លាហើយក្តីទុក្ខព្រួយ

ពេលនេះម៉ោងនេះ បន្ទប់អាផាតមិនដ៏​ទំនើបរបស់វណ្ណ ពោរពេញទៅដោយទុក្ខព្រួយ។ បុរសនឹកចង់​ចាប់ផ្តើមជីវិតសាជាថ្មី​តែតម្លៃសេរីភាពនេះថ្លៃណាស់ គេជំពាក់ពុទ្ធិដា​ច្រើន​ពេកហើយ គេមិនចង់ទេ​។ គិតរួចហើយ វណ្ណត្រូវទៅរកឥន្ទវង្ស​ដើម្បីជម្រះគ្នា តែគេនៅ​ដំអក់​ឈរ​នៅ​ក្នុងបន្ទប់នេះសិន…មិនមែន​ស្តាយកម្មសិទ្ធិទីលំនៅដ្ឋានប្រណីត​ផ្តល់មកឱ្យដោយឥន្ទវង្សទេ តែគេស្តាយអនុស្សាវរីយ៍ទាំងអស់ជាមួយអង្គ។

សម្រាប់វណ្ណម្នាក់នេះ សេចក្តីស្រលាញ់​មិនមែនជាកម្មសិទ្ធិទេ តែជាវត្តមាន។ អង្គមិនមែនជាអ្វីមួយដែល​ប្រុស​យក​មក​បាន ហើយមានះ​គ្រប់គ្រង ឬទាមទារជាសិទ្ធិលើនាង​នោះទេ តែជាអ្វីដែលយើងសប្បាយចិត្ត​ពេលឃើញនាងរីកចម្រើន បានល្អ ហើយមាន​សេរីភាពចាប់យកអ្វីដែលនាង​ចង់បានក្នុងជីវិត​។

ដៃអ្នកចម្រៀងទាញបត់អាវមួយចុងក្រោយ ក៏មិនរួច ហាក់បី​ដូចជាកំពុងតែអស់ដៃជើង ដូច្នេះគេក៏ផ្អាក​ដោយសម្លឹងមើលវ៉ាលិសខ្លួនឯង​។ គ្រប់យ៉ាងនៅវេលានេះ ត្រឹមតែជាសំណល់ ជាបំណែកនៃជីវិត​របស់ខ្លួន​ ដែលធ្លាប់តែគិតថា នឹង​បានភ្លឺថ្លាដោយក្តីសុបិនលើឆាក  ឥឡូវនេះមិនត្រឹមមិនដូចប៉ង តែត្រូវបានខូចខាតសូម្បី​តែរបស់ដែលធ្លាប់មាន​ស្រាប់មក គឺអង្គ។

ល្បិច​និងការគ្រប់គ្រងរបស់ ឥន្ទវង្សជាគំនាបមួយ ដែលគ្មានអ្នកអាចដកដង្ហើមធំរួចឡើយ។ នៅក្រោម​​ម្រាមដៃមនុស្ស​ដូចគេ ចូលឯកនគរ​គឺចូលទៅរកឌីប្រេសសិន​ឬអ្វីៗដែលអាក្រក់ជានេះទៅ​ទៀត​ផង​។

ទោះណាជា​ការសម្រេចចិត្ត​មួយនេះ ជាមួយ​ទម្ងន់ពន់រែកមួយសែនធ្ងន់លើស្មា តែបេះដូងរបស់វណ្ណ​ស្រាល និង…..ទទួលអារម្មណ៍​ហៀបនឹងមានសេរីភាពម្យ៉ាង​ប្រៀបបាននឹងមនុស្សលង់ទឹក ប្រទះ​ឃើញ​ពោងមួយក្បែរៗដៃ។

វណ្ណមិនដែលយឺតពេលសម្រាប់បង្កើតសន្តិភាពចិត្ត​ទេ​! ពុទ្ធិដា​ប្រាប់ដូច្នេះ​ហើយនាងបានបញ្ជាក់ទៀត​ថា សិល្បៈដែលសេរី​គ្មាន​ការដាក់កំហិតទើបហៅបានថា សិល្បៈ រីឯ​ស្នេហា​ដែល​មិន​មាន​លក្ខខណ្ឌ​​ទើបជាស្នេហា​ពិត។

វណ្ណ​មិនរវល់ទេ ថាហេតុអ្វីបានជាពុទ្ធិដា​គិតយល់នៅពេលនេះព្រោះគេមានពិភាល់អំពីខ្យល់ដង្ហើមអ្នកណាម្នាក់ទន់ភ្លន់ពីក្រោយ​ខ្នង។​

គេ​ប្រែខ្លួនមកភ្លាម​ដោយ​មិងមាំង។

វណ្ណ​មិនរំពឹងថា គឺជាអង្គនោះទេ។ តែជាការពិត….អង្គនៅទីនោះមែន។ អង្គញញឹមតិចៗ សក់រប៉ាត់​រប៉ាយ​បន្តិច គ្មានការតុបតែងមុខ គ្មានភាពរៀបរយអ្វី​…តែជានាង១០០ភាគរយដែលបេះដូងវណ្ណត្រូវការ​​។

នាងស្ថិតនៅក្នុងឈុតសម្លៀកបំពាក់ការិយាល័យសាមញ្ញដដែល​។ នាង​ផ្អាក​ញញឹមពេលឃើញ​ទឹកមុខ​ស្ងួត ភ្នែកស្លក់ខ្មៅរបស់គេ តែមិនយូរទេនាងញញឹមជាថ្មី  រួចក៏ដើរចូលទៅរកវណ្ណ។

«ចេញពីឯកនគរ?» នាងនិយាយយ៉ាងស្រទន់ហើយសម្លឹងមើលជុំវិញបន្ទប់សន្សឹមៗអស់ចិត្ត​ក៏ងាកមកវិញភ្លាម។

«ខ្ញុំសំណាងហើយ….មកទាន់វណ្ណ!»

ប្រុស​លេប​ទឹក​មាត់ រំជួលចិត្តនៅពីក្រោយភ្នែកដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់គេដែលទីរទើរគ្មានពាក្យ​ដែល​យល់​ថា​សមនឹងតបឆ្លើយ។ ទីបំផុតកែវភ្នែកស្រទន់រង់ចាំស្តាប់របស់នាងបានបង្ខំឱ្យគេឆ្លើយ៖

«ត្រូវការគម្លាតបន្តិច….ចង់ទំនេរបន្តិច….ពី…ស្អីៗ….​គ្រប់យ៉ាង!»

 «ដឹង» នារីឆ្លើយស្រាលដោយ​ងក់ក្បាល «ហើយ​ខ្ញុំ​….​ក៏មិន​បាន​មក​ឃាត់​​វណ្ណដែរ ដឹងអត់? ខ្ញុំ​….មក​​ព្រោះ​​តែ​​ចង់​​…..​ទៅ​ជាមួយវណ្ណ!»

​ប្រុសមមីភ្នែកសម្លឹងនាង។ ស្រីវាចា​ដោយអង្គុយចុះមកទល់មុខគ្នា។

«គឺ….ឥឡូវ​នេះ….ពិតមែន….ទៅ​ណា​ក៏​បាន! ឆ្ងាយ​ពី​ភាព​ឯកោ ចេញ​ឱ្យ​​ឆ្ងាយ​ពី​រឿង​ភ័យ​ខ្លាចអស់នេះ គ្មាន​ការ​គ្រប់​គ្រង គ្មានអ្នកណា មានតែយើង…..ពីរនាក់!»

​បបូរមាត់គេញញឹមបន្តិចតែភ្នែកគេញញឹមជំនួស ពេលសម្លឹងមើលនាង។ ប្រុស​ឱ្យពន្លឺភ្នែកមួយដែលមានអត្ថន័យជាងជលនេត្រហើយរឹងប៉ឹងជាងប្រអប់ដៃដែលគេធ្លាប់កាន់នាង​។ ស្ត្រីម្នាក់នេះ ធ្លាប់ឈរស្ងៀមហើយកើតទុក្ខពេលវណ្ណថយពីនាង​ទៅនៅក្បែរពន្លឺឆាកតន្ត្រីចិញ្ចាចចិញ្ចែង តែឥឡូវនេះបេះដូងនាងបញ្ចេញពន្លឺមកឱ្យវណ្ណ​ជំនួសឱ្យអ្វីៗសព្វបែបយ៉ាង។

«ខ្ញុំខ្លាច» មាណវីខ្សឹបញ័រៗ «​កន្លងមក ខ្ញុំខ្លាចថា ស្នេហាមួយ​នេះ នឹងចូលទៅ​​បំផ្លាញ​ក្តី​សុបិនសិល្បៈ​របស់​វណ្ណ…ប៉ុន្តែ​បន្ទាប់​មក​…ឆ្លងកាត់រឿងជាច្រើនមកនេះ ខ្ញុំ​បាន​ដឹងវិញ​ថា ​ខ្ញុំ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​សុបិនរបស់វណ្ណ  ហើយ​សុបិនវណ្ណ​គឺ​ជាអ្វី​ខ្ញុំចង់នៅក្នុងនោះ!»

វណ្ណមិនចេះនិយាយដូចកវីទេ តែភ្នែកគេកំពុងនិយាយជំនួស។

ស្នេហាពួកគេ​បានធ្វើឱ្យម្នាក់ៗខ្លាចម្នាក់ទៀតបាត់បង់ឱកាស​ តែដោយសារហេតុផល​យ៉ាងនេះ បាន​ជា​មនុស្ស​ពីរនាក់ស្រលាញ់គ្នា​ស្មោះសឹងនឹងបែកគ្នាបានដោយសារការយល់ច្រឡំ​។

គេលូកដៃត្រកងនាង។ សាជាថ្មី អង្គមកនៅក្បែរទ្រូងគេវិញហើយ​។ ការឈ្លោះគ្នា បានក្លាយជា​អតីត​។ មិនថាអ្នកណាក្តី មិនអាចមកនៅចន្លោះពួកគេបានទៀតនោះទេព្រោះវណ្ណនិងអង្គដឹងថា អ្វីទៅជាជីវិតពិតរបស់ពួកគេ​។

«អង្គ» ប្រុសស្អាតហៅនាងតិចៗ។​ អង្គ​ជាឈ្មោះមួយម៉ាត់គត់ ដែលបេះដូងគេ​ចង់ឮសំឡេងខ្លួនឯងហៅនាងក្នុងរបៀបនេះ សភាពដូចពេលនេះគឺមាន​នាងក្បែរទ្រូងនិងក្នុងប្រអប់បេះដូង។

«បងមិនដឹងច្រៀងយ៉ាងម៉េចទេ ច្រៀងដើម្បីអ្វី ពេលគ្មានអូន!​»​

ស្រីលូក​ដៃ​អង្អែល​ថ្គាមសង្ហា​របស់គេ។

«អ៊ីចឹង តស់! ច្រៀងជាមួយគ្នាទេ?» នាងនិយាយទាំងសព្ទសំឡេង​សែនញាប់ញ័រដោយការពិតនៃ​ក្តីរំភើប​។ សំឡេង​វណ្ណលាន់មកបន្ថែម៖

«សូមទោសដែលបងគិតផ្តេសផ្តាស​លើCEO​របស់អូន!»

«​តស់វណ្ណ យើង​និយាយតែរឿងពួកយើងពីរនាក់! យើង​សាង​ជីវិត​មួយថ្មី ​ដែល​យើង​​ជំពាក់​នរណា​ម្នាក់​ក្រៅ​ពី​…..បេះដូងពួកយើង! យើងនឹង​សរសេរ​បទ​ភ្លេង​របស់​យើង អ្នកយល់ក៏បាន មិនយល់ក៏មិនអី!»

បាតដៃរបស់គេរេរាំថ្នមចង្កេះរបស់នាង ថ្ងាសរបស់នាងសម្រាកទល់នឹងច្រមុះវណ្ណ។ រឿងរ៉ាវនៃ​បេះដូង​ពីរនេះ មិន​ត្រូវ​ការ​ឱ្យមានការពន្យល់អ្វីច្រើនទៀតនោះទេ។

 មិនបាច់ត្រូវការ​ពាក្យពេចន៍អ្វីមកបញ្ជាក់ទាំងអស់  គ្រាន់តែស្នាម​ថើបមួយ  វែងនិង​ជ្រៅ ពោរពេញដោយអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្តឱ្យគ្នា​ដោយស្មោះ…..និង​ស្ងៀមស្ងាត់។

មិនថា ពិភពលោកនេះ​ឃោរឃៅយ៉ាងណា ក៏ទាំងពីរប្រាណ​អាចទម្លាក់ចោលមហិច្ឆតាគ្រប់យ៉ាង ហើយ​​បណ្តេញ​រឿងអស់ទាំងនោះចេញពីជីវិតពួកគេ ប្រសិន​ពួកគេច្បាស់នឹងបេះដូងខ្លួនឯង។

អតីតនិងឧបសគ្គបានរសាត់ទៅឆ្ងាយហើយ  នៅទីនេះសល់តែស្នាម​ថើបដែលផ្តល់ដល់គ្នា​ ដូចជាម្នាក់ៗទើបនឹង​រស់រានមានជីវិតឡើងពីក្រោយព្យុះសង្ឃរា​ធំ ហើយនៅទីនេះដើម្បីគ្នា​ទុកខ្លួនឯងជាទី​ជំរក​សម្រាប់​គ្នាទៅវិញទៅមក។

ហើយ….​ជាមួយនឹងការប៉ះពាល់ដ៏ស្និទ្ធស្នាល សប្បុរសចែករំលែក​ខ្យល់ដង្ហើមគ្នា​ អនាគតថ្មីនៃអង្គនិងវណ្ណ​បានចាប់ផ្ដើមឡើងយ៉ាងកក់ក្តៅនិងដោយស្ងប់ស្ងាត់។

ស្នេហាពិត មិនកើតចេញក្នុងកាលៈទេសៈល្អឥតខ្ចោះ ឬរវាងមនុស្សពីរ​នាក់​ដែលគ្មានកំហុសទេ តែលេច​ចេញ​ពិត​ប្រាកដ​ក្រោយ​ស្គាល់​គ្នា​​ថា​យ៉ាង​ណា​ ហើយនៅតែទទួលយល់ព្រម​និងជ្រើសរើសគ្នាទៅវិញទៅមក។

 អង្គខ្សឹបតិចៗក្នុងបេះដូងនាង​៖

«វណ្ណ ជាអ្វីមួយរំឭកខ្ញុំថា ខ្ញុំជានរណានៅពេលហៀបនឹងភ្លេចខ្លួនឯង។ វណ្ណ​រំឭកខ្ញុំអំពីពន្លឺ សូម្បីតែនៅក្នុងទីងងឹតបំផុតក៏ដោយ។ ស្នេហាពិត នឹងចូលមករំឭកយើងថា នរណាម្នាក់ នៅកន្លែងណាមួយកំពុងស្តាប់បទចម្រៀងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នៃព្រលឹងពួកយើង ហើយច្រៀងបន្ទរដោយកក់ក្តៅ​! សេចក្តីស្រលាញ់​​មិន​​មែន​មកបំពេញ​ចន្លោះ​ទទេក្នុងបេះដូងឬជីវិតដែលឯកោទេ  ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​ទទួល​មនុស្ស​ម្នាក់​មក​​ក្នុង​​ចិត្ត​យើង  ដោយ​​ស្ងាត់​ស្ងៀម កក់ក្តៅសូម្បី​តែ​ពេល​ដែល​ពិភព​លោក​ប្រែ​ជា​ត្រជាក់មិនរវល់នឹងយើង ឬទាត់យើងចោល យើង​មាន​គេ​ជាមួយ​យើង​គ្រប់​ពេល​វេលា​គ្រប់ទីកន្លែង!»

ហើយនេះ….នឹងក្លាយជាបទចម្រៀងថ្មីរបស់នាងនៅថ្ងៃស្អែក។

——————–

​ពេល​ល្ងាច​នេះដែរ ទីក្រុងភ្នំពេញ​ទាំងមូល​កំពុង​ធ្លាក់​ក្នុងភាពស្រអាប់ដោយផ្ទាំងពពក​ពណ៌​ស្វាយងងឹតអណ្តែតត្រសែត។

​ពុទ្ធិដា​​ឈរ​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ស្ទូឌីយោ​​តន្ត្រី ដោយ​កាន់​ទូរសព្ទក្នុងប្រអប់​ដៃ​ញាប់ញ័រ។ នារីអភិជនដែលបានស្ទាក់ស្ទើរយូរមកហើយ ក៏ផ្តើមសម្រេចចិត្ត​។ នាងរអ៊ូម្នាក់ឯង៖

«ពុទ្ធិដា​ ដល់ពេលហើយ!»

និយាយ​ចប់ នាង​តាំងចិត្ត​ខលរកសាមកែវ។ ជាមួយសំឡេងស្មើ ពុទ្ធិដា​បានផ្តើមស្រដីពេលឮការទទួល​ទូរសព្ទ៖

«សួស្តី! សុខសប្បាយទេ?!»

មាន​គម្លាត​ស្ងាត់​ស្ងៀមរវាង​ពួកគេ ជាគម្លាតមួយ​ណែន​ ក្រាស់​ជាមួយ​អតីតកាលជាច្រើន​​​ដែលនៅជំពាក់​​មិន​ទាន់​​បាន​និយាយ។

«ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់និយាយ…» សំឡេងរបស់ពុទ្ធិដា​បន្លឺឡើងស្ទាក់ស្ទើរ…. «ខ្ញុំមិនក្លាហានគ្រប់គ្រាន់ទេ​កាល​ពី​មុន  មិនក្លាហានគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីតស៊ូនឹងស្នេហា​មួយ តស៊ូដើម្បីអ្នក…ដែល….ខ្ញុំពិតជាស្រលាញ់​រហូត​មក! ឬ….សម្រាប់ពួកយើង! ខ្ញុំគិតថា ការរឹងមាំមានន័យថា ត្រូវ​នៅស្ងៀមជម្នះ​អារម្មណ៍​ពិត ជម្នះ​បេះដូង​ទៅធ្វើ​ការងារជំនួញវិញ….ប៉ុន្តែ តាមពិត ខ្ញុំយល់ហើយ សាមកែវ ភាពរឹងមាំ ពេលនេះ មានន័យថា ខ្ញុំចង់ជ្រើសរើសអ្នកដែលខ្ញុំស្រលាញ់ ទោះបីជាឈឺចាប់ឬលះបង់បែបណា​ក៏ដោយ»

សាមកែវ​ដកដង្ហើមធំ ខណៈពុទ្ធិដា​បន្តដោយ​ភ្នែកភ្លឺៗ៖

«ខ្ញុំចោលស្នេហាយើង ព្រោះខ្ញុំចាញ់ ខ្ញុំខ្លាចសម្លុតបងខ្ញុំ ខ្លាចគាត់សម្លាប់លោក តែ…..ពេលនេះ….»នាងឈរឱបកាបូបរបស់នាងហើយលេបទឹកមាត់និយាយបន្ត៖

 «ខ្ញុំមានសំបុត្រយន្តហោះពីរទៅរ៉ូម ហើយ….ខ្ញុំចង់ឱ្យលោកមកសាមកែវ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថា…​ប្រហែលជា​នេះគ្រាន់តែជាសុបិនរបស់ខ្ញុំ….មែនទេ?»

«ខ្ញុំទៅ!»

គេឆ្លើយមកយ៉ាងខ្លី បានន័យថា​ មនុស្ស​ដែលស្រលាញ់នាង បានត្រឹមដកខ្លួន តែមិនបានឈប់ស្រលាញ់នាង​ឡើយ។ ពុទ្ធិដា​ញញឹម….ប៉ុន្តែមុន​នឹង​នាងអាចហា​​និយាយ​បន្ថែម​ទៀត បងប្រុស​​របស់​នាងដែលមាន​ទឹកមុខកាចដូចយក្សា ដើរទើមៗមកពីមុខទៅហើយ។

​«បងឥន្ទវង្ស? គាត់…..គាត់មកហើយសាមកែវ!»

នាង​ខ្សឹប​ខណៈបងប្រុស បាន​ស្ទុះ​ចូលមកធ្វើឱ្យពុទ្ធិដា​ត្រូវស្រែកវ៉ាសឡើង។ ទូរសព្ទនាងរបូតធ្លាក់ បន្សល់នៅតែសំឡេង​សង្សារចាស់ដង្ហោយដោយ​បារម្ភពីចុងម្ខាង…..«ពុទ្ធិដា? ពុទ្ធិដា​?»។

​ ឥន្ទវង្សលូកដៃមកទាញប្អូនស្រី ថែមប្រើកម្លាំងច្របាច់ស្មានាង​។ មាត់ជននេះខំាចូលគ្នាជាមួយកំហឹង​ចិត្ត ហើយ​សង្គៀត​ធ្មេញនិយាយ៖

«ឯងចង់ទៅណា? ទៅរកអាអ្នកចម្រៀងអស់ខោម្នាក់ហ្នឹង? ខ្វះប្រុសណាស់បានជាឯង ចង់ក្បត់ឯកនគរ?»

 ពុទ្ធិដា​​ប្រឹង​ថយក្រោយដោយទឹកមុខឈឺចាប់ តែមាត់នាង​តវ៉ា​៖

«ជីវិតខ្ញុំ ​មិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់បងឯងទេ! កុំយកខ្ញុំមកធ្វើជាល្បែងរបស់ពួកបងឯង ខ្ញុំធុញណាស់! ដំបូងឱ្យខ្ញុំទាក់ទាញសាមកែវ រួចដល់សក្តាវណ្ណ ដល់ពេល​អស់ការងារជាមួយពួកគេ ឱ្យខ្ញុំដកខ្លួន ខ្ញុំមិនមែន​របស់បងឯងញាក់ទៅណាទៅហ្នឹង​ទេ ខ្ញុំជាមនុស្ស ភ្ញាក់ខ្លួនឡើងបង ដើរធ្វើបាបគេឯងតើបានអីមកវិញ?»

បងប្រុស​​ចាប់​ដៃ​នាងម្ខាងទៀត​ដោយអា​ការៈ​គំរាម​កំហែង មាត់មិនទាន់បាន​ហា​ព្រមាន​ប្អូនស្រី ប៉ុន្តែ​ឥន្ទវង្ស​ឮសំឡេង​មួយ​ត្រជាក់ពីក្រោយខ្នង៖

«លែងពុទ្ធិដា​!»

«បងរាជនី!» ពុទ្ធិដា​ស្រែកយំ។

ចំណែកឥន្ទវង្សខ្លួនឯងវិញ កំពុងត្រូវភាំងបន្តិច​។

រាជនីឈរពីចម្ងាយ គឺនៅត្រង់មាត់ទ្វារជាមួយវត្តមានដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ តែមានអត្ថន័យស្មើកាំបិតនៅក្នុងព្យុះ។

ពុទ្ធិដា​រត់ទៅព្រោះឥន្ទវង្សភ្លេចចាប់នាងទៅហើយ។ ភ្នែកគេក្រហមសម្លឹងមក​អតីតសង្សារ។

«មកធ្វើអី?!»

«មកបញ្ចប់អំពើឆ្កួតរបស់អ្នកខ្លះ!»

ពុទ្ធិដា​តោងដៃរាជនី។ មនុស្ស​បីនាក់នេះមានអតីតកាលធំមួយដែល​ឥន្ទវង្សនៅចងគំនុំ​ តែពីរនាក់ទៀត​ចង់បំភ្លេច។ ទោះយ៉ាងណា រាជនីបានសម្រេចចិត្ត​បង្ហាញខ្លួនមកវិញលើកនេះព្រោះតែនាងមិនអាចសំងំ​មើលទៀតបាន។

ឃើញនាង​កាន់ដៃអតីតសង្សារ ឥន្ទវង្សវាចាដោយងក់ក្បាល៖

«យល់ហើយ! អ៊ីចឹងសោះ​ បានជាប្អូនស្រីដែលខ្ញុំស្រលាញ់ ទៅបែកឆ្វេង មកពីមាន​គេមកបំពាក់បំប៉ន! មកណេះ ធីតា! បងជាបងឯង បងស្រលាញ់ឯង!»

«អ្នកខ្លះក៏ធ្លាប់ស្រលាញ់​ខ្ញុំ!» រាជនីនិយាយឡើងដោយស្ងប់ស្ងាត់ ខណៈឃ្លានេះធ្វើឱ្យឥន្ទវង្សគាំងសាជាថ្មី។ នាង​បន្តតិចៗយឺតៗ «ហើយ ពាក្យស្រលាញ់ដដែលនេះ លោក​​បាន​ប្រើយកទៅសម្លាប់អតីតកាលរបស់ពួកយើង!»

ឥន្ទវង្សគ្រវីក្បាល៖

«អូនក្បត់បងមុន!»

រាជនីញញឹម…..តែជាមួយទឹកមុខជូរចត់ណាស់។ ​សេចក្ដី​ស្រលាញ់​​នោះ ឥន្ទវង្ស​បានប្រើ​ដើម្បី​បំផ្លាញគ្រប់គ្នា មនុស្ស​បីនាក់នៅទីនេះសុទ្ធតែដឹង។

ពុទ្ធិដា​ឈ្ងោកមុខសម្លឹងដីដោយអាម៉ាស់​ហើយនាងគ្រវីក្បាលយឺតៗ។ នាងនឹកឃើញទាំងអស់ កាល​ដែល​រាជនី​និងឥន្ទវង្សស្រលាញ់គ្នា​ប៉ុនណា តែដោយហេតុ​ពិស្តារក៏ស្រលាញ់នាង ហើយឥន្ទវង្ស​​ចង់ឈ្នះពិស្តារ បានប្រើរាជនីឱ្យទៅនៅក្បែរ​គេដើម្បីបំផ្លាញគេ ក្រោយមកការបំផ្លាញមិនអាចកើតមានតាមគម្រោងទេ ព្រោះពិស្តារ​ជាមនុស្ស​ពេញដោយបេះដូងមាស និងមានសមត្ថភាព ដែលរនុកក្នុងមិនត្រឹមចុះចាញ់ចិត្ត​គេ ថែមទាំង​លង់ស្រលាញ់។

នៅពេលរាជនីនិងពិស្តារក្លាយជាគូស្នេហ៍ ឥន្ទវង្ស​រឹតតែឆ្កួតវង្វេង។

«ខ្ញុំគិតថា ដល់ពេលខ្ញុំត្រូវដោះចោលច្រវាក់​ស្រលាញ់របស់បងប្រុសខ្លួនឯងហើយ! ខ្ញុំចង់ចេញពីរឿងខ្មៅកខ្វក់អស់ទាំងនេះ!»

ថាហើយ ស្រីតូច​ពុទ្ធិដា​ងាកចេញ ដើរចោលបងប្រុស​ទាំងមិនងាកក្រោយ។

«ឥឡូវ…ប្តីខ្ញុំស្លាប់ហើយ ​ខ្ញុំ​នឹង​ប្រើពេលវេលា ឬ​អ្វីក៏ដោយ​ដែល​នៅ​សេសសល់​របស់​ខ្ញុំ…​ដើម្បី​សង្គ្រោះ​នរណា​ម្នាក់ អ្នកណាក៏ដោយ ចេញពីភាពជាបិសាចរបស់លោក!»

សំឡេងនេះ បណ្តាលឱ្យពុទ្ធិដា​ដែលកំពុងឈាន​ដើរនោះលើកដៃជូតទឹកភ្នែកដែលស្រក់ រួចក៏បន្ថែមល្បឿនរហូត​ដល់ត្រូវ​រត់យកៗតែម្តង នាង​រត់ទៅមុខហាក់បីបារម្ភថា សេរីភាពនាង​ដែលហៀប​នឹង​ទទួលបាននេះ​អាចនឹងបាត់បង់វិញ។

ទី​នេះ​វិញក៏នៅសល់តែ​រាជនីនិង​ឥន្ទវង្ស។ បុរសនេះ​ច្រត់ដៃសើចយ៉ាងជូរចត់ ទើបដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ក្បែរ​នោះ​។ រាជនីដើរតាមយឺតៗព្រោះដឹងថា ឥន្ទវង្ស​ទំនង​ខ្លាចនៅវាលមាន​គេស្តាប់បានកិច្ចសន្ទនា​គ្នា​រវាងនាង​និងគេ​។

ទោះយ៉ាងណាប្រពន្ធផលិតករ​ពិស្តារ​នៅដំអក់​ឈរក្បែរទ្វារ​ ហើយសម្លឹងមើលសភាពហាក់មិនចេះភ្ញាក់ខ្លួនរបស់ជនដែលនាង​ធ្លាប់ជឿ និងធ្លាប់ស្រលាញ់គេកាលពីយុវវ័យ។

 «នេះជាពេលចុងក្រោយ​ដែលយើងជួបគ្នា​ ឈប់ធ្វើបាបអង្គនិងវណ្ណ! ឈប់ធ្វើបាបពុទ្ធិដា!»

«យកអីមកដាក់លក្ខខណ្ឌ?!»ឥន្ទវង្សសួរធ្វើហី។

រាជនីឆ្លើយវិញតាមសម្រួល៖

«កាលខ្ញុំមកភ្នំពេញដំបូង ខ្ញុំចាំបានអ្នកណាធ្លាប់ជួយខ្ញុំ ឱ្យបាយ ឱ្យការងារ ឱ្យបទពិសោធ តែ….បទពិសោធនោះ ខ្ញុំពិបាកភ្លេចណាស់! ខ្ញុំជំពាក់មួយ ខ្ញុំសងមួយ ដូច្នេះហើយ ប្តីខ្ញុំស្លាប់ ខ្ញុំបានឱ្យគ្រប់យ៉ាងចប់​តែមិនមែន​បានន័យថា ខ្ញុំមិនដឹងរឿងអីទេ ខ្ញុំមិនសងសឹក ព្រោះខ្ញុំចង់សងគុណ យើងអស់ជំពាក់គ្នាហើយ ឥន្ទវង្ស!»

«ជំពាក់ច្រើនណាស់ អ្នកស្រី! ប្តីអ្នកស្រីក្បត់មិត្តភក្តិស្រលាញ់សង្សាររបស់ខ្ញុំ ហើយ​ចុងក្រោយ​គេស្លាប់ព្រោះកម្មពៀរ​វិញដដែលហ្នឹង!»

នាង​ងាកមកជននេះ ជាកែវភ្នែក​ទោសៈ តែនឹងនរ។ រាជនីសម្លឹងមើលឥន្ទវង្ស​ដោយមិនចង់ព្រិចភ្នែកព្រោះនាង​មិនជឿ​ថា ច្រើនឆ្នាំមកនេះ គេនៅតែ«ដដែល» ឆ្កួតនឹងខ្លួនឯង មិនស្គាល់ខុសនិងត្រូវ ធ្វើបានគ្រប់យ៉ាង​ឱ្យតែជាអំពើអាក្រក់ ហើយចង្អុលអ្នកដទៃបានទៀត។

នាង​ដឹងថា គ្មានអ្វីអាចបញ្ចប់មនុស្ស​នេះ ឱ្យងាកមកធ្វើល្អវិញបានទេ មាន​តែដើរចេញ….ឈានបានមួយជំហាន​ប៉ុណ្ណោះ សំឡេងគេលាន់មកឃាត់ជើងនាង៖

«បងដឹងថា អូននៅស្រលាញ់បង!»

រាជនីមិចភ្នែក ទាំងបែរខ្នង​។ គេគិតឆ្កួតអីគេ ? នេះពិតជា Narcissists!!!

«អូនខ្លាចបងធ្វើខុស បានជានៅជុំវិញ ក្បែរៗបង​មែនទេ? អូនcare សារភាពមក!»

រាជនី​លេបទឹកភ្នែករលីងរលោងតែមិនមែនមកពីនាងស្រលាញ់បុរសនេះទេ។ មកពីនាងមាន​អតីតកាលមួយ ចូលរួមជាមួយគម្រោងការឆ្កួតលេលារបស់គេ។ នាងយល់ពី ពុទ្ធិដានិងអ្នកដទៃ ដែលចូលមកក្នុងជីវិតឥន្ទវង្ស ត្រឹមន័យជាកូនអុកដែលជននេះបោះទុនដោយពាក្យ«ស្រលាញ់»។

«ចុះលោក…..លោកស្រលាញ់ខ្ញុំទេ?!»

នាង​ងាកមកសួរទាំងទឹកមុខខឹងស្លេក។

ឥន្ទវង្សស្ទុះមកក្បែរភ្លាម​ធ្វើឱ្យខាងស្រីដកថយយឺតៗ តែនាងមិនទៅណាឆ្ងាយព្រោះនាងហួសចិត្ត​និងចង់ស្តាប់គេនេះបញ្ចេញរោគចិត្ត​របស់គេ។

ឥន្ទវង្ស​និយាយ​បន្ថែម​៖

«ស្រលាញ់គ្មានថ្ងៃឈប់ទេ! អូនទៅចោលបង ដែលឃើញបងមាន​អ្នកណាទៀតដែរ?»

រាជនីទម្លាក់ត្របកភ្នែក។ នាងស្គាល់ឥន្ទវង្សច្បាស់។ គេមានជំងឺ ហើយគិតថា ពិភពលោកនេះក្បត់គេ ព្រោះក្នុងបេះដូងគេ មានតែអំពើក្បត់ ធ្វើម្តេចគេជឿលើផ្នែកវិជ្ជមាន​?

នាង​ងក់ក្បាលនិយាយអណ្តឺតអណ្តក៖

«លោកស្រលាញ់មិត្តលោក​ដែរ? ពិស្តារ!»

ឥន្ទវង្សខ្ទប់មុខ ស្រែកឡូឡា​៖

«វាប្រើប្រាស់ការស្រលាញ់របស់ប​ង មកធ្វើបាបបង! វាស្រលាញ់សង្សារបង វាក្បត់បង!»

នាង​ញញឹម​យ៉ាងឈឺចិត្តព្រោះនាងដឹងថា«មិនពិត»។ អ្វីទាំងនេះគឺជារូបភាពដែលឥន្ទវង្ស​ប្រាប់ខ្លួនគេ ធាតុពិត គេជាប្រភេទមនុស្ស​ដែលឱ្យតម្លៃតែខ្លួនឯង ប្រើពាក្យថាស្រលាញ់ តែមិនស្គាល់អ្វីទៅជាការស្រលាញ់។

នាង​ងាកចេញហើយដើរចោលគេ ក្នុងចិត្តរាជនី​ នាងខ្សឹបប្រាប់ខ្លួនឯង «ព្រះអើយ! ជួយគេផង!»។

នៅពីក្រោយខ្នង​នាង ឥន្ទវង្សបោកកម្ទេច​អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ក្ដុងក្តាំង តែនាង​ហាក់ធ្លាប់នឹង​រឿងអស់ទាំងនេះហើយ។ នាង​បោះសម្តីដោយមិនងាកក្រោយ៖

«….ដូចខ្ញុំនិយាយអ៊ីចឹង កុំធ្វើបាប​គេ! ពុំនោះ…កុំថាខ្ញុំដាច់ចិត្ត​! រឿងរបស់លោកទាំងអស់ នឹង​ត្រូវពិភពលោកនេះដឹង!»

«អូនមិននិយាយទេ» គេស្រែកមកពីក្រោយខ្លាំងៗ ទាំងដែលនាង​ទៅបាត់ស្រមោលហើយ ​ក៏ឥន្ទវង្ស​នៅតែនិយាយម្នាក់ឯង «បើអូនប្រាប់ អូនប្រាប់យូរហើយមែនទេ? អូននៅស្រលាញ់បង!» គេសំងំនិយាយដដែលជាដដែល «អូនត្រូវវាបង្ខំ បានជារៀបការចោលបងមែនទេ? អូនមិនដែលស្រលាញ់​អាអ្នកសរសេរចម្រៀងម្នាក់ហ្នឹងទេមែនទេ? មនុស្សអន់ដូចវា!» «អូនមិននិយាយទេៗ»

​«តែ…..របស់នេះ …..អាចនឹងនិយាយ!»

រតនៈ បង្ហាញខ្លួន​ពីជ្រុងមួយ​ស្ងាត់​ឈឹង ធ្វើឱ្យឥន្ទវង្ស​ស្ងាត់មាត់ងាកមកយឺតៗ។

ឈរ​នៅ​ជ្រុង​ម្ខាង ជនកន្ធាត់ កាន់​ទូរសព្ទ​ឡើងបង្ហាញ​។ ម្ចាស់ឯកនគរដឹងថា គ្រប់យ៉ាង​ត្រូវបាន​«​ថត» ហើយមិនយូរទេ នៅលើបណ្តាញសង្គម នឹងបោកកញ្ជ្រោល។

 «២លាន!!!» រតនៈបាននិយាយឡើងបន្ថែម ក្នុងស្នាមញញឹម​យ៉ាងស្រទន់មួយ «បើធៀបនឹងលុយ​ដែលអាឡូយទើបតែ​ទារបាន​ពីសក្តាវណ្ណ មេនៅសល់ចំណេញច្រើនទៀត!»

ឯគេវិញញញឹម ហៀបនឹងប្រាប់បន្ថែម​ថា «នេះ គ្រាន់តែជាClipម្ចាស់ដើម ឯFile Covert ត្រូវបានបញ្ជូនចេញ​ ទុកនៅទីសុវត្ថិភាពរួចហើយ!» តែជននេះមិនមានឱកាសហើបមាត់ទេ….ឥន្ទវង្ស​ស្ទុះ​មកវែងៗជាមួយសន្ធឹក ដង្ហើម​ក្រហល់​ក្រហាយ។

​ រតនៈគាំង ចំហមាត់ ​ជាមួយ​​ទូរសព្ទ​​ញ័រក្នុងដៃ។

គេដកថយដែរ តែហាក់ស្ពឹកៗ ព្រោះបុកពោះភ័យ​នឹងទឹកមុខខ្មៅខ្លាំង​ដូចបិសាចគ្មានឈាម​របស់​ម្ចាស់ឯកនគរ។ ជនទុច្ចរិតធ្លោយបាន​ពាក្យ​ព្រមានពីរបីម៉ាត់ថា «កុំ…..ចូល…..ខ្ញុំ….ថត!»

ឥន្ទវង្ស​មិននិយាយមួយម៉ាត់ណាទេ  គេស្ទុះទៅ ទះទូរសព្ទពីដៃរតនៈបំប៉ើង។ ខណៈរតនៈគ្មានឱកាស​សូម្បីបែរ កុំថាឡើយរត់ ​ឥន្ទវង្ស​បន្ត​មក​ទៀតជាមួយកែវភ្នែ​កសម្លក់​ឆ្កួតវ​ង្វេងសម្រែកចុងក្រោយដាក់រតនៈថា៖

«ចង់បានប៉ុន្មាន?»

 រាងកាយរតនៈ​រមួល​ខ្លួនថយក្រោយ​​រកមើលសឹងមិនទាន់ ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន​គ្រប់យ៉ាងក៏ត្រូវជន់លេចក្រោម​សព្ទសូរ​​ចលាចលពីក្រោមបរិវេណ​អាគារ ឯកនគរ​។

 ឥន្ទវង្ស​ឈរខាំមាត់​ញ័រ​ទ្រូងក្បែរ​គែម​វេរ៉ង់ដា​ដែលរតនៈធ្លាក់ចុះទៅក្រោម​។ គេញញឹមហើយនិយាយតិចៗ៖

«លើនេះគ្មានកាមេរ៉ា​ទេ អាល្អិត! ឯងសម្លាប់ខ្លួន!»

គេដៀងមកមើលទូរសព្ទដែលដួលខ្ទេចខ្ទាំ​លើឥដ្ឋ។ មិនទាន់បានឈោងដៃដល់ផង ​សំឡេង​ស៊ី​រ៉ែន​​បន្លឺ​ឡើង​ពី​ផ្លូវ​ខាង​ក្រោម។

ប៉ូលិស?

ឥន្ទវង្សមិនជឿទេថា រាជនីហៅសមត្ថកិច្ចមកតែ យឺតពេលហើយ គេគ្មានពេលពិចារណា​ទេ។

ឥន្ទវង្សដកដង្ហើមធំ។

ជាលើកដំបូងក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំ…ដែលច្បាំង​យ៉ាងដាច់ធម៌មេត្តា ហើយទីបំផុតពេលនេះម៉ោងនេះ….គេសល់តែម្នាក់ឯង។

——————–

មួយឆ្នាំក្រោយមក….. តើមានអ្វីកើតឡើង…?

 ផ្ទាំងបដាភ្លឺរន្ទាល ព្យួរនៅសាលសន្និសីទរបស់G-Brother សរសេរថា «ការសម្ពោធអាល់ប៊ុម៖ សំឡេងពិស្តារ» និពន្ធដោយ អង្គលក្ខិណា  គ្រប់គ្រងផលិតដោយ អ្នកស្រីរាជនី។

សូរកាមេរ៉ាបានចុចឡើងបន្ទរបន្តគ្នា នៅពេលអ្នកយកព័ត៌មានសិល្បៈបង្ហាញ​ចំណាប់អារម្មណ៍និងក្តីភ្ញាក់ផ្អើល ជាមួយ​យុគសម័យថ្មីនៃតន្ត្រីឌីជីថល ដឹកនាំដោយស្ត្រីខ្លាំងពីរនាក់។

រាជនីនិងអង្គលក្ខិណា បាន​ផ្តុំពិសោធជីវិតអំពីព្យុះភ្លៀង​ដែលជាតំណែល​ពីនាយពិស្តារ ប្រែក្លាយមកជាកម្រង​បទភ្លេងសម័យកាលមួយពីរោះ​រណ្តំ​និងជំរុញទឹកចិត្ត​។

 រាជនី​ស្លៀកពាក់ឈុត​ខ្មៅ ​ពាក់​ក្រវិល​មាស ឈរ​ក្បែរ​អង្គក្នុងឈុតឈូកខ្ចី។ សន្និសីទ​កាសែត​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​យ៉ាងរលូននិងភ្ញាក់ផ្អើល រំភើប​ពេញ​ទំហឹង។

អ្នក​យក​ព័ត៌មាន​បាន​សួរ​ថា «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​លោកសក្តាវណ្ណ ​មិន​ចូល​រួម​ក្នុង​កម្មវិធី​សម្ពោធ​នេះ?» រាជនីញញឹមថ្នមៗសម្លឹងអង្គ​ ដោយឆ្លើយជំនួស៖

«ទុកវណ្ណ ឱ្យនៅទីណាដែលញគាត់ចង់នៅទៅ! ភ្លេចប្រាប់ គាត់ជាគ្រូបង្រៀនតន្ត្រីឥឡូវនេះ គាត់ចូលចិត្ត​សន្តិភាពចិត្ត​ក្នុងការជួយអ្នកដទៃ!»

រាជនីនិយាយ តែ​អង្គលក្ខិណា​ទេដែលគោលដៅនៃការឆ្មក់ថត​។ ភ្នែករបស់នាងស្រទន់។ ពេលរាជនី​បញ្ចប់សន្ទនា​ហើយ ទើបកវីយើង​​បាន​បន្ថែមឡើង​​ទាំង​សើចស្រស់ស្រាយ​ថា៖

«ហើយ​គាត់….​ក៏​នៅ​តែម្តងម្កាល មកជួយ​បង្វឹកអ្នកចម្រៀងថ្មីៗរបស់យើងដែរ!»។

ភាព​តានតឹង​បាន​បាត់​ទៅ​ហើយ ជំនួស​ដោយ​អ្វីៗ​ដែល​កក់ក្តៅ ​ពិតប្រាកដ មិនមែនជាឆាកល្ខោនឬល្បិចកិច្ចទៀតទេ។

 បន្ទាប់​ពីក្រុមអ្នក​សារព័ត៌មានប្រមូលគ្នា​​ដើរ​ចេញទៅរក​អាហារនិងភេសជ្ជៈ  រាជនី​ក៏​ងាក​ទៅ​ក្បែរអង្គ​ដោយ​ពោលប្រាប់៖

«ជួយបន្តិចអង្គ! នៅក្រោយមាន​តំណាង​ក្រុមយុវវ័យ ពួកគេបានទាក់ទងមកG-Brotherយើងសុំ Propose Project  សហការជា Sub-Partner»

«អូ នៅឯណា! ខ្ញុំទៅបាន!»

«នៅខាងលើ! បន្ទប់ប្រជុំ V11»

«ចាស៎ ខ្ញុំទៅភ្លាម!»

ការជួយបន្តគ្នា ដោយការទម្លាក់ការងារ ​ដល់ក្រុមតូចៗធ្វើចិញ្ចឹម​ជីវិត គឺជាអ្វីមួយដែលអង្គចូលចិត្ត​ធ្វើបំផុត​…..ប៉ុន្តែ….ពេលដែលនាងគោះទ្វារទាំងញញឹម​ហើយឈាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ប្រជុំ​ដ៏​ត្រជាក់​ នាង​ឃើញបុរស​ម្នាក់ដែល​ក្រោក​ឈរមកនោះ អង្គ​ឈប់ជើងរង្វើលជាងមុន…..

​គេ…..គឺ លោក​វិធួន……មេក្រុមYY9….បុរសសក់ពណ៌ផ្កាឈូក​ដែល​កាល​ពី​យូរ​មក​ហើយ​បាន​បោះ flash drive នៃ​តន្ត្រី​របស់​នាងចោលមិនខ្ចីចំណាយពេលស្តាប់។

​ ឥឡូវនេះ…..វិធួនហាក់មើលទៅចាស់ជាងមុន ហាក់លែងក្រអឺត ទឹក​មុខ​ បន្ទាបខ្លួន ភ័យៗ ហើយថ្លោះស្នាមញញឹម​ពេលឃើញអង្គ។

«អង្គ!»

 ជននេះចាប់ផ្តើមដោយអាក់ៗ មិនលះ។ គេទំនង​នៅចាំ​អ្វីដែលគេបានធ្វើដាក់អង្គ។

ខ្ញុំមិនសរសេរបន្តទៀតទេ…..ដោយទុកទីនេះ​ឱ្យមិត្តអ្នកអាន​បានដើរតួជំនួសអង្គ​។ តើអង្គនឹង​ធ្វើយ៉ាង​​ណាចំពោះវិធួន?

សូម​អរគុណដែលបានចំណាយពេលចងចាំ​និងរង់ចាំ​ប្រលោមលោកមួយនេះដោយអត់ធ្មត់​។ ជួបគ្នា​ជាមួយ​ប្រលោមលោកលើកក្រោយ​ទៀតណា៎។

គេចូលមកស្ងាត់ៗ នាងមិនឮទេ។

តាមសក្តាវណ្ណគិត គឺអង្គ​ប្រហែលលង់លក់ក្រោយមាន​ទំនាស់ផ្លូវចិត្ត​ដ៏ជ្រៅដូចរូបគេដែរ ព្រោះ​ពេល​បង្ហើបទ្វារមើល គេឃើញនាងនៅទីនោះយ៉ាងឯកោ។

ប្រុសចេញមកអង្គុយក្បែរតុធ្វើការរបស់គេ។ ផ្ទះនេះសែនក្រៀមក្រំ​នៅពេលមនុស្ស​ពីរនាក់មិនអាច​និយាយ​គ្នាតាមសម្រួលបាន​។​ ក្រោមពន្លឺតិចៗដែលចាំងមកពីភ្លើងថ្នល់ខាងក្រៅ ហ៊ុមព័ទ្ធ​ដោយ​ក្រដាស​ចាស់ៗជុំវិញ វណ្ណ​ បោះគ្រវែងចោលបណ្តាអត្ថបទចម្រៀង និងការចងចាំនានាអំពីឯកនគរតាមដែលគេបានតាំងចិត្ត​ថា​នឹងបំភ្លេចអាជីពមួយនេះ។

ពន្លឺទីក្រុងភ្នំពេញដ៏ឆើតឆាយនៅខាងក្រៅវេរ៉ង់ដា ជះប្រដេញមកតាមបង្អួច បញ្ចេញស្រមោលវែង​ៗ​ពេញបន្ទប់ខណៈនៅក្នុងដៃរបស់គេ ពោរពេញដោយអត្ថបទសរសេរដោយដៃរបស់ អង្គ។ វណ្ណអានមួយសន្លឹកហើយមួយសន្លឹកទៀត។

សំណេរនាង តែងតែជាពាក្យពេចន៍ដែលធ្លាប់តែមានអារម្មណ៍ថា ជាកម្មសិទ្ធិ ជារឿងរ៉ាវ ជាការបញ្ចូលគ្នារវាងជីវិតពួកគេ​ទាំងពីរ ឥឡូវនេះអានហើយ​បានត្រឹមតែជាពេលវេលាមួយ មករំឭក​នូវអនុស្សាវរីយ៍ដ៏ឈឺចាប់នៃអ្វីដែលវណ្ណដឹងថា​ មិនអាចចាប់យកបន្តទៀតបានទេ។

តារាចម្រៀង​បាន​លាត​សន្លឹក​មួយចុងក្រោយ ហើយ​តាមដានបណ្តាស្លាកស្នាម​ដែលតែងឡើង​ដោយ​​​ម្រាមដៃ​របស់​អង្គ គឺ​ជា ពាក្យពេចន៍​ដែល​បាន​និយាយ​អំពី​ក្តី​ស្រលាញ់ ការ​​ចង់​បាន និង​ក្តី​សុបិន​​ដែល​​ពួក​គេ​​ធ្លាប់​​បាន​​ចែករំលែកជាមួយគ្នា។

ទឹកភ្នែកគេហូរដោយស្ងៀមស្ងាត់ ព្រោះបេះដូងនេះ អាចឮសំឡេងរបស់នាងនៅក្នុងខួរក្បាល អាចឃើញស្នាមញញឹម​របស់នាង ដោយទំនុកច្រៀងនិងបទភ្លេងដែលពួកគេបានបង្កើតមកជាមួយគ្នា។

ភាពអួលណែនមួយ​លេចឡើង​​យ៉ាង​ខ្លាំង​នៅ​ក្នុង​ទ្រូង​របស់​នាយ «នាងក៏ពិបាកដែរ…! ពិបាក​ខ្លាំង​…​»​ គេនិយាយទៅកាន់បេះដូងខ្លួនឯង។ មានតែសក្តាវណ្ណប៉ុណ្ណោះ​ដែលយល់អំពីអង្គ គេដឹងថា អង្គ​ មិន​​ ​ដូច​​បណ្តាពាក្យ​ចចាម​អារ៉ាមដែល​បានព្យាយាម​លាប​ពណ៌​នាង​ឱ្យ​​ក្លាយ​ជា​មនុស្សអប្រិយ​​នោះ​ទេ។ សម្ពាធសង្គមសិល្បៈ​គឺជាឧបាយកល….កំពុងតែបានបំផ្លាញ…..ពួកគេទាំងពីរ។

«អាវណ្ណ! បើឯង​មិន​ធ្វើអ្វីម្យ៉ាង​​ឥឡូវ​នេះ​ទេ រឿងឯងនិងអង្គ អាចនឹង…..កែលែងឡើង!»

នៅពេលដែលគេងាកមកសម្លឹងពន្លឺអេក្រង់ គេបានឃើញសារមួយលោត។ គឺបងជេន្នី? ម៉ោងបីភ្លឺ….???

ម្រាមដៃប្រុសលើកមកអាន។

«យើងចង់និយាយជាមួយឯង សក្តាវណ្ណ! ឥឡូវនេះ! យើងនៅក្រោម!»

​WHAT’S THE HELL??

គេខ្សឹប​ហើយ​រេភ្នែកមើលទៅរកទីដែលស្រីស្នេហ៍កំពុងមានវត្តមាន។ ពីនេះទៅ បន្ទប់ពួកគេស្ងប់ស្ងាត់ តែវណ្ណដឹងថា មុននេះប្រហែលជាអង្គបានឈែត​ទៅសារទុក្ខជាមួយជេន្នី?

គេសើចស្ងួតច្បូតមុខយ៉ាងញាប់​ហើយចុចតបនឹងម្ចាស់សារ៖

«OKបង! ចាំខ្ញុំបន្តិច!»

ប្រុសអ្នកចម្រៀងក្រោកយោងប្រាណដ៏ទុក្ខព្រួយឈានស្រាលៗទៅរកជណ្តើរ​ដោយបិទទ្វារផ្ទះវិញថ្នមៗ។ ពេល​ទៅ​ដល់​ជាន់ក្រោម គេបាន​ឃើញ Jenny ដែលជា​មិត្ត​ជិតស្និទ្ធ​របស់នាង​។

​ភេទទីបី​ សម្លឹងមើលមកសក្តាវណ្ណ​ទាំងក្តីបារម្ភ ហើយនិយាយតិចៗ៖

«តស់យើងដើរនិយាយគ្នាបន្តិច!»

«រឿងរបស់អង្គមែនទេបង?»

ជេន្នីមិនទាន់ឆ្លើយ តែពួកគេទាំងពីរបានឈានមក​ដើរលើចិញ្ចើមផ្លូវ​ដែលស្ងប់ស្ងាត់ជាមួយគ្នា​ពិត​មែន​។ ដោយស្របតាមគោលដៅដែលជេន្នីស្កាត់មករក​សក្តាវណ្ណ ភេទទីបីផ្តើមនិយាយ៖

«កុំជឿ​ពួកអ្នកកាសែត! ​កុំស្តាប់ពាក្យអេចអូច ត្រូវគិត​ច្បាស់លាស់ពីចរិតរបស់អង្គ! រឿង Tours Concert គេពិបាកចិត្តអត់ញ៉ាំ​អីចូលទេ! បងគិតថា វាជាអន្ទាក់ឥន្ទវង្ស…..​តាំងពីដំបូង!….ហើយ….»

ជេន្នីបញ្ឈប់កណ្តាលទីលែងនិយាយព្រោះគេមិនចង់ឱ្យសក្តាវណ្ណ​យល់ខុសថា សក្តាវណ្ណ​មានតម្លៃចំពោះឯកនគរ​ត្រឹមជាកូនអុកមួយ មិនមែន​មានទេពកោសល្យច្រៀងពិតប្រាកដ។

តែសក្តាវណ្ណញញឹម​ទាំងឈឺចាប់។ គេ​ឈប់ជើង លែងដើរ ងើយមើលមេឃ…..ហើយគេបិទភ្នែក​សមាធិ​។ ដៃទាំងពីរជ្រែងក្នុងហោប៉ៅ បញ្ចេញ​រាងកាយដ៏ស្រស់សង្ហា​របស់គេ។​

ជេន្នីស្តាយក្រោយដែលនិយាយលឿនហួស ប៉ុន្តែជ្រុលទៅហើយ ភេទទីបីមិនស្តាយក្រោយទេ គេគិតដល់អង្គ ហើយទុកអង្គ​ថាជាអ្នករងគ្រោះធំក្នុងរឿងនេះ។

ភេទទីបីទម្លាក់សំឡេង​និយាយតិចៗវិញ៖

«អង្គ ស្រលាញ់វណ្ណ! ប៉ុន្តែ សង្គមសិល្បៈ​មិនខ្វល់ពីរឿងស្នេហាស្មោះអីទាំងអស់! មិនយូរមិនឆាប់​ ពួកផលិតកម្មនឹងបំបែកអ្នកទាំងពីរ ព្រោះគេដឹងថា វណ្ណនឹងខ្លាំងពេលមាន​អង្គ ហើយ​អង្គនឹងខ្លាំងពេលមានវណ្ណ!»

ជេន្នីឃើញ​ការសម្លឹងមកដ៏ក្រៀមក្រំពីកែវភ្នែកតារាចម្រៀង ក៏យល់ពីសម្ពាធរបស់វណ្ណ​ក្នុងពេលនេះ  តែជាមិត្ត​របស់អង្គ ត្រូវតែឈរខាងនាង​។​ ភេទទីបីនៅតែចាប់ឱកាសនិយាយ៖

«បើបងជាវណ្ណ បងនឹងសួរខ្លួនឯងថា តទៅមុខ តើអ្វីទៅដែលសំខាន់ជាងគេនៅក្នុងជីវិត! អាជីពនេះ ? ការងារនេះ​? ឬមនុស្សដែលយើងមិនអាចរស់ឆ្ងាយពីគេបាន?»

ក្នុងភាព​ស្ងៀមស្ងាត់​…..អារម្មណ៍អ្នកចម្រៀង​ផ្ទៀង​មកលើបច្ចុប្បន្ននេះវិញ​។

«បងបានរើសយកអូនហើយ! តែបើអូនមិនរើសយកបង​…..ក៏បងមានតែឱ្យអូននៅបានសុខ!»

សក្ដាវណ្ណ សម្លឹងអេក្រង់ទូរសព្ទគឺលេខរបស់ឥន្ទវង្ស។ គេសើចស្ងួត….មេធំរបស់ឯកនគរខលមកថ្មើរណេះ?

ពេល​ដែលប្រុសអ្នកចម្រៀងចុចទទួល សំឡេង​របស់បុរសកំណាច​សង្កត់ពាក្យ​មុតៗ​​ដូច​កាំបិត។

«លាលែងពីតំណែងស្មានថាជាជម្រើសល្អ?»

សំឡេង​ដ៏ត្រជាក់របស់ជននេះ តែងតែជាព្រនុងអង្រួនឬកម្ទេច​មនុស្ស​ជាច្រើនក្នុងឆាកតន្ត្រីខ្មែរ ប៉ុន្តែ សម្រាប់វណ្ណ ការបាត់បង់អង្គ ជារឿងអាក្រក់ជាងនរកសម្រាប់នាយទៅហើយ តើនៅមាន​អ្វីផ្សេងទៀត នៅអាចបន្លាចគេបាន។

សក្តាវណ្ណលេបទឹកមាត់ គ្រហែមយកសំឡេងហើយតបតិចៗ៖

«ខ្ញុំបានធ្វើការសម្រេចចិត្ត….ក្នុងចំណោមជម្រើស….ដែលសុទ្ធតែ….មិនល្អទាំងអស់បង! បង​អធ្យាស្រ័យ​ឱ្យខ្ញុំផង!»

 ប្រហែលហួសចិត្ត​នឹងការតបរបៀបនេះ ឬអាចថា មិនដែលមាន​អ្នកណាម្នាក់ហ៊ានមកនិយាយធុននេះដាក់មុខខ្លួនទេ​។ ទ្រាំបន្តិចសិន មុនពេល​ចាងហ្វាងឯកនគរ​បញ្ចេញសំណើចចំអកតិចៗ។

 «យើងមិនដឹងពីអ្នកផ្សេងទេ….វាជារឿងរបស់ឯង តែកុំគិតថា ជាមួយឯកនគរ វាសាមញ្ញបែបចង់ចូល​ៗ​ចង់ចេញៗ! កិច្ចសន្យារបស់ឯង មិនមែនជាក្រដាសដែលអាចហែកចោលបានពេលណាស្រេចចិត្ត​ទេសក្តាវណ្ណ!»

«ខ្ញុំបង់បង!»

ឥន្ទវង្សសើចយ៉ាងវែងទើបវាចាមកវិញមិនព្រមឱ្យសក្តាវណ្ណបិទទូរសព្ទងាយ៖

«មាន​លុយច្រើនណាស់ហ្ន៎! អ៊ីចឹង​បាន! ស្អែកនិយាយជាមួយអាឡូយ ហើយដោះបំណុលខាតបង់ទាំងអស់សិនចាំគិតទៀត!»

គេចុចទូរសព្ទផ្តាច់។

វណ្ណសម្លឹងឧបករណ៍ដោយក្រសែភ្នែកសង្ស័យមិនមាន​អារម្មណ៍ថាធ្ងន់ទ្រូង។

ចំនួនទឹកប្រាក់ដែលគេគិតថា គេនឹងត្រូវបង់ផ្តាច់កុងត្រា​អាចថាច្រើន ដូចជាសេវាផ្តាច់ ភាគរយនៃប្រាក់ចំណូលដែលក្រុមហ៊ុនរំពឹងថានឹងទទួលបានពីការច្រៀងរបស់គេ ក្នុងអំឡុងពេលកិច្ចសន្យានៅសល់។ល។ តែការពិត​ នៅពេលឡូយមកដល់ ចំណាយសរុបដែលក្រុមហ៊ុនទាមទារពីវណ្ណ គឺ​ការ​ចំណាយ​លើច្រើនត្រួតណាស់​ មិនថា​ការបណ្តុះបណ្តាល បង្កើតទីផ្សារ ការផលិតនិងគម្រោងផលិត​ ការចំណាយដែលមិនទាន់បានប្រមូល​ ការខាតពេលវេលា​ ការខាតបង់កេរ្តិ៍​ឈ្មោះឯកនគរ​គឺ…..ហួសហេតុលើពីអ្វីដែលសក្តាវណ្ណអាចសងបាន។

«២លាន៦សែនដុល្លារ??? ហាសហា»

សក្តាវណ្ណនិយាយស្អកៗឈឺចិត្ត ដោយ​ឱបដៃ មាត់សើចចំអកតិចៗ ក្បែរតុរបស់ជំនួយការនៃជន​ឈ្មោះឥន្ទវង្ស។​ ឡូយធ្វើជាប្រមូលរៀបឯកសារ ទាំងងាកភ្នែកចេញមិនហ៊ានមើល​ប្រុសស្អាតយើងទេព្រោះក៏ដឹងថា ក្រុមហ៊ុនកំពុងហុតឈាមគេ​។ និយាយរួម បើមិនបានសក្តាវណ្ណ ឯកនគរនឹងសម្លាប់កូនអុកធំនេះចោល ដោយគ្មានឱ្យធ្លាក់ទៅដៃអ្នកក្រៅណាបានឡើយ។

វណ្ណសើចតិចៗ៖

«សម្លាប់ខ្ញុំ យកជីវិតនេះទៅតែម្តងទៅបងឡូយ!»

ឡូយនៅស្ងាត់ ​ញីថ្ងាសឈ្ងោកមុខ ហើយគ្រហែមបន្តិចរកពាក្យលួងលោមប្រុសសង្ហា៖

«វណ្ណ!…..ក៏មិនមែនគ្មានជម្រើសដែរ! គឺ……ឯង….ចេញធ្វើអី? ចម្រៀង….ក្រែងជាក្តីស្រមៃធំជាងគេក្នុងជីវិតឯង មិនអ៊ីចឹង? នៅទៅ! បងទៅជម្រាបមេ! នៅបានល្បី បានលុយ ហើយមិនវណ្ឌកសងកុងត្រា!»

វណ្ណញញឹមជូរចត់។ គេគ្មានជម្រើសទេ ប្រាក់រាប់លាន គេទៅរកពីណាមកឱ្យឥន្ទវង្ស? ​តែ….បើគេនៅ អង្គនឹងគ្មានថ្ងៃសុខព្រោះ​ឥន្ទវង្សនឹង…..ចាត់ការនាង​។

«ឬ…..ឬមួយឯងចង់ដូរផលិតកម្ម…..ទៅតាមសង្សារ?»

សក្តាវណ្ណហួសចិត្ត​ខ្លាំង…..ការិយាល័យCEO​ឥន្ទវង្ស​នៅជិតនេះ គេត្រៀមឈានជើងទៅ​តែត្រូវ​ឡូយ​ស្ទុះ​មកឃាត់ដោយខ្សឹបខ្សៀវ៖

«​មេយើងជាមាសសុទ្ធ ឯងដុតគាត់មានតែឆេះខ្លួនឯងទេ​សក្តាវណ្ណ ប្រុសស្អាតរបស់យើង!​»

វណ្ណក្តាប់មាត់ដោយឈឺចាប់ ភ្នែកគេក្រហមសឹងតែឆេះបន្ទប់ត្រជាក់នេះ។ លេខា​ភ្នែក​មុត​របស់​ឥន្ទវង្សតោងអាវនាយជាប់ហើយខ្សឹបបន្ថែម៖

«អត់ធ្មត់! ធ្វើការវិញធម្មតាទៅ​! អ្នកដែលប្រឆាំងគាត់ គ្មាន…..អ្នកណា…..មានផលល្អទេ!»

 សក្តាវណ្ណរេភ្នែកខ្លោចផ្សាសម្លឹងមកឡូយដែលពេលនេះម៉ោងនេះមនុស្ស​ញ៉ិកញ៉ក់ ប្រែមកជាមាន​កែវភ្នែក ស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែរឹងមាំ។ គេមិនអាក្រក់នឹងខ្លួនទេ​វណ្ណដឹង ហើយដឹងទៀតថា​ឡូយម្នាក់នេះ នៅទីនេះ​ច្រើនឆ្នាំហើយ គេបានឃើញមនុស្ស​ជាច្រើន ដែលត្រូវបានឯកនគរ«ខ្ជាក់ចោល»រួច«បំផ្លាញ»។

អ្នកចម្រៀងនិយាយមួយៗយ៉ាង​អស់សង្ឃឹម៖

«ដូចបងសាមកែវដែរមែនទេ? បងឥន្ទវង្ស នឹងបំផ្លាញ គ្រប់គ្នា​ដែលដើរចេញពីគាត់ដូចលំនាំដដែល​ៗ​ដែល​បងឡូយធ្វើមិនដឹងមិនឮហ្នឹងដែរមែនអត់? គ្រប់គ្នាជាមិត្ត​បងមែនទេ? ហោចណាស់ធ្លាប់ជាមនុស្ស​ដែលបងរាប់អានមែនទេ?​ ម៉េចបង…..មិនជួយពួកគេ? ម៉េចបងមកឈរនៅហ្នឹងហើយ​…​ហើយ​ធ្វើពុតជាតួចិត្ត​ល្អ?»

គេ​ទាញដៃឡូយ​ចេញពីទ្រូង ធ្វើឱ្យភេទទីបី​ថយក្រោយមួយជំហាន​ទាំងភ្នែករលោងហាក់គ្មានវិញ្ញាណក្នុងខ្លួន ដង្ហើមដង្ហក់…..វណ្ណញញឹម​ឌឺជននេះ​ហើយខ្សឹប៖

«ទុកខ្ញុំ ទៅឱ្យមាសសុទ្ធរបស់បង ដុតកម្ទេច​ចោល!» គេនិយាយតិចៗក្ងួរ​ៗ ហើយខាំមាត់ឈានចាកចេញ។

ពុទ្ធិដា​ឆើតឆាយ បង្ហាញខ្លួនយ៉ាង​មាន​ទំនុក​ចិត្ត​លើកែងស្បែកជើង​តូចខ្ពស់។ ​​វត្តមាន​នាងរាំងនៅ​ចំមាត់ទ្វារ​ដោយបន្លឺ​ឡើងមួយៗ៖

«២លាន៦សែន ខ្ញុំវេរទៅគណនេយ្យក្រុមហ៊ុន!»

​មាត់ក្រហមរបស់នាង​វាចាផង តែភ្នែក​របស់​នាងទម្លាក់​ចុះ​មក​លើសក្តា​វណ្ណ ស្រទន់​តែល្ហល្ហេវ។

​ពេលឡូយភាំងក្នុងការភ័យខ្លាច ពុទ្ធិដានិយាយបន្ថែម៖

«ខ្ញុំនឹងឱ្យវណ្ណ ចាកចេញ!»

«អ្នក…..អ្នកនាងពុទ្ធិ​ដា​!» ឡូយវាចាទីទើរជាមួយកាយវិកា​រ​ដោយ​ក្តី​គោរព​​។ ពុទ្ធិដា ងាកបន្តិចតែមិនសម្លឹងឡូយទេ នាង​និយាយកាត់គេតែម្តង៖

«​ឱ្យគណនេយ្យបង្ហាញឯកសារមក ថាសក្តាវណ្ណ​ត្រូវសងប៉ុន្មាន មិនអ៊ីចឹងទេ ខ្ញុំនឹងឆែកថា​ត្រឹមត្រូវឬអត់ ខ្ញុំឱ្យមេធាវីខ្ញុំធ្វើការ!»

ឡូយហក់មកប្រុងខ្សឹបសួរថា នាងកំពុងគិតអីចង់ប្រឆាំងបងប្រុសខ្លួនឯងនិង​​ឯកនគរដែលនាងកំពុងមានហ៊ុន តែស្រីអភិជន​កៀសចេញ ដោយ​ដើរ​ទៅ​ខាង​សក្តាវណ្ណហើយនិយាយ៖

«វណ្ណ! វណ្ណមានសេរីភាពហើយ! ទៅចុះ! ទៅរកអង្គលក្ខិណា​ហើយសប្បាយចិត្ត​ជាមួយគ្នា​វណ្ណគ្មាន​ ជំពាក់អីនឹង​កន្លែងនេះទេ អីក៏ដោយ!»

វណ្ណដៀងមកសម្លឹងនាង​។ ភាពស្មោះសកើតមាន​ក្នុងកែវភ្នែកនារីអ្នកមាន​។ គេគិតមិនយល់ទេថា ហេតុអ្វី ប៉ុន្មាន​ម៉ោងសោះ….ពុទ្ធិដា​បានផ្លាស់ប្តូរ។

ជំពូក

តម្លៃនៃសេរីភាព

ផ្ទៃមេឃត្រូវបានលាបពាសទៅដោយរស្មីពណ៌មាសយ៉ាងស្រទន់។

វណ្ណនិងពុទ្ធិដា អង្គុយនៅខាងក្រោមឆ័ត្រពណ៌សនៃហាងកាហ្វេក្បែរដងទន្លេចតុមុខ។  ពិភពលោក​នៅ​ជុំវិញ​ពួកគេប្រែជាស្ងប់និង​​សន្តិភាព។

«មកអង្គុយនៅហ្នឹងធ្វើអីវណ្ណមិនទៅរកគេ?»

«គេមាន…..អ្នកកំដរដែលល្អជាងខ្ញុំហើយ!»

ប្រុសតបដោយសម្លឹងកាហ្វេខ្មៅក្រឹបពីរពែងដាក់ចុះមកនៅនឹងមុខ​ពួកគេ។ ក្លិនទឹកក្រមៅ​ដ៏​ឈ្ងុយឈ្ងប់​បានទាញបេះដូងវណ្ណឱ្យកក់ក្តៅព្រោះរំពឹងគិតថា អង្គ…..កំពុងមាន​ក្តីសុខមួយ ជ្រះស្រឡះ​និង​ប្រកប​ដោយសេរីភាព។

គេញញឹមតិចៗហើយបន្ថែម៖

«ហោចណាស់ ខ្ញុំបានធ្វើអ្វីមួយដើម្បីគេ!»

ពុទ្ធិដាគ្រវីក្បាលតិចៗហើយសួរនាំ៖

«គិតថា នាងមានអ្នកទីបី?»

វណ្ណមិនឆ្លើយ​តែលើកកាហ្វេលេបទាំងក្តៅគគុក។ ពុទ្ធិដា​ទាញយកមកវិញ​ហើយសួរបន្ទាន់៖

«វណ្ណគិតថា អង្គលក្ខិណា​នៅជាមួយ​មេរបស់G-Brother ?»

គេសម្លក់ពែងកាហ្វេ​ហើយសើចជូរចត់ មិនមាត់មិនក។

ពុទ្ធិ​ដាដកដង្ហើមធំហើយនិយាយ៖

«រឿងមិនដូចវណ្ណគិតទេ!»

—————

យប់មិញពេលសក្តាវណ្ណបាន​ចាកចេញពីដីទំនេររបស់អង្គទាំងតូចចិត្ត​……

ក្រោមព្រះចន្ទពាក់កណ្តាល មេឃរលឹមតិចៗហើយស្ងប់ស្ងាត់…

ដីទំនេររបស់អង្គ បំភ្លឺដោយអំពូលពណ៌មាស​លាយនឹងពន្លឺព្រះចន្ទពណ៌ខៀវខ្ចី។ វាយោបោកបក់នាំយកក្លិនផ្ការាត្រី និងលម្អងស្មៅ មកថែចិត្ត​មនុស្សស្រីដែលកំពុង​ខូចចិត្ត។

ភ្លើងហ្វាឡាន​របស់អ្នកចម្រៀងប្រុសបាន​រលត់ទៅបាត់ តែភាពខូចចិត្ត​របស់វណ្ណ​បន្សល់នៅទីនេះ កន្លែងនេះ ក្នុងបេះដូង​ដ៏ធ្ងន់នេះ។ អង្គលក្ខិណា​ ឈរស្ងៀម នាងឱបដៃទប់ទល់នឹងអារម្មណ៍ត្រជាក់​ឯកានារាត្រីវែងអន្លាយមួយដែលគ្មានគេ។

វីរះ​នៅ​ក្បែរៗ​នាង តែCEOម្នាក់នេះ មិនដែលជំនួសវណ្ណបានស្រាប់ហើយ​។

ទាំងចៅហ្វាយនិង​កូនចៅ ស្ងប់ស្ងៀម​មើលទៅ​ផ្លូវលំ​ដែល​វណ្ណទើបនឹងបោលជំនិះចាកចេញ។ ភាព​ស្ងៀមស្ងាត់របស់អ្នកទាំងពីរ ឆ្លុះបញ្ចាំងគ្រប់យ៉ាង ច្បាស់ជាងហា​និយាយទៅទៀត។

​ចុងក្រោយអង្គវាចាតិចៗសារភាព៖

«ខ្ញុំ….សុំទោស! វណ្ណ….វណ្ណបានយល់ច្រឡំ​…!»

 វីរៈ​ងើបមុខមក​យឺតៗ។

គេគ្មានទេភាពខឹងសម្បា ប៉ុន្តែ….អ្វីផ្សេង….

 «អត់ទេ អង្គ!…ប្រហែលជា វណ្ណ មិន….ច្រឡំ​ទេ»

អង្គមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលយឺតៗ ខណៈសំឡេងញ័រៗរបស់​វីរៈទៅជាស្រាលជាងមុន ហើយ​មុខគេក្រហមជាមួយក្តី…អៀនប្រៀនមួយដែលសាមីខ្លួនកំពុងជម្នះ​។ ចៅហ្វាយប្រុសពោលតិចៗ តប​ទៅ​នឹង​កែវភ្នែករលើបរបស់នាង៖

«ព្រោះ…» វីរៈខាំមាត់….«ខ្ញុំស្រលាញ់… អង្គពិតមែនហើយ! ព្រោះខ្ញុំញញឹមតែពេលណាឃើញអង្គញញឹម ហើយខ្ញុំ…ខ្ញុំបាត់បង់ខ្លួនឯងរាល់ពេលឃើញអង្គឈឺចាប់! ដូចល្ងាចនេះ…..យប់នេះ!»

«បាន…..បានហើយ!» នាងនិយាយកាត់ខ្សាវៗដោយមិនដឹងខ្លួនហើយងាកចេញ។

 វីរៈស្ទុះមកក្បែរ ខណៈភ្នែករបស់អង្គ ភ្លឺ និងធំជាងមុនដោយការភ្ញាក់ខ្លួន។ ស្រីម្នាក់នេះមិនចង់ជឿ ឬស្តាប់អ្វីដែលនាងទើបនឹងបានឮទេ។

…..​នាងដើរថយក្រោយបន្តិចពេលវីរៈព្យាយាម៖

«អង្គ ប្រហែលជា….សក្តាវណ្ណ….និយាយត្រូវ! ខ្ញុំ….ចង់ មើលថែអង្គ ឱ្យបានល្អជាង…ពេលនេះ!»

«អត់ទេ!» នាងភ្លាត់មាត់មកទៀត ខ្សាវៗ​តែក្នុងសភាពហួសចិត្ត​ពេញលើផ្ទៃមុខ។
​វីរៈ​ប្រុង​ចូលមកទៀត បំណាច់នឹងសារភាព​គេចង់បកស្រាយឱ្យអស់តែ…..នាងរាដៃ។ ស្រីឃើញបុរសនេះផ្អាកជំហា​ន ព្រោះមិនចង់បំពាននាង…..គេជាមនុស្ស​ល្អ…..តែពេលនេះ មិនមែន​ជាវេលាមក​សាក​គិត​វិភាគពីបុរសណាទាំងអស់។

អង្គបិទភ្នែករបស់បណ្តោយឱ្យ​ទឹកភ្នែកស្រក់មកឆ្វាច។

បបូរមាត់ទន់ភ្លន់របស់នាង ខំទប់ទល់នឹងសម្ពាធ។ ពេលនេះ…..កាលៈទេសៈនេះ អង្គដឹងថា នាង​មិន​មែន​​ត្រឹម​បាត់បង់សង្សារទេ តែ……សូម្បីចៅហ្វាយដ៏ល្អម្នាក់នេះ ក៏​ថែមិនគង់ដែរ។

«វីរៈ» នាងហៅគេ​បានប៉ុណ្ណឹង ក៏លេបដង្ហើមតឹងណែន​។

ខាងប្រុសយល់សភាពរបស់នាង​ណាស់។ គេសែនវេទនាចិត្ត​ដូចគ្នា គេប្រឹងវាចា៖

«កុំ តឹងតែងពេកអង្គ! កុំមានសម្ពាធ!»

«ខ្ញុំមាន​រួចទៅហើយ!»

«ខ្ញុំសុំទោស! ខ្ញុំអត់មានចេតនា​ទេ!»

អ្នកកវីគ្រវីក្បាល ហើយនិយាយតិចៗ ព្រោះពិបាកហាមាត់៖

«លោកជាមនុស្ស​ល្អ!»

ភ្នែកស្រីព្រិល ព្រោះកាន់តែនិយាយទឹកភ្នែកកាន់តែធ្លាក់៖

«ទន់ភ្លន់ ចិត្តល្អ ឱ្យតម្លៃខ្ញុំ….» និយាយដល់ត្រឹមនេះ តរុណីត្រូវងាកមកប្រឈមមុខនឹងគេពេញទំហឹងជាមួយកែវភ្នែកទាំងគូរលោងយំយែក។  សំឡេង​របស់​នាង​រឹត​ញាប់​ញ័រ​ជាមួយនឹងទម្ងន់នៃ​សម្ពាធ​មនោសញ្ចេតនា។

«យល់!​….តែ…..ឱ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្តកើតអត់…​បើអង្គមិនសប្បាយចិត្ត​សោះជាមួយវណ្ណ?»

គេពោលភាសាបេះដូងហើយ ក៏ត្រូវទម្លាក់ភ្នែកសម្លឹងចុះក្រោមព្រោះមានអារម្មណ៍ថា ការធ្វើជាអ្នកទីបី​គឺខុសៗចំពោះឧត្តមគតិខ្លួនឯង តែ…..បេះដូងនេះ ចង់ការពារនាង។

កម្រាលស្មៅរេ​រាំ​នៅក្រោម​ជើងរបស់គេ ដូចជាធម្មជាតិកំពុង​តែ…..ធ្វើអ្វីម្យ៉ាងចំអកដល់ពាក្យ​សារ​ភាព​របស់គេ។

​សំឡេង​អង្គលាន់មកពន្យល់ខ្សឹបៗ៖

«​ខ្ញុំ​ទទួល​​ស្គាល់​ថា ស្រលាញ់សក្តាវណ្ណ មានន័យថា កំពុងយល់ព្រមជាមួយការខូចចិត្ត។ ខ្ញុំទទួលយក ថាខ្ញុំប្រហែលជាយំតែម្នាក់ឯងនៅពេលយប់ ហើយឆ្ងល់ថា តើគេជ្រើសរើសខ្ញុំឬ​ភាពមានះ​របស់​គេ​ ប៉ុន្តែ….ខ្ញុំក៏ដឹងដែរ ខ្ញុំព្រម!!!»

នាង​សម្លឹងវីរៈទឹកភ្នែកនាងហូរ ទ្រូងប្រុសដែលកំពុងស្តាប់ សឹងប្រេះបានជាបំណែករាប់មិនអស់​។

នាង​គ្រវីក្បាលតិចៗ ហើយនិយាយបន្ត៖

«​ខ្ញុំអាចរស់របៀបហ្នឹង…..តែ បើឱ្យខ្ញុំឈប់ស្រលាញ់គេ….ខ្ញុំពិបាករស់បានណាស់​…មើលចុះ! ដូចពេល​នេះអ៊ីចឹង​ ខ្ញុំនឹកគេបាត់ទៅហើយ ឃើញទេ….គេចេញទៅមិនទាន់បានប៉ុន្មាន​ផង ខ្ញុំដកដង្ហើមមិនចង់រួចទៅហើយ!»

វីរៈ​ងើប​មុខ​យឺតៗ​ដើម្បី​សម្លឹងកែវភ្នែកកម្សត់ៗរបស់នាង​។

ស្នេហាពិត…របស់ស្រីម្នាក់នេះ មិនមែននាង​​រាប់ចំនួនក្តីស្រលាញ់ដែលនឹង​ទទួលបាននោះទេ តែ នាង​ចង់…ផ្តល់ឱ្យគេ។

«សក្តាវណ្ណ!»

វីរៈខ្សឹបតិចៗបែបនេះហើយ​ ថ្គាមគេខំទប់ការខឹងសម្ងាត់មួយ។

ផ្អាកបន្តិច គេបិទភ្នែក រម្ងាប់​ភាពច្រាស់ច្រាល់​។ មិនយូរទេចៅហ្វាយរូបនេះឈាន​​ចូល​ទៅ​ជិតស្រី​ល្អ​  ហើយ​អង្អែល​សក់​នាង​ថ្នមៗ​នៅ​ពី​ក្រោយ​ក្បាល។

«ដូចគ្នា! ការស្រលាញ់របស់ពួកយើង មិនរំពឹងលើការទទួលយកទេ គឺផ្តល់ឱ្យ! ខ្ញុំនឹងនៅទីនេះ ក្បែរអង្គ​ជានិច្ច​ ដើម្បីជួយអង្គ​រើសបំណែក ខូចចិត្ត​…យកមកផ្គុំឡើងវិញ!»

នាង​ហា​មាត់​ប្រុង​និយាយ នាង​ប្រុងប្រាប់គេថា មានស្រីជាច្រើនដែលសមនឹងគេ រង់ចាំគេ​….តែ​CEOម្នាក់នេះ លើក​ម្រាម​ដៃដាក់តម្រឹមមាត់ ហាមនាងនិយាយ។

ប្រុសស្រដីបន្ត៖

«តស់! ទៅវិញ! ទៅរកគេ!»

នាងមើលមុខ​បុរសនេះភ្លឹះៗ វីរៈខ្សឹបមកទៀត៖

«អង្គមិនដណ្តើម តែអង្គត្រូវប្រាប់គេឱ្យច្បាស់​…..ប្រាប់ពាក្យដែលអង្គប្រាប់ខ្ញុំមុននេះ! ប្រាប់គេទៅ ថាអង្គពិបាកដកដង្ហើម ពេលគ្មានគេ! មក! ខ្ញុំជូនទៅ!»

  នាងញញឹមងក់ក្បាល។

នាង​កំសាក​ណាស់ជាមួយវណ្ណ តែពេលនេះ វីរៈជាភាពក្លាហានរបស់នាង​។​ នាង​សើចទាំងទឹកភ្នែក ធ្វើឱ្យនាយចៅហ្វាយសើចវិញដូចគ្នា។

​តាមផ្លូវឆ្ពោះទៅរកឡាន វីរៈប្រាប់នាងស្រាលៗ៖

«ចាំណា៎ ស្នេហាស្មោះមួយ មិនមែនជាការសន្យាថាអង្គ​នឹង​មានសុភមង្គលនោះទេ! វាគ្រាន់តែជាជម្រើសប៉ុណ្ណោះ ចំណែក​ការថែរក្សាវា ឱ្យម្នាក់ទៀតបានដឹងផង ទើបជាសុភមង្គលពិត!»

ទោះបីជា ការចាកចេញនេះមានន័យថា ឈឺចាប់ តែគេយល់ថា អ្នកដែលគួរទៅគឺគេ។ គេមិនខ្វល់ថា​នេះ​​ជាការសម្រេចចិត្ត​រហ័សពេល ឆោតពេក ឬក្មេងសេចក្តីពេក តែចិត្ត​គេ ពិតជាពេញចិត្ត​នឹងឱ្យនាងបានសុខទាំងដែលពេលនេះ អង្គុយបើកឡាន​ម្នាក់ឯង​មានអារម្មណ៍ថា ទីក្រុងឬសូម្បីពិភពលោកទាំងមូលកំពុងផាត់គេចោល។

យប់នេះស្ងាត់ពេកហើយ រាល់ស្នូរដកដង្ហើមតឹងថប់នេះបណ្តាលឱ្យអ្នកចម្រៀងមានអារម្មណ៍ថា ជម្រៅ​នៃនៃការសម្រេចចិត្តអត្តនោម័តិ​នេះ មិនបានធ្វើឱ្យគេធូរស្បើយក្តីក៏គេសង្ឃឹម​ថា ខាង​នាង​មុខ​តែ​មាន​សន្តិភាពចិត្ត​។

«ឱ្យពួកគេបានសុខជាមួយគ្នាចុះ! យើងជាចំណែកលើស!»

គេរអ៊ូតិចៗហើយបង្កើនល្បឿន។ គេគិតថា រឿងរ៉ាវបានដោះស្រាយចប់ហើយ…..គួរណាស់តែធូរ​ឬស្រាល​….ម្តេចបានជាតឹងចិត្ត​ ថប់ដង្ហើមម្ល៉េះ?

«ត្រឹមអ្នកចម្រៀងហេងស៊យម្នាក់! គេជាC-E-O»

និយាយប្រាប់ខ្លួនឯងយ៉ាងជូរចត់​ ហើយនឹកឃើញដល់សភាពរបស់នាង​ដែលមិនសប្បាយចិត្ត​​ជាខ្លាំង​ ទឹកមុខ​ នាង​សភាពលង់ក្នុងវិបត្តិរបស់នាង​…..គេស្អប់ខ្លួនឯងរឹតតែខ្លាំង។

«ហើយ….បងនឹង​ចាក​ចេញ​ពី​ឯក​នគរ…..ចាកចេញពីកន្លែងអស់នេះ….អង្គ! យើងមិនបាច់ឃើញគ្នា​​ មិនបាច់ទើសទាល់គ្នាទៀតទេ​ សក្តាវណ្ណម្នាក់នេះក៏មិនពិបាកនឹងស្តាប់បទដែលអូនសរសេរឱ្យអ្នកណា​ច្រៀងដែរ!​»

យើងនឹងចាក​ចេញ​ពីពិភពតន្ត្រី លែងមាន​គេណាមក​​ចាប់អារម្មណ៍​ គឺ…​មាន​ន័យ​ថាអង្គ​អាច​ងើបទៅ​មុខ​ដោយ​គ្មាន​ការ​រារាំង ដោយមិនទើសចិត្ត ហើយក៏មិនចាំបាច់​ខ្លាច​ថា ​ប្រជែង​គ្នាជាមួយកន្លែងមួយ ​ដែលមាន​ប្រុសដែលអូនធ្លាប់ឱប​នៅហ្នឹង…..

គិត​​ជាមួយចរន្តនៃក្តីឈឺចាប់ដែលបង្ហាញ​រូបរាង​ជាសម្ងាត់តែអាចកាត់យ៉ាងជ្រៅស្មើមុខកាំបិតមុត​ស្តើង​​​មួយ។ ក្តី​សុបិន​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​សក្តាវណ្ណ​​ ក្នុង​ការ​ច្រៀងលើឆាក ​ការ​សម្តែង ​បាន​នាំ​គេ​មក​ដល់​សង្គ្រាម​​ចិត្តសាស្ត្រ​ដ៏ឃោរឃៅក្នុងពិភពអ្នកលេងដែលសម្លាប់គ្នា​ដោយស្រទន់និងពិសពុល។

គេស្អប់គ្រប់យ៉ាង តែអង្គ……នៅតែជាអនុស្សាវរីយ៍ដ៏ល្អរបស់គេ។

ទឹកភ្នែកប្រុសអ្នកចម្រៀងស្រក់រលើបកែវភ្នែក នេត្រាទាំងសង​ប្រែជាក្រហមស្រស់សង្ហាបំផុត។​

គេមិនចង់បានចុងបញ្ចប់បែបនេះឡើយ។ តែ…..ចុងបញ្ចប់មួយដែលត្រូវតែមាន​ម្នាក់ក្នុងចំណោមគូបដិបក្ខពីរនាក់ ត្រូវដួលចាញ់​និងបាត់ខ្លួន​…..អ្នកនោះជាគេទៅចុះ។

កាលពីយប់មិញ…..

នៅក្នុងបារដែលមានពន្លឺភ្លើងទាក់ទាញម្តងស្រទន់ ម្តងពុះកញ្ជ្រោល​ វណ្ណបានលើកជាតិស្រវឹង មួយហើយ​មួយទៀតបណ្តាលឱ្យអ្នកដែលតាមដានគេមើលពីចម្ងាយក៏អាច​ដឹងបានថា  ភ្លើង​កំពុងឆេះ​ក្នុងជីវិត​ឯកជនរបស់តារាថ្មីដ៏ល្បីឈ្មោះម្នាក់នេះ។

​បំពង់ក​​របស់​នាយ​ស្ទះ​ណែន​ពេញដោយវិបត្តិដែល​គ្មានពាក្យពេចន៍​អាចនឹងមកសម្រាយបាន។

​អង្គ ​ក្បត់គេឬ​មិនបានប្រជែងគេ​​ វាមិនសំខាន់ទៀតនោះទេពេលនេះ​។ ​ការ​ពិតនៃជម្លោះ គឺ​ការ​ស្រមៃ​​នៃជោគជ័យ​និងទំនាក់ទំនងរវាងពួកគេ។

​គេនិងនាង​បាន​​ចំណាយ​ពេលវេលា​តស៊ូមកយ៉ាង​ច្រើន​ដើម្បី​​អាជីព ប៉ុន្តែ ដោយសាររឿងរ៉ាវរបស់ផលិត​​ករ​ពិស្តារមុនពេលស្លាប់ បានទទួលស្គាល់នាង​ ​ហើយអង្គ​បានក្លាយជាកូនអុកមួយរវាងជម្លោះផលិតកម្មយក្សា​ពីរ។

នៅក្នុងប្រទេសនេះ ក្រៅពីឯកនគរនិងG-Brother វណ្ណនិងអង្គគ្មានកន្លែងនៅទេ បើចាកចេញ គឺគេចេញពីការងារនេះទាំងស្រុងតែម្តង។ ប្រុសច្បូតមុខ។ វាឈឺស្រេចទៅហើយពេលស្រីដែលយើង​ស្រលាញ់​និងឱ្យតម្លៃខ្ពស់ ​ទៅសរសេរចម្រៀងឱ្យប្រុសដទៃច្រៀង ហើយមកប្រជែងនឹងយើងទាំង​ដែល​​យើង​នៅ​ផ្ទះជាមួយគ្នា ដេកគ្រែតែមួយ…..តែរឹតតែឈឺបើអង្គបោះបង់ចោលទេពកោសល្យ​របស់​នាង​ហើយចាកចេញពីការងារតន្ត្រីនេះដោយសារទំនាស់ជាមួយឯកនគរ ហើយសង្សារនាង​នៅជ្រកទ្រនំមួយនោះ។

​ «ស្រាមិនអាច​លុបការពិតបានទេ!​»​ សំឡេង​ស្រទន់​បន្លឺ​ឡើងមកពីក្រោយ​បណ្តាលឱ្យគេ​ងាកទៅមើល​​។ ពុទ្ធិដា ទម្លាក់កាយល្វតល្វៃរបស់នាងមកលើកៅអីខ្ពស់ក្បែរអ្នកចម្រៀងស្រស់សង្ហា។

រ៉ូបភ្លឺរន្ទាលរបស់នាង ជាឈុតរចនាលំដាប់ ចាយលុយរាប់ពាន់ដុល្លារ។

ដៃនាង​ឱប​នូវកូនកាបូបតូច​តម្លៃម៉ឺនៗ។

គ្រឿងអលង្ការទាំងអស់របស់នាងចាប់ពន្លឺឆ្វេចឆ្វាចរំខានសក្តាវណ្ណឱ្យនឹកឃើញដល់បងប្រុសស្មើមេឃ​របស់នាង។ បុរសនោះដឹងមុនហើយថា អង្គនៅជាមួយG-Brother​ជានិច្ច ​ហេតុអ្វីគេ​ដាក់វណ្ណឱ្យប្រជែងនឹងនាង​ដល់កម្រិតបកក្រោយលែងរួចបែបនេះ។

វណ្ណលើកស្រាក្រេបធ្វើវាហី លែងញញឹម​ដូចរាល់ដងក្រោមអារម្មណ៍ចម្លែក​របស់ពុទ្ធិដា។ នាង​​នៅ​ក្មេង មាន​កប់​ពពក ជា​មនុស្ស​ស្រី​ក្នុងចំណោមក្រុមដែលកើតមក​រមែង​តែងតែទទួលបាននូវអ្វីៗដែលខ្លួន​ចង់បាន។ វណ្ណគិត ហើយមិនខ្វល់ថា គេត្រូវ​តែផ្តល់ឱ្យនារីនេះនូវអារម្មណ៍ដឹកមុខ​ដូចដែលនាង​តែងតែចង់បាននោះទេ។

«ហើយ….ស្រាក៏មិនដោះស្រាយអីបានដែរ!»

នាងថាទាំង​សម្លឹងលំហូរទឹក​ពណ៌​មាស​ក្នុង​កែវត្រូវបានអ្ន​កបម្រើស្រាចាក់មកឱ្យ។

«ខ្ញុំមិនមកកន្លែងនេះដោះស្រាយអ្វី ឬបំភ្លេចអ្វីនោះទេ!» វណ្ណតបស្រទន់។

«ដកឃ្លា?» នាងសួរផ្ទាន់ខណៈជាតិស្រវឹងត្រូវបានហុចមកដល់ ម្រាមស្រឡូនត្បៀតលើកមកទន្ទឹមមាត់។

«មកអបអរ!» គេតបខ្លីវិញដែររួចសើចសប្បាយទាំងងងឹតងងុលព្រហើនៗ។

នាង​មិនលេបស្រា​​បែរជាសំងំរង់ចាំស្តាប់ក្រែងវណ្ណនឹងបញ្ចប់ប្រយោគ តែគេញញឹម​គឃ្លើន នាង​ក៏ក្រេប​ភឹងហើយអស់រលីង។

វណ្ណបើកភ្នែកធំៗមុនពេលសើចបន្ថែម​ហើយទះដៃស្រាលៗ។

«អស្ចារ្យ​!​»​

គេសរសើរបែបបញ្ចើចធ្វើឱ្យនារីអភិជនខឹង​ហើយអុកកែវទៅឱ្យអ្នកចាក់បន្ថែមជាតិពុល។

«អបអរដែលបញ្ឈឺខ្ញុំបានសម្រេច?»

វណ្ណ​គ្រវីក្បាលតិចៗងាកមុខចេញ​៖

«អបអរដែលខ្ញុំរកឃើញគោលដៅពិតរបស់ខ្លួនឯង!»

«អ្វីទៅវណ្ណ?»

ពុទ្ធិដា​ចង់ដឹងរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់បុរសនេះណាស់ នាង​សួរហើយ​សម្លឹងគេដោយស្រទន់។ ផ្ទុយគ្នាទៅវិញ សក្តាវណ្ណ ប្រុសស្រពោនហើយលើកកែវបញ្ចប់ជាតិស្រវឹង។

នាង​នៅតែសម្លឹងមករង់ចាំ​គេក៏និយាយខ្សោយៗ៖

«ខ្ញុំនឹងបញ្ចប់បញ្ហា​! ខ្ញុំនឹងរើសយកមួយ រវាងស្នេហា​​ឬការងារ!»

ស្រីអភិជន​ធ្លាក់ទឹកមុខ តែពុទ្ធិដាមិនគិតថា បុរសដែលកំពុងឈានដើរយ៉ាងជោគជ័យលើព្រំក្រហមម្នាក់នេះ នឹងសម្រេចចិត្ត​ចោលឱកាសដ៏ធំនៅក្នុងជីវិត ទៅរើសយកស្រីកវីនិពន្ធតូចតាចម្នាក់នោះដែរ​។ មិនអាចទេ!!!…..ទោះអាច ក៏បងប្រុសនាងមិនឱ្យគេទៅងាយដែរ។ សក្តាវណ្ណជាមនុស្ស​របស់​ឯកនគរទៅហើយ ឥន្ទវង្សចាយជាមួយគេមិនតិចឡើយ ដូច្នេះគេទៅណាក៏មិនរួចដាច់ខាត ពុទ្ធិដា​​ដឹងចិត្ត​បងប្រុសនាងច្បាស់។

 ឃើញសភាពអ្នកចម្រៀងសែនក្រពុលមុខ​ នារីនេះមិនមានមធ្យោបាយអ្វី មានតែបន្ទន់ឥរិយាបថលួងលោមគេ៖

«វណ្ណ! ខ្ញុំគិតថា…..វណ្ណត្រូវការសម្រាក! អ្វីៗក្នុងលោកនេះរាងផ្លាស់ប្តូរល្បឿនបន្តិច គ្រប់គ្នា​សុទ្ធ​តែ​….​បត់​មិន​ចង់ទាន់ទេ! អូខេ! វណ្ណហត់ហើយ សម្រាកសិន ឱ្យនរណាម្នាក់….បានមើលថែវណ្ណម្តង អូខេ​ទេ?»

នាង​ប្រើម្រាមដៃមួយមកប៉ះលើខ្នងដៃនាយ…..

បុរសរេភ្នែកសម្លឹងកាយវិការ​​ស្នេហារបស់ស្រីស្អាត។ គេដឹងថា….នាងគិតថាគេស្រវឹង…..មិនយូរទេ ជាមួយ​ដង្ហើមធំនិងទឹកមុខពិចារណា គេសម្រេចចិត្ត​ចាកចេញពីរឿងអស់ទាំងនេះទោះណាជាលទ្ធផល​​នឹង​សងមកវិញក្នុងទម្រង់បែបណាក្តី។

«កំហឹង….និងទុក្ខសោកអាចធ្វើឱ្យបងពិបាក ​តែមិនអាចឱ្យបងភ្លេចថាបងជាអង្គណាទេអង្គ!»

គេគិតទាំងដកដៃមកវិញហើយ​លើក​​ច្បូតមុខ​ដោយបាតដៃធំ សើមនិងក្តៅៗ។ ពេលដែលកន្ទុយភ្នែក​ឃើញនាងសម្លឹងមកតូចចិត្ត គេ​ងក់​ក្បាលរួចលូកយកកាបូប។

គេបង់ប្រាក់ទាំងឱននិយាយក្ងួរៗ៖

«​សុំទោស ពុទ្ធិដា ខ្ញុំមិនគិតថា ចង់ឱ្យអ្នកណា​ចូលមកពិបាកជាមួយការដោះស្រាយរឿងជីវិតខ្ញុំទេ»

​ដោយ​បន្សល់​ស្នាម​ញញឹម​មួយឆ្វាច មានចំហាយ​ស្រឿងៗ​និងខូច​ចិត្ត បុរសសង្ហា​បំផុតនៅឯកនគរ បានក្រោកទាញយករាងកាយខ្ពស់ស្រាវចាកចេញ។

មកដល់ខាងក្រៅ ទី​ក្រុង​នារាត្រីកាលពេញទៅដោយ​ចំហាយ​ខ្យល់ត្រជាក់ល្ហឹម​ស្រស់ស្រាយ​ទូលាយ​​​​ជាង​ក្លឹប​ខាង​ក្នុង គំនិតតវ៉ានឹងសម្ពាធជីវិត បាន​​ថមថយអានុភាព​ញ៉ាំង​ឱ្យសន្ទុះចិត្ត​កំលោះ​បាន​​ស្ងប់បន្តិចវិញ។ គេដើរតម្រង់មករកចំណតដោយចុច​បញ្ជាសោ​ពីចម្ងាយ។

នៅ​ពាក់​កណ្តាល​ផ្លូវ ​គេ​ឮ​សំឡេងមួយ​ដែលមិន​ធ្លាប់​ស្គាល់។

 «យកអារម្មណ៍មកសម្រេចជោគវាសនាមិនមែនជាមធ្យោបាយទេ!​»

ប្រុសជ្រួញចិញ្ចើមតិចៗ​ហើយងាកមើល​រកប្រភព។ ម្ចាស់សម្លឹងជានារីម្នាក់ មានវ័យប្រមាណ៣០ឆ្នាំ រាងរាវ​និងប្រកបដោយរូបសម្ផស្ស។ ដ្បិតនឹកមិនទាន់ឃើញ តែដូចធ្លាប់ស្គាល់…….។

នាង​សម្លឹងមកគេ បញ្ជាក់ថា ពិតជានិយាយមករកគេ។

សក្តាវណ្ណ​រេភ្នែកសម្លឹងជុំវិញមិនឃើញអ្នកណាក្រៅពីនាយនៅទីនេះ គេ​ក៏ដកដង្ហើមវែងហើយសួរតិច​ៗ​៖

«និយាយ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​?​»

​នារីនោះពិតជាបោះជំហាន​មកដោយជឿជាក់​។ គេមិចភ្នែកពិនិត្យរបៀបដែលនាងកាន់កាបូបយ៉ាងជឿជាក់ ហើយ​ដើរស្ទាត់ជំនាញ​លើស្បែកជើងកែងតូចខ្ពស់ជំទើត។

«ភរិយាបងពិស្តារ​?​»

គេធ្លាប់ឃើញអ្នកស្រី​រាជនីផ្ទាល់ម្តងគត់គឺនៅថ្ងៃបូជាសពប្តី រីឯក្រៅពីនេះ វណ្ណ​ធ្លាប់​តែឃើញស្ត្រីស្ងប់​ស្ងាត់​ម្នាក់នេះ តាមទស្សនាវដ្តី ហើយឃើញជាយូរមកហើយតាំងពីនាងនៅក្មេងវ័យ។

​ស្ត្រីមេម៉ាយ​ដ៏ស្រស់ផូរផង់ ដែល​ធ្លាប់​មាន​កិត្តិនាម​និងការ​គោរពខ្លាំង​ក្នុង​ឧស្សាហកម្មមួយ​នេះបានបាត់ខ្លួនចេញពីពិភពដូរតន្ត្រីក្នុងនាមជាអ្នក Record Labels ​ដែលធ្លាប់មាន​អ្នកចម្រៀងជាច្រើនណាស់​​​ចង់ធ្វើការជាមួយនាង​។ ពេលនាង​មាន​ស្វាមី ជាតន្ត្រីករ​អាជីពកម្រិតពានរង្វាន់ពិភពលោក ក៏ជា Songwriters & Composers ក្នុងបេះដូងយុវវ័យនា​សម័យកាលនោះ ក្រោយមកថែមទាំងក្លាយជា Music Producers ​ដ៏ធំរបស់ G-brother នាងបានបាត់ចេញពីពិភពសិល្បៈ។

យប់នេះ រាជនីមកធ្វើអីនៅទីនេះ?

នារីដែលមាន​ទឹក​មុខ​ញញឹមស្ងប់បានឈានមកដល់ក្បែរ ធ្វើឱ្យវណ្ណ​ត្រូវចំហ​មាត់ជាមួយវត្តមាន​នាង​​។

ដោយឃើញថា​យុវបុរសសម្លឹងមកភ្ញាក់ផ្អើល សង្ស័យ ហើយគ្មាន​សំណួរ នាងផ្តើមសើចតិចៗដូចជា​ចំអក។

«យើងចូលឡាននិយាយគ្នាទេ?!»

គេព្រិចភ្នែក ហើយទាក់ទើរ រួចចង្អុលទៅឡាន​គេ។

វណ្ណយល់ថា គេគោរពនារីនេះព្រោះប្រវត្តិនាង​ និងគុណសម្បត្តិដែលស្វាមីនាងមានក្នុងជីវិតអង្គ។ ពេល​ចូលដល់ បែរជារាជនីនិយាយរឿងផ្សេង៖

«ចាកចេញពី ឯកនគរជាជម្រើសល្អមួយ!»

វណ្ណ មិនងាកមកព្រោះនៅក្បែរគ្នាពេក តែចិត្ត​គេនឹកដល់អង្គ។ មិនមែនវណ្ណ​មិនឆ្ងល់ឡើយថា នាង​មកទាំងកណ្តាលយប់ព្រោះរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេតើមានហេតុផលអ្វី? នាងតាមដានគេតាំងពីពេលណា​ហើយមានចេតនាបែបណា? តែគេនៅស្ងៀមស្តាប់ព្រោះឃ្លានេះ នាងនិយាយត្រូវនឹងអ្វីដែលគេ​តាំង​ចិត្ត​​….​

«ពិភពសិល្បៈ មិនសមនឹងមនុស្ស​ដែលមាន​ស្នេហាស្មោះទេ! បើយើងមិនអាចដូរគេគ្រប់គ្នា​ក្នុងវិស័យ​នេះ គ្រប់គ្នា​នឹងមកប្តូរយើង!»

ប្រុសឮហើយជ្រួញចិញ្ចើមគិត។ មិនយូរទេ គេដាក់សំណួរតិចៗ៖

«បងចង់បានអី?»

ស្ត្រីញញឹម​តិចៗងាកសម្លឹងទៅក្រៅ អាការៈដូចជាបាននឹង​កំពុងតែ​ចំអកសំណួររបស់គេ។

«បងចង់សងសឹក​ឯកនគរ​ព្រោះរឿងស្វាមីបង?»

នាង​ឈ្ងោកមុខសម្លឹងកាបូបខ្លួនឯងហើយញញឹមដដែល។

«ខ្ញុំហត់ណាស់! ខ្ញុំហត់នឹង​រឿងគុំកួនគ្នា​ចុះឡើង​ដែលធ្វើឱ្យអង្គនិងខ្ញុំត្រូវមាន​ថ្ងៃនេះ! ថ្ងៃដែលពួកយើង សឹងតែ…..បែកគ្នា! សួរថា ពួកខ្ញុំខុសអី? ស្នេហា​នេះ ខុសអី?»

សក្តាវណ្ណ​សរសើរខ្លួនឯងដែរ ដែលជាតិស្រវឹង​ជួយឱ្យគេនិយាយចេញមក​បានយ៉ាង​ច្រើននូវបណ្តាពាក្យពេចន៍ដែលពេលធម្មតាមិនអាចនិយាយ។

«ចុះ​បើ​ស្នេហា​ជា​អ្វី​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​យើង​បាត់​បង់​​គ្រប់​យ៉ាង?» រាជនីញញឹមសួរចាក់មកវិញយ៉ាងក្រៀមក្រំ។

វណ្ណសើចយ៉ាងវែង។ ងើយមុខផ្អែក​ក្បាលហើយសើចបន្តរដឹក។ ​អស់ចិត្ត​ គេបើកភ្នែកមកវិញហើយនិយាយ៖

«សម្រាប់បង? តែខ្ញុំ! បើអស់ពីអង្គទៅ ខ្ញុំគ្មានអីត្រូវបាត់បង់ទៀតទេ!»

រាជនីសម្លឹងគេ​ដោយកែវភ្នែកភ្លឺថ្លា។ សភាពស្រវឹងនេះ​បង្ហាញថា វាចាគេសុទ្ធតែចេញពីចិត្តមក គ្មាន​អ្វីគ្រប់គ្រងបានឡើយ។​

«ស្រលាញ់នាងតូចនោះដល់ម្ល៉ឹង?» ស្រីមេម៉ាយ​សួរតិចៗ។

«មិនមែនស្រលាញ់គេទេ តែគេជាជីវិតខ្ញុំ!»

ស្ត្រីឆើតស្រស់​​មិចភ្នែកគិត ទាំងរំភើប។ ពេលមួយ…..យូរណាស់មកហើយ នាងធ្លាប់ទុកអ្នកណាម្នាក់ ជាមនុស្ស​សំខាន់បំផុត….ជាងជីវិត​របស់នាង​។ សម្តីសក្តាវណ្ណយប់នេះ ហាក់​បានរំឭក​រាជនីពីអារម្មណ៍ចាស់ៗ រឿងរ៉ាវយុវវ័យ​ដែលបានរលត់តាមកាលវេលា ​តែបែរជាក្បែរនឹងអាច​បញ្ជាឱ្យជលនេត្រ​ស្រោចស្រក់ មកជាថ្មី​។

តែប្រហែលជា….នាង​អស់ទឹកភ្នែកយំហើយបានជានាង​ប្តូរទៅជាញញឹម។

«ខ្ញុំស្គាល់មនុស្សម្នាក់! នាង​បានចំណាយពេលជាច្រើនដើម្បីដេញតាមសុបិនខ្លួនឯង ចង់បង្ហាញខ្លួន​ឯង​ទៅក្នុងពិភពសិល្បៈ  តស៊ូដើម្បីបង្កើតកន្លែងមួយមាំទាំនៅក្នុងសង្វៀនប្រជែងដ៏ឃោរឃៅ! នាង​ស្គាល់​មនុស្សម្នាក់ ហើយផ្តើមស្រលាញ់គេ! ដំបូងគិតថា ស្រលាញ់គេ​ហើយគេនឹងនាំនាងទៅរកអ្វីមួយ​ពិសេសដែលនាង​ធ្លាប់ចង់បាន  ប៉ុន្តែ ក្រោយៗមក ពេលដែលនាងដឹងខ្លួនឯងថា បាននឹងកំពុងលះបង់​គ្រប់អ្វីពិសេសទាំងនោះ ឱ្យតែបាននៅជាមួយគេ​​…..ការដឹងនោះវាយឺតពេលនឹង​ដកខ្លួនទៅហើយ​!​»

​យប់​នេះ ជា​លើក​ដំបូង​មួយ ដែលវណ្ណ​បាន​មកឮសម្តី​និងសាច់រឿងដ៏អណ្តែតអណ្តូងមួយ​ចេញពីមាត់​​មនុស្ស​ម្នាក់​​​គេ​មិន​ស្គាល់​ មិន​ធ្លាប់​រំពឹងទុកមកពីមុនសោះ។

ចេះតែ​ងឿង​ឆ្ងល់​ថា តើ​រាជនី​មានល្បិចកលអ្វី? គេគិតថា តើគេនិងអង្គ មានត្រា G-Brother និង​ឯកនគរមកកៀបសងខាងមិនទាន់គ្រប់ ឥឡូវលេចចេញមកថែមម្នាក់ទៀត?

វណ្ណ​មានអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់ ខណៈរាងកាយគេបន្ត​អត់ធ្មត់ស្តាប់ដោយនៅស្ងៀមស្ងាត់។

ចិត្ត​គេ មិនប្រាកដប្រជាទេថាមានរឿងអ្វីកំពុងតែកើតមាន​ឡើង​ ហើយប្រហែលជា…​..គ្រាន់​តែប្រហែល​​ជា​ល្បិច​អ្វី​មួយ​…..មានតែ ត្រៀមខ្លួនទប់ទល់ជាស្រេច…..ដោយធ្វើជាព្រមស្តាប់។

«ខ្ញុំខ្លាចអង្គធ្វើដូចខ្ញុំ!» នាងបន្ថែម។

ប្រធានបទអំពីអង្គ តែងតែជារឿង​ដែលញ៉ាំង​ឱ្យ​វណ្ណចុះចាញ់ហើយព្រមយកចិត្ត​ទុកដាក់។

«ម្នាក់ដែលបងលើកមិញ ជាបងពិស្តារ?»

នាង​រលោងកែវភ្នែក តែទឹកមុខនៅរឹងមាំ ហើយឆ្លើយទាំងងើយមុខ៖

«កុំបាច់ដឹងថា គេជាអ្នកណាក៏ល្អ តែកុំធ្វើដូចគេ គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ!» នាង​បន្ថែម បន្ទាប់មកដកយកក្រដាសដែល​វណ្ណទើបនឹងទាញចេញពីក្នុងប្រអប់ឡានគេហុចមកនោះ យកមកជូតផ្តិតទឹកភ្នែក។

«វណ្ណ​នឹងភ្លឺដូចផ្កាយមួយដួង ឬអាចជាងផ្កាយណាទាំងអស់ តែ….លះបង់គេ…..អង្គលក្ខិណា!»

វណ្ណ​ហួសចិត្ត គេវាយចង្កូតឡានតិចៗ លិឍ​អណ្តាតខ្លួនឯងសម្រួលទឹកមុខ​ដែលមានវិបត្តិរួចទើបឆ្លើយឆ្លង៖

«មិនអាចទេ!»

រាជនីសម្លឹងមក​ញញឹម​ផ្គើន គេក្តាប់មាត់ងាកមកនិយាយសង្កត់ពាក្យ៖

«ហើយខ្ញុំនឹងនៅទីនោះ….​ជានិច្ច​….ដើម្បីការពារអង្គ  ទោះបីជាគ្មានអ្នកណាមើលឃើញខ្ញុំក៏ដោយ»

ស្ត្រីងក់ក្បាលជាមួយ​សមានចិត្ត​​រឹង​មាំដែលសក្តាវណ្ណបង្ហាញចេញ។ នាង​និយាយទាំងមិនដកភ្នែកពីគេ​៖

«ពេលខ្ញុំទើបនឹង​ល្បីឈ្មោះ​​មាន​ចាស់​ៗ​ប្រាប់​ខ្ញុំថា ឆាកតន្ត្រីនេះ មានព្រាយកំណាច! បើគេមកជួយឱ្យ​យើងមានកេរ្តិ៍​ឈ្មោះ ជាថ្នូរវិញ គេយកមនុស្ស​ដែលយើងស្រលាញ់ចេញពីជីវិតយើង!»

សក្តាវណ្ណផ្ទុះសំណើច​។ ជាស្នាមសើចមានលាយសំណើមទឹកភ្នែក។

«ខ្ញុំស្គាល់ចរិតរបស់អង្គ!! មនុស្សអង្គសក្តិសម​នឹងទទួលបាន នូវសេចក្ដីស្រលាញ់​​មួយ​ដែល​ស្មោះត្រង់​ យូរអង្វែង ប្រាកដប្រជា​ថ្លៃថ្នូរ! ហើយរបស់ទាំងអស់នោះខ្ញុំអាចឱ្យអង្គបាន!»

ចាំបានថា​ទាំងនេះគឺជាសម្តីដែលគេបានសន្យាជាមួយនាង​។ កាន់តែគិត ចិត្ត​រឹតរែងខ្វល់។

សម្រាប់​​សក្តាវណ្ណ ស្នេហាមិនមែននិយាយអំពីបទចម្រៀងដែលពួកគេបាននិពន្ធរួមគ្នា ឬគ្រាខ្លីៗដែល​ពួកគេបានចែករំលែកនោះទេ តែ​និយាយ​ពី​កម្លាំងគាំទ្រគ្នា​ឆ្លងកាត់សេចក្តីរីករាយស្រណុក​លំបាក​ទាំងអស់ជាមួយគ្នា​។

«ខ្ញុំ​នឹង​សម្លាប់ព្រាយនោះចោល​! ទោះណាវាមកសណ្ឋិតក្នុងខ្លួនខ្ញុំក៏ដោយ!»

ថាហើយ គេងាកមកងក់ក្បាលដាក់រាជនី ជាការបញ្ជាក់លើពាក្យដែលគេកំពុងតែនិយាយ។ នាង​ចំហ​​មាត់​ស្លុងនឹងចិត្ត​ស្មោះរបស់គេ ខណៈសក្តាវណ្ណវាចាបន្ថែមទាំងក្រហមភ្នែកក្រោមសម្ពាធនៃទុក្ខព្រួយ​៖

«ខ្ញុំមិនចាប់យកមុខមាត់ ចោល​មនុស្ស​ស្រីដែលបោះដៃឱ្យខ្ញុំទាំងខ្ញុំ​គ្មាន​អ្វីទាំងអស់នោះទេ! នាង​លក់​ម៉ូតូ នាងដាំបាយ នាង​ទាក់ទងគេឯង ត្រូវគេ​ពេបជ្រាយ​គ្រប់កន្លែង​ដោយសារខ្ញុំ​! បើខ្ញុំថ្មីនេះ ចូល​ទៅ​ធ្វើបាបចិត្ត​នាង ខ្ញុំនឹងសម្លាប់វាចោល ហើយយកសក្តាវណ្ណ​ពីមុនមកឱ្យនាងវិញ!»

នារីងាកមកអរគុណនាយចៅហ្វាយ​ តែត្រូវខាងប្រុសនិយាយបានមុន៖

«រីករាយដែលអង្គមិនអី!»

នាងញញឹម ហើយបើកទ្វារបម្រុងឈានចុះ៖

«ខ្ញុំខ្លាចចិត្ត​ ហើយអរគុណCEOពិត​មែន!»

ឃើញស្រីមានកិរិយាប្រយ័ត្នប្រយែង ក៏ដូចជារាងរួសរាន់ ចង់តែផ្តាច់ការជិតស្និទ្ធនេះ វីរៈក៏ស្រាប់នឹកឃើញភ្លាមរំពេច​​ដល់ទឹកមុខ ដំណើរទំនង​នៃបុរសអ្នកចម្រៀងសង្ហានៃផលិតកម្មម្ខាង​ ក៏​​ជា​មនុស្សដែល​កំពុងតែសំខាន់ខ្លាំងក្នុងបេះដូងអង្គ។

គេ​បង្ខំ​ញញឹម​តិចៗ ទោះ​បីដើម​​ទ្រូង​មាន​អារម្មណ៍​ថា ​ធ្ងន់​៖

«See you»

ដៃនាង​ទទួលយកកាបូបនិងមួកសុវត្ថិភាពដែលខាងប្រុសហុចមកឱ្យ។ ដូចមិនអស់ចិត្ត គេវាចាបង្ហើយ៖

«ហើយ…ថែខ្លួនផង! មិនអីពិតមែន? ញ៉ាំអីបន្តិច ហើយ…..សម្រាក! ok?​»

អង្គហាក់ភាំងៗ រកងក់ក្បាលយល់ស្របមិនទាន់បានព្រោះ សម្លឹងមើលទៅគេ នាងឃើញ…..ការយកចិត្ត​ទុកដាក់ មួយដែល…..មិនធម្មតា ដូចចៅហ្វាយហើយនិងកូនចៅសោះ។

ចុងម្រាមដៃរបស់គេជ្រុលមកប៉ះត្រដុសលើខ្នង​ដៃនាងមួយភ្លែតពេលហុចសម្ភារៈ។ ហើយ….មុន​ពេល​នាងអាចនិយាយអ្វីបាន គេងាកចេញហាក់ដូចជាចង់បំភ្លៃបេះដូងមួយកំពុងលបឈឺចាប់តិចៗ​ពេល​ឃើញសភាពរបស់នាង​ដែលត្រូវប្រុសម្នាក់ទៀតធ្វើទុក្ខ។

ស្រីឈានចាកចេញមែនទែនហើយ។

ទ្វារលាន់មកវិញគ្រឹប ទើបវីរៈ​ងាកមកសម្លឹងនាងដែលដើរទៅកប់បាត់ពីក្រោយរបងអាផាតមិន។

ប្រុសឈ្ងោក​ក្តាប់មាត់ប្រាប់ខ្លួនឯងស្ងាត់ៗ​៖

​«​ម៉េចឯងដូចជាមិន​សប្បាយ​ចិត្តខ្លាំងម៉្លេះ?​»

គេគ្មានចម្លើយសម្រាប់ខ្លួនឯងទេ វីរៈ​បានដកទូរសព្ទមកចុច ឯមាត់និយាយរអ៊ូម្នាក់ឯង៖

«ហេតុអ្វី…អ្នកនិពន្ធយើង ត្រូវនៅផ្ទះជាមួយមនុស្ស​របស់ឯកនគរ ហើយ​ខាងឯកនគរ​គេជាអ្នកចេញថ្លៃបន្ទប់ទៀត?»

វគ្គ

ព្យុះភ្លៀងគ្មានសំឡេង

ចេញដើរពីជណ្តើរយន្ត រាងកាយរបស់នាងខ្សោយ​និងខ្សោះចិត្តដោយសារហត់នឿយផង ស្រពោនអស់សង្ឃឹម​ផង។ អង្គយល់ថា ភាពឯកោមួយយ៉ាងពិតប្រាកដ កំពុងមានជាសមម្ងាត់ឡើងក្នុងចិត្ត​ ខណៈ​កណ្តាលលោកដ៏ធំធេងនេះបាត់បង់សំឡេងឬវត្តមានគេ……សក្តាវណ្ណ។

 មានមនុស្សជាទីស្រលាញ់​ក្នុងបេះដូងហើយ ម្តេចបានជាមានអារម្មណ៍ថានៅឆ្ងាយគ្នា​ និងអស់សង្ឃឹមម្ល៉េះ​។ តើគេមាន​ការសោកស្ដាយដូចដែលនាងមានទេ?

ជាមួយការខកចិត្ត​និងច្របូកច្របល់ ស្រីឈានដើរល្វើយៗកាត់ច្រករបៀងអាផាតមិនដែលមាន​ភាព​ស្រអាប់ ជាកន្លែងដែល​នាងបានដាក់ខ្លួនឯងរួមជីវិតជាមួយគេ។

​ស្ទើរតែ​មិន​បាន​កត់​សម្គាល់​ឃើញ​រូប​គេ ដែល​ឈររង់ចាំ​ទល់​នឹង​ទ្វារ…..អង្គ​​ឈប់ជើងចំហ​មាត់….

​ វណ្ណរើចិញ្ចើម មុខគេនៅតែស្មើ​….នាងព្រិចភ្នែក ភ្ញាក់ផ្អើល តែ…..មិនពិតជាសប្បាយចិត្តទេ ពេល​ឃើញ​គេរបៀបនេះ។

«វណ្ណ….នៅនេះទេ?» ស្រីថ្លៃ​វាចាតិចៗដោយបង្ខំញញឹម​។

«ហើយម៉េច? បើ…..ប្រាប់ថា​ចុះក្រោមដែរតែឃើញ…..ទេពធីតាជិះឡានប៊ែនលី មហាសេដ្ឋី​ក៏ឡើង​មក​លើ​វិញខ្ជិលមើល!»

អង្គក្តុកក្នុងចិត្ត​។….ទៀតហើយ….គេឃើញវីរៈមែន! នាង​ខ្លាចៗដែរកាលនៅក្រោម ខ្លាចបុរសទាំងពីរប៉ះគ្នា ក៏….ប៉ុន្តែការពិតបានកើតមែន…..

​ហាក់ដូចជា….គេនេះទន្ទេញ​ចងចាំប្រចណ្ឌរង្គៀសនឹង​វីរៈជារៀងរហូតមកមិនទាន់ឈប់ឈរទេ។

«គិតអីហ្នឹង! ម៏​ទៅក្នុង!»

«បាទ» សំឡេងគេ ក្លិនស្រានៅមាន ចិត្ត​អង្គ​ពិតជាក្តុកក្តួលក្នុងវិបត្តិ។ នាង​ទាញដៃប្រុសថ្លៃ ហើយគេ​ឈានមកតាមទាំងយោងខ្លួនយឺតៗ។

«គិតថា…..ថ្ងៃណាមួយ បងនឹងទិញ…..ឡានទំនើបជាងវា ឱ្យអង្គជិះពេញភ្នំពេញនេះ ណ៎ាចង់ជិះដែរ?»

ស្រីរុញគេទៅលើសាឡុង​ដោយស្រពោនមុខ ហើយដាក់កាបូបនិងមួកចោល ប្រុងថាឈានទៅ​បន្ទប់​បាយ​រកអី្វមកឱ្យវណ្ណបន្សាបស្រា។

តែស្រីត្រូវ​គេទាញម្រាមដៃវិលមកវិញ។ ដៃម្ខាងប្រុសអ្នកចម្រៀងចង្អុលមុខនាង​ដោយ​និយាយអន្លាយ​ៗ​ហើយ​ញញឹម​ក្រហមៗ៖

«បងនឹងធ្វើឱ្យ អង្គ…..និង​ពួកមនុស្សអស់ហ្នឹង ពួកG-Brothers ភ្ញាក់ផ្អើល!»

 អ្វីមួយ ឈឺចាប់…..ច្រណែន…..អន់ចិត្ត ក្នុងសព្ទសំឡេងក្ងួរៗ​របស់គេ បានធ្វើឱ្យនាងផ្អាកចលនា​។ ភ្នែក​​របស់​សក្តាវណ្ណ​មាន​ភាព​កក់​ក្ដៅ ស្រទន់ តែប៉ុន្តែ​មាន​អ្វីផ្សេង​លាក់បង្កប់ ​នៅ​ពី​ក្រោមការសម្លឹង​ដែល​ខឹងគ្នា​និងមិនទុកចិត្ត​​។

ហ៊ឹម​!​

ស្រីដកដង្ហើមតឹងចិត្ត​ ខ្ជិលរើ ខ្ជិលតវ៉ា ព្រោះថា​នាងឃើញ​​អ្វីមួយ ​ដែលគេ​​កំពុង​តែ​ខំទប់មិនកំរោល តែគេពិតជា….ខឹង។

ភាពស្ងប់ស្ងាត់បានលាតសន្ធឹងពេញទីនេះ ទីដែលពួកគេ​ធ្លាប់តែញញឹម​រកគ្នា។ អ្វីមួយ សង្កត់សែនធ្ងន់រវាងពួកគេទោះណាដៃប្រុសក្រៀកចង្កេះនាង។

តរុណីដកដង្ហើមធំ ដឹងហើយថា​ រឿងនេះកើតឡើងពីណាទៅណា៖

«មេខ្ញុំ! លោកវីរៈ គាត់ឃើញខ្ញុំ ហត់ពេក ជិះម៉ូតូមិនកើត…..គ្រាន់តែឱ្យ​ដោយសារព្រោះផ្លូវគាត់កាត់តាមហ្នឹងដែរ….!

វណ្ណបញ្ចេញដង្ហើមវែងស្ងាត់ៗតាមច្រមុះ ដៃរអិលចូលហោប៉ៅភ្លៅរបស់នាង មាត់គេខ្សឹប៖

«មានសង្សារមែនអត់? មានអ្នកចាំនៅផ្ទះដែរតើ! ម៉េចមិនខលប្រាប់? ប្រាប់ពួកឆ្លៀតឱកាស​អស់ហ្នឹងទៅ​ថា យើងមាន​មនុស្ស​ដឹកមកផ្ទះ!»

ប៉ុន្មាន​ម៉ាត់ចុងក្រោយនេះ តឹងផ្អឹះតែម្តងហើយសម្រាប់​អង្គដែលស្តាប់ឮ។ តរុណីប្រឹងសម្រួលផ្លូវចិត្ត ទាញខ្លួនប្រុងក្រោក….តែសាជាថ្មី​អង្គត្រូវខាងប្រុសទាញត្រលប់មកកន្លែងដើមវិញ។

«អ្ហះ ម៉េចមិនហៅទៅទទួល? ខ្លាចអី? ខ្លាចអ្នកណាឃើញ?»

 អង្គតបដាច់ៗ….ស្ទាក់ស្ទើរ….

«មុនហ្នឹងcall វណ្ណអត់ចូល!»

«ហើយ…..ក៏ឈប់ខល?» សំឡេង​តួប្រុស​​នៅតែ​ស្រទន់​…..គេស្រវឹងតែនៅ​ប្រយ័ត្នមិនស្រដីធ្ងន់​ដាក់​នាង​ទេ ប៉ុន្តែវណ្ណ​យល់ថា គ្រប់ពាក្យរបស់វណ្ណ….​មានបន្ទុកមាន​​ទម្ងន់។

«សម្រាកណា៎ នាំទៅគេង! ឈប់រករឿង!»

នាងខ្សឹបទាំងពិបាកចិត្ត​។

​«មនុស្ស​ចង់ជជែក មិនមែនពេលដេញទៅដេកទេ!»

គេបន្ថែមទាំងថ្គាមឡើងតឹង៖

«កុំគេចបញ្ហា!»

អង្គដឹងថា វណ្ណមិនមែនជាប្រភេទមនុស្សកំរោលនិងមានៈទេ តែគេពេលនេះ អាចខុសពីពេលមុនព្រោះតែ ក្រុមហ៊ុនចម្រៀងខុសគ្នា។

អង្គដឹងថា​គោលបំណងនាង​​ មករស់នៅទីនេះ មិនមែនដើម្បីឈ្លោះជាមួយវណ្ណឡើយ គឺមកគាំទ្រគ្នា​! ប៉ុន្តែ​សភាពការណ៍គ្រានេះ អង្គចេះតែមាន​អារម្មណ៍ថានឿយហត់ឡើងៗ និង​….ចង់តែ…..ចាកចេញ ទុកពេលវេលា​មួយឱ្យខ្លួនឯង បាននៅស្ងប់ស្ងាត់។

​«សុំថើបមួយ!» គេខ្សឹបមក នាងចងចិញ្ចើម។ វណ្ណកំពុងប្រចណ្ឌ ហើយខឹងជាមួយរឿងការងារផង រឿងមិនយល់ចិត្តគ្នាផង​។ ទោះណាជាគេមិនដែលលើកសំឡេង​ស្រែកដាក់នាង ប៉ុន្តែ គ្រប់អត្ថន័យនៃពាក្យសម្តីនៅក្តៅឆេះដូចងងើកដែលមិនទាន់ឆាប។

«វណ្ណស្រវឹងហើយ!»

នាងធ្វើមុខមាំហើយក្រោកចោលគេជាលើកទីបី ធ្វើឱ្យលើកនេះវណ្ណមានៈ មិនត្រឹមទាញនាងមក​វិញ​​ថែម​ទាំងផ្តួលអង្គមកលើសាឡុង។ រាងកាយធំលលៃរបស់ប្រុសគ្របដណ្តប់មកលើនាង​។

ភ្នែកគេមានភាពមិនសុខចិត្ត​សម្លឹងអង្គ។ អង្គទើបនឹងយល់ថា នេះមិន​មែន​មកពី​វីរៈ ឬឯកនគរ ឬអ្នកណាទាំងអស់ គឺ…..បញ្ហាប៉ះទង្គិច មិនយល់គ្នា រវាង​ពួកគេទាំងពីរ។

នាង​ធ្វើមុខខឹង ក្រហម សម្លឹងភ្នែកគេ។ អង្គគ្មានសញ្ញាថា យល់ស្របនឹងទង្វើរបស់វណ្ណទេ។

 អំពីសង្គ្រាមស្ងប់ស្ងាត់នៅខាងក្នុងទ្រូងគេ វណ្ណមិននិយាយ​ឱ្យច្បាស់សោះ។ ប្រសិន​គេ​ខឹងនាង​រឿងTours Concert គួរចេះនិយាយគ្នាតាមសម្រួល បែរជា……បញ្ចេញ​ឫកពាហួសស្មាន។

«លែងខ្ញុំ!» ស្រីវាចាខ្លីៗត្រជាក់ៗ បង្ហាញថា នាងខឹង។

វណ្ណវិញមិនបាន​យល់ពីការឆ្អែតចិត្ត​របស់នាង​ទេ គេ​មាន​អារម្មណ៍ថា អង្គមិន​មែនអង្គពីមុនដែលសប្បាយចិត្ត​ពេលនៅក្បែរៗគ្នា ភ្នែកនាងលែងជា​….​ការ​ស្រលាញ់​ទៀតហើយ។

កែវភ្នែកទាំងបួនបានចួប​គ្នា​ជាមួយវិនាទីមួយដែល…..វណ្ណចង់លែង តែក៏ចង់បង្ខាំង។ វណ្ណ​ចង់​ព្យាយាម​បំពេញនូវស្នាមប្រេះក្នុងទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេ….ជាមួយនឹងអ្វីមួយ…..រាងកាយ…..​ដែល​ជា​អ្វីមួយគេយល់ថា ជាកម្មសិទ្ធ បានជាគេឱនមកបង្ខំថើបនាង តែត្រូវអង្គ​ងាកចេញ​ប្រវាយ​ប្រតប់​……​។​

វណ្ណ​ស្រឡាំង​កាំងនៃសង្គ្រាមរវាងស្នេហា​មួយនេះ។ ប្រុស​លែងដៃ​ហើយក្រោយមកម្ខាង​ព្រោះដឹងថា គ្រប់យ៉ាង​មិនអាចផ្សះផ្សារ។

ព្យុះដែលគ្មានសំឡេងក្នុងបេះដូងទាំងសង រឹតតែត្រូវពិបាកដោះស្រាយឡើងហើយ។ នាង​ក្រោក​​ឡើង​​ ហើយ​​បាន​ដកខ្លួនចេញទាំងស្រុងពីទីនេះ ឆ្ពោះទៅកាន់​….វណ្ណមិនដឹងទេថា បេះដូងរបស់អង្គ….ឈឺចាប់។

លាយឡំដោយការខកចិត្ត​និងភាពសោកសៅ ប្រុសទ្រោបមុខម្នាក់ឯងក្រោមសន្ធឹកជើងខាងស្រី​​ចាក​​ចេញ​​។

អ្វីទៅ​…..នាំអ្នកទាំងពីរឱ្យឈានមកដល់ចំណុចនេះ?

អង្គ​ជូតទឹកភ្នែក ហើយ​មិន​ច្បាស់​ខ្លួន​ឯងផង​ថា​ចុចជណ្តើរហើយចុះមកក្រោមពីពេលណា ដោយរបៀបណា។

 អារម្មណ៍​របស់​កវីស្រី ត្រូវ​​បាន​រំកិល​ទៅ​ក្នុងស្រទាប់នៃ​ព្យុះ​ចិត្ត​ដ៏​ច្របូក​ច្របល់​ តែទំហំនៃការ​​ឈឺចាប់នេះបញ្ជាក់ពីការស្រលាញ់មួយដែលខ្លាំង ហើយខូចចិត្តរឹតតែធ្ងន់ ទៅតាមទំហំនៃស្នេហាមួយ​​នោះ​​។​

ដើរចេញពីជាន់ក្រោមនៃអាផាតមិន អង្គមាន​ខ្យល់ដង្ហើមមិនស្មើគ្នា ទេព្រោះចិត្តនេះសែនច្របូក​ច្របល់​ក្នុងទម្ងន់នៃការសន្ទនាដ៏អស់សង្ឃឹមពីកាយវិការ​​ប្រុសស្នេហ៍។

គ្រប់​យ៉ាង​​ងងឹតនៅពីមុខនាង អង្គមិនដឹងថា​ទៅណា ឬរកអ្នកណា ដឹងតែថា នាងថប់ខ្យល់។

គ្រប់​យ៉ាង​​សង្កត់លើរាងកាយនាង ខណៈស្រីប្រឹង​ឈាន​ជើង​ទៅ​ផ្លូវរកចុចApp ហៅជំនិះ។

«ជេន្នី ខ្ញុំទៅរកបងជេន្នី!»

នាង​វាចាញ័រៗបណ្តើរ​ ឱនមើលទូរសព្ទរកចុច ស្រាប់តែជើង​របស់អង្គឈប់ដំណើរ….Bentley ​​របស់​​​វីរៈ​នៅ​​មិន​ទាន់ចាកចេញ…..​អង្គមិនបានរំពឹងទុក ថាឱ្យគេឃើញនាងក្នុងសភាពបែប​នេះ​នោះ​ទេ​។ គេ….គួរតែចាកចេញទៅបាត់ហើយ?

ប៉ុន្តែ….​នៅ​ទីនោះ គេកំពុងរវៃកញ្ចក់ហើយសម្លឹងមក។

​ទូរសព្ទ​​របស់​គេ​រអិលទម្លាក់​ចេញ​ពីប្រអប់​ដៃ ខណៈ​គេ​ងាក​មើលឃើញនាងក្នុងសភាពដូចឆ្មា​ធ្លាក់ទឹក​។ ​វីរៈមិចភ្នែកឆ្ងល់ ខណៈនាងចង់រត់ចេញ បែរជានៅគាំងធ្មឹង។

គ្រាំង!

គេឈានចុះមកហើយបិទទ្វារឡាន។

ជំហាន​CEOវែងៗ ពោរពេញទៅដោយការចង់ដឹងនិងហួសចិត្ត​។ មាណវីចង់​ឈ្ងោកមុខ ចង់គេចមិនឱ្យគេឃើញភ្នែកដែលរលើបរលោង​ផ្សា តែ…..គេមកដល់ពីមុខហើយ នាង​គេចទៅណាបាន?​ មាន​​តែសម្លឹងគេ​ជាមួយ​តំណក់ទឹកភ្នែក​រមៀលធ្លាក់ក្រោមអាកប្ប​កិរិយា​​ឈឺចាប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។

វីរៈងក់ក្បាល​យឺតៗ ភ្នែកគេ​សម្លឹងនាង​ មាត់គេក្តាប់រំងាប់ភាពសៅហ្មងតក់ស្លុត។

នាង​សមណាស់បានសម្រាក បំប៉នសងអាហារ ដែលអត់ឃើញបានលេបអីពេញមួយថ្ងៃមកព្រោះ​​តែ​​វិបត្តិនឹងប្រុសអ្នកចម្រៀងម្នាក់នោះ ឥឡូវ អង្គ​បែរ​ជាឡើងមិនបានប៉ុន្មានក៏​ត្រូវចុះមកវិញទាំងបែប​នេះ​?

ដោយគ្មាន​សួរនាំច្រើន ប្រុសជាចៅហ្វាយវាចាខ្សឹបៗ៖

«ឡើងឡាន​លក្ខិណា!»

គេនេះព្រោះតែរន្ធត់ ក៏ផ្លាស់ពីហៅនាង​ថា«អង្គ»​មកហៅឈ្មោះពេញ។ ស្រីទម្លាក់ភ្នែក ដៃ​ទាំង​ពីរ​រាវ​រក​ក្តាប់គ្នា​រំងាប់ចិត្ត​ដែលទួញសោក​។ ប៉ុន្តែ​ទោះណាប្រឹង​ទប់ ក៏ទឹកភ្នែកនាងនៅតែស្រក់មកបន្ថែមលើស​មុន។

ប្រុសរុញនាង​យឺតៗ​ទៅ​ក្បែរ​ជំនិះ​ហើយ បើក​ទ្វារ​ឱ្យអង្គចូល។

 អង្គ​ស្ទក់ៗ មិនដឹងថា ខ្លួនឯងបានធ្វើអ្វី និងកំពុងធ្វើអ្វីទេ។ ពេល​ដែល​វិបត្តិនិងសម្ពាធ ​បាន​ល​លេង​ក្នុង​​ចិត្ត​របស់​នាង ​មាន​​ពាក្យពេចន៍ច្រើនណាស់ ​ដែល​នាង​មិន​ទាន់​បាន​ត្រៀម​ខ្លួននឹង​​និយាយចេញមក​។

វាច្រើនពេក​! លឿនពេកនឹងឱ្យនាង​ដោះស្រាយ សម្រួលអារម្មណ៍ម្តេចបាន?

 ទ្វារឡានបានចុចបិទ វីរៈរោទ៍បញ្ជាម៉ាស៊ីនចាក​​ចេញ។

ក្រោម​ស៊ុមរាត្រីកាលដែល​ស្លុបក្នុងចិត្ត ជួរ​​ចង្កៀង​បំភ្លឺតាមម​ផ្លូវនៅតែមិនអាច​ធ្វើ​ឱ្យនាងភ្លឺស្វាងបាន​។

«មានរឿងអី?»

សំណួរ​ហើរមកជាមួយសព្ទសំឡេងស្រាលៗ​។ គេមិនបង្ខនាងឆ្លើយទេ ប៉ុន្តែ​គេ​និយាយ​ព្រោះ​ស្ងាត់​ពេក​ហើយ។ ទម្ងន់​ថេរ​វេលានេះ ពិបាកនឹងបង្កើតបរិយាកាសធូរស្រាលណាស់។

មានអ្វីមួយដែលមិនអាចអានបាននៅចន្លោះរវាងអ្នកទាំងពីរ។

«ខ្ញុំមានអីអាចជួយបាន?» គេសួរទៀត។ តិចៗប៉ុណ្ណោះ។ អង្គ​ស្រូបដង្ហើមចូលទ្រូងយ៉ាងវែង ​ព្យាយាម​…..ព្យាយាម….ព្យាយាម  កុំឱ្យខ្លួនឯងគិតថា​វាជារឿងធំ។

តែ​នាង​ឆ្លើយ​តិច​ៗ​៖

«​ជួយ​នាំ​ខ្ញុំ​ទៅឆ្ងាយពីកន្លែងនេះ!»

វីរៈ​ស្ទាក់ស្ទើរ កន្ទុយភ្នែកគេលបមើលនាង​​ដោយ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន តែមិនចង់ឱ្យនាងមាន​អារម្មណ៍អៀនខ្មាស ឬ​សម្ពាធ​អ្វីបន្ថែមពីលើទុក្ខសោកទេ។ បន្ទាប់​មក​ដោយ​នាង​គ្មាន​ពាក្យ​អ្វីនឹង​ស្រដីមកទៀត គេ​ក៏ងក់​​ក្បាល​។ ប្រុសស្រីនៅក្នុងរថទំនើប ដែលចររលូនក្រោមភាពស្ងប់ស្ងាត់ នៃដងវិថីទីក្រុងនារាត្រីកាល​​។

កវីផ្អៀ​ង​ក្បាល​ទៅ​នឹង​កៅអី ហើយបិទ​ភ្នែក ប៉ុន្តែ​ចិន្តា​​មិន​ស្ងប់​ទេ។ សំឡេង​របស់​វណ្ណ​នៅតែ​បន្លឺរំពង​ក្នុង​ត្រចៀក​នាង៖

«​…..ថ្ងៃណាមួយ បងនឹងទិញ…..ឡានទំនើបជាងវា ឱ្យអង្គជិះ​ពេញភ្នំពេញនេះ…ណ៎ា…ចង់ជិះដែរ?»

គេស្រវឹង! នាងប្រាប់ខ្លួនឯងបែបនេះ កុំឱ្យប្រកាន់គេ ដែលចោទប្រកាន់អង្គ​ថាលង់ទ្រព្យសម្បត្តិ កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ តាមចែចង់តោងមេកោយរបស់នាង​។  តែអារម្មណ៍មួយ​នេះ ពិតជាពិបាកនឹងទប់ទល់ណាស់។

កវី​ព្យាយាមរំឭកឡើងវិញ​គ្រាល្អៗនិងពាក្យសន្យមកជាមួយគ្នាកាលពីដំបូងៗមកវិញ ក្រែងបានធូរចិត្ត​​ខ្លះ  «I promise that I’ll never make you feel alone»«ខ្ញុំដឹងថាអង្គជាមនុស្សស្រីរឹងមាំម្នាក់ តែខ្ញុំសន្យាថា ស្នេហាមួយនេះរឹងមាំជាងអ្វីដែលគ្រប់គ្នាធ្លាប់ដឹង!»។

ស្មានថារឭក​ហើយ​បានស្រួលចិត្ត​ តាមពិត​……ស្រីលើកដៃជូតទឹកភ្នែកដែលពើត សំឡេងរបស់វីរៈក៏ព្យាយាម​លាន់មកសួរបន្លប់៖

«ចង់ទៅណា?»

កវីបើកភ្នែកសម្លឹងមើលដងផ្លូវវែងអន្លាយ​គ្មានទីបញ្ចប់….ហើយក៏បើកMapផ្ញើទៅឱ្យវីរៈ។

«ទៅកន្លែងនេះបានទេ?»

ដៃCEOម្ខាងចុច​មើលទូរសព្ទ។​ បន្ទាប់​មកត្រចៀក​ស្តាប់ឮ នាងវាចា​​ដោយ​ស្រទន់​ថា៖

«ដី​របស់​ខ្ញុំ! ចង់ស្ងាត់បន្តិច!»

បុរសនេះ​ក្រឡេកមើលនាង តែមិនសួរអ្វី។ ហត្ថាបង្វិលចង្កូតយ៉ាងរហ័ស​ឆ្ពោះទៅរកគោលដៅ។

វគ្គ

ពាក្យសារភាព

វីរៈនិង​អង្គមកដល់គោលដៅនាពេលយប់ស្ងាត់ ត្រជាក់រំភើយទៅដោយជំនោរទឹកបឹង។ ពួកគេ​ចតឡាន​លើផ្លូវជាតិ ​ហើយដើរថ្មើរជើង​មកកាន់ទីដី​ឯកជន​ដ៏​តូច​របស់អង្គ។

ដើមឈើ​ធំៗនៅទីនេះ ស្វាគមន៍មកពីចម្ងាយបង្ហាញថាពីរកាយ​ឃ្លាតឆ្ងាយពី​ភាព​វឹកវរ​នៃ​ទីក្រុង​​ហើយ​​។ ធូរដង្ហើមគ្រាន់បើ​​។ ​ជា​លើក​ដំបូងក្នុងប៉ុន្មាន​ម៉ោងមកនេះ ដែលស្រីកវីមាន​អារម្មណ៍​ថា ​នាង​អាច​​ដកដង្ហើម​បានត្រឹមត្រូវបន្តិចលែងសូវតឹងតែង។

 ប៉ុន្តែ…..មានអ្វីមួយចាប់ភ្នែក….

 ពន្លឺ?

ស្រមោលក្រហមទុំ ភ្លឺចែងចាំងរុំជំវិញមែកឈើ ក្រោមតំណក់សន្សើមស្រឺតៗនៅពេលយប់ស្ងាត់។ ស្រី​សម្លឹងមើលគ្រប់យ៉ាង​ពីនេះទៅ ដោយ​ស្រទាប់​បេះដូងដែលរឹតតឹង។

នេះមិនដូចមុនទេ។

គេមែនទេ? គេមកធ្វើពីអង្កាល់?

វណ្ណ?

«វណ្ណ​ឃើញដើមក្ងោក​នោះអត់? កន្លែងនោះមាន​បង្កប់នូវក្តីស្រមៃ​ដ៏ស្អាតមួយ​របស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំចង់ឃើញរាត្រីណាមួយ​ ដែលមានលទ្ធភាព ​ចងទម្លាក់អំពូលភ្លើងច្រើនស្អេកស្កះតាមបណ្តាមែកធាងរបស់វា! អាច​ធ្វើ​ឱ្យ​ចេញ​ទៅជា​ពន្លឺពណ៌មាស ប្រដេញ​ឆ្លុះទៅក្នុងទន្លេនេះ ហើយ​តន្ត្រីរបស់យើងនៅខាងលើខ្យល់​ បង្ហើរជាបទចម្រៀង​មាសដូចគ្នា គឺមិនចេះ​រុះរោយនោះទេ!»

អតីតកាលដែលនាងបានគិត បណ្តាលឱ្យអង្គលក្ខិណាម្នាក់នេះ ត្រូវ​បញ្ចេញស្នាមញញឹមដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន​។

វណ្ណ! ដោយមិននិយាយអី វណ្ណបានមកបំពេញក្តីស្រមៃ​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ស្ងៀមស្ងាត់មែនទេ?

​វីរៈសម្លឹងមើលជើងនាងដែលរត់ទៅរករបងហើយបើកចូល គេសម្លឹងឃើញស្នាមញញឹមនិងភាព​រំភើប​របស់អង្គ​ដោយយកចិត្តទុកដាក់។

 «តិចៗ​ប្រយ័ត្នទាក់ជើង» គេ​បោះជំហានតាមហើយបញ្ចេញ​ក្តីបារម្ភដោយ​សំឡេងតិចៗ។ អង្គ​មិន​​បាន​​ឆ្លើយអ្វីទេ​ ប៉ុន្តែភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់នាងគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។

ពួកគេ​ចូលដល់បរិវេណខាងក្នុង…..វីរៈដកដង្ហើមធំ ហើយងើបមុខសម្លឹងមើលទៅទឹកបឹងដែលនៅមិន​ឆ្ងាយ។

ពន្លឺមាសរាប់សិបចោលរលញប្រដេញគ្នា​ជាស្រមោល​។ មិនមែនជាប្រភេទទីតាំងទុកចោលទេ វា​សម​ជាកន្លែងដែលមានអ្នកថែទាំជាប្រចាំ។

ទីនេះរ៉ូមែនទិកណាស់។

«ម៉េចក៏…មានLocationដូចទេពនិម្មិត​ហើយខាងG-Brothersយើងចន្លោះ មិនមកថតMV»

នាងមិនបានស្តាប់ឬមិនផ្ចង់ស្តាប់ទេ ព្រោះនាងមិនឆ្លើយ បានត្រឹមញញឹមហាមាត់សម្លឹងមើលគ្រប់យ៉ាង។

ស្រីម្នាក់នេះដូចជាកំពុងរលត់អស់ទុក្ខសោក​ហើយមកលង់នឹងអ្វីមួយគួរឱ្យនាងភ្ញាក់ផ្អើល​រួមទាំងរំភើបផង។

«អង្គ!»

វីរៈហៅនាងតិចៗដោយទឹកដមសំឡេងទន់ភ្លន់ កក់ក្តៅ ផ្ទុកនូវអ្វីដែលបារម្ភខ្វល់ខ្វាយតែនារីនេះបានផ្តោតលើរឿងផ្សេង១០០ភាគរយទៅហើយ។

ក្នុងចិត្តនាង…..ភ្នែកនាង ពេលនេះមានតែវណ្ណ។

«ស្អាតណាស់!»

នាងខ្សឹបម្នាក់ឯង ខណៈម៉ាស៊ីន​រថយន្ត​រោទ៍មកពីក្រោយខ្នង​។

ភ្លើង​ឡានខាងមុខ ​បាន​ភ្លឺ​ឆ្លង​កាត់របងនិង​ដើមឈើនានា ធ្វើឱ្យវីរៈនិងអង្គងាកមកដោយ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​។

មិនយូរទេ ក្រោមភាពស្រឡាំងកាំងរបស់ពួកគេ ​សក្តាវណ្ណ​​បើកទ្វារប្រាវ​​ដើរ​ចេញពីឡាន​ហើយ​​តម្រង់​មក។ វីរៈ​បែរខ្លួនត្រង់ទៅប្រឈម​។

ប្រសិន​គេនេះមកប៉ះពាល់អង្គដោយប្រការណាមួយ​ គ្មានអ្នកណាអាចស្មានដឹងបានថា​ CEOម្នាក់នេះនឹងមាន​ប្រតិកម្មបែបណានោះឡើយ។

បេះដូងរបស់អង្គលោតញាប់នៅពេលនាងមើលទៅឃើញវត្តមានមិនបានព្រាងទុករបស់ប្រុសជាសង្សារ​។

វណ្ណដើរមកដោយបន្ថយល្បឿន  មុខរបស់គេខ្មៅដោយទុក្ខសោក។

អង្គឈានទៅចួបគេ​ ក្នុងពន្លឺស្រអាប់ធ្វើឱ្យអ្នកចម្រៀងឈប់ពីរបីជំហានឆ្ងាយពីប្រុសស្រីដែលមកដល់ទីនេះមុន។

ទើបនឹងដឹងថា គេតាមមក។

ភ្នែករបស់គេមិនមើលវីរៈ តែគេ​ព្រិចសម្លឹងនាង។

មួយសន្ទុះនេះ គ្មានអ្នកណានិយាយអ្វីទាំងអស់។ ចុងក្រោយ វណ្ណញញឹមជូរចត់សម្លឹងនាង​ចំៗហើយ ដកដង្ហើមធំ។

«សុំទោស!»

បំពង់ករបស់អង្គ​តឹងណែនគ្មានប្រលោះបញ្ចេញសំឡេងទេ។

នាងចង់តប តែបែរជាធ្មឹង។

វណ្ណងក់ក្បាលដាក់អង្គ ហើយវាចាទាំងលំបាកលំបិន៖

«ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំមិនល្អគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់អង្គ!» សំឡេង​គេស្ងប់ តែឈឺមុត។

​គ្រប់​ពាក្យដែលបញ្ចេញ​ បានមកជាមួយនឹងទុក្ខសោក​ដែលអង្គ​ឯណេះសែនលំបាកក្នុងការទទួលយក​ទម្ងន់។

 «បងគិតច្បាស់ហើយ!» វណ្ណរលីងរលោង​ត្រឹមប៉ុនណេះ ឯខាងនាង​បើក​មាត់ស្ងល់គ្មានពាក្យស្តី។ ប៉ុន្តែ​​អ្នកចម្រៀង​​ងក់​ក្បាល បង្ខំចិត្ត​​ញញឹមជូរចត់​ហើយវាចាយឺតៗ៖

«គេនេះ នឹងមើលថែអូនបានល្អជាងបង!»

ស្រីថ្លោះទឹកមុខ ហើយងាកទៅរកវីរៈទាំងនាងចលាចល។

វីរៈប្រកាន់ទឹកមុខស្មើ គេគ្រវីស្មា​ស្តាប់ពាក្យទន់ខ្សោយរបស់វណ្ណ។ សំឡេង​​រវើរវាយរបស់គេ លាន់មកបន្ថែម៖

«​សង្ឃឹមថា អូនសប្បាយចិត្ត​!…..អតីតសង្សារ!»

មុន​នឹងនាង​ដឹងថាត្រូវវាចាអ្វី វណ្ណ​​បានងាកទៅរក​ឡានរបស់គេ​វិញទាំងទុកថា វីរៈគ្មានវត្តមាន។ ​មុខCEO G-brothers បន្តិចក៏នាយអ្នកចម្រៀងមិនសម្លឹងផងកុំថានិយាយរក។

ម៉ាស៊ីន​ឡាន​បាន​គ្រហឹមដូចកំហឹងចិត្ត​ម្ចាស់វា​ ហើយ​ក្នុង​រយៈពេល​ត្រឹមតែប៉ុន្មាន​វិនាទី​ប៉ុណ្ណោះ ​គេ​បោល​ចេញបាត់វិញដោយទទឹងទទែង។

នាង​បាន​ផ្អាកបញ្ជោះត្រឹម​ណេះ ​ដោយ​ទុកឱ្យ​ពាក្យ​នៅសល់ទាំង​នោះ​ លិច​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បេះដូងមនុស្ស​ម្នាក់ដែលបើកភ្នែក​ក្រឡង់ៗ។

«ពិសពុលអី? អ្នក….ណា?»

​ ពុទ្ធិដាក្រពាត់ដៃ បែរចេញបន្តិច តែមិនចោលការចាក់ចុចតាមផែនការនោះឡើយ៖

«មិត្តស្រី…..របស់វណ្ណ!!! ហ៊ឹម អូខេ! និយាយឱ្យត្រង់ទៅត្រង់មកបានទេតើ! គឺ…អង្គលក្ខិណា អ្នកដែល​ត្រូវបានវណ្ណបង្ហើបពីរឿងទេសចរណ៍​តន្រ្តីអន្តរជាតិមុនគេ ពេលនេះ​បាន​ដាក់​គម្រោងចម្រៀងឌីជីថល​របស់នាង ប្រជែងយកឱកាស​ជាមួយវណ្ណ អូ៎ទេ! គឺយកឱកាស…..របស់វណ្ណ!!! នាងប្រជែងមនុស្ស​ដែល…..បានទុកចិត្ត​នាង​បំផុត!»

សក្តាវណ្ណ ងក់ក្បាលដោយទឹកមុខបង្ហាញភាពច្របូកច្របល់ ​និងលូកយកទូរសព្ទមកក្នុងសភាពអន្ទះអន្ទែង​។​ ចម្ងល់​និងសៅហ្មង លាយគ្នា​ពេញមុខស្រស់សង្ហា​។

«ពុទ្ធិដា….កុំយកអង្គមកនិយាយលេងសើច!» គេព្រមាន​ដាក់នាង​ដោយមុខក្រហម។

ពុទ្ធិដា​លើក​ចិញ្ចើម សំឡេង​របស់​នាង​ឥឡូវ​លាយឡំ​ដោយ​ក្តី​បារម្ភ​និង​ឧបាយកល​៖

«អ៊ីចឹង​? ខ្ញុំនិយាយលេងសើច? រឿងតន្ត្រីទេសចរណ៍​ជាមុខមាត់របស់ឯកនគរ ខ្ញុំយកមកលេងសើច​កើត​ទេ? ហើយ….វា​ជា​ឱកាសដំបូង​សាងកេរ្តិ៍​ឈ្មោះឱ្យវណ្ណផង ស្មានថា….ខ្ញុំសប្បាយចិត្ត​ណាស់?»

សក្តា​វណ្ណ​ច្រត់ចង្កេះម្ខាង ដៃម្ខាងចុច​មិនចូលនាងសោះ។ រាងកាយខ្ពស់ស្រឡះ​របស់គេមាន​ចំហេះ​នៃ​ការមិនសុខ​ចិត្ត​និងមិនទទួលស្គាល់គ្រប់ពាក្យពេចន៍ដែលកំពុងតែឮមក។

មិនឱ្យឱកាសរំលងទៅបានទេ ពុទ្ធិដា​ដើរមកខ្សឹបក្បែរ៖

«ខ្ញុំសួរវណ្ណ!…..បើខាងណោះ មិនមានគម្រោងការជែងយកឱកាសពីយើង ហេតុអ្វីបានជាក្មេង​ឈ្មោះ​ Din ទើបចូលច្រៀងក្រោយវណ្ណ ហក់ឡើងខ្លាំង ហើយទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍ច្រើនឡើង​ៗ​?​»

អំពីអង្គ វណ្ណមិនចេះខឹងនាងដោយងាយទេ តែអំពីឌីន​ អ្នកចម្រៀងដូចគ្នា វណ្ណប្រាកដជាកំពុងត្រូវពុទ្ធិដា​ចាក់ចំចំណុចខ្សោយ។

 «អស្ចារ្យ​ណាស់ ខណៈ​ពេលវណ្ណនៅនេះកំពុងតស៊ូហាត់សមបែកញើស អ្នកដែលវណ្ណជឿ….. ​កំពុង​ឆ្លៀតពេលយកឱកាសរបស់វណ្ណ ទៅឱ្យអ្នកដទៃ!»

«ឈប់និយាយ!» វណ្ណងាកមកដោយទឹកមុខមាំ។ ខណៈពុទ្ធិដា​សម្តែងទឹកមុខភ័យព្រួយ សក្តាវណ្ណនិយាយបន្ថែម៖

«ដាមិនស្គាល់គេទេ! កុំចោទប្រកាន់គេ!»

ពុទ្ធិដាហា​មាត់មិនសុខចិត្ត​។ នាង​មិនឈប់ត្រឹមណេះឡើយ សម្តីនាងលាន់មកស្រួយៗពីក្រោយខ្នង​បុរសអ្នកចម្រៀងដែលព្យាយាមគេចវេះ​ចាកចេញ៖

«ចោទ? ដល់វគ្គអ្នកឈឺឆ្អាល​​ត្រូវមាត់ ហើយអ្នកមានពុតបានតំណែងថ្មី?…..វណ្ណ!!! តន្ត្រីអន្តរជាតិសម្រាប់ខ្មែរយើង ៣០ឆ្នាំនេះមិនដែលមានម្តងទេ!»

វណ្ណឈប់ស្ងៀម ព្រោះជើងឈានមិនចង់រួច។ រូបភាពនាង​និងការងារមិនឈប់សម្រាករបស់នាង កាលពីរាត្រីនីមួយ​ៗ រហូតដល់ភ្លេចស្នេហា​​ដែលមានមកជាមួយគ្នាលេចឡើងក្នុងការ​ចងចាំរបស់គេ។ សំណួរគឺ តើអង្គ​​ទុកគេនិងវត្តមានគេក្នុងជីវិតនាង​ តិចតួចជាងG-brother?

ដើម​ទ្រូង​របស់សក្តាវណ្ណហាក់ថប់ខ្លាំង។ គំនិតរបស់គេបានឆ្លងពីអង្គ ទៅដល់ក្មេងអ្នកចម្រៀង​ឈ្មោះ​ឌីន ដែលជាអ្នកចម្រៀងថ្មី បន្ទាប់មក….សំឡេងពុទ្ធិដា​បានបង្ហើយការសង្ស័យរបស់គេ៖

«CEO​សក់ខៀវម្នាក់នោះ មិនចោលគំនិតវាយបងវង្សសោះ! ចុងក្រោយរើសយក​កវីស្រីខ្សោយបទពិសោធន៍​ម្នាក់មកជានុយវាយប្រហារឯកនគរ​យើង! ពុតត្បុតអស់លេខ!»

វីរៈត្រូវបាន​គេសង្ស័យនិងលបច្រណែនជាសម្ងាត់ តាំងពីមាន​ពាក្យចចាមអារាមជាមួយអង្គកាលពីកុងត្រា​ការងារដំបូងៗមក ប៉ុន្តែអ្នកចម្រៀងបានព្យាយាម​​លុបរុញ​វាចេញចោល​ ដោយប្រាប់ខ្លួនឯងថា មនុស្សស្រលាញ់គ្នា​ត្រូវជឿគ្នា ប៉ុន្តែពេលនេះ…..។

អង្គជាមនុស្ស​ក្រៅផលិតកម្មតែម្នាក់គត់ ដែល​ដឹងរឿងតន្ត្រីទេសចរណ៍​នេះ បើអង្គមិន​ធ្វើ ហេតុ​ដូចម្តេចបានជាG-Brotherដឹង​?

​ប្រុសវាចាតិចៗដោយម៉ឺងម៉ាត់ថា៖

«អង្គ ប្រាកដជាមានហេតុផល!»

ពុទ្ធិដា​​រត់តាមហើយពន្យល់៖

«​ខ្ញុំមាននិយាយថា នាងគ្មានហេតុផលពីពេលណាវណ្ណ? តែសំខាន់….ហេតុផលអី? ​បានជា….ត្រូវក្បត់វណ្ណ? លុយ???»

 សក្តាវណ្ណងាកមក​ដោយខូចចិត្ត ភ្នែកគេសន្លឹម គេតាមសម្លឹងពុទ្ធិដា​​ធ្វើឱ្យស្រីអ្នកមានលែងហ៊ាន​​បន្ថែម​ល្បោយ។ សំឡេងប្រុសស្អកៗខូចចិត្ត៖

«កុំលូកលាន់រឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកខ្ញុំ! បើខ្លួនជាអ្នកដែលឱ្យលុយថាធំ កុំគិតថាគ្រប់គ្នា​គេអ៊ីចឹង​ដែរ​!​»​

ពុទ្ធិដា​ខឹងក្រោធ។ ​នាង​​ទាញ​​អាវ​វណ្ណ​បក​មក​វិញ​។ គេ​ក្តាប់មាត់រំងាប់កំហឹងព្រោះជណ្តើរយន្តមិនទាន់មកដល់​។ ស្រីអភិជន​ថាច្រែតៗឡើង៖

«ឌឺខ្ញុំ? ល្អ! ល្អខ្លាំង! កាន់ជើងទៀតទៅ! តែកុំភ្លេចណាវណ្ណ! ក្រៅពីលុយ នៅមានរឿងច្រើនទៀត ដែលមនុស្សមាន​មហិច្ឆតាអាចធ្វើបាន ក្រៅពីកេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​ឬសម្ភារៈ មនុស្ស​នៅចាញ់តណ្ហាមួយទៀត គឺ…..ចង់ឈ្នះ! អង្គលក្ខិណាជាមនុស្ស​មានគំនុំ ជាមនុស្ស​ចិត្តត្រជាក់តែគុំកួន! ស្មានថាគ្រូគេ ឈ្មោះពិស្តារហ្នឹង​ ជាមនុស្សបែបណា? គេធ្លាប់ចាញ់បងខ្ញុំគ្រប់យ៉ាង បានជាគុំកួន​បំផ្លាញឯកនគររហូត​ដល់អន្តរាយខ្លួនឯងក៏មិនព្រមចប់ បន្តរឿងបំផ្លាញនេះ ដល់កវីដ៏ល្អរបស់វណ្ណទៀត! គិតឱ្យវែងវណ្ណ!»

ពេលនាង​លើកពីបងពិស្តារមកភ្ជាប់ វណ្ណត្រូវគាំងធ្មឹង។ ស្អីក៏ដោយគេធានាបានថា អង្គមិនមែនលោភលន់តែរឿងគំនុំជីវិតរបស់ផលិតករG-Brother វណ្ណមិនអាចប្រកែកបានទេថា អង្គលក្ខិណាមិនដែលភ្លេចរឿងនោះឡើយ។

«តើអូនខំទាំងយប់ថ្ងៃ មិនមែន​ដើម្បីអ្វីទេ តែដើម្បីសងសឹក?»

គេគិតទាំងក្រៀមក្រំចិត្ត​ហួសថ្លែង។ ខណៈសំឡេងពុទ្ធិដា​រអាក់រអួលនិយាយមកបន្ថែមតាមរបៀបខូចចិត្ត​ខ្លាំង៖

«ទោះអ្វីក៏ដោយ បើនាងហ្នឹងល្អ ម៉េចយកឱកាសនិងអនាគតរបស់វណ្ណមកដាក់ទុន! កោតចេះការពារទៅរួច!»

 ថាចប់ក្រោមភាពទុក្ខសោកហើយ​ស្រី​អភិជនឈាន​ចេញទៅក្នុងប្រអប់ជណ្តើរចាកចោលអ្នកចម្រៀង​ប្រុស​ឱ្យទៅឈរធ្មឹង​វិលវល់។

សក្តាវណ្ណដឹងណាស់ថា ប្រសិន​បើ​ការ​ប្រកួត​ប្រជែងមួយ​នេះ​ដំណើរ​ការ​ទៅឱ្យខាងG-Brotherឈ្នះ គេតែង​នៅពីក្រោយ​ឌីនម្នាក់នោះ។

​បច្ចុប្បន្ន ឌីននិងG-Brother  បាន​ក្លាយ​ជា​គូ​ប្រជែង​ផ្ទាល់​របស់​គេទៅហើយ នាងដឹងរឿងនេះ ក្រៅ​ពីមិនប្រាប់គេតាមត្រង់ បែរជាខំធ្វើការដាច់បាយទឹកដើម្បីពួកគេ តើនេះមានន័យថាម៉េចឱ្យប្រាកដ? អង្គខំ​យ៉ាងនេះដើម្បីបញ្ចប់ជីវិត​សិល្បៈកំពុងតែរុងរោចរបស់គេ?

សារគេលោតអក្សរមក គឺពុទ្ធិដា៖

«វណ្ណ! វណ្ណគិតថាគេ មិនគិតពីអាជីពរបស់គេជាងវណ្ណ? អ្នកណាក៏បានឃើញដែរ ពីរបៀបដែលអង្គលក្ខិណា​ផ្លាស់ប្តូរមួយរយៈមកនេះ! ឡូយឆាយ! ល្បី! ហេតុអ្វី? ហេតុអីG-Brotherយកនាង​ទៅ? ស្មានថា ស្រុកខ្មែរខ្វះអ្នកពូកែ? គឺគេបានឆ្លៀតឱកាស យកនាង​មកវាយវណ្ណ! នាងជាកូនសោ​ធំ បើគ្មាន​នាងក្បែរវណ្ណ ឯកនគរដួលចាញ់បានដែរ? ហេតុអ្វីបានជានាងឱ្យឌីនមកជែងឈរនៅលើឆាកមួយ ដែលគួរតែជារបស់វណ្ណ?​»

វណ្ណញញឹមដោយឈឺចាប់ ឱន​មកសម្លឹង​និងអាន​អក្សរទាំងនេះ ម្តងហើយម្តងទៀតដោយអារម្មណ៍ទោមនស្សហួសថ្លែង។

ប្រាកដហើយ គេតែងតែ​ចង់ការពារទស្សនៈគេខ្លួនឯងចំពោះសង្សារ គេចង់បន្ត​ជឿ​លើនាង​ ជឿ​ថា​នាង​មិន​បាន​ពាក់ព័ន្ធ​ក្នុង​រឿង​នេះ​ទេ  ប៉ុន្តែ​អំពើទាំងឡាយ​ដ៏កខ្វក់ បំភាន់​ក្នុងឧស្សាហកម្ម​នេះ បានញ៉ាំង​ឱ្យ​​បំពង់កគេគាំង​។

 ហើយ….សម្តីសាមកែវ….និងពុទ្ធិដា ឥន្ទវង្ស បានពង្វក់គេបានយ៉ាង​​ល្អ​ជាង​អ្វីទាំងអស់ គឺទាញឱ្យសក្តាវណ្ណជឿថា សម្ពាធ​និងការប្រកួតប្រជែង អាចផ្លាស់ប្តូរមនុស្សគ្រប់គ្នាបាន។

 ពុទ្ធិដា​សរសេរមកបន្ថែម៖

«នៅទីនេះគ្រប់គ្នា​ខ្វល់ពីវណ្ណ! ព្រោះវណ្ណ​ជាកំពូលតារារបស់យើង! យើងនឹងប្រើគ្រប់វិធី ដណ្តើម​យក​អ្វីៗ​ដែល​ជា​របស់​វណ្ណ​មក​ឱ្យវណ្ណវិញ! ពិសេស….ខ្ញុំ…..ខ្ញុំគ្មានថ្ងៃ ព្រមឃើញវណ្ណឈឺចាប់ទេ!»

ទោះមិនដែលចង់យកពាក្យ​សម្ដី​របស់​ពុទ្ធិដាមកទុកជាសំខាន់ តែពេលនេះ គ្រប់យ៉ាងចំៗចំណុច​ពេក​ហើយ​។ ​នាងកំពុងលាតត្រដាងមក​នូវ​ការ​ពិត​ដែល​គេ​មិន​ចង់​ប្រឈម​មុខគិត។

 នៅក្នុងសិល្បៈដ៏អាត្មានិយមមួយនេះ សេចក្តីស្រលាញ់​និងភាពស្មោះត្រង់​មិនមែនតែងតែអាចរក្សាបាន លើផ្លូវឆ្ពោះទៅរកភាពជោគជ័យនោះទេ។

អង្គមិនបានបើកទូរសព្ទទេ រាល់ពេលសមភ្លេងឱ្យឌីន ឬពេលប្រជុំជាមួយក្រុមអគ្គនាយកដូចជាពេលនេះ។ នាងនៅអង្គុយក្នុងការិយាល័យរបស់វីរៈ។

 សូរសំឡេង​ស្រទន់នៃម៉ាស៊ីនត្រជាក់ ស្ទើរតែលាន់គ្របពីលើគ្រប់គ្នាបាន ដោយសារ​អ្នកទាំងពីរ​ស្ថិតក្នុងអារម្មណ៍តឹងតែងស្ងៀមស្ងាត់។

ពេលដែលអង្គ​បានដឹងពីរឿងតន្រ្តីទេសចរណ៍​នេះ នាងមានអារម្មណ៍ថា មិនមែនជារឿងតូចទេប្រសិនលើកនេះ វីរៈលើកយកគម្រោងរបស់នាង​ទៅប្រជែងជាមួយ​ឯកនគរ។

ការញុះញង់របស់ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយទើបនឹងដោះស្រាយបាន វណ្ណនិងនាងទើបតែមាន​សន្តិភាពទាំងអាជីពនិងស្នេហា ហើយឥឡូវនេះការប្រកួតប្រជែងមួយមិនបានរំពឹងទុក បែរជាកំពុងកើតមាន​ឡើងរវាងG-Brotherនិងឯកនគរ ដោយមាន​នាង​និងវណ្ណជាតួអង្គប្រឈមគ្នា?

តឹងចិត្តណាស់ តែនាង​បានប្រាប់អំពីកង្វល់នេះឱ្យវីរៈយល់។ ពួកគេ​បានពិភាក្សារឿងនេះ ហើយ​គ្រប់យ៉ាងបានស្លាក់ នៅក្រោមភាពស្ងៀមស្ងាត់។

 វីរៈអង្គុយចំហៀងនាង គងលើជង្គង់វែងៗរបស់គេ បញ្ចេញនូវសភាពរិះគិត​ដោយ​ស្ងប់ស្ងាត់។ មេ​ដឹក​​នាំ​​​ដ៏​មាន​ឥទ្ធិពលម្នាក់នេះ ទម្លាក់ភ្នែកដ៏ឆ្លាតវៃ​និងមុតស្រួចរបស់គេសម្លឹងកម្រាលព្រំ បង្ហាញពីគំនិត​ដែលចូលរួមដោះស្រាយកង្វល់ជាមួយនាង។

ចុងក្រោយ CEOហាមាត់និយាយ​៖

«អង្គ! គិតអ៊ីចេះទៅចុះ!…ប្រសិនបើដំណើរការនេះ មានន័យថាជាការដាក់សម្ពាធអង្គ ជាពិសេសជាមួយ មិត្តប្រុសរបស់អង្គ ខ្ញុំនឹងយល់ព្រម​ទម្លាក់វាចោល!»

នាង​ឈ្ងោកមុខពេលឮពាក្យថា«មិត្តប្រុស»​។ ពាក្យនេះរាងធ្ងន់បន្តិចនៅពេលពាក់ព័ន្ធជាមួយការងារ ប៉ុន្តែហាក់មិនរង់ចាំឱ្យនាងពិបាកចិត្ត​ទាន់ វីរៈពោលបន្ត៖

«អង្គ ​មិន​សម​​ត្រូវ​មកកៀបនៅ​ចំ​កណ្តាលរវាងផលិតកម្មពីរ​នោះ​ទេ!»

 ការតស៊ូមួយលេចឡើងក្នុងសម្បជញ្ញៈរបស់អង្គ នាង​ងក់ក្បាលហើយវាចាទាំងមិនហ៊ានមើលមុខ​នាយ​ចៅហ្វាយ​ចំឡើយ៖

«ខ្ញុំ…..ខ្ញុំ….​មិន​អាចយក​ហេតុផលផ្ទាល់ខ្លួន ម​ករារាំងការងារធំរបស់ផលិតកម្មទេ!​​ ទោះ​បី​….ជា​គម្រោង​នេះ ​មាន​ន័យ​ថា ត្រូវប្រជែង​​ជាមួយ​គេ​….សក្តាវណ្ណ….​ក៏​ដោយ! ខ្ញុំ…..មិនអាចបញ្ចប់សុបិនរបស់ឌីន ​និងស្នាដៃដំបូងរបស់CEOដូចគ្នា!»

​ ការងារនិងស្នេហា​មិនអាចឡូកលំបាន​ទេក្នុងទស្សនៈនាង ទោះណានាង​មិនចង់ តែរឿងនេះមិនមែនទាក់ទងត្រឹមនាង​ម្នាក់ឡើយ ជាមុខមាត់នៃG-Brotherទាំងមូល។

សភាវគតិរបស់បុរសជាមេដឹកនាំ យល់ចិត្ត​នាង ហើយនាងយល់ការលំបាករបស់អង្គ ដែលការពារតួនាទីនិងការទទួលខុសត្រូវរបស់វីរ: តែនាង​នឹងប្រឈមជាមួយសង្សារ។

 គេគ្រហែម….សំឡេង​របស់​វីរៈ​ស្រទន់ ប៉ុន្តែបង្ហាញឱ្យ​ឃើញអារម្មណ៍មួយចង់ចែករំលែកសម្ពាធជាមួយ​នាង៖

«ខ្ញុំចង់រុញG-Brotherឱ្យធ្វើអស់ពីសមត្ថភាព ហើយទៅឱ្យដល់ចំណុចកំពូល តែអាចថា….មិនទាន់ធ្វើពេលនេះក៏បាន ព្រោះ…..អង្គអាចប្រឈមនៅក្នុងទីតាំងដែលមិនស្រួលចិត្ត​ ឬមាន​ជម្លោះជាមួយ​មនុស្ស​​ពិសេស​ដោយសារតែរឿងលើកនេះ!»

នាង​នៅស្ងៀម ដៃម្ខាងកាន់ជាយសំពត់ពណ៌ទឹកសមុទ្រ។ សភាពរបស់នារីតូចនេះ​គឺគិតដល់ចិត្ត​សង្សារ​នាង​ពិតណាស់ វីរៈមើលឃើញច្បាស់​។

គេសសៀររុញកៅអី​ចូល​ទៅ​ជិតអង្គ ហើយ​បញ្ចេញ​សំឡេង​​​កាន់​តែ​ច្បាស់លាស់៖

«អ្ហេ៎ កុំតឹងតែង! ប្រសិនបើ​ឱកាសមួយ​នេះ ​មាន​ន័យ​ថា​G-Brother​យកសន្តិសុខផ្លូវចិត្ត​អង្គទៅ​​ប្រថុយ​​ឬហៅម្យ៉ាងថា ​បើកកកាយ​​របួស​ចាស់ឱ្យអង្គឈឺចាប់….​ខ្ញុំ​ផ្អាកវាបាន! ឆ្នាំនេះមិនធ្វើ Tours Concert ឆ្នាំក្រោយយើងធ្វើបាន មិនអ៊ីចឹង?»

CEOម្នាក់នេះ សម្រាប់អង្គ គឺគេជាមនុស្ស​ប្រុសម្នាក់ ដែលចេះយល់ចិត្ត​អ្នកដទៃបំផុត ក្នុងចំណោមមនុស្ស​ដែលអង្គធ្លាប់ឃើញ។ គេមានប្រាក់ អំណាច ​និងមិនដែលស្គាល់លំបាក ម្តេចក៏មើលទៅ គេមានសមានចិត្ត​ទូលាយ យល់ដឹង ពីអារម្មណ៍អ្នកដទៃខ្ពស់ម្ល៉េះ?

ជាមួយ​បរិយាកាសដែលប្រែមកជា«សែនធូរស្រាល»​ ការ​សារភាពសម្ពាធ​ផ្លូវ​ចិត្ត​របស់អង្គ​ហាក់លេច​​ចេញ​ដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ ជាមួយកែវភ្នែកព្រិចៗហាក់មាន​កំហុស នាងសម្រេចចិត្ត​សារភាព៖

«CEO​លោកដឹងទេ ខ្ញុំពិបាកចិត្ត​ណាស់ប្រសិនវណ្ណធ្លាក់ ព្រោះនេះជាឱកាសដំបូងក្នុងជីវិតគេក្នុងនាម​ជាអ្នកចម្រៀងម្នាក់! តែបើឱ្យG-Brotherចាញ់ប្រៀបឯកនគរដោយសារចំណងទាក់ទងរបស់ពួកខ្ញុំ ខ្ញុំរឹតតែមានអារម្មណ៍អាម៉ាស់!»

ភ្នែករបស់អង្គមិនអាចលាក់កំបាំងសម្ពាធនិងទុក្ខព្រួយដ៏ធំនេះបានទេ។ សំឡេងរបស់នាងបែក​ស្អក​ៗ​បន្តិច​ហើយព្យាយាមនិយាយបន្ថែម៖

«ខ្ញុំសុំពេលមួយថ្ងៃ ហើយ….សន្យាថា ខ្ញុំនឹងដោះស្រាយជាមួយរឿងលើកនេះ ឱ្យបានត្រឹមត្រូវ! សុំពេល​មួយថ្ងៃបានទេ?!»

វីរៈនៅធ្មឹងសម្លឹងនាង​…..គេមិនមែនមិនយល់ស្របនឹងពេលវេលាម្ភៃបួនម៉ោងដែលនាងកំពុងតែស្នើសុំនេះទេ តែសភាពដែលអង្គលក្ខិណាកំពុង​ប្រយុទ្ធនឹងបេះដូងដើម្បីការពារឧត្តមភាពការងាររបស់​នាង ធ្វើ​ឱ្យគេ​«អាណិត»។

«បានទេ?» នាង​ផ្ទួនសួរខ្សឹបៗខ្លាចចិត្ត​គេជាខ្លាំង។

ខាងប្រុសភ្ញាក់អារម្មណ៍មកវិញ គេងក់ក្បាល ជាមួយកែវភ្នែកនិងទឹកមុខហ្មត់​ចត់​៖​

«អង្គ! ប្រាប់ហើយ​ថា ខ្ញុំ​មិន​ចង់ឱ្យការងារលើកនេះ ​ក្លាយ​ជា​ហេតុផល​ដែល​អង្គ​​ត្រូវ​ប្រឈម​មុខ​នឹង​អ្វីៗ​ដែលអាចធ្ងន់ ឬ​​ឈឺ​ចាប់នោះទេ!  ប៉ុន្តែ…​ខ្ញុំក៏នឹង​មិនធ្វើឱ្យអ្នកគ្រប់គ្នាដែលពឹងយើងត្រូវខកចិត្តដែរ! យើងប្រកាស​ត្រៀមខ្លួនសម្រាប់តន្រ្តីអឺរ៉ុបឆ្នាំក្រោយ អូខេ! ឈប់ពិបាកចិត្ត!»

គេដាក់ដៃមកលើស្មា​នាង​ហើយ​ក្រោកដើរទៅ។ ចិត្ត​វីរៈមានតែខ្លួនគេដែលដឹង​….ពិបាកនឹងឈរ​សម្លឹង​មនុស្ស​​ស្រីល្អៗម្នាក់នេះ…..ឈឺចាប់ ឬសូម្បីតែនាងមានទុក្ខព្រួយ។

ទោះយ៉ាងណា អង្គមិនស្រួលចិត្ត​ជាមួយការសម្រេចចិត្ត​នេះឡើយ។

នាង​ក្រោក​ដើរត្រឹកៗតាមពីក្រោយគេ។

«CEO ខ្ញុំគិតសិន! កុំទាន់ប្រកាសអីទាំងអស់​! សូមគិតដល់ចិត្ត​អ្នកភ្លេង គិតពីឌីន និងក្រុមយើងដទៃផង!»

វីរៈងាកមកវិញជាមួយដៃទាំងពីជ្រែងហោប៉ៅដូចសព្វមួយដង។ បុរសនេះសម្លឹងមើលទៅសភាពខ្វល់​ខ្វាយរបស់នាង​។ សក់វែងដូចសូត្រ ទឹក​មុខស្រទន់ កែវភ្នែកឆ្លាតវៃ តែស្មោះត្រង់ គេស្រាប់តែចង់ឃើញ​សក្តាវណ្ណម្នាក់នោះ ថាមានអ្វីពិសេសបានជាមានឱកាស​បានបេះដូងមនុស្សល្អដូចអង្គ បណ្តាល​ឱ្យនាងបារម្ភយ៉ាងនេះដោយសារគេ?

«ព្រោះអ្នកចម្រៀងប្រុសម្នាក់នោះ នាងត្រូវយ៉ាប់យ៉ឺនថ្នាក់នេះ?» នេះជាអ្វីដែលវីរៈលបច្រណែនជាសម្ងាត់ តែមាត់វិញ គេអាចគ្រប់គ្រងទឹកមុខ​បានយ៉ាងល្អ។

អង្គរួសរាន់និយាយបន្ថែម៖

«ខ្ញុំមិនអីទេ! ខ្ញុំសន្យាថា នឹងសម្រេចចិត្ត​ច្បាស់លាស់ ក្រោយពីពិភាក្សាជាមួយគេរួចហើយ!»

«គេ» ដែលនាង​និយាយ ដូចជាអ្វីមួយទើសៗក្នុងបេះដូង​CEOកំលោះ​។ ទោះបីជាយ៉ាងណា វីរៈមិនមាន​ប្រតិកម្មយ៉ាងណាទៀតឡើយ។ គេងក់ក្បាល«ok»ដោយស្ទាក់ស្ទើរ។

 «យល់ព្រម! ប៉ុន្តែ….ចាំ! កុំគិតច្រើនហួសហេតុ​! គ្រប់យ៉ាង​យើងដោះស្រាយបាន! សន្យា?!»

 អង្គសម្លឹងគេភ្លឹក បន្ទាប់មកនាង​ញញឹមតិចៗ បន្លប់ភាពសោកសៅដែលកំពុងបន្ទោសខ្លួននាង​ថា​ បើមានសំណាងបានបុរសល្អបែបនេះមកជាចៅហ្វាយហើយ ម្តេចបែរជាមិនអាចខំឱ្យអស់ពីលទ្ធភាពយកTours Concert មួយនេះមកឱ្យគេឱ្យខាងតែបាន?

«ចាស៎ ខ្ញុំសន្យា!»

នាង​ឱនលំទោន​ចាកចេញទៅ បន្សល់ទុកនូវបុរសម្នាក់នេះឈរម្នាក់ឯងឯកោបែរខ្នង​សោះអង្គើយតែចិត្ត​វិញសែនទន់ភ្លន់អាណិតនាង​។ គេយល់អំពីសម្ពាធដែលអង្គកំពុងដាក់ផ្ទុកលើស្មា។

នៅលើលោកនេះ ពេលវេលានេះ ហើយក្នុងពិភពសិល្បៈមួយនេះ មនុស្ស​ស្រីដែលស្រលាញ់មនុស្ស​ប្រុសលើសពីកេរ្តិ៍​ឈ្មោះនិង​លុយកាក់ ហាក់បីដូចជាផុតពូជអស់ហើយ។ ប្រសិន​ថ្ងៃនេះ គេមិនស្គាល់អង្គ វីរៈ​គ្មានថ្ងៃគិតថា នៅមានមនុស្ស​បែបនេះលើលោកទេ។ តន្ត្រីជាជីវិតរបស់អង្គលក្ខិណា តែបើនាង​ចោលឱកាសទៅអឺរ៉ុបព្រោះសក្តាវណ្ណ មានន័យថា មនុស្ស​ប្រុសនោះ សំខាន់ជាងជីវិតរបស់នាងទៅទៀត។

វគ្គ

ស្នេហ៍មិនយល់ចិត្ត​

ក្លឹបរាត្រី បញ្ចេញពន្លឺស្រទន់តិចៗ ត្រជាក់ល្ហឹម​ក្រោមភ្លេង​Surround soundយ៉ាងអន្ទង​ចិត្ត​។ អង្គក៏ដូច​ជា​មិត្ត​​របស់នាងអង្គុយនៅតុមួយកាច់ជ្រុងឆ្ងាយបន្តិចពីឆាក​រាំ។

តុប​និង​ជេន្នីនៅរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់សម្លឹងម្រាមដៃរបស់ស្រីកវីដែល​រវាសជុំវិញកែវខុកថែល។

យប់នេះ អង្គលក្ខិណា​នាងញ៉ាំ​ស្រា មិនមែនជាសញ្ញាល្អទេ ព្រោះមិត្តទាំងពីរដឹងថា ធម្មតារយៈពេលនេះ G-Brotherមមា​ញឹកខ្លាំង អង្គរមែងតែងធ្វើការដាច់យប់។ 

ពួកគេ​តាមដានភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់នាង ខណៈមោណា​​ដែលជាសង្សាររបស់ជេន្នីនិងជារនុកក្នុងរបស់​រតនៈទើបតែចូលមកដល់។

គ្មានអ្នកណាសង្ស័យ​មោណាទេ។ 

មិនយូរប៉ុន្មាន​ អង្គវាចាដោយសព្ទសំឡេងទន់ភ្លន់៖

«បងៗដឹងទេ! មេខ្ញុំណ៎ា លោកវីរៈ…..ហ៊ឹម​ ថ្ងៃនេះ…ទើបខ្ញុំដឹងថា មនុស្ស​ល្អដូចគាត់ ឆ្លាត យល់ចិត្ត​គេឯង មានសន្តានចិត្ត ហ៊ឹម​ នៅមាន​ក្នុងលោកយើងទេតើ!!»

«សរសើរមេណាស់ខ្លួន!!! ចុះបើមែន…​មកផឹកបំភ្លេចទុក្ខអីនៀក?» ជេន្នីចំអន់លេង ហើយជល់កែវជាមួយអង្គ។ 

អង្គវាចាទៅកាន់មិត្ត​ទាំងទ្វេ៖

«ហ៊ឹម​ បងជេន្នី…..ខ្ញុំពិបាកចិត្ត​ ដែលនៅកន្លែងផ្សេងពីវណ្ណ ហើយត្រូវមកប្រជែងគ្នា យកProjectដែលមាន​តែមួយ!  និយាយទៅ ស្មានថាគាត់បន្ទោស ​ប៉ុន្តែ….ហ៊ឹម​ បែរជាមិនថាអី លើសពីហ្នឹង…គាត់យល់! ហ៊ឹម CEOមិនបានរុញខ្ញុំឱ្យទាល់ទេ ថែមទាំងប្រាប់ខ្ញុំថា G-Brotherអាចនឹងមិនចូលរួមឆ្នាំហ្មឹងក៏មាន​…​ប្រសិនបើការចូលរួមនោះដាក់សម្ពាធលើខ្ញុំ!  ចុងក្រោយ គាត់​ទុក​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​លើ​ខ្ញុំ ហើយ​ថា…»

នាង​ឈប់និយាយដោយបង្ហាញ​ភាពមានកំហុស បន្ទោសខ្លួន​ឯង។ តុប​ញញឹម​តិចៗ៖

 «មនុស្ស​សង្ហា ហើយបេះដូងមាសទៀត!»

អង្គនៅតែស្រពោន។ ការប្រឆាំងគ្នារវាងរឿងផ្ទាល់ខ្លួននិងរឿងការងារ ជាសមរភូមិដ៏ធំមួយមិនងាយ​នឹងដោះចេញទេ។ ស្រីអ្នកនិពន្ធវាចាបន្ត៖

«បើខ្ញុំចោលគម្រោងការលើកនេះ វាមិនយុត្តិធម៌សម្រាប់ ឌីននិងក្រុមការងារទេ ពិសេស​គាត់! CEO ទើបតែឡើងមកថ្មី គាត់ត្រូវការបញ្ចេញស្នាដៃ! មិនដឹងគិតម៉េចទេខ្ញុំ!»

«និយាយជាមួយសក្តាវណ្ណឬនៅ?» តុបសួរ។

«នៅតែបង! ព្រោះគិតឱ្យស្រេចសិន ចាំទៅចរចា​ជាមួយគាត់!»

«យល់! អ៊ីចឹងបានអង្គ​របស់បង ត្រូវថយមកផឹកស្រាពន្យារ​ពេលសិន!» តុបនិយាយទាំងលើកដៃអង្អែល​ខ្នងនាង​ថ្នមៗ​ជាអាការៈរបៀបយល់ចិត្ត​។

ខណៈដែលជេនី្ន​កំពុងស្តាប់ដោយស្ងៀមស្ងាត់ ភ្នែករបស់ភេទទីបីបញ្ចេញពន្លឺនៃគំនិតមិនគាំទ្រ លាយ​ឡំនឹង​អាការៈមិនសប្បាយចិត្ត។ គេនិយាយបដិសេធភ្លាម៖

«No No អង្គ!  នោះ​មិនមែន​ថាមិន​យុត្តិធម៌ចំពោះ ឌីនឬCEOរបស់G-Brotherទេ! គឺ….វាមិនយុត្តិធម៌ ចំពោះឯងតែម្តង។ ដំណើរតន្រ្តីទេសចរណ៍​ឆ្លងទ្វីប មិនដែលមានទេសម្រាប់ខ្មែរយើង ម្ភៃ​ សាម​សិប​ឆ្នាំមកនេះ! ហើយ​បើឯងជាអ្នកចេញ​អាល់ប៊ុមថ្មី មកពីផលិតកម្មធំមួយ ដកថយមិនប្រកួតប្រជែង តើច្រើនឆ្នាំមកនេះ ឯងតស៊ូជាមួយតន្រ្តីមានន័យអី?​»

តុបសម្លក់ជេន្នីដែលនិយាយត្រង់ៗពេក​។ ដៃគេបន្តត្រដុសខ្នង​លួងអារម្មណ៍អង្គ។ ឯជេន្នីមិនញិននៅតែបន្តនិយាយ៖

«យើងទទួលស្គាល់ថា ពីរនាក់នេះជាសង្សារ ហើយករណីលើកនេះត្រូវមាន​ម្នាក់ចាញ់! តែបើឱ្យចាញ់មុនប្រយុទ្ធ ហើយថយក្រោយក្រោមពាក្យថា លះបង់….ស្អីគេហ្នឹង….ក៏គួរគិតដែរ ថាអ្នកណាទៅជាអ្នកត្រូវលះបង់!»

អង្គដកដង្ហើមធំដោយមានអារម្មណ៍ថាទម្ងន់នៃពាក្យរបស់ជេន្នី ជាជម្លោះសម្ងាត់ខាងក្នុងទ្រូងដែលនាង​កំពុងប្រឹងបន្លប់។

«ខ្ញុំ…ដឹងហើយបង ជេន្នី! ខ្ញុំដឹងថា ស្នេហា​វាមិនមែនវាស់បានតាមរយៈការទម្លាក់ការងារចោល តែសម្រាប់ខ្ញុំ បើវណ្ណចាញ់ ឱ្យ​ខ្ញុំឈ្នះមានប្រយោជន៍អ្វី?»

ជេន្នីបូញមាត់ ងាកទៅក្រេបស្រាយ៉ាងតោះតើយ។ អង្គ​នាងស្ទាក់ស្ទើរ សម្លឹងមើលមកតុប​ ដើម្បីទទួលបានការគាំទ្រ។

និពន្ធនាយិកា​តុបដែលយល់ច្បាស់អំពីការងារសិល្បៈ បានផ្អៀងខ្លួនទ្រេតដោយស្រពោន​លើកៅអីរបស់នាង​។  ម្រាមដៃរបស់ភេទទីបីម្នាក់នេះ គោះតិចៗ​ជាចង្វាក់ភ្លេងនៅលើកម្រាលតុ។

ភ្នែក​តុប ​មើល​មកអង្គ​ជា​មួយ​ទឹក​មុខ​ស្ងប់ ​ប៉ុន្តែ​បរិយាកាស​មិនស្រាលទេ។ ទីបំផុត នាយិកាសម្រេចចិត្ត​ចេញយោបល់ជួយ៖

«​ស្តាប់ណ៎ាអង្គ!  បងគ្មានថ្ងៃសរសេរផ្សាយអ្វីអំពីរឿងនេះទេ។ បងនឹង​មិន​អនុញ្ញាត​ ឱ្យ​រឿង​នេះ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ភ្លើង​ដុតអ្នកទាំងពីរដាច់ខាត! ប៉ុន្តែ…» សំឡេង​នាង​​បន្ទន់​ពេល​​ងើប​ទៅមើលអង្គ។  ភ្នែក​របស់​​តុប​ប្រទាក់​ជាប់​នឹង​អង្គ។

«បងនិយាយត្រង់ទៅត្រង់មក! បើជាបង អង្គត្រូវចាប់យករឿងជំនាញវិជ្ជាជីវៈ ធំជាងរឿងស្នេហាប្រុសស្រី! វណ្ណដូចគ្នា គេត្រូវ​តែយល់ពីរឿងមួយនេះ! យើងធំៗអស់ហើយ ប្រសិនបើសម្រេចចិត្ត​ថាឈានជើងចូលទៅក្នុងសង្វៀនសិល្បៈ នោះការឈ្នះឬចាញ់មិនសំខាន់ តែគ្រប់គ្នា​ត្រូវតែប្រឹង​អស់ពីលទ្ធភាព ហើយនៅគ្រប់ឱកាស​ដែលមាន​ត្រូវច្បាមមកឱ្យពេញដៃ!»

រាត្រីមួយក្នុងជីវិតដ៏មមាញឹក

រយៈពេលនេះ អង្គនិងសក្តាវណ្ណជាប់រវល់ដូចគ្នា គឺខាង​កវី​ស្រី​រវល់នឹងគម្រោងថ្មីក្នុងការប្រូម៉ូត​តារាចម្រៀង​ឌីន ក៏ដូចជាការងារផ្សេងៗនៅG-Brother រីឯនៅខាងសក្តាវណ្ណវិញ គឺ​សម្ពាធជាមួយមេធំដែលកំណាចដូចចចករបស់ឯកនគរ​ គឺលោក​ឥន្ទវង្ស។

នាឡិកាបានចុចដល់ម៉ោង១១យប់ នៅពេលដែលវណ្ណចេញពីជណ្តើរយន្តហើយឆ្ពោះទៅមួលសោទ្វារ​ចូល​ទៅ​ខាង​ក្នុង​។

គេឮសន្តិសុខប្រាប់ពីខាងក្រោមមកថា អង្គក៏ទើបតែមកដល់ផ្ទះមុននេះបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។ ប្រុសដាក់អ្វីៗលើសាឡុង ហើយតាមរកមើលនាង​​។ ស្រី​កវី​​នៅ​ជាមួយ​ហ្គីតា​ក្នុងបន្ទប់ធ្វើការតូចមួយ ហើយអង្គ ងើបមុខឡើង មកសម្លឹងនាយដោយស្រទន់។

«កំពូលអ្នកនិពន្ធមកផ្ទះយឺតម៉េះ!»

ស្រីញញឹម​ទន់ភ្លន់ពេលឮវាចានេះពីប្រុសស្នេហ៍។ នាងដាក់ហ្គីតាទៅមួយឡែកហើយឡកលើយ៖

«តារាចម្រៀងមកយឺតជាង!»

 វណ្ណបញ្ចេញស្នាម​ញញឹម​លាយ​​ហត់​នឿយ​។ គេគិតថា នាងនឹងមិនធុំ​ក្លិនសុរា​ទុក្ខព្រួយរបស់គេបាន​ឡើយ ប្រសិនគេគេចទៅឆ្ងាយបន្តិច។

នៅ​លើ​តុ​តូច​មាន​​ចង្កៀង​ពណ៌​មាស​ ក្បែរនោះសៀវភៅកត់ត្រារបស់អង្គដែលពោរពេញដោយ​« Deadline ថ្ងៃផុតកំណត់»។

ប្រញឹកណាស់​…..ការងារនាងនៅG-Brother តើនេះកំពុងលេចចេញសញ្ញាល្អឬមិនល្អ។ ប្រុសឈប់សម្លឹងតារាងការងាររបស់ស្រី តែបែរ​មកស្ទាបថ្ងាសអង្គ៖

«ញ៉ាំ​អី​ឬនៅ? ទើប​ត្រលប់​​មក​វិញ​ហើយមិនព្រមទៅងូតទឹកសម្រាក?»

«បង្ហើយបន្តិច​! សម្រាកមុនទៅណា! ខាងភ្លេងគេទើបតែរួច គេផ្ញើ​មក​ឱ្យស្តាប់!»

​ នាង​តបរួច​ងាក​ទៅទាញសៀវភៅកត់ត្រារបស់នាងមកសរសេរអ្វីៗដែលកំពុងស្តាប់ ទំនងជា​មតិកែលម្អសម្រាប់ក្រុមតន្ត្រី។ ខណៈពេលដែលអង្គមិនចោលប៊ិក​និងសៀវភៅ ហើយ​ពាក់កាស ងក់​ក្បាល​ទៅ​តាម​ចង្វាក់​ភ្លេង ប្រុសច្រត់ចង្កេះសម្លឹងសង្សារដោយអាណិតអាសូរ។

«ញ៉ាំអីបន្តិចទេ?»

អង្គមិនបានឮគេសួរ ភ្នែករបស់នាងនៅជាប់នឹងទំព័រដែលកំពុងសរសេរ។

វណ្ណងក់ក្បាលហើយឆ្ពោះទៅផ្ទះបាយ។ ក្នុង​រយៈពេល​ប៉ុន្មាន​នាទីប៉ុណ្ណោះ  ក្លិនអាហារសម្រន់​បានសាយភាយពាស​ពេញ​ខ្យល់ អម​ដោយ​ភាព​ឈ្ងុយឈ្ងប់​នៃ​បាយ​ឆានិង​ស៊ុប​។

 ប្រុស​ក្រឡេកចេញមកទ្វារផ្ទះបាយហើយបង្គាប់៖

«ចូលងូតទឹកសិន! ទុកការងារសិន! ញ៉ាំសិនអូខេ!»

«មិនយូរទេ Boss!»

 អង្គ​តបឆ្លើយ​តបទាំងដែលប៊ិករបស់នាងកំពុងកោសលើជួរនីមួយ​ៗ​មិនចេះអស់យោបល់សម្រាប់កត់ត្រា​សោះ។

 ឱ! អ្នកនិពន្ធ! នេះជាអ្វីដែលវណ្ណគិតដោយញញឹម​ពីចម្ងាយ រួចដើរទៅដកកាសរបស់នាងចេញថ្នម​ៗ​។​ ស្រីសម្លឹងទៅសៀវភៅ​ដែលត្រូវបានបុរស​ដកយកទៅពីដៃ ហើយបិទចោលទៅម្ខាង។ នាង​ងើប​មុខ​ឡើង​ចាប់​ផ្ដើម​សម្លឹងទៅ​ក្នុង​ភ្នែកប្រុសជីវ៉ា។

វណ្ណពោលតិចៗ៖

​«នៅទីនេះ ម៉ោងនេះ! ហាមធ្វើការ​! គ្រួសារមានវិន័យ!»​

សម្តីគេថ្នម តែម៉ឺងម៉ាត់​ធ្វើ​ឱ្យខាងស្រី​ផ្ទុះសំណើច​​យ៉ាង​ស្រទន់។

​ក្រឡេកមើលទៅ អាហារ​ពេល​ល្ងាចត្រូវ​បាន​រៀប​ចំ​នៅ​លើ​តុ។ ស្រីក្រោកមកហើយ​​ថើប​ថ្ពាល់គេ ​​ដោយ​រអ៊ូ​ថា៖

«អរគុណ​សម្រាប់​អ្វី​គ្រប់​យ៉ាង! ទៅគេងមុនទៅណា សុំញ៉ាំសិន ហើយងូតទឹកជាក្រោយ!»

«បាន!»

ប្រុសថើបនាង​មួយខ្សឺត មុនពេលយោងកាយដ៏ហត់នឿយនៃសម្ពាធចិត្ត​ពេញមួយថ្ងៃ ទៅរកទឹកក្តៅនឹងអាលបានសម្រាក។

ប៉ុន្មាន​ម៉ោង​ក្រោយ​មក ពេលដែលវណ្ណ​ភ្ញាក់​ពី​ដំណេក​ដោយសារ​ប៉ះនឹង​​ពន្លឺ​ភ្លើង​នៅ​លើក្បាល​តុ  គេងាក​ទៅ​រកគ្រែម្ខាង លូកដៃស្ទាប​គូស្នេហ៍…..​ទទេ។

ប្រុសអ្នកចម្រៀង ក្រោកចេញពីដំណេកដោយស្ងៀមស្ងាត់ដើរឆ្ពោះទៅកាន់បន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ។ ហួសចិត្តណាស់ គេឃើញនាងទ្រោបគេងឱបខ្នើយ ជាមួយសៀវភៅកំណត់ត្រាFeedback ចំហក្បែរភ្លៅរបស់នា ក្បែរនោះចានអាហារដែលមិនបានញ៉ាំអស់នៅក្រៀមស្វិត​។

ហ៊ឹម​….ប្រុសដកដង្ហើមធំ​សម្លឹង​នាឡិកាឌីជីថល​ដែលលោត​ម៉ោង ២:00ភ្លឺ។ អង្គមិនបានទៅងូតទឹកប្តូរអ្វីទាំងអស់។

វណ្ណដឹងថា ការសម្រុកចេញអាល់ប៊ុមថ្មីម្តងៗ មានសភាពបែបណា។

ប្រុស​ឱនមក លើកនាងឡើងដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយនាំអង្គត្រលប់ទៅគ្រែវិញ។ រាងកាយដែលហត់នឿយរបស់នាងស្ទើរតែញ័រកម្រើកតែនាង​គេងស៊ប់ព្រោះនឿយហត់ជាខ្លាំង។

«ធ្វើការមួយថ្ងៃជាងម្ភៃម៉ោងខ្លាចG-brothers​ក្រ​ហើយយ៉ាង?»

បុរសដាក់នាង​ចុះលើគ្រែ ហើយទាញភួយមកគ្រប។ គេងាកមកមួលបន្ថយពន្លឺ​ភ្លើង​ចង្កៀង​ក្បែរ​គ្រែ​ក្នុង​បន្ទប់​គេង​តូច ខណៈ​​ទឹកមុខដ៏ស្រទន់របស់អង្គបង្ហាញសេចក្តីសុខក្នុងបរិយាកាសស្រអាប់​ត្រជាក់​។

 ដើមទ្រូងរបស់នាងពើងឡើងចុះៗក្នុងចង្វាក់សុខសាន្ត។

 ប្រុសចេញមកប្រមូលទុក​បណ្តា ប៊ិក កុំព្យូទ័រ កាស​ និងសៀវភៅកត់ត្រា ដែលទំព័រនីមួយ​ៗ ពោរពេញទៅដោយបំណែកនៃព្រលឹងសិល្បៈរបស់នាង  អត្ថបទចម្រៀង គំនិតជ្រាលជ្រៅ និងក្តីសុបិន។ អានប៉ះចំ ចំណងជើងមួយ«រាត្រីដើមក្ងោក»ធ្វើឱ្យនាយនឹកឃើញ….

«វណ្ណ​ឃើញដើមក្ងោក​នោះអត់? កន្លែងនោះមាន​បង្កប់នូវក្តីស្រមៃ​ដ៏ស្អាតមួយ​របស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំចង់ឃើញរាត្រីណាមួយ​ កន្លែងនេះ មាន​ចងទម្លាក់អំពូលភ្លើងច្រើនស្អេកស្កះតាមបណ្តាមែករបស់វា! អាចធ្វើឱ្យចេញ​ទៅជា…..»

បុរសញញឹម​ សម្លឹងស្នាដៃទាំងនេះ ហើយនឹកឃើញរឿងទាំងអស់ដែលបានឆ្លងកាត់មកជាមួយគ្នា​។  សក្ដា​វណ្ណ ​យក​ម្រាម​ដៃ​ទៅ​ប៉ះ​នឹងពាក្យពេចន៍ដែលនាងបាន​​កត់ត្រា ថើៗដោយ​ប្រុងប្រយ័ត្ន។

​សំណេរនីមួយៗ នៅលើទំព័រនេះ បំពក់ឱ្យនាយមានអារម្មណ៍ថា ចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់នាង ភាពអត់ធ្មត់របស់នាង ជំនឿមួយដែលជ្រៅ​និងមុះមុត មិនទន់ជ្រាយនៅលើវិថីសិល្បៈ​ក្នុងការឆ្ពោះទៅ​ពិភព​តូរ្យ​តន្ត្រី​​និងគុណតម្លៃច្រើនទៀត បានធ្វើឱ្យអង្គលក្ខិណាកាន់តែជានារីដ៏ពិសេសជានិច្ចក្នុងបេះដូង​វណ្ណ​។

បុរសម្នាក់នេះ​លបសង្ឃឹម​ថា ពួកគេនឹង​បានរស់នៅជាមួយគ្នា​ដូច្នេះ ជារៀងរហូតទៅ​។ រស់នៅមើលនាង​រីកចម្រើន មើលនាង​ធ្វើអ្វីៗដែលនាងស្រលាញ់ ហើយពេញចិត្ត។

ទោះណា​ជាវណ្ណនិងអង្គមាន​ពេលវេលាមាន​ជាមួយគ្នាតិចតួច នៅចន្លោះកាលវិភាគដ៏លំបាក នាថ្ងៃដ៏​មមាញឹក​យ៉ាងណាក្តី ក៏ក្តីសុបិនរួមគ្នារបស់ពួកគេបានរុញច្រានស្នេហា​នេះឆ្ពោះទៅមុខ ទោះ​ជា​ពេល​ជាច្រើន​មិនបាននៅក្បែរគ្នា។

រៀបរយខាងក្រៅហើយ គេថយមកអង្គុយក្បែរនាងសម្លឹងមើលមុខនាងដែលគេងស្កប់ស្ងប់ស្ងាត់។

«អង្គ» គេខ្សឹបយ៉ាងស្រទន់ក្នុងបេះដូងល្មមឮតែម្នាក់ឯង «បងចង់ផ្តល់ឱ្យអង្គនូវអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង! ទោះ​បី​ជា​​….​​មាន​ន័យ​ថា….​ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​បោះបង់ចោល​ក្តី​សុបិន​របស់​បងទាំងអស់​ក៏​ដោយ ធ្វើដូច្នេះ ពាក្យ​គំរាម​​របស់​ឥន្ទវង្សនឹងចប់​! គ្មានប្រសិទ្ធភាពភាពទៀតមកលើអង្គទេ!»។

ក្រោយការឈឺចាប់និងប្រឈមការមាក់ងាយមកជាច្រើន យុវជននិងយុវនារីដែលធ្លាប់បាន​ជួលបន្ទប់​មក​ផ្សង​ព្រេង​នៅ​ភ្នំពេញ​​យ៉ាង​លំបាក​លំបិន ពេលនេះមាន​ភាពល្បីល្បាញសឹងស្មើគ្នា​។ ពួកគេ​​ដឹង​ថា ឧស្សាហកម្មមួយ​នេះ នឹងមិនអនុញ្ញាតឱ្យស្នេហាជោគជ័យទន្ទឹម​គ្នានឹងអាជីពនោះទេ។

ពាក្យគំរាម​​របស់ឥន្ទវង្សកំពុងធ្វើឱ្យពិភពលោក​របស់វណ្ណស្ទះខ្យល់ តែរាល់ការវិលមកផ្ទះឃើញនាង គេ​មិនស្តាយក្រោយ​ក្នុងការ​មាន​អង្គមកក្នុងជីវិតនេះឡើយ។

​ដោយសារបែបនេះហើយ នៅ​G-Brotherអ្នកណាៗក៏ហាក់ភ្ញាក់ផ្អើលនិងការមកដល់របស់អង្គទាំងព្រឹក​ព្រលឹម ហើយផ្តើម​ធ្វើការដោយ​ស្រស់ស្រាយសប្បាយចិត្តជានិច្ច​។ មិនសមថា ទៅយប់ជ្រៅមកវិញព្រលឹមអុរហើយនៅតែមានថាមពលមិនចេះអស់ទៀត។

ដាវី មិត្តរួមការងារម្នាក់នៅផ្នែកថតរូបនិងឌីហ្សាញ​​បានទាញអង្គលក្ខិណា​មកបន្ទប់កាហ្វេ​ដោយ​លប​សើចចំអកថា​៖

«អ្ហែង! ប៉ុន្មាន​​ថ្ងៃនេះឯង ភ្លឺស្វាងអស្ចារ្យយ៉ាងហើយ!»

ថាផងហុចកាហ្វេឱ្យនាងផង។

 «កំណត់បានថ្ងៃសែនក្បាលជ្រូកហើយ? ឬគ្រាន់តែជាអារម្មណ៍ល្អ?​»

«ទាំងពីរ!» អង្គ​ឌឺដងដោយសើចចំអន់គ្នា​លេង។ ​ដៃម្ខាងទទួលយកកាហ្វេ ​ដៃម្ខាងសៀតសក់ទៅ​ពី​ក្រោយ​ត្រចៀក។

«ច្រណែន​ណាស់ ហេតុតែឯងមិនមាន​ស្នេហា មានតែដើរCrush​គេ បានជាមិនដឹងថា អ្នកមាន​ស្នេហា​ គេមានមន្តពិសេសធ្វើការមិនចេះហត់ ទៅយប់ជ្រៅ មកវិញភ្លឺល្អះៗក៏មិនឃើញងងុយដេក មិនឃើញ​មុខជ្រួញអីសោះ! គ្នាឯណេះវិញ នៅតែថ្ងៃរកFilter​មកចាក់បំពេញភ្នែកធ្លាក់ទេ!»

អង្គក្រេបកាហ្វេ​ហើយញញឹមមិនតប ទុក​ឱ្យដាវីនិយាយបន្ថែម៖

«ឱ្យខ្ញុំទាយ? សក្តា​វណ្ណ សុភាពបុរស ហើយសង្ហា​ទៀត»

ថ្ពាល់របស់អង្គ​ប្រែទៅជាពណ៌ផ្កាឈូក ខណៈដែលនាងធ្វើពុតជាផ្តោតលើកាហ្វេ​វិញទុក​ឱ្យ​ដាវី​និយាយបន្ត៖​

«ទាយថា គេធ្វើអាហារពេលព្រឹកឱ្យ ហ្វ្រីថើបមួយមុនពេលលាគ្នាមកធ្វើការ…..​អូយ បះសក់ណាស់​ខ្ញុំ​! គិតឡើងព្រឺ!»

 «ថែម​ទាំង​ខ្ចប់​អាហារ​ថ្ងៃត្រង់​ឱ្យ​​មកទៀត!» នាងនិយាយចំអកតិចៗ​ជាការលេងសើចដាក់ដាវី។

 ដាវីចង្អុលមិត្ត​ហើយសើច៖

«ថាអីចេះខុស! ឃើញទេ! អត្ថប្រយោជន៍​នៃ​ការ​មាន​មិត្ត​ប្រុស​ជា​តារា​!»

«គេមិនមែន​ជា​តារា​ល្បីទេពេល​នៅ​ផ្ទះ​» អង្គនិយាយលេងបន្ថែមបែបនេះហើយ ក៏​​ញញឹម​គ្រវី​ក្បាលហួសចិត្ត​ខ្លួនឯងដែរ តែមែនទែនទៅបេះដូងនេះសែនរំភើបរីករាយណាស់។

នាង​លើកម្រាមដៃ៥ជាសញ្ញាលាមិត្តថាសុំទៅមុន ខណៈមិនដឹងឡើយថា ពីក្រោយខ្នង​នាង ដាវី​បើកភ្នែកធំៗព្រោះឃើញវត្តមាន​លោកវីរៈ CEOវ័យក្មេងមកដល់កន្លែងកាហ្វេដែរ។

«អុះ! លោកប្រធាន ចង់បានកាហ្វេអាចចុចមកក្រោមបាន!» ដាវីខ្សឹបតិចៗទាំងបារម្ភដែលការនិយាយគ្នាចំអន់លេងសើចជាមួយអង្គ បែរ​ជាត្រូវឱ្យមេធំ​ មកស្តាប់ឮទាន់។ អង្គមិនបានឃើញវីរៈទេ នាង​ចាកចេញបាត់ទៅហើយ។

«ខ្ញុំធ្វើខ្លួន​ឯងបាន! យើងរកលេខាថ្មីមកមិនទាន់បាន​!»

វីរៈឆ្លើយហើយ ក៏ងាកទៅម៉ាស៊ីន​កាហ្វេ ខណៈដាវី​សសៀ​រ​ចាកចេញដោយស្តាយនូវកំហុសដែលនិយាយលេងច្រើនទាក់ទងនឹង​តារាមកពីផលិតកម្មផ្សេង។

ខាងវីរៈវិញ គេបានកាហ្វេហើយ​ក៏វិលឡើងមកអង្គុយនៅក្នុងការិយាល័យសម្លឹងមើលទៅទីក្រុងស្រឡះ​ល្វឹងល្វើយដែលពិបាកស្មានដឹងអំពីសម្ពាធសេដ្ឋកិច្ច​និងសង្គម ថាកំពុងតែកើតមាននៅទីណាខ្លះ​។ រីឯសម្ពាធពិតប្រាកដនៅទីនេះវិញ គឺទើរវិលវល់ក្នុងបន្ទប់កញ្ចក់ក្រាស់ ជាចំណោទមួយស្រទាប់ហើយមួយស្រទាប់ទៀត ចាប់ពីអង្គក្លាយមកជាមនុស្សរបស់គេ។

 ​បណ្តាញ​សង្គម​បន្តពីការវាយ​​ប្រហារថា CEOក្មេងមានទំនាក់ទំនងជាមួយការផ្ចុងផ្តើមកវីស្រី ពេលនេះបែរជាមានរឿងសរសេរថ្មី គឺគូស្នេហ៍នៅផលិតកម្មផ្សេងគ្នា។

​ចំណង​ជើង​ធំៗ​នៅលើតុគេនៅឡើយ ក្រឡេក​ពេលណាក៏ឃើញ «​តារា​ប្រុស​ Grade A របស់ ឯកនគរ​ ទាក់ទងស្នេហានឹងកវីនិពន្ធល្បីរបស់​G-Brother!»។

បេះដូងរបស់CEOក្មេងបានលិចចូលជ្រៅក្នុងសម្ពាធមួយ។ គេបានដឹងទៅហើយថា ប្រឡូក​ចូល​វិស័យ​នេះ​ការដោះស្រាយនឹងពាក្យចចាមអារ៉ាមគឺជារឿងធម្មតាមួយ ​ប៉ុន្តែពេលនេះ មកមើលឃើញ​រឿង​រ៉ាវ​ដែល​យាយីមួយត្រួតហើយ មួយត្រួតទៀតនៅក្នុងប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ ​មិនមែនស្រួលធ្វើចិត្ត​ទេ។ គ្រប់យ៉ាង​បានធ្វើឱ្យអ្វីៗកាន់តែមានអារម្មណ៍ថា ពិត​ជា​ស្មុគ​ស្មាញ​…..​ខ្លាំង​។​

អង្គ​ព្រឹក​នេះ​មើលទៅសប្បាយចិត្ត​។ ពេលនាង​និយាយជាមួយដាវីនៅបន្ទប់កាហ្វេ អំពីការយកចិត្ត​ទុកដាក់របស់សក្តាវណ្ណ អ្វីដែល​CEOកំលោះ​ម្នាក់នេះ​កំពុង​ទទួល​អារម្មណ៍​ មិនមែន​ត្រឹម​តែ​អង្គ​និង​វណ្ណ​មើលថែគ្នាធម្មតាៗ តែជាកម្លាំងចិត្ត​ តាមរបៀបអ្នកគាំទ្រគ្នា យ៉ាងពិសេសបំផុតមួយ។ វីរៈអាចវាស់វែងគំនិតទាំងនេះបាន ដោយសារអង្គលក្ខិណាដែលគេស្គាល់ជាមនុស្ស​​ធ្វើការមិនចេះនឿយហត់ ដោយ​យកបេះដូងរបស់នាងទៅដាក់លើគម្រោងទាំងមូល​ អនុវត្តដោយក្តីរីករាយ​និង​រលូន​។

«ច្បាស់ណាស់ថា ស្នេហាខ្លះ​ មិនមែន​គ្រាន់តែជាស្នេហាប៉ុណ្ណោះទេ តែជាតុល្យភាពបង្កើតឱ្យមាន​ភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងសភាពវឹកវរបាន! ចាំមើលអង្គនិងសក្តាវណ្ណ ទប់ឧបសគ្គនៃផលិតកម្មខុសគ្នា​ដោយវិធីណា?»

វីរៈរអ៊ូតិចៗតែម្នាក់ឯងព្រោះថា​គេ​អាច​មើល​ឃើញ​វាច្បាស់ សភាពដែលអង្គ​​កំពុងរស់នៅក្នុងក្តី​សុបិន​របស់នាង ព្រោះត្រូវបានគាំទ្រដោយនរណាម្នាក់ដែលជឿជាក់លើនាង​ច្រើនរហូតដល់នាងមិនខ្លាចអ្វីទាំងអស់ក្នុងការបន្តដំណើរជីវិតជាមួយគេនោះ។

តែងាកមក​G-Brotherវិញ អង្គ​មិនគ្រាន់តែជាមនុស្ស​នៅក្រោមស្លាកយីហោរបស់វីរៈទេ បន្ថែមពីនោះគឺ នាងគឺជាមនុស្សដែលគេ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​យ៉ាង​ខ្លាំង ជា​មនុស្សដែលគេឱ្យតម្លៃ​និងការពារនាង​​។​

​អង្គុយ​មើល​ព័ត៌មាន ទូរសព្ទ​ក៏​រោទ៍។ វីរៈក្តាប់ថ្គាម​យ៉ាង​តឹង​ពេល​ឃើញឈ្មោះអ្នកខល ​លេច​ឡើង​លើ​អេក្រង់។ រ៉ូបឺត ប្រធានផ្នែកផ្សព្វផ្សាយ មក​​ពី​ក្រុមហ៊ុន​ភេសជ្ជៈ​ធំ​ជាង​គេ​ក្នុង​ប្រទេស។

គេសម្រួលទឹកមុខ​ទទួលខលនេះហើយឆ្លើយយ៉ាងរហ័ស៖

«បាទ បងរ៉ូបឺត! ជម្រាបសួរបង!»

សំឡេងម្ខាងទៀត និយាយដោយទឹកដមសំនៀងរាក់ទាក់៖

«វីរៈ សុខសប្បាយទេ! អ៊ីចេះណ៎ា ខាងយើង បានតាមដានG-Brother  ហើយចាប់អារម្មណ៍នឹងទេពកោសល្យ​របស់កវីស្រីក្មេង…..អឺ!»

«អង្គលក្ខិណា?» វីរៈតបដោយអារម្មណ៍រំភើប។

«ត្រូវ! គឺអង្គ….លក្ខិណា! អាល់ប៊ុមនាងទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំង និងការតាមដានពីសាធារណជន។ ចាប់អារម្មណ៍ចាប់ដៃគូទេ?»

«អូ why not! ជាកិត្តិយសមួយសម្រាប់G-Brotherណាស់ ការងារអី? សុំលម្អិតបន្តិចមកបង!»

«យើង​កំពុង​គិត​អំពីការចូលរួមSponsor ​ដំណើរ​ទេសចរណ៍​តន្ត្រីឌីជីថលមួយ ទៅទូទាំងអឺរ៉ុប!»

​ ចិត្ត​របស់​វីរៈ​លោត​ញាប់។ ដំណើរទេសចរតន្រ្តីពិភពលោក? នេះ​ជា​ឱកាស​ដ៏​ធំ​មួយ ដែល​នឹង​​កំណត់ជោគជ័យ​ដល់កំពូលនៃ​អាជីព​សម្រាប់​ទាំង អង្គ ទាំងឌីន និងG-Brother ទាំងមូល។

«អស្ចារ្យ​ណាស់! កិច្ចសហការនិងឱកាស​​មិន​គួរ​ឱ្យ​ជឿ​! ពិតជាចាប់អារម្មណ៍ណាស់បង  តែយើង​នឹងត្រូវពិភាក្សាគ្នា​លម្អិត​មែនទេបង ថាតើក្រុមរបស់ខ្ញុំ និងសិល្បករមានសមត្ថភាពនៅឡើយទេ? នេះតំណាងជាតិផង!»

រ៉ូបឺតសើច៖

«បាទ! ត្រឹមត្រូវ! អ៊ីចឹងហើយ  ការប្រជែងក្នុងស្រុក គឺមានសារៈសំខាន់!»

វីរៈទម្លាក់ទឹកមុខ ខណៈរ៉ូបឺតនិយាយបន្ថែម៖

«ហើយ….ខាងយើងក៏ចង់ធ្វើឱ្យប្រាកដថា អ្វីគ្រប់យ៉ាងត្រូវគ្នានឹងកាលវិភាគ ត្រូវគ្នានឹងស្តង់ដារ ច្នៃប្រតិដ្ឋរបស់ពួកគេ ខាងបារាំង! អ៊ីចឹង យើងត្រូវឱ្យផលិតកម្មទាំងអស់ ​ប្រជែងគ្នា​យកការងារនេះ»។

 នាយកប្រតិបត្តិG-Brotherថប់បារម្ភ។ គេគិតឃើញភ្លាមៗដល់ឯកនគរ ដែលមាន​សក្តាវណ្ណ ហើយ​បុរសសង្ហាម្នាក់នោះ ជាគូប្រជែងយ៉ាងធំ​របស់ឌីន តែគេជាសង្សាររបស់អង្គ។

អ្វីមួយសើចចំអកក្នុងចិត្ត​គេ «តើអង្គចង់ឃើញឌីនទៅកាន់ពិភពលោក ឬចង់ឃើញសក្តាវណ្ណ?»

«អរគុណបងរ៉ូបឺត ដែលបង្កើត​ឱកាស​មាសនេះសម្រាប់ខ្មែរយើង! ខាងខ្ញុំ អង្គនិងឌីន និងក្រុមការងារផ្សេងទៀត នឹង​ប្រឹងអស់ពីលទ្ធភាព!»

ពេល​ការនិយាយបញ្ចប់ ​ វីរៈ​សម្លឹងមើលប្រអប់​ទូរសព្ទទាំង​ចិត្ត​វិលវល់។ ​ព្យុះ​នៃ​គំនិត….សក្ដានុពល​សម្រាប់​ជោគជ័យលើកនេះ ​គឺ​ធំ​សម្បើមណាស់សម្រាប់ការងារដំបូងរបស់គេដែលមកជំនួសម្តាយ ប៉ុន្តែ​ហានិភ័យ​ក៏មិនតូចដែរ។

ទំនាក់ទំនងរវាងអង្គនិងសក្តាវណ្ណ  ត្រូវបានបញ្ចេញជាសាធារណៈហើយ តើដំណើរទៅទីផ្សារ​អឺរ៉ុបលើកនេះ នាង​ចង់បានឬឱ្យទៅសង្សារ?

វគ្គ

ល្បិចល្បងស្នេហ៍

ពុទ្ធិដានៅពួន​ឈរ​ស្ងៀមស្ងាត់សឹងថាមិនហ៊ាន​ដកដង្ហើម ក្បែរ​​ទ្វារបន្ទប់ស្ទីមក្នុងផ្ទះបងប្រុសនាង ខណៈបេះដូង​លោត​ញាប់​ពេល​ឮ​ការ​សន្ទនា​របស់​ឥន្ទវង្ស​ជាមួយ​ឡូយជំនួយការ​ផ្ទាល់របស់គេលាន់មកពីខាងក្នុង។

​ពួក​គេខ្សឹបខ្សៀវគ្នា​ក្នុង​​កម្រិតសូរយ៉ាង​​ទាប ប៉ុន្តែ​ពាក្យ​សម្ដីនាង​ឮច្បាស់។

​«ក្រុមហ៊ុនប៉ិរ៉ូបឺតកំពុងរៀបចំរើសតួខ្មែរយើង ​ទៅចូលរួមដំណើរប្រគំតន្រ្តីទេសចរអាស៊ីធំមួយនៅអឺរ៉ុប ដើម្បីដាក់យីហោគេទៅទីផ្សារប្រទេសទាំងនោះ! ឯកនគរ ប្រហែល​ត្រូវប្រជែងជាមួយG-Brother​ហើយបង!»

ឥន្ទវង្សមិនមាត់មិនក ដូចជាចង់ឮជំនួយការម្នាក់នោះនិយាយបន្ថែម៖

«មានគេអត់យើង!» ឡូយបង្ហើយ។

ឥន្ទវង្សញញឹម ភ្នែកគេនឹកឃើញដល់សក្តាវណ្ណ មាត់គេនិយាយ៖

«គេមានស្អីមកប្រជែង?!»

ឡូយលែងមាត់ បែរជាឱនមុខ ធ្វើឱ្យខាងមេកោយម្នាក់នេះចងចិញ្ចើម ដេញដោលសួរ៖

«ឯងមិនប្រាកដ​ថា ​ក្រុម​របស់​យើង​ឈ្នះ?»

«គឺ…Dinនិងអង្គនៅG-Brother! ពួកនេះមានហ្វេនតាមដានខ្លាំង! ព័ត៌មាន​អាក្រក់ក៏មិនផ្តួលបាន បើ​យើង​មិន​ឡើង​ជើង​ទេ គេ​នឹង​ចាប់​អារម្មណ៍ពួកហ្នឹង ហើយ​ឯក​នគរ​នឹង​បាត់​បង់​ឱកាស Tours Europe ​នេះ!»

ឥន្ទវង្សធ្វើមុខមាំ។ ឡូយបន្ថែម៖

«មេ! យើង​ត្រូវ​ការសក្តាវណ្ណ​! បើប្រុសស្អាតម្នាក់ហ្នឹង ត្រៀម​ខ្លួនខ្លាំងពិតមែន ​សម្រាប់​ការ​ប្រកួត​នេះ យើងអាចឈ្នះ!»

ពុទ្ធិតា​តឹងក្នុង​ពោះ។ នាង​ដឹង​ថា ​នេះ​មាន​ន័យ​យ៉ាង​ណា? គ្មាន​កន្លែង​សម្រាប់​​ឱ្យសក្ដាវណ្ណ​ដួលទេ បើគេដួល គេនឹងមានរឿងជាមួយឥន្ទវង្ស ព្រោះគេជាកូនអុកធំ។

​តែ….ស្នេហា​ជាមួយ​អង្គលក្ខិណាបានបណ្តាល ឱ្យគេបាត់បង់​ការ​ផ្តោត​អារម្មណ៍ទៅហើយ។ សក្តាវណ្ណចាញ់ឬបងប្រុសនាងចាញ់ សុទ្ធតែជារឿងដែលពុទ្ធិដាតាមមិនអាចឱបដៃមើលបានឡើយ។

«កូនសោ គឺ អង្គលក្ខិណា​ស្អីគេម្នាក់នោះ!» ឡូយបន្ថែម។

ឥន្ទវង្សគ្រហឹម៖

«ឯងនៅស្ទីមរួចទៀតអ៊ីចឹង? ទៅៗ! ទៅប្រើដៃជើងទាំងអស់ ធ្វើឱ្យពួកG-Brotherដកខ្លួន ខ្លួនវា! ព្រោះ…..មិនមាន​លក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់!»

«បង! ពួកហ្នឹងដាក់ពាក្យហើយ! ឯកសារដល់ដៃរ៉ូបឺតអស់ហើយ! គេមិនដកខ្លួនទេ! គ្នាយើងនៅខាងហ្នឹងលបប្រាប់មកថា CEOវីរៈ មិនខ្លាចនឹងចំណាយ​អ្វីគ្រប់យ៉ាង​ ប្រជែងកាត់មុខឯកនគរ!»

ឥន្ទវង្សសើចក្អាកក្អាយបន្តិច រួចហើយទើបងាកមកតបតនឹងជំនួយការ៖

«ឱ្យអាបិសាចសក់ខៀវ សាកមើលទៅអ៊ីចឹង!»

តែខាងពុទ្ធិដា​ឯណេះនាង​ចាប់អារម្មណ៍ពីរឿងផ្សេង។

ដោយមិនខ្ជះខ្ជាយសូម្បីមួយចំណុច នាង​សួរខ្លួនឯងថា ហេតុអ្វីបានជាCEOវីរៈម្នាក់នោះ ចង់ឈ្នះឯកនគរម្ល៉េះ?

គិតវិលវល់មួយសន្ទុះ ពុទ្ធិដាបានសម្រុកចេញពីផ្ទះឆ្ពោះទៅការិយាល័យ។

នៅពេលធ្វើដំណើរតាមផ្លូវ អ្វីដែលនាងខ្វល់មិនមែន​រឿងឯកនគរចាញ់ឬឈ្នះទេ តែនាង​ត្រូវឈ្នះអង្គលក្ខិណា។

ឡានឈប់នៅទីស្នាក់ការធំរបស់ឯកនគរកាលណា​ហើយ ស្រីអភិជន​បានបន្តដំណើរទៅកាន់ស្ទូឌីយោ​ដែលសក្តា​វណ្ណកំពុងហាត់សម។ ពីកញ្ចក់ខាងក្រៅ ពុទ្ធិដា​​​បាន​​ឃើញ​ថា ​វណ្ណ​កំពុងកាន់អត្ថបទ និង​នៅពីមុខមីក្រូ។

​ទឹក​មុខ​គេ​នៅ​តែ​តានតឹង នាង​ដឹងពី​​សម្ពាធ​ដែលបងប្រុសបានដាក់លើស្មាគេ។

បុរសអ្នកចម្រៀង ក្រឡេកមើលមកនាងដោយក្រសែភ្នែកហត់នឿយ ប៉ុន្តែអាការៈរបស់ពុទ្ធិដាគឺមិនអាចទាយដឹង មើលទៅហាក់តក់ក្រហល់ ទាំងនាង​មិនទាន់និយាយអ្វី។

«ពុទ្ធិដា?» វណ្ណបានហា​និយាយ​ដោយ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​នឹងការបង្ហាញខ្លួន​​ភ្លាមៗហើយរុញទ្វារចូល​របស់​នាង។ ក្រុមការងារក៏មាន​ការភាំងប្រហាក់ប្រហែលគ្នាដែរ។

 «មានរឿងអី?» វណ្ណសួរពេលដែលនាងឈាន​ចូលមកជិតគេ។ កែងជើងរបស់នាងប៉ះនឹង Soundproof លើឥដ្ឋ ភ្នែករបស់នាងមុតស្រួច។

«វណ្ណ! ​ចេញទៅក្រៅ យើងត្រូវនិយាយគ្នា! សំខាន់!»

នាង​ងាកទៅសម្លឹងគេគ្រប់គ្នា​ជាមួយពាក្យចុងក្រោយនេះ ដូចចេញបញ្ជាឱ្យបញ្ឈប់ការសមជា​បណ្តោះ​អាសន្ន​សិន​។ ពេល​បុរស​បានការអនុញ្ញាត​ដោយងក់ក្បាលពីប្រធានស្ទូឌីយោកាលណា  គេសន្សឹម​ៗ​​ដាក់អត្ថបទចុះ ហើយដើរចេញតាមដែលនាង​ដឹកដៃ។

«មានរឿងអ្វី?»

វណ្ណសួរជាលេសដកដៃចេញពីនារីរូបល្អ។

ពុទ្ធិដា​រុញសោ​បើកបន្ទប់នាង​ហើយទើបហៅគេចូល។

នៅក្នុងការិយាល័យ​ដែលនាងកម្រមកធ្វើការ ស្រីអភិជនមិនបានអង្គុយទេ នាង​ក្រពាត់ដៃហើយនិយាយដោយមុខមាំ៖

«រឿងតន្រ្តីទេសចរណ៍ វណ្ណប្រាប់អ្នកណាខ្លះ?»

សក្តាវណ្ណ​រេភ្នែកគិត ហើយវាចាតបអាក់ៗ៖

«អង្គ…..ហើយ…ម៉េច? មានរឿងអីកើតឡើង?»

នាងងាកមុខចេញហាក់ជូរចត់ ដែលវណ្ណជឿជាក់លើអង្គពេក។

ជាមួយសំឡេង​ស្រទន់តាមបែបជាអភិជន​របស់នាង ពុទ្ធិដា​​ចាប់ផ្តើមចាត់ចែងការ៖

«ក្រុមហ៊ុនភេសជ្ជៈមួយ បានដឹងរឿងនេះ ហើយ​ចម្លងគំនិតយើង ហើយ​ឥឡូវនេះ គេកំពុងនាំតារាចម្រៀងពួក​ G-Brother ទៅអឺរ៉ុប!»

សក្តាវណ្ណ​ជាប់គាំងមិននិយាយអ្វីចេញ។  ម្រាមដៃរបស់គេរឹតបន្តឹងលើស៊ុមទ្វារ។

«ចម្លងគំនិត?» វណ្ណរអ៊ូតិចៗ។

ពុទ្ធិដាបង្ហើយ៖

«ពួកG-Brother បានប្រើគម្រោង​របស់ អង្គលក្ខិណានិងDin ដាក់ប្រជែងជាមួយយើង!»

ស្រលាញ់​គ្មានព្រំដែន

សក្តាវណ្ណដើរធ្ងន់ៗក្នុងភាពតានតឹង។ សម្ពាធមិនធ្លាប់មានមួយ បានរុញច្រានគេឱ្យអត្តនោម័តិ​ចាកចោលការផ្ចង់​អារម្មណ៍​ហ្វឹកហាត់ព្រោះថា ខលអង្គជាច្រើន​ដងរកនាងមិនឃើញ ខណៈ​ទូរសព្ទ​របស់គេពេញដោយ​ព័ត៌មាន​អាស្រូវដែលឡូយព្យាយាម​បាញ់មកឱ្យ។

«​អង្គ! អង្គ!​»

គេរអ៊ូតិចៗ​ជាមួយផ្ទៃមុខស្រស់សង្ហាដែលមិនមានស្នាមញញឹម។ ផ្កា​សំណើច​ស្រស់ៗ​របស់នាង ឈរក្បែរCEO​ក្មេងស្រស់សង្ហា ត្រូវបានរតនៈប្រើកម្លាំងលុយ​ចែករំលែកលើគ្រប់រូបភាព។ អ្នកណាក៏មើលទៅ ដូច…..ដូចពាក្យដែលនិយាយថា CEOកំលោះ​ប៉ះបុគ្គលិកទេពធីតា។

«លើកទូរសព្ទទៅ!»

គេនិយាយទាំងខាំមាត់ម្ខាង ជើងទាត់បំប៉ើងចោលគ្រាប់បាល់ដែលនៅរារាំងនៅតាមបណ្តោយ​ផ្លូវ។

គ្មានសញ្ញាconnect​បាន អង្គមិនបានតបសារសំឡេងនិងគ្មានសញ្ញាចូលអ៊ីនធឺ​ណិត​ នាងទៅណា? ភាពស្រពេច​ស្រពិលផុសឡើងក្នុងពន្លឺភ្នែករបស់អ្នកចម្រៀង។

«វណ្ណ!»

សំឡេងហៅ បណ្តាលឱ្យប្រុសងាកក្រោយ។ ពុទ្ធិដា​​រត់ពីបន្ទប់ហាត់សម ស្នូរស្បែកជើងកែងរបស់នាង បន្លឺឡើងកុបៗក្នុងសាលដ៏ឯកជន​និងស្ងាត់នៃអគារឯកនគរ។

ពុទ្ធិដា​ដើរ​តាម​គេញាប់ឡើងៗ ហើយសំឡេងនាង​​ទន់ភ្លន់​តែ​រឹង​មាំ៖

«​វណ្ណ សូមអង្វរ! កុំទៅបានទេ! វណ្ណភ្លេចហើយ ថា….២១ថ្ងៃ!»

នាងថាផង ងាកមើលឆ្វេងស្តាំខ្លាចបងប្រុសនាងមកដល់ផង។ ឈានមកពីក្រោយប្រុសកំលោះ​ ពុទ្ធិដា​​ខ្សឹបដោយហត់ដង្ហក់៖

«T….Tour Concert នេះ មានន័យធំណាស់វណ្ណសម្រាប់អនាគត អាជីព សម្រាប់គ្រប់យ៉ាង! បើវណ្ណទៅ ឥឡូវនេះ បងប្រុសខ្ញុំនឹងមិនអត់ទោសឱ្យទេ! ពេលគាត់…..គាត់ខឹង វណ្ណ….អាចត្រូវបំផ្លាញអ្វីគ្រប់យ៉ាងបាន!»

វណ្ណឈ្លីថ្ងាស​។ គេមិនងាកក្រោយទេ។ គេដឹងថានាងមានបំណងល្អ  តែពេលនេះ គ្រប់ដង្ហើមចេញចូលរបស់គេ ឃើញ​តែមុខCEO​សក់ខៀវនោះ។

​ជណ្តើរ​ឱ្យសញ្ញាបើកទ្វារ គេឈប់បន្តិច ដកដង្ហើមធំ​ដោយ​​ងាក​មក​នាងអភិជន​៖

«​ពុទ្ធិដា! ប៉ុន្តែ…​ខ្ញុំសុំទោស!»

 ដោយ​​មិន​​រង់​ចាំ​ការ​​ឆ្លើយ​តប វណ្ណ​​​បន្ត​ឈាន​​ទៅ​ក្នុងជណ្តើរ។

​ការវិវត្តនេះមិនមែនជាអ្វីដែលពុទ្ធិដា​ចង់បានទេ។ នាង​ទីទើរ​ មិនដឹងគួរចុះទៅតាមគេ ឬខលទៅបងប្រុសនាង​សិន។ នៅខាងG-Brotherវិញ ​នៅចំពាក់​កណ្តាល​ជណ្ដើរឈើប្រណីត​​នៃ​ផ្ទះ​វីឡា​របស់​អ្នក​ស្រី​មយូរ៉ា  ស្ត្រីអភិជន​បាន​សម្លឹង​មើលកូនប្រុសពីជាន់ខាងលើ​​ដោយ​ទឹក​មុខ​ម៉ឺងម៉ាត់ ប៉ុន្តែ​បារម្ភ។

«ម៉ាក់!»

គេងើយមកឃើញគាត់ហើយហៅខ្លីបែបនេះ រួចបន្តចាក់ទឹកមកក្រេប។ សភាពខោនិងអាវឈុត​កីឡា​នេះ បង្ហាញថា ​CEOក្មេងមិនទាន់បានចូលបណ្តាញសង្គមទេ​។

«ឃើញព័ត៌មានឬនៅកូន!»

គាត់សួរថ្នមៗ ហើយដើរកាន់បង្កាន់ដៃស្ពាន់​ក្រហមទែងចុះមកយឺតៗ។ ដៃម្ខាងស្រ្តីស៊ីញ៉ូឱ្យមេផ្ទះដែល​ហុចកន្សែងដល់វីរៈ​ឱ្យប្រញាប់ចាកចេញ។ ពេលទីនេះនៅសល់នៅតែពីរនាក់ម្តាយនិងកូន គាត់និយាយខ្សឹបៗ៖

«ឃើញ​ទេ? ការច្រណែន!!! ពួកគូប្រជែងរបស់យើងធ្វើការដូចព្យុះ!»

ក្នុងទឹកមុខស្ងប់ ភ្នែកគេដក់​លើព័ត៌មាន​​សំរាម​​។ ទូរសព្ទក្នុងដៃគេ ត្រូវ​បានScroll​យ៉ាងញាប់​តែម្ចាស់ប្រុសមិនប្តូរទឹកមុខទេ។

សម្ពាធ​បានឈានដល់កម្រិតថ្មីមួយ ដែលវីរៈមិនស្មាន​ដល់ថា Press​ Conference កាលពីព្រឹក កំពុង​អូសអ្នកនិពន្ធតូចឱ្យឆ្លងកាត់វាលភក់ជ្រាំនៃអំពើកំសាក​របស់អ្នកកាសែត។

ទឹកមុខ​របស់ម្តាយ​វីរៈ​ ​រឹត​តែកើត​ក្តី​បារម្ភ​ពេលដឹងថា អ្វីដែលCEOគិត​ភ្លាមៗ​គឺ….​អង្គ។ គេកំពុង​ព្យាយាម​ហៅទៅរក​នាង។

«ម៉ាក់ខលហើយ អត់បើកហ្វូនទេ!»

​«សង្ឃឹមថានាងមិនអីទេអង្គ!» វីរៈរអ៊ូរតិចៗ​ហើយ​ចុច​ទៅរកជំនួយការគេ ទន្ទឹមនឹងសំឡេងម្តាយលាន់មកពីក្រោយខ្នង​៖

«ម៉ាក ប្រាប់ហើយ​Projectនេះមិនមានហុងស៊ុយល្អទេ!»

គេងាកមកលើក​ម្រាម​មួយផ្អឹបច្រមុះ មិនចង់ឱ្យម្តាយនិយាយបន្ត។

នៅលើដងផ្លូវឯណេះវិញ ជេន្នីអង្គុយ​អន្ទះសាក្នុងឡាន​ក្បែរមោណាដែលជាអ្នកបើក។ ទឹកមុខ​ជេន្នីមិនស្រណុក​យ៉ាងខ្លាំង ដោយមិនអាចទាក់ទងទៅចួប​មិត្តបាន។

គូស្នេហ៍​អង្គុយស្ងៀមក្បែរជេន្នី ភ្នែកមោណា​ស្ងប់ស្រពោនដោយទម្ងន់នៃការទទួលខុសត្រូវនិងខ្មាស​អៀន។ ចំពោះយុទ្ធនាការលាបពណ៌នេះគេ​ពិតជាចង់ជួយអង្គ  ប៉ុន្តែមោណា​បន្ត​នៅ​ស្ងៀម​ ​ដោយ​​មិន​ទាន់​ហ៊ាន​ប្រតិកម្មអ្វីទាំងអស់។

រឺងៗ….

​ឈ្មោះ​វីរៈ​ក៏​លេច​ឡើង​លើ​ទូរសព្ទ​របស់​ជេន្នី….ភេទទីបីឃើញហើយមាន​ប្រតិកម្មសែន​ភ្ញាក់​ផ្អើល។

«CEO G-Brother» ​គេខ្សឹបប្រាប់មោណា។

«​លើក!» មោណាខ្សឹប​ «មានអីក្រៅពីសួររកអង្គ!»

​ជេន្នីងក់ក្បាលជាមួយប្រុសស្នេហ៍ហើយ​ចុចទទួលដោយបើកសំឡេងមកក្រៅ៖

«ជម្រាបសួរចាស៎»

 «ហេ៎ ជេន! ខ្ញុំ វីរៈ! លេខាខ្ញុំប្រាប់ថា ជេនជាមិត្ត​!»

«ចាស៎ខ្ញុំ! ខ្ញុំទើបតែចេញពីបន្ទប់ជួលរបស់អង្គ!»

«ទាក់ទងគេបានទេ?»

«អត់ទេចាស៎ អត់ទាន់ឃើញមកផ្ទះ! ទូរសព្ទក៏បិទ!»

​«អូ! អូខេ! ពេលទាក់ទងបានប្រាប់ផងបានទេ!»

«ចាសៗៗបាន!»

«ប្រាប់គេផង! កុំមានសម្ពាធ កុំបារម្ភអីទាំងអស់! ខ្ញុំនឹងសម្អាតសំរាម​ព័ត៌មានអស់ហ្នឹង! ក្នុងវិធី….ល្អ​!​»

«ចាសៗ យល់! ជម្រាបលាចាស៎​»

ចប់ការខល ជេនី្នក្រឡេកមើលមោណាដោយ​បើកភ្នែកធំៗទាំងរំភើបតក់ក្រហល់ខ្សឹបអួតសង្សារ៖

«ជឿបានទេ? ថៅកែ​ធំ G-Brother ខ្លួន​គេ ខលមកខ្ញុំសួររកអង្គ! អត់ដែលទាក់ទងគ្នាពីមុនមកសោះ! មនុស្ស​មានកប់!»

​មោណាញញឹម​បន្លប់ទុក្ខព្រួយ ខណៈជេន្នីចុចមើលរូបអង្គស្លៀកពាក់ស្រស់បំព្រង​ឈរក្បែរបុរស​សក់​ខៀវ​។

«មោណា!!!! មើលចុះ គេនេះ….ទាំងមាន​ ទាំងសង្ហា ហើយចរិតល្អ បន្ទាប​ខ្លួន​!​»

មោណាដកដង្ហើមធំ ដូចមាន​សម្តីជាច្រើន​ដែល​មិន​អាចនិយាយចេញមក​​បាន។ មិនយូរប៉ុន្មានទេ ​គេក៏ដាច់ចិត្ត​ ​ឆ្លើយ​ដោយស្ងប់​ស្ងាត់​ថា៖

«​ជេន! មិនមែនបន្ទាបខ្លួនប៉ុណ្ណឹងទេ! គេខ្វល់ពីអង្គ! សំឡេងគេ….ស្ងប់….តែ ពិតជា….ខ្វល់ខ្វាយ!» ជេន្នី​​នៅស្ងៀម សម្លឹងមើលមោណាភាំងៗ។ មិនយូរប៉ុន្មាន ពេលបាន​ពិចារណាអំពី​ពាក្យពិតទាំងនេះចប់ ភេទទីបី​និយាយ​ដោយ​សំឡេង​ទាប​ស្ទើរតែ​ខ្លាចមានគេឮទាំងកំពុងនៅក្នុងឡាន៖

«​កុំ…និយាយពាក្យហ្នឹងនៅមុខសង្សារអង្គ! វណ្ណណា៎ កុំឱ្យវណ្ណឮអ្នកណាសរសើរពី CEO G-Brother ឬពាក្យ Care ពាក្យអីអស់នេះ ឮហើយ វារឹតតែ​​ស្មុគស្មាញ! អូយ! »។

គ្មានអ្នកណាអាចដឹងបានថា ពាក្យចចាមអារ៉ាម​ចេញមកពីក្រហែងដីមួយណា មាន​ការពិតកម្រិតណាទេ តែបុរសដែលពាក់ព័ន្ធបានពាក់មុខយក្ខ​រួចទៅហើយ។

ចាកចេញពីឯកនគរមក សក្តាវណ្ណបើកបររកអង្គ​គ្រប់កន្លែងដែលធ្លាប់ទៅ​។ រាត្រីឈាន​ចូល​…នាងគេចបាត់ទៅណា? គេធ្ងន់ចិត្តណាស់….

«អរគុណបងតុប! ខ្ញុំគ្រាន់តែរកគេមិនឃើញ ខល​បងជេន្នីហើយ គេក៏ថា រកអង្គមិនទាន់​ចួប​ ទាក់ទង​មិន​ទាន់​បាន​ដដែល​!​»

ប្រុសទម្លាក់ទូរសព្ទចូលក្នុងហោប៉ៅ​ ដើរ​ចេញ​ពី​ជណ្តើរយន្តក្នុង​ទម្ងន់មួយដូចជា​​ពិភពលោក​ទាំង​​មូល​​កំពុង​គ្រប​​សង្កត់​មក​លើ​ស្មា​របស់​គេ។

នា​​របៀងធ្វើដំណើរ​ស្ងប់ស្ងាត់ សន្ធឹកចរាចរណ៍នាទីក្រុងបានរសាត់ឆ្ងាយ តែមិនបានសម្រាលបន្ទុកក្នុងទ្រូងទេ។ សក្តាវណ្ណ​លូកយកសោ​ផ្ទះ ជាមួយនឹងភាពច្របូកច្របល់នៃគំនិតដែលកំពុងប្រឆាំងលើទស្សនៈផ្ទុយគ្នា….ពាក្យចចាមអារ៉ាម ការច្រណែន និងភាពមិនច្បាស់លាស់នៅពីក្រោយឱកាស​និងភាពជោគជ័យប្រថុចញ៉ុចរបស់អង្គ​។

វត្តមាន​មនុស្សប្រុសស៊ីវិល័យ​សក់ខៀវមកពីបរទេសម្នាក់នោះ ជាបន្លា…មុតឈឹប​ៗជាសម្ងាត់….​ រំខាន​ចិត្ត​​។ ពេល​ឈាន​កាច់បត់​ចូល​ទៅរកបន្ទប់អាផាតមិន គេផ្អាកដង្ហើម សម្លឹងទៅ​ទ្វារ​ធំភាន់ចិត្ត​…. នាងនៅទីនោះ….ពីចម្ងាយនេះទៅវណ្ណឃើញអង្គហើយ។

គេសឹងហើបជើងពីដី ព្រោះស្រីឈរជាមួយវ៉ាលិស​អីវ៉ាន់តូចមួយ។ នាងស្រពោន ឱបដៃ​ជាមួយ​អាវ​សដៃវែង និងសំពត់រមទម​ពណ៌ខៀវ។

ភ្នែករបស់នាងភ្លឺស្រឡះ​ ហើយភ្លាត់ចេញស្នាមញញឹម​ពេញដោយក្តីរំពឹងពេលឃើញគេ។

«អង្គ!»

វណ្ណឈាន​ទៅយ៉ាងលឿនសឹងដូចរត់។

នារីកវី​​ ឈរសម្លឹងប្រាណ​ប្រុសដែលមកដល់ពីមុខ​ ដៃវណ្ណ​ដាក់គងម្ខាងលើទ្វារ មាត់គេញញឹម​​ឱន​​មក​​មើល​​មុខ​ស្រី​ដែលទាបជាងខ្លាំង។​ អង្គងើយ​មើលគេ​…..​​មិត្ត​​លើស​ក្រប​ខណ្ឌ​ទាំងទ្វេគ្មានពាក្យ​ពេចន៍​ឱ្យ​គ្នាទេ តែកែវភ្នែកដែលសម្លឹង ហើយផ្តល់ឱ្យគ្នា​នូវអ្វីផ្សេងច្រើន ច្រើនមែនទែន ពិបាកដាក់និយមន័យ…..មែនហើយ….​ស្នេហា​! ការ​ស្រលាញ់​មួយ​ដែលទុំជោរ។

«ម៉េចខលមិនចូល?» គេខ្សឹប​ ធ្វើឱ្យនាងនឹកឃើញទូរសព្ទក្នុងកាបូប។ មាត់ស្រីវាចាមួយៗភ្នែករលើបដោយទុក្ខព្រួយ៖

«ពួកអ្នកកាសែតខលមកមិនឈប់!»

គេងក់ក្បាល យល់ហើយ ថាហេតុអីអង្គបិទទូរសព្ទ។

«វណ្ណ! ខ្ញុំគិតថា វណ្ណមកមិនបាន!»

នាង​​ញាប់ញ័រ​ក្នុងទុក្ខព្រួយ។ នារីដែលធ្លាប់តែរឹងមាំម្នាក់នេះ កំពុងបង្ហាញវណ្ណថានាង​ចុះចាញ់បាតដៃកខ្វក់ៗនានាក្នុងពិភពសិល្បៈនិងសារព័ត៌មាន​ត្បាញអាយ។ គេចង់ប្រាប់នាងភ្លាមថា «ថ្ងៃក្រោយត្រូវខលបង!» តែគេដឹងថានាង​យល់ពីត្រណម​២១ថ្ងៃរបស់គេ នាងមិនចង់ឱ្យគេបោះបង់។

ប្រុស​លូកដៃចាក់សោ​ ហើយលូកយកវ៉ាលិស​នាងចូលមក។ វត្តមានស្រីស្អាត​មករង់ចាំគេនៅទីនេះ បាន​​ទម្លុះចោ​លរាល់កម្រាស់អ័ព្ទនៃភាពមន្ទិលទាំងអស់ ដែលមុននេះបានធ្វើទុក្ខក្នុងបេះដូងអ្នកចម្រៀង​​។

«អង្គុយ​មក!»

គេញញឹម ដាក់នាង​ហើយបែរទៅរកទឹកសុទ្ធ។ នេះជាស្នាមញញឹមដែលអង្គធ្លាប់ស្គាល់​និងកក់ក្តៅ ទុកចិត្ត​​ជាងអ្នកណាទាំងអស់នៅភ្នំពេញនេះ។

«វណ្ណ!» អង្គពោលហៅនាយយ៉ាងស្រទន់​។

សំឡេងរបស់នាងមានភាពញាប់ញ័រ ខណៈ​វណ្ណបែរមក ទាំងមិនទាន់រកបានទឹក។ ពួកគេ​នៅសម្លឹងថ្ពក់ភ្នែកជាមួយគ្នា​។ កុលនារីរឹង​អណ្តាតមិនអាចហា​និយាយបានទេ ខណៈបេះដូងលោតញាប់ពេក។​នាង​​ទំនងជាបានឆ្លងកាត់មកច្រើនពេកហើយ ណាមួយនេះជាលើកដំបូង​ដែល​វណ្ណឃើញអង្គ​រង​ការ​វាយ​ប្រហារយ៉ាងស្មោកគ្រោក​។ លើកនេះធំ ជាងកាលដែល​ពិស្តារ​ត្រូវស្លាប់យ៉ាង​ទាន់ហន់នោះទៅទៀត។

បុរស​​អ្នក​ចម្រៀង​ល្បី​លូក​ហត្ថាមកក្រៀកចង្កេះនារីតូច ហើយដៃគេម្ខាងទាញបើករបាំងកញ្ចក់នាំប្រាណ​នាង​​ចេញទៅក្រៅវេរ៉ង់ដា តាមរបៀបមនុស្ស​សែនស្និទ្ធស្នាលនិងយល់ចិត្តគ្នា។

«ឈប់គិតទៅ!» គេអង្វរនាង​តិចៗ​។

រង្វង់ដៃរៀមកៀកប្រាណស្រីនាងយ៉ាងតឹង ហាក់ដូចជាភ័យខ្លាចថា អង្គអាចនឹងបាត់ខ្លួនទៅវិញ​បាន​។ ជាច្រើនថ្ងៃមកនេះ គេត្រូវបានលងបន្លាចដោយពាក្យចចាមអារ៉ាម ការខ្សឹបខ្សៀវដែលព្យាយាមប្រែក្លាយស្នេហារបស់ពួកគេទៅជាអ្វីមួយ សែនអាក្រក់ អពមង្គល​និងឈឺ….ចាប់។

 ប៉ុន្តែ​ ​​ព្រលប់មួយ​​ដែលវណ្ណកំពុងស្អប់ពិភពលោកនេះ គេវិលមកព្រោះល្ហិតល្ហៃលែងចង់ធ្វើអ្វីទាំងអស់ បែរជាឃើញនាងនៅទីនោះ រង់ចាំ បេះដូង​នេះ​​​ពិតជាមិនអាចទប់ក្តី​រំភើបបានទេ។ ស្នេហានិងអតីតកាលដ៏រឹងមាំ​រវាងពួកគេ  បានរំឭកឡើងវិញ វណ្ណនិងអង្គ​យល់​ដូចគ្នា​ពីមូលហេតុដំបូងៗ​ដែលពួកគេ​បាន​បង់ចិត្ត​ឱ្យគ្នា​និងតស៊ូលើវិថីសិល្បៈជាមួយគ្នា។

«ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​អង្គ​! អង្គមិនចុះខ្សោយដោយសារព័ត៌មាន​រាក់កំផែលអស់ហ្នឹងទេ!»

នាង​ទាញខ្លួនឯងថយមកបន្តិចនឹង​អាល​បានមើលឃើញ​កែវភ្នែកគេ។ ​ចិន្តានេះ បាន​ភ្លឺស្វាងឡើងៗ ​ដោយ​ក្តី​រំភើប​ ហើយ​ម្រាម​នាង​​​​ធ្វើ​កាយវិការចង្អុល​ទៅ​កាន់​អីវ៉ាន់​នៅ​ជើងសាឡុង​ក្នុងបន្ទប់អាផាត​មិន​។

«ខ្ញុំមានរឿងមកប្រាប់វណ្ណ!» ប្រុសញញឹម​ចាំស្តាប់។ គេភ្លឹកនឹងផ្ទៃមុខក្រហមៗរបស់អង្គ។ នាង​អៀន ហើយប្រឹងរៀបរយប្រាណដែលញាប់ញ័រ។ តែនាងនៅតែចាប់ផ្តើមបញ្ចប់ចម្លើយនេះជាមួយសព្ទសំឡេងដាច់ៗ ញាប់ញ័រដោយអារម្មណ៍រំភើប៖

«ខ្ញុំគិតរួច ហើយ…ខ្ញុំមកនៅណេះ….នៅជាមួយវណ្ណ!….»

បុរសអ្នកចម្រៀងបើកភ្នែកធំៗ បេះដូងរបស់គេលោតញាប់។

«Sure?​»

ស្រីងក់ក្បាល ផ្ទៃមុខរបស់នាងភ្លឺថ្លាចិញ្ចាចដោយ​ក្តីសង្ឃឹម​៖

«Sure! ហើយ….រហូតតទៅ! ដល់តែ….វណ្ណដេញខ្ញុំ!»

ប្រុសគ្រវីក្បាលយ៉ាងញាប់៖

«គ្មាន​ផ្លូវ​ទេ​! បង​មិនឱ្យអូនទៅណាទាំងអស់!»

នាង​​ញញឹម​​ខណៈនាយទាញប្រាណស្រីមកឱបថ្នម​។ មុខរបស់អង្គ​នៅក្នុងទ្រូងបុរសនេះ នាងស្តាប់ឮហើយ ថាគេរំភើបថ្នាក់ណា។ សម្តីគេ ពាក្យសន្យាចាស់ៗ….នាងនៅចាំបាន «​I promise that I’ll never make you feel alone»។

«វណ្ណចោល Tours Concert training ហើយលួចចេញមកមែនទេ?!»

«ទាល់តែគ្រប់យ៉ាងOK អង្គOK ទើបបងចេញទៅទទួលពិន័យនៅឯកនគរវិញ!»

នាង​ឱបប្រាណនាយយ៉ាងតឹង។ នៅពេលដែលមនុស្សពីរនាក់​​ភ្ជាប់រាងកាយ​ ជីវិត​និងបេះដូង​​​​ជាមួយ​​គ្នា​ក្នុងនាម​ជាគូស្នេហ៍ពិតប្រាកដ ហាក់ដូចជាពួកគេបានទទួលស្គាល់គ្នាទៅវិញទៅមក និងអ្វីៗ​​លើសពីគ្រប់យ៉ាងអាចពណ៌នា លើសពី​សមត្ថភាព​អ្នកផ្សេងអាចយល់បាន​។ ​ភាព​ស្និទ្ធស្នាល​នេះ ​ដូច​​ជានិទានកថា​​​ដែល​ខ្លួន​គេ​មិន​ដឹង​ថា​ ផ្តើមពីពេលណាតែពួកគេ​ចង់គ្រប់គ្រង​ចុងបញ្ចប់នៃសាច់រឿង ដោយការជឿជាក់គ្នា​  ផ្តល់ជា​អារម្មណ៍​រំភើប​រីករាយ​​គ្នា​ និង​ការ​សម្រាល​ទុក្ខលំបាកដល់គ្នា​។

នាង​ងើបមុខមកហើយនិយាយរកកែវភ្នែកស្រទន់របស់វណ្ណ៖

«ខ្ញុំមាន​លុយកក់ដំបូងពី​G-Brother​! ខ្ញុំបានSignលើកិច្ចព្រមព្រៀង៥ឆ្នាំ ខ្ញុំមានលុយផ្ទាល់ខ្លួន​ហើយ​វណ្ណ! យើងរំលែកគ្នា​បង់ថ្លៃកន្លែងនេះ ជាមួយគ្នា!  លែង​ខលរកគ្នា​​ពេល​យប់​ជ្រៅ ឬ​នៅ​ឯកា​ដាច់ឆ្ងាយ​ពី​គ្នា….​ខ្ញុំចង់នៅទីនេះជាមួយវណ្ណ គ្រប់ពេលសប្បាយឬទុក្ខព្រួយ ខ្ញុំចង់មាន​វណ្ណឱបខ្ញុំ!»

ទឹកភ្នែកថ្លាៗ ស្រក់នៅតាម​ជ្រុងកែវភ្នែកតូចនារី។

សម្តីកែវបានបណ្តាលឱ្យសក្តាវណ្ណ ភ្លេចចោលអស់នូវ​រូបភាពនាង​ ជាមួយស្នាមញញឹម​របស់CEO វីរៈ​កាលពីព្រឹក។ ក្តីច្រណែន​និងអារម្មណ៍សង្ស័យបានរលាយ​ខ្សុលបាត់សូន្យទៅភ្លាមៗ។

 នារី​នេះ​មិនដែលចាកចេញពីស្នេហាមួយនេះឡើយ។ ​យប់នេះទៀត នាង​បានសម្រេចចិត្ត​​ជ្រើសរើសការប្រើជីវិត​នៅ​ទីនេះជាមួយគេ​ ឥឡូវ​នេះ។

ប្រុស​​ទាញ​នាង​មក​ជិត​ម្ដង​ទៀត ហើយបបូរ​មាត់ជញ្ជក់​លើ​ថ្ងាសនិងសក់។

 «អង្គ» វណ្ណខ្សឹប​។

សំឡេងរបស់គេង៉ុលៗពេញដោយអារម្មណ៍រំជើបរំជួល៖

«បែកមួយថ្ងៃទេ តែបងនឹក​អង្គ​បំផុត​!​»

រង្វង់ឱបក្រសោប កាន់តែបន្តឹងមកលើចង្កេះនាយ ដង្ហើមស្នេហារបស់ពួកគេ​កាន់តែស៊ីជម្រៅ​។

នៅយប់នោះ​ ទាំងពីរកាយ​បានបង្កើតជារាត្រីស្នេហា​ ដែលរាងកាយបានភ្ជាប់គ្នានៅក្នុងការជួបជុំគ្នា​យ៉ាង​រំជើបរំជួល ដែលធ្វើឱ្យ​សំឡេង​រំខានទាំងអស់នៅក្នុងលោកនេះក្លាយជារឿងអសារ​​ឥតការ។

ទីនេះ មានតែពួកគេប៉ុណ្ណោះ….មនុស្សពីរនាក់ដែលស្រលាញ់​គ្នាជ្រាលជ្រៅ មិនគិតពីរឿងរំខាន​ណាៗ​គ្រប់យ៉ាង មិនថា G-Brothers ឬឯកនគរ ….មិនថាដល់ពិភពលោករំកិល​ដល់ពេលណា គ្រប់​យ៉ាង​​ត្រូវ​បានពួកគេ​ទុកចោល។

នៅក្នុងពន្លឺដ៏ស្រអាប់នៃបន្ទប់គេង ជាមួយនឹងដង្ហើមរបស់គេធ្ងន់ៗ​និង​បេះដូង​វណ្ណ​ដែលលោតមកជាមួយនឹង​ស្នេហា​ផ្អែមល្ហែមគ្មានលក្ខខណ្ឌ  អង្គ​មានអារម្មណ៍ថា មានសន្តិភាព​យ៉ាងស្ងប់សុខជាមួយគេ។

កេរ្តិ៍ឈ្មោះ ពាក្យចចាមអារ៉ាម កុងត្រា​ផលិតកម្ម មិនមានបញ្ហាអ្វីទៀតទេក្នុងពេលនោះ វេលានេះ បេះដូង អង្គ​​គឺ​ជា​របស់​វណ្ណ​ ហើយវណ្ណក៏ជារបស់អង្គ។

ពិភពលោកនេះ ពិភពសិល្បៈនេះ អ្នកណានិយាយអ្វីក៏និយាយទៅ…..

វគ្គ

ស្នេហា​រឹតស្មោះឧបសគ្គរឹតច្រើន

Penthouse​ របស់វណ្ណ គ្របដណ្តប់ដោយ​​ពន្លឺ​ពណ៌​មាសនៃព្រះទិនករ​ត្រជាក់ល្ហឹម​តែ​ភ្លឺ​ចែងចាំង។ បុរសអ្នកចម្រៀង ក្រឡេកមើលទូរសព្ទគេនិង​អង្គ​ដាក់ទន្ទឹមគ្នា​ ​និងមិនបើកប្រើដូចគ្នា។

នាឡិកា​ចង្អុលម៉ោង៨ហើយ!

សក្តា​វណ្ណ​ងាកមកវិញដោយមិនហ៊ានកម្រើកដៃ​ដែលស្រីកើយស្កប់ស្កល់ទេ។ អង្គគេង​យ៉ាង​សុខសាន្ត​ក្បែរ​គេ​…..ប្រុសសម្លឹងច្រមុះតូចស្រួច  សំងំ​​មើល​នាង​ដែលមាន​ទឹក​មុខ​ស្កប់ស្កល់​បាន​ធូរស្រាលពីរឿងអាក្រក់ៗកាលពី​ម្សិលមិញ។ គេចងចាំគ្រាមួយដែលជេន្នីបានមករកគេ «ខ្ញុំ….ខ្ញុំ….មនុស្សដូចខ្ញុំ….បងឯងមើលចុះ ខ្ញុំធ្វើការជាអ្នករត់តុ នៅហាងនេះ! ស្អីក៏ធ្វើ!​ ខ្ញុំមានទុនអីយកទៅស្រលាញ់​មនុស្ស​​ល្អៗ​ដូច​គេបង!» «អ្នកណា​ថា​ទុនអី? ដែលមាន​ច្បាប់មួយណាចែង​ថា អ្នកធ្វើការនៅហាងភីហ្សាមិនអាច​ស្រលាញ់​មនុស្សស្រីល្អៗដូចអង្គបាន?!»​ «គឺ​…គឺ…​គេល្អពេកហើយបង​!​»

ប្រុស​ញញឹម​​សម្លឹង​​ដង្ហើម​​​ថេរៗ​របស់​ស្រីអ្នកនិពន្ធ។ កវីតូចក្លាយជាផ្កាក្នុងដៃនាយហើយ ជីវិតនេះ នាយនឹងធ្វើគ្រប់យ៉ាង​តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ដើម្បីការពារនាង​។

អង្គ​ដែលតែងតែរឹងមាំ ឯករាជ្យ ឥឡូវនេះកំពុងឆ្លាក់ក្នុងផ្លូវវែងឆ្ងាយពេញដោយ​ភាពរលូន និងជង្ហុក​ ទាមទារការប្រុងប្រៀបតតាំង….វាជាឧស្សាហកម្មតន្ត្រីដែលគ្រប់យ៉ាងនឹងត្រូវបង់ថ្លៃ។ កាន់តែល្បី ​កាន់​​តែ​ប្រឈមនឹង​ការលេងឈឺៗៗ។

ស្រីរើខ្លួន…..

«ម៉ោងប៉ុន្មានហើយវណ្ណ?»

ប្រុសក្រោក​អង្គុយ​ ដៃម្ខាងទាញភួយគ្របប្រាណតូចនេះដោយប្រុងប្រយ័ត្ន​។

«​គេង​ទៅ​!​»

នាង​មិនឆ្លើយទេ​។ នាង​ប្រហែលខានគេងបានស្កប់បែបនេះ​ ច្រើនថ្ងៃហើយ​។ វណ្ណបានក្រោកឡើង​ដោយ​​ស្ងៀមស្ងាត់ ហើយ​ចូលទៅក្នុងផ្ទះបាយ។ នៅពេលគេផ្តើម​រៀបចំឆាមី ចិតផ្លែឈើ យ៉ាអួដែលអង្គ​​ចូល​ចិត្ត ប្រុស​មិន​អាច​ទប់អារម្មណ៍មិនញញឹមបាននោះទេ។

គេចង់​មើល​ថែ​នាង មិន​មែនជា​កាតព្វកិច្ច​ទេ តែ​ដោយ​ក្ដី​ស្រលាញ់​។ គេចង់ធ្វើឱ្យពេលព្រឹក​នីមួយៗរបស់នាង ភ្លឺដូចដែលនាងបានធ្វើឱ្យជីវិតរបស់គេឈានឡើង។

«ឈ្ងុយណាស់!»

នាង​មកដល់ពីក្រោយជាមួយឈុតទៅធ្វើការ។

«អាហារពេលព្រឹកសម្រាប់មនុស្ស​ពិសេសបំផុត!»

វណ្ណឆ្លើយ​ដោយមើលនាងពីលើដល់ក្រោម។ អង្គ​បែរទៅរកឆុងកាហ្វេ ដោយ​លូក​យក​ពែង​ពីរ​ចេញ​មក​។

«កុំភ្លេចទៅឯកនគរវិញ​! ហាមគេចសាលា​»

ថាហើយបែរមកវិញ នាងក៏ឃើញវណ្ណ​ថតរូបSelfie​ដោយមាន​នាងនិងគេ​​។

ស្រីញញឹម​ ហើយនិយាយតិចៗ៖

​«អ្នកខ្លះសប្បាយចិត្ត​ដល់ហើយ!»

ប្រុសឱនមកថើបនាង​ខ្សឺត ហើយកាមេរ៉ាក៏ចុចបន្ត​។

វណ្ណខ្សឹប៖

«ទាយមើលទៅ!»

វាចាគេខ្លីៗដូចដាស់អង្គឱ្យនឹកឃើញ​បណ្តារឿងរ៉ាវផ្អែមល្ហែមជាមួយគ្នាកាលពីយប់។

​នាង​បែរទៅឆុងកាហ្វេដោយញញឹម បណ្តាលឱ្យស្នាមថើបគេបន្លឺមកលាន់ឈឹបលើកញ្ចឹង​ក​។

«ដឹងថា ជីវិតពេលនេះមាន​ន័យ​ប៉ុនណា​​សម្រាប់​ប្រុសម្នាក់នេះ​ទេអង្គ?»

អង្គញញឹមជានិច្ចជាមួយអារម្មណ៍កក់ក្តៅចំពោះវត្តមានរបស់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ចំណងរវាងអ្នកទាំងទ្វេ​ដែលមិនអាចនិយាយបាន ដែលមានអារម្មណ៍ស្និទ្ធស្នាល​និង​មិនអាចបំបែក។

នាង​ងាកមក ពួកគេ​សម្លឹងគ្នា​​ក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ ពាក្យពេចន៍មិនចាំបាច់មាន ដែលជាភាពស្ងៀមស្ងាត់ពោរពេញដោយការយល់ចិត្តដ៏ទន់ភ្លន់ និងភាពស្ញប់ស្ញែងចំពោះ​សេចក្តីស្រលាញ់​ដែលក្លាយជារូបរាង។ ទាំងពីរប្រាណមិនបានដឹងទេថា​….ពិភព​ខាង​ក្រៅ នៅថ្ងៃបន្ទាប់នឹងមានអ្វីកើតឡើង។

សង្គ្រាម​តន្ត្រីឌីជីថល

ផ្អែកខ្នងទៅនឹងបង្អែកកៅអីបើកបរនៃរថយន្តដ៏ឡូយឆាយបង្អួតទ្រព្យសម្បត្តិ មេធំរបស់ឯកនគរ កំដរខ្លួនឯងដោយសំឡេងតន្រ្តីស្រាលស្រទន់ឆ្លងកាត់ទីក្រុងគជ់ក្រោមពន្លឺរាត្រីកាល។

បំផ្លាតភ្លើងចម្រុះពណ៌​ ពីបណ្តាផ្ទាំងប៉ាណូខ្ពស់ៗឆ្លុះបញ្ចាំងដងវិថីភ្នំពេញ ឱ្យប្រៀបបានទៅនឹងផ្ទាំងគំនូរ​ទំនើបបំផុត ដែលក៏ពិបាកនឹងផ្តិតបាន។

ទូរសព្ទ​របស់បុរសនេះបន្លឺឡើងបំបែកចង្វាក់បើកបរដ៏រលូន។ គេបន្ថយល្បឿន ក្រឡេកមើល​អេក្រង់​ ឃើញឈ្មោះ រតនៈ។

ដោយ​​អូស​យ៉ាង​រហ័សគេនិយាយខ្លីៗ៖

«រតនៈ! មានអីនិយាយមក!»

«បាទ ខ្ញុំមានព័ត៌មានគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍!»

សំឡេងរបស់រតនៈ​ ដ្បិតតែបានបន្លឺឡើងទាំងស្រទន់​ តែអត្ថន័យមុតស្រួច។ ឥន្ទវង្សតែងតែទទួលបានក្តីពន្យុះឱ្យស្រើបស្រាលនៅពេលណាក្តីដែលរតនៈប្រាប់ថាមានរឿងនិយាយប្រាប់។ អ្វី​មួយ​ ប្រាកដ​ណាស់ គឺអំពីការងារសិល្បៈដែលជារបរចាញ់ឈ្នះរបស់ឥន្ទវង្ស។

ចរិត​គេ​ដែលតែងតែចង់ឈានទៅមុខមួយជំហានមុនអ្នកឯទៀតនៅក្នុងហ្គេមសិល្បៈតន្រ្តី គឺគេចង់ទៅដល់ចំណុចកំពូលស្ងាត់ជានិច្ច​ និង​គ្មាននរណាម្នាក់ដឹងថា​ ​គេកំពុងលេងអ្វីទាំងអស់ ឯគេត្រូវការ​ដឹង​គ្រប់យ៉ាង​ពីអ្វីដែលអ្នកផងកំពុងរំកិល។

ឥន្ទវង្សសើចតិចៗ៖

«បើមិនមានរឿងល្អស្មានថាខលមកថ្មើរណេះ?»

យល់ចិត្ត​បុរសអភិជន រតនៈនិយាយតបវិញ៖

«សូមទោសដែលរំខានម៉ោង​រ៉ូមែនទិក!!»

«កុំបូរបាច់!» អ្នកបើកឡាន​ទំនើបនិយាយកាត់ខ្លី ​ខណៈ​រថយន្ត​របស់​គេបត់តាម​ផ្លូវកែង​ស្រាលស្ញើក​។ ជីពចររបស់ទីក្រុងនេះ គឺតែងតែមានសភាពដូចពេញដោយជីវិតជីវ៉ា​ មានដង្ហើមជាសម្ងាត់មកគាំទ្រ​ឥន្ទវង្ស​​ឱ្យមានមោទនភាព ជាពិសេសនៅក្នុងឆាកតន្ត្រីឌីជីថលដែលកំពុងរីកចម្រើន​ហើយឥន្ទវង្សគិតថា គេ​អាចដឹងគ្រប់រឿង មានដៃជើងនៅគ្រប់កន្លែង​។

«អង្គ! អង្គលក្ខិណា បាន​សហការ​ជាមួយ​ផលិតកម្ម G-Brother! សម្រាប់​អាល់ប៊ុម​ថ្មី! ជាមួយCEO ថ្មី កូនប្រុសលោកស្រីមយូរ៉ា​!»

ឥន្ទវង្សជ្រួញចិញ្ចើម។

«​ក្មេងម្នាក់មកពីអ៊ីតាលីហ្នឹង?»

ឥន្ទវង្សឮសូរ​សំណើចចំអកតិចៗកំដរមកពីក្រោយសំណួរនេះ។ តែ​ម្ចាស់ដំណឹង​ព្យាយាមបញ្ជាក់បន្ថែម៖

«មើលពីក្រៅ​ដូចជាល្មមៗ តែខ្ញុំគិតថា​ឯកនគរគួរយកចិត្ត​ទុកដាក់ដែរ!»

ឥន្ទវង្ស​នៅស្ងៀមជាសញ្ញាថាចង់ស្តាប់បន្ថែម ជាឱកាស​ឱ្យរតនៈចាក់ចេកចាក់ស្ករ៖

«នាយកប្រតិបត្តិថ្មីរបស់G-Brother ឈ្មោះវីរៈ! គេហាក់ដូចជា កំពុងមានជំនឿចិត្ត​ខ្លាំង! ដំណឹង​ជឿ​ទុក​ចិត្ត​បាន​ប្រាប់មកថា ពួកគេនឹង​ប្រើវិធី​ឌីជីថល​​ដូចជា ​ស្ទ្រីម Concert  Holographic​, MV ​និម្មិត ជាកញ្ចប់​តែម្តង!»

 ម្រាមដៃរបស់ឥន្ទវង្ស​​ រឹតបន្តឹងនៅលើចង្កូតយានប្រាក់លាន។ នៅពេលចិត្តបុរសនេះ​លោត​កញ្ជ្រោល​ ក៏ជាពេលដែល​រតនៈទារលុយប៉ុន្មាន​លែងជាបញ្ហា​ទៀតហើយ។

 ឧស្សាហកម្មតន្ត្រីកំពុងវិវត្តយ៉ាងឆាប់រហ័ស ហើយនរណាម្នាក់ដែលនៅតែជាប់គាំងនៅ​ក្នុង​វិធីចាស់ ការចេញស៊ីឌី អាល់ប៊ុមបែបមិនទំនើបលើ​YouTube នឹង​ត្រូវទស្សនិកជនផាត់ទុកចោលទៅមួយឡែក​។ នៅពេលគ្មានទស្សនិកជន អ្នកឧបត្ថម្ភ​ក៏ធ្វើ​បែបនេះដូចគ្នា។

គ្រប់យ៉ាង ពិតណាស់ មិនមែនគ្រាន់តែជាឧស្សាហកម្មតន្ត្រីទៀតនោះទេ តែ​អំពីការបង្កើតបទពិសោធន៍​ឌីជីថលសែន​ទំនើប​ ដែលភ្ជាប់សិល្បករទៅនឹងទស្សនិកជន តាមរបៀបដែលគ្មាននរណា​ម្នាក់​ធ្លាប់​ស្រមៃពីមុនមក។

«​ក្លាហាន​!» ឥន្ទវង្ស​ឆ្លើយតិចៗជាមួយរតនៈពេលឡានគេឈប់មាត់ទ្វារហើយ សន្តិសុខកំពុងបើករបាំង។ ​

«ប៉ុន្តែក៏មានគ្រោះថ្នាក់ដែរ!» គេបន្ថែមដោយមុខស្មើ។

«គ្រោះថ្នាក់បែបណាវិញមេ?» រតនៈភ្ញោចសំណួរបក។

«បើគេមានគំនិត តែធ្វើបានតាមពីក្រោយពួកយើង!» ឥន្ទវង្សនិយាយស្រទន់។

 រតនៈនៅស្ងៀម។ ជនកន្ធាត់អាចនឹងដឹងហើយថា ដំណឹងនេះសំខាន់ប៉ុនណាសម្រាប់មនុស្ស​​ស៊ីឡាក់ ដូចមេឯកនគរ។ នៅក្នុងឧស្សាហកម្ម​នេះ ឥន្ទវង្ស​អាឆីពីលើ​ទាំងអ្នក​សិល្បៈ​ អ្នកបង្កើត​គំនិត​ថ្មី​ៗ​ ព្រោះ​គេមានលុយនិងមានមនុស្ស​គ្រប់ទិសទី។

លុយរបស់គេអាចចម្អិន​គំនិតអ្នកដទៃ​រហ័សជាង ​ក្នុងពេលដែលម្ចាស់គំនិតកំពុងប្រមែប្រមូលចានក្បាន ដាំជើងក្រានទៅទៀត។

«អ៊ីចឹងហើយបានជាខ្ញុំខំជម្រាបមេឱ្យទាន់សភាពការណ៍!» រតនៈតបហើយកាលណាបន្ទរសើច​ខិៗៗមកតាមរដឹកបន្តពីវាចារបស់គេ។

​ ញញឹមតិចៗ តែភ្នែកទាំងគូមានភាពសាហាវក្បត់ស្នាមញញឹមរបស់គេ។ មាត់បុរសនេះបញ្ជា៖

«មានអីទៀត និយាយឱ្យអស់!»

«បាទ! គេកំពុងរកអ្នកចម្រៀង!» រតនៈឆ្លើយយ៉ាងរលូន។

«អូ! ហាសហា​! ត្រូវ! ពួកហ្នឹងដូចអត់មានអ្នកចម្រៀង!  អូ ទេ​! ចង់និយាយថា សំរាមទាំងអស់! អត់យកជាការមួយបានទេ! ដាក់ភ្នែកជាប់ជាមួយពួកហ្នឹង! ចាំមើលG-Brotherជប់បានអ្នកចម្រៀងពីណាមកជល់ជាមួយសក្តាវណ្ណរបស់យើង!»

«សក្តាវណ្ណជា……របស់អង្គណាមេ!» រតនៈពញ្ញាក់ខ្សាវៗ។

«អូ ទើបនឹកឃើញ!» ឥន្ទវង្សធ្វើជាមិនភ្ញាក់ផ្អើលហើយបន្តនិយាយមួយៗ៖

«យើងមាន​កុងត្រា១០ឆ្នាំហើយមែនទេ? វណ្ណ ជារបស់ឯកនគរជាងបីពាន់ថ្ងៃទៀត!»

«អូបាទ! សង្សារនិងការងារ​!….» រតនៈមាន​សព្ទសំឡេងចាក់ចុច។  សម្រាប់អ្នកជំនួញដែលមានមហិច្ឆតាធំ​ដូចមេរបស់ឯកនគរនេះ គេ​អាចប្រៀបធៀបមិត្តស្រីនិងការងារដោយសម្លឹងមើលទាំងពីរ​បរិបទ ​ក្នុងទម្រង់ខុសគ្នា។ កញ្ចក់នៃអាទិភាពរបស់ឥន្ទវង្ស​គឺ​ ពេលវេលានិងឥទ្ធិពល។ នេះជារបៀប​ដែល​គ្រប់គ្នា​ក្នុងឧស្សាហកម្មនេះមើលឃើញ។ ការប្តេជ្ញាចិត្តនិងទំនួលខុសត្រូវរបស់អភិជននេះ​លើ ការងារ តែងតែជាលំដាប់កំពូលព្រោះគេត្រូវការលេខមួយជានិច្ច​។

 រឿងស្នេហា មិត្ត​ស្រី ជាទំនាក់ទំនង​មួយ​ទាមទារ​ការ​តាំងចិត្ត​ខាង​ផ្លូវ​អារម្មណ៍​និង​ការ​ទុក​ចិត្ត ដូច្នេះ​ឥន្ទវង្សមិនទុកចិត្ត​អ្នកណាផង ធ្វើម៉េចមានស្នេហា​បាន?

ឥន្ទវង្សញញឹម​ ងក់ក្បាល ហើយពោលបង្ហើយ៖

«មានអីទៀត ឆាប់ប្រាប់!!!»

«បាទ ទទួលបាន!»

ទោះបីរតនៈមើលមិនឃើញមុខឥន្ទវង្សដែលសៅហ្មងក្នុងពេលនេះក៏ដោយ ក៏ជននេះយល់ច្បាស់ពីហានិភ័យ សម្រាប់G-Brother។

ឧស្សាហកម្មតន្ត្រីទំនើប មិនតែចំពោះថានៅកម្ពុជាទេ ប្រទេសណាក្តី ក៏តែងហ៊ុមព័ទ្ធទៅដោយ​ល្បិចកល​។ គ្រប់គ្នា​កាលពីមុនប្រជែងភាពច្នៃប្រតិដ្ឋ ទេពកោសល្យ​​និងសម្រស់ ប៉ុន្តែជាមួយនឹងការរីក​ចម្រើន​នៃបច្ចេកវិទ្យា គ្រប់គ្នា​ត្រូវការរបស់មួយទៀតយ៉ាងសំខាន់គឺ ល្បឿន។

«អង្គលក្ខិណា! អង្គលក្ខិណា!»

បុរសអ្នកធំបិទទ្វាររថយន្តBentleyគ្រាំហើយ​ ដើរចូលភូមិគ្រឹះ មាត់ទន្ទេញឈ្មោះតួស្រីយើង ជាមួយអាកប្បកិរិយា​ស្ងប់ស្ងាត់ ​តែក្នុងចិត្តគេ​មិនបាន​ស្ងប់ដូចឫកពាឡើយ។ ឥន្ទវង្សមិនដែលស្គាល់វីរៈទេ ប៉ុន្តែបើនិយាយអំពីG-Brotherនិងអង្គលក្ខណា គេនឹកដល់ពិស្តារ…..មិត្ត​….តែក៏ជាសត្រូវ។

​ឥឡូវ​នេះឯងស្លាប់ហើយ តែស្រមោលឯងនៅអាម៉ាក!

ឥន្ទវង្សខាំបបូរមាត់តិចៗ សម្លឹងរូបថតមួយសន្លឹក លឿង​និងចាស់ទៅតាមពេលវេលា។ មនុស្ស​ពីរ​នាក់​កៀក-​កគ្នា​ នៅពេលពិភពលោកនេះមិនទាន់ល្បួងគេ គ្រប់យ៉ាងនៅល្អបរិសុទ្ធ ហើយពួកគេស្រលាញ់គ្នា។

ក្រោយមក…..

ហ៊ឹម​….ឥន្ទវង្សខ្សឹបតិចៗដៃកាន់រូបថត៖

«ស្រីនោះ! កូនជើងរបស់ឯង ​កំពុងខំ​បង្កើត​ម៉ាក​យីហោ​ផ្ទាល់​ខ្លួនវា ឬទៅពង្រឹង​អាណាចក្រ​ឱ្យ​G-Brother? ពួកឯង ជំពូកមនុស្ស​ក្បាលរឹងដូចគ្នា! ជំពូកតែមួយ!…..គ្មាន​អ្វី​ក្រៅ​ពី​ស្មាតហ្វូននិង​​ចក្ខុ​វិស័យ អនាគតកំប៉ិកកំប៉ុកហ្នឹង​ ចង់មក​​លេង​ជាមួយឯកនគរ? ​ខ្ជិលណាស់វ៉ើយ! រឿងនេះអត់ល្អមើលទេ ដូរចេញអាស្តារ!»

ឥន្ទវង្ស​និយាយខ្សឹបៗដាក់រូបថតពិស្តារ ​ហើយក៏ទម្លាក់រូបថតចុះចោលទៅលើខ្នង​ទូ។

​ក្រឡេក​ទៅ​ក្រៅ​បង្អួច ខណៈ​ដែល​ភ្លើង​នៃ​ផ្ទាំង​ប៉ាណូ​ឌីជីថល​ដ៏​ធំ​កំពុងជះ​ពន្លឺ ​​ភ្លឺ​ពេញ​ផ្លូវ។ ការ​ផ្សាយ​ពាណិជ្ជកម្មនេះគឺសម្រាប់ការប្រគុំតន្ត្រីនិម្មិតដែលនឹងកើតឡើងនៅសប្តាហ៍ក្រោយ ដែលជាព្រឹត្តិការណ៍​ដែលអ្នកគាំទ្រអាចមើលការសម្ដែងផ្ទាល់តាមរយៈកាស VR របស់ពួកគេ។ នេះគឺជាពិភពលោក​ថ្មីដែលពួកគេកំពុងរស់នៅជាមួយ ហើយឯកនគរជាអ្នកយកលុយពីពួកគេ មកទុកក្នុងកុង​។

ឥន្ទវង្សញញឹម​ដៃដោះសម្លៀកបំពាក់ហើយទម្លាក់ខ្លួនទៅក្នុងកូនអាងទឹក….

គេបិទភ្នែកប្រាថ្នាសុភមង្គលមួយ….ប៉ុន្តែគំ​និតឈ្នះចាញ់ដែលកំពុងឆេះ​….ដែលមិន​នាំមកឱ្យបុរសនេះ នូវសន្តិភាព​ឬសេចក្តីសុខសូម្បីមួយវេលាណា…..រំខានពេកហើយ។

…..អ្វីមួយធ្វើឱ្យបេះដូងគេស្រពោន…..«អានី! ប្រសិន​បើ​យើង​អាច​នៅ​ជិតៗគ្នា ពិភពលោករបស់ខ្ញុំ​នឹងមិនខ្មៅងងឹត​ធុននេះទេ ហើយខ្ញុំក៏មិនធ្វើសង្គ្រាមច្រើនយ៉ាងនេះដែរ! ព្រោះតែយើង…..រាជនី!»

ឥន្ទវង្សគិតផង​ប្រែប្រួលទឹកមុខចុះឡើងផង។

វគ្គ

ផ្លូវទៅកាន់កិត្តិនាម

ព្រះ​អាទិត្យ​បាន​លិចទៅពួន​ក្រោម​ជើងមេឃ​ខ្មៅបាត់ឈឹង​ហើយ។ រាជធានី​ភ្នំពេញគ្របដណ្តប់ដោយ​ពន្លឺ​ភ្លើងចម្រុះពណ៌ ឆើតឆាយ ស្កឹមស្កៃ។

អង្គ​អង្គុយ​នៅក្នុងស្ទូឌីយោថតសំឡេងដ៏កក់ក្ដៅដែលមាន​ពន្លឺក្រហម​ស្រអាប់រេរាឆ្លុះផ្លាតពីកញ្ចក់មួយផ្ទាំង បំបែកបន្ទប់បញ្ជានិង​ទីសំឡេង។ នៅ​ក្បែរ​ច្រក​ចូល​ស្ទូឌីយោ​តន្ត្រី G-Brother វីរៈឱបដៃ​​ជាមួយ​កម្លាំងបេះដូង​ពោរពេញទៅដោយថាមពល។ ​

អង្គមើលទៅបុរសនេះ នាងមានអារម្មណ៍ថា នាងនិងគេមាន​ការងារ​មួយដែលត្រូវចិត្ត សមក្តីស្រមៃ ហើយកំពុងបាននឹង​រួមគ្នា​បង្កើតជាសកម្មភាពដែលពេញដោយ​អានុភាព​​រំជើបរំជួល។

វិស្វករសំឡេងជាជនជាតិស្បែកស មកពីអឺរ៉ុប។  ភ្នែករបស់ពួកគេទាំងបី បានស្រោចលើ ឌីន ដែលជាតារាចម្រៀងវ័យក្មេង មានភាពញញើត​និងហាក់ភ័យតិចតួចពេលត្រូវមនុស្ស​ល្បីៗក្នុងផលិតកម្មមកឈរមើលគេសម​។

 នៅពេលយុវជនរាងរាវផ្តើមច្រៀង​ គ្រប់គ្នា​ភ្លឹក។ សន្ធឹកបេះដូងដែលចាក់បញ្ចូលនូវរលកសំឡេង​​ពិសេស​ ​លួងលោម​ បានបណ្តេញពួកគេឱ្យភ្លេចទុក្ខសោក ហើយអណ្តែតទៅក្នុងឥន្ទ្រីយារម្មណ៍។

សំឡេងរបស់ឌីន ឃ្លាបន្តបន្ទាប់ បានញ៉ាំង​ឱ្យវីរៈ​ងាក​មើល​អង្គ​។ អង្គ​ងក់ក្បាល ដកដង្ហើមធំ ហើយបិទភ្នែក។ នៅពេលដែលបទភ្លេងបានអមចូលដល់ High note ខ្ពស់និងជ្រាលជ្រៅ  សំឡេង​របស់​យុវ​ជន​​បាន​ចាក់​ចូលទៅក្នុងមីក្រូហ្វូនដូចជាប្រេងរលោង​រលូន ស៊ីសង្វាក់ហើយសែនស្រទន់។

អង្គ​គ្រវី​ក្បាល​តិចៗ​ភ្លេចអស់គ្រប់យ៉ាង នាង​​ភ្លេច​ទាំង​សព្ទ​សំឡេង​វណ្ណដែលជាមនុស្ស​​សែន​សំខាន់​ ធ្លាប់សមច្រៀងជារឿយៗនៅនឹងមុខនាង​។

«បែបនេះមែនទេ?»​ វីរៈសម្លឹងទៅក្នុងហើយជះសំណួរតិចៗជាមួយការរំជួលចិត្តយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ អង្គបើកភ្នែកសន្សឹមៗមក ក្រឡេកមើលវីរៈ​ទាំងងក់ក្បាល ហើយអ្វីម្យ៉ាង​បណ្តាលឱ្យនាងក្រោកមកសម្លឹងក្បែរៗ……​អ្នក​ទាំងពីរ​ញញឹមសម្លឹង​ម្រាមដៃរបស់អ្នកឯកទេស​សំឡេង​ លើបន្ទះMixer​។

«បានហើយ!​» អង្គខ្សឹបដោយចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងព្រោះឌីន បានក្លាយជាតួឯកក្នុងអាល់ប៊ុមរបស់នាង​ដោយមិនបាច់ប្រឹងប្រែងអ្វីខ្លាំង។ ដោយអំណាចនៃទេពកោសល្យ ភាពជាធម្មជាតិពិបាករក និង​សិល្បៈ​នៃ​ការ​គ្រប់​គ្រង​មនោសញ្ចេតនា​បានយ៉ាងពិសេស។

«OK បាន!»

អ្នកថតលើកដៃឱ្យ​សញ្ញា​បញ្ឈប់​។ បន្ទប់ថតក្លាយមកជាស្ងប់​ស្ងាត់​ពេល​បទភ្លេងត្រូវបានផ្អាក។ ឌីន​បើក​ភ្នែក លើកដៃមកកាន់កាសលើត្រចៀក សម្លឹងមកក្រៅ​រង់ចាំមតិកែលម្អ។

អង្គសម្លឹងមេដឹកនាំវ័យក្មេង ហើយ​នាង​ឱនមកចុចប៊ូតុងនិយាយ។

«ឌីន!» នាង​ហៅបន្តិចឆ្លៀតញញឹមសិនទើបនិយាយប​ន្ត «មិនគួរ​​​​​​​​​ឱ្យជឿ! អស្ចារ្យ​ណាស់ឌីន!»

ទឹកមុខរបស់ឌីនភ្លឺឡើងៗ គ្រប​ដណ្តប់ដោយ​អារម្មណ៍ភាពធូរស្រាល​និងមោទនភាព។

«Oh my god!»

គេបានបញ្ចេញ​សំឡេង​ស្ទើរៗខ្សឹបៗ អរគុណមេឃដី​ហើយលាន់មកដល់ក្រៅ។

«សូម្បីនិយាយOMGក៏​ពីរោះ​ដែរ!»

អ្នកថតនិយាយបន្ថែម។ វីរៈ​ទះស្មាជនជាតិម្នាក់នោះថ្នមៗ ហើយ​ស៊ីញ៉ូ​​អង្គចេញមកក្រៅ។

«ពួកយើងមាន​កូនអុកធំហើយ!» គេនិយាយដាក់នាង​តិចៗ​ ធ្វើឱ្យកវីងក់ក្បាល៖

«ចាស៎ បង្វឹកថែមតិចតួច!»

«និយាយមកអង្គ ខ្ញុំស្តាប់!» វីរៈដើរផងផ្ចង់ស្តាប់នាង។

«ឌីន មានទេពកោសល្យ ហើយចង់ឱ្យគេក្លាយជាអ្នកប្រើប្រាស់សំឡេងបានបែប​ឌីជីថលបាន​យើង​ត្រូវផ្តោតលើ ការបញ្ចេញសំឡេង​និងអឺន​ដែលពូកែ​បត់បែន មិនបុរាណតែមិនបរទេស!​»

វីរៈញាក់ស្មា​ញញឹម៖

«មួយឃ្លានេះស្រួលនិយាយ ស្រួលយល់ តែពិបាកធ្វើបន្តិច!»

«ចាស៎» នាង​តបស្រទន់សម្លឹងភ្នែកគេម៉ក់ៗ ហើយបន្តនៅពេលដឹងថា​វីរៈយកចិត្ត​ទុកសាក់ស្តាប់៖ « បើធ្វើបាន គេ​នឹងអាច​សម្របខ្លួនទៅនឹងPlatformឌីជីថលទាំងអស់បាន! បន្ទាប់មក​នៅពេលយើង​ដាក់សំឡេងឌីន​ទៅក្នុងDAWs ដើម្បី​កែតម្រូវកម្រិតសំឡេងនឹងស៊ីសង្វាក់គ្នាល្អ!»

វីរៈងក់ក្បាល។  គេដឹងថា ឧបករណ៍សំឡេងឌីជីថល Digital Audio Workstationតែងតែត្រូវការសំឡេងស្អាត ដែលមាន​ដង្ហើមបង្វឹក អាចសម្របបានសម្រាប់ការអប កែតម្រូវដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ នេះជាកម្មវិធីសំយោគសំឡេងផ្អែកលើAI។ ការ​បញ្ចូលគ្នានៃការបណ្តុះបណ្តាលសំឡេង​ថ្មីលើធនធានចាស់ និងជំនាញបច្ចេកវិទ្យាឌីជីថលដែលផ្អោបទៅនឹងTone​តន្រ្តី កំពុងធ្វើឱ្យឧស្សាហកម្មចម្រៀង​ជុំវិញ​ពិភពលោកផ្លាស់ប្តូរ។

«យើងឈ្នះហើយ!» គេវាចាតិចៗ​ដោយ​ដើរ​ត្រសង​ជាមួយ​នាង​។ ស្នាមញញឹមពួកគេមិនដែលរីងស្ងួត​ទេតាំងពីពេលចាប់ដៃធ្វើការជាមួយគ្នាមកកាលណា។

​«ឌីននៅណេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាសក្ខីភាពនៃទេពកោសល្យសំឡេងមនុស្សជំនាន់ថ្មីទេ តែគេជាអ្វីមួយបន្សាំបានទៅនឹង​គំរូថតសំឡេងទំនើបបំផុត!»

វីរៈនិយាយធ្វើឱ្យអង្គនឹកឃើញទៅដល់វណ្ណ។ ការគាំទ្រពីG-Brotherនិងការជឿជាក់របស់គ្រប់គ្នា​លើឌីន រួមជាមួយ​មរតករបស់ពិស្តារ គឺជាកម្រងជោគជ័យមួយឃើញនឹងមុខស្រេចទៅហើយ ប្រការនេះធ្វើឱ្យតូចនារីនឹកដល់សង្សារ​។

នាងក្រឡេកមើលទូរសព្ទ​ព្រោះសក្តាវណ្ណកំពុងហៅមក។

វីរៈឃើញនាង​អែអង់ គេយល់ចិត្ត​ហើយលើកដៃគ្រវីលា។ ស្រីថយមកជ្រុងក្បែរផ្ទាំងកញ្ចក់ទម្រាំឆ្ងាយពីវីរៈ។ CEO របស់នាង​ចូលទៅបន្ទប់គេបាត់ ទើបកវីលើក​ឧបករណ៍មកឆ្លើយ។

សំឡេងរបស់នាងស្រស់ស្រាយ៖

«ហេ!»

សំឡេងរបស់សក្តាវណ្ណ បន្លឺឡើងខ្សឹបខ្សៀវតែសប្បាយអំណរ​ចម្លែក៖

«ហ៊ឹម​ អ្នកខ្លះមិនជឿទេយ៉ាង!​»

«រឿងអី!» នាងរំភើប​ហើយដកដង្ហើមតិចៗអន្ទះសាព្រោះដឹងថា ជាដំណឹងល្អមិនខាន ខណៈខាងនាងក៏កំពុងមានដូចគ្នា តែមិនដឹងត្រូវចាប់ផ្តើមប្រាប់ទៅវណ្ណយ៉ាងណា ព្រោះវណ្ណក៏ជាអ្នកចម្រៀង ឯ​ឌីនជាមនុស្ស​សែនមានទេពកោសល្យអាចក្លាយទៅជាគូប្រជែងគីឡូធ្ងន់ជាមួយគ្នា?

 «អង្គ! បងមិនដែលជឿទេ!» គេហត់ក្នុងសព្ទដែលបញ្ជូនមក។

នាងសង្ស័យហើយខ្សឹបដាច់ៗ៖

«អី….ក៏…..រំភើបម៉េះវណ្ណ?»

«ទើបតែចេញពីប្រជុំ! ជាមួយក្រុមផលិត!!!»

«អូ!»

«ពួកគេចង់ឱ្យបងទៅច្រៀងConcert​ទេសចរណ៍ដ៏ធំមួយ!»

«វ៉ោ!» នាងខ្សឹបភ្លាត់មាត់ងាកទៅមើលបន្ទប់វីរៈ។

«ពិតអត់វណ្ណ! ឡូយណាស់!»

ពេលឃើញថាមិនមានអ្នកណាមកឮនាង នារីកវីពោលបន្តទៀតដោយក្តីរីករាយជំនួសគូស្នេហ៍៖
«ឯកនគរយកបាន ​Concert Tour​?»

«ពេលខាងមុខ! ​ពេលនេះគេកំពុងរៀបចំ Proposal……មិនងាយ តែសង្ឃឹមច្រើនអង្គ! Tours អន្តរជាតិ​អង្គ តូក្យូ សេអ៊ូល​ និងឡូសអេនជឺលេស!​»

នាង​គាំង​។ អ្វីទៅកំពុងកើតឡើងនេះ។ ឥន្ទវង្សលេងធំខ្លាំង។ ការទាញវណ្ណ​​​ចូលទៅលើទីផ្សារអន្តរជាតិ មិនមែនជាការវិនិយោគល្មមលេងៗ ដែលគេឯង​ធ្លាប់ឃើញនៅស្រុកខ្មែរទេ។ ​សុបិនមួយរបស់នាង​និងវណ្ណ ទីបំផុត…..ព្រះ….! កំពុងកើតឡើង!​

«អង្គ!» គេហៅតិចៗ

«ចាស៎!»

«កុំគាំងបេះដូងឮអត់? ជ័យជម្នះនៅទីនេះជារបស់ពួកយើងទាំងពីរ​!​»

អង្គស្លេក។ ដៃនាង​ស្ពឹកត្រជាក់ ខណៈហ្វូនមានកម្ដៅ រីឯចិត្តរបស់នាងវិញ សែនវិលវល់។

«ជប៉ុន កូរ៉េ អាមេរិក វណ្ណនឹងក្លាយជាតារាអន្តរជាតិ?» នាង​ខ្សឹប​ដោយមួយម៉ឺនអំណរ តែស្លាក G-Brother នៅពីមុខនាង​….. នាងបានដឹងថា ឧបសគ្គពេលនេះគឺពួកគេ នៅកន្លែងខុសគ្នា។

ហ៊ឹម….

«អបអរសាទរ!» ស្រីវាចាយ៉ាងរំជួលចិត្តដាក់សង្សារ​ ​ខណៈភ្នែកងាកមកឃើញឌីនចេញមកពីស្ទូឌីយោ​ដើរកាត់នាង ហើយឱនលំទោន។

នៅនឹងត្រចៀកនាង ​សក្តាវណ្ណនិយាយបន្តញាប់ៗទាំងសំឡេងរំភើបៗថា៖

«​ត្រូវតែរត់សិនហើយ! ប្រជុំមិនទាន់ចប់ទេ កុហកគេចេញមកថាទៅបន្ទប់ទឹក! និយាយនឹងអង្គ​នេះ គឺមិនចង់ពន្យារ​! ចង់ចែករំលែកជោគជ័យជាមួយគ្នា!»

«ចាស៎! ចាំ…..ចួបគ្នា…..ណា៎»

ស្រីបន្ទាបទូរសព្ទចុះមកយឺតៗ​​ ដោយសម្លឹងមើលអេក្រង់មួយសន្ទុះ មុននឹងរុញវាចូលទៅក្នុងហោប៉ៅសំពត់ផ្កា។

នៅតាមផ្លូវចុះជណ្តើរមកកាន់បន្ទប់ធ្វើការ អ្វីម្យ៉ាងធ្ងន់ គ្មានស្រមោល​បាន ហ៊ុម​ព័ទ្ធជុំវិញនាង។ G-Brotherដ៏រស់រវើក​ពេញដោយក្តីសង្ឃឹម ហេតុអ្វីពេលនេះអង្គបែរជាមានអារម្មណ៍ថា មានផ្កាយដុះកន្ទុយ​មួយនៅឆ្ងាយមើលមិនឃើញ​តែ​ កំពុងតែខិតមកជិតដល់ជាសម្ងាត់?

សារលោតមក នាងទាញពិនិត្យ​ពេលដល់កន្លែងអង្គុយ។

វណ្ណ…..!

ស្រីសម្លឹងអេក្រង់ស្រទន់ញញឹមនឹកគេ។ គេបានសរសេរមកវែង «ហេ៎ អ្នកនិព​ន្ធដែលស្អាតបំផុតក្នុងលោក! យើងមិនអាចចួប​គ្នាបានទេ! លោកព្រះ! រហូតដល់ខែក្រោយអង្គ មានអារម្មណ៍ថា ខឹង! ប៉ុន្តែ អង្គ! បង​កំពុងគិតពីអូនពីនេះទៅ គិតរហូត! នឹក!!!! ឯកនគររវល់ខ្លាំង សម្រាប់ត្រៀមប្រកួតយកកញ្ចប់ការប្រគំតន្ត្រីអន្តរជាតិ! គ្រប់គ្នាត្រូវ​ធ្វើការច្រើន គេងតិច​! គេឱ្យយើងផ្តោតការយកចិត្តទុកដាក់ អារម្មណ៍មូល ស្នាក់នៅក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់គេ មានManagerគេ! ​យើងរៀនភាសាអង់គ្លេសមួយ​រយៈពេល និងហាត់ប្រាណ តមអាហារ២១ថ្ងៃជាប់ៗគ្នា និងការងារច្រើនទៀត»

«វណ្ណធ្វើបាន! ខ្ញុំនឹកវណ្ណ តែខ្ញុំព្រមបែកដើម្បីរឿងអស់នេះ!»

«ប៉ុន្តែ…..ហ៊ឹមអូខេ មនុស្ស​ល្អរបស់ខ្ញុំ! នឹកគ្នាជានិច្ច! ពី​ វណ្ណ….»

យប់នេះ វណ្ណមកដល់ក្រោមផ្ទះម៉ោង១២ជាងទៅហើយ​។​ ការសម្រុកថតអាល់ប៊ុមថ្មី ពុំមែនជារឿងងាយ​ឡើយសម្រាប់វណ្ណ។ គេហត់និងទន់ដៃជើង តែទោះដឹងជាប្រុសដឹងថា​ អង្គ​គេងលក់ ក៏គេនៅតែមានចិត្ត​ចង់ឈៀងមើលនាងបន្តិច។

សម្លឹងពីខាងក្រៅបង្អួច មនុស្សស្រីពិតជាបាន​គេងលក់នៅលើកៅអីវែង​។ នាង​កាន់ក្រដាសបទភ្លេង ទំនងជាអាន​រហូតដល់ទន់ត្របកភ្នែក។

អង្គជានារីមាន​ឆន្ទៈការងារខ្ពស់ នាង​មាន​គោលដៅ​មុតមាំ ហើយមាន​វិន័យ សីលធម៌ពិបាករកក្នុងសង្គមសិល្បៈ។

ប្រុស​លើកដៃមកប្រុងគោះកញ្ចក់ទ្វារបង្អួចដែលត្រូវបានចាក់គន្លឹះ តែបែរជាចិត្ត​មួយប្រាប់មកថា មិន​ចង់​រំខាននាង។

ប្រុងបែរកាយត្រលប់​ទៅបន្ទប់វិញ ​ គេក្រឡេកឃើញ…..នំ? វណ្ណញីក្បាល…​គេភ្លេចបាត់ទៅហើយថា ថ្ងៃថ្មី រំលងអធ្រាត្រនេះ ជាខួបកំណើតខ្លួនឯង។

យូរប៉ុនណាហើយ ដែលគេខានផ្លុំទៀន? វណ្ណគិតទាំងងើបមុខសម្លឹងនាង។ ផ្លុំជាមួយមនុស្ស​ដែលមាន​​ចិត្ត​ស្មោះជាមួយយើង គឺជារឿងពិសេសមួយ នេះជាអ្វីដែលគេគិត។

 តែថា នំនេះ​អាចនឹងរលាយឬមួយក៏ហួសពេលហើយដឹង? នាង​អាចទិញវាមកតាំងពីល្ងាច?

«វណ្ណ!»

សូរតិចៗរបស់នាងបានដាស់បុរសឱ្យភ្ញាក់ឡើងពីការត្រិះពិចារណា​។ ប្រុស​សង្ហា​វាចាតប៖

«អង្គ» វណ្ណហៅតិចៗសឹងមិនស្តាប់មិនឮ។

នាង​ញញឹម​ ក្រោកមកបើកបង្អួចភ្លាមក្រោមទឹកមុខមមៃភាន់ភាំងរបស់ខាងប្រុស។ នាង​​ដូច​អរណាស់​ពេល​ឃើញគេ សភាពជាមនុស្ស​ស្រលាញ់គ្នា​​មិនដូចកាលស្គាល់គ្នាថ្មីៗទេ។

«ម៉េចចង់បកទៅវិញហើយ?» នាង​សួរទាំងញញឹមយ៉ាងស្មោះ។

«អឺ អត់….ចង់ដាស់! ហើយ…សុំទោសដែលធ្វើឱ្យចាំ!​»

ដៃប្រុសចង្អុលទៅនំ។

«របស់ខ្ញុំមែនទេ?…ថតចម្រៀង….​រវល់…​»

«Happy Birthday​….វណ្ណ!»

ស្រីស្រស់វាចាតិចៗ​សម្លឹងចំភ្នែករៀម ប្រៀបបីដូចជាគ្រប់យ៉ាង​ដែលគេប្រាប់មកមិនសំខាន់ស្មើនឹង​ថ្ងៃកំណើតរបស់គេទេ។ ប្រុសភ្លេចខ្លួនលែងមានអ្វីតប បានត្រឹមញញឹមចំហមាត់ សម្លឹងថ្ពក់កែវភ្នែក​ជាមួយ​គ្នា​។ ក្លិនក្រអូបនៅក្បែរខ្លួននេះ នារីក្រក្រីម្នាក់នេះ ជារឿងមួយ​ដែលទេពប្រទានមកជាកម្លាំងចិត្ត ហើយនាងរមែងមិនដូចអ្នកណាទាំងអស់ក្នុងឆាកសិល្បៈដែលគេបានចួប។

«ហើយចេញពីថតចម្រៀងក្រុមការងារសុំឱ្យប៉ាវ ទៅញ៉ាំអី!»

ភ្នែកនាងប្តូរពន្លឺពីសប្បាយមកជាលន្លង់លន្លោច។ បេះដូងអង្គនឹកឃើញភ្លាមដល់នារីអភិជនពុទ្ធិដា ។ នាងចាប់អារម្មណ៍ថា នឹកដល់ឯកនគរនិងក្រុមការងារនៅទីនោះ ហាក់ធ្ងន់ពាប់ពិបាកចិត្តក្នុង​។ ស្រីចង់សួរណាស់ថា មនុស្សស្រីម្នាក់នោះ​មាន​ទៅជាមួយវណ្ណដែរឬអត់ ប៉ុន្តែអង្គមិននិយាយ បែរជាបង្វែរ៖

«តស់ យើងផ្លុំទៀន!»

 បុរសសម្លឹងទៅនំដែលចាប់ផ្តើមទន់ជ្រាយសឹងតែខូចទ្រង់ទ្រាយខ្លះ​។

«នំមកពីណា?»

«ខ្ញុំធ្វើ!» នាង​ញញឹម​ហើយសម្លឹងភ្នែកនាយ។ គេញញឹមតបហើយបែរខ្លួនចេញ។ អង្គដឹងថា វណ្ណនឹងមកគោះទ្វារ​ ទើបស្រីបកក្រោយរត់ទៅរកទ្វារ​ ហើយបើកគន្លឹះ។

សក្តា​វណ្ណចូលមកក្នុងបន្ទប់អង្គ​ជាមួយស្នាមញញឹមទន់ភ្លន់។ បុរសនេះ មើលទៅនឿយយ៉ាងណា ក៏នៅតែព្យាយាមជានិច្ចដើម្បីបង្ហាញវត្តមាន។

«ចូល!»

នាង​ញញឹម​រាក់ទាក់ដៃទាំងពីរកាន់ទ្វារដោយអំណរ​រង់ចាំបិទទៅវិញពេលណាតួប្រុសយាត្រាចូលមកផុត តែគេ…មិនព្រមបែរជាបដិសេធស្រាលៗ៖

«ទេអង្គ! រៀបចំមក យើងចេញក្រៅ!»

អង្គសម្លឹង​កែវភ្នែកវណ្ណដែលភ្លឺព្រាកៗដោយក្តីរំភើប។ ប្រុសស្អាតនៅឈរក្បែរមាត់ទ្វារ ដៃរបស់គេនៅពីក្រោយខ្នងធំនិងមាំហាក់ដូចជាកំពុងកាន់អាថ៌កំបាំងមួយ ល្អ​និងភ្ញាក់ផ្អើល​សម្រាប់តែនាង។

«យកនំមកផងបានទេ ចង់ញ៉ាំ​!»

គេកុហក តែនាងក៏សប្បាយចិត្ត​។ អង្គដឹងថា គេចង់ញ៉ាំ​នំនេះមកពីនាងខំធ្វើវាតែប៉ុណ្ណោះ។

«មក!» វណ្ណនិយាយដោយសព្ទសំឡេង​ស្រទន់ ប៉ុន្តែពោរពេញដោយការរំពឹងទុក «មានអីមួយចង់បង្ហាញ!»

ភាពចង់ដឹងចង់ឃើញបានឆាបឆេះក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ខាងស្រី។  នាង​ងក់ក្បាល៖

«ចាំមួយភ្លែត!»

នៅពេលដែលនាងបកក្រោយទៅខ្ចប់​នំដាក់ប្រអប់ ប្រុសញញឹមរង់ចាំមាត់ទ្វារក្រោមជំនោរ​ខ្យល់​រំភើយនារាត្រីកាល។

អង្គមកដល់ហើយ វណ្ណងាកមកវិញ​សម្លឹងកន្សែងទន់ល្មើយ​ពណ៌ខៀវដែលស្រីស្រាបកាយ​។ ដៃម្ខាង​ទទួលប្រអប់នំ ដៃម្ខាងគេច្បាមយកម្រាមនាង។

គូស្នេហ៍ចុះយឺតៗស្មើជំហានគ្នា​តាមជណ្តើរនៃអគារផ្ទះជួលដ៏ស្លូតស្ងប់និងរាបសារសម្រាប់អ្នកក្រ​ដូច​អង្គនិងវណ្ណ។

សេរីភាព​និងជីវភាពសាមញ្ញជាយូរណាស់ម​កហើយ ក្លាយជាភាពប្រណីតដែលហ៊ុំព័ទ្ធជីវិតពីរកាយដោយអំណាចនៃសេចក្តីស្រលាញ់និងសេចក្តីសង្ឃឹម។ ហើយ….នៅទីនោះ​….ចតនៅក្រោមស្រមោល​បណ្តាបង្គោលភ្លើងបំភ្លឺ រថយន្តទំនើបពណ៌ខៀវជះពន្លឺចែងចាំង។

ពីប….

វណ្ណចុចបញ្ជាសោ។ អង្គភ្ញាក់ផ្អើល នាង​ញញឹម​ងាកមករកខាងប្រុស។ វណ្ណដៀងភ្នែកមកពិនិត្យ​អំណរក្នុងឫកពាខាងស្រី។ បុរសនេះ​ត្រៀមលក្ខណៈជាស្រេចក្នុងការ​ចែករំលែករាល់​សុភមង្គល​ជាមួយ​នាង​។

«ឡានអ្នកណាគេ?»

«អ្នកណាមានសោ អ្នកហ្នឹងជាម្ចាស់!» វណ្ណឈានមកបើកទ្វារ តែមាណវីយើង​នៅរារែកមិនចង់ចូលអង្គុយឡើយ ព្រោះថាសម្រាប់នាង រថយន្ត​នេះស្អាតហួសហេតុពេក អង្គមិនដែលស្រមៃ។

«ក្រុមហ៊ុនឱ្យ!» គេពន្យល់​។

អង្គលក្ខិណាទម្លាក់ស្នាមញញឹម បេះដូងនាងលោតញាប់។

«តស់ចូលមក! រលឹមហើយ!» ប្រុសនិយាយដោយញញឹមនិងថយពី​មាត់ទ្វារឡាន​​ហើយ​ធ្វើ​កាយវិការ​ឱ្យ​នាង​​ចូល​។​

អង្គស្ទាក់ស្ទើរ ខាំបបូរមាត់របស់នាងចិត្តនេះ​ម្តេចលោតទៅនឹកឃើញឆ្ងាយរហូតដល់រាជនី​ឯកនគរនាង ពុទ្ធិដាម្នាក់នោះ?

 ប្អូនស្រី​ម្ចាស់ផលិតកម្មចម្រៀង ម្នាក់នេះពិតជាកំពុងលេងអ្វីម្យ៉ាងមែនទេ?

ប៉ុន្តែ​បន្ទាប់មកនាងមើលទៅ​វណ្ណ។ គេគ្មាន​ត្រង់ណាវៀចវេរឡើយក្រៅតែពី​ស្នាមញញឹមយ៉ាងពិតប្រាកដ​។ ទំនុកចិត្តលើបេះដូងគេ ដូចជាមេដែកដែលទាញនាងឱ្យកាន់តែជិត កាន់តែស៊ីជម្រៅ​និងស្នេហា​មួយនេះ។ មានគូមកប្រជែង​យើងកាន់តែចង់បាន។

ស្រី​ឈាន​ចូលអង្គុយមួយៗជាមួយសំណួរស្រាលៗ៖

«យើងទៅណា?»

អង្គ​ជឿលើវណ្ណ សូម្បីពេញមួយ​​ពិភពលោកហាក់ដូចជាមានការសង្ស័យក៏ដោយ។  ដោយ​គ្មាន​​ពាក្យ​​អ្វី​មួយ​ម៉ាត់ វណ្ណបានចូលទៅខាងអ្នកបើក។ ភ្លៀង​ចាប់​ផ្ដើម​ធ្លាក់​មក​លម្អដូចពេជ្រចរណៃលើ​កញ្ចក់ខាង​មុខ។ លើដងផ្លូវស្ងាត់វណ្ណវាចា៖

«មានអីភ្ញាក់ផ្អើលជាងនេះទៀត!»

នាង​ងាកសម្លឹងគេ។ បុរសនេះមិនមាន​ត្រង់ណាបង្ហាញថា ចង់បែកពីស្នេហា​ក្រីក្រមួយនេះឡើយ។

អីទៅ?

នាង​សួរបកតបសំឡេងតិចៗ មិនដកភ្នែកពីនាយ ធ្វើឱ្យពេលដែលវណ្ណងាកមក ភ្នែកទាំងបួនក៏ប៉ះគ្នា។ គេសំចតសម្លឹងនាង ព្រោះជំនិះបោលយឺតៗប៉ុណ្ណោះ។

«នៅជិតនេះទេ!» គេបញ្ជាក់។

  មិនដល់មួយបទចម្រៀង រថយន្តទាញទាំងពីរកាយមកដល់មុខអាគារអាផាតមែនទំនើបមួយ។ ជិះកាត់ទីនេះរាល់ដង មិនដែលគិតថា ​វាទំនើបខ្លាំងដូចពេលកាន់ដៃវណ្ណឡើងមកថ្មើរណេះទេ។

នៅជាន់ទី១២​ ប្រុសមួលសោ ធ្វើឱ្យនាងក្តុកក្នុងចិត្ត «គេទិញឡានឱ្យ ហើយឱ្យផ្ទះប្រណីតយ៉ាងនេះទៀត?» ។ លបគិតបែបនេះទាំងអង្គនឹកដល់សម្តីជេន្នី «ស្រីម្នាក់នេះ​ មិនលែងសក្តាវណ្ណរបស់ឯងងាយ​ៗ​ទេ!»។

សំឡេងសម្ងាត់អស់នេះកំពុងទម្លាក់ចោលស្នាមញញឹម​របស់អង្គ។

ប្រុសងាកមកហើយប្រាប់៖

«នេះឯង! កន្លែងថ្មី….របស់ពួកយើង!»

«យើង!» ខ្លីប៉ុន្តែ​ពោរពេញ​ដោយ​អត្ថន័យ។

​អាផាតមិនគឺជាអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលអង្គស្រមៃថានាង​នឹងមានជាកម្មសិទ្ធិជាមួយគេ​។ បើអ្នកណាម្នាក់ទទួលបានមុន​គេនឹងប្រើពាក្យ«យើង»នេះដូចគ្នា។

ស្រីឈានចូលតាមគេដឹកដៃ។ បរិវេណនេះពិតជាធំទូលាយ ទាន់សម័យ​និងពោរពេញដោយពន្លឺពីខាងក្រៅកញ្ចក់ផេនហោស៍។ ដើមរុក្ខជាតិនៅវេរ៉ង់ដារេរាំក្រោមព្រះភិរុណស្រទន់បបោស។

  វណ្ណសម្លឹងមើលនាងព្រោះស្រីលែងដៃ។ ភ្នែករបស់អង្គស្រងូត ខណៈវណ្ណពោរពេញដោយក្តី​សង្ឃឹម​។

 «ម៉េចដែរ?​» គេខ្សឹប។

«ស្អាតណាស់វណ្ណ!»

«នៅខ្វះអីដឹងទេ?»

«ខ្វះទៀត?» នាង​ពោលពាក្យទាំងមិនមូលអារម្មណ៍ឡើយ។

«ព្យាណូអង្គ​….សំឡេងភ្លេង និងស្នូរគ្រហឹម​ពីរោះ​របស់អង្គទៅតាមមេឡូឌី!»

នាង​ងាកសម្លឹងនាយ​។ បុរសបន្លប់ពាក្យពេចន៍របស់គេដែលរវើរវាយដោយបើកប្រអប់នំមក​ពមមួយម៉ាត់។

«ឆ្ងាញ់ណាស់!»

នាង​ញញឹម។

«Good Birthday Vann»

«Sweet One អង្គ!»

«ខ្ញុំមាន​សូវដាក់ស្ករឯណា?» នាង​ថាហើយញញឹម​ដើរទៅមុខ​ ទាញរកសោបើកវេរ៉ង់ដា។ ព្រះចន្ទ១៣កើត ព្យួរលលៃនៅលើអាកាស ដូចជាពាក្យសន្យាចាស់ៗកំពុង​ត្រូវញាំញីដោយតំណក់ភ្លៀងតូច​ៗ​​។

ខ្យល់បោកចូលមកប៉ះមុខនាង​និងបំបើង​សរសៃ​សក់សូត្រ​។

 បេះដូង​របស់អង្គ លោត​ញាប់ព្រោះទីនេះសក្តិ​សមឥតទាស់ទេ ចំពោះជីវិត​ជាកវីនិពន្ធ  ប៉ុន្តែ​….នាង​បាន​បែរដើរ​ថយ​ក្រោយបដិសេធចិត្តខ្លួនឯង។

«មានរឿងអី!» ប្រុសដាក់ប្រអប់នំចុះលើតុម៉ាប ហើយទាញនាងអង្គុយ​លើសាឡុងធំ​មានផាសុកភាព​។  អង្គវាចាតិចៗដោយ​គ្រវី​ក្បាល​ថ្នមៗ៖

«ព្យាណូនោះចាស់ណាស់ មិនសមនឹងកន្លែងប្រណីតថ្នាក់នេះទេវណ្ណ!»

«ទិញថ្មីស្អែកបានទេតើ! អ្វីៗនៅកន្លែងនោះ ទុកនៅនុះទៅ មកតែសង្សារខ្ញុំបានហើយ!»

គេប្រុងក្រោកទៅយកទឹកសាប តែស្រីទាញដៃរៀម។

«កុំគិតរឿងហ្នឹង! វណ្ណដឹងហើយថា ខ្ញុំ…..មិន….អាចទេ​!»

វណ្ណងាកមកសម្លឹងភាពស្រងូត​និងបបូរមាត់ដែលអង្គ​ខំ​ត្រកួតចូលគ្នា​ទប់ស្កាត់សេចក្តីពិភាល់។ តើ នាងកំពុងគិតថា វណ្ណមាន​កប់ពពក ​ឯនាង​នៅមិនទាន់ជោគជ័យ?

អង្គដៀងមើលទៅវ៉ាលិសរបស់វណ្ណនៅបញ្ឈរមុខទូជាច្រើនជួរនិងថង់ក្រដាសខោអាវម៉ាកលំដាប់​ៗ​។

«ច្រើនម៉េះ? អ្នកណាទិញឱ្យ?»

នាង​និយាយយ៉ាងស្រទន់ ប៉ុន្តែទឹកមុខរឹងមាំ។ វណ្ណមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងរបស់របរទាំងនេះទេ គេងាកមកវាសដៃក្រសោបស្មាស្រី ហើយខ្សឹប៖

«ខាង Manager គេរៀបចំ! កុំបង្វាងមើល មកនិយាយរឿងពួកយើង!»

 «ពីនេះទៅផ្ទះជួល ជិតគ្នា​ណាស់! ខ្ញុំនិងវណ្ណមិនពិបាកចួបគ្នាទេ!» នាង​វាចាតិចៗ។

«ខ្ញុំអត់រើមកទេវណ្ណ!»

អង្គ​បន្ថែមមកបែបនេះ ធ្វើឱ្យទ្រូងមនុស្សប្រុសតឹង។

ចិត្ត​​គេ ចង់ឱ្យគ្រប់យ៉ាង​ដែលជាសេចក្តីសុខរបស់គេបាន ចែករំលែកជាមួយនាង​ ប៉ុន្តែ…..សក្តាវណ្ណក៏យល់។ ប្រុសនិយាយតិចៗស្រងូតៗ៖

«ទើបតែបានការងារ ក្នុងកុងត្រា​៥ឆ្នាំ​បានរៀបការបាន! សូម្បីបង្ហាញមុខសង្សារ….!»

«ខ្ញុំដឹង!» អង្គនិយាយកាត់ «តែ….បដិសេធមិនរើមក មិនមែនរឿងចេញមុខ​ឬរឿងរៀបការទេ! ខ្ញុំ… ត្រូវតែឈរនៅលើជើងខ្លួនឯង មានការងារ​ មាន​សមត្ថភាពខ្លួនឯង!»

 នាង​សម្លឹងគេឱ្យគេយល់ វណ្ណញញឹម ទោះបីជាមានការខកចិត្តក្នុងកែវភ្នែកក៏ដោយ។ គេដឹងរួចទៅហើយអំពីរឿងនេះ។ អំពីអង្គ វណ្ណដឹងថា អង្គ​​ឯករាជ្យភាព រឹងមាំ ជីវិតនេះមិនពឹងផ្អែកលើនរណាម្នាក់ផ្តេកផ្តួលឡើយ។

«យល់!» ប្រុសងក់ក្បាលហើយដៃនាយទាញប្រាណទងវងមកជិត​។ ភាពកក់ក្តៅនិងសេចក្តីត្រូវការគ្នា រវាងប្រាណទាំងទ្វេគឺមិនអាចប្រកែកបានទេ។

អង្គសំងំក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់។

កំណាត់ផ្លូវមួយនេះ​ មិនដឹងជាល្អសម្រាប់ស្នេហា​ពួកគេ​ដែរឬអត់ទេ ទោះណាជាកំពុងនាំមកនូវជោគជ័យដល់វណ្ណ។  ភ្លៀងនៅខាងក្រៅកាន់តែធ្លាក់ខ្លាំងឡើងៗ  ប៉ុន្តែនៅខាងក្នុង ក្នុងពេលនេះទាំងពីរកាយមានអារម្មណ៍ថា ពិភពលោកបានផ្លាស់ប្តូរផ្តល់មកនូវរនាំងមួយ អាថ៌កំបាំងសម្រាប់​ឱ្យពួកគេផ្លោះទៅរកគ្នា។

ពួកគេបានសំងំទីនេះជាមួយគ្នា ប្រឹងប្រែងបំភ្លេចទុក្ខព្រួយហើយ​សប្បាយនឹងបច្ចុប្បន្នភាព។ ពន្លឺ​ភ្លើង​ទីក្រុងបានផ្លាស់ប្តូរ ពេលវេលារំកិល ប៉ុន្តែអង្គនិងវណ្ណ​នៅក្នុងដៃគ្នាទៅវិញទៅមក ពួកគេបានរកឃើញ​ភាពស្ងប់ស្ងាត់រយៈពេលខ្លី សម្រាប់បង្កើនការយល់ដឹងដ៏ជ្រៅរវាងបេះដូងពីរដែលលោតដូច​សង្វាក់​រួមតែមួយ។

ព្រាក! ពន្លឺផ្លេកបន្ទោរ​ដាស់វណ្ណ​ងើប​ចេញពីការលង់លក់។ គេមិនឃើញនាង ក៏ក្រោក​រេរកមើលអង្គ​ដោយ​ក្តី​បារម្ភ។ ភ្លៀង​ធ្លាក់​នៅ​ខាង​ក្រៅលាន់លាយស្នូរផ្គរលាន់ដូច​ទូង​ស្គរ​ប៉ះមកប៉ប្រះ​នឹង​បង្អួចដែលពេញដោយ​ពន្លឺ​ទីក្រុង​នាវេលាទៀបភ្លឺ។ ជំនោររំភើយបញ្ចេញកម្លាំងត្រជាក់​​ស្រទន់​ចូលមកជាសរសៃ​ៗ​​ក្នុង​លំនៅដ្ឋានបែបប្រណីត គេដឹងនាង នៅឯណាហើយ។ អង្គបើកវេរ៉ង់ដាសាជាថ្មីហើយសំកាំងបិទភ្នែកបញ្ច្រាសកម្លាំងខ្យល់។ ប្រុសដើរយឺតៗមកពីក្រោយខ្នង។

«អង្គ!» វណ្ណចាប់ផ្តើមក្នុងសព្ទសំឡេង​ទាប «ឃើញអត់ ថាបរិយាកាសសមជាមួយអ្នកនិពន្ធប៉ុនណា​?​»​

នាង​ញញឹម​ងាកមក គេដើរទៅក្បែរ​។ ទាំងពីរប្រាណកៀករឹត។

«ម៉េច….មិនអនុញ្ញាតឱ្យបងមើលថែមនុស្ស​ដែលបងស្រលាញ់?» គេខ្សឹបដោយផ្អឹបមាត់លើថ្ងាសនិងសក់នាង​។

«អូនមិនទាន់មាន​​ការងារ​ជាប់​លាប់​ទេ! ហើយ​សភាព​ឥឡូវ​នេះបង​អាច​ជួយអូន​បាន!»

 បេះដូងរបស់អង្គ​រំជួលរឹតតែខ្លាំងចំពោះពាក្យពេចន៍ទាំងនេះ។ កវីតូច​យល់​ថា សក្តាវណ្ណ​កំពុងចង់មាន​ន័យ​យ៉ាងណា ​ហើយនេះជាការផ្តល់​ជូន​នៃ​ក្តី​​​ស្រលាញ់ ប៉ុន្តែ​​មែនទែនទៅ វា​ប៉ះ​ពាល់​ដល់​អ្វីមួយ​ដែល​ជ្រៅ​ជាង​នេះ​នៅក្នុង​ខ្លួន​នាង។

ឯកនគរ​ ពាក្យបីម៉ាត់នេះបេះដូងនាងឈឺ ឥន្ទវង្ស ឥឡូវនេះថែម​ពុទ្ធិដាមកម្នាក់ទៀត។ ផ្ទះនេះ គ្រប់យ៉ាង​ដែលវណ្ណមាន  ជា​អ្វី​ដែល​នាង​មិន​អាច​ព្រងើយកន្តើយបានទេ​ ថាជាទ្រព្យរបស់មនុស្ស​អស់នោះ​។

អង្គងាកមករកប្រុសស្នេហ៍ ភ្នែករបស់នាងនៅស្ងប់តែពោរពេញដោយអារម្មណ៍ជា្រលជ្រៅ​៖

«គង់តែមកទេ! ទុកពេលឱ្យខ្ញុំសិនណ៎ា! ខ្ញុំចង់ប្រឹងឱ្យអស់…..ពីលទ្ធភាព! លទ្ធភាពរបស់ខ្ញុំខ្លួនឯង!»

វណ្ណ​ងក់​ក្បាល​បន្តិចបន្តួច ​ដោយ​ក្តី​បារម្ភ​ដែល​បិទបាំងលើផ្ទៃ​មុខ ស្ងាត់បន្តិចគេរអ៊ូ៖

«ចុះ​បើ​ពេល​នោះ​មិន​ទាន់​មក​ដល់! ​ ឧស្សាហកម្មតន្ត្រី​នៅនេះក្រុងតូច​….រាងពិបាកណាស់ សម្រាប់អ្នកដែលមិនស្របជាមួយឯកនគរ!»

នាង​មានអារម្មណ៍ឈឺៗ។ នាងចង់ឱ្យវណ្ណជោគជ័យ តែរឿងឯកនគរ ជាតិនេះ​ អង្គមិនអាចភ្លេចបានទេ បើភ្លេចមែន គឺនាងធ្វើខុសចំពោះបងពិស្តារ។

«ប្រទេសមួយនេះ មិនមែនយើងអាចឈរដោយពឹងតែលើទេពកោសល្យនោះទេអង្គ! ត្រូវការ​ភ្ជាប់ទំនាក់ទំនង ហើយត្រូវការ​ពេលវេលាត្រឹមត្រូវ​!»

«Right time នឹងមកដល់វណ្ណ!» នាង​ញញឹម​។

 «ចុះបើមាន​ Right time តែមិនមាន​Right Person? ហើយ​ចុះបើមាន Right Person តែគេមិនមើលឃើញអូន​?​»

 ការក្រឡេកមើលរបស់អង្គមករក​វណ្ណ​មិនរអាក់រអួលទេ ភ្នែកនាងមាន​​ជំនឿលើខ្លួនឯង និងជឿលើពិភពលោកនេះ។

«បើមែន! ខ្ញុំនឹង​រកអ្នកផ្សេងទៀត រង់ចាំទៀត…..!»

វណ្ណងើយមុខ ឱបដៃលែងប្រាណនាង​ចេញ។ គេរអ៊ូ៖

«បងនឹង​រង់ចាំដល់ចាស់សក់ស្កូវ ទម្រាំអង្គមកនៅក្បែរៗ»

នាង​សើចហើយចាក់ពោះគេរំអុកឱ្យគេសើចសប្បាយវិញជាមួយគ្នា​ តែក្នុងចិត្ត​នាង អង្គមិនមែនមិនកើត​ទុក្ខឡើយ​។ វាជា​ការពិត ដូចវណ្ណលើកឡើងពិតមែន​។ តាំងពីនាងមកដល់ភ្នំពេញ ទ្វារ​រាប់​មិន​អស់​​ត្រូវ​បាន​បិទ មិនស្វាគមន៍នាង​ព្រោះម្នាក់ៗខ្លាចឯកនគរ  ប៉ុន្តែឧបសគ្គនិងភាពអយុត្តិធម៌នេះ មិនអាច​ពន្លត់​ភ្លើងជំនឿនិងកម្លាំងចិត្ត​​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន​នាង​ឡើយ។ មាន​អ្វី​មួយ​ដែល​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​រឹង​មាំ និង​តាំង​​ចិត្ត​​កាន់​តែ​ខ្ពស់គឺ សម្តីគាត់ បងពិស្តារបស់នាង  «​ឥឡូវហ្នឹង យើងកំពុងតែចេញត្រៀមចេញនូវសាច់​រឿង​មួយពេញលេញ ដែលត្រូវការបទចម្រៀងយ៉ាងហោចណាស់ម្ភៃប្រាំបទណា៎លក្ខិណា! សាច់ភ្លេងនិង​Lyric ត្រូវបម្រើសាច់រឿងកាលពីដើមរហូតដល់ចប់! ឯងអាចធ្វើបាន បងជឿឯង!»

​វណ្ណ​ដកដង្ហើមធំ រត់​ម្រាម​​ដៃកាត់សក់សូត្ររបស់នាង​ដូចទាញអារម្មណ៍អង្គចេញចោលអតីតកាលជូរ​ចត់​។ បុរសអ្នកចម្រៀង ពីដើមមកតែងតែកោតសរសើរការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់អង្គ។ នាងជានារីមានការ​គោរពខ្លួនឯង ជារឿង​ដែលប្រុសម្នាក់នេះ ស្រលាញ់និងឱ្យតម្លៃបំផុត។

ប៉ុន្តែ​​ឱ្យវណ្ណមកឈរ​មើល​ការ​តស៊ូ​របស់​នាង​ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃមិនលូតលាស់ ខណៈ​នៅ​ពេល​ដែល​​គេ​មាន​មធ្យោបាយ​ដើម្បី​សម្រាល​បន្ទុក​របស់​នាង គេមិនអស់ចិត្ត​។

«ខ្ញុំស្អប់ណាស់ព្រះ ពេលឃើញសង្សារប្រយុទ្ធនឹងជីវិត​តែម្នាក់ឯង ផាត់ខ្ញុំចេញ!»

«អ្នកណាផាត់អ្នកណាចេញ ប្តឹងដល់ព្រះទៀត?!» ស្រីចរចា​ហើយញញឹមយ៉ាងស្រទន់ «​ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ចង់​​ឱ្យ​វណ្ណជឿលើ​ខ្ញុំ»។

វណ្ណទាញនាងចូលទៅក្នុងរង្វង់ដៃសា​ជាថ្មី ដោយដាក់ចង្កានៅលើសក់នាង​។

«អូខេៗ បើអង្គសប្បាយចិត្ត» វណ្ណខ្សឹបចូលទៅក្នុងស្រទាប់សក់របស់នាង។

រាល់​ការបង្កើតភាព​វិល​វល់ ​ត្រូវ​មាន​ច្រើនជាងភាព​​បន្លាយតំអូញ បានន័យថា កាត់ រហ័ស​ម៉ត់ចត់និងបង្កើតមួយស្រទាប់ពីលើមួយស្រទាប់ជានិច្ច​។

នៅក្នុងសំណុំរឿងក្តីរសើបៗ ពិសេស​បទនិពន្ធទៅអនាគត(រឿង L34 សរសេរសម្រាប់ឆ្នាំ២០៣១ ) ​ត្រូវ​ការ​​បញ្ចូលទិដ្ឋភាពទៅកាន់កែវភ្នែកលើតួអងក្សរ ហើយនឹងបញ្ចូលអារម្មណ៍ទៅដល់​បេះដូង និងរំញោច​គំនិតសង្ស័យតវ៉ា។

ខ្ញុំបានផ្តោតលើការកសាងតួអង្គស្មុគស្មាញ ដែលនឹងប្រកួតប្រជែងគ្នា នាំទៅរកការពិតដែលមិននឹកស្មានដល់។ ដែលលមបាក គឺសាច់រឿងត្រូវតមកពីរឿងចាស់ (រូបខ្មៅស្រអាប់) សរសេរតាំងពីឆ្នាំ២០២១ ខ្ញុំភ្លេចចរិតតួ និងភ្លេចឈ្មោះតួខ្លះ តែខ្ញុំចង់បានពួកគេវិលមកវិញ នេះជាចំណោទដែលខ្ញុំដាក់ភ្នាល់ជាមួយសមត្ថភាពខ្លួនឯង។

ខ្ញុំបានជំរុញអ្នកអានឱ្យជក់ រំភើប​ជាមួយនឹង​តម្រុយដែលត្រូវបានដាំដានយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ពាសពេញដី។

កុំអានអីព្រោះគ្រប់គ្នា​នឹងត្រូវបង្ខំឱ្យជក់!!!

ប្រលោមលោកនេះមិនគ្រាន់តែនិយាយអំពីវិធីដោះស្រាយឧក្រិដ្ឋកម្មនៃអនាគតកាល​ដ៏ច្នៃប្រឌិតនៃបច្ចេកវិទ្យា​ប៉ុណ្ណោះទេ តែ វានឹងបង្កប់ទៅជាមួយនូវការសាកល្បងលើព្រំដែនអំណត់របស់មនុស្ស ព្រំដែន​នៃ​យុត្តិធម៌ និង​សីលធម៌ ជាមួយនឹងការលាយបញ្ចូលគ្នានៃភាពតានតឹង វិជ្ជាជីវៈនិងបេះដូង។

ខ្ញុំម៉ីសនសុធារី ចង់បង្កើតដំណើរផ្សងព្រេងមួយដែលអ្នកអានមិនអាចបំភ្លេចបាន ទៅកាន់ឆ្នាំ២០៣១ជាមួយគ្នា!

សាកអានប៉ុន្មានឃ្លាខាងក្រោមលេងៗណា៎

មែន!​កំពុង​លុប​អ្វី​គ្រប់​យ៉ាងពីទីនេះ ឱ្យតែទាក់ទងនឹងថ្ងៃដែល​ក្មេងជំទង់បានបាត់ខ្លួន។

«ហ្សឺឌី!»

«ថីហើយ?»គេខ្សឹបសួរបារម្ភព្រោះសំឡេងនាងញ័រ។

«មេខ្ញុំនៅនេះដែរ!  គាត់មកមុនយើង! គាត់កំពុងបំផ្លាញអីមួយក្នុងរ៉ាដា!»

 ធីតារអ៊ូដាក់មីក្រូហ្វូន។

«ឱ ធីតា! កំពុងTrack កំព្យូទ័រគេហ្មែន? ឈប់ភ្លាម!»

មិត្ត​និយាយឃាត់មិនទាន់ចប់ផង សំឡេងរោទ៍បន្លឺឡើងផូង ជាការជូនដំណឹងអាសន្ននៃប្រព័ន្ធសុវត្ថិភាព AI។

ថេប្លេតរបស់ធីតាលេចសញ្ញាភ្លើងក្រហម ដែលបញ្ជាក់ថា នាងត្រូវបានបណ្តាញ​រកឃើញពីការចូលប្រើទិន្នន័យ​អ្នកក្រៅដោយគ្មានការអនុញ្ញាត។

ភ្នែក​របស់​លោក ផន មុត ងើបមុខមកសម្លឹង​មាត់​ទ្វារ។

«ចេញមកភ្លាមធីតា!» ហ្សឺឌីបង្គាប់។

ធីតាដែល​បាន​រមកិលថយមកបាំងនឹងទ្វារ ដកខ្លួន​ក្រោយ​យ៉ាង​លឿន ​ទៅ​ក្នុង​ស្រមោលរាត្រីកាល ដោយ​រំកិល​ខ្លួនផ្តេក​ថយកាត់​តាម​ជួរកម្រាល​ដ៏​រលោង ក្រោមកិច្ច​ការពារផ្តាច់រលកសញ្ញាទាំងអស់ចេញពីTABLET របស់នាង ។

«គេរកទីតាំងនាងមិនឃើញទេ តែត្រូវ​គេចឱ្យបានមុនគេឃើញដានជើងនាងធីតា! ខ្ញុំបង្កើតរលកសញ្ញាក្លែងក្លាយប្តូរគោលដៅពួកគេឱ្យបាន២០វិនាទី! ហើយចេញតាមរលកសញ្ញាលើវ៉ែនតានាង យើងចេញច្រកទី៧!»

​អ្នកកាសែត​ស្រី អាចឮពីក្រោយ​ពាក្យរបស់ហ្សឺឌី នូវសព្ទសំលេងមេកានិចសុវត្ថិភាព ដែលលាន់ប៊ីបៗមកពីឆ្ងាយ។ បានន័យថា សំឡេងនេះកំពុងជួយបំភាន់លោកផន។

សូម្បីតែកំពុងមាន​ពេល​គេចខ្លួនត្រឹម​២០វិនាទីត្រឡប់រកច្រកចេញក្រៅ តែនាង​នៅតែចិញ្ចឹមចិត្ត​វិលមកវិញ គឺមកទីនេះ ដើម្បីចាប់យកភស្តុតាងបញ្ជាក់ថា លោកផនមានជាប់ពាក់ព័ន្ធជាមួយករណីជួយបិទបាំងឧក្រិដ្ឋកម្មនៅ L-34 ។

ប្រលោមលោកស៊ើបអង្កេតថ្មីបំផុត រឿង បន្ទប់ពិសោធន៍L-34 មានតែនៅទីនេះក្នុង ព្រីមៀមក្លឹប។ សូមចូលជាសមាជិកថ្ងៃនេះ ចុចទំនាក់ទំនង