រំសាយកំហឹង

ថ្ងៃបន្ទាប់ ពួកគេក៏ចែកគ្នាដើររកអន និងផារីទៀត។ ក៏ប៉ុន្តែបេសកម្មលើកនេះ ពួកគេទៅតាមតំបន់គួរឲ្យសង្ស័យរៀងខ្លួន ដោយលីទៅសួអ្នកភូមិ ថាបានឃើញអន និងផារីចាកចេញពីភូមិឬក៏អត់ ដើម្បីប្រាកដថា ពួកនាងទៅភ្នំពេញវិញឬយ៉ាងណា។ ចំណែកឯ សក្តិ និងជេមស៍ គឺទៅដើររកនៅជុំវិញបឹង ហើយអេណាទៅរកដាននៅកន្លែងជិតៗទីនោះ។

សក្តិបានចាកចេញតាំងពីព្រឹក បន្ទាប់ពីនិយាយគ្នាប៉ុន្មានម៉ាត់ជាមួយជេមស៍។ ក្រោយពេលឃើញតាកែមមកដល់ផ្ទះវិញនៅពេលព្រឹក សក្តិក៏បានឃើញតាកែមរៀបចំបាយទឹកជាច្រើន ដាក់ចូលក្នុងកផារបស់គាត់ដោយលាក់បាំងបំផុត។ សក្តិធ្វើជាមិនចាប់អារម្មណ៍ តែតាមឃ្លាំមើលតាកែមរហូត។

តាកែមរៀបចំឥវ៉ាន់សព្វគ្រប់ហើយ ក៏ស្ពាយកផារបស់គាត់ជាប់ស្មារ ដើរចេញពីផ្ទះ ដូចទម្លាប់ទៅចំការរបស់គាត់ ប្លែកត្រង់ថា គាត់មិនដែលយកបាយទៅច្រើនបែបនេះឡើយ។ សក្តិតាមតាកែមចូលក្នុងព្រៃកាន់តែជ្រៅ គេកាន់តែបារម្ភ និងគិតដល់អនគ្រប់ពេល មិនដឹងពេលនេះ នាងមានរឿងអ្វីកើតឡើងឬក៏អត់?

សក្តិដើរត្រង់ទៅកាន់ក្នុងព្រៃជ្រៅដែលស្ងាត់ជ្រងំ គេមានអារម្មណ៍មិនសូវល្អទេ និងព្រឺឆ្អឺងខ្នងដូចគ្នា បើទោះពេលថ្ងៃ មេឃភ្លឺ តែព្រៃនេះគួរឲ្យខ្លាចនឹងមិនសូវមានពន្លឺចាំងចូលប៉ុន្មានទេ។ ព្រៃឈើស៊ុបទ្រុប អមដោយសំឡេងសត្វចម្លែកៗ ហើយទីនេះក៏ហាក់មិនធ្លាប់មានអ្នកណាមកដល់ដែរ។

ឃើញគោលដៅតាកែមមិនមែនចំការ សក្តិកាន់តែច្បាស់ក្នុងចិត្តថា តាកែមជាអ្នកធ្វើរឿងទាំងនេះ។

ស្ថិតក្នុងដំណើរយ៉ាងស្វាហាប់ តាកែមស្រាប់តែទុចដំណើរ ហើយក្រឡែកមើលមកក្រោយ ហាក់ដូចចាប់អារម្មណ៍ថា មានអ្នកណាកំពុងតាមគាត់។ សក្តិភ្ញាក់ព្រើត ហើយក៏ប្រញាប់ចូលទៅឈរពីក្រោយដើមឈើធំក្បែរផ្លូវ ដើម្បីលាក់ខ្លួនពីកែវភ្នែកដ៏កាចសាហាវរបស់តាកែម។

រកមើលសព្វគ្រប់ហើយ មិនឃើញមានអ្វីប្លែក តាកែមក៏ដើរបន្ដទៅរកកន្លែងដែលគាត់បានចងអ្នកទាំងបីភ្ជាប់នឹងដើមឈើ។

ឮសម្រិបជើងគាត់ ដើរផុត សក្តិក៏លួចលៀនក្បាលអើតមើល ដើម្បីចង់ដឹងថាគាត់ទៅបាត់ហើយឬនៅ ហើយគាត់ក៏បានបាត់ខ្លួន។ សក្តិដើររកមើលដានផ្លូវដែលតាកែមដើរ តែមិនច្បាស់លាស់សោះ ព្រោះតាកែមមិនបានបន្សល់តម្រុយអ្វីឡើយ។

សក្តិចេះតែដើរទៅមុខ ដោយគ្មានទិសដៅច្បាស់លាស់ ប៉ុន្តែគេក៏មិនបានភ្លេចធ្វើរឿងខ្លះ ដើម្បីទុកដានឲ្យជេមស៍ឡើយ។ គ្រប់ផ្លូវ ដើរមក គេតែងតែយកកាំបិតឆ្កឹះឈើ និងទម្លាប់របស់លើខ្លួនចាស់ បើចាំបាច់់។ គេបន្តដំណើរ បានប្រហែលជាង៤០ម៉ែត្រ គេក៏ប្រទះឃើញផ្ទះតូចចំណាស់មួយ។

ឃើញផ្ទះនោះហើយ សក្តិក៏ប្រញាប់រុញទ្វារឲ្យរបើកឡើង។ សភាពគ្រប់គ្នាក្នុងពេលនោះ បានធ្វើឲ្យសក្តិរន្ធត់ចិត្តឥតឧបមា ពេលបានប្រទះភ្នែកឃើញមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ និងមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្លួនត្រូវចាប់ចងប្រៀបដូចសត្វធាតុអ៊ីចឹង។ សក្តិរត់ចូលទៅយ៉ាងលឿនសំដៅទៅរកពួកនាង ហើយដង្ហើយហៅឈ្មោះអនដោយសំឡេង អាណិតអាសូរជាខ្លាំង។

“អន!” សក្តិរត់ចូលទៅស្រាយចំណងឱ្យអនមុនគេ ដែលនេះវាលំអៀងពេកហើយ សម្រាប់ផារីដែលខំស្រឡាញ់ និងមើលថែសក្តិកន្លងមក។

“សក្តិ!” សំឡេងអនវាចាឡើងទាំងចង់ប្រាប់ថាកុំទាន់អាលស្រាយចំណងដល់នាងអី ព្រោះបុរសចំណាស់ម្នាក់បានលបៗ ដើរមករកគេពីក្រោយហើយ។ ដោយចិត្តស្រឡាញ់ និងក្ដុកក្ដួលខ្លាំង សក្តិក៏ភ្លេចប្រុងប្រយ័ត្ន។

សក្តិចាប់អារម្មណ៍ឃើញកែវភ្នែកអនចម្លែក និងគ្រវីក្បាលមិនឲ្យគេស្រាយចំណងនាង គេក៏ដឹងថា តាកែមនៅពីក្រោយគេ តែយឺតពេលហើយ។

ព្រូស!!!

កញ្ចឹងកដ៏មាំរបស់សក្តិ ត្រូវតាកែមវាយនឹងដំបងយ៉ាងដំណំ។ គាត់ប្រើកម្លាំងអស់ពីខ្លួន រហូតធ្វើឲ្យសក្ដិដួលសន្លប់ស្ដូកស្ដឹងលែងដឹងអ្វីតែម្ដង ហើយពេលដែលគេដឹងខ្លួនវិញ គេប្រហែលជាត្រូវជាប់ចំណងដែរបាត់ទៅហើយ។

“សក្តិ!!!”

សំឡេងហៅសក្តិបន្លឺឡើង ធ្វើឲ្យគ្រប់គ្នាភ្ញាក់ផ្អើល។ នោះមិនមែនជាសំឡេងរបស់អនឡើយ ហើយវាក៏មិនមែនសំឡេងរបស់ផារីដែល តែជាសំឡេងនារីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់ ដែលកំពុងលាក់ខ្លួននៅកម្ពោតព្រៃយ៉ាងអាថ៌កំបាំង នាងគឺ…

អេណា???

ត្រូវហើយគឺជានាង អេណាតាមសក្តិមក ដោយមិនឱ្យគេដឹងឡើយ។ តាកែមរហ័សដើរយ៉ាងលឿនទៅអូសកអេណាម្នាក់ទៀតទាំងកម្រោល ឱ្យមកជាប់ចំណងថ្មី ដែលគាត់នៅសល់ខ្សែជាច្រើនសម្រាប់ចងដៃជើងពួកគេ។

“តា… តាលែងខ្ញុំ!”

អេណាស្រែកឲ្យគាត់លែងនាង តែតាកែមវិញមិនមាត់ គិតតែប្រឹងអូសដៃរបស់អេណាដោយកំហឹង។ ពេលនោះ អេណាទោះជានាងចង់រត់ក៏ហួសពេលដែរ តែអារម្មណ៍នាងពេលនេះទោះរត់ក៏បានឆ្ងាយឡើយ។

ក្រោយពីអ្នកប្រាំត្រូវជាប់ចំណងរួចរាល់អស់ហើយ តាកែមក៏ដើរទៅជិតយាយកឹមដែលស្ងៀមទ្រឹង ហាក់មិនចង់ឆ្លើយឆ្លងតបនឹងនរណាម្នាក់បន្តទេ តាកែមស្រាប់តែដូចកម្រោលចូល៖

“យើង! យើងនឹងសម្លាប់នាងអនមុនគេ ហើយពួកឯងគ្រប់គ្នានឹងស្លាប់ម្តងមួយៗមិនខាន”

តាកែមដើរចេញពីមុខគ្រប់គ្នា តែអននាងភ័យណាស់ កែវភ្នែកនាងសម្លឹងមើលសក្តិដែលត្រូវតាកែមចងជាប់ ហើយសន្លប់ស្ងៀមឈឹងមិនកម្រើកទាល់តែសោះ មិនដឹងថាគេកើតអីធ្ងន់ធ្ងរឬអត់ទេ។

“សក្តិ! សក្តិ! លោកយ៉ាងម៉េចហើយ?”

សក្តិបើកភ្នែកតិចៗហាក់បង្ហាញឱ្យគ្រប់គ្នាដឹងថាអំបាញ់មិញហ្នឹង គេមិនបានសន្លប់ទេ នេះជាល្បិចល្អបំផុតដែលអាចកុហកសូម្បីតាកែម។

“តាកែមទៅបាត់ហើយមែនទេ?” សំឡេងសក្តិបន្លឺឡើងទាំងខ្លួននៅជាប់ចំណងនៅឡើយ។

“គាត់ទៅបាត់ហើយ! សក្តិមានកើតអីអត់?”

ផារីហាក់ចង់និយាយដែរ តែមិនទាន់ទាំងនិយាយផង អនក៏និយាយកាត់មុនទៅហើយ។

“ខ្ញុំអត់អីទេ! យើងត្រូវតែឆាប់ចេញពីទីនេះ មុនពេលតាកែមមកវិញ”

“សក្តិមិនអី ល្អហើយ! យើងគួរតែរកមធ្យោបាយទៅ ខ្ញុំមិនចង់ស្លាប់នៅទីនេះទេ” អេណានិយាយឡើងទាំងចង់អួលដើមក។

“ម៉េចក៏អេណាមកតាមខ្ញុំដែរ? អាជេមស៍វាដឹងអត់?”សក្តិងាកទៅមើលអេណាដោយការបារម្ភដូចគ្នា។

“ជេមស៍មិនដឹងទេ! ខ្ញុំឃើញសក្តិចេញមកដូចជាប្លែកៗ ខ្ញុំក៏តាមមកជាមួយតែម្ដង”

“តាកែមដូចជាម៉ត់ចត់ណាស់ ចំណងរបស់គាត់ ក៏មិនងាយនឹងស្រាយដែរ…”

“ចុះសក្តិមានកូនកាំបិតតើ ត្រូវអត់?”អេណាសួរកាត់ ព្រោះនាងឃើញសក្តិយកកូនកាំបិតខ្លួនឆូតលើដើមឈើ ជាសញ្ញាគ្រប់កន្លែងមកកាន់ទីនេះ។

“ខ្ញុំមាន…”គ្រប់គ្នាងាកទៅរកសក្តិ ហើយអរភើតឡើង ព្រោះពេលនេះពួកគេមានសង្ឃឹមហើយ។

“តែ…”

“តែយ៉ាងម៉េច?”ផារីរហ័សសួរ ព្រោះឃើញសក្តិប្រែជានៅស្ងៀមនិយាយមិនចេញ។

“ពេលតាកែមវាយខ្ញុំនោះ ខ្ញុំមិនដឹងថា វារបូតធ្លាក់ទៅណាហើយទេ!”

“តោះ! ជួយរកគ្នាទៅ”ផារីនិយាយហើយ ក៏ព្យាយាមងាករកគ្រប់កន្លៀតទីនោះ។ ទាំងអន ទាំងអេណា និងសក្តិ សុទ្ធតែរំពៃភ្នែកស្វែងរក ចម្លែកតែយាយកឹម ដែលនៅស្ងៀមគ្មានប្រតិកម្មសូម្បីបន្តិច។

“យាយយ៉ាងម៉េចហើយ? ម៉េចក៏នៅស្ងៀម មិននិយាយស្ដីបែបនេះ?”អនចាប់អារម្មណ៍ថាយាយកឹមប្លែក ក៏សួរទៅគាត់។

“…”យាយមិនតប ហើយនៅស្ងៀមដូចមនុស្សគ្មានវិញ្ញាណ។

“យាយៗៗ…”អនព្យាយាមហៅគាត់ តែនៅតែគ្មានចម្លើយ។

“អន! ទឹកមុខយាយដូចជាស្លេកស្លាំងណាស់ គាត់ដូចជាមិនស្រួលទេ”ផារីនិយាយឡើង ពេលនាងសង្កេតមើលសភាពយាយកឹមយ៉ាងយូរ។

“យាយស្លាប់បាត់ហើយ!”

សក្តិស្រែកភ្លាត់មាត់ ពេលគេរំកិលចូលទៅកៀកយាយកឹម។ ខ្លួនប្រាណគាត់ត្រជាកស្រិប ហើយសភាពរាងកាយក៏ប្រែជារឹងគ្មានចលនា ប្រៀបដូចជាសាកសពដែលបានស្លាប់ជាយូរមកហើយអ៊ីចឹង។

“សក្តិថាម៉េច? មិនអាចទេ! យាយមិនស្លាប់ទេ…”

“គាត់ស្លាប់ហើយអន”

សក្តិនិយាយចប់ អនក៏ទ្រហោយំឡើងយ៉ាងកំសត់ដូចកូនព្រាត់ម្ដាយ និងការបាត់បង់មនុស្សសំខាន់ក្នុងជីវិតរបស់នាងអ៊ីចឹង តែមែនទែនទៅ អនគួរតែយំឱ្យខ្លាំងជាងនេះ ព្រោះយាយបានការពារ និងមើលថែនាងប្រៀបដូចជាចៅបង្កើតរបស់គាត់ដែរ។

អនរំកិលកាយចូលទៅក្បែរយាយចំណាស់ដែលនៅស្ងៀមទ្រឹង ហាក់បីដូចជាកំពុងគេងលង់លក់ក្នុងដំណេកយ៉ាងសុខស្រួល តែវាមិនមែនជាដំណេកធម្មតាឡើយ គឺគាត់នឹងគេងជារៀងរហូតគ្មានថ្ងៃភ្ញាក់។ គាត់បានចាកចេញពីពិភពលោកនេះហើយ រិតតែមិនអាចនៅបន្តរស់នៅយ៉ាងឯកោជាមួយបឹងអាតីតតទៅទៀត។ មនុស្សដែលគាត់រងចាំ គេបានចាកចោលគាត់ទៅហើយ ពាក្យសន្យាជាក្ដីសង្ឃឹមរស់តែមួយ ក៏រលត់បាត់ទៅជាមួយម្ចាស់ពាក្យសន្យា តើមានហេតុផលអ្វី ដែលគាត់ត្រូវទ្រាំត្រដររស់ឯកោដូចជាស្លាប់យ៉ាងនេះបន្តទៀត?

បឹងដែលនាំគាត់ឲ្យបានស្គាល់លោកគ្រូសង្ហា ពិចិត្រ រាវុធ បឹងដែលជាសក្សីនៃពាក្យសន្យាស្នេហ៍រយឆ្នាំ វានឹងក្លាយជាបឹងអតីត ដែលគ្មានអ្នកណាបានដឹងពីប្រវត្តិវាឡើយ។

មុនពេលនេះបន្តិច ការដែលឃើញតាកែមខឹងច្រឡោតខ្លាំង ហើយកំហឹងឆួលពេញទ្រូងផងនោះ តាមមើល ក៏ដោយសារតែគាត់ដឹងថា យាយកឹមបានលាចាកលោកមិនខាន។

ការទន្ទឹងរងចាំជួបមុខយាយកឹមជាលើកទីពីររបស់តាកែម គឺមិនអាសារបង់ឡើយ ក៏ប៉ុន្តែគាត់មិននឹកស្មានថា ការជួបគ្នាលើកនេះ ក៏ជាការបែកគ្នាជារៀងរហូតដែរ។

តើតាកែមគាត់បាត់ទៅណាហើយ? តើពេលនេះ គាត់ទៅពួនទួញទុក្ខសោកម្នាក់ឯងមែនទេ?…

ក្រោយពីបាត់ដំណឹងសក្តិពេញមួយថ្ងៃ ជេមស៍ក៏ស្រាប់តែចាប់អារម្មណ៍នឹងពាក្យដែលគេនិយាយ កាលពីព្រឹក។

“បើសិនជាបាត់យើង មិនឃើញមកភូមិវិញ យើងច្បាស់ជាត្រូវតាកែមចាប់ខ្លួនម្នាក់ទៀតមិនខាន។ ដូច្នេះ ឯងត្រូវតែលួចតាមដានគាត់ដោយសំងាត់ឮអត់? ជីវិតពួកយើងសង្ឃឹមលើឯងហើយ…”

“តើតាកែមពិតជាធ្វើរឿងនេះ ដូចអាសក្តិស្មានមែនទេដឹង? ត្រូវហើយ អ្នកដែលគួរឲ្យសង្ស័យគ្មានអ្នកណាក្រៅពីគាត់ទៀតទេ។ ប៉ុន្តែ… តើពេលនេះគាត់នៅណា?”ជេមស៍រអ៊ូម្នាក់ឯង ហើយងាករកមើលជុំវិញនោះ ក្រែងបានឃើញតាកែម។

រំពេចន៍នោះ តាកែមដែលស្ថិតក្នុងដំណើរលឿនដូចព្រួញ បានដើរកាត់ពីមុខជេមស៍ ជាមួយនឹងអាការៈខុសធម្មតា។ ពេលជេមស៍ក្រឡេកមើលទៅកផាខាងក្រោយខ្នងគាត់ គេស្រាប់តែប្រទះឃើញធុងអ្វីម្យ៉ាងសម្រាប់ដាក់វត្ថុរាវ ដូចជាសាំងជាដើម។

ជេមស៍មិនបានចូលទៅរាក់ទាក់សួរនាំតាកែមដូចសព្វដងឡើយ តែគេបែរជាប្រឹងលាក់ខ្លួនមិនឲ្យគាត់ឃើញទៅវិញ។ ឃើញស្ថានភាពមិនស្រួល ជេមស៍ក៏រត់ទៅរកលី ដោយនិយាយរៀបរាប់ពន្យល់គេយ៉ាងច្រើន ទម្រាំតែលីបានយល់សាច់ការណ៍។

“ឯងឆាប់ទៅប្រាប់អ្នកភូមិថា ក្នុងព្រៃមានត្បូងឮទេ? បើឯងធ្វើមិនបាន កុំហៅយើងថាអាជេមស៍ទៀត”

ជេមស៍និយាយទៅកាន់លី ដោយភាពប្រាកដប្រជា។

“ហើយវាទាក់ទងអីនឹងឈ្មោះឯងអ្ហាស៎”

ជេមគ្រាន់តែឮសំណួរនេះភ្លាម គេស្ទើតែទប់សំណើចមិនចង់បានទៅហើយ ព្រោះតែគេចាល់គំនិត មិនដឹងត្រូវនិយាយយ៉ាងម៉េចទៀត ជាមួយលីនោះទេ។

“ទៅៗៗ ទៅប្រមូលអ្នកភូមិទៅ។ កុំសួរច្រើនអានេះ!”

“អឺៗ!!!” លីនិយាយទាំងមិនសប្បាយចិត្ត តែគេនៅតែប្រញាប់ចាកចេញពីទីនោះ ទៅរកហៅអ្នកភូមិ តមការរៀបចំរបស់ជេមស៍ដដែល។

ឃើញលីចេញទៅហើយ ជេមស៍ក៏រហ័សទៅតាមតាកែមពីក្រោយដែរ។

“ពេលយើងមិនទាន់ទៅដល់ ពួកឯងកុំទាន់ស្លាប់ឲ្យសោះ។ យើងត្រូវតែរស់ទាំងអស់គ្នាណា៎”

ជេមស៍ពោលឡើង ដោយចង់អួលណែនក្នុងទ្រូង។ គេមិនចង់ឃើញមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្លួន ត្រូវបាត់ខ្លួនយ៉ាងចម្លែកបែបនេះឡើយ។

រឿងម្យ៉ាង ដែលជេមស៍មិនទាន់បានដឹង ហើយក៏គិតមិនដល់នោះ អេណាក៏ជាជនរងគ្រោះម្នាក់ដែលត្រូវតាកែមចាប់ខ្លួនដែរ។ បើសិនជាគេដឹងមែន គេច្បាស់ជាទន់ដៃទន់ជើងធ្វើអ្វីមិនកើតនោះទេ។

ម្ដងនេះ តើជេមស៍អាចនឹងត្រូវតាកែមចាប់បានទៀត ឬយ៉ាងណា? ហើយតើគេអាចតាមតាកែមទាន់ឬទេ?…

ភាគទី១៩ មនុស្សអាក្រក់

តាកែមដើរព័ទ្ធជុំវិញខ្ទមដែលឃុំអ្នកទាំងប្រាំ ដោយចាក់សាំងស្រោចជុំវិញទីនោះយ៉ាងជោកជាំ។ សកម្មភាពអមដោយគំនុំ និងកំហឹងអួលណែនជាប់ទ្រូងចាក់ស្រេះ ស្រាយមិនចេញរបស់តាកែម ហាក់បញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា ពួកគេទាំង៤នាក់ មិនអាចរួចខ្លួនជាដាច់ខាត។

«ពួកឯង ជាអ្នកនាំរឿងគ្រប់យ៉ាង! ពួកឯងគួរតែស្លាប់់» តាកែមឈរមើលទៅខ្ទមនោះ ហើយនិយាយឃ្លាទាំងនេះជាប់មាត់។

រៀបចំចប់សព្វគ្រប់ហើយ តាកែមក៏ទាញដែកកេះមកដុតខ្ទមសម្លាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា ដែលកំពុងជាប់ចំណង ល្វើយកម្លាំងសន្លប់សន្លិនមិនដឹងខ្លួន។

ផារី និងអន នាងត្រូវតាកែមបង្អត់បាយពីរថ្ងៃមកហើយ ដូច្នេះពួកនាងក៏គ្មានកម្លាំងអ្វីនៅសេសសល់ទៀតដែរ ឯសក្តិវិញ ក៏ត្រូវតាកែមវាយបន្ថែម ដើម្បីធានាថា គេនឹងមិនអាចមានកម្លាំងនឹងតតាំងជាមួយគាត់បានទៀត។ ស្រីស្រស់អេណា ដែលមានភាពទន់ខ្សោយស្រាប់ផង គ្រាន់តែត្រូវចាប់ចងពេញមួយថ្ងៃនេះ នាងក៏អស់កម្លាំងកំហែងនៅស្ងៀមមិនកម្រើក។

ពួកគេទាំង៤នាក់ហាក់មិនតក់ស្លុត ហើយញញើតនឹងសេចក្តីស្លាប់នៅចំពោះមុខទាល់តែសោះ ព្រោះតែពួកគេសន្លប់មិនអាចដឹងថានឹងមានអ្វីកើតឡើងនាពេលបន្តិចទៀតនោះទេ។

ឆេស! ឆេស!

តាកែមកេះពីរដង តែដែកកេះមិនឆេះទាល់តែសោះ។ អារម្មណ៍គាត់ហាក់មិនស្ងប់ ហើយញ័រដៃទទ្រើត។ តាកែមបិទភ្នែកសម្រួលអារម្មណ៍បន្តិច ហើយសម្រក់ទឹកភ្នែកមួយដំណក់ ដែលជាភាពឈឺចាប់កើតឡើងដោយសារការបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រលាញ់ និងជាមនុស្សដែលគាត់ទន្ទឹងរងចាំជាង៥០ឆ្នាំមកនេះ។

«កឹម! មិនយូរទេ យើងនឹងបានជួបគ្នា។ សង្ឃឹមថាជួបគ្នាម្ដងទៀត កឹមនឹងលែងស្អប់ខ្ពើមខ្ញុំ រឹតតែមិនអាចគេចមុខពីខ្ញុំទៀត។ ខ្ញុំទ្រាំរស់នៅដល់ថ្ងៃនេះ ក៏រំពឹងថានឹងបានជួបនាងម្ដងទៀត តែមិននឹកស្មានថា ជួបគ្នាលើកនេះ ជាការជួបគ្នាលើកចង់ក្រោយទេ…»

តាកែមសន្សឹមលើកដៃជូតទឹកភ្នែកចេញបន្លំភាពឈឺចាប់ ហើយដកដង្ហើមធំមួយ មុននឹងរៀបកេះដែកកេះម្ដងទៀត។

«ឈប់! ឈប់សិន!…»

ភ្លាមនោះ ស្រាប់តែមានសំឡេងមួយលាន់ឡើង ស្របជាមួយសម្រិបសន្ធាប់ជើងមនុស្សឮខ្លាំងៗ ពីក្រោយខ្នងតាកែម។ គ្រាន់បានឮភ្លាម តាកែមក៏រវៀសងាកទៅរកប្រភពសំឡេង ក៏បានឃើញជេមស៍រត់មករកគាត់ ជាមួយនឹងអ្នកភូមិជាច្រើន។ តាកែមមិនខ្វល់ច្រើន ក៏ប្រញាប់ដុតខ្ទមនោះ ដើម្បីបញ្ចប់រឿងគ្រប់យ៉ាង។

«ឈប់សិនតា!» ជេមស៍ព្យាយាមបញ្ឈប់តាកែម តែគាត់បានដុតវារួចទៅហើយ ហើយភ្លើងក៏កំពុងតែឆាបឆេះសន្ធោសន្ធៅយ៉ាងលឿន ពេលបានប្រទះជាមួយសាំងដែលតាកែមបានចាក់នៅជុំវិញនោះរួចជាស្រេច។

«តា កុំសម្លាប់ពួកគេអី? លើកលែងឱ្យពួកគេទៅ!» ជេមស៍អង្វរតាកែម ប៉ុន្តែកែវភ្នែកគាត់សម្លក់ទៅគេ ស្ទើរតែជ្រុះចេញមកក្រៅទៅហើយ។

«អ្ហាក៎! ស្អីគេវិញ? អ្នកណាសម្លាប់អ្នកណា? ចុះថានាំមកមើលរ៉ែត្បូង?»

«ត្រូវហើយ! ចុះអ៊ុំកែម ដុតខ្ទមនេះធ្វើអី?»

អ្នកភូមិគ្រប់គ្នាហាក់វិលវល់មិនយល់ពីអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង ហើយធ្វើភ្នែកឡេងឡង់ដាក់គ្នា ងាកទៅរកលី ដែលជាអ្នកប្រាប់រឿងត្បូងទៅគាត់។

«ជួយមិត្តភក្តិខ្ញុំផង! អ៊ុំពូទាំងអស់គ្នាជួយមិត្តខ្ញុំផង ពួកគេនៅក្នុងផ្ទះនោះ» ជេមស៍និយាយទាំងញ័រមាត់ទទ្រើត ហើយសំពះសុំជំនួយពីអ្នកភូមិ។

«កុំជឿវាអី! គ្មានរឿងអីទេ។ យើងគ្រាន់តែដុតខ្ទមខ្មោច ដែលបីសាចព្រៃនៅប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីឲ្យអស់ចង្រៃភូមិ»

«អ្នកទាំងអស់គ្នាកុំជឿគាត់ឲ្យសោះ! មិត្តខ្ញុំទាំងអស់ជិតស្លាប់ហើយ ជួយពួកគេផង។ ខ្ញុំសុំអង្វរ…. មិនបានទេ! ខ្ញុំត្រូវតែចូលទៅជួយពួកគេ»

ជេមស៍និយាយកាត់តាកែម ហើយឆ្លេឆ្លាប្រុងចូលទៅជួយអ្នកគ្រប់គ្នាក្នុងខ្ទមនោះ។

«មិនបានទេ! ឯងចង់រំខានពិធីនេះមែនទេ? ឆាប់ចេញភ្លាម»

តាកែមរារាំងជេមស៍ជាប់មិនឲ្យគេចូលទៅជួយមនុស្សក្នុងខ្ទម។

«អ៊ុំកែម! ម៉េចក៏ពួកយើងមិនធ្លាប់ដឹងពីរឿងខ្មោចព្រាយនៅខ្ទមនេះសោះអ៊ីចឹង?»

អ្នកគ្រូស្អាតសួរទៅតាកែមនូវចម្ងល់មួយដែលគ្រប់គ្នានៅទីនោះទាំងអស់គ្នាក៏កំពុងតែឆ្ងល់។ អ្នកនៅទីនោះហាក់ច្របូកច្របល់មិនដឹងថាសម្ដីអ្នកណាគួរឲ្យជឿជាក់ប្រាកដនោះទេ។ បើមើលទៅស្ថានភាពជេមស៍ពេលនេះក៏គួរឲ្យជឿគេម្យ៉ាងដែរ តែសម្រាប់អ្នកភូមិ តាកែមជាមនុស្សដែលពួកគេជឿ និងគោរពជាង។

«ជួយ! ជួយខ្ញុំផង… អ្ហក់ៗ!!!»

សំឡេងឈ្លក់ផ្សែងល្វើយៗលាន់ចេញពីក្នុងខ្ទមកំពុងឆាបឆេះនោះ ធ្វើឲ្យគ្រប់គ្នាភ្ញាក់ផ្អើល។ ទោះស្ដាប់មិនច្បាស់ តែនោះជាសំឡេងរបស់សក្តិ។

«អ្នកណាគេហ្នឹង?»

«គឺមិត្តភក្តិខ្ញុំ! តាកែមព្យាយាមសម្លាប់ពួកគេហើយ» គ្រប់គ្នាស្លន់ស្លោពេលឮបែបនេះ។

មិនអាចទ្រាំបានយូរ ជេមស៍ក៏ប្រញាប់ស្ទុះចូលទៅ ដោយយកមែកឈើធំល្មមក្បែរនោះ ទាញកន្ត្រាក់ជញ្ជាំងខ្ទមឲ្យរលំគ្រាំង។ ស្ថានភាពដង្ហក់ស្លាក់ខ្យល់ រកដកដង្ហើមមិនដល់គ្នារបស់អ្នកទាំងបួន បានធ្វើឲ្យអ្នកភូមិទាំងអស់កាន់តែស្រឡាំងកាំងឡើង។

«ម៉េចក៏អ៊ុំកែមដុតសម្លាប់ពួកគេអ៊ីចឹង?»

«កុំរវល់ឆ្ងល់ច្រើន ឆាប់ជួយពួកគេផង!» អ្នកភូមិម្នាក់ពោលឡើង ដោយទាញគ្នាស្ទុះចូលទៅជួយពួកគេ។ ឃើញអ្នកភូមិខ្នះខ្នែងចូលទៅជួយ សក្តិ និងអ្នកឯទៀតបែបនេះ តាកែមហាក់ភ័យញ័រខ្លួន និងខឹងជាខ្លាំង។

ជេមស៍ប្រញាប់អូសទាញសក្តិចេញមកក្រៅយ៉ាងលឿន ដើម្បីកុំឲ្យសក្តិត្រូវចំអិនខ្លោចក្នុងភ្លើងទាន់។ ឯអ្នកភូមិផ្សេងទៀត ក៏ញាប់ដៃញាប់ជើងសង្គ្រោះអន អេណា និងផារីចេញពីគ្រោះថ្នាក់ដែរ។

នៅពេលនាំពួកគេទាំងបួននាក់ចូលមកដល់ក្នុងភូមិវិញហើយ ពួកគេនៅតែមិនទាន់ដឹងខ្លួននៅឡើយ។ លី និងជេមស៍ពិបាកចិត្តណាស់ ពេលដែលឃើញមិត្តពួកគេទៅជាបែបនេះ។

«អាសក្តិ! ឯងយ៉ាងម៉េចហើយ? អាសក្តិ!» ជេមស៍និយាយទៅរកសក្តិទាំងក្ដីព្រួយបារម្ភពន់ពេក ដោយយកដៃទះមុខគេតិចៗ។

«ជួយ! ជួយ…» ស្នាមញញឹមក៏ស្រាប់តែលេចឡើងលើផ្ទៃមុខស្រអាប់របស់លី និងជេមស៍។

«ជួយអ្នកណាទៀត? យើងជួយឯងហើយតើ» ជេមស៍ចាប់ដៃសក្តិកំពុងរវើរវាយនោះជាប់។

«អន… អនយ៉ាងម៉េចហើយ?» សំឡេងល្វើយៗរបស់សក្តិ ហាក់ធ្វើឲ្យជេមស៍ និងលីចង់សើចបន្តិច ហួសចិត្តបន្តិច។

«យីអាស្អីគេនេះ! ជិតស្លាប់ហើយ នៅនឹកឃើញតែស្រីទៀត។ អន អេណា និងផារី ក៏ត្រូវអ្នកភូមិជួយយកមកកាន់ភូមិហើយដែរ កុំបារម្ភខ្លាំងពេក»

លីក្នាញ់ក្នុងចិត្តចំពោះសក្តិ ស្ទើរតែវាយគេទៅហើយ តែទប់អារម្មណ៍ព្រោះពេលនេះគេជាអ្នកជំងឺ។

«ចុះអ៊ំកែមវិញ?» សក្តិមិនបានភ្លេចពីជនដៃដល់ ហើយក៏រហ័សសួរទៅពួកគេ។

«គាត់ត្រូវអ្នកភូមិឃាត់ខ្លួនបញ្ចូនឲ្យទៅសមត្ថកិច្ចបាត់ហើយ។ យើងចាំមើលខាងអាជ្ញាធរគេមានវិធានការបែបម៉េចបន្តទៀត?»

ស្ដាប់ជេមស៍និយាយចប់ សក្តិមិនបានតបអ្វីបន្តទៀតទេ គេក៏ទម្លាក់ទឹកមុខស្រពោនមកវិញ។

«កុំគិតច្រើនពេក! ឯងឆាប់សម្រាកទៅ» លីទាញសក្តិឲ្យដេកទៅវិញ មិនឲ្យគេងើបឡើង។

ព្រឹកថ្ងៃថ្មី ហើយក៏ជាថ្ងៃចុងក្រោយដែលសក្តិនិងក្រុមការងារនឹងថតបញ្ចប់ដើម្បីបានទៅភ្នំពេញវិញ។ ពេលនេះផារីមិនសូវមានអារម្មណ៍អន់ចិត្តប៉ុន្មានទេ នាងហាក់ដឹងការពិតគ្រប់យ៉ាងថាសក្តិមិនបានស្រលាញ់ខ្លួន ហើយនាងក៏មិនគួរនឹងស្រលាញ់សក្តិបន្ដទៀតដែរ។ ក្រោយពីថតចប់សព្វគ្រប់ហើយ សក្តិក៏ប្រញាប់លាពួកគេ ទៅមុន។

“សក្តិរៀបចំទៅណា?”

“ផារីសុំផ្ញើក្រុមការងាផងណា ខ្ញុំសុំទៅមុនហើយ ព្រោះមានការរវល់ជាមួយនឹងអន” សក្តិនិយាយតាមត្រង់។

ផារីនាងសើចស្រស់ធម្មតាដូចចង់បញ្ជាក់ថានាងទទួលយកបាន ព្រោះនាងដឹងថា គេមិនបានស្រឡាញ់នាងតាំងពីដើមម្ល៉េះ។

“មិនអីទេ! សក្តិប្រញាប់ទៅៗ អនកំពុងតែឡើងឡានទៅភ្នំពេញហើយ ចាំពួកយើងទៅតាមក្រោយ”។

អ្ហាស៎?

ផារីស្រាប់តែនិយាយរឿងនេះេចញមក។ វាជារឿងដែលអនប្រាប់គ្រប់គ្នា តែជាអាថ៌កំបាំងសម្រាប់សក្តិតែម្នាក់គត់។ សក្តិជាបុរសដែលគ្រប់គ្នាគិតថាអននឹងស្រលាញ់ តែទីបំផុតនាងក៏លះបង់។

គឺប្រគល់ឱ្យផារីវិញ។ អនមិនអាចអាត្មានិយមដណ្តើមសក្តិយកពីផារីបានឡើយ តែពេលនេះផារីក៏បានធ្លោយមាត់និយាយដោយការតាំងចិត្តរបស់នាង៖

“ម៉េចឆ្កួតអ៊ីចឹង? ក្រែងឯងស្រលាញ់សក្តិអ្ហីផារី? ប្រាប់គេអ៊ីចឹង គេច្បាស់ជាទៅតាមអន ចុះឯង?”

អេណានិយាយបន្ទោសផារី តែនាងមិនឆ្លើយ ហើយគិតក្នុងចិត្តតែម្នាក់ឯងមិនឱ្យនរណាបានដឹង៖

“ពេលវេលាកន្លង យើងដឹងថាគេមិនបានស្រលាញ់យើង តែយើងនៅតែកុហកខ្លួនឯងរហូតមក ធ្វើដូចគេស្រលាញ់យើង ធ្វើដូចគេបារម្ភពីយើង ធ្វើដូចគេនឹងស្រលាញ់យើង។ រឿងដែលមិនអាចទៅរួច គឺមិនអាចនឹងទៅរួចឡើយ ដូចជាតាកែម គាត់ព្យាយាមកុហកខ្លួនឯងរហូតមក តែចុងក្រោយ ការពិតនៅតែជាការពិត”

ជេមស៍ អេណានិងលីដើរចេញពីមុខផារី ហើយដើរមកប្រមូលអ៊ីវ៉ាន់ថតនិងរហ័សចាកចេញពីទីនេះ។ តែមុននឹងទៅ ពួកគេមិនភ្លេចគ្រឿងដង្វាយលាបន្នន់នៅទីនេះឡើយ។

ភាគទី ២០ ស្នេហាស្មោះៗ

១ឆ្នាំកន្លងផុតទៅ

រ៊ើង… រ៊ើង…

សំឡេងនាឡិកាបន្លឺឡើង ថែមទាំងកម្រើកញ័រទទ្រើតលើតុតូចមួយក្បែរគ្រែរបស់សក្តិ និងអន ដែលមានបំណងចូលទៅរំខានផ្ដាច់ដំណេករបស់ពួកគេ។ គ្រាន់តែឮភ្លាម អនរហ័សងើបឡើងទាំងមិនទាន់អស់ងងុយ បិទនាឡិកាឲ្យឈប់ស្រែក ហើយក្រឡេកទៅមើលម៉ោង ក៏លាន់មាត់។

«មិនកើតទេ! ម៉ោង៦ កន្លះទៅហើយ ទៅហែរជំនួនមង្គលការជេមស៍ម៉េចនឹងទាន់ទៅ?»

និយាយរអ៊ូតិចៗប៉ុណ្ណេះ អនក៏ដើរចេញពីគ្រែសំដៅទៅបន្ទប់ទឹក។

«អូភ្លេច! បើមិនដាស់បងសក្តិទេ ច្បាស់ជាមិនក្រោកឡើយ។ ហ្នឹងហើយយប់មិញ ផឹកទាល់តែសន្លប់ហ្មង ពេញមួយយប់ ឃើញតែងើបទៅក្អួត។ អ៊ីចឹងហើយ នៅត្រដរផឹកទៀត។ បងសក្តិអ្ហា៎! បងសក្តិ…»

ដើរមិនទាន់បានប៉ុន្មានជំហានផង អនក៏ទច់ដំណើរបន្តិច ហើយងាកទៅរកមើលសក្តិ ដែលកំពុងលង់លក់ក្នុងដំណេកយ៉ាងស្កប់ស្កល់។ អនខំដាស់សក្តិបណ្ដើរ យកដៃអង្រួនគេបណ្ដើរ តែគ្មានប្រយោជន៍ឡើយ ព្រោះស្ថានភាពអនពេលនេះមិនខុសអ្វីពីព្យាយាមដាស់គល់ឈើនោះទេ។ អស់តម្រិះហើយ អនក៏មិនខ្វល់ច្រើន ហើយក៏ចូលទៅបន្ទប់ទឹកបាត់ទៅ។

ស្ថិតក្នុងសភាពរុំកន្សែងពោះគោដណ្ដប់ខ្លួនចេញពីបន្ទប់ទឹក អនដើរមួយៗដោយចោលក្រសែភ្នែកសម្លឹងជាប់ទៅគ្រែគេងរបស់នាង ក្នុងចិត្តនឹកក្នាញ់ឆួលនឹងសក្តិ ព្រោះថ្មើរនេះហើយ គេនៅមិនទាន់ក្រោកទៀត។ ព្រឹកនោះជាថ្ងៃមង្គលការជេមស៍ ពួកគេមិនអាចទៅយឺតឡើយ រិតតែមិនអាចមិនទៅ។

«បង! បងឆាប់ក្រោកឡើង។ បង… ហ៊ឹម! ប្រុសកម្ជិលនេះ ប្រុងដេកដល់ថ្ងៃចាំគូទមែនទេ?»

សម្ដីគ្មានអ្នកតប ទោះអនប្រឹងនិយាយយ៉ាងណា ក៏គ្មានអ្នកណាតបជាមួយនាងឡើយ។ នាងមានតែនិយាយម្នាក់ឯងប៉ុណ្ណោះ ព្រោះសក្តិពេលនេះ សូម្បីកម្រើកបន្តិច ក៏គ្មានផង។

កែវភ្នែកអនស្រាប់តែឈប់ស្ងៀមមួយកន្លែងសម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមុខសក្តិយ៉ាងស្រទន់ ដោយលាយឡំជាមួយស្នាមញញឹមតិចៗផង។ ភ្លាមនោះ អនក៏យកដៃដ៏ទន់ល្មើយរបស់នាង ទៅស្ទាបបបូរមាត់សក្តិថ្នមៗ

«គួរឲ្យស្រលាញ់ទៅៗហើយ បងឯង»

អននិយាយខ្សិបតិចៗ ព្រោះមិនចង់ឲ្យគេឮ បានចិត្ត ហើយក៏សន្សឹមឱនចូលទៅក្បែរមុខរបស់គេ សម្លឹងមុតទៅរកបបូរមាត់របស់សក្តិ ដូចជាត្រៀមខ្លួននឹងលួចថើបគេអ៊ីចឹង។ ចូលកាន់តែកៀកក្បែរមាត់សក្តិហើយ អនក៏ងើបដើរចេញពីគ្រែមកវិញ ព្រោះនាងស្រាប់តែមានអារម្មណ៍អៀនខ្លាំង។

មិនទាន់ទាំងចេញផុតពីទីនោះផង ស្រាប់តែមានដៃជនអនាមិកមួយគូលេចឡើងភ្លេត មកតោងឱបចង្កេះអនជាប់មិនលែង ធ្វើឲ្យនាងភ្ញាក់ព្រើត។

«អ្ហា៎!…»

«អូនចង់ទៅណាហ្នឹង?» សក្តិស្រាប់តែឧទានឡើងបែបនេះ ធ្វើឲ្យអនរកឆ្លើយមិនត្រូវហើយ។ គេក្រោកឈរ ដើរចូលទៅរកអន ហើយដាក់កលើស្មាស្ដាំរបស់នាង។

«គឺ… គឺអូនទៅផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់ទៅមង្គលការជេមស៍ហ្នឹងហើយ» ខ្យល់ដង្ហើមក្ដៅៗរបស់សក្តិ បានធ្វើឲ្យអនភ័យផង អៀនផង និយាយមិនចង់ចេញ។

«ម៉េចក៏អូនដូចជាអៀនជាមួយបងម្ល៉េះ? យើងជាប្ដីប្រពន្ធនឹងគ្នាណា៎ អូន»

សក្តិហាក់ចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា ភរិយារបស់ខ្លួនកំពុងតែមានអារម្មណ៍អៀនខ្មាសបែបនេះ ក៏ធ្វើជានិយាយឌឺដងផ្លែផ្កា។

«មានអៀនឯណា?»

«ចុះម៉េចក៏មិនមើលមុខបងឲ្យចំអ៊ីចឹង?»

សក្តិចាប់បង្វែរអនឲ្យងាកមករកខ្លួន ហើយលើកមុខនាងឡើង ឲ្យសម្លឹងចំកែវភ្នែកដូចសត្វប្រមាញ់របស់គេ។

«ឥឡូវអូនមើលហើយតើ! ចង់យ៉ាងម៉េចទៀត?» អនឌឺសក្តិ ដោយសម្ដីមុតៗរបស់ខ្លួន។

«អូនជំពាក់បងពីរយ៉ាង ដែលត្រូវសងបងវិញពេលនេះ» សក្តិញញឹមចុងមាត់ ហាក់មានគំនួចចិត្តអ្វីមួយចម្លែកចំពោះអន។

«អូនជំពាក់ស្អីគេខ្លះ?» អនមិនយល់ពីអ្វីដែលសក្តិលើកឡើង ហើយក៏ចោទសួរភ្លាមៗ ដោយមិនបង្អង់យូរ។

«ទី១ យប់មិញបងស្រវឹងខ្លាំង ច្រលំគេងជ្រុលដល់ភ្លឺហ្មង រហូតភ្លេចធ្វើរឿងម្យ៉ាង ទី២ មិញអូនប្រុងថើបបង តែបែរជាមិនថើបវិញ។ អូនដឹងអត់? ថាអូនបានធ្វើស៊ីអារម្មណ៍បង ឲ្យរំភើបបន្តិចឥតបានការ។ ឥឡូវ ឆាប់ប៉ះប៉ូវអារម្មណ៍បងវិញមក!»

«ឆ្គួត! មកសងអីពេលនេះ» អនមុខក្រហមងាំង ហាក់រិតតែអៀនខ្លាំងឡើងចំពោះសក្តិ ខណៈស្វាមីកំហូចម្នាក់នេះកំពុងញញឹមស្រស់មកកាន់នាង។

«បងមើលអី? កុំប្រាប់ថាបងកំពុងគិតអាក្រក់ចំពោះអូនអ្ហា៎?»

អនប្រញាប់រើបំរាស់ចេញពីរង្វង់ដៃរបស់សក្តិ ហើយយកដៃធ្វើជាបិទបាំងរាងកាយខ្លួន ដែលដណ្ដប់ដោយកន្សែងពោះគោទើបចេញពីបន្ទប់ទឹក។ ឮអនថាឲ្យបែបនេះ សក្តិកាន់តែប្រើកែវភ្នែកបែបខិលរបស់ខ្លួនសម្លឹងមើលនាងឥតដាក់ដដែល ហើយដើរទៅរកអន ដែលកំពុងព្យាយាមបោះជំហានថយក្រោយ។

«វាជារឿងធម្មតារបស់ប្ដីប្រពន្ធទៅហើយ មិនមែនជារឿងអាក្រក់ឯណា។ បងមិនអាចចាញ់អាជេមស៍ជាដាច់ខាត»

«ចាញ់ជេមស៍រឿងអី?»

«វាថា វានឹងបានបីីកូនមុនបង។ អូនអ្ហា៎! គួរដល់ពេលអូនឲ្យកូនបងមួយហើយណា៎»

និយាយមិនទាន់ផុតមាត់ផង សក្តិក៏ស្ទុះយ៉ាងលឿនទៅចាប់ឱបអនជាប់មិនលែង។ អនប្រឺងរើដែរ តែលើកនេះមិនអាចរួចខ្លួនឡើយ។

«តែយើងត្រូវទៅជួយហែរជំនួនគេព្រឹកនេះទៀតណា»

«កុំទៅបារម្ភពីមង្គលការអាជេមស៍ពេក! ណាមួយទុកឲ្យចាស់ៗគាត់ធ្វើទៅ។ យើងត្រូវនៅដោះស្រាយរឿងក្មេងៗច្រើនទៀត»

«បងឯងនេះខិលណាស់!» អនច្បិចថ្ពល់ និងច្រមុះសក្តិព្រោះក្នាញ់នឹងគេខ្លាំង។

«ឲ្យបងថើបមួយមើល៍ ប្រពន្ធសម្លាញ់! បងចង់បានកូនប្រុសមុនគេ…»​ ពេលវេលាដ៏ពោរពេញដោយសេចក្តីសុខនេះ ទុកឲ្យគូស្នេហ៍មួយគូហ្នឹងសម្រេចទៅចុះ។ អ្វីគួរធ្វើបន្ទាប់មកទៀត ពួកគេចេះសម្រេចហើយ។

ក្រឡេកទៅមើលមង្គលការដ៏អធិកអធមរបស់ជេមស៍វិញ មានភ្ញៀវចូលរួមជាច្រើនកុះករ។ ប៉ុន្តែកូនកំលោះ ហាក់មិនស្ងប់ចិត្តទាល់តែសោះ ព្រោះកែវភ្នែកគេក្រឡាប់ចុះឡើង ហាក់កំពុងស្វែងរកនរណាម្នាក់អ៊ីចឹង។

មិនយូរប៉ុន្មាន ស្នាមញញឹមក៏ស្រាប់លេចឡើង លើផ្ទៃមុខរបស់ជេមស៍ស្រាលៗសម្លឹងទៅក្លោងទ្វាររោងការរបស់ខ្លួន។ វត្តមានមនុស្សពីរនាក់បានដើរកៀកកើយគ្នាចូលមកជាមួយគ្នា ជាមួយនឹងភាពស្និទ្ធស្នាលប្លែកខុសពីមនុស្សធម្មតា បើទាយមិនខុស ពួកគេច្បាស់ជាគូស្នេហ៍នឹងគ្នាមិនខាន។

«យើងស្មានតែឯងមិនមកតើ!» ជេមស៍និយាយឡើង ហើយដើរទៅរកពួកគេទាំង ដែលខ្លួនកំពុងស្លៀកក្បិនក្នុងពិធីហែរជំនួនមិនទាន់ដោះចេញ។

«អត់ម៉េចបាន! សម្លាញ់រៀបការទាំងមូលទៅហើយ។ ណាមួយ យើងក៏ជិតរៀបការដែរ បើមិនមក ធ្វើម៉េចបានលុយចំណងពីឯងវិញ។ ហាសហា…» និយាយមិនទាន់ផុតមាត់ផង គេក៏សើចកក្អឹក ធ្វើឲ្យជេមស៍ខឹងដាក់គេមួយក្រញរ។

«អាលីកន្ធាត់! ឯងនេះចរិកអន់មិនខុសពីអាសក្តិទេ។ នេះបើឯងការមុនយើង ឯងច្បាស់ជាមិនមកមង្គលការយើងដូចអាសក្តិមិនខាន»

ការពិតជាលីទេតើ អ៊ីចឹងបាននិយាយតែបន្តិច ក៏ត្រូវឈឺសាច់ដូចតែរាល់ដង។ ជេមស៍ឮលីនិយាយហើយ គេហាក់ហួសចិត្តឥតថ្លែងចំពោះមិត្តសម្លាញ់ទាំងពីរនាក់របស់គេ ដែលចិត្តបានដល់ម្លឹង។

«យ៉ាងម៉េចៗ! ពួកឯងកំពុងនិយាយដើមយើងមែនទេ?» កំពុងតែនិយាយគ្នាសើចសប្បាយ សក្តិ និងអនក៏បណ្ដើរគ្នាចូលមកកាន់ពួកគេ ដូចដឹងថាជេមស៍ និងលីកំពុងនិយាយដើមខ្លួនអ៊ីចឹង។

«អូ! បងប្រធានតើ។ សូមស្វាគមន៍បងប្រធាន។ ប្រហែលហត់នឿយខ្លាំងហើយបង» លី និងជេមស៍ចូលទៅទទួលស្វាគមន៍ចំពោះសក្តិ បែបលាក់ពត់ខ្លាំង រហូតសក្តិដឹងពីចេតនាពិតរបស់ពួកគេ។

«អម្បាញ់មិញ ពួកឯងច្បាស់ជានិយាយដើមយើងមិនខាន បានមកធ្វើជាយកចិត្តយកថ្លើមយើងបែបនេះ។ គម្រោងលើកក្រោយ យើងឈប់ត្រូវការពួកឯងទៀតហើយ» សក្តិនិយាយហើយក៏សើចដាក់ពួកគេ។

«កុំអីបង! អញមិនទាន់ការទេវ៉ើយ។ មានលុយណាទៅដណ្ដឹងកូនគេទៅ?»

«អាលី! ម្នាក់នេះមែនទេ? ជាគូដណ្ដឹងឯងនោះ» សក្តិមិនតបរឿងចាស់ តែបែរជាសួរសំណួររថ្មី ខ្សិបទៅលី។

«ចាស៎!» មិនចាំឲ្យលីឆ្លើយទាន់ អនាគតភរិយារបស់គេក៏ឆ្លើយភ្លេតមិនបង្អង់យូរ។

«អ៎! ស្អាតណាស់តើ។ ជួយមើលកូនឆ្កែខ្ញុំមួយនេះផងណា៎»

«ត្រូវហើយ! កុំសូវប្រកាន់វាអី។ ហើយអានេះវាស៊ីច្រើនបន្តិចហើយ»

សក្តិ និងជេមស៍នាំគ្នានិយាយបង្អាប់លីម្នាក់មួយម៉ាត់ ធ្វើឲ្យគ្រប់គ្នាសើច តែលីបែរជាពេបមាត់ខឹងដាក់ពួកគេ។

«ម៉ាប់អ៊ីចឹង បានខ្ជូត! មែនអ្ហេ៎បង?»

«មែនហ្នឹង! ហាន់នី» លីរហ័សតបជាមួយភរិយាអានាគតរបស់ខ្លួន ដែលលើកសរសើរខ្លួន ចំពោះមុខហ្វូងមនុស្សដែលតែងតែធ្វើបាបគេ។

«អូខេៗ! តែនិយាយអ៊ីចឹង ចុះឯណាអេណា? ដូចជាមិនឃើញនាងនៅទីនេះសោះ» សក្តិស្រាប់តែនឹកឃើញថាបាត់អេណា មិនឃើញនាងនៅទីនោះ។

«អឺ! ដូចជាបាត់នាងមែនហ្នឹង» លីបន្ទរពីក្រោយ។

«ឈប់ៗ! វាពាក់ព័ន្ធអីជាមួយពួកឯងដែរ? អេណាជាប្រពន្ធយើង យើងមិនចង់ឲ្យជួបពួកឯង ឯងចង់យ៉ាងម៉េច?…»

«អ្ហាក៎! មកជុំគ្នាអស់ហើយតើ។ ម៉េចក៏មិនហៅខ្ញុំផង? នៅខាងក្នុងកន្លែងតែងខ្លួនអផ្សុកណាស់» ជេមស៍និយាយមិនទាន់ផុតមាត់ផង អេណាក៏ដើរចេញមករកពួកគេ។

«បងស្មានតែអូនចង់សម្រាកតើ!» ជេមស៍ងាកទៅរកនិយាយជាមួយអេណា ដោយកែវភ្នែកស្រទន់គួរឲ្យស្រឡាញ់។

«អូ! ពិតជាស្អាតមែន។ អ៊ីចឹង បានសមជាម៉ូដែលប្រចាំក្រុមយើង» សក្តិសរសើរអេណាមិនដាច់ពីមាត់ ធ្វើឲ្យអនច្រណែន ហើយលួចក្ដិចគេពីក្រោយ។ ឯជេមស៍វិញ ក៏សម្លឹងមុខសក្តិត្លែ ដូចចង់ស៊ីគេអ៊ីចឹង។

«យើងមិនទាន់និយាយអស់ទេ! ស្អាតណាស់ តែចាញ់ប្រពន្ធយើងទេវ៉ើយ.. ហាសហា»

សក្តិខ្លាចត្រូវដាច់សាច់ទាន់ ក៏ប្រញាប់សរសើរប្រពន្ធខ្លួនវិញ។

«តោះ! ចូលមកក្នុងអង្គុយលេងទៅ នៅឈរខាងក្រៅមិនចុកជើងទេអ្ហី?» អេណានិយាយ ក៏ទាញដៃអន និងហៅពួកគេឲ្យចូលទៅរកកន្លែងអង្គុយនៅក្នុងរោងការ។

«ចុះផារី នាងអត់មកទេក៏អី?» អនមិនឃើញផារី ក៏សួរទៅពួកគេ។

«អូ! ផារីឥឡូវ គេមានគម្រោងថ្មី ចុះទៅថតនៅសៀមរាបឯណោះ មិនដឹងថាមកភ្នំពេញទាន់មង្គលការខ្ញុំឬក៏អត់ទេ?»

«អ្នកណាថាមកមិនទាន់?»

ផារីដើរចូលមកកាត់សម្ដីរបស់ជេមស៍ ដែលកំពុងនិយាយពីនាង។

«ហាសហា! ស្មានថាមិនមកហើយតើ»

អេណានិយាយរាក់ទាក់ផារី ព្រោះជាមិត្តចាស់នឹងគ្នា។

«ចេះស្លៀកពាក់ស្អាតៗ និងតែងខ្លួនអ៊ីចឹងឡើង ទើបមិននៅព្រៅ អ្នកនិពន្ធ!» លីនិយាយឌឺផារី ធ្វើឲ្យគេគ្រប់គ្នាសើច។

«ខ្ញុំមកក្រោយគេ! តែជូនពរពួកឯងឲ្យហើយ ខ្ញុំជូនពរឲ្យពួកឯង ស្រលាញ់គ្នាដល់ចាស់ តែមែនកោងខ្នងទេ»

«ម៉េចមិនដល់កោងខ្នង?» ផារីមិនទាន់បញ្ចប់ឃ្លាជូនពរផង ជេមស៍ក៏សួរកាត់។

«ចុះចង់ចាស់ទៅកោងខ្នងមែន?»

«អ៎ៗ អត់ទេ! ហាសហា អាងគេជាអ្នកនិពន្ធ និយាយជ្រៅៗ រកតែយល់មិនបាន។ តែរឿងមួយ ដែលខ្ញុំត្រូវសម្រេចឲ្យបាន គឺមានកូនប្រើ មុនអាសក្តិ»

«ហាសហា….»

ការជួបជុំដែលសប្បាយរីករាយបែបនេះ មួយឆាកជីវិតជួបបានប៉ុន្មានដងទៅ។ ការដែលបានស្គាល់មនុស្សចេះយល់ចិត្តថ្លើមគ្នា មិនមែនជាការងាយស្រួលនោះទេ តែបើបានប្រទះហើយ ត្រូវតែចាប់ឲ្យជាប់ កុំលែងឲ្យសោះ។

រឿងអតីតកាល បណ្ដោយឲ្យវាកន្លងផុតទៅតាមពេលវេលាចុះ កុំជាប់ជំពាក់ជាមួយវាទៀតអី រឿងដែលត្រូវគិត និងត្រូវដោះស្រាយ គឺជារឿងបច្ចុប្បន្នកាលទៅវិញទេ។ ឆាកជីវិតមនុស្សម្នាក់ៗ វាពិតជាមិនអាចគ្រប់គ្រាន់ស្រន់មហិច្ឆតាបានឡើយ ប៉ុន្តែវាអាស្រ័យលើមនុស្សម្នាក់ៗនេះឯង ដែលត្រូវចេះកម្រិតថា តើប៉ុនណាទៅ ទើបសមល្មមសម្រាប់ខ្លួនឯង?

ចប់ដោយបរិបូរណ៍

 យាយកឹម

អនដើរតាមយាយកឹមពីក្រោយជាប់ បើទោះជាគាត់ដេញយ៉ាងណា ក៏នាងមិនព្រមឈប់តាមដែរ។ លោកយាយបានចូលក្នុងព្រៃកាន់តែជ្រៅទៅៗ រហូតដល់អននិយាយឡើង៖

“លោកយាយ! យាយទៅណាហ្នឹង​?”

លោកយាយមិនព្រមបកក្រោយដើម្បីបកស្រាយដាច់ខាត ហាក់ចង់បញ្ជាក់ឱ្យអនដឹងថា គាត់នឹងមិនចិត្តទន់អត់ឱនកំហុសឲ្យនាងងាយៗជាដាច់ខាត ព្រោះការដែលគាត់ត្រូវខ្ចាត់ព្រាត់ពីកន្លែងស្ងប់សុខ មករស់នៅក្នុងព្រៃជ្រៅបែបនេះ មកពីនាងម្នាក់គត់។

“កុំមកតាមយើងទៀត!”

លោកយាយនៅតែប្រឹងដើរដូចមិនហត់ទាល់តែសោះ ហើយអនក៏នៅបន្តដើរតាមទាំងខ្យល់ដង្ហើមនាងស្ទើរផុតផើយៗ។ ទោះយ៉ាងណា អននៅតែធ្វើដំណើរតាមយាយកឹមមិនសម្រាកដូចគ្នា។

ផ្លូវចូលទៅក្នុងព្រៃចេះតែឆ្ងាយទៅៗ រហូតដល់មនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងតែតាមពីក្រោយឡើងជាប់មិនដកភ្នែកនោះលន់មាត់និយាយ៖

“នេះអនចង់ទៅណាហ្នឹង? អូយ៎ៗ”

ផារីដើរមិនប្រយ័ត្នស្រាប់តែជាន់បន្លា នាំឱ្យជើងនាងហូរឈាមយ៉ាងច្រើន នាងរវល់តែត្រួតពិនិត្យមើលជើងដែលត្រូវរបួស នាងស្រាប់តែមិនបានឃើញមនុស្សម្នាក់ទៀតដើរតាមលោកយាយនិងអនដែរ។

បុរសចំណាស់នោះតាមជាប់ជានិច្ច មិនដឹងថាគាត់មកតាំងពីពេលណាទេ សង្ស័យតែគាត់ក៏តាមដានសកម្មភាពរបស់អនដែរ ទើបគាត់អាចមកដល់ទីនេះដូចជាផារី។

សំឡេងគាត់បន្លឺឡើង៖

“កឹម! នាងពិតជានៅរស់មែន ម៉េចក៏លាក់ខ្លួនពីយើងបានល្អម្ល៉េះ? តែថ្ងៃនេះ ប្រហែលជាមិនអាចគេចរួចទៀតឡើយ” ទឹកមុខស្រស់ញញឹមរបស់គាត់ហាក់បញ្ជាក់ឱ្យឃើញថា គាត់មានទំនាក់ទំនងអ្វីជាមួយនឹងយាយកឹម។

“ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក នាងក៏បាត់ដំណឹងសូន្យ តើនាងបាត់ទៅណា? ៥០ឆ្នាំមកនេះ តើកឹមរស់នៅយ៉ាងម៉េច? ហេតុអ្វីក៏ធ្វើខ្លួនឲ្យពិបាកយ៉ាងហ្នឹង? តើអាវុធ វាពិតជាសំខាន់ រហូតនាងត្រូវរងចាំវាដល់ពេលនេះមែនទេ? ដោយសារតែនាង ខ្ញុំបានធ្វើរឿងច្រើនណាស់ ហើយតាំងពីថ្ងៃហ្នឹងមក ខ្ញុំក៏រក្សាទីនេះយ៉ាងមត់ចត់ មិនអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកណាមករំខាន ឬមកលុបបំបាត់អតីតកាលរបស់យើងឡើយ។ ថ្ងៃនោះ ខ្ញុំស្មានថា នាងត្រូវសត្វព្រៃស៊ីទៅហើយ តែមិននឹងស្មានសោះថា ថ្ងៃនេះខ្ញុំបានជួបនាងទៀត។ តើកឹមដឹងអត់? ខ្ញុំមិនដែលភ្លេចនាងម្ដងណាឡើយ ហើយក៏មានវិប្បដិសារីចំពោះខ្លួនឯង ដែលធ្វើលើនាងនៅថ្ងៃនោះដែរ។ សង្ឃឹមថា នាងមិនគេចពីខ្ញុំទៀតទេ…”

ក្រោមកំដៅថ្ងៃដ៏ក្ដៅស្ទើរប្រះស្បែក សក្តិ និងក្រុមការងារពីរ បីនាក់របស់ខ្លួន បានចូលទៅសម្រាក ក្រោមដើរឈើនៅមាត់បឹង ដូចសព្វដង។

“អាសក្តិ! បាត់អនទៅណាមិនឃើញ។ រាល់ដង នាងតែងតែមកអង្គុយមើលឯង ចុះថ្ងៃនេះទៅណាហើយ?”

          “មិនមែនបាត់តែម្នាក់ទេ សូម្បីផារីក៏បាត់ខ្លួនតាំងពីព្រឹកដែរ” ជេមស៍និយាយរួច លីក៏បន្ទរពីក្រោយ។

“អញក៏មិនដឹងដែរ? តាមមើលអន ទៅរកយាយរបស់នាងទៀតហើយ”

          “ឯងជឿថា ពិតជាមានយាយចាស់ ស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះនោះដែរមែនទេ?” ជេមស៍សួរបន្ត។

“យើងមិនប្រាកដទេ តែយើងជឿអន ណាមួយផារីក៏បានឃើញគាត់ដែរ” សក្តិតបមួយៗដោយសម្លឹងមើលទៅជេមស៍។

          “ចុះម៉េចក៏គាត់ព្យាយាមលាក់ខ្លួនអ៊ីចឹង? ម្យ៉ាង គ្មានអ្នកណាគេស្គាល់គាត់ទេ ដូច្នេះមានន័យថា គាត់មិនមែនជាអ្នកភូមិនេះទេ”

“បើគាត់មិនមែនជាអ្នកភូមិហ្នឹង ហេតុអ្វីក៏គាត់ស្គាល់ភូមិសាស្រ្តនេះច្បាស់ម្ល៉េះ សូម្បីតែតាកែមក៏រកគាត់មិនឃើញផង”

ឃើញពួកគេកំពុងតែជជែកគ្នា អេណាក៏ចូលរួមកិច្ចពិភាក្សានោះដែរ។

          “និយាយដូចអេណា ក៏ម្យ៉ាងដែរ ប៉ុន្តែខ្ញុំចេះតែឆ្ងល់រហូត តាកែមគាត់ជាអ្នកភូមិនេះ រឿងអ្វី ដែលគាត់មិនស្គាល់អ្នកនៅទីនេះ” សក្ដិជ្រួញចិញ្ចើមឆ្ងល់។

“ឬមួយក៏គាត់ធ្វើមិនស្គាល់?” លីដែលនៅស្ងៀម ក៏និយាយឡើង។ រាល់ដង សំដីគេគ្មានអ្នកស្ដាប់ទេ តែពេលនេះ អ្វីដែលគេយល់ឃើញក៏ដូចជាសមហេតុផលណាស់ដែរ។

          “មានហេតុផលអី ដែលគាត់ធ្វើមិនស្គាល់?” ជេមស៍ងាកទៅសួរលី។

“អញម៉េចដឹង? អ្ហែងមិនទៅសួរគាត់!” លីតបធ្វើហ៊ី ហើយក៏ដើរទៅយកទឹកផឹកធ្វើព្រងើយ។

          “បើសួរគាត់ស្រួល យើងមិនមែនមកអង្គុយខ្វល់បែបនេះទេ”

          សក្តិមិននិយាយអ្វីបន្ត បានត្រឹមអង្គុយសញ្ជឹងគិតម្នាក់ឯង។ មិនត្រឹមតែខ្វល់ពីរឿងអស់ហ្នឹងទេ សក្តិក៏បារម្ភពីសុវត្ថិភាពរបស់អនដែរ។ គេខ្លាចថានាងនឹងមានគ្រោះថ្នាក់ បើនៅម្នាក់ឯង ណាមួយថ្ងៃនេះ គេស្រាប់តែទទួលអារម្មណ៍ចម្លែកៗ ដូចជានឹងមានរឿងអាក្រក់អ្វីកើតឡើងចំពោះអនអ៊ីចឹង។

          យាយកឹម ក្រោយពីធ្វើដំណើរផ្លូវឆ្ងាយយ៉ាងនេះមក គាត់ក៏អស់កម្លាំង ហើយក៏ឈប់សម្រាកនៅក្រោមដើមឈើដែលមានម្លប់ត្រឈឹងត្រឈៃមួយ។ ណាមួយ គាត់ក៏គិតដែរថា ទីនេះប្រហែលជាមានសុវត្ថិភាពដល់គាត់មិនខាន ហើយទីនេះក៏គ្មានមនុស្សណាធ្លាប់មកដល់ដែរ ក៏ប៉ុន្តែគាត់ប្រហែលនឹកស្មានមិនដល់ឡើយ ថាមានមនុស្សតាមគាត់មកពីក្រោយមិនមែនមានអនម្នាក់ទេ គឺមានផារីនិងតាកែមទៀត។

“យាយទៅភូមិវិញជាមួយខ្ញុំទៅ! កុំបន្តគេចខ្លួនបែបនេះអី” កែវភ្នែកដ៏ស្រទន់របស់អន កំពុងបង្ហាញឡើង នៅចំពោះមុខយាយកឹម តែមើលទៅគាត់មិនទន់ចិត្តឡើយ។

          “យើងប្រាប់ឯងប៉ុន្មានដងហើយ យើងមិនទៅវិញទេ!”

“ហេតុអ្វីទៅយាយ? យាយអាចប្រាប់ខ្ញុំបានអត់?” អនព្យាយាមអង្វរគាត់។

          “កុំចង់ដឹងអី!” យាយកឹមកំហកឲ្យអន ហើយខាំមាត់ ដូចជាមានកំហឹងក្នុងខ្លួន។

“បើយាយមិនទៅភូមិវិញជាមួយខ្ញុំ ក៏មិនអីដែរ តែខ្ញុំសុំសួរយាយរឿងមួយបានអត់?”

អនដើរមកឈរចំពោះមុខយាយកឹម ហើយនិយាយដោយប្រើសំឡេងស្រទន់ទៅកាន់គាត់។

“ឯងចង់ដឹងរឿងអី? តែយើងចង់ដឹងថា ក្មេងមួយក្រុមដែលមកបឹងនោះ ជាគ្នាដែលឯនាំមកមែនទេ?” យាយកឹមមិនទាន់ឆ្លើយសំនួរអន ហើយក៏សួរសំនួរបន្ទាប់ទៅនាង។

នៅពេលឮអ្វីដែលយាយកឹមសួរហើយ អនក៏នៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ។ នាងមិនយល់សោះ ហេតុអ្វីក៏គាត់សួរនាងបែបនេះ ទាំងដែលគាត់ដឹងថា នាងមកទីនេះតែម្នាក់ឯងនោះទេ។

“មិនមែនទេយាយ!”

“ចុះម៉េចក៏ឯងស្និទ្ធស្នាលជាមួយពួកវាម្ល៉េះ?”

“ខ្ញុំទើបតែស្គាល់ពួកគេពេលដែលមកដល់ទីនេះប៉ុណ្ណោះ យាយក៏ដឹង ថាខ្ញុំមកដល់បឹងនេះតែម្នាក់ឯងទេ”

“យើងប្រាប់រឿងមួយដល់ឯងទៅចុះ បើរឿងដែលឯងនៅជាមួយយើង ត្រូវគេដឹងហើយ ឯងគួរតែឆាប់ចាកចេញពីទីនេះទៅ បើពុំដូច្នោះទេ ឯងនឹងមានគ្រោះថ្នាក់មិនខាន” យាយកឹមពោលបែបនេះទៅកាន់អន ដែលធ្វើឲ្យនាងរិតតែមិនយល់។

“ហេតុអ្វីទៅ យាយ?”

“ព្រោះគេនោះមិនមែនជាមនុស្សទេ អ្នកមកដល់បឹងនេះ ច្បាស់ជាមានគ្រោះថ្នាក់មិនខាន។ ឯងសាកគិតទៅមើល បឹងនោះស្រស់ស្អាតយ៉ាងណា ហើយស្ងប់ស្ងាត់គួរឲ្យចង់រស់នៅទៀត ហេតុអ្វីក៏ត្រូវគេចាត់ទុកជាបឹងកំណាច ឬបឹងខ្មោចដូចដែលឯងឮអ្នកស្រុកនិយាយទៅវិញ?”

“ចុះពាក់ព័ន្ធអីនឹងតាកែមនោះដែរ?” កាន់តែស្ដាប់យាយកឹមបកស្រាយ អនកាន់តែឆ្ងល់ខ្លាំងឡើង។

“រឿង គឺវាកើតឡើងកាលពីយូរណាស់មកហើយ យើងក៏មិនចង់បកស្រាយដែរ គ្រាន់តែចង់ប្រាប់ឯងថា រឿងគ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែកែមជាអ្នកប្រតិដ្ឋឡើងប៉ុណ្ណោះ។ គេចង់ឃុំយើងក្នុងភាពឯកោ ទើបហាមមិនឲ្យអ្នកណាចូលមកកាន់ទីនេះ។ គេដើរតួជាខ្មោចផង ជាមនុស្សល្អរបស់អ្នកភូមិផង ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាដឹងពីធាតុពិតរបស់គេឡើយ” យាយកឹមនិយាយរំលឹករឿងអតីតកាលបណ្ដើរ ដកដង្ហើមធំបណ្ដើរ។   

“យាយ ខ្ញុំក៏ឆ្ងល់រឿងមួយហ្នឹងដែរ។ ក្នុងសៀវភៅកំណត់ហេតុរបស់តាខ្ញុំ គាត់ថាបឹងនេះស្រស់ស្អាតណាស់ ហើយមានមនុស្សរស់នៅកុះករជុំវិញថែមទៀត មិនដូចស្ថានភាពដែលស្ងាត់បែបនេះទេ។ គាត់ថា រៀងរាល់ល្ងាច តែងតែមានក្រមុំជនជាតិភាគតិចស្រស់ស្អាតទាំងក្រុម មកងូតទឹកលើរានហាលនោះ យ៉ាងសប្បាយរីករាយ…”

“តាឯងធ្លាប់មកទីនេះមែនទេ?” មិនឲ្យអននិយាយចប់សេចក្ដីទាន់ យាយកឹមក៏ប្រញាប់សួរកាត់នាង។

          “គាត់ធ្លាប់មកធ្វើជាគ្រូបង្រៀននៅទីនេះ!”

“គ្រូបង្រៀន??” យាយកឹមស្រែកភ្លាត់មាត់

          “ចាស៎ ខ្ញុំមកទីនេះ ក៏ដើម្បីចង់ដឹងរឿងនេះដែរ ចង់ដឹងថា តើកាលឆ្នាំនោះគាត់បានធ្វើរឿងអ្វីខ្លះ ហើយតើរឿងដែលគាត់ត្រូវគេធ្វើអំពើអំពាន់ដោយសារការជ្រួលជ្រួសជាមួយកូនក្រមុំអ្នកភូមិជាការពិតឬយ៉ាងណា?”

“គេឈ្មោះអី៊” យាយកឹមហាក់ចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងជាមួយនឹងអ្វីដែលអនបាននិយាយឡើង។

          “ពិចិត្រ រាវុធ…”

“ពិចិត្រ រាវុធ? នាងជាចៅអាគ្រូវុធ កាលពីឆ្នាំនោះមែនទេ?”

          នៅសុខៗ តាកែមក៏បង្ហាញខ្លួនឡើង ជាមួយនឹងសំដីខ្លាំងៗរបស់ខ្លួនសំឡុតសួរទៅអន។ ទាំងយាយកឹម ទាំងអន ចាប់ផ្ដើមស្រឡាំងកាំងនិយាយមិនចេញ។

ជំពូក១៤ សងសឹក

“កែម”

យាយកឹមស្រាប់តែហៅឈ្មោះរបស់តាចំណាស់នេះចំៗ ប្រៀបដូចមនុស្សធ្លាប់ស្គាល់គ្នាពីមុនហើយទំនាក់ទំនងពួកគាត់ប្រហែលជាមិនមែនត្រឹមអ្នកស្គាល់គ្នាធម្មតានោះទេ។

“កឹម” សំឡេងរបស់តាកែមបន្លឺឡើង គាត់ហាក់ដូចជានឹកដល់មនុស្សស្រីម្នាក់នេះខ្លាំងណាស់។

“ម៉េចក៏កែមនៅទីនេះ? ម៉េចក៏រកពួកយើងឃើញ?”

យាយវាចាសួរឡើងដោយអារម្មណ៍នៅភិតភ័យព្រោះខ្លាចរឿងចាស់ៗ ដែលតាធ្លាប់ស្អប់ធ្លាប់ខឹងរើឡើង។

“៥០ឆ្នាំនេះ កឹមរស់យ៉ាងម៉េច? ហេតុអ្វីក៏គេចពីខ្ញុំ?”

បើទោះបីជាតាកែមខឹងនឹងយាយកឹមនូវរឿងអតីតខ្លាំងយ៉ាងណា តែគាត់ក៏មិនអាចបិទបាំងអារម្មណ៍ដែលនឹកអាណិតគូស្នេហ៍ចាស់ម្នាក់នេះបានដែរ។ តាកែមមិនដែលភ្លេច ឬមានគំនិតបោះបង់ការរងចាំយាយកឹមឡើយ ហើយមកទល់ពេលនេះ ក៏គាត់មិនយកប្រពន្ធដែរ ព្រោះតែយាយកឹម។

“រស់នៅដូចជាពេលនេះអ៊ីចឹង!”

“ម៉េចក៏មិនព្រមជួបខ្ញុំ?” តាកែមចាប់ដៃយាយកឹមជាប់យ៉ាងណែន ហើយសួរទៅគាត់។

“លែង! ឆាប់លែងភ្លាម” យាយកឹមគ្រវៀសដៃតាកែមចេញ តែមិនរបេះ។

“ខ្ញុំមិនអាចឲ្យកឹមចាកចេញម្ដងទៀតទេ! កឹម នៅជាមួយខ្ញុំទៅណា៎” សំឡេងលួងលោមអង្វររបស់តាកែម បានធ្វើឲ្យអន និងផារីដែលពួកនៅជ្រុងម្ខានមានភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ រាល់ថ្ងៃ គេធ្លាប់តែឃើញតាម្នាក់នេះជាមនុស្សកាច ហើយម៉ឺងម៉ាត់ មិនមែនដូចពេលនេះដែលជាមនុស្សពោរពេញដោយមនោសញ្ចេតនា និងស្លូតបូតទេ។

“គ្រប់យ៉ាង ឯងអ្នកធ្វើទាំងអស់។ អ្នកណាសម្លាប់ពុកយើង អ្នកណាបំផ្លាញជីវិតយើង” យាយកឹមនិយាយទាំងញ័រមាត់ ហើយទឹកភ្នែកដែលឆាបឆួលដោយក្តីឈឺចាប់ជាង៥០ឆ្នាំមកនេះរបស់គាត់ បានស្រក់ចុះកាត់តាមផែនថ្ពល់ដ៏ជ្រីវជ្រួញរបស់ស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់នេះ។

“តែខ្ញុំគ្មានចេតនាទេ។ ខ្ញុំមិនបានសម្លាប់អ៊ុំកែនទេ គឺ… គឺមកពីគាត់ជ្រួលដៃធ្វើឲ្យដួលចង្កៀង នាំភ្លើងឆាបឆេះផ្ទះប៉ុណ្ណោះ”

“ឯងកុហក! ថ្ងៃនោះ ឯងដឹងច្បាស់ហើយ ថាឯងបានធ្វើអ្វីខ្លះចំពោះយើង” យាយកឹមបន្តរៀបរាប់នូវក្ដីទុក្ខរបស់គាត់ ដែលត្រូវកប់ទុកច្រើនឆ្នាំមកហើយ។

ផារីយកដៃខ្ទប់មាត់ ព្រោះមិននឹកស្មានថា មនុស្សល្អម្នាក់ដែលនាងបានស្គាល់ និងគោរពបំផុតនោះ មានអតីតកាលអាក្រក់យ៉ាងនេះ។ រាល់ដងនាងគ្រាន់តែយល់ថាគាត់ចម្លែក តែពេលនេះនាងយល់ហើយ មិនមែនមកពីនាងពូកែសង្ស័យច្រើនទេ តែតាកែមមិនមែនជាមនុស្សល្អឡើយ។ អនដែលកំពុងនៅជិតមនុស្សចំណាស់ទាំងពីរនាក់នេះ គ្មានមាត់សូម្បីមួយម៉ាត់ ហើយផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ព្រោះនាងចង់ដឹងឲ្យច្បាស់ថា កាលពី៥០ឆ្នាំមុន មានអ្វីកើតឡើង ហើយរឿងទាំងអស់នេះ មានទាក់ទងជាមួយតារបស់នាងដែរឬទេ។

“ខ្ញុំធ្វើគ្រប់យ៉ាង ក៏ដើម្បីកឹមម្នាក់គត់”

“ដើម្បីខ្ញុំ?? ឯងសម្លាប់ពុកខ្ញុំ ហើយឃុំខ្ញុំក្នុងភាពឯកោយូរយ៉ាងនេះទៀត។ ពេលខ្លះ ខ្ញុំមិនចង់រស់ទេ ប៉ុន្តែ…”

“ប៉ុន្តែកឹមក៏ប្រឹងរស់មកដល់ពេលនេះ ក៏ដោយសារពាក្យសន្យារបស់អាគ្រូវុធមែនទេ?” តាកែមកាត់ផ្ដាច់ពាក្យនិយាយរបស់យាយកឹម ព្រោះគាត់ហាក់យល់ពីចិត្តគំនិតរបស់យាយកឹម។ ឮតាកែមនិយាយចំពាក្យក្នុងចិត្តគាត់បែបនេះ យាយកឹមក៏មិនមាត់អ្វីបន្ត។

អននៅតែមិនមាត់ក បើទោះបីជាគេនិយាយដល់ឈ្មោះតានាងហើយក៏ដោយ។ អនពិតជាមិនដឹងថា តានាងបានធ្វើអ្វីខ្លះនៅទីនេះនោះទេ ព្រោះគាត់មិនបានបញ្ជាក់ក្នុងសៀភៅកំណត់ហេតុរបស់គាត់ឡើយ គ្រាន់តែមានបន្សល់ពីសំបុត្រដ៏ចំណាស់មួយសន្លឹក ដែលហាមមិនឲ្យគាត់ត្រឡប់មកកាន់បឹងនេះវិញ ព្រោះគាត់បានប្រព្រឹត្តកំហុសធំក្នុងស្រុកភូមិនេះ។

“ការពិត ៥០ឆ្ន​ាំនេះ កឹមមិនបានភ្លេចវាទេ។ តើវាពិសេសកម្រិតណា បានជាកឹមស្រឡាញ់វាម្ល៉េះ? វាកុហកកឹមរហូត! តើវាមានតម្លៃអី ដែលឲ្យកឹមប្រើពេលមួយជីវិតដើម្បីតែរងចាំវា?”

រាងកាយរបស់យាយកឹមទាំងមូល ត្រូវតាកែមបង្វិលឲ្យបែរមកទល់មុខគាត់

“ក្ដីស្រឡាញ់!”

“ក្ដីស្រឡាញ់?? ចុះ៥០ឆ្នាំហើយ ម៉េចក៏វាមិនមករកនាងសោះ? វាជាមនុស្សក្បត់ចិត្តឲ្យច្បាស់ក្រឡែត”

“អត់ទេ! តាខ្ញុំមិនដែលភ្លេចយាយឡើយ” មនុស្សចាស់ទាំងពីរនាក់កំពុងតែប្រកែកគ្នា អនក៏ស្រាប់តែលូកមាត់ ព្រោះនាងមិនអាចទ្រាំមើលគេមួលបង្កាច់ពីភាពបរិសុទ្ធរបស់ជីតានាងឡើយ។

“នាងដឹងស្អី?” តាកែមងាកទៅសំឡុតអនខ្លាំងៗ ដោយសំរែករាជសី កំហកឲ្យទៅសត្វតែមានអំណាចខ្សោយជាងខ្លួន។

“តាខ្ញុំនឹកយាយរហូត តែគាត់មិនអាចមកទីនេះបានទៀតទេ”

“ហេតុអ្វី?”

យាយកឹមសង្កត់សួរទៅអនបន្ថែម។ អនគ្រាន់តែនិយាយដល់តានាងភ្លាម ទឹកមុខរបស់នាងក៏ប្រែជាដោកសៅមួយរំពេចន៍។

“ឯងប្រាប់មក! ម៉េចក៏គាត់មកមិនបាន?”

យាយបន្តសួរ ព្រោះអននៅស្ងៀមមិនឆ្លើយ។

“៥០ឆ្នាំនេះ កឹមរស់យ៉ាងម៉េច? ហេតុអ្វីក៏គេចពីខ្ញុំ?”

“គាត់ស្លាប់ហើយ!” អនបានត្រឹមនេះ ទឹកភ្នែករាប់លានដំណក់ក៏ដណ្ដើរគ្នាស្រក់ចុះពីកែវភ្នែកដ៏ទន់ភ្លន់របស់អន។

“គាត់ស្លាប់ហើយ? មិនពិតទេ!” យាយកឹមទម្លាក់ខ្លួនចុះ នឹករលឹកដ៏មនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់គាត់។ មនុស្សដែលគាត់រងចាំ មនុស្សដែលផ្ដល់ក្ដីសង្ឃឹមរស់ឲ្យគាត់មកទល់សព្វថ្ងៃ គឺជាតារបស់អន។ ពាក្យសន្យា ដែលថាគាត់នឹងត្រឡប់មករស់នៅជាមួយយាយកឹមវិញ ក្លាយជាការចងចាំដែលមិនអាចភ្លេចបានក្នុងមួយឆាកជីវិតយាយកឹមមកដល់ពេលនេះ។ ការរង់ចាំរបស់យាយកឹម ក្លាយជាអាសាបង់ ព្រោះគាត់នឹងមិនអាចជួបមុខជាមួយមនុស្សដែលគាត់ស្រឡាញ់ម្ដងទៀតទេ ការចោលរបស់គាត់កាលពី៥០ឆ្នាំមុន គឺជាការបែកគ្នាជារៀងរហូតហើយ។

“ហាសហា វាស្លាប់ហើយ! ទីបំផុតឯងស្លាប់ហើយ។ កឹមមើលចុះ វាមិនបានរក្សាពាក្យសន្យាវាទេ”

“គាត់ស្លាប់យ៉ាងម៉េច?” យាយកឹមមិនខ្វល់ស្ដាប់ពាក្យតាកែម ហើយសួរទៅអនបន្ត។

“គាត់ស្លាប់ នៅតាមផ្លូវមកកាន់បឹងនេះ!”

“គាត់មកទីនេះមែនទេ?”

“ចាស៎យាយ គាត់ឈឺធ្ងន់ធ្ងរណាស់ តែគាត់សុំលោកប៉ាខ្ញុំ ឲ្យជូនគាត់មកកាន់ទីនេះ ក៏ប៉ុន្តែគាត់ក៏ដាច់ដង្ហើមនៅតាមផ្លូវទៅហើយ”

“….” យាយកឹមយំខ្សឹកខ្សួលនឹកអាណិតដល់មនុស្សជាទីស្រឡញ់របស់គាត់។ តាមពិត តាវុធមិនបានភ្លេចពាក្យសន្យាទេ គាត់នៅតែវិលត្រឡប់មកវិញ។

“បើវាមានចិត្តស្មោះមែន មិនមែនដល់ពេលឈឺធ្ងន់ទើបត្រឡប់មកវិញទេ”

“គាត់ចង់មកណាស់ តែគាត់មិនអាច”

“ហេតុអី?” តាកែមសួរបញ្ជាក់។

“ព្រោះតែសំបុត្រមួយសន្លឹក”

“សំបុត្រអី?” យាយកឹមចាប់ដៃអនសួរ។ គ្រាន់តែឮដល់សំបុត្រមួយសន្លឹក តាកែស្រាប់តែស្រឡាំងកាំង។

“គឺសំបុត្រមួយដែលហាមតាខ្ញុំមិនឲ្យត្រឡប់មកទីនេះវិញ”

“អ្នកណាសរសេរ?”

“មិនដឹងទេ! គេហាមដាច់ខាតមិនឲ្យតាខ្ញុំមកបឹងនេះវិញឡើយ​បើមិនដូច្នេះទេ គេនឹងសម្លាប់គាត់។ គេថាតាខ្ញុំប្រព្រឹត្តកំហុស ដែលផ្ទុយពីប្រពៃណីមនុស្សក្នុងភូមិ…”

“ជាកែមមែនទេ?” យាយកឹមប្រើក្រសែភ្នែកមុតស្រួចសម្លឹងទៅតាកែម។

“កុំស្ដាប់ពាក្យកុហករបស់គេអី! ដឹងត្រឹមថា ខ្ញុំស្រឡាញ់កឹម”

តាកែមមិនខ្វល់តប ហើយក៏ស្ទុះទៅទាញយាយកឹមឲ្យចូលមកជិតខ្លួន។

“លែងៗៗ”

“អត់ទេ!”

តាំងពីដើមមកម្ល៉េះ យាយកឹមមិនបានមានចិត្តអ្វីលើតាកែមនោះទេ ម្យ៉ាងបេះដូងគាត់ ខ្លួនប្រាណគាត់ បានប្រគល់ឲ្យបុរសទីក្រុងម្នាក់នោះបាត់ទៅហើយ។ ក្រៅពីតាវុធ យាយកឹមមិនអាចស្រឡាញ់អ្នកណាទៀតទេ។

ប្រហែលមួយឆាកជីវិតមនុស្ស អាចជួបអ្នកដទៃច្រើនណាស់ ហើយក៏អាចនឹងមានក្ដីស្នេហ៍ច្រើនដងជាមួយមនុស្សផ្សេងគ្នានោះដែរ ក៏ប៉ុន្តែ សម្រាប់យាយកឹមគាត់ មានក្ដីស្រឡាញ់តិចតួចណាស់ ដែលអាចប្រគល់ឲ្យមនុស្សម្នាក់ដែលគាត់ស្រឡាញ់តែប៉ុណ្ណោះ។

“គឺមកពីនាងទាំងអស់! រឿងគ្រប់យ៉ាងគឺតានាងជាអ្នកធ្វើ…”

តាកែមប្រលែងដៃចេញពីតាកែម ហើយងាកទៅចាប់ដៃអនជាប់។

ព្រោះតែស្នេហាត្រីកោណ ការមិនយល់ចិត្តគ្នា ទើបតាកែមចង់សងសឹកនូវអ្វីដែលបុរសទីក្រុងឈ្មោះវុធបានសាងឡើង។ សម្រែកយាយស្រែកយំអាណិតយាយស្រីរបស់បុរសកំពូលស្នេហ៍ដែលគាត់តែងរង់ចាំជានិច្ច។

“ដោះលេងនាងទៅ នាងមិនដឹងរឿងអីទេ”។

យាយគឹមស្រែកដង្ហើយអង្វរ ព្រោះមិនចង់ឱ្យតាកែមយកអនទៅណាជាដាច់ខាត។ ពេលនោះ តាកែមក៏និយាយឡើង៖

“អត់ទេ កឹមចង់ការពារនាងទៀតមែនទេ?​”

“គឺនាងគ្មានកំហុសទេ” យាយប្រឹងស្រែកដើម្បីផ្លាស់ប្តូរគំនិតរបស់តាកែម។

“តែតារបស់នាងមានកំហុស ដូច្នោះនាងត្រូវលុបលាងកំហុសទាំងនោះ យើងនឹងមិនឱ្យនាងនៅរស់ឡើយ”

មុខតាកែមពោរពេញទៅដោយគំនុំ ដែលចងយ៉ាងតឹងអស់ជាង៥០ឆ្នាំមកនេះ ហើយគាត់នឹងមិនបណ្តោយឱ្យកំហឹងនេះស្លាប់ទៅជាមួយនឹងរូបកាយរបស់គាត់ឡើយ។ អនសម្លឹងមើលទឹកភ្នែកយាយដែលហូរស្រក់៖

“កែម! ឯងឆ្កួតហើយ យើងមិនឱ្យឯងសម្លាប់នាងបានជាដាច់ខាត”

“ម៉េចចាំបាច់ការពារនាង ព្រោះតែនាងជាចៅរបស់អាវុធឬ?”

តាកែមស្រែកសួរឮៗ ដើម្បីដាស់ព្រឹក្សព្រៃឱ្យបានដឹងគ្រប់យ៉ាងនូវរឿងអតីតដែលបានកើតឡើងកាលពីអនមិនទាន់ប្រសូតចេញមក។

“មិនមែនព្រោះអ្នកណាទាំងអស់ តែនាងមិនដឹងអីឡើយ”

យាយនៅតែអះអាងថាអនមិនដឹងរឿង ហើយអនក៏មិនត្រូវស្លាប់ដើម្បីឱ្យតាកែមរំសាយកំហឹងឬគំនុំក្នុងចិត្តរបស់គាត់ដែរ។

“មកណេះមក!”

តាកែមបានអូសអនជាអ្នកមិនដឹងរឿងអ្វី បម្រុងនឹងយកទៅសម្លាប់ឱ្យស្លាប់យ៉ាងវេទនាដើម្បីរំដោះដល់ព្រលឹងស្នេហ៍ ដែលគាត់បង់អស់ពីកាយពេញមួយជីវិត។

“តាចង់ធ្វើអី? លែងខ្ញុំទៅៗ​” អនប្រឹងរើបម្រះ តែនាងមិនអាចរួចខ្លួនចេញពីកណ្ដាប់ដៃតាកែមបានឡើយ។

ព្រូស!!!

កំពុងតែអូសអនទៅសម្លាប់ក្បែរក្រោមដើមឈើជិតនោះ ផារីដែលឃើញរូបភាពកាចសាហាវរបស់តាកែម មានការរន្ធត់ចិត្តជាខ្លាំង។ ឃើញទិដ្ឋភាពយ៉ាងនេះ នាងមិនអាចនៅស្ងៀមឡើយ នាងត្រូវតែយករឿងគ្រប់យ៉ាងដែលខ្លួនបានឮ ទៅប្រាប់គ្រប់គ្នាឲ្យបានដឹង។ ផារីប្រុងនឹងរត់ចេញទៅហើយ ស្រាប់តែជម្ពប់ជើងដួល ព្រោះជើងដែលមុតបន្លារបស់នាង បានទច់មួយទំហឹកនឹងឫសឈើ។

“អ្នកណា? អ្នកណាគេ?”

សំឡេងតាកែមបន្លឺឡើង ស្រែកសួររកម្ចាស់សំឡេងដួលអំបាញ់មិញនេះ។ តាកែមរុញអនទៅដួលនឹងដីដូចមិនខ្លាចនាងឈឺសោះ ហើយក៏ប្រញាប់ស្វែងរកប្រភពសំឡេងចម្លែក។ ឯយាយកឹមវិញ កាលបើឃើញអនដួលបែបនេះ គាត់ក៏រហ័សរត់ទៅរកនាងតែម្ដង។

“អនៗៗ ចៅយ៉ាងម៉េចហើយ?”

“ខ្ញុំ… ឈឺណាស់ តែយាយរត់រួចខ្លួនទៅ”

“ឈប់ភ្លាម!!!”

តាកែមឃើញច្បាស់ណាស់ ថាអ្នកដែលលបមើលគាត់ជាយូរមកហើយនោះ គឺផារី។ នាងមិនអាចរួចខ្លួនជាដាច់ខាត ថាមិនត្រូវ ជីវិតនាងក៏រក្សាមិនគង់ដែរ។ តាកែមនឹងមិនអាចឲ្យអ្នកដែលដឹងរឿងអាក្រក់របស់គាត់មានជីវិតឡើយ ណាមួយគាត់មិនអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកណាដឹងរឿងរបស់គាត់ទេ បើដឹង មានតែផ្លូវស្លាប់មួយប៉ុណ្ណោះ។

“តា! តាលែងខ្ញុំទៅ”

ផារីមិនអាចរត់គេចពីតាកែមបានឡើយ នាងត្រូវតាក្របួចកអាវហើយអូសនាងឱ្យដើរមកតាមកម្លាំងគាត់។ ភ្នែកតាកែមឡើងក្រហមគួរឱ្យខ្លាច ទឹកមុខខ្មៅអែដូចមនុស្សត្រូវខ្មោចសណ្ឋិត។

“មកណេះ! យើងមិនឱ្យនាងទៅប្រាប់អ្នកភូមិឡើយ”

“អូយ តា!!!”

តាកែមច្រានផារីឲ្យដេកដួលនឹងដីម្នាក់ទៀត ដើម្បីឱ្យនាងបានដឹងថា ការដែលចូលខ្លួនមកដឹងឮរឿងនេះ នឹងមិនអាចបានសុខទេ។

“ដោះលែងក្មេងៗទៅ បើចង់សម្លាប់ សម្លាប់តែខ្ញុំបានហើយ។ ពួកគេមិនពាក់ព័ន្ធអីទេ”

យាយកឹមស្រាប់តែមានកម្លាំងឡើងមក ហាក់ចង់តតាំងនឹងតាកែម។ គាត់ដើរចូលមកខាងមុខតាកែមយ៉ាងអង់អាច រហូតដល់អននិងផារីសម្លឹងមើល៖

“មែនហើយមកពីនាងតែម្នាក់គត់ តែមិនអីទេ យើងនឹងសម្លាប់រួមគ្នាទាំងអស់”

តាដើរចូល តែមិនអាចធ្វើឱ្យយាយខ្លោបខ្លាចឡើយ។

ជំពូក១៥

 គំនុំចាស់

មេឃចាប់ផ្ដើមងងឹតបន្តិចម្ដងៗ តាកែមក៏បានលេចរូបរាងឡើងនៅបរិវេនផ្ទះរបស់គាត់ បន្ទាប់ពីបាត់ខ្លួនយ៉ាងចម្លែកពេញមួយថ្ងៃ។ គ្រាន់តែឃើញតាកែមភ្លាម សក្តិក៏ស្ទុះចូលទៅរកគាត់។

“តា!”

តាកែមប្រឹងរៀបឫកធម្មតា ប៉ុន្តែគាត់នៅតែមិនស្រួលក្នុងចិត្តដដែល ព្រោះមួយថ្ងៃមកនេះ គាត់បានធ្វើរឿងមិនគប្បីច្រើនណាស់។

“មានការអី?” តាសួរទៅសក្ដិតាមចរិកធម្មតារបស់គាត់។

“តាឃើញមានអននិងផារីទេ?”

គ្រាន់តែនិយាយដល់អ្នកទាំងពីរភ្លាម តាកែមស្រាប់តែចង់គាំងនិយាយមិនចង់ចេញ ក៏ដោយសារគាត់បានធ្វើរឿងម្យ៉ាងដែលសក្តិមិនគួរដឹង។

“យើងមិនឃើញទេ!”

តាកែមឆ្លើយកំបុតៗ ហើយសក្តិក៏មិនហ៊ានសួរនាំគាត់បន្តទៀត ណាមួយគេគិតថា បើធ្វើឲ្យតាកែមខឹង ក៏មិនមែនជារឿងល្អដែរ។

“អត់មានអីទេតា!”

សក្តិប្រញាប់លាតាកែម ហើយរហ័សរត់ទៅរកមិត្តភក្តិរបស់គេ ដែលមិនទាន់ចាប់អារម្មណ៍ថា អន និងផារី មិនមែនបាត់ខ្លួនធម្មតាទេ ច្បាស់ជាមានរឿងអាក្រក់ កើតឡើងចំពោះពួកនាងមិនខាន។

“អាជេមស៍ៗ មិនស្រួលហើយ! “

ជេមស៍ដែលអស់កម្លាំង ដោយសារធ្វើការពេញមួយថ្ងៃ កំពុងតែដេកលង់លក់ក្នុងតង់យ៉ាងមានសេចក្តីសុខ មិនខ្វល់ពីសំឡេងស្លន់ស្លោរបស់សក្តិ។ សក្តិយល់ឃើញថា បើនៅតែហៅគេបែបនេះ គេច្បាស់ជាមិនក្រោកជាដាច់ខាត ដូច្នេះសក្តិក៏ចូលទៅដាស់គេដល់ក្នុងតង់តែម្ដង។

“អានេះបានដេកហៅមិនចង់ងើបសោះ!”

សក្តិរអ៊ូជាប់មាត់ ហើយយកដៃទះក្បាលជេមស៍យ៉ាងខ្លាំង ដើម្បីបង្ខំឲ្យគេភ្ញាក់។ ជេមស៍សន្សឹមបើកភ្នែកឡើង ហើយសម្លឹងមើលទៅសក្តិ ដែលកំពុងព្យាយាមរំខានដំណេករបស់គេ។

“វាកើតស្អីឯង?”

ជេមស៍ងើបឡើង ហើយក៏សួរទៅកាន់សក្តិ ដែលមានស្ថានភាពខុសធម្មតា។

“ឯងឃើញអន និងផារីទេ?”

“មិនដឹងទេ! ហើយរកពួកនាងធ្វើអី មិនទៅរកតង់នាងទៅ” ជេមស៍និយាយធ្វើហ៊ី ដូខជាគ្មានអ្វីចម្លែកផង។

“យើងទៅរកហើយ តែរកយ៉ាងណាក៏មិនឃើញដែរ”

ជេមស៍ក្រោកឡើងហាក់ប្លែកក្នុងចិត្តកាន់តែខ្លាំង ដែលសុខៗស្រាប់តែបាត់អននិងផារីដោយមិនដឹងទៅណាយ៉ាងនេះ។ មួយវិញទៀត ផារីមិនដែលបាត់ខ្លួនពេញមួយថ្ងៃដោយគ្មានមូលហេតុទេ វាមិនមែនជាទម្លាប់របស់នាងឡើយ។

“ចុះឯងបានសួរអាលី និងអេណាអត់?”

ជេមស៍រំលឹកដល់លី និងអេណា។

“អឺ! អញដូចមិនឃើញវាដែរ ល្ងាចមិញវាទៅណា?”

“យីអានេះ! អញមេភូមិមែន? ម៉េចមិនទៅសួរតាកែមទៅ?” ជេមស៍និយាយទាំងមួម៉ៅ។

“តាកែមក៏មិនដឹងដែរ”

“នែ៎អាសក្តិ! ឯងរកយើងធ្វើអី?” សក្តិនិយាយមិនទាន់ចប់ផង លីក៏មកដល់ល្មម។

“អាលី! ឯងមានឃើញផារី និងអនអត់? ពួកនាងដូចជាបាត់ខ្លួនពេញមួយថ្ងៃហើយ”

“អត់បានឃើញទេ! តែ…”

“តែយ៉ាងម៉េច?” សក្តិសួរទៅលីបន្ត ព្រោះមើលទៅទឹកមុខគេដូចជាមានតម្រុយខ្លះហើយ។

“ពួកឯងមានចាប់អារម្មណ៍អត់? ព្រឹកមិញយើងឃើញផារី ដើរតាមអនទៅ ហើយបន្ទាប់មក ពួកគេក៏មិនឃើញពួកនាងទៀតតែម្ដង”

“ឯងចង់បានន័យថា… ពួកគេបាត់ខ្លួនទៅជាមួយគ្នា?” ជេមស៍ស្ដាប់សំដីរបស់លីហើយ ក៏យកមកគិត។

“ប៉ុន្តែផារីមានរឿងអ្វី ត្រូវបាត់ខ្លួនទៅជាមួយអន? តើពួកនាងទៅណា?”

“អាសក្តិ ឯងកុំសួរមើលតែយើងដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងមើល៍ យើងកំពុងគិត” លីបានចិត្ត ពេលដែលសំដីរបស់គេ ត្រូវបានគ្រប់គ្នាទទួលយកជាការបាន។

“ចុះផារីអាចប្រចណ្ឌនឹងអន ហើយធ្វើរឿងមិនគប្បីមួយចំនួនអត់?” ជេមស៍លើកគំនិតឡើង ធ្វើឲ្យគ្រប់គ្នាបាត់មាត់ឈឹង។

“មិនអាចទេ! កុំចេះតែចោទប្រកាន់ផារី។ គ្រប់គ្នាក៏ដឹង នាងមិនមែនជាមនុស្សចិត្តអាក្រក់ឡើយ” អេណាដើរចូលមក ជាមួយនឹងពាក្យការពារភាពស្អាតស្អំរបស់ផារី។

“អេណា! អេណាបានជួបផារី និងអនទេ?” សក្តិសួរសំនួរដដែលទៅអេណា។

“ខ្ញុំក៏កំពុងតាមរកនាងដែរ តែរកមិនឃើញ។ ឬមួយនាងជួបឧប្បតិវហេតុអ្វី មិនអាចមកផ្ទះវិញបាន?”

“និយាយបែបនេះក៏ម្យ៉ាងដែរ!” ជេមស៍យល់ស្របនឹងគំនិតរបស់អេណា។

“ត្រូវហើយ! នាងមិនគួរទៅណាឆ្ងាយពីបឹងនោះទេ យើងគួរតែចែកផ្លូវគ្នាដើររក”

“ខ្ញុំយល់ស្រប!” អេណាគាំទ្រយោ​បល់សក្តិ ទាំងដែលលី និងជេមស៍កំពុងពិចារណានៅឡើយ។

“ពួកយើងចែកគ្នាជាពីរក្រុម។ អេណាទៅជាមួយអាជេមស៍ទៅ ទុកឲ្យខ្ញុំទៅជាមួយអាលី។ ទោះបីជាពួកយើង រកអន និងផារី ឃើញឬមិនឃើញក្ដី យើងត្រូវតែមកកាន់ទីនេះវិញ មុនយប់រំលងអាធាត្រ” សក្តិងើបឈរឡើង បែងចែកការងារសម្រាប់បេសកម្មមួយនេះយ៉ាងម៉ត់ចត់ និងស្វាហាប់ សមជាប្រធានក្រុមមែន។

“អូខេៗៗ!”

អ្នកទាំងបីនាក់ទៀតឆ្លើយព្រមគ្នា ហើយក៏ចែកផ្លូវគ្នាតាមគោលដៅរៀងៗខ្លួនតែម្ដង។

          ពេញមួយយប់ ទោះបីជាក្រុមរបស់សក្តិ ប្រឹងស្វែងរកយ៉ាងណា ក៏គ្មានតម្រុយពីអន និងផារីឡើយ។ អស់សមត្ថភាពរៀងខ្លួន ណាមួយនឿយហត់ខ្លាំងផង ពួកគេក៏បានត្រឡប់មកដល់តង់វិញនៅម៉ោង១១ យប់។

          បើតាមសំទុះទឹកចិត្តពុះកញ្ច្រោលរបស់ពួកគេ គួរណាស់ពេលនេះ គេច្បាស់ជាជំនះភាពហត់នឿយ ហើយបន្តតាមរកមិត្តរបស់ខ្លួនទៀត ក៏ប៉ុន្តែ យប់កាន់តែជ្រៅ កាន់តែមានគ្រោះថ្នាក់។ ក្នុងព្រៃស្ដុកបែបនេះ បើទោះពេលថ្ងៃឃើញថាមានសុវត្ថិភាព តែមិនប្រាកដថា ពេលយប់មានសត្វកាចសាហាវបែបណាខ្លះទេ។

“អាចទេ? ដែលពួកនាងត្រឡប់ទៅភ្នំពេញវិញ” កំពុងអង្គុយជុំគ្នា ជេមស៍ក៏និយាយឡើង។

“មិនអាចជាដាច់ខាត! បើទៅផារីច្បាស់ជាប្រាប់ពួកយើង ណាមួយ វាក៏មិនគាប់ជួនថា ពួកនាងទៅភ្នំពេញវិញទាំងពីរនាក់ដែរ” សក្តិបង្ហាញការពិចារណាល្អិតល្អន់របស់ខ្លួន តាមរយះពាក្យសំដីដែលកើតចេញពីការត្រឹះរិះ ដោយគ្មានចន្លោះប្រហោង។

“យើងគួរប្រាប់រឿងនេះដល់តាកែមទេ?” អេណាសួរ។

“បើគាត់ដឹង ច្បាស់ជាបន្ទោសពួកយើងមិនខានទេ។ កុំអី ទេដឹង?” លីគ្រវីក្បាល ហាក់មិនយល់ស្របនឹងគំនិតមួយហ្នឹង។

“តែបើបណ្ដោយបែបនេះ អន និងផារីច្បាស់ជាមានគ្រោះថ្នាក់មិនខាន” ជេមស៍ផ្ដល់ហេតុផលដ៏សាកសមមួយ ដែលពួកគេមិនអាចប្រកែកបាន។

“ពួកយើងត្រូវតែប្រាប់គាត់ ថាមិនត្រូវ គាត់អាចពឹងអ្នកភូមិឲ្យជួយរកពួកនាងទៀត” សក្តិនិយាយហើយ ក៏ដើរសំដៅទៅរកគោះទ្វាររបស់តាកែមតែម្ដង។

“តា! តាដេកលក់ហើយនៅ? ពួកខ្ញុំមានរឿងចង់ប្រាប់តា។ តា! តានៅខាងក្នុងទេ?..” សំឡេងគោះទ្វារ និងការដង្ហើយហៅរបស់សក្តិលាន់តែប្រះផ្ទះទៅហើយ តែតាកែមនៅតែមិនបើកទ្វារដដែល។ បើសិនជាគាត់នៅខាងក្នុងនោះ គាត់ច្បាស់ជាឮមិនខាន។

“អាសក្តិ! ឈប់ហៅទៅ គាត់ប្រហែលជាមិននៅខានក្នុងទេ” ជេមស៍ទះស្មាសក្តិឲ្យបែរមករកខ្លួន ហើយនិយាយឡើង។

“ម៉េចក៏ឯងដឹងថាគាត់មិននៅខាងក្នុង?” សក្តិជ្រួញចិញ្ចើមមិនយល់អ្វីដែលជេមស៍កំពុងនិយាយនោះ។

“ខ្ញុំ និងផារីបានចាប់អារម្មណ៍ថា តាកែមមួយរយះនេះចម្លែកណាស់។ រាល់យប់ គាត់មិនដែលនៅក្នុងផ្ទះទេ”

“មែនក៏អី? ចុះគាត់ទៅណា?” សក្តិភ្ញាក់ព្រើត ពេលឮបែបនេះ។

“យើងក៏មិនដឹងដែរ តែបើតាមភក់ និងសំរាមដែលជាប់នៅនឹងជើងគាត់ ពេលដែលយើង និងផារីបានឃើញ គាត់ច្បាស់ជាទៅកាន់បឹងនោះមិនខាន”

“ចុះគាត់ទៅទីនោះធ្វើអីទៅ?”

“យើងក៏មិនដឹងដែរ!”

“តើការបាត់ខ្លួនរបស់ផារី និងអន អាចពាក់ព័ន្ធនឹងគាត់ឬក៏អត់?” សក្តិស្រាប់តែនឹកឃើញ ភ្ញាក់រឿងចម្លែកពីរនេះចូលគ្នា។

“យើងមិនដឹងដូចគ្នា! តែម៉េចក៏គាត់ចាប់ពួកនាង?”

“បើអាថ៌កំបាំងយ៉ាងហ្នឹង យើងមានតែចាប់ផ្ដើមតាមដានពីតាកែមហើយ” សក្តិសញ្ជឹងគិត ដោយសម្លឹងមើលទៅជេមស៍ ដើម្បីបញ្ជាក់ថា គម្រោងការលើកនេះ គឺជាភារកិច្ចរបស់ពួកគេទាំងពីរនាក់។

“ចុះអាសក្តិ ផ្ទះខ្មោចនោះ ឯងបានទៅមើលហើយនៅ?”

“ត្រូវហើយ! ម៉េចក៏យើងភ្លេចទីនោះទីកើត?” សក្តិទះក្បាលខ្លួនឯង ព្រោះមិនគួរណា គេភ្លេចទៅកន្លែងមួយហ្នឹងនោះទេ។

“យើងស្មានតែឯងទៅរួចហើយ ទើបមិនបានឈៀងចូល។ តោះ! ទៅទីនោះអត់? ក្រែងរកឃើញតម្រុយខ្លះ”

“អើ! ទៅពេលនេះតែម្ដងទៅ តែទៅតែពីរនាក់យើងបានហើយ”

សក្តិ និងជេមស៍និយាយគ្នាហើយ ក៏ដើរចេញទៅ ដោយប្រាប់លី និងអេណាឲ្យសម្រាកមុនពួកគេចុះ។

ដំណើរដ៏ស្វាហាប់របស់សក្តិ និងអេមស៍ បានបង្ហាញថា យុវជនទាំងពីរនាក់នេះ មិនអាយនឹងបោះបង់ងាយៗឡើយ។ ដើរបណ្ដើរ សក្តិគិតជាប់រហូត ថាបើតាកែមជាអ្នកធ្វើរឿងគ្រប់យ៉ាងមែន តើគាត់មានហេតុផលអ្វីទើបធ្វើវា? តើតាកែម និងបឹងនេះមានទំនាក់ទំនងអ្វីជាមួយគ្នាទៅ? ពេលនោះ សក្តិក៏នឹកដល់ ពេលមួយដែលគេឃើញតាកែម យកកម្រងផ្កាព្រៃមួយ បោះចូលទៅក្នុងទឹក ហាក់បង្ហាញការនឹកនាដល់អ្នកណាម្នាក់អ៊ីចឹង។

“អាសក្តិ! ក្នុងផ្ទះមានភ្លើង”

ដើរជិតដល់ផ្ទះខ្មោចនោះ ជេមស៍ស្រាប់តែចាប់អារម្មណ៍ឃើញភ្លើងនៅក្នុងទៅនោះ។ គេភ្ញាក់ផ្អើល ហើយក៏ប្រញាប់ប្រាប់ទៅសក្តិ។

“អ្នកណានៅក្នុងនោះ? ឬមួយក៏អន និងផារី?” សក្តិលាន់មាត់និយាយម្នាក់ឯង។

ចូលកាន់តែកៀក ស្រាប់តែមានស្រមោលមនុស្សម្នាក់ដើរចេញមក។

“តាកែម!!!” សក្តិភ្លាត់មាត់និយាយឡើង ហើយជេមស៍ក៏រហ័សយកដៃខ្ទប់មាត់គេ ព្រោះខ្លាចត្រូវតាកែមស្ដាប់ឮ។

“គាត់ចូលព្រៃ ហើយមកផ្ទះនេះធ្វើអី?” ជេមស៍កើតពិភាល់ក្នុងចិត្ត។

“កុំខ្វល់ច្រើន តាមគាត់ទៅ!” សក្តិទះស្មារជេមស៍ឲ្យបន្តដំណើរទៅមុខយឺតៗ តាមតាកែមពីក្រោយជាប់។

ដើរយូរទៅ តាកែមកាន់តែបន្ថែមល្បឿនលឿនឡើងៗ ធ្វើឲ្យសក្តិ និងជេមស៍ដែលលួចតាមគាត់ មានការពិបាកជាខ្លួន។ ដើរដល់ចំណុចបំបែកមួយ ស្រាប់តែបាត់តាកែម។

“ចុះបាត់គាត់ទៅណាហើយ?” សក្តិលាន់មាត់ ដោយក្រឡែកមើលជុំវិញទីនោះ។

“យើងគួរតែទៅវិញហើយ! យើងចូលព្រៃកាន់តែជ្រៅ យើងខ្លាចវង្វេង ណាមួយចាំស្អែក ចាំគិតគ្នាទៀត” ជេមស៍លើកសំណើឡើង។

“អូខេ អ៊ីចឹងក៏បានដែរ!”

គិតគ្នាហើយ សក្តិនិងជេមស៍ក៏ចាកចេញ ទាំងមិនអស់ចិត្ត ប៉ុន្តែបើទោះបីជាពួកគេចចេសតាមរកបន្តទៀត ក៏គ្មានលទ្ធផលដែរ។

អវត្តមានកំលោះទាំងពីរនាក់ហើយ តាកែមដែលលបមើលពីជ្រុងម្ខាងនៃដើមឈើដ៏ធំមួយ ក៏បានបង្ហាញខ្លួនឡើង និយាយតិចៗដោយបញ្ចេញសំឡេង និងប្រើទឹកមុខគួរឲ្យភ័យខ្លាច៖

“កុំស្មានអញឱ្យពួកឯងតាមដានដឹងឲ្យសោះ!”

និយាយពីស្រីស្រស់អន និងផារីវិញ ពួកនាងត្រូវចងភ្ជាប់គ្នាយ៉ាងណែនរហូតមិនអាចរើខ្លួនរួច ក្នុងខ្ទមទ្រុឌទ្រោមមួយយ៉ាងកំសត់។ សព្វរាងកាយរបស់នាងទាំងពីរ ប្រែជាស្ពឹកស្រពន់ពិបាកទ្រាំជាខ្លាំង ព្រោះការលំបាកបែបនេះ ពួកនាងមិនធ្លាប់ជួបប្រទះឡើយ ប្លែកពីយាយកឹម ដែលមិនមានភាពភ្ញាក់ផ្អើល និងតក់ស្លុតខ្លាំងដូចពួកនាង អង្គុយស្ងៀមគ្មានមាត់មួយម៉ាត់ ម្យ៉ាងស្ថានភាពបែបនេះមិនមែនជាលើកទីមួយសម្រាប់គាត់ទេ។

“យាយ! យាយយ៉ាងម៉េចហើយ?”

អននៅឯជ្រុងម្ខាង ស្រែកសួរទៅយាយកឹមដោយសំឡេងល្វើយៗគ្មានកម្លាំង។ យាយកឹម កាលបើឮចៅស្រីបុរសកំពូលស្នេហ៍ខ្លួនហៅបែបនេះ គាត់ក៏រហ័សងាកទៅរកនាងយ៉ាងប្រញាប់។

“មិនអីទេ! ចុះចៅ?” យាយកឹមសួរទៅវិញ ដោយសំឡេងយ៉ាងស្រទន់ខុសពីសព្វមួយដង។ ការពិត តាំងពីដំបូង យាយកឹមគ្មានចិត្តខឹងនឹងអននោះទេ គាត់មានអារម្មណ៍ថាអាណិត និងស្រឡាញ់នាងណាស់ ពេលដែលបានជួបនាងកំពុងដេកលើរានហាលមាត់បឹង នៅថ្ងៃទីមួយ ដែលនាងមកកាន់ទីនេះ។

“ខ្ញុំក៏អត់អីដែរ! ផារីអ្ហា៎ នាងកើតអីអត់?”

អនឈប់តបបន្តជាមួយយាយកឹម ក៏ងាកទៅរកផារីវិញម្ដង។ ឯផារីក៏សន្សឹមងាកមករកនាង។

“ខ្ញុំដូចគ្នា!” សំដីនាងហាក់គ្មានថាមពលទាល់តែសោះ មិនដូចរាល់ថ្ងៃ ដែលជាអ្នកដឹកនាំរឿងដ៏ស្វាហាប់។ ក្នុងពេលនេះ នាងមិនដឹងថា តើនាងអាចមានជីវិតត្រឡប់ទៅវិញឬក៏អត់ទេ ថាមិនត្រូវ នាងអាចនឹងចោលឆ្អឹងក្នុងបឹងអាតីតនេះក៏ថាបាន។

“ខ្ញុំមិនគួរនាំទុក្ខដល់ផារីទេ! និយាយរួម គ្រប់យ៉ាងគឺកើតឡើងដោយសារខ្ញុំទាំងអស់ ខ្ញុំជាអ្នកធ្វើឲ្យលោកយាយ និងផារីជួបគ្រោះថ្នាក់…” អននិយាយរួច ក៏អួលដើមកយំខ្សិបខ្សួលម្នាក់ឯង។

“កុំបន្ទោសខ្លួនឯងអី!” ផារីនិយាយលួងលោមអន។ ពេលនេះ ផារីយល់ថាអនគួរឲ្យអាណិតណាស់ ហើយចិត្តស្អប់ និងប្រចណ្ឌទាំងប៉ុន្មានស្ទើរតែរលាយគ្មានសល់។

“ត្រូវហើយ! បើទោះចៅមិនមក ក៏កែមនៅតែតាមរកយាយទាល់តែឃើញ ពិសេសមិត្តចៅដែលមកបឹងនេះ ក៏មិនប្រាកដថារួចខ្លួនដែរ” យាយកឹមពោលឡើង ហាក់ចង់បញ្ជាក់ថា គ្រប់គ្នានឹងមិនបានសុខឡើយ ពេលដែលមកដល់ទីនេះ។

“ចុះក្រុមសក្តិអាចនឹងគ្រោះថ្នាក់ទេ?”

“ពួកគេអាចនឹងមានវាសនាដូចជាយើងឬ? យាយ” អន និងផារីដេញដោលសួរយាយបន្តបន្ទាប់គ្នា។

“យាយមិនប្រាកដទេ ប៉ុន្តែឲ្យអ្នកមកកាន់ទីនេះហើយ កែមគេមិនលើកលែងឲ្យទេ។ មានមនុស្សច្រើននាក់ណាស់ ដែលធ្លាប់លួចមកកាន់ទីនេះ តែបន្ទាប់មកក៏បាត់ខ្លួន….”

“គាត់សម្លាប់ពួកគេ?” ផារីប្រញាប់សួរកាត់។

“យាយមិនដឹងទេ គ្រាន់តែបាត់មិនឃើញមកទៀត”

“ថាមិនត្រូវ គាត់អាចនឹងដេញពួកគេចេញពីទីនេះ មិនបានធ្វើអ្វីអាក្រក់លើពួកគេឡើយ” អននិយាយសម្រួលមកវិញ ដើម្បីកុំឲ្យផារីរន្ធត់ពេក។

“និយាយបែបហ្នឹងក៏ម្យ៉ាងដែរ!”

“ពេលនេះ យាយគិតថា យាយគួរតែដល់ពេល…”

“យាយ! តាកែមមកវិញហើយ” អនប្រញាប់ប្រាប់យាយឲ្យបានដឹងពីដំណើរមកដល់របស់តាកែម។

“កុំបារម្ភ! យើងមិនសម្លាប់ពួកគេទេ បើពួកគេមិនចចេសតាមរកពួកនាង ធ្វើឲ្យរឿងបែកការណ៍”

សំដីតាកែមមុតជ្រៅដល់ផ្លូវអារម្មណ៍មនុស្សរាល់គ្នានៅក្នុងទីនោះ។

“កុំគិតពីអ្នដទៃ ស្អែកនេះពួកនាងនឹងស្លាប់ទាំងអស់គ្នាហើយ”

តាកែមមិនខ្វល់និយាយបន្តទៀត ហើយក៏ដើរទៅជ្រុងម្ខាងក្បែរយាយកឹម ដែលកំពុងសំងំស្ងៀម។ បើទោះតាកែមនៅក្បែរខ្លួនយ៉ាងណា តែដោយគំនុំភ្លើងអតីតកាល ធ្វើឲ្យយាយកែមឆ្អែតចិត្តមិននិយាយរកតាកែមនោះទេ។

គ្រាន់តែក្រឡេកឃើញទឹកមុខរបស់យាយកឹម តាកែមដឹងស្រាប់ទៅហើយ ថាទោះបីជាគាត់ប្រឹងបកស្រាយយ៉ាងណាក៏គ្មានប្រយោជន៍ដែរ។

ពេញមួយយប់នោះ សក្តិគេងមិនលក់ទេ ចិត្តរបស់គេនៅស្ងប់នឹកបារម្ភតែចំពោះអន និងផារី។ ពួកនាងបាត់ខ្លួនយ៉ាងចម្លែកបែបនេះ ច្បាស់ជាមានរឿងអ្វីមិនស្រួលកើតឡើងមិនខាន។ សក្កិក្លាយជាបុរសឯកាជាថ្មី ព្រោះតាំងពីគេត្រូវមនុស្សស្រីចាកចេញចោល គេមិនធ្លាប់មានអារម្មណ៍ដូចពេលនេះឡើយ។

ក្តីស្រលាញ់ចំពោះអន សក្តិមិនដឹងថា កើតឡើងតាំងពីពេលណាទេ គេដឹងត្រឹមថា ពេលដែលបានជួបនាងដំបូង គេក៏មានអារម្មណ៍ប្លែកបាត់ទៅហើយ។ ជាមនុស្សមិនធ្លាប់ជួបគ្នា មិនស្គាល់ប្រវត្តិ ហើយជួបគ្នានៅកន្លែងដ៏ចម្លែកដូចជាបឹងនេះទៀត ក៏ប៉ុន្តែសក្តិបែរជាមានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅ និងជឿជាក់ខ្លាំងចំពោះអនទៅវិញ។

ពេលរៀបព្រឹក សក្តិស្រាប់តែឮសំឡេងចម្លែកក្នុងផ្ទះរបស់តាកែម ដូចអ្វីដែលជេមស៍និយាយពិតមែន។ គេលួចមើលពីចម្ងាយ ក៏ឃើញតាកែមចូលក្នុងផ្ទះគាត់ តាមច្រកមួយទៀតយ៉ាងអាថ៌កំបាំង។

“ច្បាស់ជាតាកែម ជាអ្នកធ្វើរឿងនេះ!” សក្តិលាន់មាត់និយាយ ដោយក្ដាប់ដៃជាប់មិនលែង។

 ខ្ញុំមិនមែនមនុស្សឆ្កួតទេ

“អាកែម! ឯងមែនទេ? ផ្ញើសំបុត្រមិនឲ្យលោកគ្រូវុធ មកទីនេះវិញ”

បុរសចំណាស់ម្នាក់វ័យប្រហែល៥០ឆ្នាំ សក់ស្កូវព្រោង មាឌធំ អង្គុយក្នុងផ្ទះ ឧទានឡើងពេលដែលឃើញកែមដើរចូលទៅដល់។

          “អ៊ុំកែន! ខ្ញុំមិនបានធ្វើអីទេ អ៊ុំ” កែមព្យាយាមប្រកែក ដោយភាពភ័យខ្លាចបង្ហាញឡើង តាមកែវភ្នែករបស់គេ។

“ចុះសំបុត្រឯងផ្ញើតាមគ្រូសៅ ទៅឲ្យគ្រូវុធនោះជាអ្វី? ឯងសរសេរអ្វីខ្លះ?”  បើទោះជាកែមប្រកែក តែមើលទៅគាត់មិនអាចឲ្យកែមរួចខ្លួនស្រួលៗទេ។ តាមមើល គាត់ប្រហែលទទួលទទួលបានតម្រុយ និងភស្ដុតាងច្បាស់ហើយ ទើបប្រាកដប្រជាយ៉ាងនេះ។

“អ៊ុំកែនយល់ច្រលំហើយ! ខ្ញុំមិនដឹងអីទេ។ ហើយមានមូលហេតុអ្វី ដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើបែបនេះ?”

“ព្រោះឯងស្រឡាញ់កឹមកូនស្រីយើង” មិនឲ្យកែមបូបាច់បន្ត អ៊ុំកែនក៏ចាក់ចំមូលហេតុសំខាន់តែម្ដង។

“ខ្ញុំមើលទៅ លោកគ្រូវុធហ្នឹង បោកប្រាស់កឹមទេ គេមិនស្រឡាញ់នាងឡើយ។ គេច្បាស់ជាមិនវិលមកវិញនោះទេ!”

“ឯងគិតថា ធ្វើបែបនេះ យើងឲ្យនាងកឹមការជាមួយឯងមែនទេ?” 

“តែ…”

“អញនឹងប្រាប់នាង កុំសង្ឃឹមថា យើងឲ្យកូនយើងធ្វើជាមនុស្សដូចឯង”

អ៊ុំកែនមិនព្រមស្ដាប់ហេតុផលរបស់កែមបន្ត ហើយក៏ដើរចេញពីទីនោះយ៉ាងលឿនតែម្ដង។ ឃើញស្ថានភាពទៅជាបែបនេះ កែមមិនស្រណុកចិត្តប៉ុន្មានទេ គេក៏ស្ទុះចូលទៅចាប់ដៃគាត់ជាប់។

“ឈប់សិន អ៊ុំ! កុំប្រាប់កឹមអី…” កែមបង្ហាញកែវភ្នែកគួរឲ្យអាណិត ហាក់ព្យាយាមលួងលោមចិត្តរបស់អ៊ុំកែន កុំឲ្យយករឿងមួយនេះទៅប្រាប់កូនស្រីរបស់គាត់ ព្រោះនាងអាចនឹងខឹង ហើយលែងជួបមុខគេ។

“លែងដៃអញ! អញនឹងប្រាប់នាង” អ៊ុំកែនបេះដៃកែមចេញ ហើយក៏ដើរចេញយ៉ាងលឿន។

“កុំអី អ៊ុំ!”

ប្រ៉ាវ!!

អ៊ុំកែនដួលខ្ពាកទៅលើជញ្ជាំងផ្ទះខាងឆ្វេង។ អំបាញ់មិញ កែមស្ទុះចូលទៅចាប់គាត់ទាញមកវិញ តែជ្រុលដៃប្រើកម្លាំងខ្លាំង រហូតគាត់ដួលផ្ងាកក្រោយយ៉ាងដូច្នេះ។

“អ៊ុំយ៉ាងម៉េចហើយ?”

កែមរហ័សចូលទៅកៀកគាត់ ហើយបម្រុងនឹងលើកគាត់ឡើង ក៏ប៉ុន្តែ…

“ភ្លើង! ភ្លើងឆេះហើយ”

កែមស្រែកភ្លាត់មាត់ ព្រោះពេលនេះ ភ្លើងដែលមានមុខងារសម្រាប់បំភ្លឺក្នុងផ្ទះ កំពុងឆាបឆេះផ្ទះនោះហើយ។ ភ្នែកដ៏ស្រទន់របស់កែម ប្រែជាស្រឡាំងកាំង។ គេដើរប្រុងនឹងចូលទៅជួយអ៊ុំកែន តែស្រាប់តែទុចដំណើរ…

ទំនាស់ចាប់ផ្ដើមកើតឡើងប្រឆាំងគ្នា ក្នុងខ្លួនកែម។ គេមិនប្រាកដចិត្តឡើយ ថាគេគួរតែជួយអ៊ុំកែន ឬយ៉ាងណា? បើជួយគាត់ គាត់ច្បាស់ជាយករឿងនោះ ទៅប្រាប់កឹមមិនខាន ប៉ុន្តែបើទុកគាត់ឲ្យនៅក្នុងនោះបែបនេះ គាត់នឹងស្លាប់។ គិតចុះគិតឡើង នៅតែគ្មានច្រកចេញ ណាមួយ រឿងហេតុថ្ងៃនេះ ក៏បង្កឡើងពីរូបគេ បើគាត់នៅរស់ គេច្បាស់ជាមិនរួចខ្លួនឡើយ។

ភាពច្របូកច្របល់ ចាប់ផ្ដើមរួមរិតសតិអារម្មណ៍កែមទាំងមូល គេមិនដឹងធ្វើយ៉ាងណាឲ្យល្អទាំងសងខាងឡើយ រវាងគេ និងអ៊ុំកែន ត្រូវតែមានម្នាក់ស្លាប់ ដូច្នេះ អ្នកដែលនៅរស់ កែមច្បាស់ជាជ្រើសយករូបគេ។ សម្រេចចិត្តហើយ កែមក៏ចាកចេញពីក្នុងផ្ទះនោះ ដោយមិនខ្វល់ពីអ៊ុំកែនដែលកំពុងដេកស្ដូកស្ដឹងមិនដឹងខ្លួន។

“ភ្លើងឆេះផ្ទះ! ជួយ! ជួយផង ភ្លើងឆេះផ្ទះខ្ញុំហើយ” កឹមទើបតែមកដល់ផ្ទះ ភ័យខ្លាំងឥតឧបមា ពេលឃើញផ្ទះខ្លួន ត្រូវអណ្ដាតភ្លើងគ្រប់ដណ្ដប់បែបនេះ។

“កែម!!” គ្រាន់តែឃើញកែមឈរនៅជ្រុងម្ខាងនៃផ្ទះនោះ កឹមក៏ស្រែកភ្លាត់មាត់ ព្រោះពិភាល់ក្នុងចិត្ត។

“ហេតុអ្វីក៏កែមនៅទីនេះ? ឬមួយ…” កឹមយកដៃខ្ទប់មាត់ ដោយសារភ្ញាក់ផ្អើលនូវគំនិតមួយ ដែលផុតក្នុងខួរក្បាល់របស់នាង។ អាចទេ? ដែលកែមជាអ្នកធ្វើរឿងនេះ។ ហេតុក៏គេមិនជួយពន្លត់ភ្លើង ឬក៏ស្រែកឲ្យគេជួយ? តើឪពុកនាងនៅក្នុងផ្ទះនោះឬទេ?

កែមពេលបានជួបកឹមក្នុងពេលនោះ គេស្រាប់តែឈរគាំងនិយាយមិនចេញ។ គេមិនដឹង ថាគួរឆ្លើយប្រាប់នាងបែបណានោះទេ។

“គឺ…”

“ហេតុអ្វីក៏កែមដុតផ្ទះខ្ញុំ? ហើយពុកនៅក្នុងផ្ទះនោះដែរទេ?”  កឹមស្រែកសួរទៅកែម ព្រោះគេមិនទាន់ឆ្លើយនឹងសំនួរនាងនៅឡើយទេ។

“ខ្ញុំមិនបានដុតទេ! គឺ… គឺអ៊ុំកែនគាត់ធ្វើដួលចង្កៀង ឆេះខ្លួនឯងទេ កឹម” កែមនិយាយញ័រមាត់ញ័រក ស្ទើរមិនអាចនិយាយរួច។

“មានន័យថា… ពុកនៅខាងក្នុងមែនទេ?” កឹមបើកភ្នែកធំៗ ព្រោះរន្ធត់ចិត្តជាខ្លាំង។

“ពុក…”  និយាយមិនទាន់ផុតមាត់ផង កឹមក៏ស្ទុះវ៊ឹង ចូលទៅក្នុងទីនោះ ទាំងភ្លើងកំពុងឆាបឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ។

“កុំអី! កុំចូលទៅអី។ កឹមអាចស្លាប់ណា”

កែមរហ័សចូលទៅចាប់កឹមជាប់មិនលែង ព្រោះគាត់មិនអាចបណ្ដោយឲ្យមនុស្សស្រីដែលគាត់ស្រឡាញ់ត្រូវស្លាប់ទាំងបែបនេះឡើយ។

“លែងយើងភ្លាម! ឯងជាឃាតកសម្លាប់ពុកយើង។ ហេតុអ្វីឯងជាមនុស្សព្រៃផ្សៃម្ល៉េះ?” កឹមនិិយាយឡើង ទាំងទឹកភ្នែកហូរជោកថ្ពល់ ស្រែកយំខ្សិបខ្សួល ដោយសារបាត់បង់ឪពុកជាទីស្រឡាញ់។ កាលមុន ម្ដាយនាងទៅចោលនាងម្ដងហើយ នាងមិនចង់ឃ្លាតឆ្ងាយពីពុកនាងម្នាក់ទៀតទេ។

“ខ្ញុំមិនបានសម្លាប់ គាត់ទេ! កឹមកុំខឹងខ្ញុំអី”

គ្រាំង!!!

គ្រោងផ្ទះទាំងមូល ត្រូវបានលេបត្របាក់ទាំងស្រុងហើយ។ ទីនោះ គេមិនអាចឃើញផ្ទះដ៏រឹងមាំ ដែលមានគ្រួសារមួយ រស់នៅដោយសុភមង្គលតទៅទៀតឡើយ ព្រោះពេលនេះ កន្លែងនោះសល់ត្រឹមផេះ និងធូលីរាយប៉ាយពាសពេញផ្ទៃជុំវិញនោះ។

“ពុក! ពុកកុំទៅចោលខ្ញុំអី ហិហិ…” កឹមទ្រហូរយំកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។ ឯកែមវិញមិនអាចធ្វើអ្វីបាន មានតែប្រឹងចាប់នាងឲ្យជាប់ កុំឲ្យគិតខ្លីទៅបូជាខ្លួនក្នុងភ្នក់ភ្លើងជាមួយឪពុកតែប៉ុណ្ណោះ។

“ឯង! ឯងសម្លាក់ពុកខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងទៅប្រាប់អ្នកភូមិ” កឹមមិនដឹងបានកម្លាំងមកពីណា រើបម្រះខ្លួនរហូតរបូតចេញពីរង្វង់ដៃរបស់កែម ហើយរត់ចេញពីគេយ៉ាងលឿន។

កែមភិតភ័យជាខ្លាំង ព្រោះខ្លាចថា កឹមនឹងប្រាប់រឿងនោះដល់អ្នកភូមិមែន គេក៏ប្រញាប់ទៅតាមនាងពីក្រោយ ដើម្បីបញ្ឈប់ដំណើរនាង។

“ឈប់!”

សម្រែកកែមលាន់ឮខ្លាំង ពីក្រោយការបោះជំហានញាប់ស្មេរបស់កឹម តែវាមិនបានធ្វើឲ្យនាងឈប់ស្ងៀម មិនបន្ដដំណើរឡើយ។

“ឮខ្ញុំហៅទេ! ម៉េចបានមិនឈប់?”

កែមសង្គ្រប់ចាប់កឹមពីក្រោយយ៉ាងណែន រហូតនាងមិនអាចរើខ្លួនរួច។

“លែងយើងភ្លាម!”

“កឹម! ខ្ញុំស្រឡាញ់កឹម។ កុំធ្វើបែបនេះបានអត់?”

“យើងមិនស្រឡាញ់ឯងទេ ហើយក៏គ្មានថ្ងៃស្រឡាញ់ឯងដែរ។ ឯងជាឃាតកសម្លាប់ពុកយើង” កឹមប្រកែកជាមួយកែមដោយភាពស្វាហាប់ ហើយព្យាយាមរើខ្លួនចេញពីកែម។

“មកពីអាគ្រូវុធហ្នឹងមែនទេ? វាមិនមករកកឹមវិញទេ កុំចាំវាអី។ ខ្ញុំសន្យាថា នឹងមិនឲ្យនាងពិបាកឡើយ” កែមព្យាយាមលួងលោមកឹម ដោយភាសាភ្លន់ភ្លន់ តែពាក្យទាំងនោះហាក់មិនបានចូលក្នុងត្រចៀករបស់កឹមឡើយ។

“បងវុធមិនក្បត់ឡើយ គាត់នឹងវិលមកវិញ!”

“នាងជឿវា! ចាំវា! ទាំងដែលវានឹងមិនវិលមករកនាងវិញ។ តែខ្ញុំ នាងមិនដែលឲ្យឱកាសម្ដងណាឡើយ។ ហេតុអ្វីអ្ហាស៎?”

កែមស្រាប់តែច្រលោតដូចកម្រោលចូល ហើយក្ដាប់កដៃនាងយ៉ាងណែន។ កែវភ្នែកគេ ចាប់ផ្ដើមច្រាលដោយកំហឹង។

“ឈឺ! លែងដៃភ្លាម” 

“ពីថ្ងៃនេះទៅ កឹមត្រូវតែស្រឡាញ់ខ្ញុំតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ មិនអាចនឹកគិតវាទៀតឡើយ”

បីសាចកំហឹង ហាក់ចូលសន្ឋិតក្នុងខ្លួនកែម។ គេប្រែជាមនុស្សដែលមានសតិម្នាក់ ក្លាយជាមនុស្សដែលមានត្រឹមកាយ តែខួរក្បាលត្រូវខ្មោចគ្រប់គ្រង។  

“ជួយផងៗ ជួយខ្ញុំផង!” កឹមប្រមូលថាមពលដែលសេសសល់ទាំងប៉ុន្មាន ស្រែកខ្លាំងៗឡើង ដើម្បីដង្ហើយរកជំនួយ។

“គ្មានអ្នកណាគេមកទីនេះ ជួយនាងឡើយ!”

 “យើងនឹងប្រាប់អ្នកភូមិ ពីភាពព្រៃផ្សៃរបស់ឯង។ ឯងសម្លាប់ពុកយើង!”

“អ្នកណាជឿនាង?” កែមនិយាយ ទាំងសើចចុងមាត់។

“…….”

កឹមមិនមាត់បន្ត ព្រោះនាងដឹងថានាងនឹងគ្មានឱកាសត្រូវគេជួយសង្គ្រោះឡើយ។ ម្យ៉ាងកន្លែងនោះជាកណ្ដាលព្រៃស្ងាត់ និងជាពេលយប់ថែមទៀត គ្មានអ្នកណាគេទៅកាន់ទីនោះទៀតទេ។

ដោយខ្លាចថា កន្លែងនោះពុំសូវមានសុវត្ថិភាពក្នុងការលាក់បំបាំងនូវកឹម កែមក៏វាយនាងឲ្យសន្លប់ ហើយអូសនាងចូលទៅក្នុងព្រៃកាន់តែជ្រៅ រួចចង់ជាផ្អោបនឹងគល់ឈើមួយ។ ក្នុងខណះនោះ ដើម្បីប្រាកដចិត្តថានាងនឹងមិនអាចរត់គេចចេញពីទីនោះបាន គេក៏វាយបំបាក់ជើងឆ្វេងនាងទៀត។ គេគិតជាប់រហូត ហើយនៅតែខ្លាចថា កឹមអាចនឹងយករឿងគ្រប់យ៉ាងរបស់ខ្លួនប្រាប់ឲ្យអ្នកភូមិបានដឹង។

“ឲ្យខ្ញុំសូមទោសកឹម ខ្ញុំធ្វើបែបនេះ ក៏ដើម្បីយើងទាំងពីរដែរ”

កែមនិយាយតែប៉ុណ្ណេះ ក៏ចាកចេញពីទីនោះតែម្ដង ព្រោះភារកិច្ចគេបន្ទាប់ គឺសម្រួលអ្នកភូមិ កុំឲ្យមានភាពចលាចល និងប្រាប់អ្នកភូមិឲ្យបានដឹងពីដំណឹងស្លាប់របស់កឹម និងឪពុកនាង ដែលស្លាប់យ៉ាងអណោចអធមក្នុងអគ្គីភ័យនោះ។

 …………….

តាកែមដើរមួយៗ ចេញពីក្នុងផ្ទះខ្មោចនោះដោយក្ដីអស់សង្ឃឹម បន្ទាប់ពីរកកកាយទីនោះស្ទើរខ្ទេចខ្ទីអស់ហើយ នៅតែគ្មានតម្រុយពីយាយកឹមដដែល។

“តាឃើញគាត់អត់?”

តាកែមសម្លឹងមុខអនត្លែ ហើយដកដង្ហើមធំមួយមុុននឹងនិយាយ៖

“នាងចង់កុហកយើងឬ? យ៉ាងណាក៏ផ្ទះនេះគ្មានអ្នកណាគេរស់នៅដែរ បើនាងរស់នៅជាមួយបានមានតែខ្មោចទេ”

អនស្រាប់តែបើកភ្នែកធំៗហើយនិយាយឡើង៖

“ទេ! មិនមែនខ្មោចទេ យាយជាមនុស្សធម្មតា”

“មនុស្សធម្មតាខ្មោចយក៍អីហាស់! គ្មានអ្នកណានៅក្នុងហ្នឹងទេ”។

តាកែមចាប់ផ្តើមក្ដៅឆ្ួលពេញខ្លួន ហើយមួម៉ៅខ្លាំងមួយរំពេចន៍ ព្រោះតែអ្វីដែលអនបានលើកឡើងនិងអ្វីដែលគាត់ទៅដល់វាមិនដូចគ្នាទាល់តែសោះ។ មិនមានលោកយាយណាម្នាក់នៅក្នុងផ្ទះនោះឡើយ មានតែភាពងងឹតសូន្យសុង និងឥវ៉ាន់បន្តិចបន្តួចរបស់អនប៉ុណ្ណោះ។

“មិនពិតទេ មិញហ្នឹងគាត់នៅខាងក្នុងតើ” អននៅតែនិយាយថាលោកយាយនៅខាងក្នុងផ្ទះដដែល ព្រោះនាងច្បាស់ក្នុងចិត្ត។

“ខាងក្នុងអី បើយើងចូលទៅអំបាញ់មិញគ្មានអ្នកណាផងហ្នឹង!”

“អត់ទេមាន?” អនគំហកសួរដាក់តាកែមវិញ។

“នាងឈប់កហុកយើងទៅ យើងថាគ្មានអ្នកណា គឺគ្មានអ្នកណាហើយ ម៉េចក៏នាងមិនជឿយើងអ៊ីចឹងអ្ហាស៎?”

សំឡេងប្រកែកគ្នាពីមួយទៅមួយរហូតដល់សំឡេងរបស់បុរសម្នាក់បានបន្លឺឡើងមក៖

“អនមានរឿងអីហ្នឹង?”

គ្រាន់តែបានឃើញកំលោះមកដល់ភ្លាម នាងស្រាប់តែមានទំនុកចិត្តឡើងមក ហើយឆាប់និយាយទៅរកមនុស្សប្រុសដែលទើបមកដល់៖

“សក្តិជួយខ្ញុំផង តានេះចោទខ្ញុំថាជាមនុស្សឆ្កួត តាមពិតខ្ញុំមិនបានឆ្កួតអ្វីឡើយ។ កុំជឿសម្តីគាត់អី”។

តាកែមនិយាយទៅកាន់សក្តិភ្លាម៖

“ឯងមកល្អហើយ! ឯងស្គាល់នាងនេះដែរ?”

“បាទខ្ញុំស្គាល់តា” សក្តិនិយាយដោយការគោរពបំផុត ហើយក៏មិនស្រណុកក្នុងចិត្តប៉ុន្មានដែរ។

គ្រាន់តែចម្លើយបានបង្ហើបឡើងភ្លាម តាកែមក៏បន្ត៖

“ស្គាល់ល្អហើយ តែយើងប្រាប់ឱ្យដឹងថា នាងនេះវាឆ្កួតទេ នាងត្រូវខ្មោចសណ្ខិតមិនខាន”។

អនស្លុតចិត្តណាស់ ដែលតាកែមនៅតែចោទនាងថាជាមនុស្សឆ្កួតបែបនេះ។ គាត់ដូចជាកំពុងព្យាយាមរុញអនឲ្យដល់ផ្លូវទាល់ ហើយព្រមទទួលស្គាល់ថា ទីនោះគ្មានអ្នកណាផ្សេងក្រៅពីនាងឡើយ។ ម៉េចបានជាគាត់ធ្វើបែបនេះ? ម៉េចបានគាត់ចេះតែគិតថានាងជាមនុស្សឆ្កួតយ៉ាងហ្នឹង ឬមួយគាត់មិនចង់ជឿការពិតដែលខ្លួនបានឃើញនឹងភ្នែកទេ ថានាងជាមនុស្សធម្មតា មិនបានឆ្កួតអ្វីឡើយ។

“អត់ទេតា ខ្ញុំមិនបានឆ្កួតអ្វីទេ គឹលោកយាយពិតជានៅខាងក្នុងផ្ទះមែន​ ម៉េចក៏តាចូលទៅមិនឃើញទៅវិញ?” អនមិនអាចទទួលយកការចោទប្រកាន់បាន ក៏ខំប្រឹងប្រកែក។

សក្តិឈរស្តាប់អ្នកទាំងពីរប្រកែកគ្នា ព្រោះតែមិនទាន់ក្ដាប់បានស្ថានការដែលអ្នកទាំងពីរកំពុងតែឆ្លងកាត់ជាមួយគ្នា។ គេមិនបាននិយាយអ្វីបន្តទេ គេស្តាប់តាកែមនិយាយដោយយកចិត្តទុកដាក់បំផុត៖

“មិនឃើញស្អីទេ! បើយើងចូលទៅមើលហើយ តែគ្មានឃើញផង នាងត្រូវខ្មោចនៅបឹងនេះសណ្ខិតហើយ”

“អត់ទេ!!!” អនងាកមករកសក្តិ។

“តាខ្ញុំហ៊ានអះអាងណាថា អនមិនមែនឆ្កួតឡើយ”

តាកែមគ្រាន់តែឮសក្តិនិយាយដូច្នោះភ្លាម គាត់ស្រាប់តែសម្លុតសក្តិដូចអនអ៊ីចឹងដែរ៖

“មិនមែនឆ្កួតក្បាលឯងអី? ចង់ឱ្យយើងដេញទាំងឯងចេញពីភូមិដែរមែន?”

តាកែមយករឿងដេញចេញពីភូមិមកគំរាម ព្រោះមិនចង់ឱ្យការពិតមួយចំនួនលេចរូបរាងឡើងនៅចំកណ្តាលមុខគាត់។ បើតាមទឹកមុខគាត់ ពេលទើបតែចេញពីក្នុងផ្ទះខ្មោចនោះ វាបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា គាត់ច្បាស់ជារកឃើញភាពមិនប្រក្រតីណាមួយ បង្ហាញពីដំណើរយាយកឹមមិនខាន តែគាត់បែរជាធ្វើមិនដឹងរឿងអីទាំងអស់ ហើយព្យាយាមឈប់ឲ្យគ្រប់គ្នាគិត ពីវត្តមានលោកយាយចម្លែកនេះទៅវិញ។ តើគាត់មានបំណងអ្វីឲ្យប្រាកដទៅ?

“តែអនពិតជាមិនឆ្កួតទេ តា” សក្តិនិយាយតបតិចៗ

“បើមិនឆ្កួត ម៉េចនាងអាចនៅផ្ទះនេះបាន?”

“ខ្ញុំថានាងមិនឆ្កួតទេ ព្រោះខ្ញុំក៏បានឃើញយាយម្នាក់នោះដែរ គាត់លបមើលនាងនិងសក្តិនិយាយគ្នា”

សំឡេងផារីបានបន្លឺឡើង នាងដើរមកដល់ទីនេះដូចគ្នា។ ហើយអ្វីដែលនាងកំពុងតែនិយាយពេលនេះ កំពុងតែប្រឆាំងនឹងគំនិតតាកែមហើយ។ នាងប្រហែលមិនទាន់ដឹងរឿង និងយល់សាច់ការណ៍នៅឡើយ ថាតាកែមស្អប់ប៉ុនណា នូវមនុស្សដែលបដិសេដគំនិតរបស់គាត់ និងអ្វីដែលគាត់ចង់ឲ្យពួកគេជឿ។

“នាងប្រហែលជាព្រិលភ្នែកហើយ ផារី។ ទីនេះ គ្មានមនុស្សណារស់នៅឡើយ បើឃើញមែន ច្បាស់ជាខ្មោចយាមបឹងមិនខាន”

“ក៏ប៉ុន្តែ ខ្ញុំឃើញច្បាស់ណាស់!” ផារីប្រកែក

“ច្បាស់ណាស់ស្អី បើយើងនៅទីនេះមួយជីវិតហើយ មិនដែលដឹងថាអ្នកណានៅផង។ ពួកឯងកុំមកធ្វើឱ្យស្រុកភូមិនេះចលាចលជាថ្មីឲ្យសោះ បើមិនចង់ចេញពីទីនេះទេ កុំនិយាយអីផ្តេសផ្តាសទៀត។ បើតាមយើងមើល ពួកឯងប្រាកដជាបានធ្វើអ្វីបំពានដល់គេហើយ ត្រូវតែសែនឲ្យខ្មោចនៅទីនេះ ហើយឈប់រំលឹកពីរឿងហ្នឹងទៀត”

“តែ…” ផារីប្រុងនឹងតមាត់គាត់ទៀត តែត្រូវសក្តិដែលនៅជិតហ្នឹងឃាត់ទាន់ ព្រោះគេហាក់ដូចសង្ស័យរឿងម្យ៉ាងនូវប្រតិកម្មរបស់តានៅពេលនោះ។

“ផារីបានហើយ កុំតតាំងជាមួយនឹងគាត់អី” សក្តិទាញដៃផារីទៅជ្រុងម្ខាង ហើយនិយាយតិចៗទៅកាន់នាង។

“តែខ្ញុំពិតជាបានឃើញយាយចាស់នោះពិតមែន” ផារីតបវិញ។

“យប់ហើយ យើងទៅសម្រាកទៅ និយាយអីក៏គ្មានប្រយោជន៍ដែរ”។

បើអ្នកផ្សេងឃាត់ប្រហែលជាផារីមិនស្ងាត់ទេ តែនេះសក្តិឃាត់ច្បាស់ណាស់នាងត្រូវបញ្ឈប់គ្រប់យ៉ាងឱ្យឈប់ត្រឹមប៉ុណ្ណឹងសិន។ សក្តិ ផារីនិងអន ព្រមទាំងតាកែមក៏បាននាំគ្នាដើរចូលភូមិវិញ។ សក្តិបានសម្រេចឱ្យអនទៅស្នាក់នៅជាមួយនឹងអេណានិងផារី ដែលនៅក្បែរតង់របស់គេ។

យប់នោះ អនគេងមិនលក់ឡើយ នាងខ្វល់ចិត្តអង្គុយគិតគ្រប់ពាក្យគ្រប់ម៉ាត់ដែលតាកែមបាននិយាយមកកាន់ខ្លួនថាជាមនុស្សឆ្កួត។ ការដែលត្រូវគ្រប់គ្នាយល់ថាខ្លួនជាមនុស្សវិកលចរិក អនមិនសប្បាយចិត្តឡើយ ហើយការផ្សងព្រេងដ៏គ្រោះថ្នាក់មកកាន់បឹងកំណាចនេះ ក៏ដើម្បីចង់ដឹងពីរឿងពិតនៅពីក្រោយ ការយល់ឃើញរបស់ចាស់ទុំក្នុងគ្រួសារ ដែលថានាងត្រូវមានជំងឺតត្រកូលពីជីតានាង ដោយត្រូវអំពើអំពាន់របស់គេដែរ។

ភ្នក់ភ្លើងនៅចំពោះមុខអន កំពុងតែត្រូវដុតឆេះ បង្កើតបានជាអណ្ដាតភ្លើងភ្លឺចិញ្ចាច ក៏ប៉ុន្តែវាមិនអាចបំភ្លឺចិត្ត និងចម្ងល់របស់អនឲ្យមានរស្មីចាកចេញពីភាពងងឹតសូន្យឈឹងបានឡើយ។

អនអង្គុយសម្លឹងទៅផ្កាភ្លើង ដោយអារម្មណ៍សោកសៅបំផុត…..

សក្តិដែលគេងមិនលក់ដូចគ្នាស្រាប់តែបានឃើញអនកំពុងតែអង្គុយម្នាក់ឯង គេក៏បានដើរមកជិត ហើយសម្រួលឥរិយាបទអង្គុយក្បែរនាង៖

“នៅគិតរឿងកាលពីល្ងាចមិញទៀតមែនទេ?”

អនសម្លឹងមើលសក្តិដោយទឹកមុខប្លែកខុសពីធម្មតា ហាក់ចង់បានការយល់ចិត្ត និងពាក្យលួងលោមពីគេជាខ្លាំង។

“អនកុំគិតច្រើនអីណា មិនមានអ្នកណាគិតដូចជាតាកែមទេ“ ព្រោះតែអនមិនឆ្លើយ សក្តិក៏និយាយបន្ត៖

“តែខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្តសោះ”

អននិយាយទាំងទឹកមុខស្រពោនសម្លឹងមើលផ្កាភ្លើងកំពុងឆេះ៖

“កុំអ៊ីចឹងអី កុំគិតច្រើនអីណា អនប្រហែលជាត្រូវប្រើពេលបន្តិច ទើបអាចផ្លាស់ប្ដូរទស្សនៈគេបាន”

ទោះបីសក្តិព្យាយាមនិយាយលើកទឹកចិត្តនាងយ៉ាងណា ក៏អននៅតែខ្វល់ចិត្តដដែលហ្នឹង ព្រោះគ្រប់យ៉ាងដែលតាកែមគិតអាចជាការពិត នាងក៏ធ្លាប់ត្រូវអ្នកផ្ទះគិតថានាងជាមនុស្សបែបហ្នឹងដែរ​។ អនជាមនុស្សចូលចិត្តភាពស្ងប់ស្ងាត់ តែមិនមែនរស់នៅឯកោឡើយ។ នាងធុញទ្រាន់ ពេលត្រូវរងសម្ពាធពីគ្រួសារ ដោយយល់ថា ជាត្រូវអំពើរបស់គេ ហើយមានសតិមិនប្រក្រតី។ រឹតតែចង់បញ្ជាក់ កាន់តែបន្ថែមការយល់ច្រឡ ដូច្នេះនាងមានតែចេញមកស្វែងរកការពិតដោយខ្លួនឯង។ អនបន្ធូរដង្ហើមធំមួយ បន្ថយភាពតានតឹង៖

“មែនហើយ ខ្ញុំក៏គិតអ៊ីចឹងដែរ”

ការសន្ទនាដ៏វែងអន្លាយ បានរំខានដំណេករបស់ផារីយ៉ាងខ្លាំង។ ផារីគេងមិនលក់ទាល់តែសោះ កាលបើបានឮពាក្យសាសងគ្នារបស់សក្តិ និងអន ម្យ៉ាង រឿងចម្លែកៗ ដែលបានកើតឡើងទាំងប៉ុន្មាន ហាក់មិនអាចរលុបចេញពីការចង់ចាំរបស់ផារីងាយៗឡើយ។

ផារីដើរចេញពីតង់ ហើយឈរសម្លឹងមើលអ្នកទាំង២ដោយកែវភ្នែកដក់ជាប់ដោយភាពច្រណែន និងចងចិត្តស្អប់ បន្ទាប់មកនាងក៏ដើរហួសសំដៅទៅរកផ្ទះរបស់តាកែមតែម្ដង។

ក្រោយពីគោះទ្វារយ៉ាងយូរ តែគ្មានសំឡេងតប ផារីក៏សាករុញទ្វារលមើល។ ទ្វារបន្ទប់ក៏របើកឡើង៖

“តា! តា! ហើយគាត់ទៅណាហ្នឹង?”

ផារីលាន់មាត់ម្នាក់ឯង ព្រោះក្នុងផ្ទះនោះ ពុំឃើញស្រមោលតាកែមឡើយ។ តើគាត់បាត់ទៅណាអ៊ីចេះ? គំនិតផារីដែលចង់ប្រឹក្សានឹងតាកែមទាំងប៉ុន្មានក៏បានរលាយអស់។

“តើគាត់ទៅណា បានមិនឃើញនៅកន្លែងគេងគាត់អ៊ីចឹង?”

នាងដើរនិយាយតែម្នាក់ឯងត្រលប់មករកតង់នាងវិញ ហើយនាងគិតក្នុងចិត្តថា៖

“ស្លាប់ហើយ តិចតាកែមទៅរកយាយនោះទេដឹង?”

ផារីចាប់ផ្ដើមពិភាល់ក្នុងចិត្តខ្លាំងឡើង។

“រាល់ដងមិនឃើញគាត់បែបហ្នឹងផង ព្រលប់ឡើងគេង តែនេះ…”

អេណាដែលនៅក្នុងតង់ជាមួយនឹងនាងនិយាយឡើង៖

“និយាយអីហ្នឹងផារី បានអត់ដេកអត់ពួនអ៊ីចឹង? ហើយទើបមកពីណា?”

“គ្មានមកពីណាទេ!” ផារីឆ្លើយកាត់ៗ

“អ៎ទៅលួចមើលអននិងសក្តិនិយាយគ្នាមែន?”

សំណួរនេះចាក់ដល់បេះដូងផារីតែម្តងហើយ ម៉េចក៏អេណានិយាយដូច្នោះកើត តែទឹកមុខមាំរបស់ផារីនៅតែអាចលាក់បាំងភាពទន់ខ្សោយក្នុងនាមជាមនុស្សស្រីរបស់នាងដដែល។

“អត់ទេ!”

ផារីមិនខ្វល់និយាយជាមួយអេណាបន្ត ហើយក៏ចូលទៅដេកជាមួយនឹងកង្វល់ក្នុងចិត្ត។ កាន់តែគិត ផារីកាន់តែមិនយល់។ នាងយល់ថា អាកប្បកិរិយារបស់តាកែមប្លែកៗយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ។ តើគាត់បាត់ខ្លួនទៅណា ដោយអាថ៌កំបាំងទាំងយប់បែបនេះ? ឬមួយកាត់មានអ្វីលាក់បាំងជាមួួយពួកគេ?

យប់នោះ ផារីបានដេកលង់លក់ជាមួយនឹងចម្ងល់ជាច្រើនចាក់ស្រេះប្រទាក់ក្រលា ដែលមិនអាចស្រាយបាន។

ជំពូក១២ ចម្ងល់

ព្រឹកព្រលឹមឡើង ផារីក៏រូតរះទៅរកជេមស៍ ដើម្បីប្រាប់នូវរឿងម្យ៉ាង ដែលនាងកំពុងឆ្ងល់។ ផារីទើបតែចាប់អារម្មណ៍នូវសំឡេងដ៏ចម្លែកមួយ ដែលឮចេញពីបន្ទប់តាកែមដែលនៅជិតហ្នឹង។ គ្រាន់តែនាងរៀបរាប់ប្រាប់រឿងរ៉ាវដែលនាងសង្ស័យភ្លាម ពេលនោះជេមស៍ស្រាប់និយាយឡើង៖

“អឺមែនតើ យើងក៏ឮដែរ”

ឮជេមស៍និយាយដូច្នេះ ស្រាប់តែផារីដើរលឿនទៅរកបន្ទប់តាកែម ទាំងដែលព្រះអាទិត្យមិនទាន់រះស្រួលបួលផង ថាមិនត្រូវ តាកែមមិនទាន់ភ្ញាក់ពីដំណេកនៅឡើយទេ។ ពេលនោះជេមស៍ចាប់ដៃនាងជាប់៖

“ផារីទៅណាហ្នឹង?” ជេមស៍សួរនាង

“ទៅសួរគាត់ឱ្យដឹង”

ជេមស៍មិនប្រលែងដៃអនុញ្ញាតឲ្យនាងចេញទៅ ហើយស្តីឱ្យផារី៖

“ផារីឆ្កួតទេអ្ហី? ធ្វើបែបនេះ អាចនឹងធ្វើឲ្យតាកែមខឹងណា”

“តែខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បញ្ជាក់រឿងនេះ ឲ្យច្បាស់តែប៉ុណ្ណោះ”

“កុំទៅអី! ជឿខ្ញុំទៅ។ ខ្ញុំក៏យល់ថាចម្លែកដែរ តែនេះយើងមកសុំគាត់ជ្រកកោន កុំទៅបំពានរឿងផ្ទាល់ខ្លួនគាត់អី”

“តែបើគាត់ពិតជាមានរឿងលាក់បាំងមែន យើងអាចនឹងគ្រោះថ្នាក់គ្រប់ពេលណា” ផារីចាប់បេះដៃជេមស៍ចេញពីកដៃរបស់នាង ហើយសម្លឹងមើលកែវភ្នែករបស់គេ ដូចព្យាយាមប្រាប់ឲ្យគេព្រមលែងនាង និងយល់ស្របឲ្យនាងទៅស្វែងរកការពិតនៅពីក្រោយនោះ។

“ផារីកុំអី! ចាំពិភាក្សាជាមួយអាសក្តិសិនទៅ”

“កុំទៅរំខានសកិ្ត គ្រាន់តែរឿងអនម្នាក់ គេពិបាកចិត្តណាស់ទៅហើយ”

ទោះជេមស៍ព្យាយាមឃាត់ផារីយ៉ាងណា ប្រើហេតុផលបែបណាក៏មិនអាចឃាត់ដំណើរនាងបានដែរ។ បន្ទាប់ពីជេមស៍ព្រមលែងដៃនាងហើយ ផារីក៏ដើរយ៉ាងលឿនសំដៅទៅរកផ្ទះរបស់តាកែម។

ដើរទៅដល់ភ្លាម ផារីក៏លើកដៃគោះទ្វារខ្លាំងៗ ដើម្បីប្រាកដថា តាកែមនៅខាងក្នុងឬក៏អត់។ សំឡេងគោះទ្វារដំបូង មិនទាន់បានដាច់សូរផង ទ្វារផ្ទះក៏របើកឡើង ដោយបង្ហាញវត្តមានតាកែមឡើង។

“មានការអី?” ទឹកមុខកំណាចរបស់តាកែមប្រៀបដូចមនុស្សជាប់ពិរុទ្ធបានបញ្ចេញមក។

“តា!” ផារីនិយាយឡើងទាំងស្លុតចិត្ត ព្រោះនាងភ្ញាក់ផ្អើល ពេលដែលឃើញស្ថានភាពគាត់ទៅជាបែបនេះ។

“មានការអីទាំងព្រឹក ពួកឯងមិនទៅថតទេអ្ហាស៎?”

“ទៅតើ តា!” ជេមស៍រហ័សឆ្លើយតបជំនួស ហើយក៏អូសផារីចេញជាប្រញាប់។

នៅតាមផ្លូវត្រលប់មកវិញផារីនិយាយ៖

“ឈប់សិនមើល៍ ជេមស៍អូសខ្ញុំមកធ្វើអី?”

“ផារីមានឃើញជើងតាកែមប្រឡាក់អីទេ?”

“ឃើញតើ! ជើងគាត់ប្រឡាក់ភក់ និងសំរាមមួយចំនួន ដូចទើបតែមកពីដើរក្នុងព្រៃអ៊ីចឹង” ផារីនិយាយទាំងមិនសប្បាយចិត្ត ហើយស្រមៃទៅរូបរាងតាកែមអំបាញ់មិញ។

“ខ្ញុំគិតថា តាកែមទើបនឹងមកពីបឹងនោះទេ។ មុខគាត់ភ័យយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ គួរឲ្យសង្ស័យណាស់។ គាត់ថា កន្លែងនោះជាកន្លែងហាមឃាត់មិនឲ្យអ្នកណាទៅទេ ម៉េចក៏គាត់បែរជាលួចទៅទីនោះស្ងាត់ៗទៅវិញ ហើយសំឡេងចម្លែកនោះ ខ្ញុំ និងជេមស៍ក៏ឮរាល់តែថ្ងៃហ្នឹង ឬមួយគាត់ទៅបឹងនោះរាល់យប់?” ផារីឧទានឡើង ទាំងបើកភ្នែកធំៗ។ នាងដូចជាកំពុងនឹកឃើញនូវអ្វីមួយ។ នាងចាប់ផ្ដើមស្មុគស្មាញកាន់តែខ្លាំងហើយ។

“ចុះគាត់ទៅទីនោះរាល់យប់ធ្វើអី?” ជេមស៍សួរព្រោះមិនទាន់យល់ការវិភាគវែកញែក និងការសន្និដ្ឋាខរបស់ផារី។

“រឿងហ្នឹង ដែលខ្ញុំឆ្ងល់។ តើគាត់ទៅទីនោះធ្វើអី?”

ផារីនៅស្ងៀមទ្រឹង ឯមាត់ទន្ទីងសំនួរនេះជាប់ ដូចកំពុងស្វែងរកចំណុចសង្ស័យឲ្យច្រើនជាងនេះ ដើម្បីឆ្ពោះទៅរកការពិតណាមួយ។

មិនខ្វល់តបជាមួយជេមស៍បន្ត ផារីក៏ដើរចាកចេញពីទីនោះយ៉ាងលឿនតែម្ដង។ ផារីចេញផុតទៅហើយ តែជេមស៍នៅតែគិតមិនយល់នូវអ្វីដែលនាងនិយាយ ហើយនឹងរឿងដែលនាងកំពុងសង្ស័យនាពេលហ្នឹង។ ជេមស៍ដឹងត្រឹមថា តាកែមចម្លែក តែគេមិនដឹងថា គេចាំបាច់អ្វីត្រូវសង្វាតរកការពិតនៅពីក្រោយនោះទេ។

          ម៉ោងប្រហែល ៧កន្លះ គ្រប់គ្នាបានចាកចោលដំណេករៀងៗខ្លួន ដើម្បីរៀបចំកាយាទៅបន្តការងាររបស់ពួកគេ។ ពេលស្រស់ស្រូបអាហារពេលព្រឹក សក្តិបានប្រាប់ផារីឱ្យជួយទៅតាមអនដែលមិនទាន់មកដល់កន្លែងញុំា ព្រោះនាងមិនដឹងថាពេលព្រឹកអ្នកនៅទីនេះគេក្រោកមកញុំាអាហារពេលព្រឹកបែបនេះនោះទេ។ ផារីនាងដើរចេញទៅរកអនទាំងមិនសប្បាយចិត្ត។

          “អាសក្តិ! ឯងគិតប្រុងទុកអនម្នាក់ហ្នឹង នៅក្នុងក្រុមយើងដែរមែនទេ?” ផារីចេញផុត ជេមស៍ក៏ងាកមកសួរសក្តិ។

          “យើងមិនទាន់ដឹងទេ តែនាងនៅទីនេះ ក៏គ្មានទីពឹងដែរ គួរតែនៅជាមួយពួកយើងហើយ ទើបមានសុវត្ថិភាព” សក្តិតបវិញមួយៗ ដោយមិនបានងាកទៅរកជេមស៍វិញ។

“ចុះឯងស្គាល់គេតាំងពីពេលណា?” ជេមស៍បន្តសួរ។

          “ពេលយើងមកទីនេះបានមួយថ្ងៃ។ ពួកឯងចាំអត់? រឿងភ្លើងចម្លែកចេញពីផ្ទះខ្មោចនោះ។ អនគឺជាម្ចាស់ភ្លើងហ្នឹង”

“អ៎ អ៊ីចឹងតើ បានជាបាត់រហូត។ តាមពិតទៅលួចញ៉ែស្រីស្អាតសោះ។ ឯងនេះចំជាពូកែលាក់បាំងមែន ខ្លាចតែយើងដណ្ដើម សុទ្ធតែបង្កើតរឿងកុហកពួកយើងថា ជាភ្លើងអំពិលអំពែក” លីពោលឡើង ដំណាលគ្នានឹងដៃរបស់គេ វាយចំកណ្ដាលក្បាលសក្តិ ធ្វើឲ្យគេចង់ឈ្លក់បាយ។

          “ប្រាប់ពួកឯងយ៉ាងម៉េច! យើងមិនទុកចិត្តពួកឯងទេ ហាសហា” សក្តិសើចស្រស់ឌឺទៅពួកគេ។

“ចុះចំណែករឿងរបស់នាង សក្តិគិតយ៉ាងម៉េច?” អេណានៅស្ងៀមៗ និយាយឡើងក្រោមក្រសែភ្នែកបែបព្រួយបារម្ភខ្លាំងនូវរឿងដែលនាងលើកឡើងអំបាញ់មិញ។

          “ខ្ញុំនឹងជួយអន បញ្ជាក់ថានាងមិនបានត្រូវខ្មោចសណ្ឋិត ឬរស់នៅជាមួយខ្មោចទេ”

“ឯងគិតចង់ជួយយ៉ាងម៉េច?”

          “តាមមើល មានតែរកយាយនោះឲ្យឃើញតែប៉ុណ្ណោះ” សក្តិឆ្លើយតបនឹងជេមស៍វិញ ជាមួយភាពប្រាកដប្រជា។

“តើឯងនឹងរកគាត់ដោយរបៀបណា? យើងគិតថា មិនមែនមានតែឯងទេ ដែលចង់រកគាត់ ប៉ុន្តែនៅមានអ្នកផ្សេងទៀតកំពុងដុតដៃដុតជើង ចង់រកគាត់ដូចគ្នា។ យើងគិតថា រឿងមួយចំនួន យើងមិនគួរលូកដៃទេ” ជេមស៍និយាយដូចមិនច្បាស់លាស់សោះ វាកាន់តែធ្វើឲ្យសក្តិស្ដាប់មិនយល់ហើយ។

          “ឯងចង់និយាយពីអ្នកណា?” សក្តិជ្រួញចិញ្ចើមឆ្ងល់។

“អញស្ដាប់មិនយល់ពួកឯងនិយាយអ្វីទេ តែអញដឹងរឿងម្យ៉ាងថា ចាប់តាំងពីឯងឲ្យអនមកកាន់ទីនេះ ផារីដូចជាប្រែប្រួលច្រើនណាស់” លីកាត់សម្ដីសក្តិ និងជេមស៍។

          “ប្រែប្រួល?”

“ផារី គេស្រឡាញ់ឯង។ កុំប្រាប់យើងថា ឯងមិនដឹងរឿងនេះឲ្យសោះ ហើយការដែលឃើញឯងស្និទ្ធស្នាលជាមួយមនុស្សស្រីផ្សេងបែបនេះ តើអាចឲ្យនាងសប្បាយចិត្តបានដោយវិធីណា?” លីបកស្រាយពន្យល់សក្តិទៅតាមការយល់ឃើញរបស់គេ។

          សក្តិមិននិយាយបន្ត ហើយក៏ទម្លាក់ទឹកមុខស្រពោន ដូចកំពុងគិតអ្វីម្យ៉ាង។

          និយាយពីផារីវិញ ពេលដែលនាងដើរទៅដល់កន្លែងអនហើយ នាងស្រាប់តែរឹងមាត់និយាយមិនចង់រួច។

“សក្តិឲ្យខ្ញុំមកហៅអន ទៅញ៉ាំអាហារពេលព្រឹក”

សំឡេងផារីបានបន្លឺឡើង ទាំងដែលចិត្តនាងមិនចង់ហាមាត់និយាយរកអន។

“ខ្ញុំមិនចង់ញ៉ាំអីទេ អរគុណ” អននិយាយធម្មតា។

“តែសក្តិចង់ឲ្យនាងទៅញ៉ាំ”

          “ខ្ញុំអត់ឃ្លានទេ!” អនតបទាំងសំឡេងល្វើយៗ។

“ម៉េចក៏នាងចចេសម្ល៉េះ? ឬក៏ចង់ឲ្យសក្តិគេមកហៅ?” អាកប្បកិរិយារបស់ផារីចាប់ផ្ដើមផ្លាស់ប្ដូរ។ អននិយាយធម្មតាទេ តែសម្រាប់ផារី បែរជាយល់ថានាងលេងចរិកទៅវិញ។

          “នាងចង់និយាយថាម៉េច?” អនឆ្ងល់ ហើយក៏មិនយល់ពីចេតនាពិតរបស់ផារីដែរ ហេតុអ្វីក៏នាងប្រើពាក្យបែបនេះជាមួយខ្លួន?

“គ្មានអីទេ!”

          ផារីនិយាយតែប៉ុណ្ណេះ ក៏ដើរចេញពីកន្លែងនោះយ៉ាងលឿនតែម្ដង ព្រោះមិនអាចទ្រាំប្រឈមមុខជាមួយមនុស្សដែលជាគូប្រជែងស្នេហ៍របស់ខ្លួន ម្យ៉ាង តាំងពីសក្តិបានជួបនឹងអនមក គេក៏ប្រែប្រួលទាំងស្រុង។ អនសម្លឹងមើលផារីពីក្រោយ ដោយចងចិញ្ចើមជាប់ មិនយល់ពីនាង។

ដើម្បីគេចចេញពីភាពអ៊ូអរ និងការជួបមុខមនុស្សច្រើននាក់ទៀត អនក៏ដើរចេញពីទីនោះជាមួយភាពសោកសៅរួមរិតក្នុងអារម្មណ៍ និងខួរក្បាលមិនរសាយ។

ជំនោរខ្យល់នាពេលព្រឹក ហាក់ធ្វើឲ្យអន ព្រឺញ័រអស់ប្រាណ ហើយក៏ស្រមៃនឹកដល់ពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់យាយកឹម ដែលនាងបានបំពាន។ បើសិនជានាងស្ដាប់គាត់ ម្ល៉េះសមពេលនេះ មិនមានរឿងអ្វីកើតឡើងនោះទេ។

ច្រើនថ្ងៃកន្លងផុតទៅ អនតែងតែដើរទៅអង្គុយក្នុងផ្ទះដែលនាងធ្លាប់រស់នៅជាមួយនឹងលោកយាយពីមុន ដោយអារម្មណ៍នឹកស្រណោះដល់គាត់ពន់ពេក។ នាងនិយាយឡើងតែម្នាក់៖

“លោកយាយ តើយាយទៅណាហើយ”។

ទឹកភ្នែកអនស្រាប់តែស្រក់ចុះមួយរំពេចន៍ បង្ហាញនូវទុក្ខសោកដែលកំពុងមានក្នុងខ្លួននាង។ 

“ម៉េចក៏យាយទៅបាត់ស្ងាត់អ៊ីចឹង?”

អនជូតទឹកភ្នែកខ្លួនដែលស្រក់ចុះដោយមិនដឹងខ្លួន។ នាងសម្លឹងមើលបរិវេណជុំវិញ ដោយនឹកក្នុងចិត្តថាលោកយាយនឹងបង្ហាញខ្លួន ហើយគាត់នឹងមកបកស្រាយឱ្យអ្នកនៅក្នុងភូមិឈប់គិតខុសមកលើនាងទៀត។

ទោះបីមានសក្តិ និងផារីអះអាងថានាងមិនមែនជាមនុស្សឆ្កួតក៏ពិតមែន តែបើលោកយាយមិនបង្ហាញខ្លួន នាងក៏នៅតែមិនអាចបកស្រាយឲ្យគ្រប់គ្នាជឿដដែល។ មិនត្រឹមតែរឿងនេះមួយទេ តែអនក៏ចង់ជួបលោកយាយសារជាថ្មី និងចង់សួរគាត់នូវរឿងពាក់ព័ន្ធនឹងតានាងដែរ ព្រោះបើតាមវ័យរបស់គាត់ ប្រហែលជាអាចដឹងនូវរឿងរ៉ាវរបស់តានាង ដែលធ្លាប់មកធ្វើជាគ្រូបង្រៀននៅភូមិមួយនេះ។

អនមិនយល់ទាល់តែសោះ ហេតុអ្វីក៏យាយកឹមព្យាយាមគេចខ្លួន ពីអ្នកភូមិយ៉ាងនេះ? គាត់ជាមនុស្សចម្លែក និងគួរឲ្យខ្លាចសម្រាប់គ្រប់គ្នា តែសម្រាប់នាង អនបែរជាយល់ថា នៅក្បែរគាត់មានភាពកក់ក្ដៅ និងស្និទ្ធស្នាលទៅវិញ។ 

ពេលអនដើរត្រលប់មកពីផ្ទះខ្មោចវិញ ស្រាប់តែបានជួបសក្តិនៅតាមផ្លូវ។ នាងភ្ញាក់ព្រើត ពេលដែលស្រាប់តែជួបគេបែបនេះ។

“សក្តិ!” 

“អនទើបមកពីណា?”

“ខ្ញុំ…” អនមិនហ៊ាននិយាយប្រាប់សក្តិតាមត្រង់

“ទៅចាំផ្លូវលោកយាយទៀតមែនទេ?”

តាមពិត ទោះអនមិននិយាយក៏សក្តិអាចស្មានដឹងដែរ ព្រោះគេតែងតែទុកអននៅក្នុងបេះដូងគេជានិច្ច បើទោះបីអនមានរឿងអ្វី ក៏គេអាចដឹងដោយអារម្មណ៍ខ្លះដែរ។

“ត្រូវហើយ ខ្ញុំមិនបានជួបគាត់ឡើយ។ មិនដឹងថា ពេលនេះគាត់ទៅដល់ណាហើយទេ“

អនព្រោះតែមិនអាចលាក់បាំងបាន នាងក៏បា្រប់តាមត្រង់ ណាមួយនាងចង់ឱ្យសក្តិបានដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងចេញពីមាត់នាងដែរ។

“កុំគិតច្រើនអី” សក្តិអង្អែលស្មាររបស់អនថ្នមៗ។

អ្នកទាំងពីរដើរជាមួយគ្នាបណ្តើរនិយាយគ្នាបណ្តើរ ពេលនោះសូរសំឡេងមិនសូវជាសប្បាយក្នុងចិត្តប៉ុន្មានរបស់អនបាននិយាយឡើង៖

“ខ្ញុំបារម្ភពីគាត់ណាស់។ គ្រប់យ៉ាងគឺកើតឡើងដោយសារខ្ញុំ បើខ្ញុំមិននាំមនុស្សទៅដល់កន្លែងគាត់ស្នាក់នៅទេ គាត់ក៏មិនបាត់ខ្លួនដូចបែបនេះដែរ”

សក្តិសម្លឹងមើលមុខនាង ហើយក៏គិតក្នុងចិត្តថា ខ្លួនក៏ជាចំណែកមួយ ដែលធ្វើឲ្យអនមិនសប្បាយចិត្តដែរ។ បើសិនជាអនមិនបានជួបគេទេ ក៏រឿងមិនអាចឈានទៅដល់ថ្នាក់ហ្នឹង។

“កុំបន្ទោសខ្លួនឯងអី! ប្រហែលជាគាត់ គ្រាន់តែលាក់ខ្លួនមួយរយះប៉ុណ្ណោះ”

“ខ្ញុំក៏សង្ឃឹមដូចជាសក្តិអ៊ីចឹង” អននិយាយថ្នមៗ។

ពេលនោះស្រាប់តែសក្តិលើកពាក្យមួយឃ្លា៖

“មែនហើយ តើគាត់អាចនឹងចាកចោលចៅស្រីគួរឲ្យស្រឡាញ់ដូចជាអនយ៉ាងម៉េចនឹងបានទៅ?”

អនចាប់មានស្នាមញញឹមឡើងមកបន្ទាប់ពីបានស្តាប់សម្តីរបស់សក្តិ។ ពេលនេះនាងពិតជាត្រូវការការលួងលោម និងភាពកក់ក្ដៅខ្លាំងណាស់ ពិសេសការជំរុញលើកទឹកចិត្តពីសក្តិក្នុងពេលនោះ។

តាមពិតទៅ អនមិនមែនជាមនុស្សនិយាយច្រើនទេ នាងចូលចិត្តស្ងៀមស្ងាត់ តែពេលនៅជាមួយនឹងសក្តិ នាងបែរជាចេះនិយាយច្រើនយ៉ាងចម្លែក។ ពេលខ្លះអនក៏ឆ្ងល់ដែរ ហេតុអ្វីបានជានាងក្លាយជាមនុស្សផ្សេងពេលនៅក្បែរសក្តិទៅវិញ?

អននាងតែងតែទៅរង់ចាំលោកយាយគ្រប់ពេល ព្រោះនាងគិតថាគាត់ច្បាស់ជាមកទីនោះម្ដងទៀតមិនខានទេ។ លោកយាយធ្លាប់ប្រាប់នាងរឿងមួយថា ផ្ទះនេះជាកន្លែងតែមួយគត់ ដែលគាត់នឹងរងចាំមនុស្សម្នាក់ រហូតទាល់តែដល់ថ្ងៃគាត់ស្លាប់។

នៅក្រោមដើមឈើមួយ អនកំពុងតែអង្គុយរង់ចាំលោកយាយដោយមិនមានការហត់នឿយឡើយ។ ជាច្រើនថ្ងៃដែលអនមករង់ចាំនៅទីនេះ នាងមិនដែលគេចផុតពីក្រសែភ្នែករបស់ផារីទេ។ ដូចគេថាមនុស្សកាន់តែស្អប់គ្នា មនុស្សពីរនាក់ហ្នឹងកាន់តែដឹងរឿងពីគ្នាជានិច្ច អាចជានិស្ស័យហើយមើលទៅ តែថាមិនត្រូវ មកពីផារីចង់ដឹងរឿងអនផង។

ផារីលួចមើលអនពីចម្ងាយ ហើយគិតក្នុងចិត្តថា៖

“អនធ្វើខ្លួនចម្លែកៗណាស់ ឬមួយក៏នាងមានតម្រុយពីយាយម្នាក់នោះ?”

រំពេចន៍នោះ ផារីបានឃើញអនដើរទៅខាងក្រោយផ្ទះ ប្រហែលជាបម្រុងនឹងចូលទៅក្នុងផ្ទះខ្មោចទៀតហើយ។

“ខ្ញុំនឹងទៅតាមនាង” ផារីនិយាយឡើងម្នាក់ឯង។

ដូចដែលផារីគិតមិនខុសទេ គឺអនមករង់ចាំលោកយាយពិតមែន ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះមិនដូចរាល់ដងទេ ព្រោះការអត់ធ្មត់ទន្ទឹងរងចាំរបស់អន មិនអត់ប្រយោជន៍នោះទេ។ អនបានជួបលោកយាយនៅក្នុងផ្ទះខ្មោច ដូចជាកំពុងស្វែងរកអ្វីម្យ៉ាង ដែលគាត់លាក់ទុក។ នាងរហ័សរត់ទៅឱបដៃលោកយាយ ហើយនិយាយឡើង៖

“លោកយាយ យាយពិតជាមកមែន”

លោកយាយចំណាស់បានបេះដៃនាងចេញ ហាក់ដូចកំពុងតែបង្ហាញភាពស្អប់ចំពោះនាង ដែលបានធ្វើឱ្យគាត់ខកបំណង។

“ម៉េចក៏ឯងនៅតែមកតាមយើងទៀត?”

“លោកយាយ ខ្ញុំសូមទោស!”

អនលុតជង្គង់ចុះសម្រក់ទឹកភ្នែកដោយដឹងកំហុសដែលនាងបានធ្វើ។

“សូមទោសអី ឯងចេញឱ្យឆ្ងាយពីយើងទៅ យើងមិនចង់ពាក់ព័ន្ធនឹងមនុស្សនៅទីនេះទៀតទេ។ យើងមិនគួរណាចិត្តទន់ចំពោះឯងតាំងពីដំបូង”

ទឹកភ្នែកអនកាន់តែស្រក់ចុះទ្វេដងថែមទៀត៖

“លោកយាយមានរឿងអី? អាចប្រាប់ខ្ញុំបានទេ ហេតុអ្វីក៏យាយចង់លំបាកខ្លួន ដោយនៅលាក់ខ្លួនបែបនេះ?“

អនឱបជើងរបស់លោកយាយជាប់ ស្របជាមួយទឹកភ្នែកហូរត្រដាបត្រដួស។ យាយកឹមមិនបង្ហាញការអាណិតអាសូរដល់អន ដូចពេលមុនទៀតឡើយ។

“យើងស្អប់មនុស្សគ្រប់គ្នា ដែលក្បត់យើង។ មានរឿងអី យើងព្រមទៅរស់នៅជាមួយពួកគេ”

យាយកឹមពោលឡើងមួយៗ ហើយកែវភ្នែកគាត់ប្រែជាក្រហមតែត ដូចត្រូវភ្លើងគំនុំកំពុងដុតកម្លោច។

“តើគ្រប់គ្នាបានធ្វើអ្វីចំពោះយាយ?” អនសួរទៅយាយកឹម ព្រោះចង់ដឹងឲ្យកាន់តែច្បាស់ជាងនេះ។

“ច្រើនណាស់! គេព្រៃផ្សៃ គេបំផ្លាញជីវិតយើង…” យាយកឹមនឹកឃើញអតីតកាលដ៏ជូរចង់បំផុត ហើយនិយាយឡើងដោយញ័រមាត់។

“ខ្ញុំចង់យាយជួយខ្ញុំបកស្រាយរឿងមួយ ថាខ្ញុំមិនបានឆ្កួតទេ”

“ហេតុអ្វី?”

យាយកឹមមិនខ្វល់ស្ដាប់អនបន្ត ហើយក៏ចាកចេញពីទីនោះតែម្ដង។ គាត់មិនចង់ជួបមុខអ្នកណាឡើយ ពិសេសគឺតាកែម ដែលជាអ្នកបំផ្លាញជីវិតរបស់គាត់ទាំងមូល។

រឿងរ៉ាវជីវិត ដែលកើតឡើងរវាងយាយកឹម និងតាកែម នឹងមិនត្រូវបានជនទីបីដឹងនោះឡើយ សូម្បីតែអ្នកភូមិនៅទីនោះ។ ម្យ៉ាង វត្តមានយាយកឹមរស់នៅមកដល់សព្វក៏គ្មានអ្នកណាដឹង សូម្បីតែតាកែម ក៏មិនច្បាស់ក្នុងចិត្តដែរ។ គំនុំ និងរឿងគ្រប់យ៉ាងនឹងបានក្លាយជាអាថ៌កំបាំងជារៀងរហូត ហើយវានឹងស្លាប់ទៅជាមួយនឹងបឹងអតីត ដែលតាកែមខំអភិរក្សមិនឱ្យនរណាទៅជិត ខ្លាចក្រែងលុបបាត់អនុស្សារបស់គាត់នោះដែរ។ 

«ហើយម៉េចក៏យូរម្ល៉េះ?» សក្តិចូលទៅជួយលើកសំពាយពីស្នាលី។

«នៅមកសួរទៀត! ម្នាក់ៗយកតែមួយរួចខ្លួន ទុករបស់ធ្ងន់ៗឲ្យយើង»

«ធ្វើម៉េចក៏សម្លាញ់កម្លាំងខ្លាំងជាងគេ»

ជេមស៍និយាយបណ្ដើរសើចបណ្ដើរ។

«អាជេមស៍ ឯងថតប្លង់នៅក្រោមដើមឈើហ្នឹងឲ្យឆាប់ចប់ នឹងបានបង្ហោះដ្រូនថតទេសភាពជុំវិញនេះផង យើងចង់បានទិដ្ឋរួមមើលពីលើ»

«អើ! តែឯងទៅរៀបដ្រូនមុនទៅ ចាំថតហើយយើងទៅរកឯង»

«យើងចាំឯងនៅខាងណោះ!»

ថាហើយ សក្តិក៏កាន់កាបូបដាក់ដ្រូន ដើរចេញពីកន្លែងនោះ ដោយទុកផារីឲ្យជួយមើលការថត។ សក្តិចេញផុត ផារីតាមមើលជាប់ពីក្រោយ។

«មិនដាច់ចិត្តមែន? ទៅតាមវាទៅ!»

ឃើញផារីតាមមើលសក្តិ លីក៏ចូលទៅចំអន់នាង។

«ម៉េច! ទើសយើងមែន?»

ផារីដើរធ្វើហី មិនខ្វល់និយាយជាមួយលីទៀត។ ជេមស៍អស់សំណើច ពេលឃើញផារីបង្ហាញកាយវិការបែបនេះ។

កំពុងតែថតវីដេអូ តាកែមស្រាប់តែដើរមកដល់ពីក្រោយពួកគេ។ ផារីប្រញាប់លើកដៃសំពះគាត់។

«ជម្រាបសួរអ៊ំ»

គាត់មិនឆ្លើយបែរជាសម្លឹងពួកគេម្តងម្នាក់ហើយ សួរ៖

«ចុះឯណា ម្នាក់ទៀត?»

«សក្តិក៏អីអ៊ំ? នោះនៅជិតបឹងខាងណោះ»

ផារីចង្អុលទៅកន្លែងដែលសក្តិ កំពុងអង្គុយរៀបចំដ្រូន យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។

«ទៅធ្វើអីទីនោះតែម្នាក់ឯង?»

«កំពុងត្រៀមថតប្លង់ពីលើមួយទៀត អ៊ំ» ជេមស៍បញ្ជាក់

«អើ! ថតអីថតទៅ។ អ៊ំមកគ្រាន់ចង់បញ្ជាក់ពួកឯងថា កុំនៅ ដល់យប់ៗពេក »

«ចាស៎ អ៊ំ» អេណាឆ្លើយតំណាងពួកគេ ហើយញញឹមទៅអ៊ំកែម ដែលមុខមិនស្រស់អីបន្តិច។

«អឹះ ល្ងាចនេះ ទៅផ្ទះអ៊ុំហូបអីបន្តិចទៅ អ្នកឯចុងភូមិ គេបានសាច់ឈ្លូសច្រើនក្រែល យកមកឲ្យអ៊ំ អាចនាំគ្នា​ធ្វើម្ហូបញ៉ាំតាមសប្បាយបាន​»

«មែនក៏អីអ៊ំ?  អរគុណច្រើន ល្ងាចនេះ ខ្ញុំនឹងធ្វើម្ហូបឲ្យឆ្ងាញ់ជូនអ៊ំពិសារ» ផារីស្រាប់តែនិយាយឡើង បង្ហាញពីភាពជាស្រ្តីរបស់ខ្លួន។ អ្នកគ្រប់គ្នា ស្ទើរតែភ្លេចថាផារីជាមនុស្សស្រីទៅហើយតើ ព្រោះនាងតែងតែស្លៀកជាប្រុស ហើយមិនដែលស្លឲ្យពួកគេញ៉ាំឡើយ។ ពួកគេគិតថា ក្រៅពីអាំងនិងឆា នាងគ្មានចេះអ្វីទៀតទេ។

« ល្ងាចនេះ អ៊ំមានការរវល់ ទាល់តែយប់ទើបមកផ្ទះវិញ មិនរំខានពួកឯងទេ​»

និយាយចប់មិនទាន់ តាកែមក៏ដើរចេញពីទីនោះបាត់ទៅ។ គាត់ថ្ងៃនេះស្លៀកពាក់សមសួន ប្រហែលជាមិនទៅចំការទេ ឬមួយក៏គាត់មានការប្រជុំអ្វី?

តាកែមទៅផុត ពួកគេទាំងអស់គ្នាក៏ហ៊ូសប្បាយ ព្រោះគេបានឆ្ងាញ់មាត់ហើយល្ងាចនេះ។ លីអរចង់ហោះទៅហើយ តែធ្ងន់ពេកហោះមិនរួច។

ដឹងមានម្ហូបឆ្ងាញ់ញ៉ាំ ម្នាក់ៗក៏មានព្រលឹងព្រលះក្នុងខ្លួន ហើយប្រញេបប្រញាប់ថតលឿនៗ ឆាប់ចប់នឹងបានត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ គ្រាន់តែបញ្ចប់ការងារ លីក៏បានអូសដៃផារី និងអេណាទៅផ្ទះមុន មិនចាំសក្តិ និងជេមស៍ទេ ព្រោះចង់ឲ្យពួកនាងប្រញាប់ទៅធ្វើម្ហូប។

មានអី! តាកែមមិនមែនជាមនុស្សចិត្តអាក្រក់ពេកឯណា ទោះយ៉ាងណា បានម្ហូបឆ្ងាញ់ ក៏គាត់ចេះទុកដាក់ឲ្យពួកក្មេងដែរតើ។ ផារីមិនយល់ពីគាត់ អាចដែរ គេថាមនុស្សសម្ដីអាក្រក់ គឺតែងតែចិត្តល្អ មិនដូចមនុស្សខ្លះ ចិត្តជាទេវទត្ត មាត់ជាទេវតានោះទេ។

«ចុះបាត់អ្នកឯទៀតទៅណាអស់ហើយ?»

ជេមស៍ដើរមិនទាន់ដល់ផង សក្តិក៏ស្រែកសួរពីចម្ងាយ។

«ពួកគេប្រញាប់ទៅធ្វើម្ហូបអស់ហើយ!»

«ធ្វើម្ហូប?» សក្តិចម្លែកក្នុងចិត្ត។

«ត្រូវហើយ មុននេះ តាកែមមកប្រាប់ថានៅផ្ទះមានសាច់ឈ្លូស ឲ្យពួកគេធ្វើម្ហូបញ៉ាំតាមចិត្តចុះ។ ឯងសាកគិតទៅមើល! មានរឿងល្អបែបនេះ ស្មានតែអាលីវានៅសុខអ្ហី?» ជេមស៍និយាយដោយនឹកអស់សំណើច។

«អ៊ីចឹង យើងក៏ឆាប់ថតឲ្យចប់ទៅ នឹងបានជប់លៀងមាត់នឹងគេដែរ»

«អើ! ច្បាស់ជាត្រូវថតឲ្យឆាប់ចប់ហើយ តាកែមមកតឿនមិនឲ្យពួកយើងនៅទីនេះដល់មេឃងងឹតទេ»

«ហ៊ឹម… អាជេមស៍ ចង់សួរឯងមួយ!»

«សួរអី?» ជេមស៍ងាកមើលមុខសក្តិ ដោយឆ្ងល់ពីគោលបំណងដែលគេចង់សួរ។

សក្តិគិតចុះគិតឡើង នៅតែមិនយល់ពីអារម្មណ៍ដែលគេមានចំពោះអន ទើបដាច់ចិត្តសួរទៅជេមស៍។ បើតាមដឹង សក្តិធ្លាប់មានសង្សារមិនតិចជាងមួយទេ តែគេបែរជាមិនយល់ពីអារម្មណ៍ខ្លួនពេលនេះ។ វាខុសគ្នា ដាច់ពីអារម្មណ៍ដែលគេមានសម្រាប់មនុស្សស្រីដទៃ។

«ការដែលយើង មានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅប្លែក ហើយយល់ថាមានសុវត្ថិភាព ពេលនៅក្បែរមនុស្សម្នាក់។ តើវាជាអារម្មណ៍ស្អីគេ?»

«អាសក្តិ! ឯងមានស្នេហាហើយវ៉ើយ។ ផារីឬក៏អេណា?» ជេមស៍អស់សំណើចទះស្មាសក្តិស្ទើរតែទប់ជំហរមិនជាប់ហើយ។

«យើងមិនដណ្ដើរអេណាពីឯងទេ រិតតែមិនអាចជាផារី»

«ចុះអ្នកណាវិញ? ស្អីគេអ្ហា៎ មកដល់កណ្ដាលព្រៃហើយ នៅរកឃើញស្នេហាទៀត។ កុំប្រាប់គ្នាឲ្យសោះ ថាឯងលង់ស្រលាញ់ខ្មោចដូចអាលីនិយាយ»

«ឡប់មែន! យើងសួរឯងមែនទៅ» សក្តិអន្ទះសាចង់បានចម្លើយឲ្យច្បាស់លាស់ពីជេមស៍ តែគេមិនព្រមបញ្ជាក់សោះ គិតតែនិយាយពីនេះពីនោះ ឥតបានការ។

«ពេលឯងនៅក្បែរនាង បេះដូងឯងដំណើរការយ៉ាងម៉េចដែរ?» ជេមស៍សួរសំនួរទៅកាន់សក្តិ ដោយសម្លឹងមើលភ្នែកគេយ៉ាងល្អិតល្អន់។

«គឺ… គឺវាដើរញាប់ហ្នឹងហើយ តែពេលនាងញញឹមដាក់យើងម្ដងៗ បេះដូងក៏ស្រាប់តែមិនចង់លោតទៅវិញ» សក្តិនិយាយរដាក់រដុប ប្រឹងស្រមៃទៅសភាពខ្លួន ពេលនៅក្បែរអន ដើម្បីមកពណ៌នាឲ្យអ្នកឯកទេសស្នេហាស្ដាប់។

«ហើយបើមិនបានឃើញមុខគេ នឹកដល់ដេកមិនលក់មែន?»

«អើ!…» សក្តិអៀនមុខឡើងក្រហម ហើយយកដៃអេះក្បាលតិចៗ។

«ហេហេ ឆាប់ណែនាំឲ្យយើងស្គាល់ផង ប៉ុន្តែយើងឆ្ងល់ណាស់ ថានាងអ្នកណាហ្ន៎?»

ជេមស៍អស់សំណើចនឹងសក្តិ ហើយកំពុងគិតថា តើនរណាទំនងជាមនុស្សដែលសក្តិស្រលាញ់? បើថាអ្នកនៅក្នុងភូមិ ដូចជាមិនឃើញមានអ្នកណាស្អាតទេ។ ប៉ុន្តែ បើតាមសម្ដីសក្តិ គួរតែគេទើបតែបានជួបនាងទេ។

ទោះបីជាយ៉ាងណា មិនមែនជាអេណាទៅបានហើយ បើជាអេណា សក្តិច្បាស់ជាត្រូវប្រកាសសង្គ្រាមជាមួយជេមស៍មិនខាន។ ទឹកមុខសប្បាយរីករាយរបស់ជេមស៍ ស្រាប់តែប្រែជាអួរអាប់ខុសប្រក្រតី។ គេងាកមើលឆ្វេង មើលស្ដាំដូចជាកំពុងរកមើលអីអ៊ីចឹង។

«ឯងរកមើលអី?» សក្តិឃើញជេមស៍ប្លែកៗក៏សួរ។

«យើងមានអារម្មណ៍ថា ដូចមានគេកំពុងលួចមើលពួកយើងយ៉ាងម៉េចទេ»

«អ៎ មិនអីទេ! ឯងគិតច្រើនពេកហើយ។ តោះថតឲ្យឆាប់ហើយ នឹងបានទៅផ្ទះ»

សក្តិដឹងថា បើមានគេមើលមកពួកគេ ច្បាស់ជាគ្មានអ្នកណា ក្រៅពីសំណប់ចិត្តខ្លួនឡើយ។ គេមិនមាត់អ្វីបន្ត ហើយក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ថតឲ្យចប់ រួចក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។

………………

ក្រោយពីជប់លៀងម្ហូបឆ្ងាញ់រួចមក ពួកគេម្នាក់ៗក៏ចូលទៅសម្រាករៀងៗខ្លួនគឺសម្រាកផ្ទះតាកែម​។ ជេមស៍ មិនទាន់អស់ភារកិច្ចរបស់គេទេ គេត្រូវទៅជួបពិភាក្សាជាមួយផារីរបស់ប្លងថតដែលសេសសល់។

ផារីពិនិត្យមើលរូបថត និងវីដេអូដែលថតរួចហើយនោះ ម្ដងមួយៗយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ សក្តិវិញគេចទៅនេះបន្តិចទៅនោះបន្តិច ហើយក៏យកលេសថា ភ្លេចយកសៀវភៅកំណត់ហេតុនៅមាត់បឹង ក៏ចាកចេញបាត់ខ្លួនតែម្ដង។

ផារីតាមមើលគេពីក្រោយ តែដោយមានការងារជាប់ខ្លួន ទើបមិនបានដើរតាមទៅជាមួយសក្តិ។ សក្តិដើរបណ្ដើរ ច្រៀងលេងបណ្ដើរ ព្រោះគេបានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេច ដើម្បីទៅជួបមនុស្សស្រីដែលគេចាប់ចិត្តស្រលាញ់។

ដើរជិតដល់មាត់បឹង សក្តិក៏បានឃើញស្រមោលមនុស្សម្នាក់នៅទីនោះ។ តាមរយះពន្លឺដួងចន្ទ សក្តិក៏អាចសម្គាល់បានថា គាត់គឺតាកែម។ សំនួរជាច្រើ ផុសឡើងក្នុងខួរក្បាលរបស់សក្តិ។ តើគាត់មកទីនេះដើម្បីអ្វី? ឬមួយក៏គាត់មកជួបនរណាម្នាក់? បើតាមគេសួរអនពីថ្ងៃមុន នាងប្រាប់ថាមិនដែលស្គាល់តាកែមអីទេ ដឹងត្រឹមថា ពេលនាងមកភូមិនេះ ត្រូវតាចាស់ម្នាក់ដេញនាងមិនឲ្យចូលភូមិ។

សក្តិបិទភ្លើងពិល ប្រើពន្លឺសូរិយានាពេលរាត្រីសម្រាប់បំភ្លឺផ្លូវម្ដង។ ចូលកាន់តែជិត សក្តិក៏បញ្ឈប់ដំណើររងចាំមើលតាកែមពីចម្ងាយ ព្រោះបើគាត់ដឹងថាគេលួចមកទីនេះ ច្បាស់ជាត្រូវមាត់មិនខាន ណាមួយគាត់ទើបតែហាមថ្ងៃមិញផង។

រំពេចន៍នោះ តាកែមបានយករបស់មួយរាងមូល ចេញពីក្បែរខ្លួនគាត់ លើកយកមកមើលបន្តិច ហើយក៏បោះចូលទៅក្នុងបឹង។ គាត់យកដៃមកច្បូតមុខតិចៗ ហើយក៏រហ័យក្រោកឡើង ហើយដើរចេញពីទីនោះយ៉ាងស្វាហាប់។

សក្តិតាមមើលគាត់ពីក្រោយ ទាល់តែគាត់ទៅផុតបាត់ស្រមោល ទើបគេដើរចូលទៅអង្គុយរងចាំអន នៅឯរានហាល។

«ចាំខ្ញុំយូរហើយមែន?»

សក្តិកំពុងតែពិនិត្យមើលដែលតាកែមទើបតែបោះចូលទឹកអម្បាញ់មិញ ស្រាប់តែអនមកដល់ល្មម ធ្វើឲ្យគេលែងចាប់អារម្មណ៍ពីអ្វីទាំងអស់ ក្រៅពីងាកទៅនិយាយជាមួយអន។

«ទើបមកដល់មិញហ្នឹង!» សក្តិតបខ្លីៗទៅអន។

«មនុស្សដែលខ្ញុំចង់ប្រាប់ គឺអ៊ំម្នាក់ហ្នឹង ជាតាម្នាក់ដែលដេញខ្ញុំចេញពីភូមិ» អននិយាយដោយសម្លឹងមើលពីក្រោយស្រមោលតាកែម ដែលបានចាកឆ្ងាយទៅហើយនោះ។

«គាត់ជាមេភូមិឈ្មោះអ៊ំកែម!» សក្តិញញឹមដាក់អនស្រាលៗ ហើយនាងក៏អង្គុយចុះក្បែរគេ។

«អូ! កម្រងផ្កាទៀតហើយ»

អនលាន់មាត់ពេលងាកមើលទៅផ្ទៃទឹក។ នាងចង្អុលទៅរបស់មូលៗ ដែលតាកែមទើបតែបោះចូលក្នុងទឹក។ តាមពិតជាកម្រងផ្កាសោះ ហើយចុះតាកែមគាត់មកបោះកម្រងផ្កានេះឲ្យអ្នកណាគេ? សក្តិចងចិញ្ចើមឆ្ងល់។

ស្របពេលជាមួយការនិយាយ អនក៏ឱនលូកដៃឆោងយកកម្រងផ្កានោះ។

«អូយ!…»

អនរបូតដៃ ប៉ិសនឹងធ្លាក់ចូលទឹក តែបានសក្តិនៅក្បែររហ័សចាប់ដៃនាងជាប់ ហើយទាញឡើងមកវិញ។ សក្តិភ័យស្លន់ពេក ក៏ប្រើកម្លាំងខ្លាំង រហូតទាញអនឡើងមកទ្រោបលើខ្លួនរបស់គេតែម្ដង។

សក្តិនៅស្ងៀមគ្មានកំរើក តែអនវិញប្រញាប់ដកមាត់ខ្លួនចេញ ដែលមុននេះប្រថាប់លើមាត់សក្តិឥតព្រៀងទុក។ សីតុណ្ហភាពក្នុងខ្លួនពួកគេពុះកញ្ជ្រោលឡើងផុតមួយរយអង្សារ ហើយកម្ដៅភាយៗ ចាប់ផ្ដើមសាយចេញពីខ្លួនពួកគេទាំងពីរនាក់ ហើយអារម្មណ៍ពួកគេក៏វីវក់ ច្របូលច្របល់រកថាមិនត្រូវ។

លោកតាសិុន ស៊ីសាមុត ថាភ្លើងស្នេហាមិនក្តីនោះទេ ចុះហេតុអ្វីក៏សក្តិ និងអនពិបាកក្នុងខ្លួនម្ល៉េះ? ឬមួយក៏វាឆេះឆាបឆួលខ្លាំងពេក?

សក្តិព្យាយាមដកដង្ហើមធំ ដង្ហក់ៗ ដូចជាពិបាកដកដង្ហើម។ ឯអនវិញ ក៏ងើបឈរឡើង យកដៃមកជូតមាត់បន្តិច ដើរទៅនេះទៅនោះ ដូចរៀបឫកមិនត្រូវសោះ។ នាងមានអារម្មណ៍យ៉ាងម៉េចហ្នឹង?

«សុំទោស…»

វេលាដ៏ស្ងាត់ជ្រងំអស់រយះពេលយ៉ាងយូរ ក៏ត្រូវបានកាត់ផ្ដាច់ឲ្យសំឡេងសក្តិ។ សក្តិក្រោកឈរនៅក្បែរអន ព្យាយាមចូលកៀកនាងសុំទោស ដោយអារម្មណ៍រអៀសខ្លួន។

«មានរឿងអីត្រូវសុំទោស? ខ្ញុំវិញទេ ដែលត្រូវអរគុណសក្តិ»

«តែ…»

«ចាត់ទុកថាគ្មានអ្វីកើតឡើងទៅចុះ!»

សក្តិចង់ទទួលខុសត្រូវ ចំពោះអ្វីដែលគេបានធ្វើ តែបែរជាអនមិនទទួលយក ហើយឲ្យគេចាត់ទុកថាគ្មានអ្វីកើតឡើង។ ឲ្យសក្តិបំភ្លេចចោលងាយៗយ៉ាងម៉េច បើនេះអនបានលួចស្នាមថើបរបស់គេបាត់ទៅហើយនោះ។

បើថាសក្តិមិនធ្លាប់ថើបគេពីមុន ច្បាស់ជាគ្មានអ្នកណាជឿទេ ក្នុងមួយឆាកជីវិតគេមកទល់ពេលនេះ គ្មានស្នាមថើបជាមួយនរណាមួយ ដែលធ្វើឲ្យគេរំភើបដូចពេលនេះឡើយ។ អនវិញ ក៏ប្រហែលជាទទួលអារម្មណ៍មិនខុសពីសក្តិដែរ មុននាងឡើងក្រហមព្រឿងៗដូចកំពុងត្រូវភ្លើងស្នេហ៍ដុតរោលរាលសព្វទាំងប្រាណអ៊ីចឹង។

ចង់ធ្វើអ្វីម្យ៉ាងសម្រាប់អន សក្តិក៏ឱនចូលទៅយកកម្រងផ្កានោះពីក្នុងទឹក ហើយដើរទៅរកអនម្ដងទៀត។

«បើស្រលាញ់វា ចាំខ្ញុំពាក់វាឲ្យ» អនមិនមាត់ តែងក់ក្បាលជាសញ្ញាយល់ព្រម។

ចូលក្បែរនាងសារជាថ្មី អារម្មណ៍នៅតែដដែល។ គេព្យាយាមសម្រួលអារម្មណ៍ខ្លាំងណាស់ ព្រោះខ្លាចថាបន្តិចទៀត បេះដូងគេអាចនឹងផ្ទះធ្លាយចេញមកក្រៅមិនខានទេ។ ឯអនវិញ នៅស្ងៀម តែនាងកំពុងជួបវិបត្តិរឿងខ្យល់ដង្ហើមហើយ។ កាន់តែនៅក្បែរគ្នា អនកាន់តែថប់ដង្ហើុម។

ខ្យល់ដង្ហើមដែលសន្ធាប់ចេញពីច្រមុះអន បានហើរមកប៉ះជាមួយរាងកាយដ៏រឹងមាំរបស់សក្តិ ធ្វើឲ្យគេទន់ខ្លួនស្ទើរតែដួលគ្រិបចំពោះមុខនាង ពិសេសរសើបដល់បេះដូងសក្តិ រហូតធ្វើឲ្យគេមានក្តីសុខខ្លាំងណាស់។

សក្តិសន្សឹមបំពាក់កម្រងផ្កាឲ្យអន ដោយភ្នែកមិនដកចេញពីបបូរមាត់តូចស្ដើងរបស់នាងឡើយ។ បើអាច គេចង់តែភ្លក់វាម្ដងទៀតទេ ចង់ដឹងថា តើមានឥទ្ធិពលអ្វី បានជាធ្វើឲ្យគេភ្លេចអស់អ្វីគ្រប់យ៉ាងដូចអម្បាញ់មិញនេះ? បបូរមាត់ដ៏គ្រោះថ្នាក់អើយ! អាចទេ? ដែលអ្នកអាចឆក់ផ្ដាច់ជីវិតគេបាន។

ដោយមិនអាចទ្រាំនៅជិតសក្តិបានយូរ អនក៏រហ័សចាកចេញពីទីនោះយ៉ាងលឿន រកតែសក្តិស្រែកឃាត់មិនទាន់។ មិនមែននាងមិនចង់នៅនិយាយលេងជាមួយសក្តិទេ តែនាងពិបាកក្នុងខ្លួនពេក ទើបមិនហ៊ានប្រឈមមុខនឹងការពិត។

សក្តិសម្លឹងមើលការចាកឆ្ងាយរបស់អន ដោយខ្លួនមិនអាចឃាត់បានទាំងអស់ចិត្ត។ គេយកដៃមកអង្អែលថ្នមៗ លើបបូរមាត់របស់ខ្លួន ស្រមើស្រមៃដល់ណាក៏មិនដឹង រហូតញញឹមភ្លឹកម្នាក់ឯងដូចមនុស្សឆ្គួត។

នៅទៅនោះមួយសន្ទុះ គេក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ជាមួយអារម្មណ៍ហោះហើរដូចមេអំបៅ។ ស្នេហាជាជំងឺមួយដែលងាយឆ្លង តែពិបាកព្យាបាល ហើយសូម្បីរោគសញ្ញាវា ក៏ពិបាកនឹងកំណត់ដែរ។

និយាយពីអនវិញ ពេលនាងចូលជិតដល់ផ្ទះដ៏ចំណាស់នោះ នាងក៏ប្រញាប់ទាញផ្កាពីក្បាលខ្លួនបោះចោល។ មិនទាន់ចូលដល់ក្នុងផ្ទះផង ស្រាប់តែមានស្រ្តីចាស់ម្នាក់ ស្លៀកពាក់ខោអាវកញ្ចាស់ៗ ខ្នងកោង សក់ស្កូវរកខ្មៅមួយសរសៃមិនឃោះប្រាកដខ្លួនចំពោះមុខនាង។ យាយនោះសម្លក់អនមិនដាក់ភ្នែក ដោយក្រសែភ្នែកគួរឲ្យព្រឺព្រួច។

ជំពូក៩

ប្រវត្តិលោកយាយ

សំឡេងរបស់លោកយាយបន្លឺឡើង៖

«អនចូលភូមិទៀតឬ?”

អនគ្រាន់តែបានស្តាប់ឮសម្តីនេះភ្លាម នាងដឹងមុនបាត់ហើយថាលោកយាយចង់សំដៅដល់រឿងអ្វី គឺទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងសក្តិ។ លោកយាយមិនចង់ឱ្យនាងទាក់ទង ព្រោះហេតុផលមិនចង់ឱ្យនាងលំបាកដូចគាត់ពេលនេះ តែរឿងជាក់ស្តែងយ៉ាងណាមិនធ្លាប់បានឮគាត់និយាយប្រាប់ដល់អនទេ។

“ខ្ញុំសុំទោសលោកយាយ”

អនដើរមកតោងដៃយាយព្រោះនាងគិតថាលោកយាយមានអាការៈចម្លែកបែបនេះព្រោះតែគាត់បារម្ភពីនាង និងមិនចង់ឱ្យលំបាកដូចគាត់មើលទៅ។

“មិនអីទេ ឆាប់ដេកទៅ យប់ហើយ”។

សម្តីគាត់កាត់ខ្លីបែបនេះព្រោះមិនចង់វែងឆ្ងាយបន្ត ក៏ប៉ុន្តែភាពស្រពិចស្រពិលមួយនេះ ហាក់បង្កើតជាចម្ងល់មួយសម្រាប់អនអ៊ីចឹង។

“លោកយាយអាចប្រាប់ចៅបានទេ ថាម៉េចបានមិនឱ្យទាក់ទងនឹងអ្នកក្នុងភូមិទៅវិញ។ ចៅចង់ដឹងណាស់” អននិយាយឡើងទាំងភ័យៗក្នុងចិត្ត

“កុំចង់ដឹងអី តែយាយចង់ប្រាប់ចៅថា កុំទុកចិត្តអ្នកភូមិនេះឱ្យសោះ ពិសេសគឺតាម្នាក់ ដែលមេភូមិ”

អនរកតែសួរបញ្ជាក់ទៀតក៏មិនបាន ព្រោះយាយហាក់ដូចជាបិទផ្លូវមិនចង់ឱ្យនាងដេញដោលបន្តឡើយ។ គាត់និយាយខ្លីៗនិងកាត់ៗមិនច្បាស់លាស់បែបនេះ កាន់តែធ្វើឲ្យអនមិនអស់ចិត្ត។

យប់នោះអនក៏បង្ខំចិត្តចូលគេងទាំងកង្វល់ក្នុងចិត្តមិនទាន់ស្រាយ។ នាងមករស់នៅជាមួយយាយកឹមមួយរយះហើយ តែនាងមិនធ្លាប់ឮគាត់និយាយឡើយ ហេតុអ្វីក៏គាត់រស់ឯកោ និងគេចខ្លួនបែបនេះ? រឿងដែលនាងមិនដល់មួយទៀតគឺ បឹងនោះតែម្ដង នាងមិនយល់ ហេតុអ្វីក៏បឹងដ៏ស្រស់ស្អាត និងស្ងប់ស្ងាត់មួយនោះ ក្លាយជាបឹងកំណាច និងជាតំបន់ហាមឃាត់របស់អ្នកភូមិនោះទៅវិញ?

កំពុងសំងំដេកក្បែរបន្ទប់ដ៏ងងឹត មានត្រឹមពន្លឺព្រះចន្ទជះចូលតិចៗ ទឹកភ្នែកមួយដំណក់ស្រាប់តែរមៀលធ្លាក់ចុះពីរង្វង់ភ្នែកដ៏គួរឲ្យគយគន់របស់អន ឆ្លងកាត់ផែនថ្ពល់ក្រហមព្រឿងៗ ប្រៀបដូចជាក្រពុំឈូក។ ពេលនេះ អនស្រាប់តែនឹកឃើញមនុស្សម្នាក់ ដែលធ្លាប់មើលថែ និងបារម្ភពីនាង ហើយចង់បានភាពកក់ក្ដៅពីគាត់ម្ដងទៀត ទាំងដែលនាងដឹងថា វាមិនអាចទៅរួច។

ជីតារបស់អន គឺជាមនុស្សដែលអនស្រឡាញ់បំផុតក្នុងឆាកជីវិតរបស់នាងដែរ។ បន្ទាប់ពីគាត់ស្លាប់បានជាងមួយខែ អនក៏បានរកឃើញសៀវភៅកំណត់ហេតុរបស់គាត់ដ៏ចំណាស់ ហើយពេញមួយសៀវភៅនោះ គ្មានពាក្យអ្វីដែលគាត់សរសេរ ក្រៅពីទិដ្ឋភាពបឹងមួយនេះ និងនារីម្នាក់ ដែលមិនបញ្ជាក់ឈ្មោះ។ អនមិនដឹងថា មនុស្សស្រីសម្រស់ដូចផ្កា ចង្កាព្រែក សក់វែងត្រឹមចង្កេះ ស្នាមញញឹមស្រស់គ្នាពីរ ដែលជីតាខ្លួនរ៉ាយរ៉ាប់ និងនឹកទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ សូម្បីតែគាត់រៀបនឹងផុតដង្ហើមនោះ ជាជីដូនរបស់ខ្លួន ឬនរណានោះទេ?

រឿងមួយហ្នឹង នាងមិនដឹងនោះទេ ប៉ុន្តែនាងដឹងត្រឹមថា មនុស្សក្នុងគ្រួសារទាំងអស់ សូម្បីតែសាច់ញាតិចាស់ទុំមួយចំនួន ក៏តែងតែនាំគ្នាខ្សិបខ្សៀវគ្នាពីរឿងអតីតកាលជីតាខ្លួន ពិសេសគឺមូលហេតុដែលនាងមិនដូចជាមនុស្សធម្មតាដទៃទៀត។ គ្រប់គ្នា តែងតែមើលមកនាង ថាជាមនុស្សសតិមិនគ្រប់ ដោយសារជាប់តំណបណ្ដាសាពីជីតានាង។

តាមពិតទៅ នាងមិនមែនជាមនុស្សវិបល្លាសតិមិនគ្រប់ដូចគ្រប់គ្នាគិតនោះទេ គ្រាន់ថានាងមិនចូលចិត្តនិយាយច្រើន និងឧស្សាហ៍នៅម្នាក់ៗឯង ដាច់ចេញពីពិភពខាងក្រៅ។ អនមិនជឿលើរឿងដែលពួកគេនិយាយឡើយ ហើយក៏មិនជឿថា កាលពីមុន ជីតានាងធ្លាប់ប្រព្រឹត្តកំហុស ឬធ្វើបាបអ្នកណាពីមុនមកឡើយ ព្រោះគាត់គឺជាមនុស្សល្អបំផុតសម្រាប់នាង។

យប់យន់ ដ៏វែងអន្លាយ…………..

ព្រះសូរ្យសែងរៀបអស្ដង្គតមិនទាន់ ក្រុមអ្នកថតវ័យក្មេងទាំងប្រាំនាក់នាំគ្នាប្រមូលអ៊ីវ៉ាន់រហ័សដៃរហ័សជើង ដោយមិនអាចនឹងរង់ចាំយូររហូតដល់ព្រះអាទិត្យលិចផុតបាន ព្រោះនេះជាបម្រាមរបស់តាកែមបានផ្តាំមកច្បាស់ណាស់។

សំឡេងកំលោះពូកែវោហានិយាយឡើងទាំងស្នាមញញឹមជាប់នៅឡើយ៖

“តោះ! តោះ! គ្នាទៅមុនហើយ អាសក្តិ  ឯងរៀបចំតាមសម្រួលទៅ”

ជេមដើរបណ្តើរអេណាចេញពីទីនោះយ៉ាងសិទ្ធស្នាលជាមួយគ្នា ធ្វើឲ្យសក្តិស្ទើរតែជឿភ្នែកទាំងគូរបស់ខ្លួន ដែលកំពុងសម្លឹងត្របាញ់មើលទៅពួកគេ។

“យីមើលអានេះ! លេងទៅចោលគ្នាអ៊ីចឹងអ្ហាស់?” សក្តិហួសចិត្តនឹងមិត្តសម្លាញ់ខ្លួន ដែលធ្វើបែបនេះចំពោះខ្លួន។

“ហើយម៉េចអ្ហា៎? នៅរៀបទៅ”

ជេមនៅតែសើចស្រស់ដដែល។ ពេលនោះសក្តិក្រោកឈរបន្តិចហើយស្រដីសួរគេទាំងអារម្មណ៍មិនអស់ចិត្ត ថាតើគេប្រញាប់ប្រញាលទៅណា? ទាំងដែលសម្ភារៈថតនៅពេញទឹកពេញដីនៅឡើយ។

“ចុមអត់នៅជួយគ្នាទេ?” សក្តិសម្លឹងមុខជេមស៍ ក្នុងសភាពប្រាកដប្រជា។

“ទៅមុនហើយ ព្រោះអេណាហត់នឿយខ្លាំង ត្រូវការសម្រាក និងងូតទឹកជម្រះខ្លួន” ជេមស៍និយាយដោយក្រឡេកមើលទៅអេណា ដែលឈរនៅក្បែរខ្លួនបែបមនុស្សគ្មានកម្លាំងកំហែង ក្រោមក្រសែភ្នែកអាណិតអាសូរ និងបារម្ភ។

“អេណាប្រញាប់ យើងដឹង! តែវាពាក់ព័ន្ធអីជាមួយឯងដែរ?”

“យើងតាមការពារអេណាហ្នឹងហើយ! ឯងមិនឃើញថាផ្លូវនេះស្ងាត់ទេ ចង់ឲ្យនាងដើរម្នាក់ឯងម៉េចនឹងកើត” ទោះសក្តិសួរដេញយ៉ាងណា ក៏ជេមស៍មិនអស់ហេតុផល។

“អើ! ខំប្រឹងមើលថែគេម្លឹងៗ ក្រែងអេណាបាក់ចិត្តស្រឡាញ់ហើយមើលទៅ”

ព្រោះតែមិនអាចឃាត់បាន សក្តិក៏និយាយឌឺបញ្ឆេះជេមស៍តែម្ដង ក៏ប៉ុន្តែ វាមិនបានធ្វើឲ្យគេខឹងឡើយ ព្រោះបុរសរីករាយម្នាក់នេះនៅតែសើចជាប់មាត់ជានិច្ចចំពោះមុខសក្តិ។

ឃើញពួកគេទាំងពីរនាក់ឈ្លោះប្រកែកគ្នាយ៉ាងនេះ ស្រីស្រស់អេណាដែលសក្តិធ្លាប់តាមផ្កាប់ចិត្តពីមុននោះ ក៏មិនដឹងថានិយាយអ្វីដែរ មានតែអស់សំណើចនឹងពួកគេ។

“សក្តិអ្ហា៎! ខ្ញុំទៅមុនហើយណា៎”

សង្គ្រាមពាក្យសំដីរវាងសក្តិ និងជេមស៍ស្ងប់ស្ងាត់បន្តិច អេណាក៏បង្ហាញខ្លួនឡើងនៅចំពោះមុខសក្តិ។ នាងញញឹមស្រស់ដាក់សក្តិ ធ្វើឲ្យជេមស៍ក្នាញ់ក្នុងចិត្ត ក៏ប៉ុន្តែពេលនេះសក្តិមិនបានមានអារម្មណ៍ប្រកួតប្រជែងជាមួយនឹងជេមស៍ឡើយ ព្រោះគេកំពុងតែជាប់ចិត្តនឹងនរណាម្នាក់ហើយ។

“អូខេអេណា” សក្តិញញឹមតប។

“ចុម! ម៉េចមិនឃាត់អេណាផងអ្ហា៎? ឃាត់តែអញ!” ជេមស៍ឆ្លៀតចំអកដល់សម្លាញ់របស់គេព្រោះគេដឹងថាសក្តិមិនហ៊ានឃាត់អេណាឡើយ។

“អត់ចង់ឃាត់! ទៅមុនទៅអាសុំា តែចុះឯណាអាលី?”

គ្រាន់តែនិយាយដល់លីភ្លាម អាជេមស៍សើចយកតែម្តង៖

“ហាសហា វាទៅមុនបាត់ហើយ អាហ្នឹងខ្ជិលសឹងអី ស្មានវានៅឲ្យឯងប្រើវាមែន?”

សក្តិចាប់ផ្តើមមានទឹកមុខប្រែប្រួលខុសពីមុន ព្រោះដំបូងគេគិតថា បើទោះបីជេមស៍ទៅភូមិវិញមុនក៏ដោយ ក៏នៅមានលី និងផារី ប៉ុន្តែពេលនេះ គ្មានសល់អ្នកណាម្នាក់ឡើយ ម្តងនេះធ្ងន់ខ្លួនមិនខានទេ។

“អូខេៗ ទៅឲ្យអស់ទៅ តិចទៀតយើងទៅតាមក្រោយដែរហើយ”

“អូខេ ទៅសិនហើយសម្លាញ់!!!”

ជេមស៍រហ័សជម្រាបលាសក្តិភ្លាមៗ ដូចខ្លាចគេប្ដូរចិត្ត ហើយប្រញាប់កាន់ដៃអេណាចេញពីទីនោះយ៉ាងលឿន។ មុនចេញទៅ គេមិនភ្លេចញញឹមចុងមាត់ ព្រោះចង់បញ្ឈឺដល់ចិត្តសក្តិ តែសក្តិគេមិនបានឆ្អិតទ្រូងជាមួយទេ។

កំលោះសក្តិ នៅពេលដែលគ្រប់គ្នាចាកចេញទៅអស់ ខ្លួនក៏ប្រមូលអារម្មណ៍មកធ្វើការដោយមិនឱ្យហួសថ្ងៃលិចទាន់ឡើយ។ កំពុងតែរៀបអីវ៉ាន់សុខៗ ស្រាប់តែស្រីច្រម៉ក់ម្នាក់ ដែលសក្ដិមិនអាចឃាត់ចិត្តមិនឲ្យនឹកនាងបាន បង្ហាញខ្លួនឡើង៖

“អន!​”

 “ម៉េចលោកនៅតែម្នាក់ឯងអ៊ីចឹង?​”

អននិយាយឡើងដូចចម្លែកក្នុងចិត្ត ពេលដែលឃើញសក្តិគេនៅតែម្នាក់ឯង ខុសពីពេលមុនៗដែលនាងធ្លាប់ដឹងថា នៅថ្មើរនេះគេគួរតែនៅជុំក្រុមការងារ។ ឃើញបែបនេះ នាងជ្រួញចិញ្ចើមជាប់ ហើយរំកិលខ្លួនបន្តិចម្ដងៗចូលទៅកៀកគេ បំណងផ្ដោះផ្ដងជាមួយបុរសកំពូលស្នេហ៍។

“បើខ្ញុំមិននៅម្នាក់ឯង ស្មានតែអនហ៊ានមកឬ?”

សក្តិនិយាយឡើងជាមួយនឹងស្នាមញញឹមបង្ហាញឱ្យអនឃើញថា នាងកំពុងតែបង្ហាញខ្លួនឡើងចំពេលដែលគេកំពុងត្រូវការអ្នកជជែក។

“មិនពិតទេ ព្រោះខ្ញុំមិនបានខ្លាចនរណាឡើយ”

“ច្បាស់អត់?” កំលោះសម្លឹងមើលមុខអន រហូតធ្វើឲ្យនាងអៀនហើយ

អនងាកមុខចេញបន្តិចហើយនិយាយដូចធម្មតា៖

“ច្បាស់តើ ម៉េចបានលោកនិយាយឌឺខ្ញុំ?”។

“អត់បានឌឺទេ គ្រាន់តែនិយាយការពិតប៉ុណ្ណោះ។ កាលមុនចេញមុខតែយប់ៗទេ រហូតខ្ញុំច្រលំថាជាខ្មោចទៅហើយ” សក្តិញញឹមតិចៗ

“ចុះអត់ខ្លាចខ្មោចលងទេអី?” ឮសក្តិនិយាយឌឺនាងបែបនេះ អនក៏មិនបាននៅស្ងៀមឡើយ។

“បើខ្មោចស្អាតម្លឹងៗ នរណាដាច់ចិត្តខ្លាចទៅ មានតែស្រឡាញ់លើសដើម។ ហាសហា” អននិយាយមិនទាន់ចប់ស្រួលបួលផង សក្តិក៏ប្រញាប់ស៊កពាក្យសំដីលេបខាយភ្លាម បណ្ដាលឲ្យអនអស់ពាក្យនិយាយ មុខឡើងក្រហមភ្លឹកស្ងៀមមួយសន្ទុះ។

“ខ្ញុំមកនេះ មានរឿងចង់ប្រាប់លោក” ខ្លាចថាសក្ដិអាចនឹងបានចិត្តជាងនេះ អនក៏ប្រញាប់និយាយចូលសាច់ការវិញម្ដង។

 “ចង់ប្រាប់ខ្ញុំ! រឿងអ្វីទៅ?”

សក្តិសម្លឹងមើលមុខនាងមិនដាក់ ក្នុងក្រសែភ្នែកពោរពេញដោយចម្ងល់។​ អនស្ងាត់មាត់បន្តិច ហាក់ពិបាកនឹងនិយាយរឿងនោះចេញមកណាស់អ៊ីចឹង។ អននៅស្ងៀមកាន់តែយូរ សក្តិកាន់តែពិភាល់ក្នុងចិត្ត។

“ចាប់ពីពេលនេះទៅ ខ្ញុំប្រហែលលែងបានមកជួបលោកហើយ” អនទម្លាក់ទឹកមុខចុះ គេចចេញពីកែវភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់សក្តិ ដែលកំពុងបាញ់ឆ្ពោះរកនាង។

“នាងទៅណា? ឬមួយក៏មានអ្វីកើតឡើង?” សក្តិរហ័សសួរជាប្រញាប់ព្រោះគេនឹងទទួលយកមិនបានទេ បើសិនជាថ្ងៃណាមួយនឹងបាត់អន​ទៅនោះ។

“មិនចង់ប្រាប់ទេ!” អនដើរចេញពីមុខសក្ដិ ហើយសំដៅទៅរករានហាលលើមាត់ទឹក។

“ជារឿងអាថ៌កំបាំងរបស់នាងឬ?” សក្តិស្រាប់តែដេញដោលសួរបន្ត ព្រោះគេចង់ដឹងពីមូលហេតុពិតប្រាកដនៅពីក្រោយនោះ តែបើដល់ពេលដែលនាងត្រូវទៅ ឬចង់ទៅដោយគ្មានហេតុផល ក៏គេមិនអាចឃាត់នាងដែរ។

“មិនជាអាថ៌កំបាំងទេ តែបើលោកមិនដឹងរឿងនេះល្អជាង”។

ស្តាប់សម្តីនាងដូច្នោះធ្វើឱ្យសក្តិកាន់តែពិបាកទទួលយកកាន់តែខ្លាំង៖

“ចុះរឿងដែលចង់ប្រាប់ខ្ញុំហ្នឹងជាអ្វី? គ្រាន់តែប្រាប់ថាពួកយើងនឹងលែងបានមកជួបមុខគ្នាតែប៉ុណ្ណឹង អ៊ីចឹងឬ?” សក្តិស្រដីមួយៗទាំងមិនសប្បាយចិត្ត។

អនមិនគិតថានឹងលាក់បាំងសក្តិនោះទេ នាងក៏ចង់ឱ្យសក្តិបានយល់រឿងនេះដូចគ្នា៖

“គឺវាបែបនេះទេ លោកយាយដែលខ្ញុំនៅជាមួយនោះ គាត់ហាមខ្ញុំមិនឲ្យទាក់ទងជាមួយអ្នកណាក៏ដោយនៅក្នុងភូមិនេះ ដូច្នេះខ្ញុំមិនអាចមិនគោរពសំដីគាត់ឡើយ”

“ចុះគាត់មានទំនាស់អ្វីជាមួយអ្នកភូមិនេះ? ឬមួយអ្នកដែលគាត់ហាមអននោះ គឺជាខ្ញុំ?” សក្តិសួរនាងព្រោះអារម្មណ៍គេពេលនេះហាក់កំពុងទទួលថា ខ្លួនត្រូវបានគេមិនទុកចិត្តហើយ។

“អាច… ជាលោក តែក៏មិនប្រាកដដែរ”

“ចុះអនដាច់ចិត្តដែរ?” សក្តិដើរចូលទៅកៀកអន ហើយសន្សឹមលូកដៃទាញបង្វែរមុខនាងឲ្យងាកមករកខ្លួន ដូចកំពុងព្យាយាមលួងលោមនាងកុំឲ្យចាកចេញពីគេអ៊ីចឹង។

“ខ្ញុំមិនចង់ទេ ហើយក៏ដាច់ចិត្តនឹងធ្វើយ៉ាងនេះដែរ” អនរក្សាទឹកមុខស្មើធេង ចំពោះមុខសក្ដិ។

ក្នុងបរិយាកាសដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នោះ អ្នកទាំងពីរឈរស្ងៀមគ្មានកំរើក សម្លឹងមើលមុខគ្នាដោយអារម្មណ៍ស្រងេះស្រងោច ព្រោះពួកគេនឹងត្រូវបែកគ្នាហើយ។ សក្តិមិននិយាយអី ចំណែកអននាងក៏មិននិយាយដូចគ្នា ពួកគេហាក់ចង់ទាក់ទងគ្នាតាមរយៈភាសាអារម្មណ៍វិញម្តង។

វេលាថ្ងៃលិចចូលមកដល់ ព្រះអាទិត្យក៏អស់ពន្លឺរលត់ពីភពផែនដី ឯផ្ទៃមេឃខ្មៅស្រអាប់ក៏បានចូលខ្លួនមកកំដរ។ ក្នុងពេលនេះ លីដែលគ្រប់គ្នាស្គាល់ថាជាមនុស្សកំពូលខ្ជិល ញុំាច្រើន និងមាត់ដាចនោះ និយាយឡើងទាំងមាត់នៅញុំានំពេញស្ទើប្រេះនៅឡើយ។ និយាយថាបុរសម៉ាប់ម្នាក់នេះ គ្រប់គ្នាកម្រឃើញគេមិនញុំាអ្វីណាស់ គឺសង្ស័យតែញុំាគ្រប់២៤ម៉ោងទេ ក្នុងមួយថ្ងៃនោះ។

“ចុម! អាសក្តិទៅណា យូរម្ល៉េះ?”

ជេមស៍ដែលនៅជិតហ្នឹងក៏វាចាតបភ្លាម៖

“អើ! មកពីអ្ហែងហ្នឹង រហន់មកមុនគេពេក”

លីចាប់ផ្តើមធ្វើមុខដូចត្រូវគេចោទប្រកាន់ខ្លួនទាំងមិនបានខុសអ្វីទាល់តែសោះ៖

“យីអានេះ! ក្រែងម្សិលមិញអញជួយរៀបអ៊ីវ៉ាន់ឡើងហត់ដែរសោះ ម៉េចមិនគិតផងអ្ហា៎?” លីសួរបកវិញជេមស៍ចាក់គំនិតឆ្លើយមិនចេញ។

“ស្អីទេអ្ហា៎ ការងារតិចតួចសោះ យកមកនិយាយដែរ។ ចុះពេលអញធ្វើម៉េចអ្ហែងមិនគិតផង អញដែលនិយាយអ៊ីចឹងអត់?” ជេមស៍ចាប់ផ្តើមរលឹកការងារខ្លួនធ្លាប់ធ្វើពីមុនដូចគ្នា ដើម្បីកុំឱ្យលីគិតថាខ្លួនត្រូវម្នាក់ឯងពេក។

“ហើយជេមស៍និងលីសំបូររឿងសួរគ្នាម៉េស?” ផារី នារីស្ងាត់ស្ងៀមប្រចាំក្រុមស្រដីឡើង ហើយពួកគេក៏បែរទៅរកនាង។

“ម៉េចចែអ្នកនិពន្ធ!” ជេមស៍សួរដល់ផារី

ផារីងើបឡើងដោយមិននៅនិយាយជាមួយនឹងអ្នកទាំង២បន្តទៀតទេ តែមុននឹងចេញទៅ៖

“គ្មានម៉េចទេ! បើពិបាកពេក ចាំខ្ញុំទៅមើលសក្តិក៏បានដែរ”

“អូខេ! ចែពូកែគ្រប់យ៉ាង” លីនិយាយក្នុងន័យចំអក។

“ខ្ញុំចឹង មិនមែនដូចពួកយើងទេ ឈ្លោះតែគ្នាហ្មង មិនដឹងស្អីមែន!”

“ទៅៗៗ ចែឯងដឹងអីណាស់”

ផារីមិនខ្វល់នឹងសម្តីឌឺដងរបស់មិត្តរួមក្រុមឡើយ អារម្មណ៍នាងនៅពេលនេះដឹងត្រឹមថា នាងត្រូវតែទៅបឹងឱ្យដល់កាន់ឆាប់កាន់តែល្អ ព្រោះតែរង់ចាំបន្តិចទៀតនឹងពិបាកដើរមើលផ្លូវខ្លាំងណាស់ ទោះបីជាមានពិលបំភ្លឺផ្លូវក៏ដោយ។

ផារីដើរបណ្តើរនឹកក្នុងចិត្តបណ្តើរ ព្រោះថាខណះបន្តិចទៀតនេះ នាងនឹងបាននៅជាមួយសក្តិតែពីរនាក់។ អារម្មណ៍ខ្លាចមិត្តក្នុងក្រុមចំអន់ក៏បានផុសឡើង ក៏ប៉ុន្តែទំហំចិត្តស្រឡាញ់ និងក្ដីបារម្ភចំពោះអ្នកដឹកម្នាក់នេះ នាំឱ្យនាងលែងខ្វល់ខ្វាយ។

នៅពេលផារីដើរជិតដល់បឹង នាងស្រាប់តែប្រទះឃើញស្រមោលមនុស្សពីរនាក់កំពុងតែជជែកគ្នានៅក្បែរមាត់បឹង។ នាងភ្ញាក់ខ្លួនព្រឺត តើអ្នកណាកំពុងនិយាយជាមួយនឹងសក្តិទៅ? ឬមួយខ្មោចដែលគ្រប់គ្នាបង្អាប់ដល់សក្តិជាការពិតទៅ? តែវាមិនអាចទេ ដែលសក្តិនិងខ្មោចអាចសន្ទនាគ្នាបានដូចមនុស្សដែរនោះ។ ហើយមូលហេតុនេះមែនទេ ដែលសក្តិតែងតែបាត់ខ្លួនស្ងាត់ៗដោយអាថ៌កំបាំង?

“តើសក្តិគេកំពុងតែនិយាយជាមួយនឹងអ្នកណាហ្នឹង? ជាមនុស្សស្រីក្នុងភូមិទេដឹង?” ផារីឧទានស្ងាត់ៗតែម្នាក់ឯង។

កំពុងតែផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់ និងដើរលបទៅកាន់តែជិតអ្នកទាំងពីរ នាងស្រាប់តែប្រទះភ្នែកនឹងកែវភ្នែកដ៏ចម្លែករបស់ស្រីចំណាស់ម្នាក់ ដែលកំពុងតែឈរមើលសក្តិនិងមនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងតែអង្គុយក្បែរសក្តិដូចគ្នា។ អារម្មណ៍ផារីចាប់ផ្ដើមច្របូកច្របល់ បេះដូងនាងលោតញាប់ដោយអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច និងចម្ងល់។ រយលានសំនួរចាប់ផ្ដើមចាក់ស្រេះក្នុងខួរក្បាលអ្នកនិពន្ធស្រាយមិនចេញ។

“ស្លាប់ហើយ! នេះមិនមែនមានតែនាងនោះម្នាក់ទេ ចុះមនុស្សស្រីមកពីណាម្នាក់ទៀត?” ផារីស្រាប់តែលន់មាត់ដូច្នោះឡើងមក។

ផារីនាងស្រាប់តែឈប់សង្កេតមើលទៀតហើយ ព្រោះនាងចង់បានចម្លើយដែលច្បាស់ជាងនេះ ដូច្នេះនាងក៏រត់ទៅចេញពីទីនោះមួយៗ ដោយមិនបង្កើតជាសំឡេងបង្កភាពភ្ញាក់ផ្អើលដល់អ្នកទាំងនោះឡើយ។ ចេញផុតឆ្ងាយគួរសម នាងក៏បន្ថែមល្បឿនលឿនដូចគេឱ្យនាងដុសស្លាប អាចហោះបានអ៊ីចឹង។

គ្រាន់តែមកដល់ខាងក្នុងភូមិភ្លាម នាងស្រែកសួរមិត្តនាងដែលកំពុងតែដេកស្ងៀមនៅក្នុងតង់ខាងមុខផ្ទះរបស់តាកែម ឱ្យចេញមកខាងក្រៅដើម្បីបានឆ្លើយសំណួររបស់នាងនាពេលនោះ៖

“តាកែម! តាកែមនៅណា? ពួកឯងមានឃើញគាត់ទេ?”

គ្រប់គ្នាបើកភ្នែកធំៗឆ្ងល់ខ្លាំងណាស់ ដែលផារីមានអាការៈចម្លែកៗបែបនេះ ហើយតើនាងកើតអ្វីបានជាហៅរកតាកែមមើលតែមនុស្សក្នុងភូមិមានរឿងធំអ៊ីចឹង។

សំឡេងរបស់ជេមស៍និយាយឡើងដើម្បីកាត់បន្ថយភាពជ្រួលច្រលប់របស់ផារីក្នុងពេលនេះ៖

“ថីហ្នឹងផារី រត់រកតាធ្វើអី? នាងមានការងារអីជាមួយគាត់​ ចុះឲ្យទៅតាមអាសក្តិម៉េចហើយ?”

ផារីមិនខ្វល់នឹងសំណួររបស់ជេមស៍ឡើយ នាងក៏ស្រដីទាំងគំរោះគំរើយដាក់ជេមស៍វិញហាក់ចង់ឱ្យជេមស៍ ចាប់អារម្មណ៍តែនឹងសំណួរដែលនាងបានសួរអំបាញ់មិញនេះទេ។

“តាមស្អី ឮខ្ញុំសួរអត់! ថាតាកែមនៅណា?”

“មិនដឹងទេ!!!” អាលីដែលនៅជិតហ្នឹងស្រាប់តែឆ្លើយតបជំនួស

អេណាដើរមកជិតផារីហើយនិយាយធម្មតា៖

“អ៎! គាត់នៅក្រោយផ្ទះឯណោះ ហើយផារីមានការអីសំខាន់មែនទេ?”
          “មាន! មាន! តែខ្ញុំប្រាប់ពេលមកវិញណា៎”

“អូខេ”

ផារីរហ័សរត់ចេញទៅធ្វើឱ្យអេណាដែលទើបនឹងមកដល់ក្រោយគេឆ្ងល់៖

“ហើយផារីគេកើតអីហ្នឹង?”

“សង្ស័យឃើញអាសក្តិនិងខ្មោចស្រីទាក់ទងគ្នាហើយ” លីនិយាយឡើង ធ្វើមើលតែជាការលេងសើច។

គ្រាន់តែបានឮលីនិយាយដូច្នោះភ្លាម ជេមស៍ស្រែកសម្លុតលីខ្លាំងៗ៖

“យីអានេះមាត់ឆ្កែម្ល៉េះ តាមឫកពានាងមិនមែនបែបហ្នឹងទេ មិនព្រមតាមសួរនាងទេ តែបែរមកនិយាយអីបែបហ្នឹងទៅកើត”

អេណាមិនយល់ពីអ្វីដែលបានកើតឡើង បានត្រឹមតែឈរឆ្ងល់ម្នាក់ឯង គ្មានអ្នកណាជួយឆ្លើយសំនួរនាងបាន។

តើតាកែមអាចនឹងឆ្លើយសំនួរផារីបានអត់? ហើយតែគាត់ស្គាល់យាយកឹមឬទេ?….

ជំពូក១០

អាថ៌កំបាំង

ផារីរត់លឿនៗរកដកដង្ហើមមិនដល់គ្នា នាងស្រែកហៅលោកតាម្នាក់ដែលគ្រប់គ្នាដឹងឡើងច្បាស់ក្នុងចិត្តថា ជាមនុស្សដែលម៉ត់ចត់និងមានរបៀបរបបបំផុតនៅក្នុងភូមិនេះ។

“តា! តាៗ” នាងស្រែកហៅតាៗឡើងមកមិនឈប់ ទាំងខ្យល់ដង្ហើមប្រឹងដង្ហក់មិនចង់ដល់គ្នា។ តាកែមគ្រាន់តែឃើញសភាពផារី គាត់ក៏រហ័សសួរភ្លាម៖

“មានការអីផារី?”

ផារីព្យាយាមដកដង្ហើមមួយៗ មុននឹងនិយាយបន្តទៅកាន់តាកែម ប៉ុន្តែខ្យល់ដង្ហើមនៅតែផុតផើយៗ ស្ទើរមិនដល់គ្នា៖

“ខ្ញុំមានរឿងចង់ប្រាប់…”

តាកែមស្រាប់តែច្រលប់ចិត្តបង្ខំនាងឱ្យឆាប់និយាយដូចគ្នា ព្រោះមើលតាមឫកពានាងពេលនេះច្បាស់ជាមានរឿងធំមិនខាន៖

“រឿងអី? ឆាប់និយាយមក”

ផារីចាប់ផ្តើមបាត់ហត់បន្តិចតែនាងនៅតែនិយាយមិនចង់ចេញ៖

“គឺ… ខ្ញុំបានឃើញ បានឃើញ…”

“បានអីឃើញអី ម៉េចមិននិយាយមកអ្ហាស៎?” តាកែមសម្លុត

“មែនហើយ ផារីបានឃើញអី ម៉េចមិននិយាយមក?”

លីដែលរត់មកតាមពីក្រោយស្រដីឡើង៖

“ឲ្យខ្ញុំបាត់ហត់សិន!” ផារីស្នើសុំ

តាកែមសម្លឹងមើលមុខរបស់លីហើយនិយាយ៖

“លីទៅយកទឹកឲ្យគេផឹកសិនមក”

“បាទតា!”

លីរហ័សរត់ទាំងខ្លួនគេមិនជាស្រួលប៉ុន្មានឡើយក្នុងការទប់លំនឹង ពេលរត់លឿនដូចនេះ តែគេនៅតែធ្វើកិច្ចការនេះបានយ៉ាងល្អ។

លីបានហុចទឹកឱ្យផារីញុំារួចរាល់ ហើយតាកែមក៏និយាយ៖

“តោះនិយាយមក មានរឿងអី?”

“ខ្ញុំបានឃើញមនុស្សស្រីម្នាក់នៅមាត់បឹង តែមិនមែន១ទេ គឺ២នាក់”

ឮភ្លាម តាកែមភ្នែកស ជ្រួញចិញ្ចើម ដោយពិភាល់ក្នុងចិត្តឥតឧបមា ថាតើនរណាទៅ នៅបឹងនោះ? មិនត្រឹមតាកែមទេ សូម្បីតែលីក៏ភ្ញាក់ផ្អើលដែរ។

“អ្ហាស់? ពីរអ៊ីចឹងឬ? ជាអ្នកណា? តើជាអ្នកណាទៅ ហ៊ានទៅបឹងហ្នឹង? ដាច់ខាតគ្មាននរណាហ៊ានទៅឡើយ”

តាកែមស្រាប់តែនិយាយដូច្នោះឡើងមក ដូចកំពុងប្រាប់រឿងម្យ៉ាងដល់គ្រប់គ្នាបានដឹង តែផារីនិងលីមិនយល់សាច់ការនេះឡើយ។ ផារីតប៖

“ខ្ញុំមិនដឹងទេ តាអាចទៅមើលដោយខ្លួនឯងបាន ព្រោះវាអាចច្បាស់ជាងខ្ញុំនិយាយ” ផារីនិយាយទាំងហត់នៅឡើយ។

          មិនខ្វល់និយាយសួរដេញដោលជាមួយពួកគេបន្ត តាកែមក៏រត់ចេញពីទីនោះទៅ ដោយបន្សល់ទុកនូវភាពច្របូកច្របល់ឲ្យពួកក្មេងៗគិតមិនចេញ។ ណាមួយគាត់កំពុងតែចង់ដឹងដូចគ្នា ថានរណាទៅនៅបឹងនោះ? ឬជាមនុស្សម្នាក់ ដែលគាត់កំពុងតែស្វែងរកនិងរង់ចាំគេអស់ពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ ស្រាប់តែបង្ហាញខ្លួនឡើង?

គ្រាន់តែឃើញតាកែមរត់ចេញទៅភ្លាម ជេមស៍និងអេណាក៏តាមមកដល់ ពេលនេះលីដែលមិនយល់រឿងសួរផារី៖   

“ហើយផារីបានឃើញមែនអត់?”

ផារីស្រាប់តែជះសម្តីទាំងកំហឹងដែលលីសួរនាងដូច្នោះ៖

          “ខ្ញុំមិនចេះនិយាយលេងដូចលីឯងទេ គឺខ្ញុំឃើញមែន មនុស្សស្រីម្នាក់ដែលមានវ័យស្របាលនឹងអេណាអង្គុយនិយាយលេងជាមួយនឹងសក្តិ​ ពីរនាក់ហ្នឹងដូចស្និទ្ធស្នាលគ្នាណាស់”

          “ហើយចុះម្នាក់ទៀត?”

លីដេញដោលសួរ ផារីក៏ឆ្លើយតបបន្ត៖

          “គេលបមើលសក្តិនិងស្រីម្នាក់នោះនិយាយគ្នា ។ ខ្ញុំមើលទៅ គាត់ជាយាយចាស់ ព្រោះខ្ញុំបានឃើញសក់វែងអន្លាយរបស់គាត់ និងភាពជរា ស្ដែងតាមការឈរកោងខ្នងរបស់គាត់ ប៉ុន្តែ មើលទៅ គាត់គួរឲ្យខ្លាចណាស់…”

“តិចខ្មោចទៅ!” លីនិយាយឡើងនូវពាក្យដែលផុសក្នុងគំនិតខ្លួន។ គេនេះមិនចេះពិចារណាអីទេ នឹកឃើញអ្វីគឺនិយាយអ៊ីចឹងហើយ។

“បានហើយអាលី កុំឆ្គួតពេក!” ជេមស៍សម្លុត។ ជេមស៍ក៏មានអារម្មណ៍មិនខុសពីលីដែរ តែគេមិនជឿលើរឿងខ្មោច អាបអ្វីទេ រឹតតែមិនចង់ឲ្យអេណាមានភាពភ័យខ្លាច។

          “ខ្ញុំចាប់ផ្តើមខ្លាចបឹងហ្នឹងហើយ” អេណានិយាយ ដោយកែវភ្នែកឡើងចុះ យកដៃអង្អែលដើមដៃទាំងសងខាងខ្លួន ហើយសព្វកាយទាំងអស់ចាប់ផ្ដើមព្រឺបះរោមជ្រោងហើយ។

“គ្មានអីទេ អេណា! ប្រហែលផារីច្រឡំភ្នែកហើយ ឬក៏​អាចជាអ្នកភូមិក៏ថាបាន”

ជេមស៍ស្រាប់តែនិយាយបែបនេះ ដើម្បីកុំឱ្យអេណាមានចិត្តខ្លាចបឹងនោះនាំមានបញ្ហាថតនៅថ្ងៃស្អែក ប៉ុន្តែគេមិនបានគិតដល់ចិត្តផារីទាល់តែសោះ ដែលគេមិនទុកចិត្តនាងអ៊ីចឹង។ ទោះគ្រប់គ្នាយល់បែបណា តែសម្រាប់ផារី នាងមិនបានព្រិចភ្នែកនោះទេ គ្រប់យ៉ាងដែលនាងបានឃើញសុទ្ធតែជាការពិតទាំងអស់ មិនមែនជារឿងភ័នច្រឡំអ្វីឡើយ។ តើដើម្បីមនុស្សខ្លួនស្រឡាញ់មានសេចក្តីសុខផ្លូវចិត្ត ជេមស៍គេហ៊ាននិយាយទម្លាក់កំហុសដាក់មិត្តគេដល់ថ្នាក់នេះឬ? ផារីនាងមិនប្រកែកឡើយ ព្រោះក្នុងចិត្តនាងកំពុងតែភ័យ និងបារម្ភដល់សក្តិជាពន់ពេក។

ស្រមោលមនុស្សស្រីម្នាក់ដើរកាត់មុខតាកែមពីចម្ងាយ នាងកំពុងតែដើរយ៉ាងលឿនឥតងាកក្រោយ ហាក់ដូចជាដឹងថាមាននរណាកំពុងតាមនាងអ៊ីចឹង។ តាកែមស្រាប់តែស្រែកឡើង៖

“ឈប់សិន! ឈប់សិននាង នាងជាអ្នកណា?”

គ្រាន់តែឮសំឡេងតាដង្ហើយខ្លាំងៗដូច្នោះភ្លាម មនុស្សស្រីម្នាក់នោះស្ថិតក្រោមសម្លៀកបំពាក់រ៉ូបពណ៌សស្រាប់តែភ័យណាស់ ហើយបន្ថែមល្បឿនរត់កាន់តែលឿនជាងមុន។ តាកែមខំរត់តាមពីក្រោយឡើងហត់ ព្រោះនាងនៅឆ្ងាយពីគាត់រហូតដល់គាត់មិនអាចតាមទាន់ងាយៗ៖

“យើងថាឲ្យឈប់ នាងមិនឮទេឬ?”

តាកែមស្រែកគំរាមពីចម្ងាយឱ្យឈប់ ដើម្បីឱ្យគាត់ច្បាស់នៅក្នុងចិត្តថា មនុស្សស្រីម្នាក់ដែលគាត់បានឃើញនេះជាអ្នកណា ម៉េចក៏មិនស្តាប់សម្តីគាត់ ហើយថែមទាំងរត់ដូចជនជាប់ពិរុទ្ធបែបនេះទៀត។ ច្បាស់ណាស់ថានាងនឹងមិនមែនជាមនុស្សនៅក្នុងភូមិឡើយ ព្រោះសភាពរ៉ូបនាងនេះ មិនមែនជាឯកសណ្ឋានដែលអ្នកភូមិដាច់ស្រយាលមួយនេះ និយមពាក់ឡើយ។

គាត់បានរត់តាមនាងរហូត ប៉ុន្តែស្រាប់តែបាត់នាង។ តាកែមព្យាយាមស្ដាប់សម្រិបជើងរបស់នាង និងរកមើលដានដែលនៅជុំវិញនោះ តែគ្មានតម្រុយ។

បើទោះជាតាកែមស្គាល់ទីនោះច្បាស់ តែពេលយប់បែបនេះ គាត់មិនមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់តាមប្រមាញ់នាងឡើយ អាចថាពេលនោះនាងកំពុងតែលាក់ខ្លួនក៏ថាបាន។

នៅពេលដែលតាកែមប្រើពេលយ៉ាងយូរនៅជុំវិញបឹង គាត់ក៏បានដើរចូលទៅកាន់តែកៀកនឹងផ្ទះដ៏ចំណាស់មួយ ដែលមានវល្លិ៍ និងដើមឈើដុះស៊ុបទ្រប់ ប្រៀបបាននឹងទីស្ថានមួយគួរឲ្យខ្លាចជាទីបំផុត ព្រោះត្រូវបានគេបោះបង់ចោលអស់រយះពេលរាប់សិនឆ្នាំ ហើយត្រូវបានអ្នកភូមិឲ្យឈ្មោះថា ជាផ្ទះខ្មោច។

សំឡេងយំថ្ងួចថ្ងូរមួយបន្លឺឡើងកាត់បរិយាកាសដ៏ស្ងាត់ជ្រងំនោះ បន្លាចសព្វសត្វក្នុងព្រៃទាំងអស់ ឲ្យភ័យខ្លាចមិនហ៊ានចេញពីសំបុក ចម្លែកអីតាកែម ដែលមិនញញើតនឹងសំឡេងដ៏គួរឲ្យខ្លាចនោះ ហើយរំកិលខ្លួនយឺតៗចូលទៅរកផ្ទះនោះ។

ដើរដល់មុខផ្ទះនោះ គាត់ក៏បានឮសំឡេងនោះកាន់តែច្បាស់ជាងមុន ហើយវាមានប្រភពចេញពីខាងក្នុងមក។ គាត់បម្រុងនឹងដើរចូលទៅ ស្រាប់តែឃើញអន ដែលជាក្មេងស្រី គាត់ប្រឹងរត់ដេញតាមអំបាញ់មិញ មកឈរយំនៅខាងមុខផ្ទះ។

ពេលនោះតាកែមក៏ស្រដីឡើងតែម្នាក់ឯង៖

“ចុះក្មេងហ្នឹងជាអ្នកណា? ម៉េចបានវាមកទីនេះបាន? ហើយរត់ចូលមកផ្ទះខ្មោចទៀត នាងនេះហ៊ានណាស់!”

 “នាង! នាងជាអ្នកណា? ម៉េចក៏នាងយំ?” បើនៅតែឆ្ងល់ម្នាក់ឯង ច្បាស់ជាមិនអាចរកចម្លើយឃើញ ដូច្នេះតាកែមមិនបង្អង់យូរ ក៏ស្រែកសួរទៅអន។

“ចុះតាមកតាមខ្ញុំមកធ្វើអី?” អនជូតទឹកភ្នែកបន្តិច ហើយនិយាយសួរទៅកាន់តាកែមវិញ ទាំងមិនខ្វល់ឆ្លើយនូវសំនួររបស់គាត់។

តាកែមសម្លឹងមើលមុខនាង ដោយកែវភ្នែកគួរឲ្យខ្លាច ហើយនិយាយតប៖

“នាងដឹងទេ? ថាទីនេះជាតំបន់ហាមឃាត់។ នាងជាមនុស្សមកទីក្រុងជាមួយនឹងក្រុមថតបឹងនោះមែនទេ?”

តាកែមនៅតែសួរចង់ដឹងថានាងជាអ្នកណា? គាត់មើលមុខនាងមិនច្បាស់ ទើបគាត់សង្ស័យថាជាក្រុមថតរបស់សក្ដិដែរ ណាមួយបើតាមការស្មានរបស់តាកែម វ័យនាង គឺប្រហាក់ប្រហែលនឹងអេណា។

“អត់ទេ!”  អននិយាយទាំងទឹកភ្នែកបន្តស្រក់ចុះមកនៅឡើយ។

“អត់ទេចឹងឬ? ចុះម៉េចនាងមកទីនេះបានអ្ហាស៎?”

ឮនាងនិយាយយ៉ាងនេះ តាកែមខឹងណាស់ ព្រោះនាងមិនមែនជាមនុស្សមកពីទីក្រុងជាមួយនឹងក្រុមថតរបស់សក្តិឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែពេលនេះគាត់ចាំបានខ្លះហើយ នាងជាក្មេងស្រីម្នាក់ដែលគាត់ដេញមិនឱ្យមកកាន់ទីនេះកាលពីប៉ុន្មានខែមុន។

តាកែមចូលទៅជិត ហើយច្របាច់ដៃនាងឡើងជាប់៖

“តាលែងដៃខ្ញុំទៅ ខ្ញុំឈឺណាស់” អនប្រឹងរើ ចេញពីដៃតាកែម តែគាត់មិនអាចលែងនាងងាយៗឡើយ។

“នាងមកទីនេះធ្វើអី? ហើយម៉េចក៏នាងហ៊ានចូលទៅក្នុងផ្ទះខ្មោចនេះ? ឬមួយនាងស្នាក់នៅជាមួយអ្នកណា? ម៉េចក៏យើងមិនដែលឃើញនាងសោះអ៊ីចឹង?”

ដោយសារតែចម្ងល់ច្រើនពេក តាកែមក៏សួរអននូវសំនួរជាច្រើន រកតែនាងផ្ដល់ចម្លើយមិនទាន់។ តាកែមសម្លឹងមុតទៅរកអន ហាក់ចង់ប្រាកដថា ចម្លើយដែលនាងនឹងប្រាប់គាត់ ជាពាក្យកុហក ឬជាការពិត។

អន ពេលឮសំនួរតាកែមបែបនេះ នាងក៏ស្រាប់តែនឹកឃើញដល់សំដីលោកយាយកឹម “… យាយចង់ប្រាប់ចៅថា កុំទុកចិត្តអ្នកភូមិនេះឱ្យសោះ ពិសេសគឺតាម្នាក់ ដែលមេភូមិ”។ បើតាមអនស្មាន រវាងពួកគាត់ ច្បាស់ជាធ្លាប់មានទំនាស់ជាមួយគ្នា ហើយស្ថានភាពដែលយាយកឹមជួបនាពេលនេះ ប្រាកដជាមានចំណែកតាមេភូមិហ្នឹងមិនខាន។

ដូច្នេះ រឿងម្យ៉ាងដែលនាងត្រូវធ្វើពេលនេះ គឺមិនអាចនិយាយការពិតចេញមកឡើយ។

“ខ្ញុំ…” អននិយាយមិនចេញ ព្រោះមិនដឹងគួរកុហកតាកែមបែបណាឲ្យសម។

“នាងឆ្កួតហើយ នាងប្រាកដជាខ្មោចយាមបឹងនេះ ធ្វើបាបមិនខានទេ”

អនសម្លឹងមើលមុខតាដែលចោទប្រកាន់នាងដូច្នោះ នាងរហ័សប្រកែកមុននឹងគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានគេគ្រប់គ្នាគិតថាជាការពិត។

“ខ្ញុំមិនបានឆ្កួតទេ គឺខ្ញុំនៅផ្ទះនេះ ជាមួយ…” សំដីអនបានកាត់ផ្ដាច់ដោយពាក្យដាស់តឿនមួយ ដែលមិនឲ្យនាងនិយាយពីរឿងយាយកឹម ប្រាប់ទៅតាកែម ក៏ប៉ុន្តែនាងស្អប់អ្នកណាថានាងជាមនុស្សឆ្គួតណាស់ ហើយក៏មិនចង់ឮគេហៅនាងបែបនេះដែរ។

តាកែមសម្លឹងមុខនាង៖

“នៅជាមួយអ្នកណា? នៅផ្ទះនេះគ្មានអ្នកណាគេរស់នៅទេ តើនាងទៅរស់នៅជាមួយនឹងអ្នកណា?”

អនស្រាប់តែច្របូលច្រលប់រកតែនិយាយអ្វីមិនចេញ នាងមិនយល់នូវអ្វីដែលតាកែមបាននិយាយឡើយ។ តាមពិតទៅ កាលដែលអនមកឈរយំនៅមុខនេះ ក៏ដោយសារតែត្រូវយាយកឹមស្ដីបន្ទោស ហើយដេញនាងចេញមក។ គាត់ខឹងនឹងនាង ដែលមិនស្ដាប់សំដីគាត់ ហើយនៅតែទៅជួបជាមួយសក្តិដដែល។

“អត់ទេ គឺខ្ញុំរស់នៅជាមួយនឹងម្ចាស់ផ្ទះនេះ គាត់ជាយាយដែលជួយសង្គ្រោះខ្ញុំ”

“យាយ? នាងចង់ថា នាងនៅទីនេះជាមួយយាយម្នាក់មែនទេ?”

អនមិនចង់និយាយពីរឿងយាយកឹម តែនាងនៅតែភ្លាត់និយាយវាចេញដដែល។ តាកែមគ្រាន់តែឮនាងនិយាយដល់យាយនោះភ្លាម គាត់ក៏ឆាប់សួរបញ្ជាក់។

“គឺលោកយាយម្នាក់ ដែលរស់នៅទីនេះ”

ស្ដាប់អននិយាយមិនទាន់ចប់ តាកែមស្រាប់តែស្រែកឡើងជះកំហឹងដាក់នាង៖

“នាងឆ្កួតហើយ គ្មានអ្នកណានៅទីនេះដាច់ខាត” តាកែមនៅតែប្រកាន់គំនិតគាត់ដដែល ថាគ្មាននរណាម្នាក់ឡើយ នៅក្បែរបឹងនោះ។ គាត់និយាយបណ្ដើរ សម្លឹងមើលទៅក្នុងផ្ទះនោះបណ្ដើរ ដូចកំពុងស្វែងរកនរណាម្នាក់។

“ឬមួយជានាង កឹម? ហេតុអ្វីក៏ព្យាយាមគេចមុខពីខ្ញុំ?” តាកែមរអ៊ូឃ្លានេះក្នុងចិត្ត ខណះទឹកភ្នែកមួយដំណក់រមៀលធ្លាក់ពីកែវភ្នែកកំណាចរបស់គាត់។

តើរវាងពួកគាត់ទាំងពីរមានទំនាក់ទំនងអ្វីទៅ? មើលទៅ តាកែមដូចជាគ្មានភាពក្លាហាននឹងប្រឈមមុខជាមួយនឹងយាយកឹមទេ បានជាដឹងរឿងនេះហើយ គាត់នៅតែប្រកែកមិនជឿអន ហើយក៏មិនព្រមចូលទៅក្នុងផ្ទះនោះដើម្បីបញ្ជាក់ការពិត។

តាកែមឈរទ្រឹងនិយាយអ្វីមិនចេញ កែវភ្នែកគាត់ប្រែជាស្រទន់។ មិនមែនគួរឲ្យខ្លាចដូចមុននេះ តែគួរឲ្យអាណិតទៅវិញ។ អនឃើញស្ថានភាពគាត់បែបនេះ នាងក៏មិនយល់ដែរ ហើយពេលនោះ កម្លាំងដៃដែលគាត់ប្រើលើនាង ចាប់ផ្ដើមថយទៅៗ រហូតរបេះចេញទាំងដែលនាងមិនបានប្រឹងរើ។

បន្ទាប់ពីនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ តាកែមក៏ដកដង្ហើមធំសម្រួលអារម្មណ៍ មុននឹងដើរមួយៗចូលទៅកាន់ផ្ទះនោះ។ គាត់បោះជំហានយឺតៗ ដូចគ្មានថាមពលក្នុងខ្លួន មិនដូចជាមេភូមិចំណាស់កម្លាំងខ្លាំង ក្នុងក្រសែភ្នែកមនុស្សគ្រប់គ្នានោះទេ។

លី លួចខ្សឹបឡើង​មុនគេ ព្រោះមិនអស់ចិត្ត​។ សក្តិ​ងើបមុខ​ពីស្ពកបាយ​ហើយ​គ្រវីក្បាលពេលឃើញអេណានិងផារីក៏តាមសម្លឹងដូចរង់ចាំចម្លើយដែរ។ ជេមស៍សួរឡើងម្តង៖

«ហើយសក្តិទៅជួបតាកែមមិញជាមួយអ៊ំម្ចាស់ផ្ទះសំណាក់ តាកែមនៅចម្លែកៗទៀតអត់?»

សក្តិទំពារ​បន្ត​ធ្វើហី ដូចមិនបានចង់ឆ្លើយឬបង្ហាញថាមិនចាបើអារម្មណ៍វាយតម្លៃអ្នកណាទាំងអស់។

«អ្វីដែលគាត់និយាយ ដូចជាព្យាយាមបិទបាំងការពិត យ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ»លីបន្ថែម​ពីក្រោយជេមស៍។

«កុំមិនបានទៅស្តាប់ផង​ម៉េចឯងដឹង?!»

សក្តិថាឱ្យតិចៗ។

«អឺ មេក្រុម សាកគិតមើល៍ បើបឹងនេះគ្មានអ្នកមក ម៉េចក៏មានស្នាមជើង ពេលយើងមកដល់? »
«ស្នាមដានជើងមនុស្ស​?» ផារីបន្តខណៈលីបើកកាម៉េរ៉ាមក​បង្ហាញពីការសង្ស័យក្នុងចិត្តគេ។

មើលហើយ​អេណា​រិះគន់៖

«មិនដឹងទេស! ម៉េចក៏ច្បាស់ថាជាស្នាមជើងមនុស្ស អាចជាសត្វព្រៃផងក៏ថាបាន»

«តែ…»

«ឈប់និយាយអាក្រក់ៗទៅ​យប់ហើយ ! ចាំសម្តីតែកុងឡានដែរ?​»

សក្តិថាឱ្យ។ លីហាក់មិនអស់ចិត្ត ដែលជជែក​ពីរនាក់សក្តិស្តីឱ្យតែខ្លួនម្នាក់។

 តែអេណា​ក៏លែងហ៊ាន​មាត់ទៀតដែរ​ ។

រាត្រីបន្តិច សក្តិនិងជេមស៍គេងលក់ស្ងាត់លើអង្រឹង​ក្រៅបន្ទប់ដែលចំហរបង្អួច ។​លីមិនដឹងគេងឬនៅព្រោះចងរាងឆ្ងាយ។ ផារី ​ក៏ងាកមកឃើញ​អេណាគ្រលំភួស្ងាត់ទំនងអស់កម្លាំង នាង​វិញធ្មេចមិនលក់​ក៏បានដើរត្រឡប់ទៅខាងក្រៅ​ផ្ទះវិញ ចង់អង្គុយលេងស្រូបខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធ បន្តិចទៀតឱ្យងោគងុយសិន។

មាណវី​អង្គុយពែនព្នែនលើរានហាល មើលទៅស្រមោលព្រះចន្ទស្រាល​ខ្សោយ​រៀប លិច ដែលចាំងចោលបញ្ឆោតបណ្ដែតពន្លឺស្រទន់ គួរឱ្យស្រណោះលើដែនពសុធា​។

ខ្យល់បកត្រសៀកៗពីគ្រប់ទិសទីប្រសព្វគ្នាក្បែរខ្លួនផារី ធ្វើឲ្យនាងបានរសាយអារម្មណ៍ និងភាពស្មុគស្មាញបានមួយអន្លើ។

កំពុងតែបណ្ដែតអារម្មណ៍ឲ្យហោះហើរជាមួយនឹងព្រះវាយោបក់ទៅលិចបន្តិច ទៅកើតបន្តិច ផារីស្រាប់តែភ្ញាក់ព្រើតកន្ត្រាក់ដៃ ពេលបានឮសំឡេងចម្លែកមករត់កាត់ត្រចៀកនាង។

ផារីប្រញាប់សម្លឹងងាករកមើលប្រភពសំឡេង ហើយងើបឈរភ្លែតដើរថយទៅពួននៅជ្រុងម្ខាង។ សំឡេងកាន់តែចូលមកជិត ផារីក៏អាចសម្គាល់បានថា ជាសម្រិបជើងមនុស្ស។

តើអ្នកណាមកទីនេះទៅ? ជាខ្មោច? ឬជាអ្នកណាឲ្យប្រាកដទៅ?

មិនបានឲ្យផារីឆ្ងល់យូរ ម្ចាស់សម្រិបជើងដែលផារីកំពុងចង់ឃើញមុខនោះ ក៏បានប្រាកដខ្លួនលើផ្លូវលំតូច….

«អ៊ំកែម!»

ផារីបុកពោះព្រោះ តាកែមក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន កែវភ្នែកក្រឡេក​ក្រឡាប់ចុះឡើង ហាក់បីដូចជា
កំពុងស្វែងរកអ្នកណាម្នាក់ និងព្យាយាមលាក់ខ្លួនពីអ្វីមួយ។

ផារីសង្កេតមើលអាកប្បកិរិយាគាត់យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ រហូតទាល់តែតាកែមចាកចេញនាង​សសៀរទៅតាម​។

ទិសដៅគាត់គឺបឹង…….

ហាមគេមិនឲ្យមក តែមកខ្លួនឯង?ចង់បានន័យថាម៉េចហ្នឹង? ឬមួយក៏ពិតដូចលីស្មានមែន? ថាគាត់មានលាក់អាថ៌កំបាំងអ្វីនៅបឹងនោះ។

ផារីនៅទ្រឹង នាង​សម្រេចចិត្ត​ថា លែងទៅតាម….

ជំពូក៦

ផ្ទះចម្លែកនៅត្រើយខាងលិច​

តាំងពីព្រលឹម​ស្រាងៗ​ពួកគេទាំងប្រាំធ្វើតាម​គម្រោង​របស់សក្តិគឺ​សម្រុកទៅកាន់មាត់​បឹងនោះដើម្បីថតឆាប់បានចប់។ ក្រុមការងារម្នាក់ៗក៏ហត់ទន់ដៃ​ ថយមកអង្គុយសម្រាកនៅក្រោមដើមឈើធំក្បែរមាត់បឹង។

«ហេតុអ្វីក៏ទិដ្ឋភាពបឹងនេះខុសពីម្សិលមិញ​ម្ល៉េះ?»

អេណាទម្លាក់មុខស្មើ ពេលសម្លឹងយូរទៅផ្ទៃបឹង។ ភាពមិនច្បាស់លាស់មួយចំនួន បានលេចឡើងលើរង្វង់មុខផូរផង់របស់នាង។

«ខុសយ៉ាងម៉េចទៅ?» ជេមស៍សួរដោយសំឡេងយ៉ាងទន់ភ្លន់ទៅអេណា។

«ខ្ញុំយល់ថា ទីនេះដូចជាលាក់ទុកនូវមនោសញ្ចេតនានៃការឈឺចាប់មួយ កប់ជ្រៅស្រាយមិនរួចយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ»

អេណាពណ៌នាមួយៗ ហើយប្រើអារម្មណ៍របស់ខ្លួនផ្សាភ្ជាប់ជាមួយនឹងវិញ្ញាណបឹងក្នុងការស្រមើស្រមៃរបស់នាង។

«អេណានិយាយដូចអ្នកនិពន្ធប្រលោមលោកអ៊ីចឹង»

«ហាសហា ខ្ញុំមិនមែនជាផារីទេ ដែលជាអ្នកនិពន្ធ ប្រើការប្រលោមយកចិត្តអ្នកអាននោះ» អេណាសើច ពេលឮជេមស៍សរសើរថានាងដូចជាអ្នកនិពន្ធ។

«អេណាមិនមែនជាអ្នកនិពន្ធប្រលោមលោកដូចជាផារីមែន តែជាអ្នកប្រលោមមនុស្ស ព្រោះមានមនុស្សច្រើនណាស់ ដែលត្រូវអេណាប្រលោមចិត្ត រហូតដកខ្លួនមិនរួច»

«ស្អីគេ? ដកខ្លួនមិនរួចផង។ ហើយខ្ញុំមានអីទៅប្រលោមគេ?»

«គឺអេណាខ្លួនឯង ទៅប្រលោមគេហ្នឹងហើយ»

«ឆ្គួត….! ចុះជេមស៍ក៏ត្រូវខ្ញុំប្រលោមដែរមែន?» អេណាអៀនមុខឡើងក្រហម ពេលត្រូវបុរសសង្ហាប្រចាំក្រុមបង្ហើរថ្វីមាត់ដ៏ប្រសព្វរបស់ខ្លួន លើកសរសើរដល់នាងមិនដាច់ពីមាត់។

«ប្រុងអត់ទៀតមែន!»

ជេមស៍និយាយទាំងញញឹមខ្ចិបដាក់អេណា ដែលធ្វើឲ្យនាងកាន់តែអៀន។

«ជេមស៍! ចុះបើទីនេះពិតជារក្សាទុកអាថ៌កំបាំងស្នេហារបស់អ្នកណាមែន? តើចុងបញ្ចប់នៃជីវិតស្នេហ៍គេនឹងទៅជាយ៉ាងណាហ្ន៎?»

ក្ឌាំង!

សំឡេងផ្គរលាន់ដ៏រំខាន បានមកដល់ ហើយ។ មេឃស្រឡះឲ្យចែស គ្រាន់តែពពកខ្មៅមួយដុំប៉ុនមេដៃសោះក៏រកកល់ចង់ភ្លៀងដែរ សង្ស័យថាមេឃក៏បានដឹងពីរឿងស្នេហ៍អាថ៌កំបាំងរបស់បឹងនេះដែរ បានជាព្យាយាមបិទបាំងជាមួយគេយ៉ាងនេះ រកតែនិយាយដល់មិនបាន។

ជេមស៍មិនទាន់បានឆ្លើយសំនួររបស់អេណាផង ពួកគេក៏ត្រូវរលះរលាំងញាប់ដៃញាប់ជើង រៀបចំសម្ភារទៅផ្ទះសំណាក់វិញសិនទើបបាន។

«អាសក្តិ! ឯងមើលទៅត្រើយម្ខាងទៀតខាងនោះទៅ ស្អីគេវ៉ើយ?»

កំពុងរៀបចំឥវ៉ាន់ ជេមស៍ក៏លើកដៃចង្អុលទៅត្រើយម្ខាងនៃបឹង និយាយប្រាប់ទៅសក្តិ។

«អើ! ដូចជាផ្ទះមួយយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ!» សក្តិលាន់មាត់ បន្ទាប់ពីខំមើលយ៉ាងយូរ។

«ត្រូវហើយ! តែម៉េចក៏យើងមិនដែលចាប់អារម្មណ៍ឃើញសោះអ៊ីចឹង?» ជេមស៍ធ្វើមុខឆ្ងល់ដោយចម្លែកក្នុងចិត្ត ហើយបន្ត៖

«អ្នកណាទៅធ្វើផ្ទះនៅហ្នឹង?តោះទៅមើលអ្ហេ៎?»លីសើចស្ញាញបបួល។

សក្តិបដិសេធញ៉ាញនឹង​ការ​លើកសំណើ នេះ៖

«អត់ទេ!មិនបាន!»

«ម៉េចហ្នឹង?ប្រកែកលឿនម៉េះ?!»

«យើងសន្យាថាថតតែពីរម៉ោង​! អាលូវមិនទាន់ចប់ទេ​មិនទាន់រកទំនុក​បកស្រាយនឹងគាត់បានផង!​​ហើយ​និយាយគ្នានឹងអុំកែម គឺថាមិនឆ្លងទៅត្រើយខាងលិច​បានទេវ៉ី! ត្រូវនិយាយម៉ាត់ណាម៉ាត់ហ្នឹង!»

«មេឃជិតងងឹតហើយ ផ្លូវមាត់បឹងក៏រអិលទៀត»អេណាបន្ទោរបន្ទោសគំនិត​របស់លី។

«តោះ!ទៅវិញយើង​!» ផារី​និយាយឡើង​ដោយព្រួយបារម្ភខ្លាចទទឹក​សម្ភារៈ ។

«កុំប្រាប់យើងឲ្យសោះ! ថាផារីឯងខ្លាច» លីថាឱ្យផារី​ហើយ ក៏​​ងាកមក​ស្ពាយអីវ៉ាន់ បកទៅរក​ផ្ទះសំណាក់ក្នុងដំណើរ​តយង៉យមុនអ្នកឯទៀត។

«ហើយថតមិនទាន់ចប់ទៀត?»

សំឡេងមួយបានលាន់ឮមកកាចៗពីក្រោយខ្នងពួកគេ។

 ម្នាក់ៗមិនបាច់ងាកទៅរកម្ចាស់សំឡេងក៏ស្គាល់ថាជាតាកែមដែរ។ តាមេភូមិបោះជំហានដើរយ៉ាងស្វាហាប់សំដៅ រកពួកគេ ដោយបើកភ្នែកធំៗ ហើយសម្លុត៖

«មួយព្រឹកហើយនៅមិនទាន់ចេញពី​ភូមិនេះទេ?»

តាកែមស្រែកបន្ទោសខ្លាំងៗប្រណាំងផ្គរ។  តែយុវវ័យ​ទាំងបួនគ្មានអ្នកណា​មាត់មួយម៉ាត់ ព្រោះខ្លាចថាបើតប អាចនឹងធ្វើឲ្យគាត់កាន់តែខឹង។

«ពួកក្មេងៗនេះនិយាយមិនយកជាការទេវ៉ី​!»

«ថតមិនដូច​អង្គុយហូបបាយទេ អ៊ំ» ​លីតបមកពីខាងមុខហាក់ខឹង។

ជេមស៍ភ្ញាក់ដែរដែលលីមានប្រតិកម្ម។

គេ​ខំងាកមកសម្រួល​ញញឹម​ចង់បានការអភ័យទោសពីតាកែម។

«ពួកឯងជម្លើយណាស់ ! គង់តែ….គង់តែទេអ្ហ៎ា!»

«គង់ស្អីទៅ?…..»លីស្រែកមកទៀតទៅមួម៉ៅ។

«ឈប់មាត់!» សក្តិថាឱ្យពីនេះទៅ តែអ៊ុំកែមជ្រុលជាផ្ទុះខឹងទៅហើយ ។ គាត់ខាំមាត់និយាយបន្ថែម​មកកាន់កែវភ្នែក​បារម្ភរបស់ស្រីៗនិងសក្តិ៖

«មុនក្រោយ​គង់តែ​ស្គាល់មេរៀនទេ!  ចង់ក្លាយជា​ខ្មោចយាមបឹង?»

តាកែមនិយាយទាំងទឹកមុខក្រេវក្រោធ ជេសម៍ឃាត់ភ្លាម​៖

«កុំដល់ថ្នាក់ហ្នឹងពេកអ៊ុំ»

ផារីធ្វើមុខ​ខឹងទាំងងឿងឆ្ងល់និងចរិតបុរសនេះ និយាយស្តីមិនគួរគោរព។ នាង​ហៅមិត្ត៖

«ទៅវិញយើង!!!»

លីត្រឡប់មកវិញព្រោះកំហឹង គេទម្លាក់អីវ៉ាន់មកលើ​ដៃជេសម៍​ហើយ​គំហកដាក់តាកែម៖

« ខ្មោចយាមបឹង​នៅ ផ្ទះត្រើយម្ខាងនោះហ្មែន​?!»

តាកែមហាក់ភ្ញាក់ផ្អើលពេលឮពួកគេរំលឹកដល់ផ្ទះត្រើយ​ខាងលិច។ គាត់ចាប់ផ្តើម​ញ័រដៃក្រោមការពិនិត្យ​របស់ផារីនិងអេណា​។

សក្តិទាញលីវិលមកផ្ទះវិញ ពួកគេ​ក៏មកតាមគ្រប់គ្នាទុកឱ្យតាកែមនៅឈរម្នាក់ឯងសម្លក់ក្មេងៗ។

លីស្រែកឮៗក្នុងចេតនា​ឱ្យតានោះកាន់តែខឹង៖

«អញថតមិនចប់អញមិនទៅវិញ! អញដេកហ្នឹង​រាប់ខែ! មិនមែន​បឹងហ្នឹងកម្មសិទ្ធិផុនពីណាទេអ្ហា៎!»

អេណានិងផារី​មិនហ៊ាន​និយាយអ្វី ឯប្រុសៗពីរនាក់ទៀត​ដឹងថាលីខឹងសម្តីមិនទំនង​នៃបុរសចំណាស់នោះ បានជាគេមិនដឹងឃាត់លីបែបណាឡើយ។

តែបាន​មកដល់ផ្ទះសំណាក់វិញកាលណា ពួកគេ​បានសួរនាំ​ជាមួយ​អ៊ុំសុខ។

«មាន​ផ្ទះមួយ នៅត្រើយខាងលិចបឹងអ៊ុំ? ផ្ទះអ្នកនៅទីនេះមែន?!»

«គ្មាន​ម្ចាស់ទេក្មួយអើយកុំទៅ!»

សក្តិធ្វើជាដេញដោល​ដូចឆ្ងល់៖

«ចុម​ផ្ទះធំសឹងអីអ៊ុំ? ហើយម៉េចក៏ម្ចាស់គេបោះបង់ចោល? អស់លុយមិនតិចទេសង់វា!»

«មិនមែនទេ! វាជាផ្ទះរបស់អ្នកភ្នំពេញ។ គេបានទិញដីជុំវិញបឹង ហើយចង់ធ្វើផ្ទះលំហែ។ គេមិនជឿរឿងពាក់ព័ន្ធនឹងបឹងហាមឃាត់ហើយចចេសធ្វើ ចុងក្រោយគ្រួសារនោះក៏ជួបគ្រោះចរាចរណ៍ស្លាប់ទាំងអស់។ ឯផ្ទះនោះមិនទាន់ធ្វើហើយ ក៏ទុកចោល»

អេណា​ងាកសម្លឹងមុខផារី។ លីវិញ​គេង​គងជើងធ្វើខឹងនៅលើអង្រឹងនៅឡើយ។​ ជេសម៍សួរឡើងម្តង៖

«មានរឿងអីពាក់ព័ន្ធហ្នឹងបឹង​ណេះវិញ បើគ្រោះថ្នាក់នៅ ឯណាឯណោះហ្នឹងអ៊ុំ?»

តាសុខដកដង្ហើមធំ៖

«គេធ្វើផ្ទះនៅហ្នឹង វារំខានអ្នកតាម្ចាស់ព្រៃ ទើបជួបគ្រោះបែបនេះ។ អ៊ុំ​ហាមពួកឯងដ! មិនអាចទៅជាន់ផ្ទះមួយហ្នឹងទេ  វាអាចនឹងនាំភាពចង្រៃដល់គ្រប់គ្នា!»

ម្ចាស់ប្រុសនៃផ្ទះនេះនិយាយទាំងម៉ឺងម៉ាត់ ទៅកាន់ក្រុមយុវជនដែលមាន​អារម្មណ៍មិនល្អស្រាប់ហើយ តែម្នាក់ៗបាត់មាត់រងចាំស្ដាប់គាត់យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់លែងខ្ចីសួរនាំ។

«បើថា ថតមិនទាន់ចប់ព្រោះភ្លៀង ចាំអ៊ុំជួយសុំអនុញ្ញាតពីល្បងកែម ឱ្យនៅត តែ​កុំចចេស​រុករានរំខានទីនោះ គឺត្រើយម្ខាងណោះណ៎ា អ៊ុំគិត​សុវត្តិភាព​ពួកក្មួយទេ!»

និយាយរួច គាត់បែរ​ដើរ​សំដៅឡើងទៅលើផ្ទះបាត់ហាក់មិនចង់ជជែកវែកញែកច្រើន។

«គ្រាន់តែសង់ផ្ទះសោះ ក៏ថារំខានម្ចាស់ព្រៃ នាំគ្រោះស្លាប់ទាំងគ្រួសារ ចុះអ្នកកាប់ព្រៃទាំងហិតតាៗ ម៉េចមិនកាច់កឲ្យស្លាប់ដែរទៅ? ខ្លាំងបានតែជាមួយអ្នកខ្សោយ!»

លីរអ៊ូម្នាក់ឯងរង៉ូវៗ ខណៈពេលអ្នកឯទៀតនៅស្ងៀម ពិចារណាយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់នូបបណ្តាព័ត៌មាន​ដែលទើបទទួលបាន ។

«យប់មិញ អ៊ុំកែមលបមកក្បែរៗផ្ទះនេះ!»

ផារីខ្សឹបដាក់ជេមស៍ ធ្វើឱ្យមិត្តបែរមកសម្លឹងនាង​ដោយយកចិត្តទុកដាក់។ នាង​ងក់ក្បាលបញ្ជាក់ពីលើពាក្យ​សម្តីខ្លួន ​ហើយ​និយាយខ្សឹបៗបន្តទៀត៖

« គាត់ដើរទៅបឹង! យើងឃើញច្បាស់ ពេលពួកឯងដេកអស់! ពេលហ្នឹងយប់ជ្រៅណាស់ហើយ គាត់ទៅធ្វើអី?»

សក្តិនិងជេមស៍មើលមុខគ្នា…..លីទំនងស្រម៉ុកបាត់ហើយ….អេណា​កំពុង​រវល់នឹងឈ្ងោក​ជាមួយ​​ទូរសព្ទកែរូបថតកាលពីព្រឹកមិញ​ ​មិនបានយកចិត្ត​ទុកដាក់ដល់បីនាក់នេះ ដែលជជែកខ្សឹបខ្សៀវយ៉ាងតឹងតែងចិត្តទេ។

ពិតជាដូចជាពាក្យចាស់ថា យប់យន់សុបិនយូរ….សក្តិគេងមិនស្ងប់ អារម្មណ៍គិតតែពីផ្ទះខ្មោចមួយនោះ។ គិតចុះគិតឡើង គេក៏យល់ថា បើមិនស្រាយចម្ងល់របស់គេទាំងយប់ទេ គេច្បាស់ជាដេកមិនស្ងប់ឡើយ។

គិតសព្វគ្រប់ហើយ គេក៏កេះជេមស៍ ហើយរូតរះ​ចេញ​ទៅក្រៅ។

«អ្ហាក៎ ផារីមិនទាន់គេងអ្ហេ៎?»

សក្តិលាន់មាត់ ពេលឃើញផារីនៅអង្គុយនៅក្បែរភ្នក់ភ្លើងនៅឡើយ ដោយមានកាន់ពិលមួយជាប់ក្នុងដៃផង។

«ហើយសក្តិចង់ទៅណាហ្នឹង?» ផារីសួរដោយសម្លឹងមើលទៅពិលដែលនៅក្នុងដៃសក្តិដែរ។

«គឺ…..»

«កុំប្រាប់ថា ចង់ទៅមើលផ្ទះនោះអ្ហា៎?» សក្តិឆ្លើយមិនចេញ ផារីក៏ជួយបង្ហើយនូវពាក្យក្នុងចិត្តរបស់គេ។

«ហ្នឹងហើយ! ចុះផារីចង់ទៅណា? បានជាមានពិលក្នុងដៃដែរ»

          «ដូចគ្នា!» ផារីញញឹមឆ្លើយ។

          «ពួកឯងចង់ទៅទាំងយប់ហ្នឹងមែន?» ជេមស៍ទាញដៃសក្តិមកសួរ។

          «ចុះចាំពេលណាទៀត? បើយើងទៅយប់នេះ អ៊ំកែមគាត់មិនសង្ស័យទេ តែបើទៅស្អែក ឬខានស្អែក គាត់ច្បាស់ជាតាមមើលពួកយើងមិនខាន»

          «ខ្ញុំក៏គិតដូចសក្តិដែរ!»

          ផារីឆ្លើយយល់ស្របជាមួយសក្តិ ព្រោះចំណុចមួយចំនួន ពួកគេទាំងពីរគិតមិនខុសគ្នាឡើយ។

          «តែ….»

          «មិនបាច់តែស្ករអីទេ! ឯងខ្លាចមែន?» ជេមស៍មិនទាន់ទាំងបូរបាច់អស់ផង សក្តិក៏និយាយកាត់បែបចំអកឲ្យគេម្ដងទៀត ព្រោះវិធីនេះធ្លាប់មានប្រសិទ្ធភាពម្ដងរួចទៅហើយ។

          «យើងមិនខ្លាចទេ! ក៏ប៉ុន្តែ…»

          «មិនបាច់ប៉ុន្តែអីទៀតទេ! បើមិនខ្លាចតោះទៅ»

          មិនចាំជេមស៍គិតច្រើន សក្តិក៏ចាប់ទាញដៃគេឲ្យទៅជាមួយខ្លួនតែម្ដង។ ផារីសើចនឹងពួកគេ ហើយក៏ដើរតាមពីក្រោយ។

          «ឈប់សិន!»

          អ្នកទាំងបីនាក់ ដើរមិនទាន់បានប្រាំជំហានផង ស្រាប់តែមានសំឡេងបន្លឺឡើង ធ្វើឲ្យពួកគេទច់ដំណើរបន្តិចដោយភាពស្រពិចស្រពិលក្នុងចិត្ត ហើយងាកក្រោយទៅរកម្ចាស់សម្ដីនោះ។

«ចង់ទៅផ្ទះនោះមែនទេ? ខ្ញុំទៅដែរ»

នារីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់ ស្ថិតក្នុងសម្លៀកបំពាក់ជិតឈឹង អាវកក្អម បានបង្ហាញខ្លួនពីក្រោយពួកគេ ហាក់ត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចសម្រាប់ដំណើរផ្សងព្រេងមួយនេះ។

«មិនបានទេ! អេណាកុំទៅអី វាគ្រោះថ្នាក់ណាស់» ជេមស៍ចូលទៅនិយាយឃាត់ ព្រោះមិនចង់ឲ្យមនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់ទៅប្រថុយជាមួយពួកគេ។

«មែនហើយ! អេណាកុំទៅអី» សក្តិបន្ទរពីក្រោយជេមស៍ តែមើលទៅដូចជាគ្មានប្រសិទ្ធភាពឡើយ ព្រោះនាងមិនព្រឺ។

          «អ្នកទាំងអស់គ្នាទៅបាន! ម៉េចក៏ខ្ញុំទៅមិនបាន?»

          «ពួកយើងឆាប់ទៅ ឆាប់មកវិញទេ! អេណាកុំទៅអីល្អជាង» ផារីជួយនិយាយលួងលោមអេណា ព្រោះនាងអាចនឹងស្ដាប់មនុស្សស្រីដូចគ្នា។

          «ខ្ញុំមិនខ្លាចទេ! មានសក្តិ មានជេមស៍ ហើយមានផារីមើលថែខ្ញុំទៅហើយ។ ត្រូវអត់ជេមស៍?»

          អេណាញញឹមហើយចូលទៅកៀកដៃជេមស៍ជាប់ ហើយអង្រួនតិចៗ សណ្ដំលួងលោមជេមស៍ ព្រោះនាងដឹងថា គេនឹងមិនបដិសេធសំណើនាងជាដាច់ខាត។

          «បាទៗ មិនអីទេ! ខ្ញុំនឹងមិនឲ្យអេណាជួបរឿងអ្វីឡើយ»

          ឃើញទេ! ល្បិចស្រីស្អាតអេណាបានសម្រេចហើយ។ សក្តីគ្រវីក្បាលហួសចិត្ត ពេលឃើញជេមស៍បែបនេះ។ ស្មានតែគ្រាន់បើ គ្រាន់តែគេកៀកដៃបន្តិចសោះ ស្អីក៏ព្រម សង្ស័យថាឲ្យរត់ចូលឡាន ក៏គេមិនប្រកែកដែរ។

          «កុំទៅអី! ពួកឯងមិនខ្លាចអ៊ំកែមដឹងទេអ្ហី?»

          លីងើបចេញពីតង់ ប្រហែលមកពីពួកគេនិយាយឮពេកហើយ ទើបធ្វើឲ្យភ្ញាក់លីបែបនេះ។ គេដើរមីងមាំងឱបខ្នើយមួយជាប់ខ្លួនមករកអ្នកទាំងបួននាក់ ដោយយកដៃញីភ្នែកញាប់ស្មេ។ ចំជាអ្នកកំពូលដេកមែន! ដាក់លក់ៗហ្មង។

          «បើយើងមិននិយាយគាត់ធ្វើម៉េចដឹង?»

          «ឆ្គួតមែន! បើគាត់មិនឃើញពួកយើងនៅដេកក្នុងតង់ គាត់ច្បាស់ជាដឹង»

          «ចុះអ្នកណាថាពួកយើងទៅទាំងអស់គ្នា?»

          សក្តិនិយាយដោយសើចតិចៗ ធ្វើឲ្យលីស្វាងងងុយចែស។

          «កុំប្រាប់ថា ពួកឯងឲ្យយើងនៅដេកយាមតង់ម្នាក់ឯងអ្ហា៎?»

          «ចុះមានអ្នកណាទៀត?»

          «អត់ទេៗ មិនបានទេ» លីប្រកែកញាប់មាត់។

          «ឯងកុំទៅអី! ក្នុងព្រៃពេលយប់អ៊ីចឹង ជួបអ្វីក៏យើងមើលមិនឃើញដែរ អាចថា…»

          «បានហើយៗ! យើងមិនទៅទេ។ នៅដេកវិញល្អជាង គ្មានពេលទៅជួបខ្មោចទេ»

          ជេមស៍និយាយដល់រឿងខ្មោច ជាចំណុចរសើបរបស់លី ធ្វើឲ្យគេលែងចង់ទៅតាម។

          លីឈប់ខ្វល់ពីពួកគេ ហើយក៏ប្រញាប់ដើរទៅដេកនៅតង់ខ្លួនវិញ ឯអ្នកទាំងបួននាក់នោះក៏បានដើរមួយៗ សំដៅទៅរកបឹងនោះតែម្ដង។

……………

          តាមផ្លូវដ៏ស្ងាត់ជ្រងំ ពួកគេទាំងបួននាក់ក៏ដើរយ៉ាងស្ងប់ស្ងៀមដែរ។ លុះដើរបានឆ្ងាយពីផ្ទះតាកែមសន្លឹមហើយ សក្តិក៏សន្សឹមបើកពិលឡើង។

«ពេលទៅដល់បានឃើញផ្ទះនោះហើយ យើងត្រូវតែឆាប់ទៅវិញណា។ បើឲ្យអ៊ំដឹងថា យើងទៅផ្ទះនោះ ពួកយើងច្បាស់ជាស្លាប់មិនខាន»

«សូ… ! កុំឮមាត់»

សក្តិលើកដៃដាក់លើមាត់ជាសញ្ញា ធ្វើសំឡេងឲ្យអេណាស្ងាត់មាត់ ព្រោះខ្លាចធ្វើឲ្យបែកការណ៍។ ពួកក្មេងៗនេះ ចំជាយ៉ាប់មែន! ការហាមប្រាម ហាក់បីដូចជាការប្រាប់ពួកគេឲ្យទៅទីនោះអ៊ីចឹង។ បើឲ្យតាកែមចាប់បាន ច្បាស់ជាដឹងគ្នាមិនខាន។

«កុំភ័យ! គាត់មិនដឹងទេ។ អាលីវាចេះចាត់ចែងហើយ»

ជេមស៍និយាយបន្ថែម ដើម្បីបង្ហាញពីការត្រៀមខ្លួនដ៏ម៉ត់ចត់របស់ពួកគេ។

«អាហ្នឹងសមនឹងចាំផ្ទះអ៊ីចឹងហើយ បើឲ្យវាមកជាមួយ ច្បាស់ជានាំរឿងឲ្យខូចការណ៍។ បើមិនអ៊ីចឹងទេ ក៏នាំបំភ័យយើង បះសក់មិនខាន»

«ហាសហា និយាយអាក្រក់តែពីគ្នា!»

ផារីនិយាយបណ្ដើរសើចបណ្ដើរ ពេលគេនិយាយពីភាពឥតបានការរបស់លី។

ប្រោក!! ប្រាវ!!…

«ស្អីគេអ៊ីចេះ?»

ជេមស៍លាន់មាត់ ហើយងាកមើលជុំវិញខ្លួន។ សំឡេងសម្រិបជើងយ៉ាងចម្លែកស្រាប់តែចូលកាន់តែកៀកពួកគេ។ សក្តិបង្ហាញភាពនឹងនររបស់ខ្លួន គ្មានមាត់មួយម៉ាត់ប្រឹងផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់ ហើយងាករេរកមើលអ្វីៗក្បែរនោះ។

«ជាខ្មោចម្ចាស់បឹងទេដឹង? ខ្ញុំខ្លាចណាស់សក្តិ»

អេណានិយាយទាំងភាពភ័យខ្លាច ហើយឱបដៃសក្តិជាប់មិនលែង។ ជេមស៍ចូលទៅជិតនាង ដើម្បីធានាថានាងនឹងមិនអាចមានគ្រោះថ្នាក់ឡើយ។ ផារីជាស្រីដ៏រឹងមាំ ឈរម្នាក់ឯង ភ្នែកក៏រំពៃមើលក្បែរខ្លួន ត្រៀមខ្លួនទប់ទល់បើមានអ្នកយាយី។

ខ្យល់ត្រជាក់បក់វ៉ូ ធ្វើឲ្យពួកគេទាំងអស់ត្រជាក់ព្រឺដល់ឆ្អឹងខ្នង បះរោមក្រញ៉ាង។ សត្វរាត្រីចរក៏កំពុងដណ្ដើមគ្នាយំយ៉ាងទ្រហឹងឯណេះមួយ ឯណោះមួយ ដោយសំឡេងក្រលួចគួរឲ្យខ្លាច។

ហូ….ហូ…..ហូ…….

«យី! ឆ្កែចង្រៃយ៍នេះ មកលូអីថ្មើរហ្នឹង»

សំឡេងឆ្កែលូ ជាមួយនឹងបរិយាកាសទីនោះកាន់តែធ្វើឲ្យពួកគេរន្ធត់ញ័រសព្វប្រាណ។ បើទោះបីជារឹងពឹងប៉ុណ្ណា ក៏សក្តិ និងជេមស៍បែកញើសជោកខ្លួនទៅ​ហើយ។

«គ្មានអីទេ! កុំខ្លាច»

សក្តិនិយាយមួយៗ ដើម្បីសម្រួលអារម្មណ៍មិត្តរួមក្រុមខ្លួន។

«នុះ៎! ភ្លើងហោះ»

ផារីស្រែកភ្លាត់មាត់ ចង្អុលទៅក្នុងព្រៃ តែសក្តិនៅស្ងៀម។

«អាលីទេដឹង?»

សក្តិនិយាយខ្សិបៗក្នុងចិត្ត ទាំងដែលក្នុងដៃកាន់ដំបងមួយជាប់មិនលែង។ គេតាំងចិត្តហើយ នឹងសំពងខ្មោចឲ្យដឹងដៃម្ដង បើសិនហ៊ានចេញបន្លាចពួកគេ។

«គឺអាលីមិនខាន! សាកស្ដាប់កណ្ដឹងជាប់នឹងកវាទៅ»

សក្តិនិយាយយ៉ាងប្រាកដចិត្តទាំងញញឹម។ ក្តីសង្ឃឹម និងស្នាមញញឹមចាប់ផ្ដើម វិលមកកាន់ពួកគេសារជាថ្មី។

«ហ៊ឹម… មើលចុះ! គឺវាមែន។ ពាក់កណ្ដឹងមើលតែឆ្កែ ប្រាប់ហើយឲ្យដោះចេញ តែវាមិនព្រម»

ជេមស៍និយាយទាំងគ្រវីក្បាលតិចៗ

«ចេះធ្វើឲ្យខ្លាចទៅកើត!»

អេណានិយាយ ហើយក៏ប្រលែងដៃចេញពីសក្តិថ្នមៗ។ ផារីសម្លឹងមើលទៅអេណាដែលនៅក្បែរសក្តិមិនដាក់ភ្នែក។

«ពួកឯងដើរលឿនម្ល៉េះ! ដឹងថា… ថាយើងរត់ហត់ប៉ុណ្ណាទេ?»

លីនិយាយទាំងដង្ហើមស្ទើរតែដកមិនដល់គ្នា។

«ចុះឯងមកធ្វើអី? បើអ៊ំដឹងថាពួកយើងលួចចេញមក ច្បាស់ជាស៊យមិនខានទេ!» សក្តិនិយាយទៅកាន់លី។

«ពួកឯងធ្លាប់គិតអត់? បើគាត់ចាប់បាន យើងគឺស្លាប់មុនពួកឯងទៀត ព្រោះយើងនៅផ្ទះជាមួយគាត់»

«អាលីចូលមកនេះបន្តិច!»

«ចូលធ្វើអី?»

ឆ្លើយតបបណ្ដើរ លីក៏ដើរចូលទៅរកជេមស៍បណ្ដើរ។

ផូស!!!….

«ស៊ីមួយក្រញរទៅ! ធ្វើឲ្យយើងភ័យចង់លេចនោម»

«ហាសហា អាហ្នឹងមកពីឯងប្រមាត់តូចតើ!»

ត្រូវគេវាយប៉ុណ្ណឹងហើយ លីនៅមានពាក្យចំអកឲ្យគេទៀត។

«ឯងឆាប់យកប្រឡៅកឯងទុកឲ្យស្រួលបួលទៅ ប្រយ័ត្នធ្វើឲ្យអ៊ំដឹង»

«ដោះក៏បាន! តែនេះមិនមែនប្រឡៅគេពាក់ឆ្កែទេ តែជាខ្សែកមនុស្ស»

លីនិយាយប្រកែកទាំងដៃកំពុងលូកទៅដោះខ្សែកទុក។

«ឈប់ឈ្លោះគ្នាទៅ! ឆាប់ទៅ ឆាប់បានមកផ្ទះវិញ។ ខ្លាចអ៊ំរកពួកយើងមិនឃើញ»

ផារីនិយាយ គ្រប់គ្នាក៏យល់ស្រប ហើយក៏ដើរទៅតាមពីក្រោយសក្តិ ដើរប្របមាត់បឹងសំដៅទៅរកផ្ទះ ដែលពួកគេឃើញពីក្បាលល្ងាច។

«យើងទៅជិតដល់ហើយតើ!»

សក្តិឧទានឡើង ទាំងលើកពិលបញ្ចាំងទៅកាន់ជញ្ជាំងផ្ទះនោះ។

«អាសក្តិ! យើងដូចជាមានអារម្មណ៍មិនស្រួលទេ»

«មិនស្រួលយ៉ាងម៉េច?» សក្តិនិយាយ ទាំងងាកទៅមើលមុខលី ក្នុងអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់។

«ឯងមិនយល់ថា ផ្ទះដែលត្រូវគេបោះបង់ចោលកណ្ដាលព្រៃអ៊ីចឹង រហូតមានវល្លិ៍ព័ទ្ធ និងកូនឈើដុះលើបែបនេះ ច្បាស់ជាមានខ្មោចនៅ»

«អ៊ឹស!… ស៊ីមួយដៃទៀតចុះ។ មាត់នៅមិនស្ងៀម!»

លីនិយាយមិនទាន់អស់សេចក្តីស្រួលបួលផង ក៏ត្រូវជេមស៍វាយមួយដៃទៀត។ ចំជាមនុស្សសាច់កម្មមែន!​

«បើឯងខ្លាចមកធ្វើអី?» សក្តិសម្លុតឲ្យលី។

«យើងនិយាយមែន! មិនកើតទេ កុំទៅអី…»

លីនិយាយទាំងញ័រមាត់។ ស្របពេលនោះ ខ្យល់មកពីណាក៏មិនដឹង បក់ខ្លាំងលើពួកគេ។ ម្នាក់ៗក៏ប៉ើងជាយសម្លៀកបំពាក់ និងសក់ឲ្យរសាត់តាមទិសដៅខ្យល់។ ឃើញទិដ្ឋភាពផ្ទះដ៏ងងឹតស្លុបគួរឲ្យខ្លាច ជាមួយសំឡេងសត្វព្រៃយំចេចចាច រិតតែធ្វើឲ្យលីព្រឺញ័រខ្លួន។

«នរណាដើរចេញមកនោះ?»

អេណាស្រែកសួរ ហើយខ្ចប់មាត់ដួលព្រូស។ នាងភ័យពេករហូតទន់ជើងដួល….

ពន្លឺភ្លើងប្លង់ៗហោះចេញពីផ្ទះនោះ។ គ្រប់គ្នាសម្លឹងមិនដាក់ភ្នែក ហើយអារម្មណ៍លោតចេញពីខ្លួនមិនដឹងទៅណា ព្រលឹងព្រលះប្រហែលហោះទៅស៊ីព្រលិតអស់ទៅហើយ។

«តោះអាសក្តិ! នៅយូរទៀតមិនបានទេ» លីនិយាយសន្ធាប់ពីក្រោយពួកគេ ហើយចាប់អង្រួនស្មាសក្តិ។

«យ៉ាងម៉េចហើយអេណា?»

ខណះនោះ ជេមស៍អង្គុយចុះ ហើយនិយាយសួរទៅអេណា មនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់ទាំងព្រួយបារម្ភ។

«ទៅវិញទេដឹង? អេមស៍ខ្ញុំខ្លាច!»

«សក្តិទៅវិញ!»

អេណានិយាយចេញខ្សាវៗ ហើយផារីក៏និយាយតឿនសក្តិពីក្រោយ។ សក្តិមិនមាត់មួយម៉ាត់ ហើយព្យាយាមដើរទៅមុខ ដោយមិនខ្វល់ពីសំដីអ្នកជុំវិញខ្លួន។ គេកើតអីហ្នឹង?

«សក្តិ! ឯងកើតអី?»

ជេមស៍សួរទាំងឆ្ងល់ក្នុងចិត្ត ហើយចាប់ទាញដៃសក្តិជាប់ មិនឲ្យដើរទៅមុខទៀត។ សក្តិមិនងាកក្រោយ គិតតែចោលភ្នែកសំដៅទៅរកភ្លើងហោះមួយនោះ។

«អាសក្តិ វាខ្មោចចូលទេដឹង?»

លីនិយាយ ព្រមទាំងយកដៃទៅទាញសក្តិមកក្រោយ។ សក្តិបែរមុខមក សម្លឹងភ្លឹកមើលទៅពួកគេ ក្នុងក្រសែភ្នែកគួរឲ្យខ្លាច។

«ខ្មោចចូលវាហើយ!» លីស្រែកទាំងញ័រមាត់។

«អានេះនិយាយរកតែឈឺសាច់មែន! យកមួយក្រញរចុះ»

សក្តិនិយាយ ទាំងយកដៃវាយក្បាលលីខ្លាំងៗ។

«យើងមិនមែនខ្មោចចូលទេ! តែយើងចង់ដឹងណាស់ ថាស្រមោលនោះជាខ្មោចមែនឬយ៉ាងណា?» សក្តិបន្ត

«មើលវានិយាយ! ស្ថានភាពបែបនេះហើយ ឯងចង់បញ្ជាក់អីទៀត? ច្បាស់ជាខ្មោចមិនខាន» លីនិយាយឃាត់សក្តិញាប់មាត់។

«ត្រូវហើយ! កុំទៅអី» ជេមស៍ជួយនិយាយលួងលោមសក្តិ។

«មិនអីទេ!»

និយាយមិនទាន់ផុតមាត់ផង សក្តិក៏ទាញដៃពួកគេចេញ ហើយដើរសំដៅតាមភ្លើងចម្លែកនោះទៅមុខឥតបកក្រោយ។

ក្ឌាំង!! ក្ឌាំង!!

សំឡេងផ្គរលាន់ស្រែកកំហកខ្លាំងៗពីរដងផ្ទួនៗ ហាក់កំពុងគំរាមពួកគេចំពោះភាពព្រហើន។ ពន្លឺរន្ទះបាចសាចសរសៃកាំរស្មីភ្លឺចិញ្ចាច បន្ថែមភាពតក់ស្លុតឲ្យពួកគេកាន់តែខ្លាំង។ ម្នាក់ៗភ័យញ័រខ្លួនចំប្រប់សព្វប្រាណ។

ផារីប្រុងស្ទុះទៅរកហៅសក្តិមកវិញដែរ តែត្រូវលីចាប់នាងជាប់ ហើយក៏នាំគ្នារត់ចោលសក្តិតែម្ដងទៅ។

ជំពូក៧

ស្រីស្អាតមាត់បឹង

សក្តិបិទភ្លើងពិលខ្លួន ហើយដើរតាមពីក្រោយយ៉ាងប្រកិត ជាមួយនឹងស្រមោលពណ៌សនោះ។ អារម្មណ៍សក្តិមិនស្ងប់ តែជើងគេនៅតែត្របាញ់តាមពីក្រោយ ព្រោះចង់ឲ្យអស់សង្ស័យ។ ពេលទៅដល់កន្លែងរានហាល ភ្លើងនោះក៏រលត់។

សក្តិប្រញាប់បើកភ្លើងពិលខ្លួនសំដៅទៅលើនោះ។ មនុស្សស្រីម្នាក់ត្រដាងខ្លួនឡើងចំពោះមុខសក្តិ ហើយក៏ងាកមករកគេក្នុងក្រសែភ្នែកភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងចម្លែកចិត្ត។

«អ្នកណាគេ?»

សក្តិសួរយ៉ាងមុតមាំ ហើយដៃក្ដាប់ពិលជាប់មិនលែង។ ភ្នែករបស់គេរំពៃមើលទៅនាងឥតដាក់។ នាងមិនមាត់តប គ្រាន់តែបង្ហាញកែវភ្នែកបែបឆ្ងល់ដូចគ្នា។

«ជាខ្មោច ឬជាមនុស្សហ្នឹង?»

ឃើញនាងមិនឆ្លើយ សក្តិក៏សួរសំនួរបន្ត។

«ហើយអ្នកសួរហ្នឹង ជាខ្មោច ឬមនុស្ស?» ការឆ្លើយតបរបស់នាង ធ្វើឲ្យសក្តិស្រឡាំងកាំង។

«ច្បាស់ជាមនុស្សហើយ!»

សក្តិឆ្លើយស្ទើរតែអស់សំណើចចំពោះខ្លួនឯង ពេលមានគេសួរខ្លួនថា ជាខ្មោច ឬជាមនុស្ស?

«ខ្ញុំក៏មនុស្សដែរ! សម័យនេះហើយ មានខ្មោចមកពីណាទៀត?» នាងឆ្លើយធ្វើហី។

«បើជាមនុស្ស ម៉េចក៏នៅផ្ទះខ្មោច?»

«នរណាប្រាប់លោកថា ផ្ទះហ្នឹងជាផ្ទះខ្មោច?»

«គឺ… គឺអ្នកនៅទីនេះ។ បើតាមខ្ញុំមើល អ្នកនាងច្បាស់ជាមិនមែនជាអ្នកភូមិនេះទេ ព្រោះការស្លៀកពាក់ប្លែកពីគេ»

«ហ៊ឹម… លោកក៏មិនមែនជាអ្នកនៅទីនេះដែរ»

នាងនិយាយតែប៉ុណ្ណេះ ក៏ងាកទៅវិញសម្លឹងមើលទៅចន្ទពេញវង់មូលកន្លង់ ដែលកំពុងព្យាយាមបង្ហាញសម្រស់ខ្លួន ដោយខំគេចខ្លួនចាកចេញពីពពកខ្មៅបាំងបិទនាពេលរាត្រី។

«ហេតុអ្វីក៏អ្នកនាងមកនៅទីនេះ?»

«ចំណាយពេលជាមួយទេសភាពពេលនេះវិញ វាប្រសើរជាងដឹងរឿងរបស់ខ្ញុំ»

សក្តិឮហើយ ក៏ចូលទៅឈរទន្ទឹមនាង តែមិនហ៊ានឈរក្បែរនាងឡើយ ព្រោះបើសិននាងជាខ្មោច ក៏មិនអាចធ្វើអីគេបាននោះទេ ពិសេសត្រង់មានបំណងច្រានគេចូលក្នុងទឹក។

ចូលទៅក្បែរនាង សក្តិកាន់តែមានអារម្មណ៍ថានាងជាមនុស្សមិនមែនជាខ្មោចទេ តាមរយះចំហាយក្ដៅភាយៗ ដែលសក្តិទទួលដឹងបានដោយអារម្មណ៍ និងក្លិនពិដោរប្រហើរចេញពីខ្លួនរបស់នាងហើរកាត់ច្រមុះគេ។

ពេលយប់ សក្តិមិនអាចមើលឃើញមុខនាងច្បាស់មែន តែពន្លឺព្រះច័ន្ទក៏បានរំលេចនូវវង់ភ័ក្រដ៏ផូរផង់របស់នាង ល្មមនឹងឲ្យសក្តិធ្លាក់ក្នុងអន្លុងស្នេហ៍ទៅហើយ។

«លោកនៅគិតថាខ្ញុំជាខ្មោចទៀតមែនទេ?»

«អ… អត់ទេ!» សក្តិភ្ញាក់ផ្អើល ហើយក៏ឆ្លើយត្រដិតជាប់មាត់។ នាងស្រាប់តែសួរបែបនេះ នរណាអាចនឹងសម្រួលអារម្មណ៍ទាន់។

«ចុះលោកជឿរឿងនិទានខ្មោចពីបឹងនេះទេ?»

«ខ្ញុំមិនសូវជឿទេ តែអ្នកភូមិនេះគេជឿគ្រប់គ្នា»

«ហាសហា បើគេជឿអស់ហើយ ម៉េចក៏មិនជឿតាមគេទៅ?»

«ចុះអ្នកនាងជឿមែនទេ?»

«ដោយសារមិនជឿហ្នឹងហើយ ទើបខ្ញុំមករស់នៅទីនេះ»

និយាយតែប៉ុណ្ណឹង នាងក៏បញ្ឆេះភ្លើងចង្កៀងវិញ ហើយក៏ចាកចេញពីទីនោះតែម្ដង។

«អ្នកនាងចង់ទៅណា? ចាំខ្ញុំជូនទៅ!»

«បើចង់ជួបគ្នាទៀត កុំមកតាមខ្ញុំ ហើយកុំអ្នកណាឲ្យសោះ ថាយើងបានជួបគ្នា….»

នាងដើរទៅបាត់។ សក្តិស្រាប់តែនឹកឃើញថា គេមិនទាន់ស្គាល់ឈ្មោះនាងឡើយ។ ស្ដាយណាស់! តើគេអាចនឹងមានឱកាសជួបនាងម្ដងទៀតទេ?

ជំពូកទី៨

មិត្តថ្មី

          មិត្តទាំងបួននាក់ដែល​បានត្រឡប់ទៅដល់ផ្ទះវិញហើយ តែអារម្មណ៍ពួកគេនៅតែជ្រួលច្របល់ និងមិនស្ងប់ចិត្តដដែល ព្រោះវត្តមានសក្តិមិនទាន់មកដល់នៅឡើយ។

«ថ្មើរនេះហើយ! ម៉េចក៏អាសក្តិមិនទាន់មកដល់ទៀត?»

លីរអ៊ូ ហើយផ្ទៀងភ្នែកមើលទៅនាឡិកាក្នុងដៃ។

«វាមានរឿងអីទេដឹង?»

ជេមស៍និយាយទាំងបារម្ភ ហើយសម្លឹងមើលទៅគ្រប់គ្នាក្នុងអង្គប្រជុំខ្នាតតូចរបស់ខ្លួនជិតភ្នក់ភ្លើង។

«ហ៊ឹម… កុំគិតបែបហ្នឹងអី! សក្តិច្បាស់ជាមិនកើតអីទេ»

អេណាដកដង្ហើមធំមួយមុននឹងនិយាយ។

«មិនអាចទ្រាំចាំមើលបែបនេះទេ! យើងត្រូវតែទៅរកសក្តិ»

ផារីនិយាយមួយៗ ទាំងកែវភ្នែកពោរពេញដោយក្ដីបារម្ភជាខ្លាំង។

«ផារីឈប់! នាងប្រុងទៅទាំងបែបនេះមែនទេ? ចុះបើអ៊ំដឹង?»

ជេមស៍និយាយខ្សិបៗ ហើយចាប់ដៃនាងឲ្យអង្គុយចុះមកវិញ។

«ត្រូវហើយ! ចាំបន្តិចសិនទៅ» លីនិយាយតិចៗ សម្លឹងមិនដាក់ភ្នែកទៅផារី។

«តែសក្តិកំពុងមានគ្រោះថ្នាក់! ខ្ញុំមិនអាចរងចាំទៀតទេ។ ខ្ញុំត្រូវតែទៅពេលនេះ!»

ផារីនិយាយយ៉ាងស្វាហាប់ ហើយក៏ងើបភ្លេតដើរលបៗចេញតែម្ដង។

«ចាំខ្ញុំផង! ផារី។ ខ្ញុំទៅជាមួយនាង»

ជេមស៍ងើបទៅដែរ ហើយដើរទៅជាមួយផារី។

«ពួកឯងចង់ទៅណា?»

ការវិលមកដល់វិញរបស់សក្តិ ធ្វើឲ្យម្នាក់ៗ មានទឹកមុខស្រស់បោះមកវិញ។ ផារីញញឹមរំភើបចង់ហោះ នាងស្ទើរតែលោតទៅឱបសក្តិទៅហើយ តែមិនអាច។

កាយមកដល់ផ្ទះទៅហើយ តែអារម្មណ៍សក្តិនៅដិតដាមឯបឹងនោះនៅឡើយទេ។ គេមិនទាន់ប្រាកដចិត្តឡើយ ថានាងជាខ្មោចឬជាមនុស្ស? នាងមកពីណា? ហើយមកទីនេះដើម្បីអ្វី?​

«អាសក្តិ! ឯងមកវិញល្អហើយ តែចុះភ្លើងដែលឯងតាមពីក្រោយនោះជាខ្មោច ឬជាអីឲ្យប្រាកដ?»

ជេមស៍ស្រាប់តែនឹកឃើញសួរសក្តិឲ្យអស់ការសង្ស័យ ណាមួយវាក៏ជាចម្ងល់របស់អ្នករាល់គ្នាផង។

«គ្រាន់តែភ្លើងអំពិលអំពែកទេ! វាហោះផ្ដុំគ្នាដល់មាត់បឹង ក៏បែកខ្ចាយតែម្ដង»

«តិចវាជាអាបដែលគេនិទានទេដឹង? វាមិនដែលអំពិលអំពែកអីបែបហ្នឹងនោះ»

លីមិនអស់ចិត្ត នៅតែជជីកសួរសក្តិ។

«ខ្លាចពួកឯងមិនជឿ! យើងក៏បានចាប់មកមួយដែរ»

សក្តិសន្សឹមបើកក្ដាប់ដៃរបស់ខ្លួន ដោយបង្ហាញនូវកូនអំពិលអំពែកមួយ ដែលកំពុងពួកសំងំឥតមានពន្លឺ។ ឃើញថាខ្លួនមានសេរីភាពវិញហើយ កូនអំពិលអំពែកក៏ប្រញាប់ទទះស្លាបតិចៗ បញ្ចេញពន្លឺពីគូទរបស់ខ្លួន ហើយហើរចេញបាត់ទៅ។

«អូ! ស្អាតណាស់តើ។ ម៉េចក៏មិនចាប់មកឲ្យច្រើន? អេណាចង់លែងជាមួយពួកវា»

អេណារត់ដេញតាមកូនអំពិលអំពែកដែលហើរចេញទៅនោះ លេងយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។

«ច្បាស់ហើយ? ថាសក្តិមិនបានជួបអ្វីផ្សេងទៀត»

ផារីសម្លឹងមុតទៅរកសក្តិ ដូចជាកំពុងចង់រកការពិតអ្វីមួយពីសក្តិអ៊ីចឹង។ ដល់ពេលផារីមើលខ្លួនបែបនេះ សក្តិក៏ស្រាប់តែនិយាយត្រដិត មិនខុសអ្វីពីជនជាប់ចោទ។

«គ្មា… គ្មានអីទៀតទេ»

«ចុះម៉េចក៏សក្តិនៅទីនោះយូរម្ល៉េះ?» ផារីនៅតែតាមប្រមាញ់ចម្លើយសក្តិ។

«គឺ ខ្ញុំរវល់ដេញចាប់កូនអំពិលអំពែក និងអង្គុយលេងនៅមាត់បឹងហ្នឹងហើយ»

ចម្លើយសក្តិ ហាក់មិនទាន់អស់ចម្ងល់ផារីឡើយ ទើបបានជានាងនៅតែចងចិញ្ចើមមិនស្រាយបែបនេះ។ អ្នកនិពន្ធចំជាឆ្ងល់ច្រើនមែន! ផារីកាន់តែសួរ សក្តិកាន់តែធ្វើខ្លួនមិនត្រូវ ឲ្យគេសង្ស័យ។

«បានហើយៗ ទៅដេកវិញ។ ខ្ញុំងងុយដេកហើយ»

ជេមស៍និយាយហើយ ក៏កៀកកលីចូលទៅដេកតែម្ដង។ ឯអេណា ក៏ដូចគ្នាដែរ នាងក៏ទន់ត្របកភ្នែកស្ទើរបើកមិនរួចដែរ ដូច្នេះនាងក៏ចាប់អូសដៃផារីទៅគេង ទាំងដែលនាងមិនទាន់អស់ចិត្តជាមួយសក្តិ។

ពួកគេទៅដេកអស់ហើយ សក្តិនៅអង្គុយនៅខាងក្រៅដដែល។ គេបោះកូនឈើម្ដងមួយដុំៗ ដោយអារម្មណ៍កំពុងរំលឹកការចងចាំពីក្មេងស្រីម្នាក់ដែលគេបានជួបអម្បាញ់មិញ។

សក្តិមិនយល់ ហើយរិតតែចម្លែកក្នុងចិត្តចំពោះវត្តមាននាងនៅបឹងនោះ។ តើនាងជាមនុស្សដែលតាកែមលាក់ទុកឬយ៉ាងណា? អាចទេ? ថានាងជាកូនលួចលាក់របស់គាត់។

ទេ! មិនមែនទេ តាមរយះសម្ដីសំដៅ និងសម្លៀកបំពាក់របស់នាង បញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា នាងជាក្មេងទីក្រុង។ ចុះនាងមានទំនាក់ទំនងអ្វីជាមួយបឹងនោះ? ជាប់ពាក់ព័ន្ធអ្វីជាមួយតាកែម?

          ដូច្នេះមេក្រុមបានរកវិធី​ក្នុងការបន្តស្នាក់នៅទីនោះ…….។

ល្ងាចស្អែកថ្មី ពែល​ព្រះសូរិយាចាកចោលផុតពីភពផែនដី ម្តងទៀតហើយ ឯសព្វសត្វព្រៃក៏ដល់វេលានិន្ទ្រាតាមវេន តែសក្តិបែរជាមិនទាន់ដាច់ចិត្តចាកចេញពីបឹងនោះ។ គេអង្គុយសំយុងជើងប៉ប្រះទឹក ហើយញញឹមញញែម ហាក់បីដូចជាកំពុងរេរាចាំមើលផ្លូវអ្នកណាម្នាក់។

          «នៅចាំអ្នកណាទៀត? ម៉េចមិនទាន់ទៅវិញ?»

          សំឡេងមួយលាន់ឮពីក្រោយខ្នងសក្តិ ដំណាលនឹងសម្រិបជើងកាន់តែចូលកៀកខ្លួនគេ។ សក្តិរហ័សងាកទៅរកម្ចាស់សំឡេង ដោយក្តីរីករាយឥតឧបមា។ មានអ្នកណាទៀត ក្រៅពីស្រីស្អាតម្ចាស់បឹង ដែលសក្តិនឹកទាំងយប់ទាំងថ្ងៃនោះ។

          «ចាំអ្នកទើបនឹងមកហ្នឹងហើយ!» គេញញឹមបែបលាក់គំនួចដាក់នាង។

          «ចាំខ្ញុំ? មានការអីមែន?» ស្រីតូចចងចិញ្ចើមឆ្ងល់ ហើយប្រថាប់ខ្លួនជាប់កៀកនឹងសក្តិដែរ។

          «មិនឲ្យចាំយ៉ាងម៉េច! បើសន្យាថាយើងនឹងជួបគ្នាម្ដងទៀតអ្ហ៎»

          «ខ្ញុំមានបានសន្យាអីឯណា!»

          «ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ តែបេះដូងខ្ញុំអ្នកប្រាប់ តាមមើលបេះដូងពួកយើងជាអ្នកណាត់គ្នាទេដឹង?»

          សក្តិកាន់តែបានសម្ដីហើយណាស់តើ។ តាមធម្មតា មិនសូវឃើញលេបខាយពាក្យសម្ដីដូចជាបែបនេះ សង្ស័យតែលង់ស្រលាញ់គេទៅហើយទេ។

          «អាងតែគ្នាមិនចេះមាត់ ទម្លាក់កំហុសដាក់គ្នារហូត»

          បុប្ផាតូចរបស់យើង ចេះអៀនដែរតើ មុខចាប់ផ្ដើមក្រហមហើយ។

          «យើងជួបគ្នាពីរដងនេះ ប្រៀបដូចនិស្ស័យអ៊ីចឹង» សក្តិបន្ត ដោយសម្លឹងមើលមុខនាង។

          «ជួបគ្នាថ្ងៃនេះ មិនប្រាកដជានិស្ស័យទេ អាចថាជាការគ្រោងទុកផងក៏មិនដឹង?» មាណវីស៊កពាក្យមួយម៉ាត់ ធ្វើឲ្យសក្តិចុករហូតនិយាយមិនរួចហើយ ទើបគេបាត់មាត់មួយសន្ទុះ។

          «ពេលខ្លះ ក៏ត្រូវជួយសរសេរព្រហ្មលិខិតឲ្យខ្លួនឯងដែរ បើចាំតែគេ ធ្វើម៉េចនឹងឲ្យយើងពេញចិត្តទៅ»

          «ហាសហា..» នាងសើចតិចៗ ហើយយកដៃមកបាំងមាត់។

          «ខ្ញុំឈ្មោះសក្តិ។ ហៅខ្ញុំសក្តិៗក៏បាន ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដឹងគួរហៅឈ្មោះអ្នកនាងថាម៉េចទេ។ បើហៅថាអ្នកនាងៗ ដូចជាឆ្គងណាស់»

សក្តិចាប់ផ្ដើមដាក់មនោគមហើយ។ គ្រាន់តែចង់សួរឈ្មោះសោះ ធ្វើជានិយាយនេះនិយាយនោះ ពង្វាងផ្លូវឆ្ងាយដល់ហើយ សុទ្ធតែជួបគ្នាជានិស្ស័យ ចុះឲ្យខ្ញុំហៅអ្នកនាងថាម៉េចទៅ? ហ៊ឹម កំលោះសក្តិនេះ ពិបាកមើលចិត្តមែន។

          «បើចង់សួរឈ្មោះ ម៉េចមិនសួរត្រង់ៗមក ចាំពិបាកវែងឆ្ងាយធ្វើអី»

          ហាសហា ខ្លាំងយ៉ាងណា គ៏មិនអាចគេចផុតពីស្រីតូចដដែល។ នាងច្បាស់ជាធ្លាប់មានព្រានតាមស្រលាញ់ច្រើនហើយ បានសក្តិគ្រាន់តែចេញកន្ទុយបន្តិច នាងក៏ស្គាល់ច្បាស់តែម្ដង។

          «ខ្ញុំឈ្មោះអន!»

          អូ! ឈ្មោះពិរោះណាស់តើ។ អ៊ីចឹងបានជាស្អាតយ៉ាងនេះ។ ទាំងមុខមាត់ អាកប្បកិរិយាមាយាទរម្យទម្យ ពិតជាសមនឹងឈ្មោះអនណាស់។

          «តួឯកក្នុងបទ “អនអើយស្រីអន” មែន?»

          «ចុះមើលមុខទៅ ដូចគ្នាអត់?»

          «អត់ដូចទេ!» សក្តិរហ័សប្រកែក ហើយញញឹមតិចៗដាក់អន។

          «អ៊ីចឹង ច្បាស់ជាមិនមែនហើយ! តែខុសគ្នាដាច់ហ្មងអ្ហី? ជីតាខ្ញុំប្រាប់ថា មុខខ្ញុំស្រដៀង ទើបគាត់ដាក់ឈ្មោះនេះ» អនសួរបញ្ជាក់សក្តិ ហាក់មិនអស់ចិត្តទាល់តែសោះ ចំពោះចម្លើយរបស់គេ។

          «ច្បាស់ណាស់! មិនដូចគ្នាឡើយ ព្រោះអនស្អាតជាអនក្នុងរឿង រហូតយកមកប្រៀបគ្នាមិនកើត»

          «កុំមកបញ្ជោរខ្ញុំ!»

          ការសន្ទនាដ៏វែងអន្លាយ ជាមួយពាក្យពេចន៍ស្នេហ៍ដ៏អន្លុងអន្លោចរបស់កំលោះក្រមុំទាំងពីរនាក់នេះ ហាក់កំដរភាពឯកោរាប់សិបឆ្នាំរបស់បឹងនេះឲ្យមានជីវិតរស់រានជាថ្មីម្ដងទៀត។

          សម្រស់បឹងនាពេលយប់ដ៏ស្រស់ស្អាត ជាមួយជំនោរខ្យល់ដ៏ស្រទន់ ហាក់កំពុងបបោសអង្អែលថែថមលួងលោមជាល្បោយក្តីសុខរបស់អន និងសក្តិ ធ្វើឲ្យពួកគេរីករាយជាមួយពេលវេលាជួបគ្នាដ៏ខ្លីនោះ។

          អ្វីដែលពួកគេគួរតែធ្វើ ទុកឲ្យពួកគេជាអ្នកសម្រេចទៅចុះ យើងទៅនិយាយពីក្រុមការងារដ៏កំសត់ ដែលសក្តិបានបំភ្លេចចោលទាំងបួននាក់នោះវិញ។ ពួកគេម្នាក់ៗ អង្គុយចាំមើលផ្លូវសក្តិមកវិញ មិនខុសអ្វីពីកូន ដែលចាំផ្លូវឳពុកម្ដាយ មកពីធ្វើការទេ។

          គ្រប់គ្នា ហាក់រងចាំក្នុងសភាពធម្មតា លើកលែងតែផារីដែលអន្ទះសាបារម្ភខ្លាចមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះសក្តិ ទើបយប់ថ្មើរនេះទៅហើយ គេមិនទាន់មកដល់ផ្ទះទៀត។

          «ផារីទន្ទឹងមើលផ្លូវអាសក្តិមែន? បន្តិចទៀត វាមកវិញហើយ» ជេមស៍ឃើញផារីអារម្មណ៍មិនជាប់ខ្លួន ទើបនិយាយទៅនាង។

          «តែនេះដូចជាយប់ហើយណា៎ ម៉េចសក្តិមិនទាន់មកទៀត?»

          ផារីតបទៅវិញ ដោយបង្ហាញបីការយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងរបស់នាង ដែលមានចំពោះសក្តិ ឲ្យគ្រប់គ្នាបានឃើញ។

          «កុំទៅខ្វល់វាពេក! អានេះលួចទៅសំកុកតែនៅបឹងហ្នឹងរហូត សង្ស័យតែលួចស្រលាញ់ខ្មោចទេដឹង»

          លីមិនដឹងដើរចេញមកពីណា និយាយឡើងធ្វើឲ្យគ្រប់គ្នាសើច។

          «ចុះខ្មោចហ្នឹងស្អាតប៉ុនណាទៅអ្ហា៎? បានអាសក្តិវាស្រលាញ់ខ្លាំងអ៊ីចឹង»

          ជេមស៍រុញទូកបណ្ដោយទឹក ធ្វើខ្លួនដូចជាចូលដៃចូលជើងជាមួយលី និយាយដើមសក្តិ។

          «ប្រាកដជាស្អាតជាអេណា និងផារីហើយ។ បើខ្មោចអាក្រក់ជាង ស្មានតែវាល្ងង់ទៅរកខ្មោចអ្ហា៎ស» លីបន្ត ដោយសើចដាក់ជេមស៍។

          «និយាយដើមសក្តិទៅ! ចាំមើលខ្ញុំប្រាប់សក្តិ» អេណាជួយការពារសក្តិ ព្រោះមិនចង់ជាប់ពាក្យថាមុខអាក្រក់ជាខ្មោចនៅបឹងនោះ។

          «បានតែក្រោយខ្នង! បើសក្តិនៅ គ្មានមាត់មួយម៉ាត់» ផារីចំអកឲ្យលី។

          «ឲ្យមាត់យ៉ាងម៉េច? បើម៉ាត់ណាក៏ធាក់ ម៉ាត់ណាក៏វាយនោះ»

          «និយាយអ៊ីចឹង ទៅតាមសក្តិមកវិញអត់? បើមិនទៅ ខ្ញុំទៅ» ផារីបញ្ជាក់ពីចិត្តខ្វល់ខ្វាយពីសក្តិ។

          «អីយ៉ាៗ ដូចយើងស្មានមិនខុសទេ ផារីស្រលាញ់អាសក្តិ!»

          លីសើចចំអន់ផារី។

          «ឆ្គួត! ចេះតែថាហើយ»

          ផារីមាត់រឿង តែបេះដូងនាងមិនរឹងដល់ថ្នាក់នោះទេ។ គ្រាន់តែគេនិយាយដល់ថា ផារីស្រលាញ់សក្តិ បេះដូងនាងក៏ស្រាប់តែលោតញាប់។ ឯមុខរបស់នាងវិញ ក៏ស្រាប់តែឡើងក្រហមមួយរំពេចន៍។

          «ម៉េចអៀនហើយមែន?» លីបន្តចំអន់ផារី។

          «ចេះបង្អាប់អាសក្តិ និងផារីទៅកើត ឯងនេះ! សមតែពីរជើងទេ» ជេមស៍ជួយផារីដោយសើចដាក់លី។

          «មិនចេះបារម្ភពីមិត្តរួមក្រុមទេអ្ហី? មនុស្សចិត្តអាក្រក់» ផារីមានទឹកមាត់លេប ហើយឌឺលី

          «ត្រូវហើយអាលី! នេះបើសិនជាឯងបាត់ខ្លួនវិញ ថ្មើរនេះ ផារីច្បាស់ជាគេងលក់សុបិនបារម្ភពីឯងមិនខាន»

          «ត្រូវៗ អាជេមស៍។ ឯងនិយាយបានល្អណាស់ យើងដឹង ហាសហា…»

          ជេមស៍ចំជាទុកចិត្តមិនបានមែន មិនដឹងនៅខាងណាឲ្យប្រាកដទេ។ ចុងក្រោយ បែរជាលួចចាក់ផារីមួយកាំបិត រហូតតបតមិនរួចហើយតើ។ ទាំងអេណា ជេមស៍ និងលីនាំគ្នាសើចឌឺផារី រហូតនាងអៀនដើរចេញពីទីនោះបាត់តែម្ដង។

          នាងមិនមែនគេចចេញ ខ្លាចពួកគេព្រួតដៃគ្នាធ្វើបាបសតិអារម្មណ៍ខ្លួន ដោយពាក្យសំដីចំអន់លេងនោះទេ តែនាងគ្រាន់តែចង់ទៅតាមមើលសក្តិប៉ុណ្ណោះ។ ទាំងសក្តិ ទាំងតាកែម សុទ្ធតែបង្កការសង្ស័យដល់នាង ពួកគេទាំងពីរនាក់ ហាក់កំពុងបិទបាំអាថ៌កំបាំងម្នាក់មួយៗ រៀងខ្លួនអ៊ីចឹង។

          ជំហានផារីញាប់ទៅៗ ដោយចិត្តពុះកញ្ជោលចង់ដឹងការពិត។ កាន់តែចូលកៀកមាត់បឹង នាងក៏បានឃើញកូនភ្លើងតូចមួយលើរានហាល។ នាងប្រាកដចិត្តណាស់ ថាអ្នកកាន់ភ្លើងពិលនោះគឺជាសក្តិ តែមានអារម្មណ៍ដូចជាឃើញគេកំពុងនិយាយជាមួយអ្នកណាម្នាក់។

          «សក្តិ!»

          ផារីស្រែកហៅសក្តិ ពីចម្ងាយទាំងមិនទាន់ដើរទៅដល់។ ឯសក្តិក៏ប្រញាប់ងាកមករកនាង ហើយអាការភ័យៗ ដូចមនុស្សរអៀសខ្លួន។

          «ផារីមកធ្វើអី?»

          «គឺមកតាមសក្តិហ្នឹងហើយ! ចុះម៉េចក៏នៅទីនេះយូរម្ល៉េះ?»

          «អ៎ អង្គុយលេងបន្តិច ក៏យល់ថាអស់កម្លាំង ហើយដេកមួយភ្លេចទៅ»

ផារីនិយាយដោយដើរចូលទៅ ហើយទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយជិតសក្តិ។ គ្មានអ្នកណានៅក្បែរគេឡើយ តែកន្លែងមួយក្បែរសក្តិបែរជាក្ដៅអ៊ុនៗ ដូចមានមនុស្សទើបតែអង្គុយអ៊ីចឹង។ ផារីឆ្ងល់!

«សក្តិ! មុននេះអត់មានគេអង្គុយក្បែរសក្តិអ្ហេ៎?»

សក្តិងាកមើលមុខផារីដោយចម្លែកចិត្ត។ ផារីស្រាប់តែសួរបែបនេះ ម៉េចនឹងអាចមិនឲ្យសក្តិភ្ញាក់ផ្អើលទៅ។

«ហេហេ… មានអ្នកណាអង្គុយក្បែរខ្ញុំទៅ។ ចង់គិតដូចអាលីមែន? ថាមានខ្មោចនៅទីនេះ»

សក្តិបន្លប់ ឆ្លើយសើចៗ ធ្វើជាហីមិនខ្វល់ពីផារី។ តាមពិត សក្តិកំពុងតែបង្វែរដាន ដើម្បីកុំឲ្យផារីដឹងថា គេបានជួបអននៅទីនេះ។

«តោះទៅវិញ! ពួកគេបារម្ភពីសក្តិណាស់» មិនទទួលចម្លើយពិតពីសក្តិ ផារីក៏ឈប់សួរ ហើយក៏បបួលគេទៅភូមិវិញ។

«អូខេ តោះ!»

សក្តិរហ័សក្រោកឡើង ហើយលើកឥវ៉ាន់របស់ខ្លួនមកចំនួនមកស្ពាយ ដើរបណ្ដើរផារីចាកចេញពីទីនោះតែម្ដង។ ពេលដើរទៅ ផារីចេះតែងាកមកក្រោយ ហាក់ដូចកំពុងសម្លឹងស្វែងរកអ្វីមួយនៅបឹងនោះ។

រកមើលអ្វីមិនឃើញ ផារីក៏ចងចិញ្ចើមទម្លាក់ភ្នែកមកមើលវត្ថុមួយ ដែលនាងក្ដាប់ជាប់តាំងពីក្រោកឡើងដើរចេញពីបឹង មុននឹងបង្ហួសខ្សែភ្នែកមើលទៅសក្តិ។ តើវត្ថុក្នុងដៃនោះជាអ្វីទៅ?