ផ្នែកខាងស្តាំនៃបរិវេណនោះ មានសហការជាមួយសាលាអន្តរជាតិឈ្មោះ Main EDU ហើយនៅរបងខាងឆ្វេងជាប់នឹង​វត្តចន្ទកេសរ។

សាលា Main EDU នេះត្រូវបានគេស្គាល់ថា ជាថ្នាលសិក្សា​ទំនើបប្រើភាសាអង់គ្លេស ហើយមានវិន័យតឹងរឹង តែបែរជាមកស្ថិតក្នុងបរិវេនប្រាង្គប្រាសាទដ៏មានប្រវត្តិជ្រាលជ្រៅនៃទំនៀមទម្លាប់បុរណសម្បូរបែប ដែលសិស្សភាគច្រើនមិនបានអើពើ។

ប៉ុន្តែ…ក្នុងចំណោមនោះ សិស្សថ្នាក់ទីប្រាំពីរ ដែលមានជាតិសាសន៍ចម្រុះចំនួនប្រាំពីរនាក់ លីណា គីរី អាឡិច ម៉ី ដារ៉ា សំណាង និងលីឡា បែរជាអង្គុយបើកគម្រោងការ សម្រាប់ដំណើរសមាធិផ្សងព្រេងមួយយ៉ាងស្ងាត់កំបាំង។

នៅល្ងាចនោះ ក្រោមពន្លឺរស្មីនៃព្រះអាទិត្យចុងក្រោយហៀបលិច ពួកគេបានចួបគ្នានៅខាងក្រៅថ្នាក់លេខ ៧០៧។

ទ្វារបន្ទប់ត្រូវបានដោះសោដែលចាក់ជាយូរណាស់មកហើយ ដោយវិធីរបស់ពួកគេ។ ទាំង៧នាក់ បានឈាន​​ចូល​ទៅផ្នែក​ខាងក្នុងនៃបន្ទប់ដែលគ្របដណ្តប់ទៅដោយ​ខ្យល់​ត្រជាក់​ប្លែកពីមជ្ឈដ្ឋាន​ខាងក្រៅ។

ក្លិន​សៀវភៅ​ចាស់ៗ និងផ្កាក្រៀម ថ្នាំបុរាណ និង​អ្វី​ផ្សេងៗ​ទៀតគួរឱ្យចង់ដឹង។

«ហ្គេមចាប់ផ្តើម!» ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ​ខ្សឹបកម្លាចិត្ត​ក្រុមគេដែលកំពុងពិនិត្យ​ស្ថានការណ៍បន្ទប់។

ម៉ី ជាកូនថៅកែឡូនេសាទ ​ដែលមានជាងគេ បានប្រើសំឡេង​ចំអកស្រួយស្រឹប៖

«អើយ! គ្រាន់​តែ​ជា​ថ្នាក់​រៀន​ចាស់គេទុកចោលមួយ! គ្មាន​ខ្មោចអីមក​នៅ​បន្ទំខ្លួននៅហ្នឹងទេ!»

និយាយទើបនឹងផុតពីមាត់ ទ្វារដែលបានចំហចោលស្រាប់តែបិទគ្រឹបពីក្រោយខ្នងពួកគេ។ ភ្លើងក្រោមផ្សែងស្តើងហើរមកពីក្រៅតាមប្រលោះស្លាបព្រិលនៃបន្ទប់នេះ សំឡេង​មួយ​ដែលមិនច្បាស់លាស់​តែ​ស្និទ្ធស្នាល ​បាន​ខ្សឹប​ឈ្មោះ​របស់​ពួកគេម្តងម្នាក់ៗ…

«លីណា… គីរី… អាឡិច… ម៉ី… ដារា… សំណាង… លីឡា…»។

ក្មេងៗដែលបើកភ្នែកគ្រលួងៗបានបង្វិលខ្លួនទល់ខ្ន​ងគ្នា​សម្លឹង​ជុំវិញ។

គ្មាននរណាផ្សេង​នៅទីនេះទេ មានតែពួកគេ​។ លីឡាជាកូន​កាត់ខ្មែរ-បារាំង។ ប៉ារបស់នាង ជាអ្នកជំនួញបរទេសដែលបានមក​បើកហាងនំមួយដ៏ល្បីឈ្មោះនៅខេត្តកំពង់ធំនេះ។ លីឡា​បានចាប់ដៃរបស់លីណាដោយភ័យព្រួយហើយបន្ទោសម៉ី៖

«នែ៎! កុំលេងមើល៍! នេះមិនគួរឱ្យអស់សំណើចសោះ មិញឮអីអត់? អ្នកណាហៅឈ្មោះពួកយើង?»

ប៉ុន្តែ​មុន​នឹង​នរណា​ម្នាក់​អាច​ឆ្លើយ​បាន ក្ដារខៀន​ចាប់​ផ្ដើម​សរសេរ​ដោយ​ខ្លួន​វាថា «បន្ទប់ទីប្រាំពីរស្វាគមន៍»។

អាឡិចសម្លក់ទីនោះខណៈសំណាងស្រែកហើយចង្អុលទៅជួរអក្សរបន្ទាប់ថា«ពួកឯងមានពេលមួយម៉ោងដើម្បីបញ្ជាក់!»

ប៊ិកហ្វឺតមួយ​ធ្លាក់ចោលនៅលើ​​ដីចំហគម្រប។

«លេងអន់ៗ»

Alex បាន​រអ៊ូ ។ ប៉ាអាឡិចជាជនជាតិខ្មែរ​តែម្តាយជាចិន ដែលមានរោងចក្រមួយនៅខេត្តនេះ។ សំឡេង​របស់​គេទើបនឹង​​បាន​រសាត់​ទៅ ស្រាប់តែបន្តមកជាមួយស្នូរអ្វីមួយដូចជាអ្នកណាម្នាក់កំពុងកោសកម្រាលឥដ្ឋដោយដែកស្បែង។

ម្តងឮពីក្រៅ ម្តងដូចជាពីខាងក្នុងជញ្ជាំងឬពីលើពិដាន។

​ខ្វាក!

គិរីស្ទុះទៅរុញបើកបង្អួច!

ខាងក្រៅជា​ពេល​រសៀល​ តែមេឃ​មាន​ពពក​ច្រើន។

គិរីបែរមករកបណ្តាមិត្តរបស់គេវិញ ព្រោះឮសំណើចចំអកមកខ្លាំងៗ។

«ខ្លាច?» ម៉ីថាឱ្យគិរី។

ឃើញដូច្នោះ គិរីដែលជាកូនពៅនៃគ្រួសារស្នងការប៉ូលីស បាន​ដើរ​បកវិលម​កវិញដោយសម្រួល ធ្វើជាមាន​ឬកពារមាំហើយនិយាយ៖

«បើគ្រប់គ្នារួចរាល់ហើយ ចាំអីទៀត? ចាប់ផ្តើម!!!»

ពួកគេមើលមុខគ្នា។ លីណាឃើញសំណាងដោះសាក់កាដូមក នាងក៏និយាយក្នុងសំឡេងញ័រតិចៗជាមួយនឹងភាពរំភើប លាយការភ័យខ្លាចលាក់កំបាំងមិនឱ្យមិត្តដឹង។

«សមាធិហ្មងឬម៉េច?»

លីណាជាកូនស្រីច្បងរបស់មន្ត្រីសាលាខេត្តមួយរូប។ ប៉ានាងមានកូនពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះ ប្អូននាងទើបតែមានវ័យ៥ឆ្នាំទេ។ គីរី​ដែល​តែង​តែ​មន្ទិល​ស្ទាក់​ស្ទើរតែមិនហ៊ានថាអ្វី ងាកទៅមើលអាឡិច​ខណៈម៉ីដែលឈរក្បែរនោះ នាង​ញញឹម ភ្នែកសងខាងភ្លឺដោយសេចក្តីរំភើបនិងភ្លើតភ្លើន៖

«ចង់ដកថយគីរី?»

«ណាគេថា?» គិរីប្រកែក​ ក្តាប់ដៃធ្វើក្លាហាន។

«តស់!» តារាដែលនៅស្ងៀមស្ងាត់យូរហើយ ពោលពន្យុះ។

«ស្រមៃមើលថា ពួកយើងចេញពីនេះទៅជាមួយថាមពលមួយ Super Power »

សំណាង​ដែល​នៅ​ស្ងៀមក្បែរតារា​ដែរ​នោះ ម្តងៗ​​បែរ​សម្លឹង​ទៅ​មាត់​ទ្វារ​ព្រោះគេទទួល​អារម្មណ៍​ថា ដូចជា​​មាន​អ្វី​មួយ​ដែល​ពួនលាក់​ខ្លួននៅ​ខាង​ក្រៅសំងំមើលមកពួកគេ។

សំណាងជាក្មេងប្រុស​ដែលតែងតែមានអារម្មណ៍ រសើបបំផុត តែមិនចេញប្រតិកម្មពេកទេ។ ម៉ីវិញ  ដោយនាងជាក្មេងស្រីកូនកាត់ដ៏មានបញ្ញាមុតស្រួច និងធំឡើងជាមួយភាពជឿជាក់មិនងាករេ បានបោះជំហានទៅមុខ។

«កុំបន្លំពន្យាពេល!» នាងនិយាយ

«អង្គុយមក!»

 ជំទង់ទាំង៧កំពុងប្រុងប្រៀង​នឹងធ្វើតាមការណែនាំពីរបៀបសមាធិ«៧ដួង»ដើម្បីទៅចួបវិញាណទេព។

«ទទួលបញ្ជា» ដារ៉ា រអ៊ូរទាំក្រោមដង្ហើមរបស់នាង ហើយគេគ្រវីភ្នែកមើលប្រតិកម្មមិត្តដទៃ។

ក្នុងបន្ទប់ងងឹតដែស្រាប់តែផ្លាស់មកជា ងងឹតព្រោះបាត់បង់ពន្លឺព្រះអាទិត្យទាំងស្រុង ពួកគេយកទៀនម្នាក់មួយដើមមករៀងខ្លួនដើមមកអុច ហើយរាយគ្នា​អង្គុយ​ពែនជា​រង្វង់​ជុំវិញ​ទៀន ដោយ​ដាក់​សៀវភៅ​បុរាណTវិញាណទេព៧ នៅចំ​កណ្តាល។

សៀវភៅ​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​រក​ឃើញ​នៅ​ក្នុងសសរបាក់នៃតួ​ប្រាសាទ​ចាស់ដែលរាបដល់ដីយូរណាស់មកហើយ។ បើពួកគេមិនលេងកាយដីលាក់របស់​ក៏រកមិនឃើញសៀវភៅបុរាណនេះដែរ។ លីណាជាអ្នកស្ពាយវាមក។

ទំព័រ​របស់​វា​មាន​ពណ៌​លឿង​តាម​អាយុ អាចថា សៀវភៅនេះ​ត្រូវបាន​កប់មកពីជំនាន់បារាំងឬមុនបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ តែសរសេរគ្រប់យ៉ាងជាភាសាខ្មែរ។

លីណាផ្ទាត់បើកទំព័រដំបូងដែលសរសេរថា​៖

«មគ្គុទ្ទេសក៍​ដើម្បី​ចួប​វិញាណទេព» ក្រោមនោះមាន​សរសេរជាតួតូចៗល្អិតថា «ផ្លូវ​ទៅ​កាន់​អំណាច»។

«អាន!»

ម៉ីបញ្ជាលីឡាដែលជាកូនកាត់បារាំង តែដោយឃើញថានាងលីឡានៅទីទើរ មានតែតារាដែលនៅក្បែរនោះរុញគម្ពីរបង្វិលទៅឱ្យអាឡិច។

ដោយសារសំណាងវាយក្បាលបន្តិចជំរុញផង អាឡិចបង្ខំចិត្តអានតាមគម្ពីរក្នុងនោះជាអត្ថន័យដែលពួកគេមិនយល់ តែមានសំឡេងសព្ទថា «អាត្តាណាម ដាម៉ាយ៉ានទី ប៉ានឌីតា»។

ពួកគេត្រូវសូត្របន្ទោរគ្នាម្តង៧ចប់​ ហើយបកវិលមកសូត្រវិញបន្តថែម៧ដងទៀត។

គ្រប់តាមក្បួន ស្រាប់តែឃើញថា កម្លាំងខ្យល់បោកមកសន្ធប់ក្នុងបន្ទប់រៀន។

«ដាក់ដៃលើជង្គង់ ផ្ងារម្រាមទៅលើ!»

អាឡិចស្រែកស្រួយៗស្រិប។ សំឡេងដូចជាអ្វីមួយ មានអនុភាពមកលើរាងកាយអាឡិច មិនដូចជាអាឡិចធម្មតាទៀតនោះទេ។

កុមារទាំងប្រាំមួយនាក់ផ្សេងទៀតអាចទទួលអារម្មណ៍ចម្លែកនេះ តែពួកគេមិនហ៊ាន​សួរឬងាកសម្លឹងគ្នា​ឡើយ នេះជាត្រណម។ ពេលដែលដង្ហើមរបស់ពួកគេចាប់ញ័រលើងម្តងបន្តិចៗ  រាងកាយរបស់ពួកគេក៏ញ័រតាម ។

«បិទភ្នែក!»

អាឡិចបញ្ជាឮៗ។ មានតែសាមីខ្លួនអាឡិចទេដែលនៅបើកភ្នែកបាន។

ហ្វឺត និងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង​នៅលើឥដ្ឋបានឆាបឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ ដោយមិនដឹងអ្នកណាដុត ហើយជញ្ជាំងក៏រំកិលទៅក្រោយ ដូចជាសាលារៀននេះ​បន្ទប់នេះមានជីវិត។

សំឡេង​នៃ​ភាពវិលវល់ ការស្រែកដាច់ខាតលើសមរភូមិ សូរសេះបោល ដំរីព្រិច និងការ​ប្រកួតដាវលំពែង​បាន​បន្លឺ​ឡើងរំពង​​តាម​អាកាស។ ខ្យល់​ខ្សឹបមក​ប្រាប់​ពី​សមរភូមិបុរាណ​​ដ៏​ឃោរឃៅ​បំផុត សូរមនុស្ស​រត់ចោលស្រុកកំណើត យំស្រែករន្ធត់។

​​ក្មេងៗនាំគ្នាយំ តែបើកភ្នែកមិនបាន រាងកាយលែងបញ្ជាកើត​។  ចិត្តរបស់ពួកគេលោតញាប់ ប៉ុន្តែនៅខាងក្នុងទីជម្រៅ ម្នាក់ៗដឹងជាស្រេចហើយ មុនពេលមកដល់ទីនេះថា អ្វីដែលពួកគេចង់បាននោះ​ទាមទារឱ្យឆ្លងកាត់ដំណាក់កាលអ្វីខ្លះ។

«ពួកចៅ ចេញពីទីនេះបាន​ដោយត្រូវបន្សល់ទុកវិញ្ញាណមិត្តឯងម្នាក់! គេនោះនឹងមកនៅចាំបន្ទប់នេះជាវិញ្ញាណទេពជារៀងរហូត! សម្រេចទៅថាជាអ្នកណា?»

ចិត្តពួកគេភ័យញាក់តែមិនអាចរើខ្លួនចេញ ថែមមិនអាចនិយាយប្រកែក។ នរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេនឹងត្រូវទុកចោលអនាថានៅកន្លែងនេះ? ទេ! គ្មានអ្នកណាចង់ទេ។

នោះ​ជា​អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​ខំមកធ្វើសមាធិតាមគម្ពីរអំណាច៧មែនទេ? មិនមែនទេ! ពួកគេទើបនឹង​ដឹងខ្លួនថា ត្រូវ​បាន​គេ​បោកមកទីនេះ។

អ្នកណាម្នាក់ ផ្លុងគម្ពីរចាស់ ពង្វក់ក្មេងៗឱ្យមកបន្តធ្វើជាជើងកបនៅបន្ទប់មួយនេះ មែន​ទេ?

គ្រប់គ្នាញ័រញាក់ទៅក្នុងការសម្រេចចិត្ត​។ ម្នាក់ៗនឹកដល់សម្តីទូន្មានរបស់គ្រួសារ។ ឪពុក​របស់​លីណា​តែងតែ​ប្រាប់​នាង​ថា៖

«អ្នក​ក្រ ឬពួកមនុស្ស​ខ្សោយៗ​នឹង​ទាញ​កូនឯង​ឱ្យរវល់ជួយពួកគេគ្មានថ្ងៃចប់ទេ! ចូរចេះសេពគប់ ហើយ​នៅតែ​ជាមួយ​នឹង​ប្រភេទមនុស្ស​ខ្លាំងៗ»​។

ប៉ុន្តែ សម្រាប់ឆន្ទះលីណា នាង​ដឹងថា​ពេលនេះនាង​នៅទីនេះកៀកស្មាជាមួយគីរី ដែលគ្មានអ្វីក្រៅពីកណ្តាប់ដៃ និងភាពរឹងចចេសឡូឡា​។ គេធ្លាប់ជួយនាង បានទាញនាងឡើងនៅពេលនាងដួលក្នុងតារាងបាល់  តើនាងនឹងទុកគិរីចោល​បានទេ? ឥឡូវនេះខាងគិរីវិញ គេគិតដល់សម្តី ឪពុក​របស់​គេ ជា​មេ​ប៉ូលិស​ដែលតែងតែព្រមាន​កូនថា «ធ្វើជាមនុស្ស​ចូរ​កុំ​បង្ហាញ​ភាព​ទន់​ខ្សោយ! ក្នុងកាលៈទេសៈណាក្តី!»។

ប៉ុន្តែធាតុពិត ក្នុងភាពជាប់គាំងនេះ ភាពញាប់ញ័រចំប្រប់កំពុងបញ្ជាដៃជើងរបស់គេ ញើសនៅលើចិញ្ចើម និងមុខរបស់គេ  តើនេះមើលទៅដូចជាកម្លាំងឬការខ្លាច?

អាឡិចវិញកំពុងស្រក់ទឹកភ្នែក។ គេជាក្មេងធាត់បំផុតក្នុងចំណោមអ្នកសមាធិទាំង៧ ក៏ជាអ្នកដែលនឹង​រត់យឺតជាងគេ ទីបំផុតគេនឹងស្លាប់មែនទេ លែងបានឃើញម្តាយឪពុកទៀតហើយ?

នឹកឃើញសម្តីឪពុករបស់គេ គាត់ប្រាប់អាឡិចថា៖  

«លុយអាចទិញអ្វីៗបានទាំងអស់កូន! លុយជាផ្លូវដែលនាំឱ្យយើងអាចចេញពីឧបសគ្គទាំងអស់បាន!»

គេយំព្រោះពេលនេះ ​វិញ្ញាណ​មិន​ខ្វល់​ពី​ទ្រព្យសម្បត្តិ​របស់​ប៉ាគេ​ឡើយ។

«ទេ! យើងមិនទុកអ្នកណាទាំងអស់!»

នេះជាសម្រែកលីណាលាន់ឡើងធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាឈប់យំ។ លីណា​តែងតែជាមនុស្ស​អៀន និងភ័យ តែនាងមិនមែនកំសាកទេ។ ម្តាយនាងប្រាប់ថា  មនុស្សគ្រប់រូបគឺអាត្មានិយម តែលីណាតែងប្រកែកថា មិត្តភាពគឺមានពិតមែន។

ម្តងនេះគ្រប់គ្នា​និយាយមិនរួច តែនាង​និយាយរួចព្រោះនាងមិនខ្លាចអ្វីទាំងអស់ដែលចង់មកបំបែកយកមិត្តភក្តិរបស់នាង​។

ប៉ុន្តែនៅពេលដែលនាងអាចបើកភ្នែកមក ហើយឃើញម៉ីកាន់ដៃនាងដោយស្ងៀមស្ងាត់ លីណា​មានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមួយដែលខ្លាំងលុបពីលើជាងការភ័យខ្លាច ពោលគឺ អំពើល្អ ដែលជារឿងដ៏រឹងមាំនៅគ្រប់កាលៈទេសៈ។

លីណាងើបមុខហើយស្រែក៖

«ក្របខាងក្រោយសរសេរថា អំពើល្អឈ្នះ!!!»

បន្ទប់ហាក់បង្ហាញថា វិញ្ញាណកំពុងតែរំជើបរំជួលដោយកំហឹង។  ស្រមោលខ្មៅនៃរាត្រីកាលពន្លូតធំឡើងៗព្រមាននាង ហើយគ្រហឹមបំភ័យក្មេងៗ តែពួកគេបានឮសំឡេងសំណាងស្រែកឡើង៖

«យើងមិនទៅចោលគ្នាទេ!»

បន្ទាប់មកគឺគីរី ​គ្រវី​ធ្មេញញេញបន្តិចទើបគេនិយាយចេញថា៖

«ពួកយើងនឹងរួមគ្នា​បំបែកហ្គេមនេះ!»

ជញ្ជាំងបន្ទប់ផ្តើមរមួល ធរណីញាប់ញ័រ វិញ្ញាណបានចុះចាញ់និងទទួលដឹង ខ្លបខ្លាចជាមួយពីការបះបោរដោយភាពក្លាហាន​របស់ក្មេងៗ។

សំឡេង​របស់ តារា បានញាប់​ញ័រតតាត់ ប៉ុន្តែ​គេ​និយាយចេញវិញហើយ៖

«ពួកយើង! យើង​ចេញ​ទៅវិញទាំងអស់គ្នា!»

វិញ្ញាណបានបោកកម្ចាយទ្វារ។ ខ្យល់ប្រែជាត្រជាក់។ ដីប្រេះនៅក្រោមជើងរបស់ពួកគេ។ ការរត់គេចខ្លួនបានចាប់ផ្តើម លីឡាស្រែកឡើងថា៖

«យើងចាប់ដៃគ្នារត់ព្រមគ្នា!»

គិររីគំហក៖

«មួយ!ពីរ!​ក្រោក!»

ពួកគេ​ទាញគ្នាក្រោក​ហើយ រត់កាត់ថ្នាក់រៀនជាច្រើន។ កម្រាលឥដ្ឋលាតសន្ធឹងគ្មានទីបញ្ចប់ដូចជាសាលារៀននេះ អាគារនេះអស់កល្ប។

ស្រមោល​ដើមឈើបានប្រ​ដេញ​តាម​ពួកគេ។

ម្រាមដៃ​ពួកគេ​ក្តាប់មិនលែងគ្នាទោះជាសំឡេង​ ស្នូរជួងចាស់ ម៉ឺងៗៗៗៗបន្លឺ​ព្រមានមករំពង។

វិញ្ញាណស្រែកសម្លុតមកល្វើយៗក្នុងអារម្មណ៍ពួកគេ៖

​«ពួកឯងនឹងក្បត់គ្នា! ហើយពេលណាពួកឯងបែកបាក់ យើងនឹងយកអ្នកណាដែលនៅក្រោយគេ!»។

គិរីសែនរំជួល​ចិត្ត។ នេះក៏ជាពេលដែលសម្តីជីតា​គេលេចមក​៖

«កុំទុកចិត្តអ្នកណាពេកណាចៅ!» ប៉ុន្តែ​គីរី​មិន​បានដោះដៃចោលពួកគេទេ។

គ្រាមួយ ​អេឡិច បានជួយទប់គេកុំឱ្យធ្លាក់ពេលកំពុងឡើងច្រៀង​នៅ​ចន្លោះ​តុ​។  គីរី​នឹក​ឃើញ​ការ​ចំអក​របស់បងប្រុស​ខ្លួនថា «ភាព​ទន់​ខ្សោយ​ ចិត្ត​ទន់ពេក មាន​ន័យ​ថា មនុស្ស​កំសាក!»

​ប៉ុន្តែ តើ​ខ្ញុំ​ជា​មនុស្សកំសាកទេដែលរត់ចោលមិត្ត​?

ជាមួយគ្នា ពួកគេ​បានរត់​គេច​ពី​ក្តារខៀនដែលរលំ ហើយ​ លោតយោងគ្នា​​ពីលើធរណីដែល​​ប្រេះបែក។

ចុងក្រោយពួកគេ​បាន​​ឈានមក​ដល់​ទ្វាររប​ង ដែលជា…វិញ្ញាសា​ចុងក្រោយ។ ប៉ុន្តែ​…វា​ត្រូវ​បាន​ចាក់សោ។ គ្មាន​កូនសោ!!! គ្មាន​វិធី​ដែល​អាច​​បើក​វា​ទេ។

តារា ងាកមើលក្រោយ។ វិញ្ញាណស្រីចាស់ម្នាក់ រូបអាក្រក់ ស្លៀកបុរាណ រហែក មានច្រវ៉ាក់នៅនឹងជើង។ ភ្នែកប្រហោងគ្រហូតាមសម្លឹងមើលមកពួកគេពីចម្ងាយ។

«ពួកឯងចង់ទៅ ត្រូវទុកម្នាក់នៅ!»

ពួកគេបានមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមក។ បន្ទាប់មក បន្តិចម្តងៗ ពួកគេលែងភ័យខ្លាចព្រោះអ៊ំដឿន អ្នកថែសួនបានរត់មកដល់។ ពីក្រោយគាត់សន្តិសុខម្នាក់ដើរមកដែរ។ ពន្លឺ​ភ្លើងត្រូវបាន​បើកភ្លឺ​ពាសពេញ​។

«មិនទាន់ទៅផ្ទះទេ?»

ក្មេងៗរត់សំដៅទៅមនុស្ស​ចាស់ ហើយ​នៅ ដកដង្ហើមធំ។ អគារ​ដែល​នៅ​ពី​ក្រោយ​ពួក​គេ ​បាន​លេច​ឡើង ហាក់ប្រក្រតី គ្មានអ្វីប្រេះស្រាំឬបោកបក់ វិញ្ញាណក៏មិនមាន។

«ពួកខ្ញុំប្រជុំពូ! ខ្ញុំជ្រុលពេលសូមទោស!»

«ចុះមិញម៉េចបានស្រែក?»

ពូសន្តិសុខសួរនៅពេល​ដែលអ៊ំដឿនរេភ្នែកសម្លឹងគម្ពីរក្នុងដៃលីណាដោយសង្ស័យ។

ក្មេង ងាក​មើល​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ហើយលីណាវិញ ក៏ប្រែជាញញឹម។

«ខ្ញុំភ្លេចសៀវភៅ!»

បីថ្ងៃបានកន្លងផុតទៅ ប៉ុន្តែស្លាកស្នាមរបួសដោយការរត់នៅលើស្បែករបស់ពួកគេនៅមិនទាន់រលុបនៅឡើយ។ ការនេះ នៅតែរំឮកមកវិញនូវសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវវិញ្ញាណដែលចង់បោក​យកអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ។

«ចួបគ្នាកុំខាន!»

អេឡិចសរសេរឈែត​ហៅរកគ្នីគ្នា។ បន្ទាប់មក មិត្តទាំង៧ បានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅក្នុងបន្ទប់សិក្សារបស់គីរីនៅផ្ទះ  ដែលជាកន្លែងគ្មានបារម្ភពីវិញ្ញាណព្រោះមានអសនៈព្រះតាំងនៅ។

ពួកគេរួមគ្នាសរសេរអ្វីៗទាំងអស់អំពី ការសាកល្បង ការភ័យខ្លាច និងការពិតដែលពួកគេបានរកឃើញ។ ពីមួយទំព័រទៅ មួយទំព័រ ពួកគេបានចាក់អនុស្សាវរីយ៍នៃមិត្តភាពនិងភាពចាស់ទុំមកលើក្រដាស។

នៅពេលដែលសៀវភៅត្រូវបានបញ្ចប់ តារា បានរុំដោយក្រម៉ាក្រហមមួយ។

«យើង​មិន​អាច​មិនផ្សាយឱ្យក្មេងដទៃបានដឹងនោះទេ ពួកគេ​អាចជាអ្នករងគ្រោះបន្ទាប់!»

ដូច្នេះហើយ ពួកគេទាំង៧បានទៅកាន់កុដិមួយនៃវត្តចន្ទកេសរ។

ក្រោមពន្លឺភ្លើងទៀន ព្រះសង្ឃចំណាស់បានទទួលយកសៀវភៅដោយញញឹម ដូចជាមានញាណដឹងថា នឹងត្រូវធ្វើយ៉ាងណាចំពោះវិញ្ញាណនោះ។

ស្អែកឡើង ពួកគេបានរត់ទៅមើលនាយកសាលាដែលនៅជាមួយព្រះសង្ឃអង្គនោះ ក្នុងការសូត្រ​មន្តនិងស្រាយបំភ្លឺបន្ទប់លេខ៧០៧ឱ្យប្រើប្រាស់ជាទីប្រជុំធម្មតាវិញ ។

ជារហូតមក មិត្ត​ទាំង៧តែងតែអើតមើលទៅទីនោះរាល់ពេលដើរកាត់ម្តងៗ៕