បណ្ដាសារាត្រីរនោច – Meysansotheary

រឿង៖ បណ្ដាសារាត្រីរនោច ភាគទី៣ (ភាគបញ្ចប់)

Bo Bo — Fri, 14 Jan 2022 08:50:00 +0000

ខ្ញុំងក់ក្បាលជាសញ្ញាថាចូលរួមជាមួយពួកគេ។

ពូភក្ត្រនិយាយញាប់ស្អេកព្រោះប្រញាប់៖

«គ្រូទៅអាគារបាក់បែក!»

បូរ៉ាឆ្លើយបន្ត៖

«ខ្ញុំទៅបណ្ណាល័យ!»

ពូភក្ត្ររត់ចេញវឹង ខ្ញុំសួរបូរ៉ាវិញភ្លាម៖

«បើកូនគាត់ទៅបណ្ណាល័យ គួរតែអត់អីទេ មានមនុស្សនៅកន្លែងនោះ!»

បូរ៉ាឆ្លើយវឹង៖

«អត់ដឹងទេ! តែក្រៅពីអាគារបាក់បែក បណ្ណាល័យជាកន្លែងដែលចន្ទបានចួបសង្សារគេដំបូង! យើងមិនមានតម្រុយត្រូវទៅកន្លែងណាផ្សេងពីនេះទេ!»

ខ្ញុំឆ្លើយខ្លីហើយរហ័ស៖

«ចុះបន្ទប់ឃ្លាំងនោះ?»

បូរ៉ាងក់ក្បាល៖

«ឯងទៅៗអ៊ីចឹង?»

ខ្ញុំដូចជាលង់ក្នុងសាច់រឿងនៃពាក្យបណ្តាសានោះ១០០ភាគរយគ្មានគិតសង្ស័យអ្វីទៀតឡើយក្រៅតែអំពីរត់ត្របាញ់ជើងត្រលប់ទៅកាន់បន្ទប់វិញ។

សម្រាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំគិតពីសុវត្ថិភាពកូនស្រីពៅរបស់គ្រូភក្ត្រជាងអ្វីគ្រប់យ៉ាងក្នុងពេលនេះ។ ចិត្តមេត្តាធម៌និងភាពឈឺឆ្អាលរបស់ខ្ញុំបានគ្របពីលើសេចក្តីភ័យខ្លាចនិងភាពបែកខ្ញែកនៃអារម្មណ៍។

អាគារស្នាក់នេះ នៅតែស្ងាត់ឈឹងសូន្យ និស្សិតទំាងពួងមិនដឹងបាត់ខ្លួនទៅណាអស់ទេ។ ខ្ញុំឈរឈប់ទ្រឹងនៅមាត់ច្រកចូល ទំាងហត់គឃូស ហើយរំពៃរកមើលសញ្ញាអ្វីៗ ជុំវិញខ្លួន។

ការពិតអាគារនេះពិតជាធំវែងសន្លឹមបើពិនិត្យឱ្យដិតដល់។

ចំណែកបន្ទប់នីមួយៗ មានលក្ខណៈស្រដៀងគ្នាពិបាកចំណាំលើកលែងតែបន្ទប់ខ្ញុំនៅចុងគេដែលមិនបាច់ពិបាករក។ នៅចុងបញ្ចប់នៃអាគារគឺចន្លោះរវាងបន្ទប់អាថ៌កំបាំងនិងបន្ទប់ខ្ញុំនោះគឺបង្អួចធំមួយដែលចរន្តខ្យល់បរិសុទ្ធនិងពន្លឺពេលថ្ងៃអាចជះចូលមក ។

ពេលយប់ គេតែងមានបើកកូនអំពូលពងមាន់ចាស់ស្រអាប់មួយនៅលើបង្អួចនោះ។

ខ្ញុំក្រឡេកសន្សឹមៗទៅរកបន្ទប់ទល់មុខហើយបោះជំហានទៅ។

ចិត្តខ្ញុំស្រមៃទៅដល់សម្តីបូរ៉ា ដែលថា បងស្រីរបស់ចន្ទ ដូចជាឱ្យសញ្ញាពុកនាងទើប គ្រូភក្រ្តភ្ញាក់ខ្លួនដឹងថានេះជាយប់ដែលមានបញ្ហា។

បើការសន្និដ្ឋានរបស់បូរ៉ាគឺជាការពិត តើទំាងនេះមានអីទាក់ទងនឹងខ្ញុំដែរបានជានាងមកគោះបន្ទប់ខ្ញុំម្តងជាពីរដងហើយ ឱ្យខ្ញុំឃើញរឿងប្លែកៗ?

«កុំឱ្យប្អូនស្រីនាងមានរឿងឱ្យសោះឮទេ?»

ខ្ញុំនិយាយចេញមកតិចៗ និយាយទំាងមិនបានតាំងចិត្ត តែបានជាជ្រុលនិយាយទៅហើយ ទប់មកវិញក៏មិនទាន់។

ស្រាប់តែរបូតពាក្យសឹងតែផុតពីមាត់មិនទាន់ផង បង្អួចបោកមកគ្រាំទង្គិចនឹងគែមចម្រឹងធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំស្លុត។

ភ្នែករបស់ខ្ញុំគាំងនៅកន្លែងនោះ ហើយប្រាកដចិត្តថា នៅសួនច្បារក្រោយបង្អួច ខាងក្រៅអាគារគ្មានអ្នកណាទាំងអស់។

ខ្ញុំព្យាយាមម្តងហើយម្តងទៀត គ្មានអ្នកណាម្នាក់កំពុងតែលេងសើចនិងខ្ញុំទេ។ ឬមួយអាច?

ទីនេះស្ងាត់គួរឱ្យសង្ស័យពេកហើយ?

ពួកគេលេងសើចបន្លាចខ្ញុំ យកខ្ញុំជាតួកំប្លែង?

ចៃដន់ខ្ញុំលែងខ្លាចខ្មោចហើយ! ខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯងដូច្នេះហើយបោះជំហានវឹងទៅរកបង្អួចដើម្បីពិនិត្យ។

គ្រាន់តែជើងឈានបានមួយប៉ឹក អំពូលភ្លឹងចាប់ផ្តើមលោតចុះឡើងៗរលត់ភ្លឺរកកលចង់ផ្ទុះ។

ខ្ញុំវិលរកសភាពដើមគឺនឹកគិតប្រាវដល់ច្រកទ្វារមុខអាគារ ហើយប្រុងជើងដើម្បីរត់ប្រូច។

ប៉ុន្តែ…..ខ្វាក ទ្វារបន្ទប់នោះរបើកបង្ហាញផ្ទៃខាងក្នុងដែលងងឹតស្លុប។

ខ្ញុំសម្លឹងទៅស៊ុមឈើដែលជាប់មាត់ទ្វារ។

ហេតុអ្វីខ្ញុំឃើញជើងគ្រែ បើមុននេះខ្ញុំឃើញតែសម្ភារច្រង៉េងច្រង៉ាងសោះ ពេលគ្រូភក្ត្របង្ហាញខ្ញុំ?

ខ្ញុំថយក្រោយប៉ុន្មានជំហាន ខ្ញុំមិនបានរាប់ មិនបានចាំនោះទេ ប៉ុន្តែ ដឹងតែថាខ្ញុំជិតរត់ហើយ។

ប៉ុន្តែមិនដឹងជាយ៉ាងម៉េច ខ្ញុំស្រាប់តែនឹកឃើញដល់គ្រូភក្ត្រ និងកូនស្រីគាត់។ ខ្ញុំទប់ការភ័យរន្ធត់ ហើយនិយាយខ្សឹបៗតែម្នាក់ឯង៖

«បើនាងនៅកន្លែងនេះមែន ឈប់លេងសើចទៅ ប្រាប់មក! ប្អូននាងទៅឯណា?»

គ្មានចម្លើយតែដៃខ្ញុំបះរោមជាថ្មី។

ខ្ញុំក្រឡេកឆ្វេងស្តំា មុខក្រោយ គ្មានអ្នកណាទំាងអស់។

នេះកណ្តាលអធ្រាត្រហើយឬអ្វី ម៉េចក៏គ្មានអ្នកណាម្នាក់វិលមកដេកវិញ?

ដើម្បីឱ្យច្បាស់លាស់ខ្ញុំក្រឡេកទៅកាន់បន្ទប់ខ្ញុំ។

ស្រមោលអ្វីមួយលេចចេញពីក្រោយខ្នងខ្ញុំធ្វើឱ្យខ្ញុំដូរទិសដៅទៅទំាងតក់ក្រហល់។

ដូចជាអ្នកណាម្នាក់រត់រ៉េវទៅក្រោយអាគារពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ ដូច្នេះហើយខ្ញុំបែរក្រោយរត់ដេញតាម ដោយមិនដឹងខ្លួន។

ខ្ញុំគិតភ្លាមថា ម្នាក់មិញនេះជាចន្ទ ដែលបានឆ្ពោះមកអាគារនេះ តាមលំនាំចាស់របស់បងស្រីគេតែនាងឃើញខ្ញុំនៅក៏គេចរត់ចេញ។ ដោយសារអ៊ីចឹងបានជា ខ្ញុំមិនបានគិតអ្វីទំាងអស់ព្រោះបារម្ភតែពីប្រត្រម៉ាត់ត្រយ៉ូវក្នុងខ្លួននាង។

មកដល់វាល ខ្ញុំពិតជាឃើញមនុស្សស្រីស្លៀកពាក់របៀបជាសិស្សសាលាហើយរត់ត្របាញ់ទៅ ឆ្ងាយពីខ្ញុំប្រមាណ៣០ម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ។ ដែលចម្លែកគឺ ទោះបីជាខ្ញុំប្រឹងប្រែងយ៉ាងណានៅតែរត់មិនទាន់នាងសោះ? ចុងក្រោយនាងបានបាត់ស្រមោលទៅក្នុងធម្មជាតិ។

ខ្ញុំក៏បាត់ទិសដៅឈរស្ងៀមសម្រេចចិត្ត។

តើខ្ញុំគួរបកក្រោយទៅប្រាប់បូរ៉ានិងគ្រូភក្ត្រដែរទេ? នៅចំហៀងកន្ទុយភ្នែកខ្ញុំអាចមើលឃើញតូបលក់អាហារមួយចំនួន។ ជាតូបចាស់ៗ ដែលប្រហែលត្រូវបានគេឈប់ប្រើយូរហើយ ដោយសារវាសង់ឡើងពីឈើ ហើយមានទ្រេតទ្រោតបាក់បែកខ្លះ ។

ពេលខ្ញុំមករៀននៅទីនេះ ខ្ញុំឃើញមានកុងទីនទំនើបនៅក្បែរបណ្ណាល័យ ដូច្នេះតំបន់នេះទំនងជាអតីតកន្លែងលក់អាហារកាលពីយូរណាស់មកហើយ។

ចុះម៉េចក៏ ខ្ញុំដូចជាបានឃើញពន្លឺ?

តាមពិតអ្នកណាម្នាក់កំពុងចុចទូរស័ព្ទពិតណាស់?

ខ្ញុំដើរឆ្ពោះទៅ ហើយដើរកាន់តែលឿន។

តាមពិតខ្ញុំរកឃើញហើយ គឺឃើញទូរស័ព្ទអិនចុចពិលមួយកំពុងតែ ដេកលើស្មៅគ្មានឃើញម្ចាស់វាទេ។

ខ្ញុំបែកញើសស្រាក់ ហើយស្រែកហៅ ៖

«ចន្ទ!»

ខ្ញុំឮតែសំឡេងខ្លួនឯងបន្ទាប់មកគឺការយំបណ្តាក់គ្នារបស់ចង្រិតក្អុកក្អាត់។

ការភ័យខ្លាចកាន់តែកើនច្រើនឡើងៗ ជាមួយនិងសេចក្តីងឿងឆ្ងល់។ទូរស័ព្ទនៅដេកកន្លែងដដែលរបស់វាព្រោះខ្ញុំរវល់តែនឹងការរំពៃរកមើលម្ចាស់។

ដោយគ្មានតម្រុយគ្មានសញ្ញាសោះខ្ញុំបានគិតនិងអធិដ្ឋានដោយបិទភ្នែក៖

«បើនាងនៅទីនេះជួយប្អូននាងផង! ឱ្យខ្ញុំរកគេឃើញផង!តើនាងរត់ទៅណា? នាងប្រុងធ្វើអ្វី ឬអ្នកណាកំពុងនាំនាងទៅ?»

អារម្មណ៍ដូចជាមានការភ័យខ្លាចលើសពីពាក្យដែលអាចពន្យល់បាន ខ្ញុំគិតថា នៅពេលដែលឃើញនាងរត់មិនបានឃើញនាងជំពប់ជើងសោះចុះម៉េចក៏ទូរស័ព្ទបានធ្លាក់មកដេកនៅក្បែរតូបចាស់ៗអស់នេះពីពេលណា? ពេលនាងរត់មកដូចគ្មានពន្លឺសោះ តើនាងបើកពិលពីពេលណាហើយបាត់ទៅណាលឿនម្ល៉េះ?

ខ្ញុំធំក្លិនអ្វីម្យ៉ាង …..ខ្ញុំផ្ចង់លើវា….ពិតមែនហើយ វាជាក្លិនឈ្ងៀម! អ្វីម្យ៉ាងកំពុងឆេះ????

ខ្ញុំតក់ស្លុតព្រោះខ្ញុំឮសំឡេងបូរ៉ាក្នុងខួរក្បាល«និស្សិតស្រីនោះបានដុតខ្លួនឯង!»

ហើយទន្ទឹមនឹងនោះ ខ្ញុំឮសូររើបម្រះ។

ខ្ញុំរត់ទៅមុខបានពីរបីជំហានក៏ឈប់មកវិញ។

ដើម្បីសុវត្ថិភាពខ្ញុំយល់ថាខ្ញុំគួរតែហៅគ្រូភក្ត្រឬបូរ៉ាមកដែរ?

ខ្ញុំស្រែកហៅខ្លាំងៗលែងខ្មាសលែងអៀន៖

«បូរ៉ា!មកនេះមក មកនេះមកបូរ៉ា!!»

ស្ងាត់ច្រៀប គ្មានឮអ្នកណាម្នាក់ឆ្លើយទេ។

ខ្ញុំអស់សង្ឃឹមក្នុងការទាក់ទងពួកគេ ដូច្នេះហើយ ខ្ញុំបែរមករកវិធីជួយអ្នករងគ្រោះវិញ។

ខ្ញុំរត់ដូចដឹងទិសដៅច្បាស់ ដែលតាមពិតទៅខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរថាមានកម្លាំងអ្វីបណ្តាលចិត្តខ្ញុំឱ្យកើតអារម្មណ៍ដ៏ចម្លែកសម្រាប់ឆ្ពោះទៅរកទីដៅដែលខ្ញុំមិនដែលសូម្បីតែធ្លាប់ឆ្លងកាត់ពីមុនមកសោះ?

ពីរបីវិនាទីសោះ ការបាចហាចនៃភ្លើងពិល បានខ្ញុំពីសញ្ញាដេកដួលនៃអ្នកណាម្នាក់ ដែលខ្ញុំមិនបានឃើញទំាងស្រុង មិនបានឃើញច្បាស់ តែខ្ញុំប្រាកដណាស់ថា ច្បាស់ជានាងហើយ។

ខ្ញុំបោលទៅ ហើយឃើញមុនគេគឺកជើងរបស់នាងដែលចងជាប់ចំណងម៉ឺងទៅនឹង ផ្នែកម្ខាងទៀតនៃតូបឈើកំព្រួកមួយ។

ភ្លើងកំពុងឆេះសន្ធោនៅទីនោះ ហើយវានឹងរាលមកដល់។ មាត់នាងនឹងដៃត្រូវគេចងបិទ តែនាងនៅដឹងខ្លួនហើយរើបម្រះ។

អ្នកណាដុតភ្លើង? អ្នកណាចងនាង? គេធ្វើម៉េចបានលឿនយ៉ាងនេះបើខ្ញុំទើបតែឃើញនាងរត់មកសោះហ្នឹង?

ឬមួយអ្នកដែលរត់មកមិនមែននាង?

ខ្ញុំឱបដៃខ្លួនឯងស្រែកវ៉ាសទំាងស្លុតព្រោះពិតជារន្ធត់ពេញក្នុងទ្រូង។

បងនាងមែនទេដែលរត់នាំខ្ញុំមកជួយប្អូននាង?

ខ្ញុំស្រែកភ្លាត់សំឡេងជំនៈថ្គាមរឹងភ័យរបស់ខ្ញុំ៖

«ជួយផងៗៗៗៗៗៗ»

ក្នុងភាពងងឹតខ្ញុំដឹងថានាងកំពុងស្ថិតក្នុងលំនាំដែលត្រូវឆ្ពោះទៅរកសេចក្តីស្លាប់ទំាងគ្មានហេតុផលទំាំងមិនដឹងខ្លួនដូចការបញ្ជាក់របស់ឪពុកនាងនពិតមែនដូច្នេះខ្ញុំគ្មានគិតអ្វីក្រៅតែពីរកវិធីជួយនាងនោះឡើយ។

ខ្ញុំឱនទៅបណ្តាច់ចំណងតែលំបាកណាស់ព្រោះវាតឹងណែនហួស។

ដូច្នេះខ្ញុំលូកទៅទាញកំណាត់ដ៏វែងដែលញ៉ុកមាត់នាងនោះចេញ។

«អ្នកណាធ្វើ?»

នាងបានសេរីភាពខ្យល់ដង្ហើមមកវិញខំដកទំាងគឃូសមិនបានឆ្លើយអ្វីឱ្យទាន់សេចក្តីអន្ទះសាររបស់ខ្ញុំឡើយ។

បន្ទាប់មកនាងបើកភ្នែកធំៗ ហើយតក់ស្លុត ធ្វើឱ្យខ្ញុំដកដៃពីចំណងដែលប្រុងនឹងសាកល្បងស្រាយនាង។

ខ្ញុំដឹងថា អ្នកនៅពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ ដែលនាងកំពុងសម្លឹងនោះមិនមែនជាពុកនាង ឬក៏ជាបូរ៉ានោះទេ បើសិនជាពួកគេ នាងមិនតក់ស្លុតដល់ថ្នាក់នោះឡើយ។

ខ្ញុំងាកទំាងញ័រដៃជើង។ វាគឺជាអ្វីមួយដែលងងឹតពណ៌ដូចធ្យូងខ្មៅមានរាងកម្ពស់មនុស្សឈរ តែគ្មានមុខ?

វានោះនៅស្កុបសម្លឹងឆ្ពោះមកពួកយើងក្នុងស្ថានភាពដូចចង់បំផ្លាញយើងជាជាងមកក្នុងបំណងល្អ។

ខ្ញុំអុកគូទថយក្រោយក្បែរចន្ទ ព្រោះទន់ជើងដៃ។

ស្រមោលខ្មៅរំកិលមកជិត ខ្ញុំយកដៃជំនួសជើង ចែវដកខ្លួនចំណែកចន្ទនៅជាប់ក្នុងចំណង។

«ពុកអើយជួយ!»

វាពិតជាស្ថានភាពគួរឱ្យខ្លាចមួយដែលមនុស្សធម្មតាដូចខ្ញុំអាចទទួលយកបាន។

តើខ្ញុំជួយនាងម៉េចកើតបើដៃជើងខ្ញុំញាក់ញ័រ រាងកាយមិនស្តាប់បង្គាប់បញ្ជាកម្លាំងកំហែងមិនបាន?

ខ្យល់បោកមកមួយវឹប ដូចចំហាយម៉ាស៊ីនត្រជាក់ហើយ ពេលវេលាមួយប៉ព្រិចភ្នែកកន្លងផុតទៅយ៉ាងរហ័សខ្ញុំស្រាប់តែ មានអារម្មណ៍ថា ភាពកក់ក្ដៅវិលត្រលប់មកវិញហើយស្រមោលខ្មៅចាប់ផ្តើមរលាយ។

ពីនៅពីក្រោយវា ដែលកំពុងរសាត់បាត់ដូចផ្សែងខ្ញុំឃើញបូរ៉ាដៃកាន់អ្វីមួយ តែខ្ញុំមិនខ្វល់ទេខ្ញុំស្រែកឡើង ឮៗ៖

«ជួយ!ជួយផង!»

គ្មានចម្លើយអ្វីទំាងអស់ ប៉ុន្តែបូរ៉ាបានឱនមកលើកគ្រាខ្ញុំ ឯគ្រូភក្ត្រស្រាយកូនគាត់។

សំឡេងគាត់លាន់មកលាយទឹកភ្នែកសោយសោក៖

«ពុកប្រាប់ឯង ឯងមិនស្តាប់! ឯងប៊ិះនឹងស្លាប់ហើយឃើញទេ?!»

តើមានរឿងអ្វីបានកើតឡើងអម្បាញ់មិញនេះទៅ?

បណ្តាសារាត្រីរនោច ពិតជាមានភាពសក្តិសិទ្ធនិងសាហាវថ្នាក់នេះមែនឬអ្វី?

«បូរ៉ាឯងយកស្អីស្រោចវា!»

«ទឹក»

គេឆ្លើយខ្លី តែចិត្តខ្ញុំគិតវែង។

ខ្ញុំនិយាយបន្តញាប់ស្អេកព្រោះរន្ធត់៖

«បូរ៉ា គ្រូភក្ត្រ អ្នកទំាងពីរដឹងទេ! ដំបូងខ្ញុំឃើញ ចន្ទរត់មកបានជាខ្ញុំរត់តាម តែឆ្ងល់ណាស់ហេតុអីចន្ទមកជាប់ចំណងរហ័សម៉្លេះ?»

ពួកគេមើលមុខគ្នាពេលដែលចន្ទកំពុងខំក្រោក។ ខ្ញុំសួរភ្លាម៖

«អ្នកណាចងចន្ទឯង??‍»

នាងគ្រវីក្បាលយើងយំ។

បន្តិចមកទើបនិយាយ៖

«ខ្ញុំដួលសន្លប់ ក្រោកមកឃើញខ្លួនឯងអ៊ីចឹងតែម្តង!»

គ្រូភក្តអ្នកសួរវិញម្តង៖

«អ្នកណានាំកូនឯងចេញពីផ្ទះ? អ្នកណាស្រាយកូនឯងឱ្យដើរមកបាន ហើយកូនឯងមកទីនេះធ្វើអ្វី?»

ចន្ទរកនឹកហាក់ឈឺក្បាលជាខ្លាំង នាងនិយាយទំាងស្រពិចស្រពិល៖

«ក្រែងបងបូរ៉ាចូលមកស្រាយខ្ញុំហើយប្រាប់ឱ្យខ្ញុំរត់ទៅរកពុក ថាពុកចាំនៅនេះ?»

ខ្ញុំនឹងគ្រូភក្ត្រ ងាកភ្លែតមករកបូរ៉ា បូរ៉ាវិញលេបទឹកមាត់ទំាងមុខស្លេកហើយនិយាយបដិសេធ៖

«ខ្ញុំនៅនិយាយជាមួយវុធឯងនៅក្រៅណេះរហូតមែនអត់? ខ្ញុំចូលទៅផ្ទះគ្រូភក្ត្រម៉េចកើត!»

សារជាថ្មី ខ្ញុំបែកញើសសស្រាក់។ ខ្ញុំដឹងថាករណីចន្ទឃើញបូរ៉ា គឺដូចដែលខ្ញុំឃើញនាងរត់មកដែរ។ បើនាងសន្លប់ ចុះអ្នករត់នោះជាអ្នកណា?

«តោះ! ចេញពីកន្លែងនេះ!»

គ្រូភក្ត្រតឿនហើយអូសដៃកូនស្រីគាត់ទៅ។ យើងពីរនាក់ដើរតាមគាត់ពីក្រោយត្រឹកៗ។ឃើញដំណើរពុកកូនពីរនាក់នេះខ្ញុំពិតជាអាណិតវាសនាពួកគេជាខ្លាំង។

ខ្ញុំកំពុងគិតថា ខ្ញុំត្រូវតែធ្វើអ្វីម្យ៉ាង ដើម្បីការពារពួកគេ។ បន្ទាន់នោះខ្ញុំនឹកឃើញទៅដល់ព្រះសង្ឃដ៏មានវិជ្ជាការ ដែលបានជួយខ្ញុំពីកាលមុន គឺពីករណីរឿងក្រយៅខ្មោចលងរបស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំដើរបណ្តើរគិតបណ្តើរថាដល់ផ្ទះចន្ទកាលណានឹងប្រាប់ពុកនាងអំពីព្រះសង្ឃអង្គនោះ។

ខ្ញុំស្មានថាពួកគេទៅផ្ទះគ្រូភក្ត្រប៉ុន្តែខុសទៅវិញព្រោះពួកគេទៅកាន់បន្ទប់ដែលបងស្រីនាងស្លាប់។ គឺនៅមុខបន្ទប់ខ្ញុំ។

«ចូលដេកទៅ!»

បូរ៉ាខ្សឹបខ្ញុំហាក់ខ្លាចគេឯងឮពេលដែលខ្ញុំកំពុងស្រឡាំងកាំងនិងគ្រូភក្ត្រដែលនាំកូនស្រីគាត់ចូលបន្ទប់ចម្លែកគួរឱ្យខ្លាចនោះ។

ខ្ញុំខ្សឹបសួរវិញ៖

«គាត់ចូលទៅនឹងធ្វើអី?»

«គាត់ការពារកូនគាត់! យើងជឿថាបងស្រីចន្ទអាចនឹងការពារចន្ទបាននៅទីនេះ!»

ទ្វារបន្ទប់នោះបិទគ្រឹបខ្ញុំមិនអាចឮឬឃើញអ្វីបានទៀតទេហើយដើរទ្រេតទ្រោតទៅចាក់សោរ ចូលបន្ទប់ខ្លួនឯងថ្នមៗ ។

អ្នកផ្សេងទៀត ដេកលក់ខុរ គ្មានអ្នកដឹងពីព្រឹត្តិការណ៍ចម្លែកដែលខ្ញុំនឹងបូរ៉ាបានចួបនោះឡើយ។

យើងទំាងពីរឈានទៅក្បែរគ្រែ យឺតៗហើយប្រះខ្លួនគងថ្ងាសគិត។

ទីបំផុតខ្ញុំសម្រេចចិត្តប្រាប់បូរ៉ាដោយឆាតកុំឱ្យឮដល់អ្នកផ្សេង៖

«ខ្ញុំស្គាល់ព្រះសង្ឃមួយអង្គពូកែណាស់!»

គេចុចមេដៃធំមួយផ្ញើរមកវិញ។

ព្រហាមស្រាងៗ គេកេះខ្ញុំក្រោកហើយខ្ញុំខលទៅបងប្អូនជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំឱ្យជួយផ្តល់ព័ត៌មាននឹងទាក់ទងព្រះសង្ឃជាមុន។ ទាក់ទងបានហើយ គេប្រាប់ខ្ញុំមកវិញថាឱ្យរកស្លឹកទទឹមមកដាក់ជាប់ក្នុងហោប៉ៅនាងហើយនឹងស្លឹកត្របែកដាក់ក្រោមបាតជើងរបស់ចន្ទរួចធ្វើដំណើរជាបន្ទាន់ទៅរកព្រះសង្ឃនៅស្រុកកំណើតខ្ញុំ។

ពុកនាងរកស្លឹកទទឹមមកបានប៉ុន្តែយើងគ្មានស្លឹកត្របែកទេ។

បូរ៉ាទ័លតម្រិះក៏គូរស្លឹកមួយមិនដឹងជាស្លឹកអ្វី ហើយធ្វើជាសួរយើងថានេះជាស្លឹកអ្វីទៅយើងឆ្លើយត្រូវគ្នាព្រមៗគ្នាថា«ស្លឹកត្របែក»គេងក់ក្បាលហើយឱ្យចន្ទយកទៅស៊កក្រោមបាតជើង។

នៅទីបំផុតឡានឈ្នួលបានជូនពួកយើងមកដល់ស្រុកកំណើតនៅពេលរសៀលម៉ោងបី។

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំធូរចិត្តច្រើនពេលមកដល់ផ្ទះហើយចាស់ៗក្នុងភូមិបានអង្គុយជុំគ្នារង់ចាំពួកយើងជាស្រេចដែរ។ យ៉ាងហោចណាស់យើងដឹង ថាយើងមិននៅឯកោទ័លគំនិតតែបួននាក់ដូចកាលពីនៅភ្នំពេញទៀតឡើយ។ ពេលនោះហើយ ដែលអ្នកស្រុកបានយកស្លឹកត្របែកពិតៗឱ្យមកយើង រៀបចំរណ្តាប់មានបង្អែមចំអាប មាន់ស្ងោរទៀនធូបផ្កាភ្ញី ផ្លែឈើនាំយើងទៅវត្តនៅឯជើងព្រៃ។

មេឃបាក់រសៀលយើងបញ្ចប់ការធាក់កង់និងជិះម៉ូតតាមផ្លូវរទេះព្រោះបានឃើញវត្តអារាមពាំងនៅពីមុខ។

ខ្ញុំមកដល់ទីនេះស្រណោះខ្លួនឯងកាលពីវ័យជំទង់ដែលតែងតែត្រូវខ្មោចលងមិនស្វាងរហូតដល់ចាស់ៗនាំមកដល់ទីនេះដូចគ្នាដែរ។ខ្ញុំបានឈានតាមចាស់ៗទៅដល់កុដព្រះសង្ឃ ឃើញលោកតានៅរង់ចាំជាមួយអាចារ្យជាស្រេច។

ពិធីចាប់ផ្តើមធ្វើឡើងមិនយូរប៉ុន្មាន ប៉ុន្តែអ្នកដែល ត្រូវធ្វើពិធីមិនមែនចន្ទទេគឺគ្រូភក្រ្ត។

ព្រះសង្ឈបានឱ្យគាត់ប្តូរដោះសម្លៀកបំពាក់នោះ ហើយចងជាមួយក្រមាមួយអន្លើ។ បន្ទាប់មកចាស់ៗបានចូលរួមសូត្រមន្តរំដោះគ្រោះរួចលើករាសី ទៅលើពូភក្ត្រលាន់ខ្ទរហើយទើបដាក់ឈ្មោះថ្មីឱ្យគាត់ថា «តាសុខ»។

«ពរ! ពីពេលនេះទៅ ញោមឈ្មោះសុខ ហើយកូនស្រីរបស់ញោមក៏បានរស់នៅសុខដុមរមនាដូចក្មេងស្រីផងទំាងឡាយ! អ្នកណាក៏ដោយហៅញោមថា គ្រូភក្ត្រចូរកុំងាកកុំឆ្លើយ បណ្តោយឱ្យអ្វីៗរលាយបាត់ទៅតាមឈ្មោះនោះទៅចុះ!»

បន្ទាប់មក ព្រះសង្ឃបានប្រគល់អង្ករមួយផ្តិលមកឱ្យបូរ៉ា។

«ញោមយកអង្ករមួយឃ្លាំងនេះ ទៅបោះរោយនៅទីកន្លែងកើតហេតុដើមនោះ ហើយ ប្រាប់ថា ឱ្យរែកពុនយកទៅចម្អែតឈប់បែរក្រោយ ព្រោះស្អប់គុំគួន! ប្រាប់គេទៅថាគ្រូភក្ត្រលែងមានលើលោកនេះហើយ! ចំណែកខោអាវមួយបង្វិចនេះត្រូវដុតចោលនៅទីនោះដែរ!»

ខ្ញុំឱនសម្លឹងអង្ករក្នុងដៃបូរ៉ា អង្ករមានលាយអំបិលគ្រួសដោយអន្លើ។ តែមួយផ្តិលសោះហេតុអ្វីបានជាព្រះសង្ឈដិកាថាមួយឃ្លាំង?

ខ្ញុំឆ្ងល់នៅងីរងើ មើលគេឯងចុះឡើងស្រាប់តែព្រះសង្ឃបន្តមកកាន់ខ្ញុំ៖

«ញោមចៅនេះចូលមកអាត្មាសូត្រឱ្យ!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតដែលដល់វេនខ្លួន។

ព្រះសង្ឃញញិមខ្ញុំរំកិលចូលទៅ។

ព្រះសង្ឃចាប់សូត្ររន្ថើនឯជំនឿចិត្តខ្ញុំ ក៏កាន់តែកើនឡើង។

«ញោមលែងឃើញលែងឮលែងដឹងរឿងផ្លូវងងឹតទំាងនោះហើយ!»

ខ្ញុំសំពះព្រះអង្គផ្តោមៗ ហើយរំកិលថយក្រោយ។

ចប់ពិធីមេឃងងឹតទៅហើយ ព្រះសង្ឃឱ្យយើងសម្រាកជជែកលេងចុះឡើងប្រមាណជិតមួយម៉ោងរួចទើបអ្នកស្រុកលាចេញមកវិញ។

ក្នុងដំណើតត្រលប់មកភូមិវិញ យើងទំាងអស់បាននាំមកជាមួយនូវសេចក្តីសង្ឃឹមថាអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនឹងក្លាយទៅជាធម្មតាវិញ។

ប៉ុន្តែនៅពេលដែលយើងត្រលប់មកបានពាក់កណ្តាលចម្ងាយផ្លូវទៅភូមិ ជាថ្មីម្តងទៀត អ្វីមួយដែលមិនប្រក្រតីបានកើតឡើង។ ខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលដែលគោមួយហ្វូងធំបង្ហាញខ្លួនពាំងដំណើរយើងហើយគ្មានអ្នកណាដឹងថា ពាហនៈទំាងនេះជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នកណានោះឡើយ។

ពួកយើងខំចាំងពិលស្វែងរកអ្នកគង្វាលប៉ុន្តែបែរជាឃើញស្រីម្នាក់ឈរបែរខ្នងទៅរកវាលស្រែ។

ខ្ញុំបែកញើសជោកបាតដៃហើយឱបបូរ៉ាជាប់ព្រោះគេជាអ្នកដឹក។

ភ្លាមនោះបូរ៉ានិយាយមកកាន់ខ្ញុំ ៖

«វុធឯងបើកសាក់កាដូរខ្ញុំ ចាប់អង្ករក្នុងផ្តិលដែលខ្ញុំច្រកថង់ហើយគប់ទៅលើស្រីនោះទៅ?!»

ខ្ញុំអរណាស់ដែលពុំមែនមានតែខ្ញុំមើលឃើញនាង។

ខ្ញុំបែរទៅរកអ្នកភូមិនផ្សេងទៀតពួកគេកំពុងដោះស្រាយរឿងហ្វូងគោហើយជជែកដេញដោលសួរគ្នាក្រែងស្គាល់ម្ចាស់គោ?

«កុំអែអង់! ស្រាយអង្ករទៅ!»

បូរ៉ាតឿនខ្ញុំ។ ខ្ញុំបើករូតកាបូបគេខ្វាកហើយលូកដៃទៅក្នុងថង់ដែលច្រកផ្តិលអង្ករនោះ ក្តាប់បានអង្ករលាយអំបិតមួយដៃមកភ្លាម។

«គប់ទៅ»

គេតឿនខ្ញុំដូច្នេះខ្ញុំប្រើកម្លាំងចោលទៅវឹង។ មាត់បូរ៉ាស្រែកឡើងតាមបណ្តាំព្រះសង្ឃភ្លាមដែរថា៖

«រែកពុនយកទៅចម្អែតឈប់បែរក្រោយព្រោះស្អប់គុំគួន! គ្រូភក្ត្រលែងមានលើលោកនេះហើយ»

នាងនៅឈរធ្វើមិនដឹង ក្នុងស្បៃរាត្រីធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំញ័រញាក់គប់ហើយគប់ទៀតរហូតអស់ពីផ្តិល ។

ហ្វូងគោរសាយបាត់ តែស្រីនោះនៅតែឈរលើវាលស្រែហើយបែរខ្នង។

ខ្ញុំដឹងថានាងតាមយើងមករហូត ប៉ុន្តែប្រហែលជាអ្វីមួយរវាងស្លឹកទទឹមនិងស្លឹកត្របែកនោះដែលនាងមិនអាចធ្វើអ្វីចន្ទបានឬមួយអ្វីផ្សេងលើសពីនេះដែលពួកចាស់ៗក្នុងភូមិនតែងមានមកជាប់នឹងខ្លួន។

ខ្ញុំនិយាយទំាងរញីរញ័រហើយឱបបូរ៉ាបិទភ្នែក៖

«ជាន់ហ្គែឱ្យលឿនទៅ! វាតាមមកឥឡូវហើយ! អស់អង្ករហើយ!»

«ទៅបាត់ហើយ!»

បូរ៉ាឆ្លើយខ្លីៗខ្ញុំបើកភ្នែកសន្សឹមៗ ។

នាងពិតជាទៅណាបាត់មិនឃើញមែន។ ទោះបីយ៉ាងណាពួកយើងបានវិលមកដល់ជុំរុំទាំងចិត្តពេញដោយការភ័យខ្លាច។ ២ថ្ងៃបន្ទាប់ពីនោះចន្ទនិងឪពុកនាងព្រមទំាងបូរ៉ាបានទៅវិញមុន ខ្ញុំនៅបន្តជាមួយអ្នកផ្ទះ។

បូរ៉ាបានផ្ញើ តាមហ្វេសប៊ុកមកឱ្យខ្ញុំឃើញនូវ រូបភាពដុតចោលបង្វិចនោះ។ ខ្ញុំបានសួរពួកគេថាមានហេតុភេទអ្វីទៀតទេ ប៉ុន្តែពួកគេតែងបានឆ្លើយប្រាប់មកវិញថាគ្រប់យ៉ាងគឺល្អធម្មតា។ ខ្ញុំបានវិលត្រលប់ទៅរៀនវិញ នៅព្រឹកថ្ងៃចន្ទ។

នៅតាមផ្លូវខ្ញុំចិញ្ចឹមចិត្តថាសុំគេដូរបន្ទប់គេងប៉ុន្តែពេលមកដល់កាលណាខ្ញុំឃើញមានក្រុមផ្សេងទៀតបាននឹងកំពុងរើអីវ៉ាន់ឃ្លាំងទល់មុខនោះចេញហើយរៀបចំចូលស្នាក់នៅ។ បន្ទប់ដែលត្រូវបានបោះបង់ចោលពេលនេះមាននិស្សិតចូលនៅហើយខ្ញុំ ហាក់បានធូរចិត្តជាងមុន។

បីបួនថ្ងៃក្រោយមក ខ្ញុំចាប់ផ្តើមក្លាហាន នឹងនរដើរលេងចុះឡើងជុំវិញអាគារដូចមុន។ នោះគឺពេលព្រលប់ ប៉ុន្តែពួកគេនៅលេងបាល់មិនទាន់ដឹងចាញ់ឈ្នះ។ ខ្ញុំអង្គុយក្បែរបង់ប្រមាណ៣០ម៉ែត្រពីតារាងបាល់។

ខ្ញុំសម្លឹងពួកគលេងផងឱនមកលេងទូរស័ព្ទផង ។ ពេលខ្ញុំងើបមុខឡើងជាលើកទីពីរខ្ញុំឃើញនិស្សិតស្រីវ័យក្មេងអាយុ ប្រមាណ២0 ឆ្នាំដែលមានសក់រលាស់វែងឈរនិយាយទូរស័ព្ទ។

ជាសភាវៈបុរស ពេលឃើញស្រីៗ យើងតែងតែមើល ប៉ុន្តែពេលខ្ញុំនឹកឃើញចម្លែកងើបមុខមើលម្តងទៀតខ្ញុំក៏បាត់លែងឃើញនាង។

ខ្ញុំវិលទៅដេកតែចិត្តមិនមានភ័យខ្លាចអីទំាងអស់។ខ្ញុំគិតថាមនុស្សក៏ដោយខ្មោចក៏ដោយ ឱ្យតែមិនធ្វើអីខ្ញុំ ខ្ញុំមិនទៅខ្វល់អីជាមួយគេទេ។

ចាប់ពីពេលនោះមក ខ្ញុំមិនដែលបានស្ដាប់ឮអ្វីប្លែកឬមានអារម្មណ៍ថាឃើញមានអ្វីផ្សេងៗចម្លែកទាល់តែសោះរហូតដល់ការសិក្សាខ្ញុំចប់ពេញរយៈពេល 3 ឆ្នាំ។

មុនពេលខ្ញុំចាកចេញពីសាលានេះ ខ្ញុំបានដំណឹងមកថាខាងជប៉ុនគេមកជួយសាងសង់អាគារធំមួយនៅលើទីតាំងអាគារចាស់ដុះស្លែនោះហើយ។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្ត ហើយញញិមនឹកដល់អនុស្សាវរីយ៍ទំាងឡាយនៅទីនេះ។

មតិអ្នកនិពន្ធ៖

ខ្មែរយើងនៅតែមានជំនឿមុតមាំលើផ្លូវនិងអាគមគាថាក៏ដូចជាព្រលឹងវិញ្ញាណដែលវិទ្យាសាស្ត្រមិនទាន់បកស្រាយបាន។ ចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យដែលអ្នកនិពន្ធបានចួប តែងប្រាប់ថា ប្រសិនបើសង្ស័យរាសីដាក់ឬមានព្រលឹងអន្ទោលតាម គួរតែប្រើស្លឹកឬមែកទទឹមសក្រហមដាក់ជាប់ខ្លួនជាគ្រឿងការពារចំណែកស្លឹកត្របែកស៊កក្រោមបាតជើងសម្រាប់បំបាត់ដានកុំឱ្យវិញ្ញាណអាក្រក់រកឃើញតាមទាន់។

ដូច្នេះហើយខ្មែរយើងនិយមដាំរុក្ខជាតិហូបផ្លែទំាងពីនេះនៅនឹងមុខផ្ទះកៀកដៃងាយស្រួលដល់ការប្រើប្រាស់សម្រាប់ធ្វើពិធីផ្សេងៗផង។

មិត្តអ្នកអានយល់យ៉ាងណាចំពោះការតំណាលនិងជំនឿដែលអ្នកនិពន្ធបានរកឃើញនេះ?

រឿង៖ បណ្ដាសារាត្រីរនោច ភាគទី២

Bo Bo — Fri, 14 Jan 2022 08:41:00 +0000

ទីបំផុត បូរ៉ាវិលមកវិញហើយគ្រវីក្បាល។

គេអង្គុយក្បែរខ្ញុំហើយរអ៊ូ៖

«គ្មានមនុស្សទេ!សូរជីងចក់ផោមមួយក៏អត់ផង»

ខ្ញុំនឹកឃើញភ្លាមដល់យប់ដំបូងដែលខ្ញុំត្រូវខ្មោចលង។ពេលខ្ញុំរត់ចូលមកដល់ទីនេះក៏ធូរចិត្តវិញព្រោះយល់ថាបន្ទប់នេះមានមនុស្សនៅ។ខ្ញុំងើបមុខមើលនាឡិកាទូរស័ព្ទ ម៉ោងទើបតែជាងប្រាំបីយប់ហ្នឹង ?

ខ្ញុំនិយាយវឹង៖

«បូរ៉ា!កាលខ្ញុំមកនៅនេះថ្ងៃដំបូង ឮសូរទូរស័ព្ទរោទ៍ចេញពីបន្ទប់ហ្នឹងដែរ ម៉េចនាំគ្នាថាអត់មនុស្សនៅ!ចង់ច្បាស់ទៅសួររដ្ឋបាលហ្មងទៅ!»

បូរ៉ាខំអត់ធន់ចិត្តហើយនិយាយមួយៗពន្យល់ខ្ញុំ៖

«ឱ្យច្បាស់សិនវុធ មុនពេលបង្កភាពភ្ញាក់ផ្អើល !នែ៎ គ្នាជាពួកម៉ាក គ្នាសួរត្រង់ៗចុះ ឯងដែលមានជំងឺរវើរវាយទេ?»

ខ្ញុំនៅស្ងៀមមើលមុខបូរ៉ាម៉ក់ៗ។គេប្រហែលដឹងថាខ្ញុំខឹង ក៏លិឍទឹកមាត់ពន្យល់ខ្ញុំទៀតដោយខ្សឹបៗ៖

«នែ៎ ដូចង៉ៃមុនអ៊ីចឹង! វុធឯងប្រាប់ខ្ញុំរឿងអក្សរលើជញ្ជំាង ខ្ញុំខំទៅរកមើល អត់មានអីអាលីង?????ជញ្ជាំងអីបើនៅនោះបាក់អស់ហើយហ្នឹងទទេស្អាត មានតែជញ្ចាំងដុះស្លែមួយ ស្លែកាន់ក្រាស់ ឃ្មឹកទឹកហូរច្រោះ សរសេរអីជាប់?»

ខ្ញុំខាំមាត់ហៅបូរ៉ា៖

«ម៏! ទៅជាមួយគ្នា!»

បូរ៉ាឈ្ងោកមុខគិតមិនចង់ទៅប្រហែលជាគេមិនចង់ឱ្យខ្ញុំបាក់មុខឬ គេមិនហ៊ានប្រឈមនិងការពិត។ តែខ្ញុំអត់ខ្វល់ ខ្ញុំតឿនយកៗ៖

«ម៏! ចាំមើលខ្ញុំនេះរវើរវាយឬអាម៉េច! ក្តៅតាចឹងៗអី?!»

បូរ៉ាប្រហែលដឹងថាខ្ញុំអន្ទះសារដែរ តែគេនៅតែហុចរូបភាពមួយចំនួននៅក្នុងទូរស័ព្ទរបស់គេមកឱ្យខ្ញុំមើល។

វាពិតជាទីនោះ ទីដែលអ្នកណាម្នាក់បានវាយខ្ញុំសន្លប់កាលពីពេលម្តងនោះក្នុងយល់សប្តិ តែវាពិតជាគ្មានជញ្ជាំងសរសេរពាក្យស្នេហាដូចដែលខ្ញុំបានឃើញនោះឡើយ។

«ខ្ញុំត្រូវនាំបូរ៉ាឯងទៅទីនោះ!»

ខ្ញុំនិយាយទំាងញ័រមាត់ ទោះបីចិត្តកំពុងចាប់ផ្តើមសង្ស័យនឹងខ្លួនឯង។

«បាន! តែមិនបាច់គិតច្របូកច្របល់ពេកទេ !បើចាំបាច់ គេងសម្រាកសិនក៏បាន!»

ខ្ញុំដកដង្ហើមឃូរហើយនិយាយ៖

«អត់អីទេ! ខ្ញុំចង់ដឹងការពិត តើខ្ញុំឡប់ ឬកន្លែងនេះកំពុងបង្កបញ្ហាដាក់ខ្ញុំ!»

ខ្ញុំក្រោកដើរចេញទៅទំាងយប់ គឺចេញទៅទំាងខឹងចិត្ត។

ឃើញដូច្នេះបូរាក្រោកដើរមកតាមខ្ញុំត្រុយដែរ។

ជាការពិតណាស់ខ្ញុំមិនបានត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីចូលទៅរកបន្ទប់នោះទេ ប៉ុន្តែមកពីកំហឹងនិងសេចក្តីអាម៉ាស់ ក្នុងចំណោមមិត្តភក្តិពេក បានជាខ្ញុំធ្វើដូច្នេះ។ ក្នុងស្ថានភាពពុះពោរមួយខ្ញុំលើកដៃវាយទ្វាររបន្ទប់គ្រាំៗ។

«ចេញម៏វ៉ី!»

បូរ៉ាស្ទុះមកបម្រុងថាឃាត់ខ្ញុំ ស្រាប់តែយើងទំាងពីរឈប់និយាយអ្វីចេញនៅគាំងចលនាហើយមើលទៅរកទ្វារដែលរបើកសន្សឹមៗ។

ពូភក្ត្រជាគ្រូចំណាស់ចូលនិវត្តន៍ម្នាក់ ព្រោះតែមានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍គាត់ពិការដៃក៏ដូរលែងធ្វើគ្រូហើយនៅផ្នែកគ្រប់គ្រងអាគារវិញ។

មិនដឹងម៉េចពេលនេះ គាត់ជាអ្នកចេញពីបន្ទប់នោះមក?

«តាមពិតពូទេ?»

ពូភក្រ្តគាត់សួរបកត្រលប់មកខ្ញុំវិញ៖

«ល្ងាចមិញពួកនិស្សិតឮសំឡេងប្លែកក្នុងនេះ? »

ខ្ញុំប្រញាប់តប៖

«បាទ ខ្ញុំជាអ្នកឮ! »

គាត់មិននិយាយអ្វីបានសូម្បីតែ មួយម៉ាត់ ព្រោះរវល់សម្លឹងរូបរាងខ្ញុំពីលើដល់ក្រោម ពីក្រោមឡើងលើវិញ ធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែខ្នាញ់ថា គ្រប់គ្នាដូចទុកខ្ញុំនេះជាមនុស្សចម្លែក មិនរវល់នឹងអ្វីដែលខ្ញុំបាននិយាយពីការពិតទំាងនោះសោះ។

ខ្ញុំឈានទៅកៀកគាត់តែមួយជំហ៊ាន ហើយនិយាយម៉ឺងម៉ាត់៖

«មិនត្រឹមតែឮទេ ខ្ញុំថែមទំាងឃើញទ្វារនេះរបើក ហើយនិស្សិតស្រីម្នាក់ដេកដួលនៅនឹងដី!»

ខ្ញុំនិយាយផងសម្គាល់មុខពូភក្រ្តយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួនផងបំណាច់នឹងខឹង។

ពូភក្រ្តដៀងទៅរកបូរ៉ាដូចចង់បញ្ជាក់ពីអ្វីដែលខ្ញុំបាននិយាយ។ប្រហែលជាទឹកមុខបូរ៉ាបង្ហាញថាគេមិនបានដឹងរឿងអ្វីហ្នុងហើយបានជា ពូភក្ត្រចៀសផ្លូវចេញហើយ និយាយមកកាន់ខ្ញុំ៖

«មើលខ្លួនឯងទៅ!»

គឺគាត់ហៅខ្ញុំឱ្យពិនិត្យបន្ទប់ចម្លែកនេះដោយខ្លួនឯង។

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមដើរចេញពីបូរ៉ាមកអើតមើលបន្ទប់ភ្លាម។

ដូច្នេះខ្ញុំ បានឃើញច្បាស់ណាស់ បន្ទប់នេះ កខ្វក់ហើយមានគំនរកំព្យូទ័រចាស់ៗ តុកៅអីគរពេញមិនអាចចូលទៅម្តងពីរនាក់បានផង មានពីណាអាចទៅដេកដួលក្នុងនោះ ហើយទៅសំងំនិយាយទូរស័ព្ទក្នុងនោះបាន?

បូរ៉ាឈានមកពីក្រោយខ្ញុំ ហើយដៃគេដាក់លើស្មាខ្ញុំ។

ពូភក្ត្រចាប់ផ្តើមនិយាយ៖

«បន្ទប់នេះលែងប្រើយូរហើយ គេទុកអីវ៉ាន់ចាស់ៗទេ!»

ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងទៅពិតានខាងលើដែលបិទបាំងទៅដោយផ្ទាំងតង់កៅស៊ូការពារទឹកស្រក់។ចិត្តខ្ញុំហោះហើរនិយាយអ្វីលែងចេញទំាងអស់។

ខ្ញុំថយទៅដេកលែងនិយាយអ្វីមួយម៉ាត់។

«ខ្មោចលងខ្ញុំទៀតហើយ!»

ខ្ញុំគិតហើយស្រក់ទឹកភ្នែករឹមៗ លួចយំក្តៅក្រហាយនឹងក្រយៅខ្មោចលងដ៏គួរឱ្យអាម៉ាសនេះ។

ខ្ញុំស្បថថាពីនេះតទៅទោះនឹងឃើញអ្វីឮអ្វីក៏ដោយអ្នកណានិយាយអ្វីក៏ដោយខ្ញុំនឹងមិនប្រាប់បន្តទៅអ្នកណាមិនខ្វល់នឹងអ្នកណាទំាងអស់ នាំគេសើចយំយើងអត់ប្រយោជន៍។

បូរ៉ាអុចធូបហើយនិយាយជីបអូចៗបែរបន់នៅក្នុងសួនច្បារ។ខ្ញុំអាណិតគេណាស់ដែលជាមិត្តល្អកម្រររកម្នាក់ ដឹងថាខ្ញុំត្រូវខ្មោចលងក៏មិនមាត់មិនករត់ទៅអុចធូបភ្លាម។

«ឈប់លលេងនឹងខ្ញុំទៀតទៅ!បើមិនចង់ឱ្យខ្ញុំចោលរៀនរត់ទៅនៅស្រុកវិញ!»

ខ្ញុំនិយាយម្នាក់ឯងតែនិយាយឮៗតាមចិត្តថប់ខ្វល់ ស្រាប់តែទ្វារបង្អួចបោកមកបិទគ្រាំកន្ត្រាក់អារម្មណ៍ខ្ញុំ។

ខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាក ក្រោកវឹងពីគ្រែ ទំាងស្លន់ស្លោ។ ខ្ញុំបើកទ្វារក្រោកវឹងទៅរកបូរ៉ាដែលមិញនេះនៅខាងក្រៅក្បែរបង្អួចនៅឡើយ ចុះពេលនេះគេបាត់ទៅណា?

មេឃងងឹតស្លុបខាងក្រៅ ភ្លៀងបន្តរលឹម។

យប់រនោចនេះ ខ្ញុំមិនគួរចេញពីគ្រែមកទេតែខ្ញុំពិតជាមានអារម្មណ៍ថាអ្នកណាម្នាក់កំពុងតែស្ថិតនៅក្បែរៗខ្ញុំក្នុងបន្ទប់ដេកបានជាខ្ញុំនៅលែងបាន?

ខ្ញុំចាកចេញពីកន្លែងកំពុងឈរហើយរត់វឹងទៅបណ្ណាល័យដែលខ្ញុំជឿថាក្រុមខ្ញុំខ្លះកំពុងតែនៅធ្វើមេរៀននៅទីនោះ។

ខ្ញុំរត់ខ្លះដើរខ្លះ ទំាងលួចទោមនស្សក្នុងចិត្តថាម្តងនេះ ទោះឃើញស្អីក៏ដោយខ្ញុំនឹងលែងរវល់ទំាងអស់ ប៉ុន្តែ….

ខ្ញុំស្រាប់តែឃើញបូរ៉ាពីចម្ងាយ។

មុនពេលខ្ញុំបង្កើនល្បឿនហើយហាមាត់បម្រុងស្រែកហៅគេ ខ្ញុំឃើញមនុស្សម្នាក់ទៀតលេចរូបរាងឡើងហើយកំពុងតែដើរក្បែរគេនោះ។

ទោះបីពួកគេនៅឆ្ងាយហើយហាក់បីដូចជាកំពុងស្ថិតនៅ ក្នុងទីងងឹតជាងខ្ញុំ តែខ្ញុំបានឃើញស្រមោល ពួកគេទំនងដូចជារលះរលាំងទៅរកគោលដៅសំខាន់ណាមួយ។ ម្នាក់ទៀតនោះខ្ញុំគិតឆ្ងល់យូរបន្តិចទើបស្គាល់ថា ជាពូភក្ត្រដែលខ្ញុំទើបនឹងចួប?

ទាំងពីរនាក់មានការអ្វីបានជាដើរលឿនស្លេវកណ្តាលយប់ស្ងាត់?

តាមពិតគឺខ្ញុំបានបំបែរទិសដៅតាមពួកគេដោយមិនដឹងខ្លួន….

អ្នកនាំមុខទំាងពីរបានបង្វែរទៅកាន់របងខាងជើង ។

ខ្ញុំហាក់កើតឡើងភ្លាមៗនូវអារម្មណ៍ ថាមានការភ័យខ្លាចយ៉ាងចម្លែកមួយហើយលេចឡើងនូវគំនិតសង្ស័យថា បូរ៉ានិងពូភក្ត្រដូចចាំកំពុងត្រូវរ៉ូវគ្នាលើរឿងអ្វីមួយលាក់បាំងនឹងខ្ញុំ?

«ដូចថ្ងៃមុនអ៊ីចឹង! វុធឯងប្រាប់ខ្ញុំរឿងអក្សរលើជញ្ជំាង ខ្ញុំខំទៅរកមើល អត់មានអីអាលីង??????»

ទន្ទឹមនឹងនឹកដល់សម្តីគេនោះ ខ្ញុំក៏ឈប់ជើងនៅស្ងៀមកណ្តាលវាល។

ខ្ញុំនឹកឡើងវិញដល់ជញ្ចាំងនោះ ខ្ញុំបានឃើញច្បាស់ណាស់ មានរឿងអីថា ដុះស្លែ ត្រូវស្លែកាន់ក្រាស់ឃ្មឹកទឹកហូរច្រោះ ?

ខ្ញុំក៏នឹកឃើញភ្លាមដល់ការអុចធូបម្នាក់ឯងរបស់បូរ៉ានៅក្រៅបង្អួច។ ឬមួយគេដឹងពីការពិតអ្វីនៅពីក្រោយការលងយ៉ាងចម្លែកដែលខ្ញុំបានចួបហើយពេលនេះតើគេនិងពូភក្រ្តទៅណា?

ខ្ញុំបែកញើសស្អិត។ ខ្មោចលងប្រហែលគា្រន់ជាងធ្លាក់ក្នុងល្បិច។ ខ្ញុំគិតរេរាមិនដឹងថាត្រូវតាមទៅឬត្រូវបកក្រោយ?

ភ្លាមនោះស្នូរជើងលាន់ត្រលប់មកវិញពីចម្ងាយ…..

ខ្ញុំរ៉ឺយែរថយក្រោយដោយមិនដឹងខ្លួនហើយបង្កប់ខ្លួនឯងក្រោយបង់អង្គុយប្របមាត់ផ្លូវ។

ស្នូរជើងកាន់តែកៀក ខ្ញុំឮសំលេងបូរ៉ាលាន់មកតាមខ្យល់៖

«យប់នេះពូឯងកុំចេញពីផ្ទះឱ្យសោះ!»

តាមពិតគឺបូរ៉ានិយាយតាមទូរស័ព្ទទេ។

គេនោះដើរផុតទៅ ខ្ញុំនៅអត់ដង្ហើមគិត។

មិនខ្វល់ទេ យប់នេះខ្ញុំត្រូវការដឹងរឿង ឱ្យបាន?

មនុស្សស្រីដេកដួលនៅបន្ទប់ទល់មុខខ្ញុំឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែក ចំណែកអក្សរលើអាគារចាស់ក៏ដូចគ្នាទីបំផុតគ្រប់គ្នាយល់ថាខ្ញុំរវើរវាយ?

ខ្ញុំសសៀរបកក្រោយទៅរករបងខាងជើង។

ខ្ញុំឃើញផ្ទះតូចមួយពីចម្ងាយ។ ត្រូវហើយ វាប្រហែលជាផ្ទះពូភក្ត្រដែលមានគេធ្លាប់និយាយថាគាត់រស់នៅក្នុងសាលាព្រោះគ្មានគ្រួសារទេ។

ខ្ញុំដើររបៀបលបៗលាក់ខ្លួនខា្លចគាត់ឃើញ។វាជាកូនផ្ទះតូចមួយសង់បន្តពីអាគារចាស់របស់សាលានៅចុងបង្អស់។ ខ្ញុំធំក្លិនដូចជាអ្នកណាម្នាក់នៅទីនេះបានជក់បារីតែគ្មានឃើញអ្នកណាម្នាក់បង្ហាញខ្លួនទេ។ ក្រៅពីសម្រែកពពួកសត្វល្អិតក្រោមភក់សល់ពីទឹកភ្លៀងដក់ ខ្ញុំមិនបានឮអ្វីទៀតទេ។

ខ្ញុំដកដង្ហើមវែងៗ ហើយត្បុលទៅរកទីនោះ ដើរក្រឡឹងឡើងចុះ ក៏ឃើញកន្លែងដែលអាចសម្លឹងទៅខាងក្នុងផ្ទះ។

តាមពិតប្រលោះនេះជាប្រលោះបន្ទប់ទឹក។ដោយសារបន្ទប់ទឹកបិទទ្វារមិនជិតខ្ញុំអាចមើលហួសទៅបន្ទប់ខាងក្នុង។

ខ្ញុំមិនបានឃើញពូភក្ត្រទេ តែខ្ញុំឮសំលេងគាត់ សង្កត់ពាក្យព្រមាន៖

«ស្អែកពុកនាំឯងត្រលប់ទៅស្រែវិញ ឈប់ឱ្យរៀន!»

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា អ្នកណាម្នាក់កំពុងយំតិចៗ ។

ដូច្នេះខ្ញុំចំទើតជើងមើលឱ្យច្បាស់។

ខ្ញុំឃើញក្មេងជំទង់ម្នាក់ កំពុងអង្គុយលើគ្រែហើយដៃនាងត្រូវចងទៅក្រោយទំាងពីរផង។

ចិត្តខ្ញុំតក់ស្លុត។

បើគាត់ហៅខ្លួនឯងថាពុកម៉េចក៏គាត់ចងនាង? នាងបានធ្វើអី្វខុស?

តើគាត់ធ្វើហិង្សាដល់ថ្នាក់ចងនាង ហេតុអី នាងមិនស្រែកឱ្យគេជួយ?

ខ្ញុំរំពៃមើលមុខនាងឱ្យច្បាស់ តាមពិតនាងត្រូវចងកន្សែងមាត់ទៀត?

ហេតុអ្វីគ្រូ នេះកំណាចយ៉ាងនេះហើយគ្មានអ្នកណាដឹង? ចុះប៉ូរ៉ា?គេបានដឹងរឿងនេះដែរ?

ខ្ញុំសម្រេចចិត្តថា មិនអាចនៅមើលតទៅទៀត ទេគួរតែត្រលប់ទៅរកមនុស្សពិភាក្សាថាគួរធ្វើយ៉ាងណាគឺគួរជួយនាងបកអាក្រាតគ្រូនេះ ឬមួយក៏កុំរវល់ដឹងឮ?

ចិត្តខ្ញុំរហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរនឹកទៅដល់បន្ទប់មួយដែលនៅពីមុខខ្ញុំនោះ?

តើស្រីដែលខ្ញុំបានឃើញ ជាព្រលឹងខ្មោច ដែលត្រូវគេធ្វើបាបនៅទីនោះ ឬមួយ ក៏អ្វីបានជាពូភក្ត្រស្រាប់តែបង្ហាញខ្លួនហើយក្រោយមក បូរ៉ាក៏អុចធូប?

បូរ៉ាពាក់ព័ន្ធកម្រិតណានឹងអាថ៌កំបាំងអស់ទំាងនេះ?

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមប្រមូលអារម្មណ៍មកវិញ ដើម្បីដកថយរកយុទ្ធសាស្ត្រស្រាប់តែយល់ថាអ្វីមួយនៅពីក្រោយខ្នង កំពុងតែប៉ះសក់របស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំថប់បារម្ភសឹងបះជើងដៃព្រោះនោះខ្យល់ដង្ហើមមនុស្ស។

បែរមកវិញយ៉ាងរហ័ស ខ្ញុំឃើញច្បាស់គឺបូរ៉ា។

គេប្រហែលជាទៅដល់បន្ទប់ហើយមិនឃើញខ្ញុំទើបគេសង្ស័យដេញមកតាម។

បូរ៉ាឈរស្កុបសម្លឹងខ្ញុំដូចមិនមែនជាមិត្តដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់។ ខ្ញុំភ័យណាស់ រកតែហារមាត់សួរថា គេនឹងពូភក្ត្រមានអីលាក់កំបាំងអ្នកផង តើគេមានរឿងអីលាក់នឹងខ្ញុំ តែខ្ញុំហារមិនចេញ។

គេស្រាប់តែលូកដៃមកអូសដៃខ្ញុំចុះពីគែមជញ្ជាំងមកលើដីហើយខ្សឹប។

«វុធឯងកុំនិយាយរឿងនេះប្រាប់អ្នកណា!»

ខ្ញុំនៅទ្រឹងៗភាំងៗមិនយល់អ្វី តែមិនទុកចិត្តបូរ៉ាសូម្បីតែបន្តិច ខ្ញុំរលាស់ដៃគេចែញបដិសេធភាពស្និទ្ធស្នាលគ្នា។

«គ្នាសុំអង្វរឯង!»

គេនិយាយមកបែបនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍កាន់តែតឹងតែងថែមឡើង។

«ម៉េចលោកគ្រូធ្វើអ៊ីចឹង? ម៉េចគាត់ចងម្នាក់ស្រីនោះ?»

សារជាថ្មីប៉ូរ៉ាទាញដៃខ្ញុំឱ្យចេញពីទីនោះហើយហេតុផលដែលខ្ញុំលែងក្រាញព្រមចេញទៅតាមគេព្រោះខ្ញុំចង់ដឹងការពិត។

មកដល់ឆ្ងាយបន្តិច ពេលខ្ញុំកំពុងរង់ចាំការបកស្រាយ បូរ៉ាងាកមើលឆ្វេងស្តាំយ៉ាងប្រយ័ត្នប្រយែងមុនពេលបែរមកនិយាយខ្សឹបៗពន្យល់ខ្ញុំ៖

«ក្មេងស្រីនោះមិនអីទេ!គេជាឪពុកនិងកូន!»

ខ្ញុំប្រាប់តបវិញព្រោះមិនសប្បាយចិត្តជាខ្លាំង ៖

«ទោះបីនាងជាកូនស្រីរបស់គាត់ពិតមែនក៏ដោយ គាត់គ្មានសិទ្ធិធ្វើអ៊ីចឹងទេ!គ្នាធំប៉ុណ្ណឹងហើយគាត់អាងអីចងដៃចងជើងគ្នា?យើងគួរទៅរាយការណ៍ប្រាប់នាយកទៅ!»

បូរ៉ាទីទើហើយហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍តឹងតែងខ្ញុំវិញខ្ចិលនិយាយនឹងគេនេះច្រើនក៏បែរចាកចេញតែគេទាញដៃខ្ញុំឃាត់ដូចជាកំពុងលេងល្បែងទាញព្រ័ត្រ។

«និយាយត្រង់ៗហ្មងទៅបូរ៉ា!»

សំឡេងគ្រូភក្រ្តលាន់មកខ្ញុំងាកក្រោយមួយរំពេច ហើយបានឃើញបុរស ចំណាស់នោះបង្ហាញខ្លួនកៀកពួកយើងទៅហើយ។ ខ្ញុំហាក់មានអារម្មណ៍ស្អប់គាត់ដោយសារឃើញអំពើហិង្សា គាត់បានធ្វើលើនារីជំទង់នោះ។ ខ្ញុំងាកមុខចេញមិននិយាយមិនស្តីតែត្រចៀកនៅប្រឹងផ្ទៀងស្តាប់គេទំាងពីរមិនហ៊ានប្រហែសអ្វីទេ។

«គ្រូមិនមនធ្វើបាបស្រីចន្ទទេ គ្រូការពារវា! ផុតយប់នេះទៅ គ្រូលែងវាហើយ!»

បូរ៉ាស្ទុះមកនិយាយបន្ថែម ៖

«មែនហើយ! មានហេតុផលសំខាន់បានជាគ្រូភក្ត្រធ្វើអ៊ីចឹង!»

ពួកគេបានចាប់ផ្តើមទន់ភ្លន់ ហើយប្រៀបបីដូចជាកំពុងនិយាយអង្វរឱ្យខ្ញុំយល់ចិត្តរឿងអ្វីមួយ ធាតុពិតគេខ្លាច ខ្ញុំទៅរាយការណ៍ទេដឹង?

ខ្ញុំក្រពាត់ដៃព្រោះពេលនេះឱ្យខ្ញុំចែកដាច់ថាពួកគេជាមនុស្សប្រភេទណាពិតជាមិនបានលទ្ធផលទេ។ ពេលនេះខ្ញុំយល់ថាខ្លួនឯងវ៉ល់ៗ មិនស្គាល់អ្នកណាទំាងអស់។

«អ៊ីចឹងនិយាយអាថ៌កំបាំងបន្ទប់ទល់មុខនោះឱ្យខ្ញុំដឹងមកអ្នកទំាងពីរមានរឿងលាក់ខ្ញុំច្បាស់ណាស់!»

បូរ៉ាងាកមើលមុខពូភក្រ្តហើយបុរសចំណាស់វិញដកដង្ហើមធំ។ខ្ញុំនិយាយបន្តភ្លាម៖

«បីបួនដងហើយ ខ្ញុំឃើញទ្វារនោះរបើកខ្លួនឯង ហើយចុងក្រោយខ្ញុំឃើញ ស្រីម្នាក់ដេកដួលក្នុងនោះ! គឺខ្ញុំឃើញច្បាស់នឹងភ្នែក!»

បូរ៉ានៅស្ងៀមស្ងាត់ឈឹងដូចគេចុកមាត់ជិត។ខ្ញុំនិយាយសម្លុតគេទៀត៖

«រឿងជញ្ជាំងនោះក៏អ៊ីចឹង! ឯងមានអីលាក់ខ្ញុំ? ខ្ញុំឃើញវាផ្ទាល់ភ្នែកហើយឯងថាគ្មាន? អក្សរទំាងជួរៗដែលយុវវ័យសរសេរទុកលើជញ្ជាំង!»

«គ្មានទេ! គ្មានអីទំាងអស់ ឯងក៏បានឃើញអ្វីដែលខ្ញុំថតមកឱ្យមើលនោះដែរ!»

«ឯងទៅលុបវាចោលមែនអត់? ឯងអុចធូបធ្វើអី? ឯងមានរឿងអីខ្លះលាក់នឹងខ្ញុំ?»

អារម្មណ៍ដែលជឿថាអ្វីមួយមិនធម្មតាពិតជាបានកើតឡើងចំពោះខ្ញុំពិសេសពាក់ព័ន្ធនឹងភាពត្រូវរ៉ូវគ្នាស្ងាត់ៗរបស់ពីរនាក់ទៀត បានបណ្តាលឱ្យខ្ញុំនិយាយដោយមិនបានទប់ចិត្តអ្វីទំាងអស់។ ប៉ុន្តែបូរ៉ាមិនបានខ្លបខ្លាចខ្ញុំឬបង្ហាញភាពគេចវេះអ្វីទេ គេបែរជាដកដង្ហើមធំមុនពេលឆ្លើយយ៉ាងខ្លី៖

«ឯងត្រូវគេលង!»

ខ្ញុំព្រឺសម្បុរ តែខ្ញុំខំដំឡើងឬកពារប្រកែក៖

«ឈប់លេងស្ទីលទៅ»

ខ្ញុំងាកមករកពូភក្រ្តហើយនិយាយ៖

«ល្ងាចមិញ គ្រូឯងដាក់កូនស្រីបង្ខំាំងនៅនោះមែនអត់? ខ្ញុំឮច្បាស់នឹងត្រចៀក គឺគេនោះកំពុងយំ!»

គាត់មិនដឹងឆ្លើយងាកមកខ្សឹបដាក់បូរ៉ា៖

«តោះ! នាំគ្នានិយាយក្នុងផ្ទះវិញ!»

ខ្ញុំបាត់បង់ការទុកចិត្តបុរសវ័យចំណាស់នេះហើយ ទើបឆ្លើយឡើងភ្លាមថា៖

«និយាយនៅហ្នឹងហើយ ខ្ញុំមិនទៅណាទៅទំាងអស់រហូតដល់មានគេសារភាពពីការពិតចេញមក!»

នេះពិតជាចរិតដើមពេញមួយជីវិតរបស់ខ្ញុំដែលនៅពេលដឹងរឿងអ្វីមួយមិនយុត្តិធម៌មិនស័ក្តសមខ្ញុំមិនបានឈប់យករួចខ្លួនឡើយគឺតែងតែស្វែងរកការពិតនិងទាមទាររកត្រូវខុស។

ខ្ញុំឆ្ងល់ថា ប្រសិនបើពួកគេជាមនុស្សប្រភេទត្រង់ទៅត្រង់មកម៉េចចាំបាច់ខ្លាចម៉េចចាំបាច់លឹបល?

ខ្ញុំចចេសនៅទីនេះតែបូរ៉ាអង្វរខ្ញុំ៖

«ក្រែងវុធឯងចង់ដឹងការពិតហ្អី? វែងឆ្ងាយណាស់! តោះ! ទៅនិយាយក្នុងផ្ទះបាន!»

ខ្ញុំនឹកឃើញដល់ក្មេងស្រីក្នុងចំណងម្នាក់នោះ។ ពុកគេតែម្នាក់ប្រហែលពិបាកចងគេបន្តិចហើយ ដូច្នេះមានតែ បូរ៉ានេះបានរួមដៃជាមួយគ្រូភក្ត្រ?

បើខ្ញុំទៅតាមពួកគេ អ្នកណាធានាថាគេមិនចងខ្ញុំទុកដែរ?

«អត់ទេ!»

ខ្ញុំបដិសេធហើយដើរលឿនស្លេវទៅរកអាគារស្នាក់វិញ។

ពីក្រោយខ្ញុំបូរ៉ារត់មកតាមហើយខំខ្សឹបពន្យល់ខ្ញុំញ័រមាត់៖

«គ្រួសារនេះត្រូវបណ្តាសារគេ! ខ្មោចដែលឯងឃើញក្នុងបន្ទប់ខាងមុខនោះ ប្រហែលជាបងស្រីរបស់ចន្ទ! គេឈ្មោះមន្ថា គេស្លាប់ពីរឆ្នាំហើយគឺស្លាប់ក្នុងបន្ទប់នោះ!»

ខ្ញុំនៅស្ងៀមផ្ទៀងស្តាប់ លែងដើរទៅមុខកើត។

បូរ៉ាដឹងថាមិនអាចរង់ចាំទៀតបានក៏ចាត់ការនិយាយហូរហែរ៖

«កូនស្រីគ្រូភក្ត្រស្លាប់ម្នាក់ នៅយប់១១រោចដូចគ្នានេះកាលពីឆ្នាំទៅ ! យប់នេះ ២ឆ្នាំមានម្តង ដូច្នេះកូនស្រីពៅគាត់ត្រូវតែចង ព្រោះចន្ទមិនព្រមស្តាប់ ហើយតែងតែលួចចេញក្រៅចួបសង្សារ!» ខ្ញុំស្រឡាំងកាំង។ ត្រចៀកខ្ញុំបានស្តាប់ឮពាក្យបូរ៉ាគ្រប់ៗម៉ាត់អត់មានចន្លោះត្រង់ណាទេ តែរឹតតែស្តាប់គេ អារម្មណ៍ខ្ញុំកាន់តែវិល។

តាមពិតក្នុងរឿងដែលបូរ៉ាកំពុងរៀបរាប់នេះ មានចំណុចណាគួរឱ្យជឿកើត? បើមិនជឿទេ ហេតុអីកំភួនដៃខ្ញុំព្រឺសព្វរោម នៅស្ងៀមមិនបាន ទាល់តែបបោសវាញាប់ស្អេកទើបសម្រន់?

បូរ៉ានិយាយបន្ត៖

«ស្រីម្នាក់ដែលឯងឃើញនោះគឺខ្មោច! នាងលងឯង!»

ខ្ញុំភ្លាត់មាត់តវ៉ា៖

«ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់ទេហេតុអីបានជារើសយកខ្ញុំ?»

«ព្រោះឯងមានក្រយៅទាក់ទងនិងខ្មោចបាន!»

គេនិយាយខ្លីតែម៉េចក៏ចំម៉្លេះ?

ខ្ញុំប្រកែកទទឹងទិស៖

«កុំចេះតែនិយាយឱ្យរួចពីមាត់!និយាយគ្មានការពិត»

បួរ៉ាមិនបង្អន់កាន់តែមកកៀកហើយខ្សឹប៖

«តាមពិតនាងចង់ផ្ញើដំណឹងទៅប៉ានាង ឱ្យប្រយ័ត្នប្អូនស្រីនាងយប់នេះកុំឱ្យមានគ្រោះបាន! ពេលនោះនាងធ្វើឱ្យឯងឃើញ ហើយក៏ឮដល់គ្រូភក្ត្រ!ពេលគាត់បើកទ្វារចូលមក ប្រតិទិនចាស់មួយសន្លឹកប៉ើងមកឱ្យគាត់ឃើញ ឱ្យគាត់ភ្ញាក់ខ្លួនដឹងថានេះជាថ្ងៃដែលចំពាក្យបណ្តាសារ!»

ខ្ញុំគ្រវីក្បាលយឺតៗ ចង់ប្រាប់ថាមិនយល់តែខ្ញុំមិននិយាយសួរមួយម៉ាត់ទៀតក៏មិនចេញ។

បូរ៉ាឃើញដូច្នោះ ក៏ទាញខ្ញុំចូលទៅរកបង់ថ្ម ហើយអង្គុយមិនខ្វល់ពីតំណក់ភ្លៀងរលឹម៖

«រឿងពីដំបូង ទាក់ទងតាំងពីជំនាន់កូនគ្រូភក្ត្រនៅក្មេងៗ។ កាលណោះពួកគេរត់លេងទៅអាគារដែលចាស់រលំនោះ ក៏មកប្រាប់ឪពុកថាមានគេសរសេរពាសពេញជញ្ជាំង ដូច្នេះនាយកសាលាជំនាន់នោះ បានចាត់គាត់ឱ្យទៅរកឬសគល់រកមុខអ្នកសរសេរ។ ល្ងាចមួយគ្រូភក្រ្តរកឃើញសង្សារនិស្សិតមួយគូរមកចួបគ្នាប្រព្រឹត្តិអនាចារនៅទីនោះ! គាត់បានហៅព្រមានឱ្យបញ្ឈប់ជាបន្ទាន់ហើយយកសោរមកចាក់ទីនោះ។ និស្សិតទំាងពីរបានគេចចេញអស់ ហើយស្អែកឡើងបានបន្សល់លើជញ្ជំាំងនូវពាក្យពេចន៍ប្រទេចគ្រូដែលបានបិទទ្វារអាគារចាស់មិនឱ្យពួកគេចូលបាន។ គ្រូភក្ត្រខឹងជាខ្លាំងក៏រាយការណ៍ទៅនាយកហើយសុំហៅនិស្សិតស្រីប្រុសនោះមកព្រមាន។ តែពេលនោះសាលាអាចរកឃើញតែនិស្សិតស្រីព្រោះនិស្សិតប្រុសបានរត់គេចខ្លួនមិនមានដំណឹង។ ដោយសារអក្សរនោះមិនមែនជារបស់នាងទើបនាងត្រូវបានដោះលែងរួចខ្លួនមកវិញ ប៉ុន្តែជារៀងរាល់ព្រលប់ នាងតែងតែមកអង្គុយទីនេះរង់ចាំសង្សារ!»

ចិត្តខ្ញុំនឹកឃើញភ្លាមទៅដល់ពន្លឺភ្លើងនិងដានមួយចំនួនដែលនាំខ្ញុំឱ្យទៅដល់អាគារចាស់ដូចកើតឡើងផ្ទាល់នឹងមុខ តែក្រោយមកវាគ្រាន់តែជាយល់សប្តមួយ។ពេលនេះបូរ៉ាផ្តើមនិយាយបន្ត៖

«និស្សិតស្រីលែងនិយាយរកអ្នកណាហើយ នាងទៅកាន់ទីនោះជារៀងរាល់ល្ងាច ជាមួយចង្កៀងមួយ! នាងមានស្ថានភាពកាន់តែស្រងូតទៅៗ លែងស្តាប់សម្តីគ្រូណាពន្យល់លែងមានគេរាប់រកចូលក្បែរ។ ល្ងាចចុងក្រោយ ដែលមេឃរនោចងងឹតស្លុបនាងនៅចចេសអង្គុយទីនោះតែឯង គ្រូភក្ត្របានដើរទៅកាន់ទីនោះហើយហៅនាងឱ្យវិលទៅកន្លែងសម្រាក។ នាងបានមិនរវល់ឆ្លើយ នឹងគាត់គិតពីអង្គុយស្ងៀមដូចមនុស្សវិកល។ អស់តម្រិះ លោកគ្រូបានព្រមាននាងថា បើនាងមិនត្រលប់ទៅសម្រាកគាត់នឹងខលទៅប្រាប់ឪពុកម្តាយនាងតែម្តង។ និស្សិតស្រីបានចាកចេញដោយបង្ហាញក្តីឈឺចាប់ ជាមួយពាក្យសម្តីព្រមានមុតៗថា កូនស្រីទំាងពីររបស់លោកគ្រូ ធំឡើងនឹងមានវាសនាដូចនាង ហើយគេនឹងស្លាប់នៅរាល់យប់រនោចនេះ ប្រសិនណាពួកគេហ៊ានមានស្នេហាយុវវ័យហើយចាកចេញពីក្នុងផ្ទះ។»

សារជាថ្មីខ្ញុំចំហមាត់ស្រមៃទៅដល់ទិដ្ឋភាពមួយទៀត គឺនឹកហើយនឹកទៅដល់ស្រីម្នាក់និយាយទូរស័ព្ទតែគ្មានស្រមោលនៅលើដី។បន្ទាប់មកទៀតគឺរូបរាងអាគារចាស់ដែលខ្ញុំបានឮសំលេងមនុស្សប្រលែងគ្នាហើយពេលនេះក្នុងការស្រមៃរស់ខ្ញុំ ថែមទំាងមានរូបនារីនិស្សិតខ្ញុំមិនដែលស្គាល់នោះផង។

បូរ៉ាបន្ត៖

«ដោយសារគ្រប់គ្នាក្នុងសាលាតែងតែចាត់ទុកនាងជាមនុស្សមិនគ្រប់ទឹក ឬខ្លះថានាងត្រូវអំពើស្នេហ៍របស់និស្សិតប្រុសដែលបាត់ខ្លួននោះ លោកគ្រូភក្ត្រក៏ដូចគ្នាគឺមិនប្រកាន់ហើយមិនបានចាប់អារម្មណ៍អ្វីនឹងសម្តីនាងទេ លុះដល់ស្អែកឡើងទើបគេដឹងថា នាងបានសម្លាប់ខ្លួននៅទីនោះ គឺបានដុតខ្លួនឯង ក្នុងបរិវេណអាគារដែលត្រូវបានចាក់សោរពីក្រៅជាប់ មិនដឹងជានាងអាចចូលទៅតាមណាបាន? ប៉ូលិសបានធ្វើកោសល្យវិច្ច័យនឹងបានវាយតម្លៃថានោះជាករណីធ្វើឃាតគ្មានទុកតម្រុយប៉ុន្តែ អ្នកផ្សេងដែលបានឃើញសពនាងយល់ថានាងត្រូវប្រម៉ាត់ត្រយ៉ូវចូល! ថ្ងៃខែចេះតែកន្លងទៅគ្រូភក្ត្រមិនបានយកចិត្តទុកដាក់អ្វីនឹងសម្តីនិស្សិតវក់ស្នេហ៍នោះទេ។ ក្រោយមកក៏បានដំណឹងពីរឿងដែលនិស្សិតប្រុសនោះស្លាប់នៅស្រុកកំណើតដោយប៉ូលិសមិនអាចរកឃើញមូលហេតុ។ ពេលគ្រូភក្ត្រមើលឃើញស្ថានភាពសពនិស្សិតគួរឱ្យអនោចអធម៌ពេក ក៏ភ័យខ្លាចហើយនឹកឃើញឡើងវិញទៅដល់សម្ដីនាងនិស្សិតថ្ងៃដែលគាត់ឃើញនាងចុងក្រោយ!»

ខ្ញុំរន្ធត់ជាងដែលបូរ៉ាកំពុងនិយាយ។ ខ្ញុំធ្លាប់ដឹងត្រឹមថា រឿងបណ្តាសាមុនពេលស្លាប់ជារឿងមានពិតមែន តែមកដល់ជំនាន់នេះមានតែឮគេនិយាយមិនដែលបានឃើញផ្ទាល់ទេ។

ខ្ញុំនិយាយកាត់៖

«ឯងជឿថាកូនស្រីច្បងរបស់គ្រូភក្ត្រនោះ ស្លាប់ព្រោះបណ្តាសា?»

បូរ៉ាឱនមកធ្វើកាយវិការពន្យល់ខ្ញុំយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់៖

«ឯងគិតមើលទៅ ហេតុអីកូនគាត់នៅសុខៗខឹង‍ឪពុកថាឱ្យប៉ុន្មានម៉ាត់ក៏ចូលទៅក្នុងឃ្លាំងដុតខ្លួនឯង?»

ខ្ញុំបើកភ្នែកគ្រលួងៗ ហើយនឹកឃើញដល់រូបរាងមនុស្សស្រីដេកដួលនឹងដី មាត់ខ្ញុំសួរបញ្ជាក់៖

«ដុតខ្លួនឯង?»

បូរ៉ាងក់ក្បាល៖

«ឯងយល់ថាចម្លែកទេ?»

ខ្ញុំសួរទៀត៖

«ឃ្លាំងដែលបួរ៉ាឯងនិយាយ……?»

គេងក់ក្បាលទំាងដែលខ្ញុំមិនបានសួរចប់។

នេះមានន័យថា ឃ្លាំងដែលគេកំពុងនិយាយ គឺជាបន្ទប់ដែលខ្ញុំបានឮសំលេងទូរស័ព្ទ ក៏ជាបន្ទប់ដែលបានបើកទ្វារឯកឯងហើយមកគោះទ្វារខ្ញុំច្រើនលើក ?

ដៃខ្ញុំបះរោមស្របពេលសំឡេងគ្រូភក្ត្រដង្ហោយមកពីក្រោយខ្នងបូរ៉ា៖

«បូរ៉ាៗៗៗ ចន្ទរបូតចំណងរត់បាត់ហើយ!»

ស្នូរហត់ដង្ហក់ នឹងភាពរន្ធត់ក្នុងសំឡេងគាត់ ធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំជ្រួលច្រាល់ស្ទុះក្រោកពីបង់ថ្មដំណាលគ្នាជាមួយបូរ៉ា?

«ម៉េចអ៊ីចឹង!»

បូរ៉ាសួរខ្សឹបតែរញីរញ័រ។

ខ្ញុំយល់រឿងទំាងអស់ហើយខ្ញុំភ័យជំនួសពួកគេ។

សំឡេងគ្រូភក្ត្រអង្វរ៖

«ជួយគ្រូផង!ជួយកូនគ្រូផង!»

ខ្ញុំស្រងាកដៃជើងនៅនឹងមុខស្ថានភាពនេះ ។

ស្រមោលនភាល័យពណ៌ខ្មៅគ្មានសូម្បីអាចន៍ផ្កាយមួយបានអណ្តែតមកគ្របពីលើមហាវិទ្យាល័យ។

តើយប់រនោចនេះនាងតូចពិតជាចាញ់បណ្តាសា មិនអាចបន្តជីវិតបានទៀតពិតមែនទេ?

ខ្ញុំគ្រវីក្បាលឆ្លើយចំពោះខ្លួនឯង ហើយខ្ញុំឮបូរ៉ាស្រែកខ្សឹបៗ៖

«ចែកផ្លូវគ្នារកទៅ!»

មានភាគបន្ត…

រឿង៖ បណ្ដាសារាត្រីរនោច ភាគទី១

Bo Bo — Fri, 14 Jan 2022 08:31:40 +0000

បណ្តាសាររាត្រីរនោច-ភាគ១.docx