«អូ ! ចឹង  ពួកឯងមានម្នាក់នឹងត្រូវស្លាប់ !»

ទោះខំលាក់ពុត​ មនុស្សទាំងបួននៅតែមើលឃើញកំហឹង​បុរសនេះ ដែលមិនមែនខឹង បាត់បង់វ៉ាក់សាំងដបដំបូងទេ តែខឹងនឹង «ភាពមានះ» របស់ក្រុមចំពោះមុខនេះ ។

«កំពូលសេនាធិការទាំងបួននាក់ ពួកឯងមកធ្វើជាមនុស្ស​របស់ខ្ញុំដោយសុទ្ធចិត្ត … ប្រសើរជាង មានះល្ងង់ខ្លៅ» វ៉ុលកូវ ខ្សឹបដោយស្នាមញញឹមបិសាចកំពុងអមមកជាមួយ​ ។ ​សំឡេងជននេះ ស្អកស្អា លាន់ចេញមកចរចាតាម​ប្រព័ន្ធ Speaker ដែលព័ទ្ធតាមគ្រប់ប្រភព រកនឹងបាញ់កម្ទេចក៏ពិបាកកំណត់ដានទិសដៅ ។

ធីតាខាំមាត់ចង្អុលកាំភ្លើងទៅរកអេក្រង់ជននោះជាមួយកំហឹងពុះកញ្ជ្រោល តែបុរសនោះនៅតែនិយាយមកមិនដាច់ ៖

«ពួកឯងជ្រើសរើសផ្លូវស្លាប់ ​? មនុស្ស​គឺល្ងង់បែបនេះឯង ! ធ្វើជាសេនា-ធិ​ការ​ព្រះ ទើបឆ្លាត !»

ផាំងៗ !

Roy បោកកម្ចាយដបទីពីរ ឯភារម្យទម្លាក់ដបទីបីធ្វើធម្មតា មិនចាំបាច់ប្រើកម្លាំងខ្លាំងអ្វីទាំងអស់ ។ នៅពេល​ដែល Roy បែរខ្លួនទៅរកគោលដៅ ដបទីបួន អតីតស្នងការនិយាយចំអកស្រាលៗព្រោះដឹងថា​ម៉ាស៊ីនទីនេះស្រូបបានសូម្បីសន្ធឹកដង្ហើមមនុស្ស​ ។

«វ៉ាក់សាំងរបស់ឯង នឹងធ្វើឱ្យពួកអញ ក្លាយជាខ្មោចឆៅយាមផ្នូរឯង ?»

ហ្សឺឌីឮហើយខាំមាត់រអ៊ូជេរប្រទេច ៖

«អាមេធ្មប់ !»

ស្រឹប !

សន្ធឹកទ្វារដែកមួយទៀត នៅខាងឆ្វេងដៃរបស់ពួកគេបានកម្រើករបើកឡើងភ្លាមៗ ទច់ដំណើរRoy ។

មនុស្សទាំងបួនបែរទិសសម្លឹងទៅ ។

នេះមិនមែនជាស្នូរវត្តមាន​កងកម្លាំងទាហានជីវសាស្ត្រ ឬកងទ័ពរបស់មេខ្លោងរុស្ស៊ីអ្វីទាំងអស់ប៉ុន្តែ … បន្ទាប់ស្នូរទ្វារ​ គឺសំឡេងច្រវាក់ ។

ភារម្យដែលនៅក្បែរទ្វារជាងគេ ស្រាប់តែប្រែទឹកមុខមួយរំពេច ។ ខណៈធីតា ផ្តើមដង្ហក់ ដកថយមកក្បែរRoy …

ទាំងពីរកាយស្គាល់មនុស្ស​ជាប់ច្រវាក់ម្នាក់នេះយ៉ាងច្បាស់ …

សំឡេងកកិតនៃច្រវាក់ដែក ប៉ះនឹងឥដ្ឋបេតុងបានលាន់ឮរងំ ហាក់ដូចជាសំឡេងនៃកូនសោដែលចាក់សោបេះដូងមនុស្សទាំងបួននៅក្នុងបន្ទប់នេះធ្ងន់ស្រាលដោយឡែកពីគ្នា ។

ពីក្នុងភាពងងឹតនៃច្រករបៀង ពេទ្យសាន ត្រូវបានទាញអូសចេញមកដោយកម្លាំងមនុស្ស​យន្ត​ទាបកន្តឿ តែមាឌមាំពីររូប ។ រាងកាយពេទ្យសានលែងជាមនុស្សដែលពោរពេញដោយថាមពល ដូចមុនទៀតហើយ តែហាក់បី​ដូចជាដុំសាច់មួយ ដែលគ្របដណ្តប់ដោយស្នាមជាំខ្មៅស្រអាប់​និងស្នាមរលាក​សរសៃឈាមដែលប៉ោងពោរ សឹងគ្របដណ្តប់ពេញ​លើផ្ទៃស្បែក ។

គេមិនបានដើរដោយខ្លួនឯងទេ តែត្រូវបាន «អូស» ដូចជាសាកសព ។

ក្បាលរបស់គេដួលដេកទៅលើស្មារបស់អ្នកអូស រួចទម្លាក់ចុះមកវិញតាម​ចង្វាក់នៃការដើរដូចជាតុក្កតា ​ដែលបាន​ដាច់បង់សរសៃប្រសាទបាត់ទៅហើយ ។

ធីតាសម្លឹងមកភារម្យដែលនៅធ្មឹង ។ នាងទម្លាក់ភ្នែកមកមើលកំភួន និងម្រាមដៃបុរសទ្រូង៥ហត្ថដែលផ្តើមញ័រទទ្រើក ។

ខ្សែច្រវាក់ដែកក្រាស់ព័ទ្ធចងកពេទ្យសាន  មិនត្រឹមតែរឹតបន្តឹងស្បែកកនោះទេ តែបានកកិតរហូតដល់ចេញកំណកឈាម ។

«អាសាន !»

សំឡេងដង្ហោយហៅប្អូនប្រុសញ័រៗរបស់ភារម្យកំពុងក្លាយជាមុខកាំបិត បុកបេះដូងមនុស្ស​គ្រប់គ្នា​នៅក្នុងបន្ទប់នេះ … តែពេទ្យសាន ហាក់គ្មានប្រតិកម្ម​​អ្វីទាំងអស់ ។ សភាពស្ងប់ស្ងាត់ហួសប្រមាណ … សមតែជាសភាពនៃរាងកាយ​ដែល «លែងដឹងក្តី» ព្រោះតែការធ្វើទារុណកម្មផ្នែកអគ្គិសនីឬអាចអ្វីផ្សេងទៀត ​ដែលបិសាចវ៉ុលកូវ បានបង្ខំឱ្យគេផឹក ។

«អាសាន !»

ភារម្យស្រែកហើយស្ទុះទៅរកប្អូន ចំពេលRoyឈានជើងទៅទាញ​អធិ​ការ​​មកវិញនៅនឹងកន្លែងដើម ។ ធីតាខ្ទប់មុខសម្លឹងភ្នែករបស់ជនរងគ្រោះដែលបើកមកបានពាក់កណ្តាល ឬមួយ … គេអាចឮសំឡេងប​ងប្រុសគេ ?

ភារម្យកញ្ជ្រោលក្នុងក្លេជាមួយRoyខណៈហ្សឺឌីស្ទុះមករារាំងម្នាក់ទៀត​។

មាត់របស់ប្អូនប្រុសគេប្រឡាក់ដោយស្នាម​លោហិតស្ងួតក្រៀម ដែលទំនងជាបាន​ខាំអណ្តាតខ្លួនឯងរាប់រយដង ដើម្បីទប់ទល់នឹងការឈឺចាប់ក្នុង​ពេល​ដែលត្រូវពួកមនុសុ្សបិសាចព្យាយាម «ដកហូត» សតិសម្បជញ្ញៈពីខួរក្បាលរបស់គេ ។

ភារម្យមិនខ្វល់ពីអ្វីទាំងអស់គេលូកដៃដាល់Roy បំណងស្ទុះទៅមុខដូចជាមនុស្សបាត់បង់ស្មារតី ទៅរកប្អូនប្រុសដែលកំពុងដេកកន្ត្រាក់ ។

ហ្សឺឌី លើកបង្ហាញអេក្រង់កុំព្យូទ័រដែលស្គែនបង្ហាញបន្ទាត់ក្រាហ្វិកពណ៌ក្រហមច្បាស់ៗ ដល់អធិការហើយខ្សឹបបន្ទាន់ៗ ៖

«ជុំវិញនោះគឺ របាំងឧស្ម័ន Aerosolized Pathogen Curtain ជាមេរោគកម្រិតកាចសាហាវ អាចបំផ្លាញជាលិកាសួតរបស់មនុស្ស ត្រឹមពេលមិនដល់ ១០ វិនាទីផង !»

ភារម្យឈរទ្រឹង … ថ្គាមនិងមុខ ​កន្ត្រាក់សាច់ដុំញាប់ញ័រដោយក្តីរន្ធត់ ។

ប្អូនប្រុសម្នាក់នេះឯង ជាហេតុផល​ដែលគេ​ត្រូវចាញ់ល្បិចចូលមកដល់បន្ទប់ក្រោមដីនេះ ខុសពី​Royដែលត្រូវល្បួងថា មន្ត្រីធំម្នាក់មានឯកសារសំណៅ​ជាព័ស្តុតាង​ នៃការចូលរួមជាមួយឧក្រិដ្ឋជនម៉ាហ្វៀរុស្ស៊ី ហើយធីតានិងហ្សឺឌីត្រូវគេល្បួង​បោកដោយរឿងបាត់ខ្លួនសិស្ស ។ 

អធិការនៅតែប្រឆាំងជម្នះអ្នកចាប់ទាំងពីរ ជាមួយកែវភ្នែកក្រហមពីរដៃអ្នកទាំងពីរ ខណៈហ្សឺឌីបន្ថែម ៖

«បើទៅ … មិនមែនស្លាប់តែម្នាក់ទេ ! យើងគ្រប់គ្នា … ស្លាប់ !»

គេនៅតែរើ​ហ្សឺឌីនៅតែនិយាយ «ធីតាក៏ស្លាប់ដែរ !»

ភារម្យឈប់ចលនា … Roy ដកដង្ហើមធំឆ្លៀតខ្សឹប ៖

«ប្អូនប្រុសរបស់ឯង … ធ្ងន់ណាស់ហើយ ​!​»

ធីតា​រត់មកឈរពីមុខភារម្យ ដោយភ្នែករលីងរលោង ។ នាង​ព្រមានគេ  រអាក់រអួល ៖

«ស្តាប់ហ្សឺឌីទៅ … ដកថយសិន ​? ok ?»

ភារម្យខាំមាត់ ភ្នែកក្រហមតែតរបស់គេ ផ្តោតសម្លឹងប្អូនប្រុសម្នាក់ដែលបានលើកកាំភ្លើងបាញ់គេចំកណ្តាលទ្រូងកាលពី៥ឆ្នាំមុន ព្រោះតែភាពឆ្កួតលីលា … ក៏ជាប្អូនម្នាក់ដែល​គេទម្លាក់ចោលគ្រប់យ៉ាង មិនថាបុណ្យស័ក្តិ កេរ្តិ៍ឈ្មោះ​ក៏នៅតែមិនអាច … ការពារឱ្យរស់នៅល្អបាន ។

ពេលនេះ មនុស្ស​ដែលគេតាមរកអស់៥ឆ្នាំ ត្រូវមកឃើញគ្នាក្នុងសភាពមរណៈដ៏ឈឺចាប់ហួសថ្លែងមួយ … គេឮតែសំណោកដ៏ឈឺផ្សា នៃបេះដូងខ្លួនឯង … ហើយគេ​បានប្រាប់មកថា របាំងជីវសាស្ត្រដ៏កំណាចនេះ បង្កើតឡើងដើម្បីតេស្តមើលថា តើគេនៅមានភាពឆ្លាតវៃគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហា ឬក៏គ្រាន់តែជាមនុស្សមានះល្ងង់ខ្លៅ ដែលហ៊ានត្រឹម​យកជីវិតទៅប្រថុយ ?

ភារម្យឈរទ្រឹង ជាមួយរាងកាយញាប់ញ័រចំប្រប់ … ភ្នែកសម្លឹងមើលសានដែលមានរយៈដង្ហើមខ្សោះខ្សោយទាំងដែលដៃនេះចង់លូកទៅជូតញើសនៅលើថ្ងាសប្អូនប្រុសជាខ្លាំង ប៉ុន្តែគេកំពុងតស៊ូជាមួយមនោសសញ្ចេតនា ​សោក​សង្រេងនេះយ៉ាងសាហាវឃោរឃៅជាទីបំផុត ។

ប្អូនដែលគេតាមរក ពេលនេះឃើញហើយ តែត្រឹមជាបំណែកនៃមនុស្សម្នាក់ដែលត្រូវបានពួកបិសាចបំផ្លាញចោល ។

ប៊ីប … ប៊ីប …

មានភាគបន្ត …

ប្រោក ! ​ធីតាកេះកៃ …

«ដាក់កាំភ្លើងចុះ !»

នាងនិយាយត្រជាក់ស្រេង … ញ័រៗ … ខ្សោយៗ … តែម៉ឺងម៉ាត់ ហើយកាំភ្លើងនាងភ្ជង់គេ ។ ស្រីម្នាក់នេះ … ធ្លាប់ជាមនុស្ស​គោរពច្បាប់ ហើយមាន  សច្ចធម៌បំផុត ​ក្នុងចំណោមមនុស្សស្រីទាំងអស់ដែលគេបានស្គាល់ ។  Roy រេភ្នែកសម្លឹង​ចុងកាំភ្លើងស្រីស្អាតដែលភ្ជង់មកគេយ៉ាងដាច់ធម៌មេត្តា បង្ហាញថា … ក្នុងគ្រាតក្កមា …​ ចិត្តនាង … បេះដូងនាង … ទើបតែក្រោកឡើងមកកាលណា … ក៏មិនភ្លេចការពារមនុស្សប្រុស​ម្នាក់នេះ … ម្នាក់ដែលបាន​បាត់ទៅ៥ឆ្នាំ … គ្មានព័ត៌មាន … គ្មានដំណឹងសូម្បីមួយចម្រៀក … ហើយវេលានេះ គេ​វិលមកវិញ … ក្នុងសភាព … មិនព្រមសូម្បីក្រឡេក​មើលវត្តមាន​នាង … ឯនាង​ក៏នៅតែព្រមជ្រើសយកគេ … ??????

នៅក្នុងវិនាទីដ៏គ្រោះថ្នាក់នេះ … ហ្សឺឌី រឹតផ្អាកទម្លាក់ម្រាមចេញពីបន្ទះ  កុំព្យូទ័រដោយមិនដឹងខ្លួន ។ ប្រតិកម្មធីតាការពារភារម្យ ជាប្រតិកម្មដែលមិនមាន​អ្នកណា អាចដកដង្ហើមស្រណុកបានឡើយ ក្នុងចំណោមមនុស្ស​ប្រុសពីរនាក់ដែលស្គាល់នាងច្បាស់ ។

ហ្សឺឌីគ្រហែមនិយាយ ៖

«System បន្ទប់នេះនឹងសាយឧស្ម័នពុល យ៉ាងយូរបំផុត១០នាទីទៀត ! »

ធីតារេមុខតែបន្តិច តែភ្នែកនាងបង្ហាញកិរិយាស្រឡាំងកាំងនឹងព័ត៌មាន​នេះ … ។ ស្រីលេបទឹកមាត់ រេភ្នែកសម្លឹងហ្សឺឌី … សម្តីគេដូចជាកំពុងក្រើន      រំឭកនាងមកវិញថា មុននេះ … ហេតុអីនាងមកដល់ទីនេះ … ហើយហេតុអីបានជានាងសន្លប់ … ។

ស្រីស្រស់ជ្រួញថ្ងាសដែលនៅឱ្យសញ្ញាឈឺស្រវាំង … ទោះជាប្រឹងប្រមូលការចងចាំថា … តើនាងមកដល់ទីនេះដោយរបៀបណា ?  តែស្រីនៅតែជម្នះភ្ជង់បង្ខំអតីតស្នងការ ឱ្យទម្លាក់កាំភ្លើងជាមួយវាចាច្បាស់ៗ ៖

«បងRoyដាក់កាំភ្លើងមុន ! យើងត្រូវការនិយាយគ្នា !»

មនុស្សដែលនាងខានឃើញ ខានឮដំណឹងជាយូរមកហើយ គឺភារម្យ … ពេលនេះ ជីវិតគេ បែរជាស្ថិតនៅលើចុងកាណុងអតីតស្នងការជាអ្នកសម្រេចទៅវិញតើមកពីហេតុអី ? នាងមិនមាន​ពេលគិត ដឹងតែម្យ៉ាង នាង​ចង់ការពារគេ ។

«ក្នុងចំណោមពួកយើងទាំង៤ … មានម្នាក់ជារនុកក្នុងរបស់អង្គការ L-34 ហើយអ្នកនោះ … មានលេខកូដបើកទ្វារចេញ !» Royបញ្ជាក់ ។

«ហើយក៏មកសង្ស័យថាខ្ញុំ ?» ភារម្យឆ្លើយដោយសើចចំអកតិចៗ សឹងមើលមិនឃើញសំណើចតាមមាត់ តែបែរជាបង្អួតភាពមិនខ្លាចស្លាប់ តាមរយៈពន្លឺភ្នែកដែលសម្លឹងបកទៅកាណុងកាំភ្លើងរបស់ Roy ។

ចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលធីតាតែម្នាក់គត់បាន​ឃើញបុរសខ្មែរមកពីទឹកដីជ្រោះជ្រងម្នាក់នេះ យកទ្រូង​រងគ្រាប់កាំភ្លើង ដែលបាញ់នាងដោយដៃប្អូនប្រុសគេផ្ទាល់ ធីតា មិនដែលបានឮតម្រុយណាមួយអំពីពួកគេទៀតនោះឡើយ សូម្បី

តែបន្តិចណា ។

៥ឆ្នាំមកនេះ … យប់នេះ ​ជាការជួបគ្នាវិញក្នុងស្ថានភាពដែលគ្មានអ្នកណាស្មានបាន ។

ខណៈដែលស្រីអ្នកកាសែត សម្លឹងអតីតអធិការ ដោយរន្ធត់ពិភាល់លាយឡំគ្នា … ភ្នែកគេក៏ស្រាប់តែរេចោលកាណុងកាំភ្លើង មកសម្លឹងនាងវឹប ។

ស្រីស្អាតប៉ប្រិចភ្នែក … ភាពស្រងូតនៅក្នុងជម្រៅកែវភ្នែកបុរសនេះ បានឆ្លើយតបមកគ្រប់សំណួរ … គ្រប់យ៉ាងដែលនាង​សួរខ្លួនឯង … ។

មិនញញឹម … មិនទោមនស្ស ​… ភារម្យសារជាថ្មី បញ្ចេញ​អាការហាក់បីដូចជាមិនខ្វល់អ្វីពីនាងទៀត ដោយគេគ្រវីស្មាឌឺដងដាក់ Roy ៖

«ចោទខ្ញុំច្រើនហើយ … ដល់វេនខ្ញុំ … ដាក់សំណួរវិញម្តង ! … ចុះបើខ្ញុំយល់ថានេះ ជាឆាកដែលប៉ូលិសរៀបចំដើម្បីសម្លាប់សាក្សីបំបាត់ព័ស្តុតាង ?»

«ត្រូវ !» ហ្សឺឌីបន្ថែមពីក្រោយ ។ គ្មានអ្នកណាងាកមើល Hacker       សង្ហាមកពីវិមានក្រអូបទេ ។ ព្រោះអតីតស្នងការ និងអតីតអធិការ កំពុងសម្លក់គ្នា ដូចតោពីរដណ្តើមចំណី ។

«ធីតា !» ហ្សឺឌីពោល ៖ «Firewall នេះកម្រិតខ្ពស់កប់ពពក ! បើគ្មានអំណាចលំដាប់នាយឧត្តមសេនីយ៍ គ្មានបង់បត់បំបាំងកាយណា លបសង់កើតទេ !»

ក្រឹប !

Roy កាច់កៃកាំភ្លើង ។ ដង្ហើមគ្រប់គ្នាក្នុងបន្ទប់ដាច់ភឹង … ស្ងាត់ … ទោះយ៉ាងណា ស្នងការ មិនមែនកេះបាញ់ទេ …

«គ្មានអ្នកណាអាចចូលមកក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍នេះបានទេ បើគ្មានលេខកូដឯកសិទ្ធិខ្ពស់បំផុត របស់សម្ព័នម៉ាហ្វៀរុស្ស៊ី !» Roy បន្លឺឡើងដោយក្តាប់កាំភ្លើងណែន​ ហើយសំឡេងគេតឹងតែង ភ្នែកបង្កប់ដោយការសង្កេតយឺតៗមិនប្រហែស ។  គេឈប់នៅត្រឹមហ្សឺឌីម្នាក់ទៀត ៖

« … ឯង … Hacker ដែលមានឈ្មោះល្បី សមត្ថភាពកំពូល តែមិនរារាំងការ Hack ពីខាងក្រៅបាន ? ឬមួយ … កំពុងមកបន្លំធ្វើជារងគ្រោះ ?»

ហ្សឺឌីឈប់វាយ Keyboard មួយភាំង គេងាកមកសម្លឹង Roy ទាំងលេចចេញស្នាមញញឹមដែលមិនទទួលយកបាននូវការចោទប្រកាន់មួយមិនសមហេតុផល ។

«កុំព្យាយាមបង្វែរដានមេ !»   Hackerនិយាយឌឺៗ តាមចរិតឌឺរបស់គេ

«ប្រព័ន្ធការពារនៅឯណេះ មានកម្រិតបច្ចេកទេសខ្ពស់ស្មើបញ្ចកោណ !  មេក៏ដឹងថា ខ្ញុំមិនអាចធ្វើការពីរក្នុងពេលតែមួយទេ ! ការពារធីតាផង … ចាប់មនុស្សពីរនាក់ទៀត មកដាក់ក្នុងបន្ទប់នេះបានដំណាលគ្នាទេ !»

ថាហើយហ្សឺឌីបន្តសម្លឹងចំកែវភ្នែកRoy ស្វែងរកភាពកុហកផង និយាយឌឺបន្ថែមរដឹកដោយងក់ក្បាលផ្ងក់ៗផង ៖

«ម្យ៉ាងទៀត … បើខ្ញុំជារនុកក្នុង … ខ្ញុំចាំបាច់អីមកនៅទីនេះ ឱ្យមេភ្ជង់កាំភ្លើងលេង ?»

ធីតាដកដង្ហើមវែងៗ ព្យាយាមរក្សាស្មារតីឱ្យនឹងនរ ។ នាងសម្លឹងមើល

បុរសទាំងបីម្តងម្នាក់ៗ។

ពួកគេមិនមែនសង្ស័យគ្នា ១០០% ដល់ថ្នាក់ចង់សម្លាប់គ្នាទេ តែពួកគេកំពុង “អាន” គ្នាទៅវិញទៅមក ។

គ្រប់ពាក្យសម្តី សុទ្ធតែមានការគណនា មានទិន្នន័យ ​មានហេតុនិង      ផល ។ ធីតាដឹងថា បើសិននាងបង្ហាញភាពភ័យខ្លាច ឬភាពទន់ខ្សោយ នោះ នាងក៏អាចនឹងក្លាយជា “ជនសង្ស័យ” ទីពីរបានដូចគ្នា ។

«គ្មានអ្នកណាក្នុងចំណោមពួកយើងជា រនុកក្នុងរបស់ពួកL-34 ទេ !»

ភារម្យដែលឈរនៅមួយចំហៀង និយាយឡើងដោយសព្ទសំឡេងស្ងប់ស្ងាត់មួយ ។ គេមិនបានកាន់អាវុធពិតមែន តែអាកប្បកិរិយារបស់គេ ធ្វើឱ្យ Roy និងហ្សឺឌី ងាកមកចាប់អារម្មណ៍មួយរំពេច ។

«ព័ស្តុតាងអី ?» Roy សួរវឹង … ដោយភ្នែករវៀស​មិនទុកចិត្ត ។

ភារម្យមិនតប តែម្រាមគេចង្អុល​ ហើយងើយមុខសំដៅ​ទៅលើលេណ​ដ្ឋាន​​​ដែលលាក់កាមេរ៉ាខ្នាតតូចគ្រប់ជ្រុង ។

ហ្សឺឌីរេភ្នែកគិត … គេដឹងថា ក្រុមណាមួយ ឬហោចណាស់ នរណាម្នាក់កំពុងមើលមកអ្នកទាំង៤ ដូចជាសត្វនៅក្នុងទ្រុង ។ ម្នាក់នោះអាចទេ … កំពុងតែចង់ឃើញថា តើពេលដែលប៉ូលិស និងអ្នកជំនាញបច្ចេកវិទ្យាអស់សង្ឃឹម គេនឹងធ្វើអ្វីដាក់គ្នាទៅវិញទៅមកដូចក្នុងកុន ?

ពេលអតីតស្នងការRoy ទម្លាក់ភ្នែកគិត ហ្សឺឌីម្រាមគេចាប់ផ្តើម Hack ទៅលើប្រព័ន្ធកាមេរ៉ា ។ ធីតាស្ទុះមកពេលដែល ផ្ទៃមុខរបស់គេប្រែជាស្លេកក្រោយម្រាមបានធ្វើការ មិនដល់ប៉ុន្មានវិនាទី ។

«អា … ចោល … … …  »

«ពូផន ???» ធីតាសួរដោយតក់ស្លុត ។

ចួបគ្នាសប្តាហ៍ក្រោយ !

«ហ្សឺឌី !»

«ថីហើយ ?» គេខ្សឹបសួរបារម្ភព្រោះសំឡេងនាងញ័រ ។

«មេខ្ញុំនៅនេះដែរគាត់មកមុនយើង គាត់កំពុងបំផ្លាញអីមួយក្នុងរ៉ាដា !»

ធីតារអ៊ូដាក់មីក្រូហ្វូន ។

«ឱ ! ធីតា ! កំពុងTrack កុំព្យូទ័រគេហ្មែន ? ឈប់ភ្លាម !»

មិត្ត​និយាយឃាត់មិនទាន់ចប់ផង សំឡេងរោទ៍បន្លឺឡើងផូង ជាការជូនដំណឹងអាសន្ននៃប្រព័ន្ធសុវត្ថិភាព AI ។

ថេប្លេតរបស់ធីតាលេចសញ្ញាភ្លើងក្រហម ដែលបញ្ជាក់ថា នាងត្រូវបានបណ្តាញ​រកឃើញពីការចូលប្រើទិន្នន័យ​អ្នកក្រៅដោយគ្មានការអនុញ្ញាត ។

ភ្នែក​របស់​លោក ផន មុត ងើបមុខមកសម្លឹង​មាត់​ទ្វារ ។

«ចេញមកភ្លាមធីតា !» ហ្សឺឌីបង្គាប់ ។

ធីតាដែល​បាន​រំកិលថយមកបាំងនឹងទ្វារ ដកខ្លួន​ក្រោយ​យ៉ាង​លឿន ​ទៅ​ក្នុង​ស្រមោលរាត្រីកាល ដោយ​រំកិល​ខ្លួនផ្តេក​ថយកាត់​តាម​ជួរកម្រាល​ដ៏​រលោង ក្រោមកិច្ច​ការពារផ្តាច់រលកសញ្ញាទាំងអស់ចេញពី TABLET របស់នាង ។

«គេរកទីតាំងយើងមិនឃើញទេ តែត្រូវ​គេចឱ្យបាន មុនគេឃើញដានជើងយើងធីតា !!! ខ្ញុំបង្កើតរលកសញ្ញាក្លែងក្លាយ … ប្តូរគោលដៅពួកគេឱ្យបានត្រឹម … ត្រឹម២០វិនាទី ! ហើយចេញតាមរលកសញ្ញាលើវ៉ែនតាយើង !ឮ ???? យើងចេញបានច្រកទី៧ !»

​អ្នកកាសែត​ស្រី អាចឮពីក្រោយ​ពាក្យរបស់ហ្សឺឌី នូវសព្ទសំឡេងមេកានិចសុវត្ថិភាព ដែលលាន់ប៊ីបៗមកពីឆ្ងាយ ។ បានន័យថា សំឡេងនេះកំពុងជួយបំភាន់លោកផន ។

សូម្បីតែកំពុងមាន​ពេល​គេចខ្លួនត្រឹម​២០វិនាទីត្រលប់រកច្រកចេញក្រៅ តែនាង​នៅតែចិញ្ចឹមចិត្ត​វិលមកវិញ គឺមកទីនេះ ដើម្បីចាប់យកព័ស្តុតាងបញ្ជាក់ថា លោកផនមានជាប់ពាក់ព័ន្ធជាមួយករណីជួយបិទបាំងឧក្រិដ្ឋកម្មនៅ L-34 ។

—–

ភាពត្រជាក់ស្រេងនៃកម្រាលថ្មម៉ាប បានដាស់រាងកាយនារី​ឱ្យភ្ញាក់ដឹងខ្លួន​មុនខួរ​ក្បាល​​ដំណើរការត្រឹមត្រូវតាមគន្លងវិញ ។ ក្លិនថ្នាំសម្លាប់មេរោគភាយចូលច្រមុះ ធ្វើឱ្យ​ធីតាឮ​​សូរសំឡេងក្អករបស់ខ្លួនឯង ក្នុងសភាពខ្សោយខ្សោះ ។ មាណវីប្រឹងបើកភ្នែកសម្លឹងជុំវិញទាំងក្បាលឱ្យសញ្ញាឈឺខ្ទោកៗដូចត្រូវវាយនឹងដុំដែក ។ ចាប់អារម្មណ៍មុនគេ … គឺរស្មី​ពណ៌បៃតងព្រាលៗបញ្ចេញមកពីអេក្រង់ម៉ូនីទ័រ ជះពន្លឺពេញបន្ទប់ក្រោមដីដ៏សែនតូចចង្អៀតមួយនេះ ។

«កុំកម្រើក !»

សំឡេងគ្រហឹមព្រមាន​ត្រជាក់ស្រេង និងពោរពេញដោយអំណាច លាន់ឡើង​បំបែក​ភាព​​ស្ងាត់ជ្រងំ ។ ដូចស្គាល់សំឡេងនេះ ?

… ស្នងការRoy ក៏មកដល់បន្ទប់ពិសោធន៍នេះដែរ ?

គេព្រមានអ្នកណា ? គេមកជួយយើង ? ហើយពួកខិលខូចកំពុងត្រូវបានRoyភ្ជង់ ? ​

ធីតាប្រឹងងើបក្បាលឡើងសន្សឹមៗជាមួយនឹងសំណួរជាច្រើនបន្តគ្នារដឹក ​។ នៅចំពោះមុខនាងចម្ងាយមិនដល់បីម៉ែត្រ ស្នងការ Roy កំពុងឈរត្រង់ខ្លួន ដៃស្តាំ​កាន់​កាំភ្លើង​ពណ៌ខ្មៅរលោង តម្រង់ចំកណ្តាលថ្ងាសមនុស្ស​ម្នាក់ ។ 

«អធិការ … ភា … រម្យ … បែកគ្នា៥ឆ្នាំហើយ !»

បុរសដែលកំពុងឈរផ្អែកខ្នងនឹងទ្វារដែក និងឈ្មោះដែលត្រូវបាន​អតីតស្នងការRoy​រលាក់ហៅ បានញ៉ាំងឱ្យសតិធីតាវិលមករកគ្រប់យ៉ាងវិញលឿនជាងការដែលនាងរំពឹងទុក។

នារីអ្នកព័ត៌មាន​ងាកទៅសម្លឹងប្រភពទីតាំងមនុស្ស​ម្នាក់ ដែលទើបតែឮឈ្មោះកាលណា​បេះដូងនាង​លន្លង់លន្លោច ​។​​ មើលភិនភាគគេមិនទាន់ច្បាស់ព្រោះទីនោះខ្វះពន្លឺ ឃើញតែ នៅជ្រុង​ម្ខាង​ទៀត ហ្សឺឌី ដែលមានស្នាមឈាមប្រឡាក់ជាប់ចុងចិញ្ចើម កំពុងឈរឈប់ ហើយគាំងដៃ​នៅ​លើ​​ក្តារចុចកុំព្យូទ័រនាធ្នើរដែកជាប់ជញ្ជាំង ។ សភាពគេ កំពុងធ្វើការរុករកទិន្នន័យឬហែកអ្វីមួយយ៉ាងប្រញាប់ តែឃើញនាងដឹងខ្លួន ហើយឃើញស្នងការភ្ជង់មនុស្ស​ដែលទើបនឹងបង្ហាញវត្តមាន​បានជាគេអាក់ម្រាមទាំង១០ ។

ក្រែងហ្សឺឌី នៅស្រុកគេ ? គេមិនអាចមកបេសកកម្មជាមួយយើងបានហើយសន្យាការពារយើងតាមបណ្តាញ ​។ មនុស្ស​នេះ … យើងទុកចិត្តគេ១០០ភាគរយ ហេតុអីពេលដឹងខ្លួនមក គេនៅទីនេះដែរ ?

ក្រសែភ្នែកHackerសម្លឹងទៅRoyយ៉ាងថ្លាឆ្វង់ហាក់កំពុងរកមធ្យោបាយណាមួយ​មក​តទល់​ជាមួយសភាពការណ៍តឹងតែងនេះ ។

«បង Roy … មិញ … ហៅអ្នកណា ?»

ទាំងក្បាលនៅឈឺណាស់ ទ្រូងក៏អួល … ស្រីអ្នកកាសែតរេ ធីតាត្រដរសួរ តិចៗខ្សោយៗរលកនៃភាពរន្ធត់ដំឡើងកម្រិតមួយស្រទាប់ហើយមួយស្រទាប់ទៀត …

អតីតស្នងការខ្ពស់សង្ហា​មិនទាន់ឆ្លើយអ្វី … តែនារីនេះ ហាក់បានឈប់ភ្នែកនៅជ្រុង​ងងឹត​នោះ​ទៅហើយ ។ ទំនងជាធីតាមើលស្គាល់គេ បានជាមាត់នាង​ចំហភាំងលែងសួរ ។

«បើលែងធ្វើជាស្នងការយូរហើយ … ដាក់កាំភ្លើងចុះ !»

សំឡេង … គេ … !!! … អធិការភារម្យ ?

ស្រីស្រស់រឹតតែភាំងជាមួយសំណួរខ្លួនឯង … ខណៈសំឡេងគេម្នាក់នេះមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់តែជើងបន្តឈាន​ព្រហើនៗ ដើរមករកកាណុងកាំភ្លើង គេដឹង … ប៉ូលិសល្អដូចRoy មិនចេះតែកេះកៃទេ … ។

នៅក្រោមពន្លឺភ្លើងពណ៌សថ្លា ​… ម្ចាស់សំឡេងបង្ហាញខ្លួនជាមួយសាច់ដុំថ្គាមឡើងទម្រង់រឹងមាំ ជាសក្ខីនៃអារម្មណ៍មួយតានតឹង ។ … គេ … ចាស់ជាងមុនតិចតួចណាស់ …​ បើធៀបនឹងពេលវេលា៥ឆ្នាំ … នៃការបាត់ខ្លួនទៅ …

ជាមួយប្អូនប្រុសគេ ។

«ភារម្យ ?????»

ស្រីថ្លៃ​ស្រែកខ្លីដង្ហោយហៅគេ … តែបុរសនេះមិនងាក … ដូចជាគេបានតាំងចិត្ត​ជាស្រេចមកហើយ … ថា … បើថ្ងៃណាមួយ … ពួកយើងជួបគ្នា ​…ប្រុសម្នាក់នេះ … នឹង​ត្រូវធ្វើយ៉ាងណាចំពោះនាង ?

ប្រហែលជាមានតែ Roy ដែលនៅជិតភារម្យបំផុត​ទើបអាចឃើញទុក្ខសោកពិតប្រាកដ ពេលអតីតអធិការមិចភ្នែក​បន្លប់ ធ្វើដូចមិនឮសំឡេងដង្ហោយរបស់ស្រីស្អាត ។

«គ្រប់គ្នា​មានសិទ្ធិកម្ទេច​រនុកក្នុងរបស់បណ្តាញម៉ាហ្វៀ !»

Roy ឆ្លើយឡើងខ្លី តែមុតៗ ញ៉ាំងឱ្យម្នាក់ៗងាកមក​សម្លឹងអតីតអធិការដែលបាន​បាត់ខ្លួនទៅ និងចុងក្រោយហ្សឺឌី រេភ្នែកផ្តោតលើធីតា ។

នាង​ក្រោកមកហើយ … បានន័យថា ជាតិថ្នាំកំពុងរំសាយចេញពីឥទ្ធិ     ពលស្មារតីរបស់នាង ?

Hacker មិននិយាយអ្វីសូម្បីតែមួយម៉ាត់ណា ប៉ុន្តែ … គេដឹងថា សភាពការណ៍នេះ តឹងជាងអ្វីៗដែលគេធ្លាប់គ្រោងមក ។

«ឈប់ត្រង់ហ្នឹង !»

Roy គំហក ញ៉ាំងឱ្យុភារម្យ​ឈប់ដំណើរ ខណៈកាណុងកាំភ្លើងនៅតែតម្រង់ជាប់ម៉ឺងតែមិនបាញ់នៅឡើយ ។  នាយប៉ូលិសអតីតស្នងការដ៏មានបទពិសោធរូបនេះ ទោះជាបច្ចុប្បន្នគេ​លែងកាន់តួនាទីចាស់ហើយ ក៏គ្រប់គ្នាដែលស្គាល់ នៅតែហៅគេជាញឹកញាប់ថា ស្នងការ Roy ដដែល ។

ចួបគ្នាសប្តាហ៍ក្រោយ !

កម្រងវណ្ណកម្មប្រលោមលោកឧក្រិដ្ឋកម្មបច្ចេកវិទ្យាដ៏ស្មុគស្មាញ  ឧក្រិដ្ឋកម្មនិងសំណុំក្តីព្រហ្មទណ្ឌ​ដ៏ជក់ចិត្ត​ បានធ្វើឱ្យប្រលោមលោកបែបស៊ើបអង្កេតរបស់ខ្មែរ រឿង គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ ក្លាយជាទីចង់បាននៃអ្នកអានជិតឆ្ងាយ។

អ្នកនិពន្ធម៉ីសនសុធារី  ដែលប្រ់នាមប៉ាកាសុភាប្រុស​លើរាល់បទនិពន្ធប្រលោមលោកស៊ើបអង្កេត​នឹងធ្វើឱ្យអ្នកអាប៉ាន់ស្មានមិនបាន មុជមិនជ្រៅរហូតដល់ទីបញ្ចប់!

 តើ​​ត្រៀម​ខ្លួន​ហើយ​ឬ​នៅ​សម្រាប់សាកល្បងកម្រិតស៊ីជម្រៅនៃការអង្កេត​​រឿង?

​«គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥» ជាប្រលោមលោកឧក្រិដ្ឋកម្មថ្មី ផ្តើមចេញពីបទល្មើសចាក់ស្រេះកើតមានឡើងនៅចំ​កណ្តាលទីក្រុងភ្នំពេញ ។ អ្នកអានមុនៗ បានសន្យាថា នេះជាប្រលោមលោក​ដែលអ្នកស្នេហាអំណាន​គួរតែបាន​អានសម្រាប់យល់ដឹងអំពីល្បិចនៃសំណេរដ៏មាន​ភាពចាក់ស្រេះនិងជ្រៅជ្រះ។

អ្នកគាំទ្របានលើកឡើងអំពីភាពស្រពិចស្រពិល អាថ៌កំបាំង និងភាពងងឹតគ្មានតម្រុយ​។

 នៅក្នុងពិភពលោកថ្មីមួយដែលគ្មានអ្វីអាចធានា​បាន​ជាក់លាក់ អ្នកស៊ើបអង្កេតម្នាក់នៅឈរចន្លោះយុត្តិធម៌ និងគ្រោះមហន្តរាយ។

អាថ៍កំបាំងនៃគម្រោងសម្ងាត់២០៣៥ ត្រូវបានអ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារី ចាត់ទុកថា ជារឿងនិទានមុះមុតដែលបញ្ចូលនូវស្នៀតបញ្ឆោត គ្រោះថ្នាក់ និងសេចក្តីប្រុងប្រយ័ត្នមិនឈ្នះអំពើទ្រុស្ត​។ ទោះយ៉ាងណា  សៀវភៅនេះសំបូរទៅដោយអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកអានចូលចិត្តស្វែងរកនៅក្នុងរឿងប្រតីដ្ឋប្រភេទឧក្រិដ្ឋកម្ម សកម្មភាពរហ័ស តួអង្គរឹងមាំ អ្នកលាក់មុខជាឃាតក ដែលបញ្ចេញទម្រង់ធ្វើការ​ស្មុគស្មាញ និងបទពណ៌នា​បត់បែនដែលនឹងធ្វើឱ្យអ្នកអាន​ដកដង្ហើមធំ។

សង្ខេបរឿង៖

គម្រោងការសម្ងាត់កំពូលមួយ ដែលបង្កើតឡើងប្រើឈ្មោះថា ២០៣៥ បានធ្វើឱ្យមាន​កូនស្រីអភិជនជាច្រើនបាត់ខ្លួនបន្តគ្នាត្រឹមគម្លាតជាងម្ភៃម៉ោង។​ ឧត្តមសេនីយ៍ ឌិត​សាម៉ុន​ដែលមានកូនស្រីម្នាក់វ័យដូចគ្នានឹងអ្នកបាត់ខ្លួនមុនៗ បានរកកូនប៉ូលីសសក្តិបួនមកនៅក្បែរនាង​គ្រប់វិនាទី។ ខ្លួនគាត់បានទទួលបន្ទុកបំបែកក្តី២០៣៥នេះ។  ប្រលោមលោកដែលរុញប្រទេសកម្ពុជាចូលទៅក្នុងយុគសម័យបច្ចេកវិទ្យាដ៏អន្តរកម្មស្មុគស្មាញ បានចោទចេញជាសំណួរថា ហេតុអ្វីឧត្តមសេនីយ៍កំពូលផ្ញើវាសនា​កូនស្រីតែមួយកត់ទៅលើដៃកូនប៉ូលីសគ្មានកេរឈ្មោះម្នាក់?

នៅពេលដែលមន្ត្រីរដ្ឋាភិបាលព្យាយាមរកមធ្យោបាយមកគ្រប់គ្រងលើសំណុំរឿងនេះ អ្នកស៊ើបអង្កេតទាំងឯកជននិងផ្លូវការបានប្រជែងគ្នា ជាមួយកម្រិត​ប្រាក់រង្វាន់មហាសាលដែលគ្រួសារអ្នកបាត់កូនស្រីម្នាក់ៗបានដាក់ចេញឱ្យ។

តម្រុយដ៏គួរឱ្យរំខានជាច្រើន ត្រូវបានអ្នកនិពន្ធម៉ីសនសុធារី បង្ហាញចេញជាការពង្វៀង ខណៈសត្រូវដ៏សំខាន់របស់ច្បាស់នៅសំងំ​លាក់មុខយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។

រាល់ជំហានខិតទៅជិតការពិតនាំ មកនូវគ្រោះថ្នាក់កាន់តែច្រើន ដោយបង្ខំឱ្យអ្នកអាន​ត្រូវ​ប្រឈមមុខនឹងបណ្តាញនៃការភូតកុហក និងគំនុំសងសឹក​ដែលលាតសន្ធឹងដល់កម្រិតខ្ពស់បំផុតនៃផ្ទៃរឿង។

ការសម្រេចចិត្តមួយ ដែលអាចមានន័យថា មានជីវិតទៅផ្ទះវិញ​ ឬស្លាប់បានធ្វើឱ្យអ្នកអានចំហរមាត់។

 មិនគួរខកខានអានសៀវភៅនេះឡើយ ។ អាថ៌កំបាំងនៃគម្រោង២០៣៥ បង្កប់មកជាមួយនូវវប្បធម៌ដ៏សម្បូរបែប និងបរិយាកាសសន្តិសុខ​ដ៏រស់រវើកនាអនាគតកាល ដែលញាំងឱ្យមិត្តអ្នកអានឃើញខ្លួនឯងបានជ្រមុជខ្លួននៅក្នុងសាច់រឿងដ៏មាន​អនុភាព។

 អ្នកនិពន្ធរំលេកដែរថា៖ «ជំពូកនិមួយៗ ខ្ញុំតែងតែដកម្តងបន្តិចៗនូវស្រទាប់អាថ៌កំបាំងមួយជាន់ហើយមួយជាន់ទៀត នាំទៅដល់ការសន្និដ្ឋានដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលមួយ ហើយខុសជានិច្ច!»

បេះដូងនៃអ្នកស៊ើបអង្កេត មិនមែនគ្រាន់តែប្រដេញតាមឧក្រិដ្ឋជនប៉ុណ្ណោះទេ តែគេកំពុងប្រយុទ្ធជាមួយសីលធម៌ ប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ភាពភ័យខ្លាច និងសម្ពាធនៃទំនាក់ទំនងស្នេហា ។

ដើម្បីផ្តល់យុត្តិធម៌តើប៉ូលីស​អាចបាត់បង់មនុស្ស​ដែលគេស្រលាញ់ដែរទេ?

ប្រលោមលោក រឿង​ គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ ថែមមកជាមួយនូវប្រភេទនៃភាគនិទានដ៏អស្ចារ្យដែលនឹងធ្វើឱ្យអ្នកអានស្រេកឃ្លានកាន់តែច្រើនឡើងមិនចង់ឱ្យចប់។

ប្រលោមលោកនេះ មានជិតមួយពាន់ទំព័រ និងបោះពុម្ពជាពីរភាគ ដាក់លក់ តម្លៃសរុប​៧២០០០រ។

ទំនាក់ទំនងជាវ តេឡេក្រាម​ https://t.me/RaksmeyMeth

សុភាប្រុស គឺជាវណ្ណកម្មប្រលោមលោកស៊ើបអង្កេត របស់ អ្នកនិពន្ធម៉ីសនសុធារី ដែលត្រូវបានទទួលស្គាល់គ្រប់មជ្ឈដ្ឋានថា ជាប្រលោមលោកស៊ើបអង្កេតខ្មែរដ៏រស់រវើកក្នុងសម័យបច្ចុប្បន្នកាល ក៏ជាស៊េរីនៃប្រលោមលោកស្វែងរកការពិតនៅពីក្រោយឃាតកម្ម ក៏ដូចជាឧក្រិដ្ឋកម្មធំៗ។ ស្នាដៃសុភាប្រុស តែងតែធ្វើឱ្យអ្នកអាន​ស្ងើចសរសើរនិងតាមស្វែងរកជាវ៊ ឥឡូវនេះមានជាសៀវភៅហើយ។

សៀវភៅនេះមាន​តម្លៃ ៣៦០០០រ ដឹកជញ្ជូនគ្រប់ខេត្តក្រុង។ ចុចដើម្បី ទំនាក់ទំនងជាវសៀវភៅរឿង គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ និងសៀវភៅដទៃទៀត។

អ្នកអានជាបុរសជាច្រើនរូប បានត្អូញ​ថា ក្នុងប្រទេសកម្ពុជាមិនទាន់មានប្រភេទ​ប្រលោមលោកឧក្រិដ្ឋកម្មណា មាន​គុណភាពខ្ពស់​ស្រាវជ្រាវដល់ និង​ល្អអានដាច់បាយដូចបរទេស​ទេ តែ​លុះមកអានរឿងទាំងបួននេះកាលណាក៏ប្រកាសបបួលគ្នា​អានបន្តភ្លូកទឹកភ្លូកដី។

សំណុំរឿងក្តីព្រហ្មទណ្ឌយ៉ាងស្មុគស្មាញ ធំៗចំនួន៤រឿងដែលអានហើយអានទៀតច្រើនសារនៅតែជក់ចិត្ត​នោះ រួមមាន៖

រឿង “ស្ទូឌីយោលេខ7” ឃាតកម្មក្នុងបន្ទប់ផ្សាយសំឡេង។

រឿង “ម៉ោង១២រំលងអាធ្រាត្រនៅសង្កាត់លេខ១” ឃាតកម្មដោយប្រើថ្នាំវិទ្យាសាស្ត្រ។

រឿង “សំណុំឯកសារZ22” អន្ទាក់ឃាតកម្មមានគម្រោងទុកជាមុនលាបពណ៌​អ្នកផ្សេង​​បន្សល់ដានតិចតួចបំផុត។

និងរឿង “គម្រោងការណ៍សម្ងាត់២០៣៥” កូនស្រីអ្នកមាន​កើតឆ្នាំ២០០០ ចំនួន៣៥នាក់បាត់ខ្លួន។

សុភាប្រុស ជានាមប៉ាការបស់អ្នកស្រី ម៉ីសន សុធារី សម្គាល់លើរាល់ស្នាដៃប្រភេទឧក្រិដ្ឋកម្ម ឃាតកម្ម និងបែបស៊ើបអង្កេតប្រទាក់ក្រឡា ។

«​ពីរនាក់​ឯង​កំពុង​គិត​ថា​យើង​នេះ ជា​មនុស្ស ឆ្កួត! អូខេ!គិត​ត្រូវ​ទេតើ! ​១០ឆ្នាំមុន ពេល​ដែល​កូន​ប្រុស​យើង​ធ្វើទុក្ខ​ នៅ​ពេល​ដែល​កូន​យើង​ឆ្កួត យើង​ឆ្កួត​តាម​វា​​បាត់​ទៅហើយ!»

«អញ្ចឹង​ពូឯង​ទៅ​នៅ​ពេទ្យ​ឆ្កួត​ទៅ!»

សំឡេង​សិក្ខា​លាន់​មក​សន្ធាប់​បញ្ចេញ​កំហឹង​គេ​ពេញ​បន្ទុក​​១ធ្វើអោយជន​ចំណាស់​ភ្ញាក់​កន្ត្រាក់​រាងកាយ ញ័រចំប្រប់។

គាត់​មិន​អាច​គេច​ទៅ ណា​ព្រោះ​តក់ស្លុត​បាន​ត្រឹម​ឈរ​​រេ​ភ្នែក​សម្លឹង​ប៉ូលិស​ជា​ច្រើន​គ្នា​ដែល​​រត់​ចូល​មក​ដល់​ជា​បន្តបន្ទាប់។ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​នោះ​សិក្ខា​កំពុង​សម្លក់​ពូ​សួស​ទាំង​គ្នាន់គ្នេរ​។

គាត់​ស្មាន​មិន​ដល់​ទេ​ថា ​នៅ​ពេល​ដែល​នាយ​ប៉ូលិស​សារឿន​ស្ថិត​ក្រោម​សម្ពាធ​របស់​មករា​គាត់​បាន​លួច​ចុច​បញ្ជូន​ទូរស័ព្ទ​មកកាន់​​នាយ​ប៉ូលិស​វិទុ។​

ទូរស័ព្ទ​ចល័ត​នោះ​​កំពុង​​សាក ថ្ម​នៅ​ក្នុង​ឡាន​ដែល​សិក្ខា​យក​ទៅ​ជិះ​ធ្វើការ​នៅ​ម្តុំ​ផ្ទះ​ជួល​របស់​មករា​នៅ​ភ្នំពេញ​។

អ្វី​ដែល​គេ​និយាយ​នៅ​ការិយាល័យ​ផ្នែក​ស៊ើប​ក្រុង​ព្រះសីហនុ​បាន​ត្រូវ​សិក្ខា​ស្ដាប់​លឺ​គ្រប់​យ៉ាង​ដូច្នេះ​ហើយ​ពេល​មិន​ទាន់​អាច​ទៅ​ជួយ​បងប្រុស​គេ​និង​ភីណា​បាន ​គេ​មាន​តែ​នាំ ប៉ូលិស​មក​ផ្ទះ​ធំ​នៅ​សង្កាត់​លេខ​មួយ​ជួយ​វិទូ​និង​ភណ័​ជាមុន…..

«ស្មារតី​មនុស្ស​នេះ​បែក​​ហើយ ត្រូវ​ប្រយ័ត្ន!»

ស្នងការ​រង​ម្នាក់​ដែល​ដឹកនាំ​ប្រតិបត្តិការ​នេះ​បញ្ចា​ទៅ​កាន់​កូនចៅ​ក្នុង​ពេល​ពួកគេ​ស្ទុះ​ទៅ​សា្រក់​ចាប់​ពូ​សួស។

អ្នកខ្លះ​ចាប់​ផ្ដើម​គ្រា​វិទូ​និង​ភ័ណ។

សិក្ខា​សម្លឹង​ទៅ​គាត់​ដោយ​ហួសចិត្ត​ដែល​ដំណាក់កាល​នេះ​ហើយ​គាត់​នៅ​ញញឹម​ចេញ​ទៀត?

«កោត​ពូ​ណាស់​ចំណាស់​ណេះ​ទៅ​ហើយ​មិន​ចេះ​នាំ​កូន​ធ្វើ រឿង​ត្រឹមត្រូវ​ទេ?!»​សិក្ខា​និយាយ​ទាំង​ខំា​មាត់​ព្រោះ​បារម្ភ​ពី​បង​ប្រុស​នៅ​កំពង់សោម​មិន​ដឹង​មាន​វាសនា​បែប ណា​ទៅ ហើយ​។

ពូ​សួស​នៅ​ក្នុង​រង្វង់​ខ្នោះ គាត់​សើចក្អាកក្អាយ​និយាយ​ឡើង៖

«ពួក ឯង​ធ្វើ អី​កូន​យើង​មិន​បាន​ទេ!…..ពួក​អា​បំបង់​បាយ!»

លទ្ធផល​ចុងក្រោយ​នៃ​ផែនការ​Z22

…..នៅ​ឯណេះ មករា យល់ថា​អ្វីៗ​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​កណ្ដាប់​​ដៃ ហើយ​គេ​ក៏​ជឿ​ដែរ​ថា​ខាង​ឪពុក​​ក៏​មិន អាច​ថ្លោះធ្លោយ​បាន​ដែរ​ព្រោះ​ផែនការ​គឺ​ត្រូវ​បាន​រៀប​ចំ​ឡើង​យ៉ាង​ល្អិតល្អន់​ប្រកប​ដោយ​ល្បិចកល ខ្ពស់។

គេ​លួច​សម្លឹង​ប្ដី​ប្រពន្ធ​ទាំង​ទ្វេ​ដែល​​អង្គុយ​នៅ​បាំង​ខាងក្រោយ ហើយ​ស្ថានភាព​មមីងមមាំង​របស់​ជំនិត​ គឺ​គេ​ខ្ជិល​ប្រុងប្រយ័ត្ន​ស្រាប់​ទៅ​ហើយ​។

«បងពិសារទឹក»
គេបើកឡានផង ដៃម្ខាងហុចដបទឹកបរិសុទ្ធមួយតូចមកអោយជំនិត។
មេធាវីខ្មែរអាមេរិកដែលនៅ វិលវល់ជុំវិញសម្ដីរបស់វិទូនៅឡើយនោះប្រាកដណាស់ នឹងមិនទទួលផឹកភេសជ្ជៈនេះឡើយ។ ទាំងមិនទុកចិត្ត ទាំងមិននឹកស្រេក ព្រោះមិនទាន់សប្បាយចិត្តឡើងវិញ។
«ទុកវិញទៅ!អត់ស្រេកទេ!»
មករាកំពុងផ្លាស់ទឹកមុខ ដឹងអីភីណារហ័សនោះរហ័ស។ នាងទទួលពីដៃគេហើយបើកក្រេបក្អឹកៗ។
ជំនិតរេភ្នែកសម្លឹងភរិយាដោយហួសចិត្ត។
មុនដំបូងគេឆ្ងល់ដែលនាងទៅជាងអន្ទះសា ពេក តែបន្តិចមកក៏នឹកអាណិតមិន ដឹងរវាងប៉ុន្មាន ថ្ងៃមកនេះ នាង បានបាយទឹកត្រង់មាត់ដែរឬអ្វីបានជាស្រេកខ្លាំងកម្រិតនេះ។
គេលូកដៃអោបចង្កេះភរិយាហើយ សម្លឹងមុខនាងដោយកែវភ្នែកអាណិតអាសូរ។
រំពេចនោះ ដោយចៃដន្យ ពេលងើបមុខមកវិញ បែរជាប្រទះកន្ទុយភ្នែកមករា ដែលសម្លឹងមកតាមកញ្ចក់ខាងក្រោយ។
ទោះបីម្នាក់នោះដក ភ្នែកទៅវិញមែន តែជំនិតហាក់ប្រទះឃើញអ្វីម្យ៉ាងមិនប្រក្រតីក្នុងកែវភ្នែកទាំងគូ។
មិនមែនអត្ថន័យខឹងសម្បា ប្រចែប្រចណ្ឌទេ តែហាក់ បីដូចជាស្នាមញញឹមសម្ងាត់ បញ្ចេញតាម កែវភ្នែក សប្បាយអំណរលើជ័យជំនៈអ្វីម្យ៉ាង។
«អូយ !»
ភីណាស្រែកបានតែមួយម៉ាត់ខ្លី ឯរាងកាយនាងចាប់ផ្តើមមានបញ្ហាដូចស្ថានភាពក្រោយពេលដែលវិទូស្រូបក្លិនតែរបស់ពូសួស។

ជំនិតសម្លឹងទៅភីណាដែលដង្ហើមដង្ហក់ ដៃជើងទន់ទម្លាក់លើកលែងរួចហើយស្រុញខ្លួនមកលើគេទាំងស្រុង។
គេឆ្លេឆ្លាមិនដឹងត្រូវយ៉ាងណា ប៉ុន្តែក៏នឹកឃើញរេភ្នែកសម្លឹងមកដបទឹក សុទ្ធដែល រមៀលពីដៃនាងធ្លាក់ទៅក្រោមជើងក្បែរសំពត់ផ្កាទន់ល្មើយ។

«ទីបំផុត គឺឯងមែន!»
មេធាវីខ្មែរអាមេរិករអ៊ូតិចៗទាំងខាំមាត់។
អ្នកបើកបរបន្ថែមល្បឿនវ៉ាវហើយឆ្លើយតប
«យឺតពេលហើយ ! អារៀនច្រើនអត់ប្រយោជន៍!»
ភីណាមិន អាចនិយាយរួចទេតែទឹកភ្នែកនាងចាប់ផ្ដើមហូរធ្វើ អោយបេះដូងបុរសជាប្តីស្រយុត គេត្រកងនាងជាប់ លង្វែកទ្រូងហើយងាកមើលសងខាង ផ្លូវដែលជាវាលវឺងឆ្ងាយ សែនដាច់អាល័យ​ពីភូមិករ។
«ឯងចង់បានអី? »
គេសួរទាំងជ្រួលចិត្តអាណិតប្រពន្ធ។
«បើឯងឆ្លាត និយាយសាកមើល៍អាអ្នកច្បាប់?!»
«ឯងបន្លំសំឡេងបង្កើតរឿងអ្នកស៊ើបនិងកូនផ្ទះរួមទំាងfolder z22នោះ? អ្នកណាជួយឯង? ពួកឯងមិនរួចខ្លួនទេ!!»
ភីណាស្រាប់តែយំអណ្ដឺតអណ្ដក៖
«ខ្ញុំមិនដែលធ្វើអីបងឯងទេ !»
មករាជាន់ហ្វ្រង្កងឺត ស្ទើរក្រឡាប់ឡានទម្រាំទប់ជំហរបានមកវិញ។ ទាំងបីនាក់អុករំជួយ ស្ទើរដាច់ផ្ងារក្នុងរថយន្តមុនពេល យាន​ត្រូវ​ឈប់ស្ងៀមច្រងាងលើ ផ្លូវ។
ជំនិតទប់ខ្លួនងើបមកវិញយ៉ាងរហ័សហើយដៃម្ខាងលូកទៅក្រសោបភរិយា។
ភីណាយំសស្រាក់ ឯមករាងាកមកសម្លឹងនាងត្លែ។
អ្វីដែលធ្វើ អោយគេត្រូវឈប់ ឡានតក់ក្រហល់​ ស្ទើរបាត់ជីវិត គឺមកតែពីរសំនួរមួយថា ហេតុអ្វីនាងនៅនិយាយបាន?
ស្រីស្អាតខំច្រត់ដៃក្រោកអង្គុយ ក្រោមកែវភ្នែកសង្ស័យរបស់គេដែលសម្លឹងមកយ៉ាងមុត ស្ទើរតែចេញភ្លើងតាមការសម្លឹងនោះ។
នេះជាលើកទី មួយ ដែលមានគេត្រូវថ្នាំរបស់ខ្លួនហើយ អាចនិយាយរួចថែមទាំងអាចកម្រើកបាន។ ក្នុងពេល គេកំពុងភាន់ភាំងកាណុងកាំភ្លើងខ្លីត្រង់ធ្លូភ្ជង់តម្រង់មក ។
ជំនិតសរសើរលោកសារឿនណាស់ដែលអាចដាក់បន្លំអាវុធនេះទាន់ពេលវេលាក្នុងចង្កេះគេ។
«ចេញពីឡានភ្លាមទៅអានរក!»
គេមិនខ្វល់នឹងចុងកាំភ្លើងព្រោះសេចក្ដីស្លាប់មិនបានជារឿងសំខាន់សម្រាប់គេស្រាប់ទៅ ហើយ។
បុរសក្មេងផ្ដោតភ្នែកលើផែនថ្ពាល់ដាមរលោងដោយទុក្ខសោករបស់ស្រីតូច ដែលសម្លឹងគេមិនព្រិច ។ គេវាចាសួរខ្សឹបៗ៖
«ពូកុសលធ្លាប់អោយអូនឯងលេបថ្នាំអីភីណា?!»
ការប្តូរពាក្យពីអ្នកនាងមកជា«អូន»កាន់តែធ្វើ អោយស្រី ស្រស់ស្រលាំងកាំងហើយ កែវភ្នែកស្រទន់របស់ជនពាលដែលអោយមកនាងដូចការបញ្ចេញភាសាស្នេហារវាងបុរសម្នាក់ទៅកាន់មនុស្ស​ស្រីដ៏សំខាន់ក្នុង ជីវិតគេធ្វើ អោយភីណាកាន់តែងីងើ។
គេពិតជាមិនស្មានដល់ទេ ហើយទើបតែយល់ក្នុងពេលនេះថាចាប់តាំងពីភីណាកម្សត់ ត្រូវអ្នកស្រីកុលាបជាបងថ្លៃប្រើសារធាតុរំញោចធ្វើបាបម្ដងជាពីរ ដង ចុងក្រោយនៅApartmentដែលភីណាចង់លោតសម្លាប់ខ្លួន លោកកុសលបានបញ្ចូលជាតិប្រឆាំង គីមី សាស្ត្រដែលគាត់មានសម្រាប់ សម្រាលនិងពន្យារពេលវេលាលើប្រតិកម្មសារធាតុពុលក្នុងឈាមនាង។
នាងអាចឆ្លងកាត់ការគាំងអណ្តាតនិងបញ្ជាអវយវៈមិនបាន តែមិនមែនមានន័យថា នាងឆ្លងផុតគ្រោះថ្នាក់នោះទេ។
សារធាតុពុលនៅតែបន្តជ្រាបសន្សឹមៗទៅក្នុងបេះដូងរបស់នាងគ្រាន់តែមិនរហ័សដូចប្រតិកម្មលើរាងកាយអ្នករងគ្រោះផ្សេងៗ។
«អញអោយចុះពីឡាន អ្ហែង​ចុះឱ្យផុតទៅអាចោលម្សៀត »
ជំនិតគំហកជាលើក ទីពីរធ្វើ អោយមករាដកខ្សែភ្នែកយឺតៗពីភីណាហើយសម្លឹងមកប្តីនាងម្តង។
គេសម្លឹងមេធាវីខ្មែរអាមេរិកដោយកំហឹងពីរបីវិនាទី រួចទើបរបូតមាត់សើចក្អាកក្អាយ។
គេសើចទាល់តែជំនិតជំនិតមិនព្រមអត់ធ្មត់ហើយគំហកបន្ថែម៖
«ឯងចង់ឃើញអញជាប់គុកណាស់? អញទុកអោយច្បាប់កាត់ទោសឯង អញមិនចង់ប្រឡាក់ដៃទេ!»
គេមិនខ្វល់នឹងកាំភ្លើង គ្មានសញ្ញាព្រឺព្រួចប្រុងប្រយ័ត្ន ធ្វើ អោយជំនិតកាន់តែងឿងឆ្ងល់។
គេសើចអស់ចិត្តនៅតែមិនចេញស្ដីអ្វី ភីណាគ្រវីក្បាលយឺតៗព្រោះនាងគិតអ្វីក៏មិនយល់ ។
អាណិកជនខ្មែរអាមេរិកក្រោកចេញពីឡានស្ទុះទៅបើកទ្វារហើយទាញកន្ត្រាក់យុវជនក្មេងចេញពីកន្លែងបើកឡាន។
រាងកាយគេនោះទន់ខ្សោយ ណាស់ តែកម្លាំងដៃ៥០%ប៉ុណ្ណោះ ជំនិតអាចគ្រវែងគេទៅលើទ្រូងផ្លូវបានស្រេចទៅហើយ។
បុរសអ្នកមានងាកសម្លក់យុវជននោះ ហើយបែរក្រោយចូលមកអង្គុយកន្លែងវាដើម្បីបើកនាំប្រពន្ធ ចាកចេញ។
«វាឆ្កួតហើយ! ម៉ាអាឆ្កួត!»
គេជេរផង ជើងក៏ជាន់រឺយែរឡានថយផង។
កំហឹងនៅមិនទាន់បាត់ មេធាវីនិយាយបន្ថែម៖
«ហ្នឹងហើយមនុស្សល្អដែលអ្នកបម្រើជំនិតផ្ទះអូនឯងនាំមកអោយ!»
ភីណាយំសស្រាក់ មិននិយាយអ្វីព្រោះនាងនៅទន់និយាយមិនបានច្រើន ធ្វើកាយវិការរឹតតែលំបាក។
ជំនិតគេជាន់ហ្គាចេញឡានទៅ នៅពេលដែលសំឡេង មករាជ្រៀតកាត់សន្ធឹករថយន្តលាន់មកប៉ះត្រចៀកគេ៖
«ភីណា រស់បានតែ៣០នាទីទៀត ទេ!»
ជំនិតមិនចង់រវល់ស្ដាប់អ្វីពីមាត់ជននោះទៀតទេ តែសម្តីគេច្បាស់ពេកហើយអត្ថន័យវាគួរអោយរន្ធត់ពេក……រថយន្តឈប់ងឺតជាលើកទីបីរ រំជួយអស់ស្លឹកឈើនាថានស្ងាត់ជ្រងំ។
បុរសជាប្តីងាកមកសម្លឹងភរិយាហើយគេចាប់ផ្ដើមស្រមៃនឹកដល់រូបរាងជាងបញ្ចូលបទភ្លេងដែលស្លាប់ដោយសារធាតុពុល។
គេរន្ធត់និងរាងកាយខ្សោះខ្សោយរបស់ភរិយា ហើយចាប់ផ្តើមហៅនាងតិចៗ ពេលនាងទន់ត្របកភ្នែក៖
«ភីណាៗ!»
សំឡេងជនកំណាចលាន់មកក្បែរកញ្ចក់ ព្រោះមករាដើរមកកៀកនឹងជំនិតទៅហើយ៖
«ទោះពេទ្យនៅភ្នំពេញស្រាវជ្រាវ១០ឆ្នាំទៀត ក៏មិនប្រាកដថាអាចរកអ្វីមកបន្សាបថ្នាំពុលរបស់យើងបានផងអាអ្នកមាន!»
ជំនិតបើកភ្នែកក្រឡោតសម្លឹងជននោះហាក់ភាំងសារ្មតី។
ជនវិកលបានចិត្តណាស់ក៏និយាយមកបន្ថែមមួយៗអោយងាយស្តាប់ងាយយល់៖
«ឯងមានតែមធ្យោបាយតែមួយប៉ុណ្ណោះ គឺ…..ចាំបងថ្លៃឯង ពូកុសលរស់មកវិញ ក្រែងអាចជួយប្អូនស្រីគេបាន!»!
ជំនិតច្រានទ្វាររបើកមួយទំហឹង ខ្ទាតជនកំណាចទៅលើថ្នល់សារធ្មី ហើយ លើកកាំភ្លើង បាញ់ទៅលើមេឃផូង ។
«អ្ហែងគិតថាអញអោយអ្ហែងសើចស្រួលបានទៀតអេ្ហស៎?»
គេស្ទុះទៅទាញមករាឡើងមក ហើយដាល់វាយតប់តាមដែលនឹកឃើញចំណែកភាគីខាងណោះគ្មានលទ្ធភាពឯណាទៅតដៃទេ។
ភីណាស្រវាត្រដាបត្រដួសចេញពីរថយន្ត ល្មមពេលជំនិតសង្កត់ក មករាជាប់ទៅនឹងរថយន្តទៅហើយ។
«បង!ឈប់ទៅបង!»
មេធាវីជំនិតអង្គ្រឺតធ្មេញ៖
«អ្ហែងមិនតដៃអ្ហះ អាចោលម្សៀត! អ្ហែងមិនតដៃ?!»
នាងត្រដាបត្រដួសឃាត់ឯ មករាគិតពីសើចទំាងបែកចិញ្ចើមឈាមហូរកខ្លាក់។
«បងរ៉ា!កាល ពូសួសនាំបងឯងមក ប្រាប់ថា បងឯងជាមនុស្សល្អ!!ហេតុអី?ហេតុអីទៅ?បងធ្វើរឿងអស់នេះដើម្បីអី?!»
គេមិនរវល់នឹងអភិជនស្វាមីដែលអង្គ្រឺតធ្មេញតែបែរមករកភរិយាដែលស្រស់ផូផង់វិញ។មករាហើយនិយាយបញ្ចើច៖
«បងជាកូនគាត់ គាត់មានរឿង អីថាកូនខ្លួនឯងអាក្រក់ទៅ?អ្ហះ?!»
ភីណាបើកភ្នែកក្រឡោត នាងសម្លឹងគេពីលើដល់ក្រោម ហើយនាងបានរកឃើញស្រមោលក្មេងជំទង់ទិត្យដែលតែងតែមករកនាងរាល់ពេលព្រលឹម កំដរនាងរត់លេងហើយធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដើម្បីអោយតែនាងសើច។ភីណាគ្រវីក្បាលយឺតៗ នាងយំ៖
«គឺបងទិត្យ? បងគឺបងទិត្យ?!»
មករាសើចទំាងជូចត់ ហើយយំស្រស្រាក់ដូចគ្នាក្រោមភាពងីរងើមិនយល់របស់ជំនិត។
«តែប្តីប្រពន្ធខ្ញុំមិនដែលធ្វើ អីអាក្រក់ចំពោះបងទេ?មិនដែលទេមែនទេ?»នាងបន្ថែម។
មករាឈប់សើចតែគេបើកភ្នែក្រឡោតហើយស្រែកសន្ធាប់៖
«ប្តីប្រពន្ធអី?!យើងទេបានជាប្តីប្រពន្ធនឹងគ្នា!នឹកឃើញទេ កាលឆ្នាំនោះអូនបានរៀបការជាមួយបងរួចហើយ!ហើយពូកុសលក៏បានសន្យាថា ធ្វើអោយរឿងនោះក្លាយជាការពិតដែរ!»
អតីតកាលដែលនាងបានបំភ្លេចជាយូរមកហើយកម្រើកឡើងវិញសារជាថ្មី។
«តោះភីណាចង់លេងរៀបការទេ?»
«បាន!សប្បាយទេបងទិត្យ!»
«សប្បាយណាស់ជឿបងទៅ!»
«ល្អណាស់តោះអញ្ចឹង!»
«អញ្ចឹងដាក់ផ្កានេះលើដៃអូនហើយអូននិយាយទៅ ថា អូនភីណាជាប្រពន្ធបងទិត្យ!»
«បាន!អូនភីណាជាប្រពន្ធបងទិត្យ!»
ភីណាស្រក់ទឹកភ្នែកយឺតៗព្រោះហួសចិត្ត។
នាងមិននឹកស្មានថារឿងបែបនេះអាចកើតឡើង បង្ករជាសោកនាដកម្មធំ ថ្នាក់នេះឡើយ។
ចំណែកអតីតកាលក៏លេចឡើងក្នុងអារម្មណ៍ មករាដូចគ្នា។
«ទិត្យ!ព្រឹកមិញក្មួយឯងនាំភីណាលេងអី!»
«បាទគឺលេងរៀបការ!»
«ឯងដឹងហើយថាលេងនេះ មិនត្រូវ! ឯងជាកូនអ្នកបម្រើ ឯងបបួលអ្នកនាងតូចលេងបែបនេះ តាមថាពូអាចបណ្តេញឯងចេញបាន!»
«តែខ្ញុំ ស្រលាញ់ភីណាណាស់! ខ្ញុំមិនអាចទៅណាឆ្ងាយពីភីណាទេ!!ភីណាក៏ថាស្រលាញ់ខ្ញុំព្រមធ្វើប្រពន្ធខ្ញុំ!»
«នាងនៅតូចមិនដឹងអីតែឯងជាក្មេងធំឯងមិនត្រូវធ្វើអញ្ចឹងទេ! អូខេ!ប៉ុន្តែមានមធ្យោបាយជួយឯងបើឯងធ្វើការមួយបានសម្រេចយើងនឹងលើកភីណាអោយឯង!»
«ពូនិយាយមែន?!»
«ត្រូវហើយ!ឯងធ្វើ3Mអោយបានទៅ ពេលនោះឯងគឺជាស្តេចថ្នាំ អ្នកនាងភីណាសមនិងឯងហើយ!»
គេខាំមាត់ពេលនឹកដល់សម្ដីទាំងនេះរបស់ទុរយស ជនដែលស្លាប់បាត់ទៅហើយ។
លូកដៃច្រានជំនិតចេញពេលនឹកឃើញដល់ត្រង់ណេះ ហើយស្ទុះទៅក្បែរភីណាទ្រចង្ការនាងអោយសម្លឹងចំមុខគេ។
«តែអាបងប្រុសរបស់អូនឯងជាមនុស្សថោកទាប!!!!….វាក្បត់សម្ដី!!! វាជាមនុស្សបោកប្រាស់!»
ភីណាគ្រវីក្បាលយំ ខ្លួនប្រាណនៅទន់ល្ងៀក ទប់ខ្លួននឹងឡានស្ទើរតែជាប់។
«ខ្ញុំមិនដឹងទេខ្ញុំមិនដឹង!ហេតុអីបងរ៉ាមកធ្វើបាបប្តីប្រពន្ធខ្ញុំ?រឿងពីក្មេងៗជារឿងលេងសើច ហេតុ អីបងរ៉ាទុកជាការពិត?»
ជំនិតទាញមករាផ្ងារក្រោយអស់ទំហឹងហើយលើកដៃបម្រុងងដាល់មុចគេប៉ុន្តេត្រូវគាំងទៅវិញព្រោះគេសម្លឹងមកយ៉ាងមុតហើយមិនគេចទៅណាទំាងអស់។
«វ៉ៃម៉ោ!ឯងវ៉ៃម៉ោ!តែឯងធ្វើម៉េចក៏ឯងនៅតែចាញ់!!!ចុងក្រោយ!ភីណានិងទៅជាមួយយើង ឯងនៅចុះអាចំកួត អាល្ងង់ដូចគោ!»
ភីណាក្អួតឈាមវ៉ក ។
ជំនិតទម្លាក់ដៃចុះពីមុខជនពាល។មករាចាប់ផ្ដើមក្អកហើយក្អួតឈាមដូចគ្នា។
ដៃជំនិតចាប់ផ្ដើមញ័រ ក្តីសង្ឃឹមថាអាចនាំភរិយា ជាទីស្រលាញ់ទៅកាន់អាមេរិក វិញត្រូវបញ្ចប់ នៅត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែក។
«បងចង់អោយអូនរស់ គឺយើងនឹងរស់ជាមួយគ្នា តែថាទឹកនោះវាមិនលេបទៅជាអូនអ្នកលេបអោយវា !ដូច្នេះ ព្រហ្មលិខិតបានកំណត់អោយយើងព្រាត់រស់ហើយទាល់តែស្លាប់ទើបជួបគ្នាបាន!បងទទួលយក!»
ជំនិតដែលកំពុងអោបភរិយាក្នុងរង្វង់ ដៃស្រែកគំហកមកកាន់មករា៖
«អោយថ្នាំម៉ោ! ឮទេឯងអោយថ្នាំម៉ោ!»
មករាសើចតិចៗហើយគ្រវីក្បាលចំអក៖
«ឯងល្ងង់នៅតែល្ងង់!អាល្ងង់!អញជិតបានទៅជាមួយនាងហើយ​ឯងមកនិយាយអញ្ចឹងខាតទឹកមាត់ដែរអាមេធាវីត្បាញអាយ?!»
ជំនិតក្រោកមកក្របួចកអាវមករាតែមករានៅតែសើចដូចជនវិកល។ គេអស់តម្រិះក៏លែងដៃហើយចាប់ផ្ដើមទូរស័ព្ទ។
មករារេភ្នែកមករកស្រីស្អាតដែលអង្គុយទ្រេតក្បែរឡាន គេក៏ទន់ ជើងហើយអង្គុយជិតនាង។ ទូរស័ព្ទគ្មានសេវាទេ ជំនិតគ្រវាត់ចោលខ្ចាយទៅលើថ្នល់។គេងាកមកសម្លឹងជន វិកលដែលលើកដៃច្បូត​សក់​ភីណាថ្នមៗ៖
«ឈប់ភ័យទៅ!បន្តិចទៀត យើងអស់អីហើយ!»
ជំនិតសម្លឹងសត្រូវស្នេហាស្ទើរស្រក់ឈាមតាមភ្នែកប៉ុន្តែពេលគេបែរទៅរកភីណាគេចាប់ផ្ដើមស្រក់ទឹកភ្នែកដោយឥតព្រាងទុក។ នាងមិនមើលមុខបុរសកំណាចនោះទេតែនាងដៀងមករកប្តីនាង។ ទោះមិននិយាយតែកែវភ្នកនាងដូចចង់អង្វរថា បើនាងទៅ នាងត្រូវតែបញ្ចប់ជីវិតលើដៃប្តីមិនមែនក្រោមដៃជនកំណាចវិកលនេះឡើយ។

សេចក្ដីស្នេហា​និង​ភាសា​សំងាត់​របស់​មនុស្ស​ដែល​ស្រលាញ់ គ្នា​អាច​អោយ​ជំនិត​យល់​យ៉ាង​សោក​សង្រេង​នូវ​ស្ថានភាព​នេះ​។គេ​ដាច់ចិត្ត​ទម្លាក់​សំឡេង​​និយាយ​ទាំង​សោយ​សោក៖​

«ដូរ​ចិត្ត​ទៅ​! ឯង​ឆាប់​ដូរ​ចិត្ត​ទៅ ភីណា​កម្សត់​តាំង​ពី​តូច​មក ឯង​ដូរ​ចិត្ត​ទៅ !ឯង​កុំ ធ្វើ​បាប​នាង​ !»

មករា​ល្ហិតល្ហៃ គេ​ឈប់​សើច​ហើយ​សួរ​វិញ​ដោយ​ឈឺចាប់​​៖

«​ឯង​ដឹង​ថា​ជាង​១០​ឆ្នាំ​នេះ​យើង​រស់​បែក​ពី​ស្រី​ដែល​យើង​ស្រលាញ់​ យើង​រស់​បាន​ដោយ​របៀប​ណា​ទេ?​យើង​ប្រើ​ពេល​ប៉ុណ្ណា​ កម្លាំង​ប៉ុណ្ណា​ ពេល​វេលា​ប៉ុណ្ណា​ទេ​ ​ទម្រាំ​បាន​​មក​ស្លាប់​ជាមួយគ្នា?ឯង​ឈប់​ប្រឹង​ទៀត​ទៅ! ឯង​អាច​រក​​ប្រពន្ធ​ថ្មី​ហើយ ឯង​គួរ​តែ​សប្បាយចិត្ត​ហើយ​ឈប់​ចង់​រារាំង​ពួក​យើង!»

ជំនិត​គ្មានពេលទៀតទេ គេយល់ថា​គេមាន​ពេលតិចណាស់​បើគេយឺត​គេមុខតែ​ចប់​គេ​ត្រូវតែ​រក​គ្រប់​មធ្យោបាយ​តាមដែល​អាច​ធ្វើ​ទៅបាន ​គេស្រែកឡើងភា្លម៖

«បើ​ឯង​ស្រលាញ់នាង​ ឯងត្រូវ​អោយ​នាងរស់! លឺទេ​ អាចំកួត​!ឯងយល់​ពីស្នេហាទេ?​គេ​ស្រលាញ់​គ្នា​គឺអាច​ស្លាប់ដើម្បីគ្នា មិនមែន​​សម្លាប់​គ្នា​នោះទេ​ ឯងយល់ទេ?​»

មករាញាក់មាត់​យ៉ាងកំណាច គេនិយាយ​វិញ៖

«យើង​មិន​យល់​ទេ​!គណិតវិទ្យា​របស់​ឯង​ រូបមន្តព្រិល​ណាស់ វា​មិនច្បាស់ទេ​!យើង​គឺយើង​យើង​ស្រលាញ់​អ្នកណា​ត្រូវរស់​ជាមួយ​គេ ​តែ​បើមិនបាន​យើងចង់ស្លាប់​ជា​មួយគេ!»

«អញ្ចឹ​ហើយបានជាំ​ឯងបរាជ័យ​!ឯងស្លា​ប់ទៅនាងនៅតែ​មិនស្រលាញ់ឯង​ដដែល!ឯងនៅតែ​មិនបាន​អីទ!»

មករាខំាមាត់​សម្លក់​ត្មែរ តែ​ជំនិត​ខំប្រឹងបន្ទន់​សំឡរង​អង្វរ​វា៖

«ឯងជា​បញ្ញវន្ត» ឯងគួរទេចេះ​គិត​!ឯងមើលនាង​ទៅ នាង​ពិបាក​មួ​យជីវិតហើយ​នាងនៅ​ក្មេង​យ៉ាងនេះ​​ឯងអោយនាង​ស្លាប់​ទំាង​អញ្ចឹង?!នេះ​អេ្ហស ៎ដែល​ឯងអួត​ថាស្រលាញ់នាង !ឯងកម្សាក​ឯង​អាត្មានិយម​ ឯង​ជាមនុស្ស​ទេវទត្ត​​មាត់​ជា​ទេវតា​ឯងមិនមែន​ស្រលាញ់​នាង​ទេ ឯគ្រាន់​តែឆ្កួត​នឹង​ខ្លួនឯង​! មនុស្ស​ប្រុស​​ដើមទ្រូង​ប្រាំហត្ថ ​ស្រលាញ់ស្រី​គេស្លាប់​ដើម្បីនាង​មិនមែន​សម្លាប់​នាង​ដើម្បីខ្លួនឯង​ទេ​ ​ឯងដឹងរឿងនេះដែរ​ ?»

«យើងមិនដឹងទេ​ ឯង​មិន​ធ្វើអោយ​យើង​មើល​មុន​មក​អា​មេធាវី!»

​ ជំនិត​នៅ​ស្ងៀម​តែ​ទឹកភ្នែក​គេហូរ​ពេល​ងាកមើល​ទៅភរិយា។ នារីតូចច្រលឹង​ដែល​ជីវិត​ក្រាល​ដោយ​មាសពែជ្រ​ពិទូរ្យ​សូរ្យកាន្ត​ បាន​ចាប់កំណើត​ដោយ​ស្នេហា​លួចលាក់រវាងបងប្រុសនិងម្តាយចុង នាង​រងភាព​អយុត្តិធម៌​តំាង​ពី​បើក​ភ្នែកស្គាល់លោកនេះ ។

គេជ្រួញ​ចិញ្ចើម​ហើយ បន្ត​យំ​ដូច​ស្រី​។

​មិនបាន​ប៉ុន្មាន​គេ​ក្រោក​ឡើង​​ដើរ​ទៅ​ក្បែរ​ឡាន​ហើយ​បើកទ្វារ។

មាន​តែ​ភីណាទេ​ដែល​ដឹង​ថា​ប្តី​នាង​​កំពុង​ធ្វើអ្វី។

គេ​វិល​មកវិញ​ជាមួយ​ដប​ទឹក​សុទ្ធ​ក្នុង ដៃ ហើយ​ស្រដី​មួយៗ៖

«អញ្ចឹង​យើង​ដូរ​គ្នា​ទៅ! យើង​ជា​អ្នក​ទៅ ឯង​ត្រូវ​រក្សា​សម្ដី  អោយ​ភីណា​រស់!»

«អត់ទេ!»

ភីណា​ស្រែក​​ពេញទំហឹង​ ស្មើនឹង​ល្បឿន​​ធាតុ រាវ​ដែល​បង្ហូរ​ចួល​ទៅ​ក្នុង​បំពង់ក​ប្តី​នាង​។

ជំនិត​​ប្រញាប់​និយាយ​មុន​ពេល​លែង​អាច​បញ្ជា​អណ្តាត៖

«បង​ជា​អ្នក​ខុស​មិន​ទុកចិត្ត​ប្រពន្ធ​ បង​ជា​អ្នក​សាង​បង​ជា​អ្នក​បញ្ចប់​រឿង​!…បង​ស្រលាញ់​អូន​ភីណា!»

រាងកាយ​ស្រស់សង្ហារ​​នៃ​មេធាវី​ដ៏​មាន​ស្តុកស្តម​ទន់​ធ្លាក់​មកលើ​កម្រាល​ថ្នល់កៅស៊ូ​តាម​សន្ទុះ​ដ៏​កាច​សាហាវ​នៃ​សារធាតុ​គីមី។

ភីណា​លូនមករកប្តី​។

«បងជំនិត​!»

នាង​ជូត​ទឹកភ្នែក​ងាក​មក​រក​មករា​ ហើយ​និយាយ៖

«បង​កុហក​!បង​មិនបាន​គ មិន​បាន​គាំងអណ្តាត​បង​មិនបាន​លេប​ជាតិ​ពុលទេ​!!»

មករា​ញញឹមសម្លឹង​ស្នេហ៍ស្នង​ គេ​និយាយ​មួយៗ៖

«ជាតិ​គីមី​មាន​ច្រើន​ប្រភេទ​ណាស់​ប៉ុន្តែ​​គ្មាន​មួយណាដែល​មិនសម្លាប់មនុស្ស​ទេ​​គ្រាន់​តែលឿន​រឺយឺតទៅតាម​កម្រិត​ចម្រាញ់វា​!បងទុកពេលអោយខ្លួនឯង​យូរ​បន្តិច​ដើម្បីមើល​ពពួក​មនុស្សដែល​ជ្រែក​ស្នេហា​យើង​ មើល​វាឈឺចាប់!»

«ឥឡូវ​បង​សប្បាយចិត្ត​ហើយ?​សប្បាយ​ចិត្ត​ដែល​ឃើញមនុសុ្ស​គ្មានកំហុស​ត្រូវស្លាប់​ដោយសារ​បង​ច្រើន​យ៉ាងនេះ? ខ្ញុំមិនអត់ទោសអោយបង​ទេ ខ្ញុំស្បថថា​ជាតិណាៗ​ក៏មិនចង់ជួបបង​ខ្ញុំនិង​បំភេ្លចរឿងល្អៗ​ទំាងអស់កាលពី​ក្មេង​របស់ពួកយើង​!ទោះទៅទីណា​ខ្ញុំគ្មាន​ថ្ងៃអត់ទោស​អោយ​បង​ទេ!»

នាង​និយាយ​​បាន​ច្រើន​យ៉ាងនេះ​​ស្រែក​លឺ​យ៉ាងនេះ​​មករា​ជឿ​ថា​នាង​ស្រលាញ់​ជំនិត​ពេក បាន​ជា​នាង​មាន​លទ្ធភាព​ធ្វើ​រឿង​​ទំាង​នេះ​បាន​។

គេ​ខូច​ចិត្ត ហើយ​លូក​យក​កូន​ដប​តូច​ៗ​ពីរ​ពី​ក្នុង​ហោប៉ៅ ខោ​មក​ដាក់​បង្ហាញ​លើ​បាតដៃ។

«ថ្នាំ​នៅ​ទីនេះ!​នៅ​ទាន់​ពេល បើ​អូន​ចង់​បន្សាប​ខ្លួន​ឯង ហើយ​បន្សាប​មនុស្ស​ដែល​អូន​ស្រលាញ់!»

ភីណា​បើកភ្នែក​ធំៗ នាង​លូន​ទៅ​ក្បែរ​មករា​ហើយ​លូក​ដៃ​ញ័រៗទៅ​យក។

ខុស​ពី​ការ​គិត​ដែល​ថា​គេ​នឹង​រារាំង​នាង​ គេ​មិន​បាន​រារាំង​ទេ ។

នាង​បាន​វា​មកក្នុង​ដៃ​មែន​​ហើយ​បើកភ្នែក​ធំៗ​សម្លឹង​វា ។

ស្រី​តូច ខំ​ប្រវេប្រវា​ក្រោក​មក​ក្បែរ​ប្តី​ហើយ​ចាក់​ថ្នាំ​ទៅលើក្នុង​មាត់​គេ​​ដែល​​មើល​មុខ​នាង​ភ្លឹះៗ​និយាយ​មិន​ចេញ​។

សំឡេង មករា​លាន់​មក​ពី​ក្រោយ​ខ្នង​៖

«ភីណា​!ថ្នាំបន្សាប​មាន​តែ​ពីរ​ដប​នេះ​ទេ​!អូន​មិន​គិត​លេប​ខ្លួនឯង​សុខចិត្ត​អោយ​ទៅ​វា​មុន!!»

នាង​ខាំ​មាត់​ងាក​ក្រោយ ប៉ុន្តែ​​មិន​បាន​បញ្ឈប់​ដៃ​ក្នង​ការ​ជួយ​ប្តី​ឡើយ ។

«ប្តី​ខ្ញុំ​និយាយ​ហើយ​បង​មិន​លឺ​ទេ?មនុស្ស​ស្រលាញ់​គ្នា​គេ​ស្លាប់​ដើម្បីគ្នា ​មិនមែន​​សម្លាប់​គ្នា ដើម្បី​ខ្លួនឯង​ទេ!បង​គ្មាន​ថ្ងៃ​យល់​ទេ​!»

សំឡេង​មករា​នៅតែ​លាន់​មក៖

«អូន​ខ្លាច​អង្ក្រង​ណាស់ តែអូន​ចូលចិត្ត​ឃើញ​អង្ក្រង​ខាំបង បង​ក៏​ទ្រំា​អោយ​វា​ខំា ហើយ​រត់ចុះឡើង​ដើម្បី​អូន​សើច! ពេល​បង​លាយ​ថ្នំា បង​ដឹង​ហើយ ថា​ក្បាល​បង​ចាប់ផ្តើម​ឈឺ​តំាង​ពី​ថ្ងៃ​ដំបូង ថ្ងាំណា​មួយ​បង​នឹងឆ្កួត ពូកុសលដឹងរឿងនេះ បានជា​គាត់មិនព្រម​ស្រាវជ្រាវ​សារជាតិ៣Mខ្លួន​ឯង ហើយ​ប្រើ​បង​អោយ​ធ្ចើ ថ្ងៃ​អូន​ទៅអាមេរិក បង​បាន​ស្បថ​ថា​នឹងបំភ្លេច​អូន​បើអូនរស់នៅ​សប្បាយចិត្ត បង​បាន​បង្កើត​រឿង​នេះ​ឡើង​គ្រាន់តែ​ចង់ដឹងថា តើ​អូន​ពិតជារស់នៅសប្បាយចិត្ត​? បើ​ប្តីអូនពិតជា ស្រលាញ់អូន​ គេមិនមក​ស្ទឹងហាវ​គេក៏​មិនជាប់​សង្ស័យ​ហើយ​អ្វី​ៗនឹងខួចការ​!បងគ្រាន់​តែ​ពិសោធន៍!បង​មិនចង់អោយអូន​ស្លាប់​ទេ​ ទឹកនោះ​បងទុកអោយ​ប្តីអូន​តែ​អូន​បាន​ផឹកវា​!បើអូនទៅហើយ​បង​នៅ​ធ្វើអី?»

ភីណា​បែរក្រោយយឺតៗ​ នាង​​ខ្សោះ​ទឹកភ្នែក​នឹង​យំ បន្ត​។

អតីតកាល​រវាង​នាង​នឹង​ក្មេងប្រុស​ម្នកា់នោះ​​បានវិលមកវិញ ជាមួយ​ដប​ថ្នាំ​ក្នុងដៃ។ជំនិត​ដឹង​ថា​នាង​ចង់ធ្វើអី្វតែ​គេ​មិនអាច​ឃាត់​នាង​បានឡើយ ។

នាង​រំកិល​ទៅជិត​មករា ហើយ ហុចវា​ទៅអោយគេ​៖

«ថ្នាំបន្សាប​ចុងក្រោយ ជា​របស់​បង!បងត្រូវតែ​រស់!»

គេ​សម្លឹង​នាង​ហើយ​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក។គេយល់ថា​នាង​រសើយកជំនិត​មិនរើស​យកគេ​តែ​ចុងក្រោយនេះ​គេដឹងថា​នាងមិនរើសយក​សូម្បីតែខ្លួនឯង។ស្រី​តូចនេះពិតជា​មានជីវិត​ជូរចត់​ពេកហើយ​។

នាង​ដាក់វាទៅក្នុងដៃគេ ទំាងយំងងឹតមុខ ហើយ​នៅសម្លឹងតបទៅ​គេ​ដែល​កំពុង​មើល​​មកនាង​ស្ទើរលេបបានទំាងរស់​យកទៅទុកក្នុង​បេះដូង​​ឆ្កួតលេលា​​​របស់គេ​។

នាងលូក​ដៃ​ទៅចាប់​ប្រអប់​ដៃគេ​ ហើយ​ស្រមែ​ដល់ដៃស្គមៗ​របស់​គេ ដែលតែងតែលើកនាង​ពាក់​កៀវ​លើ​ខ្នង​ដើរ​ជំវិញ​សួន​ដ៏​ធំទូលាយ​។

«ខ្ញុំសុំទោស!​ដែល​ច្រើន​ឆ្នំា​មកនេះ​បានភ្លេច​បង​! ជួបគ្នា​ហើយ​ក៏មិន​ចំណាំ​បងបាន​ !ខ្ញុំមិន​ត្រឹម​ជាស្រី​ល្ងង់ផុត​គេ​ម្នាក់​ទេ​តែ ជា​ស្រី​ដែល​ភ្លេចភ្លាំង​! ​តែ​ខ្ញុំមិន​ជួរជាតិ​ទេ​! រឿងទំាងឡាយ​ជាកំហុសខ្ញុំ គ្រួសារ​ខ្ញុំ សូម​បងរ៉ា​អហោសិកម្ម​អោយ បង​កុសល អោយគ្រប់គ្នា​​!ខ្ញុំសុំទេប៉ុណ្ណឹង!»

ទឹកភ្នែក​នាង​ស្រក់​លើ​ប្រអប់ដៃ​គេ​ ជា​ប្រអប់​ដៃ​​ប្រើប្រាស់​ដើម្បីតែ​ចុចKeyរកនឹកមធ្យោបាយ​ទុច្ចរិត្​តស៊ូ​ប្រឆាំង​និង​​ព្រហ្មលិខិត​ដ៏​កម្សត់​របស់​ខ្លួន​។

នាង​និយាយ​បន្ត៖

«ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ បង​មិនមែន​ជាកូន​អ្នកបម្រើទេ តែ​បង​ជា​បងប្រុស​ម្នាក់ ជា​បងប្រុស​តាំងពី​តូចរហូត​ដល់ពេល​នេះ​! ខ្ញុំ​មិនដែល​ស្រលាញ់​បងជា​ស្នេហា​ឡើយ​។តាំង​ពីបង​ថ្លៃ​ខ្ញុំ​រើ​មក​នៅក្នុងផ្ទះ អ្នកបង​បាន​អោយ​ខ្ញុំ​ថ្នាំ​ភ្លេចភ្លាំង​ជាច្រើន ខ្ញុំ​លែង​ចាំ​អ្វីៗ​បាន​ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏ ភ្លេច​សូម្បី​តែ​បង! អ្វីៗ​ជា​រឿងកម្ម! ​ខ្ញុំ​មាន​បងវិទូ​ជា​គូរ​ដណ្តឹង​ក៏​ជា​គំនិត​ចាស់ៗ ខ្ញុំមិនស្គាល់​ទេអ្វី​ទៅជា​ស្នេហា ខ្ញុំអាយុទើបតែ១៧​ឆ្នាំ ក៏មាន​គូរដណ្តឹង​ទៅហើយ ខ្ញុំគ្មាន​ពេលសូម្បីតែ​ដឹងថា​​ស្អីទៅជាការស្រលាញ់ ?ពេលខ្ញុំបាត់បង​កុសល​ខ្ញុំ​បាយមិននឹកទឹកមិនស្រេក តែពេលខ្ញុំជួប​បងជំនិត​ ខ្ញុំដឹងថា ការឈឺចាប់ទំាងអស់​បាន​ជា​សះ​​វិញ ហើយ​ខ្ញុំ​អាច​រស់នៅ​សារ​ជាថ្មី​ ចេះ​​ស្រលាញ់​ប្តី​ខ្ញុំ​ គឺ​ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​គាត់​គ្មាន​ថ្ងៃដូរ​ទេ​! ជីវិត​នេះ​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើបាប​មនុស្ស​ដែល​ស្រលាញ់​ខ្ញុំ​ច្រើន​ពេកហើយ ខ្ញុំមិន​ចង់​បន្តវាទេ​ បង​ដឹងទេ​បង​ទិត្យ !»

​ដៃ​គេ​ទន់​ល្មើយ​ប្រែ​ជា​រឹង គេ​ក្រឡាស់​មក​ចាប់​ដៃ​នាង​ទំាង​ពីរ​ជាប់​ហើយ​ដៃ​ម្ខាងទៀត​ផ្ទាត់​គម្រប ថ្នាំ​​មក​បញ្ច្រក​ក្នុង​មាត់​នាង​។

សំឡេង​គេ​លាន់​មក​ខ្សឹបៗ៖

«យូរ ណាស់​ហើយ​!បង​មិន​ជឿថា​លើ​លោក​នេះ មានគេ​និយាយ​ពាក្យ​របៀប​នេះ​មកកាន់​បង​ទេ!»

គេ​ក្រោក​ឈរ សន្សឹម​ៗ គេ​មិន​បាន​ទន់ខ្សោយ​ដូចដែល​នាង​ឃើញ​ឡើយ នាង​វិញទេ​ដែល​ក្រោក​មិន​បាន​ព្រោះ​ថ្នាំ​ចាប់ផ្ដើម​ប្រឆាំង​គ្នា​ក្នុង​ខ្លួន​។

ភ្នែក​នាង​ព្រឹល…..​នាង​ដេក​ទៅលើ​កម្រាល​ថ្នល់​ហើយ​ឃើញ​ស្បែក​ជើង​គេ​ឈាន​ទៅ។បន្ទាប់​មក ឡាន ចេញដំណើរ​ ហើយ​សម្រែក​ខ្លាំង​ៗ​​របស់​មករា មុន​ពេល​ឡាន​បោល​សម្រុក​បុក​រនាំង​​បង្ហើរ​​ទៅ​ក្នុង​ជ្រោះ ។

ស្រី​តូច​បិទ​ភ្នែក​សន្លប់​បាត់​ស្មារតី។

វិទូ​និង​ភីណា​ស្លាប់​រឺ​រស់?

 ក្រុង​ភ្នំពេញ ឆ្នំា២០២៥

«កូន វុធ កូនវុធ!»

«បាទ​ម៉ាក់ !»

«កូន​ធ្វើ​អី ? កូន​សំងំ​មើល Website ដែល​ម៉ាក​ហាម​អស់​នោះ​ទៀតហើយ?ម៉ាក់​ប្រាប់​រួចហើយ ថា​កុំ​មើល​វា!»

«Hacker មិនមែន​អាក្រក់ទេ កូន​ប្រាប់​ម៉ាក់​រួចហើយ​!»

«ម៉ាក​ដឹង​គឺ​ដឹង​តាំងពី​១០ឆ្នាំមុន គឺ​តំាង​ពី​កូន​ឯងមិនទាន់កើត ប៉ុន្តែ​គារងារអស់​នេះ​វាមិនសម​នឹងកូន​របស់​ម៉ាក់!»

«ម៉ាក​និស្ស័យ​ជា​មេធាវី ឯ​ប៉ាវិទូជានាយ​ឧត្ដមសេនីយ៍  កូន​ប្រុស​ជា​Hacker អ្វីៗ​​គឺ នៅ​ក្នុង​គ្រួសារនេះ​ទំាងអស់!»

សំឡេង​មួយ​លាន់​មក​ពី​មាត់ទ្វារ​៖

«នៅ​មាន​ទៀត! នីន​នីន​ជា​ដុកទ័រ !!»

ភីណា​បង្ហាញ​ខ្លួន​នៅមាត់ទ្វារ​ជាមួយ​កូនស្រី៨ឆ្នាំរបស់នាង​។

នាង​តូច​​អោន​សំពះ​និស្ស័យ ឯជំនិត​ចូលមកតាមក្រោយ​។ និស្ស័យងើបមុខ​សម្លឹងពួគគេហើយ​ញញឹម។

«អ្ហូ​ខ្យល់​អី​បក់​អ្នកអាមេរិក​មកដល់​ភ្នំពេញ?!»

«ឆ្នំា២០២៥ហើយ ឈប់​និយាយ​ពាក្យ​បុរាណ​ៗទៀតទៅ និស្ស័យ​វាមាន​ដែលខ្យល់អី​បក់មនុស្សមក​បាន!»

ជំនិត​និយាយ​ដោយទម្លាក់​ខ្លួនទ្រេតលើ​សាឡុង​។

ស្នូរ​សម្រិបជើង​មកពីខាងលើ ភីណាងើប​មុខ​ហើយ​និយាយ៖

«ប៉ាអ៊ុំ​ចុះ​មកហើយ កូននីនជម្រាបសួរ​ប៉ាអ៊ុំទៅ!»

វិទូ​រត់ត្រឹកៗ​ចុះមកតាមជណ្តើរជាមួយ​ឧបករណ៍​ហាត់ប្រាណក្នុងដៃ ។គេញញឹម​៖

«ល្អណាស់!​មកលេងចូលឆ្នាំ​នៅស្រុកខ្មែរ​អាម៉េច?!»

ជំនិត​ញាក់ស្មា​សម្លឹង​ភីណា មានន័យថា​ស្រេចតែ​ភរិយា​ឯ​ក្មេងប្រុស​ជាកូន​របស់​វិទូ និង​និស្ស័យ​ពេបមាត់​ចំអក​ស្រីតូច​ដោយ​និយាយ​ឌឺនាង​៖

«នីនី​ជាដុកទ៏រ​គ្មាន​ពាក់ព័ន្ធ​ទេ !នីននីន​មិនមែន​ជា​អ្នក​នៅក្នុងគ្រួសារនេះឯណា?!»

ស្រីតូច​​មិនបង្អង់​ក៏​តបវិញយ៉ាងរហ័ស​៖

«បើ​អញ្ចឹង​នីននីន​និង​ធ្វើ​FolderN18មួយ​ធ្វើបាប បងវុធ​ម្តង!»

ចាស់ៗ​ងាក​មើល​មុខ​គ្នា ឯ​ក្មេង​ប្រុស​ចងចិញ្ចើម​សួរ៖

«ហេតុអ្វី​N១៨​?!»

«ព្រោះ​ចាំ១០ឆ្នំា​ទៀត​បាន​អូនគ្រប់១៨ឆ្នាំ ហើយ​គ្រប់គ្នា​ជា​ពលរដ្ឋ​អាមេរិក មាន​សិទ្ធិ​ដាក់ បង្ហាញ​លទ្ធផល​ជាតិគីមី បាន​នៅពេលអាយុបាន១៨ឆ្នាំ​!»

ភីណា​រេភ្នែក​មើល​មុខ​ប្តី​​។វិទូ​សម្លឹងទៅប្តី​ប្រពន្ធនេះ ​នាយដឹងថា​ការដែល​កូនស្រី​ពួកគេ​ចូលចិត្ត​ខាងនេះ​គេមិនសប្បាយ​ចិត្តប៉ុន្មាន​​ឡើយ​គ្រាន់​តែគេ​មិន​អាច​​ទប់ស្កាត់​ទេពកោស្យ​របស់​ក្មេង​​។វិទូខំ​សម្រួលបរិយាកាសា​ទាញ​ស្រីតូចនីននីន​មក​អោប​ហើយ​ផ្តួល​ទៅលើសាឡុង​មាត់ក៏​និយាយ៖

«១០ឆ្នំា​ទៀត​បង​វុធនឹងក្លាយជា​Hacker សង្ហា​ជាងគេ​លើលោកនេះទៅហើយ!»

នាង​តូចតប​វិញយ៉ាងរហ័ស​៖

«នីននីន​ក៏ជា​ពេទ្យ​ស្រីទីមួយ ដែល​ដើរជុំវិញពិភពលោកនេះជួយ​ក្មេងៗ»

ក្មេង​ប្រុស​កូនរបស់មេធាវីនិងនាយ​ប៉ូលិស​លូកមាត់មកជំទាស់៖

«ចាំធ្វើបានសិនទៅចាំនិយាយ​ស្រីច្រម៉ក់!»

ស្រី​តូចងាកមកសួរម្តាយ​ភា្លម៖

«អ្នកម៉ាក់ !ច្រម៉ក់​ប្រែថាម៉េច?!បងវុធ​និយាយ​ពាក្យ​មិនល្អមែនទេ?»

ភីណានៅទីរទើ​ព្រោះ​នាងមិនសូវឆ្លាត​ខាងសម្តី​ស្រាប់ទៅហើយ ​ចេះបាននិស្ស័យ​អោនមក​បកស្រាយ​វិញ៖

«ច្រម៉ក់​មានន័យថា​តូច​ណាស់ តែ​តូចគួរអោយ​ស្រលាញ់!»

នីននីន​ក្តាប់មាត់​អៀន​៖

«បងវុធ​ដែលឯណា​និយាយ​ពាក្យល្អៗ​​អោយ​អូន!»

«ដែល​គឺបងកំពុងតែ​​ថានេះហើយ!!»

និស្ស័យ​និយាយ​ទំាងញញឹម​ហើយ​អង្គុយមកក្បែរប្តី​និងស្រីតូច។

ភីណាលូកដៃទៅរកកូន៖

«នីននីន​មកម៉ាកវិញមកកូន!»

តែ​ក្មេង ប្រុស​បិទ​កុំព្យូទ័រ​​ហើយ​និយាយ​កាត់​ភ្លាម៖

«តោះ​ទៅក្រោយ​បង​នាំនីននីនមើល អ្វីម្យ៉ាង!»

ស្រីតូច​រត់វឹង​ទៅតាម​កុមារ​ចំណែក​ភីណាងាក​មក​សួរ​និស្ស័យ៖

«ស្អី​ទៅ?!»

វិទូ​ញញឹម​មិនចេញស្តី​និស្ស័យ​​គ្រវី​ក្បាលយឺតៗ៖

«គឺ កសិដ្ឋាន​របស់គេ !កូន​វុធ​មិនត្រឹម​តែជា អ្នកចូលចិត្ត​ការងារ​កូដ​គេថែមទំាង​ចូលចិត្តបណ្តុះ បន្លែ​បង្ការ​និង​ផ្សាំ​រុក្ខជាតិ​ទៀត!»

«អូ នៅ​អាមេរិក​ការងារ​នេះ​គឺ​អស្ចារ្ស​ណាស់!»ជំនិតនិយាយ ។

វិទូ​ងក់ក្បាល ហើយមិនចេញស្តី​ចង់បង្ហាញ​ថា​គេគ្មាន​យោបល់ទេ​គេតែងតែ​ចិញ្ចឹម​កូន​តាម​ទេពកោសល្យ​កុមារនោះ​ទោះបី​ខ្លួន​គ្មាន​ជំនាញ​អស់នេះ​ក៏ដោយ​។

ភីណា​លូកដៃ​មក​ក្រសោប​ម្រាមនិស្ស័យ​ហើយនិយាយ៖

«សុខភាព​យ៉ាងម៉េច​ហើយ?!»

«១០ឆ្នាំមកនេះ​អ្វីៗ​ល្អ​ទាំង​អស់!»

«ចុះ​គាត់?!»

និស្ស័យ​ទីរទើរ​ងាក​មើល​មុខ​ប្តី ។វិទូ​លេប​ទឹកមាត់​បន្តិច​ទើប​និយាយ៖

«អ្នកស្រី​កុលាប​កាលពី​៣ឆ្នាំមុនទៅហើយ!​សូមទោស​ដែល​មិនបាន​សរសេរ​ទៅ​ប្រាប់​អូន!»

ភីណា​ទម្លាក់​ភ្នែក​ស្រងូត។ស្រ្តី​នេះ​ធ្លាប់​ធ្វើ អោយ​នាង​ឈឺចាប់​តែ​នាង​ក៏​យល់​ថា​បង​ប្រុស​នាង​បាន ជំពាក់​គាត់​ច្រើន​ដែរ។

អ្នកស្រី​កុលាប​ជា​បង​ថ្លៃ ស្រី​របស់​ភីណា ជា​តួអង្គ​សំខាន់​នៃ​សំណុំរឿងម៉ោង១២​អាធ្រាត្រ​នៅ​សង្កាត់​លេខ​មួយ ក៏​ជា​អ្នក​គីមី​​វិទ្យា​ដ៏​ប៉ិនប្រសប់​ម្នាក់​។គាត់​បាន រងគ្រោះ​ដោយ​សារ​ប្តី​គាត់​ផ្ទាល់​គឺ​លោក​កុសល ដែល​បាន ប្រើ​សារធាតុ3Mលើ​គាត់​ប៉ុន្តែ​កាលពី១០ឆ្នំា​មុន​នៅ​ពេល​ដែល​វិទូ​និង​ភ័ណ​ត្រូវ​​ថ្នាំពុល​របស់​ពូសួស​ប៉ូលិស​មិនដឹង​មាន​វិធីអ្វី​មានតែ​ទៅរក​ស្ត្រីនេះ ដើម្បី​អោយ​គាត់​ជួយ។

អ្នកស្រី​កុលាប​ទោះបី​ពិការ​តែ​គាត់នៅតែមាន​លទ្ធភាព​​ជួយ​វិទូនិងភ័ណ។

«ឆ្នំានោះ​​បើកុំតែ​បាន​គាត់​ ប្តី​ខ្ញុំមិនដឹងយ៉ាងណាទេ!»

និស្ស័យនិយាយដោយ​ស្រងូត។

«ចុះនាង​?!»

ជំនិត​សួរ។

វិទូ​និយាយជំនួសភរិយា​៖

«លោកសារឿន​បានចាញ់បញ្ឆោត មករា​!គាត់​មិន​បាន​ដាក់​ថ្នាំ​បំពុល​ខ្ញុំ​តែ គឺ ត្រឹម​អោយ​សន្លប់!»

«គាត់​មិន​អាក្រក់​អីពេកដែរ​!»ភីណា​បន្ថែម​ដោយ​ស្រងូត​។

ជំនិត​មិនអាចទប់ចិត្តបាន​ក៏​និយាយ​ឡើង​៖

«រឿងនេះហើយ​ដែល​បង​បារម្ភ!​សារធាតុ​គីមីគ្មានអីល្អទេ​! មករា​ធ្វើល្អផង​អាក្រក់​ផង​គឺ​គេ​គ្រប់គ្រង​ខ្លួនឯង​លែងបានទៀត​ហើលយ !ការស្រាវជ្រាវប្រភេទនេះ​​គឺមាន​ហានីភ័យខ្ពស់!កូនស្រី​យើង​គួរតែ​មានការ​ហាមប្រាម​តឹងរឹង​បន្តិច!»

«នីននីន​ដឹងហើយ​នាង​ថា​ទាល់​តឺនាង​១៨ឆ្នាំ​ទើបនាង​ធ្វើការនេះ​!»ភីណាការពារ​។

«ចាំ​ដល់ពេល​នឹងសិន​ទៅចាំ​គិតទៀត!»ជំនិត​និយាយ​ធ្វើហី ។

នៅខាងក្រៅ​កញ្ចាក់កុមារទំាងទ្វេរ​សសរៀ​ទៅក្បែរសួន​ហើយ​ជជែកគ្នា​រីករាយ​ស្និទ្ធស្នាល​។

ឃើញ​សកម្មភាព​ពួកគេ​ហើយ​និស្ស័យ​​និយាយ​ទំាង​ញញឹម​៖

«ចុះ​បើ​ខ្ញុំ​ចង់​ដណ្តឹង​កូនស្រីអ្នក​ទំាង​ពីរទុក?»

ភីណា​ស្រងូត​ ​នាង​ប្រហែល​នឹកដល់​មករា​រឺនឹកដល់ ការភ្ជាប់ពាក្យ​របស់នាង​និង​វិទូកាលពីជាង១០ឆ្នំា​មុន​។​

យល់ចិត្ត​ភរិយា​ជំនិត​និយាយតិចៗ៖

«ឈប់​បង្កើត​ចំណង​អស់​ហ្នឹង​ទៅ! អ្វីៗ​ទុកអោយ​សាមីខ្លួន​សម្រេច​ដោយខ្លួនពួកគេ​ល្អជាង!»

វិទូងក់ក្បាល ហើយ​ក្រសោប​ភរិយា​ក្នុងរង្វង់​ដៃ…..

តើ​មិត្ត​អ្នកអាន​ចង់​អោយ​មនុស្ស​ជំនាន់​ក្រោយ​នៃ​គ្រួសារ​ទំាងពីរ​ក្លាយជា​តួអង្គ​សំខាន់នៃ​ប្រលោម​លោក​ឆ្នាំ​២០៣៥ របស់​សុភាប្រុស​ដែរ​រឺទេ?

តោះ បោះឆ្នោត ចង់រឺ​មិនចង់?

សម្រាប់​អ្នក​ដែល​មាន​បំណង​ចង់​ចូលរួម​វែករក​ការពិត​ក្នុង​សំណុំ​រឿង​ថ្មី​ទាក់ទង និង​មនុស្សជំនាន់​ក្រោយ​នៃ​គ្រួសារ​ទំាងពីរនេះ​ សន្យា​ជួប​គ្នាក្នុង​រឿង​ក្តី​ថ្មី «គម្រោងការណ៍សម្ងាត់​ ២០៣៥»។

​​​​នាយ​ប៉ូលិស​និយាយ​បន្ត៖

«ប៉ូលិស​រក​ឃើញ​អ្នក​ដែល​ទៅ​ជួល​កូន​ផ្ទះ​នៅ​ស្ទឹងហាវ ហើយ​ក៏​រក​ឃើញ​អ្នក​ទីបី​ដែល​បាន​កើត​រោគ​ផ្ដាសាយ​ប្អូន​ឯង​និង​បងប្រុស​ប្អូន​ឯង​ដែរ!»

គេ​ងាក​មក​សម្លឹង​នាយ​ ក៏ បង្ហើយ៖

«គេ​នោះ​បាន​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​ឈ្មោះ​ណិច​នៅ​យប់​ដែល​ពីរ នាក់​បងប្អូន​ឯង​បាន​ទៅ​ដល់ ហើយ​អ្នក​ទាំង​បី​អាឡេកស៊ី​និង​លំអង​ស្មៅ ម្យ៉ាង​ដូចគ្នា ធ្វើ អោយ​ហៀរ​សម្បោរ​និង​កណ្ដាស់!នៅ​លើ​ខ្លួន​ម្នាក់​នោះ មាន​បន្សល់​ក្លិន​បារី​អេឡិចត្រូនិក​ដូច​គ្នា​និង​ក្លិន​ដែល​បន្សល់​ទុក​ក្នុង​បន្ទប់​ឈ្មោះ​ណិច​ពេល​ប៉ូលិស​រក​ឃើញ​សាកសព​របស់​គេ!»

សិក្ខា​មិន​អាច​ទប់ស្កាត់​ភាព​ត្រេកអរ​បាន​ឡើយ គេ​មាន​រំញោច​ភ្លាម​៖

«អញ្ចឹង​ចាំ​អី​ទៀត?​វា​នោះ​ជា​ឃាតក​ហើយ ម៉េច​ប៉ូលិស​មិនចាប់វា​ហើយ​ដោះលែងបងខ្ញុំចេញ​មកវិញ​មក!?»

វិទូ​ឃើញអកប្បកិរិយា​គេក៏សើច គេកាន់តែមិនសប្បាយចិត្ត​និយាយមករ៉ាវ៖

«តាមពិត​ប៉ូលិស​ដឹងហើយថាបង​ខ្ញុំគ្មានកំហុស​ប៉ុន្ទេ​នពនយារពេលមិនលែអគាត់!»

«ភស្តុតាងដែល​គេទម្លាក់លើបងរបស់ឯង វាធ្ង់នល្មមងោយមេថាេះីជំនិតចាញ់ក្ទីនៅតុលាការ​តែ​យើងវិញ​ភស្តុតតាងសម្របា់​ចោតប្តឹងម្នកា់នោះ​មិនទាន់អា​ធ្ងន់ល្មឃាត់ខ្លួនគេផង​!»

«ក្រែងបងឯង ថា​បារីនោះ​និង​អាការៈផ្តាសាយរបស់វានោះ!?»

«របស់ពីនេះ មិនអាច​ងោយវាចាញ់ក្ទីនៅតុលាករទេ ដូ្ចនេះ​ហើយ​ឯងត្រូវជួយបង​ស្វែងរកកាឬបិតនៅពីក្រោយង្វីៗទំាងៃស់នេះ!»

«បងឯងចង់ប្រើខ្ញុំអោយធ្វើអីទៀតហើយ?!»

«ប្អូនឯងមាន​ទំនាក់ទំនង​ជាមួយគ្រួសារនេះជាងគេ !មេធាេះីំនិតនៅជាប់កន្លេងព៉ូលិស​ឯភីណាំស្ាមរតីទន់ខ្សោយ​ដូច្នេះ​ប្ងូនជា​ជំនួយការដ៏សំខាន់សម្របា់បងនៅភ្នពំែញនេះ!»

គេនៅស្ងៀមធ្វើមុខក្រញូវ​វិតូដឹងថា​អារម្មន៧គេ​នៅនឹង​បងប្រសុគេ​នាយបន្ថែ៖

«ឯងមិនឃឿបង​មិនទុកចិត្តប៉ូលិស​ងត់ទអីទេៗតែ មេធាវី​ចំនិត​ជិតផុត​អវសាន្តវាទហើយ!ប៉ូលសិត្រូវតេបញ្ចូនគាត់ឡើងតុលាករនៅថ្អសស្អែក!»

សិក្ខា​ជ្រួលច្របល់ គេ​ងាក​មក​សម្លឹង​វិទូ​ត្លែ​រ​រហូត​ដល់​នាយ​ប៉ូលិស​ញាក់ស្មា​តប​ទើប​គេ​និយាយ៖

«បង​ឯង​ចង់​អោយ​ខ្ញុំ​ធ្វើ អី?!»

វិទូ​ចុច​ទូរស័ព្ទ​ទាំង​ដែល​កំពុង​សាក ថ្ម​​ហើយ​ហុច​ទៅ​អោយ​គេ​នោះ​។

« ម្នាក់ នេះ!»

សិក្ខា​ពោល​ដោយ​ភ្ញាក់ផ្អើល ៖

«បង​រ៉ា​អ្នក​បើកឡាន?!»

«ខ្ញុំ​ចង់​ដឹង​រឿង​ទាំងអស់​ទាក់ទង​នឹងគេ​ម្នាក់​នេះ​! ប្រវត្តិ គ្រួសារ ​ប្រវត្តិ សិក្សា គេ​ធ្លាប់​​ដែល​ទៅ​ផ្ទះ​ភីណា​នៅ​សង្កាត់​លេខ​មួយ​ដែរ? ហើយ…!»

«គេ​ជា​ខ្សែ​របស់​ពូ​សួស!»

សិក្ខា​និយាយកាត់។​វិទូ​ងក់ក្បាល​ពោល​បន្ថែម៖

«ដូច្នេះ​ហើយ ខ្ញុំ​ចង់​ដឹង​ថា គេ​នេះ​​ត្រូវជា​អ្វី​នឹង​ពូ សួស!»

«ហៅ​គាត់​សួរ​ទៅ មាន​អី​ពិបាក!»

«ខ្ញុំ​ត្រូវការ​ដឹងរឿង​ទាំងអស់​នេះ​ដោយ​មិន​អោយ​គាត់​ដឹង​ខ្លួន!»

សិក្ខា​សញ្ជឹង​គិត….លែងនិយាយ​ស្តី​ហើយ​ងាក​សម្លឹង​ទិដ្ឋភាព​អម​សង​ខាង​ផ្លូវ​ដើម្បី​បន្លប់​បរិយាកាស​តែ​វិទូ​ដឹង​ថា អ្វីៗ​កំពុង​ដំណើរ​ការ​រលូន​។គេ​លើកដៃ​មើល​ម៉ោង….​រាជធានី​ភ្នំពេញ​ជះ​ពន្លឺ ភ្លឺ ចិញ្ចាច មក ពី​ចម្ងាយ….

វិទូ​មិន​អាច​រក​ការពិត​មុន​អវសានវាទ​៤៨ម៉ោង​?

…នាយ​ប៉ូលិស​និង​យុវជន​ក្មេង​មក​ដល់​ការិយាល័យ​ព្រហ្មទណ្ឌ​​ក្រុង​នៅ​ម៉ោង​ជាង​៨យប់។ ភ័ណ​អតីត​មិត្ត​រួម​ការងារ​របស់​វិទូ​កាលពីជាង៤ឆ្នាំ​មុន​នោះ បាន​បង្ហាញខ្លួន​ជា​ស្រេច​ទទួល គេ​។

«ខ្ញុំ​ដឹង​ហើយ​ថា​ម៉េច​បានជា​ឯង​​មិន​ព្រម​ទៅផ្ទះ​នៅ​សង្កាត់​លេខ​មួយ​មុន​!»

ភ័ណ​សួរ​ព្រោះ​មុន​ពេល​មក​កាន់​ទីនេះ​វិទូ​បាន​ទាក់ទង​មក​គេ​អោយ​ជួយ​ការងារ​មួយ​ចំនួន​។

ដើរ​បណ្ដើរ​​ប៉ូលិស​វិទូ​ងក់ក្បាល​ជា​មួយ​ជំហាន​ដែល​បោះ​ទៅមុខ​យ៉ាង​ញាប់​រហូត​សិក្ខា​ដើរ​មិន​ទាន់​ទេ​គេ​ត្រូវ​រត់​តាម។

នាយ​ប៉ូលិស​និយាយ​យ៉ាង​រហ័ស​៖

«ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​មាន​រឿង​ខ្លះ​ត្រូវ​សួរ​មីងម៉ាប់​បន្ថែម​ពី​លើ​អ្វី​ដែល​ភ័ណ​​ឯង​រក​ឃើញ​!»​

គេ​នាំ​វិទូ​ចូល​មក​ដល់​ការិយាល័យ​មួយ ដែល​មាន​ស្ត្រី​ម្នាក់​​នៅ​រង់ចាំ​ជាស្រេច។

….ស្ត្រី​បម្រើ​​ឈ្មោះ​ម៉ាប់​​ដែល​វិទូ​គិត​ថា​នឹង​មាន​រូបរាង​អាក្រក់​ដោយសារ​ការ​រង របួស​នៃ​សារធាតុ​3Mគឺ​ផ្ទុយ​គ្នា​ស្រលះ​គាត់​ហាក់​មាន​សុខភាព​ល្អ​ហើយ សេស​សល់​តែ​ស្នាម​របួស​តិចតួច។

គាត់​ញញឹម​ពេល​ឃើញ​នាយ​ ឯ​នាយ​ក៏​លំអោន​កាយ​គោរព​គាត់​តាម​ទម្លាប់។

«ច្រើន​ឆ្នំា​ហើយ​ខ្ញុំ​រវល់​ពេក មិនដែល​បាន​ទៅ​លេង​មីង!»

«អូក្មួយ​ប៉ូលិស​នៅ​តែ​ឡូយ​នៅតែ​សង្ហា!»

«សុខភាព​មីង​មើល​ទៅ​ដូច​ជា​ល្អ…..!!»

ស្រាប់តែ​ភណ័​និយាយ​កាត់៖

«ឯង​ស្មាន​មិន​ដល់​ទេ​វិទូ លោក​កុសល​មុន​ពេល​ស្លាប់​បាន​រក​ឃើញ​ថ្នាំ​ម្យ៉ាង​​ហើយ​គាត់​បាន​អោយ​វា​ទៅ​មីង​ម៉ាប់​ព្យាបាល​ជំងឺ ។​ហើយ​របួស​គាត់​បាន​ជា​មួយភាគធំ​!គាត់​មិន​បាន​ពិការ​នៅ​លើ​រទេះ​ទេ!»

វិទូ​ងក់ក្បាល​ផ្ងក់ៗ​ៗទំាង​​សម្លឹង​ផ្ដោត​ទៅ​លើ​ស្ត្រី​នោះ។ នាយ​ប៉ូលិស​និយាយ​ដោយ​រំភើប៖

«បង​កុសល​ពិត​ជា​កំពូល​អ្នក​គីមី​មែន​ហើយ!»

គេ​ងើប​មុខ​សម្លឹង​សិក្ខា។​យុវជន​ក្មេង​​គឺ​កំពុង​សម្លឹង​ផ្ដោត​ទៅ​លើ​មីង​ម៉ាប់​ដោយ​ទឹកមុខ​តក់ស្លុត​។យុវជន​ក្មេង​ទំនង​ជា​ធ្លាប់​លឺ​ពី​សោកនាដកម្ម​លើ​ស្ត្រី​ម្នាក់​នេះ​​ក្នុង​សំណុំ​រឿង​ម៉ោង១២អាធ្រាត​នៅ​សង្កាត់​លេខ​មួយ​ដែល​ធ្វើ​អោយ​អ្នក​ផ្ទះ​ភីណា​ត្រូវ​បែកខ្ញែក​គ្នា​រហូត​ដល់​បងប្រុស​នាង​ត្រូវ​ស្លាប់​ក្នុង​ពន្ធនាគារ ​តែ​គេ​ប្រហែល​ជា​ទើប​បាន​ជួប​មីង​ម៉ាប់​ជា​លើកដំបូង។

វិទូ​ចង្អុល​អោយ​គេ​អង្គុយ​លើ​កៅអី​គេ​ក៏​ធ្វើតាម​ដោយ​មិន មាត់​មិន ក​។

«មីង! ភ័ណ​​​រក​ឃើញ​ឯកសារ​ចាស់ៗ​ខ្លះ របស់​គ្រួសារ​ភីណា !​ពេលនេះ​ប៉ូលិស​ត្រូវការ​ធ្វើការ​មួយ​ចំនួន​ដើម្បី​ជួយ​មេធាវី​ជំនិត​ដែល​កំពុង​មាន​រឿង​! បាន​ជា​យប់​នេះ ខ្ញុំ​សុខ​ចិត្ត​រំខាន​មីង​បន្ទាន់​យ៉ាងហ្នឹង! មីង​អត់​ទោស​ផង!»

«កុំ​ព្រួយ​លោក​ក្មួយ​ប៉ូលិស!តែ…..និយាយ​តាមត្រង់ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​បម្រើ​ទាំងអស់​ មីង​នៅ​ក្មេង​ជាង​គេ រឿង​ចាស់ៗ​មីង​ដឹង​ខ្លះ​មិន​ដឹង​ខ្លះ ចាញ់​អ្នក​អួន​ទេ!»

វិទូ​ងើប​មុខ​សម្លឹងមុខ​ភ័ណ គេ​នោះ​ប្រញាប់​​លូក​មាត់​ភ្លាម៖

«តែ​មីង​ថា​គាត់​នៅ​រហូត​ដល់​ស្ទឹងត្រែង​ហើយ ពេលនេះ​​ឈឺ​ច្រើន​វង្វេង​ខ្លះ​ៗ​ផង?»

មីង​ម៉ាប់​ងក់ក្បាល​យល់ស្រប​៖

«ត្រូវហើយ !ប៉ុន្មាន​ខែមុន ខ្ញុំ​ជួប​កូនស្រី​អ្នក​អួន​នាង​ប្រាប់​ថា​អញ្ចឹង!»

វិទូ​អោន​ទៅ​ក្បែរ​ស្ត្រី​នោះ​ហើយ​ប្រើ​ក្រសែ​ភ្នែក​ស្រទន់​ម៉ត់ចត់​​ជាមួយ​ពាក្យ​ពន្យល់​ខ្លីៗ៖

«មីង​!មាន​តែ​មីង​ក៏​គ្រប់គ្រាន់​ហើយ ហោច​ណាស់​មីង​អាច​ដឹង​រឿង​ជា​ច្រើន​ដែល​ពួក​យើង​ក្មេង​សារ​ក្រោយ​ដឹង​មិន​អស់!»

មីង​ម៉ាប់​ងក់ក្បាល​ផ្ងក់ៗ​សម្លឹង​ពន្លឺ ភ្នែក​សុចរិត​និង​គួរ​អោយ​ទុកចិត្ត​របស់​នាយ​ គាត់​វាចា​ស្អកៗ៖

«ក្មួយ​ប៉ូលិស​និយាយ​មក អ្វី​ដែល​មីង​ដឹង​មីង​នឹង​ប្រាប់​!»

ភ័ណ​ហុច​រូបថត​មួយ​សន្លឹក​មកភ្លាម។

«ប៉ូលិស​រក​ឃើញ​រូបថត​ចាស់​មួយ​សន្លឹក​នេះ!មីង​មើល​បន្តិច​មើល៍!»

រូប​នោះ​ចាស់​ពេក​​ក្លាយ​ជា​ពណ៌​ពងមាន់ តែ​សិក្ខា​អាច​ចំណាំ​បុរស​ម្នាក់​ក្នុង​រូប​នោះ​ថា​ជា​ពូ​សួស​អ្នកបម្រើ​ដែល​នៅតែ​ថែរក្សា​ផ្ទះ​ចាស់​របស់​ភីណា​ដល់​សព្វថ្ងៃ។​

«ពូសួស!ក្មេង​ម៉េះ??!»គេ​ភ្លាត់​មាត់​និយាយ​តាម​ការ​គិត​ឃើញ។

មីង​ម៉ាប់​ងក់ក្បាល៖

«ត្រូវហើយ!គឺ​បង​សួស!»

​​សំនួរ​វិទូ​លាន់​មកស្រាលៗ​តែ​ច្បាស់ៗ៖

«ចុះ​ក្មេង​ប្រុស​នេះ​ជា​អ្នកណា?!»

សិក្ខា​រេ ភ្នែក​សម្លឹង​កុមារ​តូច​ក្នុង​រូបថត ដែល​ឈរ​កាន់​ដៃ​ពូ សួស​រួច​ងើប​មុខ​រង់ចាំ​ចម្លើយ​ពី​មីង​ម៉ាប់។

ទឹកមុខ​គាត់​ដូច​រក​នឹក​មិន​ឃើញ ទេ ប៉ុន្តែ​មិនដឹង​យ៉ាងម៉េច គាត់​លាន់​មាត់៖

«ចាំ​អត់​បាន ​តែ​ប្រហែល​ជា​កូន​គាត់​ដែល​ថា​​ឈ្មោះ​ទិត្យ!»

«ក្មេង​នោះ​កើត​ខែ​មករា?!»វិទូ​សួរ​ស្រាលៗ​ក្រោម​ភាព ងឿង​ឆ្ងល់​របស់ ​ភណ័​និង​សិក្ខា។

តែ​មីងម៉ាប់​ងីងើ​ទំនង​មិន​យល់​សម្តី​នាយ​ប៉ូលិស​និង​សំនួរ​របស់​គេ​ទេ។គាត់​និយាយ​តប៖

«មិន​ដឹង !មីង​មិន​ដឹង​ដែរ​មីង​មក​ធ្វើការ​ផ្ទះ​លោក​កុសល​គឺ​ក្រោយ​ពេល​គាត់​បាន​អ្នក​ស្រី​កុលាប​ទៅ​ហើយ អ្នក​អួន​ទើប​នៅ​តាំង​ពី​លោក​កុសល​នៅ​ក្មេងៗ​ហើយ​បង​សួសក៏ដូចគ្នា!»

តែ​ភណ័​យល់​ពី​អ្វីដែល​វិទូ​កំពុង​គិត។

​គេ​យល់​ថា​បើ​បុរស​អ្នក​ថែសួននេះ​យក​ឈ្មោះថ្ងៃ​អាទិត្យ​មក​ដាក់​អោយ​កូន​ប្រុស​គាត់ កូន​នេះ​ពេល​ធំឡើង​គេ​គួរ​តែ​អាច​បន្លំ​ឈ្មោះ​ថ្មី​តែ​នៅ​ប្រើ​លំនាំ​ចាស់​គឺ​យក​ខែ​កំណើត​មក​ប្រើ​វិញ?

ចិត្តវិទូ​គឺ​យល់​ថា​មករា​តៃកុង​ឡាន​របស់​ភីណា ដែល​ពូសួស​នាំ​មក ​មិនមែនញាតិ​​គាត់​មួយមុខ​ទេ​តែ​គឺ​កូនប្រុស​បង្កើត​របស់​គាត់​ដែល​រក​ឃើញ​ក្នុង​រូប​ថត​នេះ​។

«គាត់​មាន​ភរិយា​ទេ​មីង?!»

ភណ័​សួរ តែ​មីងម៉ាប់​គ្រី​ក្បាល៖

«លឺ​ថា​ស្លាប់​ពេល​កូនប្រុស​កើត​មក​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ ខ្ញុំ​ដឹង​ដោយ​សារ​អ្នក អួន​តែងតែ​លេង​បង្អាប់​អោយ បង​សួស​យកប្រពន្ធ​មួយ​ទៀត​ទៅ!»»

វិទូ​និយាយ​បន្ថែម​ភ្លែត ៖

«តែ!កាល​ខ្ញុំ​នៅ​ចេញ​ចូល​ផ្ទះ​នេះ ខ្ញុំ​មិនដែល​ឃើញ​កូនប្រុស​ពូ​សួស​ទេ​!គេ​ប្រហែល​ជាធំ​ហើយ​មើល​ទៅ!»

ភណ័​បង្ហើយ៖

«ត្រូវហើយ​រូប​នេះ​មាន​កាល​បរិច្ឆេទ​នៅឆ្នាំ១៩៩០ មក​ដល់​ឥឡូវ​ក្មេង​នោះ​អាយុ​២៥ឆ្នាំហើយ​!»

«ចុះ​គេ​ទៅ​ណា​មីង​ដែល​ធ្លាប់​លឺ​ពូ​សួស​និយាយ​ទេ?!»

មីងម៉ាប់​ឈ្ងោក​មុខ​ឈ្លី​ថ្ងាស​គិត​ក្រោម​ការ​ទន្ទឹង​រង់ចាំ​របស់​អ្នក​ទាំង​បី​។

ភ្លាម​នោះ​គាត់​ងើប​មុខ​ឆ្លើយ៖

«អូៗ​មាន​រឿង​ចម្លែក​មួយ!!»

«មីង​និយាយ​ទៅ!»

មីង​ម៉ាប់​មើល​មុខ​វិទូ​រួច​ទើប​ឆ្លើយ៖

«មាន​ម្តង​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​និយាយ​លេង​ជា​មួយ​អ្នក​អួន គាត់​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា​ក្មេង​ប្រុស​នោះ​ធ្លាប់​នៅផ្ទះ​នេះ​មួយ​រយៈ រហូត​ដល់​គេ​អាយុ​ជិត​១០ឆ្នាំ!ខ្ញុំ​ចាំ​បាន​ថា​ ខ្ញុំ​ដឹង​រឿង​អស់​ទំាង​នេះ​ពេល​ដែល​រើ​ផ្ទះ​ចាស់​មក​នៅ​សង្កាត់​លេខមួយ!ពេលនោះ​ខ្ញុំ​ឃើញ​មាន​កេស​ខោអាវ​និង​គ្រឿង​លេង​ខ្លះ​ៗ ភាគច្រើន​ជា​គ្រឿងជ័រ​ជា​សម្ភារៈ​ពេទ្យ!ខ្ញុំ​ក៏​សួរ​បង​អួន​ថា​ ផ្ទះ​នេះ​មាន​ក្មេង​ប្រុស​ពីណា​មក​បើ​មាន​តែ​អ្នក​នាង​ភីណា?អ្នក​អួន​ថា ជា​សម្ភារៈ​របស់​បង​សួស គាត់​មាន​កូនប្រុស​កំព្រា​ម្ដាយ​ម្នាក់ ហើយ​លោក​កុសល​ស្រលាញ់​យក​មក​ចិញ្ចឹម​តែង​បង្រៀន​អោយ​លាយ​ថ្នាំ​ជាមួយ​គ្នា​ក្នុង​បន្ទប់​គាត់!»

វិទូ​ងើប​មុខ​សម្លឹង​ភណ័​ចំណែក សិក្ខា​ដកដង្ហើម​ដង្ហក់​ព្រោះ​ភិតភ័យ …..អ្នក​ទាំងពីរ​កាន់តែ​យល់​សាច់​រឿង​បណ្តើរ​ៗ…ក្រោម​សូរ​សំនួរ​ថ្មី​បង្ហើរ​ចេញ​ពី​មាត់​វិទូ៖

«ចុះ​ក្រោយ​​មក​គេ​នោះ​បាត់​ទៅ​ណា?!»

ក្មេង​នោះ​ជា​មករា ហើយ​មករា​​ពិត​​ជា​មេក្លោង​?

ម៉ោង​៦ព្រឹក​ហើយ……នាយ​ផ្នែក​ស៊ើប​នៅ​អង្គុយ​សម្លឹង​របាយការណ៍​ដែល​វិទូ​ផ្ញើ រ​មក​អោយ​ពី​ភ្នំពេញ…..គាត់​អាន​ដល់​ប្រវត្តិ​របស់​ក្មេង​ប្រុស​ឈ្មោះ​ទិត្យ​គាត់​ចាប់ផ្ដើម​បើក​ភ្នែក​ធំ​ៗ…..ពែង​កាហ្វេ​ក្ដៅ​ហ៊ុយ​ៗ​​ដែល​ប្រុង​ថា លើក​មក​ជឹប​នោះ អាក់​ទៅ​វិញ នៅ​ពេល ដែល​រូបថត​មួយ​ពង្រីក​យ៉ាង​ធំ​ក្នុង​កុំព្យូទ័រ បាន​បង្ហាញ​ឡើង។​ថ្វីត្បិត​តែ​វា​ជា​រូបគំនូរ​មិនមែន​ជា​រូបពិត​តែ​លោក​សារឿន​ស្គាល់​ភិនភាគ​មនុស្ស នេះ​ច្បាស់​ព្រោះ​គាត់​ទើបតែ​បាន​សួរ​ចម្លើយ​គេ​រួច​កាល​ពី​ម្សិលមិញ​។

ស្នូរ​ទូរស័ព្ទ​រោទ៍​មក​ពញ្ញាក់​គាត់​អោយ​ក្រឡក​កាហ្វេ​ដោយ​អន្លើ​ទៅ​លើ​តុ​​ព្រោះ​អារម្មណ៍​គាត់​មិនទាន់​មូល​មក​វិញ​៕

គាត់​ស្គាល់​លេខ​ក៏​លើក​មក​ទទួល…….នាយ​ប៉ូលិស​និយាយ​មួយៗ​តាម​ទូរស័ព្ទ៖

«ពូ!រូប​នេះ​គឺ​ផ្នែក​បច្ចេកវិទ្យា​គេ ​បំប្លែង​ចេញពី​រូប​ក្មេង​តូច​ដែល​ពួ​សួស​ដឹកដៃ! ៧៥%គឺ​ដូចគ្នា​និង​មករា​សូហ្វ័រ​របស់​ភីណា!»

«ខ្ញុំ​ឃើញ​ហើយ​ ខ្ញុំ​គិត​អញ្ចឹង​ដែរ!»

«កាលពី​១៦ឆ្នាំមុន ក្មេង​នេះ​ជា​មាន​ឈ្មោះ​ហៅ​ក្រៅ​ថា​ទិត្យ​!​គ្មាន​អ្នកណា​ចាំ​ឈ្មោះ​ក្នុង​សំបុត្រ​កំណើត​របស់​គេ​ទេ​!គេ​ជា​មិត្ត តែ​ម្នាក់​គត់​របស់​ភីណា​ព្រោះ​​បង​កុសល អោយ​ពួកគេ​ស្នាក់​នៅ​ទាំង​ពីរ​នាក់​ឳពុក​កូន​ដោយសារ​ឃើញ​ក្មេង​នេះ​កំព្រា​ម្ដាយ​​!នៅ​ពេល​គេ​គ្រប់អាយុ១០ឆ្នាំ ក្មេង នេះ​មាន​ជំនក់​ចិត្ត​ជា​ខ្លាំង​និង​ការ​ផ្សំថ្នាំ​ហើយ​ដើរ​តាម​បង​កុសល​គ្រប់​ជំហ៊ាន​! ​នៅ​យប់​មួយ ក្មេង​នេះ​បាន​លប​លួច​ចូល​ទៅ​បន្ទប់​ពិសោធន៍​របស់​បង​កុសល​​ហើយ​ត្រូវ​គាត់ទាន់!ទីបំផុត​វា​ត្រូវ​បាន​បណ្ដេញ​ចេញ​!»

«ចុះ​ឳពុក​វា?»

​«ពូ សួស​ខឹង​ទៅ​បាត់​មួយ​រយៈ​ ក្រោយមក​បាន​ពីរឆ្នាំ គាត់​ក៏​មក​សុំ​នៅ​វិញ!តែ​មិនបាន​នាំ​កូន​គាត់​មក​ទេ!»

«ហើយ​ក្មេង​នោះ​បាត់​ទៅ ណា?!»

«អត់មាន​អ្នក​ដឹង​ទេ!!តែ​រឿង​សំខាន់​មួយ​ដែល​មាន​គេ​ដឹង​…»

«អ្វី​ទៅ?!»

«នៅ​ពន្ធនាគារ​ដែល​លោក​បង​ជាប់​នៅ ទីនោះ ភណ័​បាន​និយាយ​ជាមួយ​ឆ្មាំ ម្នាក់!គេ​ជា​សាក្សី​អាច​បញ្ជាក់​ថា កាល​បង​កុសល​នៅ​រស់ ធ្លាប់​ឃើញ​ពូ​សួស​ចេញចូល​នាំ​យក​ម្ហូប​អាហារ​ទៅ មាន​ពេល​មួយ​ពូ​សួស នាំ​មនុស្ស​ដែល​មាន​ភិនភាគ​ដូចដែល​កុំព្យូទ័រ​បំប្លែង​នេះ ​ចូល​គុក​សួរ​សុខទុក្ខ​បង​កុសល!»

មេ​ក្រុម​ផ្នែក​ស៊ើប​គ្រវី​ក្បាល​ហួសចិត្ត​ គាត់​រអ៊ូ​តិចៗ៖

«ចប់ហើយ!»

វិទូ​និយាយ​មក​បន្ត៖

«នៅ​មិន​ទាន់​ចប់​ទេ! សូហ្វ័រ​ឡាន​ភីណា​តាមពិត​រស់​នៅ​តែ​ម្នាក់ឯង​នៅ​ផ្ទះ​ជួល​មួយ​ល្វែង​​ជីវភាព​គេ​មិន​សម​ថា​លំបាកទេ​ ព្រោះ​គេ​មាន​ជំនាញ​បណ្ដាញ​កុំព្យូទ័រ​ជ្រៅជ្រះ​!គេ​រៀន​បាន​ត្រឹម​ឆ្នាំ​ទីពីរ​​​ផ្នែក​គ្រប់គ្រង​ទិន្នន័យ និង​ព័ត៌មាន​វិទ្យា​ក៏​បាន​បោះបង់​ចោល​ការ​សិក្សា​ហើយ​រ គេ​មាន​ប្រវត្តិ​ដើរ​តាម​បរទេស​ម្នាក់​ដែល​ពូកែ​ខាង​រៀបចំ​បណ្ដាញ​សុវត្ថិភាព​និង​​ទិន្នន័យ​​អោយ​ធនាគារ​មួយ​ចំនួន​​ក្នុង​ប្រទេស​ ក្រោយ​មក​គេ​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ស្នង​ការងារ​ប្រភេទ​នេះ​។ដូច្នេះ​​ការងារ​បើកឡាន​របស់​គេ​ប្រាកដ​ជា​មិនមែន​ដើម្បី​ក្រពះ​ឡើយ!​មាន​សាក្សី​ឃើញ​ពូ​សួស​ឧស្សាហ៍​ចេញចូល​មក​ស្នាក់​នៅ​ជាមួយ​គេ​ស្ងាត់ៗ​តែ​ពីរនាក់។៦ខែមុន​គេ​បាន​ជួប​ជាមួយ​អតីត​​កម្មករ​ត្រឡប់​មក​ពី​ប្រទេស​ថៃ​ឈ្មោះ​ណិច​នៅ​ឯ​ច្រក​ប៉ោយប៉ែត ហើយ​បាន​និយាយ​ត្រូវរ៉ូវ​រាប់​គ្នា​ជា​បងប្អូន​ធម៌! ១ខែមុននេះ​ពូ​សួស​បាន​នាំ​គេ​មក​បម្រើ​ការ​ជា​សូហ្វ័រ​ព្រោះ​ភីណា​និង​ស្វាមី​មាន​គម្រោង​ត្រឡប់​មក​លេង​ស្រុក​កំណើត! ជាង​មួយ​ខែមុន​គេ​បាន​បញ្ជូន​កំព្យទ័រ​រ​មួយ​គ្រឿង​ទៅ អោយ​ឈ្មោះ​ណិច​ដើម្បី​បើក​មុខ​របរ​រកស៊ី​បញ្ចូល​បទ​ភ្លេង​ ហើយ​បាន​វេរ​លុយ​មួយ​ចំនួន​ទៅ អោយ​ជាបន្តបន្ទាប់​ដែរ​​!»

វិទូ​បង្អង់​លោក​សារឿន​និយាយ​បន្តវិញ៖

«ខ្ញុំ​យល់​អស់​ហើយ!​ក្នុង​កុំព្យូទ័រ​​ដែល​អ្នក​ស្លាប់​ស្មានថា​គេ​ជួយ​ខ្លួន​នោះ​​មាន​បង្កប់​នូវ​ឯកសារ​ជា​ច្រើន​ទាក់ទង​និង​សំណុំ​រឿង​ស្ទូឌីយោ​លេខ​៧និង​រូបថត​ជាច្រើន​ទៀត​របស់​លោក​និង​ប្តី​ប្រពន្ធ​មេធាវី​ជំនិត​ថែម​ទំាង​មេធាវី​ស្រី​សូត្រ​និស្ស័យ!នៅ​ពេល​ប៉ូលិស​រក​ឃើញ​សព​របស់​គេ​យើង​ក៏​បាន​ឃើញ​ឯកសារ​រ​ទំាងអស់​នេះ​ហើយ​យល់ថា​គេ​នោះ ជម្រិត​មេធាវី​ជំ​និត​យក​ប្រាក់​ចុងក្រោយ​ត្រូវ​បាន​មេ​ខ្មែរ​អាមេរិក​ទ័ល ច្រក​ក៏​​សម្លាប់ចោល​បំបិទមាត់?»

«ពូ​ក៏​ដឹង​ថា​យើង​ត្រូវ​ធ្វើអ្វី​បន្ត​ទៀ​ត?៕»

«ខ្ញុំ​នឹង​សុំ​ដិកា​ឃុំ​ខ្លួន ម្នាក់​នោះ​ភ្លាម​!»

«បាទ!ហើយ​ស្រីៗ​ពីរ នាក់​នោះ!»

«ពួក​នាង​មាន​សុវត្ថិភាព​ទេទាន!»

«ល្អ​ណាស់ !ខ្ញុំ​ចប់​ការងារ​មួយ​ទៀត​នឹង​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ​ភ្លាម!»

«ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ លោក​ឧត្ដមសេនីយ៍​នឹង​ទៅ​រក​ឳពុក​ម្នាក់​នោះ អោយ​មក​សារភាព!»

«បាទ!ជើង​ចាស់​នៅតែ​ជើងចាស់!អរគុណ​ណាស់​ពូ!ប្រយ័ត្ន​ខាង​ណោះ!ម្នាក់​នោះ កុំ​អោយ​ដឹងខ្លួន​មុន​!កុំ​អោយ​ខូច​ការ!»

លោក​សារឿន​បញ្ចប់​ការ​សន្ទនា​ហើយ​ក្រឡេក​ ទៅ​សម្លឹង​រូប​ក្នុង​អេក្រង់​សារ​ជា​ថ្មី ។គាត់​ប្រញាប់​ស្ទុះ​ងើប​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ​បន្ទប់។

មក​ដល់​ក្បែរ​បន្ទប់​ដែល​នារី​ទាំង​ពីរ​ស្នាក់​នៅ​ គាត់ឃើញ កូន​ប៉ូលិស​ម្នាក់​នៅ​ឈរ​រ៉ែរ៉​ក្បែរ​នោះ​ធ្វើ​អោយ​គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ចម្លែក​។ នាយ​ផ្នែកស៊ើប​​សម្លឹង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​តាម​ចម្រឹង​បង្អួច​ដែល​មិន​បាន​បិទ​ជិត។

គាត់​ឃើញ​នារី​អភិជន ភីណា​នៅ​ក្រពាត់ដៃ​ផ្តេក​ក្បាល​ពាក់​កណ្តាល​អង្គុយ​ពាក់កណ្ដាល​​គេង​នៅ​លើ​សាឡុង​។ ទឹកមុខ​នាង​គឺ​ប្រហែល​ទើប​តែ​លង់លក់​ពេល​ជិត​ភ្លឺ​នេះ​ទេ ដូច្នេះ​ គាត់​បន្ថយ​សំឡេង​សួរ​ទៅ​កូន​ប៉ូលិស​​ដែល​ឈរ​យាម​នៅ​មុខ​បន្ទប់។

«ឯង​មក​នៅ​ក្បែរ​នេះ​ធ្វើ អី ?ឯណា​មេធាវី?!»

«មេធាវី​សូត្រ​និស្ស័យ​សុំ​ទៅ​ជួប​មេធាវី​ជំនិត​ទាន!គាត់​អោយ​ខ្ញុំ​មក​ឈរ​យាម​អ្នកនាង​ភីណា!»

លោក​សារឿន​បោះចោល​ការសន្ទនា ហើយ​ស្ទុះ​វឹង​ទៅ​រក​បន្ទប់​មេធាវី​ជំនិត។​

ទោះបី​នៅចប់​តាមផ្លូវ​គាត់​ដឹង​ថា​និស្ស័យ​គឺ​កុហកទេ នាង​ប្រាកដ​មិន​មក​ទីនេះ​តែ​ចេញ​ទៅ​កន្លែង​ផ្សេង​បាន​ជា​ហៅ​កូន​ប៉ូលិស​អោយមកជួយមើល​ប្រពន្ធ​ជំនិត តែគាត់​នៅតែ​បង្ខំ​ទៅអោយ​ដល់​គោលដៅ​អោយ​បាន​អស់ចិត្ត។

សោរ​បន្ទប់​​នៅ​ជាប់​ពីក្រៅ…. ក្តី សង្ឃឹម​គាត់ គឺគ្មាន​។

គាត់​បើក​​សោរ​រុញ​ទ្វារ​បន្ទប់​ជំនិត​ខ្វាក ចំ​ពេល​ជំនិត​ងើបមុខ​ពី​ភាព​ងោកងុយ​សើងម៉ើង។

សភាព​នៅ​ទីនេះ​ជា​ចម្លើយ​ស្រេច​ថា​និស្ស័យ​ប្រាកដ​ជា​ទៅ​កន្លែង​ផ្សេង គឺ​ពី​យប់​ដល់​ថ្មើរណេះ​​គ្មាន​អ្នកណា​បាន​មក​កាន់​ទីនេះ​ទេ​។

ជាមួយ​ទឹកមុខ​ងឿងឆ្ងល់​របស់​មេធាវី​អាមេរិក​លោក​សារឿន​រអ៊ូ​តិចៗ៖

«ឧត្ដមសេនីយ៍ វិទូ!ខ្ញុំ​ប្រហែល​រក្សា​ក្មេង​ស្រី​រពឹសនោះ​អោយលោក​មិនបាន​ទេដឹង!»

គាត់​បែរ​ខ្នង​ចាកចេញ​មិន​បាន​និយាយ​រក​នាយ​ជំនិត​សូម្បី​មួយ​ម៉ាត់ តែ​មុន​ពេល​បម្រុង​កឹប​សោរវិញ គាត់​ហាក់​នឹក​ឃើញ​រឿង​អ្វី​មួយ ។

ប៉ូលិស​វ័យ​ចំណាស់ ​ថយ​មក​វិញ​ហើយ​ដាក់​បង្គុយ​ពី​មុខ​គេ និយាយ​មួយៗ​ទៅ​កាន់​គេ៖

«មេធាវី!អត់ធ្មត់​ណា៎​លោក​ជិត​មាន​សេរីភាព​ហើយ អត់ទ្រាំ​បន្តិចទៅ!យើងនឹង​ចាប់​វា​នោះ​មក ក្នុង​ថ្ងៃនេះ​​ហេតុផល​យើង​មាន​អស់ហើយ !»

ជំនិត​ធ្វើមុខ​ស្មើ​សម្លឹង​បុរស​ចំណាស់​យ៉ាង​មុត គាត់​និយាយ​បន្ថែម៖

«មិនយូរ​ទេ វានឹង​ចូល​មក​ទីនេះ​ជំនួស​លោក​បើ​លោក​ចេញ​ទៅ​ទាំង​អញ្ចឹង​វា​នឹង​ដឹង​ខ្លួន!»

«វាជា​អ្នកណា?!»

លោក​សារឿន​រិះគិត​បន្តិច​ គាត់​តាម​ថា មិន​ចង់​និយាយ​ទេ​តែ​គេ​មាន​សិទ្ធិ​ដឹង​ព្រោះ​គាត់​ចាប់​គេ​មក​ខុស ។គាត់​ងក់ក្បាល​និយាយ​ខ្សឹបៗ​៖

«លោក​និយាយ​ត្រូវៗ​​សូហ្វ័រ​ឡាន​នោះ​ប្រហែលជា​ផ្តើម​ចេញ​ពី​ស្រលាញ់​អ្នកនាង​​ភីណា!»

ជំនិត​ច្រហ​មាត់ ….

លោក​សារឿន​​ឈប់​និយាយ​ដោយ​ស្ទុះ ក្រោក​​ហើយ​ចាកចេញ​យ៉ាង​ប្រញាប់​ប្រោះ​អ្វីៗ​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​ដំណាក់កាល​ផុយ ស្រួយ។

គាត់​បោះជំហាន​ញាប់ ស្មេរ​មក​កាន់​ការិយាល័យ ទាំង​មាត់​ស្រែក​ហៅ​កូន​ចៅ​អម​តាម​ផ្លូវ​ដែល​នៅ​រាយប៉ាយ​មិន​ទាន់​ចូល​ប្រជុំជួរ​…

«ចេញ​ប្រតិបត្តិការ! មុខ​គឺ​សញ្ញា តែ​កុង​ឡាន​មេធាវី​ជំនិត ឈ្មោះ​មករា​អាយុ​២៥ឆ្នាំ​!»

និយាយ​ចប់​ដៃ​រុញ​ទ្វារ​​ចូល ហើយ​គាំង​អណ្ដាត​​លែង​និយាយ​ទៅ​មុខ​រួច​ព្រោះ​មនុស្ស ម្នាក់​បង្ហាញខ្លួន​នៅ​មិនដល់៥ម៉ែត្រ​ផង​ពី​កន្លែង​ដែល​គាត់​ឈរ។

ជន​នោះ​មិន​ញញឹម​ទេ​តែ​អំនួត​លេច​ចេញ​កែវភ្នែក​គេ​ទាំងសងខាង​ខាង ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​លោក​សារឿន​នៅ​ឈរ​ទ្រឹង គេ​នោះ​បោះ​ជំហាន​មក​កាន់​តែ​ជិត……

«មករា?»

គេ​នោះ​បញ្ចេញ​ស្នាម​ញញឹម​សន្សឹមៗ​​លើ​បបូរមាត់​អម​ជាមួយ​ដំណើរ​ឆ្ពោះ​មក​មុខ​មិន​ឈប់ឈរ​ដែល​បុរស​ចំណាស់​ចំាបាច់​ត្រូវ​ឈ្ងោក​មក​មើល​ដៃ​ទាំង​សង​ខាង​របស់​គេ​ក្រែង​មាន​អាវុធ​មក​ជាមួយ បន្ទាប់​មក​គឺ ចង្កេះ​និង​ជើង​ទំាងគូរ​ប្រកប​ដោយ​ដំណើរ​ស្មើរ​ធេង។

ភាព​ស្លូតបូត កាយវិការ​​ស្ទក់ ស្ទាក់ស្ទើរ​របស់​គេ​រលត់​បាត់​ទៅណា​អស់​ហើយ​។

កែវភ្នែក​ប៉ូលិស ដ៏​មាន​ពិសោធន៍ រេ​សម្លឹង​ជុំវិញ​ខ្លួន យ៉ាង​រហ័ស​តែ​គាត់​មិន​បារម្ភ​ណាស់ណា​ទេ​ព្រោះ​នេះ​ជា​កន្លែង​គាត់។

«លោកនាយ រក​ខ្ញុំ?»

សំនួរ​គេ​លាន់​មក​ស្មើ​ហើយ​ប្រើ​សូរស័ព្ទ​ពីរោះ​ទោះបី​ខ្លឹមសារ​ហាក់​មាន​អត្ថន័យ​ឌឺដង ។លោក​សារឿន​ក្ដាប់​មាត់​ធ្វើ​មុខ​ក្រញូវ​សម្លឹង​គេ​ឌឺវិញ។

 អ្នកបើកបរ​ដែល​លាក់​ប្រវត្តិ​​បន្ត​សម្លឹង​មក​នាយ​ផ្នែក​ស៊ើប​ចំៗ។ យ៉ាងណាក្ដី​ក្រសែភ្នែក​គេ​ធ្វើ​អោយ​​លោក​សា​រឿន​យល់ថា​ ការងារ​ខុស​គោលដៅ​កន្លង​មក​របស់​គាត់​ធ្វើ​អោយ​គាត់​​ចាញ់​ចិត្ត​យុវជន​ម្នាក់​នេះ​ពេក​ហើយ​។

សម្ដី​វិទូ​កាល​ពី​ព្រហាម​នេះ​រំលឹក​មក​រងំ​វិញ​គ្រប់យ៉ាង​​ក្នុង​គំនិត​គាត់ «គេ​មាន​ជំនាញ​បណ្ដាញ​កុំព្យូទ័រ​ជ្រៅជ្រះ​!គេ​រៀន​បាន​ត្រឹម​ឆ្នាំ​ទីពីរ​​​ផ្នែក​គ្រប់គ្រង​ទិន្នន័យ និង​ព័ត៌មាន​វិទ្យា​ក៏​បាន​បោះបង់​ចោល​ការ​សិក្សា​ហើយ​រ គេ​មាន​ប្រវត្តិ​ដើរ​តាម​បរទេស​ម្នាក់​ដែល​ពូកែ​ខាង​រៀបចំ​បណ្ដាញ​សុវត្ថិភាព​និង​​ទិន្នន័យ​​អោយ​ធនាគារ​មួយ​ចំនួន​​ក្នុង​ប្រទេស​ ក្រោយ​មក​គេ​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ស្នង​ការងារ​ប្រភេទ​នេះ​។ដូច្នេះ​​ការងារ​បើកឡាន​របស់​គេ​ប្រាកដ​ជា​មិនមែន​ដើម្បី​ក្រពះ​ឡើយ»។

គាត់​ងើប​មុខ​មក​គឺ​មករា​មក​ដល់​កៀក​ទៅ​ហើយ គេ​និយាយ​ខ្សឹបៗ​ល្មម​លឺ​ពីរ​នាក់​៖

«ព្រឹកមិញ​​លោកនាយ​ផ្នែក​ស៊ើប ចេញ​ការ​សន្និដ្ឋាន​បាន​ល្អ​ជាមួយ​អា​ប៉ូលិស​ហួស​សម័យ​នោះ!​ តែ​យឺត​ពេល​បន្តិច ប្រហែល​លោក​នាយ​ចាស់​ពេក​ហើយ​»

គេ​គឺ​ដៀល​ចំៗ ថា​វិទូ​ហួសសម័យ ហើយ​គាត់​វិញ​គឺចាស់​ពេក​ហើយ ។ពាក្យ​ទាំង​នេះ​មិន​បាន​ធ្វើ អោយ​គាត់​ខឹង​ទេ​ព្រោះ​គាត់​កំពុង​គិត​ថា​វា​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​ស្ដាប់​ការ​សន្ទនា​នោះ​បាន?

«អhackerចង្រៃ​ដូច​ឯង​នេះ​នៅ​សល់​ប៉ុន្មាន​នាក់​ទៀត​ប្រាប់​អញ មក!»គាត់​ស្រែក​ផង​លើក​ដៃ​ដាក់​លើ កាំភ្លើង​តែ​មិន​រហ័ស​ដូច​សំឡេង​ត្រជាក់​ស្រឹប​របស់​ដៃ​គូរ​ទេ គេ​និយាយ​លឿន​ ច្បាស់​ហើយ​គ្មាន​ភ្លាត់​ខ្សែ​ភ្នែក​ចេញពី​គាត់​បន្តិច​ណា​ឡើយ៖

​​​​«ស្រី​នោះ​ក្នុង​ឡាន​ខ្ញុំ!»

ដៃ​គាត់​ទ្រឹង​ទោះ​ចិត្ត​គាត់​មិន​ចង់ ….គេ​បញ្ជាក់៖

«គឺ​មេធាវី​ស្រី​ម្នាក់​នោះ!»

ភ្នែក​គាត់​រេ​យ៉ាង​រហ័ស តែ​សម្តី​ជនពាល​រហ័ស​ជាង គេ​និយាយ​មក​បន្ត​៖

«បិទ​ទ្វារ​ទៅ បើ​មិនចង់​អោយ​ស្រី​នោះ​ស្លាប់!»

គាត់​គ្មាន​ជម្រើស​ទេ​ក៏​មិន​ទុក​ចិត្ត​នឹង​បែរ​ខ្នង​អោយ​វា​ដែរ ។ប៉ូលិស​ចំណាស់​ប្រើ កែង​ជើង​ធាក់​ទ្វារ​ទាំង​ពីរ​បិទ​ទៅ​វិញ​គ្រាំ ក្រោម​ស្នាម​ញញឹម​ត្រជាក់​គ្មាន​ឈាម​របស់​យុវជន​។

«ឯង​ចង់​បាន​ស្អី​?»

គាត់​សួរ​មួយៗ​តែ​ច្បាស់​ៗ​ សំឡេង​គាត់​មិន​ខ្លាំង​លាន់​ដល់​ខាង​ក្រៅ​ទេ​​ព្រោះ​បើ​មាន​គេ​មក​នឹង​ខូចការ​ហើយ​មេធាវី​នោះ​នឹង​មាន​​គ្រោះថ្នាក់។

គេ​ឆ្លើយ​សោះ​អង្គើយ៖

«អោយ​ភីណា​និង​ប្ដី​ចេញ​មក!»

បុរស​ចំណាស់​ខាំមាត់​ចំអក៖

«ឯង​គិត​ថា​ប៉ូលិស​​ធ្វើ​តាម​ឯង?»

«ព្រោះ​លោកនាយ​គ្មាន​ជម្រើស! បើ​មិន​ព្រម​ស្រី​នោះ​ស្លាប់!»

«ឯង​អោយ​អញ​រើស​ម្នាក់​ចោល​ពីរ នាក់? ល្ងង់​ពេក​ហើយ​អា​កូន​ឆ្កែចចក!»

គាត់​ដឹង​ថា​ ស្នាមញញឹម​ដ៏​កំណាច​របស់​គេ​នេះ​នឹង​មិន​ទុក​អោយ​ប្តី​ប្រពន្ធ​ភីណា​បាន​សុខសាន្ត​ក្នុង​កណ្ដាប់ដៃ​គេ​ឡើយ​។គេ​នៅ​តែ​មិន​ញិន​ហើយ​និយាយ​កំបុត​ខ្លីៗ៖

«អញ្ចឹង​លោក​រើស​ទៅ!»

«អញ​ចោល​មួយ​យក​បី​! គឺ​យក​ទាំង​ក្បាល​របស់​ឯង!»

គាត់​ដក​កាំភ្លើង​ខ្លី​ភ្ជង់​មក​ត្រង់​ស្លេវ ធ្វើ អោយ​គេ​សើច​ចុងមាត់​ទំាង​កែវភ្នែក​ភ្លឺ​ស្វាង​រេ​សម្លឹងមក​ចុង​កាណុង​របស់​ប៉ូលិស​ទុក​ជា​ការកម្សាន្ត​​៖

«មិនមែនទេ​គឺ​ខ្ញុំ​យក​ពីរ​ដូរ​ពីរ ​!ខ្លួន​ខ្ញុំ​ទុក​ថា​ងាប់​បាត់​ចុះ​ព្រោះ​គ្មាន​អាណា​ស្ដាយ​ទេ​!តែ​អា​ប៉ូលិស​នោះ និង​មេធាវី​ស្រី​នេះ​វា​កំដរ​ខ្ញុំ​ទៅ!

ចាកចេញ​ពី​ជំនិត លោក​ប៉ូលិស​​សារឿន​ដើរ​លឿន​ស្មេរ​មក​ជួប​វិទូ ដែល​បង្អង់​ចាំ​ខាង​ក្រៅ​អាគារ។គាត់​បន្លឺ​សួរ​ឡើង​ភ្លាម​៖

«ដែល​យើង​និយាយ​ប្រាប់​គេ​ច្រើន​យ៉ាង​នេះ​​តាម​មើល​បាន​ការ​ទេ!?»

វិទូ​ងក់ក្បាល៖

«គេ​ជា​ពន្លឺ​សំខាន់​ណាស់​ពូ! គេ​អាច​បញ្ជាក់​អោយ​យើង​ដឹង​នូវ​រឿង​ជា​ច្រើន​ដែល​យើង​គ្រាន់​តែ​ស្មាន​ៗ​ឯ​គេ​ខ្លួន​ឯង​នោះ​បាន​ឆ្លង​កាត់​ផ្ទាល់!»

«ប៉ុន្តែ….មាន​រឿង​មួយ​ទៀត…!»

«ចាំ​បន្តិច​ទៀត​ចាំ​និយាយ​គ្នា!ខ្ញុំ​ចង់​ជួប​ម្នាក់​ទៀត​សិន! ក្រែង​មុន​នេះ ​ពូ​ប្រាប់​ថា​គ្នា​​យើង​រក​បាន​​អ្នក​ដែល​ជាប់​ប្រជ្រុយ​កំភួន​ដៃ​នោះ​ហើយ​ហ្អី​?!»

គេ​និយាយ​កាត់​គាត់ តែ​នាយ​ផ្នែក​ស៊ើប​វ័យ​ចំណាស់​ពេញ​ដោយ​ពិសោធន៍​យល់ថា​គេ​ប្រហែល​ជា​មាន​មូលហេតុ​ក្នុង ការ​ធ្វើ​អញ្ចឹង​បាន​ជា​គាត់​ស្ងៀម​ទប់​សម្ដី​មក​វិញ​ហើយ​ទើប​ងក់​ក្បាល។

«តោះ!ខ្ញុំ​ជូន​លោក​ទៅ!»

បុរស​ម្នាក់​ដែល​វិទូ​ទើប​តែ​មក​ជួប គឺ​អង្គុយ​​ចាំ​ស្រេច​​​ក្នុង​បន្ទប់​តូច​មួយ​ឆ្ងាយ​ពី​កន្លែង​របស់​ជំនិត​។​គេ​នោះ​មាន​សម្បុរ​ស្បែក​ស្រអែម​ សក់​ក្បាល​វែង​ មិន​បាន​កាត់​សំអាត​ស្រួលបួល ចំណែក​សំលៀកបំពាក់​មាន​សភាព​​ចារកម្ម​រឺ​ប្រកបរបរ​ផ្សេងៗ​ដែល​ប្រើប្រាស់​កម្លាំង​ពលកម្ម?

«គេ​នេះ?!»

នេះ​ជា​សំនួរ​សំងាត់​លេច​ឡើង​ក្នុង​កែវភ្នែក​ឧត្ដមសេនីយ៍ត្រី​ដែល​សម្លឹង​ទៅ​លោក​សារឿន​បញ្ជាក់​សំនួរ​ដោយ​មិន​ចាំបាច់​បន្លឺ​ជា​សំឡេង​​ចេញ​ស្តី។ លោក​សារឿន​ងក់​ក្បាល​ជា​ចម្លើយ។

វិទួ​ទាញ​កៅអី​អង្គុយ​ពី​មុខ​បុរស​នោះ​ធ្វើ​អោយ​នាយ​មើល​ឃើញ​ច្បាស់​ពី​សភាព​ភិតភ័យ​ដែល​លេច​ឡើង​លើ​ទឹកមុខ​មុខ​ចុង​ចម្លើយ​។

មុន​អ្វី​​ទាំង​អស់​ វិទូ​​រេ​ភ្នែក​សម្លឹង​​ទៅ​កំភួន​ដៃ​ស្ដាំ​របស់​គេ​ ដែល​មាន​ប្រជ្រុយ​មួយ​​គ្រាប់​នៅ​ទីនោះ​ពិត​ប្រាកដ​​មែន​។

មុន​ពេល​វិទូ​ហា​ស្ដី​លោក​សារឿន​និយាយ​មក​ពី​​ក្រោយ​ខ្នង៖

«គាត់​ឈ្មោះ​ ម៉េវ !គាត់​អះអាង​ថា​ជា​បង​ប្រុស​ជីដូនមួយ​របស់​ណិច!ពួកគេ​ធ្លាប់​ទៅ​រកស៊ី​នៅ​ស្រុក​ថៃ​ជាមួយ​គ្នា​រតែ​ពេល​​វិល​មក​វិញ ណិច​មក​កំពង់សោម​រកស៊ី​បញ្ចូល​ភ្លេង តែ​ម៉េវ​ទៅ​ស្រែអំបិល​ធ្វើ​កម្មករ​ផ្ទះ​លក់​បង្គា!»

វិទូ​ស្ដាប់​ព័ត៌មាន​ហើយ​សម្លឹង​ជន​នោះ​ពី​លើ​ដល់​ក្រោម​ធ្វើ​អោយ​សាមី​ខ្លួន​គេច​ភ្នែក​ចេញ​មិន​ហ៊ាន​មើល​មក​នាយ​ត្រង់​ឡើយ។

នាយ​ផ្នែក​ស៊ើប​រាយការណ៍​បន្ត​មក​ទៀត៖

«នៅ​ក្នុង​ចម្លើយ​សារភាព​កាល​ពី​ម្សិល ម៉េវ​​ប្រាប់​​ប៉ូលិស​នៅ​ទីនេះ​ថា​គេ​ពិត​ជា​បាន​ទៅ​ជួល​កូន​ផ្ទះ​តូច​មួយ​នៅ​ស្ទឹង​ហាវ​មែន ហើយ​បាន​ស៊ីញេ​ប្រគល់​ប្រាក់​៣០០​ដុល្លារ​សម្រាប់​ការ​ប្រើប្រាស់ មួយ​ខែ​ប៉ុណ្ណោះ!»

វិទូ​សើច​ស្ងួត​និយាយ​កាត់​៖

«មាន​អ្នក​ព្រម​ជួល​ផ្ទះ​ត្រឹម​មួ​យ​ខែ​ដែរ?!»

ឈ្មោះ​ម៉េវ​មិន​ហ៊ាន​ឆ្លើយ​ទេ ​ទឹកមុខ​គេ​ គឺ​ចុះចាញ់​ស្នាមញញឹម​របស់​វិទូ​ស្រេច​ទៅ​ហើយ គេ​ងើប​មុខ​រក​លោក​សារឿន ធ្វើ​អោយ​បុរស​ធាត់​ឆ្លើយ​​ជំនួស​ទៅកាន់វិទូនូវ​​សំនួរ​នេះ៖

«តម្លៃ​ធម្មតា គឹ​១៥០​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ខែ​ប៉ុន្តែ​ព្រមព្រៀង​​ម៉េវ​ជួល​ដោយ​អោយ​ម្ចាស់​ថ្លៃ​ឌុប​ហើយ​មាន​ហេតុផល​ថា​ត្រូវ​កា​រ​​មួយ​ខែ​គត់​សម្រាប់​ថត​កុន!»

វិទូ​សើច​តិចៗ​ហើយ​និយាយ៖

«តាម​មើល​បង​មាន​លុយ​ច្រើន​ណាស់​ហើយ បង​ថត​កុន​រឿង​អី​ដែរ?!»

ម៉េវ​ជ្រប់​មុខ គេ​និយាយ​ខ្សាវ៖

«ខ្ញុំ​ចាញ់​បោក​គេ! ទីបំផុត​អា​ប្អូន​ខ្ញុំ​ងាប់​បាត់ ! វា​ចង់​មក​សម្លាប់​ខ្ញុំ​ម្នាក់ទៀត​!»

វិទូ​មិន​ប្ដូរ​ទឹកមុខ​ទេ​តែ​គេចងចិញ្ចើម​តិចៗ ហើយ​ងើប​មុខ​សម្លឹង​លោក​សារឿន​។

លោក​សារឿន​ងក់​ក្បាល​ផ្ងក់ៗ​ទទួល​ស្គាល់​សម្តី​ម៉េវ​ ហើយ​និយាយ​តប​វិញ៖

«ម្នាក់​នេះ​ចូលខ្លួន​មក​កន្លែង​ប៉ូលិស ដោយ​​ខ្លួន​គាត់ ! គាត់​ថា​មាន​គេ​តាម​សម្លាប់​គាត់​បំបិទ​មាត់!»

វិទូ​នៅ​ស្ងៀម​តែ​​ដៀង​ភ្នែក​មក​មើល​មុខ​ម៉េវ​វិញ។

សំណុំ​​របាយការណ៍​​មួយ​ត្រូវ​បាន​ហុច​មក​គេ​ក៏​លូក​ដៃ​ទៅ​ទទួល​មក​អាន។

សំឡេង​លោក​សារឿន​លាន់​មក​កំដរ​បរិយាកាស៖

«តាម​ពាក្យ​រាយការណ៍​របស់​គាត់ ប្រាប់​គ្នា​យើង​នៅ​ខាង​ក្រៅ​កាល​ពី​ម្សិលមិញ ម៉េវ​សង្ស័យ​ថា​អ្នក​ដែល​បាន​​សម្លាប់​ណិច​ជា​ប្អូន​ប្រុស​គាត់​នោះ​កំពុង​មាន​គម្រោង​តាម​សម្លាប់​គាត់​ម្នាក់​ទៀត!»

វិទូ​សម្លឹង​ទៅ​ជើង​ខោ​បុរស​ដែល​នៅ​ពី​មុខ​ខ្លួន​នេះ ព្រោះ​គាត់នោះ​​ស្លៀកពាក់គ្មាន​សណ្តាប់ធ្នាប់​ ជើង​​ម្ខាង​លាត់​ដល់​កំភួន​ជើង​ម្ខាង​ទៀត​ទម្លាក់​រយាក។

គេ​រិះគិត​តែ​ភ្នែក​នៅ​តែ​​ងើយ​មក​មើល​ឈ្មោះ​ម៉េវ។

លោក​សា​រឿន​និយាយ​បន្ថែម​៖

​«មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​ទៀត​នៅ​ពី​ក្រោយ​ការងារ​អស់​នេះ​! ម្នាក់​នោះ​បាន​ស្គាល់​ឈ្មោះ​ណិច ហើយ​គេ​បាន​ជួយ​ទុន​អោយ​ឈ្មោះ​ណិច​បើក​អាជីវកម្ម​បញ្ចូល​ភ្លេង! សូម្បី​តែ​កុំព្យូទ័រ​ក៏​គេ​ទិញ​មក​អោយ​ ហើយ​ម្នាក់​នោះ​ធ្លាប់​វេរ​លុយ​មក​អោយ​ពីរ​នាក់​បង​ប្អូន​នេះ​បី​លើក!​​លើក​ទី​មួយ​ ១០០​ដុល្លារ​សម្រាប់​ចាយវាយ​ជួល​ផ្ទះ និង​បើក​អាជីវកម្ម លើក​ទី​ពីរ​១០០​ដុល្លារ​ទៀត និង​លើក​ទី​បី​៣០០​ដុល្លារ​សម្រាប់​ជួល​ផ្ទះ នៅ ស្ទឹងហាវ​អោយ​គេ​នោះ​មក​ថត​កុន ហើយ​សន្យា​ប្រគល់​អោយ​ឈ្មោះ​ម៉េវ​២០០​ដុល្លារ​ជា​កម្រៃ​ពលកម្ម​​នៅ​ព្រឹក​បន្ទាប់​ពី​ឈ្មោះ​ណិច​ត្រូវ​គេ​ធ្វើឃាត!»

បន្ទាប់​ពី​សំងំ​ស្ងៀម​ស្ដាប់​សេចក្ដីរាយការណ៍​រួចមក​វិទូ​ងើប​មុខ​សម្លឹង​ឈ្មោះ​ម៉េវ​ដោយ​​ស្រដី​​មួយៗ ៖

«បង​ឯង​ផ្ទាល់​ក៏​មិន​ដែល​បាន​​ជួប​មុខ​​ម្ចាស់​លុយ​ដែល​ផ្ញើ​មក​នោះ​ដែរ​ ប៉ុន្តែ​ប្អូន​ប្រុស​បងឯង​​ដែល​ស្លាប់​ហើយ​នោះ​ ផ្លាប់​ឃើញ​មុខ​គេ​មិន​អញ្ចឹង?!»

ចុង​ចម្លើយ ដែល​​ប្រកប​ដោយ​អារម្មណ៍​​ជ្រួល ច្រាល​សួរ​តប​វិញ​ដាច់​ៗ៖

«ម៉េច​ក៏….លោក​….នាយ…..ដឹង?!»

វិទូ​ញញឹម៖

«ព្រោះ​តែ​អញ្ចឹង​ហើយ​បាន​ជា​បង​ឯង​រស់​បាន​ដល់​ពេល​នេះ ចំណែក​ប្អូន​ប្រុស​បង​ឯង គេ​មិន​អាច​ទុក​បាន​ដោយសារ​​ស្គាល់​គេ​នោះ​ច្បាស់!»

ម៉េវ​ឈ្ងោក​មុខ បន្តិចមក​គេ​និយាយ​បន្ត​ពី​វិទូ​​៖

«ដំបូង​វា​ថា​ស្គាល់​គេ​រាប់គ្នា​ជា​បង​ធម៌!»

«ស្គាល់​នៅ​ឯ​ណា?​ គេ​ឈ្មោះ​អី?!»

សាក្សី​តប​វិញ​មិនបាច់គិតយូរ៖

«អត់​ចាំ​​ទេ​ប្រហែល​ខ្ញុំ​មិន​បាន​សួរ​ តែ​អា​ណិច​តែងតែ​អួត​ថា​បង​ធម៌​វា​នោះ​ចិត្ត​​ល្អ​ទិញ​ម៉ាស៊ីន​អោយ​វា​រកស៊ី​ហើយ​គេ​នោះ​រកស៊ី​ថត​កុន គេ​នោះ​ចង់​ជួល​ផ្ទះ​​មួយ​ទុក​ថត​រឿង បាន​ជា​អាណិច​ប្រើ​ខ្ញុំ​អោយ​ទៅ​ជួល!»

«អញ្ចឹង​បង​ក៏​ធ្វើការ​នេះ គឺ​ទៅ​រក​ជួល​ផ្ទះ​នោះ​អោយ​​គេ​តាម​គេ​ប្រាប់ ចំណែក លុយ​២០០​ដុល្លារ​គេ​សន្យា​ថា​អោយ​បង​ក្រោយ?!»

«បាទ​លោក​នាយ! ! បាន​សោ​ដល់​ដៃ ខ្ញុំ​អោយ​ទៅ​អាណិច​ភ្លាម ព្រោះ​បង​ធម៌​គេ​នោះ​ត្រូវការ​ដឹង​​អីវ៉ាន់​មក​ដាក់!»

«បង​ធម៌​នោះ​មក​ពី​ភ្នំពេញ​មែន​អត់?!»

«ខ្ញុំ….មិន​ច្បាស់​ដែរ….តេ​មិន​បាន​នៅ​ទីនេះ​ទេ​ ព្រោះ​​មិន​ដែល​បង្ហាញ​មុខ ធ្លាប់​តែ​ខល​មក!»

«ចុះ​បង​មាន​ទៅ​ទីនោះ​​ម្ដងទៀត​​អត់ គឺ​កូន​ផ្ទះ​​នៅ​ស្ទឹងហាវ​ហ្នឹង​?​បន្ទាប់​ពី​ស៊ីញ៉េ​រួច​ហើយ​ជា​មួយ​មីង​ម្ចាស់​ផ្ទះ!?»

«អត់​ទេ!»

វិទូ​ងើប​មុខ​មើល​លោក​សារឿន ហើយ​ងាក​មក​និយាយ​បន្ថែម៖

«ចម្លែក​ថា​នៅ​យប់​ដែល​​ប្អូន​លោក​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់ មាន​អ្នក​ណា​មិន​ដឹង​បាន​យក​តូប​ទឹកក្រូច​មួយ​មក​ដាក់​បាំង​ផ្លូវ​ចូល​ផ្ទះ​​នោះ?!»

ឮ​ហើយ ម៉េវ​ក៏​​ងើប​មុខ​ឆ្លើយ​ផូង៖

«មិន​មែន​យប់​នោះ​ទេ​គឺ​គេ​ដាក់​តាំង​ពី​ព្រឹក​ថ្ងៃ​នោះ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ឃើញ​អា​ណិច​វា​ខល​អោយ​គេ​ដឹក​យក​មក​ដាក់ គឺ​​វា​ជួល​គេ​យក​មក​អោយ​បង​ធម៌​វា​ថត​កុន! ខ្ចី​តូប​នោះ​ដាក់​លើ​ផ្លូវ​ពី​ថ្ងៃ​តម្លៃ​៣០​ម៉ឺន​រៀល!»

«បាន​ន័យ​ថា​នៅ​ថ្ងៃ​ដែល​​ឈ្មោះ​ណិច​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់ បង​ឯង​ក៏​នៅ​ជាមួយ​គេ​ដែរ!»

«បាទ!​គេ​ថា​អោយ​ខ្ញុំ​ឡើង​មក​ចាំ​មក​យក​លុយ​!​គេ​​ថា​ព្រឹក​​ស្អែក​​គេ​អាច​​រក​បាន​លុយ​១០០០​ដុល្លារ ហើយ​ចែក​​អោយ​ខ្ញុំ​២០០​ដុល្លារ​ជា​ចំណែក​​របស់ខ្ញុំ!»

លោក​សារឿន​ជ្រែក​សួរ៖

«ឯង​មិន​ចេះ​សួរ​នាំ​ប្អូន​ឯង​ទេ​​ថា​បាន​លុយ​ពី​ណា​មក​ច្រើន​យ៉ាង​នេះ?!»

ម៉េវ​ឈ្ងោក​មុខ​និយាយ៖

«ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​វា​មិន​មែន​ធម្មតា​ទេ​បង​ធម៌​វា​នោះ​ប្រហែល​ធ្វើអ្វី​ខុស​ច្បាប់​ហើយ​!ខ្ញុំ​បាន​រំលឹក​វា​អោយ​ប្រយ័ត្ន​ដែរ​តែ​វា​ដូច​មិន​ខ្វល់​ទេ​វា​ថា ​វា​ជំពាក់​លុយ​គេ​ច្រើន​បើ​មិន​ប្រថុយ​ក៏​មិន​ដឹង​ពេលណា​បាន​សង​គេ​រួច​អស់!​ហើយ​វា​ចេះ​តែ​លួង​ខ្ញុំ​ថា​មិន​អី​ទេ!»

វិទូ​និយាយ​វិញ​ម្តង៖

«មាន​ន័យ​ថា​យប់​នោះ​បង​មិន​បាន​វិល​ទៅ​ស្រែ​អំបិល​ទេ​ គឺ​ដេក​ជាមួយ​ប្អូន​បង​រង់ចាំ​ព្រឹក​ឡើង​ទទួល​​លុយ​?!»

«តែ​ម៉ោង​ប្រហែល​៧​កន្លះ​យប់​ខ្ញុំ​ចេញ​ទៅ​អូ​មួយ!»

វិទូ​សម្លឹង​គេ​ព្រោះ​នាយ​ស្គាល់​ថា​តំបន់​នោះ​ជា​តំបន់​នារី​រកស៊ី​ផ្លូវ​ភេទ​ល្បី​នៅ​ក្រុង​ព្រះសីហនុ​។ គេ​និយាយ​ឡើង​តិចៗ៖

«មិន​គួរ​អោយ​ជឿ​ទេ​ថា​​បង​ឯង​នៅ​អូ​មួយ​​ដល់​ភ្លឺ?!»

ម៉េវ​គ្រវី​ក្បាល៖

«ម៉ោង​ជិត​៩​យប់​អាលិច​វា​SMS​មក​សួរ​ខ្ញុំ​ថា​នៅ​ឯណា ខ្ញុំ​ថា​ខ្ញុំ​ជិត​ទៅ​ផ្ទះ​​វិញ​ហើយ តែ​ វា​ប្រាប់​ថា​មិន​បាច់​មក​ទេ ព្រោះ​វា​មាន​ភ្ញៀវ​ វា​មិន​ចង់​អោយ​គេ​ឃើញ​ខ្ញុំ!»

វិទូ​ដឹង​ថា​ពេល​នោះ​ជា​ពេល​ដែល​​ជំនិត​នឹង​សិក្ខា​ទៅ​ចរចា​ជា​មួយ​គេ​ នោះ​បាន​ជា​គេ​ដេញ​មិន​អោយ​បង​ជីដូន​មួយ​​គេ​មក​ផ្ទះ​វិញ​។

ចម្លើយ​ហាក់​ប្រទាក់​ក្រឡា​គ្នា​ទៅ​នឹង​អ្វី​ដែល​សិក្ខា​ព្រម​ទាំង​ជំនិត​បាន​ប្រាប់​ប៉ូលិស​ដូច្នេះ​នាយ​សួរ​បន្ត៖

«បង​ជឿ​ទេ​បើ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ថា​ ប្អូន​ប្រុស​បង​ជា​អ្នក​ជំរិត​លុយ​!»

ម៉េវ​នៅ​ស្ងៀម វិទូ​តែ​និយាយ​សង្កត់​បន្ថែម៖

«បង​ត្រូវ​តែ​ឆ្លើយ​សំនួរ​របស់ខ្ញុំ!»

«នៅ​ស្ងៀម​ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ទេ ! តែ​​ខ្ញុំ​ដឹង​ង​ថា វា​ជំពាក់​លុយ​គេ​ច្រើន​! តែ​បើ​វា​ធ្វើ​មែន​ ប្រហែល​មាន​គេ​បង្គាប់​ព្រោះ​អាណិត វា​ល្ងង់​​ណាស់​លេង​តែ​បៀរ​ក៏​គេ​កៀប​ស៊ី​ឡើង​អស់​ពី​ខ្លួន ដែរ វា​មាន​អី​ទៅ​ជំរិត​លុយ​ពីណា​កើត?ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​សង្ស័យ​បំផុត​គឺ​​​ មួយ​រយៈ​ចុង​ក្រោយ​ដែល​វា​បាន​​ស្គាល់​បង​ធម៌​វា​នោះ​គឺ​​វា​ស្ដាប់​គេ​ជឿ​គេ​មែន​ទែន!គេ​និយាយ​អី​ក៏​វា​យល់​ថា​ត្រូវ​ដែរ!វា​ថា​គេ​ជា​មនុស្ស​ល្អ រៀន​បាន​ខ្ពស់​​ចេះ​អប់រំ​វា​អោយ​ឈប់​លេងល្បែង​ហើយ អោយ​​វា​រៀន​រកស៊ី គេ​ក៏​អោយ​ដើម ទៀត​ បង្រៀន វា​អោយ​ចេះ​កុំព្យូទ័រ​ហើយ​បញ្ចូល​បទភ្លេង​»

«សួរ​ម្ដង​ទៀត ​ប្អូន​ប្រុស​​បង​និង​បង​ធម៌ លាក់មុខ​របស់​​គេ​នោះ​ ធ្លាប់​​ជួប​​គ្នា​ដែរ​​មែន​ទេ?!»

«ប្រហែល​ហើយ​ព្រោះ​​តាំង​ពី​មក​នៅ​ទីនេះ ​វា​ធ្លាប់​ឡើង​ទៅ​ភ្នំពេញ​ពីរ​ដង!»

«បង​ធម៌​នោះ​ប្រុស​រឺ​​ស្រី!»

«ប្រុស​១០០%!»គេ​ឆ្លើយ​យ៉ាង​រហ័ស។

«ម៉េច​ច្បាស់​មេះ?!»

«ព្រោះ​ពេល​មួយ​គេ​និយាយ​ទូរស័ព្ទ សំឡេង​គេ​នោះ​លាន់​ចេញ​មក​តិចៗ!ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ចង់​ដឹង​ថា​ប្រុស​រឺ​ស្រី​ព្រោះ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​ថា​មាន​មេម៉ាយ​ទាក់ទង​វា!»

វិទូ​មិន បង្អង់​ក៏​​ឈាន​ដល់​ចំណុច​ក្ដៅ​ភ្លាម៖

«មុន​នេះ​​បង​ថា​ បង​ចាញ់​បោក​គេ ៕ បង​ថា​ប្អូន​បង​ចាញ់​បោក​គេ​ចុងក្រោយ​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់?!»

«ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ទេ តែ​ខ្ញុំ​ឧស្សាហ៍​ប្រាប់​​វា​ថា​លុយ​គេ​អោយ​ស្រួល​ៗ​ពេក​ប្រយ័ត្ន​​សេពគប់​ប៉ះ​ពួក​ញៀន​ថ្នាំ​លក់​ថ្នាំខៀវ​!»

«តែ​ប៉ុណ្ណឹង​ទេ?!»

«….ខ្ញុំ​ក៏​​មិន​ដឹង​អ្វី​ច្បាស់​ៗ​​ដែរ​ ពេលខ្លះ​ចេះតែ​ជួយ​ដាស់​តឿន​វា​ តែ​វា​មិន​ស្ដាប់​យើង​ស្រាប់​ហើយ ….វា​ជា​អារម្មណ៍​របស់​ខ្ញុំ….ប៉ុន្តែ ម្សិលម្ង៉ៃ​ ក្រោយ​ពេល​ប្អូន​ខ្ញុំ​ស្លាប់​ មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​ខល​មក​ខ្ញុំ គាត់​ប្រាប់​ថា​អោយ​ខ្ញុំ​គេច​​ខ្លួន​កុំ​អោយ​​ប៉ូលិស​រក​ឃើញ​អោយ​សោះ​គាត់​ថា​ប៉ូលិស​កំពុង​ចោទ​ថា​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​សម្លាប់​អាណិច ​គាត់​ថា ប៉ូលិស​មាន​សាក្សី​ដែល​ឃើញ​ខ្ញុំ​ទៅ​​ផ្ទះ​អាណិច​​ក្រោយ​គេ គឺ​​មុន​វា​ស្លាប់!»

«ម្នាក់​នោះ​ជា​អ្នក​ណា​?

«ខ្ញុំ​អត់​ស្គាក់​គេ​ទេ​​ ​គេ​ស្គាល់​លេខ​ខ្ញុំ ​ហើយ​គេ​ខល​លេខ​សាធារណៈ​មក!»

«បង​ជឿ​គេ​​ក៏រត់​បាត់​​​ទៅ?!»

«ដំបូង​ខ្ញុំ​ភ័យ​!ភ័យ​ពីរ​ ទី​មួយ​មិន​ដឹង​អ្នកណា​សម្លាប់​វា​ហើយ​ខ្លាច​​ តែ​រាលដាល​មក​សម្លាប់​ដល់​ខ្ញុំ​ម្នាក់​ទៀត​ ទី​ពីរ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​ប៉ូលិស​វាយ​បង្ខំ​អោយ​ឆ្លើយ​សារភាព​ថា​ជា​ឃាតករ !ប៉ុន្តែ ​ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​យល់​ថា គេ​នោះ​​ជា​អ្នក​សម្លាប់​អាណិច ហើយ​គេ​នោះ​ប្រហែលជា​បងធម៌​វា​នោះ ហើយ  បាន​ជា​​ចង់​បោក​​អោយ​ខ្ញុំ​រត់​​ទៅ​អោយ​បាត់​កុំ​អោយ​មាន​អ្នក​ណា​បក​អាក្រាត​វា!»

«អូ! បង​ឆ្លាត​គួរសម​! ​ចុះ​ស្អី​​ទៀត​ដែល​​ធ្វើ​អោយ​បង​សង្ស័យ​បងធម៌​របស់​ប្អូន​​បង​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ដល់​ថ្នាក់​ហ៊ាន​មក​រក​ប៉ូលិស?!»

«ព្រោះ​ខ្ញុំ​​ដេក​គិត​ចុះឡើង ខ្ញុំ​គិត​ដល់​មាន​ថ្ងៃ​មួយ អាណិច​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា វា​ចង់​នាំ​ខ្ញុំ​អោយ​បង​ធម៌​វា​ស្គាល់ ខ្ញុំ​សប្បាយ​ចិត្ត​ណាស់​ ស្រាប់តែ​ពេល​វា​និយាយ​ទៅ​ បង​ធម៌​នោះ​គេ​​អត់​ព្រម​​ទេ។ ខ្ញុំ​អន់​ចិត្ត​ខ្លាំង រហូត​ដល់​គំរាម​ថា​អត់​រវល់​ពី​វា​ទេ​ បើ​វា​នៅ​ទាក់ទង​អា​ម្នាក់​នោះ។ តែ​​ពេល​ប្អូន​ខ្ញុំ​ស្លាប់​​បាត់​ខ្ញុំ​ដេក​គង​ថ្ងាស​​គិត​! ហេតុ​អី​មក​រាប់​អាន​វា​ហើយ​មិន​ចង់​ជួប​ខ្ញុំ! ខ្ញុំ​គិត​ថា​ប្អូន​ខ្ញុំ​ចាញ់​បោក​គេ​!ចុង​ក្រោយ​គេ​សម្លាប់​វា​ចោល​បំបិទ​មាត់​ព្រោះ​វា​ឃើញ​មុខ​គេ​!»

«ហេតុអ្វី​បង ឯង​យល់​ទៅ អញ្ចឹង?!»

ដោយ​ឈ្ងោក​មុ​ខ​គិត​ចុះ​ឡើង​ឈ្មោះ​ម៉េវ​និយាយ​បន្ត​ដោយ​លែង​លាក់​លៀម​៖

«ព្រោះ​តែ​សង្ស័យ ខ្ញុំ​បាន​លប​មក​កំពង់សោម​ហើយ​ទៅ​សួរ​នាំ​មីង​ម្ចាស់​ផ្ទះ​នៅ ស្ទឹង​ហាវ !ទៅ​ដល់​គាត់​ថា​ផ្ទះ​នោះ​គ្មាន​អ្នកណា​មក​ថត​កុន​អី​ទេ​គឺ ទុក​ចោល!»

«ចុះ​ម៉េច​​មុន​នេះ​ បង​ថា​មាន​គេ​តាម​សម្លាប់​បង!»

«​មុន​ពេល​សម្រេចចិត្ត​ឡើង​មក​ទីនេះ​វិញ​ ​ខ្ញុំ​ជួប​កម្មករ​នៅ​ស្រែអំបិល​ម្នាក់​ដែល​​ធ្លាប​់​បាយ​ទឹក​ជាមួយ​គ្នា​វា​ថា​ មាន​មនុស្ស​ប្លែក​មុខ​ មក​សួរ​​រក​ឈ្មោះ​ខ្ញុំ!»

«ម៉េច​បង​មិន​គិត​ថា​ប៉ូលិស​សួរ​រក?!»

«អាណិច​ទើប​តែ​​មក​នៅ​កំពង់សោម ​វា​មិន​ស្គាល់​ពី​ណា​ទេ ពេល​ខ្ញុំ​ជួប​វា​ក៏​​មិនមែន​ជួប​នៅផ្ទះ​​ជួល​ដែល​វា​ស្លាប់​ហ្នឹង​ដែរ​ ​​ គ្មាន​អ្នក​ណា​ស្គាល់​ខ្ញុំ​ទេ​បើ​ស្គាល់​ក៏​គេ​មិន​ដែល​មក​រក​ដល់​ស្រែអំបិល​​ដែរ! មាន​តែ​​ម្នាក់​គត់​ គឺ​បង​ធម៌​វា​នោះ ​​ដែល​វា​ធ្លាប់​និយាយ​ទូរស័ព្ទ​​នៅ​នឹង​មុខ​ខ្ញុំ​ថា​ ខ្ញុំជា​បង​វា​មក​ពី​ស្រែ​​អំបិល!ពេល​នោះ​​ អា​ម្នាក់​នោះ​​សួរ​ពី​ខ្ញុំ​ច្រើន​ណាស់​ថា​ធ្វើការ​អី នៅ​ឯណា​ប្រាក់​ខែ​ប៉ុន្មាន​ហើយ​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ​អី!ខ្ញុំ​ចាំ​​មិន​ភ្លេច ទេ​!»

វិទូ​ងើប​មុខ​សម្លឹង​លោក​សារឿន ។

​ប៉ូលិស​វ័យ​ចំណាស់​ងក់​ក្បាល​ផ្ងក់ៗ។ វិទូ​​ងាក​មក​រក​ម៉េវ​វិញ៖

«បង​មក​ប្រាប់​ប៉ូលិស​មាន​បំណង​អី?»

«ខ្ញុំ​ចង់​អោយ​ប៉ូលិស​រក​មុខ​អា​បង​ធម៌​នោះ​​មក​សួរ​នាំ​អោយ​អស់​ចិត្ត​សិន! ទី​ពីរ​ខ្ញុំ​ចង់​សុំ​យក​អីវ៉ាន់​របស់​ប្អូន​​ខ្ញុំ​យក​ទៅ​រកស៊ី​បន្ត!»

វិទូ​នៅ​ស្ងៀម​បន្តិច​ទើប​ងើប​មុខ​សួរ​ទៀត៖

«បង​មាន​បញ្ហា​ខ្លះ !អត្តសញ្ញាណប័ណ្ណ​ដែល​បង​យក​ទៅ​ជួល ផ្ទះ​នៅ​ស្ទឹងហាវ​គឺ​ក្លែងក្លាយ​ទេ!រឿង​នេះ​បង​ដឹង​ដែរ?!បង​មាន​ប្រវត្តិ​ធ្វើ​បន្លំ​ឯកសារ​ខុស​ច្បាប់​​ដូច្នេះ​ចម្លើយ​របស់​បង​មិន​សូវ​មាន​អ្នកណា​ទុក​ចិត្ត​ទេ​នៅ​តុលាការ​!!»

ឈ្មោះ​ម៉េវ​តប​វិញ​ដោយ​គ្រវីក្បាល​ហួសចិត្ត​៖

«ពីរ​នាក់​ខ្ញុំ​មក​​ពី​ថៃ​វិញ​បាតដៃ​ទទឹក​សារ​បាត់​អស់​ហើយ​គ្មាន​អត្តសញ្ញាណប័ណ្ណ​ទេ​ពេល​ទៅ​រក​ជួល​ផ្ទះ​ គឺ​ខាង​អា​ណិច​វា​ថា​បង​ធម៌​នឹង​ធ្វើ​អត្តសញ្ញាណប័ណ្ណ​អោយ​ទាំង​ពីរ​នាក់!

វិទូ​អង្អែល​បបូរមាត់​​អង្គុយ​ស្ដាប់​ដោយ​អត់ធ្មត់។

លោក​សារឿន​និយាយ​ម្ដង៖

«ម៉េវ​ឯង​ប្រើ​ឯកសារ​ក្លែងក្លាយ មាន​ពាក់​ព័ន្ធ​និង​អ្នក​ស្លាប់​នៅ​ប៉ុន្មាន​ម៉ោង​មុន​ប្អូន​ជីដូន​មួយ​ឯង​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់! យើង​មិន​ទាន់​សន្និដ្ឋាន​បាន​នៅ​ឡើយ​ថា​ ​តើអ្វី​ដែល​និយាយ​មក​ទាំង​នោះ​ ជា​ការ​ពិត​ដែរ​ទេ ដូច្នេះ​​ប៉ូលិស​មាន​សិទ្ធិ​​​ឃាត់​ខ្លួន​នៅ​ទីនេះ​សិន រង់ចាំ​ការ​ស៊ើបអង្កេត​!»

គេ​នោះ​ធ្វើមុខ​ស្លេក​​តែ​ងក់ក្បាល​លំទោន​ចំពោះ​ប៉ូលិស​ទាំងពីរ។មុន​ពេល​ងើប​ចេញ​វិទូ​បោះ​សម្តី​សួរ៖

«មាន​រឿង​មួយ​ដូច​មិន​ច្បាស់!​អ្នក​ទាំង​ពីរ​នៅ​ស្រុក​ណា?ស្រុក​កំណើត​ណា៎?!»

«បាត់ដំបង​លោក​នាយ!»

«ស្រុកកំណើត​តែ​ម្ដង​អ្ហេះ?!»

«បាទ!»

«ចុះ​មាន​ឪពុកម្ដាយ​ដែរ?»

«អត់ទេ​ពីរ នាក់​ខ្ញុំ​ជា​កូន​កំព្រា​»

«ចុះក្រែង​ណិច​ធ្លាប់​ធ្វើការ​នៅ​ភ្នំពេញ?!»

ម៉ែ​ងីងើ ៖

«អត់….អត់​ឯណា?!»

វិទូ​ព្រិច​ភ្នែក​សង្កេត​ទឹកមុខ​គេ​នោះ តែ​មាត់​សួរ បន្ត​៖

«ក្រែង​ប្អូនប្រុស​បង​ឯង​​ធ្លាប់​​ជា​ឆ្មាំ​គុក​នៅ​ភ្នំពេញ?!»

«អត់ទេ!វា​ធ្វើការ​ក្នុង​គុក​តែ​នៅ​បាត់ដំបង​រហូត​!!!មាន​ដែល​ស្គាល់ ភ្នំពេញ​បែរ​មុខ​ទៅ​ណា​ទេ​ទាល់តែ​វា​ស្គាល់​បង​ធម៌​ម្នាក់​នោះ ​គេ​មាន​លុយ​ច្រើន​បាន​នាំ​វា​ដើរលេង​ស្គាល់​ភ្នំពេញ​​ប៉ុន្មាន​ដង​ហ្នឹង​ទៅ!»

ប៉ូលិស​ទាំង​ពីរ​ចេញ​មក​វិញ​ជាមួយ​ការ​ជជែក​ខ្វែង​ដៃ​ជើង។

ភាគ​ច្រើន​គែ​ខាង​លោក​សារឿ​ន។

«ប៉ុន្មាន​ភាគរយ លោក​ឧត្ដមសេនីយ៍​ជឿ​សម្ដី​ឈ្មោះ​ម៉េវ?!»

«សឹង​ថា​ទាំង​អស់!»

គាត់​ឈប់​ទ្រឹង​កណ្ដាល​ផ្លូវ​ហើយ​ច្រត់​ចង្កេះ​ឈ្ងោក​មុខ​គិត​។

វិទូ​​ឈប់​តាម​គាត់ ដែរ តែ​គេ​ញញឹម​ហើយ​សម្លឹង​កាយវិការ​ស្មុគស្មាញ​របស់​គាត់។

«មាន​រឿង​ពីរ​ខ្ញុំ​មិន​យល់​ទេ!»គាត់​និយាយផុយ​ហើយ​គ្រវី​ក្បាល​ច្បូត​ថ្ងាស​បន្តបន្ទាប់​គ្នា។

 វិទូ​ងក់​ក្បាល​បើក​អោយ​គាត់​​និយាយ ដូច្នេះ​​គាត់​ក៏​ចង្អុល​ទៅ​សំណុំ​​រឿង​ក្នុង​ដៃ​គេ​ជា​មួយ​ប្រយោគ​សំនួរ​​៖

«១ ម៉េច​ក៏​យើង​អាច​ជឿ​ថា ​គេ​មិន​បាន​ច្រណែន​ប្អូនប្រុស​គេ ​ហើយ​សម្លាប់​វា​ចោល​យក​សម្ភារៈ? ពីរ​ហេតុ​អ្វី​ ​បាន​ជា​វា​ចាំ​ដល់​ពេល​នេះ​បាន​ចេញ​មុខ​មក​និយាយ​ប្ដឹង?!»

វិទូ​និយាយ​តប​ដោយ​ទាញ​គាត់​អោយ​ដើរ​មក​ជាមួយ៖

« ពូ​ខ្លាច​អី?ពូ​ខ្លាច​ម្នាក់​នោះ​ត្រូវ​គេ​ជួល​មក​អោយ​បង្វែង​ដាន​ប៉ូលិស​?!»

លោក​សារឿន​នៅ ស្ងៀម​មិន​មាត់​តប​តែ​ភ្នែក​គាត់​កំពុង​រិះគិត​យ៉ាង​ហត់នឿយ។

វិទូ​និយាយ​បន្ថែម​៖

«សម្ដី​គេ មាន​លក្ខណៈ​គួរ អោយ​យក​ជា​ការណ៍​បាន​ច្រើន! !»

គេ​ទាញ​គាត់​ចូល​ទៅ​កាន់​ការិយាល័យ ក្បែរ​នោះ​ដែល​គ្មាន​មនុស្ស​តែ​វិទូ​មិនទាន់​បាន​វាចា​​​អ្វី​បន្ថែម​ផង​​ លោក​សារឿន​សួរ​មក​មុន៖

«បើ សិន​ពិតជា​មាន​បងធម៌​អាថ៌កំបាំង​ម្នាក់​នោះ មែន​ លោក​ឧត្ដមសេនីយ៍​ជឿ​ថា​វា​បោក​ជាង​ឈ្មោះ​ណិច​ប្រើ​ហើយ​សម្លាប់ចោល​ដើម្បី​ធ្វើបាប​មេធាវី​ជំនិត រឺ​មួយ​វា​មាន​គំនុំ​នឹង​ឈ្មោះ​ណិច​ក៏​សម្លាប់​គេ​ចៃដន្យ​លេខ​មេធាវី​ជំនិត​នៅ​ជាប់​ក្នុង​ទូរស័ព្ទ​អ្នករងគ្រោះ គេ​ក៏​ក្លាយ ជា​ជន​ត្រូវ​ជាប់​​សង្ស័យ​បទ​​មនុស្សឃាត?

វិទូ​​គ្រវី​ក្បាល ​ហើយ​ចាប់ផ្ដើម​និយាយ៖

« ក្ដី​កាន់​តែ​ស្មុគ​ យើង​គួរ​តែ​គិត​ពី​ចំណុច​ខាង​ៗ តូច​ៗ​ទៅ កុំ​ប្រញាប់​ស្វែង​រក​តែ​ចំណុច​បណ្ដូល​នៃ​សាច់រឿង​ទើប​មិន​វង្វេង​! ​ឧបមា​ថា ឈ្មោះ​ម៉េវ​និយាយ​កុហក​ គ្មាន​បង​ធម៌​ម្នាក់​នោះ​ទេ​គេ​ខ្លួនឯង​ជា​អ្នក​សម្លាប់​ប្អូន​ប្រុស​ហើយ​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ចូល​មក​រាយការណ៍​បង្វែង ចុះ​តើ​រឿង​កូន​ផ្ទះ​នៅ​ស្ទឹងហាវ​នោះ គេ​ម៉េច​ដឹង​កើត​​ហើយ​យក​មក​និយាយ​ប្រឌិត​?»

តែ​លោក​សារឿន​​មានគំនិត​ផ្ទុយ៖

«ចុះ​បើ​គេ​ជា​អ្នកណា​ម្នាក់​ដែល​ជា​ខ្សែរយៈ​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដែល​ដឹង​រឿង នេះ​​ដូច​ជា​ភីណា និស្ស័យ លោក​និង​ខ្ញុំ ហើយ​និង​សិក្ខា?ដំបូង​គេ​អាច​ធ្វើការ​អោយ​អ្នកណា​ម្នាក់​នោះ ជា​សម្ងាត់​សម្លាប់ ឈ្មោះ​ណិច​ហើយ​ក៏​គេច​ខ្លួន ​ ពេលនេះ​គេ​ហៅ​មក​ជួល​ប្រើ​បន្ត​អោយ​​មក​និយាយ​ស្ដី​ពង្វាង ដាន ?!»

«តើ​វា​មាន​ប្រយោជន៍​អ្វី​ទៅ​ ហានិភ័យ​គឺ​មាន​ច្រើន ជន​នេះ​បើ​មាន​ពាក់ ពន្ធ​និង​រឿង​អាក្រក់​​ចូល​មក​រក​ប៉ូលិស​គឺ​ចូល​មក​ក្នុង​ស៊ង​ដោយ​ខ្លួន​ឯង ទោះ​លើក​នេះ​ម្នាក់​នោះ​ជួល​លុយ​គេ​ប៉ុន្មាន ក៏​គេ​មិន​ហ៊ាន​ដែរ ប៉ុន្តែ​ប្រសិន​បើ​គេ​ស្អាតស្អំ គេ​អាច​​៥០%ហ៊ាន​ឯ ​៥០%ទៀត​ប្រថុយ​ចូល​មក! ចំពោះ​ករណី​កូន​ផ្ទះ​នៅ​ស្ទឹងហាវ ម៉ោង​ពេល​និង​ពាក្យ​សារភាព របស់ គេ​មាន​ចំណុច​ប្រទាក់​គ្នា​ល្អ​ !អម្បាញ់មិញ​ខ្ញុំ បាន​សួរ​សំនួរ​មួយ​ថា​ តើ​ណិច​ធ្លាប់​​​ធ្វើ​ការ​នៅ ភ្នំពេញ​ទេ!គេ​ថា​អត់​ទេ ស្រុក​កំណើត​ពួកគេ​នៅ ខេ​ត្ត​បាត់ដំបង! ឈ្មោះ​ណិច​ដើមឡើយ​ធ្លាប់​ជា​កង​ការពារ​នៅ​ក្នុង​ពន្ធនាគារ ខេត្ត​​ក្រោយមក​ធ្វើការ​មិន​បាន​ល្អ​ត្រូវ​បញ្ឈប់ គេក៏​នាំ​បងប្អូន​ឆ្លងដែន​ទៅ​រក​ការងារ​ធ្វើ​នៅ​ស្រុក​សៀម! !»

«សំ​នួរ​ទាក់ទង​នឹង​ការងារ​ពីមុន​របស់​គេ​ចង់​បញ្ជាក់​អ្វី​ទៅ?!»

«ខ្ញុំ​ចង់​បញ្ជាក់​នូវ​រឿង​មួយ​ថា​តើ​ម៉េវ​និយាយ​កុហក​រឺ​អត់! តាម​ថា​ ឃាតក​ដែល​រៀបចំ​រឿង​Z22បាន​រើស​យក​ណិច​ព្រោះ​គេ​ធ្លាប់​ធ្វើការ​ក្នុង​គុក​អាច​ដឹង​ពី​វិធី​និយាយ​អោយ​ភីណា​ជឿ​ថា​ម្នាក់​នេះ​ពិត​ជា​ធ្លាប់​បាន​និយាយ​លេង​ជា​មួយ​បង​ប្រុស​នាង​ពេល​គាត់​ជាប់​នៅ​ទីនោះ​ហើយ​បងប្រុស​នាង​បាន​ផ្ដាំ​ផ្ញើ​នូវ​ឯកសារ​គីមី​សំខាន់​ៗ​របស់​គាត់! ​គ្រប់​យ៉ាង​គឺ​កុហក​ភីណា​​! ពន្ធនាគារ​ទាំងអស់​នៅ ភ្នំពេញ​​មិនដែល​មាន​កំណត់​ហេតុ​បុគ្គលិក​ម្នាក់​នេះ​ទេ​ ឯ​ឈ្មោះ​ណិច​ពិតជា​​ធ្លាប់​ធ្វើការ​ក្នុង​គុក​ដែរ​ប៉ុន្តែ​នៅ​បាត់ដំបង! ​ឯកសារZ22មិនមែន​គេ​មាន​ទេ​គឺ​អ្នក​ដែល​ប្រើ​គេ​អោយ​កុហក​នោះ​ បងធម៌​គេ​ម្នាក់​នោះ​ជា​អ្នក​យក​មក​អោយ​គេ​ប៉ុណ្ណោះ គ្រាន់​តែ​គេ​ជា​អ្នក​ចេញ​មុខ​គំរាម​ភីណា!អម្បាញ់មិញ​បើ​ម៉េវ​ជា​បក្សពួក​ខាង ណោះ​ម៉េវ​នឹង​មិន​ឆ្លើយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ទេ ​ថា​ប្អូន​គេ ណិច​មិន​ដែល​ធ្វើការ​នៅ​ភ្នំពេញ!»

លោក​សារឿន​ទទួល​យក​ហេតុផល​នេះ ។

វិទូ​ប្រញាប់​ប្រញាល់​ពោល ៖

«ខ្ញុំ​អស់​ពេល​ហើយ!ខ្ញុំ ត្រូវ​ទៅ​សិន​!»

គេ​ហុច​ឯកសារ​ទៅ​ក្នុង​ដៃ​គាត់​ហើយ​និយាយ​ប្រញាប់ប្រញាល់​ជា​ចុងក្រោយ៖

«បើ​ចង់​ដឹង​ថា​យប់​នោះ​ឈ្មោះ​ម៉េវ​មាន​ទៅ​អូ​មួយ រឺ​អត់ ម៉េច​មិន​អោយ​កូន​ចៅ​ពូ​ទៅ​សួរ​នាំ​ស្រីៗ​នៅ​ទីនោះ​មើល?!»

វិទូ​ទៅ​ណា?

គេ​ចេញ​មក​ដល់​ឡាន ឃើញ​មេធាវី​ស្រី​រត់​តត្រុក​មក​ពី​ចម្ងាយ។​នាយ​ប៉ូលិស​លើក​នាឡិកា​មើល។ តាម​ថា​គេ​ប្រញាប់​ណាស់ ប៉ុន្តែ​គេ​នៅ​តែ​បង្អង់​រង់ចាំ​នាង​។

នាង​មក​ដល់​ទាំង​ហត់គឃូស ​ឯ​គេ​ញញឹម​រង់ចាំ​ពាក្យ​ដំបូង​ដែល​នាង​នឹង​និយាយ….

«លោក​ប្រុង​ទៅ​ណា​លោក ប៉ូលិស?»

គេ​ញាក់​ចិញ្ចើម​សួរ​នាង​វិញ៖

«ចុះ​នាង​!នាង​សន្យា​ថា​មិន​ទៅ​ណា​ចោល​ភីណាទេ?!»

ស្រី ស្អាត​មិន បង្អង់​យូរ​ នាង​ដឹង​ថា​គេ​ប្រុង​តែ​ឡើងឡាន​ទៅ​ហើយ ច្នេះ​ទើប​និយាយ​ចូល​ប្រធានបទ​បន្ទាន់។នាង សួរ​​ខ្សឹបៗ៖

«ខ្ញុំ​ជួប​លោក​ពូ​សារឿន! គាត់​ថា​អម្បាញ់មិញ​លោក​ទើប​តែ​បាន​សួរ​អ្នក​ដែល​មាន​ប្រជ្រុយ​ដៃ​នោះ?»

ភាព​អន្ទះសា​លេចឡើង​ក្នុង​គ្រាប់​ភ្នែក​ទាំង​សង​របស់​នាង​ គេ​ដឹង​ថា​នារី​នេះ​ចង់​អោយ​បុរស​នោះ​ជា​ឃាតក​ណាស់​ ដើម្បី​អាច​បញ្ចប់​សំណុំ​រឿង​លើ​កូន​ក្តី​នាង​ខុស​ពី​គេ​ដែល​គេ​ចង់​ដឹង​ការពិត​នៅ​ពី​ក្រោយ​ក្រឡា​អុក​ទាំង​នេះ​។

គេ​បែរ​ខ្នង​ឆ្លើយ​ខ្លី៖

«មិនមែន​គេ​ទេ!»

និស្ស័យ​ដើរ តាម​ពី​ក្រោយ​គេ​ជាមួយ​ការ​តវ៉ា៖

«វិទូ ?ចុះលោក​មិន​គិត​ថា​???»

នរៈ​សង្ហា​បែរខ្នង​មក​វិញ​វឹង​ធ្វើ អោយ​នាង​សឹង​តែ​បុក​ទង្គិច​នឹង​ខ្លួន​ប្រាណ​នាយ។ គេ​ញញឹម​ ចំពោះ​កែវភ្នែក​ស្រី ស្អាត ដែល​បារម្ភ​ផង​ឆ្ងល់​ផង ៖

«មិនមែន​គេ​នោះ​ទេ​!តែ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ជា​អ្នកណា​ហើយ​!»

ភ្នែក​នាង​ស្វាង​ចែស​ហាក់​ត្រេកអរ តែ​ធ្វើ​ពុត​​ហំ​ហួន​ហើយ​ពង្រឹង​កាយវិការ​ឈរ​ក្រពាត់​ដៃ​ឌឺ​ដង៖

«ច្បាស់​ម៉េះ?»

គេ​ញញឹម​និយាយ​ខ្សឹប​ឌឺ​នាង​វិញ​ដែរ៖

«ខ្ញុំ​មាន​តម្រុយ​ពិសេស​!»

«ស្អី​ទៅ?»

វិទូ​សើច​ហួស​ចិត្ត​ដែល​នាង​សួរ ត្រង់​ហើយ​អន្ទះសា​បែប​នេះ។គេ​ចង់​ដៀម​ដាម​វិញ​ថា «នាង​ប្រហែល​យល់សប្ដិ​ទាំង​ថ្ងៃ​ហើយ​ដែល​ថា​​ប៉ូលិស​និង​និយាយ​ប្រាប់​នាង​រឿង អស់​ទាំង​នោះ​​ »តែ​ទឹកមុខ​នាង​មិន​គួរ​អោយ​ចង់​បដិសេធ​សោះ ​គេ​ញាក់​ស្មា សួរ វិញ៖

«មាន​រង្វាន់​ទេ​មេធាវី?»

ស្រី ស្អាត​អស់សំណើច​ដែល​គេ​នៅ​ឆ្លៀត​លលេង​ នាង​ក៏​ធ្វើ​រឹក​ខែង​រ៉ែង​តប​វិញ​ហើយ​ដាក់​សំនួរ​ខ្លីៗ​ជំនួស​ចម្លើយ៖

«លោក​កំពុង​ញ៉ែ​ខ្ញុំ?!»

វិទូ​មិនមែន​និស្សិត​បរទេស​ហើយក៏​មិន រស់នៅ​ក្នុង​បរិយាកាស​សង្គម​មួយ​ដែល​បើកចំហ​យ៉ាង នេះ​ដែរ​ដល់​ថ្នាក់​ពាក្យ​លេងសើច​របស់​នាង​ជ្រុល​បន្តិច​ល្មម​អោយ​នាយ​ប៉ូលិស​​បើកភ្នែកធំៗ​ដែល​នាង​ចិត្តស្លុយ​ហើយ​មាត់​របូត​ដល់​ម្ល៉ឹង។

«ខ្ញុំ​គួរ​តែ​ប្រាប់​គាត់​មួយ​ម៉ាត់​ដែរ!»

«មិន​បាច់​ទេ! ​បិទ​ទូរសព្ទ​ទៅ!»

«ហេតុ​អី?!»

«ធ្វើ​តាម​បង​ប្រាប់​ទៅ!»

ភីណា​នៅ​សម្លឹង​គេ​ធ្វើ​ភ្នែក​ក្រឡង់ ទោះ​នាង​សួរ​អ្វី​មិន​ចេញ​ទៀត​ក៏​ដោយ។

វិទូ​ធ្វើ​មុខ​មាំ គេ​ដើរ​ទៅ​កៀក​នឹង​នាង​ ហើយ​និយាយ​ខ្សឹបៗ៖

«​ធ្វើ​ដូច​​អូន​ត្រូវ​ប៉ូលិស​ឃាត់ គ្មាន​ពេល​សូម្បី​តែ​និយាយ​លា​គេ!»

នាង​បើកភ្នែក​ធំ​ៗ​​ជា​មួយ​ក្ដី​រន្ធត់។

​និស្ស័យ​ក៏​ស្ទុះ​ទៅ​ជួយ​រើ​អីវ៉ាន់​របស់​ភីណា។

វិទូ​និយាយ​បន្ថែម ៖

«ឱ្យ​សោ​បន្ទប់​មក​បង!»

គេ​នាំ​នារី​ទាំង​ពីរ​​​មក​ដល់​ជាន់​ខាង​ក្រោម​ ហើយ​ប្រគល់​សោ​​ទៅ​ឱ្យ​អ្នក​ទទួល​ភ្ញៀវ​សណ្ឋាគារ​ដោយ​និយាយ​ស្ងួត​ប្រាកដប្រជា​ទៅ​កាន់​គេ៖

«បើ​មាន​អ្នក​ណា​សួរ​រក​អ្នក​ស្នាក់​នៅ​បន្ទប់​នេះ ប្រាប់​គេ​ទៅ​នាង​នៅ​ប៉ុស្តិ៍​ប៉ូលិស!»

ភីណា​នៅ​តែ​ឈរ​ភ្លឹក​មើល​នាយ ​រហូត​ដល់​វិទូ​ងាក​តឿន៖

«តោះ​ឡើង​ឡាន!»

នារី​ទាំង​ទ្វេ​ឡើង​ឡាន​ជាមួយ​នាយ​ប៉ូលិស ឯ​បុគ្គលិក​សណ្ឋាគារ​នៅ​សម្លឹង​ពួកគេ​ ហើយ​ចំហ​មាត់​ធ្លុង។

ភាព​ស្ងាត់ស្ងៀម​គ្រប​ដណ្ដប់​លើ​បរិយាកាស​ដែល​មនុស្យ​បី​នាក់​បាន​ផ្ចង់​លើ​អារម្មណ៍​ផ្សេងៗ​គ្នា។

ភីណា​យល់​ថា​ការ​បំបែក​នាង​ចេញ​ពី​អ្នក​បើក​ឡាន​ ជា​រឿង​មិន​សម​ទំនង​មួយ​ដែល​មិនទាន់​មាន​ហេតុផល​ច្បាស់ ចំណែក​និស្ស័យ​កំពុង​គិត​មិន​លេច​ថា​ តើ​វិទូ​ពិត​ជា​បញ្ជូន​ស្រី​ស្អាត​នេះ​ទៅ​ប៉ុស្តិ៍​មែន​ឬ​និយាយ​កុហក​អ្នក​សណ្ឋាគារ​ទេ? ឯ​វិទូ​ឯណេះ​រឿង​ចាក់​ស្រែះ​ជា​ច្រើន​ផ្សេង​ទៀត​កំពុង​ប្រជែង​ចាល់​លើ​ថ្ងាស​គេ។

និស្ស័យ​មាន​សំណួរ​ តែ​នាង​មិន​ហ៊ាន​សួរ ​ព្រោះ​នាង​យល់ថា​ករណី​ខ្លះ​វិទូ​មិន​ទាន់​ចង់​និយាយ​បកស្រាយ​នៅ​នឹង​មុខ​ភីណា​ទេ​ ព្រោះ​នាង​តូច​មិន​យល់​ពី​ច្បាប់ ​និង​ឆាប់​ភ័យ​រន្ធត់។

មេធាវី​ស្អាត​ឱន​សម្លឹង​ទូរសព្ទ​ខ្លួន​ដែល​មុន​នេះ​​គេ​បាន​ចុច​ថត​អ្វី​ម្យ៉ាង​ក្នុង​បន្ទប់​របស់​អ្នក​បើកបរ​រថយន្ត​ឱ្យ​ភីណា។ ​នាង​​ប្រញាប់​ចុច​មើល​រូប​ទាំង​នោះ​ក្នុង​Camera roll។ វា​គ្មាន​អ្វី​ចម្លែក​នោះ​ទេ​ក្រៅ​តែ​ពី​ថ្នាំ​គ្រាប់​ពីរ​បន្ទះ​ដែល​ម្ចាស់​បន្ទប់​ទម្លាក់​ចោល​លើ​ពូក ​ហើយ​វិទូ​បាន​ថត​ទុក។

«ថ្នាំ​នេះ​ជា​អ្វី? បាន​ការ​អី​ចំពោះ​រឿង​ក្ដី​នេះ? ​ហេតុអ្វី​គេ​ថត​វា​មក ​ហើយ​ទុក​ចោល​នៅ​ទីនេះ?!»

សំឡេង​ភីណា​ជ្រែក​កាត់​ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់៖

«បង​ទូ​ទៅ​ប៉ុស្តិ៍​ប៉ូលិស​មែន?!»

នាង​ងើបមុខ​ទៅ​រក​គេ​ ឃើញ​ភ្នែក​គេ​សម្លឹង​មក​ក្រោយ​តាម​កញ្ចក់ តែ​គេ​មិន​មែន​សម្លឹង​នាង​ទេ​​គឺ​ភីណា។

ឃើញ​គេ​បន្លាយ​ពេល​ ភីណា​ក៏​​តវ៉ា​បន្ថែម៖

«បង​​គួរ​តែ​ប្រាប់​ដែរ​ថា​យក​ខ្ញុំ​ទៅ​ណា?!»

«ទៅ​កន្លែង​លោក​សារឿន!»

«លោក​សារឿន​ណា?»

នាង​ហាក់​ភ័យ ​ព្រោះ​ទឹកមុខ​នាង​បង្ហាញ​ថា​នាង​ស្គាល់​ឈ្មោះ​ប៉ូលិស​វ័យ​ចំណាស់​នោះ​រួច​ទៅ​ហើយ។

«ពូ​ប៉ូលិស​ដែល​ធ្លាប់​សួរចម្លើយ​អូន​ម្ដង​នោះ!»

នាង​មិន​សួរ​ថា​ «ហេតុ​អី?​» ទៀត​ទេ​ តែ​នាង​ភ្លាត់​មាត់​ទាំង​មិន​អស់​ចិត្ត៖

«បង​ទូ?!»

គេ​ឆ្លើយ​តប​ដោយ​ទឹកមុខ​ស្មើ៖

«កន្លែង​គាត់​មាន​សុវត្ថិភាព​ជាង​គេ​នៅ​ទី​នេះ! គឺ​នៅ​កំពង់​សោម​នេះ!»

«បង! ខ្ញុំ​អត់​ដែល​ស្គាល់​ប៉ូលិស​ធាត់​ម្នាក់​នោះ​ទេ! គាត់​កាច​ណាស់! បង​ថា​ជួយ​ខ្ញុំ​ តែ…..!»

​«គាត់​កាច​ហ្នឹង​ហើយ​បាន​ជា​បង​ទុក​ចិត្ត!​ ឈ្មោះ​ណិច​ជា​មនុស្ស​ប្រុស​ផង​ នៅតែ​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់​បាន​ងាយ! ទម្រាំ​អូន​ឯង?»

តើ​គេ​កំពុង​រំលឹក​ឡើងវិញ​ដល់​រឿង​ក្ដី​ស្ទូឌីយោ​លេខ​៧​ដែល​ពី​ដំបូង​ឃាតក​សម្លាប់​ឆវិវីន​ ហើយ​ធ្វើ​ឱ្យ​ប៉ូលិស​​សង្ស័យ​លើ​ម៉ាណា ​ក៏​ចូល​ទៅ​សម្លាប់​នាង​ម្នាក់​ទៀត​បញ្ឆោត​អ្នកផង​ថា ​នាង​សម្លាប់​មិត្ត​រួច​ធ្វើ​អត្តឃាត?

គេ​បារម្ភ​ពី​ភីណា​ថា​អាច​ជា​គោលដៅ​បន្ទាប់​របស់​ជន​ដៃ​ដល់​ឬ​អ្វី?

និស្ស័យ​គិត​ឃើញ​នូវ​សំណួរ​ជា​ច្រើន តែ​ក៏​មិន​ដក​ភ្នែក​ដែល​សម្លឹង​គេ​នោះ​មក​វិញ​ដែរ​ រហូត​ដល់​ភ្នែក​ទាំងគូ​​របស់​នាយ​ប៉ូលិស​រេ​ចេញ​ពី​ភីណា​មក​រក​និស្ស័យ​វិញ។

«មេធាវី! នាង​ជួយ​ធ្វើការ​មួយ​ឱ្យ​ខ្ញុំ!»

និស្ស័យ​នៅ​ទីទើរ​មិនទាន់​ឆ្លើយតប​ ព្រោះ​នាង​វាក់​នឹង​កែវភ្នែក​ស្រទន់​ទាំង​គូ​ដែល​គេ​បើកឡាន​បណ្ដើរ ​រេ​សម្លឹង​មក​នាង​តាម​កញ្ចក់​បណ្ដើរ។

«ប៉ុន្មាន​ម៉ោង​នេះ​ជួយ​នៅ​ជាមួយ​ភីណា​ជានិច្ច! គេ​ត្រូវ​ការ​នាង!»

គេ​និយាយ​ម៉ឺងម៉ាត់​ធ្វើ​ឱ្យ​និស្ស័យ​ងាក​មុខ​មក​រក​ស្រី​អ្នកមាន​ដែល​អង្គុយ​ទន្ទឹម​ខ្លួន។ យ៉ាង​ណា​មិញ​វិទូ​កាន់​តែ​ម៉ត់ចត់​ ភីណា​កាន់​តែ​កើត​ទុក្ខ៖

«អត់​ទេ! យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​បើ​បង​ជួយ​ខ្ញុំ​ បង​ទៅ​ណា​ ខ្ញុំ​ទៅ​ហ្នឹង​ដែរ! ​ខ្ញុំ​នៅ​ជាមួយ​បង​ឯង​វិញ!»

គេ​មិន​តប​នឹង​សំណើ​​ភីណា​ទេ ​ប៉ុន្តែ​​​រេ​ភ្នែក​ទៅ​រក​និស្ស័យ ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​បដិសេធ​មិន​កើត​ក៏​ងក់​ក្បាល​យឺត​ៗ។

ឡាន​ឈប់​ង៉ឺត ….. ការិយាល័យ​ផ្នែក​ស៊ើប​គឺ​ភីណា​ស្គាល់​ច្បាស់…. ដៃ​នាង​ចាប់ផ្ដើម​ញ័រ … ក្រោម​ក្រសែភ្នែក​របស់​និស្ស័យ។

នារី​អ្នក​ច្បាប់​លូក​ដៃ​ទៅ​ចាប់​ក្រសោប​ម្រាម​ភីណា​​ដើម្បី​ជួយ​ជា​កម្លាំងចិត្ត តែ​បេះដូង​នាង​ក៏​លោត​ប្រហែល​គ្នា​ដែរ។

ក្នុង​គំនិត​មេធាវី​រូប​ស្អាត នាង​នៅ​តែ​លាក់​ទុក​នូវ​ចំណោទ​ជា​ច្រើន។

សំណួរ​ដែល​នៅ​តែ​រត់​ទៅ​មក​ជានិច្ច​ ហើយ​មិន​អាច​ឱ្យ​នាង​ស្រឡះ​ចិត្ត​បាន​នោះ​គឺថា​ តើ​វិទូ​​អាច​រក​ការ​ពិត​មុន​ឱសានវាទ​៤៨​ម៉ោង​ ដែល​គេ​សុំ​បាន​ពី​ប៉ូលិស​ក្រុង​នោះ​ដែរ​ឬ​ទេ?

ឥឡូវ​គេ​បាន​មក​ដល់​ប៉ុស្តិ៍​ប៉ូលិស​ដូច​សម្ដី​ បញ្ជាក់​ថា​អ្វីៗ​គឺ​គេ​មិន​បាន​និយាយ​លេង​ទេ។

«ឈប់​សិន!»

ភីណា​គំហក​ស្រួយស្រែស ​ធ្វើ​ឱ្យ​​ដៃ​វិទូ​ដែល​ដាក់​ទៅ​លើ​ទ្វារ​ឡាន​បម្រុង​ថា​បើក​ចុះ​នោះ​នៅ​ទ្រឹង​សិន។

និស្ស័យ​ងើប​មុខ​តក្កមា​សម្លឹង​កែវភ្នែក​មុត​ថ្លា​របស់​ម្ចាស់​សំឡេង​ដែល​កាច​ហើយ​កំបុត។

ភីណា​​ក្រហម​ថ្ពាល់​ទាំង​សង​ខាង​មិន​រវល់​នឹង​និស្ស័យ ដែល​កំពុង​ក្ដុក​ក្នុង​ចិត្ត​ដក​ដៃ​ចេញ​ទៅ​វិញ​នោះ​ទេ។ នារី​អភិជន​និយាយ​ទាំង​ចោល​ភ្នែក​ទៅ​រក​បុរស​អតីត​គូ​ដណ្ដឹង៖

«ប្រាប់​ខ្ញុំ​មក! បង​បញ្ឆោត​ខ្ញុំ​ យក​មក​ឃុំ​ខ្លួន?!»

និស្ស័យ​បុកពោះ​ដៀង​ភ្នែក​ទៅ​រក​នាយ​ប៉ូលិស។

នាង​​ដឹង​ថា​ភីណា​គិត​ខុស ហើយ​នាង​ដែល​ទើប​តែ​ស្គាល់​វិទូ​បាន​ត្រឹម​ពីរ​បី​ថ្ងៃ​ក៏​ដឹង​ដែរ​ពី​មនោសញ្ចេតនា​ និង​ការ​ឈឺឆ្អាល​របស់​គេ​ចំពោះ​ស្រី​តូច​នេះ។ មិន​សម​ថា​ក្នុង​គ្រា​ចលាចល​ផ្លូវ​ចិត្ត​នាង​មិន​ត្រឹម​មិន​ចេះ​ទប់​អារម្មណ៍​ ​ថែម​ទាំង​ប្រើ​​ការ​សន្និដ្ឋាន ​និង​ការ​ចោទ​ប្រកាន់​គ្មាន​គិត​ពី​ផ្លូវ​ចិត្ត​របស់​អ្នក​ដែល​ធ្លាប់​ជួយ​ខ្លួន​សោះ។

វិទូ​ប្រាកដ​ជា​អន់ចិត្ត​ក្នុង​កែវភ្នែក​ឆ្លាត​វៃ​របស់​មេធាវី​ តែ​គេ​មិន​ងាក​មក​ទេ គេ​និយាយ​តិចៗ​ល្មម​តែ​ឮ៖

«ភីណា! ​បើ​កុំ​តែ​ការ​ចិញ្ចឹម​ចិត្ត​សង្ស័យ​គ្នា​ចុះ​ឡើង​នេះ​ហើយ​ ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ថ្ងៃនេះ​មាន​រឿង​ធំ​យ៉ាង​នេះ​កើត​ឡើង!»

គេ​ចាក​ចេញ​ពី​ឡាន​ដោយ​មិន​ងាក​ក្រោយ ​ហើយ​បិទ​ទ្វារ​គ្រាំង។

….និស្ស័យ​ទេ​ដែល​ត្រូវ​តឹង​ទ្រូង… ទម្រាំ​គ្នា​ធ្វើការ​ដូច​ម៉ាស៊ីន​ មិន​ស្គាល់​យប់​ថ្ងៃ​ មិន​ស្គាល់​បាយ​ទឹក​ មិន​ស្គាល់​សម្រាក ទីបំផុត​មក​ត្រូវ​រង​វាចា​របៀប​នេះ​ទៀត?

នារី​អ្នក​ច្បាប់​យល់​ថា​ មាន​តែ​នាង​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​អាច​សម្រួល​រឿង​នេះ។ នាង​និយាយ​ខ្សឹបៗ៖

«ភីណា! ​មិន​មែន​ទេ!… គាត់​កំពុង​ការពារ​នាង!»

ភីណា​​ងាក​មុខ​មក​រក​គូ​សន្ទនា​ជា​មួយ​ទឹកថ្លា​ពេញ​រង្វង់ភ្នែក។

និស្ស័យ​ស្រាប់​តែ​យល់​ថា​ស្ថានភាព​ផ្លូវចិត្ត​នារី​នេះ​យ៉ាប់​យឺន​ពេក​ហើយ។ ភីណា​មាន​សម្ពាធ​ខ្លាំង​គ្រាន់​តែ​ឃើញ​ទីស្នាក់ការ​ប៉ូលិស ​ចុះ​នាង​ម៉េច​មិន​អន្ទះសា​ចង់​ជួប​ប្ដី​ដែល​កំពុង​ស្ថិត​នៅ​ទីនេះ​ខ្លះ​ផង?

និស្ស័យ​ដកដង្ហើម​ធំ កាត់​ផ្ដាច់​​ភាព​ប្រសេចប្រសាច​នៃ​ការ​សន្និដ្ឋាន​ដោយ​ខ្លាច​ថា​អាច​របូត​វាចា​ណា​មួយ​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ស្ថានការណ៍​កាន់តែ​អាក្រក់​ទៅ​ៗ។ នាង​សម្រួល​ដង្ហើម​រួច​ផ្ទួន​ពាក្យ៖

«ផ្អែក​លើ​បទពិសោធន៍​ខ្ញុំ! គាត់​ត្រង់​នឹង​នាង​ណាស់! បើ​ប៉ូលិស​ចង់​ចាប់​នាង គាត់​មិន​ចាំបាច់​ប្រើ​វិធី​នេះ​ទេ!»

«ខ្ញុំ​ឆេវឆាវ​ពេក​ហើយ! ជំងឺ​ចាស់​ខ្ញុំ​រើ​ទៀត​ហើយ!»

ស្រី​តូច​នេះ​មាន​ជំងឺ?

និស្ស័យ​សម្លឹង​នាង​អភិជន​​ដោយ​អាណិត​អាសូរ​ ពេល​ដែល​អាកប្បកិរិយា​នាង​ប្រែប្រួល​ ហើយ​ស្ថានភាព​ផ្លូវ​ចិត្ត​ខ្សោយ​យ៉ាង​នេះ។ ទោះបី​នាង​មិន​ដឹង​ពី​អតីតកាល​ផ្លូវចិត្ត​ភីណា​ដែល​តែងតែ​ត្រូវ​អ្នកស្រី​កុលាប​ជា​បង​ថ្លៃ​ប្រើ​គ្រប់​រូបភាព​បំផ្លាញ​នោះ​ក្ដី ​តែ​និស្ស័យ​ជឿ​ថា​វិទូ​ប្រហែល​ដឹង​ពី​រឿង​អស់​នេះ​បាន​ជា​គេ​តែងតែ​អត់ទោស​ឱ្យ​នាង។

«តោះ! ទៅ​ខាង​ក្នុង! គាត់​កំពុង​ជួយ​នាង ធ្វើ​តាម​គាត់​ទៅ​ វា​ចប់​រឿង​ហើយ! តាម​ផ្លូវ ​គាត់​ជិះ​ឡាន​មក​រក​នាង​ដូច​ហោះ! គាត់​អន្ទះសា ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​គាត់​ទុក​សុវត្ថិភាព​នាង​ជា​អាទិភាព!»

ភីណា​របូត​ទឹកភ្នែក​លើ​ផែន​ថ្ពាល់​ទាំង​សង។

«ខ្ញុំ​មិន​សម​ទៅ​ថា​ឱ្យ​គាត់​របៀប​ឡប់ៗ​អញ្ចឹង​ទេ!»

និស្ស័យ​ញញឹម​លួង​ចិត្ត​នារី​តូច​ច្រមក់​ ហើយ​បណ្ដើរ​នាង​ចេញ​ពី​ឡាន​ទៅ​ក្នុង​ការិយាល័យ​ប៉ូលិស​ដែល​លោក​សារឿន​និង​វិទូ​រង់ចាំ​ជា​ស្រេច។ គេ​ទាំង​ពីរ​ទំនង​ជា​បាន​និយាយ​គ្នា​ច្បាស់​ហើយ​ បាន​ជា​ភ្លាមៗ​នោះ ​នារី​ទាំង​ពីរ​ត្រូវ​បាន​គេ​នាំ​ទៅ​បន្ទប់​មួយ​ស្ងាត់​ល្អ​ ហើយ​មាន​កៅអី​អង្គុយ​សម្រាក​ត្រឹមត្រូវ។

«សម្រាក​ទីនេះ​សិន​ហើយ! ចាំ​បង​ឱ្យ​គេ​រក​ទឹក​មក​ឱ្យ​ញ៉ាំ!»

វិទូ​និយាយ​ទៅ​កាន់​ភីណា​ដែល​សម្លឹង​មក​គេ​ដូច​ក្មេង​តូច​សម្លឹង​បង​ប្រុស។

គេ​ញញឹម ​ហើយ​មុន​ពេល​ទៅ​​ជាមួយ​លោក​សារឿន​ គេ​បាន​មិច​ភ្នែក​ដាក់​មេធាវី​បញ្ជាក់​ថា​ គេ​ទុក​ចិត្ត​លើ​វិធី​របស់​នាង​ក្នុង​ការ​ជួយ​លួងលោម​ភីណា។

វិទូ​​រក​ឃើញ​តម្រុយ​អី បាន​ជា​តក់​ក្រហល់​បញ្ជូន​ភីណា​ទៅ​ឱ្យ​លោក​សារឿន? ជា​ការពិត​ណាស់  វិទូ​មាន​រឿង​ជា​ច្រើន​សម្រាប់​ជជែក​ពិភាក្សា​ជាមួយ​បុរស​ចំណាស់….. ពេលវេលា​គេ​កាន់​តែ​ចោទ​ឡើង ​ដូច្នេះ​ហើយ​គេ​ត្រូវ​​តែ​ប្រញាប់​​បូក​សរុប​រឿង​ហេតុ​ដែល​គេ​មាន​ក្នុង​ដៃ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ការ​សន្និដ្ឋាន​…

«ខ្ញុំ​រក​ឃើញ​រឿង​មួយ​ចំនួន​ដែល​ហាក់​ដូចជា​ពន្លឺ​សម្រាប់​យើង!»

វិទូ​និយាយ​ដោយ​ទឹក​មុខ​ជាក់លាក់ តែ​លោក​សារឿន​សម្ដី​ញាប់​ជាង៖

«ខ្ញុំ​សុំ​និយាយ​មុន! ព្រោះ​បើ​លោក​ដឹង ​ប្រហែល​អាច​ជួយ​ខ្ញុំ​ច្រើន​ជាង​នេះ!»

វិទូ​ញាក់​ចិញ្ចើម​ថា​យល់​ស្រប គាត់​ក៏​និយាយ​រ៉ាវ៖

«យើង​រក​ឃើញ​មនុស្ស​ប្រុស​ដែល​មាន​ប្រជ្រុយ​ដៃ​នោះ!»

នាយ​ប៉ូលិស​ងើប​មុខ​ដោយ​ភ្ញាក់ផ្អើល​គេ​របូត​មាត់៖

«ល្អ​ណាស់! សុំ​សរសើរ!»

«តែ​គេ​មិនមែន​ជា​អ្នក​សម្លាប់​ឈ្មោះ​ណិច​ទេ!»​ គាត់​បន្ថែម​ភ្លាម។

«រឿង​នេះ​ខ្ញុំ​ដឹង​ហើយ!»​ វិទូ​ឆ្លើយ​ទាំង​ញញឹម។

«លោក​គិត​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​ទៀត?!» ​លោក​សារឿន​សួរ​វិញ។

«ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​រក​អ្វី​មួយ​បញ្ជាក់​ថា​ ម្នាក់​ដែល​មុន​នេះ​ពូ​បាន​និយាយ​នឹង​ខ្ញុំ​តាម​ទូរសព្ទ​​នោះ តើ​គេ​ពិត​ជា​ជន​ដៃ​ដល់​មែន​ឬ​ក៏​អត់?!»

លោក​សារឿន​ងក់ក្បាល ​ហើយ​បែរ​ខ្លួន​ដើរ​ទៅ​មុខ​កុំព្យូទ័រ​បើក​រក​អ្វី​មួយ​ច្រើន​ទំព័រ​ណាស់​បង្ហាញ​នាយ​ប៉ូលិស​វិទូ។

រូបភាព​ជា​ច្រើន​សន្លឹក​ត្រូវ​បាន​ផុស​លើ​ Screenហើយ​វិទូ​សម្លឹង​ដោយ​យកចិត្ត​ទុក​ដាក់។ សំឡេង​ប៉ូលិស​វ័យ​ចំណាស់​ពោល​មក​បន្ថែម៖

«តៃកុង​ឡាន​នោះ គឺ​ថា​ដូច​ខ្ញុំ​និយាយ​ប្រាប់​លោក​តាម​ទូរសព្ទ​ហើយ! គេ​នោះ​មាន​ក្លិន​ម្យ៉ាង​ដែល​ខ្ញុំ​ចាំ​បាន​ថា ​វា​នៅ​សេសសល់​ពេល​ដែល​យើង​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​អ្នក​ស្លាប់​ភ្លាម! វា​មិនមែន​ជា​​ក្លិន​គ្រឿងសម្អាង​ក្រែម​ម្សៅ​មនុស្ស​ស្រី​ ក៏​មិនមែន​ជា​ក្លិន​បារី​ថ្នាំ​ជក់! ពឹង​លើ​ខ្ញុំ​តែ​ឯង ​យើង​មិន​អាច​ជួយ​អ្វី​ដល់​ខាង​ពិសោធន៍​បានទេ​ ព្រោះ​យើង​មិន​អាច​គ្រប់គ្រង​ក្លិន​ក្នុង​បរិយាកាស​បាន ​ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ខ្ញុំ​បោះបង់​ចោល​ការ​កត់ត្រា​អំពី​រឿង​នេះ​ក្នុង​កំណត់​ហេតុ! ប៉ុន្តែ​ពី​ព្រឹកមិញ ​ពេល​យើង​ជួប​តៃកុង​ឡាន​នោះ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​របស់​មួយ​ក្នុង​ហោប៉ៅ​គេ!»

«របស់​អី?!»

«វា​ជា​ខ្សៀ​សិប្បនិមិត្ត លៀន​ក្បាល​ចេញ​ពី​ក្នុង​ហោប៉ៅ​គេ!»

វិទូ​យល់ថា បុរស​នេះ​ទំនង​ជា​ទើប​តែ​រក​ឃើញ​តម្រុយ​​នៃ​​ក្លិន​ថ្នាំ​តម​បារី​ដែល​សាយភាយ​ចេញ​ពី​ក្នុង​ខ្សៀ​សិប្បនិមិត្ត។ នាយ​សម្លឹង​រូបភាព​ខ្សៀ​ច្រើន​ប្រភេទ​ក្នុង​កុំព្យូទ័រ​ដែល​គាត់​បង្ហាញ​មក។

សំឡេង​គាត់​ពន្យល់​បន្ថែម៖

«ពេល​គេ​ចេញ​ទៅ​ ខ្ញុំ​បាន​​ស្វែង​រក​ព័ត៌មាន​បន្ថែម​​ពី​របស់​នោះ! ខ្ញុំ​ស្វែងរក​ព័ត៌មាន​ពី​ច្រើន​កន្លែង​ ចុង​ក្រោយ​ លទ្ធផល​បង្ហាញ​ថា​ក្លិន​ថ្នាំ​ក្នុង​ខ្សៀ​តម​បារី​នេះ​អាច​រក្សា​ក្លិន​ក្នុង​បរិយាកាស​ដល់​ទៅ​៤៨​ម៉ោង​ អញ្ចឹង​បាន​ជា​ឃាតក​មិន​ដឹង​ទេ​ថា​វា​បាន​ទុក​ក្លិន​នេះ​​នៅ​ឯ​បន្ទប់​របស់​ឈ្មោះ​ណិច!»

វិទូ​ញញឹម​សម្លឹង​មុខ​បុរស​ប្រកប​ដោយ​បទពិសោធន៍​ម្នាក់​នេះ ​ហើយ​គេ​និយាយ​បន្ត​ពី​មាត់​គាត់៖

«ព្រឹកមិញ​ ពេល​ដែល​ពូ​ជួប​តៃកុង​ឡាន​នោះ ​បញ្ជូន​គេ​មក​ប៉ុស្តិ៍​​! ហើយ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ក៏​ខល​សួរ​ពូ ពូ​ក៏​ប្រាប់​ថា​លើ​ខ្លួន​គេ​មាន​ក្លិន​ឱសថ​តម​បារី​នេះ ​បេះបិទ​នឹង​ក្លិន​ដែល​ពូ​ចាប់​អារម្មណ៍​​នៅ​ទី​កើត​ហេតុ!»

«លោក​ឧត្ដមសេនីយ៍​ឮ​ហើយ​ក៏​បោះបង់​ចោល​ការ​និយាយ​ជា​មួយ​មេធាវី​សូត្រ ​និស្ស័យ  ហើយ​បើក​ឡាន​ទៅ​រក​អ្នក​នាង​ភីណា​ភ្លាម​ លោក​ខ្លាច​ថា​នាង​ជា​ជន​រងគ្រោះ​បន្ទាប់?!»

វិទូ​មិន​ឆ្លើយ​គេ​សួរ​ប្រញាប់៖

«ពូ​សារឿន ពូ​បាន​ដក​ហូត​វត្ថុ​នោះ​ពី​គេ​ទុក​ជា​ភ័ស្តុតាង​ដែរ?!»

«អត់​ទេ​ទាន​! បើ​វា​នោះ​ជា​អ្នក​សម្លាប់​ឈ្មោះ​ណិច វា​ប្រាកដ​ជា​មិនមែន​អ្នក​បើកឡាន​ធម្មតា​ទេ បើ​យើង​ទារ​យក​របស់​នោះ​វា​ប្រាកដ​ជា​ដឹង​ខ្លួន!»

«ខ្ញុំ​ទទួល​ស្គាល់! តែ…..បើ​ពូ​ក៏​សង្ស័យ​តៃកុង​ឡាន​នោះ លែង​គេ​ចេញ​ទៅ​វិញ​ធ្វើ​អី​ទៅ? ម៉េច​មិន​ឈ្លេច​សួរ​ចម្លើយ​គេ?!»

«ព្រោះ​ភ័ស្តុតាង​ផ្សែង​តម​បារី​សិប្បនិមិត្ត​មិន​អាច​​ជួយ​អ្វី​លើ​តុលាការ​បាន​ទេ!…. ក្រៅ​​ពី​នេះ…. ចំពោះ​គេ ​យើង​មិន​មាន​អី​សម្រាប់​ដាក់​បន្ទុក​ទាំងអស់!»

វិទូ​ងក់ក្បាល៖

«ហើយ​ពូ​ក៏​ចង់​លែង​ត្រី​ឱ្យ​ស៊ី​សន្ទូច?»

លោក​សារឿន​ញញឹម៖​​

«ខ្ញុំ​ជឿ​បើ​វា​ពិត​​ជា​អ្នក​ដៃ​ដល់​ និង​ជា​អ្នក​ដែល​បន្សល់​ក្លិន​តម​បារី​នៅ​ផ្ទះ​ជាង​បញ្ចូល​ភ្លេង ពេល​នេះ​វា​បាត់​ម្ចាស់​ស្រី​ហើយ វា​មុខ​តែ​ធ្វើ​អ្វី​ម្យ៉ាង!»

ដោយ​ទឹកមុខ​ពិចារណា ​វិទូ​និយាយ​បន្ថែម​ទាំង​ដៃ​ចុច​បញ្ជា​កុំព្យូទ័រ​ពិនិត្យ​ភិនភាគ​រូប​​សូហ្វ័រ​ក្មេង​របស់​ភីណា​។ មាត់​គេ​និយាយ​បន្ត៖

«ព្រោះ​តែ​មធ្យោបាយ​របស់​ពូ​ ខ្ញុំ​បាន​រក​ឃើញ​​បន្ថែម​តម្រុយ​ខ្លះ ​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​អូតែល​ដែល​ភីណា​ជួល​ឱ្យ​​​ម្នាក់​នេះ​នៅ​ក្បែរ​ៗ​នាង​!»

«អី​ខ្លះ​ទៅ?!»

«ថ្នាំ​ផ្សះ​ និង​អាលែកស៊ី!!»

«តែ​ពេល​មក​ដល់​កន្លែង​ប៉ូលិស ​វា​នោះ​សុខភាព​ម៉ឹង​ធម្មតា!»

«គ្រប់​គ្នា​ដែល​ធ្លាប់​ទៅ​កាន់​ផ្ទះ​អ្នក​ស្លាប់ សុទ្ធ​តែ​មក​វិញ​មាន​អាការៈ​តឹង​ច្រមុះ​ហៀរ​សម្បោរ! ដោយសារ​តែ​នៅ​ទីនោះ​មាន​លំអង​ស្មៅ​ម្យ៉ាង ​អ្នក​ស្រុក​ក្បែរ​ៗ​នោះ​ទើប​គេ​ស្គាល់​ថា​វា​មាន​ឈ្មោះ កន្ត្រើយ​កណ្ដាស់​! ស្មៅ​កន្ត្រើយ​នេះ​​វា​លូតលាស់​ឡើង​តែ​ក្នុង​ខែ​រងា​ចុង​ឆ្នាំ ហើយ​ដុះ​ដោយ​កន្លែង​តែ​ប៉ុណ្ណោះ! អ្នក​ណា​ក៏​ដោយ​ឱ្យ​តែ​មាន​លំអង​វា​នៅ​ក្នុង​ដង្ហើម ​គេ​រមែង​មាន​អាការៈ​មិន​ស៊ាំ​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ ហៀរ​សម្បោរ​កណ្ដាស់​ស្រដៀង​នឹង​ជំងឺឆ្លង​ផ្ដាសាយ!»

ជន​ចំណាស់​សញ្ជឹង​គិត​បើកភ្នែក​ធំៗ។

វិទូ​បង្ហាញ​រូបភាព​លំអង​ស្មៅ​មួយ​សំណុំ​ដែល​លោក​សារឿន​នឹក​ឃើញ​ថា គេ​បាន​ឱន​រើស​ពី​លើ​ឥដ្ឋ​កាល​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​អ្នក​ស្លាប់។

​កម្ទេចកំទី​​​​ស្មៅ​ក្រៀម​ទាំងនោះ​ត្រូវ​គេ​ថត​វា​ទុក​បង្ហាញ​ទៅ​លើ​កុំព្យូទ័រ។

វា​ជា​ឯកសារ​របាយការណ៍​​ដែល​គេ​ទទួល​បាន​ក្នុងMailរបស់​ខ្លួន ​នៅ​ការិយាល័យ​វិភាគ​វត្ថុ​តាង​ឧក្រិដ្ឋកម្ម។ ភាព​ភ្ញាក់ផ្អើល​របស់​បុរស​ចំណាស់​កើន​ឡើង​ស្រឺតៗ ​ទន្ទឹម​នឹង​ការ​វិល​មក​វិញ​នូវ​សម្ដី​មួយ​ចំនួន​ក្នុង​ការ​ចងចាំ​របស់​គាត់….

កាល​ពី​គាត់​សួរ​ចម្លើយ​ភីណា​លើក​ដំបូង «ចុះ​យប់មិញ គាត់​មាន​អ្វី​ប្លែក​ដែរ?» «គាត់​មាន​សុខភាព​មិន​សូវ​ល្អ​ទេ ផ្ដាសាយ​ផង​អី​ផង កោត​តែ​ប៉ូលិស​គិត​ថា​គាត់​ទៅ​សម្លាប់​មនុស្ស?! តាម​ទូរសព្ទ គាត់​កណ្ដាស់​ ក្អក​ខ្លាំង ខ្ញុំ​ដេញ​គាត់​ឱ្យ​ទៅ​រក​ទិញ​ថ្នាំ​លេប គាត់​ប្រហែល​ជា​រើស​កន្លែង​ទិញ​​ណាស់ ​ព្រោះ​ពលរដ្ឋ​អាមេរិក​ប្រយ័ត្ន​​រឿង​ប្រើ​ថ្នាំ​នេះ​បំផុត​ ដូច្នេះ​ហើយ​បានជា​ពួក​លោក​ថា​គាត់​ចេញ​ក្រៅ​យូរ​កាល​ពី​យប់​មិញ!»

សម្ដី​សិក្ខា «ខ្ញុំ​មិន​បាន​កុហក​ទេ ពេល​នោះ​ បង​ខ្ញុំ​ដេញ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​វិល​ទៅ​ភ្នំ​ពេញ​វិញ​ ព្រោះ​ប្រពន្ធ​គាត់​រក​ខ្ញុំ​ឱ្យ​ជូន! ខ្ញុំ​ហត់​ពេក​ ខ្ញុំ​កើត​ផ្ដាសាយ​ផង​ ហូរ​សម្បោរ​យ៉ាង​ខ្លាំង គឺ​គាត់​​ក៏​កើត ​ខ្ញុំ​ក៏​កើត ខ្ញុំ​សុំ​គាត់​ដេក​ដល់​ម៉ោង​បី​ភ្លឺ​ទើប​ចេញ​ទៅ​វិញ!»

រំលឹក​ហេតុការណ៍​ទាំង​អស់​មក​វិញ ​លោក​សារឿន​ងក់ក្បាល​ផ្ងក់ៗ ​ហាក់​ស្លុង​ទៅ​ក្នុង​ហេតុការណ៍។ តែ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ គាត់​នៅតែ​បោះ​សំណួរ​បញ្ចប់​ចម្ងល់​តូច​ល្អិត​ទាំងឡាយ៖

«លំអង​ផ្កា ​និង​អាការៈ​ក្អក​ផ្ដាសាយ​មិន​បាន​បញ្ជាក់​ពី​អ្វីៗ​ជា​ដុំ​កំភួន​ដូច​គ្នា! គិត​មើល​បើ​បី​នាក់​នោះ​ធ្លាប់​ទៅ​ទីនោះ​សុទ្ធ​តែ​កើត​ផ្ដាសាយ ​ចុះ​ម៉េច​យើង​បី​នាក់ ដែល​ទៅ​ពិនិត្យ​ទីនោះ​គ្មាន​អ្នក​ណា​ម្នាក់​កើត?!»

តែ​វិទូ​ប្រហែល​រក​បាន​ចម្លើយ​សម្រាប់​ខ្លួន​គេ​ជា​ស្រេច​លើ​ករណី​នេះ​ហើយ​ បាន​ជា​គេ​ញញឹម​តប៖

«ងាយ​ស្រួល​យល់​ទេ​ពូ​! អ្នក​ស្រុក​បាន​ឱ្យ​ដឹង​ថា​​កន្ត្រើយ​កណ្ដាស់​មាន​ការ​ប៉ះពាល់​ដល់​ដំណក​ដង្ហើម​តែ​នៅ​ពេល​យប់ ​ហើយ​សីតុណ្ហភាព​ត្រជាក់! ​លំអង​វា​បាន​សាយភាយ​ចេញ​ជាមួយ​សីតុណ្ហភាព​ដែល​បញ្ជាក់​ថា បី​នាក់​នោះ​​ប្រាកដ​ជា​ត្រូវតែ​ទៅ​ដល់​ទីនោះ​ក្នុង​ពេល​ម៉ោង​តំណាល​ៗ​គ្នា​មុន​ក្រោយ​គ្នា​តិចតួច​ ហើយ​ក្នុង​យប់​តែ​មួយ​ ក៏​ប្រហែល​ជា​យប់​ដែល​ឈ្មោះ​ណិច​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់!»

ចម្លើយ​របស់​នាយ​ប៉ូលិស​ជួយ​ឱ្យ​បុរស​ចំណាស់​បញ្ចេញ​ការ​សន្និដ្ឋាន​របស់​ខ្លួន៖

«បើ​មេធាវី​ជំនិត​និង​សិក្ខា​បាន​ចេញ​ពី​កន្លែង​នោះ​មុន​ពេល​ជនរងគ្រោះ​ត្រូវ​គេ​ធ្វើ​ឃាត មាន​ន័យ​ថា​អ្នក​ទី​បី​បាន​ទៅ​ដល់​ក្រោយ​គេ ​ហើយ​ក៏​រង​ផល​ប៉ះពាល់​ពី​លំអង​កន្ត្រើយ​នេះ​ដូចគ្នា!»

វិទូ​ងក់​ក្បាល​និយាយ​បន្ថែម៖

«មិន​មែន​ចៃដន្យ​ទេ! នៅ​ព្រឹក​ដែល​ពួក​យើង​ទៅ​ពិនិត្យ​ទីនោះ មេធាវី ​សូត្រ​ និស្ស័យ​បាន​ឈរ​ពី​បន្ទប់​ទឹក​អ្នក​ស្រុក​ក្នុង​ទី​កំបាំង​មួយ​ ហើយ​នាង​បាន​ឃើញ​ជន​ដដែល​នេះ​ចាកចេញ​ពី​ម្ដុំ​ៗ​នោះ!»

ពូ​សារឿន​ជ្រួញ​ចិញ្ចើម វិទូ​ងក់​ក្បាល​បញ្ជាក់​ថា​អ្វី​ដែល​គាត់​កំពុង​ឮ​គឺ​ជា​ការ​ពិត។ គាត់​របូត​មាត់​តិចៗ៖

«វា​មិន​ដែល​ជួន​ថ្នាក់​នេះ​ទេ!»

ពេល​នេះ​គាត់​យល់​ហើយ​ពី​មូលហេតុ​ដែល​គេ​គាំទ្រ​​ឱ្យ​គាត់​លែង​ត្រី​សិន ហើយ​គេ​រួសរាន់​ទៅ​រក​ភីណា​ស្លើតស្លក់។

«លោក​មាន​ភ័ស្តុតាង​អ្វី​ថែម​ពី​លើ​នេះ​ទេ!? ខ្ញុំ​ចង់​ហៅ​គេ​មក​សួរ​ចម្លើយ​ឱ្យ​ច្បាស់!»

វិទូ​ងក់ក្បាល ​ហើយ​និយាយ៖

«ដែល​ចម្លែក​គឺ​ថា​នៅ​ស្រុកខ្មែរ​ មនុស្ស​វណ្ណៈ​ធម្មតា​មិន​សូវ​យល់​ពី​អត្ថន័យ​នៃ​ការ​ប្រើ​ថ្នាំ​ទេ! តែ​លោក​​មើល​ចុះ​ប្រភេទ​ថ្នាំ​ដែល​ម្នាក់​នេះ​ប្រើ​ មិនមែន​ប្រភេទ​ផ្សំ​តាម​ឱសថ​ស្ថាន​ធម្មតា​ ប៉ុន្តែ​គឺ​ពួក​ផ្សះ​ និង​អាលែកស៊ី​ដែល​មាន​តម្លៃ​ខ្ពស់​ជាង​ថ្នាំ​ធម្មតា​ គេ​ក៏​​​មិន​ងាយ​រក​ទិញ​ដែរ​ បើ​គេ​នោះ​មិន​សូវ​មាន​ចំណេះដឹង​ផ្នែក​ឱសថ ​មានតែ​អ្នក​ជំនាញ​ទេ​​ដែល​ដឹង​ថា​ឱសថ​​នេះ​ថ្លៃ​បន្តិច ​តែ​វា​មិន​ប៉ះពាល់​សុខភាព​ខ្លាំង​ដូច​ថ្នាំ​ផ្ដាសាយ​ដែល​លក់​រាយ​រង!»

«លោក​ចង់​មាន​ន័យ​​ថា…..?»

«អ្នក​បើកឡាន​ម្នាក់​មាន​ប្រាក់​ខែ​តិចតួច​ ម៉េច​ក៏​ចេះ​រើស​ថ្នាំ​លេប​គ្រាន់​បើ​ម្ល៉េះ​? ខ្ញុំ​ពិត​​ជា​ចង់​និយាយ​ជាមួយ​ម្នាក់​នោះ​ ដើម្បី​ដឹង​ពី​គេ​​ថា​គេ​ជា​មនុស្ស​របៀបណា?!»​ វិទូ​បន្ថែម។

លោក​សារឿន​យល់ស្រប៖

«គេ​ស្ងប់​ស្ងាត់ ហើយ​ស្លូតបូត! បើ​លោក​ចង់​ជួប…..»

«….​មិនមែន​ពេល​នេះ​ទេ!»

គាត់​គិត​ចុះ​ឡើង​រួច ​ទើប​ងើប​មុខ​សម្លឹង​វិទូ​ដោយ​ភាព​ស្ញប់ស្ញែង៖

«ខ្ញុំ​ដឹង​ហើយ​ថា​លោក​ឧត្ដមសេនីយ៍​មាន​គម្រោងការ​អ្វី​បន្ត​ ក្រោយ​ពី​នាំ​ស្រីៗ​ទាំង​ពីរ​នាក់​មក​ផ្ញើ​កន្លែង​ខ្ញុំ?!»

«ខ្ញុំ​ត្រូវ​ការ​ដឹង​ពី​បុគ្គលភាព​ម្នាក់​នោះ​ មុន​ពេល​ហៅ​គេ​មក​ឆ្លើយ​នឹង​ភ័ស្តុតាង​អស់​ទាំង​នេះ! ខ្ញុំ​ចង់​ឱ្យ​ពេល​ដែល​យើង​ហៅ​គេ​មក​ជា​លើក​ទី​ពីរ ​យើង​មាន​មូលដ្ឋាន​គ្រប់គ្រាន់​សម្រាប់​ឃាត់​ខ្លួន​គេ!»

«បាន! ខ្ញុំ​ចាត់​មនុស្ស​ធ្វើ!»

«អត់ទេ!» ​គេ​ឃាត់​ ព្រោះ​លោក​សារឿន​បម្រុង​ទៅ។

គាត់​ងាក​មក​វិញ​គេ​និយាយ​បន្ត​ដោយ​ក្រសែ​ភ្នែក​មុត៖

«ពូ! បើ​ម្នាក់​នេះ​នៅ​ពី​ក្រោយ​រឿង​ទាំង​អស់​មែន របរ​បើកបរ​របស់​គេ​គ្រាន់​តែ​ជា​ស្រោម​ស្រោប​បន្លំ​​ពី​ក្រៅ​ប៉ុណ្ណោះ!»

លោក​សារឿន​បើកភ្នែក​មូលក្លុំ គេ​ប្រិច​ភ្នែក​ដាក់​គាត់ ​ហើយ​ពោល​បង្ហើយ៖

«មនុស្ស​នេះ​មិន​ល្ងង់​ទេ! យើង​ប្រើ​មនុស្ស​ផ្ដេសផ្ដាស​អាច​ខូច​ការ! ហើយ….គ្រោះថ្នាក់!!»

លោក​សារឿន​ដក​ដង្ហើម​ឃូរ ​ងក់​ក្បាល​តិចៗ​ឈ្ងោក​មុខ​គិត។

នាយ​ប៉ូលិស​វ័យក្មេង​បន្ថែម៖

«ខ្ញុំ​ទៅ​ធ្វើ​ខ្លួន​ឯង!»

លោក​សារឿន​ងើប​មុខ​មក​សាជាថ្មី វិទូ​បន្ថែម៖

«ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទៅ​ហើយ!»

«ឥឡូវ​នេះ?!»​ គាត់​របូត​មាត់​សួរ។

«បាទ តែ​មុន​ពេល​ទៅ ខ្ញុំ​សុំ​ជួប​ជន​សង្ស័យ​ទី​មួយ​​របស់​លោក​សិន!»

លោក​សារឿន​ដឹង​ភ្លាម​ «ជន​សង្ស័យ» ​ដែល​គេ​ទើប​តែ​បង្ហើប​នោះ​ជា​អ្នក​ណា​ទៅ​ហើយ តែ​គាត់​នៅ​តែ​មិន​អស់​ចិត្ត ព្រោះ​ថា​វិទូ​ទៅ​ជួប​ជំនិត តើ​គេ​អាច​បង្កើត​ជា​បរិយាកាស​តឹងតែង​ ឬ​ធូរ​ស្រាល?

គាត់​សម្លឹង​នាយ​ តែ​មិន​អាច​លាក់បាំង​ភាព​ទីទើរ៖

«ឧត្ដមសេនីយ៍​ចង់​ជួប​មេធាវី​ជំនិត????»

វិទូ​ងក់ក្បាល​មិន​ពង្វាង៖

«បាទ! ១៥​នាទី! គឺ​១៥​នាទី​ប៉ុណ្ណោះ!»

លោក​សារឿន​រិះគិត​តែ​​តំណាល​គ្នា​នោះ​គាត់​ងក់ក្បាល​ផ្ងក់ៗ៖

«បាទ!»

គាត់​បែរ​ខ្លួន​ជៀស​ផ្លូវ​ឱ្យ​នាយ​ដើរ​ទៅ។

កាត់​តាម​ពី​មុខ​គាត់ ​វិទូ​ឆ្លៀត​ញញឹម​សួរ៖

«ពូ​ខ្លាច​អី?!»

«មាន​ឯ​ណា?!»

នាយ​ញញឹម​បន្ត៖

«ពូ​ខ្លាច​គេ​នោះ​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ដែល​ឃើញ​ខ្ញុំ?!»

លោក​សារឿន​មិន​បដិសេធ ​តែ​គាត់​និយាយ​បង្វែរ៖

«គេ​ជា​ជនសង្ស័យ! គេ​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​ស្ថានភាព​យោង​អាត្មា!»

គាត់​ថា​ចប់​ក៏​ដើរ​ទៅ​នាំ​ផ្លូវ​នាយ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​បន្ទប់​សម្រាប់​ជន​ជាប់សង្ស័យ​ស្នាក់​នៅ។

នៅ​តាម​ផ្លូវ គេ​​សម្លឹង​តាម​ប្រលោះ​ចម្រឹង​បង្អួច អ្នក​ឃើញ​នារី​ទាំង​ពីរ​កំពុង​អង្គុយ​លើ​សាឡុង​ជជែក​ គ្នា​ដោយ​នៅ​លើ​ដៃ​មាន​កាន់​កាហ្វេ​ម្នាក់​មួយ​កែវ។

ស្រី​តូច​ភីណា​កំពុង​ប្រកាន់​ទឹកមុខ​ព្រួយ​បារម្ភ ឯ​មេធាវី​ស្រី​ខំ​ព្យាយាម​ជជែក​អ្វី​ម្យ៉ាង​ញញឹមញញែម​បង្វែរ​បរិយាកាស​ឱ្យ​នាង។

វិទូ​ញញឹម​ចុងមាត់។

ស្រមោល​នារី​អ្នក​ច្បាប់​​មាន​ស្រាប់​ក្នុង​បេះដូង​នាយ​ទៅ​ហើយ ហើយ​នាយ​ដឹង​ថា​នាង​មាន​ចរិត​លក្ខណៈ​បែប​ណា​ល្មម​អាច​ដោះស្រាយ​ស្ថានការណ៍​នេះ​បាន។

នាយ​ដើរ​ហួស​ទៅ។

ទី​ដែល​ត្រូវ​មក​ដល់​គឺ​គង់​តែ​មក​ដល់។

ទ្វារ​របើក​ខ្វាក​លេច​រូបរាង​បុរស​អ្នក​ច្បាប់​ដែល​បាន​ជាប់​នៅ​ទីនេះ​បី​ថ្ងៃ​មក​ហើយ។ គេ​ងើប​មុខ​សម្លឹង​មក​អ្នក​ទាំង​ពីរ ​ហើយ​បញ្ឈប់​ភ្នែក​នៅ​ត្រឹម​កម្រាល​ឥដ្ឋ។