<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>បើថ្ងៃមួយ &#8211; Meysansotheary</title>
	<atom:link href="https://www.meysansotheary.com/archives/tag/%e1%9e%94%e1%9e%be%e1%9e%90%e1%9f%92%e1%9e%84%e1%9f%83%e1%9e%98%e1%9e%bd%e1%9e%99/feed" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.meysansotheary.com</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Fri, 16 May 2025 04:54:11 +0000</lastBuildDate>
	<language>en-US</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.0</generator>

<image>
	<url>https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/Untitled-1footer-150x150.png</url>
	<title>បើថ្ងៃមួយ &#8211; Meysansotheary</title>
	<link>https://www.meysansotheary.com</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>៥សំណួរជាមួយម្ចាស់រឿង«បើថ្ងៃមួយ»</title>
		<link>https://www.meysansotheary.com/archives/2595</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Bo Bo]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 27 Feb 2022 03:04:39 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[ប្រវត្តិអ្នកនិពន្ធ MSTWriter]]></category>
		<category><![CDATA[បើថ្ងៃមួយ]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.meysansotheary.com/?p=2595</guid>

					<description><![CDATA[១.សូមបងណែនាំអំពីខ្លួនឯង និងស្នាដៃដែលចេញផ្សាញនៅ MST Writer សូមបងណែនាំត្រួសៗអំពីខ្លួនឯងនិងស្នាដៃចេញផ្សាយនៅ MST writer ខ្ញុំឈ្មោះ ស្រ៊ីម ស្រីទាង អាយុ២២ឆ្នាំ ជាអ្នកខេត្តកំពង់ចាម។ រឿងទីមួយដែលចេញផ្សាយនៅក្នុងកម្មវិធី MST writer មានចំណងជើងថា«បើថ្ងៃមួយ»។ ២.តើមូលហេតុអ្វីដែលបងសម្រេចចិត្តយករឿងរបស់ខ្លួនមកដាក់ផ្សាយ? តើមានកម្លាំងបណ្ដាលចិត្តអ្វីខ្លះ ហើយរឿងរបស់បងនិយាយអំពីអ្វីដែរ? មូលហេតុដែលខ្ញុំដាក់រឿងនេះនៅក្នុង MST writer ក៏ព្រោះតែចែករំលែកដល់អ្នកដែលចូលចិត្តអានប្រលោមលោកនិងដើម្បីអោយអ្នកអានទាំងអស់ជួយកែក៏ដូចជាបញ្ចេញមតិក្នុងការកែតម្រូវរឿងលើកក្រោយទៀត។ សាច់រឿងបើថ្ងៃមួយ និយាយអំពីតួអង្គម៉ៃឈុននិងវើយតាដែលបានចារជាមិត្តប៉ុន្តែមិនអាចលើសពីនិងបានដោយម្នាក់មិនហ៊ាននិយាយពាក្យក្នុងចិត្តបាន ប៉ុន្តែ ទោះយ៉ាងណាម៉ៃឈុនម្នាក់នេះលះបង់សម្រាប់នាងជានិច្ចដោយមិនមានការទាមទារអ្វីឡើយ។ ៣. តើបងអាចចែករំលែកពីចំណុចដែលបងចូលចិត្ត ឬស្រឡាញ់ជាងគេក្នុងរឿងមួយនេះបានដែរទេ? ចំណុចដែលខ្ញុំចូលចិត្តនៅក្នុងសាច់រឿងនេះគឺ ម៉ៃឈុនអាចលះបង់គ្រប់យ៉ាងដើម្បីមនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់ទោះពួកគេបែកគ្នាយូឆ្នាំតែម៉ៃឈុននៅតែចិញ្ចឹមចិត្តស្រលាញ់វើយតាដដែរ។ ៤. តើអ្វីទៅជាបំណងរបស់បងក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងមួយនេះ? គោលបំណងដែលខ្ញុំដាក់ផ្សាយរឿងនេះ ព្រោះចង់ឱ្យអ្នកអានក៏ដូចជារៀមច្បងណែនាំនិងកែតម្រូវនូវសាច់រឿងមួយនេះបន្ថែមទៀតដើម្បីអោយខ្ញុំទទួលបានគំនិតថ្មីៗបន្ថែមទៀត ៥. តើបងមានចំណាប់អារម្មណ៍អ្វីខ្លះទៅកាន់មិត្តអ្នកអានទាំងអស់គ្នា? ជាចុងក្រោយខ្ញុំសូមអគុណអ្នកគ្រូនិងបងៗទាំងអស់ដែលបង្កើតកម្មវិធីអ្នកនិពន្ធក្រៅសាលាដែលផ្ដល់នូវឱកាសដល់អ្នកដែលចង់ក្លាយជាអ្នកនិពន្ធ&#160; ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នកទាំងអស់គា្នក៏អាចសម្រេចក្តីស្រមៃខ្លួនបាននិងចាប់ផ្តើមសាកល្បងសមត្ថភាពនិងទទួលយកមតិក្នុងការកែតម្រូវក្នុងការនិពន្ធរបស់យើងម្នាក់ៗ។ ចុចអានរឿងបើថ្ងៃមួយ]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph"><strong>១.សូមបងណែនាំអំពីខ្លួនឯង និងស្នាដៃដែលចេញផ្សាញនៅ MST Writer</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">សូមបងណែនាំត្រួសៗអំពីខ្លួនឯងនិងស្នាដៃចេញផ្សាយនៅ MST writer ខ្ញុំឈ្មោះ ស្រ៊ីម ស្រីទាង អាយុ២២ឆ្នាំ ជាអ្នកខេត្តកំពង់ចាម។ រឿងទីមួយដែលចេញផ្សាយនៅក្នុងកម្មវិធី MST writer មានចំណងជើងថា«បើថ្ងៃមួយ»។</p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img fetchpriority="high" decoding="async" width="720" height="720" src="https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/02/photo_2021-11-30_22-41-15.jpg" alt="" class="wp-image-3383" srcset="https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/02/photo_2021-11-30_22-41-15.jpg 720w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/02/photo_2021-11-30_22-41-15-300x300.jpg 300w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/02/photo_2021-11-30_22-41-15-150x150.jpg 150w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/02/photo_2021-11-30_22-41-15-24x24.jpg 24w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/02/photo_2021-11-30_22-41-15-36x36.jpg 36w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/02/photo_2021-11-30_22-41-15-48x48.jpg 48w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/02/photo_2021-11-30_22-41-15-370x370.jpg 370w" sizes="(max-width: 720px) 100vw, 720px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>២.តើមូលហេតុអ្វីដែលបងសម្រេចចិត្តយករឿងរបស់ខ្លួនមកដាក់ផ្សាយ? តើមានកម្លាំងបណ្ដាលចិត្តអ្វីខ្លះ ហើយរឿងរបស់បងនិយាយអំពីអ្វីដែរ?</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">មូលហេតុដែលខ្ញុំដាក់រឿងនេះនៅក្នុង MST writer ក៏ព្រោះតែចែករំលែកដល់អ្នកដែលចូលចិត្តអានប្រលោមលោកនិងដើម្បីអោយអ្នកអានទាំងអស់ជួយកែក៏ដូចជាបញ្ចេញមតិក្នុងការកែតម្រូវរឿងលើកក្រោយទៀត។ សាច់រឿងបើថ្ងៃមួយ និយាយអំពីតួអង្គម៉ៃឈុននិងវើយតាដែលបានចារជាមិត្តប៉ុន្តែមិនអាចលើសពីនិងបានដោយម្នាក់មិនហ៊ាននិយាយពាក្យក្នុងចិត្តបាន ប៉ុន្តែ ទោះយ៉ាងណាម៉ៃឈុនម្នាក់នេះលះបង់សម្រាប់នាងជានិច្ចដោយមិនមានការទាមទារអ្វីឡើយ។</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>៣. តើបងអាចចែករំលែកពីចំណុចដែលបងចូលចិត្ត ឬស្រឡាញ់ជាងគេក្នុងរឿងមួយនេះបានដែរទេ</strong><strong>?</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">ចំណុចដែលខ្ញុំចូលចិត្តនៅក្នុងសាច់រឿងនេះគឺ ម៉ៃឈុនអាចលះបង់គ្រប់យ៉ាងដើម្បីមនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់ទោះពួកគេបែកគ្នាយូឆ្នាំតែម៉ៃឈុននៅតែចិញ្ចឹមចិត្តស្រលាញ់វើយតាដដែរ។</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" width="791" height="1024" src="https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/69.-បើថ្ងៃមួយ-791x1024.jpg" alt="" class="wp-image-1851" srcset="https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/69.-បើថ្ងៃមួយ-791x1024.jpg 791w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/69.-បើថ្ងៃមួយ-232x300.jpg 232w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/69.-បើថ្ងៃមួយ-768x994.jpg 768w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/69.-បើថ្ងៃមួយ-1187x1536.jpg 1187w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/69.-បើថ្ងៃមួយ-19x24.jpg 19w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/69.-បើថ្ងៃមួយ-28x36.jpg 28w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/69.-បើថ្ងៃមួយ-37x48.jpg 37w, https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/69.-បើថ្ងៃមួយ.jpg 1275w" sizes="(max-width: 791px) 100vw, 791px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>៤. តើអ្វីទៅជាបំណងរបស់បងក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងមួយនេះ</strong><strong>?</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">គោលបំណងដែលខ្ញុំដាក់ផ្សាយរឿងនេះ ព្រោះចង់ឱ្យអ្នកអានក៏ដូចជារៀមច្បងណែនាំនិងកែតម្រូវនូវសាច់រឿងមួយនេះបន្ថែមទៀតដើម្បីអោយខ្ញុំទទួលបានគំនិតថ្មីៗបន្ថែមទៀត</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>៥. តើបងមានចំណាប់អារម្មណ៍អ្វីខ្លះទៅកាន់មិត្តអ្នកអានទាំងអស់គ្នា?</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">ជាចុងក្រោយខ្ញុំសូមអគុណអ្នកគ្រូនិងបងៗទាំងអស់ដែលបង្កើតកម្មវិធីអ្នកនិពន្ធក្រៅសាលាដែលផ្ដល់នូវឱកាសដល់អ្នកដែលចង់ក្លាយជាអ្នកនិពន្ធ&nbsp; ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នកទាំងអស់គា្នក៏អាចសម្រេចក្តីស្រមៃខ្លួនបាននិងចាប់ផ្តើមសាកល្បងសមត្ថភាពនិងទទួលយកមតិក្នុងការកែតម្រូវក្នុងការនិពន្ធរបស់យើងម្នាក់ៗ។</p>



<p class="wp-block-paragraph"><a href="https://www.meysansotheary.com/archives/1850" data-type="URL" data-id="https://www.meysansotheary.com/archives/1850">ចុចអានរឿងបើថ្ងៃមួយ</a></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>រឿង៖ បើថ្ងៃមួយ</title>
		<link>https://www.meysansotheary.com/archives/1850</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[rak smey]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 16 Jan 2022 16:05:09 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[MSTWriterរដូវកាលទី១]]></category>
		<category><![CDATA[បើថ្ងៃមួយ]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.meysansotheary.com/?p=1850</guid>

					<description><![CDATA[យុវជនគ្រប់រូបកំពុងតែត្រេកអរនិងជីវិតចូលរៀនសកលវិទ្យាល័យដោយទឹកមុខរីករាយនៅពេលដែលស្គាល់សាលាជាលើកដំបូងតាមក្ដីស្រមៃរៀងៗខ្លួននិងជ្រើសរើសមុខជំនាញរៀនដែលខ្លួនឯងពេញចិត្ដ។ជីវិតនៅវិទ្យាល័យត្រូវបានបញ្ចប់ដោយបន្សល់ទុកនូវអនុស្សាវរីយ៍ល្អៗជាច្រើនជាមួយគ្រូ មិត្តភក្ដិនិងការលួចស្រលាញ់គេម្នាក់ឯង។ថ្ងៃចូលរៀនដំបូងម្នាក់ៗមានទឹកមុខញញឹមរួសរាយចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមករួមទាំងខ្ញុំផងដែរត្រូវរាប់អានមិត្តភក្តិថ្មីដែលមកពីគ្រប់បណ្ដាខេត្តនិងរាជធានីមករៀននៅសាលាភូមិន្ទភ្នំពេញនេះ។ចំណតម៉ូតូ…«ហេ! ម៉ូតូកើតអីនឹងបានដេរផងធាក់ផង?»ក្រោយឃើញក្មេងស្រីម្នាក់ធាក់ម៉ូតូប៉ើងសក់សំពោង ប្រុសសង្ហារស្ពាយយកាតាបដើរកាត់បានងាកមើលគឺគ្មានអ្នកណាក្រៅពីប្រធានថ្នាក់ទើបតែតែងតាំងមុននេះបន្តិចទេ ព្រោះពេលនេះចូលរៀនបានពីសប្តាហ៍ទៅហើយ«ម៉ូតូខ្ញុំមិនដឹងកើតអីទេស្រាប់តែធាក់មិនឆេះ»នាងរៀបរាប់ប្រាប់គេនូវអ្វីដែលគេសួរហើយក៏បណ្ដើរម៉ូតូចេញពីកន្លែងចំណតដោយសាធាក់យូរហើយនៅតែមិនឆេះ។ គេសម្លឹងមាឌស្គមកំព្រឹងរបស់នាងហើយក៏បញ្ជាក់៖«នេះគិតបណ្ដើរម៉ូតូឡើងទួលមែន? ទៅរួចអត់នឹង?»«ពិតមែនហើយ! បើនៅតែធាក់ទៀតមិនដឹងពេលណាម៉ូតូឆេះទេមើលទៅ ហើយមិនដឹងជាងនៅឯណាទៀត»នាងក៏បានប្រាប់គេត្រង់ៗ មកភ្នំពេញដំបូងមិនសូវស្គាល់ទីកន្លែងច្បាស់លាស់ទេ«អ៊ីចឹងមិនអីទេចាំខ្ញុំជួយរុញឡើងទួល»គេថាហើយក៏ដើរមកជួយរុញឡើងទួលផុត ក្រមុំជនបទក៏បានអរគុណគេដោយការគួរសម មិនស្មានថាគេបដិសេធពាក្យនោះទៅវិញ«មិនបាច់អរគុណស្អីទេ! តែនៅនឹងហើយចាំខ្ញុំយកម៉ូតូទៅធ្វើឱ្យ»គេបង្ហាញភាពស្និទ្ធស្នាលនឹងការយកចិត្តទុកដាក់គួរសមដូចស្គាល់គ្នាយូរហើយអ៊ីចឹងជាមួយនាង ក៏ប្រហែលមកពីគេជាម៉ាហ្សឺមិនដឹង?«មិនអីទេខ្ញុំអាចយកទៅធ្វើដោយខ្លួនឯងបាន»នាងបាននិយាយជាមួយគេដោយកាអរគុណម្ដងទៀត«អេ! ឬមួយមិនទុកចិត្តខ្ញុំ? នេះកាតាបខ្ញុំនៅក្នុងនឹងមានទូរសព្ទនិងសោម៉ូតូ យ៉ាងម៉េចទុកចិត្តបាននៅ?»នេះគេលេងនិយាយដូចដឹងចិត្តនាងយ៉ាងអ៊ីចឹង«មិនមែនមិនទុកចិត្តទេតែខ្ញុំខ្លាចចិត្ត» ចិត្តនាងគិតផ្សេងតែមាត់បែរជានិយាយចេញបែបនឹង។«ខ្ញុំយកទៅធ្វើឱ្យទៅ ខ្ញុំឃើញអាណិតក្មេងទើបមកភ្នំពេញមិនស្គាល់ជើង ស្គាល់ត្បូង»គេកំពុងស្តីឱ្យនាង? ថាចប់គេក៏បណ្តើរម៉ូតូចេញទៅ ធ្វើឱ្យក្រមុំតាមសម្លឹងមិនដាក់ភ្នែក ចិត្តមួយគិតថាបើគេបោកច្បាស់អស់មិនខាន តែយ៉ាងណារបស់មានតម្លៃគេក៏នៅជាមួយនាងខ្លះដែរ ម្យ៉ាងពួកគេជាសិស្សរួមថ្នាក់ទោះត្រឹមស្គាល់គ្នាប៉ុន្មានថ្ងៃក៏មិនគួរណាវាយតម្លៃគេអាក្រក់ខ្លាំង។ នាងសង្ឃឹមថាគេមិនបោកម៉ូតូកញ្ចាស់សំណព្វចិត្តមួយនោះទៅចុះ។តែគេពិតជាដូចក្តីរំពឹងក្នុងចិត្តនាងមែន។ គេមិនត្រឹមតែសង្ហារហើយក៏ជាមនុស្សល្អ ដែលបានប្រគល់ម៉ូតូឱ្យនាងវិញនៅយប់នោះ ក៏ធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងអ្នកទាំងពីរចាប់ផ្តើមឡើងនៅពេលនោះ។ថ្ងៃបន្ទាប់ពេលមកដល់សាលាគេក៏បានឈរចាំនាងនៅមាត់ទ្វារចូលថ្នាក់។ គេឈរឱបដៃព្រងើយ សួរទៅនាងទាំងមិនមើលមុខ៖«វើយតាម៉េចក៏មកយឺតម្ល៉េះ?»«ខ្ញុំមកយឺត? តែគ្រូមិនទាន់មកដល់ឯណា» នាងហាក់ម៉ីងម៉ាំងនូវសំណួររបស់គេព្រោះតែឃើញមនុស្សគ្រប់គ្នាកំពុងតែដើរចូលតាមថ្នាក់នៅឡើយ តែពេលនេះម៉ោង៧:២០នាទីហើយគឺយឺតដូចគេនិយាយមែន។«ប្រហែលនៅវិទ្យាល័យមករៀនយឺតរាល់ថ្ងៃទេដឹង?»គេមិនមែនជាមនុស្សដែលចូលចិត្តមកបញ្ជោះអ្នកណាដែលមិនស្គាល់ណាស់ ទោះគេជាប្រុសក៏ដោយតែគេមិនចូលចិត្តបែបនឹងឡើយ តែម៉េចក៏គេអាចនិយាយបែបនេះទៅកាន់នាង?«ទេខ្ញុំមិនដែលមកយឺតសូម្បីមួយថ្ងៃណាឡើយនៅវិទ្យាល័យ» នាងប្រកែកភ្លាម ព្រោះគេធ្វើមើលតែស្គាល់នាងច្បាស់ណាស់អ៊ីចឹង?«ចុះឥឡូវម៉េចក៏យឺត?» គេនៅតែមិនឈប់សួរដេញដោលវើយតា ចេះមកធ្វើមនុស្សជម្រេញគួរឱ្យស្អប់ទៅកើត។«គឺមកពីនៅតាមផ្លូវស្ទះចរាចរណ៍ហ្នឹងណា» ទោះជាយ៉ាងណាក៏ស្រស់ស្រីនៅតែឆ្លើយតបនិងនាយ«ចូលថ្នាក់ទៅលោកគ្រូមកហើយ! » នាយបានប្រាប់ទៅនាង ខណៈពេលដែលឃើញលោគ្រូកំពុងដើសំដៅមកថ្នាក់រៀន។ការសិក្សាមួយព្រឹកធំត្រូវបានបញ្ចប់មិត្តរួមថ្នាក់ក៏បានចែកផ្លួវគ្នាទៅរៀងៗខ្លួន ចំណែកគេដើរតាមក្រោយមាណវីមកដល់ចំណតម៉ូតូទើបគេស្រែកសួរនាង«វើយតា ថ្ងៃអាទិត្យសប្ដាហ៍នេះទំទេរដែរ?» គេគ្រាន់តែចង់មានពេលនិយាយជាមួយនាងឱ្យច្រើនៗតែប៉ុណ្ណោះ (ឈ្មោះនាង គឺ ប៉ែត វើយតា)«ចាស! ខ្ញុំទំនេរ ម៉ៃឈុនមានការអីមែនទេ?»ស្រស់ស្រីឆ្លើយតប ទាំងដែលដៃកំពុងរើរកសំបុត្រម៉ូតូ(ម៉ៃឈុនគឺជាឈ្មោះរបស់គេ ហុង [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">យុវជនគ្រប់រូបកំពុងតែត្រេកអរនិងជីវិតចូលរៀនសកលវិទ្យាល័យដោយទឹកមុខរីករាយនៅពេលដែលស្គាល់សាលាជាលើកដំបូងតាមក្ដីស្រមៃរៀងៗខ្លួននិងជ្រើសរើសមុខជំនាញរៀនដែលខ្លួនឯងពេញចិត្ដ។<br>ជីវិតនៅវិទ្យាល័យត្រូវបានបញ្ចប់ដោយបន្សល់ទុកនូវអនុស្សាវរីយ៍ល្អៗជាច្រើនជាមួយគ្រូ មិត្តភក្ដិនិងការលួចស្រលាញ់គេម្នាក់ឯង។<br>ថ្ងៃចូលរៀនដំបូងម្នាក់ៗមានទឹកមុខញញឹមរួសរាយចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមករួមទាំងខ្ញុំផងដែរត្រូវរាប់អានមិត្តភក្តិថ្មីដែលមកពីគ្រប់បណ្ដាខេត្តនិងរាជធានីមករៀននៅសាលាភូមិន្ទភ្នំពេញនេះ។<br>ចំណតម៉ូតូ…<br>«ហេ! ម៉ូតូកើតអីនឹងបានដេរផងធាក់ផង?»<br>ក្រោយឃើញក្មេងស្រីម្នាក់ធាក់ម៉ូតូប៉ើងសក់សំពោង ប្រុសសង្ហារស្ពាយយកាតាបដើរកាត់បានងាកមើលគឺគ្មានអ្នកណាក្រៅពីប្រធានថ្នាក់ទើបតែតែងតាំងមុននេះបន្តិចទេ ព្រោះពេលនេះចូលរៀនបានពីសប្តាហ៍ទៅហើយ<br>«ម៉ូតូខ្ញុំមិនដឹងកើតអីទេស្រាប់តែធាក់មិនឆេះ»<br>នាងរៀបរាប់ប្រាប់គេនូវអ្វីដែលគេសួរហើយក៏បណ្ដើរម៉ូតូចេញពីកន្លែងចំណតដោយសាធាក់យូរហើយនៅតែមិនឆេះ។ គេសម្លឹងមាឌស្គមកំព្រឹងរបស់នាងហើយក៏បញ្ជាក់៖<br>«នេះគិតបណ្ដើរម៉ូតូឡើងទួលមែន? ទៅរួចអត់នឹង?»<br>«ពិតមែនហើយ! បើនៅតែធាក់ទៀតមិនដឹងពេលណាម៉ូតូឆេះទេមើលទៅ ហើយមិនដឹងជាងនៅឯណាទៀត»<br>នាងក៏បានប្រាប់គេត្រង់ៗ មកភ្នំពេញដំបូងមិនសូវស្គាល់ទីកន្លែងច្បាស់លាស់ទេ<br>«អ៊ីចឹងមិនអីទេចាំខ្ញុំជួយរុញឡើងទួល»<br>គេថាហើយក៏ដើរមកជួយរុញឡើងទួលផុត ក្រមុំជនបទក៏បានអរគុណគេដោយការគួរសម មិនស្មានថាគេបដិសេធពាក្យនោះទៅវិញ<br>«មិនបាច់អរគុណស្អីទេ! តែនៅនឹងហើយចាំខ្ញុំយកម៉ូតូទៅធ្វើឱ្យ»<br>គេបង្ហាញភាពស្និទ្ធស្នាលនឹងការយកចិត្តទុកដាក់គួរសមដូចស្គាល់គ្នាយូរហើយអ៊ីចឹងជាមួយនាង ក៏ប្រហែលមកពីគេជាម៉ាហ្សឺមិនដឹង?<br>«មិនអីទេខ្ញុំអាចយកទៅធ្វើដោយខ្លួនឯងបាន»<br>នាងបាននិយាយជាមួយគេដោយកាអរគុណម្ដងទៀត<br>«អេ! ឬមួយមិនទុកចិត្តខ្ញុំ? នេះកាតាបខ្ញុំនៅក្នុងនឹងមានទូរសព្ទនិងសោម៉ូតូ យ៉ាងម៉េចទុកចិត្តបាននៅ?»<br>នេះគេលេងនិយាយដូចដឹងចិត្តនាងយ៉ាងអ៊ីចឹង<br>«មិនមែនមិនទុកចិត្តទេតែខ្ញុំខ្លាចចិត្ត» ចិត្តនាងគិតផ្សេងតែមាត់បែរជានិយាយចេញបែបនឹង។<br>«ខ្ញុំយកទៅធ្វើឱ្យទៅ ខ្ញុំឃើញអាណិតក្មេងទើបមកភ្នំពេញមិនស្គាល់ជើង ស្គាល់ត្បូង»<br>គេកំពុងស្តីឱ្យនាង? ថាចប់គេក៏បណ្តើរម៉ូតូចេញទៅ ធ្វើឱ្យក្រមុំតាមសម្លឹងមិនដាក់ភ្នែក ចិត្តមួយគិតថាបើគេបោកច្បាស់អស់មិនខាន តែយ៉ាងណារបស់មានតម្លៃគេក៏នៅជាមួយនាងខ្លះដែរ ម្យ៉ាងពួកគេជាសិស្សរួមថ្នាក់ទោះត្រឹមស្គាល់គ្នាប៉ុន្មានថ្ងៃក៏មិនគួរណាវាយតម្លៃគេអាក្រក់ខ្លាំង។ នាងសង្ឃឹមថាគេមិនបោកម៉ូតូកញ្ចាស់សំណព្វចិត្តមួយនោះទៅចុះ។<br>តែគេពិតជាដូចក្តីរំពឹងក្នុងចិត្តនាងមែន។ គេមិនត្រឹមតែសង្ហារហើយក៏ជាមនុស្សល្អ ដែលបានប្រគល់ម៉ូតូឱ្យនាងវិញនៅយប់នោះ ក៏ធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងអ្នកទាំងពីរចាប់ផ្តើមឡើងនៅពេលនោះ។<br>ថ្ងៃបន្ទាប់ពេលមកដល់សាលាគេក៏បានឈរចាំនាងនៅមាត់ទ្វារចូលថ្នាក់។ គេឈរឱបដៃព្រងើយ សួរទៅនាងទាំងមិនមើលមុខ៖<br>«វើយតាម៉េចក៏មកយឺតម្ល៉េះ?»<br>«ខ្ញុំមកយឺត? តែគ្រូមិនទាន់មកដល់ឯណា» នាងហាក់ម៉ីងម៉ាំងនូវសំណួររបស់គេព្រោះតែឃើញមនុស្សគ្រប់គ្នាកំពុងតែដើរចូលតាមថ្នាក់នៅឡើយ តែពេលនេះម៉ោង៧:២០នាទីហើយគឺយឺតដូចគេនិយាយមែន។<br>«ប្រហែលនៅវិទ្យាល័យមករៀនយឺតរាល់ថ្ងៃទេដឹង?»<br>គេមិនមែនជាមនុស្សដែលចូលចិត្តមកបញ្ជោះអ្នកណាដែលមិនស្គាល់ណាស់ ទោះគេជាប្រុសក៏ដោយតែគេមិនចូលចិត្តបែបនឹងឡើយ តែម៉េចក៏គេអាចនិយាយបែបនេះទៅកាន់នាង?<br>«ទេខ្ញុំមិនដែលមកយឺតសូម្បីមួយថ្ងៃណាឡើយនៅវិទ្យាល័យ» នាងប្រកែកភ្លាម ព្រោះគេធ្វើមើលតែស្គាល់នាងច្បាស់ណាស់អ៊ីចឹង?<br>«ចុះឥឡូវម៉េចក៏យឺត?» គេនៅតែមិនឈប់សួរដេញដោលវើយតា ចេះមកធ្វើមនុស្សជម្រេញគួរឱ្យស្អប់ទៅកើត។<br>«គឺមកពីនៅតាមផ្លូវស្ទះចរាចរណ៍ហ្នឹងណា» ទោះជាយ៉ាងណាក៏ស្រស់ស្រីនៅតែឆ្លើយតបនិងនាយ<br>«ចូលថ្នាក់ទៅលោកគ្រូមកហើយ! » នាយបានប្រាប់ទៅនាង ខណៈពេលដែលឃើញលោគ្រូកំពុងដើសំដៅមកថ្នាក់រៀន។<br>ការសិក្សាមួយព្រឹកធំត្រូវបានបញ្ចប់មិត្តរួមថ្នាក់ក៏បានចែកផ្លួវគ្នាទៅរៀងៗខ្លួន ចំណែកគេដើរតាមក្រោយមាណវីមកដល់ចំណតម៉ូតូទើបគេស្រែកសួរនាង<br>«វើយតា ថ្ងៃអាទិត្យសប្ដាហ៍នេះទំទេរដែរ?» គេគ្រាន់តែចង់មានពេលនិយាយជាមួយនាងឱ្យច្រើនៗតែប៉ុណ្ណោះ (ឈ្មោះនាង គឺ ប៉ែត វើយតា)<br>«ចាស! ខ្ញុំទំនេរ ម៉ៃឈុនមានការអីមែនទេ?»<br>ស្រស់ស្រីឆ្លើយតប ទាំងដែលដៃកំពុងរើរកសំបុត្រម៉ូតូ(ម៉ៃឈុនគឺជាឈ្មោះរបស់គេ ហុង ម៉ៃឈុន)<br>«គឺចុងសប្ដាហ៍នេះមានការតាំងពិព័រណ៍សៀវភៅនៅអ៊ីអនណា វើយតាទៅអត់?»<br>ម៉ៃឈុនគិតក្នុងចិត្តថាប្រហែលជានាងចូលចិត្តអានសៀវភៅដែរហើយ ទើបសាកបបួលនាងទៅជាមួយ តែក្នុងចិត្តគឹចង់ដើរលេងជាមួយនាងច្រើនជាង។<br>«ខ្ញុំមានអ្នកទៅជាមួយហើយ សង្ឃឹមថាយើងនិងចួបគ្នាទៅកន្លែងតាំងពិព័រណ៍សៀវភៅ» នាងឃើញគេនៅស្ងៀមក៏បន្ថែមប្រយោគ<br>«ម៉ៃឈុនមានកិច្ចការអីទៀតដែរទេ?»<br>«គឺ…គ្មានទេ! » គេតបទាំងអស់សង្ឃឹម។ នេះគេលួចស្រលាញ់អ្នកដែលគេមានម្ចាស់ហើយមែនទេ? ឬក៏ជាមិត្តភក្តិរបស់នាង គ្រាន់តែប្រយោគប៉ុន្មានឃ្លាមុននេះធ្វើឱ្យគេមិនស្រណុកចិត្តហើយមែនទេ?<br>«អ៊ីចឹងខ្ញុំទៅសិនហើយ ថ្ងៃស្អែកចួបគ្នា »ថាហើយស្រស់ស្រីបត់ម៉ូតូជិះចេញទៅ ចំណែកឯគេវិញអង្គុយលើម៉ូតូគិតពីនាងតែម្នាក់ឯង។<br>«ម៉ៃឈុន! នេះចួបគ្នាមិនបានប៉ុន្មានផង ឯងស្រលាញ់គេដល់ថ្នាក់ប្រចណ្ឌគេមិនទាំងដឹងថានាងត្រូវជាអ្វីនឹងឯងពិតប្រាកដផង?»<br>ខណៈពេលមកដល់បន្ទប់គេនិយាយតែម្នាក់ឯង ពិតមែនហើយវាដូចជាលឿនពេកហើយសម្រាប់អ្នកផ្សេងនៅក្នុងការស្រលាញ់នរណាម្នាក់ គេមិនចង់ទេតែបេះដូងជាអ្នកគិត។<br>ពេលវេលាពិតជាដើរលឿនពិតមែនមិនទាន់រៀនប៉ុន្មានផងគឺជិតបញ្ចប់ឆមាសទីមួយទៅហើយ។ ពេលនេះនាងនិងគេបានក្លាយទៅជាមិត្តជិតស្និទ្ធគ្នាទៅហើយ ហើយរឿងដែលធ្វើឱ្យម៉ៃឈុនសប្បាយចិត្តទៅទៀតនោះគឺនាងមិនទាន់មានសង្សារដូចជាគេគិតឡើយ។<br>«វើយតាល្ងាចនេះទៅញុំអីឬអត់?» គេដើរមករកនាងនៅក្នុងបណ្ណាល័យដែលវាជាទម្លាប់របស់ម៉ៃឈុន គឺឱ្យតែចុងសប្តាហ៍គេតែងតែបបួលនាងទៅញុំអី។<br>«យើងទៅ តែឯងឮរអ៊ូថាដាច់លុយតែមកបបួលយើងទៅញុំអី?» វើយតានិយាយតិចៗព្រោះខ្លាចរំខានអ្នកនៅក្នុងនេះ ហើយនាងចូលចិត្តការអានណាស់ឱ្យតែពេលទំនេរគឺចំណាយពេលនៅក្នុងបណ្ណណាល័យនេះ<br>«តែយើងឃ្លានណា! យើងទើបតែឃើញហាងមួយកន្លែងបើកថ្មី! យើងទៅសាកមើលទៅ» គ្រប់ពេលទៅញុំអីម៉ៃឈុនជាអ្នកប៉ាវវើយតាមិនដាច់ឡើយ គេធ្វើនេះមិនចង់បានអ្វីពីនាងមកវិញទេ<br>«អ៊ីចឹងក៏បានតែលើកនេះយើងគឺជាអ្នកប៉ាវឯងទៅចុះ!»<br>«ពិតមែន? តែមិនបាច់ល្អជាងយើងមានលុយហើយចាំពេលក្រោយទៅ» គេញញឹមអង្អែលក្បាលនាងគួឱ្យក្នាញ់ពេលដែលស្រស់ស្រីធ្វើមុខត្រាប់តាមគេមុននេះ<br>«សម្បូរលុយណាស់ន៎?» នេះគេខ្លាចនាងគ្មានលុយឬក៏ចាំសរុបម្តងធ្វើឱ្យនាងអស់ពីខ្លួនទេដឹង?<br>«អើ មែនណាចាំពេលក្រោយទៅ» គេនៅតែបញ្ចាក់ប្រយោគមុននេះដដែល។ មិនដឹងថាគេអាណិតនាងដែលជាអ្នកមកពីជនបទឬយ៉ាងណា តែម៉ៃឈុនកម្រណាស់នឹងឱ្យវើយតាចេញលុយម្នាក់ឯង ក៏មិនធ្លាប់នឹងឱ្យនាងចេញលើសគេដែរ។<br>ក្រោយបញ្ចប់ការញ៉ាំអី ម៉ៃឈុនមិនដែលភ្លេចជូននាងមកផ្ទះទេទោះជាផ្លូវផ្សេងគ្នាក៏ដោយ ប្រុសម្នាក់នេះពិតជាយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះនាងខ្លាំងបំផុត។<br>ហើយទំនាក់ទំនងនោះក៏កាន់តែផ្សារភ្ជាប់ឡើងពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។ ថ្ងៃក្លាយជាខែប្រែទៅជាឆ្នាំ មិនថាមានរឿងអីពួកគេតែងចែករំលែកនូវទុកកង្វល់ផ្ទាល់ខ្លួនចំពោះគ្នា ទៅណាមកណីតែងតែមានគ្នាទៅជាមួយ មើលកុន ទៅញុំអី ទៅចុះស្តាតាមខេត្តនិងចេះជួយទុកធុរៈគ្នាទៅវិញទៅមក អ្នកណាក៏តែងថាពួកគេគឺជាសង្សារនឹងគ្នាច្បាស់ណាស់។<br>«អេ! ថ្ងៃនឹងគេមានបញ្ចុះតម្លៃសំបុត្រកុនណាវើយដល់ទៅ៥%ឯណោះ» ម៉ៃបានរៀបរាប់នូវអ្វីដែលគេរកឃើញនៅក្នុង facebook<br>«ពិតមែនអត់ម៉ៃ?» នាងជ្រួញចិញ្ចើមសួរគេព្រោះកម្រមានណាស់ដែលសំបុត្រកុនបញ្ជុះតម្លៃ ក្នុងឱកាសអី? ឬរឿងនឹងគេមិនសូវជាមើល?<br>«ពិតមែនណា ឥឡូវទៅអត់? ទាន់ទំនេរវើយ»<br>«ហ៊ើយ! យើងមិនទៅទេពេលនេះយើងតាំងសីលហើយ យកពេលមើលមេរៀនវិញ» នាងប្រកែកព្រោះច្បាស់ថារឿងមិនគួរមើល ទើបយកពេលមើលមេរៀនប្រឡងល្អជាង។ តែនរៈបែរជាបើកភ្នែកធំភ្ញាក់សួរ៖<br>«មិញយើងស្តាប់ច្រឡំទេដឹង? ជិតដល់ថ្ងៃប្រឡងហើយឯងទើបប្រឹង?»ម៉ៃបាននិយាយផង មកស្ទាបក្បាលនាងផង ក្រែងនាងក្ដៅខ្លួនទៅជាឡប់សតិអីបែបនឹង។<br>«យើងមិនក្ដៅខ្លួន ហើយក៏មិនបានកើតស្អីដែរ» នាងតបហើយក៏អានសៀវភៅបន្ត។<br>«ឯងនេះក្បាលរឹងពិតមែន យើងនិយាយឡើងស្អកកហើយនៅមិនទៅទៀតពិតជាដាច់ធម៌មេត្តាណាស់»<br>ម៉ៃរអ៊ូបណ្តើររៀបចំសៀវភៅបណ្តើរ បើគេចង់ទៅណាហើយមិនបាច់ឃាត់ទេដឹងតែទៅហើយទោះទៅម្នាក់ឯងក៏ទៅដែរ។<br>«នេះប្រុងទៅម្នាក់ឯងមែន?» នាងសួរប្រុងថានឹងឃាត់គេ តែសំឡេងទូរសព្ទស្រាប់តែរោទ៍កាត់ចង្វាក់។ វើយតាលើកទទួល<br>«ជម្រាបសួរម៉ែ! ពេលនេះខ្ញុំនៅសាលា………»<br>នាងនិយាយឆ្លងឆ្លើយជាមួយម្តាយគេមិនចង់រំខានក៏គេចចេញទៅ។ វើយតាដើរចេញមកក្រៅក៏ឃើញម៉ៃឈុនឈរធ្វើមុខស្រពោន៖<br>«អេ! មិនទាន់ទៅទៀតអី? យើងស្មានទៅបាត់ហើយ»<br>«បើយើងទៅឃើញយើងនៅឈរត្រង់នេះអី? អម្បាញ់មិញម៉ែវើយនិយាយអីបានទឹកមុខមិនសប្បាយចិត្តយ៉ាងនេះ?» នាងទម្លាក់ត្របកភ្នែកមុននឹងតបទៅគេ ហើយលួចសើច ធ្វើឱ្យម៉ៃឈុនតាមសម្លឹងទាំងជ្រួញចិញ្ចើម។<br>«យ៉ាងម៉េច? ម៉ែតេមកតាមទៅស្រុកឱ្យការប្តី?»<br>នាងសម្លឹងមុខគេភ្លឹសៗ មិនស្មានថាគេចេះទាយបានត្រូវយ៉ាងនេះ<br>«ម៉េចក៏ដឹង?» ម៉ៃឈុនស្ងៀមទ្រឹងដូចមនុស្សបាត់វិញ្ញាណ គេសម្លឹងមុខនាងដែលកំពុងសើចញញឹមហាក់សប្បាយចិត្តណាស់តែអត់ដឹងក្នុងចិត្តប្រុសម្នាក់នេះគ្រាំគ្រាឡើយ។<br>«ទាយលេង! បើមិនទៅ ខ្ញុំទៅហើយណា!»<br>កំពុងអន់ចិត្តស្រាប់ផង បែរមកឮដំណឹងអ៊ីចឹងទៀត អ្នកណាទៅមានអារម្មណ៍សប្បាយកើត? ម៉ៃដើរចេញមិនងាកក្រោយសូម្បីបន្តិច ហើយនាងក៏បានត្រឹមឈជ្រួញចិញ្ចើមព្រោះមិនយល់ពីគេនោះ។<br>នាងបន្តអានសៀវភៅទាំងខ្ជិល តែហាក់មិនស្ងប់ចិត្តដែលបណ្តោយឱ្យម៉ៃទៅមើលកុនម្នាក់ឯង។ គេមិនធ្លាប់បដិសេធនាងសូម្បីម្តង ចុះម៉េចក៏នាងធ្វើអ៊ីចឹងដាក់គេទៅកើត? គិតរួច វើយតាក៏បានទៅតាមម៉ៃនៅរោងកុន។<br>តែមិនបានចួបម៉ៃឈុននៅរោងកុនទេ ធ្វើឱ្យវើយតាខ្វាយខ្វល់ជាខ្លាំង។ នាងបបួលមិត្តភក្តិពីរបីនាក់ទៀតដើម្បីតាមរកម៉ៃ៖<br>«វើយ! ឯងថាម៉ៃមកមើលកុននៅអ៊ីអន ម៉េចបានមិនឃើញ ហើយតេមិនចូលទៀត»<br>ទូរសព្ទគេម្តងចូល ម្តងអត់ ពេលតេចូលក៏មិនទទួល ធ្វើឱ្យនាងមិនសុខសោះដែលស្រាប់តែបាត់ដំណឹងគេសូន្យ។ ម៉ៃមិនធ្លាប់ឃ្លាតពីនាងសូម្បីមួយជំហាន ឬព្រោះគេខឹងទើបមានចេតនាគេចមិនចង់ចួប?<br>កាពិតគេអត់បានទៅមើលកុនទេ ម៉ៃគឺទៅបណ្តាល័យដែលវើយតាចូលចិត្ត។ គេមិនសប្បាយចិត្តព្រោះត្រូវត្រៀមទទួលយករឿងឈឺចាប់មួយមកដាក់ក្នុងទ្រូងទាំងដែលគេមិនធ្លាប់ចួប។ យ៉ាងណាពាក្យដែលនាងថាមានគេចូលស្តីដណ្ដឹងនៅតែរងំពិបាកលុប។<br>នារីដែលគេអាចនិយាយប្រាប់គ្រប់រឿងហើយជាអ្នកប្រឹក្សារកំពូលសម្រាប់គេលើកលេងតែរឿងបេះដូង នឹងត្រូវឃ្លាតពីគេឆាប់នេះ? ម្តេចក៏ស្រាប់តែឈឺខ្លាំងម្ល៉េះ? ឬឯងស្រលាញ់គេខ្លាំងទេដឹងអាឈុន?<br>គេអង្គុយកើតទុក្ខពេញមួយល្ងាចមិនខ្វល់នឹងទូរសព្ទដែលលោតលេខមកមិនឈប់។ ម៉ៃយកសៀវភៅគ្របមុខហើយក៏សំងំផ្អែកខ្នងនឹងទូរសៀវភៅស្ងាត់ឈឹង។<br>ការប្រឡងបញ្ចប់ឆ្នាំក៏បានមកដល់ត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែក…<br>«ឯងមកដល់សាលា មើលទៅអារម្មណ៍ដូចមិននៅក្នុងខ្លួនទេនេះ?»<br>គេសម្រួលអារម្មណ៍បានច្រើនហើយ ក៏ទទួលយកភាពព្រងើយកន្តើយ សោះកក្រោះរបស់វើយតាខ្លះ ដែលគេលួចគិតថានាងមិនដែលទុកគេសំខាន់លើសពីមិត្តសោះ។<br>នាងមិនតបឆ្លើយទើបម៉ៃសួរបន្ត៖<br>«វើយ! មានរឿងអី?» ដោយសារក្តីបារម្ភនិងស្រលាញ់ទើបម៉ៃដើរហួសពាក្យថាមិត្តភក្តិ<br>«យើងគ្មានរឿងអីទេ! មកពីយប់មិញយើងប្រឹងរៀនខ្លាំងពេកបានមិនសូវស្រួលអារម្មណ៍»<br>វើយតានិយាយឱ្យតែរួចពីមាត់ទេ ដោយសារមាណវីមិនចង់ប្រាប់ម៉ៃ មិនចង់ឱ្យគេខ្វល់ មិនចង់ឱ្យគេបារម្ភ ព្រោះម្នាក់នេះ ល្អដាក់នាងពេកហើយ។<br>«មួយរយៈនេះយើងគ្រាន់តែមានបព្ហាខ្លះ»<br>«អ! បញ្ហាអីឯងចង់ប្រាប់យើងបន្តិចដែរទេ? ទោះយ់ាងណាក៏ពួកយើងជាមិត្តភក្តិនិងគ្នាដែរ»នាងនៅតែធ្វើទឹកមុខធម្មតា ក៏មិនចង់បកស្រាយពីអ្វីប្រាប់គេច្រើន មិនដូចកាលពីមុនទោះមានរឿងអ្វីក៏នាងមិនធ្លាប់ចង់លាក់គេឡើយ។<br>«បានហើយចេញទៅយើងគ្មានរឿងអីនិយាយទេ យើងធុញៗ»<br>នាងស្រាប់តែស្រែកច្រឡោតឡើងមិនយល់ចិត្តគេដែលបារម្ភសោះ តែដោយក្តីស្រឡាញ់ នឹងការបារម្ភ ទើបម៉ៃនៅតែចង់ដឹងពីនាង៖<br>«ឯងធុញអីឱ្យប្រាកដ?»<br>បេះដូងគេពេលនេះដូចមានគេយកកាំបិតមកចាក់រាប់រយអ៊ីចឹង តែនាងនៅតែមិននិយាយហើយដើរចេញបាត់។ បារម្ភពីគេហើយខុសទៀត?<br>ស្អែកដែលគេឃើញនាងក៏បានត្រឹមសម្លឹងហើយដើរទៅអង្គុយតុខ្លួនឯងដែលឆ្ងាយពីនាង។ វើយតាក៏ដើរមកក្បែរសួរ៖<br>«ឯងថ្ងៃនេះកើតអីបានជាមិននិយាយរកអ្នកណា? ហើយកាលពីម្សិលទៅណាបានតេមិនលើក?»<br>គេគ្រាន់តែអន់ចិត្តហើយគិតថាគ្មានអ្វីសំខាន់សម្រាប់នាងឡើយ។<br>«នេះឯងចេះបារម្ភពីយើងដែរ? ទៅណាជារឿងយើង! យើងអារម្មណ៍មិនល្អមកពីឯងនឹងហើយ»<br>ម៉ៃនិយាយហើយក៏ដើរចេញទៅ ទាំងអារម្មណ៍តូចចិត្តចំពោះនាង។ ពេលនោះហើយដែលអ្នកទាំងពីរហាក់កាន់តែឆ្ងាយដោយម្នាក់ៗចេះតែលាក់បាំងការពិតចំពោះគ្នា។<br>បន្ទាប់ពីការប្រឡងមួយសប្តាហ៍បញ្ចប់ឆមាសទីពីរឆ្នាំទី៤មកពួកគេមិនបាននិយាយរកគ្នាឡើយ។ មិត្តភក្តិឯទៀតដែលបានដឹងថាពួកគេជាមិត្តស្និទ្ធបេះមិនចេញ បែរជាឆ្ងាយម្នាក់ទៅឆ្វេងម្នាក់ទៅស្តាំ ទ្រាំមិនបានសកលជាមិត្តម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះក៏ដើរទៅសួរ៖<br>«វើយតាឯងនិងអាម៉ៃកើតអីទើបមិនស្តីគ្នា?»<br>«គ្មានអីទេ!មកពីគេនិយាយរករឿងយើងមុនទេ!» នាងនិយាយរួចហើយសួរខ្លួនឯងថាគេរករឿងអីខ្ញុំមុន សូម្បីខ្លួនឯងក៍មិនដឹងដែរ!<br>«មែនក៏អី? អាម៉ៃឈុនចេះមករករឿងឯង?» គេសួរបញ្ជាក់នាងដោយដឹងថា គ្មានអ្នកណាថ្នមចិត្ត យកចិត្តវើយតាជាងក្មេងប្រុសនេះទេ។<br>«អឺម…! ពិតមែនហើយ» នាងនិយាយញញឹមហាក់លេងសើច តែក៏មិនអាចលាក់បាំងអារម្មណ៍ក្រៀមក្រំនឹងខ្វាយខ្វល់របស់ខ្លួនតាមរយៈពន្លឺភ្នែកឡើយ។<br>ឃើញស្ងាត់ សកលក៏សួរបន្ត៖<br>«វើយតាមានគិតអត់ថាអាម៉ៃវាពិបាកចិត្តប៉ុណ្ណានៅពេលដែលឯងមិននិយាយស្តីជាមួយវា? គួរតែដឹងហើយថាវាបារម្ភពីឯងណាស់»<br>គេប្រាប់នូវអ្វីដែលម៉ៃបាននិយាយជាមួយគេ និងយល់ពីទឹកចិត្តរបស់មិត្តខ្លួន<br>នាងកាន់តែស្ងាត់នឹងក្រៀមក្រំចម្លែកដែលធ្វើឱ្យសកលមិនអាចនឹងនិយាយឬសួរអ្វីទៅនាងទៀតបាន។<br>………………………<br>ម៉ៃតានតឹងណាស់ ទើបគេព្យាយាមដើរលេងព្រោះមិនចង់គិតច្រើន គេបានមិត្តម្នាក់កំដរអង្គុយនៅមុខវាំងស្រូបខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធ។<br>និរតីសួរបន្ទាប់ពីឃើញម៉ៃស្ងាត់សូន្យដូចមនុស្សគ៖<br>«ម៉ៃរឿងជាមួយវើយយ៉ាងម៉េចហើយ?»<br>«បាទ! ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាវើយតាគាត់ខឹងរឿងអីដែរ! »ម៉ៃប្រាប់និរតីទាំងព្យាយាមលាក់អារម្មណ៍សោកសៅក្នុងចិត្ត<br>«ប្រហែលអាចថាមានរឿងយល់ច្រឡំអីទេដឹង? យល់ល្អអ្នកទាំងពីររកពេលនិយាយជាមួយគ្នាទៅ»<br>គេបានត្រឹមតែញញឹមស្ងៀម ថាទៅ មួយដង្ហើមណា មួយវិនាទីណាដែលខួរក្បាលម៉ៃឈុនម្នាក់នេះមិនគិតពីនាង វើយតា?<br>«ពេលវ៉ាកងគិតចង់ទៅដើរលេងនៅទីណាអត់ម៉ៃឈុន?»<br>និរតីបបួលម៉ៃនិយាយជាហូរហែដើម្បីមានពេលនិយាយគ្នាបានច្រើនជាងនេះ ព្រោះម៉ៃមិនដែលនិយាយច្រើនដាក់អ្នកណាក្រៅពីវើយឡើយ។<br>«អឺម…! ខ្ញុំក៏មិនទាន់គិតថាទៅណាដែរព្រោះតែគិតរឿងប្រឡងសិនខ្លាចមិនបានពិន្ទុល្អ»<br>ម៉ៃប្រាប់ទៅនិរតីវិញដោយការញញឹមគួរសមព្រោះគេមិនទម្លាប់ នៅតែពីរនាក់និងនិរតីឡើយចឹងបែបនិងហើយធ្វើឱ្យម៉ៃកាន់តែនឹកដល់វើយតាជានិច្ច។<br>«អ៊ីចេះទៅ! ទៅលេងកំពតទៅល្អទេ? ព្រោះផ្ទះខ្ញុំទៅជិតសមុទ្រពួកយើងអាចដុតភ្នក់ភ្លើងមើលព្រះចន្ទបាន ហើយក្បែរនោះមានកន្លែងលេងជាច្រើនទៀត»<br>ម៉ៃងាកញញឹមហាក់ចាប់អារម្មណ៍ក៏តបទៅនាងវិញ៖<br>«បាទ! ខ្ញុំក៏ធ្លាប់ឮវើយតាថាចង់ទៅលេងកំពតដែរ»<br>គេក៏នៅតែនឹកដល់នាងមិនបាត់សូម្បីមួយពាក្យណា កន្លែងដែលនាងចូលចិត្ត របស់ដែលនាងស្រលាញ់មិនដែលរំលងពីម្នាក់នេះឡើយ តែហាក់មិនត្រូវបរិយាកាសសោះ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកក្បែរខ្លួនទៅជាធ្លាក់ទឹកមុខមិនរីករាយ តែក៏នៅប្រឹងនិយាយតបវិញ៖<br>«ត្រូវហើយព្រោះអីវើយចូលចិត្តគ្រឿងសមុទ្រណាស់បើគេទៅប្រាដកជាសប្បាយចិត្តមិនខានទេ »<br>មាណវីមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងប្រៀបមិនបានមួយចំណិតនិងវើយផងនៅក្នុងខ្សែភ្នែកម៉ៃ។ ពួកគេបន្តនិយាយពីនេះពីនោះរហូតដល់ព្រលប់ទើបគេត្រឡប់ទៅផ្ទះ។ ម៉ៃបានបើកទូរសព្ទដែលរលត់ហើយក៏មិនដឹងថាវាអស់ថ្មតាំងពីពេលណា។<br>ស្អែកដែលសកលនៅតែឃើញវើយតាស្ងប់ស្ងាត់មិនស្តី មិនចួបនិយាយជាមួយម៉ៃ គេក៏ដើរទៅក្បែរពេលនាងអង្គុយស្ងាត់ម្នាក់ឯងក្រោមដើមឈើធំ៖<br>«ឯងកើតអី? មើលទៅដូចពិបាកចិត្តណាស់ មិនត្រឹមតែរឿងមិនស្តីគ្នាជាមួយអាឈុនទេមែនអត់?»<br>នាងដកដង្ហើមធំ មុនតបទៅគេ៖<br>«សកល! យើងជិតរៀបការហើយ!» មាណវីរៀបរាប់រឿងក្នុងចិត្តទាំងបេះដូងឈឺចាប់ ទឹកភ្នែកដែលគ្មានសំឡេង គ្មានពណ៌ហូរមកឥតស្រាក់។<br>សកលបើកភ្នែកធំភ្ញាក់ផ្អើល គេធ្លាប់ឮវើយតាប្រាប់ តែមិនស្មានថាវាកើតលឿនយ៉ាងនេះ។ គេដឹងថាគ្រួសារនាងលំបាកណាស់ ជំពាក់គេច្រើនដែលព្យាយាមឱ្យនាងមករៀននៅទីក្រុង តែមិនស្មានថា នាងត្រូវធ្វើជាកូនក្រមុំដើម្បីដោះស្រាយទេ។<br>«ហេតុអី?..សូម្បីតែរឿងនេះក៏ទេវតាជាអ្នកកំណត់ដែរមែន? តើយើងត្រូវធ្វើដើម្បីគ្រួសារឬក៏ខ្លួនឯង?»<br>សកលបានត្រឹមស្ងៀមស្ងាត់ពេលដែលឃើញវើយធ្លាប់តែរួសរាយបែរជាមកយំគួរឱ្យអាណិតទៅវិញ ដល់ពេលនេះគេធ្វើខ្លួនមិនត្រូវថាគួរលួងបែបណាទេ ព្រោះរឿងនេះមែនទេ បានជាគេមិនព្រមប្រាប់ម៉ៃ មិនចង់ស្តីនិយាយរកម៉ៃព្រោះមិនចង់ឱ្យម៉ៃបារម្ភ?<br>«វើយ! ឯងមិនដាច់ចិត្តព្រោះបារម្ភពីម៉ៃ?»<br>នាងស្ងៀមមិនស្តី ព្រោះហាក់គ្មានជម្រើសអ្វីល្អជាងនេះឡើយ នាងគិតពីគេ រឹតតែមិនអាចទុកចោលម្តាយឈឺមិនខ្វល់ ព្រោះនាងគិតថានេះជាតួនាទីរបស់នាងដែលត្រូវបំពេញតបស្នងដល់ការលះបង់របស់អ្នកមានគុណ។<br>…………………….<br>«ម៉ៃឈុន! ល្ងាចមិញទៅណាម៉េចបានបិទទូរសព្ទហាស?» សកលត្រលប់មកពីសាលាភ្លាមទាក់ទងទៅម៉ៃតែម្តង ព្រោះពីល្ងាចគេតេមិនចូលសោះ<br>«យើងមិនបានបិទទេ គឺមកពីទូរសព្ទយើងអស់ថ្មនិងណា តែឯងមានការអីដែរ?»<br>«មានការបានទេទៅ! ល្ងាចមិញវើយតាយំខ្លាំងណាស់ដល់ថ្នាក់យើងធ្វើអីមិនត្រូវហើយ»<br>«វើយតាកើតអី? ឯងធ្វើអីនាង?» នៅពេលបានឮថាវើយតាយំគេនៅមិនសុខឡើយ ថែមទាំងស្រែកគំហកដាក់សកលទៀតផង<br>«យើងមិនបានធ្វើអីនាងទេ គឺ…មានបញ្ហានៅក្នុងគ្រួសារទើបនាងពិបាកចិត្ត ដោយសារតែម្តាយនាងជំពាក់គេច្រើនទើបព្រមលើកកូនឱ្យគេ នាងមិនដឹងដោះស្រាយយ៉ាងម៉េចទេទើបពិបាកចិត្តខ្លាំងបែបនេះ»<br>សកលគេមិនចង់ប្រាប់ម៉ៃទេព្រោះគេមិនចង់ឱ្យមាណពយើងឈឺចាប់ ប៉ុន្តែគេមិនអាចលាក់បាំងបានទេព្រោះដឹងហើយថាម៉ៃលួចមានចិត្តលើវើយតាយូរណាស់មកហើយ<br>«….»គ្រាន់តែឮបែបនេះគេមានអារម្មណ៍ថាឈឺនៅទ្រូងខាងឆ្វេងដោយមិនដឹងមូលហេតុ ពេលនេះបេះដូងរបស់គេធ្លាក់ដល់បាតជ្រោះដ៏សែនជ្រៅទៅហើយ ក្តីស្រមៃលាយឡំជាមួយក្តីសង្ឃឹមត្រូវរលាយសូន្យនៅពេលនេះហើយ។<br>«អេ! អាម៉ៃស្តាប់គ្នានិយាយអត់ទេ?» គេស្រែកពីចុងខ្សែម្ខាងទៀតនៅពេលដែលមិនឮម៉ៃនិយាយអ្វីមួយម៉ាត់សោះ<br>«អ…! ឮ ប៉ុណ្ណឹងសិនចុះ!»<br>បេះដូងគេពេលនេះដូចនៅកណ្តាលសមុទ្រអ៊ីចឹង រកកោះត្រើយមិនឃើញ។ ម៉ៃឈុនគ្មានចិត្តអ្វីនៅនិយាយជាមួយមិត្តភក្តិទៀតទេ ព្រោះឮថាមនុស្សស្រីដែលគេខំបារម្ភទាំងយប់ទាំងថ្ងៃបែរជាជិតក្លាយទៅជារបស់អ្នកដទៃទៅវិញ។ ពេលនេះបេះដូងបែរជាខ្ទេចខ្ទាំអស់ទៅហើយ ហេតុអីក៏ព្រហ្មលិខិតចិត្តក្រក់ចំពោះគេយ៉ាងនេះ?<br>ក្នុងចិត្តម៉ៃពេលនេះចង់ទៅលួងលោមមាណវីណាស់តែមិនអាចព្រោះគេមិនចង់ឱ្យវើយតានតឹងជាងនេះពេលមានវត្តមានរបស់គេ ខ្លាចមាណវីស្អប់គេកាន់តែខ្លាំងពេលឃើញនាយ ដោយគេមិនដឹងថា ពេលនេះវើយតាត្រូវការគេខ្លាំងប៉ុនណានោះទេ?<br>បីឆ្នាំក្រោយ…<br>ពេលវេលាកន្លងទៅលឿនណាស់។ ពេលនេះម៉ៃឈុនកំពុងតែអង្គុយសំកុកនៅនឹងមុខកុំព្យូទ័រមិនព្រមទៅណាក្រៅពីការងារឡើយ។ គេបានជាប់អាហាររូបករណ៍ទៅរៀននៅប្រទេសចិនរយៈពេលពីរឆ្នាំ ក្រោយពេលវើយតាត្រឡប់ទៅស្រុកបាត់ទាំងមិនប្រាប់នាយមួយម៉ាត់។ ពួកគេខានទាក់ទងគ្នា គឺដឹងសុខទុក្ខតាមរយៈមិត្តភក្តិប៉ុណ្ណោះ។<br>តែអាចអ្ហែស? ដែលគេធ្វើមិនដឹងមិនឮដូចកាលដែលបង្ហាញចេញ? ថ្ងៃណាដែលថាម៉ៃឈុនភ្លេចនាងវើយតា? ថ្ងៃណាដែលថាដង្ហើមគេមិនមានសូរសំឡេងនាង? គឺព្រោះគេមិនចង់ឱ្យនាងត្រូវឈឺចាប់ព្រោះនូវអាល័យរូបគេនោះទេ។<br>តែគេអត់បានដឹងថា វើយតាត្រឡប់ទៅស្រុកដើម្បីធ្វើការដោះបំណុលមិនមែនទៅធ្វើជាកូនក្រមុំរបស់គេឡើយ។<br>នាងបានបដិសេដចំពោះការស្តីដណ្តឹង ហើយខំប្រឹងធ្វើការពីរបីកន្លែងទៅតាមសមត្ថភាពរបស់ខ្លួនដើម្បីជួយម្តាយ។ តែយ៉ាងណាក៏នាងមិនអាចឃាត់ព្រហ្មលិខិតដែលទាមទារយកម្តាយនាងទៅ។<br>នាងអង្គុយនឹកម្តាយ ហើយក៏នឹកដល់គេនោះ…<br>«វើយតា….!»<br>មាណវីកំពុងតែភ្លឹកស្មារតីស្រាប់តែមានសំឡេងហៅឈ្មោះរបស់នាង ដែលធ្វើឱ្យវើយតាប្រញាប់ងាកទៅរកប្រភពសំឡេង<br>«ម៉ៃឈុន?»<br>រយៈពេលពីឆ្នាំមុនតើគេទៅណា? ហេតុអីមិនឃើញសូម្បីតែស្រមោល ឬមួយគេស្អប់ដែលនាងស្រែកដាក់គេតាំងពីថ្ងៃមុន ហើយមិនចង់ឃើញមុននាងទៀត?<br>នាងស្ងៀមសម្លឹងគេទាំងបេះដូងមិនស្ងប់ដូចទឹកមុខដែលបង្ហាញឡើយ។ ម៉ៃឈុនដើរមកក្បែរហើយសួរនាង៖<br>«អូនសុខសប្បាយទេ?»<br>គេដើរមកឈរពីមុខស្រីម្នាក់ដែលមិនចង់ដកក្រសែភ្នែកចេញពីនាយសូម្បីមួយវិនាទីណា។ ម៉ៃឈុនសម្លឹងនាងលើក្រោមញញឹមសួរ៖<br>«ម៉េចក៏ស្គមយ៉ាងនេះ? ថែរាងអ្ហែស?»<br>នាងមិនរំភើបនឹងសម្តីលេងសើចរបស់គេដែលខ្លួនឯងតែងទន្ទឹងថានឹងបានស្តាប់យូណាស់មកហើយ តែពេលមកឮផ្ទាល់ នាងបែរជាធ្វើមិនខ្វល់ ហើយសួរទៅគេហាក់ហី៖<br>«ម៉េចក៏មកទីនេះបាន?»<br>នាងសោះអង្គើយព្រោះគិតថាគេបែបភ្លេចនាងហើយ លែងទុកនាងសំខាន់ទៀតហើយ ហើយគេក៏ប្រហែលមានអ្នកថ្មី អំឡុងពេលដែលគេទៅសែនឆ្ងាយហើយមិនដែលឮដំណឹងសោះ។<br>តែមិនស្មានថាគេបែរជាឆ្លើយខុសសំណួរ៖<br>«អូននៅមិនទាន់ឆ្លើយសំណួរបងទេ»<br>គេពិតជាមិនដឹងថានាងបានឆ្លងកាត់ភាពលំបាកអ្វីខ្លះ។ ត្រូវធ្វើការសងបំណុល ត្រូវរកប្រាក់បន្ថែមដើម្បីព្យាបាលជំងឺម្តាយ ហើយក៏ត្រូវកាត់ចិត្តឆ្ងាយពីមនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់ ពេលខ្លះក៏ត្រូវហូបខ្លះអត់ខ្លះ បែបនេះម៉េចមិនឱ្យនាងស្គមកើត?<br>តែនាងច្បាស់មិនអាចត្អូញត្អែរប្រាប់គេឡើយ<br>« គឺ…មែនហើយ គ្រាន់តែមិនចង់ធាត់ខ្លាំង»<br>គេញញឹមបន្ថែមពីលើចម្លើយនាង៖<br>«គេមើលថែអូនបានល្អណាស់អ៊ីចឹង!»<br>នាងងក់ក្បាលធ្វើជាញញឹមតែមិនហ៊ាននឹងសម្លឹងគេឡើយ។ ម៉ៃឈុនសួរបន្ត៖<br>«ម៉េចក៏មកអង្គុយតែម្នាក់ឯង? គេទៅណា?»<br>គេមិនមែនចង់សំដៅលើប្តីវើយតាទេ?<br>«លោកពិតជាមិនដែលដឹងថាខ្ញុំរស់នៅបែបណាបីឆ្នាំមកនេះមែនឬម៉ៃឈុន? សូម្បីខ្ញុំមិនរៀបការក៏លោកមិនដឹងផង?»<br>នាងបានត្រឹមសួរសំណួរអន់ចិត្តម្នាក់ឯងស្ងាត់ៗមិនឱ្យគេឮ។ បានអ៊ីចឹងនាងក៏ចាក់បណ្តោយ៖<br>«អ! គាត់រវល់ធ្វើការ! »<br>ម៉ៃញញឹម។ គេដូចជាសម្លឹងនាងណាស់ដែរតែម៉េចមិនឃើញភាពក្រៀមក្រំនឹងការឈឺចាប់របស់នាង?<br>«ម៉ៃឈុន!»<br>នាងហៅឈ្មោះគេ ធ្វើឱ្យបេះដូងខាងប្រុសស្រាប់តែលោតដង្ហក់។<br>«សុំទោស! ដែលថ្ងៃនោះ ខ្ញុំស្រែកដាក់ឯង!»<br>«អូនគិតថាបងខឹង?»<br>បើមិនខឹងម៉េចក៏បំភ្លេចនាង? វើយតាមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងអារម្មណ៍តានតឹងរបស់ខ្លួន ដែលមិនដឹងថាគួរលាក់ ឬប្រាប់គេនៅពេលនេះបានទើបនាងព្យាយាមនិយាយដើម្បីបញ្ចប់ ក៏មិនចង់ដឹងថាគេបាត់ទៅណាយូរយ៉ាងនេះដែរ។<br>«ម៉ៃ! យើងចង់ជូនពរឯង សូមឱ្យឯងបានចួបនឹងមនុស្សស្រីដែលឯងស្រឡាញ់ពិតប្រាកដ នឹងរស់នៅជាមួយគ្នាដោយក្តីសុខណា! យើងទៅហើយ!»<br>ទម្រាំនឹងដាច់ចិត្តឈានជើងចេញ បេះដូងនាងស្ទើរតែបែកប្រេះទៅហើយ។ តែគេបែរជាទ្រឹងស្ងៀមមិនស្តី។ ម៉ៃបានងាកក្រោយស្រែកហៅនាងព្រោះចង់បញ្ជាក់គ្រប់យ៉ាងឱ្យច្បាស់៖<br>«វើយតាឈប់សិន!»<br>តែនាងមិនងាកហើយធ្វើមិនខ្វល់នឹងសំឡេងគេក៏ឡើងជិះកង់បីចេញទៅបាត់។<br>ចាប់ពីថ្ងៃនោះ គេមិនដែលចួបនាងទៀតឡើយ ទោះប្រឹងទៅគ្រប់កន្លែងដែលនាងធ្លាប់ទៅ នឹងចូលចិត្តទៅក៏ដោយ។<br>……………<br>ពេលវេលាកន្លងផុតទៅថ្ងៃក្លាយជាខែនៅតែរកមិនឃើញវើយតារហូត នាងទៅណា? សូម្បីនៅស្រុកក៏មិនឃើញ? ឬទៅនៅខាងសាច់ញាតិប្តី?<br>ស្រាប់តែសំឡេងទូរសព្ទរោទ៍ ហើយលេខនោះធ្វើឱ្យបេះដូងគេកន្រ្តាក់មិនឈប់។ លេខដែលបាត់យូរហើយ លេខដែលគេធ្លាប់សេវឈ្មោះថាមនុស្សពិសេសក៏បានត្រលប់មកវិញ…<br>«វើយតាអូននៅណា?»<br>គេសួរទាំងស្លន់ស្លោ តែបែរសំឡេងម្ខាងដែលតបមិនមែនជានាង…<br>«ខ្ញុំគឺគ្រូពេទ្យ…!»<br>ម៉ៃឈុនប្រឹងស្តាប់ស្ទើរតែភ្លេចដកដង្ហើម គេដូចមនុស្សដែលគ្មានវិញ្ញាណ។ ក្រោយពេលទូរសព្ទផ្តាច់សំឡេងសន្ធឹកឡានក៏បើកចេញលឿនដូចព្យុះទៅតាមកំសួលចិត្តនឹងក្តីបារម្ភពីមនុស្សស្រីដេលពេទ្យប្រាប់ថា នាងកំពុងចាំគេ។<br>…….……<br>គេស្ទុះរត់ចូលមន្ទីពេទ្យ គ្រាន់តែដឹងបន្ទប់ដែលនាងស្នាក់ក៏រហ័សរត់វីសតែនឹងបុកអ្នកដទៃដួល ព្រោះបេះដូងគេហាក់វង្វេងវង្វាន់មិននៅក្នុងខ្លួន។<br>តែមិនស្មានថាបានចួបម្នាក់ប្រុសកំពុងរង់ចាំមុខបន្ទប់នោះ។ មែនហើយ គេមានប្តីតើ!<br>អារម្មណ៍អន់ចិត្តជ្រៀតចូលជាមួយអារម្មណ៍ឈឺចាប់។ ម៉ៃឈុនដើរទៅជិតហើយសួរគេ៖<br>«លោកជាស្វាមីនាង?»<br>«ស្វាមី?»<br>ប្រុសម្នាក់នោះស្រាប់តែជ្រួញចិញ្ចើមនឹងសំណួរម៉ៃឈុន គេក៏ឆ្ងល់ដូចគ្នាប្រពន្ធកំពុងឈឺធ្ងន់ម៉េចក៏ប្តីគេមិននៅ?<br>«ចុះស្វាមីនាងនៅឯណា?»<br>ម្នាក់ប្រុសនោះសម្លឹងម៉ៃមិនដាក់ភ្នែកដោយមិនដឹងថាគេដឹងពីណាថាវើយតាមានប្តី?<br>«អាតាមិនទាន់រៀបការផងឱ្យមានប្តីពីណា? នាងបដិសេធខ្ញុំលោកមិនដឹងទេអ្ហែស?»<br>សម្តីគេកំពុងធ្វើឱ្យម៉ៃបើកភ្នែកធំស្ងៀមទ្រឹងមិនកម្រើក។ នាងមិនរៀបការម៉េចក៏កុហកគេ?<br>«ខ្ញុំជាអ្នកឱ្យគ្រូពេទ្យខលទៅលោក ព្រោះខ្ញុំមិនចង់និយាយជាមួយមនុស្សអាត្មានិយមដែលទុកនាងចោលមិនខ្វល់ដូចជាលោកទេ! ទោះបីនាងហាមដាច់ខាតថាមិនឱ្យលោកដឹងពីអាការៈរបស់នាងក៏ដោយ ខ្ញុំមិនចង់ឃើញនាងស្លាប់ទៅដោយមិនអស់អាល័យ»<br>គេហាក់ខឹងម៉ៃណាស់ តែគេអត់ដឹងថាពាក្យសម្តីគេដូចជាកាំបិតកំពុងចាក់ទម្លុះបេះដូងអ្នកកំលោះឡើយ។<br>បបូរមាត់គេគាំងនឹងសំឡេងបេះដូងដែលសឹងមិនដក ទម្រាំសួរទៅដារ៉ាបាន៖<br>«គេកើតអី?»<br>ដារ៉ាដកដង្ហើមធំមុននឹងឆ្លើយតបទៅម៉ៃឈុនដែលហាក់បាត់វិញ្ញាណទៅហើយ៖<br>«មហារីកខួរឆ្អឹងខ្នងដំណាក់កាលចុងក្រោយ!»<br>«…»គ្រាន់តែឮភ្លាមគេសឹងតែដួលទាំងជំហរទៅហើយ នេះទេវតាមិននៅខាងគេពិតមែន ចង់លេងសើចនឹងគេដល់ពេលណា? ធ្វើបាបគេអស់ចិត្តនៅ?<br>មួយសន្ទុះក្រោយមកលោកគ្រូពេទ្យបើកទ្វាចេញមក។ គាត់សម្លឹងមើលម៉ៃឈុនដែលមុននេះបានឮត្រឹមសំឡេងហើយក៏និយាយតិចៗឡើង៖<br>«នាងចាំលោក!»<br>គេស្រក់ទឹកភ្នែកដោយមិនដឹងថា តើគេគួរធ្វើទឹកមុខ ហើយឃាត់អារម្មណ៍ឈឺចាប់បែបណាពេលដែលចួបនាង? ចាំបាច់អីដាក់ទោសលើភាពកំសាករបស់គេធ្ងន់ធ្ងរយ៉ាងនេះ?<br>ដារ៉ាដាក់ដៃលើស្មាម៉ៃឈុនដើម្បីឱ្យគេសម្រួលចិត្ត ហើយក៏ដើរចេញទុកឱកាសឱ្យអ្នកទាំងពីរបាននៅជាមួយគ្នាលើកចុងក្រោយ។<br>គេកាន់តែមិនអាចឃាត់ទឹកភ្នែកដែលចង់ស្រក់ឡើយពេលឃើញរូបភាពមនុស្សស្រីដែលខ្លួនស្រឡាញ់ស្មើរជីវិតស្រាប់តែមកដេកស្តូកស្តឹងមិនកម្រើកមិនស្តី។<br>ម៉ៃបាននឹកឃើញគ្រាមួយដែលវើយតាធ្លាប់សួរ៖<br>«មានរឿងអីលាក់ក្នុងចិត្តប្រាប់យើងមក តិចថាយើងគ្មានឱកាសនឹងបានស្តាប់ណាម៉ៃឈុន»<br>គេគោះក្បាលនាងបន្លប់អារម្មណ៍អៀន ហើយធ្វើជាស្តីឱ្យ៖<br>«និយាយឡប់ស្អីមិនពីរោះស្តាប់សោះ!»<br>នាងញញឹម ហើយប្រឹងជជីកសួរគេ៖<br>«អេៗ…! ច្បាស់ជាមានហើយ! ប្រាប់មកៗៗ»<br>គេនៅតែមិនព្រមនិយាយបែរជាប្រឹងគេចពីក្រសែភ្នែកនាងហើយដើរចេញបន្លប់ទៅវិញ។ វើយតាមិនអស់ចិត្តព្រោះចង់ឮផ្ទាល់ពីមាត់គេ តែនាងហាក់មិនច្បាស់ឡើយថាអ្វីដែលនាងគិតពិតឬអត់?<br>នាងលួចញញឹមស្ងួតស្ងប់ហើយប្រាប់ខ្លួនឯងថា គេប្រហែលទុកនាងត្រឹមជាមិត្តប៉ុណ្ណោះ។<br>………..<br>ម៉េចក៏ពេលនោះគេកំសាក? ម៉េចគ្រាន់តែពាក្យស្រឡាញ់មួយម៉ាត់គេនិយាយមិនចេញ? គេបាត់ខ្លួនព្រោះចង់រកលុយឱ្យបានច្រើនជួយដោះបំណុលនាង គេមិនបង្ហាញខ្លួនព្រោះមិនចង់បំផ្លាញទំនាក់ទំនងគ្រួសារនាង តែពេលគេដឹងថានាងមិនបានរៀបការ ម៉េចក៏គេនៅតែគ្មានឱកាសបានមើលថែ ហើយនិយាយថាស្រឡាញ់នាង?<br>តើគ្រប់យ៉ាងដែលគេមាននៅពេលនេះមានប្រយោជន៍អី? បើមនុស្សដែលគេស្រឡាញ់ ដាច់ចិត្តដាក់ទោសគេបែបនេះ?<br>«វើយតា! អូនជាមនុស្សចិត្តដាច់ខ្លាំងណាស់ ចិត្តដាច់ខ្លាំងរហូតធ្វើឱ្យបងទទួលយកវាមិនបានទេ»<br>គេយំទាំងមិនខ្វល់ថាខ្លួនឯងជាមនុស្សប្រុស ជាភេទមួយដែលទឹកភ្នែកមានតម្លៃបំផុត ហើយកម្រនឹងស្រក់បំផុត តែគេមិនអាចនឹងឃាត់បើដឹងហើយថា ដួងវិញ្ញាណខ្លួនឯងនឹងត្រូវរលត់តាមមនុស្សស្រីដែលគេស្រឡាញ់។<br>«ត្រឡប់មកវិញបានទេបងសុំអង្វរ! ទោះមិនទៅមើលកុនជាមួយក៏បងមិនខឹងដែរ ទោះអូនចង់ស្រែកដាក់បងបែបណាក៏តាមចិត្ត សុំតែម្យ៉ាង កុំទៅអី…»<br>គេនៅតែនិយាយជាមួយនាងក្នុងបន្ទប់ងងឹតឈឹងដោយសំឡេងសោកសៅ ទឹកភ្នែកប្រជែងគ្នាស្រក់ដោយមិនដឹងថារាងកាយនោះព្រមទទួលយកពាក្យអង្វរគ្រប់យ៉ាងដែរឬអត់?<br>«ម៉េចមិនឆ្លើយ? អូនស្អប់បងមែន?»<br>គេនៅអង្គុយសួរទាល់តែដៃមាំរបស់ដារ៉ាមកក្រៀកស្មាគេ ហើយទុកឱ្យគ្រូពេទ្យធ្វើការគ្របសាកសពដែលបានលាចាកទៅមុននេះ។<br>គេឱបរូបថតនាងជាប់និងដើមទ្រូងទឹកភ្នែកនៃការឈឺចាប់ស្រក់មកទទួលដឹងឮពីអារម្មណ៍ដែលបាត់បង់មនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់បំផុត ទឹកភ្នែកហូរដោយគ្មានសំឡេងវាពិតជាឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់ ។ ក្តីស្រលាញ់ទាំងអស់ដែលមានចំពោះមាណវីគេមិដែលទាមទារការតបស្នងឡើយ សុំត្រឹមឃើញនាងមានស្នាមញញឹមឱ្យគេគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ៕</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
