យូរៗទៅ បងប្រុសគេបានរៀបការ និងមានកូន៦នាក់ ចំណែកប្អូនប្រុសមិនដែលរកបាននារីម្នាក់ដែលសមចិត្ត​នឹងមករៀបការកសាងគ្រួសារទេ។

យប់មួយ វេលាចូលដេក ប្អូនប្រុសដេកមិនលក់ព្រោះរវល់ជាប់​គិតស្មុគស្មាញ​ថា​៖

 «​គ្រប់យ៉ាងដូចជា​មិន​យុត្តិធម៌​ទេ ​ដែល​យើង​ម្នាក់ៗ​មាន​ដី​ពាក់​កណ្តាល​សម្រាប់​ធ្វើ​កសិកម្មព្រោះខ្ញុំម្នាក់ឯង តែបងប្រុសរបស់ខ្ញុំមានកូនប្រាំមួយនាក់និងប្រពន្ធត្រូវចិញ្ចឹម! គាត់គួរតែត្រូវការស្រូវច្រើនជាងខ្ញុំតែគាត់មិនដែលត្អូញ!»

នៅយប់ដដែលនោះ ប្អូនប្រុសបានទៅជង្រុករបស់គាត់ ហើយប្រមូលយកស្រូវសាលីបីបាវធំផ្ទុកលើសត្វលាបី និង​បាន​ឡើង​លើ​ភ្នំ​ដែលជា​បំណែក​កសិដ្ឋាន​ពីរចំណែកនោះ  ទុក​បាវស្រូវនៅនឹង​​ចម្ការ​របស់​បង​ប្រុស​គាត់ទើប​ ​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ ដោយ​មាន​អារម្មណ៍​រីក​រាយ​នឹងការបរិច្ចាគ​របស់​ខ្លួន​ឯង។

នៅ​យប់​ថ្ងៃ​ដដែល​នោះដែរ បងប្រុស​ក៏​ដេក​មិន​លក់ព្រោះ​គិត​ថា​៖

 «​អាណិតណាស់ ​យើង​ម្នាក់ៗ​មាន​ដី​ពាក់​កណ្តាល​សម្រាប់​ធ្វើ​កសិកម្មតែ ពេល​ចាស់​ទៅ ប្តី​ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ​នឹង​មាន​កូន​ធំ​មក​មើល​ថែ​ធ្វើស្រែជំនួស  មិន​បាច់​ដល់មាន​​ចៅយ៉ាងខ្ញៀវខ្ញារសប្បាយទេ​​ ខុសអីតែប្អូន​ប្រុសកម្សត់​ខ្ញុំ ​​គ្មាននរណា​ម្នាក់នឹងគេ! ​ យ៉ាង​ហោច​ណាស់​គាត់​គួរ​លក់​ស្រូវឱ្យ​បាន​ច្រើន ​ពី​​ឥឡូវ​ហ្នឹង​ទើប​គាត់​អាចរក្សាលុយ​ទុកពេលចូលជរាផ្គត់ផ្គង់​ខ្លួន​ឯង ដោយ​សេចក្តី​ថ្លៃថ្នូរ​ក្នុង​វ័យ​ចំណាស់​បាន​»។

គិតហើយ បងប្រុសក៏ក្រោក​​ប្រមូល​ស្រូវ​សាលី​បីបាវ​យ៉ាង​សម្ងាត់ ហើយ​ឡើង​លើ​ភ្នំ ​ទុក​ស្រូវ​ក្នុង​ជង្រុក​របស់​ប្អូនប្រុសទើប ​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ ដោយ​មាន​អារម្មណ៍​ពេញ​ចិត្ត​នឹងការងារនេះ។

នៅ​ព្រឹក​បន្ទាប់ ពេល​ប្អូន​ប្រុស​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ជង្រុក​ក៏ភ្ញាក់​ផ្អើលខ្លាំង​​ដោយ​ឃើញ​បរិមាណបាវស្រូវ​ខ្លួន​​មិន​ប្រែប្រួលចំនួន​។ គាត់បាននិយាយប្រាប់ខ្លួនឯងថា យប់មិញខ្ញុំយល់សប្តិថាជួយបងខ្ញុំ តែមិនបានយកស្រូវសាលីទៅពិតៗទេ យប់នេះខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យប្រាកដបានជួយគាត់!»។

មិនបានគិតដល់ទេថា ពេលដដែលនោះ  បងប្រុសរបស់គាត់ ក៏កំពុងឈរនៅក្នុងជង្រុក ដោយគិតដូចគ្នា។ លុះដល់យប់ជ្រៅ ម្នាក់ៗប្រឹងជញ្ជូនប្រមូលស្រូវសាលីយ៉ាងច្រើនពីជង្រុកខ្លួន ហើយធ្វើដំណើរទាំង ងងឹត យកទៅទម្លាក់ផ្លុង​ក្នុងជង្រុករបស់បងប្អូនខ្លួនជាសម្ងាត់។

នៅព្រឹកបន្ទាប់ បងប្អូនមានការងឿងឆ្ងល់ ម្តងទៀត។

«អាចច្រឡំយល់សប្តិថាជាការពិតដោយរបៀបណា?» ម្នាក់ៗគ្រវីក្បាលមិនយល់។

នៅយប់ទីបី ដោយមានការតាំងចិត្តខ្លាំងជាងពេលណាៗទាំងអស់ពួកគេ​ម្នាក់ៗបានប្រមូលដុំស្រូវសាលីដ៏ធំមួយពីជង្រុកផ្ទាល់ខ្លួនមកដាក់លើរទេះ ហើយទាញយឺតៗកាត់តាមវាលស្រែ តស៊ូឡើងទៅលើភ្នំ។  ​ក្រោម​ស្រមោល​នៃ​ព្រះ​ចន្ទ​ម្នាក់ៗ​បាន​កត់​សម្គាល់​ឃើញ​រទេះ​មួយបរមក​ពី​ចម្ងាយដែរ។ តើវាអាចជានរណា?

នៅពេលដែលបងប្អូនប្រុសទាំងពីរបានចូលកៀក​និងមើលស្គាល់គ្នា​ទើបបានដឹងពីអ្វីដែលបានកើតឡើងបីថ្ងៃមកនេះ។ ពួកគេឱបគ្នា​ហើយពន្យល់ពីអារម្មណ៍ដែលឈឺឆ្អាល ។

តមកបានសន្យាថា នឹង​រស់នៅជាមួយគ្នា ក្នុងជង្រុករួមលែងបែងចែកអ្វីទាំងអស់។ សេចក្តីស្រលាញ់ឈឺឆ្អាល ជាមនោសញ្ចេតនា​ដ៏មាន​អត្ថន័យក្នុងនាមជាគ្រួសារ។

ចប់