទេ ហេតុនេះខ្ញុំមានតែនិយាយជាមួយខ្លួនឯង។ ក្រោយមក ខ្ញុំនិយាយជាមួយព្រាយពស់ថ្លាន់ដែលនៅមិនទាន់តាំងសីល៍ប្រែជារូបរាងមនុស្ស ប៉ុន្តែវាមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងខ្ញុំឡើយ។ ខ្ញុំចង់ឃាត់វានិយាយគ្នាទើបខ្ញុំលួចពងរបស់វា ធ្វើឱ្យវាទាំងយប់ទាំងថ្ងៃដេញតាមសម្លាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំរត់ផងពួនផងនិយាយជាមួយវាផង។ ព្រាយពស់នោះអាចយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយ ប៉ុន្តែវាមិនចេះនិយាយ ខ្ញុំក៏និយាយជំនួសវា សួរខ្លួនឯងបណ្ដើរឆ្លើយខ្លួនឯងបណ្ដើរ។ ខ្ញុំមានជំងឺនិយាយច្រើនតាំងពីពេលនោះមក។ ថ្ងៃខែចេះតែកន្លងផុតទៅ មិនដឹងថាកន្លងផុតយូរប៉ុនណា ក្រោយមកទើបខ្ញុំដឹងថាបានកន្លងផុតអស់ជាងម្ភៃឆ្នាំ។»

ជ័ងស៊ូចាប់ដៃរបស់ស៊ីវយ៉ាវយ៉ាងណែនហាក់ដូចជាចង់ចែករំលែកភាពភ័យខ្លាចឯការបស់ក្មេងស្រីតូចនោះ។ សំឡេងគេស្រងូតបន្តិច៖

«ចុះមុខមាត់របស់អូនប្រសើរវិញនៅពេលណា?»

«មានថ្ងៃមួយ ខ្ញុំបានចួបនឹងបុរសម្នាក់ គេសារភាពត្រង់ថា គេគឺជាបិសាចសត្វចម្លែក កំពុងរបួសធ្ងន់ធ្ងរ ត្រូវការរកថ្នាំព្យាបាល។ គេនិយាយជាមួយខ្ញុំ ហេតុនេះខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមនិយាយជាមួយគេ។ ដំបូងឡើយខ្ញុំប្រុងប្រយ័ត្នខ្លាំងណាស់ ឈរនៅពីចម្ងាយ និយាយប៉ុន្មានម៉ាត់ហើយក៏រត់ប្រុយចេញទៅបាត់។ ក្រោយមកខ្ញុំសាកល្បងជាច្រើនដង ឃើញគេមិនបង្ហាញសញ្ញាណគ្រោះថ្នាក់អ្វី ហេតុនេះខ្ញុំក៏ក្លាហាននិយាយជាមួយគេកាន់តែច្រើន។ គេមិនខ្លាចមុខមាត់ដែលផ្លាស់ប្តូរឥតទៀងរបស់ខ្ញុំទេ គេថែមទាំងធ្វើត្រាប់តាមផ្លាស់ប្តូរមុខមាត់របស់គេទៀតផង។ ខ្ញុំផ្លាស់ប្ដូរ គេក៏ផ្លាស់ប្ដូរ ហើយពួកយើងប្រកួតគ្នាអ្នកណាផ្លាស់ប្ដូរមុខមាត់បានច្រើនជាង។ ហេតុនេះពួកយើងទាំងពីរនាក់មើលមុខគ្នាក៏ផ្ទុះសំណើច។ នៅចំពោះមុខគេ ខ្ញុំគ្មានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំជាសត្វចម្លែកដ៏គួរឱ្យខ្លាចតទៅទៀត។ បន្តិចម្ដងៗ ខ្ញុំបានទុកចិត្តគេ។ យប់មួយ គេចាប់ចងខ្ញុំ ចង់នាំខ្ញុំទៅ។ ព្រាយពស់ថ្លាន់ឃើញក៏ខឹងមិនសុខចិត្ត ស្ទុះចេញទៅរាំងផ្លូវក៏ត្រូវគេសម្លាប់ចោល។ គេបាននាំខ្ញុំទៅភ្នំភាគខាងត្បូងដែលខ្ពស់ចោតផងគ្រោះថ្នាក់ផង។ នៅទីនោះ គេមានរូងល្អាងសម្ងាត់មួយ ដែលជាទីជម្រករបស់គេ។ គេបានឃុំទុកខ្ញុំនៅក្នុងទ្រុងដែកមួយ។ គេនិយាយថាគេគឺជាបិសាចកញ្ជ្រោងកន្ទុយប្រាំបួន រាប់រយឆ្នាំមុន… មិត្តម្នាក់របស់អ្នកម៉ែខ្ញុំបានកាត់កន្ទុយកញ្ជ្រោងមួយរបស់គេ ធ្វើឱ្យគេរងរបួសធ្ងន់ និងកាត់បន្ថយមហិទ្ធិឫទ្ធិរបស់គេ។ រាងកាយរបស់ខ្ញុំមានកាយលោហិតពិសេស ចិញ្ចឹមខ្ញុំប៉ុន្មានសិបឆ្នាំឱ្យធំធាត់ ខ្ញុំនឹងក្លាយជាឱសថទិព្វដ៏ខ្លាំងពូកែបំផុតសម្រាប់គេ។»

មានភាគបន្ត…

«យើងនឹងឱ្យថ្នាំព្យាបាលរបួសជើងរបស់ឯង តែក្រោយពេលជាសះស្បើយ កុំរត់ផ្ដេសផ្ដាសឱ្យសោះ បើសំណាងមិនល្អចួបអានាន ឯងមិនមែនត្រឹមតែបាក់ជើងទេ»

ស៊ីវលូសម្លឹងមើលទៅជ័ងស៊ូ ចង់និយាយអ្វីមួយតែក៏ឈប់ទៅវិញ គ្រាន់តែនិយាយថា៖

«ខ្ញុំឃ្លាន»

ជ័ងស៊ូបញ្ជាអ្នកបម្រើស្រីរៀបចំអាហារ ហូបចុកចម្អែករួច អ្នកបម្រើស្រីនាំពួកគេទៅងូតទឹក ផ្លាស់ប្ដូរសម្លៀកបំពាក់។

ស៊ឺឈីបីស៊ីវលូទៅកាន់អាងទឹក ស៊ីវលូនិយាយថា៖

«មានអ្នកបម្រើមើលថែអូនហើយ បងឆាប់ទៅងូតទឹកទៅ លាងជម្រះក្លិនស្អុយរលួយគួរឱ្យខ្លាចនៅក្នុងគុកនោះ»

អ្នកបម្រើស្រីពីរនាក់បម្រើស៊ីវលូងូតទឹក ផ្លាស់ប្ដូរសម្លៀកបំពាក់ថ្មី។ ស៊ឺឈីផ្លាស់ប្ដូរសម្លៀកបំពាក់រួចរាល់តាំងពីយូរ គេឈររង់ចាំនៅខាងក្រៅ ឃើញអ្នកបម្រើស្រីគ្រាហ៍ស៊ីវលូចេញមក ក៏រហ័សដើរទៅជិត។

នគរកៅស៊ីងមានអាកាសធាតុសំណើមកក់ក្តៅពេញមួយឆ្នាំ ប្រជារាស្ត្រស្លៀកពាក់ស្រាលស្ដើង ពួកគេចូលចិត្តភាពស្រស់ស្អាតបែបធម្មជាតិ ទន់ភ្លន់ និងចូលចិត្តពាក់ស្បែកជើងទ្រនាប់ឈើ។ ពេលនេះ ស៊ឺឈីស្លៀកសម្លៀកបំពាក់កៅស៊ីងពណ៌ផ្ទៃមេឃ មានដៃអាវធំទូលាយ សាច់ក្រណាត់ទន់ រលើបរលោង ខ្សែក្រវាត់រលុង ដង្កៀបត្បូងទទឹម ពាក់ស្បែកជើងទ្រនាប់ឈើ ដើរយ៉ាងសង្ហាស្រស់ស្រាយ ដូចដើរនៅលើខ្យល់ពពក ដៃអាវរលាស់ស្រិល ដូចព្រះច័ន្ទពេញវង់ ឆ្លុះបញ្ចាំងនៅលើផ្ទៃបឹង។ រូបរាងដ៏ស្រស់សង្ហានោះ ធ្វើឱ្យអ្នកបម្រើស្រីទាំងពីរនាក់សម្លឹងមើលទៅគេមិនដាក់ភ្នែក ស៊ីវលូក៏មិនអាចដកភ្នែកចេញបាន។ ស៊ឺឈីបន្ទាបភ្នែកចុះទាំងច្របូកច្របល់ ប៉ុន្តែហាក់បីរីករាយជាខ្លាំងដែលឃើញស៊ីវលូសម្លឹងមើលមកគេយ៉ាងចាប់អារម្មណ៍។ គេងើយមុខឡើងទទួលយកខ្សែភ្នែកមើលមិនដាក់របស់ស៊ីវលូ ឈានដើរទៅចំពោះមុខគេ។

ស៊ីវលូចំអកថា៖

«មិនពន្លើសដែលថាមានមនុស្សស្រីហាត់រាំលំបាកដប់ឆ្នាំដើម្បីតែបងអាចចោលមួយក្រឡេកភ្នែកមើល។ លើកនេះវិលទៅវិញ ប្រាកដជាមានស្រីស្អាតជាច្រើនរង់ចាំចួបបង»

ស៊ឺឈីច្របូកច្របល់ ខ្លាចស៊ីវលូយល់ច្រឡំ រហ័សអះអាងចិត្តថា៖

«បងនឹងមិនចួបពួកគេទេ»

ស៊ីវលូរង្គោះរង្គើចិត្ត ផ្អែមល្ហែម តែមិនចង់បង្ហាញមកក្រៅឱ្យឃើញ គេធ្វើព្រងើយ ងាកមុខចេញទៅម្ខាង៖

«បងចួបពួកគេឬអត់…ពាក់ព័ន្ធអីនឹងខ្ញុំ?»

រាជពេទ្យមកពិនិត្យមើលជើងរបស់ស៊ីវលូ ស៊ឺឈីឈរនៅក្បែររង់ចាំមើល។ រាជពេទ្យលាបថ្នាំឱ្យគេ ហើយយកឈើពិសេសអបឆ្អឹងបាក់របស់គេដែលត្រាំក្នុងទឹកចរណៃថ្មឈីស៊ី។ ស៊ីវលូមានអារម្មណ៍ថាជើងរបស់គេដូចត្រូវបានត្រាំក្នុងទឹកថ្លាត្រជាក់ស្រួលខ្លួនយ៉ាងខ្លាំង។

រាជពេទ្យផ្ដែផ្ដាំស៊ីវលូ៖

«កាត់បន្ថយកម្រើកជើងទាំងពីរ សម្រាកមើលថែឱ្យបានល្អ យឺតពីរទៅបីខែ ឆាប់តែមួយខែនឹងជាសះស្បើយ»

ស៊ីវលូញញឹម ឱនក្បាលអរគុណ បន្ទាប់មកស្មើសុំឱ្យរាជពេទ្យពិនិត្យមើលជំងឺរបស់ស៊ឺឈី។ ក្រោយពិនិត្យរួច រាជពេទ្យជូនថ្នាំមួយដបឱ្យស៊ឺឈី ពូកែខាងព្យាបាលរបួសគ្រាំក្នុង។ រាជពេទ្យចាកចេញទៅ ស៊ីវលូនិយាយទៅកាន់ស៊ឺឈី៖

«គ្មានថ្នាំណាអាចព្យាបាលស្លាកស្នាមនៅលើខ្លួនបងឡើយ»

របួសធម្មតាមិនអាចបន្សល់ទុកស្លាកស្នាមនៅលើខ្លួនអម្បូរអាទិទេព ប៉ុន្តែឆ្នាំនោះ រាល់ពេលដែលធ្វើទារុណកម្មស៊ឺឈី ទូសានហាវរោយលើមុខរបួសថ្នាំពិសេសអ្វីមួយ មិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ដឹងខ្លួន ទទួលការឈឺចាប់ពេញទំហឹង ទន្ទឹមគ្នានោះនឹងបន្សល់ទុកស្លាកស្នាមទារុណកម្មដ៏ឃោរឃៅនៅលើរាងកាយរបស់គេ បង្កើតជាស្លាកស្នាមពេញមួយជីវិតមិនអាចលុបបំបាត់បាន។ ឆ្នាំនោះ ស៊ីវលូខិតខំរិះរកវិធីសាស្ត្រជាច្រើនលុបបំបាត់ស្លាកស្នាមនៅលើរាងកាយរបស់ស៊ឺឈី ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីមួយឆ្នាំកន្លងទៅ សាកល្បងថ្នាំច្រើនប្រភេទ នៅតែគ្មានលទ្ធផល ស៊ីវលូកំណត់ចិត្តថាគ្មានវិធីព្យាបាលដាច់ឡើយ។

ស៊ីវលូសម្លឹងមើលទៅជើងទាំងពីររបស់ស៊ឺឈី និយាយថា៖

«មិនថាយ៉ាងណា នៅរាជវាំងកៅស៊ីង មានឱសថទិព្វកម្រជាច្រើន ប្រាកដជាអាចព្យាបាលបងបាន ប៉ុន្តែបងត្រូវស៊ូទ្រាំលំបាកបន្តិច»

ការធ្វើទារុណកម្មឆ្នាំនោះបន្សល់ទុករបួសដំណំលើជើងស្តាំរបស់ស៊ឺឈី។ យោងកម្លាំងធាតុក្នុងខ្លួន នៅពេលដើរលឿន មិនកត់សម្គាល់ឃើញអ្វីប្លែកទេ ប៉ុន្តែបើដើរយឺត មនុស្សគ្រប់គ្នាអាចកត់សម្គាល់ឃើញ ស៊ឺឈីដើរប៉ាំងពៀចបន្តិច។

ស៊ឺឈីគ្រវីក្បាល៖

«បងមិនខ្វល់រឿងទាំងនោះទេ»

ស៊ីវលូញញឹមញញែម ស្ងាបហូមវែង។ ស៊ឺឈីនិយាយថា៖

«អូនសម្រាកចុះ»

ស៊ីវលូចាប់តោងដៃអាវរបស់ស៊ឺឈីជាប់៖

«បងក៏ត្រូវការសម្រាកដែរ តែអូនមិនចង់ឱ្យបងចាកចេញពីទីនេះ»

«បងផ្អែកជញ្ជាំងក៏អាចគេងបាន»

ស៊ឺឈីអង្គុយចុះនៅលើចំហៀងគ្រែ ផ្អែកខ្នងនឹងដៃគ្រែ។ ស៊ីវលូបិទភ្នែក នៅតែមិនព្រមលែងដៃអាវរបស់ស៊ឺឈី។ ស៊ឺឈីកាន់ពែងទឹកនៅក្នុងដៃ ផ្សែងពណ៌សសាយភាយជុំវិញ ស៊ីវលូទម្លាក់ដៃរបស់គេធ្លាក់ចុះបន្តិចម្តងៗ។

ស៊ឺឈីមានអារម្មណ៍ថា ចាប់តាំងពីចេញពីគុកមក ស៊ីវលូព្យាយាមលាក់បាំងភិតភ័យ ព្រួយកង្វល់ក្នុងចិត្ត។ គេគិតថា រឿងនេះមានពាក់ព័ន្ធជាមួយអធិរាជស៊ុនទី។ បើតាមអត្តចរិតរបស់ស៊ីវលូ មិនមែនព្រោះតែឫិទ្ធិអំណាចរបស់អធិរាជស៊ុនទីនោះទេ ប៉ុន្តែព្រោះតែរូបទ្រង់ផ្ទាល់ អធិរាជស៊ុនទី…

ស៊ឺឈីសន្សឹមៗចាប់កាន់ដៃរបស់ស៊ីវលូ និយាយតិចៗ៖

«មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងបងនឹងនៅក្បែរអូនជានិច្ច»

**********

I: Chapter 9

វគ្គ៩៖ ចន្លោះគល់ចញ្ចើមនិងបេះដូង មិនអាចគេចវេស

នៅរសៀលហៀបលិច អាមាត្យនៅក្នុងរាជវាំងធំបានមកអញ្ជើញស៊ីវលូនិងស៊ឺឈីទៅចូលគាល់អធិរាជស៊ុនទី។ ឃើញជើងស៊ីវលូរបួស មិនអាចដើរបាន អាមាត្យក៏បញ្ជាអ្នកបម្រើលើកគ្រែស្នែងមក។ ស៊ឺឈីបីស៊ីវលូឡើងគ្រែស្នែង។ អ្នកបម្រើសែងគ្រែស្នែង ស៊ឺឈីដើរតាមពីក្រោយ ក្រុមមនុស្សដើរប្រហែលកន្លះធូបក៏មកដល់វិមានចាវហួយ ដែលជាទីកន្លែងប្រជុំសាវនាការជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ អ្នកបម្រើឈប់គ្រែស្នែងនៅមុខខ្លោងទ្វារវិមាន អាមាត្យចូលទៅទូលថ្វាយជាមុន។ ឮសំឡេងខាងក្នុងកោះហៅ ស៊ឺឈីបីស៊ីវលូចុះ សេនានៅមុខខ្លោងទ្វារបម្រុងនឹងរាំងឃាត់ ភ្លាមនោះសំឡេងរបស់ជ័ងស៊ូបន្លឺឡើង៖

«ឱ្យពួកគេចូលទៅ!»

ស៊ឺឈីបីស៊ីវលូដើរចូលទៅក្នុងវិមាន ជញ្ជាំងវិមានមានពណ៌ស្រងឹត បរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់ នៅចំកណ្តាលកំពូល បុរសម្នាក់ស្លៀកពាក់ពណ៌សអង្គុយនៅលើកៅអីប្រណិត។ បុរសនោះមានទឹកមុខត្រជាក់ស្រេងជាមួយរង្វង់មុខរស់រវើកដូចឆ្លាក់ពីដុំទឹកកកនៅលើភ្នំប៉ូលទឹកកកខាងជើង មិនចាស់ជ្រីវជ្រួញឬទ្រុឌទ្រោម មុខមាត់ស្របាលវ័យសាមសិប ប៉ុន្តែសក់របស់បុរសនោះមានពណ៌ប្រផេះ នោះជាសញ្ញាតែមួយគត់បង្ហាញពីផ្ទាំងជីវិតធ្លាប់ហែលឆ្លងគ្រោះកម្មនិងព្យុះសង្ឃរាជាច្រើន។

ស៊ឺឈីដាក់ស៊ីវលូចុះថ្នមៗ លុតជង្គង់ក្រាបថ្វាយបង្គំ។

«រាស្ត្រសាមញ្ញយៀកស៊ឺឈីសូមក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ! វិនស៊ីវលូមានរបួសជើង មិនអាចក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ សូមព្រះអង្គលើកលែងទោស!»

អធិរាជស៊ុនទីហាក់បីមិនស្ដាប់ស៊ឺឈី គិតតែយកចិត្តទុកដាក់សម្លឹងមុខស៊ីវលូ។ មុនពេលមកដល់ទីនេះ ស៊ីវលូមានអារម្មណ៍ព្រួយភ័យ នាងជ្រួលច្របល់លែងនិយាយស្ដីខុសធម្មតា។ ប៉ុន្តែខណៈពេលនេះ នាងស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ធូរស្រាល នាងញញឹមពព្រាយទៅកាន់អធិរាជស៊ុនទី ទុកឱ្យទ្រង់សម្លឹងមុខស្រេចតែចិត្ត។ បន្តិចក្រោយមក អធិរាជស៊ុនទីលើកដៃអនុញ្ញាតស៊ឺឈីក្រោកឈរឡើង។ ទ្រង់ត្រាស់សួរទៅស៊ីវលូ៖

«អ្នកណាធ្វើឱ្យឯងរបួស?»

ស៊ីវលូសម្លក់ត្រង់ៗមិនខ្លាចក្រែងទៅជ័ងស៊ូ មិនមាត់មិនស្ដី។ ជ័ងស៊ូលំទោនកាយទូលថ្វាយ៖

«ក្រាបទូលលោកគ្រូ គឺខ្ញុំ! គេប្រឆាំងនឹងរាជបញ្ជាម្ដងហើយម្ដងទៀត រឹងទទឹងចង់រត់គេចទើបខ្ញុំដាក់ពិន័យជាការព្រមាន!»

អធិរាជស៊ុនទីគ្រលៀសភ្នែកទៅជ័ងស៊ូបន្តិច ទើបងាកទៅសួរស៊ីវលូ៖

«ហូបអាហារពេលយប់ហើយឬនៅ?»

«នៅទេ»

អធិរាជស៊ុនទីងាកទៅបង្គាប់អាមាត្យជំនិត៖

«រៀបចំអាហារទៅ»

«ក្រាបទូល!»

អាមាត្យជំនិតឈានថយទៅក្រោយ ទទួលបញ្ជារៀបចំអាហារពេលយប់។

មនុស្សទាំងអស់គ្នាហូបអាហារពេលយប់នៅក្បែរវិមានចាវហួយ។ ដំណាក់ក្រយាមិនធំពេក តុអាហាររបស់មនុស្សម្នាក់ៗដាក់នៅជាប់ក្បែរគ្នា។ អធិរាជស៊ុនទីអង្គុយនៅកន្លែងខ្ពស់បំផុត។ ជ័ងស៊ូអង្គុយនៅខាងក្រោម ខាងឆ្វេងដៃរបស់អធិរាជស៊ុនទី ស៊ីវលូអង្គុយខាងស្តាំដៃ បែរមុខទៅរកជ័ងស៊ូ ស៊ឺឈីអង្គុយនៅក្បែរស៊ីវលូដើម្បីមើលថែនាង។

ប្រហែលជាការស្រមៃរបស់មនុស្សលោក អាហារពេលយប់របស់អធិរាជប្រាកដជាសុទ្ធតែភោជនីអាហារថ្លៃៗ សម្បូរបែប។

ប៉ុន្តែអាហារពេលយប់របស់អធិរាជស៊ុនទីបែរជាសាមញ្ញជាទីបំផុត ដូចជាអាហារពេលយប់របស់គ្រួសាររាស្ត្រសាមញ្ញក្រោមមេឃនេះដែរ។

អធិរាជស៊ុនទីសោយតិច មិនសោយស្រា អាកប្បកិរិយាថ្លៃថ្នូរ ខ្ពង់ខ្ពស់។ ជ័ងស៊ូនិងស៊ឺឈីក៏ហូបអាហារយ៉ាងថ្លៃថ្នូរ កាយវិការមានបែបបទត្រឹមត្រូវ មានសុជីវធម៌ មិនបន្លឺសូរសំឡេងណានៅក្នុងពេលហូបអាហារ។ ជាផ្ទាំងរូបភាពកូនចៅត្រកូលអ្នកធំ ចេះទុកដាក់កាយា ឥតខ្ចោះ។

នៅក្នុងដំណាក់ក្រយាទាំងមូលមានតែស៊ីវលូតែម្នាក់បន្លឺសូរសំឡេងពេលហូបអាហារ។ ស៊ីវលូហូបចុកបុកទំពារឮខ្លាំងៗ ខ្វះសុជីវធម៌ ពេលខ្លះមិនខ្ចីប្រើចង្កឹះ ដៃទទេចាប់សាច់លើចាន មាត់ប្រឡាក់ខ្លាញ់រងើម។

ហូបចុករួចរាល់ នាងមិនក្រែងរអែងជូតត្រដុសដៃលើខោអាវខ្លួន។ អ្នកបម្រើលុតជង្គង់ចុះក្រោមជើងស៊ីវលូ លើកចានគុជរូបផ្កាឈូកឡើងទៅចំពោះមុខនាង ទ្រនាប់ផ្កាឈូកស្រស់អណ្ដែតលើផ្ទៃទឹក។ ស៊ីវលូជូតមាត់លើដៃអាវ ធ្វើមុខឆ្ងល់សម្លឹងចានគុជនៅលើដៃអ្នកបម្រើ។ បន្ទាប់មកដូចនឹកឃើញអ្វីមួយ នាងស្រវាដៃទទួលយកចានគុជអកផឹកមួយដង្ហើមដាច់ ផឹកអស់ទឹកទុកសម្រាប់លាងដៃ។ អ្នកបម្រើបើកភ្នែកធំៗភ្ញាក់ផ្អើល ស៊ីវលូធ្វើរំភើយសងចានគុជទទេឱ្យទៅពួកគេវិញ៖

«អរគុណណា៎!»

សំណាងដែលពួកគេសុទ្ធតែជាអ្នកបម្រើជំនិតនៅក្បែរអធិរាជ ជាយូររៀនចេះនឹងនរនិងទប់សង្កត់អារម្មណ៍ ជាហេតុភាពភ្ញាក់ផ្អើលត្រឹមកាត់មុខមួយប៉ប្រិចភ្នែក បន្តិចក្រោយមក ពួកគេក៏វិលមកនឹងនរធម្មតាវិញដូចគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើង។ ពួកគេនៅតែគោរពបម្រើស៊ីវលូពេញទី។ ប៉ុន្តែពួកគេឈ្លាសវៃដកបទពិសោធ លើកក្រោយលើកអ្វីមកត្រូវតែឱបខ្សឹបប្រាប់ស៊ីវលូពីវិធីប្រើប្រាស់។

មិនដឹងថាស៊ីវលូធ្វើឱ្យជ័ងស៊ូទើសភ្នែកឬហូបឆ្អែត គេទម្លាក់ចង្កឹះចុះ ក្រេបផឹកស្រាបណ្ដើរសម្លឹងមុខស៊ីវលូមិនដាក់បណ្ដើរ។ អធិរាជស៊ុនទីគ្មានប្រតិកម្មអ្វីចំពោះទង្វើនិងអាកប្បកិរិយារបស់ស៊ីវលូឡើយ។

ខាំអង្គាមឆ្អឹងអស់ ស៊ីវលូមិនបោះចោលភ្លាមតែធ្វើតាមទម្លាប់រាល់ថ្ងៃ បៀមជញ្ជក់ខួរឆ្អឹងដល់អស់ជាតិ។ ទង្វើនេះបន្លឺសំឡេងមួយៗយ៉ាងច្បាស់ៗ។ នៅក្នុងអាហារចួបជុំខាងក្រៅ ហូបបណ្ដើរជជែកលេងបណ្ដើរគឺជារឿងធម្មតា ប៉ុន្តែឥឡូវនេះពួកគេកំពុងនៅក្នុងដំណាក់ក្រយារាជវាំង សោយអាហារជាមួយអធិរាជ ពួកអ្នកបម្រើមិនហ៊ានសូម្បីតែដកដង្ហើមឮ ហេតុនេះសំឡេងជញ្ជក់ឆ្អឹងរបស់ស៊ីវលូលាន់ឮក្រូកៗដូចផ្គរលាន់។

ពួកអ្នកបម្រើឈរកករឹងមួយកន្លែង បេះដូងលោតដឹបៗតាមសំឡេងជញ្ជក់ឆ្អឹងមួយៗរបស់ស៊ីវលូ។ ស៊ឺឈីអង្គុយស្ងប់ស្ងាត់ធម្មតា ទឹកមុខថ្លាត្រជាក់ដូចគ្មានរឿងអ្វី គេនៅតែសន្សឹមៗហូបអាហាររបស់គេ។ ស្របពេលនោះ ជ័ងស៊ូជ្រួញចិញ្ចើមតឹងចូលគ្នាព្រោះមិនអាចទប់អារម្មណ៍ខ្ពើមរអើម។

ទីបំផុត អធិរាជស៊ុនទីដៀងភ្នែកទៅកាន់ស៊ីវលូ។ ទីបំផុត ស៊ីវលូក៏មានអារម្មណ៍ពីបរិយាកាសប្រែប្រួលនៅក្នុងដំណាក់នេះ។ មាត់ខាំអង្គាមឆ្អឹង គ្រាប់ភ្នែកក្រឡាប់ចុះឡើង គេភ្ញាក់ភ័យព្រួសឆ្អឹងមួយដុំខ្ទាតចេញក្រៅ។ អ្នកបម្រើភ្នែករហ័សដៃរហ័សចាប់ជាប់។

ស៊ីវលូសើចស្ញេញស្ញាញ ក្ដោបដៃទូលថ្វាយ៖

«រាស្ត្រសាមញ្ញជាមនុស្សសម្រែ នេះជាលើកដំបូងបានហូបម្ហូបអាហារឆ្ងាញ់យ៉ាងនេះ រាស្ត្រសាមញ្ញមិនយល់ច្បាប់វិន័យ សង្ឃឹមថាព្រះអង្គមិនប្រកាន់ទោសពៃរ៍!»

អធិរាជស៊ុនទីមើលស្លឹងទៅស៊ីវលូមួយសន្ទុះទើបសួរថា៖

«រាល់ថ្ងៃឯងចូលចិត្តហូបអ្វី?»

«ម្ហូបអ្វីក៏រាស្ត្រសាមញ្ញចូលចិត្តដែរ តែចូលចិត្តបំផុតគឺសាច់ពពែអាំង»

«ចុះចំណីចំណុក?»

«កទា… ជើងមាន់…»

ស៊ីវលូលេបទឹកមាត់ក្អឹកៗ។

«នៅមានជើងក្ងានទៀត»

«ចូលចិត្តរសជាតិអ្វី? យើងនឹងបញ្ជាចុងភៅត្រៀមទុកសម្រាប់ឯង មុនពេលចូលគេង ស្ដាប់និទានរឿងបណ្ដើរហូបចំណីបណ្ដើរ»

ស៊ីវលូស្លេកមុខសម្លឹងអធិរាជស៊ុនទីព្រិចៗភ្នែក។

ផ្សែងអ័ព្ទពពកហោះហើរជុំវិញមុខជ័ងស៊ូ ដៃរបស់គេញ័ររង្គើបន្តិច ស្រាហៀរចុះប្រឡាក់អាវ តែគេមិនចាប់ភ្លឹកអ្វី គេកំពុងតែចាប់ភ្លឹកសម្លឹងមើលស៊ីវលូ។

ស៊ីវលូសើចហីៗ៖

«រសជាតិអ្វីក៏បានដែរ មនុស្សសម្រែមិនហូបរើសទេ»

អធិរាជស៊ុនទីផ្ដែផ្ដាំអាមាត្យជំនិតដែលឈរនៅក្រោយខ្នង៖

«ធ្វើគ្រប់រសជាតិទាំងអស់»

ស៊ីវលូងាកទៅម្ខាង ប្រាប់ស៊ឺឈីតិចៗ៖

«ខ្ញុំហូបឆ្អែតហើយ ចង់ទៅវិញសម្រាក»

ស៊ឺឈីលំទោនកាយថ្វាយបង្គំលាអធិរាជស៊ុនទី ទ្រង់មានបន្ទូលថា៖

«លោកនាំស៊ីវលូទៅចុះ»

ស៊ឺឈីបីស៊ីវលូចាកចេញពីដំណាក់។ ជ័ងស៊ូស្ទុះក្រោកឡើងវឹប សម្លឹងដេញតាមទៅស៊ីវលូរហូតដាច់ស្រមោលស៊ីវលូចេញទៅបាត់ ទើបគេងាកមកវិញ ជ្រួយច្របល់សួរថា៖

«លោកគ្រូ! គេជាអ្នកណា?»

«ឯងគិតថាគេជាអ្នកណា?»

«នៅពេលដែលលោកគ្រូបញ្ជាខ្ញុំនាំគេមកកាន់ទីនេះ លោកគ្រូធ្លាប់ប្រហារជីវិតព្រះអង្គម្ចាស់បះបោរនិងកូនចៅរបស់ពួកគេ ខ្ញុំគិតថាគេជាកូនប្រុសរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ម្នាក់ក្នុងចំណោមព្រះអង្គម្ចាស់ទាំងប្រាំឃុបឃិតគ្នាប្រឆាំងនឹងទ្រង់។ ខ្ញុំឮថាចុងយុងមានប្រពន្ធម្នាក់ខ្លាំងពូកែមន្តអាសិរពិស នាងធ្លាប់រៀបផែនការធ្វើឃាតទ្រង់។ ស៊ីវលូក៏ខ្លាំងពូកែពិស ទើបខ្ញុំគិតថា… ប៉ុន្តែ… ប៉ុន្តែអម្បាញ់មិញលោកគ្រូបែរជាមានបន្ទូលថា គេ… មុនពេលចូលគេង… ស្ដាប់និទានរឿងបណ្ដើរហូបចំណីបណ្ដើរ… ស៊ីវយ៉ាវ… ស៊ីវយ៉ាវ…»

ជ័ងស៊ូរំភើបត្រេកអរផងភ័យខ្លាចផង ភ័យខ្លាចរហូតដល់ថ្នាក់ប្រែប្រួលសំឡេងអស់ គេក្ដុកក្ដួលនិយាយអ្វីមិនចេញ។

«…កាលពីតូចនាងចូលចិត្តស្ដាប់ម្ដាយនិទានរឿងបណ្ដើរហូបចំណីលេងបណ្ដើរ នាងចូលចិត្តហូបចំណីមុនចូលគេងមិនព្រមហូបអាហារពេលយប់។ ពេលដែលត្រូវម្ដាយស្ដីបន្ទោស នាងរឹងរូសប្រកែកយកឈ្នះថា បិតានាងបានអនុញ្ញាតហើយ។»

ខណៈដែលជ័ងស៊ូមិនអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ពុះកញ្ជ្រោលនៅក្នុងដើមទ្រូង អធិរាជស៊ុនទីបែរជានឹងថ្លឹងជាទីបំផុត។

«យើងមើលមិនធ្លុះរូបរាងប្រែកាឡារបស់គេទើបមិនដឹងថាទីបញ្ចប់គេជាអ្នកណា»

ជ័ងស៊ូក្រាបចុះនៅចំពោះមុខអធិរាជស៊ុនទី ទឹកមុខសែនល្ងីល្ងើ។ បន្តិចក្រោយមក ទើបថ្លើមធំសួរ៖

«លោកគ្រូកំពុងតែសង្ស័យ?»

អធិរាជស៊ុនទីនៅស្ងៀមមិនតប ជ័ងស៊ូស្ទុះក្រោកឈរឡើង សម្រុកចេញទៅក្រៅ៖

«ខ្ញុំទៅសួរគេទីបញ្ចប់គេជាអ្នកណា ហេតុអ្វីមិនព្រមទទួលស្គាល់ខ្ញុំ?»

«ឈប់សិន!»

សូរសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់តឹងរ៉ឹងរបស់អធិរាជស៊ុនទីធ្វើឱ្យជ័ងស៊ូឈរទ្រឹង គេងាកទៅសម្លឹងមុខអធិរាជស៊ុនទីដោយកែវភ្នែកផ្ទុកមន្ទិល មិនយល់៖

«ឬមួយទ្រង់មិនចង់ដឹងទេ? ស៊ីវយ៉ាវគឺជាកូនស្រីរបស់មនុស្សម្នាក់នោះ…»

អធិរាជស៊ុនទីនៅស្ងៀមទ្រឹង បង្វិលយឺតៗកងចិញ្ចៀនឆ្អឹងសនៅលើម្រាមដៃកូនរបស់ទ្រង់។

«គេជាអ្នកណាមិនមែនលើយើងសម្រេច គឺគេជាអ្នកសម្រេចដោយខ្លួនឯង!»

ដ្បិតមិនយល់តែជ័ងស៊ូដឹងថា ពាក្យបន្ទូលរបស់លោកគ្រូផ្ទុកន័យជ្រាលជ្រៅ។ គេលុតជង្គង់ចុះយឺតៗ រង់ចាំស្ដាប់៖

«នៅក្នុងឆាកជីវិត ពេលខ្លះសេចក្ដីស្រលាញ់បង្ករបួសស្នាមនិងការឈឺចាប់ច្រើនជាជាងសេចក្ដីចងកំហឹង។ ឯងចង់ដឹងថាគេជាអ្នកណា យើងក៏ចង់ដឹងដែរតែមិនបង្ខិតបង្ខំ ទុកពេលវេលាឱ្យគេ ទុកឱ្យគេខ្លួនឯងនិយាយប្រាប់ពួកយើង!»

ជ័ងស៊ូគ្រវីក្បាល៖

«ខ្ញុំមិនយល់ទេ…»

អធិរាជស៊ុនទីក្រោកឈរឡើង ចាកចេញពីដំណាក់។

«ឯងនឹងយល់!» ជ័ងស៊ូនៅធ្មឹងធ្មាំងអស់ជាយូរទើបក្រោកឈរឡើង ឈានជើងខ្ពស់ទាប ត្រដាប់ត្រដួលដូចមនុស្សស្រវឹងទៅកាន់ដំណាក់ហួរស៊ីង។

ស៊ីវលូនិងស៊ឺឈីកំពុងអង្គុយស្រូបខ្យល់អាកាសនៅក្រោមសំយ៉ាប លើកម្រាលព្រំធ្វើពីពុកមាត់នាគ ពួកគេទាំងពីរផ្អែកស្មាទល់នឹងសសរដំណាក់។ ស៊ឺឈីដាក់លើភ្លៅចានគុជមួយមានផ្លែមង្ឃុត គូលែន ពុទ្រា មៀន… គេបកសំបកមៀនមួយហុចឱ្យទៅស៊ីវលូ។

«មិនហូបទេ»

ស៊ឺឈីបោះមៀនចូលមាត់ខ្លួនឯង បន្តបកសំបកមង្ឃុត ចែកពាក់កណ្តាលឱ្យទៅស៊ីវលូ។ ស៊ីវលូរីករាយខាំហូបជិបៗ។ ក្រឡេកឃើញជ័ងស៊ូ ស៊ឺឈីក្រោកឈរគោរពគេ ស៊ីវលូនៅតែដេកស្ងៀម គ្រាន់តែញញឹមបក់ដៃរវៃៗដាក់គេ។ ជ័ងស៊ូដើរទៅអង្គុយនៅទល់មុខពួកគេ។

អតីតកាលគ្រាចួបនឹងស៊ីវលូដំបូងលេចឡើងម្តងមួយៗ។ ជ័ងស៊ូបានបញ្ជាមនុស្សធ្វើទារុណកម្ម ធ្វើឱ្យស៊ីវលូទទួលរងការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងដោយសាច់និងឆ្អឹងដៃត្រូវដង្កូវខ្មោចចុះស៊ី។ គេនឹកស្មានថារវាងពួកគេទាំងពីរមានគំនុំគុំគួនមិនទូលមេឃរួមគ្នា ប៉ុន្តែស៊ីវលូបែរជាការពារគេ ជួយជីវិតរបស់គេ។ កាលនោះ គេសង្ស័យថាស៊ីវលូធ្វើបែបនេះ ព្រោះតែចង់ឱ្យគេជំពាក់គុណ ហើយគ្មានអ្វីលើសពីគម្រោងការដ៏អាក្រក់ណាមួយឡើយ។ ខណៈពេលដែលគេត្រូវសាងលីវដេញសម្លាប់នោះ ថង់ក្រអូបកន្ទុយកញ្ជ្រោងដាច់រហែក ប៉ុន្តែកន្ទុយកញ្ជ្រោងមិនជ្រុះបាត់ទៅណា នៅតែស្ថិតនៅក្នុងដើមទ្រូងរបស់គេ។

គេត្រូវមនុស្សគ្រួសារហ្វុងហ្វុងបាញ់ព្រួញចាក់ចំដើមទ្រូង គេហៅស៊ីវលូមក ចង់ប្រើប្រាស់ស៊ីវលូ រង់ចាំពេលចាំបាច់នឹងបាញ់ព្រួញទៅដើមទ្រូងរបស់ស៊ីវលូ ធ្វើឱ្យស៊ីវលូរងរបួសដូចគ្នា ឈាមហូរមិនឈប់ បង្ខំឱ្យទូសានជីងទៅរកហ្វុងហ្វុងអ៊ីអ៊ីងប្រគល់ថ្នាំឃាត់ឈាមចេញ គេនឹងឆ្លៀតឱកាសនោះដណ្ដើមយកថ្នាំ។ មិននឹកស្មានថា ស៊ីវលូមិនស្ទាក់ស្ទើរអ្វីទាំងអស់ ភ្លាមៗនោះទៅរកទូសានជីង ហើយថែមទាំងលួចចរណៃប៉ូលទឹកកកឱ្យគេថែមទៀតផង។

ស៊ីវលូផ្ទេរដង្កូវពិសបុរាណចូលខ្លួនរបស់គេ ធានាថាគ្រាន់តែបង្កការឈឺចាប់ មិនគ្រោះថ្នាក់ដល់អាយុជីវិត ប៉ុន្តែគេមិនជឿ។ ស៊ីវលូយកលេសម្តងហើយម្ដងទៀត ពន្យាពេលមិនព្រមបន្សាបពិស ទើបគេគិតថាស៊ីវលូគ្រោងប្រើដង្កូវពិសបុរាណទុកសម្រាប់គំរាមកំហែងគេ។ សូម្បីតែពេលដែលស៊ីវលូប្រាប់ថាដង្កូវពិសបុរាណត្រូវបានផ្ទេរចេញពីខ្លួនរបស់គេ កន្លងទៅមួយរយៈគេលែងនៅមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ទៀត ប៉ុន្តែគេនៅតែមិនជឿថាស៊ីវលូបានបន្សាបពិសឱ្យគេពិតប្រាកដ។

នៅពេលដែលលោកគ្រូនិយាយថាចង់ចួបស៊ីវលូ គេគិតថាស៊ីវលូគឺជាកូនប្រុសពួកព្រះអង្គម្ចាស់បះបោរ ឈានចូលទៅជិតគេបន្តិចម្តងៗដើម្បីប្រើប្រាស់គេ។ គេចេញដៃទៅលើស៊ីវលូដោយគ្មានមេត្ដា ប៉ុន្តែស៊ីវលូគ្រាន់តែញញឹមសម្លឹងគេ ស្នាមញញឹមគ្មានការស្តីបន្ទោស ផ្ទុយទៅវិញ នោះជាស្នាមញញឹមពេញចិត្ត ស៊ីវលូមានអារម្មណ៍ថាស្ងប់ចិត្តនៅពេលដែលឃើញគេឃោរឃៅ ឈាមត្រជាក់។

នៅមានពេលវេលាកន្លងនាកណ្ដាលថ្ងៃ… នាកណ្ដាលរាត្រី អង្គុយផឹកស្រាក្បែរគ្នា…

រាល់រឿងរ៉ាវទាំងឡាយ រឿងរ៉ាវនីមួយៗបង្ហាញឡើងច្បាស់ក្រឡែតមួយបំណែកៗនៅចំពោះមុខគេ។ ប៉ុន្តែគេបែរជាព្រងើយកន្ដើយ សង្ស័យច្រើន ដាច់ចិត្តយ៉ាងណា…

ជ័ងស៊ូសម្លឹងមើលទៅជើងទាំងពីរដែលអមរនាបឈើអបឆ្អឹង ចងចំណងក្រណាត់ស មើលទៅរយៃៗគួរឱ្យខ្ពើម។ គេសន្សឹមៗឈោងដៃចេញ ស៊ឺឈីគិតថាគេចង់ធ្វើបាបស៊ីលូ លាម្រាមដៃប្រែទៅជាមុខដាវ ហោះលឿនស្លេវដូចផ្លេកបន្ទោរ រារាំងជ័ងស៊ូ។ ប៉ុន្តែជ័ងស៊ូមិនគេចចេញ មុខដាវចាក់ចូលដៃរបស់ជ័ងស៊ូ ដាច់សាច់រលាត់ឈាម។

ជ័ងស៊ូដាក់ដៃនៅលើជើងស៊ីវលូថ្នមៗ បន្លឺសួរតិចៗថា៖

«ឈឺណាស់មែនទេ?»

ស៊ីវលូបែរមុខចេញ បិទភ្នែកចុះ៖

«មិនឈឺទេ»

ពាក្យពេចន៍រាប់មិនអស់ដែលចង់និយាយបុកទន្ទ្រានឡើងនៅក្នុងបេះដូងរបស់ជ័ងស៊ូ ដើមទ្រូងរបស់គេសឹងតែផ្ទុះ ប៉ុន្តែគេមិនហ៊ានបើកមាត់។ ជាងបីរយឆ្នាំកន្លងផុតទៅ ឥឡូវនេះគេលែងជាក្មេងប្រុសតូចរង់ចាំយោលទោងនៅក្រោមដើមក្ងោកឆ្នាំនោះ។ ឪពុកម្ដាយស្លាប់ទៅ គេត្រូវនិរទេសទៅក្រៅនគរ រស់នៅពឹងផ្អែកលើអ្នកដទៃ។ គេពាក់របាំងបិទបាំងជាប់យូរពេករហូតភ្លេចទឹកមុខរីករាយនិងឈឺចាប់ពិតយ៉ាងណា។ គេរៀនវិធីត្រួតត្រាអ្នកដទៃដោយអំណាចនិងយុទ្ធសាស្ត្រ ប៉ុន្តែភ្លេចវិធីចូលទៅជិតមនុស្សដោយបេះដូង ទន់ភ្លន់ និងស្មោះសរ។ គេរៀនវិធីសម្រេចនូវគោលដៅដោយប្រើប្រាស់គ្រប់ល្បិចកល ប៉ុន្តែភ្លេចវិធីបង្ហាញពីអារម្មណ៍នៅក្នុងដួងចិត្តរបស់គេយ៉ាងណា។

ជ័ងស៊ូក្រោកឈរឡើង ផ្ដាំទៅស៊ឺឈី៖

«មើលថែគេឱ្យបានល្អ» ជ័ងស៊ូឈានជើងចេញទៅ ដើរចាកចេញទៅដោយស្ងៀមស្ងាត់នៅក្នុងកណ្ដាលរាត្រីដ៏អាប់អួរ។ ស្មៅឈើ ផ្កាគ្រប់ទង ប្រជែងគ្នាលាស់រីកពេញដំណាក់ហួរស៊ីង។ ខ្យល់រាត្រីបក់ចូលមកដល់ ផ្កាហោះពេញមេឃដូចជាព្រិលធ្លាក់ ក្លិនក្រអូបសាយភាយពេញបរិយាកាស។ ប៉ុន្តែមិនថាយ៉ាងណាក្ដី ទីដាច់ស្រយាលឃ្លាតឆ្ងាយស្រុកកំណើតនេះ គ្មានសួនព្រៃផ្កាក្ងោកក្រហមឆ្អៅ នារដូវផ្ការីក ចែងចាំងដូចថ្ងៃអស្ដង្គ ផ្កាក្ងោករសាត់ហើរដេសដាសដូចជាផ្កាភ្លើងរាប់ពាន់កំពុងរាំរែកនៅលើអាកាស។

សំឡេងសម្រិបជើងរបស់ជ័ងស៊ូទៅឆ្ងាយ ប៉ុន្តែស៊ីវលូនៅតែបិទភ្នែកចុះយ៉ាងណែន។ ស៊ឺឈីឃើញជ្រុងកន្ទុយភ្នែករបស់ស៊ីវលូ ទឹកភ្នែកមួយតំណក់ៗស្រក់ចុះ ភ្លឺរលោងដូចគុជខ្យង។ ស៊ឺឈីទាញស៊ីវលូចូលទៅក្នុងដើមទ្រូង។ ស៊ីវលូជ្រប់មុខនៅលើស្មាស៊ឺឈី ទឹកភ្នែកដូចភ្លៀងរសាយ។

ជាងបីរយឆ្នាំកន្លងផុតទៅ នាងលែងជាក្មេងស្រីតូចយោលទោងនៅក្រោមដើមក្ងោកឆ្នាំនោះ។ នាងធ្លាប់វង្វេងតែលតោលក្នុងព្រៃជ្រៅភ្នំខ្ពស់ រស់នៅដូចជាសត្វព្រៃ ស៊ីឆៅលេបរស់ ស៊ីពោះវៀនលេបប្រម៉ាត់។ នាងធ្លាប់ត្រូវឃុំឃាំង ចិញ្ចឹមក្នុងទ្រុងដូចឆ្កែឆ្មា ធ្លាប់ត្រូវដេញសម្លាប់ហើយក៏ធ្លាប់ដេញសម្លាប់មនុស្សជាច្រើនដែរ។ ជីវិតរបស់នាងសុទ្ធតែជាការកុហក បង្ហូរឈាម ខ្មោចស្លាប់ មនុស្សគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែកុហកនាង នាងមិនដឹងថាគួរជឿអ្នកណា គួរទុកចិត្តអ្នកណា ហើយក៏មិនដឹងថាត្រូវប្រឈមមុខជាមួយពួកគេដោយប្រើឋានៈនិងរូងរាងបែបណា។

រហូតពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ស៊ីវលូនិងស៊ឺឈីចូលសម្រាក ជ័ងស៊ូនៅតែមិនទាន់វិលមកវិញ។

ព្រឹកព្រលឹមថ្ងៃបន្ទាប់ ពេលស៊ីវលូភ្ញាក់ឡើង ជ័ងស៊ូចេញទៅបាត់។ រសៀលល្ងាចនោះទើបឃើញគេត្រលប់មកដំណាក់ហួរស៊ីងវិញ។ ស៊ីវលូនៅតែញញឹមពព្រាយបក់ដៃសួស្ដីគេយ៉ាងជិតស្និទ្ធិ។ ជ័ងស៊ូនៅតែដូចមុន គ្រាន់តែគេបង្ហាញភាពព្រងើយកន្ដើយចំពោះស៊ីវលូ។ គេនិយាយទៅកាន់ស៊ឺឈី៖

«បើពេលថ្ងៃអផ្សុក ហៅអ្នកបម្រើនាំគេទៅលេងនៅសួនច្បារអ៊ីឈិនយៀន។ បឹងនៅក្នុងសួនធំទូលាយ អាចអុំទូកលេង មានជ្រោះទឹកក្ដៅ ដើមឈើព្រៃផ្កា ចាបព្រាប និងសត្វចិញ្ចឹមចម្លែកជាច្រើន កម្រចួប។ នោះគឺជាកន្លែងកម្សាន្តក៏ល្អមួយ។»

ស៊ឺឈីតប៖

«អ្ហឹម»

ជ័ងស៊ូរំឮកបន្ថែម៖

«កុំអង្គុយលើកម្រាលព្រំបែបហ្នឹង»

ស៊ឺឈីក្រឡេកមុខស៊ីវលូបន្តិចតប៖

«យល់»

ជ័ងស៊ូមិននិយាយអ្វីទៀត ដើរស្ងាត់ៗតែម្នាក់ឯងទៅកាន់បន្ទប់វិញ ពេលយប់មិនចេញមកក្រៅក៏តែម្នាក់ឯងហូរអាហារនៅក្នុងបន្ទប់ផ្ទាល់ខ្លួន។

រាជពេទ្យពិនិត្យដំបូងថាលឿនបំផុតក៏ចំណាយពេលមួយខែទើបជើងរបស់ស៊ីវលូជាសះស្បើយ ប៉ុន្តែដប់ថ្ងៃក្រោយ ស៊ីវលូអាចច្រត់ឈើច្រត់ដើរទៅនេះដើរទៅនោះបាន។

រាជពេទ្យភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះរបួសឆាប់ជារបស់ស៊ីវលូ ទើបផ្ដែផ្ដាំថា៖

«មុនពេលជើងជាសះស្បើយគួរសម្រាកនៅស្ងៀមមួយកន្លែង តែបើជាសះស្បើយហើយទ្រាំលំបាកហ្វឹកហាត់ឱ្យបានច្រើន រង់ចាំប៉ុន្មានថ្ងៃទៀតនឹងអាចដើរទៅមកដោយប្រក្រតី»

ស៊ីវលូស្ដាប់បង្គាប់រាជពេទ្យ យកចិត្តទុកដាក់ច្រត់ឈើច្រត់ហាត់ដើរ។

អធិរាជស៊ុនទីមិនកោះហៅស៊ីវលូញឹកញាប់ រំលងបីបួនថ្ងៃទើបកោះហៅម្ដង។ រាល់ពេលចួបម្ដងៗសួរតិចតួចថា៖

«ចូលចិត្តស្រាអ្វី? ចូលចិត្តពណ៌អ្វី? ចូលចិត្តផ្កាអ្វី? ចូលចិត្ត…»

គិតថាគ្រាន់តែជាសំណួរសួរចោល ប៉ុន្តែមិននឹកស្មានថា ឱ្យតែស៊ីវលូឆ្លើយតបថាចូលចិត្តអ្វី បញ្ជារបស់អធិរាជស៊ុនទីនឹងអនុវត្តទៅដល់ដំណាក់ហួរស៊ីងមួយរំពេច។ មានពេលមួយ អធិរាជស៊ុនទីបានសួរស៊ីវលូថាចូលចិត្តអ្វីជាងគេនៅលើលោកនេះ។ ស៊ីវលូមិនស្ទាក់ស្ទើរឆ្លើយតបថា៖

«ចូលចិត្តប្រាក់ជាងគេនៅលើលោកនេះ បើថ្ងៃណាក៏អាចរមៀលទៅរមៀលមកលើភ្នំប្រាក់មិនដឹងរីករាយយ៉ាងណា!»

ថ្ងៃបន្ទាប់ នៅពេលស៊ីវលូបើកភ្នែកឡើងក៏ឃើញភ្នំប្រាក់ចាក់គរនៅចំកណ្ដាលដំណាក់។ មិនមែនមាសពេជ្រកែវកង តែសុទ្ធតែដុំប្រាក់ទាំងដុំៗគរឡើងទៅខ្ពស់។

ស៊ីវលូស្លាំងមុខសម្លឹងមើលភ្នំប្រាក់ភ្លឺចែងចាំង។ ជ័ងស៊ូផ្ទុះសើចបន្ទាប់ពីរាប់សិបថ្ងៃក្រៀមក្រំ ស្រងូតស្រងាត់។ ស៊ឺឈីតាំងពីដើមមកនិយាយស្ដីតិច ស្ងប់ស្ងាត់ ក៏សើចឡើងដែរ និយាយទៅកាន់ស៊ីវលូ៖

«បងមិនដែលឃើញភ្នំប្រាក់ខ្ពស់យ៉ាងនេះទេ»

ឮសំឡេងសើចរបស់ជ័ងស៊ូ ស៊ីវលូគ្រវែងឈើច្រត់ចោល ដួលខ្លួនទៅឱបភ្នំប្រាក់ រមៀលទៅរមៀលមក។

ស៊ឺឈីសើចសួរថា៖

«រីករាយទេ?»

«ឈឺឆ្អឹងឆ្អែងណាស់!»

ស៊ីវលូដេកត្រដាងដៃសំកាងជើងនៅលើភ្នំប្រាក់ ពេញចិត្តសើចក្អាកក្អាយយ៉ាងខ្លាំង៖

«យ៉ាងហោចណាស់ជាតិនេះស្គាល់អារម្មណ៍រមៀលទៅរមៀលមកនៅលើភ្នំប្រាក់ហើយ»

ជ័ងស៊ូនិងស៊ឺឈីនាំគ្នាផ្ទុះសំណើច។

អ្នកបម្រើចង់ចេញចូលដំណាក់ត្រូវដើរកាត់តាមចំហៀងភ្នំប្រាក់។ រាល់ពេលដែលចេញទៅសួនច្បារស្រូបខ្យល់អាកាស ឈរនៅត្រង់ណា ស៊ីវលូនិងស៊ឺឈីក៏ឃើញភ្នំប្រាក់ចាំងភ្នែក។

យប់មួយព្រះចន្ទរះថ្លាដូចកញ្ចក់ ស៊ីវលូមានអារម្មណ៍ល្អចង់គយគន់ព្រះចន្ទ រីករាយទាញទ្វារបើកក៏ឃើញភ្នំប្រាក់នៅចំកណ្ដាលមុខភ្លឺភ្លឹបភ្លែត។ មិនថាទេសភាពស្អាតឬមនុស្សស្អាតប៉ុនណាសុទ្ធតែប្រែជាក្រៀមក្រោះ បាក់សម្រស់ នៅមុខភ្នំប្រាក់នេះ។

ស៊ីវលូទ្រាំមិនបានទៀត បញ្ជាទៅអ្នកបម្រើ៖

«រើភ្នំប្រាក់នេះចេញទៅ!»

អ្នកបម្រើគោរពជម្រាប៖

«នេះជារាជបញ្ជារបស់ព្រះអង្គ បើអ្នកប្រុសចង់រើចេញ ត្រូវសុំការអនុញ្ញាតពីព្រះអង្គ»

លើកនេះចួបអធិរាជស៊ុនទី ស៊ីវលូនិយាយមុនដោយខ្លួនឯង ទូលថ្វាយទ្រង់៖

«រាស្ត្រសាមញ្ញមិនចូលចិត្តភ្នំប្រាក់ទៀតទេ»

អធិរាជស៊ុនទីមុខមាំងក់ក្បាល មានតែជ័ងស៊ូដែលជាសិស្សចំណិតនៅក្បែរទ្រង់ជាច្រើនឆ្នាំទើបអាចកត់សម្គាល់ឃើញស្នាមញញឹមលាក់បង្កប់នៅក្នុងកែវភ្នែកនោះ។

ចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមក រាល់ពេលដែលអធិរាជស៊ុនទីសួរអំពីចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់ខ្លួន ស៊ីវលូលែងហ៊ានឆ្លើយចោលទៀត ស្តាប់បង្គាប់ឆ្លើយដោយស្មោះត្រង់។ បើពុំនោះទេ ស៊ីវលូត្រូវស៊ូទ្រាំនឹងអ្វីដែលគេមិនចូលចិត្តជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

ជើងទាំងពីរកាន់តែប្រសើរឡើង ស៊ីវលូមិនត្រូវការច្រត់ឈើច្រត់ទាំងសងខាងទៀត អាចដើរច្រត់ឈើតែម្ខាង ឬដើរដំណើរខ្លីដោយគ្មានឈើច្រត់។

ស៊ីវលូចូលចិត្តហក់លោត ស្អប់ជាប់បង្ខាំងនៅមួយកន្លែង ហេតុនេះជើងទាំងពីរអាចកម្រើកបត់បែនបានភ្លាម នាងក៏ពង្រីកដំណើរហាត់ដើររបស់នាងចេញឆ្ងាយពីដំណាក់ហួរស៊ីង។ ស៊ីវលូចូលចិត្តដើរច្រត់ឈើច្រត់នៅក្រោមថ្ងៃត្រង់ស្រគន់ស្រគំ រហូតទាល់តែរាងកាយទាំងមូលបែកញើសទើបគេឈប់។

ស៊ឺឈីតែងតែឈរនៅក្បែរនាងជានិច្ច។ ស៊ីវលូអារម្មណ៍ល្អ ឆ្លៀតពេលប្រូប្រាជ្ញ៖

«មនុស្សប្រុសភាគច្រើនតែងតែលង់ស្នេហ៍នឹងមនុស្សស្រីស្អាតដែលខ្លួនប្រាណមិនធុំក្លិនស្អុយញើស ប៉ុន្តែមិនគួររៀបការជាមួយពួកគេឡើយ។ ជីវិតមនុស្សរមែងចួបទុក្ខលំបាកនិងបញ្ហាស្មុគស្មាញជាច្រើន ធ្វើឱ្យមនុស្សកើតព្រួយនិងកើតកង្វល់ប្រមូលផ្ដុំជាបណ្ដើរៗនៅក្នុងរាងកាយ។ បើឆ្លៀតទ្រាំដើរក្រោមពន្លឺថ្ងៃដើម្បីឱ្យរាងកាយបែកញើស នោះទុក្ខកង្វល់នឹងតាមញើសហូរចេញ។ មនុស្សស្រីដែលមានសុខភាពល្អ ផ្លូវចិត្តស្រស់ស្រាយ ដួងវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដួងចិត្តទូលាយ មិនអាត្មានិយម មិនចង្អៀតចង្អល់។ តួយ៉ាងដូចជាអូនជាដើម ថ្មីៗនេះអូនមានអារម្មណ៍ព្រួយកង្វល់ជាច្រើន ប៉ុន្តែគ្រាន់តែដើរមួយជុំក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យធ្វើឱ្យអូនមានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយនិងតស៊ូជំនះជាងមុន។»

ស៊ឺឈីក្រឡេកមើលទៅស៊ីវលូ រីកស្នាមញញឹមមិននិយាយស្ដី។

នៅសុខៗនោះ មានសំឡេងបក្សីស្រែកក្រលួចៗនៅលើអាកាស ហង្សសួគ៌មួយក្បាលមិនដឹងហើរមកពីទីណា ហើរចុះមកឈប់នៅក្បែរស៊ីវលូ។ ហង្សសួគ៌ពើនក្បាលទៅមុខ ឱនក្បាលទាបចុះ ហាក់ដូចជាឱនគោរពស៊ីវលូ ក៏ដូចជាអញ្ជើញនាងអង្អែលក្បាលរបស់វា។ ស៊ីវលូដកថយបន្តិចម្តងៗ ឈើច្រត់ក៏ធ្លាក់ពីដៃ នាងដើរប៉ាំងពៀចរត់ចេញទៅ។ ស៊ឺឈីចង់រត់ទៅជួយគ្រាហ៍នាង ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះអធិរាជស៊ុនទីនិងជ័ងស៊ូបង្ហាញខ្លួនមក លេចឡើងកម្លាំងដ៏អស្ចារ្យមួយបញ្ឈប់ស៊ឺឈី។ មើលឃើញថាហង្សសួគ៌មិនធ្វើបាបស៊ីវលូ ស៊ឺឈីក៏បានស្ងប់ចិត្តជាងមុន គេឈប់ទប់ទល់ ស្ងៀមស្ងាត់ចាំមើល។ ឃើញស៊ីវលូព្រងើយកន្តើយចំពោះខ្លួន ហង្សសួគ៌បែរក្បាលទៅម្ខាង មើលទៅច្របូកច្របល់ ហើយក៏ដេញតាមស៊ីវលូយឺតៗ។ ស៊ីវលូបោះជើងរត់ វាក៏បោះជើងរត់តាម។ ស៊ីវលូដួលទៅលើដី ហង្សសួគ៌ស្មានថាស៊ីវលូកំពុងលេងសើចជាមួយវា វាក៏ស្រែកចាចយ៉ាងរីករាយ បត់ស្លាបចុះ ធ្វើត្រាប់តាមស៊ីវលូ ដួលទៅលើដីរមៀលទៅមក។ រមៀលអស់ប៉ុន្មានជុំ វាងើយក្បាលឡើង ខិតទៅជិតស៊ីវលូ។

ស៊ីវលូសម្លឹងវាមិនដាក់ មិនព្រមប៉ះវា។ ហង្សសួគ៌ក្រៀមក្រំ ស្រែកក្រលួចៗ ជ្រប់ក្បាលទៅដៃរបស់ស៊ីវលូ ត្រដុសៗធ្វើរំអួយដាក់នាង។ កាយវិការហាក់ដូចជាចង់និយាយថា៖ បើនាងមិនព្រមលួងលោមវាទេ វានឹងធ្វើរំអួយបែបនេះរហូត។ ស៊ីវលូមានតែចុះចាញ់ លើកដៃចេញ ស្ទាបអង្អែលវា។

ហង្សសួគ៌ទទះស្លាបត្រដាងចេញ ងើយកស្រែកបន្លឺច្រៀង ភាពរីករាយរបស់វាធ្វើឱ្យមនុស្សដែលនៅជុំវិញរំជួលចិត្ត រីករាយតាមវា។ ស៊ីវលូទប់ខ្លួនហង្សសួគ៌ក្រោកឈរឡើង៖

«ម៉េចក៏ឯងស៊ីច្រើនម៉្លេះ មើលចុះធាត់ដល់ម្លឹង!»

និយាយចប់ ងើបមុខឡើងក៏ឃើញអធិរាជស៊ុនទីនិងជ័ងស៊ូ។ ស៊ីវលូសើចអឹមអៀន ចង្អុលដៃទៅហង្សសួគ៌ និយាយថា៖

«ចាបកន្ធាត់នេះមាននិស្ស័យជាមួយរាស្ត្រសាមញ្ញ រាស្រ្តសាមញ្ញគិតថាវាជាចាបព្រៃ»

អធិរាជស៊ុនទីមានបន្ទូលថា៖

«ហង្សសួគ៌នេះដើមឡើយជាយានជំនិះរបស់បុត្រីច្បងស៊ីវយ៉ាវរបស់យើង។ នៅពេលវានៅជាស៊ុតនៅឡើយ ស៊ីវយ៉ាវតែងតែឱបវាដេករាល់យប់។ នៅពេលដែលវាញាស់ចេញពីសំបក មនុស្សដំបូងដែលហង្សសួគ៌បានឃើញគឺស៊ីវយ៉ាវ។ ស៊ីវយ៉ាវដាក់ឈ្មោះវាហៅថា យានយាន ហើយចេះតែសួរយើងរាល់ថ្ងៃថាពេលណាអាចជិះយានយានហោះឡើងទៅលើមេឃ។ ចម្លើយរបស់យើងតែងថា៖ រង់ចាំរហូតដល់បុត្រនិងយានយានធំឡើងជាមួយគ្នា។ ឥឡូវនេះយានយានបានធំឡើងហើយ ប៉ុន្តែស៊ីវយ៉ាវរបស់យើងនៅតែមិនទាន់វិលត្រលប់មកវិញ។»

ស៊ីវលូក្ដោបដៃសុំអភ័យទោស៖

«រាស្ត្រសាមញ្ញមិនដឹងថាចាបនេះគឺជាយានជំនិះរបស់ព្រះនាង អម្បាញ់មិញល្មើសទោសបន្តិច សូមព្រះអង្គលើកលែងទោស!»

អធិរាជស៊ុនទីសម្លឹងមើលស៊ីវលូភ្លឹកបន្តិច ហើយក៏រួមដំណើរជាមួយជ័ងស៊ូសន្សឹមៗចាកចេញទៅ។

នៅពេលដែលពួកគេចេញទៅផុត ស៊ីវលូទប់ដៃរបស់ស៊ឺឈី អង្គុយចុះនៅលើផ្ទាំងថ្ម។ ហង្សសួគ៌ឈានទៅជិតនាង តែស៊ីវលូច្រានវាចេញ៖

«ទៅកន្លែងផ្សេងលេងទៅ»

យានយានតូចចិត្ត កេះៗដៃរបស់ស៊ីវលូបន្តិចហើយក៏ទទះស្លាបហើរចេញទៅ។ ស៊ីវលូសម្រាកបន្តិច ញញឹមពោលទៅស៊ឺឈី៖

«ទៅវិញ»

ស៊ឺឈីហុចឈើច្រត់ឱ្យទៅស៊ីវលូ រួមជាមួយនាងវិលទៅដំណាក់ហួរស៊ីង។

…ស៊ីវលូអាចដើរយឺតៗដោយខ្លួនឯងមិនចាំបាច់ប្រើឈើច្រត់។ នាងចូលចិត្តដើរពីដំណាក់ហួរស៊ីងទៅសួនច្បារអ៊ីឈិនយៀនតែមិនចូលទៅក្នុងសួនច្បារ នាងគ្រាន់តែអង្គុយរំហែនៅក្រោមដើមឈើខាងក្រៅសួនច្បារ បន្ទាប់មកដើរយឺតៗវិលទៅដំណើរហួរស៊ីងវិញ។

ថ្ងៃមួយ អាកាសធាតុក្តៅហែង ស៊ឺឈីដើរជាមួយស៊ីវលូទៅសួនច្បារអ៊ីឈិនយៀន បែកញើសពេញខ្លួន ថ្ពាល់ទាំងពីរស៊ីវលូឡើងក្រហមព្រោះក្ដៅស្អុះ។ ពេលអង្គុយសម្រាកនៅក្រោមដើមឈើ ស៊ីវលូផឹកទឹកមួយក្អឹកហើយដកដង្ហើមធំថ្ងូរថា៖

«បើមានឪឡឹកត្រជាក់ហូបពេលនេះមិនដឹងល្អយ៉ាងណាទេន៎?»

ស៊ឺឈីក្រោកឈរឡើងភ្លាម និយាយថា៖

«ព្រឹកមិញបងឃើញអ្នកបម្រើឱបឪឡឹកត្រជាក់ប៉ុន្មានផ្លែ ចាំបងទៅយកឱ្យអូនខ្លះ»

ស៊ីវលូសើចពោល៖

«អូននិយាយលេងទេ បន្តិចទៀតទៅវិញហូបក៏បានដែរ»

«លឿនទេ បងនឹងឆាប់វិលមកវិញ»

ស៊ឺឈីដើរដូចហោះ។ ស៊ីវលូដាក់ដបទឹកចុះ ទុកពោះរង់ចាំឪឡឹកត្រជាក់។

នាងនឹកឃើញកាលពីតូចនាងចូលចិត្តលេងទឹក។ នៅរដូវក្តៅ នាងតែងតែត្រាំខ្លួននៅក្នុងទឹកជាយូរមិនព្រមឡើង។ អ្នកម៉ែលួងបញ្ឆោតនាងដោយកាន់ចានត្រសក់ស្រូវវិលទៅវិលមក ដើរបណ្ដើរហូបបណ្ដើរយ៉ាងឆ្ងាញ់មាត់ ក្នុងន័យថា បើនាងមិនព្រមឡើងមកទេ អ្នកម៉ែនាងនឹងហូបទាំងអស់ មិនទុកចំណែកឱ្យនាងទេ។ ពេលនោះ នាងនឹងហក់ឡើងទៅលើច្រាំងភ្លាមៗ រត់ទៅរកអ្នកម៉ែនាង ហាមាត់រង់ចាំឱ្យគាត់បញ្ចុក។

មានមនុស្សមួយក្រុមដើរសំដៅទៅកាន់សួនច្បារអ៊ីឈិនយៀន ស៊ីវលូក្រឡេកមើលពួកគេដោយព្រងើយ មិនឃើញមានអ្នកណាស្គាល់ទើបត្រឹមតែអង្គុយនៅទីនោះស្ងៀមធ្មឹង។ រំពេចនោះនារីស្រស់ស្អាតម្នាក់ស្ទុះចេញទៅមុខ បើកភ្នែកសម្លក់ទាំងកំហឹងដាក់ស៊ីវលូ៖

«ឯង… ឯង… ហេតុអ្វីឯងនៅទីនេះ?»

លុះទាល់តែពេលនេះទើបស៊ីវលូកត់សម្គាល់នារីម្នាក់នោះ មានអ្វីមួយដូចជាប្រហែលៗ ដូចជាធ្លាប់ឃើញនាងនៅកន្លែងណាមួយ។ ទាល់តែក្រឡេកមើលទៅសម្លៀកបំពាក់យ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ ទើបស៊ីវលូភ្ញាក់ខ្លួន។ មិននឹកស្មានថា រូបរាងពិតរបស់អានានស្រស់ស្អាតខ្លាំងដល់ម្លឹង ពិតជារូបសម្រស់កម្រចួប។ ស៊ីវលូញញឹមឆ្លើយតប៖

«ខ្ញុំ… ខ្ញុំ… ខ្ញុំ… ហេតុអ្វីខ្ញុំមិនអាចនៅទីនេះ?»

អានានខឹងចង់ឆ្កួត៖

«នេះជាផ្ទះរបស់យើង ឯងជាមនុស្សពាលថោកទាប អ្នកណាឱ្យឯងនៅទីនេះ! ពួកឯង ឆាប់ចាប់គេឱ្យយើងភ្លាម!»