កម្រងវណ្ណកម្មប្រលោមលោកឧក្រិដ្ឋកម្មបច្ចេកវិទ្យាដ៏ស្មុគស្មាញ  ឧក្រិដ្ឋកម្មនិងសំណុំក្តីព្រហ្មទណ្ឌ​ដ៏ជក់ចិត្ត​ បានធ្វើឱ្យប្រលោមលោកបែបស៊ើបអង្កេតរបស់ខ្មែរ រឿង គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ ក្លាយជាទីចង់បាននៃអ្នកអានជិតឆ្ងាយ។

អ្នកនិពន្ធម៉ីសនសុធារី  ដែលប្រ់នាមប៉ាកាសុភាប្រុស​លើរាល់បទនិពន្ធប្រលោមលោកស៊ើបអង្កេត​នឹងធ្វើឱ្យអ្នកអាប៉ាន់ស្មានមិនបាន មុជមិនជ្រៅរហូតដល់ទីបញ្ចប់!

 តើ​​ត្រៀម​ខ្លួន​ហើយ​ឬ​នៅ​សម្រាប់សាកល្បងកម្រិតស៊ីជម្រៅនៃការអង្កេត​​រឿង?

​«គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥» ជាប្រលោមលោកឧក្រិដ្ឋកម្មថ្មី ផ្តើមចេញពីបទល្មើសចាក់ស្រេះកើតមានឡើងនៅចំ​កណ្តាលទីក្រុងភ្នំពេញ ។ អ្នកអានមុនៗ បានសន្យាថា នេះជាប្រលោមលោក​ដែលអ្នកស្នេហាអំណាន​គួរតែបាន​អានសម្រាប់យល់ដឹងអំពីល្បិចនៃសំណេរដ៏មាន​ភាពចាក់ស្រេះនិងជ្រៅជ្រះ។

អ្នកគាំទ្របានលើកឡើងអំពីភាពស្រពិចស្រពិល អាថ៌កំបាំង និងភាពងងឹតគ្មានតម្រុយ​។

 នៅក្នុងពិភពលោកថ្មីមួយដែលគ្មានអ្វីអាចធានា​បាន​ជាក់លាក់ អ្នកស៊ើបអង្កេតម្នាក់នៅឈរចន្លោះយុត្តិធម៌ និងគ្រោះមហន្តរាយ។

អាថ៍កំបាំងនៃគម្រោងសម្ងាត់២០៣៥ ត្រូវបានអ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារី ចាត់ទុកថា ជារឿងនិទានមុះមុតដែលបញ្ចូលនូវស្នៀតបញ្ឆោត គ្រោះថ្នាក់ និងសេចក្តីប្រុងប្រយ័ត្នមិនឈ្នះអំពើទ្រុស្ត​។ ទោះយ៉ាងណា  សៀវភៅនេះសំបូរទៅដោយអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកអានចូលចិត្តស្វែងរកនៅក្នុងរឿងប្រតីដ្ឋប្រភេទឧក្រិដ្ឋកម្ម សកម្មភាពរហ័ស តួអង្គរឹងមាំ អ្នកលាក់មុខជាឃាតក ដែលបញ្ចេញទម្រង់ធ្វើការ​ស្មុគស្មាញ និងបទពណ៌នា​បត់បែនដែលនឹងធ្វើឱ្យអ្នកអាន​ដកដង្ហើមធំ។

សង្ខេបរឿង៖

គម្រោងការសម្ងាត់កំពូលមួយ ដែលបង្កើតឡើងប្រើឈ្មោះថា ២០៣៥ បានធ្វើឱ្យមាន​កូនស្រីអភិជនជាច្រើនបាត់ខ្លួនបន្តគ្នាត្រឹមគម្លាតជាងម្ភៃម៉ោង។​ ឧត្តមសេនីយ៍ ឌិត​សាម៉ុន​ដែលមានកូនស្រីម្នាក់វ័យដូចគ្នានឹងអ្នកបាត់ខ្លួនមុនៗ បានរកកូនប៉ូលីសសក្តិបួនមកនៅក្បែរនាង​គ្រប់វិនាទី។ ខ្លួនគាត់បានទទួលបន្ទុកបំបែកក្តី២០៣៥នេះ។  ប្រលោមលោកដែលរុញប្រទេសកម្ពុជាចូលទៅក្នុងយុគសម័យបច្ចេកវិទ្យាដ៏អន្តរកម្មស្មុគស្មាញ បានចោទចេញជាសំណួរថា ហេតុអ្វីឧត្តមសេនីយ៍កំពូលផ្ញើវាសនា​កូនស្រីតែមួយកត់ទៅលើដៃកូនប៉ូលីសគ្មានកេរឈ្មោះម្នាក់?

នៅពេលដែលមន្ត្រីរដ្ឋាភិបាលព្យាយាមរកមធ្យោបាយមកគ្រប់គ្រងលើសំណុំរឿងនេះ អ្នកស៊ើបអង្កេតទាំងឯកជននិងផ្លូវការបានប្រជែងគ្នា ជាមួយកម្រិត​ប្រាក់រង្វាន់មហាសាលដែលគ្រួសារអ្នកបាត់កូនស្រីម្នាក់ៗបានដាក់ចេញឱ្យ។

តម្រុយដ៏គួរឱ្យរំខានជាច្រើន ត្រូវបានអ្នកនិពន្ធម៉ីសនសុធារី បង្ហាញចេញជាការពង្វៀង ខណៈសត្រូវដ៏សំខាន់របស់ច្បាស់នៅសំងំ​លាក់មុខយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។

រាល់ជំហានខិតទៅជិតការពិតនាំ មកនូវគ្រោះថ្នាក់កាន់តែច្រើន ដោយបង្ខំឱ្យអ្នកអាន​ត្រូវ​ប្រឈមមុខនឹងបណ្តាញនៃការភូតកុហក និងគំនុំសងសឹក​ដែលលាតសន្ធឹងដល់កម្រិតខ្ពស់បំផុតនៃផ្ទៃរឿង។

ការសម្រេចចិត្តមួយ ដែលអាចមានន័យថា មានជីវិតទៅផ្ទះវិញ​ ឬស្លាប់បានធ្វើឱ្យអ្នកអានចំហរមាត់។

 មិនគួរខកខានអានសៀវភៅនេះឡើយ ។ អាថ៌កំបាំងនៃគម្រោង២០៣៥ បង្កប់មកជាមួយនូវវប្បធម៌ដ៏សម្បូរបែប និងបរិយាកាសសន្តិសុខ​ដ៏រស់រវើកនាអនាគតកាល ដែលញាំងឱ្យមិត្តអ្នកអានឃើញខ្លួនឯងបានជ្រមុជខ្លួននៅក្នុងសាច់រឿងដ៏មាន​អនុភាព។

 អ្នកនិពន្ធរំលេកដែរថា៖ «ជំពូកនិមួយៗ ខ្ញុំតែងតែដកម្តងបន្តិចៗនូវស្រទាប់អាថ៌កំបាំងមួយជាន់ហើយមួយជាន់ទៀត នាំទៅដល់ការសន្និដ្ឋានដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលមួយ ហើយខុសជានិច្ច!»

បេះដូងនៃអ្នកស៊ើបអង្កេត មិនមែនគ្រាន់តែប្រដេញតាមឧក្រិដ្ឋជនប៉ុណ្ណោះទេ តែគេកំពុងប្រយុទ្ធជាមួយសីលធម៌ ប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ភាពភ័យខ្លាច និងសម្ពាធនៃទំនាក់ទំនងស្នេហា ។

ដើម្បីផ្តល់យុត្តិធម៌តើប៉ូលីស​អាចបាត់បង់មនុស្ស​ដែលគេស្រលាញ់ដែរទេ?

ប្រលោមលោក រឿង​ គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ ថែមមកជាមួយនូវប្រភេទនៃភាគនិទានដ៏អស្ចារ្យដែលនឹងធ្វើឱ្យអ្នកអានស្រេកឃ្លានកាន់តែច្រើនឡើងមិនចង់ឱ្យចប់។

ប្រលោមលោកនេះ មានជិតមួយពាន់ទំព័រ និងបោះពុម្ពជាពីរភាគ ដាក់លក់ តម្លៃសរុប​៧២០០០រ។

ទំនាក់ទំនងជាវ តេឡេក្រាម​ https://t.me/RaksmeyMeth

សុភាប្រុស គឺជាវណ្ណកម្មប្រលោមលោកស៊ើបអង្កេត របស់ អ្នកនិពន្ធម៉ីសនសុធារី ដែលត្រូវបានទទួលស្គាល់គ្រប់មជ្ឈដ្ឋានថា ជាប្រលោមលោកស៊ើបអង្កេតខ្មែរដ៏រស់រវើកក្នុងសម័យបច្ចុប្បន្នកាល ក៏ជាស៊េរីនៃប្រលោមលោកស្វែងរកការពិតនៅពីក្រោយឃាតកម្ម ក៏ដូចជាឧក្រិដ្ឋកម្មធំៗ។ ស្នាដៃសុភាប្រុស តែងតែធ្វើឱ្យអ្នកអាន​ស្ងើចសរសើរនិងតាមស្វែងរកជាវ៊ ឥឡូវនេះមានជាសៀវភៅហើយ។

សៀវភៅនេះមាន​តម្លៃ ៣៦០០០រ ដឹកជញ្ជូនគ្រប់ខេត្តក្រុង។ ចុចដើម្បី ទំនាក់ទំនងជាវសៀវភៅរឿង គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ និងសៀវភៅដទៃទៀត។

អ្នកអានជាបុរសជាច្រើនរូប បានត្អូញ​ថា ក្នុងប្រទេសកម្ពុជាមិនទាន់មានប្រភេទ​ប្រលោមលោកឧក្រិដ្ឋកម្មណា មាន​គុណភាពខ្ពស់​ស្រាវជ្រាវដល់ និង​ល្អអានដាច់បាយដូចបរទេស​ទេ តែ​លុះមកអានរឿងទាំងបួននេះកាលណាក៏ប្រកាសបបួលគ្នា​អានបន្តភ្លូកទឹកភ្លូកដី។

សំណុំរឿងក្តីព្រហ្មទណ្ឌយ៉ាងស្មុគស្មាញ ធំៗចំនួន៤រឿងដែលអានហើយអានទៀតច្រើនសារនៅតែជក់ចិត្ត​នោះ រួមមាន៖

រឿង “ស្ទូឌីយោលេខ7” ឃាតកម្មក្នុងបន្ទប់ផ្សាយសំឡេង។

រឿង “ម៉ោង១២រំលងអាធ្រាត្រនៅសង្កាត់លេខ១” ឃាតកម្មដោយប្រើថ្នាំវិទ្យាសាស្ត្រ។

រឿង “សំណុំឯកសារZ22” អន្ទាក់ឃាតកម្មមានគម្រោងទុកជាមុនលាបពណ៌​អ្នកផ្សេង​​បន្សល់ដានតិចតួចបំផុត។

និងរឿង “គម្រោងការណ៍សម្ងាត់២០៣៥” កូនស្រីអ្នកមាន​កើតឆ្នាំ២០០០ ចំនួន៣៥នាក់បាត់ខ្លួន។

សុភាប្រុស ជានាមប៉ាការបស់អ្នកស្រី ម៉ីសន សុធារី សម្គាល់លើរាល់ស្នាដៃប្រភេទឧក្រិដ្ឋកម្ម ឃាតកម្ម និងបែបស៊ើបអង្កេតប្រទាក់ក្រឡា ។

«​ពីរនាក់​ឯង​កំពុង​គិត​ថា​យើង​នេះ ជា​មនុស្ស ឆ្កួត! អូខេ!គិត​ត្រូវ​ទេតើ! ​១០ឆ្នាំមុន ពេល​ដែល​កូន​ប្រុស​យើង​ធ្វើទុក្ខ​ នៅ​ពេល​ដែល​កូន​យើង​ឆ្កួត យើង​ឆ្កួត​តាម​វា​​បាត់​ទៅហើយ!»

«អញ្ចឹង​ពូឯង​ទៅ​នៅ​ពេទ្យ​ឆ្កួត​ទៅ!»

សំឡេង​សិក្ខា​លាន់​មក​សន្ធាប់​បញ្ចេញ​កំហឹង​គេ​ពេញ​បន្ទុក​​១ធ្វើអោយជន​ចំណាស់​ភ្ញាក់​កន្ត្រាក់​រាងកាយ ញ័រចំប្រប់។

គាត់​មិន​អាច​គេច​ទៅ ណា​ព្រោះ​តក់ស្លុត​បាន​ត្រឹម​ឈរ​​រេ​ភ្នែក​សម្លឹង​ប៉ូលិស​ជា​ច្រើន​គ្នា​ដែល​​រត់​ចូល​មក​ដល់​ជា​បន្តបន្ទាប់។ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​នោះ​សិក្ខា​កំពុង​សម្លក់​ពូ​សួស​ទាំង​គ្នាន់គ្នេរ​។

គាត់​ស្មាន​មិន​ដល់​ទេ​ថា ​នៅ​ពេល​ដែល​នាយ​ប៉ូលិស​សារឿន​ស្ថិត​ក្រោម​សម្ពាធ​របស់​មករា​គាត់​បាន​លួច​ចុច​បញ្ជូន​ទូរស័ព្ទ​មកកាន់​​នាយ​ប៉ូលិស​វិទុ។​

ទូរស័ព្ទ​ចល័ត​នោះ​​កំពុង​​សាក ថ្ម​នៅ​ក្នុង​ឡាន​ដែល​សិក្ខា​យក​ទៅ​ជិះ​ធ្វើការ​នៅ​ម្តុំ​ផ្ទះ​ជួល​របស់​មករា​នៅ​ភ្នំពេញ​។

អ្វី​ដែល​គេ​និយាយ​នៅ​ការិយាល័យ​ផ្នែក​ស៊ើប​ក្រុង​ព្រះសីហនុ​បាន​ត្រូវ​សិក្ខា​ស្ដាប់​លឺ​គ្រប់​យ៉ាង​ដូច្នេះ​ហើយ​ពេល​មិន​ទាន់​អាច​ទៅ​ជួយ​បងប្រុស​គេ​និង​ភីណា​បាន ​គេ​មាន​តែ​នាំ ប៉ូលិស​មក​ផ្ទះ​ធំ​នៅ​សង្កាត់​លេខ​មួយ​ជួយ​វិទូ​និង​ភណ័​ជាមុន…..

«ស្មារតី​មនុស្ស​នេះ​បែក​​ហើយ ត្រូវ​ប្រយ័ត្ន!»

ស្នងការ​រង​ម្នាក់​ដែល​ដឹកនាំ​ប្រតិបត្តិការ​នេះ​បញ្ចា​ទៅ​កាន់​កូនចៅ​ក្នុង​ពេល​ពួកគេ​ស្ទុះ​ទៅ​សា្រក់​ចាប់​ពូ​សួស។

អ្នកខ្លះ​ចាប់​ផ្ដើម​គ្រា​វិទូ​និង​ភ័ណ។

សិក្ខា​សម្លឹង​ទៅ​គាត់​ដោយ​ហួសចិត្ត​ដែល​ដំណាក់កាល​នេះ​ហើយ​គាត់​នៅ​ញញឹម​ចេញ​ទៀត?

«កោត​ពូ​ណាស់​ចំណាស់​ណេះ​ទៅ​ហើយ​មិន​ចេះ​នាំ​កូន​ធ្វើ រឿង​ត្រឹមត្រូវ​ទេ?!»​សិក្ខា​និយាយ​ទាំង​ខំា​មាត់​ព្រោះ​បារម្ភ​ពី​បង​ប្រុស​នៅ​កំពង់សោម​មិន​ដឹង​មាន​វាសនា​បែប ណា​ទៅ ហើយ​។

ពូ​សួស​នៅ​ក្នុង​រង្វង់​ខ្នោះ គាត់​សើចក្អាកក្អាយ​និយាយ​ឡើង៖

«ពួក ឯង​ធ្វើ អី​កូន​យើង​មិន​បាន​ទេ!…..ពួក​អា​បំបង់​បាយ!»

លទ្ធផល​ចុងក្រោយ​នៃ​ផែនការ​Z22

…..នៅ​ឯណេះ មករា យល់ថា​អ្វីៗ​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​កណ្ដាប់​​ដៃ ហើយ​គេ​ក៏​ជឿ​ដែរ​ថា​ខាង​ឪពុក​​ក៏​មិន អាច​ថ្លោះធ្លោយ​បាន​ដែរ​ព្រោះ​ផែនការ​គឺ​ត្រូវ​បាន​រៀប​ចំ​ឡើង​យ៉ាង​ល្អិតល្អន់​ប្រកប​ដោយ​ល្បិចកល ខ្ពស់។

គេ​លួច​សម្លឹង​ប្ដី​ប្រពន្ធ​ទាំង​ទ្វេ​ដែល​​អង្គុយ​នៅ​បាំង​ខាងក្រោយ ហើយ​ស្ថានភាព​មមីងមមាំង​របស់​ជំនិត​ គឺ​គេ​ខ្ជិល​ប្រុងប្រយ័ត្ន​ស្រាប់​ទៅ​ហើយ​។

«បងពិសារទឹក»
គេបើកឡានផង ដៃម្ខាងហុចដបទឹកបរិសុទ្ធមួយតូចមកអោយជំនិត។
មេធាវីខ្មែរអាមេរិកដែលនៅ វិលវល់ជុំវិញសម្ដីរបស់វិទូនៅឡើយនោះប្រាកដណាស់ នឹងមិនទទួលផឹកភេសជ្ជៈនេះឡើយ។ ទាំងមិនទុកចិត្ត ទាំងមិននឹកស្រេក ព្រោះមិនទាន់សប្បាយចិត្តឡើងវិញ។
«ទុកវិញទៅ!អត់ស្រេកទេ!»
មករាកំពុងផ្លាស់ទឹកមុខ ដឹងអីភីណារហ័សនោះរហ័ស។ នាងទទួលពីដៃគេហើយបើកក្រេបក្អឹកៗ។
ជំនិតរេភ្នែកសម្លឹងភរិយាដោយហួសចិត្ត។
មុនដំបូងគេឆ្ងល់ដែលនាងទៅជាងអន្ទះសា ពេក តែបន្តិចមកក៏នឹកអាណិតមិន ដឹងរវាងប៉ុន្មាន ថ្ងៃមកនេះ នាង បានបាយទឹកត្រង់មាត់ដែរឬអ្វីបានជាស្រេកខ្លាំងកម្រិតនេះ។
គេលូកដៃអោបចង្កេះភរិយាហើយ សម្លឹងមុខនាងដោយកែវភ្នែកអាណិតអាសូរ។
រំពេចនោះ ដោយចៃដន្យ ពេលងើបមុខមកវិញ បែរជាប្រទះកន្ទុយភ្នែកមករា ដែលសម្លឹងមកតាមកញ្ចក់ខាងក្រោយ។
ទោះបីម្នាក់នោះដក ភ្នែកទៅវិញមែន តែជំនិតហាក់ប្រទះឃើញអ្វីម្យ៉ាងមិនប្រក្រតីក្នុងកែវភ្នែកទាំងគូ។
មិនមែនអត្ថន័យខឹងសម្បា ប្រចែប្រចណ្ឌទេ តែហាក់ បីដូចជាស្នាមញញឹមសម្ងាត់ បញ្ចេញតាម កែវភ្នែក សប្បាយអំណរលើជ័យជំនៈអ្វីម្យ៉ាង។
«អូយ !»
ភីណាស្រែកបានតែមួយម៉ាត់ខ្លី ឯរាងកាយនាងចាប់ផ្តើមមានបញ្ហាដូចស្ថានភាពក្រោយពេលដែលវិទូស្រូបក្លិនតែរបស់ពូសួស។

ជំនិតសម្លឹងទៅភីណាដែលដង្ហើមដង្ហក់ ដៃជើងទន់ទម្លាក់លើកលែងរួចហើយស្រុញខ្លួនមកលើគេទាំងស្រុង។
គេឆ្លេឆ្លាមិនដឹងត្រូវយ៉ាងណា ប៉ុន្តែក៏នឹកឃើញរេភ្នែកសម្លឹងមកដបទឹក សុទ្ធដែល រមៀលពីដៃនាងធ្លាក់ទៅក្រោមជើងក្បែរសំពត់ផ្កាទន់ល្មើយ។

«ទីបំផុត គឺឯងមែន!»
មេធាវីខ្មែរអាមេរិករអ៊ូតិចៗទាំងខាំមាត់។
អ្នកបើកបរបន្ថែមល្បឿនវ៉ាវហើយឆ្លើយតប
«យឺតពេលហើយ ! អារៀនច្រើនអត់ប្រយោជន៍!»
ភីណាមិន អាចនិយាយរួចទេតែទឹកភ្នែកនាងចាប់ផ្ដើមហូរធ្វើ អោយបេះដូងបុរសជាប្តីស្រយុត គេត្រកងនាងជាប់ លង្វែកទ្រូងហើយងាកមើលសងខាង ផ្លូវដែលជាវាលវឺងឆ្ងាយ សែនដាច់អាល័យ​ពីភូមិករ។
«ឯងចង់បានអី? »
គេសួរទាំងជ្រួលចិត្តអាណិតប្រពន្ធ។
«បើឯងឆ្លាត និយាយសាកមើល៍អាអ្នកច្បាប់?!»
«ឯងបន្លំសំឡេងបង្កើតរឿងអ្នកស៊ើបនិងកូនផ្ទះរួមទំាងfolder z22នោះ? អ្នកណាជួយឯង? ពួកឯងមិនរួចខ្លួនទេ!!»
ភីណាស្រាប់តែយំអណ្ដឺតអណ្ដក៖
«ខ្ញុំមិនដែលធ្វើអីបងឯងទេ !»
មករាជាន់ហ្វ្រង្កងឺត ស្ទើរក្រឡាប់ឡានទម្រាំទប់ជំហរបានមកវិញ។ ទាំងបីនាក់អុករំជួយ ស្ទើរដាច់ផ្ងារក្នុងរថយន្តមុនពេល យាន​ត្រូវ​ឈប់ស្ងៀមច្រងាងលើ ផ្លូវ។
ជំនិតទប់ខ្លួនងើបមកវិញយ៉ាងរហ័សហើយដៃម្ខាងលូកទៅក្រសោបភរិយា។
ភីណាយំសស្រាក់ ឯមករាងាកមកសម្លឹងនាងត្លែ។
អ្វីដែលធ្វើ អោយគេត្រូវឈប់ ឡានតក់ក្រហល់​ ស្ទើរបាត់ជីវិត គឺមកតែពីរសំនួរមួយថា ហេតុអ្វីនាងនៅនិយាយបាន?
ស្រីស្អាតខំច្រត់ដៃក្រោកអង្គុយ ក្រោមកែវភ្នែកសង្ស័យរបស់គេដែលសម្លឹងមកយ៉ាងមុត ស្ទើរតែចេញភ្លើងតាមការសម្លឹងនោះ។
នេះជាលើកទី មួយ ដែលមានគេត្រូវថ្នាំរបស់ខ្លួនហើយ អាចនិយាយរួចថែមទាំងអាចកម្រើកបាន។ ក្នុងពេល គេកំពុងភាន់ភាំងកាណុងកាំភ្លើងខ្លីត្រង់ធ្លូភ្ជង់តម្រង់មក ។
ជំនិតសរសើរលោកសារឿនណាស់ដែលអាចដាក់បន្លំអាវុធនេះទាន់ពេលវេលាក្នុងចង្កេះគេ។
«ចេញពីឡានភ្លាមទៅអានរក!»
គេមិនខ្វល់នឹងចុងកាំភ្លើងព្រោះសេចក្ដីស្លាប់មិនបានជារឿងសំខាន់សម្រាប់គេស្រាប់ទៅ ហើយ។
បុរសក្មេងផ្ដោតភ្នែកលើផែនថ្ពាល់ដាមរលោងដោយទុក្ខសោករបស់ស្រីតូច ដែលសម្លឹងគេមិនព្រិច ។ គេវាចាសួរខ្សឹបៗ៖
«ពូកុសលធ្លាប់អោយអូនឯងលេបថ្នាំអីភីណា?!»
ការប្តូរពាក្យពីអ្នកនាងមកជា«អូន»កាន់តែធ្វើ អោយស្រី ស្រស់ស្រលាំងកាំងហើយ កែវភ្នែកស្រទន់របស់ជនពាលដែលអោយមកនាងដូចការបញ្ចេញភាសាស្នេហារវាងបុរសម្នាក់ទៅកាន់មនុស្ស​ស្រីដ៏សំខាន់ក្នុង ជីវិតគេធ្វើ អោយភីណាកាន់តែងីងើ។
គេពិតជាមិនស្មានដល់ទេ ហើយទើបតែយល់ក្នុងពេលនេះថាចាប់តាំងពីភីណាកម្សត់ ត្រូវអ្នកស្រីកុលាបជាបងថ្លៃប្រើសារធាតុរំញោចធ្វើបាបម្ដងជាពីរ ដង ចុងក្រោយនៅApartmentដែលភីណាចង់លោតសម្លាប់ខ្លួន លោកកុសលបានបញ្ចូលជាតិប្រឆាំង គីមី សាស្ត្រដែលគាត់មានសម្រាប់ សម្រាលនិងពន្យារពេលវេលាលើប្រតិកម្មសារធាតុពុលក្នុងឈាមនាង។
នាងអាចឆ្លងកាត់ការគាំងអណ្តាតនិងបញ្ជាអវយវៈមិនបាន តែមិនមែនមានន័យថា នាងឆ្លងផុតគ្រោះថ្នាក់នោះទេ។
សារធាតុពុលនៅតែបន្តជ្រាបសន្សឹមៗទៅក្នុងបេះដូងរបស់នាងគ្រាន់តែមិនរហ័សដូចប្រតិកម្មលើរាងកាយអ្នករងគ្រោះផ្សេងៗ។
«អញអោយចុះពីឡាន អ្ហែង​ចុះឱ្យផុតទៅអាចោលម្សៀត »
ជំនិតគំហកជាលើក ទីពីរធ្វើ អោយមករាដកខ្សែភ្នែកយឺតៗពីភីណាហើយសម្លឹងមកប្តីនាងម្តង។
គេសម្លឹងមេធាវីខ្មែរអាមេរិកដោយកំហឹងពីរបីវិនាទី រួចទើបរបូតមាត់សើចក្អាកក្អាយ។
គេសើចទាល់តែជំនិតជំនិតមិនព្រមអត់ធ្មត់ហើយគំហកបន្ថែម៖
«ឯងចង់ឃើញអញជាប់គុកណាស់? អញទុកអោយច្បាប់កាត់ទោសឯង អញមិនចង់ប្រឡាក់ដៃទេ!»
គេមិនខ្វល់នឹងកាំភ្លើង គ្មានសញ្ញាព្រឺព្រួចប្រុងប្រយ័ត្ន ធ្វើ អោយជំនិតកាន់តែងឿងឆ្ងល់។
គេសើចអស់ចិត្តនៅតែមិនចេញស្ដីអ្វី ភីណាគ្រវីក្បាលយឺតៗព្រោះនាងគិតអ្វីក៏មិនយល់ ។
អាណិកជនខ្មែរអាមេរិកក្រោកចេញពីឡានស្ទុះទៅបើកទ្វារហើយទាញកន្ត្រាក់យុវជនក្មេងចេញពីកន្លែងបើកឡាន។
រាងកាយគេនោះទន់ខ្សោយ ណាស់ តែកម្លាំងដៃ៥០%ប៉ុណ្ណោះ ជំនិតអាចគ្រវែងគេទៅលើទ្រូងផ្លូវបានស្រេចទៅហើយ។
បុរសអ្នកមានងាកសម្លក់យុវជននោះ ហើយបែរក្រោយចូលមកអង្គុយកន្លែងវាដើម្បីបើកនាំប្រពន្ធ ចាកចេញ។
«វាឆ្កួតហើយ! ម៉ាអាឆ្កួត!»
គេជេរផង ជើងក៏ជាន់រឺយែរឡានថយផង។
កំហឹងនៅមិនទាន់បាត់ មេធាវីនិយាយបន្ថែម៖
«ហ្នឹងហើយមនុស្សល្អដែលអ្នកបម្រើជំនិតផ្ទះអូនឯងនាំមកអោយ!»
ភីណាយំសស្រាក់ មិននិយាយអ្វីព្រោះនាងនៅទន់និយាយមិនបានច្រើន ធ្វើកាយវិការរឹតតែលំបាក។
ជំនិតគេជាន់ហ្គាចេញឡានទៅ នៅពេលដែលសំឡេង មករាជ្រៀតកាត់សន្ធឹករថយន្តលាន់មកប៉ះត្រចៀកគេ៖
«ភីណា រស់បានតែ៣០នាទីទៀត ទេ!»
ជំនិតមិនចង់រវល់ស្ដាប់អ្វីពីមាត់ជននោះទៀតទេ តែសម្តីគេច្បាស់ពេកហើយអត្ថន័យវាគួរអោយរន្ធត់ពេក……រថយន្តឈប់ងឺតជាលើកទីបីរ រំជួយអស់ស្លឹកឈើនាថានស្ងាត់ជ្រងំ។
បុរសជាប្តីងាកមកសម្លឹងភរិយាហើយគេចាប់ផ្ដើមស្រមៃនឹកដល់រូបរាងជាងបញ្ចូលបទភ្លេងដែលស្លាប់ដោយសារធាតុពុល។
គេរន្ធត់និងរាងកាយខ្សោះខ្សោយរបស់ភរិយា ហើយចាប់ផ្តើមហៅនាងតិចៗ ពេលនាងទន់ត្របកភ្នែក៖
«ភីណាៗ!»
សំឡេងជនកំណាចលាន់មកក្បែរកញ្ចក់ ព្រោះមករាដើរមកកៀកនឹងជំនិតទៅហើយ៖
«ទោះពេទ្យនៅភ្នំពេញស្រាវជ្រាវ១០ឆ្នាំទៀត ក៏មិនប្រាកដថាអាចរកអ្វីមកបន្សាបថ្នាំពុលរបស់យើងបានផងអាអ្នកមាន!»
ជំនិតបើកភ្នែកក្រឡោតសម្លឹងជននោះហាក់ភាំងសារ្មតី។
ជនវិកលបានចិត្តណាស់ក៏និយាយមកបន្ថែមមួយៗអោយងាយស្តាប់ងាយយល់៖
«ឯងមានតែមធ្យោបាយតែមួយប៉ុណ្ណោះ គឺ…..ចាំបងថ្លៃឯង ពូកុសលរស់មកវិញ ក្រែងអាចជួយប្អូនស្រីគេបាន!»!
ជំនិតច្រានទ្វាររបើកមួយទំហឹង ខ្ទាតជនកំណាចទៅលើថ្នល់សារធ្មី ហើយ លើកកាំភ្លើង បាញ់ទៅលើមេឃផូង ។
«អ្ហែងគិតថាអញអោយអ្ហែងសើចស្រួលបានទៀតអេ្ហស៎?»
គេស្ទុះទៅទាញមករាឡើងមក ហើយដាល់វាយតប់តាមដែលនឹកឃើញចំណែកភាគីខាងណោះគ្មានលទ្ធភាពឯណាទៅតដៃទេ។
ភីណាស្រវាត្រដាបត្រដួសចេញពីរថយន្ត ល្មមពេលជំនិតសង្កត់ក មករាជាប់ទៅនឹងរថយន្តទៅហើយ។
«បង!ឈប់ទៅបង!»
មេធាវីជំនិតអង្គ្រឺតធ្មេញ៖
«អ្ហែងមិនតដៃអ្ហះ អាចោលម្សៀត! អ្ហែងមិនតដៃ?!»
នាងត្រដាបត្រដួសឃាត់ឯ មករាគិតពីសើចទំាងបែកចិញ្ចើមឈាមហូរកខ្លាក់។
«បងរ៉ា!កាល ពូសួសនាំបងឯងមក ប្រាប់ថា បងឯងជាមនុស្សល្អ!!ហេតុអី?ហេតុអីទៅ?បងធ្វើរឿងអស់នេះដើម្បីអី?!»
គេមិនរវល់នឹងអភិជនស្វាមីដែលអង្គ្រឺតធ្មេញតែបែរមករកភរិយាដែលស្រស់ផូផង់វិញ។មករាហើយនិយាយបញ្ចើច៖
«បងជាកូនគាត់ គាត់មានរឿង អីថាកូនខ្លួនឯងអាក្រក់ទៅ?អ្ហះ?!»
ភីណាបើកភ្នែកក្រឡោត នាងសម្លឹងគេពីលើដល់ក្រោម ហើយនាងបានរកឃើញស្រមោលក្មេងជំទង់ទិត្យដែលតែងតែមករកនាងរាល់ពេលព្រលឹម កំដរនាងរត់លេងហើយធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដើម្បីអោយតែនាងសើច។ភីណាគ្រវីក្បាលយឺតៗ នាងយំ៖
«គឺបងទិត្យ? បងគឺបងទិត្យ?!»
មករាសើចទំាងជូចត់ ហើយយំស្រស្រាក់ដូចគ្នាក្រោមភាពងីរងើមិនយល់របស់ជំនិត។
«តែប្តីប្រពន្ធខ្ញុំមិនដែលធ្វើ អីអាក្រក់ចំពោះបងទេ?មិនដែលទេមែនទេ?»នាងបន្ថែម។
មករាឈប់សើចតែគេបើកភ្នែក្រឡោតហើយស្រែកសន្ធាប់៖
«ប្តីប្រពន្ធអី?!យើងទេបានជាប្តីប្រពន្ធនឹងគ្នា!នឹកឃើញទេ កាលឆ្នាំនោះអូនបានរៀបការជាមួយបងរួចហើយ!ហើយពូកុសលក៏បានសន្យាថា ធ្វើអោយរឿងនោះក្លាយជាការពិតដែរ!»
អតីតកាលដែលនាងបានបំភ្លេចជាយូរមកហើយកម្រើកឡើងវិញសារជាថ្មី។
«តោះភីណាចង់លេងរៀបការទេ?»
«បាន!សប្បាយទេបងទិត្យ!»
«សប្បាយណាស់ជឿបងទៅ!»
«ល្អណាស់តោះអញ្ចឹង!»
«អញ្ចឹងដាក់ផ្កានេះលើដៃអូនហើយអូននិយាយទៅ ថា អូនភីណាជាប្រពន្ធបងទិត្យ!»
«បាន!អូនភីណាជាប្រពន្ធបងទិត្យ!»
ភីណាស្រក់ទឹកភ្នែកយឺតៗព្រោះហួសចិត្ត។
នាងមិននឹកស្មានថារឿងបែបនេះអាចកើតឡើង បង្ករជាសោកនាដកម្មធំ ថ្នាក់នេះឡើយ។
ចំណែកអតីតកាលក៏លេចឡើងក្នុងអារម្មណ៍ មករាដូចគ្នា។
«ទិត្យ!ព្រឹកមិញក្មួយឯងនាំភីណាលេងអី!»
«បាទគឺលេងរៀបការ!»
«ឯងដឹងហើយថាលេងនេះ មិនត្រូវ! ឯងជាកូនអ្នកបម្រើ ឯងបបួលអ្នកនាងតូចលេងបែបនេះ តាមថាពូអាចបណ្តេញឯងចេញបាន!»
«តែខ្ញុំ ស្រលាញ់ភីណាណាស់! ខ្ញុំមិនអាចទៅណាឆ្ងាយពីភីណាទេ!!ភីណាក៏ថាស្រលាញ់ខ្ញុំព្រមធ្វើប្រពន្ធខ្ញុំ!»
«នាងនៅតូចមិនដឹងអីតែឯងជាក្មេងធំឯងមិនត្រូវធ្វើអញ្ចឹងទេ! អូខេ!ប៉ុន្តែមានមធ្យោបាយជួយឯងបើឯងធ្វើការមួយបានសម្រេចយើងនឹងលើកភីណាអោយឯង!»
«ពូនិយាយមែន?!»
«ត្រូវហើយ!ឯងធ្វើ3Mអោយបានទៅ ពេលនោះឯងគឺជាស្តេចថ្នាំ អ្នកនាងភីណាសមនិងឯងហើយ!»
គេខាំមាត់ពេលនឹកដល់សម្ដីទាំងនេះរបស់ទុរយស ជនដែលស្លាប់បាត់ទៅហើយ។
លូកដៃច្រានជំនិតចេញពេលនឹកឃើញដល់ត្រង់ណេះ ហើយស្ទុះទៅក្បែរភីណាទ្រចង្ការនាងអោយសម្លឹងចំមុខគេ។
«តែអាបងប្រុសរបស់អូនឯងជាមនុស្សថោកទាប!!!!….វាក្បត់សម្ដី!!! វាជាមនុស្សបោកប្រាស់!»
ភីណាគ្រវីក្បាលយំ ខ្លួនប្រាណនៅទន់ល្ងៀក ទប់ខ្លួននឹងឡានស្ទើរតែជាប់។
«ខ្ញុំមិនដឹងទេខ្ញុំមិនដឹង!ហេតុអីបងរ៉ាមកធ្វើបាបប្តីប្រពន្ធខ្ញុំ?រឿងពីក្មេងៗជារឿងលេងសើច ហេតុ អីបងរ៉ាទុកជាការពិត?»
ជំនិតទាញមករាផ្ងារក្រោយអស់ទំហឹងហើយលើកដៃបម្រុងងដាល់មុចគេប៉ុន្តេត្រូវគាំងទៅវិញព្រោះគេសម្លឹងមកយ៉ាងមុតហើយមិនគេចទៅណាទំាងអស់។
«វ៉ៃម៉ោ!ឯងវ៉ៃម៉ោ!តែឯងធ្វើម៉េចក៏ឯងនៅតែចាញ់!!!ចុងក្រោយ!ភីណានិងទៅជាមួយយើង ឯងនៅចុះអាចំកួត អាល្ងង់ដូចគោ!»
ភីណាក្អួតឈាមវ៉ក ។
ជំនិតទម្លាក់ដៃចុះពីមុខជនពាល។មករាចាប់ផ្ដើមក្អកហើយក្អួតឈាមដូចគ្នា។
ដៃជំនិតចាប់ផ្ដើមញ័រ ក្តីសង្ឃឹមថាអាចនាំភរិយា ជាទីស្រលាញ់ទៅកាន់អាមេរិក វិញត្រូវបញ្ចប់ នៅត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែក។
«បងចង់អោយអូនរស់ គឺយើងនឹងរស់ជាមួយគ្នា តែថាទឹកនោះវាមិនលេបទៅជាអូនអ្នកលេបអោយវា !ដូច្នេះ ព្រហ្មលិខិតបានកំណត់អោយយើងព្រាត់រស់ហើយទាល់តែស្លាប់ទើបជួបគ្នាបាន!បងទទួលយក!»
ជំនិតដែលកំពុងអោបភរិយាក្នុងរង្វង់ ដៃស្រែកគំហកមកកាន់មករា៖
«អោយថ្នាំម៉ោ! ឮទេឯងអោយថ្នាំម៉ោ!»
មករាសើចតិចៗហើយគ្រវីក្បាលចំអក៖
«ឯងល្ងង់នៅតែល្ងង់!អាល្ងង់!អញជិតបានទៅជាមួយនាងហើយ​ឯងមកនិយាយអញ្ចឹងខាតទឹកមាត់ដែរអាមេធាវីត្បាញអាយ?!»
ជំនិតក្រោកមកក្របួចកអាវមករាតែមករានៅតែសើចដូចជនវិកល។ គេអស់តម្រិះក៏លែងដៃហើយចាប់ផ្ដើមទូរស័ព្ទ។
មករារេភ្នែកមករកស្រីស្អាតដែលអង្គុយទ្រេតក្បែរឡាន គេក៏ទន់ ជើងហើយអង្គុយជិតនាង។ ទូរស័ព្ទគ្មានសេវាទេ ជំនិតគ្រវាត់ចោលខ្ចាយទៅលើថ្នល់។គេងាកមកសម្លឹងជន វិកលដែលលើកដៃច្បូត​សក់​ភីណាថ្នមៗ៖
«ឈប់ភ័យទៅ!បន្តិចទៀត យើងអស់អីហើយ!»
ជំនិតសម្លឹងសត្រូវស្នេហាស្ទើរស្រក់ឈាមតាមភ្នែកប៉ុន្តែពេលគេបែរទៅរកភីណាគេចាប់ផ្ដើមស្រក់ទឹកភ្នែកដោយឥតព្រាងទុក។ នាងមិនមើលមុខបុរសកំណាចនោះទេតែនាងដៀងមករកប្តីនាង។ ទោះមិននិយាយតែកែវភ្នកនាងដូចចង់អង្វរថា បើនាងទៅ នាងត្រូវតែបញ្ចប់ជីវិតលើដៃប្តីមិនមែនក្រោមដៃជនកំណាចវិកលនេះឡើយ។

សេចក្ដីស្នេហា​និង​ភាសា​សំងាត់​របស់​មនុស្ស​ដែល​ស្រលាញ់ គ្នា​អាច​អោយ​ជំនិត​យល់​យ៉ាង​សោក​សង្រេង​នូវ​ស្ថានភាព​នេះ​។គេ​ដាច់ចិត្ត​ទម្លាក់​សំឡេង​​និយាយ​ទាំង​សោយ​សោក៖​

«ដូរ​ចិត្ត​ទៅ​! ឯង​ឆាប់​ដូរ​ចិត្ត​ទៅ ភីណា​កម្សត់​តាំង​ពី​តូច​មក ឯង​ដូរ​ចិត្ត​ទៅ !ឯង​កុំ ធ្វើ​បាប​នាង​ !»

មករា​ល្ហិតល្ហៃ គេ​ឈប់​សើច​ហើយ​សួរ​វិញ​ដោយ​ឈឺចាប់​​៖

«​ឯង​ដឹង​ថា​ជាង​១០​ឆ្នាំ​នេះ​យើង​រស់​បែក​ពី​ស្រី​ដែល​យើង​ស្រលាញ់​ យើង​រស់​បាន​ដោយ​របៀប​ណា​ទេ?​យើង​ប្រើ​ពេល​ប៉ុណ្ណា​ កម្លាំង​ប៉ុណ្ណា​ ពេល​វេលា​ប៉ុណ្ណា​ទេ​ ​ទម្រាំ​បាន​​មក​ស្លាប់​ជាមួយគ្នា?ឯង​ឈប់​ប្រឹង​ទៀត​ទៅ! ឯង​អាច​រក​​ប្រពន្ធ​ថ្មី​ហើយ ឯង​គួរ​តែ​សប្បាយចិត្ត​ហើយ​ឈប់​ចង់​រារាំង​ពួក​យើង!»

ជំនិត​គ្មានពេលទៀតទេ គេយល់ថា​គេមាន​ពេលតិចណាស់​បើគេយឺត​គេមុខតែ​ចប់​គេ​ត្រូវតែ​រក​គ្រប់​មធ្យោបាយ​តាមដែល​អាច​ធ្វើ​ទៅបាន ​គេស្រែកឡើងភា្លម៖

«បើ​ឯង​ស្រលាញ់នាង​ ឯងត្រូវ​អោយ​នាងរស់! លឺទេ​ អាចំកួត​!ឯងយល់​ពីស្នេហាទេ?​គេ​ស្រលាញ់​គ្នា​គឺអាច​ស្លាប់ដើម្បីគ្នា មិនមែន​​សម្លាប់​គ្នា​នោះទេ​ ឯងយល់ទេ?​»

មករាញាក់មាត់​យ៉ាងកំណាច គេនិយាយ​វិញ៖

«យើង​មិន​យល់​ទេ​!គណិតវិទ្យា​របស់​ឯង​ រូបមន្តព្រិល​ណាស់ វា​មិនច្បាស់ទេ​!យើង​គឺយើង​យើង​ស្រលាញ់​អ្នកណា​ត្រូវរស់​ជាមួយ​គេ ​តែ​បើមិនបាន​យើងចង់ស្លាប់​ជា​មួយគេ!»

«អញ្ចឹ​ហើយបានជាំ​ឯងបរាជ័យ​!ឯងស្លា​ប់ទៅនាងនៅតែ​មិនស្រលាញ់ឯង​ដដែល!ឯងនៅតែ​មិនបាន​អីទ!»

មករាខំាមាត់​សម្លក់​ត្មែរ តែ​ជំនិត​ខំប្រឹងបន្ទន់​សំឡរង​អង្វរ​វា៖

«ឯងជា​បញ្ញវន្ត» ឯងគួរទេចេះ​គិត​!ឯងមើលនាង​ទៅ នាង​ពិបាក​មួ​យជីវិតហើយ​នាងនៅ​ក្មេង​យ៉ាងនេះ​​ឯងអោយនាង​ស្លាប់​ទំាង​អញ្ចឹង?!នេះ​អេ្ហស ៎ដែល​ឯងអួត​ថាស្រលាញ់នាង !ឯងកម្សាក​ឯង​អាត្មានិយម​ ឯង​ជាមនុស្ស​ទេវទត្ត​​មាត់​ជា​ទេវតា​ឯងមិនមែន​ស្រលាញ់​នាង​ទេ ឯគ្រាន់​តែឆ្កួត​នឹង​ខ្លួនឯង​! មនុស្ស​ប្រុស​​ដើមទ្រូង​ប្រាំហត្ថ ​ស្រលាញ់ស្រី​គេស្លាប់​ដើម្បីនាង​មិនមែន​សម្លាប់​នាង​ដើម្បីខ្លួនឯង​ទេ​ ​ឯងដឹងរឿងនេះដែរ​ ?»

«យើងមិនដឹងទេ​ ឯង​មិន​ធ្វើអោយ​យើង​មើល​មុន​មក​អា​មេធាវី!»

​ ជំនិត​នៅ​ស្ងៀម​តែ​ទឹកភ្នែក​គេហូរ​ពេល​ងាកមើល​ទៅភរិយា។ នារីតូចច្រលឹង​ដែល​ជីវិត​ក្រាល​ដោយ​មាសពែជ្រ​ពិទូរ្យ​សូរ្យកាន្ត​ បាន​ចាប់កំណើត​ដោយ​ស្នេហា​លួចលាក់រវាងបងប្រុសនិងម្តាយចុង នាង​រងភាព​អយុត្តិធម៌​តំាង​ពី​បើក​ភ្នែកស្គាល់លោកនេះ ។

គេជ្រួញ​ចិញ្ចើម​ហើយ បន្ត​យំ​ដូច​ស្រី​។

​មិនបាន​ប៉ុន្មាន​គេ​ក្រោក​ឡើង​​ដើរ​ទៅ​ក្បែរ​ឡាន​ហើយ​បើកទ្វារ។

មាន​តែ​ភីណាទេ​ដែល​ដឹង​ថា​ប្តី​នាង​​កំពុង​ធ្វើអ្វី។

គេ​វិល​មកវិញ​ជាមួយ​ដប​ទឹក​សុទ្ធ​ក្នុង ដៃ ហើយ​ស្រដី​មួយៗ៖

«អញ្ចឹង​យើង​ដូរ​គ្នា​ទៅ! យើង​ជា​អ្នក​ទៅ ឯង​ត្រូវ​រក្សា​សម្ដី  អោយ​ភីណា​រស់!»

«អត់ទេ!»

ភីណា​ស្រែក​​ពេញទំហឹង​ ស្មើនឹង​ល្បឿន​​ធាតុ រាវ​ដែល​បង្ហូរ​ចួល​ទៅ​ក្នុង​បំពង់ក​ប្តី​នាង​។

ជំនិត​​ប្រញាប់​និយាយ​មុន​ពេល​លែង​អាច​បញ្ជា​អណ្តាត៖

«បង​ជា​អ្នក​ខុស​មិន​ទុកចិត្ត​ប្រពន្ធ​ បង​ជា​អ្នក​សាង​បង​ជា​អ្នក​បញ្ចប់​រឿង​!…បង​ស្រលាញ់​អូន​ភីណា!»

រាងកាយ​ស្រស់សង្ហារ​​នៃ​មេធាវី​ដ៏​មាន​ស្តុកស្តម​ទន់​ធ្លាក់​មកលើ​កម្រាល​ថ្នល់កៅស៊ូ​តាម​សន្ទុះ​ដ៏​កាច​សាហាវ​នៃ​សារធាតុ​គីមី។

ភីណា​លូនមករកប្តី​។

«បងជំនិត​!»

នាង​ជូត​ទឹកភ្នែក​ងាក​មក​រក​មករា​ ហើយ​និយាយ៖

«បង​កុហក​!បង​មិនបាន​គ មិន​បាន​គាំងអណ្តាត​បង​មិនបាន​លេប​ជាតិ​ពុលទេ​!!»

មករា​ញញឹមសម្លឹង​ស្នេហ៍ស្នង​ គេ​និយាយ​មួយៗ៖

«ជាតិ​គីមី​មាន​ច្រើន​ប្រភេទ​ណាស់​ប៉ុន្តែ​​គ្មាន​មួយណាដែល​មិនសម្លាប់មនុស្ស​ទេ​​គ្រាន់​តែលឿន​រឺយឺតទៅតាម​កម្រិត​ចម្រាញ់វា​!បងទុកពេលអោយខ្លួនឯង​យូរ​បន្តិច​ដើម្បីមើល​ពពួក​មនុស្សដែល​ជ្រែក​ស្នេហា​យើង​ មើល​វាឈឺចាប់!»

«ឥឡូវ​បង​សប្បាយចិត្ត​ហើយ?​សប្បាយ​ចិត្ត​ដែល​ឃើញមនុសុ្ស​គ្មានកំហុស​ត្រូវស្លាប់​ដោយសារ​បង​ច្រើន​យ៉ាងនេះ? ខ្ញុំមិនអត់ទោសអោយបង​ទេ ខ្ញុំស្បថថា​ជាតិណាៗ​ក៏មិនចង់ជួបបង​ខ្ញុំនិង​បំភេ្លចរឿងល្អៗ​ទំាងអស់កាលពី​ក្មេង​របស់ពួកយើង​!ទោះទៅទីណា​ខ្ញុំគ្មាន​ថ្ងៃអត់ទោស​អោយ​បង​ទេ!»

នាង​និយាយ​​បាន​ច្រើន​យ៉ាងនេះ​​ស្រែក​លឺ​យ៉ាងនេះ​​មករា​ជឿ​ថា​នាង​ស្រលាញ់​ជំនិត​ពេក បាន​ជា​នាង​មាន​លទ្ធភាព​ធ្វើ​រឿង​​ទំាង​នេះ​បាន​។

គេ​ខូច​ចិត្ត ហើយ​លូក​យក​កូន​ដប​តូច​ៗ​ពីរ​ពី​ក្នុង​ហោប៉ៅ ខោ​មក​ដាក់​បង្ហាញ​លើ​បាតដៃ។

«ថ្នាំ​នៅ​ទីនេះ!​នៅ​ទាន់​ពេល បើ​អូន​ចង់​បន្សាប​ខ្លួន​ឯង ហើយ​បន្សាប​មនុស្ស​ដែល​អូន​ស្រលាញ់!»

ភីណា​បើកភ្នែក​ធំៗ នាង​លូន​ទៅ​ក្បែរ​មករា​ហើយ​លូក​ដៃ​ញ័រៗទៅ​យក។

ខុស​ពី​ការ​គិត​ដែល​ថា​គេ​នឹង​រារាំង​នាង​ គេ​មិន​បាន​រារាំង​ទេ ។

នាង​បាន​វា​មកក្នុង​ដៃ​មែន​​ហើយ​បើកភ្នែក​ធំៗ​សម្លឹង​វា ។

ស្រី​តូច ខំ​ប្រវេប្រវា​ក្រោក​មក​ក្បែរ​ប្តី​ហើយ​ចាក់​ថ្នាំ​ទៅលើក្នុង​មាត់​គេ​​ដែល​​មើល​មុខ​នាង​ភ្លឹះៗ​និយាយ​មិន​ចេញ​។

សំឡេង មករា​លាន់​មក​ពី​ក្រោយ​ខ្នង​៖

«ភីណា​!ថ្នាំបន្សាប​មាន​តែ​ពីរ​ដប​នេះ​ទេ​!អូន​មិន​គិត​លេប​ខ្លួនឯង​សុខចិត្ត​អោយ​ទៅ​វា​មុន!!»

នាង​ខាំ​មាត់​ងាក​ក្រោយ ប៉ុន្តែ​​មិន​បាន​បញ្ឈប់​ដៃ​ក្នង​ការ​ជួយ​ប្តី​ឡើយ ។

«ប្តី​ខ្ញុំ​និយាយ​ហើយ​បង​មិន​លឺ​ទេ?មនុស្ស​ស្រលាញ់​គ្នា​គេ​ស្លាប់​ដើម្បីគ្នា ​មិនមែន​​សម្លាប់​គ្នា ដើម្បី​ខ្លួនឯង​ទេ!បង​គ្មាន​ថ្ងៃ​យល់​ទេ​!»

សំឡេង​មករា​នៅតែ​លាន់​មក៖

«អូន​ខ្លាច​អង្ក្រង​ណាស់ តែអូន​ចូលចិត្ត​ឃើញ​អង្ក្រង​ខាំបង បង​ក៏​ទ្រំា​អោយ​វា​ខំា ហើយ​រត់ចុះឡើង​ដើម្បី​អូន​សើច! ពេល​បង​លាយ​ថ្នំា បង​ដឹង​ហើយ ថា​ក្បាល​បង​ចាប់ផ្តើម​ឈឺ​តំាង​ពី​ថ្ងៃ​ដំបូង ថ្ងាំណា​មួយ​បង​នឹងឆ្កួត ពូកុសលដឹងរឿងនេះ បានជា​គាត់មិនព្រម​ស្រាវជ្រាវ​សារជាតិ៣Mខ្លួន​ឯង ហើយ​ប្រើ​បង​អោយ​ធ្ចើ ថ្ងៃ​អូន​ទៅអាមេរិក បង​បាន​ស្បថ​ថា​នឹងបំភ្លេច​អូន​បើអូនរស់នៅ​សប្បាយចិត្ត បង​បាន​បង្កើត​រឿង​នេះ​ឡើង​គ្រាន់តែ​ចង់ដឹងថា តើ​អូន​ពិតជារស់នៅសប្បាយចិត្ត​? បើ​ប្តីអូនពិតជា ស្រលាញ់អូន​ គេមិនមក​ស្ទឹងហាវ​គេក៏​មិនជាប់​សង្ស័យ​ហើយ​អ្វី​ៗនឹងខួចការ​!បងគ្រាន់​តែ​ពិសោធន៍!បង​មិនចង់អោយអូន​ស្លាប់​ទេ​ ទឹកនោះ​បងទុកអោយ​ប្តីអូន​តែ​អូន​បាន​ផឹកវា​!បើអូនទៅហើយ​បង​នៅ​ធ្វើអី?»

ភីណា​បែរក្រោយយឺតៗ​ នាង​​ខ្សោះ​ទឹកភ្នែក​នឹង​យំ បន្ត​។

អតីតកាល​រវាង​នាង​នឹង​ក្មេងប្រុស​ម្នកា់នោះ​​បានវិលមកវិញ ជាមួយ​ដប​ថ្នាំ​ក្នុងដៃ។ជំនិត​ដឹង​ថា​នាង​ចង់ធ្វើអី្វតែ​គេ​មិនអាច​ឃាត់​នាង​បានឡើយ ។

នាង​រំកិល​ទៅជិត​មករា ហើយ ហុចវា​ទៅអោយគេ​៖

«ថ្នាំបន្សាប​ចុងក្រោយ ជា​របស់​បង!បងត្រូវតែ​រស់!»

គេ​សម្លឹង​នាង​ហើយ​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក។គេយល់ថា​នាង​រសើយកជំនិត​មិនរើស​យកគេ​តែ​ចុងក្រោយនេះ​គេដឹងថា​នាងមិនរើសយក​សូម្បីតែខ្លួនឯង។ស្រី​តូចនេះពិតជា​មានជីវិត​ជូរចត់​ពេកហើយ​។

នាង​ដាក់វាទៅក្នុងដៃគេ ទំាងយំងងឹតមុខ ហើយ​នៅសម្លឹងតបទៅ​គេ​ដែល​កំពុង​មើល​​មកនាង​ស្ទើរលេបបានទំាងរស់​យកទៅទុកក្នុង​បេះដូង​​ឆ្កួតលេលា​​​របស់គេ​។

នាងលូក​ដៃ​ទៅចាប់​ប្រអប់​ដៃគេ​ ហើយ​ស្រមែ​ដល់ដៃស្គមៗ​របស់​គេ ដែលតែងតែលើកនាង​ពាក់​កៀវ​លើ​ខ្នង​ដើរ​ជំវិញ​សួន​ដ៏​ធំទូលាយ​។

«ខ្ញុំសុំទោស!​ដែល​ច្រើន​ឆ្នំា​មកនេះ​បានភ្លេច​បង​! ជួបគ្នា​ហើយ​ក៏មិន​ចំណាំ​បងបាន​ !ខ្ញុំមិន​ត្រឹម​ជាស្រី​ល្ងង់ផុត​គេ​ម្នាក់​ទេ​តែ ជា​ស្រី​ដែល​ភ្លេចភ្លាំង​! ​តែ​ខ្ញុំមិន​ជួរជាតិ​ទេ​! រឿងទំាងឡាយ​ជាកំហុសខ្ញុំ គ្រួសារ​ខ្ញុំ សូម​បងរ៉ា​អហោសិកម្ម​អោយ បង​កុសល អោយគ្រប់គ្នា​​!ខ្ញុំសុំទេប៉ុណ្ណឹង!»

ទឹកភ្នែក​នាង​ស្រក់​លើ​ប្រអប់ដៃ​គេ​ ជា​ប្រអប់​ដៃ​​ប្រើប្រាស់​ដើម្បីតែ​ចុចKeyរកនឹកមធ្យោបាយ​ទុច្ចរិត្​តស៊ូ​ប្រឆាំង​និង​​ព្រហ្មលិខិត​ដ៏​កម្សត់​របស់​ខ្លួន​។

នាង​និយាយ​បន្ត៖

«ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ បង​មិនមែន​ជាកូន​អ្នកបម្រើទេ តែ​បង​ជា​បងប្រុស​ម្នាក់ ជា​បងប្រុស​តាំងពី​តូចរហូត​ដល់ពេល​នេះ​! ខ្ញុំ​មិនដែល​ស្រលាញ់​បងជា​ស្នេហា​ឡើយ​។តាំង​ពីបង​ថ្លៃ​ខ្ញុំ​រើ​មក​នៅក្នុងផ្ទះ អ្នកបង​បាន​អោយ​ខ្ញុំ​ថ្នាំ​ភ្លេចភ្លាំង​ជាច្រើន ខ្ញុំ​លែង​ចាំ​អ្វីៗ​បាន​ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏ ភ្លេច​សូម្បី​តែ​បង! អ្វីៗ​ជា​រឿងកម្ម! ​ខ្ញុំ​មាន​បងវិទូ​ជា​គូរ​ដណ្តឹង​ក៏​ជា​គំនិត​ចាស់ៗ ខ្ញុំមិនស្គាល់​ទេអ្វី​ទៅជា​ស្នេហា ខ្ញុំអាយុទើបតែ១៧​ឆ្នាំ ក៏មាន​គូរដណ្តឹង​ទៅហើយ ខ្ញុំគ្មាន​ពេលសូម្បីតែ​ដឹងថា​​ស្អីទៅជាការស្រលាញ់ ?ពេលខ្ញុំបាត់បង​កុសល​ខ្ញុំ​បាយមិននឹកទឹកមិនស្រេក តែពេលខ្ញុំជួប​បងជំនិត​ ខ្ញុំដឹងថា ការឈឺចាប់ទំាងអស់​បាន​ជា​សះ​​វិញ ហើយ​ខ្ញុំ​អាច​រស់នៅ​សារ​ជាថ្មី​ ចេះ​​ស្រលាញ់​ប្តី​ខ្ញុំ​ គឺ​ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​គាត់​គ្មាន​ថ្ងៃដូរ​ទេ​! ជីវិត​នេះ​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើបាប​មនុស្ស​ដែល​ស្រលាញ់​ខ្ញុំ​ច្រើន​ពេកហើយ ខ្ញុំមិន​ចង់​បន្តវាទេ​ បង​ដឹងទេ​បង​ទិត្យ !»

​ដៃ​គេ​ទន់​ល្មើយ​ប្រែ​ជា​រឹង គេ​ក្រឡាស់​មក​ចាប់​ដៃ​នាង​ទំាង​ពីរ​ជាប់​ហើយ​ដៃ​ម្ខាងទៀត​ផ្ទាត់​គម្រប ថ្នាំ​​មក​បញ្ច្រក​ក្នុង​មាត់​នាង​។

សំឡេង​គេ​លាន់​មក​ខ្សឹបៗ៖

«យូរ ណាស់​ហើយ​!បង​មិន​ជឿថា​លើ​លោក​នេះ មានគេ​និយាយ​ពាក្យ​របៀប​នេះ​មកកាន់​បង​ទេ!»

គេ​ក្រោក​ឈរ សន្សឹម​ៗ គេ​មិន​បាន​ទន់ខ្សោយ​ដូចដែល​នាង​ឃើញ​ឡើយ នាង​វិញទេ​ដែល​ក្រោក​មិន​បាន​ព្រោះ​ថ្នាំ​ចាប់ផ្ដើម​ប្រឆាំង​គ្នា​ក្នុង​ខ្លួន​។

ភ្នែក​នាង​ព្រឹល…..​នាង​ដេក​ទៅលើ​កម្រាល​ថ្នល់​ហើយ​ឃើញ​ស្បែក​ជើង​គេ​ឈាន​ទៅ។បន្ទាប់​មក ឡាន ចេញដំណើរ​ ហើយ​សម្រែក​ខ្លាំង​ៗ​​របស់​មករា មុន​ពេល​ឡាន​បោល​សម្រុក​បុក​រនាំង​​បង្ហើរ​​ទៅ​ក្នុង​ជ្រោះ ។

ស្រី​តូច​បិទ​ភ្នែក​សន្លប់​បាត់​ស្មារតី។

វិទូ​និង​ភីណា​ស្លាប់​រឺ​រស់?

 ក្រុង​ភ្នំពេញ ឆ្នំា២០២៥

«កូន វុធ កូនវុធ!»

«បាទ​ម៉ាក់ !»

«កូន​ធ្វើ​អី ? កូន​សំងំ​មើល Website ដែល​ម៉ាក​ហាម​អស់​នោះ​ទៀតហើយ?ម៉ាក់​ប្រាប់​រួចហើយ ថា​កុំ​មើល​វា!»

«Hacker មិនមែន​អាក្រក់ទេ កូន​ប្រាប់​ម៉ាក់​រួចហើយ​!»

«ម៉ាក​ដឹង​គឺ​ដឹង​តាំងពី​១០ឆ្នាំមុន គឺ​តំាង​ពី​កូន​ឯងមិនទាន់កើត ប៉ុន្តែ​គារងារអស់​នេះ​វាមិនសម​នឹងកូន​របស់​ម៉ាក់!»

«ម៉ាក​និស្ស័យ​ជា​មេធាវី ឯ​ប៉ាវិទូជានាយ​ឧត្ដមសេនីយ៍  កូន​ប្រុស​ជា​Hacker អ្វីៗ​​គឺ នៅ​ក្នុង​គ្រួសារនេះ​ទំាងអស់!»

សំឡេង​មួយ​លាន់​មក​ពី​មាត់ទ្វារ​៖

«នៅ​មាន​ទៀត! នីន​នីន​ជា​ដុកទ័រ !!»

ភីណា​បង្ហាញ​ខ្លួន​នៅមាត់ទ្វារ​ជាមួយ​កូនស្រី៨ឆ្នាំរបស់នាង​។

នាង​តូច​​អោន​សំពះ​និស្ស័យ ឯជំនិត​ចូលមកតាមក្រោយ​។ និស្ស័យងើបមុខ​សម្លឹងពួគគេហើយ​ញញឹម។

«អ្ហូ​ខ្យល់​អី​បក់​អ្នកអាមេរិក​មកដល់​ភ្នំពេញ?!»

«ឆ្នំា២០២៥ហើយ ឈប់​និយាយ​ពាក្យ​បុរាណ​ៗទៀតទៅ និស្ស័យ​វាមាន​ដែលខ្យល់អី​បក់មនុស្សមក​បាន!»

ជំនិត​និយាយ​ដោយទម្លាក់​ខ្លួនទ្រេតលើ​សាឡុង​។

ស្នូរ​សម្រិបជើង​មកពីខាងលើ ភីណាងើប​មុខ​ហើយ​និយាយ៖

«ប៉ាអ៊ុំ​ចុះ​មកហើយ កូននីនជម្រាបសួរ​ប៉ាអ៊ុំទៅ!»

វិទូ​រត់ត្រឹកៗ​ចុះមកតាមជណ្តើរជាមួយ​ឧបករណ៍​ហាត់ប្រាណក្នុងដៃ ។គេញញឹម​៖

«ល្អណាស់!​មកលេងចូលឆ្នាំ​នៅស្រុកខ្មែរ​អាម៉េច?!»

ជំនិត​ញាក់ស្មា​សម្លឹង​ភីណា មានន័យថា​ស្រេចតែ​ភរិយា​ឯ​ក្មេងប្រុស​ជាកូន​របស់​វិទូ និង​និស្ស័យ​ពេបមាត់​ចំអក​ស្រីតូច​ដោយ​និយាយ​ឌឺនាង​៖

«នីនី​ជាដុកទ៏រ​គ្មាន​ពាក់ព័ន្ធ​ទេ !នីននីន​មិនមែន​ជា​អ្នក​នៅក្នុងគ្រួសារនេះឯណា?!»

ស្រីតូច​​មិនបង្អង់​ក៏​តបវិញយ៉ាងរហ័ស​៖

«បើ​អញ្ចឹង​នីននីន​និង​ធ្វើ​FolderN18មួយ​ធ្វើបាប បងវុធ​ម្តង!»

ចាស់ៗ​ងាក​មើល​មុខ​គ្នា ឯ​ក្មេង​ប្រុស​ចងចិញ្ចើម​សួរ៖

«ហេតុអ្វី​N១៨​?!»

«ព្រោះ​ចាំ១០ឆ្នំា​ទៀត​បាន​អូនគ្រប់១៨ឆ្នាំ ហើយ​គ្រប់គ្នា​ជា​ពលរដ្ឋ​អាមេរិក មាន​សិទ្ធិ​ដាក់ បង្ហាញ​លទ្ធផល​ជាតិគីមី បាន​នៅពេលអាយុបាន១៨ឆ្នាំ​!»

ភីណា​រេភ្នែក​មើល​មុខ​ប្តី​​។វិទូ​សម្លឹងទៅប្តី​ប្រពន្ធនេះ ​នាយដឹងថា​ការដែល​កូនស្រី​ពួកគេ​ចូលចិត្ត​ខាងនេះ​គេមិនសប្បាយ​ចិត្តប៉ុន្មាន​​ឡើយ​គ្រាន់​តែគេ​មិន​អាច​​ទប់ស្កាត់​ទេពកោស្យ​របស់​ក្មេង​​។វិទូខំ​សម្រួលបរិយាកាសា​ទាញ​ស្រីតូចនីននីន​មក​អោប​ហើយ​ផ្តួល​ទៅលើសាឡុង​មាត់ក៏​និយាយ៖

«១០ឆ្នំា​ទៀត​បង​វុធនឹងក្លាយជា​Hacker សង្ហា​ជាងគេ​លើលោកនេះទៅហើយ!»

នាង​តូចតប​វិញយ៉ាងរហ័ស​៖

«នីននីន​ក៏ជា​ពេទ្យ​ស្រីទីមួយ ដែល​ដើរជុំវិញពិភពលោកនេះជួយ​ក្មេងៗ»

ក្មេង​ប្រុស​កូនរបស់មេធាវីនិងនាយ​ប៉ូលិស​លូកមាត់មកជំទាស់៖

«ចាំធ្វើបានសិនទៅចាំនិយាយ​ស្រីច្រម៉ក់!»

ស្រី​តូចងាកមកសួរម្តាយ​ភា្លម៖

«អ្នកម៉ាក់ !ច្រម៉ក់​ប្រែថាម៉េច?!បងវុធ​និយាយ​ពាក្យ​មិនល្អមែនទេ?»

ភីណានៅទីរទើ​ព្រោះ​នាងមិនសូវឆ្លាត​ខាងសម្តី​ស្រាប់ទៅហើយ ​ចេះបាននិស្ស័យ​អោនមក​បកស្រាយ​វិញ៖

«ច្រម៉ក់​មានន័យថា​តូច​ណាស់ តែ​តូចគួរអោយ​ស្រលាញ់!»

នីននីន​ក្តាប់មាត់​អៀន​៖

«បងវុធ​ដែលឯណា​និយាយ​ពាក្យល្អៗ​​អោយ​អូន!»

«ដែល​គឺបងកំពុងតែ​​ថានេះហើយ!!»

និស្ស័យ​និយាយ​ទំាងញញឹម​ហើយ​អង្គុយមកក្បែរប្តី​និងស្រីតូច។

ភីណាលូកដៃទៅរកកូន៖

«នីននីន​មកម៉ាកវិញមកកូន!»

តែ​ក្មេង ប្រុស​បិទ​កុំព្យូទ័រ​​ហើយ​និយាយ​កាត់​ភ្លាម៖

«តោះ​ទៅក្រោយ​បង​នាំនីននីនមើល អ្វីម្យ៉ាង!»

ស្រីតូច​រត់វឹង​ទៅតាម​កុមារ​ចំណែក​ភីណាងាក​មក​សួរ​និស្ស័យ៖

«ស្អី​ទៅ?!»

វិទូ​ញញឹម​មិនចេញស្តី​និស្ស័យ​​គ្រវី​ក្បាលយឺតៗ៖

«គឺ កសិដ្ឋាន​របស់គេ !កូន​វុធ​មិនត្រឹម​តែជា អ្នកចូលចិត្ត​ការងារ​កូដ​គេថែមទំាង​ចូលចិត្តបណ្តុះ បន្លែ​បង្ការ​និង​ផ្សាំ​រុក្ខជាតិ​ទៀត!»

«អូ នៅ​អាមេរិក​ការងារ​នេះ​គឺ​អស្ចារ្ស​ណាស់!»ជំនិតនិយាយ ។

វិទូ​ងក់ក្បាល ហើយមិនចេញស្តី​ចង់បង្ហាញ​ថា​គេគ្មាន​យោបល់ទេ​គេតែងតែ​ចិញ្ចឹម​កូន​តាម​ទេពកោសល្យ​កុមារនោះ​ទោះបី​ខ្លួន​គ្មាន​ជំនាញ​អស់នេះ​ក៏ដោយ​។

ភីណា​លូកដៃ​មក​ក្រសោប​ម្រាមនិស្ស័យ​ហើយនិយាយ៖

«សុខភាព​យ៉ាងម៉េច​ហើយ?!»

«១០ឆ្នាំមកនេះ​អ្វីៗ​ល្អ​ទាំង​អស់!»

«ចុះ​គាត់?!»

និស្ស័យ​ទីរទើរ​ងាក​មើល​មុខ​ប្តី ។វិទូ​លេប​ទឹកមាត់​បន្តិច​ទើប​និយាយ៖

«អ្នកស្រី​កុលាប​កាលពី​៣ឆ្នាំមុនទៅហើយ!​សូមទោស​ដែល​មិនបាន​សរសេរ​ទៅ​ប្រាប់​អូន!»

ភីណា​ទម្លាក់​ភ្នែក​ស្រងូត។ស្រ្តី​នេះ​ធ្លាប់​ធ្វើ អោយ​នាង​ឈឺចាប់​តែ​នាង​ក៏​យល់​ថា​បង​ប្រុស​នាង​បាន ជំពាក់​គាត់​ច្រើន​ដែរ។

អ្នកស្រី​កុលាប​ជា​បង​ថ្លៃ ស្រី​របស់​ភីណា ជា​តួអង្គ​សំខាន់​នៃ​សំណុំរឿងម៉ោង១២​អាធ្រាត្រ​នៅ​សង្កាត់​លេខ​មួយ ក៏​ជា​អ្នក​គីមី​​វិទ្យា​ដ៏​ប៉ិនប្រសប់​ម្នាក់​។គាត់​បាន រងគ្រោះ​ដោយ​សារ​ប្តី​គាត់​ផ្ទាល់​គឺ​លោក​កុសល ដែល​បាន ប្រើ​សារធាតុ3Mលើ​គាត់​ប៉ុន្តែ​កាលពី១០ឆ្នំា​មុន​នៅ​ពេល​ដែល​វិទូ​និង​ភ័ណ​ត្រូវ​​ថ្នាំពុល​របស់​ពូសួស​ប៉ូលិស​មិនដឹង​មាន​វិធីអ្វី​មានតែ​ទៅរក​ស្ត្រីនេះ ដើម្បី​អោយ​គាត់​ជួយ។

អ្នកស្រី​កុលាប​ទោះបី​ពិការ​តែ​គាត់នៅតែមាន​លទ្ធភាព​​ជួយ​វិទូនិងភ័ណ។

«ឆ្នំានោះ​​បើកុំតែ​បាន​គាត់​ ប្តី​ខ្ញុំមិនដឹងយ៉ាងណាទេ!»

និស្ស័យនិយាយដោយ​ស្រងូត។

«ចុះនាង​?!»

ជំនិត​សួរ។

វិទូ​និយាយជំនួសភរិយា​៖

«លោកសារឿន​បានចាញ់បញ្ឆោត មករា​!គាត់​មិន​បាន​ដាក់​ថ្នាំ​បំពុល​ខ្ញុំ​តែ គឺ ត្រឹម​អោយ​សន្លប់!»

«គាត់​មិន​អាក្រក់​អីពេកដែរ​!»ភីណា​បន្ថែម​ដោយ​ស្រងូត​។

ជំនិត​មិនអាចទប់ចិត្តបាន​ក៏​និយាយ​ឡើង​៖

«រឿងនេះហើយ​ដែល​បង​បារម្ភ!​សារធាតុ​គីមីគ្មានអីល្អទេ​! មករា​ធ្វើល្អផង​អាក្រក់​ផង​គឺ​គេ​គ្រប់គ្រង​ខ្លួនឯង​លែងបានទៀត​ហើលយ !ការស្រាវជ្រាវប្រភេទនេះ​​គឺមាន​ហានីភ័យខ្ពស់!កូនស្រី​យើង​គួរតែ​មានការ​ហាមប្រាម​តឹងរឹង​បន្តិច!»

«នីននីន​ដឹងហើយ​នាង​ថា​ទាល់​តឺនាង​១៨ឆ្នាំ​ទើបនាង​ធ្វើការនេះ​!»ភីណាការពារ​។

«ចាំ​ដល់ពេល​នឹងសិន​ទៅចាំ​គិតទៀត!»ជំនិត​និយាយ​ធ្វើហី ។

នៅខាងក្រៅ​កញ្ចាក់កុមារទំាងទ្វេរ​សសរៀ​ទៅក្បែរសួន​ហើយ​ជជែកគ្នា​រីករាយ​ស្និទ្ធស្នាល​។

ឃើញ​សកម្មភាព​ពួកគេ​ហើយ​និស្ស័យ​​និយាយ​ទំាង​ញញឹម​៖

«ចុះ​បើ​ខ្ញុំ​ចង់​ដណ្តឹង​កូនស្រីអ្នក​ទំាង​ពីរទុក?»

ភីណា​ស្រងូត​ ​នាង​ប្រហែល​នឹកដល់​មករា​រឺនឹកដល់ ការភ្ជាប់ពាក្យ​របស់នាង​និង​វិទូកាលពីជាង១០ឆ្នំា​មុន​។​

យល់ចិត្ត​ភរិយា​ជំនិត​និយាយតិចៗ៖

«ឈប់​បង្កើត​ចំណង​អស់​ហ្នឹង​ទៅ! អ្វីៗ​ទុកអោយ​សាមីខ្លួន​សម្រេច​ដោយខ្លួនពួកគេ​ល្អជាង!»

វិទូងក់ក្បាល ហើយ​ក្រសោប​ភរិយា​ក្នុងរង្វង់​ដៃ…..

តើ​មិត្ត​អ្នកអាន​ចង់​អោយ​មនុស្ស​ជំនាន់​ក្រោយ​នៃ​គ្រួសារ​ទំាងពីរ​ក្លាយជា​តួអង្គ​សំខាន់នៃ​ប្រលោម​លោក​ឆ្នាំ​២០៣៥ របស់​សុភាប្រុស​ដែរ​រឺទេ?

តោះ បោះឆ្នោត ចង់រឺ​មិនចង់?

សម្រាប់​អ្នក​ដែល​មាន​បំណង​ចង់​ចូលរួម​វែករក​ការពិត​ក្នុង​សំណុំ​រឿង​ថ្មី​ទាក់ទង និង​មនុស្សជំនាន់​ក្រោយ​នៃ​គ្រួសារ​ទំាងពីរនេះ​ សន្យា​ជួប​គ្នាក្នុង​រឿង​ក្តី​ថ្មី «គម្រោងការណ៍សម្ងាត់​ ២០៣៥»។

​​​​នាយ​ប៉ូលិស​និយាយ​បន្ត៖

«ប៉ូលិស​រក​ឃើញ​អ្នក​ដែល​ទៅ​ជួល​កូន​ផ្ទះ​នៅ​ស្ទឹងហាវ ហើយ​ក៏​រក​ឃើញ​អ្នក​ទីបី​ដែល​បាន​កើត​រោគ​ផ្ដាសាយ​ប្អូន​ឯង​និង​បងប្រុស​ប្អូន​ឯង​ដែរ!»

គេ​ងាក​មក​សម្លឹង​នាយ​ ក៏ បង្ហើយ៖

«គេ​នោះ​បាន​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​ឈ្មោះ​ណិច​នៅ​យប់​ដែល​ពីរ នាក់​បងប្អូន​ឯង​បាន​ទៅ​ដល់ ហើយ​អ្នក​ទាំង​បី​អាឡេកស៊ី​និង​លំអង​ស្មៅ ម្យ៉ាង​ដូចគ្នា ធ្វើ អោយ​ហៀរ​សម្បោរ​និង​កណ្ដាស់!នៅ​លើ​ខ្លួន​ម្នាក់​នោះ មាន​បន្សល់​ក្លិន​បារី​អេឡិចត្រូនិក​ដូច​គ្នា​និង​ក្លិន​ដែល​បន្សល់​ទុក​ក្នុង​បន្ទប់​ឈ្មោះ​ណិច​ពេល​ប៉ូលិស​រក​ឃើញ​សាកសព​របស់​គេ!»

សិក្ខា​មិន​អាច​ទប់ស្កាត់​ភាព​ត្រេកអរ​បាន​ឡើយ គេ​មាន​រំញោច​ភ្លាម​៖

«អញ្ចឹង​ចាំ​អី​ទៀត?​វា​នោះ​ជា​ឃាតក​ហើយ ម៉េច​ប៉ូលិស​មិនចាប់វា​ហើយ​ដោះលែងបងខ្ញុំចេញ​មកវិញ​មក!?»

វិទូ​ឃើញអកប្បកិរិយា​គេក៏សើច គេកាន់តែមិនសប្បាយចិត្ត​និយាយមករ៉ាវ៖

«តាមពិត​ប៉ូលិស​ដឹងហើយថាបង​ខ្ញុំគ្មានកំហុស​ប៉ុន្ទេ​នពនយារពេលមិនលែអគាត់!»

«ភស្តុតាងដែល​គេទម្លាក់លើបងរបស់ឯង វាធ្ង់នល្មមងោយមេថាេះីជំនិតចាញ់ក្ទីនៅតុលាការ​តែ​យើងវិញ​ភស្តុតតាងសម្របា់​ចោតប្តឹងម្នកា់នោះ​មិនទាន់អា​ធ្ងន់ល្មឃាត់ខ្លួនគេផង​!»

«ក្រែងបងឯង ថា​បារីនោះ​និង​អាការៈផ្តាសាយរបស់វានោះ!?»

«របស់ពីនេះ មិនអាច​ងោយវាចាញ់ក្ទីនៅតុលាករទេ ដូ្ចនេះ​ហើយ​ឯងត្រូវជួយបង​ស្វែងរកកាឬបិតនៅពីក្រោយង្វីៗទំាងៃស់នេះ!»

«បងឯងចង់ប្រើខ្ញុំអោយធ្វើអីទៀតហើយ?!»

«ប្អូនឯងមាន​ទំនាក់ទំនង​ជាមួយគ្រួសារនេះជាងគេ !មេធាេះីំនិតនៅជាប់កន្លេងព៉ូលិស​ឯភីណាំស្ាមរតីទន់ខ្សោយ​ដូច្នេះ​ប្ងូនជា​ជំនួយការដ៏សំខាន់សម្របា់បងនៅភ្នពំែញនេះ!»

គេនៅស្ងៀមធ្វើមុខក្រញូវ​វិតូដឹងថា​អារម្មន៧គេ​នៅនឹង​បងប្រសុគេ​នាយបន្ថែ៖

«ឯងមិនឃឿបង​មិនទុកចិត្តប៉ូលិស​ងត់ទអីទេៗតែ មេធាវី​ចំនិត​ជិតផុត​អវសាន្តវាទហើយ!ប៉ូលសិត្រូវតេបញ្ចូនគាត់ឡើងតុលាករនៅថ្អសស្អែក!»

សិក្ខា​ជ្រួលច្របល់ គេ​ងាក​មក​សម្លឹង​វិទូ​ត្លែ​រ​រហូត​ដល់​នាយ​ប៉ូលិស​ញាក់ស្មា​តប​ទើប​គេ​និយាយ៖

«បង​ឯង​ចង់​អោយ​ខ្ញុំ​ធ្វើ អី?!»

វិទូ​ចុច​ទូរស័ព្ទ​ទាំង​ដែល​កំពុង​សាក ថ្ម​​ហើយ​ហុច​ទៅ​អោយ​គេ​នោះ​។

« ម្នាក់ នេះ!»

សិក្ខា​ពោល​ដោយ​ភ្ញាក់ផ្អើល ៖

«បង​រ៉ា​អ្នក​បើកឡាន?!»

«ខ្ញុំ​ចង់​ដឹង​រឿង​ទាំងអស់​ទាក់ទង​នឹងគេ​ម្នាក់​នេះ​! ប្រវត្តិ គ្រួសារ ​ប្រវត្តិ សិក្សា គេ​ធ្លាប់​​ដែល​ទៅ​ផ្ទះ​ភីណា​នៅ​សង្កាត់​លេខ​មួយ​ដែរ? ហើយ…!»

«គេ​ជា​ខ្សែ​របស់​ពូ​សួស!»

សិក្ខា​និយាយកាត់។​វិទូ​ងក់ក្បាល​ពោល​បន្ថែម៖

«ដូច្នេះ​ហើយ ខ្ញុំ​ចង់​ដឹង​ថា គេ​នេះ​​ត្រូវជា​អ្វី​នឹង​ពូ សួស!»

«ហៅ​គាត់​សួរ​ទៅ មាន​អី​ពិបាក!»

«ខ្ញុំ​ត្រូវការ​ដឹងរឿង​ទាំងអស់​នេះ​ដោយ​មិន​អោយ​គាត់​ដឹង​ខ្លួន!»

សិក្ខា​សញ្ជឹង​គិត….លែងនិយាយ​ស្តី​ហើយ​ងាក​សម្លឹង​ទិដ្ឋភាព​អម​សង​ខាង​ផ្លូវ​ដើម្បី​បន្លប់​បរិយាកាស​តែ​វិទូ​ដឹង​ថា អ្វីៗ​កំពុង​ដំណើរ​ការ​រលូន​។គេ​លើកដៃ​មើល​ម៉ោង….​រាជធានី​ភ្នំពេញ​ជះ​ពន្លឺ ភ្លឺ ចិញ្ចាច មក ពី​ចម្ងាយ….

វិទូ​មិន​អាច​រក​ការពិត​មុន​អវសានវាទ​៤៨ម៉ោង​?

…នាយ​ប៉ូលិស​និង​យុវជន​ក្មេង​មក​ដល់​ការិយាល័យ​ព្រហ្មទណ្ឌ​​ក្រុង​នៅ​ម៉ោង​ជាង​៨យប់។ ភ័ណ​អតីត​មិត្ត​រួម​ការងារ​របស់​វិទូ​កាលពីជាង៤ឆ្នាំ​មុន​នោះ បាន​បង្ហាញខ្លួន​ជា​ស្រេច​ទទួល គេ​។

«ខ្ញុំ​ដឹង​ហើយ​ថា​ម៉េច​បានជា​ឯង​​មិន​ព្រម​ទៅផ្ទះ​នៅ​សង្កាត់​លេខ​មួយ​មុន​!»

ភ័ណ​សួរ​ព្រោះ​មុន​ពេល​មក​កាន់​ទីនេះ​វិទូ​បាន​ទាក់ទង​មក​គេ​អោយ​ជួយ​ការងារ​មួយ​ចំនួន​។

ដើរ​បណ្ដើរ​​ប៉ូលិស​វិទូ​ងក់ក្បាល​ជា​មួយ​ជំហាន​ដែល​បោះ​ទៅមុខ​យ៉ាង​ញាប់​រហូត​សិក្ខា​ដើរ​មិន​ទាន់​ទេ​គេ​ត្រូវ​រត់​តាម។

នាយ​ប៉ូលិស​និយាយ​យ៉ាង​រហ័ស​៖

«ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​មាន​រឿង​ខ្លះ​ត្រូវ​សួរ​មីងម៉ាប់​បន្ថែម​ពី​លើ​អ្វី​ដែល​ភ័ណ​​ឯង​រក​ឃើញ​!»​

គេ​នាំ​វិទូ​ចូល​មក​ដល់​ការិយាល័យ​មួយ ដែល​មាន​ស្ត្រី​ម្នាក់​​នៅ​រង់ចាំ​ជាស្រេច។

….ស្ត្រី​បម្រើ​​ឈ្មោះ​ម៉ាប់​​ដែល​វិទូ​គិត​ថា​នឹង​មាន​រូបរាង​អាក្រក់​ដោយសារ​ការ​រង របួស​នៃ​សារធាតុ​3Mគឺ​ផ្ទុយ​គ្នា​ស្រលះ​គាត់​ហាក់​មាន​សុខភាព​ល្អ​ហើយ សេស​សល់​តែ​ស្នាម​របួស​តិចតួច។

គាត់​ញញឹម​ពេល​ឃើញ​នាយ​ ឯ​នាយ​ក៏​លំអោន​កាយ​គោរព​គាត់​តាម​ទម្លាប់។

«ច្រើន​ឆ្នំា​ហើយ​ខ្ញុំ​រវល់​ពេក មិនដែល​បាន​ទៅ​លេង​មីង!»

«អូក្មួយ​ប៉ូលិស​នៅ​តែ​ឡូយ​នៅតែ​សង្ហា!»

«សុខភាព​មីង​មើល​ទៅ​ដូច​ជា​ល្អ…..!!»

ស្រាប់តែ​ភណ័​និយាយ​កាត់៖

«ឯង​ស្មាន​មិន​ដល់​ទេ​វិទូ លោក​កុសល​មុន​ពេល​ស្លាប់​បាន​រក​ឃើញ​ថ្នាំ​ម្យ៉ាង​​ហើយ​គាត់​បាន​អោយ​វា​ទៅ​មីង​ម៉ាប់​ព្យាបាល​ជំងឺ ។​ហើយ​របួស​គាត់​បាន​ជា​មួយភាគធំ​!គាត់​មិន​បាន​ពិការ​នៅ​លើ​រទេះ​ទេ!»

វិទូ​ងក់ក្បាល​ផ្ងក់ៗ​ៗទំាង​​សម្លឹង​ផ្ដោត​ទៅ​លើ​ស្ត្រី​នោះ។ នាយ​ប៉ូលិស​និយាយ​ដោយ​រំភើប៖

«បង​កុសល​ពិត​ជា​កំពូល​អ្នក​គីមី​មែន​ហើយ!»

គេ​ងើប​មុខ​សម្លឹង​សិក្ខា។​យុវជន​ក្មេង​​គឺ​កំពុង​សម្លឹង​ផ្ដោត​ទៅ​លើ​មីង​ម៉ាប់​ដោយ​ទឹកមុខ​តក់ស្លុត​។យុវជន​ក្មេង​ទំនង​ជា​ធ្លាប់​លឺ​ពី​សោកនាដកម្ម​លើ​ស្ត្រី​ម្នាក់​នេះ​​ក្នុង​សំណុំ​រឿង​ម៉ោង១២អាធ្រាត​នៅ​សង្កាត់​លេខ​មួយ​ដែល​ធ្វើ​អោយ​អ្នក​ផ្ទះ​ភីណា​ត្រូវ​បែកខ្ញែក​គ្នា​រហូត​ដល់​បងប្រុស​នាង​ត្រូវ​ស្លាប់​ក្នុង​ពន្ធនាគារ ​តែ​គេ​ប្រហែល​ជា​ទើប​បាន​ជួប​មីង​ម៉ាប់​ជា​លើកដំបូង។

វិទូ​ចង្អុល​អោយ​គេ​អង្គុយ​លើ​កៅអី​គេ​ក៏​ធ្វើតាម​ដោយ​មិន មាត់​មិន ក​។

«មីង! ភ័ណ​​​រក​ឃើញ​ឯកសារ​ចាស់ៗ​ខ្លះ របស់​គ្រួសារ​ភីណា !​ពេលនេះ​ប៉ូលិស​ត្រូវការ​ធ្វើការ​មួយ​ចំនួន​ដើម្បី​ជួយ​មេធាវី​ជំនិត​ដែល​កំពុង​មាន​រឿង​! បាន​ជា​យប់​នេះ ខ្ញុំ​សុខ​ចិត្ត​រំខាន​មីង​បន្ទាន់​យ៉ាងហ្នឹង! មីង​អត់​ទោស​ផង!»

«កុំ​ព្រួយ​លោក​ក្មួយ​ប៉ូលិស!តែ…..និយាយ​តាមត្រង់ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​បម្រើ​ទាំងអស់​ មីង​នៅ​ក្មេង​ជាង​គេ រឿង​ចាស់ៗ​មីង​ដឹង​ខ្លះ​មិន​ដឹង​ខ្លះ ចាញ់​អ្នក​អួន​ទេ!»

វិទូ​ងើប​មុខ​សម្លឹងមុខ​ភ័ណ គេ​នោះ​ប្រញាប់​​លូក​មាត់​ភ្លាម៖

«តែ​មីង​ថា​គាត់​នៅ​រហូត​ដល់​ស្ទឹងត្រែង​ហើយ ពេលនេះ​​ឈឺ​ច្រើន​វង្វេង​ខ្លះ​ៗ​ផង?»

មីង​ម៉ាប់​ងក់ក្បាល​យល់ស្រប​៖

«ត្រូវហើយ !ប៉ុន្មាន​ខែមុន ខ្ញុំ​ជួប​កូនស្រី​អ្នក​អួន​នាង​ប្រាប់​ថា​អញ្ចឹង!»

វិទូ​អោន​ទៅ​ក្បែរ​ស្ត្រី​នោះ​ហើយ​ប្រើ​ក្រសែ​ភ្នែក​ស្រទន់​ម៉ត់ចត់​​ជាមួយ​ពាក្យ​ពន្យល់​ខ្លីៗ៖

«មីង​!មាន​តែ​មីង​ក៏​គ្រប់គ្រាន់​ហើយ ហោច​ណាស់​មីង​អាច​ដឹង​រឿង​ជា​ច្រើន​ដែល​ពួក​យើង​ក្មេង​សារ​ក្រោយ​ដឹង​មិន​អស់!»

មីង​ម៉ាប់​ងក់ក្បាល​ផ្ងក់ៗ​សម្លឹង​ពន្លឺ ភ្នែក​សុចរិត​និង​គួរ​អោយ​ទុកចិត្ត​របស់​នាយ​ គាត់​វាចា​ស្អកៗ៖

«ក្មួយ​ប៉ូលិស​និយាយ​មក អ្វី​ដែល​មីង​ដឹង​មីង​នឹង​ប្រាប់​!»

ភ័ណ​ហុច​រូបថត​មួយ​សន្លឹក​មកភ្លាម។

«ប៉ូលិស​រក​ឃើញ​រូបថត​ចាស់​មួយ​សន្លឹក​នេះ!មីង​មើល​បន្តិច​មើល៍!»

រូប​នោះ​ចាស់​ពេក​​ក្លាយ​ជា​ពណ៌​ពងមាន់ តែ​សិក្ខា​អាច​ចំណាំ​បុរស​ម្នាក់​ក្នុង​រូប​នោះ​ថា​ជា​ពូ​សួស​អ្នកបម្រើ​ដែល​នៅតែ​ថែរក្សា​ផ្ទះ​ចាស់​របស់​ភីណា​ដល់​សព្វថ្ងៃ។​

«ពូសួស!ក្មេង​ម៉េះ??!»គេ​ភ្លាត់​មាត់​និយាយ​តាម​ការ​គិត​ឃើញ។

មីង​ម៉ាប់​ងក់ក្បាល៖

«ត្រូវហើយ!គឺ​បង​សួស!»

​​សំនួរ​វិទូ​លាន់​មកស្រាលៗ​តែ​ច្បាស់ៗ៖

«ចុះ​ក្មេង​ប្រុស​នេះ​ជា​អ្នកណា?!»

សិក្ខា​រេ ភ្នែក​សម្លឹង​កុមារ​តូច​ក្នុង​រូបថត ដែល​ឈរ​កាន់​ដៃ​ពូ សួស​រួច​ងើប​មុខ​រង់ចាំ​ចម្លើយ​ពី​មីង​ម៉ាប់។

ទឹកមុខ​គាត់​ដូច​រក​នឹក​មិន​ឃើញ ទេ ប៉ុន្តែ​មិនដឹង​យ៉ាងម៉េច គាត់​លាន់​មាត់៖

«ចាំ​អត់​បាន ​តែ​ប្រហែល​ជា​កូន​គាត់​ដែល​ថា​​ឈ្មោះ​ទិត្យ!»

«ក្មេង​នោះ​កើត​ខែ​មករា?!»វិទូ​សួរ​ស្រាលៗ​ក្រោម​ភាព ងឿង​ឆ្ងល់​របស់ ​ភណ័​និង​សិក្ខា។

តែ​មីងម៉ាប់​ងីងើ​ទំនង​មិន​យល់​សម្តី​នាយ​ប៉ូលិស​និង​សំនួរ​របស់​គេ​ទេ។គាត់​និយាយ​តប៖

«មិន​ដឹង !មីង​មិន​ដឹង​ដែរ​មីង​មក​ធ្វើការ​ផ្ទះ​លោក​កុសល​គឺ​ក្រោយ​ពេល​គាត់​បាន​អ្នក​ស្រី​កុលាប​ទៅ​ហើយ អ្នក​អួន​ទើប​នៅ​តាំង​ពី​លោក​កុសល​នៅ​ក្មេងៗ​ហើយ​បង​សួសក៏ដូចគ្នា!»

តែ​ភណ័​យល់​ពី​អ្វីដែល​វិទូ​កំពុង​គិត។

​គេ​យល់​ថា​បើ​បុរស​អ្នក​ថែសួននេះ​យក​ឈ្មោះថ្ងៃ​អាទិត្យ​មក​ដាក់​អោយ​កូន​ប្រុស​គាត់ កូន​នេះ​ពេល​ធំឡើង​គេ​គួរ​តែ​អាច​បន្លំ​ឈ្មោះ​ថ្មី​តែ​នៅ​ប្រើ​លំនាំ​ចាស់​គឺ​យក​ខែ​កំណើត​មក​ប្រើ​វិញ?

ចិត្តវិទូ​គឺ​យល់​ថា​មករា​តៃកុង​ឡាន​របស់​ភីណា ដែល​ពូសួស​នាំ​មក ​មិនមែនញាតិ​​គាត់​មួយមុខ​ទេ​តែ​គឺ​កូនប្រុស​បង្កើត​របស់​គាត់​ដែល​រក​ឃើញ​ក្នុង​រូប​ថត​នេះ​។

«គាត់​មាន​ភរិយា​ទេ​មីង?!»

ភណ័​សួរ តែ​មីងម៉ាប់​គ្រី​ក្បាល៖

«លឺ​ថា​ស្លាប់​ពេល​កូនប្រុស​កើត​មក​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ ខ្ញុំ​ដឹង​ដោយ​សារ​អ្នក អួន​តែងតែ​លេង​បង្អាប់​អោយ បង​សួស​យកប្រពន្ធ​មួយ​ទៀត​ទៅ!»»

វិទូ​និយាយ​បន្ថែម​ភ្លែត ៖

«តែ!កាល​ខ្ញុំ​នៅ​ចេញ​ចូល​ផ្ទះ​នេះ ខ្ញុំ​មិនដែល​ឃើញ​កូនប្រុស​ពូ​សួស​ទេ​!គេ​ប្រហែល​ជាធំ​ហើយ​មើល​ទៅ!»

ភណ័​បង្ហើយ៖

«ត្រូវហើយ​រូប​នេះ​មាន​កាល​បរិច្ឆេទ​នៅឆ្នាំ១៩៩០ មក​ដល់​ឥឡូវ​ក្មេង​នោះ​អាយុ​២៥ឆ្នាំហើយ​!»

«ចុះ​គេ​ទៅ​ណា​មីង​ដែល​ធ្លាប់​លឺ​ពូ​សួស​និយាយ​ទេ?!»

មីងម៉ាប់​ឈ្ងោក​មុខ​ឈ្លី​ថ្ងាស​គិត​ក្រោម​ការ​ទន្ទឹង​រង់ចាំ​របស់​អ្នក​ទាំង​បី​។

ភ្លាម​នោះ​គាត់​ងើប​មុខ​ឆ្លើយ៖

«អូៗ​មាន​រឿង​ចម្លែក​មួយ!!»

«មីង​និយាយ​ទៅ!»

មីង​ម៉ាប់​មើល​មុខ​វិទូ​រួច​ទើប​ឆ្លើយ៖

«មាន​ម្តង​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​និយាយ​លេង​ជា​មួយ​អ្នក​អួន គាត់​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា​ក្មេង​ប្រុស​នោះ​ធ្លាប់​នៅផ្ទះ​នេះ​មួយ​រយៈ រហូត​ដល់​គេ​អាយុ​ជិត​១០ឆ្នាំ!ខ្ញុំ​ចាំ​បាន​ថា​ ខ្ញុំ​ដឹង​រឿង​អស់​ទំាង​នេះ​ពេល​ដែល​រើ​ផ្ទះ​ចាស់​មក​នៅ​សង្កាត់​លេខមួយ!ពេលនោះ​ខ្ញុំ​ឃើញ​មាន​កេស​ខោអាវ​និង​គ្រឿង​លេង​ខ្លះ​ៗ ភាគច្រើន​ជា​គ្រឿងជ័រ​ជា​សម្ភារៈ​ពេទ្យ!ខ្ញុំ​ក៏​សួរ​បង​អួន​ថា​ ផ្ទះ​នេះ​មាន​ក្មេង​ប្រុស​ពីណា​មក​បើ​មាន​តែ​អ្នក​នាង​ភីណា?អ្នក​អួន​ថា ជា​សម្ភារៈ​របស់​បង​សួស គាត់​មាន​កូនប្រុស​កំព្រា​ម្ដាយ​ម្នាក់ ហើយ​លោក​កុសល​ស្រលាញ់​យក​មក​ចិញ្ចឹម​តែង​បង្រៀន​អោយ​លាយ​ថ្នាំ​ជាមួយ​គ្នា​ក្នុង​បន្ទប់​គាត់!»

វិទូ​ងើប​មុខ​សម្លឹង​ភណ័​ចំណែក សិក្ខា​ដកដង្ហើម​ដង្ហក់​ព្រោះ​ភិតភ័យ …..អ្នក​ទាំងពីរ​កាន់តែ​យល់​សាច់​រឿង​បណ្តើរ​ៗ…ក្រោម​សូរ​សំនួរ​ថ្មី​បង្ហើរ​ចេញ​ពី​មាត់​វិទូ៖

«ចុះ​ក្រោយ​​មក​គេ​នោះ​បាត់​ទៅ​ណា?!»

ក្មេង​នោះ​ជា​មករា ហើយ​មករា​​ពិត​​ជា​មេក្លោង​?

ម៉ោង​៦ព្រឹក​ហើយ……នាយ​ផ្នែក​ស៊ើប​នៅ​អង្គុយ​សម្លឹង​របាយការណ៍​ដែល​វិទូ​ផ្ញើ រ​មក​អោយ​ពី​ភ្នំពេញ…..គាត់​អាន​ដល់​ប្រវត្តិ​របស់​ក្មេង​ប្រុស​ឈ្មោះ​ទិត្យ​គាត់​ចាប់ផ្ដើម​បើក​ភ្នែក​ធំ​ៗ…..ពែង​កាហ្វេ​ក្ដៅ​ហ៊ុយ​ៗ​​ដែល​ប្រុង​ថា លើក​មក​ជឹប​នោះ អាក់​ទៅ​វិញ នៅ​ពេល ដែល​រូបថត​មួយ​ពង្រីក​យ៉ាង​ធំ​ក្នុង​កុំព្យូទ័រ បាន​បង្ហាញ​ឡើង។​ថ្វីត្បិត​តែ​វា​ជា​រូបគំនូរ​មិនមែន​ជា​រូបពិត​តែ​លោក​សារឿន​ស្គាល់​ភិនភាគ​មនុស្ស នេះ​ច្បាស់​ព្រោះ​គាត់​ទើបតែ​បាន​សួរ​ចម្លើយ​គេ​រួច​កាល​ពី​ម្សិលមិញ​។

ស្នូរ​ទូរស័ព្ទ​រោទ៍​មក​ពញ្ញាក់​គាត់​អោយ​ក្រឡក​កាហ្វេ​ដោយ​អន្លើ​ទៅ​លើ​តុ​​ព្រោះ​អារម្មណ៍​គាត់​មិនទាន់​មូល​មក​វិញ​៕

គាត់​ស្គាល់​លេខ​ក៏​លើក​មក​ទទួល…….នាយ​ប៉ូលិស​និយាយ​មួយៗ​តាម​ទូរស័ព្ទ៖

«ពូ!រូប​នេះ​គឺ​ផ្នែក​បច្ចេកវិទ្យា​គេ ​បំប្លែង​ចេញពី​រូប​ក្មេង​តូច​ដែល​ពួ​សួស​ដឹកដៃ! ៧៥%គឺ​ដូចគ្នា​និង​មករា​សូហ្វ័រ​របស់​ភីណា!»

«ខ្ញុំ​ឃើញ​ហើយ​ ខ្ញុំ​គិត​អញ្ចឹង​ដែរ!»

«កាលពី​១៦ឆ្នាំមុន ក្មេង​នេះ​ជា​មាន​ឈ្មោះ​ហៅ​ក្រៅ​ថា​ទិត្យ​!​គ្មាន​អ្នកណា​ចាំ​ឈ្មោះ​ក្នុង​សំបុត្រ​កំណើត​របស់​គេ​ទេ​!គេ​ជា​មិត្ត តែ​ម្នាក់​គត់​របស់​ភីណា​ព្រោះ​​បង​កុសល អោយ​ពួកគេ​ស្នាក់​នៅ​ទាំង​ពីរ​នាក់​ឳពុក​កូន​ដោយសារ​ឃើញ​ក្មេង​នេះ​កំព្រា​ម្ដាយ​​!នៅ​ពេល​គេ​គ្រប់អាយុ១០ឆ្នាំ ក្មេង នេះ​មាន​ជំនក់​ចិត្ត​ជា​ខ្លាំង​និង​ការ​ផ្សំថ្នាំ​ហើយ​ដើរ​តាម​បង​កុសល​គ្រប់​ជំហ៊ាន​! ​នៅ​យប់​មួយ ក្មេង​នេះ​បាន​លប​លួច​ចូល​ទៅ​បន្ទប់​ពិសោធន៍​របស់​បង​កុសល​​ហើយ​ត្រូវ​គាត់ទាន់!ទីបំផុត​វា​ត្រូវ​បាន​បណ្ដេញ​ចេញ​!»

«ចុះ​ឳពុក​វា?»

​«ពូ សួស​ខឹង​ទៅ​បាត់​មួយ​រយៈ​ ក្រោយមក​បាន​ពីរឆ្នាំ គាត់​ក៏​មក​សុំ​នៅ​វិញ!តែ​មិនបាន​នាំ​កូន​គាត់​មក​ទេ!»

«ហើយ​ក្មេង​នោះ​បាត់​ទៅ ណា?!»

«អត់មាន​អ្នក​ដឹង​ទេ!!តែ​រឿង​សំខាន់​មួយ​ដែល​មាន​គេ​ដឹង​…»

«អ្វី​ទៅ?!»

«នៅ​ពន្ធនាគារ​ដែល​លោក​បង​ជាប់​នៅ ទីនោះ ភណ័​បាន​និយាយ​ជាមួយ​ឆ្មាំ ម្នាក់!គេ​ជា​សាក្សី​អាច​បញ្ជាក់​ថា កាល​បង​កុសល​នៅ​រស់ ធ្លាប់​ឃើញ​ពូ​សួស​ចេញចូល​នាំ​យក​ម្ហូប​អាហារ​ទៅ មាន​ពេល​មួយ​ពូ​សួស នាំ​មនុស្ស​ដែល​មាន​ភិនភាគ​ដូចដែល​កុំព្យូទ័រ​បំប្លែង​នេះ ​ចូល​គុក​សួរ​សុខទុក្ខ​បង​កុសល!»

មេ​ក្រុម​ផ្នែក​ស៊ើប​គ្រវី​ក្បាល​ហួសចិត្ត​ គាត់​រអ៊ូ​តិចៗ៖

«ចប់ហើយ!»

វិទូ​និយាយ​មក​បន្ត៖

«នៅ​មិន​ទាន់​ចប់​ទេ! សូហ្វ័រ​ឡាន​ភីណា​តាមពិត​រស់​នៅ​តែ​ម្នាក់ឯង​នៅ​ផ្ទះ​ជួល​មួយ​ល្វែង​​ជីវភាព​គេ​មិន​សម​ថា​លំបាកទេ​ ព្រោះ​គេ​មាន​ជំនាញ​បណ្ដាញ​កុំព្យូទ័រ​ជ្រៅជ្រះ​!គេ​រៀន​បាន​ត្រឹម​ឆ្នាំ​ទីពីរ​​​ផ្នែក​គ្រប់គ្រង​ទិន្នន័យ និង​ព័ត៌មាន​វិទ្យា​ក៏​បាន​បោះបង់​ចោល​ការ​សិក្សា​ហើយ​រ គេ​មាន​ប្រវត្តិ​ដើរ​តាម​បរទេស​ម្នាក់​ដែល​ពូកែ​ខាង​រៀបចំ​បណ្ដាញ​សុវត្ថិភាព​និង​​ទិន្នន័យ​​អោយ​ធនាគារ​មួយ​ចំនួន​​ក្នុង​ប្រទេស​ ក្រោយ​មក​គេ​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ស្នង​ការងារ​ប្រភេទ​នេះ​។ដូច្នេះ​​ការងារ​បើកឡាន​របស់​គេ​ប្រាកដ​ជា​មិនមែន​ដើម្បី​ក្រពះ​ឡើយ!​មាន​សាក្សី​ឃើញ​ពូ​សួស​ឧស្សាហ៍​ចេញចូល​មក​ស្នាក់​នៅ​ជាមួយ​គេ​ស្ងាត់ៗ​តែ​ពីរនាក់។៦ខែមុន​គេ​បាន​ជួប​ជាមួយ​អតីត​​កម្មករ​ត្រឡប់​មក​ពី​ប្រទេស​ថៃ​ឈ្មោះ​ណិច​នៅ​ឯ​ច្រក​ប៉ោយប៉ែត ហើយ​បាន​និយាយ​ត្រូវរ៉ូវ​រាប់​គ្នា​ជា​បងប្អូន​ធម៌! ១ខែមុននេះ​ពូ​សួស​បាន​នាំ​គេ​មក​បម្រើ​ការ​ជា​សូហ្វ័រ​ព្រោះ​ភីណា​និង​ស្វាមី​មាន​គម្រោង​ត្រឡប់​មក​លេង​ស្រុក​កំណើត! ជាង​មួយ​ខែមុន​គេ​បាន​បញ្ជូន​កំព្យទ័រ​រ​មួយ​គ្រឿង​ទៅ អោយ​ឈ្មោះ​ណិច​ដើម្បី​បើក​មុខ​របរ​រកស៊ី​បញ្ចូល​បទ​ភ្លេង​ ហើយ​បាន​វេរ​លុយ​មួយ​ចំនួន​ទៅ អោយ​ជាបន្តបន្ទាប់​ដែរ​​!»

វិទូ​បង្អង់​លោក​សារឿន​និយាយ​បន្តវិញ៖

«ខ្ញុំ​យល់​អស់​ហើយ!​ក្នុង​កុំព្យូទ័រ​​ដែល​អ្នក​ស្លាប់​ស្មានថា​គេ​ជួយ​ខ្លួន​នោះ​​មាន​បង្កប់​នូវ​ឯកសារ​ជា​ច្រើន​ទាក់ទង​និង​សំណុំ​រឿង​ស្ទូឌីយោ​លេខ​៧និង​រូបថត​ជាច្រើន​ទៀត​របស់​លោក​និង​ប្តី​ប្រពន្ធ​មេធាវី​ជំនិត​ថែម​ទំាង​មេធាវី​ស្រី​សូត្រ​និស្ស័យ!នៅ​ពេល​ប៉ូលិស​រក​ឃើញ​សព​របស់​គេ​យើង​ក៏​បាន​ឃើញ​ឯកសារ​រ​ទំាងអស់​នេះ​ហើយ​យល់ថា​គេ​នោះ ជម្រិត​មេធាវី​ជំ​និត​យក​ប្រាក់​ចុងក្រោយ​ត្រូវ​បាន​មេ​ខ្មែរ​អាមេរិក​ទ័ល ច្រក​ក៏​​សម្លាប់ចោល​បំបិទមាត់?»

«ពូ​ក៏​ដឹង​ថា​យើង​ត្រូវ​ធ្វើអ្វី​បន្ត​ទៀ​ត?៕»

«ខ្ញុំ​នឹង​សុំ​ដិកា​ឃុំ​ខ្លួន ម្នាក់​នោះ​ភ្លាម​!»

«បាទ!ហើយ​ស្រីៗ​ពីរ នាក់​នោះ!»

«ពួក​នាង​មាន​សុវត្ថិភាព​ទេទាន!»

«ល្អ​ណាស់ !ខ្ញុំ​ចប់​ការងារ​មួយ​ទៀត​នឹង​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ​ភ្លាម!»

«ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ លោក​ឧត្ដមសេនីយ៍​នឹង​ទៅ​រក​ឳពុក​ម្នាក់​នោះ អោយ​មក​សារភាព!»

«បាទ!ជើង​ចាស់​នៅតែ​ជើងចាស់!អរគុណ​ណាស់​ពូ!ប្រយ័ត្ន​ខាង​ណោះ!ម្នាក់​នោះ កុំ​អោយ​ដឹងខ្លួន​មុន​!កុំ​អោយ​ខូច​ការ!»

លោក​សារឿន​បញ្ចប់​ការ​សន្ទនា​ហើយ​ក្រឡេក​ ទៅ​សម្លឹង​រូប​ក្នុង​អេក្រង់​សារ​ជា​ថ្មី ។គាត់​ប្រញាប់​ស្ទុះ​ងើប​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ​បន្ទប់។

មក​ដល់​ក្បែរ​បន្ទប់​ដែល​នារី​ទាំង​ពីរ​ស្នាក់​នៅ​ គាត់ឃើញ កូន​ប៉ូលិស​ម្នាក់​នៅ​ឈរ​រ៉ែរ៉​ក្បែរ​នោះ​ធ្វើ​អោយ​គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ចម្លែក​។ នាយ​ផ្នែកស៊ើប​​សម្លឹង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​តាម​ចម្រឹង​បង្អួច​ដែល​មិន​បាន​បិទ​ជិត។

គាត់​ឃើញ​នារី​អភិជន ភីណា​នៅ​ក្រពាត់ដៃ​ផ្តេក​ក្បាល​ពាក់​កណ្តាល​អង្គុយ​ពាក់កណ្ដាល​​គេង​នៅ​លើ​សាឡុង​។ ទឹកមុខ​នាង​គឺ​ប្រហែល​ទើប​តែ​លង់លក់​ពេល​ជិត​ភ្លឺ​នេះ​ទេ ដូច្នេះ​ គាត់​បន្ថយ​សំឡេង​សួរ​ទៅ​កូន​ប៉ូលិស​​ដែល​ឈរ​យាម​នៅ​មុខ​បន្ទប់។

«ឯង​មក​នៅ​ក្បែរ​នេះ​ធ្វើ អី ?ឯណា​មេធាវី?!»

«មេធាវី​សូត្រ​និស្ស័យ​សុំ​ទៅ​ជួប​មេធាវី​ជំនិត​ទាន!គាត់​អោយ​ខ្ញុំ​មក​ឈរ​យាម​អ្នកនាង​ភីណា!»

លោក​សារឿន​បោះចោល​ការសន្ទនា ហើយ​ស្ទុះ​វឹង​ទៅ​រក​បន្ទប់​មេធាវី​ជំនិត។​

ទោះបី​នៅចប់​តាមផ្លូវ​គាត់​ដឹង​ថា​និស្ស័យ​គឺ​កុហកទេ នាង​ប្រាកដ​មិន​មក​ទីនេះ​តែ​ចេញ​ទៅ​កន្លែង​ផ្សេង​បាន​ជា​ហៅ​កូន​ប៉ូលិស​អោយមកជួយមើល​ប្រពន្ធ​ជំនិត តែគាត់​នៅតែ​បង្ខំ​ទៅអោយ​ដល់​គោលដៅ​អោយ​បាន​អស់ចិត្ត។

សោរ​បន្ទប់​​នៅ​ជាប់​ពីក្រៅ…. ក្តី សង្ឃឹម​គាត់ គឺគ្មាន​។

គាត់​បើក​​សោរ​រុញ​ទ្វារ​បន្ទប់​ជំនិត​ខ្វាក ចំ​ពេល​ជំនិត​ងើបមុខ​ពី​ភាព​ងោកងុយ​សើងម៉ើង។

សភាព​នៅ​ទីនេះ​ជា​ចម្លើយ​ស្រេច​ថា​និស្ស័យ​ប្រាកដ​ជា​ទៅ​កន្លែង​ផ្សេង គឺ​ពី​យប់​ដល់​ថ្មើរណេះ​​គ្មាន​អ្នកណា​បាន​មក​កាន់​ទីនេះ​ទេ​។

ជាមួយ​ទឹកមុខ​ងឿងឆ្ងល់​របស់​មេធាវី​អាមេរិក​លោក​សារឿន​រអ៊ូ​តិចៗ៖

«ឧត្ដមសេនីយ៍ វិទូ!ខ្ញុំ​ប្រហែល​រក្សា​ក្មេង​ស្រី​រពឹសនោះ​អោយលោក​មិនបាន​ទេដឹង!»

គាត់​បែរ​ខ្នង​ចាកចេញ​មិន​បាន​និយាយ​រក​នាយ​ជំនិត​សូម្បី​មួយ​ម៉ាត់ តែ​មុន​ពេល​បម្រុង​កឹប​សោរវិញ គាត់​ហាក់​នឹក​ឃើញ​រឿង​អ្វី​មួយ ។

ប៉ូលិស​វ័យ​ចំណាស់ ​ថយ​មក​វិញ​ហើយ​ដាក់​បង្គុយ​ពី​មុខ​គេ និយាយ​មួយៗ​ទៅ​កាន់​គេ៖

«មេធាវី!អត់ធ្មត់​ណា៎​លោក​ជិត​មាន​សេរីភាព​ហើយ អត់ទ្រាំ​បន្តិចទៅ!យើងនឹង​ចាប់​វា​នោះ​មក ក្នុង​ថ្ងៃនេះ​​ហេតុផល​យើង​មាន​អស់ហើយ !»

ជំនិត​ធ្វើមុខ​ស្មើ​សម្លឹង​បុរស​ចំណាស់​យ៉ាង​មុត គាត់​និយាយ​បន្ថែម៖

«មិនយូរ​ទេ វានឹង​ចូល​មក​ទីនេះ​ជំនួស​លោក​បើ​លោក​ចេញ​ទៅ​ទាំង​អញ្ចឹង​វា​នឹង​ដឹង​ខ្លួន!»

«វាជា​អ្នកណា?!»

លោក​សារឿន​រិះគិត​បន្តិច​ គាត់​តាម​ថា មិន​ចង់​និយាយ​ទេ​តែ​គេ​មាន​សិទ្ធិ​ដឹង​ព្រោះ​គាត់​ចាប់​គេ​មក​ខុស ។គាត់​ងក់ក្បាល​និយាយ​ខ្សឹបៗ​៖

«លោក​និយាយ​ត្រូវៗ​​សូហ្វ័រ​ឡាន​នោះ​ប្រហែលជា​ផ្តើម​ចេញ​ពី​ស្រលាញ់​អ្នកនាង​​ភីណា!»

ជំនិត​ច្រហ​មាត់ ….

លោក​សារឿន​​ឈប់​និយាយ​ដោយ​ស្ទុះ ក្រោក​​ហើយ​ចាកចេញ​យ៉ាង​ប្រញាប់​ប្រោះ​អ្វីៗ​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​ដំណាក់កាល​ផុយ ស្រួយ។

គាត់​បោះជំហាន​ញាប់ ស្មេរ​មក​កាន់​ការិយាល័យ ទាំង​មាត់​ស្រែក​ហៅ​កូន​ចៅ​អម​តាម​ផ្លូវ​ដែល​នៅ​រាយប៉ាយ​មិន​ទាន់​ចូល​ប្រជុំជួរ​…

«ចេញ​ប្រតិបត្តិការ! មុខ​គឺ​សញ្ញា តែ​កុង​ឡាន​មេធាវី​ជំនិត ឈ្មោះ​មករា​អាយុ​២៥ឆ្នាំ​!»

និយាយ​ចប់​ដៃ​រុញ​ទ្វារ​​ចូល ហើយ​គាំង​អណ្ដាត​​លែង​និយាយ​ទៅ​មុខ​រួច​ព្រោះ​មនុស្ស ម្នាក់​បង្ហាញខ្លួន​នៅ​មិនដល់៥ម៉ែត្រ​ផង​ពី​កន្លែង​ដែល​គាត់​ឈរ។

ជន​នោះ​មិន​ញញឹម​ទេ​តែ​អំនួត​លេច​ចេញ​កែវភ្នែក​គេ​ទាំងសងខាង​ខាង ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​លោក​សារឿន​នៅ​ឈរ​ទ្រឹង គេ​នោះ​បោះ​ជំហាន​មក​កាន់​តែ​ជិត……

«មករា?»

គេ​នោះ​បញ្ចេញ​ស្នាម​ញញឹម​សន្សឹមៗ​​លើ​បបូរមាត់​អម​ជាមួយ​ដំណើរ​ឆ្ពោះ​មក​មុខ​មិន​ឈប់ឈរ​ដែល​បុរស​ចំណាស់​ចំាបាច់​ត្រូវ​ឈ្ងោក​មក​មើល​ដៃ​ទាំង​សង​ខាង​របស់​គេ​ក្រែង​មាន​អាវុធ​មក​ជាមួយ បន្ទាប់​មក​គឺ ចង្កេះ​និង​ជើង​ទំាងគូរ​ប្រកប​ដោយ​ដំណើរ​ស្មើរ​ធេង។

ភាព​ស្លូតបូត កាយវិការ​​ស្ទក់ ស្ទាក់ស្ទើរ​របស់​គេ​រលត់​បាត់​ទៅណា​អស់​ហើយ​។

កែវភ្នែក​ប៉ូលិស ដ៏​មាន​ពិសោធន៍ រេ​សម្លឹង​ជុំវិញ​ខ្លួន យ៉ាង​រហ័ស​តែ​គាត់​មិន​បារម្ភ​ណាស់ណា​ទេ​ព្រោះ​នេះ​ជា​កន្លែង​គាត់។

«លោកនាយ រក​ខ្ញុំ?»

សំនួរ​គេ​លាន់​មក​ស្មើ​ហើយ​ប្រើ​សូរស័ព្ទ​ពីរោះ​ទោះបី​ខ្លឹមសារ​ហាក់​មាន​អត្ថន័យ​ឌឺដង ។លោក​សារឿន​ក្ដាប់​មាត់​ធ្វើ​មុខ​ក្រញូវ​សម្លឹង​គេ​ឌឺវិញ។

 អ្នកបើកបរ​ដែល​លាក់​ប្រវត្តិ​​បន្ត​សម្លឹង​មក​នាយ​ផ្នែក​ស៊ើប​ចំៗ។ យ៉ាងណាក្ដី​ក្រសែភ្នែក​គេ​ធ្វើ​អោយ​​លោក​សា​រឿន​យល់ថា​ ការងារ​ខុស​គោលដៅ​កន្លង​មក​របស់​គាត់​ធ្វើ​អោយ​គាត់​​ចាញ់​ចិត្ត​យុវជន​ម្នាក់​នេះ​ពេក​ហើយ​។

សម្ដី​វិទូ​កាល​ពី​ព្រហាម​នេះ​រំលឹក​មក​រងំ​វិញ​គ្រប់យ៉ាង​​ក្នុង​គំនិត​គាត់ «គេ​មាន​ជំនាញ​បណ្ដាញ​កុំព្យូទ័រ​ជ្រៅជ្រះ​!គេ​រៀន​បាន​ត្រឹម​ឆ្នាំ​ទីពីរ​​​ផ្នែក​គ្រប់គ្រង​ទិន្នន័យ និង​ព័ត៌មាន​វិទ្យា​ក៏​បាន​បោះបង់​ចោល​ការ​សិក្សា​ហើយ​រ គេ​មាន​ប្រវត្តិ​ដើរ​តាម​បរទេស​ម្នាក់​ដែល​ពូកែ​ខាង​រៀបចំ​បណ្ដាញ​សុវត្ថិភាព​និង​​ទិន្នន័យ​​អោយ​ធនាគារ​មួយ​ចំនួន​​ក្នុង​ប្រទេស​ ក្រោយ​មក​គេ​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ស្នង​ការងារ​ប្រភេទ​នេះ​។ដូច្នេះ​​ការងារ​បើកឡាន​របស់​គេ​ប្រាកដ​ជា​មិនមែន​ដើម្បី​ក្រពះ​ឡើយ»។

គាត់​ងើប​មុខ​មក​គឺ​មករា​មក​ដល់​កៀក​ទៅ​ហើយ គេ​និយាយ​ខ្សឹបៗ​ល្មម​លឺ​ពីរ​នាក់​៖

«ព្រឹកមិញ​​លោកនាយ​ផ្នែក​ស៊ើប ចេញ​ការ​សន្និដ្ឋាន​បាន​ល្អ​ជាមួយ​អា​ប៉ូលិស​ហួស​សម័យ​នោះ!​ តែ​យឺត​ពេល​បន្តិច ប្រហែល​លោក​នាយ​ចាស់​ពេក​ហើយ​»

គេ​គឺ​ដៀល​ចំៗ ថា​វិទូ​ហួសសម័យ ហើយ​គាត់​វិញ​គឺចាស់​ពេក​ហើយ ។ពាក្យ​ទាំង​នេះ​មិន​បាន​ធ្វើ អោយ​គាត់​ខឹង​ទេ​ព្រោះ​គាត់​កំពុង​គិត​ថា​វា​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​ស្ដាប់​ការ​សន្ទនា​នោះ​បាន?

«អhackerចង្រៃ​ដូច​ឯង​នេះ​នៅ​សល់​ប៉ុន្មាន​នាក់​ទៀត​ប្រាប់​អញ មក!»គាត់​ស្រែក​ផង​លើក​ដៃ​ដាក់​លើ កាំភ្លើង​តែ​មិន​រហ័ស​ដូច​សំឡេង​ត្រជាក់​ស្រឹប​របស់​ដៃ​គូរ​ទេ គេ​និយាយ​លឿន​ ច្បាស់​ហើយ​គ្មាន​ភ្លាត់​ខ្សែ​ភ្នែក​ចេញពី​គាត់​បន្តិច​ណា​ឡើយ៖

​​​​«ស្រី​នោះ​ក្នុង​ឡាន​ខ្ញុំ!»

ដៃ​គាត់​ទ្រឹង​ទោះ​ចិត្ត​គាត់​មិន​ចង់ ….គេ​បញ្ជាក់៖

«គឺ​មេធាវី​ស្រី​ម្នាក់​នោះ!»

ភ្នែក​គាត់​រេ​យ៉ាង​រហ័ស តែ​សម្តី​ជនពាល​រហ័ស​ជាង គេ​និយាយ​មក​បន្ត​៖

«បិទ​ទ្វារ​ទៅ បើ​មិនចង់​អោយ​ស្រី​នោះ​ស្លាប់!»

គាត់​គ្មាន​ជម្រើស​ទេ​ក៏​មិន​ទុក​ចិត្ត​នឹង​បែរ​ខ្នង​អោយ​វា​ដែរ ។ប៉ូលិស​ចំណាស់​ប្រើ កែង​ជើង​ធាក់​ទ្វារ​ទាំង​ពីរ​បិទ​ទៅ​វិញ​គ្រាំ ក្រោម​ស្នាម​ញញឹម​ត្រជាក់​គ្មាន​ឈាម​របស់​យុវជន​។

«ឯង​ចង់​បាន​ស្អី​?»

គាត់​សួរ​មួយៗ​តែ​ច្បាស់​ៗ​ សំឡេង​គាត់​មិន​ខ្លាំង​លាន់​ដល់​ខាង​ក្រៅ​ទេ​​ព្រោះ​បើ​មាន​គេ​មក​នឹង​ខូចការ​ហើយ​មេធាវី​នោះ​នឹង​មាន​​គ្រោះថ្នាក់។

គេ​ឆ្លើយ​សោះ​អង្គើយ៖

«អោយ​ភីណា​និង​ប្ដី​ចេញ​មក!»

បុរស​ចំណាស់​ខាំមាត់​ចំអក៖

«ឯង​គិត​ថា​ប៉ូលិស​​ធ្វើ​តាម​ឯង?»

«ព្រោះ​លោកនាយ​គ្មាន​ជម្រើស! បើ​មិន​ព្រម​ស្រី​នោះ​ស្លាប់!»

«ឯង​អោយ​អញ​រើស​ម្នាក់​ចោល​ពីរ នាក់? ល្ងង់​ពេក​ហើយ​អា​កូន​ឆ្កែចចក!»

គាត់​ដឹង​ថា​ ស្នាមញញឹម​ដ៏​កំណាច​របស់​គេ​នេះ​នឹង​មិន​ទុក​អោយ​ប្តី​ប្រពន្ធ​ភីណា​បាន​សុខសាន្ត​ក្នុង​កណ្ដាប់ដៃ​គេ​ឡើយ​។គេ​នៅ​តែ​មិន​ញិន​ហើយ​និយាយ​កំបុត​ខ្លីៗ៖

«អញ្ចឹង​លោក​រើស​ទៅ!»

«អញ​ចោល​មួយ​យក​បី​! គឺ​យក​ទាំង​ក្បាល​របស់​ឯង!»

គាត់​ដក​កាំភ្លើង​ខ្លី​ភ្ជង់​មក​ត្រង់​ស្លេវ ធ្វើ អោយ​គេ​សើច​ចុងមាត់​ទំាង​កែវភ្នែក​ភ្លឺ​ស្វាង​រេ​សម្លឹងមក​ចុង​កាណុង​របស់​ប៉ូលិស​ទុក​ជា​ការកម្សាន្ត​​៖

«មិនមែនទេ​គឺ​ខ្ញុំ​យក​ពីរ​ដូរ​ពីរ ​!ខ្លួន​ខ្ញុំ​ទុក​ថា​ងាប់​បាត់​ចុះ​ព្រោះ​គ្មាន​អាណា​ស្ដាយ​ទេ​!តែ​អា​ប៉ូលិស​នោះ និង​មេធាវី​ស្រី​នេះ​វា​កំដរ​ខ្ញុំ​ទៅ!

ចាកចេញ​ពី​ជំនិត លោក​ប៉ូលិស​​សារឿន​ដើរ​លឿន​ស្មេរ​មក​ជួប​វិទូ ដែល​បង្អង់​ចាំ​ខាង​ក្រៅ​អាគារ។គាត់​បន្លឺ​សួរ​ឡើង​ភ្លាម​៖

«ដែល​យើង​និយាយ​ប្រាប់​គេ​ច្រើន​យ៉ាង​នេះ​​តាម​មើល​បាន​ការ​ទេ!?»

វិទូ​ងក់ក្បាល៖

«គេ​ជា​ពន្លឺ​សំខាន់​ណាស់​ពូ! គេ​អាច​បញ្ជាក់​អោយ​យើង​ដឹង​នូវ​រឿង​ជា​ច្រើន​ដែល​យើង​គ្រាន់​តែ​ស្មាន​ៗ​ឯ​គេ​ខ្លួន​ឯង​នោះ​បាន​ឆ្លង​កាត់​ផ្ទាល់!»

«ប៉ុន្តែ….មាន​រឿង​មួយ​ទៀត…!»

«ចាំ​បន្តិច​ទៀត​ចាំ​និយាយ​គ្នា!ខ្ញុំ​ចង់​ជួប​ម្នាក់​ទៀត​សិន! ក្រែង​មុន​នេះ ​ពូ​ប្រាប់​ថា​គ្នា​​យើង​រក​បាន​​អ្នក​ដែល​ជាប់​ប្រជ្រុយ​កំភួន​ដៃ​នោះ​ហើយ​ហ្អី​?!»

គេ​និយាយ​កាត់​គាត់ តែ​នាយ​ផ្នែក​ស៊ើប​វ័យ​ចំណាស់​ពេញ​ដោយ​ពិសោធន៍​យល់ថា​គេ​ប្រហែល​ជា​មាន​មូលហេតុ​ក្នុង ការ​ធ្វើ​អញ្ចឹង​បាន​ជា​គាត់​ស្ងៀម​ទប់​សម្ដី​មក​វិញ​ហើយ​ទើប​ងក់​ក្បាល។

«តោះ!ខ្ញុំ​ជូន​លោក​ទៅ!»

បុរស​ម្នាក់​ដែល​វិទូ​ទើប​តែ​មក​ជួប គឺ​អង្គុយ​​ចាំ​ស្រេច​​​ក្នុង​បន្ទប់​តូច​មួយ​ឆ្ងាយ​ពី​កន្លែង​របស់​ជំនិត​។​គេ​នោះ​មាន​សម្បុរ​ស្បែក​ស្រអែម​ សក់​ក្បាល​វែង​ មិន​បាន​កាត់​សំអាត​ស្រួលបួល ចំណែក​សំលៀកបំពាក់​មាន​សភាព​​ចារកម្ម​រឺ​ប្រកបរបរ​ផ្សេងៗ​ដែល​ប្រើប្រាស់​កម្លាំង​ពលកម្ម?

«គេ​នេះ?!»

នេះ​ជា​សំនួរ​សំងាត់​លេច​ឡើង​ក្នុង​កែវភ្នែក​ឧត្ដមសេនីយ៍ត្រី​ដែល​សម្លឹង​ទៅ​លោក​សារឿន​បញ្ជាក់​សំនួរ​ដោយ​មិន​ចាំបាច់​បន្លឺ​ជា​សំឡេង​​ចេញ​ស្តី។ លោក​សារឿន​ងក់​ក្បាល​ជា​ចម្លើយ។

វិទួ​ទាញ​កៅអី​អង្គុយ​ពី​មុខ​បុរស​នោះ​ធ្វើ​អោយ​នាយ​មើល​ឃើញ​ច្បាស់​ពី​សភាព​ភិតភ័យ​ដែល​លេច​ឡើង​លើ​ទឹកមុខ​មុខ​ចុង​ចម្លើយ​។

មុន​អ្វី​​ទាំង​អស់​ វិទូ​​រេ​ភ្នែក​សម្លឹង​​ទៅ​កំភួន​ដៃ​ស្ដាំ​របស់​គេ​ ដែល​មាន​ប្រជ្រុយ​មួយ​​គ្រាប់​នៅ​ទីនោះ​ពិត​ប្រាកដ​​មែន​។

មុន​ពេល​វិទូ​ហា​ស្ដី​លោក​សារឿន​និយាយ​មក​ពី​​ក្រោយ​ខ្នង៖

«គាត់​ឈ្មោះ​ ម៉េវ !គាត់​អះអាង​ថា​ជា​បង​ប្រុស​ជីដូនមួយ​របស់​ណិច!ពួកគេ​ធ្លាប់​ទៅ​រកស៊ី​នៅ​ស្រុក​ថៃ​ជាមួយ​គ្នា​រតែ​ពេល​​វិល​មក​វិញ ណិច​មក​កំពង់សោម​រកស៊ី​បញ្ចូល​ភ្លេង តែ​ម៉េវ​ទៅ​ស្រែអំបិល​ធ្វើ​កម្មករ​ផ្ទះ​លក់​បង្គា!»

វិទូ​ស្ដាប់​ព័ត៌មាន​ហើយ​សម្លឹង​ជន​នោះ​ពី​លើ​ដល់​ក្រោម​ធ្វើ​អោយ​សាមី​ខ្លួន​គេច​ភ្នែក​ចេញ​មិន​ហ៊ាន​មើល​មក​នាយ​ត្រង់​ឡើយ។

នាយ​ផ្នែក​ស៊ើប​រាយការណ៍​បន្ត​មក​ទៀត៖

«នៅ​ក្នុង​ចម្លើយ​សារភាព​កាល​ពី​ម្សិល ម៉េវ​​ប្រាប់​​ប៉ូលិស​នៅ​ទីនេះ​ថា​គេ​ពិត​ជា​បាន​ទៅ​ជួល​កូន​ផ្ទះ​តូច​មួយ​នៅ​ស្ទឹង​ហាវ​មែន ហើយ​បាន​ស៊ីញេ​ប្រគល់​ប្រាក់​៣០០​ដុល្លារ​សម្រាប់​ការ​ប្រើប្រាស់ មួយ​ខែ​ប៉ុណ្ណោះ!»

វិទូ​សើច​ស្ងួត​និយាយ​កាត់​៖

«មាន​អ្នក​ព្រម​ជួល​ផ្ទះ​ត្រឹម​មួ​យ​ខែ​ដែរ?!»

ឈ្មោះ​ម៉េវ​មិន​ហ៊ាន​ឆ្លើយ​ទេ ​ទឹកមុខ​គេ​ គឺ​ចុះចាញ់​ស្នាមញញឹម​របស់​វិទូ​ស្រេច​ទៅ​ហើយ គេ​ងើប​មុខ​រក​លោក​សារឿន ធ្វើ​អោយ​បុរស​ធាត់​ឆ្លើយ​​ជំនួស​ទៅកាន់វិទូនូវ​​សំនួរ​នេះ៖

«តម្លៃ​ធម្មតា គឹ​១៥០​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ខែ​ប៉ុន្តែ​ព្រមព្រៀង​​ម៉េវ​ជួល​ដោយ​អោយ​ម្ចាស់​ថ្លៃ​ឌុប​ហើយ​មាន​ហេតុផល​ថា​ត្រូវ​កា​រ​​មួយ​ខែ​គត់​សម្រាប់​ថត​កុន!»

វិទូ​សើច​តិចៗ​ហើយ​និយាយ៖

«តាម​មើល​បង​មាន​លុយ​ច្រើន​ណាស់​ហើយ បង​ថត​កុន​រឿង​អី​ដែរ?!»

ម៉េវ​ជ្រប់​មុខ គេ​និយាយ​ខ្សាវ៖

«ខ្ញុំ​ចាញ់​បោក​គេ! ទីបំផុត​អា​ប្អូន​ខ្ញុំ​ងាប់​បាត់ ! វា​ចង់​មក​សម្លាប់​ខ្ញុំ​ម្នាក់ទៀត​!»

វិទូ​មិន​ប្ដូរ​ទឹកមុខ​ទេ​តែ​គេចងចិញ្ចើម​តិចៗ ហើយ​ងើប​មុខ​សម្លឹង​លោក​សារឿន​។

លោក​សារឿន​ងក់​ក្បាល​ផ្ងក់ៗ​ទទួល​ស្គាល់​សម្តី​ម៉េវ​ ហើយ​និយាយ​តប​វិញ៖

«ម្នាក់​នេះ​ចូលខ្លួន​មក​កន្លែង​ប៉ូលិស ដោយ​​ខ្លួន​គាត់ ! គាត់​ថា​មាន​គេ​តាម​សម្លាប់​គាត់​បំបិទ​មាត់!»

វិទូ​នៅ​ស្ងៀម​តែ​​ដៀង​ភ្នែក​មក​មើល​មុខ​ម៉េវ​វិញ។

សំណុំ​​របាយការណ៍​​មួយ​ត្រូវ​បាន​ហុច​មក​គេ​ក៏​លូក​ដៃ​ទៅ​ទទួល​មក​អាន។

សំឡេង​លោក​សារឿន​លាន់​មក​កំដរ​បរិយាកាស៖

«តាម​ពាក្យ​រាយការណ៍​របស់​គាត់ ប្រាប់​គ្នា​យើង​នៅ​ខាង​ក្រៅ​កាល​ពី​ម្សិលមិញ ម៉េវ​សង្ស័យ​ថា​អ្នក​ដែល​បាន​​សម្លាប់​ណិច​ជា​ប្អូន​ប្រុស​គាត់​នោះ​កំពុង​មាន​គម្រោង​តាម​សម្លាប់​គាត់​ម្នាក់​ទៀត!»

វិទូ​សម្លឹង​ទៅ​ជើង​ខោ​បុរស​ដែល​នៅ​ពី​មុខ​ខ្លួន​នេះ ព្រោះ​គាត់នោះ​​ស្លៀកពាក់គ្មាន​សណ្តាប់ធ្នាប់​ ជើង​​ម្ខាង​លាត់​ដល់​កំភួន​ជើង​ម្ខាង​ទៀត​ទម្លាក់​រយាក។

គេ​រិះគិត​តែ​ភ្នែក​នៅ​តែ​​ងើយ​មក​មើល​ឈ្មោះ​ម៉េវ។

លោក​សា​រឿន​និយាយ​បន្ថែម​៖

​«មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​ទៀត​នៅ​ពី​ក្រោយ​ការងារ​អស់​នេះ​! ម្នាក់​នោះ​បាន​ស្គាល់​ឈ្មោះ​ណិច ហើយ​គេ​បាន​ជួយ​ទុន​អោយ​ឈ្មោះ​ណិច​បើក​អាជីវកម្ម​បញ្ចូល​ភ្លេង! សូម្បី​តែ​កុំព្យូទ័រ​ក៏​គេ​ទិញ​មក​អោយ​ ហើយ​ម្នាក់​នោះ​ធ្លាប់​វេរ​លុយ​មក​អោយ​ពីរ​នាក់​បង​ប្អូន​នេះ​បី​លើក!​​លើក​ទី​មួយ​ ១០០​ដុល្លារ​សម្រាប់​ចាយវាយ​ជួល​ផ្ទះ និង​បើក​អាជីវកម្ម លើក​ទី​ពីរ​១០០​ដុល្លារ​ទៀត និង​លើក​ទី​បី​៣០០​ដុល្លារ​សម្រាប់​ជួល​ផ្ទះ នៅ ស្ទឹងហាវ​អោយ​គេ​នោះ​មក​ថត​កុន ហើយ​សន្យា​ប្រគល់​អោយ​ឈ្មោះ​ម៉េវ​២០០​ដុល្លារ​ជា​កម្រៃ​ពលកម្ម​​នៅ​ព្រឹក​បន្ទាប់​ពី​ឈ្មោះ​ណិច​ត្រូវ​គេ​ធ្វើឃាត!»

បន្ទាប់​ពី​សំងំ​ស្ងៀម​ស្ដាប់​សេចក្ដីរាយការណ៍​រួចមក​វិទូ​ងើប​មុខ​សម្លឹង​ឈ្មោះ​ម៉េវ​ដោយ​​ស្រដី​​មួយៗ ៖

«បង​ឯង​ផ្ទាល់​ក៏​មិន​ដែល​បាន​​ជួប​មុខ​​ម្ចាស់​លុយ​ដែល​ផ្ញើ​មក​នោះ​ដែរ​ ប៉ុន្តែ​ប្អូន​ប្រុស​បងឯង​​ដែល​ស្លាប់​ហើយ​នោះ​ ផ្លាប់​ឃើញ​មុខ​គេ​មិន​អញ្ចឹង?!»

ចុង​ចម្លើយ ដែល​​ប្រកប​ដោយ​អារម្មណ៍​​ជ្រួល ច្រាល​សួរ​តប​វិញ​ដាច់​ៗ៖

«ម៉េច​ក៏….លោក​….នាយ…..ដឹង?!»

វិទូ​ញញឹម៖

«ព្រោះ​តែ​អញ្ចឹង​ហើយ​បាន​ជា​បង​ឯង​រស់​បាន​ដល់​ពេល​នេះ ចំណែក​ប្អូន​ប្រុស​បង​ឯង គេ​មិន​អាច​ទុក​បាន​ដោយសារ​​ស្គាល់​គេ​នោះ​ច្បាស់!»

ម៉េវ​ឈ្ងោក​មុខ បន្តិចមក​គេ​និយាយ​បន្ត​ពី​វិទូ​​៖

«ដំបូង​វា​ថា​ស្គាល់​គេ​រាប់គ្នា​ជា​បង​ធម៌!»

«ស្គាល់​នៅ​ឯ​ណា?​ គេ​ឈ្មោះ​អី?!»

សាក្សី​តប​វិញ​មិនបាច់គិតយូរ៖

«អត់​ចាំ​​ទេ​ប្រហែល​ខ្ញុំ​មិន​បាន​សួរ​ តែ​អា​ណិច​តែងតែ​អួត​ថា​បង​ធម៌​វា​នោះ​ចិត្ត​​ល្អ​ទិញ​ម៉ាស៊ីន​អោយ​វា​រកស៊ី​ហើយ​គេ​នោះ​រកស៊ី​ថត​កុន គេ​នោះ​ចង់​ជួល​ផ្ទះ​​មួយ​ទុក​ថត​រឿង បាន​ជា​អាណិច​ប្រើ​ខ្ញុំ​អោយ​ទៅ​ជួល!»

«អញ្ចឹង​បង​ក៏​ធ្វើការ​នេះ គឺ​ទៅ​រក​ជួល​ផ្ទះ​នោះ​អោយ​​គេ​តាម​គេ​ប្រាប់ ចំណែក លុយ​២០០​ដុល្លារ​គេ​សន្យា​ថា​អោយ​បង​ក្រោយ?!»

«បាទ​លោក​នាយ! ! បាន​សោ​ដល់​ដៃ ខ្ញុំ​អោយ​ទៅ​អាណិច​ភ្លាម ព្រោះ​បង​ធម៌​គេ​នោះ​ត្រូវការ​ដឹង​​អីវ៉ាន់​មក​ដាក់!»

«បង​ធម៌​នោះ​មក​ពី​ភ្នំពេញ​មែន​អត់?!»

«ខ្ញុំ….មិន​ច្បាស់​ដែរ….តេ​មិន​បាន​នៅ​ទីនេះ​ទេ​ ព្រោះ​​មិន​ដែល​បង្ហាញ​មុខ ធ្លាប់​តែ​ខល​មក!»

«ចុះ​បង​មាន​ទៅ​ទីនោះ​​ម្ដងទៀត​​អត់ គឺ​កូន​ផ្ទះ​​នៅ​ស្ទឹងហាវ​ហ្នឹង​?​បន្ទាប់​ពី​ស៊ីញ៉េ​រួច​ហើយ​ជា​មួយ​មីង​ម្ចាស់​ផ្ទះ!?»

«អត់​ទេ!»

វិទូ​ងើប​មុខ​មើល​លោក​សារឿន ហើយ​ងាក​មក​និយាយ​បន្ថែម៖

«ចម្លែក​ថា​នៅ​យប់​ដែល​​ប្អូន​លោក​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់ មាន​អ្នក​ណា​មិន​ដឹង​បាន​យក​តូប​ទឹកក្រូច​មួយ​មក​ដាក់​បាំង​ផ្លូវ​ចូល​ផ្ទះ​​នោះ?!»

ឮ​ហើយ ម៉េវ​ក៏​​ងើប​មុខ​ឆ្លើយ​ផូង៖

«មិន​មែន​យប់​នោះ​ទេ​គឺ​គេ​ដាក់​តាំង​ពី​ព្រឹក​ថ្ងៃ​នោះ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ឃើញ​អា​ណិច​វា​ខល​អោយ​គេ​ដឹក​យក​មក​ដាក់ គឺ​​វា​ជួល​គេ​យក​មក​អោយ​បង​ធម៌​វា​ថត​កុន! ខ្ចី​តូប​នោះ​ដាក់​លើ​ផ្លូវ​ពី​ថ្ងៃ​តម្លៃ​៣០​ម៉ឺន​រៀល!»

«បាន​ន័យ​ថា​នៅ​ថ្ងៃ​ដែល​​ឈ្មោះ​ណិច​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់ បង​ឯង​ក៏​នៅ​ជាមួយ​គេ​ដែរ!»

«បាទ!​គេ​ថា​អោយ​ខ្ញុំ​ឡើង​មក​ចាំ​មក​យក​លុយ​!​គេ​​ថា​ព្រឹក​​ស្អែក​​គេ​អាច​​រក​បាន​លុយ​១០០០​ដុល្លារ ហើយ​ចែក​​អោយ​ខ្ញុំ​២០០​ដុល្លារ​ជា​ចំណែក​​របស់ខ្ញុំ!»

លោក​សារឿន​ជ្រែក​សួរ៖

«ឯង​មិន​ចេះ​សួរ​នាំ​ប្អូន​ឯង​ទេ​​ថា​បាន​លុយ​ពី​ណា​មក​ច្រើន​យ៉ាង​នេះ?!»

ម៉េវ​ឈ្ងោក​មុខ​និយាយ៖

«ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​វា​មិន​មែន​ធម្មតា​ទេ​បង​ធម៌​វា​នោះ​ប្រហែល​ធ្វើអ្វី​ខុស​ច្បាប់​ហើយ​!ខ្ញុំ​បាន​រំលឹក​វា​អោយ​ប្រយ័ត្ន​ដែរ​តែ​វា​ដូច​មិន​ខ្វល់​ទេ​វា​ថា ​វា​ជំពាក់​លុយ​គេ​ច្រើន​បើ​មិន​ប្រថុយ​ក៏​មិន​ដឹង​ពេលណា​បាន​សង​គេ​រួច​អស់!​ហើយ​វា​ចេះ​តែ​លួង​ខ្ញុំ​ថា​មិន​អី​ទេ!»

វិទូ​និយាយ​វិញ​ម្តង៖

«មាន​ន័យ​ថា​យប់​នោះ​បង​មិន​បាន​វិល​ទៅ​ស្រែ​អំបិល​ទេ​ គឺ​ដេក​ជាមួយ​ប្អូន​បង​រង់ចាំ​ព្រឹក​ឡើង​ទទួល​​លុយ​?!»

«តែ​ម៉ោង​ប្រហែល​៧​កន្លះ​យប់​ខ្ញុំ​ចេញ​ទៅ​អូ​មួយ!»

វិទូ​សម្លឹង​គេ​ព្រោះ​នាយ​ស្គាល់​ថា​តំបន់​នោះ​ជា​តំបន់​នារី​រកស៊ី​ផ្លូវ​ភេទ​ល្បី​នៅ​ក្រុង​ព្រះសីហនុ​។ គេ​និយាយ​ឡើង​តិចៗ៖

«មិន​គួរ​អោយ​ជឿ​ទេ​ថា​​បង​ឯង​នៅ​អូ​មួយ​​ដល់​ភ្លឺ?!»

ម៉េវ​គ្រវី​ក្បាល៖

«ម៉ោង​ជិត​៩​យប់​អាលិច​វា​SMS​មក​សួរ​ខ្ញុំ​ថា​នៅ​ឯណា ខ្ញុំ​ថា​ខ្ញុំ​ជិត​ទៅ​ផ្ទះ​​វិញ​ហើយ តែ​ វា​ប្រាប់​ថា​មិន​បាច់​មក​ទេ ព្រោះ​វា​មាន​ភ្ញៀវ​ វា​មិន​ចង់​អោយ​គេ​ឃើញ​ខ្ញុំ!»

វិទូ​ដឹង​ថា​ពេល​នោះ​ជា​ពេល​ដែល​​ជំនិត​នឹង​សិក្ខា​ទៅ​ចរចា​ជា​មួយ​គេ​ នោះ​បាន​ជា​គេ​ដេញ​មិន​អោយ​បង​ជីដូន​មួយ​​គេ​មក​ផ្ទះ​វិញ​។

ចម្លើយ​ហាក់​ប្រទាក់​ក្រឡា​គ្នា​ទៅ​នឹង​អ្វី​ដែល​សិក្ខា​ព្រម​ទាំង​ជំនិត​បាន​ប្រាប់​ប៉ូលិស​ដូច្នេះ​នាយ​សួរ​បន្ត៖

«បង​ជឿ​ទេ​បើ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ថា​ ប្អូន​ប្រុស​បង​ជា​អ្នក​ជំរិត​លុយ​!»

ម៉េវ​នៅ​ស្ងៀម វិទូ​តែ​និយាយ​សង្កត់​បន្ថែម៖

«បង​ត្រូវ​តែ​ឆ្លើយ​សំនួរ​របស់ខ្ញុំ!»

«នៅ​ស្ងៀម​ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ទេ ! តែ​​ខ្ញុំ​ដឹង​ង​ថា វា​ជំពាក់​លុយ​គេ​ច្រើន​! តែ​បើ​វា​ធ្វើ​មែន​ ប្រហែល​មាន​គេ​បង្គាប់​ព្រោះ​អាណិត វា​ល្ងង់​​ណាស់​លេង​តែ​បៀរ​ក៏​គេ​កៀប​ស៊ី​ឡើង​អស់​ពី​ខ្លួន ដែរ វា​មាន​អី​ទៅ​ជំរិត​លុយ​ពីណា​កើត?ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​សង្ស័យ​បំផុត​គឺ​​​ មួយ​រយៈ​ចុង​ក្រោយ​ដែល​វា​បាន​​ស្គាល់​បង​ធម៌​វា​នោះ​គឺ​​វា​ស្ដាប់​គេ​ជឿ​គេ​មែន​ទែន!គេ​និយាយ​អី​ក៏​វា​យល់​ថា​ត្រូវ​ដែរ!វា​ថា​គេ​ជា​មនុស្ស​ល្អ រៀន​បាន​ខ្ពស់​​ចេះ​អប់រំ​វា​អោយ​ឈប់​លេងល្បែង​ហើយ អោយ​​វា​រៀន​រកស៊ី គេ​ក៏​អោយ​ដើម ទៀត​ បង្រៀន វា​អោយ​ចេះ​កុំព្យូទ័រ​ហើយ​បញ្ចូល​បទភ្លេង​»

«សួរ​ម្ដង​ទៀត ​ប្អូន​ប្រុស​​បង​និង​បង​ធម៌ លាក់មុខ​របស់​​គេ​នោះ​ ធ្លាប់​​ជួប​​គ្នា​ដែរ​​មែន​ទេ?!»

«ប្រហែល​ហើយ​ព្រោះ​​តាំង​ពី​មក​នៅ​ទីនេះ ​វា​ធ្លាប់​ឡើង​ទៅ​ភ្នំពេញ​ពីរ​ដង!»

«បង​ធម៌​នោះ​ប្រុស​រឺ​​ស្រី!»

«ប្រុស​១០០%!»គេ​ឆ្លើយ​យ៉ាង​រហ័ស។

«ម៉េច​ច្បាស់​មេះ?!»

«ព្រោះ​ពេល​មួយ​គេ​និយាយ​ទូរស័ព្ទ សំឡេង​គេ​នោះ​លាន់​ចេញ​មក​តិចៗ!ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ចង់​ដឹង​ថា​ប្រុស​រឺ​ស្រី​ព្រោះ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​ថា​មាន​មេម៉ាយ​ទាក់ទង​វា!»

វិទូ​មិន បង្អង់​ក៏​​ឈាន​ដល់​ចំណុច​ក្ដៅ​ភ្លាម៖

«មុន​នេះ​​បង​ថា​ បង​ចាញ់​បោក​គេ ៕ បង​ថា​ប្អូន​បង​ចាញ់​បោក​គេ​ចុងក្រោយ​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់?!»

«ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ទេ តែ​ខ្ញុំ​ឧស្សាហ៍​ប្រាប់​​វា​ថា​លុយ​គេ​អោយ​ស្រួល​ៗ​ពេក​ប្រយ័ត្ន​​សេពគប់​ប៉ះ​ពួក​ញៀន​ថ្នាំ​លក់​ថ្នាំខៀវ​!»

«តែ​ប៉ុណ្ណឹង​ទេ?!»

«….ខ្ញុំ​ក៏​​មិន​ដឹង​អ្វី​ច្បាស់​ៗ​​ដែរ​ ពេលខ្លះ​ចេះតែ​ជួយ​ដាស់​តឿន​វា​ តែ​វា​មិន​ស្ដាប់​យើង​ស្រាប់​ហើយ ….វា​ជា​អារម្មណ៍​របស់​ខ្ញុំ….ប៉ុន្តែ ម្សិលម្ង៉ៃ​ ក្រោយ​ពេល​ប្អូន​ខ្ញុំ​ស្លាប់​ មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​ខល​មក​ខ្ញុំ គាត់​ប្រាប់​ថា​អោយ​ខ្ញុំ​គេច​​ខ្លួន​កុំ​អោយ​​ប៉ូលិស​រក​ឃើញ​អោយ​សោះ​គាត់​ថា​ប៉ូលិស​កំពុង​ចោទ​ថា​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​សម្លាប់​អាណិច ​គាត់​ថា ប៉ូលិស​មាន​សាក្សី​ដែល​ឃើញ​ខ្ញុំ​ទៅ​​ផ្ទះ​អាណិច​​ក្រោយ​គេ គឺ​​មុន​វា​ស្លាប់!»

«ម្នាក់​នោះ​ជា​អ្នក​ណា​?

«ខ្ញុំ​អត់​ស្គាក់​គេ​ទេ​​ ​គេ​ស្គាល់​លេខ​ខ្ញុំ ​ហើយ​គេ​ខល​លេខ​សាធារណៈ​មក!»

«បង​ជឿ​គេ​​ក៏រត់​បាត់​​​ទៅ?!»

«ដំបូង​ខ្ញុំ​ភ័យ​!ភ័យ​ពីរ​ ទី​មួយ​មិន​ដឹង​អ្នកណា​សម្លាប់​វា​ហើយ​ខ្លាច​​ តែ​រាលដាល​មក​សម្លាប់​ដល់​ខ្ញុំ​ម្នាក់​ទៀត​ ទី​ពីរ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​ប៉ូលិស​វាយ​បង្ខំ​អោយ​ឆ្លើយ​សារភាព​ថា​ជា​ឃាតករ !ប៉ុន្តែ ​ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​យល់​ថា គេ​នោះ​​ជា​អ្នក​សម្លាប់​អាណិច ហើយ​គេ​នោះ​ប្រហែលជា​បងធម៌​វា​នោះ ហើយ  បាន​ជា​​ចង់​បោក​​អោយ​ខ្ញុំ​រត់​​ទៅ​អោយ​បាត់​កុំ​អោយ​មាន​អ្នក​ណា​បក​អាក្រាត​វា!»

«អូ! បង​ឆ្លាត​គួរសម​! ​ចុះ​ស្អី​​ទៀត​ដែល​​ធ្វើ​អោយ​បង​សង្ស័យ​បងធម៌​របស់​ប្អូន​​បង​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ដល់​ថ្នាក់​ហ៊ាន​មក​រក​ប៉ូលិស?!»

«ព្រោះ​ខ្ញុំ​​ដេក​គិត​ចុះឡើង ខ្ញុំ​គិត​ដល់​មាន​ថ្ងៃ​មួយ អាណិច​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា វា​ចង់​នាំ​ខ្ញុំ​អោយ​បង​ធម៌​វា​ស្គាល់ ខ្ញុំ​សប្បាយ​ចិត្ត​ណាស់​ ស្រាប់តែ​ពេល​វា​និយាយ​ទៅ​ បង​ធម៌​នោះ​គេ​​អត់​ព្រម​​ទេ។ ខ្ញុំ​អន់​ចិត្ត​ខ្លាំង រហូត​ដល់​គំរាម​ថា​អត់​រវល់​ពី​វា​ទេ​ បើ​វា​នៅ​ទាក់ទង​អា​ម្នាក់​នោះ។ តែ​​ពេល​ប្អូន​ខ្ញុំ​ស្លាប់​​បាត់​ខ្ញុំ​ដេក​គង​ថ្ងាស​​គិត​! ហេតុ​អី​មក​រាប់​អាន​វា​ហើយ​មិន​ចង់​ជួប​ខ្ញុំ! ខ្ញុំ​គិត​ថា​ប្អូន​ខ្ញុំ​ចាញ់​បោក​គេ​!ចុង​ក្រោយ​គេ​សម្លាប់​វា​ចោល​បំបិទ​មាត់​ព្រោះ​វា​ឃើញ​មុខ​គេ​!»

«ហេតុអ្វី​បង ឯង​យល់​ទៅ អញ្ចឹង?!»

ដោយ​ឈ្ងោក​មុ​ខ​គិត​ចុះ​ឡើង​ឈ្មោះ​ម៉េវ​និយាយ​បន្ត​ដោយ​លែង​លាក់​លៀម​៖

«ព្រោះ​តែ​សង្ស័យ ខ្ញុំ​បាន​លប​មក​កំពង់សោម​ហើយ​ទៅ​សួរ​នាំ​មីង​ម្ចាស់​ផ្ទះ​នៅ ស្ទឹង​ហាវ !ទៅ​ដល់​គាត់​ថា​ផ្ទះ​នោះ​គ្មាន​អ្នកណា​មក​ថត​កុន​អី​ទេ​គឺ ទុក​ចោល!»

«ចុះ​ម៉េច​​មុន​នេះ​ បង​ថា​មាន​គេ​តាម​សម្លាប់​បង!»

«​មុន​ពេល​សម្រេចចិត្ត​ឡើង​មក​ទីនេះ​វិញ​ ​ខ្ញុំ​ជួប​កម្មករ​នៅ​ស្រែអំបិល​ម្នាក់​ដែល​​ធ្លាប​់​បាយ​ទឹក​ជាមួយ​គ្នា​វា​ថា​ មាន​មនុស្ស​ប្លែក​មុខ​ មក​សួរ​​រក​ឈ្មោះ​ខ្ញុំ!»

«ម៉េច​បង​មិន​គិត​ថា​ប៉ូលិស​សួរ​រក?!»

«អាណិច​ទើប​តែ​​មក​នៅ​កំពង់សោម ​វា​មិន​ស្គាល់​ពី​ណា​ទេ ពេល​ខ្ញុំ​ជួប​វា​ក៏​​មិនមែន​ជួប​នៅផ្ទះ​​ជួល​ដែល​វា​ស្លាប់​ហ្នឹង​ដែរ​ ​​ គ្មាន​អ្នក​ណា​ស្គាល់​ខ្ញុំ​ទេ​បើ​ស្គាល់​ក៏​គេ​មិន​ដែល​មក​រក​ដល់​ស្រែអំបិល​​ដែរ! មាន​តែ​​ម្នាក់​គត់​ គឺ​បង​ធម៌​វា​នោះ ​​ដែល​វា​ធ្លាប់​និយាយ​ទូរស័ព្ទ​​នៅ​នឹង​មុខ​ខ្ញុំ​ថា​ ខ្ញុំជា​បង​វា​មក​ពី​ស្រែ​​អំបិល!ពេល​នោះ​​ អា​ម្នាក់​នោះ​​សួរ​ពី​ខ្ញុំ​ច្រើន​ណាស់​ថា​ធ្វើការ​អី នៅ​ឯណា​ប្រាក់​ខែ​ប៉ុន្មាន​ហើយ​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ​អី!ខ្ញុំ​ចាំ​​មិន​ភ្លេច ទេ​!»

វិទូ​ងើប​មុខ​សម្លឹង​លោក​សារឿន ។

​ប៉ូលិស​វ័យ​ចំណាស់​ងក់​ក្បាល​ផ្ងក់ៗ។ វិទូ​​ងាក​មក​រក​ម៉េវ​វិញ៖

«បង​មក​ប្រាប់​ប៉ូលិស​មាន​បំណង​អី?»

«ខ្ញុំ​ចង់​អោយ​ប៉ូលិស​រក​មុខ​អា​បង​ធម៌​នោះ​​មក​សួរ​នាំ​អោយ​អស់​ចិត្ត​សិន! ទី​ពីរ​ខ្ញុំ​ចង់​សុំ​យក​អីវ៉ាន់​របស់​ប្អូន​​ខ្ញុំ​យក​ទៅ​រកស៊ី​បន្ត!»

វិទូ​នៅ​ស្ងៀម​បន្តិច​ទើប​ងើប​មុខ​សួរ​ទៀត៖

«បង​មាន​បញ្ហា​ខ្លះ !អត្តសញ្ញាណប័ណ្ណ​ដែល​បង​យក​ទៅ​ជួល ផ្ទះ​នៅ​ស្ទឹងហាវ​គឺ​ក្លែងក្លាយ​ទេ!រឿង​នេះ​បង​ដឹង​ដែរ?!បង​មាន​ប្រវត្តិ​ធ្វើ​បន្លំ​ឯកសារ​ខុស​ច្បាប់​​ដូច្នេះ​ចម្លើយ​របស់​បង​មិន​សូវ​មាន​អ្នកណា​ទុក​ចិត្ត​ទេ​នៅ​តុលាការ​!!»

ឈ្មោះ​ម៉េវ​តប​វិញ​ដោយ​គ្រវីក្បាល​ហួសចិត្ត​៖

«ពីរ​នាក់​ខ្ញុំ​មក​​ពី​ថៃ​វិញ​បាតដៃ​ទទឹក​សារ​បាត់​អស់​ហើយ​គ្មាន​អត្តសញ្ញាណប័ណ្ណ​ទេ​ពេល​ទៅ​រក​ជួល​ផ្ទះ​ គឺ​ខាង​អា​ណិច​វា​ថា​បង​ធម៌​នឹង​ធ្វើ​អត្តសញ្ញាណប័ណ្ណ​អោយ​ទាំង​ពីរ​នាក់!

វិទូ​អង្អែល​បបូរមាត់​​អង្គុយ​ស្ដាប់​ដោយ​អត់ធ្មត់។

លោក​សារឿន​និយាយ​ម្ដង៖

«ម៉េវ​ឯង​ប្រើ​ឯកសារ​ក្លែងក្លាយ មាន​ពាក់​ព័ន្ធ​និង​អ្នក​ស្លាប់​នៅ​ប៉ុន្មាន​ម៉ោង​មុន​ប្អូន​ជីដូន​មួយ​ឯង​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់! យើង​មិន​ទាន់​សន្និដ្ឋាន​បាន​នៅ​ឡើយ​ថា​ ​តើអ្វី​ដែល​និយាយ​មក​ទាំង​នោះ​ ជា​ការ​ពិត​ដែរ​ទេ ដូច្នេះ​​ប៉ូលិស​មាន​សិទ្ធិ​​​ឃាត់​ខ្លួន​នៅ​ទីនេះ​សិន រង់ចាំ​ការ​ស៊ើបអង្កេត​!»

គេ​នោះ​ធ្វើមុខ​ស្លេក​​តែ​ងក់ក្បាល​លំទោន​ចំពោះ​ប៉ូលិស​ទាំងពីរ។មុន​ពេល​ងើប​ចេញ​វិទូ​បោះ​សម្តី​សួរ៖

«មាន​រឿង​មួយ​ដូច​មិន​ច្បាស់!​អ្នក​ទាំង​ពីរ​នៅ​ស្រុក​ណា?ស្រុក​កំណើត​ណា៎?!»

«បាត់ដំបង​លោក​នាយ!»

«ស្រុកកំណើត​តែ​ម្ដង​អ្ហេះ?!»

«បាទ!»

«ចុះ​មាន​ឪពុកម្ដាយ​ដែរ?»

«អត់ទេ​ពីរ នាក់​ខ្ញុំ​ជា​កូន​កំព្រា​»

«ចុះក្រែង​ណិច​ធ្លាប់​ធ្វើការ​នៅ​ភ្នំពេញ?!»

ម៉ែ​ងីងើ ៖

«អត់….អត់​ឯណា?!»

វិទូ​ព្រិច​ភ្នែក​សង្កេត​ទឹកមុខ​គេ​នោះ តែ​មាត់​សួរ បន្ត​៖

«ក្រែង​ប្អូនប្រុស​បង​ឯង​​ធ្លាប់​​ជា​ឆ្មាំ​គុក​នៅ​ភ្នំពេញ?!»

«អត់ទេ!វា​ធ្វើការ​ក្នុង​គុក​តែ​នៅ​បាត់ដំបង​រហូត​!!!មាន​ដែល​ស្គាល់ ភ្នំពេញ​បែរ​មុខ​ទៅ​ណា​ទេ​ទាល់តែ​វា​ស្គាល់​បង​ធម៌​ម្នាក់​នោះ ​គេ​មាន​លុយ​ច្រើន​បាន​នាំ​វា​ដើរលេង​ស្គាល់​ភ្នំពេញ​​ប៉ុន្មាន​ដង​ហ្នឹង​ទៅ!»

ប៉ូលិស​ទាំង​ពីរ​ចេញ​មក​វិញ​ជាមួយ​ការ​ជជែក​ខ្វែង​ដៃ​ជើង។

ភាគ​ច្រើន​គែ​ខាង​លោក​សារឿ​ន។

«ប៉ុន្មាន​ភាគរយ លោក​ឧត្ដមសេនីយ៍​ជឿ​សម្ដី​ឈ្មោះ​ម៉េវ?!»

«សឹង​ថា​ទាំង​អស់!»

គាត់​ឈប់​ទ្រឹង​កណ្ដាល​ផ្លូវ​ហើយ​ច្រត់​ចង្កេះ​ឈ្ងោក​មុខ​គិត​។

វិទូ​​ឈប់​តាម​គាត់ ដែរ តែ​គេ​ញញឹម​ហើយ​សម្លឹង​កាយវិការ​ស្មុគស្មាញ​របស់​គាត់។

«មាន​រឿង​ពីរ​ខ្ញុំ​មិន​យល់​ទេ!»គាត់​និយាយផុយ​ហើយ​គ្រវី​ក្បាល​ច្បូត​ថ្ងាស​បន្តបន្ទាប់​គ្នា។

 វិទូ​ងក់​ក្បាល​បើក​អោយ​គាត់​​និយាយ ដូច្នេះ​​គាត់​ក៏​ចង្អុល​ទៅ​សំណុំ​​រឿង​ក្នុង​ដៃ​គេ​ជា​មួយ​ប្រយោគ​សំនួរ​​៖

«១ ម៉េច​ក៏​យើង​អាច​ជឿ​ថា ​គេ​មិន​បាន​ច្រណែន​ប្អូនប្រុស​គេ ​ហើយ​សម្លាប់​វា​ចោល​យក​សម្ភារៈ? ពីរ​ហេតុ​អ្វី​ ​បាន​ជា​វា​ចាំ​ដល់​ពេល​នេះ​បាន​ចេញ​មុខ​មក​និយាយ​ប្ដឹង?!»

វិទូ​និយាយ​តប​ដោយ​ទាញ​គាត់​អោយ​ដើរ​មក​ជាមួយ៖

« ពូ​ខ្លាច​អី?ពូ​ខ្លាច​ម្នាក់​នោះ​ត្រូវ​គេ​ជួល​មក​អោយ​បង្វែង​ដាន​ប៉ូលិស​?!»

លោក​សារឿន​នៅ ស្ងៀម​មិន​មាត់​តប​តែ​ភ្នែក​គាត់​កំពុង​រិះគិត​យ៉ាង​ហត់នឿយ។

វិទូ​និយាយ​បន្ថែម​៖

«សម្ដី​គេ មាន​លក្ខណៈ​គួរ អោយ​យក​ជា​ការណ៍​បាន​ច្រើន! !»

គេ​ទាញ​គាត់​ចូល​ទៅ​កាន់​ការិយាល័យ ក្បែរ​នោះ​ដែល​គ្មាន​មនុស្ស​តែ​វិទូ​មិនទាន់​បាន​វាចា​​​អ្វី​បន្ថែម​ផង​​ លោក​សារឿន​សួរ​មក​មុន៖

«បើ សិន​ពិតជា​មាន​បងធម៌​អាថ៌កំបាំង​ម្នាក់​នោះ មែន​ លោក​ឧត្ដមសេនីយ៍​ជឿ​ថា​វា​បោក​ជាង​ឈ្មោះ​ណិច​ប្រើ​ហើយ​សម្លាប់ចោល​ដើម្បី​ធ្វើបាប​មេធាវី​ជំនិត រឺ​មួយ​វា​មាន​គំនុំ​នឹង​ឈ្មោះ​ណិច​ក៏​សម្លាប់​គេ​ចៃដន្យ​លេខ​មេធាវី​ជំនិត​នៅ​ជាប់​ក្នុង​ទូរស័ព្ទ​អ្នករងគ្រោះ គេ​ក៏​ក្លាយ ជា​ជន​ត្រូវ​ជាប់​​សង្ស័យ​បទ​​មនុស្សឃាត?

វិទូ​​គ្រវី​ក្បាល ​ហើយ​ចាប់ផ្ដើម​និយាយ៖

« ក្ដី​កាន់​តែ​ស្មុគ​ យើង​គួរ​តែ​គិត​ពី​ចំណុច​ខាង​ៗ តូច​ៗ​ទៅ កុំ​ប្រញាប់​ស្វែង​រក​តែ​ចំណុច​បណ្ដូល​នៃ​សាច់រឿង​ទើប​មិន​វង្វេង​! ​ឧបមា​ថា ឈ្មោះ​ម៉េវ​និយាយ​កុហក​ គ្មាន​បង​ធម៌​ម្នាក់​នោះ​ទេ​គេ​ខ្លួនឯង​ជា​អ្នក​សម្លាប់​ប្អូន​ប្រុស​ហើយ​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ចូល​មក​រាយការណ៍​បង្វែង ចុះ​តើ​រឿង​កូន​ផ្ទះ​នៅ​ស្ទឹងហាវ​នោះ គេ​ម៉េច​ដឹង​កើត​​ហើយ​យក​មក​និយាយ​ប្រឌិត​?»

តែ​លោក​សារឿន​​មានគំនិត​ផ្ទុយ៖

«ចុះ​បើ​គេ​ជា​អ្នកណា​ម្នាក់​ដែល​ជា​ខ្សែរយៈ​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដែល​ដឹង​រឿង នេះ​​ដូច​ជា​ភីណា និស្ស័យ លោក​និង​ខ្ញុំ ហើយ​និង​សិក្ខា?ដំបូង​គេ​អាច​ធ្វើការ​អោយ​អ្នកណា​ម្នាក់​នោះ ជា​សម្ងាត់​សម្លាប់ ឈ្មោះ​ណិច​ហើយ​ក៏​គេច​ខ្លួន ​ ពេលនេះ​គេ​ហៅ​មក​ជួល​ប្រើ​បន្ត​អោយ​​មក​និយាយ​ស្ដី​ពង្វាង ដាន ?!»

«តើ​វា​មាន​ប្រយោជន៍​អ្វី​ទៅ​ ហានិភ័យ​គឺ​មាន​ច្រើន ជន​នេះ​បើ​មាន​ពាក់ ពន្ធ​និង​រឿង​អាក្រក់​​ចូល​មក​រក​ប៉ូលិស​គឺ​ចូល​មក​ក្នុង​ស៊ង​ដោយ​ខ្លួន​ឯង ទោះ​លើក​នេះ​ម្នាក់​នោះ​ជួល​លុយ​គេ​ប៉ុន្មាន ក៏​គេ​មិន​ហ៊ាន​ដែរ ប៉ុន្តែ​ប្រសិន​បើ​គេ​ស្អាតស្អំ គេ​អាច​​៥០%ហ៊ាន​ឯ ​៥០%ទៀត​ប្រថុយ​ចូល​មក! ចំពោះ​ករណី​កូន​ផ្ទះ​នៅ​ស្ទឹងហាវ ម៉ោង​ពេល​និង​ពាក្យ​សារភាព របស់ គេ​មាន​ចំណុច​ប្រទាក់​គ្នា​ល្អ​ !អម្បាញ់មិញ​ខ្ញុំ បាន​សួរ​សំនួរ​មួយ​ថា​ តើ​ណិច​ធ្លាប់​​​ធ្វើ​ការ​នៅ ភ្នំពេញ​ទេ!គេ​ថា​អត់​ទេ ស្រុក​កំណើត​ពួកគេ​នៅ ខេ​ត្ត​បាត់ដំបង! ឈ្មោះ​ណិច​ដើមឡើយ​ធ្លាប់​ជា​កង​ការពារ​នៅ​ក្នុង​ពន្ធនាគារ ខេត្ត​​ក្រោយមក​ធ្វើការ​មិន​បាន​ល្អ​ត្រូវ​បញ្ឈប់ គេក៏​នាំ​បងប្អូន​ឆ្លងដែន​ទៅ​រក​ការងារ​ធ្វើ​នៅ​ស្រុក​សៀម! !»

«សំ​នួរ​ទាក់ទង​នឹង​ការងារ​ពីមុន​របស់​គេ​ចង់​បញ្ជាក់​អ្វី​ទៅ?!»

«ខ្ញុំ​ចង់​បញ្ជាក់​នូវ​រឿង​មួយ​ថា​តើ​ម៉េវ​និយាយ​កុហក​រឺ​អត់! តាម​ថា​ ឃាតក​ដែល​រៀបចំ​រឿង​Z22បាន​រើស​យក​ណិច​ព្រោះ​គេ​ធ្លាប់​ធ្វើការ​ក្នុង​គុក​អាច​ដឹង​ពី​វិធី​និយាយ​អោយ​ភីណា​ជឿ​ថា​ម្នាក់​នេះ​ពិត​ជា​ធ្លាប់​បាន​និយាយ​លេង​ជា​មួយ​បង​ប្រុស​នាង​ពេល​គាត់​ជាប់​នៅ​ទីនោះ​ហើយ​បងប្រុស​នាង​បាន​ផ្ដាំ​ផ្ញើ​នូវ​ឯកសារ​គីមី​សំខាន់​ៗ​របស់​គាត់! ​គ្រប់​យ៉ាង​គឺ​កុហក​ភីណា​​! ពន្ធនាគារ​ទាំងអស់​នៅ ភ្នំពេញ​​មិនដែល​មាន​កំណត់​ហេតុ​បុគ្គលិក​ម្នាក់​នេះ​ទេ​ ឯ​ឈ្មោះ​ណិច​ពិតជា​​ធ្លាប់​ធ្វើការ​ក្នុង​គុក​ដែរ​ប៉ុន្តែ​នៅ​បាត់ដំបង! ​ឯកសារZ22មិនមែន​គេ​មាន​ទេ​គឺ​អ្នក​ដែល​ប្រើ​គេ​អោយ​កុហក​នោះ​ បងធម៌​គេ​ម្នាក់​នោះ​ជា​អ្នក​យក​មក​អោយ​គេ​ប៉ុណ្ណោះ គ្រាន់​តែ​គេ​ជា​អ្នក​ចេញ​មុខ​គំរាម​ភីណា!អម្បាញ់មិញ​បើ​ម៉េវ​ជា​បក្សពួក​ខាង ណោះ​ម៉េវ​នឹង​មិន​ឆ្លើយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ទេ ​ថា​ប្អូន​គេ ណិច​មិន​ដែល​ធ្វើការ​នៅ​ភ្នំពេញ!»

លោក​សារឿន​ទទួល​យក​ហេតុផល​នេះ ។

វិទូ​ប្រញាប់​ប្រញាល់​ពោល ៖

«ខ្ញុំ​អស់​ពេល​ហើយ!ខ្ញុំ ត្រូវ​ទៅ​សិន​!»

គេ​ហុច​ឯកសារ​ទៅ​ក្នុង​ដៃ​គាត់​ហើយ​និយាយ​ប្រញាប់ប្រញាល់​ជា​ចុងក្រោយ៖

«បើ​ចង់​ដឹង​ថា​យប់​នោះ​ឈ្មោះ​ម៉េវ​មាន​ទៅ​អូ​មួយ រឺ​អត់ ម៉េច​មិន​អោយ​កូន​ចៅ​ពូ​ទៅ​សួរ​នាំ​ស្រីៗ​នៅ​ទីនោះ​មើល?!»

វិទូ​ទៅ​ណា?

គេ​ចេញ​មក​ដល់​ឡាន ឃើញ​មេធាវី​ស្រី​រត់​តត្រុក​មក​ពី​ចម្ងាយ។​នាយ​ប៉ូលិស​លើក​នាឡិកា​មើល។ តាម​ថា​គេ​ប្រញាប់​ណាស់ ប៉ុន្តែ​គេ​នៅ​តែ​បង្អង់​រង់ចាំ​នាង​។

នាង​មក​ដល់​ទាំង​ហត់គឃូស ​ឯ​គេ​ញញឹម​រង់ចាំ​ពាក្យ​ដំបូង​ដែល​នាង​នឹង​និយាយ….

«លោក​ប្រុង​ទៅ​ណា​លោក ប៉ូលិស?»

គេ​ញាក់​ចិញ្ចើម​សួរ​នាង​វិញ៖

«ចុះ​នាង​!នាង​សន្យា​ថា​មិន​ទៅ​ណា​ចោល​ភីណាទេ?!»

ស្រី ស្អាត​មិន បង្អង់​យូរ​ នាង​ដឹង​ថា​គេ​ប្រុង​តែ​ឡើងឡាន​ទៅ​ហើយ ច្នេះ​ទើប​និយាយ​ចូល​ប្រធានបទ​បន្ទាន់។នាង សួរ​​ខ្សឹបៗ៖

«ខ្ញុំ​ជួប​លោក​ពូ​សារឿន! គាត់​ថា​អម្បាញ់មិញ​លោក​ទើប​តែ​បាន​សួរ​អ្នក​ដែល​មាន​ប្រជ្រុយ​ដៃ​នោះ?»

ភាព​អន្ទះសា​លេចឡើង​ក្នុង​គ្រាប់​ភ្នែក​ទាំង​សង​របស់​នាង​ គេ​ដឹង​ថា​នារី​នេះ​ចង់​អោយ​បុរស​នោះ​ជា​ឃាតក​ណាស់​ ដើម្បី​អាច​បញ្ចប់​សំណុំ​រឿង​លើ​កូន​ក្តី​នាង​ខុស​ពី​គេ​ដែល​គេ​ចង់​ដឹង​ការពិត​នៅ​ពី​ក្រោយ​ក្រឡា​អុក​ទាំង​នេះ​។

គេ​បែរ​ខ្នង​ឆ្លើយ​ខ្លី៖

«មិនមែន​គេ​ទេ!»

និស្ស័យ​ដើរ តាម​ពី​ក្រោយ​គេ​ជាមួយ​ការ​តវ៉ា៖

«វិទូ ?ចុះលោក​មិន​គិត​ថា​???»

នរៈ​សង្ហា​បែរខ្នង​មក​វិញ​វឹង​ធ្វើ អោយ​នាង​សឹង​តែ​បុក​ទង្គិច​នឹង​ខ្លួន​ប្រាណ​នាយ។ គេ​ញញឹម​ ចំពោះ​កែវភ្នែក​ស្រី ស្អាត ដែល​បារម្ភ​ផង​ឆ្ងល់​ផង ៖

«មិនមែន​គេ​នោះ​ទេ​!តែ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ជា​អ្នកណា​ហើយ​!»

ភ្នែក​នាង​ស្វាង​ចែស​ហាក់​ត្រេកអរ តែ​ធ្វើ​ពុត​​ហំ​ហួន​ហើយ​ពង្រឹង​កាយវិការ​ឈរ​ក្រពាត់​ដៃ​ឌឺ​ដង៖

«ច្បាស់​ម៉េះ?»

គេ​ញញឹម​និយាយ​ខ្សឹប​ឌឺ​នាង​វិញ​ដែរ៖

«ខ្ញុំ​មាន​តម្រុយ​ពិសេស​!»

«ស្អី​ទៅ?»

វិទូ​សើច​ហួស​ចិត្ត​ដែល​នាង​សួរ ត្រង់​ហើយ​អន្ទះសា​បែប​នេះ។គេ​ចង់​ដៀម​ដាម​វិញ​ថា «នាង​ប្រហែល​យល់សប្ដិ​ទាំង​ថ្ងៃ​ហើយ​ដែល​ថា​​ប៉ូលិស​និង​និយាយ​ប្រាប់​នាង​រឿង អស់​ទាំង​នោះ​​ »តែ​ទឹកមុខ​នាង​មិន​គួរ​អោយ​ចង់​បដិសេធ​សោះ ​គេ​ញាក់​ស្មា សួរ វិញ៖

«មាន​រង្វាន់​ទេ​មេធាវី?»

ស្រី ស្អាត​អស់សំណើច​ដែល​គេ​នៅ​ឆ្លៀត​លលេង​ នាង​ក៏​ធ្វើ​រឹក​ខែង​រ៉ែង​តប​វិញ​ហើយ​ដាក់​សំនួរ​ខ្លីៗ​ជំនួស​ចម្លើយ៖

«លោក​កំពុង​ញ៉ែ​ខ្ញុំ?!»

វិទូ​មិនមែន​និស្សិត​បរទេស​ហើយក៏​មិន រស់នៅ​ក្នុង​បរិយាកាស​សង្គម​មួយ​ដែល​បើកចំហ​យ៉ាង នេះ​ដែរ​ដល់​ថ្នាក់​ពាក្យ​លេងសើច​របស់​នាង​ជ្រុល​បន្តិច​ល្មម​អោយ​នាយ​ប៉ូលិស​​បើកភ្នែកធំៗ​ដែល​នាង​ចិត្តស្លុយ​ហើយ​មាត់​របូត​ដល់​ម្ល៉ឹង។

«ខ្ញុំ​គួរ​តែ​ប្រាប់​គាត់​មួយ​ម៉ាត់​ដែរ!»

«មិន​បាច់​ទេ! ​បិទ​ទូរសព្ទ​ទៅ!»

«ហេតុ​អី?!»

«ធ្វើ​តាម​បង​ប្រាប់​ទៅ!»

ភីណា​នៅ​សម្លឹង​គេ​ធ្វើ​ភ្នែក​ក្រឡង់ ទោះ​នាង​សួរ​អ្វី​មិន​ចេញ​ទៀត​ក៏​ដោយ។

វិទូ​ធ្វើ​មុខ​មាំ គេ​ដើរ​ទៅ​កៀក​នឹង​នាង​ ហើយ​និយាយ​ខ្សឹបៗ៖

«​ធ្វើ​ដូច​​អូន​ត្រូវ​ប៉ូលិស​ឃាត់ គ្មាន​ពេល​សូម្បី​តែ​និយាយ​លា​គេ!»

នាង​បើកភ្នែក​ធំ​ៗ​​ជា​មួយ​ក្ដី​រន្ធត់។

​និស្ស័យ​ក៏​ស្ទុះ​ទៅ​ជួយ​រើ​អីវ៉ាន់​របស់​ភីណា។

វិទូ​និយាយ​បន្ថែម ៖

«ឱ្យ​សោ​បន្ទប់​មក​បង!»

គេ​នាំ​នារី​ទាំង​ពីរ​​​មក​ដល់​ជាន់​ខាង​ក្រោម​ ហើយ​ប្រគល់​សោ​​ទៅ​ឱ្យ​អ្នក​ទទួល​ភ្ញៀវ​សណ្ឋាគារ​ដោយ​និយាយ​ស្ងួត​ប្រាកដប្រជា​ទៅ​កាន់​គេ៖

«បើ​មាន​អ្នក​ណា​សួរ​រក​អ្នក​ស្នាក់​នៅ​បន្ទប់​នេះ ប្រាប់​គេ​ទៅ​នាង​នៅ​ប៉ុស្តិ៍​ប៉ូលិស!»

ភីណា​នៅ​តែ​ឈរ​ភ្លឹក​មើល​នាយ ​រហូត​ដល់​វិទូ​ងាក​តឿន៖

«តោះ​ឡើង​ឡាន!»

នារី​ទាំង​ទ្វេ​ឡើង​ឡាន​ជាមួយ​នាយ​ប៉ូលិស ឯ​បុគ្គលិក​សណ្ឋាគារ​នៅ​សម្លឹង​ពួកគេ​ ហើយ​ចំហ​មាត់​ធ្លុង។

ភាព​ស្ងាត់ស្ងៀម​គ្រប​ដណ្ដប់​លើ​បរិយាកាស​ដែល​មនុស្យ​បី​នាក់​បាន​ផ្ចង់​លើ​អារម្មណ៍​ផ្សេងៗ​គ្នា។

ភីណា​យល់​ថា​ការ​បំបែក​នាង​ចេញ​ពី​អ្នក​បើក​ឡាន​ ជា​រឿង​មិន​សម​ទំនង​មួយ​ដែល​មិនទាន់​មាន​ហេតុផល​ច្បាស់ ចំណែក​និស្ស័យ​កំពុង​គិត​មិន​លេច​ថា​ តើ​វិទូ​ពិត​ជា​បញ្ជូន​ស្រី​ស្អាត​នេះ​ទៅ​ប៉ុស្តិ៍​មែន​ឬ​និយាយ​កុហក​អ្នក​សណ្ឋាគារ​ទេ? ឯ​វិទូ​ឯណេះ​រឿង​ចាក់​ស្រែះ​ជា​ច្រើន​ផ្សេង​ទៀត​កំពុង​ប្រជែង​ចាល់​លើ​ថ្ងាស​គេ។

និស្ស័យ​មាន​សំណួរ​ តែ​នាង​មិន​ហ៊ាន​សួរ ​ព្រោះ​នាង​យល់ថា​ករណី​ខ្លះ​វិទូ​មិន​ទាន់​ចង់​និយាយ​បកស្រាយ​នៅ​នឹង​មុខ​ភីណា​ទេ​ ព្រោះ​នាង​តូច​មិន​យល់​ពី​ច្បាប់ ​និង​ឆាប់​ភ័យ​រន្ធត់។

មេធាវី​ស្អាត​ឱន​សម្លឹង​ទូរសព្ទ​ខ្លួន​ដែល​មុន​នេះ​​គេ​បាន​ចុច​ថត​អ្វី​ម្យ៉ាង​ក្នុង​បន្ទប់​របស់​អ្នក​បើកបរ​រថយន្ត​ឱ្យ​ភីណា។ ​នាង​​ប្រញាប់​ចុច​មើល​រូប​ទាំង​នោះ​ក្នុង​Camera roll។ វា​គ្មាន​អ្វី​ចម្លែក​នោះ​ទេ​ក្រៅ​តែ​ពី​ថ្នាំ​គ្រាប់​ពីរ​បន្ទះ​ដែល​ម្ចាស់​បន្ទប់​ទម្លាក់​ចោល​លើ​ពូក ​ហើយ​វិទូ​បាន​ថត​ទុក។

«ថ្នាំ​នេះ​ជា​អ្វី? បាន​ការ​អី​ចំពោះ​រឿង​ក្ដី​នេះ? ​ហេតុអ្វី​គេ​ថត​វា​មក ​ហើយ​ទុក​ចោល​នៅ​ទីនេះ?!»

សំឡេង​ភីណា​ជ្រែក​កាត់​ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់៖

«បង​ទូ​ទៅ​ប៉ុស្តិ៍​ប៉ូលិស​មែន?!»

នាង​ងើបមុខ​ទៅ​រក​គេ​ ឃើញ​ភ្នែក​គេ​សម្លឹង​មក​ក្រោយ​តាម​កញ្ចក់ តែ​គេ​មិន​មែន​សម្លឹង​នាង​ទេ​​គឺ​ភីណា។

ឃើញ​គេ​បន្លាយ​ពេល​ ភីណា​ក៏​​តវ៉ា​បន្ថែម៖

«បង​​គួរ​តែ​ប្រាប់​ដែរ​ថា​យក​ខ្ញុំ​ទៅ​ណា?!»

«ទៅ​កន្លែង​លោក​សារឿន!»

«លោក​សារឿន​ណា?»

នាង​ហាក់​ភ័យ ​ព្រោះ​ទឹកមុខ​នាង​បង្ហាញ​ថា​នាង​ស្គាល់​ឈ្មោះ​ប៉ូលិស​វ័យ​ចំណាស់​នោះ​រួច​ទៅ​ហើយ។

«ពូ​ប៉ូលិស​ដែល​ធ្លាប់​សួរចម្លើយ​អូន​ម្ដង​នោះ!»

នាង​មិន​សួរ​ថា​ «ហេតុ​អី?​» ទៀត​ទេ​ តែ​នាង​ភ្លាត់​មាត់​ទាំង​មិន​អស់​ចិត្ត៖

«បង​ទូ?!»

គេ​ឆ្លើយ​តប​ដោយ​ទឹកមុខ​ស្មើ៖

«កន្លែង​គាត់​មាន​សុវត្ថិភាព​ជាង​គេ​នៅ​ទី​នេះ! គឺ​នៅ​កំពង់​សោម​នេះ!»

«បង! ខ្ញុំ​អត់​ដែល​ស្គាល់​ប៉ូលិស​ធាត់​ម្នាក់​នោះ​ទេ! គាត់​កាច​ណាស់! បង​ថា​ជួយ​ខ្ញុំ​ តែ…..!»

​«គាត់​កាច​ហ្នឹង​ហើយ​បាន​ជា​បង​ទុក​ចិត្ត!​ ឈ្មោះ​ណិច​ជា​មនុស្ស​ប្រុស​ផង​ នៅតែ​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់​បាន​ងាយ! ទម្រាំ​អូន​ឯង?»

តើ​គេ​កំពុង​រំលឹក​ឡើងវិញ​ដល់​រឿង​ក្ដី​ស្ទូឌីយោ​លេខ​៧​ដែល​ពី​ដំបូង​ឃាតក​សម្លាប់​ឆវិវីន​ ហើយ​ធ្វើ​ឱ្យ​ប៉ូលិស​​សង្ស័យ​លើ​ម៉ាណា ​ក៏​ចូល​ទៅ​សម្លាប់​នាង​ម្នាក់​ទៀត​បញ្ឆោត​អ្នកផង​ថា ​នាង​សម្លាប់​មិត្ត​រួច​ធ្វើ​អត្តឃាត?

គេ​បារម្ភ​ពី​ភីណា​ថា​អាច​ជា​គោលដៅ​បន្ទាប់​របស់​ជន​ដៃ​ដល់​ឬ​អ្វី?

និស្ស័យ​គិត​ឃើញ​នូវ​សំណួរ​ជា​ច្រើន តែ​ក៏​មិន​ដក​ភ្នែក​ដែល​សម្លឹង​គេ​នោះ​មក​វិញ​ដែរ​ រហូត​ដល់​ភ្នែក​ទាំងគូ​​របស់​នាយ​ប៉ូលិស​រេ​ចេញ​ពី​ភីណា​មក​រក​និស្ស័យ​វិញ។

«មេធាវី! នាង​ជួយ​ធ្វើការ​មួយ​ឱ្យ​ខ្ញុំ!»

និស្ស័យ​នៅ​ទីទើរ​មិនទាន់​ឆ្លើយតប​ ព្រោះ​នាង​វាក់​នឹង​កែវភ្នែក​ស្រទន់​ទាំង​គូ​ដែល​គេ​បើកឡាន​បណ្ដើរ ​រេ​សម្លឹង​មក​នាង​តាម​កញ្ចក់​បណ្ដើរ។

«ប៉ុន្មាន​ម៉ោង​នេះ​ជួយ​នៅ​ជាមួយ​ភីណា​ជានិច្ច! គេ​ត្រូវ​ការ​នាង!»

គេ​និយាយ​ម៉ឺងម៉ាត់​ធ្វើ​ឱ្យ​និស្ស័យ​ងាក​មុខ​មក​រក​ស្រី​អ្នកមាន​ដែល​អង្គុយ​ទន្ទឹម​ខ្លួន។ យ៉ាង​ណា​មិញ​វិទូ​កាន់​តែ​ម៉ត់ចត់​ ភីណា​កាន់​តែ​កើត​ទុក្ខ៖

«អត់​ទេ! យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​បើ​បង​ជួយ​ខ្ញុំ​ បង​ទៅ​ណា​ ខ្ញុំ​ទៅ​ហ្នឹង​ដែរ! ​ខ្ញុំ​នៅ​ជាមួយ​បង​ឯង​វិញ!»

គេ​មិន​តប​នឹង​សំណើ​​ភីណា​ទេ ​ប៉ុន្តែ​​​រេ​ភ្នែក​ទៅ​រក​និស្ស័យ ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​បដិសេធ​មិន​កើត​ក៏​ងក់​ក្បាល​យឺត​ៗ។

ឡាន​ឈប់​ង៉ឺត ….. ការិយាល័យ​ផ្នែក​ស៊ើប​គឺ​ភីណា​ស្គាល់​ច្បាស់…. ដៃ​នាង​ចាប់ផ្ដើម​ញ័រ … ក្រោម​ក្រសែភ្នែក​របស់​និស្ស័យ។

នារី​អ្នក​ច្បាប់​លូក​ដៃ​ទៅ​ចាប់​ក្រសោប​ម្រាម​ភីណា​​ដើម្បី​ជួយ​ជា​កម្លាំងចិត្ត តែ​បេះដូង​នាង​ក៏​លោត​ប្រហែល​គ្នា​ដែរ។

ក្នុង​គំនិត​មេធាវី​រូប​ស្អាត នាង​នៅ​តែ​លាក់​ទុក​នូវ​ចំណោទ​ជា​ច្រើន។

សំណួរ​ដែល​នៅ​តែ​រត់​ទៅ​មក​ជានិច្ច​ ហើយ​មិន​អាច​ឱ្យ​នាង​ស្រឡះ​ចិត្ត​បាន​នោះ​គឺថា​ តើ​វិទូ​​អាច​រក​ការ​ពិត​មុន​ឱសានវាទ​៤៨​ម៉ោង​ ដែល​គេ​សុំ​បាន​ពី​ប៉ូលិស​ក្រុង​នោះ​ដែរ​ឬ​ទេ?

ឥឡូវ​គេ​បាន​មក​ដល់​ប៉ុស្តិ៍​ប៉ូលិស​ដូច​សម្ដី​ បញ្ជាក់​ថា​អ្វីៗ​គឺ​គេ​មិន​បាន​និយាយ​លេង​ទេ។

«ឈប់​សិន!»

ភីណា​គំហក​ស្រួយស្រែស ​ធ្វើ​ឱ្យ​​ដៃ​វិទូ​ដែល​ដាក់​ទៅ​លើ​ទ្វារ​ឡាន​បម្រុង​ថា​បើក​ចុះ​នោះ​នៅ​ទ្រឹង​សិន។

និស្ស័យ​ងើប​មុខ​តក្កមា​សម្លឹង​កែវភ្នែក​មុត​ថ្លា​របស់​ម្ចាស់​សំឡេង​ដែល​កាច​ហើយ​កំបុត។

ភីណា​​ក្រហម​ថ្ពាល់​ទាំង​សង​ខាង​មិន​រវល់​នឹង​និស្ស័យ ដែល​កំពុង​ក្ដុក​ក្នុង​ចិត្ត​ដក​ដៃ​ចេញ​ទៅ​វិញ​នោះ​ទេ។ នារី​អភិជន​និយាយ​ទាំង​ចោល​ភ្នែក​ទៅ​រក​បុរស​អតីត​គូ​ដណ្ដឹង៖

«ប្រាប់​ខ្ញុំ​មក! បង​បញ្ឆោត​ខ្ញុំ​ យក​មក​ឃុំ​ខ្លួន?!»

និស្ស័យ​បុកពោះ​ដៀង​ភ្នែក​ទៅ​រក​នាយ​ប៉ូលិស។

នាង​​ដឹង​ថា​ភីណា​គិត​ខុស ហើយ​នាង​ដែល​ទើប​តែ​ស្គាល់​វិទូ​បាន​ត្រឹម​ពីរ​បី​ថ្ងៃ​ក៏​ដឹង​ដែរ​ពី​មនោសញ្ចេតនា​ និង​ការ​ឈឺឆ្អាល​របស់​គេ​ចំពោះ​ស្រី​តូច​នេះ។ មិន​សម​ថា​ក្នុង​គ្រា​ចលាចល​ផ្លូវ​ចិត្ត​នាង​មិន​ត្រឹម​មិន​ចេះ​ទប់​អារម្មណ៍​ ​ថែម​ទាំង​ប្រើ​​ការ​សន្និដ្ឋាន ​និង​ការ​ចោទ​ប្រកាន់​គ្មាន​គិត​ពី​ផ្លូវ​ចិត្ត​របស់​អ្នក​ដែល​ធ្លាប់​ជួយ​ខ្លួន​សោះ។

វិទូ​ប្រាកដ​ជា​អន់ចិត្ត​ក្នុង​កែវភ្នែក​ឆ្លាត​វៃ​របស់​មេធាវី​ តែ​គេ​មិន​ងាក​មក​ទេ គេ​និយាយ​តិចៗ​ល្មម​តែ​ឮ៖

«ភីណា! ​បើ​កុំ​តែ​ការ​ចិញ្ចឹម​ចិត្ត​សង្ស័យ​គ្នា​ចុះ​ឡើង​នេះ​ហើយ​ ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ថ្ងៃនេះ​មាន​រឿង​ធំ​យ៉ាង​នេះ​កើត​ឡើង!»

គេ​ចាក​ចេញ​ពី​ឡាន​ដោយ​មិន​ងាក​ក្រោយ ​ហើយ​បិទ​ទ្វារ​គ្រាំង។

….និស្ស័យ​ទេ​ដែល​ត្រូវ​តឹង​ទ្រូង… ទម្រាំ​គ្នា​ធ្វើការ​ដូច​ម៉ាស៊ីន​ មិន​ស្គាល់​យប់​ថ្ងៃ​ មិន​ស្គាល់​បាយ​ទឹក​ មិន​ស្គាល់​សម្រាក ទីបំផុត​មក​ត្រូវ​រង​វាចា​របៀប​នេះ​ទៀត?

នារី​អ្នក​ច្បាប់​យល់​ថា​ មាន​តែ​នាង​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​អាច​សម្រួល​រឿង​នេះ។ នាង​និយាយ​ខ្សឹបៗ៖

«ភីណា! ​មិន​មែន​ទេ!… គាត់​កំពុង​ការពារ​នាង!»

ភីណា​​ងាក​មុខ​មក​រក​គូ​សន្ទនា​ជា​មួយ​ទឹកថ្លា​ពេញ​រង្វង់ភ្នែក។

និស្ស័យ​ស្រាប់​តែ​យល់​ថា​ស្ថានភាព​ផ្លូវចិត្ត​នារី​នេះ​យ៉ាប់​យឺន​ពេក​ហើយ។ ភីណា​មាន​សម្ពាធ​ខ្លាំង​គ្រាន់​តែ​ឃើញ​ទីស្នាក់ការ​ប៉ូលិស ​ចុះ​នាង​ម៉េច​មិន​អន្ទះសា​ចង់​ជួប​ប្ដី​ដែល​កំពុង​ស្ថិត​នៅ​ទីនេះ​ខ្លះ​ផង?

និស្ស័យ​ដកដង្ហើម​ធំ កាត់​ផ្ដាច់​​ភាព​ប្រសេចប្រសាច​នៃ​ការ​សន្និដ្ឋាន​ដោយ​ខ្លាច​ថា​អាច​របូត​វាចា​ណា​មួយ​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ស្ថានការណ៍​កាន់តែ​អាក្រក់​ទៅ​ៗ។ នាង​សម្រួល​ដង្ហើម​រួច​ផ្ទួន​ពាក្យ៖

«ផ្អែក​លើ​បទពិសោធន៍​ខ្ញុំ! គាត់​ត្រង់​នឹង​នាង​ណាស់! បើ​ប៉ូលិស​ចង់​ចាប់​នាង គាត់​មិន​ចាំបាច់​ប្រើ​វិធី​នេះ​ទេ!»

«ខ្ញុំ​ឆេវឆាវ​ពេក​ហើយ! ជំងឺ​ចាស់​ខ្ញុំ​រើ​ទៀត​ហើយ!»

ស្រី​តូច​នេះ​មាន​ជំងឺ?

និស្ស័យ​សម្លឹង​នាង​អភិជន​​ដោយ​អាណិត​អាសូរ​ ពេល​ដែល​អាកប្បកិរិយា​នាង​ប្រែប្រួល​ ហើយ​ស្ថានភាព​ផ្លូវ​ចិត្ត​ខ្សោយ​យ៉ាង​នេះ។ ទោះបី​នាង​មិន​ដឹង​ពី​អតីតកាល​ផ្លូវចិត្ត​ភីណា​ដែល​តែងតែ​ត្រូវ​អ្នកស្រី​កុលាប​ជា​បង​ថ្លៃ​ប្រើ​គ្រប់​រូបភាព​បំផ្លាញ​នោះ​ក្ដី ​តែ​និស្ស័យ​ជឿ​ថា​វិទូ​ប្រហែល​ដឹង​ពី​រឿង​អស់​នេះ​បាន​ជា​គេ​តែងតែ​អត់ទោស​ឱ្យ​នាង។

«តោះ! ទៅ​ខាង​ក្នុង! គាត់​កំពុង​ជួយ​នាង ធ្វើ​តាម​គាត់​ទៅ​ វា​ចប់​រឿង​ហើយ! តាម​ផ្លូវ ​គាត់​ជិះ​ឡាន​មក​រក​នាង​ដូច​ហោះ! គាត់​អន្ទះសា ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​គាត់​ទុក​សុវត្ថិភាព​នាង​ជា​អាទិភាព!»

ភីណា​របូត​ទឹកភ្នែក​លើ​ផែន​ថ្ពាល់​ទាំង​សង។

«ខ្ញុំ​មិន​សម​ទៅ​ថា​ឱ្យ​គាត់​របៀប​ឡប់ៗ​អញ្ចឹង​ទេ!»

និស្ស័យ​ញញឹម​លួង​ចិត្ត​នារី​តូច​ច្រមក់​ ហើយ​បណ្ដើរ​នាង​ចេញ​ពី​ឡាន​ទៅ​ក្នុង​ការិយាល័យ​ប៉ូលិស​ដែល​លោក​សារឿន​និង​វិទូ​រង់ចាំ​ជា​ស្រេច។ គេ​ទាំង​ពីរ​ទំនង​ជា​បាន​និយាយ​គ្នា​ច្បាស់​ហើយ​ បាន​ជា​ភ្លាមៗ​នោះ ​នារី​ទាំង​ពីរ​ត្រូវ​បាន​គេ​នាំ​ទៅ​បន្ទប់​មួយ​ស្ងាត់​ល្អ​ ហើយ​មាន​កៅអី​អង្គុយ​សម្រាក​ត្រឹមត្រូវ។

«សម្រាក​ទីនេះ​សិន​ហើយ! ចាំ​បង​ឱ្យ​គេ​រក​ទឹក​មក​ឱ្យ​ញ៉ាំ!»

វិទូ​និយាយ​ទៅ​កាន់​ភីណា​ដែល​សម្លឹង​មក​គេ​ដូច​ក្មេង​តូច​សម្លឹង​បង​ប្រុស។

គេ​ញញឹម ​ហើយ​មុន​ពេល​ទៅ​​ជាមួយ​លោក​សារឿន​ គេ​បាន​មិច​ភ្នែក​ដាក់​មេធាវី​បញ្ជាក់​ថា​ គេ​ទុក​ចិត្ត​លើ​វិធី​របស់​នាង​ក្នុង​ការ​ជួយ​លួងលោម​ភីណា។

វិទូ​​រក​ឃើញ​តម្រុយ​អី បាន​ជា​តក់​ក្រហល់​បញ្ជូន​ភីណា​ទៅ​ឱ្យ​លោក​សារឿន? ជា​ការពិត​ណាស់  វិទូ​មាន​រឿង​ជា​ច្រើន​សម្រាប់​ជជែក​ពិភាក្សា​ជាមួយ​បុរស​ចំណាស់….. ពេលវេលា​គេ​កាន់​តែ​ចោទ​ឡើង ​ដូច្នេះ​ហើយ​គេ​ត្រូវ​​តែ​ប្រញាប់​​បូក​សរុប​រឿង​ហេតុ​ដែល​គេ​មាន​ក្នុង​ដៃ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ការ​សន្និដ្ឋាន​…

«ខ្ញុំ​រក​ឃើញ​រឿង​មួយ​ចំនួន​ដែល​ហាក់​ដូចជា​ពន្លឺ​សម្រាប់​យើង!»

វិទូ​និយាយ​ដោយ​ទឹក​មុខ​ជាក់លាក់ តែ​លោក​សារឿន​សម្ដី​ញាប់​ជាង៖

«ខ្ញុំ​សុំ​និយាយ​មុន! ព្រោះ​បើ​លោក​ដឹង ​ប្រហែល​អាច​ជួយ​ខ្ញុំ​ច្រើន​ជាង​នេះ!»

វិទូ​ញាក់​ចិញ្ចើម​ថា​យល់​ស្រប គាត់​ក៏​និយាយ​រ៉ាវ៖

«យើង​រក​ឃើញ​មនុស្ស​ប្រុស​ដែល​មាន​ប្រជ្រុយ​ដៃ​នោះ!»

នាយ​ប៉ូលិស​ងើប​មុខ​ដោយ​ភ្ញាក់ផ្អើល​គេ​របូត​មាត់៖

«ល្អ​ណាស់! សុំ​សរសើរ!»

«តែ​គេ​មិនមែន​ជា​អ្នក​សម្លាប់​ឈ្មោះ​ណិច​ទេ!»​ គាត់​បន្ថែម​ភ្លាម។

«រឿង​នេះ​ខ្ញុំ​ដឹង​ហើយ!»​ វិទូ​ឆ្លើយ​ទាំង​ញញឹម។

«លោក​គិត​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​ទៀត?!» ​លោក​សារឿន​សួរ​វិញ។

«ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​រក​អ្វី​មួយ​បញ្ជាក់​ថា​ ម្នាក់​ដែល​មុន​នេះ​ពូ​បាន​និយាយ​នឹង​ខ្ញុំ​តាម​ទូរសព្ទ​​នោះ តើ​គេ​ពិត​ជា​ជន​ដៃ​ដល់​មែន​ឬ​ក៏​អត់?!»

លោក​សារឿន​ងក់ក្បាល ​ហើយ​បែរ​ខ្លួន​ដើរ​ទៅ​មុខ​កុំព្យូទ័រ​បើក​រក​អ្វី​មួយ​ច្រើន​ទំព័រ​ណាស់​បង្ហាញ​នាយ​ប៉ូលិស​វិទូ។

រូបភាព​ជា​ច្រើន​សន្លឹក​ត្រូវ​បាន​ផុស​លើ​ Screenហើយ​វិទូ​សម្លឹង​ដោយ​យកចិត្ត​ទុក​ដាក់។ សំឡេង​ប៉ូលិស​វ័យ​ចំណាស់​ពោល​មក​បន្ថែម៖

«តៃកុង​ឡាន​នោះ គឺ​ថា​ដូច​ខ្ញុំ​និយាយ​ប្រាប់​លោក​តាម​ទូរសព្ទ​ហើយ! គេ​នោះ​មាន​ក្លិន​ម្យ៉ាង​ដែល​ខ្ញុំ​ចាំ​បាន​ថា ​វា​នៅ​សេសសល់​ពេល​ដែល​យើង​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​អ្នក​ស្លាប់​ភ្លាម! វា​មិនមែន​ជា​​ក្លិន​គ្រឿងសម្អាង​ក្រែម​ម្សៅ​មនុស្ស​ស្រី​ ក៏​មិនមែន​ជា​ក្លិន​បារី​ថ្នាំ​ជក់! ពឹង​លើ​ខ្ញុំ​តែ​ឯង ​យើង​មិន​អាច​ជួយ​អ្វី​ដល់​ខាង​ពិសោធន៍​បានទេ​ ព្រោះ​យើង​មិន​អាច​គ្រប់គ្រង​ក្លិន​ក្នុង​បរិយាកាស​បាន ​ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ខ្ញុំ​បោះបង់​ចោល​ការ​កត់ត្រា​អំពី​រឿង​នេះ​ក្នុង​កំណត់​ហេតុ! ប៉ុន្តែ​ពី​ព្រឹកមិញ ​ពេល​យើង​ជួប​តៃកុង​ឡាន​នោះ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​របស់​មួយ​ក្នុង​ហោប៉ៅ​គេ!»

«របស់​អី?!»

«វា​ជា​ខ្សៀ​សិប្បនិមិត្ត លៀន​ក្បាល​ចេញ​ពី​ក្នុង​ហោប៉ៅ​គេ!»

វិទូ​យល់ថា បុរស​នេះ​ទំនង​ជា​ទើប​តែ​រក​ឃើញ​តម្រុយ​​នៃ​​ក្លិន​ថ្នាំ​តម​បារី​ដែល​សាយភាយ​ចេញ​ពី​ក្នុង​ខ្សៀ​សិប្បនិមិត្ត។ នាយ​សម្លឹង​រូបភាព​ខ្សៀ​ច្រើន​ប្រភេទ​ក្នុង​កុំព្យូទ័រ​ដែល​គាត់​បង្ហាញ​មក។

សំឡេង​គាត់​ពន្យល់​បន្ថែម៖

«ពេល​គេ​ចេញ​ទៅ​ ខ្ញុំ​បាន​​ស្វែង​រក​ព័ត៌មាន​បន្ថែម​​ពី​របស់​នោះ! ខ្ញុំ​ស្វែងរក​ព័ត៌មាន​ពី​ច្រើន​កន្លែង​ ចុង​ក្រោយ​ លទ្ធផល​បង្ហាញ​ថា​ក្លិន​ថ្នាំ​ក្នុង​ខ្សៀ​តម​បារី​នេះ​អាច​រក្សា​ក្លិន​ក្នុង​បរិយាកាស​ដល់​ទៅ​៤៨​ម៉ោង​ អញ្ចឹង​បាន​ជា​ឃាតក​មិន​ដឹង​ទេ​ថា​វា​បាន​ទុក​ក្លិន​នេះ​​នៅ​ឯ​បន្ទប់​របស់​ឈ្មោះ​ណិច!»

វិទូ​ញញឹម​សម្លឹង​មុខ​បុរស​ប្រកប​ដោយ​បទពិសោធន៍​ម្នាក់​នេះ ​ហើយ​គេ​និយាយ​បន្ត​ពី​មាត់​គាត់៖

«ព្រឹកមិញ​ ពេល​ដែល​ពូ​ជួប​តៃកុង​ឡាន​នោះ ​បញ្ជូន​គេ​មក​ប៉ុស្តិ៍​​! ហើយ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ក៏​ខល​សួរ​ពូ ពូ​ក៏​ប្រាប់​ថា​លើ​ខ្លួន​គេ​មាន​ក្លិន​ឱសថ​តម​បារី​នេះ ​បេះបិទ​នឹង​ក្លិន​ដែល​ពូ​ចាប់​អារម្មណ៍​​នៅ​ទី​កើត​ហេតុ!»

«លោក​ឧត្ដមសេនីយ៍​ឮ​ហើយ​ក៏​បោះបង់​ចោល​ការ​និយាយ​ជា​មួយ​មេធាវី​សូត្រ ​និស្ស័យ  ហើយ​បើក​ឡាន​ទៅ​រក​អ្នក​នាង​ភីណា​ភ្លាម​ លោក​ខ្លាច​ថា​នាង​ជា​ជន​រងគ្រោះ​បន្ទាប់?!»

វិទូ​មិន​ឆ្លើយ​គេ​សួរ​ប្រញាប់៖

«ពូ​សារឿន ពូ​បាន​ដក​ហូត​វត្ថុ​នោះ​ពី​គេ​ទុក​ជា​ភ័ស្តុតាង​ដែរ?!»

«អត់​ទេ​ទាន​! បើ​វា​នោះ​ជា​អ្នក​សម្លាប់​ឈ្មោះ​ណិច វា​ប្រាកដ​ជា​មិនមែន​អ្នក​បើកឡាន​ធម្មតា​ទេ បើ​យើង​ទារ​យក​របស់​នោះ​វា​ប្រាកដ​ជា​ដឹង​ខ្លួន!»

«ខ្ញុំ​ទទួល​ស្គាល់! តែ…..បើ​ពូ​ក៏​សង្ស័យ​តៃកុង​ឡាន​នោះ លែង​គេ​ចេញ​ទៅ​វិញ​ធ្វើ​អី​ទៅ? ម៉េច​មិន​ឈ្លេច​សួរ​ចម្លើយ​គេ?!»

«ព្រោះ​ភ័ស្តុតាង​ផ្សែង​តម​បារី​សិប្បនិមិត្ត​មិន​អាច​​ជួយ​អ្វី​លើ​តុលាការ​បាន​ទេ!…. ក្រៅ​​ពី​នេះ…. ចំពោះ​គេ ​យើង​មិន​មាន​អី​សម្រាប់​ដាក់​បន្ទុក​ទាំងអស់!»

វិទូ​ងក់ក្បាល៖

«ហើយ​ពូ​ក៏​ចង់​លែង​ត្រី​ឱ្យ​ស៊ី​សន្ទូច?»

លោក​សារឿន​ញញឹម៖​​

«ខ្ញុំ​ជឿ​បើ​វា​ពិត​​ជា​អ្នក​ដៃ​ដល់​ និង​ជា​អ្នក​ដែល​បន្សល់​ក្លិន​តម​បារី​នៅ​ផ្ទះ​ជាង​បញ្ចូល​ភ្លេង ពេល​នេះ​វា​បាត់​ម្ចាស់​ស្រី​ហើយ វា​មុខ​តែ​ធ្វើ​អ្វី​ម្យ៉ាង!»

ដោយ​ទឹកមុខ​ពិចារណា ​វិទូ​និយាយ​បន្ថែម​ទាំង​ដៃ​ចុច​បញ្ជា​កុំព្យូទ័រ​ពិនិត្យ​ភិនភាគ​រូប​​សូហ្វ័រ​ក្មេង​របស់​ភីណា​។ មាត់​គេ​និយាយ​បន្ត៖

«ព្រោះ​តែ​មធ្យោបាយ​របស់​ពូ​ ខ្ញុំ​បាន​រក​ឃើញ​​បន្ថែម​តម្រុយ​ខ្លះ ​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​អូតែល​ដែល​ភីណា​ជួល​ឱ្យ​​​ម្នាក់​នេះ​នៅ​ក្បែរ​ៗ​នាង​!»

«អី​ខ្លះ​ទៅ?!»

«ថ្នាំ​ផ្សះ​ និង​អាលែកស៊ី!!»

«តែ​ពេល​មក​ដល់​កន្លែង​ប៉ូលិស ​វា​នោះ​សុខភាព​ម៉ឹង​ធម្មតា!»

«គ្រប់​គ្នា​ដែល​ធ្លាប់​ទៅ​កាន់​ផ្ទះ​អ្នក​ស្លាប់ សុទ្ធ​តែ​មក​វិញ​មាន​អាការៈ​តឹង​ច្រមុះ​ហៀរ​សម្បោរ! ដោយសារ​តែ​នៅ​ទីនោះ​មាន​លំអង​ស្មៅ​ម្យ៉ាង ​អ្នក​ស្រុក​ក្បែរ​ៗ​នោះ​ទើប​គេ​ស្គាល់​ថា​វា​មាន​ឈ្មោះ កន្ត្រើយ​កណ្ដាស់​! ស្មៅ​កន្ត្រើយ​នេះ​​វា​លូតលាស់​ឡើង​តែ​ក្នុង​ខែ​រងា​ចុង​ឆ្នាំ ហើយ​ដុះ​ដោយ​កន្លែង​តែ​ប៉ុណ្ណោះ! អ្នក​ណា​ក៏​ដោយ​ឱ្យ​តែ​មាន​លំអង​វា​នៅ​ក្នុង​ដង្ហើម ​គេ​រមែង​មាន​អាការៈ​មិន​ស៊ាំ​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ ហៀរ​សម្បោរ​កណ្ដាស់​ស្រដៀង​នឹង​ជំងឺឆ្លង​ផ្ដាសាយ!»

ជន​ចំណាស់​សញ្ជឹង​គិត​បើកភ្នែក​ធំៗ។

វិទូ​បង្ហាញ​រូបភាព​លំអង​ស្មៅ​មួយ​សំណុំ​ដែល​លោក​សារឿន​នឹក​ឃើញ​ថា គេ​បាន​ឱន​រើស​ពី​លើ​ឥដ្ឋ​កាល​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​អ្នក​ស្លាប់។

​កម្ទេចកំទី​​​​ស្មៅ​ក្រៀម​ទាំងនោះ​ត្រូវ​គេ​ថត​វា​ទុក​បង្ហាញ​ទៅ​លើ​កុំព្យូទ័រ។

វា​ជា​ឯកសារ​របាយការណ៍​​ដែល​គេ​ទទួល​បាន​ក្នុងMailរបស់​ខ្លួន ​នៅ​ការិយាល័យ​វិភាគ​វត្ថុ​តាង​ឧក្រិដ្ឋកម្ម។ ភាព​ភ្ញាក់ផ្អើល​របស់​បុរស​ចំណាស់​កើន​ឡើង​ស្រឺតៗ ​ទន្ទឹម​នឹង​ការ​វិល​មក​វិញ​នូវ​សម្ដី​មួយ​ចំនួន​ក្នុង​ការ​ចងចាំ​របស់​គាត់….

កាល​ពី​គាត់​សួរ​ចម្លើយ​ភីណា​លើក​ដំបូង «ចុះ​យប់មិញ គាត់​មាន​អ្វី​ប្លែក​ដែរ?» «គាត់​មាន​សុខភាព​មិន​សូវ​ល្អ​ទេ ផ្ដាសាយ​ផង​អី​ផង កោត​តែ​ប៉ូលិស​គិត​ថា​គាត់​ទៅ​សម្លាប់​មនុស្ស?! តាម​ទូរសព្ទ គាត់​កណ្ដាស់​ ក្អក​ខ្លាំង ខ្ញុំ​ដេញ​គាត់​ឱ្យ​ទៅ​រក​ទិញ​ថ្នាំ​លេប គាត់​ប្រហែល​ជា​រើស​កន្លែង​ទិញ​​ណាស់ ​ព្រោះ​ពលរដ្ឋ​អាមេរិក​ប្រយ័ត្ន​​រឿង​ប្រើ​ថ្នាំ​នេះ​បំផុត​ ដូច្នេះ​ហើយ​បានជា​ពួក​លោក​ថា​គាត់​ចេញ​ក្រៅ​យូរ​កាល​ពី​យប់​មិញ!»

សម្ដី​សិក្ខា «ខ្ញុំ​មិន​បាន​កុហក​ទេ ពេល​នោះ​ បង​ខ្ញុំ​ដេញ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​វិល​ទៅ​ភ្នំ​ពេញ​វិញ​ ព្រោះ​ប្រពន្ធ​គាត់​រក​ខ្ញុំ​ឱ្យ​ជូន! ខ្ញុំ​ហត់​ពេក​ ខ្ញុំ​កើត​ផ្ដាសាយ​ផង​ ហូរ​សម្បោរ​យ៉ាង​ខ្លាំង គឺ​គាត់​​ក៏​កើត ​ខ្ញុំ​ក៏​កើត ខ្ញុំ​សុំ​គាត់​ដេក​ដល់​ម៉ោង​បី​ភ្លឺ​ទើប​ចេញ​ទៅ​វិញ!»

រំលឹក​ហេតុការណ៍​ទាំង​អស់​មក​វិញ ​លោក​សារឿន​ងក់ក្បាល​ផ្ងក់ៗ ​ហាក់​ស្លុង​ទៅ​ក្នុង​ហេតុការណ៍។ តែ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ គាត់​នៅតែ​បោះ​សំណួរ​បញ្ចប់​ចម្ងល់​តូច​ល្អិត​ទាំងឡាយ៖

«លំអង​ផ្កា ​និង​អាការៈ​ក្អក​ផ្ដាសាយ​មិន​បាន​បញ្ជាក់​ពី​អ្វីៗ​ជា​ដុំ​កំភួន​ដូច​គ្នា! គិត​មើល​បើ​បី​នាក់​នោះ​ធ្លាប់​ទៅ​ទីនោះ​សុទ្ធ​តែ​កើត​ផ្ដាសាយ ​ចុះ​ម៉េច​យើង​បី​នាក់ ដែល​ទៅ​ពិនិត្យ​ទីនោះ​គ្មាន​អ្នក​ណា​ម្នាក់​កើត?!»

តែ​វិទូ​ប្រហែល​រក​បាន​ចម្លើយ​សម្រាប់​ខ្លួន​គេ​ជា​ស្រេច​លើ​ករណី​នេះ​ហើយ​ បាន​ជា​គេ​ញញឹម​តប៖

«ងាយ​ស្រួល​យល់​ទេ​ពូ​! អ្នក​ស្រុក​បាន​ឱ្យ​ដឹង​ថា​​កន្ត្រើយ​កណ្ដាស់​មាន​ការ​ប៉ះពាល់​ដល់​ដំណក​ដង្ហើម​តែ​នៅ​ពេល​យប់ ​ហើយ​សីតុណ្ហភាព​ត្រជាក់! ​លំអង​វា​បាន​សាយភាយ​ចេញ​ជាមួយ​សីតុណ្ហភាព​ដែល​បញ្ជាក់​ថា បី​នាក់​នោះ​​ប្រាកដ​ជា​ត្រូវតែ​ទៅ​ដល់​ទីនោះ​ក្នុង​ពេល​ម៉ោង​តំណាល​ៗ​គ្នា​មុន​ក្រោយ​គ្នា​តិចតួច​ ហើយ​ក្នុង​យប់​តែ​មួយ​ ក៏​ប្រហែល​ជា​យប់​ដែល​ឈ្មោះ​ណិច​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់!»

ចម្លើយ​របស់​នាយ​ប៉ូលិស​ជួយ​ឱ្យ​បុរស​ចំណាស់​បញ្ចេញ​ការ​សន្និដ្ឋាន​របស់​ខ្លួន៖

«បើ​មេធាវី​ជំនិត​និង​សិក្ខា​បាន​ចេញ​ពី​កន្លែង​នោះ​មុន​ពេល​ជនរងគ្រោះ​ត្រូវ​គេ​ធ្វើ​ឃាត មាន​ន័យ​ថា​អ្នក​ទី​បី​បាន​ទៅ​ដល់​ក្រោយ​គេ ​ហើយ​ក៏​រង​ផល​ប៉ះពាល់​ពី​លំអង​កន្ត្រើយ​នេះ​ដូចគ្នា!»

វិទូ​ងក់​ក្បាល​និយាយ​បន្ថែម៖

«មិន​មែន​ចៃដន្យ​ទេ! នៅ​ព្រឹក​ដែល​ពួក​យើង​ទៅ​ពិនិត្យ​ទីនោះ មេធាវី ​សូត្រ​ និស្ស័យ​បាន​ឈរ​ពី​បន្ទប់​ទឹក​អ្នក​ស្រុក​ក្នុង​ទី​កំបាំង​មួយ​ ហើយ​នាង​បាន​ឃើញ​ជន​ដដែល​នេះ​ចាកចេញ​ពី​ម្ដុំ​ៗ​នោះ!»

ពូ​សារឿន​ជ្រួញ​ចិញ្ចើម វិទូ​ងក់​ក្បាល​បញ្ជាក់​ថា​អ្វី​ដែល​គាត់​កំពុង​ឮ​គឺ​ជា​ការ​ពិត។ គាត់​របូត​មាត់​តិចៗ៖

«វា​មិន​ដែល​ជួន​ថ្នាក់​នេះ​ទេ!»

ពេល​នេះ​គាត់​យល់​ហើយ​ពី​មូលហេតុ​ដែល​គេ​គាំទ្រ​​ឱ្យ​គាត់​លែង​ត្រី​សិន ហើយ​គេ​រួសរាន់​ទៅ​រក​ភីណា​ស្លើតស្លក់។

«លោក​មាន​ភ័ស្តុតាង​អ្វី​ថែម​ពី​លើ​នេះ​ទេ!? ខ្ញុំ​ចង់​ហៅ​គេ​មក​សួរ​ចម្លើយ​ឱ្យ​ច្បាស់!»

វិទូ​ងក់ក្បាល ​ហើយ​និយាយ៖

«ដែល​ចម្លែក​គឺ​ថា​នៅ​ស្រុកខ្មែរ​ មនុស្ស​វណ្ណៈ​ធម្មតា​មិន​សូវ​យល់​ពី​អត្ថន័យ​នៃ​ការ​ប្រើ​ថ្នាំ​ទេ! តែ​លោក​​មើល​ចុះ​ប្រភេទ​ថ្នាំ​ដែល​ម្នាក់​នេះ​ប្រើ​ មិនមែន​ប្រភេទ​ផ្សំ​តាម​ឱសថ​ស្ថាន​ធម្មតា​ ប៉ុន្តែ​គឺ​ពួក​ផ្សះ​ និង​អាលែកស៊ី​ដែល​មាន​តម្លៃ​ខ្ពស់​ជាង​ថ្នាំ​ធម្មតា​ គេ​ក៏​​​មិន​ងាយ​រក​ទិញ​ដែរ​ បើ​គេ​នោះ​មិន​សូវ​មាន​ចំណេះដឹង​ផ្នែក​ឱសថ ​មានតែ​អ្នក​ជំនាញ​ទេ​​ដែល​ដឹង​ថា​ឱសថ​​នេះ​ថ្លៃ​បន្តិច ​តែ​វា​មិន​ប៉ះពាល់​សុខភាព​ខ្លាំង​ដូច​ថ្នាំ​ផ្ដាសាយ​ដែល​លក់​រាយ​រង!»

«លោក​ចង់​មាន​ន័យ​​ថា…..?»

«អ្នក​បើកឡាន​ម្នាក់​មាន​ប្រាក់​ខែ​តិចតួច​ ម៉េច​ក៏​ចេះ​រើស​ថ្នាំ​លេប​គ្រាន់​បើ​ម្ល៉េះ​? ខ្ញុំ​ពិត​​ជា​ចង់​និយាយ​ជាមួយ​ម្នាក់​នោះ​ ដើម្បី​ដឹង​ពី​គេ​​ថា​គេ​ជា​មនុស្ស​របៀបណា?!»​ វិទូ​បន្ថែម។

លោក​សារឿន​យល់ស្រប៖

«គេ​ស្ងប់​ស្ងាត់ ហើយ​ស្លូតបូត! បើ​លោក​ចង់​ជួប…..»

«….​មិនមែន​ពេល​នេះ​ទេ!»

គាត់​គិត​ចុះ​ឡើង​រួច ​ទើប​ងើប​មុខ​សម្លឹង​វិទូ​ដោយ​ភាព​ស្ញប់ស្ញែង៖

«ខ្ញុំ​ដឹង​ហើយ​ថា​លោក​ឧត្ដមសេនីយ៍​មាន​គម្រោងការ​អ្វី​បន្ត​ ក្រោយ​ពី​នាំ​ស្រីៗ​ទាំង​ពីរ​នាក់​មក​ផ្ញើ​កន្លែង​ខ្ញុំ?!»

«ខ្ញុំ​ត្រូវ​ការ​ដឹង​ពី​បុគ្គលភាព​ម្នាក់​នោះ​ មុន​ពេល​ហៅ​គេ​មក​ឆ្លើយ​នឹង​ភ័ស្តុតាង​អស់​ទាំង​នេះ! ខ្ញុំ​ចង់​ឱ្យ​ពេល​ដែល​យើង​ហៅ​គេ​មក​ជា​លើក​ទី​ពីរ ​យើង​មាន​មូលដ្ឋាន​គ្រប់គ្រាន់​សម្រាប់​ឃាត់​ខ្លួន​គេ!»

«បាន! ខ្ញុំ​ចាត់​មនុស្ស​ធ្វើ!»

«អត់ទេ!» ​គេ​ឃាត់​ ព្រោះ​លោក​សារឿន​បម្រុង​ទៅ។

គាត់​ងាក​មក​វិញ​គេ​និយាយ​បន្ត​ដោយ​ក្រសែ​ភ្នែក​មុត៖

«ពូ! បើ​ម្នាក់​នេះ​នៅ​ពី​ក្រោយ​រឿង​ទាំង​អស់​មែន របរ​បើកបរ​របស់​គេ​គ្រាន់​តែ​ជា​ស្រោម​ស្រោប​បន្លំ​​ពី​ក្រៅ​ប៉ុណ្ណោះ!»

លោក​សារឿន​បើកភ្នែក​មូលក្លុំ គេ​ប្រិច​ភ្នែក​ដាក់​គាត់ ​ហើយ​ពោល​បង្ហើយ៖

«មនុស្ស​នេះ​មិន​ល្ងង់​ទេ! យើង​ប្រើ​មនុស្ស​ផ្ដេសផ្ដាស​អាច​ខូច​ការ! ហើយ….គ្រោះថ្នាក់!!»

លោក​សារឿន​ដក​ដង្ហើម​ឃូរ ​ងក់​ក្បាល​តិចៗ​ឈ្ងោក​មុខ​គិត។

នាយ​ប៉ូលិស​វ័យក្មេង​បន្ថែម៖

«ខ្ញុំ​ទៅ​ធ្វើ​ខ្លួន​ឯង!»

លោក​សារឿន​ងើប​មុខ​មក​សាជាថ្មី វិទូ​បន្ថែម៖

«ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទៅ​ហើយ!»

«ឥឡូវ​នេះ?!»​ គាត់​របូត​មាត់​សួរ។

«បាទ តែ​មុន​ពេល​ទៅ ខ្ញុំ​សុំ​ជួប​ជន​សង្ស័យ​ទី​មួយ​​របស់​លោក​សិន!»

លោក​សារឿន​ដឹង​ភ្លាម​ «ជន​សង្ស័យ» ​ដែល​គេ​ទើប​តែ​បង្ហើប​នោះ​ជា​អ្នក​ណា​ទៅ​ហើយ តែ​គាត់​នៅ​តែ​មិន​អស់​ចិត្ត ព្រោះ​ថា​វិទូ​ទៅ​ជួប​ជំនិត តើ​គេ​អាច​បង្កើត​ជា​បរិយាកាស​តឹងតែង​ ឬ​ធូរ​ស្រាល?

គាត់​សម្លឹង​នាយ​ តែ​មិន​អាច​លាក់បាំង​ភាព​ទីទើរ៖

«ឧត្ដមសេនីយ៍​ចង់​ជួប​មេធាវី​ជំនិត????»

វិទូ​ងក់ក្បាល​មិន​ពង្វាង៖

«បាទ! ១៥​នាទី! គឺ​១៥​នាទី​ប៉ុណ្ណោះ!»

លោក​សារឿន​រិះគិត​តែ​​តំណាល​គ្នា​នោះ​គាត់​ងក់ក្បាល​ផ្ងក់ៗ៖

«បាទ!»

គាត់​បែរ​ខ្លួន​ជៀស​ផ្លូវ​ឱ្យ​នាយ​ដើរ​ទៅ។

កាត់​តាម​ពី​មុខ​គាត់ ​វិទូ​ឆ្លៀត​ញញឹម​សួរ៖

«ពូ​ខ្លាច​អី?!»

«មាន​ឯ​ណា?!»

នាយ​ញញឹម​បន្ត៖

«ពូ​ខ្លាច​គេ​នោះ​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ដែល​ឃើញ​ខ្ញុំ?!»

លោក​សារឿន​មិន​បដិសេធ ​តែ​គាត់​និយាយ​បង្វែរ៖

«គេ​ជា​ជនសង្ស័យ! គេ​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​ស្ថានភាព​យោង​អាត្មា!»

គាត់​ថា​ចប់​ក៏​ដើរ​ទៅ​នាំ​ផ្លូវ​នាយ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​បន្ទប់​សម្រាប់​ជន​ជាប់សង្ស័យ​ស្នាក់​នៅ។

នៅ​តាម​ផ្លូវ គេ​​សម្លឹង​តាម​ប្រលោះ​ចម្រឹង​បង្អួច អ្នក​ឃើញ​នារី​ទាំង​ពីរ​កំពុង​អង្គុយ​លើ​សាឡុង​ជជែក​ គ្នា​ដោយ​នៅ​លើ​ដៃ​មាន​កាន់​កាហ្វេ​ម្នាក់​មួយ​កែវ។

ស្រី​តូច​ភីណា​កំពុង​ប្រកាន់​ទឹកមុខ​ព្រួយ​បារម្ភ ឯ​មេធាវី​ស្រី​ខំ​ព្យាយាម​ជជែក​អ្វី​ម្យ៉ាង​ញញឹមញញែម​បង្វែរ​បរិយាកាស​ឱ្យ​នាង។

វិទូ​ញញឹម​ចុងមាត់។

ស្រមោល​នារី​អ្នក​ច្បាប់​​មាន​ស្រាប់​ក្នុង​បេះដូង​នាយ​ទៅ​ហើយ ហើយ​នាយ​ដឹង​ថា​នាង​មាន​ចរិត​លក្ខណៈ​បែប​ណា​ល្មម​អាច​ដោះស្រាយ​ស្ថានការណ៍​នេះ​បាន។

នាយ​ដើរ​ហួស​ទៅ។

ទី​ដែល​ត្រូវ​មក​ដល់​គឺ​គង់​តែ​មក​ដល់។

ទ្វារ​របើក​ខ្វាក​លេច​រូបរាង​បុរស​អ្នក​ច្បាប់​ដែល​បាន​ជាប់​នៅ​ទីនេះ​បី​ថ្ងៃ​មក​ហើយ។ គេ​ងើប​មុខ​សម្លឹង​មក​អ្នក​ទាំង​ពីរ ​ហើយ​បញ្ឈប់​ភ្នែក​នៅ​ត្រឹម​កម្រាល​ឥដ្ឋ។

«កុំ​ប្រាប់​ថា​យប់​នេះ​លោក​នឹង​អត់ធ្មត់​តាមដាន​សិក្ខា​នៅ​ទីនេះ​ណា៎!»

«និយាយ​ត្រូវ​ម៉េះ?​ មែន ​បើ​ចង់​តាមដាន​សិក្ខា​ គួរ​តែ​ដេក​នៅ​​អូតែល​នេះ​ដែរ​​!»

គេ​នៅ​ស្ងៀម​​ប្រកប​ដោយ​ទឹកមុខ​ជឿជាក់។

ម្ដេច​ក៏​ម្ដង​ណា នាង​តែង​​យល់ថា​ទឹកមុខ​ប្រុស​ម្នាក់​នេះ​គឺ​ឌឺ​ចំណាប់​ពេក​ហើយ​។

គេ​ជាមួយ​ស្រី​តូច​អភិជន​នោះ ​គឺ​ថ្នាក់ថ្នម​សម្ដី​​ជានិច្ច ជាមួយ​នាង​វិញ​ សូម្បី​តែ​សូរ​សំឡេង​ស្រាល​បន្តិច​ក៏​មិនដែល​។

នាង​គ្រឺត​ចិត្ត​ពេក​ ក៏​និយាយ​ឡើង៖

«លោក​មិនទាន់​មាន​ភស្តុតាង​អី​ទាំង​អស់ តែ​លោក​ជឿ​ភីណា​ ហើយ​មក​ដាក់​ការ​សង្ស័យ​លើ​យុវជន​នោះ?!»

«សិក្ខា​ដឹង​រឿង​ផ្ទះ​ភីណា​ទាំងអស់​គឺ​មិន​ចម្លែក​ទេ​ ព្រោះ​គេ​មាន​ភារៈ​ថែ​ទាំ​ទីនោះ​ គេ​ប្រាកដ​ជា​ធ្លាប់​សួរ​នាំ​អ្នក​បម្រើ​ទាំងអស់​របស់​ភីណា ​រឿង​បង​កុសល​ អ្នក​បង​កុលាប ​សំណុំ​រឿង​​ម៉ោង​​១២អាធ្រាត​នៅ​សង្កាត់​លេខមួយ និង​អតីតកាល​របស់​កូន​ក្ដី​នាង​ផង​ គឺ​គេ​អាច​រក​ព័ត៌មាន​ទាំងអស់​នេះ​​​បាន​ដោយ​ងាយ! គេ​អាច​មាន​រូបថត​ភ្ជាប់​ពាក្យ​របស់ខ្ញុំ រូបថត​នាង​និង​កូន​ក្ដី​នាង អ្វីៗ​ផ្សេង​ទៀត​សៀវភៅ​​ច្បាប់​ដែល​ដាក់​នៅ​ផ្ទះ​ស្ទឹងហាវ ​គឺ​គេ​នៅ​ជិត​គ្រួសារ​នេះ​​ ទើប​មាន​​គំនិត​អស់​នេះ​កើត​!»

«តែ​លោក​មិន​ដែល​ទៅកាន់​កូន​ផ្ទះ​នៅ​ស្ទឹងហាវ​ទេ!»

«ប្រាប់​ហើយ​ថា​លោក​សារឿន​បញ្ជូន​របាយការណ៍​មក​!»

«គាត់​រក​ឃើញ​អី​ខ្លះ​ទៀត?!»

«មនុស្ស​ប្រុស​ម្នាក់ ក្នុង​វ័យ​កណ្ដាល​មាន​ទុក​ពុកមាត់​បាន​ទៅ​រក​ជួល​កូន​ផ្ទះ​នោះ! គេ​មិន​បាន​មក​នៅ​ទេ​ ហើយ​ឱ្យ​ប្រាក់​ច្រើន​តាម​ដែល​ម្ចាស់​ផ្ទះ​ទារ​ គេ​ប្រាប់​ថា​គេ​ចង់​ថត​កុន ដូច្នេះ​គេ​ជួល​ផ្ទះ​នោះ​ទុក​ចោល​!»

«ហេតុអ្វី​លោក​គិត​ថា​ ​ម្នាក់​នោះ​ជា​សិក្ខា?!»

«មនុស្ស​នៅក្មេង​តែងខ្លួន​កំបាំង​ភ្នែក​គេ​ឯង ​គឺ​គ្មាន​អ្វី​ក្រៅពី​ពាក់​ពុកមាត់​ក្លែង​ធ្វើ​ចាស់​នោះ​ទេ​​! គេ​ស្មាន​​ថា​ពុកមាត់​អាច​ជួយ​ប្ដូរ​វ័យ​របស់​គេ?!»

«ម្ចាស់​ផ្ទះ​នោះ​ដែរ! ជួល​ផ្ទះ​ឱ្យ​គេ​មិន​មាន​​រកមើល​​អត្តសញ្ញាណប័ណ្ណ​ទេ?»

«គឺ​មាន​ តែ​ក្លែងក្លាយ​ទាំង​អស់!»

«ស្អី​គេ​នេះ?!»

«វា​ជា​អន្ទាក់​ ក្រែង​នាង​ក៏​ថា​អញ្ចឹង​ដែរ​អ្ហី?!»

«ក៏​គ្មាន​អ្វី​អាច​បញ្ជាក់​ថា​ជា​សិក្ខា​ដែរ?!»

«អញ្ចឹង​! ចាំ​ជួប​សិក្ខា​មើល​កំភួនដៃ​គេ​ទៅ គេ​មាន​ប្រជ្រុយ​ធំ​មួយ​ដែរ​ទេ?!»

«ប្រជ្រុយ?»

«ម្ចាស់ផ្ទះ​នៅ​ចាំ​បាន​ថា​កំភួនដៃ​គេ​ពេល​ស៊ីញេ​​កុងត្រា ​គឺ​មាន​ប្រជ្រុយ​ធំ​មួយ​!»

នាង​នៅ​ស្ងៀម​បន្តិច​ទើប​ដាក់​ជា​សំណួរ៖

«ចុះ​បើ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​លោក​ថា ខ្ញុំ​មិន​សង្ស័យ​សិក្ខា ​តែ​សង្ស័យ​​អ្នកនាង​ភីណា​របស់​លោក?​»

ពាក្យ​ថា ​«អ្នកនាង​ភីណា​របស់​លោក» គឺ​ជា​ភាព​ច្រណែន​ប្រចណ្ឌ​របស់​ស្រីៗ​ធ្លាយ​ចេញ​តាម​ពាក្យ​សម្ដី​។ ប្រការ​នេះ​ មាន​រឿង​អ្វី​នាយ​ប៉ូលិស​មើល​មិន​យល់​នោះ​? ដូច្នេះ​​ហើយ ​គេ​សូរ​មក​វិញ​កំបុតកំបុយ​ជាមួយ​ទឹកមុខ​ធ្វើ​ហី​ មិន​មាន​ការ​​ភ្ញាក់ផ្អើល​៖

«ហេតុអ្វី?»

«ព្រោះ​នាង​ព្យាយាម​ទាញ​រឿង​ហេតុ​ទម្លាក់​ទៅ​សិក្ខា! គ្រាប់​ខ្សាច់​លើ​ស្បែកជើង ​និង​ការ​លប​មើលតាម​បង្អួច គឺ​នាង​និយាយ​! ពិត​ មិន​ពិត​ តើ​មាន​អ្នកណា​ដឹង​បាន​​ទៅ?!»

«ជំនិត​ជា​ប្ដី​នាង តើ​នាង​ធ្វើ​អញ្ចឹង​ធ្វើ​អី?!»

«នាង​​ជា​ភរិយា​កូន​ក្ដី​ខ្ញុំ​ ក៏ប៉ុន្តែ​ ផ្អែកលើញាណទី៦របស់មនុស្ស​ស្រី​ ខ្ញុំ​យល់​ថា​នាង​មិន​បាន​ស្រលាញ់​កូន​ក្ដី​ខ្ញុំ​ស្មើ​ដែល​គាត់​ស្រលាញ់​នាង​ទេ!»

«អូ​ហូ​!!!? នាង​តែងតែ​យក​ញាណ​ទី៦​នេះ​ទៅ​ឈ្នះ​ក្ដី​នៅ​តុលាការ​ឬ​មេធាវី?»

នាង​នៅ​ស្ងៀម​ទាំង​មិន​អស់​ចិត្ត​ ព្រោះ​ចង់​ពន្យល់​ពី​អារម្មណ៍​​ខ្លួន ​តែ​គ្មាន​អំណះអំណាង​គ្រប់គ្រាន់​សម្រាប់​ហារ​និយាយ​ឱ្យ​បាន​ឈ្នះ​គេ​ ព្រោះ​ក្នុង​ចិត្ត​នាង​ នាង​យល់ថា​ វិទូ​លំអៀង​ទៅ​រក​ភីណា​ស្រេច​ទៅ​ហើយ​ តែ​នាង​មិន​បាន​សម្លឹង​មក​ខ្លួន​ឯង​ទេ ​ហើយ​ទិតៀន​ខ្លួន​​ឯង​ដែល​​កំពុង​មាន​ចិត្ត​ប្រៀបធៀប​ជា​មួយ​ភីណា​ ហើយ​បេះដូង​នាង​ក៏​ប្រហែល​កំពុង​សាកល្បង​មាន​នាយ​ប៉ូលិស​​ស្រស់​ចំណាប់​។ គេ​ឈប់​ឡាន​ង៉ឺត​។

«ហើយ​លោក​មាន​ការ​អី​ទៀត​ហើយ!?»

នាង​រអ៊ូ​ធុញ​ ព្រោះ​បត់បែន​មិនទាន់​ចិត្ត​របស់​គេ​។

«ចុះ​មក ដល់ហើយ!»

នារី​អ្នកច្បាប់​សម្លឹង​ជុំវិញ​ខ្លួន ​នាង​ដឹង​ច្បាស់​ថា​ នេះ​មិនមែន​ជា​សណ្ឋាគារ​លំដាប់​ផ្កាយ​ដែល​ស្រី​អភិជន​ជួល​ស្នាក់នៅ​នោះ​ទេ​។

«ទីនេះ? លោក​ច្រឡំ​ផ្លូវ​ទេ​ដឹង?​!»

«ត្រូវហើយ! អត់​ច្រឡំ​ទេ​ទាន!​» គេ​ឌឺ​នាង​ដែល​សួរ​របៀប​មិន​យល់​ការណ៍​អ្វី​ទាល់​តែ​សោះ​។

«លោក​ស្គាល់​សណ្ឋាគារ​នាង​ស្នាក់​នៅ​ទេ​ បាន​សួរ​ភីណា​​ត្រឹមត្រូវ​អត់? ទីនេះ​មាន​តែ​ផ្ទះ​សំណាក់​តូច​ៗ​ហ្នឹង ​មិន​ឃើញ​ទេ​…..?»

«កន្លែង​ភីណា នៅ​ផ្លូវ​ខាង​មុខ​ ចំណែក​ទីនេះ គឺ​នៅ​ខាង​ក្រោយ​អាងហែលទឹក!»

ស្រី​ស្អាត​បើក​ភ្នែក​ធំ​ៗ។

នាង​ចាប់ផ្ដើម​យល់​បណ្ដើរ​ៗ​ពី​សកម្មភាព​របស់​គេ​ ទី​មួយ​ គឺ​លាក់​ឡាន​កុំ​ឱ្យ​សិក្ខា​ឃើញ ហើយ​ទីពីរ​គឺ ផ្លោះ​របង​លួចចូល​ក្នុង​សណ្ឋាគារ​តាម​បរិវេណ​​អាងហែលទឹក​។

នាង​បើក​ភ្នែក​ធំ​ៗ៖

«ចូល​ទ្វារ​ក្រោយ?!»

«និយាយ​ខុស​ហើយ!! អត់​មាន​ទ្វារ​ក្រោយ​ទេ! គឺ​ផ្លោះ​របង!»​ គេ​ឌឺ​នាង​។

«ហើយ​លោក​មើល​ផង​មើល៍ លោក​ធ្វើ​បាន​ ហើយ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​បាន​អត់?!»

គេ​ដៀង​ភ្នែក​សម្លឹង​មក​សំពត់​ខ្លី​លើ​ជង្គង់​របស់​នារី​ដែល​មាន​ចំណូល​អាជីព​ដ៏​ខ្ពស់ ​ហើយ​មាន​ប្រភព​មក​ពី​គ្រួសារ​​មាន​ឋានៈ​តួ​នាទី​។

គេ​ដឹង​ថា​ការ​ផ្លោះ​របង ​មិនមែន​ជា​ជំនាញ​នាង​ទេ ​កុំថាឡើយ​ធ្វើ សូម្បី​គិត​ក៏​ដឹង​តែ​ខូចការ​ទៅ​ហើយ​។

គេ​សើច​កខឹក​ ហើយ​ក្រពាត់​ដៃ​និយាយ៖

«ខ្ញុំ​មាន​ថា​ឱ្យ​នាង​ទៅ​ជាមួយ​ឯណា​! ចាំ​នៅ​ទី​នេះ​ទៅ ​បើ​នាង​ចង់​សង្កេតការណ៍! មាន​ការ​អី ​ខ្ញុំ​គង់​តែ​ចេញ​មក​វិញ​ទេ​! ជួយ​អើត​មើល​ឡាន​ផង!»

នាង​បូញ​មាត់​ខឹង​ចិត្ត​៖

«លោក​រញ៉េរញ៉ៃ​ណាស់! ចង់​តាមដាន​ពួកគេ ​ស្មាន​តែ៥នាទី​ ១០នាទីរួចជាស្រេចហ្អី? ម៉េច​មិន​ជួល​បន្ទប់​មួយ​ក្បែរ​ៗ​ពួកគេ​ទៅ!!»

«នាង​ស្មានថា​ប្រាក់​ខែ​ខ្ញុំ​​បាន​ថ្លៃ​ប្រហែល​នឹង​តម្លៃ​ពិគ្រោះ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​របស់​នាង​​ឬ?! ហើយ​នាង​ដឹង​ហើយ​មែន​ទេ​ថា​​សណ្ឋាគារ​លំដាប់​អស់នេះ​​មួយ​យប់​ថ្លៃ​ប៉ុន្មាន? តើ​វា​ចាំបាច់​ទេ?! ខ្ញុំ​មិនមែន​មក​វិស្សមកាល​ឯណា!»

«ចុះលោក​ជា​ប៉ូលិស​!!!? លួច​ចូល​កន្លែង​គេ​ តើ​សម​ដែរ​ទេ?!»

«ពេលនេះ​ ខ្ញុំ​ធ្វើការ​ឯកជន​ គឺ​មក​ជួយ​ស៊ើប​ក្ដី​ឱ្យ​នាង ខ្ញុំ​មិនមែន​​ស្ថិត​ក្នុង​ម៉ោង​ការងារ​ទេ!»

«បាន​សម្ដី​ណាស់! ធុញ​ដល់​ហើយ!»

គេ​អស់​សំណើច​នឹង​ភាព​មួហ្មង​របស់​នាង​ដោយសារតែ​មិន​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ជាមួយ​គេ​ គេ​ឈរ​សើច​កក្អឹក​សម្លឹង​ស្រី​អ្នកច្បាប់​ដែល​គួរ​ឱ្យ​ស្រលាញ់។

មិន​បាន​អី​ផង ​នាង​បើកភ្នែក​ធំ​ៗ​សម្លឹង​ហួស​ទៅ​ពី​ក្រោយខ្នង​គេ ​ហាក់​បាន​ឃើញ​អ្នកណា​ម្នាក់….

វិទូ​មិនទាន់​ទាំង​ងាក​ក្រោយ​ទៅ​រក​ទិសដៅ​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​ភ្ញាក់ផ្អើល​នោះ​ផង នាង​លូកដៃ​តក់ក្រហល់​មក​អូស​នាំ​គេ​មួយ​ទំហឹង​ ទៅ​បំពួន​ជាមួយ​គ្នា​ពី​ក្រោយ​រទេះ​ទឹក​អំពៅ​ចាស់​ដែល​អ្នក​ភូមិ​ទុក​សំ​ចត​ចោល​ក្បែរ​របង​ផ្ទះ។​​

«នុ៎ះ!»

នាង​លាន់​មាត់​ឡើង​តិចៗ​ជាមួយ​ទឹកមុខ​ភ្ញាក់ផ្អើល។

អ្នកណា​ម្នាក់​បាន​ចាកចេញ​ពី​ភោជនីយដ្ឋាន​​បរទេស​តូច​មួយ ​ចម្ងាយ​ប្រមាណ​១៥ម៉ែត្រ​ពី​កន្លែង​ពួកគេ​​កំពុង​និយាយ​គ្នា។

​គេ​នោះ​វិទូ​ពិបាក​ចំណាំ​បន្តិច​ ព្រោះ​គេ​ដើរ​ចំហៀង​ មិនមែន​ទិសដៅ​មក​ក្បែរ​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ទេ។ រង់​ចាំ​ដល់​គេ​កាច់​បត់​ទៅ​ផ្លូវ​ខាង​ស្ដាំ​បាត់​ទៅ ​និស្ស័យ​លាន់មាត់​តិចៗ៖

«សិក្ខា?!»

«នាង​ចំណាំ​គេ​ច្បាស់​ណាស់​ហ្ន៎!»

«គេ​ និង​បង​ជំនិត​មិនមែន​ទើប​តែ​រាប់​គ្នា​ម្ង៉ៃណោះ​ទេ ​តាំង​​​ពី​នៅ​រៀន​អាមេរិក​ គឺ​ខ្ញុំ​ស្គាល់​សិក្ខា​ស្រេច​ទៅ​ហើយ!»

ស្មាន​មិន​ដល់​ថា​នាង​ធ្លាប់តែ​ឌឺ​គេ​ ពេលនេះ​គេ​ឌឺ​ឡង​មក​វិញ​ផូង៖

«កាល​នាង​នៅ​ជា​សង្សារ​ផ្អែមល្ហែម​នឹង​កូន​ក្ដី​នាង​ហ្នឹង​ហ្មែន?!»

នាង​នៅ​ស្ងៀម​លួច​សើច​ចុងមាត់។

មិន​ដឹង​យ៉ាងម៉េច​ នាង​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា​សម្ដី​នេះ​ គឺ​វិទូ​​កំពុង​ច្រណែន​ប្រច័ណ្ឌ​នាង​​ដែល​ធ្លាប់​ជា​សង្សារ​របស់​បុរស​អ្នកមាន​។

នាង​មិន​មាត់ វិទូ​ចេញ​ពី​ពួន​ ហើយ​រក​ចេញ​ទៅតាម​ពីក្រោយ​សិក្ខា​….

«លោក​ទៅ​តាម​គេ​នោះ​មែន​ទែន?»

រាល់ដង​ ប្រទាក់​សម្ដី​គ្នា ​គេ​តែង​​ឌឺដង​នាង​តាម​ចិត្ត​ តែ​លើក​នេះ​គេ​ទំនង​គ្មាន​ពេល ​ឬ​ក៏​លែង​មាន​ជំនក់​ចិត្ត​នឹង​លេង​សម្ដី​ដោយ​ផ្ចង់​លើ​ការងារ​ជាង បាន​ជា​​គេ​លើក​ដៃ​មួយ​ចង្អុល​មាត់​ឱ្យ​នាង​ឈប់​និយាយ ​ហើយ​​ស៊ីញ៉ូ​នាង​ឱ្យ​ចាំ ​ថា​គេ​នឹង​វិល​មក​វិញ….។

….ព្រលប់​ធំ​ហើយ….ភីណា​ឡើង​ត្រឡប់​​មក​​បន្ទប់​វិញ។

នាង​លូក​ដៃ​បម្រុង​រាវ​រក​សោ​​ក្នុង​កាបូប​ដៃ ​​​ស្រាប់តែ​កន្ទុយភ្នែក​ក្រឡេក​ទៅ​ប៉ះ​ចន្លោះ​ទ្វារ​ដែល​ហើប​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ប្រមាណ​មួយ​ថ្នាំង​ដៃ​។

….បេះដូង​នាង​លោត​យ៉ាង​ញាប់…ហើយ​បោះបង់​ចោល​គំនិត​ដែល​ចង់​ចាក់សោ​ចូល….ស្រី​អភិជន​លើក​ម្រាម​៥រុញទ្វារ​​ថ្នម​ៗ​សម្លឹង​ទៅ​ខាង​ក្នុង​បន្ទប់។

នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​សណ្ឋាគារ​ដែល​មាន​ពីរ​ជាន់….មួយ​ជាន់​ខាងក្រៅ​សម្រាប់​អង្គុយ​ធ្វើការ​ និង​មើល​ទូរទស្សន៍ នាង​បាន​ឃើញ​ខ្នង​អ្នកណា​ម្នាក់​ដែល​កំពុង​ឱន​បើក​កុំព្យូទ័រ​របស់​ខ្លួន….

ភីណា​ស្រែក​ភ្លាត់​សំឡេង….

«សិក្ខា????»

សិក្ខា​បែរ​មក​ទាំង​ទឹកមុខ​ស្លើតស្លក់ ​ព្រោះ​គេ​មិន​ស្មាន​ដល់​ទេ​ថា​នាង​ត្រឡប់​មក​វិញ​ឆាប់​យ៉ាង​នេះ?​

នាង​ឃើញ​គេ​នៅ​ក្បែរ​កុំព្យូទ័រ​នាង​ទៅ​ហើយ មាន​អី​ត្រូវ​សង្ស័យ​ទៀត? នាង​និយាយ​បន្ថែម​ឮ​ៗ៖

«ឯង​មក​ធ្វើ​អី​ក្នុង​បន្ទប់​ខ្ញុំ?!»

គេ​អត់​មាន​អ្វី​និយាយ តែ​បាន​ក្រោក​ឡើង​ដើរ​តម្រង់​មក​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​ថយក្រោយ​ដោយ​តក់ស្លុត​។ នាង​និយាយ​ទាំង​ញ័រ​មាត់៖

«ខ្ញុំ​នឹង​ប្ដឹង​ប៉ូលិស​! ឯង​ជា​អ្នក​ធ្វើបាប​បងប្រុស​ឯង​ ឥឡូវ​ចូល​មក​ឆែក​បន្ទប់​ខ្ញុំ​ទៀត!!»

«កុំ! កុំ​និយាយ​ឮ​ពេក!» សិក្ខា​ឃាត់ ​ហើយ​មក​ដល់​កាន់​តែ​ជិត។​​

«ឯង​កុំ​ចូល​ម៉ោ! ជួយ…ជួយ​ផង!»

«កុំ​ស្រែក​! បង! កុំ​ស្រែក! ខ្ញុំ​ថា​កុំ​ឱ្យ​ស្រែក​ផ្អើល​គេ!»

ក្នុង​កាលៈទេសៈ​នេះ​ទៅ​ហើយ​ ភីណា​ស្ដាប់​ហេតុផល​អ្វី​របស់​សិក្ខា​ក៏​លែង​ឮ​ហើយ​ដែរ ក្នុង​ចិត្ត​នាង​​គេ​ជា​ឃាតក ​ជា​មនុស្ស​បន្លំ ​និង​ជា​អ្វី​ដែល​គួរ​ឱ្យ​ខ្លាច​បំផុត​…..

នាង​ថយ​កាន់​តែ​យឺត​ទៅ​ៗ ឯ​គេ​នោះ​​មក​កៀក​នឹង​នាង​ទៅ​ហើយ…..គេ​លូក​ដៃ​បម្រុង​ទាញ​នាង សំឡេង​វិទូ​លាន់​មក​ធ្ងន់​ៗ៖

«ដក​ដៃ​ចេញ​ពី​នាង!»

វិទូ​បង្ហាញ​ខ្លួន….

តើ​សិក្ខា​នៅ​ពី​ក្រោយ​ឆាកល្ខោន​Z22?

…សិក្ខា​ជា​យុវជន​វ័យក្មេង។ គេ​បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ​ពី​ភាព​ស្អាត​បាត​ និង​រមទម​របស់​គេ​​មក​ជា​មនុស្ស​មិន​គិតគូរ​ខ្លួន​ប្រាណ​ ពុកមាត់​ដុះ​រប៉ាត់រប៉ាយ ​សំលៀកបំពាក់​មួយ​កំប្លេ​មិន​ផ្លាស់​ មិន​ប្ដូរ​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ដែល​បងប្រុស​គេ​ត្រូវ​ប៉ូលិស​នាំ​ខ្លួន​មក​នោះ​។

ពេលនេះ ​គេ​ត្រូវ​វិទូ​ចាប់​បញ្ជូន​មក​ឱ្យ​លោក​សារឿន​សួរ​ចម្លើយ។ លើ​កៅអី​ប៉ូលិស គេ​ក៏​អង្គុយ​ទ្រឹង​ដោយ​កែវភ្នែក​​ខូង​ជ្រៅ​ ព្រោះ​មិនបាន​រវល់​ដេក​ពួន។

លោក​សារឿន អង្គុយ​នៅ​លើ​គែម​តុ​ពី​មុខ​គេ​ ហើយ​ពិនិត្យ​​យុវជន​នេះ​ពី​លើ​ចុះ​ក្រោម ពីក្រោម​ឡើង​​ឡើងលើ ​ច្រើន​ដង​អស់ចិត្ត អស់ចង់ ​ទើប​គាត់​ដាក់​ចេញ​នូវ​សំណួរ​មួយ​សំណុំ៖

«ហេតុអ្វី​ឯង​លួច​ចូល​បន្ទប់​បងថ្លៃ​?!»

គេ​នៅ​មិន​មាត់ ​បុរស​ចំណាស់​ទះ​តុ​ផាំង​។

យុវជន​ភ្ញាក់​មមីងមមាំង​ពី​ភាព​បាក់​ទឹកចិត្ត​។​

លោក​សារឿន​សង្កៀត​ធ្មេញ​សួរ៖

«ឯង​ចង់​ឆ្លើយ ឬ​ក៏​ចង់​ឈឺ​ខ្លួន?!»

វិទូ​ដែល​អង្គុយ​ក្រពាត់​ដៃ​នៅ​ឯ​ជ្រុង​បន្ទប់ ​តាមដាន​អាកប្បកិរិយា​សិក្ខា​មិន​ដាក់​ភ្នែក​នោះ គេ​ក៏​ដឹង​ថា​ឫកពា​យុវជន​នេះ​មិន​អាច​​រក្សា​ការ​ស្ងៀមស្ងាត់​បាន​​យូរ​តទៅ​ទៀត​ឡើយ​។ គេ​ប្រៀប​ដូចជា​ទឹក​ក្ដៅ​​ដែល​​ត្រូវ​ដាំ​ រក​កល​នឹង​ពុះ​ហៀរ​ទៅ​ហើយ សំអាង​លើ​ស្នូរ​ដង្ហើម​ហត់​ដង្ហក់​របស់​គេ​ដែល​ហាក់​មាន​លាក់​ក្នុង​ទ្រូង​នូវ​អាថ៌កំបាំង​ជា​ច្រើន​។

មុន​ពេល​បុរស​ចំណាស់​លូកដៃ​ដល់​ក​អាវ​គេ​ គេ​និយាយ​ចេញ​ស្អក​ៗ​ ហើយ​ខ្សាវៗ៖

«ភីណា​ធ្វើបាប​បងប្រុស​ខ្ញុំ!»

បុរស​ចំណាស់​បញ្ឈប់​ដៃ​ដែល​ប្រុង​ថា​ក្របួច​ក​អាវ​គេ។

គាត់​សម្រួល​ទឹកមុខ​ ហើយ​ថយ​ទៅ​អង្គុយ​លើ​គែម​តុ​វិញ។ សំឡេង​គាត់​ស្រាល​ជាង​មុន​បន្តិច៖

«និយាយ​ទៀត​ទៅ?!»

«ខ្ញុំ​សង្ស័យ​ថា​ភីណា បង​ថ្លៃ​របស់​ខ្ញុំ ជា​អ្នក​​រៀប​គម្រោង​​ការ​ទាំង​អស់​​ធ្វើ​បាប​បងប្រុស​ខ្ញុំ​ជំនិត!»

«ឯង​ថា​ម៉េច? ​ស្ដាប់​មិន​សូវ​ឮ​​!! និយាយ​ទៀត​មក!»

ម្ដង​នេះ​ សិក្ខា​គេ​ស្រែក​គំហក​យក​តែ​ម្ដង៖

«ប៉ូលិស​ល្ងង់​ពេក​ហើយ​! ស្រី​នោះ​ធ្វើ​កល​ល្បិច​ជា​មិន​ដឹង​អី​​ ធ្វើ​ល្បិច​ជា​ទន់​ខ្សោយ ​តាមពិត​គេ​ជា​ស្រី​លាក់​ពុត​​ទេ​! គេ​មិន​ខុស​ពី​បង​ថ្លៃ​គេ​នោះ​ទេ​!»

«ឯង​កុំ​ជាប់​ផុង​ខ្លួនឯង ដើរ​​រករឿង​រាលដាល ​និយាយ​ស្ដី​ទម្លាក់​លើ​គេ​ឯង?! ឯង​មាន​ភស្តុតាង​ស្អី?!»

លោក​សារឿន​និយាយ​តប​វិញ​ជា​​លក្ខណៈ​ព្រមាន​ តែ​សំឡេង​គាត់​មិន​សូវ​កាច​ដូច​មុន​ទេ​។ វិទូ​ដឹង​ថា​អ្វីៗ​ដែល​សិក្ខា​ត្រៀម​នឹង​និយាយ​គឺ​ជា​រឿង​ទាក់ចិត្ត​ប៉ូលិស​មែនទែន ​ម៉្លោះ​ហើយ​​គេ​ក៏​នៅ​ស្ងៀម​សំងំ​ស្ដាប់​ ព្រោះ​ថា​ទីនេះ​គឺ​មាន​តែ​បី​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ ​ចំណែក​​មេធាវី​និស្ស័យ​​មិន​ត្រូវ​បាន​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​ចូល​ស្ដាប់​ឡើយ​។

«ដំបូង​ ខ្ញុំ​មិនដែល​សង្ស័យ​នាង​ទេ​! ខ្ញុំ​ និង​បង​ជំនិត​សុទ្ធ​តែ​យល់​ថា​នាង​ជា​មនុស្ស​ស្រី​ស្មារតី​ទន់ខ្សោយ​ ឆាប់​ភ័យ​តក់ស្លុត! ​តែ​នៅ​យប់​មួយ ខ្ញុំ​ចេញពី​​មហាវិទ្យាល័យ​គិត​ថា​ទិញ​នំ​ខ្មែរ​យក​ផ្ញើ​បងប្រុស​ខ្ញុំ ​ព្រោះ​គាត់​ទើប​តែ​មក​ពី​អាមេរិក​ ខ្ញុំ​ក៏បាន​ឃើញ​ស្រី​ម្នាក់​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​ដែល​គាត់​ជួល​ស្នាក់​លំហែ​នោះ។​ ស្រី​នោះ​ពាក់​សក់​ខ្លី ហើយ​ស្លៀក​សំលៀកបំពាក់​ប្លែក​ណាស់​ តែ​បើ​​មើល​យូរ​ទៅ​ ទើប​ខ្ញុំ​ស្គាល់​ថា​ជា​ភីណា​​។ ខ្ញុំ​ខល​ទៅ​សួរ​បង​ជំនិត​ថា​​គាត់​កំពុង​នៅ​ឯណា​? គាត់​ថា​គាត់​មាន​ការ​នៅ​ឯ​ផ្ទះ​ឪពុក​មា​គាត់ ​ចំណែក​​ប្រពន្ធ​គាត់​​មិនបាន​ទៅជា​មួយ​ទេ​ យកលេស​ថា​មិន​ស្រួល​ខ្លួន។ ស្ដាប់​ហើយ ​ខ្ញុំ​កាន់​តែ​នឹក​សង្ស័យ​ណាស់​ ថា​ហេតុអ្វី​គាត់​ចាំបាច់​តែងខ្លួន​ប្លែកៗ​យ៉ាង​នេះ ​មានតែ​មិន​ចង់​ឱ្យ​គេ​ឯង​ស្គាល់? យប់​ថ្មើរ​ហ្នឹង​​ហើយ​ គាត់​ចេញ​ទៅ​ណា?​ មានការអ្វី​ ហេតុអ្វី​មិន​ប្រាប់​ឱ្យ​ប្ដី​ ឬ​សូហ្វ័រ​ជូន​ទៅ? ខ្ញុំ​នឹក​មិន​សុខ​ក្នុង​ចិត្ត​ ក៏​ជិះ​ទៅ​តាម​ពី​ក្រោយ​រហូត​ដល់​ឃើញ​គាត់​ទៅ​ជួប​មនុស្ស​ម្នាក់​ក្នុង​ហាង​កាហ្វេ​មួយ​! ខ្ញុំ​មិន​ស្គាល់​វា​នោះ​ទេ ខ្ញុំ​ពាក់​ម៉ាស​អង្គុយ​នៅ​មុខ​បន្ទប់​នោះ​រហូត​ដល់​វា​នោះ​ចេញ​បាន​បន្តិច​ទើប​ភីណា​​ចេញ​មក​ដែរ​! ទីបំផុត​ ពេល​បង​ជំនិត​មានរឿង​ ខ្ញុំ​ក៏​អាន​កាសែត​​ពី​ឈ្មោះ​ណិច​ដែល​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់​ បាន​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​នោះ​អា​ម្នាក់​ហ្នឹង​ហើយ​ដែល​ធ្លាប់​ទៅ​លួចលាក់​ជួប​បង​ថ្លៃ​ខ្ញុំ!!»

គេ​បង្អង់​បន្តិច​ ឯ​លោក​សារឿន​ងាក​មុខ​មក​មើល​វិទូ។

គាត់​មិន​ទាន់​និយាយ​ថា​យ៉ាងណា​​ទេ  ​ឯ​សិក្ខា​ក៏​និយាយ​បន្ត៖

«ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​មក​នេះ​ ខ្ញុំ​ពិបាកចិត្ត​ណាស់​ ខ្ញុំ​ចង់​ប្ដឹង​ប៉ូលិស​ តែ​ខ្ញុំ​គ្មាន​ភស្តុតាង​ទេ​! ខ្ញុំ​យល់​ថា​ភីណា​ពិត​ជា​មាន​ទាក់ទង​ជាមួយ​មនុស្ស​មួយ​ចំនួន​ ដើម្បី​​បង្កើតរឿង​Z22ធ្វើបាប​បង​ជំនិត​!»

«សូម្បី​រឿងfolder Z22ក៏​ឯង​ដឹង​ដែរ?!»

«បង​ខ្ញុំ​មិនដែល​លាក់កំបាំង​អ្វី​នឹង​ខ្ញុំ​ទេ​! ជាចុងក្រោយនេះ គាត់​ក៏​សង្ស័យ​ដែរ​ថា​ប្រពន្ធ​គាត់​ក្បត់ចិត្ត​គាត់!»

លោក​សារឿន​រេ​ភ្នែក​គិត​។

សម្ដី​ក្មេង​ប្រុស​នេះ​មាន​លក្ខណៈ​ខ្លះ​សម​ហេតុផល ​ហើយ​ខ្លះ​ទៀត​នៅតែ​សើៗ​គួរ​ឱ្យ​សង្ស័យ ​ប៉ុន្តែ​ហេតុអ្វី​ចរិត​លក្ខណៈ​របស់​គេ​មិន​ឃើញ​​ត្រង់​ណា​សម្គាល់​ថា​គេ​តក់​ស្លុត​សោះ​? គេ​មើល​ទៅ​មាន​តែ​ភាព​ឈឺចាប់​ក្រៀមក្រំ​ ឬ​មួយ​ថា​គេ​ពិត​ជា​តាមដាន​ភីណា ​ព្រោះ​តែ​ចង់​រក​ភស្តុតាង​ប្ដឹង​នាង​?

បើ​ស្រី​តូច​នោះ​មាន​រឿង​គួរ​ឱ្យ​សង្ស័យ​​ដូច្នេះ​មែន​ តើ​ឱ្យ​គាត់​ធ្វើការ​​នេះ​​របៀប​ណា​បាន​ទៅ​ បើ​ភាគី​ខាង​នាង​មាន​​ឧត្ដមសេនីយ៍​វិទូ​កំពុង​មាន​វត្តមាន​​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​សួរ​ចម្លើយ​នេះ​ដែរ?

លោក​សារឿន​បោះបង់​ចោល​ការ​រារែក​ខ្លាចចិត្ត​នាយ​ប៉ូលិស​​យើង ​ហើយ​គាត់​ងាក​មក​ផ្ទាន់​ចុង​ចម្លើយ៖

«ឯង​ទៅ​រក​អ្វី​នៅ​ក្នុង​កុំព្យូទ័រ​របស់​នាង​? ហើយ​ឯង​បាន​សោ​ឯណា​ចូល​បន្ទប់​នាង​?»

«ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​កក់​បន្ទប់​ និង​អ្វីៗ​ទាំងអស់​សម្រាប់​នាង​! ខាង​អូតែល​គេ​យល់​ថា​យើង​ជាគ្រួសារ​តែ​មួយ​ហើយ​ខ្ញុំ​ខ្ចី​សោ​​គេ​ដោយ​ប្រាប់​ថា​នាង​ឱ្យ​មក​យក​អីវ៉ាន់​ ហើយ​ជាប់​សោ​ក្នុង​បន្ទប់​! ហឹស!!!​ នាង​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា​នាង​ចង់​ចេញ​ទៅ​ហាត់​ប្រាណ​នៅ​ក្លឹប​មួយ​លំហែ​ចិត្ត​ តាមពិត​ នាង​ធ្វើ​អន្ទាក់​ដើម្បី​ចាប់​ខ្ញុំ! ស្រី​នេះ​ល្បិច​ខ្ពស់​ពេក​ហើយ​!»

លោក​សារឿន​ដែល​សម្លឹង​មុខ​ចុង​ចម្លើយ​មិន​ព្រិច​ ចាប់ផ្ដើម​ក្បួន​ចិត្តសាស្ត្រ​ឈ្លេច​សួរ​ចម្លើយ​បន្ថែម​របស់​គាត់​ជាមួយ​នឹង​សំណួរ​ផាំង​ៗ៖

«ឯង​នេះ​ហើយ​ដែល​មាន​ល្បិច! ជារឿយៗ​​បងថ្លៃ​ឯង​បាន​ប្រទះ​ឃើញ​ឯង​លប​មើល​នាង​ពីក្រៅ​បង្អួច​ តាំង​ពី​នៅ​ភ្នំពេញ​មក​ម្ល៉េះ​! តាម​ពាក្យ​បណ្ដឹង​របស់​នាង ​នាង​យល់ថា​ឯង​មាន​ចិត្ត​មិន​ស្មោះសរ​ចំពោះ​គ្រួសារ​នាង​ ហើយ​បាន​ទាក់ទង​នឹង​ការ​ធ្វើ​ឃាត​ជាង​បញ្ចូល​បទភ្លេង​នោះ​ដោយ​ទម្លាក់​កំហុស​មក​លើ​បងប្រុស​ឯង!»

សិក្ខា​តប​វិញ​ទាំង​ទឹកមុខ​ហួសចិត្ត៖

«បងប្រុស​ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​ខ្ញុំ​យ៉ាង​នេះ​ ខ្ញុំ​មាន​ទំនាស់​អី​នឹង​គាត់​ទៅ?! លោក​ដឹង​ហើយ​ថា​តាំង​ពី​យប់​ដែល​ខ្ញុំ​ឃើញ​គាត់​កុហក​ប្ដី​លួច​ចេញ​ទៅ​ជួប​មនុស្ស​ប្រុស​​នៅ​ហាង​កាហ្វេ​នោះ​មក​ ខ្ញុំ​ចាប់ផ្ដើម​តាមដាន​គាត់​រហូត!»

«ហេតុអ្វី​ពេល​មាន​រឿង​ភ្លាម​ៗ​ ប៉ូលិស​សួរ​ចម្លើយ​ឯង​ ឯង​មិនព្រម​ពិភាក្សា​ករណី​អស់នេះ​ទៅ​ បើ​ឯង​ពិត​ជា​ស្រលាញ់​បងប្រុស​ឯង​ពិត​មែន?!»

លោក​សារឿន​សូរ​ប្រដេញ​ក្នុង​ពេល​ដែល​វិទូ នឹកភ្នក​ដល់​រឿង​ជា​ច្រើន​ទៀត​។

សិក្ខា​តប​ដោយ​គ្រវី​ក្បាល​មួយៗ៖

«ពេលនោះ ​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​បាន​ឃើញ​សាកសព​អ្នក​បញ្ចូល​បទភ្លេង​នោះ​ទេ ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​ដឹង​ទេ​ថា​គេ​នោះ​ជា​មនុស្ស​តែ​ម្នាក់​ដែល​ខ្ញុំ​ឃើញ​ស្កាត់​ជួប​ប្រពន្ធ​បងប្រុស​ខ្ញុំ!»

លោក​សារឿន​សម្លឹង​ផ្ដោត​លើ​ផ្ទៃមុខ​នៃ​បុរស​ក្មេង ​ហើយ​សង្កត់​សម្ដី​ធ្ងន់​ៗ៖

«ឯង​និយាយ​កុហក! របាយការណ៍​របស់​ប៉ូលិស​បាន​រក​ឃើញ​ថា​ឯង​មួយ​រយៈ​នេះ​មាន​សកម្មភាព​គួរ​ឱ្យ​សង្ស័យ​ច្រើន​ណាស់ មាន​គេ​ឃើញ​ឯង​បាន​ទៅ​ដកប្រាក់​នៅATMនិង​នៅWing ដល់​ទៅ​បួន​លើក​ក្នុង​អាទិត្យ​តែមួយ ឯង​មិន​ទាន់​មាន​ការងារ​ធ្វើ​ទេ ​ហើយ​បង​ធម៌​ក៏​នៅ​ភ្នំពេញ​ទៀត​ តើ​មាន​អ្នកណា​ផ្សេង​ដែល​ផ្ញើ​លុយ​មក​ឱ្យ​ឯង​! តាមពិត​ ឯង​បាន​ដើរ​តួ​ជា​អ្នក​ស៊ើប​ការ​បន្លំ​បងប្រុស​ខ្លួន​ឯង ​ជំរិត​យក​ប្រាក់​គាត់​ ហើយ​ដាក់​រូបថត​ផ្សេង​បំភ័ន្ត​គាត់ ឯង​តែងតែ​តាមដាន​បងថ្លៃ​ឯង​ ព្រោះ​ឯង​ចង់​ថត​សកម្មភាព​នានា​របស់​នាង​បង្កើត​ជា​សាច់​រឿង​ឱ្យ​ប្ដី​​ប្រពន្ធ​គេ​មិន​ត្រូវ​គ្នា​។ ចំណែក​លេខ​ដែល​ឯង​ខល​ទៅ​មេធាវី​ជំនិត​ គឺ​មាន​ប្រភព​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​ចាស់​របស់​អ្នកនាង​ភីណា​នៅ​សង្កាត់​លេខមួយ​ ព្រោះ​ឯង​មាន​ភារៈ​ទៅ​មើល​ថែ​ទីនោះ។»

គេ​នៅ​ស្ងៀម​ស្ងាត់​ តែ​មាត់​ញញឹម​ចំអក​ឱ្យ​ការ​សន្និដ្ឋាន​នេះ។ លោក​សារឿន​ក្ដៅ​ចិត្ត​គោះ​តុ​ជា​លើក​ទី​ពីរ​៖

«ឯង​សើច​ស្អី? នៅ​ព្រឹក​ដែល​បង​ថ្លៃ​ឯង​ពឹង​ឱ្យ​ជូន​មក​កំពង់សោម​ គឺ​ឯង​ទើប​តែ​ចេញ​ពី​កំពង់សោម​មក​ដែរ​ទេ ​បាន​ឯង​ទៅ​ទទួល​នាង​ខក​ពេល​នៅ​លើ​ស្បែកជើង​ឯង​មាន​សេសសល់​នូវ​គ្រាប់​ខ្សាច់​មួយ​ចំនួន​ ឯង​មាន​អី​ត្រូវ​ប្រកែក?»

សិក្ខា​ងើបមុខ​បើកភ្នែក​ធំៗ ​ព្រោះ​ប្រហែល​ជា​គេ​ស្មាន​មិនដល់​ទេ​ថា ​សូម្បី​តែ​រឿង​គេ​មក​កំពង់សោម​ហើយ​ត្រលប់​ទៅ​វិញ​ទាំង​យប់​ ដើម្បី​ទទួល​ភីណា​ក៏​ប៉ូលិស​ស៊ើប​ដឹង។

គេ​ចាប់ផ្ដើម​ឱប​ដៃ ​មើល​ពី​ក្រៅ​គឺ​រក្សា​ភាព​មាំទាំ​ ប៉ុន្តែ​ធាតុ​ពិត​គេ​កំពុង​តែ​រងា ​ព្រោះ​ភ័យ​បារម្ភ។

សំឡេង​នាង​ប៉ូលិស​​និយាយ​បន្ថែម៖

«ឯង​នៅ​ស្ងៀម​ធ្វើ​អី​? ម៉េច​មិន​រ៉ាយរ៉ាប់​បូរបាច់​ជា​សាច់រឿង​ប្រឌិត​ទៀត​មក? ​ស្រី​សក់​ខ្លី​អី? ​ទៅ​ជួប​នៅ​ហាង​កាហ្វេ​អី​? កុហក! កុហក​ទាំង​អស់!!!​ ចុងក្រោយ​នេះ​ ឯង​ដឹង​ថា​បង​ស្រី​ឯង​ដឹង​ពី​អត្តចរិត​របស់​ឯង​ ឯង​ក៏​រក​វិធី​ដើម្បី​បង្វែរ​ប៉ូលិស​ឱ្យ​សង្ស័យ​ទៅ​លើ​នាង!!»

និយាយ​ចប់​ បុរស​ចំណាស់​លូក​ដៃ​ទៅ​ទាញ​កន្ត្រាក់​ បើក​លាត់​ដៃអាវ​របស់​គេ​នោះ​មើល​ទាំង​សង​ខាង។ វិទូ​ដឹង​ហើយ​ថា​នាយ​ផ្នែក​ស៊ើប​កំពុង​ស្វែង​រក​ស្លាកស្នាម​ប្រជ្រុយ​លើកដៃ​គេ​តាម​សម្ដី​សាក្សី​ជា​ម្ចាស់​ផ្ទះ​នៅ​ស្ទឹង​ហាវ​។​

​​​

នាង​និយាយ​ទៅ​កាន់​លោក​នាយក​វ័យក្មេង​បន្ថែម៖

«ត្រូវហើយ! មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន​បាន​អាន​ព័ត៌មាន​ទាក់ទង​នឹង​រឿង​កាល​ពី​ជាង​ពីរ​ឆ្នាំមុន!»

«បាទ! មួយ​រយៈ​នោះ មាន​អ្នកសារព័ត៌មាន​មក​សួរ​នាំ​មិន​ដាច់​ទេ!»

វិទូ​ឆ្លៀត​ពេលនេះ​ ចូល​ដល់​ប្រធានបទ​តែ​ម្ដង៖

«បង​សុទ្ធ!​ បង​នៅ​ចាំ​ទេ ថា​កន្លង​មក ​អ្នក​ដែល​មក​សួរ​នាំ​រឿង​ក្ដី​នៅ​ស្ទូឌីយោ​លេខ​៧ មាន​ប្រភព​មកពី​កន្លែង​ណាខ្លះ?!»

វិសុទ្ធ​ងាក​មក​សម្លឹង​វិទូ​ សំណួរ​គេ​ដូចជា​ងាយ ​តែ​ក៏​ពិបាក​ឆ្លើយ​។

លោក​នាយក​វ័យក្មេង​ពន្យារ​ពេល​ឱ្យ​ខ្លួនឯង ​ដើម្បី​នឹង​រក​ចម្លើយ​ដែល​ត្រឹមត្រូវ​ជាក់លាក់​មួយ​​ផ្ដល់​ទៅ​ឱ្យ​ម្ចាស់​សំណួរ ​ត្បិត​គេ​​ដឹង​ថា​គ្រប់​ពាក្យ​ចម្លើយ​របស់​ខ្លួន​ ប្រាកដ​ជា​ត្រូវ​នាយ​ប៉ូលិស​ម្នាក់​នេះ​​យក​ទៅ​ធ្វើការ​វិភាគ​អ្វី​មួយ​មិនខាន ​ពុំ​ដូច្នោះ​ទេ​ គេ​មិន​មែន​មក​កាន់​ទីនេះ​ដោយ​គ្មាន​ដំណឹង​ជាមុន​ដូច្នេះ​ដែរ។

«ទូ ឯង​ចង់​សួរ​ថា….??? និយាយ​ទៅ​ មាន​អ្នក​មក​សួរ​នាំ​ច្រើន ​កាល​ពី​ចប់​រឿង​ក្ដី​ដំបូង​ៗ ប៉ុន្តែ​ភាគច្រើន​គឺ​អ្នក​សារព័ត៌មាន និង​មន្ត្រី​ស្ថានទូត​អាមេរិក ព្រោះ​នាយ​វិស្វករ​ថូនី​ជា​ពលរដ្ឋ​អាគាំង!»

វិទូ​ដឹង​ថា​ បើ​មិន​ចង់​ឱ្យ​វែង​ឆ្ងាយ​​ទេ គឺ​ត្រូវ​ពន្យល់​វិសុទ្ធ​ឱ្យ​ដឹង​ពី​គោលបំណង​ដែល​គេ​មក​កាន់​ទីនេះ​ជា​មួយ​មេធាវី​ស្រី​​។

គេ​និយាយ​ពន្យល់​ភ្លាម៖

«បង​សុទ្ធ! ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃមុន​នេះ មាន​ករណី​ឃាតកម្ម​​លើ​អ្នក​បញ្ចូល​ភ្លេង​ទូរសព្ទ​ឈ្មោះ​ណិច!»

«ខ្ញុំ​បាន​អាន​កាសែត​ដែរ​!»

«បាទ!​ រឿងរ៉ាវ​គឺ​មាន​ការ​ទាក់ទង​វែងឆ្ងាយ​គួរសម​! មេធាវី​ខ្មែរ​អាមេរិក​ម្នាក់​ដែល​មក​លេង​ទីនេះ​​ត្រូវ​បាន​ប៉ូលិស​ឃុំខ្លួន​ ដោយ​សង្ស័យ​ពី​បទ​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​ឃាតកម្ម​នេះ! រឿងរ៉ាវ​ប្រទាក់​ក្រឡា​វែងឆ្ងាយ​!ហើយ​អ្នកនាង​សូត្រ ​និស្ស័យ​នេះ​ជា​មេធាវី​ការពារ​ក្ដី​របស់​គាត់! ក្នុង​ជំហាន​ដំបូង​នេះ ​​​យើង​ដាក់​ការ​សង្ស័យ​ថា​គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​ទម្លាក់​រឿង​ពី​លើ​ទាំង​គ្មាន​កំហុស​! អ្នក​នៅ​ពី​ក្រោយ​ល្បែង​នេះ​​បាន​រៀបចំ​អន្ទាក់​ចាក់​ស្រែះ ​ដោយ​យក​រឿង​ជា​ច្រើន​មក​បញ្ឆោត​គាត់​ឱ្យ​មក​កាន់​ក្រុងព្រះសីហនុ​! ក្នុង​ចំណោម​​រឿង​ទាំង​នោះ ស្ទូឌីយោ​លេខ​៧ក៏ជា​រឿង​មួយ​សំខាន់​ដែរ​!​ អ្នក​ដៃ​ដល់​ទំនង​ថា​​ដឹង​ដំណើរ​ដើមទង​នៃ​​សំណុំ​រឿង​នេះ​​!»

វិសុទ្ធ​នៅ​ស្ងៀម​បើក​ភ្នែក​ភ្លឺ​ថ្លា​ សម្លឹង​វិទូ​ដែល​រៀបរាប់​ប្រាប់​។

សភាព​ហ្មត់ចត់​របស់​នាយ​ប៉ូលិស​ ធ្វើ​ឱ្យ​លោក​នាយ​ដឹង​ថា​គេ​កំពុង​វិល​មក​រក​ការងារ​ចាស់​របស់​គេ​វិញ ​ដែល​ខុស​ពី​ឋានន្តរសក្ដិ​របស់​គេ​នា​ពេល​បច្ចុប្បន្ន ដូច្នេះ​ប្រាកដ​ជា​មាន​អ្វី​សំខាន់​សម្រាប់​គេ​ក្នុង​សំណុំ​រឿង​ថ្មី​នេះ​ ប៉ុន្តែ​លោកនាយក​ស្ថានីយ​មិន​ដឹង​ឡើយ​ថា​ស្រី​តូច​ភីណា ​អតីត​គូ​ដណ្ដឹង​របស់​គេ ​ជា​អ្នក​នៅ​ពី​ក្រោយ​ការ​វិល​ត្រឡប់​ មក​ដោះស្រាយ​ក្ដី​របស់​វិទូ។

«ខ្ញុំ​មាន​បញ្ជី​អ្នកសារព័ត៌មាន​ និង​មន្ត្រី​ស្ថាន​ទូត​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ជួប​សម្ភាសន៍ ប្រហែល​​វា​អាច​ជួយ​អ្នក​ទាំង​ពីរ​បាន!»

វិសុទ្ធ​ក្រោក​ទៅ​រក​សៀវភៅ​ឯកសារ ​ក្រោម​ទឹកមុខ​អំណរ​របស់​អ្នក​ទាំង​ពីរ​។

គេ​វិលមកវិញ​ ជាមួយ​សៀវភៅ​មួយ​ក្នុង​ដៃ។

«កំណត់ត្រា​នេះ ខ្ញុំ​តែងតែ​ធ្វើ​ជាមួយ​ភ្ញៀវ​ទាំងអស់​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ជួប​ក្នុង​ពេល​ពីរ​ឆ្នាំ​នេះ​ គឺ​បន្ទាប់​ពី​ស្ថានីយ​វិទ្យុ​ខ្ញុំ​មាន​រឿងហេតុ​កើត​ឡើង​!»

និស្ស័យ​សម្លឹង​ទៅ​សៀវភៅ​ដ៏​ក្រាស់ ដែល​​វិទូ​កំពុង​បើក​ពិនិត្យ​។ បញ្ជី​ឈ្មោះ​ជាច្រើន​មាន​ទាំង​លេខ​ទូរស័ព្ទ​ផង ​ត្រូវ​បាន​កត់​ទុក​ដោយ​ផ្ចិតផ្ចង់។ នាង​ដឹង​ថា​ករណី​ឃាតកម្ម​លើ​ម៉ាណា​ និង​ឆវិវីន​បាន​ធ្វើ ឱ្យ​លោកនាយក​ស្ថានីយ​ កាន់តែ​ប្រុងប្រយ័ត្ន​ថែម​ជាង​មុន។

«ខ្ញុំ​ខ្ចី​បង​ពីរ​បី​ថ្ងៃ​បានទេ​?!»

«បាទ!»

លោក​នាយក​និយាយ​ដោយ​​បង្ហាញ​ទំនុក​ចិត្ត ​ក្នុង​ពេល​ឆ្លើយតប​នឹង​សំណូមពរ​របស់​នាយ​ប៉ូលិស​ដែល​ធ្លាប់​ស្វែងរក​យុត្តិធម៌​ឱ្យ​កូនចៅ​ស្រី​ទាំង​ទ្វេ​របស់​ខ្លួន។

មុន​ពេល​ពួកគេ​លា​ចាក​ចេញ​ទៅ​ លោក​នាយក​បន្ថែម​នូវ​ប្រយោគ​ចុងក្រោយ​៖

«ជូនពរ​អ្នក​ទាំងពីរ​អាច​បំបែក​ក្ដី​នេះ​បាន​!​ ហើយ​បើ​មាន​ការ​អ្វី​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ជួយ​ កុំ​ខ្លាច​ចិត្ត!»

នៅ​តាម​ផ្លូវ​ជិះ​ឡាន​ចាក​ចេញ​មក​វិញ​ជាមួយ​គ្នា​ និស្ស័យ​និយាយ​ទៅ​កាន់​គេ​៖

«គាត់​មើល​ទៅ​ច្បាស់លាស់ ​ហើយ​សហការ​ដល់ហើយ​! បើ​គ្រប់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​ដូច​គាត់ ប្រាកដ​ជា​ល្អ!លោក​ដឹង​ទេ​ ពេល​ទៅ​ញ៉ាំ​ទឹក​នៅ​នឹង​មុខ​ផ្ទះ​របស់​ឈ្មោះ​ណិច ​ខ្ញុំ​បាន​សាក​ល្បង​សួរ​នាំ​អ្នកភូមិ​ម្នាក់​ពីរ​ដែរ​ ប៉ុន្តែ​គ្មាន​អ្នកណា​ព្រម​និយាយ​អ្វី​នឹង​ខ្ញុំ ​ទាក់ទង​នឹង​ឃាតកម្ម​នោះ​ទេ​!»

«មក​ពី​នាង​តែង​ខ្លួន​បែប​នេះ​!»

គេ​និយាយ​លេងសើច​ តែ​ល្មម​ឱ្យ​នាង​ឈ្ងោក​សម្លឹង​ខ្លួនឯង​ដោយ​សង្ស័យ៖

«ខ្ញុំ​តែង​ខ្លួន​យ៉ាង​ម៉េច?!»

គេ​ញញឹម​នៅ​ស្ងៀម​ ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​​នឹក​មិនអស់ចិត្ត​បន្តិច​សិន​ ទើប​និយាយ​ខ្សោយ​ៗ៖

«នាង​តែង​ខ្លួន​ស្អាត​ពេក! អ្នកភូមិ​ណា​ហ៊ាន​និយាយ​ស្និទ្ធស្នាល​ទៅ?»

នាង​អៀន​នឹង​សម្ដី​គេ ​ឡើង​មុខ​ក្រហម​ទុំ។​

ឧត្ដមសេនីយ៍​ម្នាក់​ដែល​នៅ​កំលោះ ​ហើយ​មាន​ស្នាដៃ​​ល្បី​ឈ្មោះ​មក​នៅ​ស្ងាត់​ៗ​តែ​ពីរ​នាក់​នាង​ ហើយ​ពោល​ពាក្យ​សរសើរ​ខ្លីៗ​ខុស​ពី​ចរិត​លក្ខណៈ​ពេល​ធ្វើការ​របស់​គេ​ មិន​ឱ្យ​ស្រី​ម្នាក់​ទន់ចិត្ត​វៀរចាក​ពី​ភាព​មាំទាំ​ម៉េច​នឹង​បាន?​។

«ឱ្យ​តែង​ខ្លួន​យ៉ាងម៉េច​វិញ? បើ​គ្មាន​ខោអាវ​ប៉ូលិស​ផង ​ហើយ​គ្មាន​សក្ដិ​ពាក់​ទៀត!»

«ពុំ​មិនបាច់​ទេ!​ ធ្វើ​ខ្លួន​ឱ្យ​តែ​ដូច​ពួក​គេ ​គឺ​សាមញ្ញ​កុំ​ឱ្យ​គេ​គិត​ពី​វណ្ណៈ​របស់​នាង​ ដូច្នេះ​ការ​ជជែក​អាច​ស្និទ្ធស្នាល​ជាង ​ហើយ​បាន​ការ​ជាង!»

គេ​និយាយ​លេង​ៗ ​តែ​នាង​​យល់​ថា​គេ​នេះ​មាន​ចិត្តសាស្ត្រ​ខ្ពស់​ក្នុង​ការ​ស្វែង​រក​សាក្សី ​និង​ភស្តុតាង​។ទោះ​យ៉ាងណា ​នាង​សង្ឃឹម​ថា​គេ​បាន​ព័ត៌មាន​ច្រើន​ហើយ​ពី​ករណី​នេះ។

«លោក​គិត​ជ្រៅ​ណាស់​ ដែល​នឹក​ឃើញ​រក​បញ្ជី​​ឈ្មោះ​ពី​នាយក​វិទ្យុ​នេះ!»

វិទូ​ញញឹម​គេ​តប​វិញ​តិចៗ៖

«និយាយ​ពី​បង​សុទ្ធ ពេល​ស្គាល់​គាត់​ដំបូង ​គឺ​ពេល​​​ដែល​​មាន​ករណី​ឃាតកម្ម​កើត​មាន​លើ​វិទ្យុ​ថ្មី​របស់​គាត់ គាត់​ក៏​មិនសូវ​ស្គាល់ចិត្ត​ប៉ូលិស​ មិន​ដឹង​ពី​នីតិវិធី ​ហើយ​ក៏​មិនសូវ​ជា​សប្បាយចិត្ត​នឹង​សហការ​ប៉ុន្មាន​ដែរ​!»

«ប្រហែល​ជា​ស្នាដៃ​លោក​ធ្វើ​ឱ្យ​គាត់​កោត​សរសើរ​ ដូច្នេះ​ហើយ​លើក​នេះ ឃើញ​សភាព​គាត់​ដូច​ចង់​សហការ​យក​តែ​មែនទែន​តែ​ម្ដង​!»

ស្នូរ​ទូរសព្ទ​​លាន់​​មក​កាត់​ផ្ដាច់​ការពិភាក្សា​៖

«បង​សុទ្ធ!!!»

វិទូ​ហៅ​តិច​ៗ​តាម​ទូរសព្ទ​។

សំឡេង​លោកនាយក​វិសុទ្ធ​តប​មក​វិញ​៖

«វិទូ! ខ្ញុំ​ទើប​រក​ឃើញ​មាន​ម្នាក់ទៀត​ដែល​បាន​សម្ភាសន៍​ខ្ញុំ​ចុងក្រោយ​គេ! ថ្មីៗ​នេះ​ដែរ​ទេ​! ចាំ​ខ្ញុំ​រក​មើល​ មុខ​តែ​ឃើញ​​ខែ​ ឆ្នាំ​ហើយ​ គឺ​ក្នុង​ឆ្នាំ​នេះឯង! ​ហើយ​គេ​សួរនាំ​ខ្ញុំ​ច្រើន​ណាស់​ពី​រឿង​ក្ដី​ឆវិវីន​ តែ​ចម្លែក​ត្រង់ថា​គេ​សួរ​នាំ​ពី​ទូ​ឯង​ច្រើនជាង!»

និស្ស័យ​​ស្ដាប់​សំឡេង​ដែល​លាន់​ចេញ​មក​នេះ​យ៉ាង​ច្បាស់ ​ហើយ​នាង​រឹត​តែ​បង្ហាញ​ការ​​ចាប់អារម្មណ៍​ជាង​វិទូ​ខ្លួនឯង​ ដែល​កំពុង​និយាយ​ទូរសព្ទ​នោះ​ទៅ​ទៀត​។

នាយ​ប៉ូលិស​លាន់មាត់​​ភ្លាម៖

«បាទ​បង! ល្អ​ណាស់! បង​ជួយ​ហៅ​ឈ្មោះ​គេ​ និង​លេខ​ទូរសព្ទ​ផង​!»

គេ​ដៀង​ភ្នែក​ទៅ​រក​នាង ​ឃើញ​នាង​ត្រៀម​សៀវភៅ​ប៊ិច​រួច​ជា​ស្រេច ​ប៉ុន្តែ​សំឡេង​លោក​វិសុទ្ធ​តប​វិញ​ភ្លាម​នោះ៖

«ទើប​តែ​រក​ឃើញ​ក្រោយ​គេ​ ដោយសារ​ថា​គេ​នោះ​មិន​បាន​មក​រក​ជួប​បង​ផ្ទាល់​ ឬ​ទូរសព្ទ​មក​ទេ​ ប៉ុន្តែ គេ​Mailមក​សម្ភាសន៍!»

វិទូ​នៅ​ស្ងៀម និស្ស័យ​បើកភ្នែក​ធំ​ៗ​ចាប់អារម្មណ៍​ ឯ​អ្នក​បរិយាយ​បន្ត​មក​ភ្លាម​៖

«​ខ្ញុំ​នៅ​សល់ ឯកសារ​ឆ្លើយឆ្លង​ជា​មួយ​គេ! ខ្ញុំ​កំពុង​រក​មើល​សិន!»

វិទូ​សួរ​មួយៗ៖

«អរគុណ​បង​សុទ្ធ! ហើយ….គេ​នោះ​ប្រើYahooហើយ​មើល​ទៅ?!»

«អ៊ឹម! បាទ! ឃើញ​ហើយ…អូ​! ត្រូវហើយ គឺ yahoo mail បន្ទាប់​មក​ក៏Chat តែ​​ម្ដង​! ចុះ​ម៉េច​ទូ​ឯង​ដឹង​ច្បាស់​ម៉េះ?​​ អូ ​នែ៎! ចាំ​ខ្ញុំ​ Forwardទៅ​​ឥឡូវនេះ!»

«បាទ​! អរគុណ​ច្រើន!»

គេ​ងាក​មើល​នាងក្រមុំ​ឃើញ​ស្រី​ស្អាត​បង្ហាញ​ភាព​សង្ស័យ​​លើ​ផ្ទៃមុខ​ គេ​ដឹង​ថា​នាង​ក៏​ដូច​គេ​ដែរ ​គឺ​កំពុង​នឹក​ទៅ​ដល់​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​ជា​អ្នកស៊ើប​ ហើយ​បាន​ទាក់ទង​មក​មេធាវី​ជំនិត​ដោយ​ប្រើ​yahoo mail។

គេ​បន្ធូរ​បរិយាកាស៖

«រក​អី​ញ៉ាំ​សិន​បានទេ?!»

នាង​ក្រឡេក​មើល​នាឡិកា នាង​ងក់ក្បាល​​៖

«ចា៎!»

គេ​ញញឹម​រួច ​នាង​បន្ថែម៖

«ខ្ញុំ​អញ្ជើញ​លោក!»

«ហេតុអ្វី?»

«គឺ​លោក​ជួយ​ខ្ញុំ!»

«ហេតុផល​មួយ​ទៀត!»

«អី​ទៅ?!»

«ប្រាក់ខែ​​ប៉ូលិស​មិន​អាច​អញ្ជើញ​មេធាវី​បាន​ទេ!»

«លោក​និយាយ​លេង​ច្រើន!»

«តែ​មួយ​នេះ ​ខ្ញុំ​មិន​និយាយ​លេង​ទេ ​ខ្ញុំ​នឹង​នាំ​នាង​ទៅ​កន្លែង​ស្ងាត់​មួយ!»

«ខ្ញុំ​ដឹង​ហើយ!»

«ដឹង​អី​ទៅ?»

«ព្រោះ​លោក​នឹង​និយាយ​រឿង​សម្ងាត់​ទាំង​ឡាយ​ដែល​រក​ឃើញ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ដឹង!»

វិទូ​លែង​និយាយ​គេ​ញញឹម​ ព្រោះ​នាង​វាងវៃ​គួរ​សម​។

បេសកកម្ម​៤៨ម៉ោង​

អ្នក​ទាំង​ពីរ​ទៅដល់​ភោជនីយដ្ឋាន​ក្បែរ​ឆ្នេរ​មួយ ហើយ​គេ​នាំ​នាង​​ទៅ​កាន់​បន្ទប់​ដែល​ពិបាក​មាន​គេ​ស្ដាប់​ឮ។

ការ​សន្ទនា​របស់​ពួកគេ​កើត​មាន​ឡើង​ សូម្បី​តែ​កំពុង​ហូប​អាហារ​។

«លោក​រក​ឃើញ​តម្រុយ​ច្រើន​ទេ?​ សំខាន់ៗ​ទេ?!»

«ចុះ​នាង?»

«លោក​ប្រាប់​ខ្ញុំ​មុន​សិន​ទៅ!»

«ខ្ញុំ​ចង់​ដឹង​ខាង​នាង​មុន!»

តាម​ថា ពី​ដំបូង​ឡើយ​ដែល​នាង​​មក​តាម​គេ ​ពី​ផ្ទះ​អ្នក​ស្លាប់​​ឈ្មោះ​ណិច​មក​ដល់​ទី​នេះ ​គឺ​​បន្ទាប់ពី​ដឹង​ថា​គេ​នៅ​ខាង​ជំនិត​។ បំណង​ដំបូង​ គឺ​នាង​ចង់​ប្រាប់​គេ​ពី​មូលហេតុ​ពិត​នានា​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ជំនិត​ងាយ​ចាញ់​បោក​គេ​។

នាង​ចង់​ប្រាប់​គេ​សូម្បីតែ​អំពី​អតីតកាល​នាង ​និង​ជំនិត​ដែល​នាំ​ឱ្យ​មេធាវី​ខ្មែរ-អាមេរិក​​ចាញ់​បញ្ឆោត ​ហ៊ាន​ទៅ​ជួប​​នឹង​អ្នក​ស្លាប់ ​តែ​គេ​បាន​កុហក​ប៉ូលិស​ ព្រោះ​​ចង់​រក្សា​កេរ្តិ៍ឈ្មោះ​ឱ្យ​នាង​។

តែ​ពេលនេះ​ គេ​ហៅ​នាង​និយាយ​មុន​ នាង​ក៏​ចាប់ផ្ដើម​ទើសទាល់។

នារី​វ័យ​ក្រមុំ​ម្នាក់​​អាច​និយាយ​រឿង​ខូច​កិត្តិយស​អស់​នេះ​ចេញ​មក​បាន ​ឬ​មិនបាន​ អាស្រ័យ​លើ​ថា​នោះ​ជា​ការចាំបាច់ ជា​ជម្រើស​ចុងក្រោយ​ឬ​អ្វី?

​តើ​នាង​នឹង​សុខចិត្ត​លាត​ត្រដាង​ស្នេហ៍​អតីត​ ​ប្រាប់​ប្រុស​ម្នាក់​ដែល​ទើប​នឹង​បាន​ស្គាល់​គ្នា​នេះ ​ដើម្បី​រក្សា​សុវត្ថិភាព​អ្នក​ដែល​កំពុង​ជាប់សង្ស័យ​?

ទឹកមុខ​នាង​បែរ​ជា​ស្រពោន នៅ​ក្រោម​ក្រសែ​ភ្នែក​ឆ្លាតវៃ​របស់​គេ​។

គេ​និយាយ​កាត់​ភាព​ស្ងាត់ស្ងៀម​របស់​នាង​៖

«មិន​បាច់​ធ្វើមុខ​អញ្ចឹង​ទេ​! ខាង​ប៉ូលិស​និយាយ​មុន​ក៏​បាន!»

គេ​លើក​កែវ​ទឹក​ក្រេប ​តែ​ភ្នែក​លប​មើល​ស្នាមញញឹម​បញ្ចេញ​ធ្មេញ​ស​ស្អាត​​ដូច​ភួង​ម្លិះ​។ ទោះបី​កូនប្រុស​ដើមទ្រូង​៥ហត្ថ​ ឆ្លាតវៃ​ប៉ុណ្ណា​ ឱ្យ​តែ​ឃើញ​ស្នាម​សំណើចចំអក​ហើយ ​មិនដែល​ថា​មិន​ទន់​ចិត្ត​ទេ។

គេ​ដាក់​កែវ​ភេសជ្ជៈ​ចុះ​សន្សឹម​ៗ​ ព្រោះ​លង់​សម្លឹង​​ភាព​ស្អាត​ស្រទន់​​នៅ​ចំ​ពី​មុខ​ខ្លួន​ដែល​នៅ​ស្ងាត់​ៗ​តែ​ពីរ​នាក់​ ហើយ​ឮ​តែ​ស្នូរ​ដង្ហើម​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅមក។

នាង​ឃើញ​គេ​មើល​យូរ​ពេក​ ក៏​​ថ្លោះ​ទឹក​មុខ​លើក​ដៃ​ស្រវា​ជូត​ថ្ពាល់ ​ខ្លាច​ថា​មាន​​ប្រឡាក់​អ្វី​ម្យ៉ាង​លើ​នោះ។

វិទូ​ញញឹម ដៃ​បើក​កុំព្យូទ័រ​របស់​ខ្លួន​ មាត់​បន្ត​និយាយចំអន់៖

«មេធាវី​ខ្លាច​ចាញ់​ក្ដី​ណាស់​មែនទេ?!»

«អ្នក​ណា​ថា? ចាញ់​ឈ្នះ​​គឺ​ជា​រឿង​ធម្មតា​សម្រាប់​សវនាការ​ តែ​ខ្ញុំ​ទទួល​ធ្វើ​រឿង​ក្ដី​និមួយៗ​ គឺ​ធ្វើ​អស់​ពី​លទ្ធភាព!»

«ចុះ​បើ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ដដែល​ថា​នាង​នឹង​ចាញ់​ក្ដី?!»

ស្រី​ស្អាត​ធ្លាក់​ទឹក​មុខ នាង​និយាយ​ទាំង​ឱន​ចុច​បើក​កុំព្យូទ័រ​៖

«លោក​កុំ​ចិត្ត​ដាច់​ពេក​! លោក​ដឹង​ហើយ​​ថា នេះ​មិនមែន​ជា​ដំណាក់កាល​ត្រូវ​ដេក​បាក់ទឹកចិត្ត​ទេ!»​

នាង​មិន​ឮ​គេ​តប ​ក៏​ងើប​មុខ​សម្លឹង​គេ​យឺត​ៗ។

ពីក្រោយ​ផ្ទៃមុខ​គេ​ដែល​ត្រូវ​បាំង​ខ្លះ​ដោយ​ផ្ទាំង​អេក្រង់​កុំព្យូទ័រ​​ នាង​ឃើញ​កែវភ្នែក​គេ​ប្រែ​ទៅ​ជា​មុត ថ្លា ​ផ្ចង់​ពិនិត្យ​​ទៅ​លើ​អ្វី​មួយ​នៅ​ក្នុង​នោះ។

នាង​និយាយ​ទន់ភ្លន់៖

«ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​លោក​មាន​បទពិសោធន៍​គ្រប់គ្រាន់​ក្នុង​ការ​ជួយ​បង​ជំនិត!»

វិទូ​ងើប​មុខ​សន្សឹម​សម្លឹង​នាង​ ភ្នែក​គេ​ឆ្ពោះ​មក ​តែ​ហាក់​កំពុង​រវល់​ពិចារណា​អ្វី​មួយ​។

ជាមួយ​នឹង​ភាព​ស្មើ​ធេង​លើ​ផ្ទៃមុខ​ ខុស​ពី​ភាព​លេង​សើច​អំបាញ់មិញ ​គេ​និយាយ​តប​នឹង​នាង​៖

«វា​ទាល់​តែ​គេ​មិន​បាន​សម្លាប់​មនុស្ស​ដែរ!»

«រហូត​ដល់​ពេលនេះ​ទៅ​ហើយ ​លោក​នៅ​មិន​ព្រម​ជឿ​គាត់​ទេ?!»

«ជឿ​ស្អី​ទៅ? ខ្ញុំ​មិន​ទាំង​ដែល​បាន​ជួប​និយាយ​តទល់​ជាមួយ​គេ​នោះ​សូម្បី​តែ​ម្ដង​ផង​! នាង​​ជា​មេធាវី​របស់​គេ ​នាង​គួរ​តែ​បញ្ជាក់​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ពី​ហេតុផល​ដែល​នាំ​ឱ្យ​នាង​ជឿ​គេ​​……!»

និស្ស័យ​មិនទាន់​តបត​យ៉ាងណា​ផង​ ព្រោះ​កំពុង​ស្មុគ ​ស្រាប់តែ​គេ​និយាយ​មក​បន្ថែម៖

«កុំ​ប្រាប់​ថា​ទទួល​ក្ដី​នេះ កាន់​ជើង​គេ​យ៉ាង​នេះ​ ព្រោះតែ​មនោសញ្ចេតនា​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ណា៎!»

តាម​ថា​គេ​និយាយ​ខ្លាំង​ៗ​បែប​នេះ​ នាង​គួរ​តែ​​ខឹង​ តែ​នាង​កំពុង​ពិបាកចិត្ត​ពេក​បាន​ជា​គ្មាន​ពេល​នឹង​ប្រកាន់ខឹង​សម្ដី​ទាំង​ឡាយ​របស់​នាយ​ឡើយ។ នាង​គិត​ហើយ ​គិត​ទៀត ​តើ​ហេតុអ្វី​ម្ដង​ជា​ពីរ​ដង ​ម្នាក់​នេះ​និយាយ​ថា​នាង​នឹង​ចាញ់​ក្ដី​នៅ​តុលាការ​?

នាង​នៅ​ស្ងៀម​ ស្រាប់​តែ​គេ​បង្វិល​អេក្រង់​កុំព្យូទ័រ​មក ​ហើយ​អ្វី​ម្យ៉ាង​លេច​ឡើង​នៅ​នឹង​កែវភ្នែក​នាង៖

«អ្នកណា​ហ្នឹង?!»

នាង​សួរ​ទាំង​ផ្ដោត​ភ្នែក​ទៅ​រក​បុរស​ម្នាក់​ក្នុង​អេក្រង់​នោះ​…..នាង​ជឿ​ថា​នាង​មិន​ដែល​ស្គាល់​គេ​ពី​មុន​មក​ឡើយ។

សំឡេង​នាយ​ប៉ូលិស​បង្ហើរ​មក​វិញ​ តប​នឹង​សំណួរ​នាង​៖

«​ឈ្មោះ​ណិច! មាន​ប្រវត្តិ​ជា​មនុស្ស​មិនសូវ​ល្អ! គេ​រស់​នៅ​មិនសូវ​មាន​គេ​រាប់អាន​ច្រើន​ទេ! ធ្លាប់​ធ្វើការ​ក្នុង​គុក ឧស្សាហ៍​ប្រព្រឹត្តិ​ខុស​ ក៏​ត្រូវ​បណ្ដេញ​ចេញ! គេ​មក​រស់នៅ​កំពង់សោម​ ទើបតែ​បាន​ជាង​ពីរ​ខែ​ទេ! នៅ​ភ្នំពេញ​ ជំពាក់​ប្រាក់​គេ​ច្រើន​គ្នា ​ហើយ​ធ្លាប់​គេច​ទៅ​ធ្វើកម្មករ​នៅ​ប្រទេស​ថៃ​មួយ​រយៈ!»

និស្ស័យ​ផ្ដោត​ភ្នែក​សម្លឹង​ គេ​ទាញ​ត្រឡប់​ទៅវិញ​។

នាង​ងើប​មុខ​សម្លឹង​គេ​ ដែល​នៅ​បន្ត​និយាយ​​៖

«សំណួរ​សំខាន់​មួយ ​គេ​នេះ​ឬ​ដែល​ជា​អ្នកស៊ើប​បោក​យក​ប្រាក់​មេធាវី​ជំនិត​?​»

«ហេតុអ្វី​លោក​យល់​បែប​នេះ?!»

ភ្នែក​គេ​សម្លឹង​កុំព្យូទ័រ ​មាត់​គេ​និយាយ​បន្ថែម៖

«នៅ​ក្នុងPCដែល​ប៉ូលិស​រក​ឃើញ​នៅ​ផ្ទះ​ជួល​របស់​គេ ជា​កុំព្យូទ័រ​ដែល​គេ​ទុក​សម្រាប់​បញ្ចូល​បទភ្លេង​ទូរស័ព្ទ យើង​រក​ឃើញ​របស់​អស់នេះ!»

និស្ស័យ​សម្លឹង​ទៅ​រូបថត​ជាច្រើន​ដែល​មាន​ទាំង​ជំនិត ​ទាំង​ភីណា។

«នេះ​អាច​បញ្ជាក់​ពី​អ្វី?!»

នាង​គ្រាន់​តែ​សួរ​បញ្ជាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ ប៉ុន្តែ​ចិត្ត​ដឹង​ចម្លើយ​រួច​ទៅ​ហើយ។

«ម្នាក់​នេះ ក៏​ជា​អ្នកស៊ើប​ដែល​ទាក់ទង​កូន​ក្ដី​នាង​នោះ​ដែរ! នាង​មើល​ចុះ Folder ស្ទូឌីយោលេខ៧ រូបថត​កូន​ក្ដី​នាង ​និង​ភរិយា សំណុំរឿងម៉ោង១២ធា្រតនៅសង្កាត់លេខមួយ ហើយ​សូម្បី​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ភ្ជាប់​ពាក្យ​ជាមួយ​ភីណា ក៏​គេ​មាន​រូបថត​ដែរ!»

និស្ស័យ​នៅ​ភ្លឹក​សម្លឹង​ទៅ​រូបថត​នាយ​ប៉ូលិស​ស្រស់​សង្ហា​ដែល​ឈរ​ក្បែរ​ស្រី​ស្អាត​ភីណា​ក្នុង​សំលៀកបំពាក់​ប្រពៃណី។

នាង​របូត​មាត់​តិចៗ៖

«ហើយ….សូម្បី….អតីតកាល​ខ្ញុំ​ និង​បង​ជំនិត​នៅ អាមេរិក……!»

នាង​បញ្ឈប់​មាត់​ត្រឹមណេះ។

នាយ​ប៉ូលិស​ប្រហែល​ជា​យល់​ពី​អារម្មណ៍​អៀនខ្មាស​របស់​នារី​ម្នាក់​នេះ​ បាន​ជា​គេ​មិន​បាន​ចុច​បន្ត​ទៅដល់​រូបភាព​រវាង​នាង ​និង​ជំនិត​ដែល​ថើប​ជញ្ជក់​មាត់​ត្រូវ​មិត្ត​ភក្តិ​ថត​ជាប់​នោះ​ឡើយ​។

នាង​ខំ​ពង្រឹង​ចិត្ត​ និយាយ​ទៅ​រក​វិជ្ជាជីវៈ​បន្លប់​បរិយាកាស​៖

«គេ​មាន​របស់​អស់នេះ​ហើយ​ បាន​ជា​កូន​ក្ដី​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បង្ខំ​ចិត្ត​ចេញ​ទៅ​ជួប​គេ! កូន​ក្ដី​ខ្ញុំ​បារម្ភ​ពី​កិត្តិយស​ទាំង​សង​ខាង​ ការងារ ​និង​គ្រួសារ​ទើប​គាត់​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ផ្ដល់​ចម្លើយ​មិន​ពិត​ដល់​ប៉ូលិស​! តែ​អ្វីៗ​ គាត់​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ទាំងអស់!»

វិទូ​បំបែរ​កុំព្យូទ័រ​ត្រឡប់​ទៅវិញ​ដោយ​ទឹកមុខ​ស្មើ​ គេ​សម្លឹង​មក​រក​ផ្ទៃមុខ​ក្រហមព្រឿងៗ​នៃ​មេធាវី​វ័យក្មេង​ដែល​ធ្លាប់​មាន​ស្នេហា​វ័យ​ជំទង់​ដ៏​គួរ​ឱ្យ​អៀនខ្មាស។ នាង​មិន​ហ៊ាន​សម្លឹង​ទៅ​រក​ភ្នែក​មុត​ថ្លា​ទាំង​ទ្វេ​នៃ​បុរស​ដែល​បេះដូង​នាង​កំពុង​កម្រើក​រក​នេះ​ទេ ប៉ុន្តែ​នាង​ទទួល​អារម្មណ៍​​ថា​គេ​ក៏​កំពុងតែ​សម្លឹង​មក​។

សំឡេង​គេ​ជ្រែក​កាត់​ចង្វាក់​បេះដូង​របស់​នាង​៖

«ទោះបី​និយាយ​ចេញ​មក ​ឬ​មិន​និយាយ​ កូន​ក្ដី​នាង​នៅ​តែ​ជាប់​សង្ស័យ!»

នាង​ងើប​មុខ​សម្លឹង​គេ។

ផ្ទៃមុខ​ដែល​មិន​មាំទាំ​ និង​រារែក​ហាក់​ធ្វើ​ឱ្យ​វិទូ​ផុង​ចិត្ត​អាណិត​ស្រី​តូច​។

គេ​ទ្រឹង​ភ្នែក​​ទាក់​ជាមួយ​នឹង​ពន្លឺ​រលើប​ក្នុង​ដួង​នេត្រា​​ស្រី​អ្នក​ច្បាប់។

នាង​ស្អាត​យ៉ាង​នេះ ប្រុស​ណា​មិន​ទោរទន់​អារម្មណ៍​កើត​ទៅ?

គេ​គិត ​ហើយ​មិន​ដាច់​ចិត្ត​ដក​ភ្នែក​ចេញ​ឡើយ​ ព្រោះ​ស្ដាយ​ពេលវេលា​។ មិន​ដឹង​ថា​ឆ្លង​កាត់​បេសកកម្ម​៤៨ម៉ោង​នេះ​ទៅ គេ​នៅ​មាន​ឱកាស​​នៅ​ពី​មុខ​នាង​ ជជែក​ជាមួយ​នាង​តទល់​របៀប​នេះ​ទៀត​ ឬ​យ៉ាងណា​។

នាង​ឃើញ​គេ​នៅ​ស្ងៀម ​សម្លឹង​នាង​ស្ទើរ​ធ្លុះ​ដល់​បេះដូង ​ស្រី​ស្រស់​​ជ្រួញ​ចិញ្ចើម​តិចៗ​ដាក់​ចម្ងល់​៖

«បើ​​លោក ​មក​ជួយ​ពួក​យើង​ជា​ឯកជន​ សូម​ប្រាប់​មក​ណា៎ ថា​ធ្វើ​ម៉េច​ទៅ​ទើប​ខ្ញុំ​អាច​ជួយ​បង​ជំនិត​បាន?!»

វិទូ​ព្រិច​ភ្នែក​គេច​ចេញពី​ចរន្ត​ឆក់​រក​គ្នា​នៃ​បេះដូង​ពីរ។

ភារកិច្ច ​និង​បុគ្គលិកលក្ខណៈ​ជា​សមត្ថកិច្ច​របស់​គេ​វិល​មក​គ្រប់គ្រង​លើ​ចលនា​នៃ​​បេះដូង​វិញ។ គេ​និយាយ​ដោយ​ឱន​សម្លឹង​កុំព្យូទ័រ ​ហើយ​ដៃ​ធ្វើការ​លើKey ស្ទាត់ជំនាញ។

«ទាល់​តែ​កូន​ក្ដី​នាង​មិន​បាន​ធ្វើ​កំហុស! ពុំនោះ​ គ្មាន​ទេវតា​ណា​ជួយ​គេ​បាន​ទេ!»

និស្ស័យ​ទើប​តែ​មើល​ឃើញ​ភាព​ច្បាស់លាស់ ​និង​ដាច់​ណាត់​នៅ​ពី​ក្រោយ​រូបរាង​ស្រស់​សង្ហា​របស់​នាយ​​។

តើ​គេ​ដាច់ខាត​យ៉ាង​នេះ​ឬ បានជា​នៅ​ឆ្នាំ​នោះ​ គេ​សុខ​ចិត្ត​នាំ​ខ្លួន​អនាគត​បងថ្លៃ​ខ្លួន​ឯង​ឡើង​តុលាការ​រហូត​ដល់​ស្រី​តូច​ដែល​គេ​ស្រលាញ់​បំផុត​ បាន​ចាកចេញ​ពី​ជីវិត​របស់​គេ​?

នាង​សម្លឹង​គេ​មិន​ដាក់​ភ្នែក ​ជាមួយ​ការ​ពិចារណា​តាម​បែប​មនុស្ស​ស្រី​ដែល​តែង​តែ​គិត ​ហួស​ពី​រឿង​មួយ​ ទៅ​រឿង​មួយ​ទៀត​មិនឈប់ឈរ​។

សំឡេង​គេ​លាក់​មក​កន្ត្រាក់​ចង្វាក់​បេះដូង​នាង​៖

«នាង​ក៏​អញ្ចឹង​ដែរ យើង​មិនមែន​រៀន​សូត្រ​មក​ដើម្បី​ការពារ​ឧក្រិដ្ឋជន​ទេ!»

តាមធម្មតា ​វិទូ​មិន​ធ្លាប់​មាន​ចរិត​និយាយ​ស៊កសៀត​របៀប​នេះ​ទេ តែ​ពេលនេះ​មិន​ដឹង​ហេតុអ្វី​គេ​និយាយ​ពាក្យ​ទាំង​នេះ​ចេញ​មក​បាន។

គេ​និយាយ​ចប់​ក៏​សួរ​ខ្លួន​ឯង…..អំណាច​អ្វី​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្លួន​បែរ​ជា​ចង់​ឌឺដង​នាង?

«នៅ​សុខ​ៗ ​ពេល​យើង​ឮ​នាង​ហៅ​ម្នាក់​នោះ​បង​ៗ ហេតុអ្វី​យើង​ហាក់​មាន​អារម្មណ៍​​ថា​ច្រណែន​?!»

គេ​លួច​គិត​ហើយ​ ក៏​ងើប​មុខ​មើល​នាង​សន្សឹម​ៗ។ នាង​នៅតែ​ផ្ដោត​ភ្នែក​មក​ នាង​បញ្ចេញ​វាចា​សម្ងាត់​តាម​ពន្លឺ​ភ្នែក​នោះ​ ក្នុង​ន័យ​ថា​នាង​ត្រូវការ​ឱ្យ​គេ​ជួយ​ពិត​មែន ​ហើយ​កំពុង​រង់ចាំ​ចម្លើយ​ពី​គេ​។

«នាង​ដាក់ខ្លួន​ទន់ភ្លន់​ម្ល៉ឹង​ៗ ក៏​ដោយសារ​អាណោចអាធ័ម​សង្សារ​ចាស់?!»

សំណួរ​របស់​គេ​ក៏​បង្ហើរ​ចេញ​ទៅតាម​ភាព​ឃ្នាន់ខ្នាញ់​ក្នុង​ពន្លឺ​ភ្នែក​ដែរ​ ឯ​មាត់​គេ​មិន​ចេញ​ស្ដី ​ហើយ​រក្សា​ទឹកមុខ​ស្មើ​។​

គេ​បង្ខំ​ខ្លួនឯង​ឱ្យ​ឈប់​សម្លឹង​មុខ​នាង ​ហើយ​ធ្វើ​មុខ​មាំ​ឱន​មក​រក​កុំព្យូទ័រ​វិញ​ ប្រសើរ​ជាង​មក​ឃើញ​ស្រី ស្អាត​ម្នាក់​​កំពុង​អាណិត​ប្រុស​ផ្សេង​នៅ​នឹង​មុខ​ខ្លួន​។

តែ​មាត់​គេ​ទប់​មិន​បាន​ទេ​ គេ​និយាយ​បន្ថែម​៖

«កូន​ក្ដី​នាង ​ហេតុតែ​ចង់​ការពារ​កិត្តិយស ​និង​មុខរបរ​នាង​នឹង​គេ​ គេ​បែរ​ជា​ដឹងច្បាប់​ហើយ​ ហ៊ាន​ល្មើសច្បាប់ និយាយ​កុហក​ប៉ូលិស!​ បើ​យើង​គ្មាន​ភស្តុតាង​គ្រប់គ្រាន់​ គេ​នឹង​ឈាន​ទៅ​កុហក​តុលាការ!​ ចុះ​អ្នកណា​ហ៊ាន​ធានា​ថា ​ដោយសារ​ហេតុផល​ដូចគ្នា នេះ​​គេ​មិន​សម្លាប់ ជាង​បញ្ចូល​បទ​ភ្លេង​នោះ​បំបាត់ដាន?»

«អត់ទេ​!គាត់​មិន​ធ្វើ​ឡើយ!»

នាង​អន្ទះសា​ពេក​ ច្បាស់​ពេក​ ធ្វើ​ឱ្យ​ចិត្ត​គេ​ហាក់​ឆេវ​ដែរ។​

គេ​ងើប​មុខ​មក​រក​នាង​ដោយ​កែវភ្នែក​សៅហ្មង​។

​គេ​គឺ​ប្រចណ្ឌ​នាង​ ទាំង​ទើបតែ​ស្គាល់​គ្នា​បាន​ប៉ុន្មាន​ម៉ោង​ ទាំង​មិនមែន​ជា​សង្សារ ក៏​មិនដែល​បាន​សន្យា​ស្នេហា​អ្វី​នឹងគ្នា …..តើ​​ហេតុអ្វី​ទៅ?

ឃើញ​មុខ​គេ​កាច​ពេក​ នាង​ខំ​និយាយ​បង្វែរ​វិញ៖

«រវាង​ការ​និយាយ​កុហក​ប៉ូលិស ​និង​ការ​សម្លាប់​មនុស្ស ​គឺ​វា​មាន​ទំហំ​​ខុសគ្នា​ឆ្ងាយ! ត្រឹមតែ​ប៉ុណ្ណឹង ​មិន​អាច​វិនិច្ឆ័យ​អ្វី​បាន​ទេ​!»

វិទូ​ដក​ភ្នែក​ចេញ​វិញ​ ហើយ​បន្ត​ការ​រុករក​របស់​គេ​។

តរុណី ខំ​និយាយ​បន្ទន់​ចិត្ត​នាយ​ប៉ូលិស​បន្ថែម៖

«​….ហើយ….បើ​ចុងក្រោយ ប៉ូលិស​រក​ឃើញ​ថា​គាត់​ពិត​ជា​បាន​សម្លាប់​ឈ្មោះ​ណិច ក៏​នៅ​តែ​គ្មាន​អ្នកណា​អាច​កែប្រែ​ស្ថានការណ៍​ដដែល​ហ្នឹង! ជា​មេធាវី​ម្នាក់ ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​មាន​ជំនឿ​ចិត្ត និង​ជឿជាក់​លើ​កូន​ក្តី​ខ្លួន​ឯង! ណា​មួយ ​គាត់​ជា​មេធាវី​ម្នាក់​ លោក​ដឹង​ហើយ វា​រឹត​តែ​គ្មាន​ហេតុផល​ទេ ​ដែល​ថា​គាត់​ទៅ​សម្លាប់​មនុស្ស​ងាយ​ៗ​ដូច្នេះ គឺ​វា​គ្មាន​បាន​ផល​អ្វី​សម្រាប់​អនាគត​គាត់​ឡើយ​!»

សម្រាប់​និស្ស័យ ការ​ប្រឈមមុខ​គឺជា​មធ្យោបាយ​តែមួយ​គត់​ ដូច្នេះ​ហើយ​នាង​ដើរ​ចូល​កាន់​តែ​កៀក​ ឯ​វិទូ​ក៏​សម្លឹង​នាង​ រង់ចាំ​មើល​តើ​នាង​នឹង​ធ្វើ​ម៉េច​ជា​មួយ​គេ។

«លោក​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ចូល​ទៅ​ទីនោះ​ផង!»

«ទីណា?!»

«ផ្ទះ​នេះ! ផ្ទះ​របស់​អ្នក​ស្លាប់​ឈ្មោះ​ណិច​នេះ​!»

«នាង​មាន​ភារកិច្ច​អី?!»

តាម​ថា ​នាង​ចង់​តែ​សួរ​វិញ​ថា​ គេ​ក៏​គ្មាន​ភារកិច្ច​ជាមួយ​សំណុំ​រឿង​នេះ​ជាង​នាង​ទៅ​ទៀត​ តែ​នាង​ទប់ចិត្ត ​ព្រោះ​​ពេលនេះ​នាង​យល់​ពី​សារៈសំខាន់​ដែល​មាន​គេ​ជា​មួយ​រឿង​​ក្ដី​ដ៏​​ប្រថុចញ៉ុច​របស់​នាង​​។

«ខ្ញុំ​សុំទោស​ដែល​ចូល​ឡាន​លោក​ដោយ​អចេតនា​!»

គេ​នៅ​ស្ងៀម តែ​ស្នាម​ញញឹម​លេចចេញ​លើ​បបូរមាត់​តិចៗ​។

«ដូចម្ដេច​ទៅ ហៅថា​ធ្វើ​បទល្មើស​ដោយ​អចេតនា​នោះ?!»

និស្ស័យ​មិន​ឆ្លើយ​នឹង​សំណួរ​ នាង​បែរជា​តវ៉ា៖

«បើ​លោក​​ពិត​ជា​កូនប្រុស​ គួរ​តែ​បើក​ចិត្ត​ទូលាយ​បន្តិច​ទៅ​​! ខ្ញុំ​សុំទោស​ហើយ​តើ‌‍!»

«តែ​នាង​បាន​ឮ​ការ​ជជែក​ទាំងអស់​របស់​ប៉ូលិស!​» ​វិទូ​និយាយ​ដោយ​ភ្នែក​ស្រទន់ ​ដូចគ្នា​នឹង​ស្ថានភាព​បុរស​ខ្មែរ​ជាច្រើន​ទៀត​ដែល​​ត្រូវ​ចុះចាញ់​ក្រោម​រូប​សម្រស់ ​និង​សំឡេង​ស្រទន់​របស់​ស្រី​ស្អាត​ម្នាក់​នៅ​នឹង​មុខ​ខ្លួន​។

«ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​ក្នុង​សំណុំ​រឿង​នេះ​ដែរ! ខ្ញុំ​កំពុង​កាន់​រឿង​ក្ដី​នេះ!» នាង​សម្លឹង​មុខ​គេ​ត្លែ​ បង្ហាញ​ថា​នាង​មិន​ចុះចាញ់​ការ​សម្លុត​របស់​នាយ​​ឡើយ​។

«ហើយ​ចុះ បើ​កូន​ក្ដី​នាង​ជា​ឃាតក​ពិត អា​កាលដែល​នាង​មក​លប​ឮ​ពី​កិច្ចការ​របស់​ប៉ូលិស​​អស់នេះ​មិន​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​មាន​ប្រៀប​លើ​សំណាញ់​ច្បាប់​ទៅ​ហើយ?»

គេ​ដាក់​សំណួរ​មក​បន្ថែម​ដោយ​សម្លឹង​នាង​មិន​ដក​ភ្នែក​។ និស្ស័យ​ស្ដាប់​ដល់​ត្រង់​ណេះ នាង​ផ្លាស់​​ទឹកមុខ​ទៅ​ជា​ញញឹម។

«ញញឹម​ធ្វើ​អី?!»

«លោក​ក៏​ទទួលស្គាល់​ដែរ​ថា ​កូន​ក្ដី​ខ្ញុំ​មិនមែន​ជា​ឃាតក​ទេ​ ចាំ​មក​ធ្វើជា​បង្វែង​រឿង​ធ្វើ​អី?!»

វិទូ​ដឹង​ហើយ​ ថា​អ្វី​ដែល​គេ​ទើបតែ​ពិភាក្សា​រក​ផ្លូវ​ជួយ​ជំនិត​ជាមួយ​លោក​សារឿន​ក្នុង​រថយន្ត ​ត្រូវ​នាង​ស្ដាប់​ឮ​អស់​គ្មាន​សល់​ទេ​ បាន​ជា​នាង​យល់ថា​គេ​នេះ​ក៏​នៅ​ខាង​កូន​ក្ដី​របស់​នាង​ដែរ​នោះ។

គេ​ងាក​ភ្នែក​ចេញ ​ព្រោះ​មិន​ចង់​ឱ្យ​នាង​ដឹង​ពី​អារម្មណ៍​ពិត​ ហើយ​និយាយ​មួយៗ៖

«អ្នកណា​ថា?!»

«អម្បាញ់មិញ​ នៅ​ក្នុង​ឡាន ​លោក​សុំ​លោក​សារឿន​ឱ្យ​ពន្យារ​ពេល​ក្នុង​ការ​នាំ​បង​ជំនិត​ឡើង​តុលាការ! តាមពិត​ គឺ​លោក​មាន​ចេតនា​ចង់​ជួយ​រក​ឃាតក​ពិត​ ដើម្បី​ឱ្យ​គាត់​បាន​រួចខ្លួន!»

ដោយសារ​អញ្ចឹង​ហើយ​ បាន​ជា​នាង​លែង​មាន​ចិត្ត​ខឹង​នឹង​វិទូ ​ដូច​កាល​ពី​ជួប​គ្នា​ដំបូង​យប់មិញ​​។

តែយ៉ាងណាក៏ដោយ ​ឧត្ដមសេនីយ៍ត្រី​នៅ​តែ​មិន​ស្រប​សម្ដី​វាយ​តម្លៃ​របស់​​ក្រមុំ​មេធាវី​ឡើយ ​គេ​ក្រពាត់​ដៃ​និយាយ​ធ្វើ​ហី៖

«ខ្ញុំ​ចង់​រក​យុត្តិធម៌!!! ចង់​ជួយ​ឱ្យ​ប៉ូលិស​ទទួល​បាន​ការ​ស្ងើច​សរសើរ​​ពី​មហាជន​ មិនមែន​ចង់​ជួយ​កូន​ក្ដី​របស់​នាង​ទេ!»

«យ៉ាងណាក៏ដោយ​ យើង​នៅ​តែ​ជា​ជិះ​ទូក​តែ​មួយ!»

គេ​ឮ​អញ្ចឹង​ ដៀង​ភ្នែក​មក​មើល​មុខ​នាង​។ កែវភ្នែក​ថ្លា​ឆ្វង់​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ភាព​ប្រិមប្រិយ​របស់​ស្រី​ស្អាត​ សម្លឹង​មក​គេ​ចំ​សែន​ចំ ​ធ្វើ​ឱ្យ​បេះដូង​ដែល​រងា​ កំព្រា​ស្នេហ៍​របស់​នាយ​ចង់​ភ័ន្ត​ភាំង​ម្ដង​ៗ។ គេ​ងាក​ទៅ​ទី​ផ្សេង​វិញ​ ហើយ​បន្ត​ធ្វើជា​មាត់​រឹង៖

«គ្នា​ច្រើន​នាំ​តែ​អន្សម​ខ្លោច​!»

«អ្នកណា​ជា​អន្សម ​ហើយ​អ្នកណា​ជា​ភ្លើង​ទៅ?»

«ពិបាក​និយាយ​គ្នា​ណាស់! ខ្ជិល​និយាយ​ក៏បាន!»

គេ​ដើរ​ហាក់​សប្បាយចិត្ត​ដែល​បាន​សាសង​ ឌឺដង​ជាមួយ​នាង​ច្រើនយ៉ាង​នេះ។ ជំហាន​គេ​វែង ​ហើយ​រហ័ស​ គឺ​ដើរ​លឿន​ស្លេវ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ទ្វារ​បន្ទប់​ដែល​អ្នក​ស្លាប់​ធ្លាប់​រស់នៅ។ រនុក​ផ្ទះ ​និង​សោ​កំពុង​ត្រូវ​របើក​ដោយដៃ​លោក​សារឿន​។

ធីតា​អ្នកច្បាប់​ដើរ​ទៅ​តាម​គេ​ទាំង​ហត់​គឃូស​ ព្រោះ​នាង​ទាប​ ហើយ​ជំហាន​ក៏​ខ្លីៗ​។

បន្ទប់​ជួល​នេះ​នៅ​សេសសល់​ក្លិន​ខ្មោះ​ៗ​ ទោះបី​បង្អួច ​និង​ស្លាបព្រិល​បាន​ជះ​ពន្លឺ​ថ្ងៃ​ចូល​ពេញ​លេញ​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ​។

ស្នូរ​ស្បែក​ជើង​កែង​នារី​អ្នក​ច្បាប់ ឈាន​មក​ដល់​ពី​ក្រោយខ្នង​ហើយ វិទូ​នៅតែ​មិន​រវល់​ មានន័យថា​គេ​មិន​បាន​ហាម​នាង​មិន​ឱ្យ​មក​តាម​ការ​អង្កេត​របស់​គេ​ឡើយ​។

«​សាកសព​ស្លាប់​ដោយ​ត្រូវ​នឹង​ជាតិពុល មនុស្ស​ដែល​ប្រើប្រាស់​ជាតិ​ពុល​នេះ​ត្រូវ​តែ​មាន​ភាព​ស្ទាត់ជំនាញ​ ពុំនោះ​ទេ​ ខ្លួន​គេ​នឹង​មាន​បញ្ហា​ដែរ​ ព្រោះ​វា​ជា​សារធាតុ​គីមី​ម្យ៉ាង​មាន​ផល​ប៉ះពាល់​ខ្ពស់!»

នេះ​ជា​ការ​ពណ៌នា​របស់​លោក​សារឿន​ប្រាប់​មក​វិទូ។​

មេធាវី​ស្ដាប់​ហើយ​ ក៏​​ស្រៀវ​ចិត្ត លើក​ហត្ថ​ទ្វេហារ​មក​ឱប​ក្រសោប​ប្រាណ​ខ្លួន​ឯង ​ដោយសារ​មាន​អារម្មណ៍​​មិន​ល្អ​ចំពោះ​បន្ទប់​នេះ​។

វិទូ​មិន​មាត់​ មិន​ក ​ឯ​ភ្នែក​គេ​ក៏​​រេ​ពិនិត្យ​សព្វ​គ្រប់​ទីកន្លែង​។

សំឡេង​មេក្រុម​ស៊ើបការណ៍​ លាន់​មក​បន្ថែម​៖

«ស្ថានភាព​អ្នក​ស្លាប់​គឺ ស្ថិត​​​នៅ​លើ​ប៉ៅអ៊ី​គេង​របស់​គេ​ ខ្លួន​គេ​មាន​បន្សល់​ស្លាកស្នាម​ត្រូវ​ចាក់​ថ្នាំ​ពីរ​ម្ជុល ទី​មួយ​នៅ​កញ្ចឹងក អាច​ជា​ប្រភេទ​ឆ្នាំ​សន្លប់​ដែល​ឃាតក​លួច​ចាក់​ពី​ក្រោយ​ ឯ​ម្ជុល​ទីពីរ​គឺ​នៅ​ក​ដៃ​របស់​គេ​ដែល​ឃាតក​ចាក់​បញ្ចូល​សារជាតិ​គីមី​ពុល​ទៅ​ក្នុង​ឈាម!​ វា​ជា​ការ​ឈាន​ទៅ​សន្និដ្ឋាន​​ថា អ្នក​ស្លាប់​មិនបាន​ធ្វើ​អត្តឃាត​ទេ​ ប៉ុន្តែ​​គឺ​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់​!»

ត្រចៀក​នាង​ស្ដាប់​សម្ដី​រាយការណ៍​របស់​គាត់​គ្រប់​ម៉ាត់​​ពិតមែន​ ប៉ុន្តែ​​ភ្នែក​នាង​ងាក​មក​តាមដាន​លើ​សកម្មភាព​របស់​នាយ​ប៉ូលិស​វ័យក្មេង​។

ពេញ​មួយ​រាត្រី​ បន្ទាប់​ពី​គេ​នោះ​វាយ​តម្លៃ​ថា​នាង​នឹង​ចាញ់​ក្ដី​នៅ​តុលាការ​ នាង​មិនបាន​គេងលក់​មួយ​ស្រឡេត​ណា​ទេ។ នាង​​បាន​ឆែក​រក​ឯកសារ​ទាំង​អស់​នៃ​សំណុំ​រឿង​ទាំងឡាយ​ដែល​គេ​ធ្លាប់​បាន​កាន់ ​ហើយ​នាង​អាន​សូម្បី​តែ​ប្រវត្តិ​របស់​គេ​ដោយ​យកចិត្តទុកដាក់។

​ទោះជា​នាង​កាន់​តែ​រក​ឃើញ​គុណសម្បត្តិ​របស់​គេ ​នាង​ក៏​កាន់​តែ​ប្រុងប្រយ័ត្ន ព្រោះ​នាង​យល់ថា​គេ​អាច​ជា​មនុស្ស​នៅ​ពី​ក្រោយ​ការ​រៀប​អន្ទាក់​ធ្វើបាប​ជំនិត​ ដូច្នេះ​​បើ​គេ​កាន់​តែ​ពូកែ​ កូន​ក្ដី​នាង​កាន់តែ​មាន​បញ្ហា​។

រហូត​ដល់​ព្រឹក​នេះ ​ពេល​នាង​ចូល​សំងំ​ក្នុង​ឡាន​គេ​ ទើប​នាង​ដឹង​ថា​គេ​កំពុង​អង្វរ​ប៉ូលិស​ឱ្យ​ជួយ​ជំនិត​។

សំដី​សំដៅ​ និង​ចរិតលក្ខណៈ​របស់​គេ ​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​ដឹង​ដោយ​ញាណ​ថា​ បុរស​នេះ​មិន​មាន​ចេតនា​ធ្វើបាប​ជំនិត ​ដូចដែល​ជំនិត​សន្និដ្ឋាន ​ព្រោះ​​តែ​ការ​ប្រចែប្រចណ្ឌ​ខុស​បែបបទ​​នោះ​ទេ​។

ដូចនេះ​ហើយ ​គួរ​បង្វែរ​គេ​ពី​សត្រូវ ​មក​ជា​កម្លាំង​បន្ថែម​ថ្មី សម្រាប់​ការងារ​របស់​នាង​វិញ។

វិទូ​ឱន​ទៅ​សម្លឹង​អ្វី​ម្យ៉ាង​នៅ​លើ​ឥដ្ឋ​។ គេ​មិន​មាត់​ មិន​ក តែ​លោក​សារឿន​រង់ចាំ​ទាល់​តែ​គេ​ក្រោក​មកវិញ​​ ទើប​គាត់​ត្រៀម​​រៀបរាប់​បន្ត៖

«យើង​រក​ឃើញ​សឺរ៉ាំង​ថ្នាំ​ទាំង​ពីរ នៅ​គំនរ​សំរាម​ខាងក្រោយ​ប្រហែល​១០ម៉ែត្រពីអាគារនេះ តែ​គ្មាន​សេសសល់​ស្នាម​ក្រយៅ​ដៃ​​ទេ​ទាន! ទូរសព្ទ​​របស់​ឈ្មោះ​ណិច​មិន​បាន​បាត់​ទៅ​ណា​ទេ​ ហើយ​លេខ​ចុងក្រោយ​ដែល​បាន​Called មក​និយាយ​ជាមួយ​គេ​ គឺ​ជន​សង្ស័យ​មេធាវី​សញ្ជាតិ​អាមេរិក​ ជំនិត!​»

វិទូ​សើច​តិចៗ​ ពេល​ដែល​និស្ស័យ​ក្រឡេក​ឃើញ​គេ​មាន​​កម្ទេចកំទី​​រុក្ខជាតិ​មួយ​ចំនួន​លើ​ម្រាម​ដៃ​របស់​គេ​ នាង​ឮ​គេ​និយាយ​​រអ៊ូ៖

«បើ​ឃាតក​ពិត​ជា​មាន​ភាព​វ័យ​ឆ្លាត លុបចោល​ក្រយៅដៃ​លើ​សឺរ៉ាំង​ថ្នាំ គេ​មាន​រឿង​អី​ល្ងង់​នៅ​ទុក​កំណត់ត្រា​ទូរសព្ទ​ឱ្យ​ពួក​លោក​រក​ឃើញ?!»

លោក​សារឿន​នៅ​ទីទើរ ហើយ​​និស្ស័យ​វិញ​នាង​ក៏​ងក់ក្បាល​ទទួល​យល់ស្រប​គំនិត​របស់​វិទូ។ លោក​សារឿន​​តវ៉ា៖

«គេ​ជួនកាល​តក់ក្រហល់​ពេក​ គិតតែពី​ភស្តុតាង​នៅនឹង​កន្លែង ​ភ្លេច​គិត​ពី​ភស្តុតាង​បច្ចេកវិទ្យា!»

​និស្ស័យ​ចង់​និយាយ​បន្ថែម​ការពារ​កូន​ក្ដី​ខ្លួន ​ប៉ុន្តែ​វិទូ​និយាយ​បាន​មុន៖

«អ្នក​ណា​ទៅ​ដែល​បាន​ឃើញ​សាកសព​មុនគេ?»

«​​​អ្នក​លក់​កាហ្វេ​រទេះ​ ឈ្មោះ​រិទ្ធ ​អាយុ​២២ឆ្នាំ​ មាន​ស្រុក​កំណើត​នៅ​ខេត្ត​ព្រៃ​វែង​! អ្នក​នៅ​ជុំវិញ​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ស្គាល់​គេ​ គេ​ក៏​ជួល​ផ្ទះ​របស់​ម្ចាស់​ដី​នេះ​ដែរ ​គ្រាន់តែ​នៅ​ខាង​ណោះ​ ខុស​អាគារ​គ្នា​ចម្ងាយ​ប្រហែល​​ជា​៥០ម​។ មនុស្ស​នៅ​តំបន់​​នេះ​មានទម្លាប់​ហូប​កាហ្វេ​ពេលព្រឹក ​ជំនួស​អាហារ​ផ្សេងៗ​​ហើយ​ពួកគេ​មាន​​លេខ​ទូរសព្ទ​រិទ្ធ​​សម្រាប់Order ឱ្យ​យក​មក​ដាក់​ឱ្យ​ដល់​បន្ទប់!»

វិទូ​សម្លឹង​ទៅ​ក្រៅ​តាម​បង្អួច​….គឺ​គេ​សម្លឹង​​ទៅ​តាម​ទិស​ដៅ​ដែល​នាយ​ផ្នែក​ស៊ើប​ ទើប​តែ​បាន​រៀប​រាប់​ប្រាប់។ មើល​តាម​ភ្នែក​របស់​គេ ​នាង​យល់​ថា​គេ​ក៏​កំពុង​តែ​គិត ​មិន​ខុស​ពី​នាង​ទេ​ថា ឈ្មោះ​រិទ្ធ​ក៏​គួរ​តែ​ជា​សាក្សី​សំខាន់​ម្នាក់​នៃ​សំណុំរឿង​នេះ។

នាង​ចង់​ដឹង​ថា​តើ​ប៉ូលិស​សួរ​គេ​បាន​អ្វីខ្លះ? គេ​នោះ​ឃើញ​សព​មុន​គេ តើ​គេ​នោះ​អាច​ជាប់​សង្ស័យ​ទេ​?គេ​ធ្លាប់​មាន​ទំនាស់​នឹង​អ្នក​បញ្ចូល​បទ​ភ្លេង ​​ឈ្មោះ​ណិច​ដែរ​ទេ​? ​តើ​កាហ្វេ​នោះ​ទេ​ដឹង​ដែល​មាន​បង្កប់​នូវ​សារធាតុ​ពុល?

ទាស់​តែ​ម្យ៉ាង ​គឺ​នាយ​ប៉ូលិស​ដែល​មាន​បទ​ពិសោធន៍​ពេញ​ខ្លួន​ម្នាក់​នេះ ​មិន​ចេញ​ស្ដី​អ្វី​ទាំងអស់​ ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​ក៏​ត្រូវ​សង្កត់ចិត្ត ​មិន​ហ៊ាន​ពោល​សួរ​លោក​សារឿន​​អ្វី​ទៀត​ដែរ។

សំឡេង​ប៉ូលិស​ចំណាស់​លាន់​មក​បន្ថែម​៖

«ព្រឹកព្រហាម​ម្សិលម្ង៉ៃ រិទ្ធិ​កាន់​កាហ្វេ​ទៅ​ចែក​តាម​ផ្ទះ​ដូច​រាល់​ដង! គេ​ឃើញ​ទ្វារ​ផ្ទះ​អត់​មាន​ចាក់​គន្លឹះ ហើយ​ក៏​រុញ​ចូល! សភាព​អ្នក​ស្លាប់​ពេល​ប៉ូលិស​មក​ដល់​ គឺ​នៅ​ដេក​លើ​ប៉ៅអ៊ី​មួយ​ក្បែរ​ទូរទស្សន៍​នេះ  ពេលនេះ​ប៉ៅអ៊ី​នៅ​ផ្នែក​កោសល្យវិច័យ​នៅឡើយ​!»

«ឬ​មួយ​ក៏​ឃាតក​បាន​បន្សល់​អី​នៅ​លើ​ប៉ៅអ៊ី​នោះ​?!»

វិទូ​សួរ​ភ្លែត​ ឯ​និស្ស័យ​ឮ​ដូច្នោះ​​ ក៏​ងាក​ទៅ​មើល​លោក​សារឿន​រង់ចាំ​ចម្លើយ​ដូច​គ្នា។

បុរស​នោះ​ងក់ក្បាល​ផ្ងក់ៗ៖

«ជាតិ​ខ្លាញ់​ម្យ៉ាង​ដែល​គេ​ប្រើ​សម្រាប់​ធ្វើ​ក្រែម​លាប​បបូរមាត់​​មនុស្ស​ស្រី ​មាន​ជាប់​នឹង​ខ្លួន​សព! ហើយ​មាន​ប្រឡាក់​ខ្លះ​នៅ​លើ​កន្លែង​គេង​របស់​គេ!»

«ក្រែង​របាយការណ៍​សរសេរ​ថា​គេ​ជា​ជន​ឯកោ​នៅ​តែ​ឯង?!»​ និស្ស័យ​​ពោល​សួរ​កាត់។

លោក​សារឿន​តប​វិញ៖

«សូម្បីតែ​មាន​ប្រវត្តិ​ធ្លាប់​នាំ​មិត្ត​ស្រី​មក​ទីនេះ​ក៏​គ្មាន​ដែរ ​ព្រោះ​វិន័យ​របស់​ម្ចាស់ផ្ទះ​គឺ​មិន​ឱ្យ​នាំ​សង្សារ​មក​ទីនេះ​ទេ!»

«គេ​លាប​ក្រែម​ខ្លួនឯង​ក៏​ថា​បាន​! តើ​សំណល់​ប៉ុណ្ណឹង​ជា​ពន្លឺ​អ្វី​កើត​ទៅ​? សម័យនេះ​ប្រុសៗ​ប្រើ​គ្រឿង​សំអាង​ជា​រឿង​ធម្មតា​ទៅ​ហើយ​!? យើង​គួរ​គិត​ពី​ចំណុច​ផ្សេងៗ​ដែល​សំខាន់​ជាង​នេះ!»

និស្ស័យ​និយាយ​ ព្រោះ​នាង​យល់​ថា​ភស្តុតាង​នោះ​កំប៉ិកកំប៉ុក​​។ តែ​លោក​សារឿន​បាន​ប្រកែក​វិញ៖

«គ្មាន​គ្រឿងសម្អាង​មួយ​ដប​ណា​ត្រូវ​បាន​យើង​ឃើញ​នៅ​សេស​សល់​ទីនេះ​ទេ! បញ្ជាក់​ថា​អ្នក​ស្លាប់​មិន​បាន​ប្រើ​វា​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ឡើយ!​ ប៉ៅ​អ៊ី​នោះ​ក៏​មិន​ធ្លាប់​មាន​​អ្នក​ឡើង​មក​ដេក​ដែរ ​ដូច្នេះ​ជាតិ​នោះ​អាច​ជា​របស់​ឃាតក​ពេល​ដែល​វា​ធ្វើ​សកម្មភាព​សម្លាប់​អ្នករងគ្រោះ​!»

គាត់​ងាក​ទៅ​រក​វិទូ៖

«ហើយ​ដែល​សំខាន់​គឺ​ក្រែម​ដដែល​នេះ​​យើង​ក៏​​បាន​រក​ឃើញ​នៅ​លើ​ខ្លួន​អ្នក​ជាប់​សង្ស័យ​ផង​ដែរ! លើ​ខ្លួន​មេធាវី​ជំនិត​! គឺ​នៅ​លើ​អាវ​របស់​គាត់​ដែល​យើង​រឹប​អូស​មក​ពី​Apartment!»

វិទូ​ដែល​ឈ្ងោក​អាន​ឯកសារ​ក្នុង​ដៃ បាន​​ដក​ការ​ផ្ដោត​លើ​ក្រដាស​ ហើយ​រេ​ភ្នែក​សម្លឹង​មក​លោក​សារឿន​​។​ បន្ទាប់​មក ​ពីរ​នាក់​គេ​ក៏​​សន្សឹម​ៗ​ ដៀង​ទៅ​រក​មេធាវី​ស្រី​ដែល​កំពុង​បើកភ្នែក​ភ្លឹះៗ​សម្លឹង​​មក​ដែរ​​។

«របស់​ប៉ុណ្ណឹង​បញ្ជាក់​អី​បាន​ទៅ​? កូន​ក្ដី​ខ្ញុំ​អាច​ថា​…..!»

«នាង​ចាំ​និយាយ​ពាក្យ​អស់នេះ​នៅ​តុលាការ​ទៅ!»

វិទូ​និយាយ​កាត់​ នាង​ក៏​បញ្ឈប់​កណ្ដាល​ទី​។

​

ដំបូង ​នាង​យល់ថា​គេ​ចង់​បង្អាក់​នាង​មិន​ឱ្យ​លូក​មាត់ ​លូក​ក តែ​ក្រោយ​មក​ នាង​យល់​ថា​គេ​មិន​ចង់​ឱ្យ​នាង​និយាយ​អ្វី​ច្រើន​ជាង​នេះ​នៅនឹង​មុខ​លោក​សារឿន​។

វិទូ​បង្អាក់​នាង​បាន​សម្រេច ​គេ​ងាក​មក​រក​គូ​សន្ទនា​៖

«អ្នក​ស្លាប់​ និង​ឃាតក ​ជា​មនុស្ស​ស្គាល់​គ្នា​ទេ?»

«គ្មាន​តម្រុយ​ទេ​ទាន​! តែ​ឃាតក​អាច​ថា​បាន​ចូល​មក​ក្នុង​ផ្ទះ​ ហើយ​លប​ចាក់​ថ្នាំ​សម្លាប់​នៅ​លើ​កញ្ចឹងក​ជាមុន! គឺ​ចាក់​ពី​ក្រោយ​មិន​ឱ្យ​អ្នក​រង​គ្រោះ​ដឹង!»

«បើ​គេ​គ្រាន់​តែ​ចង់​សម្លាប់​អ្នក​រងគ្រោះ​ គេ​មិន​ចាំបាច់​ស្មុគស្មាញ​យ៉ាង​នេះ​ឯណា​? គេ​គួរ​តែ​អា​ច​បង្ហូរ ឈាម​គេ​ ឬ​បិទ​ដង្ហើម​គេ​នៅ​ពេល​ដែល​គេ​សន្លប់​នោះ​ទៅ​ ហេតុអ្វី​គេ​ចាំបាច់​ស្មុគស្មាញ​ចាក់​សារធាតុ​គីមី​ទៅ​ក្នុង​ឈាម ​ហើយ​បន្សល់​ទុក​សឺរ៉ាំង​ទាំងពីរ​​នេះ​ទៀត​?!»

លោក​សារឿន​មិន​ទាន់​ឆ្លើយ​ផង ​និស្ស័យ​និយាយ​កាត់៖

«ងាយ​យល់​ទេ! គឺ​គេ​មាន​ចេតនា​ទម្លាក់​រឿង​នេះ​មក​ឱ្យ​កូន​ក្ដី​ខ្ញុំ! គេ​អាច​ថា​មិន​ចង់​សម្លាប់​ឈ្មោះ​ណិច​ទេ តែ​គោលដៅ​របស់​គេ​គឺ​លោក​មេធាវី​ជំនិត​ គេ​ចង់​ឱ្យ​​គាត់​ជាប់​ពិរុទ្ធ​!!»

«បើ​នាង​ថា​អញ្ចឹង ​មាន​តែ​នាង​ចង់​សន្និដ្ឋាន​ថា មនុស្ស​ដែល​ដាក់​Folder Z22នៅ​ស្ទឹងហាវ​ និង​អ្នក​ដែល​ចូល​មក​សម្លាប់​ឈ្មោះ​ណិច​នេះ​ជា​មនុស្ស​តែ​ម្នាក់?!»

លោក​សា​រឿន​សួរ​ផង​ ពិចារណា​ផង​។

និស្ស័យ​គ្រវីក្បាល​តិចៗ៖

«ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​គេ​ធ្វើ​ការ​នេះ​មាន​គ្នា​ប៉ុន្មាន​នាក់​ទេ ​ប៉ុន្តែ​ពួក​គេ​គឺ​រៀប​អន្ទាក់​នេះ​ឡើង​! ចំណែក​កូន​ក្ដី​ខ្ញុំ​គឺ​ជា​ជន​រងគ្រោះ​ទីពីរ ​អាច​ថា​ជា​គោលដៅ​ចុងក្រោយ​របស់​ពួកគេ!»

លោក​សារឿន និយាយ​តប​វិញ​ផូង។

«តែ​កូន​ក្ដី​​នាង​បាន​ផ្ដល់​ចម្លើយ​មិន​ពិត! ម្ដង​ជា​ពីរ​ដង​ គេ​បាន​ប្រាប់​ប៉ូលិស​ថា​គេ​មិនដែល​ឃើញ​មុខ​ឈ្មោះ​ណិច​ទេ​ គឺ​គ្រាន់​តែ​ទទួល​បានSMSមួយ ក៏​Calledត្រឡប់ទៅវិញ ប៉ុន្តែ​តាម​ពិត​គឺ យើង​រក បាន​សាក្សី​ដែល​ឃើញ​គេ​មកកាន់​បន្ទប់​ជួល​នេះ​នៅ​ម៉ោង​៩ និង​៣០នាទីយប់!»

នាង​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា ប៉ូលិស​កាន់​តែ​ទើសទាល់​ក្នុង​ពេល​មាន​វត្តមាន​មេធាវី​ការពារ​ជនសង្ស័យ​នៅ​ក្នុង​កន្លែង​ដែលគេ​កំពុង​ធ្វើការ​ ដូច្នេះ​នាង​រើស​យក​វិធី​នៅ​ស្ងៀម​វិញ។

ទោះ​បី​ព្រឹកមិញ​នេះ ​នាង​បាន​ស្ដាប់​រឿង​ពិត​មួយ​ចំនួន​ពី​មាត់​ជំនិត​ហើយ​ក្ដី​ ក៏​នាង​នៅ​តែ​មិនទាន់​ច្បាស់​ក្នុង​ចិត្ត​ថា​គួរ​ឱ្យ​ប៉ូលិស​ដឹង​ការពិត​ទាំងអស់​ តាំង​ពី​ដើម​ដល់​ចប់​​ដែរ​ឬ​អត់​ទេ ព្រោះថា​មួយ​ចំណែក​ធំ​ក្នុង​មូលហេតុ​ដែល​គេ​ព្រម​ចេញ​ទៅ​ជួប​ឈ្មោះ​ណិច​នោះ​ គឺ​ទាក់ទង​នឹង​អតីតកាល​រវាង​នាង​ និង​គេ​ដែល​ជា​បំណុល​កិត្តិយស​មួយ​។

នាង​លែង​ចេញ​ស្ដី ​តែ​មិនមែន​មានន័យ​ថា​នាង​នឹង​បញ្ឈប់​ការ​ព្យាយាម​ត្រឹមណេះ​ឡើយ​។

«ខ្ញុំ​ទៅ​រក​ទឹក​ញ៉ាំ​សិន!»

តរុណី​ចាកចេញ​ពី​បន្ទប់​ជួល ​ដូច​ទុក​ពេល​ឱ្យ​ពួកគេ​បាន​និយាយ​គ្នា​ តែ​នាង​នៅ​រង់ចាំ​មើល​​ពួកគេ​ពី ចម្ងាយ​ជានិច្ច​ ហើយ​ជា​បណ្ដើរ​​ៗ​ នាង​ទទួល​ស្គាល់​ថា​នាង​ត្រូវការ​នាយ​ប៉ូលិស​សង្ហា​ម្នាក់​នេះ​មក​ជួយ​ជា​ចាំបាច់​។

នៅ​ក្រោម​ម្លប់​ឈើ​ធំ​​​ដែល​មាន​កូន​តូប​ភេសជ្ជៈ​តូច​មួយ​ ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ម្ចាស់​អាគារ​ជួល​នៅ​ទីនេះ​និស្ស័យ​អង្គុយ​ជជែក​លេង​រាក់ទាក់​ជាមួយ​អ្នកភូមិ ​ហើយ​មិនយូរប៉ុន្មាន​ នាង​ឃើញ​វិទូ ​និង​លោក​សារឿន​ចេញ​មក​វិញ។

នាង​ក្រោក​ដើរ​ទៅ​រក​ពួកគេ​ ហើយ​ញញឹម​ដាក់​វិទូ​ នៅ​ពេល​គេ​សម្លឹង​មក​។ ​នាយ​ប៉ូលិស​ហួសចិត្ត​ដែល​ឃើញ​ស្រី​អ្នក​ច្បាប់ ​ស្រាប់តែ​នៅ​សុខ​ៗ​ដូរ​ឥរិយាបថ។ គេ​ឈរ​ក្បែរ​ទ្វារ​ឡាន​ សម្លឹង​មក​នាង​ទំាង​និយាយ​ឌឺដង៖

«ម្ដង​នេះ នាង​នឹង​អចេតនា​ចូល​ក្នុង​ឡាន​ខ្ញុំ​ទៀត​ដែរ​អត់?»

«អត់ទេ! ខ្ញុំ​មាន​ចេតនា​ ខ្ញុំ​មាន​រឿង​មួយ​ចំនួន​ចង់​ពិភាក្សា​ជាមួយ​នឹង​លោក!»

វិទូ​ញញឹម​​ គេ​ទាញ​ទ្វារ​ឡាន​ខាង​ក្រោយ​បើក​ឱ្យ​នាង នាង​ដើរ​ចូល​ទៅ​អង្គុយ​ទាំង​ពេញចិត្ត​ ស្រាប់​តែ​ឮ​គេ​លាន់​មាត់​មក​បន្ថែម៖

«ម៉ោង​នាង​ថ្លៃ​ណាស់​ សង្ស័យ​តែ​ខ្ញុំ​គ្មាន​លុយ​ជួល​ទេ!»

«អត់ទេ! គឺ​ខ្ញុំ​ជួល​លោក​វិញ!»

នាង​តមាត់​គ្មាន​បាត់​មួយ​ម៉ាត់​នេះ​ សមជា​មនុស្ស​ប៉ប៉ាច់ប៉ប៉ោច​មក​ធ្វើ​មេធាវី​ត្រូវ​មែន​។​ គេ​គិត​បណ្ដើរ​ ហើយ​ចាប់ផ្ដើម​បញ្ឆេះ​ឡាន​ចេញ​។

«ជួយ​ដាក់​ខ្ញុំ​នៅ​ស្នងការ​មុន​ទៅ នឹង​អាល​ខ្ញុំ​សំណូមពរ​ថ្នាក់លើ​ពន្យារ​ពេល​ឱ្យ​អ្នក​ទាំង​ពីរ​រក​ភស្តុតាង​មក​បន្ថែម​!»

«អរគុណ​ពូ​ណាស់!»

លោក​សារឿន​នៅ​ស្ងៀម​មួយស្របក់ ទើប​និយាយ៖

«មេធាវី​អាមេរិក​នោះ​សំណាង​ហើយ ​បាន​ស្គាល់​លោក​! អុះ​ ខ្ញុំ​និយាយ​ច្រឡំ ខ្ញុំ​ចង់និយាយ​ថា គេ​សំណាង​ហើយ​បាន​ស្គាល់​អ្នក​ទាំងពីរ​! បើ​បន្ទាប់​ពី​នេះ​ គេ​នៅតែ​ដោះ​ខ្លួន​មិន​រួច ​វា​ជា​វាសនា​របស់​គេ!»

រថយន្ត​មក​ដល់​ស្នងការ ​ឯ​ម្នាក់ៗ​ គ្មាន​អ្នកណា​និយាយ​អ្វី​ទៀត​ឡើយ​។ មុន​ពេល​ចុះ​​ពី​រថយន្ត ​លោក​សារឿន​ឆ្លៀត​​ពោល​បន្ថែម៖

«បើ​រយៈពេល​៤៨ម៉ោង​ដែល​លោក​ស្នើ​សុំ​ត្រូវ​បាន​អនុញ្ញាត​ ខ្ញុំ​នឹង​ទូរសព្ទ​ទៅ​ប្រាប់​ភ្លាម​!»

គាត់​ចេញ​ទៅ​បាត់ ធីតា​អ្នកច្បាប់​រអ៊ូ​តាម​ពី​ក្រោយ​៖

«តាមពិត​ គឺ​Yes ទៅ​ហើយ​ ប៉ុន្តែ​គាត់​ធ្វើជា​បន្លាយពេល!»

«មិនមែន​ទេ​ គាត់​ជា​ប៉ូលិស​ល្អ! គាត់​ធ្វើតាម​ច្បាប់! តែ​គាត់​ជា​មនុស្ស​ទទួល​យក​ហេតុផល​អ្នកដទៃ!»

«ខ្ញុំ​មាន​ថា​អី គាត់​ល្អ​មែន​តើ! ម្សិលមិញ​ ដឹក​ខ្ញុំ ​និង​បង​ជំនិត​ទៅ​ស្ទឹងហាវ​ទាំង​យប់! គាត់​ភ្នែក​វៃ​ណាស់​ បើ​កុំ​តែ​បាន​គាត់ ​យើង​រក​ផ្ទះ​នោះ​មិន​ឃើញ​ផង​ទេ!»

វិទូ​មិនទាន់​ចេញ​ឡាន​ទេ​ ដៃ​គេ​ដាក់​ពី​លើ​ចង្កូត​ តែ​ភ្នែក​រេ​ចុះឡើង​គិត​។

សំឡេង​នាង​លាន់​មក​ពី​ក្រោយ​៖

«លោក​ចង់​ទៅ​ឃើញ​ផ្ទះ​នោះ​ទេ?!»

គេ​នៅ​ស្ងៀម​បន្តិច ​ក៏​ងាក​មក​សួរ​នាង​​៖

«អ្នកនាង​ធំ​ ​អង្គុយ​​ខាងក្រោយ​ឡើង​ធ្លាប់ ម្ដង​នេះ ​ប្រុង​ទុក​ទាំង​​ខ្ញុំ​នេះ​ជា​តៃកុង​ឡាន​ទៀត​?!»

នាង​ងាក​មើល​ឆ្វេង​ស្ដាំ​ ដឹងខ្លួន​ថា​គេ​កំពុង​ប្រកាន់​នាង​ដែល​មិន​ឡើង​មក​អង្គុយ​ខាង​មុខ​ជា​មួយ​គេ​។

ភ្លាម​នោះ នាង​ក្រោក​ចេញ​មក​សន្សឹម​ៗ ​ហើយ​ឡើង​អង្គុយ​​ក្បែរ​គេ។

​បេះដូង​កំលោះ ​និង​ក្រមុំ​​ចាប់ផ្ដើម​ឱ្យ​សញ្ញា​អៀន​ប្រៀន​គ្នា​ទៅវិញទៅមក​ ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​ជា​បរិយាកាស​ស្ងាត់ស្ងៀម​កើតមាន​ឡើង ​ទោះ​បី​គេ​បាន​ចេញ​ឡាន​បន្តិច​ទៅ​ហើយ​ ក៏​នៅ​តែ​គ្មាន​អ្នកណា​ចាប់ផ្ដើម​និយាយ​មុន​ដែរ។

និស្ស័យ​មិន​ដឹង​ថា​ វិទូ​ជាប់រវល់​គិត​ពី​សំណុំ​រឿង​មួយ​នេះ​ ឬ​មួយ​យ៉ាងណា​ទេ ​តែ​នាង​វិញ​មានរឿង​ជាច្រើន​ដែល​​​ចង់និយាយ​ប្រាប់​គេ​ អញ្ចឹង​ហើយ​នាង​មិន​ចង់​ខាតពេល​ក៏​ស្រដី​មុន​៖

«លោក​ទៅ​ណា?!»

«ចុះ​នាង​ចង់​ទៅ​ណា?!

«អម្បាញ់មិញ​ ខ្ញុំ​សួរ​លោក​ថា​លោក​បាន​ឃើញ​ផ្ទះ​តូច​នៅ​ស្ទឹងហាវ​នោះ​ឬ​នៅ?!»

«មិនមែន​ទេ នាង​សួរ​ខ្ញុំ​ថា​ ចង់​ទៅ​ឃើញ​ផ្ទះ​នោះ​ដែរ​អត់?!»

​ស្រី​ស្អាត​រអ៊ូ​៖

«ច្បាស់លាស់​មែន! ចាំ​បាន​ល្អ​ម៉េះ​!? ដឹង​ហើយ​ថា​លោក​ជា​អ្នក​ជំនាញ​ស៊ើប​ក្ដី ចាំ​អ្វី​ៗ​ច្បាស់​ដូច​ថ្ងៃ….ហើយ​ចុះ…. ឯណា…ចម្លើយ?»

«ខ្ញុំ​នឹង​ទៅ​មើល​ទីនោះ តែ​មិនមែន​ឥឡូវ​ទេ!»

«ហេតុ​អី?»

គេ​នៅ​ស្ងៀម​ ធ្វើមុខ​ប្រុស​ស្អាត​បង្អួត​ភ្នែក​នាង នាង​ចាប់អារម្មណ៍​​ថា​ខ្លួន​ឯង​ដេញដោល​ជ្រុល​ពេក​ហើយ ​ក៏​ថយ​ឥរិយាបថ​មក​វិញ។

«សុំទោស​ដែល​ខ្ញុំ​ដេញដោល​នេះ ​នោះ​មិន​ស្វាង!»

«នាង​តក់ក្រហល់​ជួយ​មិត្ត​ភក្តិ​ ខ្ញុំ​មិន​ប្រកាន់​ទេ​!»

នាង​នៅ​ស្ងៀម​លួច​​​គិត​ថា ​ល្អ​ហើយ​ដែល​គេ​នេះ​នៅ​ចេះ​យល់​ចិត្ត​ ដឹង​អី​គេ​បន្ថែម​មួយ​ឃ្លា​មក​ទៀត​៖

«ចង់​ឈ្នះ​ក្ដី​ពេក ​អន្ទះសា​បន្តិច​ ជា​រឿង​ធម្មតា​ទេ​!»

នាង​ប្រជុំចិញ្ចើម ​​សម្លឹង​គេ​ដែល​ឌឺដង​មក ឯ​គេ​នៅ​តែ​បន្ត​បើកឡាន​សម្លឹង​ត្រង់​ទៅមុខ ​ធ្វើ​ហី​ទាំង​​មាត់​ញញឹម​បញ្ឆេះ​នាង​។

នាង​ខឹង​ តែ​មាន​អ្វី​ក្រៅ​តែ​ពី​ទ្រាំ​ ព្រោះ​នាង​ពិត​ជា​ត្រូវការ​គេ​។

«លោក​ទៅ​ណា​នេះ?!»

«ខ្ញុំ​នាំ​នាង​ទៅ​កន្លែង​មួយ នាង​ចង់​ទេ?»

«កន្លែង​អី​ទៅ?​ ខ្ញុំ​មាន​រឿង​ជាច្រើន​ត្រូវ​និយាយ​ប្រាប់​លោក!»

«ចាំ​មក​ពី​ទីនោះ​វិញ ​ចាំ​និយាយ!»

«ហេតុ​អី​កន្លែង​នោះ​អាទិភាព? ​ក្រែង​លោក​អង្កេត​រឿង​ក្ដី​​មែន​អត់?!»

«ខ្ញុំ​គ្មាន​សិទ្ធិ​អង្កេត​ក្ដី​នេះ​ទេ​! វា​មិនមែន​ជា​សមត្ថកិច្ច​របស់​ខាង​នាយកដ្ឋាន​អន្តោប្រវេសន៍​ឡើយ​!!»

«ចុះ​ឥឡូវ​ លោក​កំពុង​ធ្វើ​អី​វិញ​ទៅ? រវល់​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃនេះ​ធ្វើ​អី​?? បើ​មិន​អង្កេត​ក្ដី ​លោក​ទៅ​ជាមួយ​លោក​សារឿន ​ទៅផ្ទះ​អ្នក​ស្លាប់​ធ្វើអី?!»

«ការងារ​ខ្ញុំ​គឺ​សុំ​ពន្យារ​ពេល​ប៉ូលិស​ឱ្យ!! ការងារ​ទីពីរ​គឺ​វេន​នាង​ នាង​​ត្រូវ​រក​ទឡ្ហីករណ៍​ការពារ​កូនក្ដី​នាង​ ក្នុង​រវាង​ប៉ុន្មាន​ម៉ោង​ដែល​នៅ​សល់​នេះ!»

នាង​នៅ​ទីទើរ ​ព្រោះ​ដឹង​ពី​លទ្ធភាព​របស់​ខ្លួន​ដែល​មិន​ថ្នឹក​ដូច​ប៉ូលិស ស្រាប់តែ​គេ​ពោល​បន្ថែម​មក៖

​«ខ្ញុំ​ជួយ​នាង​! គឺ​ជួយ​ជា​ឯកជន​! ៤៨ម៉ោងនេះ​ ខ្ញុំ​សុំ​ច្បាប់​រដ្ឋ​រួច​ហើយ!!»

ភាព​រីករាយ​កើតមាន​លើ​ផ្ទៃមុខ​ស្រី​ស្អាត​ ស្រាប់​តែ​គេ​និយាយ​មក​បន្ថែម​៖

«ខ្ញុំ​និយាយ​ច្រឡំ គឺ​ខ្ញុំ​ជួយ​​ស្វាមី​របស់​ភីណា! ហើយ​នាង​ជា​មេធាវី​របស់​គេ​ គឺ​ខ្ញុំ​ជួយ​នាង​ បាន​ន័យ​ថា​ជួយ​គេ!»

នាង​ហាក់​មាន​អារម្មណ៍​ច្រណែន​ដែល​នៅ​សុខ​ៗ​ គេ​កែ​ពាក្យ​ពី​ជួយ​នាង ​ទៅ​ជា​ជួយ​ភីណា​វិញ​។​ នាង​ងរង៉ក់​តែ​មិនបាន​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​គេ​មើល​ដឹង​ពី​ភាព​ក្និកក្នក់​នេះ​ទេ​ ដោយ​ងាក​មុខ​ចេញ​ធ្វើ​ជា​និយាយ៖

«ស្ទឹង​ហាវ​ក៏​មិនទៅ​! និយាយ​គ្នា​សិន​ ក៏​មិន​បាន! ខ្ញុំ​ដឹង​រឿង​សំខាន់​ច្រើន​ណាស់​ដែល​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​សំណុំ​រឿង​នេះ ​ដឹង​អត់​?»

«កន្លែង​នោះ​អាច​ផ្ដល់​ពន្លឺ​បន្ថែម​​​​​ខ្លះ​ទៀត!….នាង​ជឿ​ខ្ញុំ​ទេ?»

នាង​នៅ​សំងំ​ស្ងៀម សំណួរ​គេ​ចុងក្រោយ​គឺ​ពោរ​ពេញ​ដោយ​អំនួត​ទៅ​ហើយ តែ​នេះ​គឺ​នាង​កំពុង​ត្រូវការ​គេ​ នាង​សង្កត់ចិត្ត​សួរ​បន្ត៖

«កន្លែង​ណា? កន្លែង​អី​ទៅ?»

«ប៉ុស្តិ៍​វិទ្យុ​យុវវ័យ!»

«ដូច​ធ្លាប់​ឮ?»

«បើ​អញ្ចឹង​បាន​ន័យ​ថា ​យប់មិញ​នាង​លួច​អាន​សំណុំ​រឿង​ស្ទូឌីយោលេខ៧ហើយ​?!​»​

គេ​និយាយ​ដោយ​​ញញឹម​តិចៗ​ នា​​ចុង​បបូរមាត់។

ធីតា​គិត​បណ្ដើរ​ ភ្លាត់មាត់​បណ្ដើរ​៖

«ត្រូវ​ហើយ! វិទ្យុ​ដែល​ពិធី​ការិនី​ទាំងពីរ​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់​! រឿង​ក្ដី​ចុងក្រោយ​​ដែល​លោក​កាន់ ​មុន​ចេញ​ទៅ​ភ្នំពេញ!»

វិទូ​កាន់​តែ​ញញឹម​ ដូច​គេ​គិត​ឃើញ​មែន ស្រី​តូច​នេះ​យប់មិញ​ត្រូវ​គេ​ពោល​បញ្ឆេះ​ប៉ុន្មាន​ម៉ាត់​ ​នាង​មិនបាន​ដេកពួន​ទេ ​គឺ​ទៅ​ស្រាវជ្រាវ​ស្នាដៃ​ការងារ​របស់​គេ​ក្នុងinternet។ ឃើញ​គេ​សើច ​នាង​យល់​ពី​អ្វី​ដែល​គេ​កំពុង​គិត ​នាង​បូញ​មាត់​គ្នាន់ក្នាញ់​៖

«លោក​ស្មាន​ថា​ម៉េច? ស្មាន​ថា​ខ្ញុំ​តាមដាន​ស្នាដៃ​លោក?!»

«អត់​បាន​និយាយ​ទេ!!»

គេ​ថា​ហើយ ​បត់​ឡាន​វ៉េវ​​ចូល​ទៅ​ក្នុង​របង​ស្ថានីយវិទ្យុ​ដែល​កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំមុន ​គេ​ធ្លាប់​ធ្វើការ​យ៉ាង​ប្រញឹក​ក្នុង​រវាង​ពេល​៤៨ម៉ោង​។

អ្នកយាម​ឱន​សម្លឹង​មុខ​គេ ​ហើយ​បង្ហាញ​ភាព​ភ្ញាក់ផ្អើល​ ព្រោះ​នៅ​ចាំ​នាយ​ប៉ូលិស​នេះ​បាន​ច្បាស់​ដូច​ថ្ងៃ។

«មក​ចែក​សំបុត្រ​ការ មែនទេ​លោកនាយ?!»

អ្នកយាម​សួរ​ផង​ លើកដៃ​គោរព​តាម​ក្បួន​ប៉ូលិស​ផង ភ្នែក​ក៏​រេ​ទៅ​រក​ស្រី​ស្អាត​ទៀត​ធ្វើ​ឱ្យ​វិទូ​ក៏​អៀន​ក្រហម​មុខ​ កុំ​ថា​ឡើយ​ស្រី​តូច​ដែល​នៅ​សុខ​ៗ​ មក​ត្រូវ​គេ​ច្រឡំ​ថា​ជា​គូស្នេហ៍​របស់​​នាយ​។

វិទូ​ចង់​សម្រួល​បរិយាកាស​ កុំ​ឱ្យ​ទៅ​ជា​ពណ៌​ស៊ី​ជម្ពូ​ពេក គេ​ពោល​សួរ​ពី​ក្នុង​ឡាន​៖

«បង​សុទ្ធ​នៅ​ដែរ​ទេ?!»

—————————————-

​ហេតុអ្វី​វិទូ​សម្រេច​ចិត្ត​ សើរើ​សំណុំ​រឿង​ស្ទូឌីយោ លេខ​៧?

និស្ស័យ​អង្គុយ​នៅ​ពី​មុខ​នាយក​ស្ថានីយ​វ័យក្មេង​។ លោក​នាយក​វិសុទ្ធ​បង្ហាញ​ភាព​ភ្ញាក់ផ្អើល​ និង​រីករាយ​ពេល​បាន​ទទួល​ភ្ញៀវ​ពីរ​នាក់​នេះ​ដោយ​គ្មាន​ការ​ព្រាង​ទុក​។

«មុន​ពេល​ខ្ញុំ​ចូល​មក​ដល់​ទីនេះ​ ខ្ញុំ​ដើរកាត់​បន្ទប់​មួយ​ដែល​ដាក់​ស្លាក​លេខ​៧?»

នាង​និយាយតិចៗ​ វិសុទ្ធ​សើច ​ព្រោះ​យល់​នឹង​សំណួរ​ដែល​មិន​ចប់​ចុង​ចប់​ដើម​នេះ….

«បាទ! ទីនោះ​ហើយ​!»

និស្ស័យ​អស់សំណើច​ នាង​និយាយ​ទាំង​ញញឹម៖

«លោកនាយក​ឆាប់​យល់​ពី​សំណួរ​ខ្ញុំ​ណាស់!»

«ព្រោះ​នាង​មិនមែន​ជា​មនុស្ស​ដំបូង​ទេ​ ដែល​សួរ​ខ្ញុំ​របៀប​នេះ!»