ជាដំបូងសូមជម្រាបសួរនិងសួស្តី ទៅកាន់ប្រិយមិត្តអ្នកអានរបស់អ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារី គ្រប់មជ្ឈដ្ឋានជាទីស្រឡាញ់រាប់អាន ។ នាងខ្ញុំឈ្មោះមឿត សុឃី អាយុ ១៩ ឆ្នាំ ជាគរុនិស្សិត នៃវិទ្យាស្ថានគរុកោសល្យបាត់ដំបង។ ហើយស្នាដៃរបស់នាងខ្ញុំជាប្រលោមលោកខ្នាតខ្លី ចំណងជើង «បន្ទប់លេខ១៤»។

២.តើមូលហេតុអ្វីដែលបងសម្រេចចិត្តយករឿងរបស់ខ្លួនមកដាក់ផ្សាយ? តើមានកម្លាំងបណ្ដាលចិត្តអ្វីខ្លះ ហើយរឿងរបស់បងនិយាយអំពីអ្វីដែរ?

មូលហេតុដែលខ្ញុំចង់យករឿងមកដាក់ផ្សាយគឺ មាន៣ ចំណុចគឺ៖

ទី១ : ដើម្បីបង្ហាញនូវសមិទ្ធិផលខ្លួនឯង ត្រៀមខ្លួនក្នុងការធ្វើជាអ្នកនិពន្ធមួយរូបនាពេលអនាគត បន្ទាប់ពីទទួលបានមតិកែលម្អពីសំណាក់ក្រុមការងារ និងមិត្តអ្នកអានគ្រប់មជ្ឈដ្ឋាន។

ទី២ : ដើម្បីបង្ហាញស្នាដៃរបស់ខ្លួនបំពេរអារម្មណ៍ ទៅកាន់ប្រិយមិត្តអ្នកអានគ្រប់មជ្ឈដ្ឋាន។

ទី៣ : គោលបំណងបង្ហាញអំពីផលប៉ះពាល់នៃការរើសអើងអ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា និងលុបបំបាត់ទំនៀមទម្លាប់ការបង្ខំកូនឱ្យរៀបការ។

៣. តើបងអាចចែករំលែកពីចំណុចដែលបងចូលចិត្ត ឬស្រឡាញ់ជាងគេក្នុងរឿងមួយនេះបានដែរទេ?

ចំណុចដែលខ្ញុំចូលចិត្តជាងគេក្នុងរឿងនេះ គឺការបង្ហាញពីផ្នត់គំនិតរបស់ខ្លួនឯងពីអនាគតនិងពេលបច្ចុប្បន្ន ពោលគឺប្តូរពីការរើសអើងអ្នកស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា មកជាការផ្តល់កម្លាំងចិត្ត។ ជាក់ស្តែងដូចជាតួអង្គ វិមាន នៅក្នុងរឿង នាងធ្លាប់តែរើសអើងស្អប់ខ្ពើម មិនពេញចិត្ត អ្នកស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា ប៉ុន្តែក្រោយពីចួបរឿងរ៉ាវនេះហើយ ធ្វើឱ្យនាងផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតរបស់ខ្លួនជាខ្លាំងរហូតមានការតស៊ូមតិតាម ប្រព័ន្ធ social media ទៀតផង។

៤. តើអ្វីទៅជាបំណងរបស់បងក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងមួយនេះ?

បំណងក្នុងការដាក់រឿងនេះ គឺដើម្បីបង្ហាញស្នាដៃរបស់ខ្លួនទៅកាន់មិត្តអ្នកអានគ្រប់មជ្ឈដ្ឋានផង ដើម្បីទទួលនូវបទពិសោធថ្មីៗលើវិស័យអ្នកនិពន្ធផង ដើម្បីផ្តល់ជាតម្លៃអប់រំអំពីផលប៉ះពាល់នៃការរើសអើងអ្នកស្រលាញ់ភេទដូចគ្នាផង ដើម្បីលុបបំបាត់សកម្មភាពរៀបចំទុកដាក់កូនចៅដោយឋិតលើសេចក្តីសម្រេចចិត្តឪពុកម្តាយជាធំផង និងដើម្បីបង្ហាញពីជំនឿនៃក្តីស្រលាញ់ផងដែរ។

៥. តើបងមានចំណាប់អារម្មណ៍អ្វីខ្លះទៅកាន់មិត្តអ្នកអានទាំងអស់គ្នា?

នាងខ្ញុំពិតជាមានអារម្មណ៍សប្បាយរីករាយជាខ្លាំងដែរបានឃើញស្នាដៃរបស់ខ្លួនបានទៅដល់ដៃប្រិយមិត្តអ្នកអានគ្រប់មជ្ឈដ្ឋានតាមរយៈកម្មវិធីអ្នកនិពន្ធក្រៅសាលា របស់អ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារី។ នាងខ្ញុំសង្ឃឹមយ៉ាងមុតមាំថា ប្រិយមិត្តអ្នកអាន នឹងពេញចិត្តនៅស្នាដៃមួយនេះ រួមទាំងផ្តល់នូវមតិរិះគន់និងស្ថាបនា ត្រលប់មកកាន់រូបនាងខ្ញុំវិញ។ សូមអរគុណចំពោះការគាំទ្រស្នាដៃមួយនេះ

ពីនាងខ្ញុំ មឿត សុឃី។

ចុចអានរឿងបន្ទប់លេខ១៤

សំឡេងល្វើយៗ វិមានខ្លាចជាខ្លាំង នាងតូចព្យាយាមរត់យ៉ាងណាក៏មិនផុតពីបន្ទប់លេខ១៤ ដែរ។ កំពុងតែរត់ទៅមកៗ ចុះឡើង មានរាងកាយមាំមួយ មកចាប់ក៏ដៃតូចរត់ចេញទៅខាងក្រៅអគារ រាងខ្ពស់សង្ហារឱបរាងកាយតូចជាប់នឹងទ្រូង។ ពួកគេបានគេចផុតពីវិញ្ញាណដ៏កាចសាហាវរបស់ថារី រាងកាយមាំ ដឹកដៃវិមានចូលទៅក្នុងថ្នាក់រៀនមួយក្នុងស្រុកកំណើតវិមាននៅខេត្តសៀមរាប ហើយហុចសៀវភៅមួយក្បាលដល់វិមាន:
” បងឱ្យសៀវភៅអូន! កុំខ្លាចវិញ្ញាណណា បងនឹងតាមការពារអូនជានិច្ច! ខិតខំរៀនសូត្រ បំពេញតួនាទីឱ្យល្អបំផុត ចប់ភារកិច្ចពេលណា យើងនឹងចួបគ្នាម្តងទៀត នៅទីនេះ ក្នុងថ្នាក់នេះ! “
វិមាន យំដោយភាពភ័យខ្លាច ក្នុងការបាត់បង់បុរសដែលដើមទ្រូងពោរពេញដោយភាពកក់ក្តៅយ៉ាងចម្លែក។
” បងឱ្យខ្ញុំចាំយូរប៉ុនណា? កុំចាកចេញបានទេ! ខ្ញុំពិតជាខ្លាចណាស់ “
រាងកាយមាំ ដើរបែរក្រោយដោយសំឡេងខ្សោយទៅ:
” ៣ ឆ្នាំទៀតចួបគ្នា! “
” ឈប់សិនៗ! កុំទាន់ទៅ កុំទៅបានទេ! “
រាងកាយខ្ពស់មាំ សង្ហារ បានរលាយបាត់ទៅ នៅសល់តែសំឡេងដង្ហោយហៅរបស់វិមាន។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យចាំងចូលតាមបង្អួចកញ្ចក់ទម្លុះចូលទៅក្នុងបន្ទប់នៃអាគារ រាងតូចស្រែកយំដង្ហោយហៅ បុរសមិនស្គាល់មុខ មិនស្គាល់ឈ្មោះរហូតទាល់តែភ្ញាក់។
រីណា អង្គុយនៅចុងជើងគ្រែវិមាន ចាប់ដៃវិមានជាប់:
” អាវិមាន ដឹងខ្លួនហើយអ្នកទាំងអស់គ្នា!”
មិត្តភក្តិរួមបន្ទប់ នាំគ្នារត់មកមើលជុំវិញគ្រែ។ វិមាន បើកភ្នែកមើលបរិយាកាសជុំវិញខ្លួន ទាំងល្ហិតល្ហៃគ្មានកម្លាំងសូម្បីតែនិកាយ:
” ខ្ញុំកំពុងនៅទីណា? “
” ឯងកំពុងនៅក្នុងបន្ទប់ គ្រប់គ្នាភ័យណាស់ឯងគេងលក់ អស់រយៈពេលមួយយប់ មួយថ្ងៃហើយ!”
រីណាគ្រវីក្បាល ជាប់
” ខ្ញុំបានឃើញខ្មោច ឃើញឈាមក្នុងបន្ទប់ទឹក ខ្មោចឈ្មោះថារីតាមខ្ញុំរហូត! ប៉ុន្តែខ្ញុំបានចួបស្នេហាពិតហើយ ខ្ញុំចួបគេមួយភ្លែតប៉ុន្តែក្នុងបេះដូងខ្ញុំកើតអារម្មណ៍គ្រប់យ៉ាងក្នុងពេលតែមួយ។ “
រីណា យកដៃអង្អែលខ្នងដៃមិត្តដើម្បីជាកម្លាំងចិត្ត:
” កុំនិយាយច្រើនពេកណាឯង! ឯងនៅចាំមុខគេទេ? “
” អត់ទេ ប៉ុន្តែគ្នាចាំបាតដៃរបស់គេយ៉ាងច្បាស់ គេប្រាប់ថា៣ ឆ្នាំក្រោយចួបគ្នា! “
ពេលនោះប្រធានបន្ទប់បានដើរមកដល់ គ្រប់គ្នាចោមរោមសួរគេជាលើកទីពីរ៖
” បង! តើការពិតមានអ្វីកើតឡើងឱ្យប្រាកដទៅ? ហេតុអីវិមានតែងយល់សប្តិចម្លែក ឃើញខ្មោចស្រីម្នាក់ឈ្មោះថារី បែបនេះ? “
ប្រធានបន្ទប់ដកដង្ហើមធំ ហើយនិទានស្នេហ៍អតីតក៏ត្រូវបានរម្លឹក…
មានភាគបន្ត វគ្គសំណោកស្នេហ៍…