សួស្ដី! ខ្ញុំមានឈ្មោះថា បូណា រ៉ូហ្សា ដែលអ្នកអានរឿងភាគច្រើនស្គាល់ថាជា មីងអ៊ិ ឬ មីងហ្គី។ នាងខ្ញុំជាអតីតសិស្សថ្នាក់វិទ្យាសាស្រ្តពិតនៃវិទ្យាល័យដំដែក នៅក្នុងស្រុកសូទ្រនិគម ខេត្តសៀមរាប។ នៅទីបំផុតរឿង «ផ្កាយព្រះគ្រោះ» ក៏បានក្លាយជារឿងទី២ដែលខ្ញុំបានចេញផ្សាយនៅលើគេហទំព័រ MST Writer បន្ទាប់ពីរឿង «កូនក្រមុំស្ដេចបិសាច»ដែលបានចេញផ្សាយកាលពីមួយខែមុននេះ។

២.តើមូលហេតុអ្វីដែលបងសម្រេចចិត្តយករឿងរបស់ខ្លួនមកដាក់ផ្សាយ? តើមានកម្លាំងបណ្ដាលចិត្តអ្វីខ្លះ ហើយរឿងរបស់បងនិយាយអំពីអ្វីដែរ?

កំឡុងពេលដែលសរសេររឿង«ផ្កាយព្រះគ្រោះ»នេះឡើង នាងខ្ញុំហាក់ដូចមិនពេញចិត្តនូវដំណើររឿងនេះដូចកំឡុងពេលដែលនាងខ្ញុំបានសរសេររឿងមុនៗសោះឡើយ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលសរសេរចប់សព្វគ្រប់ខ្ញុំស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាស្រលាញ់និងចូលចិត្តរឿងនេះសឹងតែជាងរឿងមុនៗដែលបានសរសេរចប់ទៅទៀត ហេតុនេះហើយទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តយកមកដាក់ផ្សាយចែកជូនអ្នកទាំងអស់គ្នាអោយបានអាន។ មួយរយៈនេះនាងខ្ញុំសង្កេតឃើញថាយុវវ័យហាក់ដូចប្រទះនូវបញ្ហាដូចៗគ្នាគឺបញ្ហាខ្វះអ្នកថែ យុវវ័យមួយចំនួនចូលចិត្តត្អួញត្អែរនៅក្នុងបណ្ដាញសង្គមពីបញ្ហារទាំងនេះដដែល រឿងនេះហើយដែលជាកម្លាំងបណ្ដាលចិត្តឱ្យខ្ញុំសរសេររឿង«ផ្កាយព្រះគ្រោះ»ឡើងមកដើម្បីជួយសម្រាលអារម្មណ៍ឯកោររបស់ពួកគេពីចម្ងាយ។

រឿង«ផ្កាយព្រះគ្រោះ»នេះជារឿងដែលនិយាយពីស្នេហាដ៏សែនជ្រាលជ្រៅរបស់លោកមេទ័ពនៃនគរខាងកើតចំពោះក្មេងដែលខ្ចាត់ព្រាត់មកពីនគរខាងលិច ទាំងដែលពេលនោះនគរទាំង២កំពុងតែមានសង្គ្រាមជាមួយគ្នា លោកមេទ័ពម្នាក់នេះហ៊ានលះបង់គ្រប់យ៉ាង ឋានៈ បុណ្យសក្ដិ អំណាច ទ្រព្យសម្បត្តិ លះបង់សូម្បីតែជីវិតដើម្បីតែបានរស់នៅជួបជុំជាមួយមនុស្សដែលគាត់ស្រលាញ់ ប៉ុន្តែមិនប្រាកដថាការលះបង់សុទ្ធតែទទួលបានការតបស្នងដ៏សមចិត្តត្រលប់មកវិញនោះទេ។

៣. តើបងអាចចែករំលែកពីចំណុចដែលបងចូលចិត្ត ឬស្រឡាញ់ជាងគេក្នុងរឿងមួយនេះបានដែរទេ?

នាងខ្ញុំពេញចិត្តនូវដំណើររឿងនេះទាំងមូល ប៉ុន្តែចំណុចដែលអាចធ្វើអោយបេះដូងខ្ញុំរំភើបបាននោះគឺត្រង់វគ្គដែលលោកមេទ័ព ប៉វិន សម្រេចចិត្តនាំមនុស្សដែលគាត់ស្រលាញ់រត់ចេញពីរាជធានីទាំងយប់ព្រោះគាត់មិនចង់រៀបការជាមួយនឹងព្រះរាជបុត្រីទី៣ បើទោះបីជាមានព្រះរាជសារថាបើគាត់មិនរៀបអភិសេកជាមួយនឹងព្រះនាងទេគាត់នឹងត្រូវតាមសម្លាប់ក៏ដោយ។

៤. តើអ្វីទៅជាបំណងរបស់បងក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងមួយនេះ?

គោលបំណងដ៏ធំបំផុតនៅក្នុងការដាក់ផ្សាយរឿងនេះគឺនាងខ្ញុំសង្ឃឹមថា នាងខ្ញុំអាចនឹងចែករំលែកក្ដីស្រលាញ់ដែលលោកមេទ័ព ប៉វិន មានចំពោះ សៀវស៊ីង ដល់ទៅអ្នកអានគ្រប់គ្នា នាងខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នកដែលខ្វះក្ដីស្រលាញ់ ខ្វះភាពកក់ក្ដៅតាំងតែពីតូចមក អាចនឹងមានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅ មានអារម្មណ៍រំភើបនឹងក្ដីស្រលាញ់យ៉ាងហោចណាស់ក៏ម្ដងតាមរយៈការអានរឿងនេះ។

៥. តើបងមានចំណាប់អារម្មណ៍អ្វីខ្លះទៅកាន់មិត្តអ្នកអានទាំងអស់គ្នា?

អ្នកអានជាទីស្រលាញ់!! អ្នកសរសេរដ៏សែនខ្ចីគំនិតម្នាក់នេះ មានតែម្រាមដៃដប់លើកសំពះអរគុណដល់អ្នកអានគ្រប់គ្នាដែលបានចំណាយពេលអានរឿងរបស់ខ្ញុំនេះតាំងពីដើមដល់ចប់តែប៉ុណ្ណោះ។ នាងខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នកទាំងអស់គ្នាអាចនឹងរកបានមនុស្សដែលស្រលាញ់អ្នកទាំងអស់គ្នាដូចជាលោកមេទ័ពប៉វិនស្រលាញ់សៀវស៊ីង បើទោះបីជាពេលនេះអ្នកទាំងអស់គ្នារកគេមិនទាន់ឃើញក៏ដោយ តែសូមអ្នកទាំងអស់គ្នាចងចាំថានៅថ្ងៃណាមួយគេនឹងបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះមុខអ្នកទាំងអស់គ្នានៅពេលវេលាដ៏សក្ដិសមមួយនៅពេលខាងមុខជាក់ជាមិនខាន។

ស្រលាញ់និងគោរពអ្នកទាំងអស់គ្នា!

មីងអ៊ិ

ចុចអានរឿងផ្កាយព្រះគ្រោះ

ភាគបញ្ចប់

មានភាគបន្ត…

«មែនឯងជាកូនប្រុសរបស់យើង»លោកមេទ័ពនិយាយច្បាស់ៗបញ្ជាក់ន័យឱ្យអ្នកម្ខាងទៀតកាន់តែយល់ ទោះបីមិនដឹងថាគេយល់ឬអត់ក៏ដោយ។
សៀវស៊ីង ងក់ក្បាលទទួលថាយល់យឺតៗបើទោះបីជាមិនសូវយល់ក៏ដោយ នេះលោកមេទ័ពរូបសង្ហារម្នាក់នេះជាឪពុករបស់គេឬ?
«ហូបឱ្យលឿនទៅ យប់អធ្រាត្រដល់ម៉ោងដេកពួនហើយ»លោកមេទ័ពងើបឈរដោះអាវក្រោះខាងក្រៅចេញយកទៅព្យួរនៅលើប្រដាប់ព្យួរដែលធ្វើពីឈើនៅក្នុងតង់មួយនេះ នៅលើខ្លួនគាត់គឺមានតែខោអាវស្ដើងៗមួយកំប្លេដែលតាំងពីថ្ងៃមកប៉ុណ្ណោះព្រោះអីខោអាវសម្រាប់ផ្លាស់នាពេលយប់របស់គាត់ គាត់បានប្រគល់ឱ្យទៅក្មេងម្នាក់ដែលមិនដឹងខ្យល់អីនៅជិតនេះទៅហើយ។
«លោកពុកសម្រាន្តហើយមែនទេ?»សៀវស៊ីងដែលអង្គុយញ៉ាំនំនោះសួរទៅកាន់លោកមេទ័ពដែលកំពុងតែដាក់ខ្នងរៀបនឹងគេងទៅលើគ្រែពូកទៅហើយដោយខ្សែភ្នែកភ្លឺសៗ។
«អឺម!» គាត់ឆ្លើយតបដោយមិនបានគិតច្រើនហើយក៏ដាក់ខ្នងគេងទៅលើកម្រាលពូកនោះដោយមិនភ្លេចទុកកន្លែងចន្លោះជិតតង់បន្តិចនៅលើពូកនោះឱ្យក្មេងប្រុសដែលគាត់ទើបតែទទួលធ្វើជាកូនមុននេះ។
«លោកពុក ចាំសៀវស៊ីង ច្របាច់ជើងឱ្យណា» សៀវស៊ីងយកនំរឹងក្រៀមៗនោះទៅទុកក្នុងអាវហើយក៏ងើបដើរយ៉ាងប្រញាប់ទៅច្របាច់ជើងឱ្យអ្នកដែលកំពុងតែសម្រាន្តលើគ្រែ។
«លោកពុក ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅមិនបាច់ហូបបាយខ្លួនឯងទៀតទេ»ពេលកំពុងតែច្របាច់ៗនោះគេក៏និយាយប្រាប់ទៅអ្នកដែលបិទភ្នែកជិតហើយតិចៗ។
«ហេតុអី?»ទោះបីជាពេលនេះហត់ពេញបន្ទុកយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏លោកមេទ័ព ប៉វិន នៅតែប្រឹងបើកត្រចៀកស្ដាប់អ្នកដែលបើកមាត់ចចារមិនចេះហត់នោះ មើលចុះវាទើបតែរួចពីស្លាប់ហេតុអីក៏មកប៉ប៉ោចបែបនេះ? បើដឹងថាជួយវាហើយរំខានបែបនេះគេប្រគល់វាឱ្យទៅពួកខាងលិចឱ្យចប់រឿងបាត់ទៅហើយ។
«ចាំសៀវស៊ីងបញ្ចុក» លោកមេទ័ពបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងមើលមុខអ្នកកំពុងច្របាច់ភ្លៅឱ្យខ្លួន មុននេះវានិយាយស្អី? បញ្ចុកបាយអ៊ីចឹងឬ? នេះគេជា លី ប៉វិន ណា ជាមេទ័ព មិនមែនជាក្មេងដែលត្រូវអ្នកណាមកបញ្ចុកបាយទេ។
«ហើយពេលងូតទឹកក៏លោកពុកមិនបាច់ចាំងូតម្នាក់ឯងទៀតដែរ»សៀវស៊ីងនៅតែបន្តប៉ប៉ាច់ប៉ប៉ោចមិនឈប់ ព្រមទាំងសម្លឹងមើលមុខរបស់ឪពុកដែលកំពុងតែប្រឹងសម្លឹងមុខគេដូចគ្នា ឃើញបែបនេះគេក៏ញញឹមលឹបភ្នែកទៅកាន់គាត់វិញ។
«យ៉ាងម៉េច?» ងូតទឹកក៏វាមិនឱ្យគាត់មានពេលនៅម្នាក់ឯងដែរឬ? នេះគាត់ទទួលវាមកធ្វើជាកូនឬយកវាមកធ្វើម៉ែដោះឱ្យប្រាកដទៅ? បើសូម្បីតែបាយក៏វាទាមទារបញ្ចុក ទឹកវាចង់ងូតឱ្យទៀតមែនទេ?
«ចាំ សៀវស៊ីង ងូតទឹកដុះក្អែលខ្នងឱ្យ» សៀវស៊ីង សើចស្រស់ដាក់ឪពុក គេតាំងពីដើមមកមិនដែលមានសាច់ញាតិ មិនដែលមានអ្នកណាឱ្យចំណីញ៉ាំ មិនដែលមានអ្នកណាឱ្យទឹកផឹកទេ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងត្រូវតែប្រឹងរកមកដោយខ្លួនឯងទើបបាន មានតែពុកគេម្នាក់នេះហើយដែលជាមនុស្សដំបូង ផ្ដល់ឈ្មោះមកឱ្យគេ ឱ្យនំគេញ៉ាំ ឱ្យទឹកគេផឹក ហេតុនេះគេស្រលាញ់ឪពុកគេម្នាក់នេះខ្លាំងណាស់។
«ហឹម!…»ពេលឮថាគេនឹងងូតទឹកដុះក្អែលឱ្យលោកមេទ័ពក៏បិទភ្នែកហើយយកដៃទៅស្ទាបទ្រូងដែលបេះដូងកំពុងតែលោតឌឹបៗស្ទើរតែផ្ទុះ អាក្មេងឡប់នេះហេតុអីក៏វាញញឹមបានស្រស់ម្លេះ? ហើយស្អីគេវាចង់ដុសក្អែកខ្នងឱ្យគាត់ហេ? គ្រាន់តែគិតដល់ដៃទន់ៗនោះយកមកដុសក្អែលខ្នងឱ្យគាត់នោះមុខមាត់ខ្លួនប្រាណរបស់គាត់ក៏វាក្ដៅងំ សឹងតែចង់បបួលក្មេងឡប់នេះទៅងូតទឹកភ្លាមៗ។
«ឈប់ប៉ប៉ាច់ប៉ប៉ោចហើយឡើងមកដេកម៏!»
«បាទ!» សៀវស៊ីងឡើងវារំលងខ្លួនប្រាណធំរបស់លោកមេទ័ពហើយចូលទៅក្នុងភួយដណ្ដប់គេងនៅជិតខ្លួនគាត់នៅមួយចំហៀងទៀត។ គេត្រសុលខ្លួនចូលមកជិតឪពុកចិញ្ចឹមតិចៗរហូតដល់ខ្លួនរបស់គេនៅកិបជាប់នឹងខ្លួនរបស់គាត់ សៀវស៊ីងលើកដៃឱបលោកមេទ័ពថ្នមៗ ធ្វើឱ្យអ្នកដែលបិទភ្នែកគេងមុននេះបើកភ្នែកក្រឡង់ៗសម្លឹងមុខគេ។
«ធ្វើអី?»លោកមេទ័ពសួរទាំងសម្លឹងមុខសៀវស៊ីងក្នុងន័យផ្អើលៗចិត្តមួយក៏ចង់ចាប់បោះដៃនេះចេញហើយចិត្តមួយទៀតក៏អាណិតមិនហ៊ានធ្វើ។
«គឺ…សៀវស៊ីងខ្លាចថាបើមិនឱបលោកពុកឱ្យជាប់ទេ ព្រឹកឡើងភ្ញាក់មកនឹងបាត់លោកពុកបាត់»សៀវស៊ីងសម្លឹងមើលមុខអ្នកដែលគេងនៅជិតគ្នាក្បាលរបស់គេនៅត្រឹមតែទ្រូងរបស់លោកមេទ័ពតែប៉ុណ្ណោះ។
«ហឺម!…»លោកមេទ័ពដកដង្ហើមធំ គាត់ចាប់យកដៃតូចៗដែលឱបទ្រូងគាត់មុននេះមកដាក់នៅលើពោះរបស់គាត់វិញព្រោះខ្លាចគេឮចង្វាក់បេះដូងដែលលោតឌឹកឌាក់ៗរបស់គាត់។
«លោកពុក ឯណាអ្នកម៉ែ?» នៅសុខៗ សៀវស៊ីង ក៏ងើបមុខសួរទៅកាន់លោកមេទ័ពម្ដងទៀតតែសំណួរនេះវាធ្វើឱ្យគាត់មុខក្រហម ហើយងើបអង្គុយភ្លាមៗតបទៅសៀវស៊ីង៖
«សៀវស៊ីង អាក្មេងល្ងង់ យើងមិនមែនជាឪពុកបង្កើតរបស់ឯងទេ ត្រឹមជាឪពុកចិញ្ចឹមណាឯងយល់ទេ? យើងគ្មានម៉ែឱ្យឯងទេ ហើយពេលនៅតែពីរនាក់បែបនេះកុំហៅយើងថាពុកទៀត»
មនុស្សនៅលីវជិតមួយជីវិតទៅហើយត្រូវគេមកសួររឿងគូរស្រករបែបនេះអ្នកណាមិនខឹង? ប៉ុន្តែចម្លើយរបៀបគំហកៗ ខ្លាំងៗ របស់គាត់នេះធ្វើឱ្យអ្នកដែលងើបអង្គុយតែមានកម្ពស់ត្រឹមចង្ការរបស់គាត់នោះទៅជាទឹកភ្នែកព្រិចៗបាត់ទៅហើយ។ គាត់មិនមែនជាឪពុកបង្កើតរបស់គេទេមែនទេ? ឪពុកចិញ្ចឹមនោះជាស្អីទៅ? វាមិនមែនជាឪពុកតែមួយទេឬ? ហើយបើខ្លួនជាឪពុកគេមែនហេតុអីក៏ពេលនៅតែពីរនាក់មិនឱ្យគេហៅថាពុក?
លោកមេទ័ពដកដង្ហើមធំសម្លឹងមើលអ្នកដែលកំពុងតែឱនមុខសម្រក់ទឹកភ្នែកនោះតិចៗ គាត់បន្ធូរអារម្មណ៍ហើយក៏ទៅស្រវាគេមកឱបជាប់នឹងទ្រូងអង្អែលក្បាល ហើយទើបនិយាយលួងលោម៖
«កូនប្រុសមិនត្រូវស្រក់ទឹកភ្នែកផ្ដេសផ្ដាសទេ ហាមយំទៀត ហើយក៏មិនត្រូវនិយាយហៅឈ្មោះខ្លួនឯងរហូតបែបនេះដែរយល់ទេ»សៀវស៊ីងព្យាយាមជូតទឹកភ្នែកឱ្យអស់ពីថ្ពាល់ហើយស្រវាឱបអ្នកដែលកំពុងតែឱបគេវិញណែនដៃ៖
«បាទ!»គេឆ្លើយទាំងអួលណែនដើមកហើយមិនហ៊ានសម្រក់ទឹកភ្នែកមកទៀត។
«ហៅយើងថាលោកមេទ័ព ឬហៅថា ប៉វិន ក៏បានពេលយើងនៅតែពីរនាក់ដឹងទេ»គាត់និយាយថ្នមៗមិនហ៊ាននិយាយខ្លាំងទៀត។
«បាទ តែលោកមេទ័ពនឹងបោះបង់ខ្ញុំចោលទេ?» សៀវស៊ីងងើយសម្លឹងមើលមុខអ្នកដែលកំពុងតែឱបគេលួងលោមនោះតិចៗ។
«មិនទេ យើងមិនបោះបង់ឯងចោលទេ សៀវស៊ីង» លោកមេទ័ពសម្លឹងមើលមុខតូចៗស្អាតនោះភ្លឹកបន្តិចទើបគាត់និយាយឡើងមក។
«បាទ!»សៀវស៊ីងញញឹមហើយក៏ឱបលោកមេទ័ពណែនដៃ ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅគេលែងវេទនារកអាហារខ្លួនឯងទៀតហើយ គេលែងលំបាករត់គេចពីពួកខាងលិចដេញធ្វើបាបហើយ លែងខ្វល់រឿងអ្វីគ្រប់យ៉ាងព្រោះបុរសម្នាក់នេះអះអាងថាការពារគេដោយមិនបោះបង់បែបនេះគេសប្បាយចិត្តណាស់ អារម្មណ៍ហាក់បីដូចជាឡើងឋានសួគ៌ អរគុណព្រះជាម្ចាស់ដែលប្រគល់លោកមេទ័ពម្នាក់នេះមកឱ្យគេ។

«ប៉វិនមានកូនហេ?» ស៊ូ ស៊ីងឡាងជាមេទ័ពម្នាក់ទៀតដែលតាំងខ្លួនជាអ្នកជំទាស់នឹងលោកមេទ័ពប៉វិនរហូតមកកំពុងពិភាក្សាជាមួយទាហានជំនិតនៅក្នុងតង់របស់គេ។
«បាទ! គេនិយាយស្ទើរតែគ្រប់គ្នា ស្ដាយណាស់ដែលយប់មិញលោកមេទ័ពមិននៅ»ទាហានម្នាក់នោះរាយការណ៍តាមរឿងហេតុទាំងស្ទាក់ស្ទើរនៅចុងប្រយោគផង។
«មានកូនបានយ៉ាងម៉េចបើវាមិនទាន់រៀបការផង?»
«មិនដឹងទេលោកមេទ័ព តែឮថាគាត់សម្លាប់ទាហានរបស់នគរខាងលិចម្នាក់ទៀតព្រោះទាហានម្នាក់នោះនិយាយថាកូនប្រុសរបស់គាត់ជាអ្នកដែលមកពីនគរខាងលិច»
ទាហាននោះបន្តរាយការណ៍នូវអ្វីដែលគេដឹងដល់មេកើយរបស់គេបន្តហាក់ដូចកូនក្មេងសូត្រមេរៀនឱ្យគ្រូស្ដាប់ដូច្នេះដែរ។
«សម្លាប់ទាហាននៅភូមិភាគខាងលិច? ហេតុអីក៏គេហ៊ានម្លេះ?រឿងធំបែបនេះព្រះអង្គប្រាកដជាមិនទុកគេទេ»
ថាហើយលោកមេទ័ពស៊ីងឡាង ក៏ប្រញាប់យកស្បែកសត្វមកសរសេរសំបុត្រផ្ញើរទៅព្រះរាជាភ្លាមៗពីរឿងដែលលោកមេទ័ពប៉វិនសម្លាប់ទាហានភាគខាងលិច និង ពីរឿងកូនរបស់លោកមេទ័ពប៉វិនដែលនៅសុខៗស្រាប់តែបង្ហាញមុខឡើងភ្លាមៗផងដែរ។
បន្ទាប់ពីឱ្យទាហានយកសំបុត្រនេះទៅកាន់រាជធានីថ្វាយព្រះអង្គហើយលោកមេទ័ព ស៊ីងឡាង ក៏ញញឹមយ៉ាងសមចិត្តរង់ចាំពេលដែលព្រះរាជាបានអានសំបុត្ររបស់គេហើយតើទ្រង់នឹងមានប្រតិកម្មយ៉ាងណា? ព្រោះព្រះអង្គបានផ្ដាំហើយផ្ដាំទៀតថាទោះជាយ៉ាងណាក៏មិនត្រូវសម្លាប់ទាហាននៅភាគខាងលិចឡើយ។
«មានរឿងអីកើតឡើង?» ប៉វិនប្រញាប់រត់ទៅសួរលោកមេទ័ពស៊ូ ស៊ីងឡាង ដែលពេលនេះគេម្នាក់នោះកំពុងតែឈរច្រត់ដៃនៅពីមុខក្មេងតូចសៀវស៊ីងដែលពេលនេះត្រូវគេចាប់ដៃទាំងសងខាងជាប់នឹងបង្ខំឱ្យលុតជង្គង់យ៉ាងគំហុក។
«ក្មេងម្នាក់នេះលួចរបស់ទ្រព្យខ្ញុំ»
ស៊ីងឡាងងាកមកនិយាយជាមួយនឹងអ្នកដែលទើបតែមកពីល្បាតវិញមុននេះដោយទឹកមុខសប្បាយៗ នៅក្នុងជុំរុំទាហាននេះមានវិន័យតឹងតែងខ្លាំងណាស់គឺមិនឱ្យកុហក និងមិនឱ្យលួច ទោះបីវិន័យមានច្រើនប៉ុន្តែវិន័យទាំងពីរនេះគឺវាសំខាន់ខ្លាំងជាងគេ។
លោកមេទ័ពប៉វិនជ្រួញចិញ្ចើមសម្លឹងមើលមុខអ្នកដែលកំពុងតែលុតជង្គង់នៅចំពោះមុខគាត់នោះដោយអារម្មណ៍នឿយណាយ ហេតុអ្វីក៏ក្មេងម្នាក់នេះសស្លាក់សស្លើតខ្លាំងម្លេះ?
«ខ្ញុំមិនបានលួចរបស់លោកទេ លោកជាអ្នកប្រើឱ្យខ្ញុំទៅយកវាមកឱ្យដោយខ្លួនឯង»
សៀវស៊ីងងើបមុខឡើងរួចប្រឹងនិយាយការពារភាពស្អាតស្អំឱ្យខ្លួនឯង គឺនៅព្រឹកនេះនៅពេលដែលលោកពុករបស់គេចេញទៅពិនិត្យមើលនៅតាមបន្ទាត់ព្រំដែននោះបាត់ អាមេទ័ពស៊ីងឡាងនេះមកពីណាក៏មិនដឹង មកនិយាយបញ្ចុះបញ្ចូលគេហើយក៏ប្រើឱ្យគេចូលទៅយកអ្វីក៏មិនដឹងនៅក្នុងតង់របស់គេនោះ សៀវស៊ីងហេតុតែជាក្មេងឆោតមិនបានដឹងស្មានតែនេះជាទម្លាប់ធម្មតាដែលមនុស្សចាស់ចូលចិត្តក្មេងឱ្យហុចនេះហុចនោះទើបចូលទៅយកមកឱ្យគេ នៅពេលចេញមកក្រៅវិញ លោកមេទ័ពស៊ីងឡាងស្អីគេនោះក៏នាំទាហានមកមួយកងហើយចាប់គេឱ្យលុតជង្គង់ទទួលកំហុសបាត់ទៅហើយរកតែនិយាយអីមិនទាន់។
ផ្លាច់
ស៊ីងឡាង យាដៃទះមុខស្អាតៗឌឺរបស់សៀវស៊ីងមួយដៃធ្វើឱ្យមុខអ្នកដែលត្រូវទះវៀចទៅម្ខាង មួយដៃរបស់គេនេះមិនមែនស្រាលតែសៀវស៊ីងក៏ចិត្តខ្លាំងមិនព្រមអន់ដូចគ្នាគេនៅងាកមុខមកញញឹមឌឺលោកមេទ័ពស៊ីងឡាងបានយ៉ាងសមចិត្ត។
«អាក្មេងគម្រក់ ឯងនេះជាក្មេងមកពីណាហេតុអីក៏អត់របៀបយ៉ាងនេះ?»
«គេជាកូនរបស់យើង» អ្នកដែលឈរមើលហេតុការណ៍បានមួយសន្ទុះដើរមកឈរនៅចំពោះមុខសៀវស៊ីងដែលកំពុងតែលុតជង្គង់ចុះនោះ ហើយនិយាយដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់មិនផ្លាស់ប្តូរ ខ្សែភ្នែករបស់លោកមេទ័ព ប៉វិន ដែលសម្លឹងមើលមុខ ស៊ីងឡាងពេលនេះគឺអាចដុតកម្ទេចស៊ីងឡាងឱ្យខ្លោចបាន បេះដូងគេកន្រ្តាក់សឹងតែដាច់ពីទោងពេលឃើញមនុស្សដែលមានមាឌប៉ិនក្របីលើកដៃទះកំភ្លៀងមនុស្សដែលគេហួងហែង។
«កូន? បើតាមខ្ញុំដឹងលោកមេទ័ព ប៉វិន នេះគឺនៅលីវម្នាក់ឯងមកយូរហើយ មិនដែលប្រឡាក់ប្រឡូសជាមួយស្រីណាទេ តែម៉េចនៅសុខៗលោកមកមានកូនធំបែបនេះបាន? គួរឱ្យចម្លែកណាស់ ហាហា»ស៊ីងឡាង សើចរលាក់ពោះព្រមទាំងយកដៃចាប់ចង្ការហើយធ្វើដូចរិះគិតផង ទាំងដែលការពិតគេដឹងច្បាស់ហើយគ្រាន់តែបំណងចង់ធ្វើឱ្យអ្នកម្ខាងទៀតរញ៉េរញ៉ៃនិងឈឺខួរតែប៉ុណ្ណោះ។
«រឿងជីវិតរបស់យើង យើងចាំបាច់រៀបរាប់ប្រាប់ឯងដែរមែនទេ?»
លោកមេទ័ព ប៉វិន ដើរទៅឈរទល់មុខអ្នកដែលសើចរលាក់មុននេះរហូតដល់គេអន់ចង់ ចម្លើយមួយម៉ាត់ៗរបស់មនុស្សមុខងាប់មាត់ដែកម្នាក់នេះធ្វើឱ្យគេចុករកពាក្យមកឌឺវិញមិនចង់ទាន់ អួយស៊ីងឡាងសូមគាំង iQ មួយភ្លេតសិន។ លោកមេទ័ព ប៉វិន ឈសម្លឹងមុខមេទ័ពម្នាក់ទៀតដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគេ ប្រសិនបើអាម្នាក់ដែលកំពុងឈរនៅចំពោះមុខគេនេះមិនមែនជាក្មួយប្រសាររបស់ស្ដេចទេនោះ លោកមេទ័ព ប៉វិន ប្រហែលជាសម្លាប់វាចោលយូរណាស់បាត់ទៅហើយ មានឈ្មោះជាមេទ័ពមកការពារព្រំដែន ប៉ុន្តែអាចង្រៃស៊ីងឡាងនេះបែរជាលួចចូលទៅផឹកស៊ី លេងស្រីញីនៅនគរខាងលិចសឹងតែរាល់យប់ បើទោះបីជាលោកមេទ័ពប៉វិនប្រឹងផ្ញើរសំបុត្រទៅព្រះអង្គប៉ុន្មានលើកប៉ុន្មានសារក៏ដោយក៏មើលទៅរឿងនេះហាក់ដូចជាគ្មានការវិវត្តន៍ទៅណាទាល់តែសោះ។
«បើលោកមេទ័ពចង់ប្រាប់ខ្ញុំក៏រីករាយនឹងស្ដាប់» ស៊ីងឡាងដើរមកកាន់តែជិតមុខលោកមេទ័ព ប៉វិន ដូចគ្នា គេក៏សែនជ្រេញអាមុខឌឺៗនេះយូរហើយ ហើយឥឡូវនេះវាក៏មកបង្ហាញចំណុចខ្សោយឱ្យគេឃើញដោយខ្លួនឯងហេតុនេះកុំបន្ទោសគេឱ្យសោះ។
«ទៅវិញ»លោកបេទ័ពប៉វិនចាប់ទាញដៃ សៀវស៊ីងដែលកំពុងតែលុតជង្គង់នៅជិតនេះឱ្យដើរតាមគាត់ត្រឡប់ទៅតង់វិញតែក៏ត្រូវឈប់ង៉ក់ពេលឮប្រយោគបន្ទាប់របស់មេទ័ពស៊ីងឡាង៖
«លោកភ្លេចវិន័យហើយមែនទេលោកមេទ័ព ប៉វិន?»
«វិន័យស្អីរបស់ឯង?»លោកមេទ័ពប៉វិនងាកមកវិញយឺតៗព្រមទាំងជ្រួញចិញ្ចើមមើលមុខអ្នកដែលកំពុងញញឹមឌឺគាត់តិចៗផង។
«បើទាហានណាលួចរបស់ហើយត្រូវចាប់បាននៅនឹងកន្លែងនោះ ទាហាននោះនឹងត្រូវចាប់កាត់កូនដៃចោលម្ខាងភ្លាមៗ»
ស៊ីងឡាងនិយាយដោយភាពជឿជាក់និងសប្បាយចិត្ត វិន័យនេះលោកមេទ័ពប៉វិនជាអ្នកសម្រេចដាក់និងអនុវត្តដោយខ្លួនឯងផ្ទាល់ ចាំមើលឥឡូវនេះគេមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាដែរពេលភ្លក់រសជាតិថ្នាំរបស់ខ្លួនឯងបែបនេះ?
«តែ សៀវស៊ីង មិនមែនជាទាហាននៅទីនេះទេ គេជាកូនរបស់យើង»
ប៉វិន ក្ដៅត្រចៀកងំ គាត់មិននឹកស្មានថាអាស៊ីងឡាងនេះវាតាមចងកម្មចងពារដល់ថ្នាក់នេះសោះ រឹតតែមិនជឿថា សៀវស៊ីង របស់គាត់ទៅមានចរិតចេះលួចគេអីបែបនោះទេ។
«ទោះបីគេមិនមែនជាទាហាន ក៏គេស៊ីបាយនៅទីនេះ ផឹកទឹកនៅទីនេះ ដេកនៅទីនេះដែរ ហេតុនេះហើយបទបញ្ជានៅទីនេះគេត្រូវតែគោរពតាម ក្រែងលោកមេទ័ពជាអ្នកនិយាយខ្លួនឯងមិនអ៊ីចឹងថា ទោះបីជាទេវតាកូនអ្នកធំមកពីណាក៏ដោយក៏មកដល់ទីនេះហើយត្រូវតែគោរពបទបញ្ជានិងវិន័យនៅទីនេះជាចាំបាច់»
ស៊ីងឡាងក៏ខឹងលោកមេទ័ពប៉វិនខ្លាំងមិនចាញ់គ្នាប៉ុន្មានដែរ គេនៅចាំបានថាកាលដែលព្រះអង្គបញ្ជូនគេឱ្យមកជុំរុំនេះលើកដំបូងអាមេទ័ពប៉វិនមហាក្អេងក្អាងនេះដាក់វិន័យគាបសង្កត់គេស្ទើរស្លាប់ស្ទើររស់ហេតុនេះហើយឥឡូវនេះវាដល់ពេលដែលគេត្រូវសងសឹកម្ដងហើយ។
«សៀវស៊ីងមិនបានលួច»
«ហេតុអ្វីក៏ឯងប្រាកដចិត្តថាគេមិនបានលួច ទាហានទាំងជុំរុំអ្នកណាក៏ឃើញថាវាចូលទៅកកូរកកាយរករបស់នៅក្នុងតង់យើងដែរ»
ស៊ីងឡាងតបវិញមិនព្រមឱ្យចាញ់គ្នា យ៉ាងម៉េចដែរ? តាំងពីដើមមកធ្វើខ្លួនជាអ្នកត្រឹមត្រូវណាស់អីបន្តិចក៏ច្បាប់ អីបន្តិចក៏វិន័យ ដល់ឥឡូវយ៉ាងម៉េចដែរ?
«ពួកឯងមកចាប់ក្មេងនេះយកទៅកាត់ដៃភ្លាម» ចប់បញ្ជាលោកមេទ័ពស៊ីងឡាងសិនមិនទាន់ទាហានពីរនាក់ក៏ចូលមកចាប់កាច់បត់ដៃសៀវស៊ីងយកទៅធាក់ផ្ដួលរួចហើយក៏យកជើងជាន់ប្រអប់ដៃតូចខាងឆ្វេងនោះជាប់នៅនឹងដី លោកមេទ័ពប៉វិនមិនអាចធ្វើអ្វីបាន បានត្រឹមតែសម្លឹងមើលគេធ្វើបាបមនុស្សដែលខ្លួនហួងហែងដោយបេះដូងប្រេះបែកតែប៉ុណ្ណោះ។
សៀវស៊ីងយកជើងដែលមានទំហំធំហើយពាក់ស្បែកជើងធ្ងន់កន្ដុករឹងកំព្រឹសនោះទៅជាន់លើខ្នងដៃខាងឆ្វេងរបស់សៀវស៊ីងជំនួសឱ្យជើងទាហានមុននេះ គេងាកមកញញឹមដាក់លោកមេទ័ពប៉វិនបន្តិចទើបដកយកដាវដែលសៀតជាប់នឹងចង្កេះនោះមក ដកវាចេញពីស្រោមហើយយាឡើងខ្ពស់បម្រុងនឹងកាត់ម្រាមដៃកូនរបស់អ្នកដែលកំពុងដេកផ្កាប់មុខសំប៉ាបៗនៅលើដី។
«ឈប់សិន!» ប៉វិនស្រែកឃាត់ គាត់សម្លឹងមើលទៅក្មេងតូចសៀវស៊ីងដែលកំពុងសម្លឹងមើលគាត់ដោយខ្សែភ្នែកមានដក់ទឹកភ្នែកនៅព្រិចៗនោះដូចគ្នា។ លោកមេទ័ពដើរទៅរុញស៊ីងឡាងចេញហើយទាញដៃអ្នកដែលកំពុងដេកផ្កាប់មុខឱ្យក្រោកឈឡើង គាត់បោសសម្លៀកបំពាក់គេឱ្យជ្រះដីចេញអស់ហើយនិយាយ៖
«ប្រាប់ហើយមែនទេថាកុំឱ្យស្រក់ទឹកភ្នែកផ្ដេសផ្ដាស» ពេលស្ដីឱ្យសៀវស៊ីងហើយគាត់ក៏ងាកមកសម្លឹងមុខស៊ីងឡាងនៅចំពោះមុខវិញរួចទើបនិយាយដោយភាពជឿជាក់៖
«បើកូនប្រុសយើងជាអ្នកលួចមែននោះ ឯងកាត់ដៃយើងយកជំនួសចុះ» លោកមេទ័ពនិយាយព្រមទាំងលាដៃទៅមុខតិចៗផង គាត់មិនខ្លាចក្នុងការដាច់ត្រឹមម្រាមដៃមួយនោះឡើងប៉ុន្តែប្រសិនបើបណ្ដោយឱ្យគេកាត់ដៃសៀវស៊ីងនៅចំពោះមុខគាត់នោះគាត់ទ្រាំមើលមិនបានទេប្រាកដជាហក់ទៅកាប់អាស៊ីងឡាងចោរម្សៀតនោះស្លាប់មុនមិនខាន។
«ល្អ!» ស៊ីងឡាងសើចតិចៗសម្លឹងមើលដៃដែលលាបង្ហាញមកចំពោះមុខ មានអីចង់កាត់ដៃអាក្មេងមកពីណាមិនដឹងតែបែរជាបានកាត់ដៃមេទ័ព ប៉វិន ដែលជាមេទ័ពឯកទៅវិញ ឱកាសល្អបែបនេះបើមិនទទួលយកហាក់ដូចជាមើលរំលងខ្លាំងពេក។
លោកមេទ័ពប៉វិនហុចដៃទៅដាក់នៅលើតុជិតនោះដោយមិនញញើតអ្វីបន្តិច ត្រឹនដាច់ម្រាមដៃមួយតើវាមានអ្វីអស្ចារ្យណាស់ទៅ?
ស៊ីងឡាងលើកដាវយាឡើងខ្ពស់រៀបនឹងទម្លាក់ដើម្បីកាត់ដៃរបស់អ្នកម្ខាងទៀតទៅហើយស្រាប់តែមានសំឡេងមួយស្រែកមកកាត់៖
«ឈប់សិន! ព្រះរាជសាររបស់ព្រះអង្គមកដល់ហើយ…»សំឡេងស្រែករបស់អ្នកនាំសារឮមកល្វើយៗពីចម្ងាយធ្វើឱ្យអ្នកគ្រប់គ្នាដែលកំពុងតែមានវត្តមាននៅមើលការឈ្លោះគ្នាសឹងតែបង្ហូរឈាមរវាងលោកមេទ័ពទាំងពីរមុននេះប្រញាប់លុតជង្គង់គ្រិបទៅលើដីហើយឱនក្បាលក្រាបសឹងតែដល់ដីរង់ចាំស្ដាប់រាជសាររបស់ព្រះអង្គគ្រប់ៗគ្នា។
មួយសន្ទុះក្រោយមកអ្នកនាំរាជសារមកនោះក៏ឈរនៅចំពោះមុខទាហានរាល់គ្នាដែលកំពុងតែឱនក្បាលរង់ចាំទទួលឯកសាររួមទាំងលោកមេទ័ពទាំងពីរនាក់និងសៀវស៊ីងម្នាក់ទៀតផង គាត់ចាប់ផ្ដើមរលាសំបុត្រដែលធ្វើពីស្បែកសត្វ និងមានស្រោបកម្ទេចមាសតាមជាយសំបុត្រពីក្រៅផង នៅលើសំបុត្រស្បែកសត្វនេះ មានចារនូវអក្សរដែលត្រូវបានសរសេរយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ប្រហែលជា៣បន្ទាត់តែប៉ុណ្ណោះ នៅចុងបញ្ចប់នៃរាជសារនេះមាននូវត្រាដែលបញ្ជាក់ថាជារាជសារដែលបានចេញមកពីព្រះមហាក្សត្រនៃរាជរង្យចូវ ព្រះនាម ចូវ ជីយ៉ាង ពិតប្រាកដទៀតផង។
«ព្រះអង្គមានព្រះរាជបញ្ជា ឱ្យលោកមេទ័ព លី ប៉វិន វិលត្រឡប់ទៅកាន់រាជធានីវិញជាបន្ទាន់ ព្រមទាំងនាំកូនរបស់លោកមេទ័ពទៅផង ប្រសិនបើរាជសារនេះមកដល់ពេលថ្ងៃលោកមេទ័ពត្រូវចេញដំណើរមកទាំងថ្ងៃ ប្រសិនបើដល់ពេលយប់ត្រូវចេញដំណើរមកទាំងពេលយប់ដោយមិនឱ្យមានទាហានតាមការពារឡើយគឺមកតែលោកនិងកូនតែប៉ុណ្ណោះ ចប់រាជសារ»
នៅពេលអ្នកនាំសារអានរាជសារចប់ភ្លាមលោកមេទ័ពប៉វិនក៏ចូលខ្លួនមកទទួលព្រះរាជសារភ្លាមដោយមិនហ៊ានបង្អែរបង្អង់ឬរង់ចាំយូរឡើយ បើទោះបីជាឆ្ងល់ក្នុងចិត្តថាហេតុអ្វីក៏ព្រះអង្គទ្រង់បន្ទាន់បែបនេះ? ហើយហេតុអ្វីក៏ព្រះមហាក្សត្រទ្រង់ជ្រាបរឿងលោកមានកូនដែរ? ហេតុអ្វីមិនឱ្យយកទាហានទៅតាមច្រើន? ការដែលមិនឱ្យយកទាហានទៅតាមច្រើននេះតើមកពីព្រះអង្គទ្រង់ចង់ឱ្យគាត់ធ្វើដំណើរបានលឿនឬមួយក៏មានបំណងអ្វីផ្សេងឱ្យប្រាកដ?

មានភាគបន្ត…