ពាក់ចិញ្ចៀនសត្រូវ – Meysansotheary

រឿង៖ ពាក់ចិញ្ចៀនសត្រូវ ភាគទី១២

Bo Bo — Thu, 29 Jan 2026 12:52:00 +0000

ជំពូកទី២៤

ជាងម៉ាស៊ីនត្រជាក់ពិសេស

ព្រះអាទិត្យរះកាន់តែខ្ពស់ កម្ដៅក្នុងផ្ទះឈើក៏កាន់តែហប់។ ប្រុសស្អាតឈរសម្លឹងក្រុមជាងម៉ាស៊ីនត្រជាក់ដែលនាងបានទៅបើកទ្វារទទួលឱ្យចូលនៅជាន់ខាងក្រោម។

ខេន ជំនួយការសម្ងាត់របស់គេ ដែលកំពុងនៅលើយន្តហោះពីអាមេរិកមកភ្នំពេញ បានបញ្ជាទៅក្រុមពិសេសនៅស្រុកខ្មែរឱ្យបន្លំខ្លួនមកជាជាងបានភ្លាមៗដោយTrackតាមទូរសព្ទរបស់ម៉ាលីយ៉ា។

សូម្បីតែស្ទីកគ័រលេខទូរសព្ទនៅបង្គោលភ្លើង ក៏កូនចៅគេទើបតែទៅបិទមុននេះប៉ុន្មាននាទីដែរ ដើម្បីឱ្យម៉ាលីយ៉ាឃើញ។

កូនឡានទ្រុងកញ្ចាស់មួយគ្រឿងដែលដឹកបុរសបីនាក់ពាក់អាវយឺតប្រឡាក់ប្រេងនិងមួកសុវត្ថិភាពចាស់ៗ ចុះមកនេះមានយួរធុងឧបករណ៍ និងធុងហ្គាសធ្វើឱ្យតុនអស់សំណើចច្បូតមុខម្នាក់ឯង។

ម៉ាលីយ៉ាចេញទៅបើកទ្វារទាំងញញឹម៖

«លឿនមែន! ចូលមកបង!»

ជាងទាំង៣នាក់ដើរចូលមកហើយហុចស្បោងកាហ្វេនិងស្ករដល់នាង៖

«បងឱ្យទិញកាហ្វេ ខ្ញុំឃើញមានតែម៉ាកនេះ!»

ម៉ាលីយ៉ាទទួលមកដោយរីករាយព្រោះជាអ្វីដែលតុនត្រូវការបំផុត។

«សំណាងហើយ គ្រប់យ៉ាងក្នុងបន្ទប់ទឹកនិងផ្ទះបាយ ប្រើបានទាំងអស់!» នាងរអ៊ូតិចៗដោយរំភើប។

គ្រាន់តែឃើញតុនឈរសម្លឹងមកពីជាន់ខាងលើ ពួកគេស្ទើរតែលើកដៃគោរពតាមទម្លាប់ទៅហើយ តែត្រូវតុនគ្រវីភ្នែកដាក់ជាសញ្ញាព្រមាន។ ពួកគេប្រញាប់ប្ដូរឥរិយាបថមកជាជាងធម្មតាវិញភ្លាម។

«គាត់ចិន? ខ្ញុំចេះចិនដែរ!» ជាងទីមួយនិយាយញញឹមចំណែកម៉ាលីយ៉ាឡើងចំហមាត់។

«អឺ… ម៉ាស៊ីននៅណាហ៊ា?» ជាងដដែល សួរទៅតុន ជាភាសាចិនដោយសំឡេងគោរពខុសធម្មតា។

«ឡើងមក! មើលឱ្យផងថាខូចអី?» តុនឆ្លើយតបធម្មតា។

អាងថា គេនិយាយគ្នាកើត នាងក៏ទុកការងារខាងលើឱ្យតុនដោយថយទៅរៀបចំឆុងកាហ្វេ។

តាមពិត ពួកគេបានវេលាស្ងាត់ក៏ប្រគល់វ៉ែនតាថ្មីមួយដូរជាមួយវ៉ែនតាចាស់របស់តុន ជាប្រភេទវ៉ែនតាអាចប្រើកូដ ខលបាន និងអាចប្រើកុងលុយដែលគ្មានអ្នកណាដឹង។

បាននិយាយគ្នារួច ស្តាប់តាមផែនការសម្ងាត់របស់តុនរួចហើយ ជាងម្នាក់ស្រែកឮៗថា៖

«បងម៉ាស៊ីនហ្នឹងចាស់ណាស់ គេងមិនកើតទេ ខ្ញុំមានអាមួយតឹកល្អ៣ ទើបទិញពីគេបាន! ក្នុងឡានស្រាប់ បើបងយកខ្ញុំដូរឱ្យ មួយតែ៨០ដុល្លារទេ!»

«ដូរទៅ!»

តុនបញ្ជាកាត់។ តាមពិតដែលពួកគេត្រៀមមក គឺជាម៉ាស៊ីនត្រជាក់ស៊េរីទំនើបបំផុតដែលមានតម្លៃ ប៉ុន្តែពួកគេបានបាញ់ថ្នាំឱ្យមើលទៅចាស់បន្តិចដើម្បីបន្លំភ្នែក និងមានកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពភ្ជាប់ជាមួយនាឡិកាតុន។

កន្លះម៉ោងក្រោយមក ពេលម៉ាលីយ៉ាសម្អាតនិងធ្វើម៉ាស៊ីនឆុងកាហ្វេរួច នាងដើរមកជាមួយកាហ្វេ៤កែវ ហើយងាកទៅមើល តុនដែលបត់វ៉ែនតាដាក់ហោប៉ៅអាវ។

«ម៉េចដែរបង?»

តុនងក់ក្បាល៖

«ត្រជាក់ហើយ! យប់នេះ គេងស្រួលហើយ!»

នាងញញឹម ពេលឃើញភ្នែករលាមរបស់គេ។ ចិត្តនាងមានការងារច្រើនទៀត។ ដ្បិតតែផ្ទះនេះ មានការថែសម្អាតប្រចាំ ដោយមីងនាងដែលជាសាច់ឆ្ងាយ តែងមកផ្ទះអុជធូបរៀបចំ តែគ្រែនេះ គឺមិនអាចឱ្យតុនគេងបានទេមហាសេដ្ឋីដូចគេ។

នាងមានគម្រោងនាំប្តីទៅរកគ្រែថ្មី។

ស្រីដកលុយហុចឱ្យជាង។ ជាងទាំងពីរសម្តែងជាទទួលលុយដោយរីករាយ ហើយពួកគេចាប់ផ្តើមបន្តនិយាយយកចិត្ត៖

«ពួកខ្ញុំហ្វ្រីសម្អាតសួនខាងក្រោមនោះជូនបាន!»

នេះជាល្បិច យ៉ាងស្ទាត់ជំនាញដែលតុនបានប្រាប់ឱ្យពួកគេធ្វើតាម។ មិនដល់២ម៉ោងក្រោយមក គ្រប់យ៉ាងរៀបរយសឹងមិនជឿភ្នែកខ្លួនឯង។

ម៉ាស៊ីនត្រជាក់ចាប់ផ្តើមដំណើរការ បន្សាយភាពត្រជាក់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ពេញផ្ទះឈើ។ នាងដុតទៀនក្រអូប បាញ់ប្រេងម្លិះហើយចេញមកក្រៅភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងដែលសួនត្រូវបានសម្អាត ដូចត្រូវបានជួលក្រុមសម្អាតជំនាញ១ក្រុមធំមកធ្វើ។

«ពួកគាត់ចិត្តបានណាស់!» ម៉ាលីយ៉ាញញឹមបិទមាត់មិនជិតទេពេលពោលសរសើរ ហើយឱ្យលុយថែមតែនាងមិនដែលនឹកស្មានដល់ឡើយថានេះជាអំណាចនៃទឹកលុយរបស់តុន។

«រួចរាល់ហើយបង! បើមានបញ្ហាអី ខលមកពួកខ្ញុំ២៤ម៉ោង!» ជាងនិយាយរួច ក៏ប្រញាប់រត់ចេញទៅវិញយ៉ាងលឿន ដូចខ្លាចនៅយូរមានកំហុស។

តុនញញឹមចុងមាត់។

«ជាងខ្មែរធ្វើបានល្អ!»

ប្រពន្ធពេញចិត្តនឹងពាក្យសរសើរនេះណាស់ នាងញញឹមហើយខ្សឹប៖

«ងូតទឹកបានហើយ! អូនទៅរកទិញរបស់របរខ្លះមកប្រើ នៅម៉ាតជិតនេះទេ ទិញអីមកញ៉ាំបណ្តោះអាសន្នសិន!»

នៅពេលដែលនាងចាកចេញប្រុសមានឱកាសនិយាយជាមួយខេន និងបង្កើតគម្រោងជាច្រើន។ ការដែលធ្វើឱ្យគេមើលទៅគ្មានសល់អ្វី មិនត្រឹមលេងសើចជាមួយម៉ាលីយ៉ាទេ តែជាល្បិចឱ្យពួកនៅសិង្ហបុរីលែងប្រុងប្រយ័ត្ន។

មនុស្សដូចតុន ម៉េចនឹងអាចអស់ពីខ្លួនបាន?

ពុំនោះ តើគេចិញ្ចឹមប្រពន្ធម្នាក់នេះកើតដែរ? ហើយបងប្រុសនាងនឹងមើលមកគេនិងគ្រួសារត្រកូលហ្សាងក្នុងកែវភ្នែកបែបណា?

ស្រីស្អាតត្រលប់មកវិញហើយ ប្រុសត្រូវបញ្ចប់ការជជែកជាមួយកូនចៅ ហើយចុះក្រោមដើរទៅរកនាង។

តាមពិតនាងទៅយូរគឺបែបនេះទេ?

…..តុនសម្លឹងទឹកមុខប្រិមប្រិយដែលបើកប្រអប់ទូរសព្ទស៊េរីថ្មីបំផុត ហុចឱ្យតុន។

«នេះសម្រាប់បង! អូនមិនចង់ឱ្យបងពិបាកទាក់ទងគេទេ» តុនញញឹមទទួលយក។ តាមពិតគេមានទូរសព្ទសម្ងាត់ហើយ ប៉ុន្តែនេះជាទឹកចិត្តប្រពន្ធ។

«អរគុណអូនសម្លាញ់! តែ…បងគ្មានអ្នកណាទេ ទូរសព្ទមានក៏បានអត់ក៏បាន បងមានអូនគ្រប់គ្រាន់ហើយ!»

ម៉ាលីយ៉ាសម្លឹងមើលប្ដីដែលកំពុងកាន់ទូរសព្ទថ្មីក្នុងដៃ។ ទោះបីជាតុនព្យាយាមញញឹមដើម្បីកុំឱ្យនាងពិបាកចិត្ត ប៉ុន្តែនាងដឹងថាមនុស្សដែលធ្លាប់រស់នៅលើគំនរមាសប្រាក់ដូចគេ មកនៅកន្លែងបែបនេះពិតជាលំបាកហើយ។

«បងតុន…» នាងហៅគេតិចៗ ទឹកមុខពោរពេញដោយការព្រួយបារម្ភ «និយាយតាមត្រង់ណា៎… បើបងនៅទីនេះមិនបាន បងពិបាកចិត្តរឿងក្ដៅ ឬរឿងផ្ទះចាស់… តាមពិតអូននៅមានខុនដូមួយទៀតនៅកណ្ដាលក្រុង យើងអាចទៅនៅទីនោះបាន…»

តុនដឹងតាំងពីដំបូងថា គឺម៊ីក! នាងខ្លាចបងនាងដឹង! ខុនដូនោះជាគម្រោងរបស់ក្រុមហ៊ុនម៊ីកដែលជា Manager មើលការខុសត្រូវនៅទីនោះ ជាមនុស្សជំនិតរបស់គេ ជាភ្នែកជាច្រមុះឱ្យម៊ីក។

គេញញឹមនិយាយលេងលោចិត្តនាង៖

«បើយើងទៅនៅទីនោះ អាម៊ីកច្បាស់ជាដឹង! ថាបងមកស្រុកខ្មែរក្នុងស្ថានភាពបែបណា! ដឹងថាបងធ្លាក់ខ្លួន? គ្រួសារអូននឹងមើលងាយបង?» តុនបន្តប្រយោគឱ្យនាងនៅគាំង។

មនុស្សដូចម៉ាលីយ៉ាធ្វើម៉េចនឹងមានសាច់ញាតិដែលមានផ្ទះឈើកំប្រួកមួយនោះ? នាងកំពុងលាក់ខ្លួនពីអ្នកស្រុកខ្មែរ? ខ្លាចប្តីក្រពេកនាងខ្មាសគេ?

ឃើញក្រសែភ្នែកប្តីដែលមើលមកនេះ នាងយល់ចិត្តប្រុសដែលកំពុងអន់ចិត្តនឹងស្ថានភាពជីវិតគេ ស្រីខំលើកដៃប្រកែក៖

«អត់ទេ! បងម៊ីកមិនមែនមនុស្សបែបហ្នឹងទេ! តែ… អូនគ្រាន់តែ….មិនចង់ឱ្យគាត់បារម្ភ ហើយអូនក៏មិនចង់ឱ្យបងមានអារម្មណ៍ថាបាត់បង់មុខមាត់ចំពោះមុខបងថ្លៃ»។

តុនញញឹមដោយលើកដៃអង្អែលសក់នាងថ្នមៗ។ ប្រពន្ធរបស់គេចេះគិតដល់អារម្មណ៍គេដល់ថ្នាក់នេះ។

«ចាប់ផ្ដើមថ្មីជាមួយគ្នានៅទីនេះ ដោយកម្លាំងរបស់យើង! ហើយសំខាន់គ្មានអ្នកតាមដានជីវិតយើង បងចង់បានតែប៉ុនហ្នឹង»។

នាងញញឹមតែនាងនៅស្រងូត។ គម្រោងការនេះមិនដឹងបានសម្រេចយូរប៉ុនណាទេ ហើយនៅអាមេរិកគ្រប់គ្នាដឹងពីរឿងក្ស័យធនរបស់គេទៅហើយ? ចំណែកបងប្រុសនាង រឿងអីថា……គេផ្អាកបន្តិច រួចយកដៃគោះគ្រែឈើដែលលាន់សូរក្ឌុកៗ។

«ប៉ុន្តែ… មានរឿងមួយដែលបងទ្រាំមិនបាន»។

«រឿងអី?» ម៉ាលីយ៉ាភ័យស្លេក។

«គឺគ្រែនេះ!…..រឹងដូចថ្ម បើយប់នេះយើងចង់…អឺ…ធ្វើលំហាត់ប្រាណប្ដីប្រពន្ធ ចង្កេះបងច្បាស់ជាបាក់មិនខាន» គេនិយាយលេងសើចទាំងកែវភ្នែកស្រពោន។

ម៉ាលីយ៉ាមុខក្រហមងាំង នាងវាយស្មាគេមួយដៃ។

«មនុស្សឆ្កួត!!»

«តស់! យើងទៅទិញគ្រែថ្មី ទោះបងអត់លុយច្រើន តែសម្រាប់គ្រែដេកជាមួយប្រពន្ធគួរតែមាន!»

ជំពូកទី២៥

សង្សារចាស់

មួយម៉ោងក្រោយមក ពួកគេបានមកដល់ហាងលក់គ្រឿងសង្ហារិមដ៏ធំមួយ Luxury ដែលសុទ្ធសឹងតាំងលក់គ្រែស្បែក និងពូកម៉ាកល្បីៗនាំចូលពីអឺរ៉ុប។

«នេះមួយឈុត៣០០០ដុល្លារជាង» អ្នកលក់ខ្សឹបប្រាប់សម្លឹងពួកគេរាងស្ទាក់ស្ទើរ «របស់ល្អទើបប្រើបានយូរ! ហើយបើចង់បានលើហ្នឹងមានទៀត នៅខាងលើ តម្លៃម៉ឺនដុល្លារ!»

ខណៈដែលពួកគេកំពុងឈរស្តាប់ហើយមានអារម្មណ៍ថា Manager ហាងមិនមកផ្ទាល់ព្រោះមិនស្គាល់ពួកគេ ស្រាប់តែងាកទៅឃើញជននោះកំពុងឱនលំទោនក្បែរគ្រែ King Size ពណ៌ប្រផេះមួយ ដែលមានភ្ញៀវជាបុរសម្នាក់។ ជននោះក៏មើលមកពីរនាក់ប្តីប្រពន្ធនេះដូចគ្នា៖

«ម៉ាលីយ៉ា?… ពិតមែនហ្អេ៎?»

ម៉ាលីយ៉ាងាកទៅសម្លឹងតាមប្រភពនៃសំឡេងហៅ ស្នាមញញឹមនៅលើមុខនាងរលាយបាត់ភ្លាម។ នៅចំពោះមុខនាង គឺបុរសសង្ហាម្នាក់ ស្លៀកពាក់ខោខូវប៊យម៉ាក True Religion និងអាវ Burberry ដៃពាក់នាឡិកា Rolex ភ្លឺចិញ្ចែង។ គេមកជាមួយស្រីក្មេងសិចស៊ីម្នាក់ដែលកៀកដៃគេជាប់។

«ភ័ក្រ្ត…» នាងឧទានឈ្មោះគេ។ នេះគឺ ភ័ក្រ្ត… សង្សារចាស់កាលថ្នាក់ទី១២ ដែលបងម៊ីកធ្លាប់និយាយប្រាប់តុន។ គេជាកូនអ្នកមានដែលចូលចិត្តអួតនិងធ្លាប់ធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ា ខូចចិត្តកាលពីអតីតកាល។

ភ័ក្រ្ត ដោះវ៉ែនតាខ្មៅចេញ សម្លឹងមើល ម៉ាលីយ៉ា ពីក្បាលដល់ចុងជើង។

«វ៉ាវ! បាត់មុខយូរ អូននៅតែស្អាត! ស្មានថាទៅនៅអាមេរិក ក្លាយជាជំទាវបាត់ហើយ ចុះម៉េច… មកដើរមើលគ្រែនៅកន្លែងបែបនេះ? ហើយស្លៀកពាក់…» គេសើចតិចៗ «…សាមញ្ញម្ល៉េះ?»

ភ័ក្រ្តងាកភ្នែកមកមើល តុន។

«ហើយនេះ… ប្រហែលជាប្ដីមហាសេដ្ឋីដែលគេល្បីនោះហើយមែនទេ?»

សំឡេងគេខ្សឹបដាក់ស្រីស្នេហ៍គេ៖

«ម្នាក់ហ្នឹងហើយ….ហ្សាងជីដែល Channel Corp ព្រឹកមិញថា ត្រូវគ្រួសារបណ្ដេញចេញ មកនៅស្រុកខ្មែរខ្លួនទទេ? »

«ពិតមែនហ្អេ៎?» ស្រីស៊ិចស៊ីសម្លឹងវាត់សន្សឹមៗមករករាងកាយតុនដោយកែវភ្នែកមមីធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ាក្រពាត់ដៃក្នាញ់។ នាងនោះនិយាយបន្ត៖

«private arrangement លឿនមែន ឃើញកាសែតចុះថា មកខ្មែរដោយអត់ Passport បានទៀត! ហេតុតែអំណាចទឹកលុយ!»

តុនឈរស្ងៀម តែកែវភ្នែករបស់គេមុតដូចកាំបិតប្រហែលជាមិនបានឮសម្តីនារីនេះទេ ព្រោះគេជាប់សម្លឹងមើលភ័ក្រ្ត ដូចសម្លឹងមើលសំរាម។ ម៉ាលីយ៉ាប្រញាប់កាន់ដៃតុនជាប់ ខ្លាចប្ដីនាងខឹង។

«កុំខ្វល់ពួកមនុស្សអេចអូច»

នាងប្រុងចាកចេញស្រាប់តែភ័ក្ត្រងាកមកភ្លាម។

«អ្នកណាអេចអូច?!» ភ័ក្រ្តនិយាយថ្នមៗហើយប្រុងដើរចូលមកជិតនិយាយដូចគ្មានវត្តមានតុន។

«ឃើញអូនមកលំបាកឈរតថ្លៃគ្រែបែបនេះ បងឈឺចិត្តណាដឹងដែរ? យកគ្រែនេះមែនទេ? ៣០០០ដុល្លារ? ចាំបងទិញឱ្យ! ចាត់ទុកជាកាដូជួបគ្នាក្រោយបែកគ្នា១០ឆ្នាំ»។

ដៃរបស់ភ័ក្រ្ត លូកមកបម្រុងប៉ះស្មា ម៉ាលីយ៉ា។

«ផាច់!» ដៃរឹងមាំមួយបានមកចាប់កដៃរបស់ ភ័ក្រ្ត ជាប់ដូចដង្គាប់ដែក។ តុន ច្របាច់ដៃនោះយ៉ាងខ្លាំង ធ្វើឱ្យ ភ័ក្រ្ត មុខជូរដោយការឈឺចាប់។

«យកដៃស្អុយរបស់ឯងទៅរើសសម្រាមទៅ…!» តុន និយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ៗ និងត្រជាក់ល្ហឹម។

«លែង… លែងដៃ! អាតុន! ឯងកំពុងនៅស្រុកខ្មែរណា៎ អាចិនធ្លាក់ខ្លួន!»

តុន ញញឹមចុងមាត់។ គេរុញដៃភ័ក្រ្ត ចេញមួយទំហឹង ធ្វើឱ្យរាងកាយអតីតសង្សាររបស់យ៉ាយ៉ាថយក្រោយទប់ជំហរសឹងមិនជាប់។

«ធ្លាក់ខ្លួន?» តុនសើចក្នុងបំពង់ក។

គេតុន ងាកទៅរកបុគ្គលិកហាងដែលកំពុងឈរមើលដោយភ័យរញីរញ័រ។

«យកឈុតណាដែលប្រពន្ធខ្ញុំពេញចិត្ត!»

ភ័ក្រ្តសើចចំអកទាំងនៅឈឺមិនទាន់បាត់ស្លេក៖

តុនដកកាតពណ៌ខ្មៅរលោង (Black Card) ពីក្នុងកាបូបលុយចាស់របស់គេ ហុចទៅឱ្យបុគ្គលិក។

ភ័ក្រ្តបើកភ្នែកធំៗពេលឃើញកាតនោះ។ ជាអ្នករកស៊ី គេស្គាល់ច្បាស់ណាស់ថា នោះគឺ Centurion Card របស់ American Express ដែលមានតែមហាសេដ្ឋីលំដាប់ពិភពលោកទើបមានសិទ្ធិកាន់។

បុគ្គលិករត់ទៅគិតលុយ ហើយត្រលប់មកវិញយ៉ាងលឿនដោយការគោរពកោងខ្នង។

«រួចរាល់ហើយលោកប្រុស! ខាងយើងខ្ញុំនឹងដឹកជូនភ្លាមៗ!»

តុន ទទួលយកវិក្កយបត្រ រួចដើរចូលទៅជិតភ័ក្រ្ត ម្ដងទៀត។ គេឱនទៅខ្សឹបដាក់ត្រចៀកភ័ក្រ្ត៖

«លុយ៣០០០ដុល្លាររបស់លោក ទុកនាំស្រីលោកឯងទៅដេកអូតែលចុះ។ ប្រពន្ធខ្ញុំ… ខ្ញុំមានសមត្ថភាពចិញ្ចឹម។ ហើយចាំទុកដាក់ខួរក្បាលផង… បើហ៊ានមករញ៉េរញ៉ៃជាមួយនាងម្តងទៀត ហាងពេជ្ររបស់លោកឯង នឹងត្រូវបិទទ្វារក្នុងរយៈពេល២៤ម៉ោង!»

និយាយចប់ តុនទាញដៃម៉ាលីយ៉ាដើរចេញយ៉ាងសង្ហា ទុកឱ្យភ័ក្រ្តឈរមុខស្លេកដូចមាន់ត្រូវជ័រនៅកណ្តាលហាង។

នៅក្នុងឡានតាក់ស៊ី ភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅតែបន្តគ្របដណ្តប់។ តុនដែលកំពុងតែពុះកញ្ជ្រោលដោយភ្លើងប្រចណ្ឌ ស្រាប់តែនិយាយទៅកាន់តៃកុងឡានដោយសំឡេងធ្ងន់ និងបញ្ជា៖

«បងប្រុស! ប្តូរទិសដៅ កុំទៅព្រែកឯង។ ទៅអគារ Vattanac Capital!»

ម៉ាលីយ៉ាបើកភ្នែកធំៗ នាងចាប់ដៃគេខ្សឹបសួរ៖

«បងតុន…ទៅនោះធ្វើអី? យើងមិនទាន់បានរៀបចំអីវ៉ាន់រួចទេណា៎! គេកំពុងដឹកគ្រែទៅផង……»

តុនងាកមកសម្លឹងនាងចំៗកែវភ្នែក។

ពន្លឺភ្នែកស្វាមីម្នាក់នេះ ក្នុងពេលនេះមិនមែនជាកែវភ្នែកស្រទន់របស់«ប្ដីអ្នកក្រមុននេះប៉ុន្មានម៉ោងទៀតនោះទេ» តែជាកែវភ្នែករបស់សត្វសិង្ហដែលត្រៀមខាំត្របាក់ចំណី។

«ចង់ឱ្យបងសាកល្បងគ្រែ?» សំឡេងគេខ្សឹបជាមួយដង្ហើមមួយដែលមិនអាចស្មានថាបានថា កំពុងតែ«ចង់»ឬ«ប្រចណ្ឌ»។ នាងព្រិចភ្នែកសម្លឹងនាយ គេញាក់ចិញ្ចើមនិយាយ៖

«គ្រែយើងគេដឹកទៅមិនទាន់ដល់ទេ….តែបង…ចាំលែងបានហើយ!» គេខ្សឹបដោយសង្កត់សំឡេង។

ម៉ាលីយ៉ាលេបទឹកមាត់។ នាងមានអារម្មណ៍ថា រាងកាយនាងចាប់ផ្តើមឡើងកម្តៅ។ ចំហាយភ្លើងស្នេហ៍និងភាពដាច់ណាត់របស់គេ ហាកបីដូចជាត្រលប់ទៅរកហ្សាងជីដែលកាចៗកាលពីគ្រាមុនៗដែលនាងមិនទាន់ស្គាល់ចិត្តប្រាណជាមួយគ្នា។

អាការៈពេលនេះរបស់គេ ជាមួយបបូរមាត់សោះអង្គើយខាងប្រុសធ្វើឱ្យបេះដូងនាងលោតញាប់ខុសធម្មតា។

«រឿងភ័ក្ត្រដឹង? ប៉ុនហ្នឹងក៏ប្រចណ្ឌដែរ?»

នាងគិតទាំងដៃតោងនាយជាប់ភ្នែកសម្លឹងជើងទាំងពីរញែកខែងរ៉ែងនៃម្ចាស់ប្រុសដ៏ស្រស់សង្ហា។

តាក់ស៊ីGrabឈប់នៅមុខសណ្ឋាគារRosewood ដ៏ប្រណីតបំផុតនៅចំកណ្តាលរាជធានីភ្នំពេញ ខណៈម៉ាលីយ៉ា ស្មានថាពួកគេគ្រាន់តែមកកក់បន្ទប់ធម្មតា ប៉ុន្តែនាងគិតខុសហើយ។ ដោយសារអំណាចនៃ Black Card និងការរៀបចំទុកជាមុនពីសំណាក់ ខេន អ្នកគ្រប់គ្រងសណ្ឋាគារបានរត់មកទទួលពួកគេដល់មុខទ្វារ រួចនាំពួកគេឡើងជណ្តើរយន្ត VIP ឆ្ពោះទៅកាន់ជាន់កំពូល។

«នេះជាបន្ទប់ Royal Penthouse ដែលមានតែរាជវង្ស ឬមហាសេដ្ឋីលំដាប់ពិភពលោកប៉ុណ្ណោះដែលធ្លាប់ស្នាក់នៅ» អ្នកគ្រប់គ្រងបើកទ្វារឱ្យពួកគេដោយក្តីគោរពខណៈម៉ាលីយ៉ារេភ្នែកសម្លឹងជុំវិញខ្លួនប្រឹងទប់លុបចោលចិត្តដែលនៅស្រឡាំងកាំង។

«ខ្ញុំមិនមែនជាមហាសេដ្ឋី តើគេងបានដែរ?»

ប្តីនិយាយស៊កសៀតឯភ្នែកដៀងមកស្រីស្អាតក្បែរកាយ។ គេបន់ឱ្យតែអ្នកនាំផ្លូវរលាយផុតពីមុខនឹងអាលនាំនាងមកលេងពេញទំហឹងនឹងស្ថានសួគ៌មួយនេះ។

បន្ទប់នេះតែមួយក៏ធំជាងផ្ទះឈើរបស់នាងទាំងមូលទៅទៀត! ជញ្ជាំងកញ្ចក់ថ្លា ហ៊ុមព័ទ្ធបន្ទប់ បង្ហាញទេសភាពភ្លើងពណ៌នៃទីក្រុងភ្នំពេញ និងទន្លេចតុមុខយ៉ាងត្រជាក់ភ្នែក។ វាំងននសូត្រ អំពូលភ្លើងពណ៌មាស និងក្លិនប្រហើរនៃផ្កាកុលាបរាប់រយទង ដែលរាយប៉ាយលើកម្រាលព្រំ។

«អស្ចារ្យណាស់…» ម៉ាលីយ៉ា ខ្សឹបៗឧទានដោយភ្លេចខ្លួន។

នាងមិនដែលគិតឃើញថាភ្នំពេញមានមណ្ឌលមួយដែលផ្តល់សេវាបដិសណ្ឋារកិច្ចលំដាប់សែនទំនើបជាងអ្វីដែលនាងបានចុះស្នាមនៅវ៉េហ្គាសទៅទៀត។

មិនទាន់បានដើរមើលសព្វគ្រប់ផង សំឡេងបិទទ្វារ «ក្រឹប!» ដ៏ធ្ងន់បានបន្លឺឡើង។ ងាកមកនាងដឹងថា អ្នកគ្រប់គ្រងបានត្រូវបញ្ជូនចេញទៅបាត់ហើយ។ នៅក្នុងបន្ទប់សល់តែពួកគេពីរនាក់។

ខាងប្រុសញញឹមពេលទម្លាក់សោរចោលលើសាឡុង។

«ផាំង!» តុនចាប់ស្មានាងរុញទៅផ្ទប់នឹងជញ្ជាំងកញ្ចក់ដ៏ត្រជាក់។ ម៉ាលីយ៉ា ភ្ញាក់ព្រើត ប៉ុន្តែនាងមិនរើទេ ព្រោះកែវភ្នែករបស់គេកំពុងដុតរំលាយនាង។

«បងតុន…» នាងខ្សឹបដង្ហើមញាប់។

«អាភ័ក្រ្ត…អាចង្រៃនោះជាអ្នកណា ម៉េចពេលនេះម៉ោងនេះហើយវាហ៊ានសម្លឹងមើលអូន…យ៉ាងស្រេកឃ្លានទៀត» តុននិយាយខ្សោះៗ មុខគេឱនមកកៀកមុខនាង ស្ទើរតែប៉ះច្រមុះគ្នា។ គេខ្សឹបប្រាប់នាងបន្ថែមជាមួយដង្ហើមក្តៅៗ «វាមើលអូនឯងតាំងពីសក់ ដល់ចុងជើង បងគង់តែខ្វេះភ្នែកវាចោលថ្ងៃណាមួយទេ!»

«នែ៎….បង…» នាងរុញមុខស្អិតៗស្ទក់ៗរបស់គេចេញ តែមិនចេញបានឆ្ងាយសោះ «អូនមិនបានខ្វល់ពីគេទេ…» នាងនិយាយអង្វករភ្លើងតណ្ហានិងភាពហួងហែងក្នុងភ្នែកបុរសនេះ។ គេខាំមាត់តិចៗសម្លឹងប្រុងតែត្របាក់លេបរាងកាយភរិយា តែទុកពេលឱ្យនាងនិយាយព្រោះឃើញម៉ាលីយ៉ាហាក់នៅចង់និយាយ។

«រឿងដែលអូនខ្វល់គឺ ….បន្ទប់នៀក!»

«ប៉ុន្មានពាន់ហ្នឹងកំណាញ់ធ្វើអី?»

គេគ្រហឹមតិចៗដាក់នាង….ស្រីព្រិចភ្នែកបន្តិចហើយងក់ក្បាលសម្រប់តាម៖

«អូខេៗ បាន….បើHoneyចង់អ៊ីចឹង?»

«ល្អហើយចឹង!» និយាយចប់ តុនឱនចុះមកឆក់យកបបូរមាត់របស់នាងយ៉ាងកំរោល។ ការថើបលើកនេះមិនមែនទន់ភ្លន់ទេ តែមានអារម្មណ៍ដូចជាការដាក់ទណ្ឌកម្ម។

យើងបានធ្វើអីខុស?

នាងគ្មានសូម្បីពេលគិត កុំថាឡើយរកចម្លើយ!

ខាងប្រុសបឺតជញ្ជក់បបូរមាត់នាងយ៉ាងខ្លាំង យ៉ាងស្រេកឃ្លានរហូតដល់ម៉ាលីយ៉ាត្រូវបង្ហើរសំនៀងថ្ងូរឡើងរងំ។

អណ្តាតក្តៅគគុករបស់គេរុលចូលទៅក្នុងក្រអូមមាត់នាង ដណ្តើមយកខ្យល់ដង្ហើមរបស់នាងស្ទើរតែថប់ម្តងៗ។

ដៃរបស់តុន ដែលធ្លាប់តែថ្នាក់ថ្នម ពេលនេះប្រែជាដៃដែលចង់តែគ្រប់គ្រង។ គេទាញរូតរ៉ូបម៉ាកល្បីរបស់នាងចុះទម្លាក់លើឥដ្ឋដោយមិនស្តាយស្រណោះ។

សំឡេង «ឆ្វោក!» បានបន្លឺឡើង រ៉ូបនោះរបូតធ្លាក់ទៅគរលើកម្រាលព្រំ បន្សល់ទុកតែរាងកាយនារីទទេស្អាត ដែលមានសាច់រលោងខ្ចី លេចធ្លោនៅក្រោមពន្លឺភ្លើងស្រទន់។

ម៉ាលីយ៉ាស្រៀវញ័រ។ ជញ្ជាំងកញ្ចក់ត្រជាក់នៅខាងក្រោយខ្នង ផ្ទុយស្រឡះពីកម្ដៅរាងកាយរបស់តុនដែលកំពុងសង្កត់ពីមុខ។ តុនសម្លឹងមើលដើមទ្រូងដ៏ហាប់ណែន និងចង្កេះអង្ក្រងរបស់ប្រពន្ធ។ កំហឹងប្រចណ្ឌប្រែទៅជាភ្លើងតណ្ហាដែលឆេះសន្ធោសន្ធៅ។

«អូនស្អាតណាស់… ស្អាតរហូតដល់បងចង់លាក់អូនទុកមិនឱ្យអ្នកណាឃើញ!»

ថាហើយគេឱនចុះទៅថើបបណ្តេញពីកញ្ចឹងក ចុះមកដល់ដើមទ្រូង បន្សល់ទុកនូវស្នាមក្រហមជាច្រើនកន្លែង ដើម្បីជា “ត្រា” បញ្ជាក់ថាគេជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិលើនារីនេះ។

រាល់ពេលដែលបបូរមាត់គេប៉ះសាច់នាង ម៉ាលីយ៉ាត្រូវពត់ខ្លួនកោងទៅមុខ ដៃនាងខ្ញាំសក់របស់គេជាប់។

«អ្ហាស… បងតុន…» សព្ទសំឡេងនាងត្រូវថ្ងួចថ្ងូរ សំឡេងវិញប្តូរមកទន់ល្មើយដូចទឹកដមលួងលោមប្រុសស្នេហ៍ឱ្យភ្លេចអស់នូវបណ្តារឿងអប្រិយក្នុងជីវិត។

តុនបីនាងឡើងផុតពីកម្រាលព្រំ ដើរសំដៅទៅរកគ្រែ King Size ដ៏ធំនៅកណ្តាលបន្ទប់ ដែលពោរពេញដោយផ្កាកុលាប។ គេទម្លាក់នាងចុះថ្នមៗ រួចប្រញាប់ដោះសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួនចេញយ៉ាងលឿន បង្ហាញរាងកាយសាច់ដុំប្រាំមួយកង់ដែលពោរពេញដោយកម្លាំងតណ្ហា។

គ្រាន់តែគេឡើងមកទ្រោបពីលើនាង ម៉ាលីយ៉ាក៏លើកជើងទាំងពីរទៅគៀវចង្កេះគេជាប់ដោយស្វ័យប្រវត្តិ។

«អូនចង់បាន… អូនត្រូវការបង ហ្សាងជី…» នាងអង្វរទាំងដង្ហើមដាច់ៗ។

«ហៅបងថា ប្ដី!» តុន បញ្ជា។

«ប្ដីសម្លាញ់… ជួយដាក់ទោសអូនផង…»

ពាក្យសម្តីនោះប្រៀបដូចជាការទាញកេះកៃកាំភ្លើង។ តុនលែងទប់អារម្មណ៍ទៀតហើយ។ គេរុញច្រានខ្លួនគេចូលទៅក្នុងរាងកាយនាងយ៉ាងជ្រៅ និងទាន់ហន់។

«អ្ហូយ…!» ម៉ាលីយ៉ាស្រែកតិចៗ រាងកាយនាងកន្ត្រាក់ឡើង។ ភាពណែនតាន់ លាយឡំជាមួយក្តីសុខកំពូល បានសាយភាយពេញប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទ។

គ្រែតម្លៃរាប់ពាន់ដុល្លារ លាន់សំឡេង «ង៉ឺត… ង៉ឺត…» តាមចង្វាក់នៃការវាយលុកដ៏កំរោលរបស់សិង្ហកំណាច។ ញើសគ្រាប់ធំៗស្រក់ចុះពីថ្ងាសរបស់តុន មកប៉ះនឹងដើមទ្រូងរបស់ម៉ាលីយ៉ា។ ពួកគេធ្វើចលនាស្របគ្នា ហាក់ដូចជាតន្ត្រីមួយបទដែលគ្មាននរណាអាចលេងបានល្អជាងពួកគេ។

«អូនជារបស់អ្នកណា?» តុនសួរទាំងដង្ហើមហត់គឃូស ខណៈចង្កេះគេនៅតែធ្វើការមិនឈប់។

«ជារបស់… អ្ហាស… របស់បង! ម៉ាលីយ៉ា ជារបស់បងតុនតែម្នាក់គត់!» នាងស្រែកឆ្លើយទាំងញ័រមាត់។

«ល្អ… ចាំទុកណា៎!»

សន្ទុះនៃការរុញច្រានកាន់តែលឿនទៅៗ។ បន្ទប់Penthouseទាំងមូលពោរពេញដោយសំឡេងថ្ងួចថ្ងូរ សំឡេងសាច់ប៉ះសាច់ និងសំឡេងដង្ហើមធ្ងន់ៗ។ គ្រប់កោសិកានៃរាងកាយរបស់អ្នកទាំងពីរ ហាក់កំពុងរលាយចូលគ្នាជាធ្លុងមួយ។ នៅវិនាទីចុងក្រោយ តុនឱបនាងយ៉ាងណែនស្ទើរដកដង្ហើមមិនរួច។ គេបញ្ចេញសំឡេងគ្រហឹមយ៉ាងជ្រៅចេញពីបំពង់ក ហើយទម្លាក់ខ្លួនឱនមកថើបនាងចំពេលដែលពួកគេទាំងពីរឡើងដល់ចំណុចកំពូលនៃក្តីសុខព្រមគ្នា។

រាងកាយទាំងពីរញ័រទទ្រើក រក្សាភាពស្អិតរមួតនោះអស់រយៈពេលរាប់នាទី ទើបកម្លាំងស្ងប់ចុះវិញ។

ក្រោយព្យុះស្នេហ៍…

ម៉ោង២ទៀបភ្លឺ។ ម៉ាលីយ៉ា ដេកលង់លក់ក្នុងរង្វង់ដៃដ៏រឹងមាំរបស់តុន។ ក្បាលនាងកើយលើដើមទ្រូងគេ ចំណែកភួយសូត្រពណ៌សរុំព័ទ្ធរាងកាយទទេស្អាតរបស់ពួកគេ។ ពេញផ្ទៃស្បែករបស់នាងពោរពេញទៅដោយស្នាមក្រហមជាំតិចៗ ដែលជាស្នាដៃរបស់ CEO កំណាច។

តុន មិនទាន់គេងលក់ទេ។ គេអង្អែលសក់នាងថ្នមៗ សម្លឹងមើលមុខប្រពន្ធដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់គេដោយក្តីស្រលាញ់ដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។ កំហឹងប្រចណ្ឌមុននេះ បានរលាយបាត់អស់រលីង។ អ្វីដែលសេសសល់ គឺមោទនភាពនិងភាពជាម្ចាស់។

គេទាញទូរសព្ទសម្ងាត់មកចុចសារផ្ញើទៅ ខេន៖

«…ឆែកមើលប្រវត្តិជំនួញរបស់អាភ័ក្រ្តនោះ បើវាហ៊ានធ្វើអ្វីប៉ះពាល់ដល់ប្រពន្ធខ្ញុំសូម្បីតែបន្តិច ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យគ្រួសារវាដួលរលំ!»

តុនដាក់ទូរសព្ទចុះ រួចឱនមកថើបថ្ងាសម៉ាលីយ៉ា។

«រាត្រីសួស្តី ម្ចាស់ក្សត្រីរបស់បង»។

រឿង៖ ពាក់ចិញ្ចៀនសត្រូវ ភាគទី១១

Bo Bo — Thu, 22 Jan 2026 13:00:00 +0000

ក្រោមដំបូលដ៏តូចទាប បរិវេណចង្អៀត កំដរដោយសព្ទសៀងសំឡេងកង្ហារចាស់ដែលវិលលាន់ «ក្រាកៗ» នៅប្របកូនបង្អួចខ្យល់សឹងថាអាចប្របេះពិតាន គ្រប់យ៉ាងបានក្លាយជាសន្ធឹកតន្ត្រីថ្មីពិបាករក ដែលចូលមកកំដរអារម្មណ៍ពួកគេ។ អាកាសធាតុក្នុងបន្ទប់ហប់ ធ្វើឱ្យសម្លៀកបំពាក់ដែលសើមស្រាប់ ចាប់ផ្តើមស្អិតជាប់នឹងស្បែក។

តុនងើបខ្លួនដើរមករកម៉ាលីយ៉ា ក្រោមពន្លឺភ្លើងនៃបង្អួចដែលជះចូលមកតិចៗ។ ក្នុងកែវភ្នែករបស់គេ នាងស្អាតជាងពេលណាៗទាំងអស់ ទោះបីជាសក់នាងរញ៉េរញ៉ៃ ហើយរ៉ូបនោះប្រឡាក់សើមក៏ដោយ។

«ក្តៅទេ?» តុន សួរតិចៗ ដៃគេលើកទៅវាសសក់ដែលបិទបាំងផ្នែកខ្លះនៃរង្វង់មុខរលោង។

«ក្តៅ…» ម៉ាលីយ៉ា ឆ្លើយទាំងដង្ហើមញាប់ «តែ…..មានអីឯណា! ចូលចិត្ត!»

ពាក្យថា «ចូលចិត្ត» របស់នាង ដូចជាប្រេងចាក់ទៅលើភ្លើងតណ្ហាដែលកំពុងបំពក់ស្រាប់ក្នុងខ្លួនតុន។ គេលែងរង់ចាំតទៅទៀតហើយ គេឱនចុះមកថើបបបូរមាត់នាងយ៉ាងធ្ងន់ៗ និងស្រេកឃ្លាន។ បាតដៃធំៗ រុញផ្ទប់ខ្នងស្រីឱ្យក្លាយមកជាចំណីរើមិនរួចក្នុងដៃគេ។

បបូរមាត់ដែលធ្លាប់តែទន់ភ្លន់ ពេលនេះប្រែជាទាមទារខ្លាំងៗ ហាក់ដូចជាចង់បឺតយកព្រលឹងនាងឱ្យចូលទៅក្នុងខ្លួនគេ។

«បងតុន!» នាងដង្ហក់….ព្រោះស្នេហាបានឆ្លងពីម្ខាងទៅបេះដូងម្ខាងទៀតយ៉ាងមានឥទ្ធិពល។

«ម៉េច?»

«គឺ…..!»

នាងត្រូវគេប្រ់បបូរមាត់គ្របចោលលែងឱ្យមានសិទ្ធិនិយាយស្តីទៀតហើយ ឯដៃរបស់តុនចាប់ផ្តើមរាវរករូតនៃរ៉ូបនៅខាងក្រោយខ្នងនាង។ សំឡេង«ឆ្វោក»ដែលរូតចុះ យ៉ាងទាន់ហន់បានបើកបង្ហាញខ្នងដ៏រលោងខ្ចីរបស់នាងក្រោមពន្លឺភ្លើងស្រទន់ លឿងនិងផ្អែមដូចទឹកឃ្មុំ។

CEO បង្វិលនាងមួយជុំហើយឈ្ងោកថើបបណ្ដេញពីស្មា ចុះមកកណ្ដាលខ្នង ធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ាពត់ខ្លួនឱនទៅមុខដោយភាពស្រៀវស្រើប។

«តុន…» នាងថ្ងួចថ្ងូរតិចៗ ពេលដែលរ៉ូបសូត្រនោះរបូតចេញពីរាងកាយ១០០ភាគរយ បន្សល់ទុកតែភាពធម្មជាតិនៃស្រ្តីបរិសុទ្ធទទេស្អាត។

នៅក្នុងបន្ទប់ដែលគ្មានម៉ាស៊ីនត្រជាក់ តំណក់ញើសចាប់ផ្តើមហូរប្រជែងចេញពីស្បែកក្តៅគគុករបស់អ្នកទាំងពីរ….ប៉ុន្តែពួកគេមិនខ្ពើមរអើមទេ ផ្ទុយទៅវិញ ញើសទាំងនោះបានក្លាយជាទឹកអម្រិតធម្មជាតិក្រអូបឈួលដល់បេះដូង សណ្តំវិញាណដែលធ្វើឱ្យរាងកាយទាំងទ្វេស្អិតចូលគ្នាយ៉ាងត្រេកត្រអាល។

តុន ដោះអាវរបស់គេគ្រែងចោលទៅជ្រុងមួយ បង្ហាញដើមទ្រូងហាប់ណែនដែលកំពុងដង្ហក់ឡើងចុះតាមចង្វាក់ដង្ហើម។

ប្រុសឈ្ងោកមកដោយសង្កត់រាងកាយក្ដៅគគុករបស់គេលើនាង។ គែតែងតែចង់បានបែបនេះ….គ្រប់គ្រងសុភមង្គល ផ្តល់ឱ្យ…ផ្តល់ឱ្យផ្តល់រហូត មិនឱ្យនាងស្រេកឃ្លានឬភ្លេចអ្វីៗដែលពាក់ព័ន្ធនឹងគេឡើយ។

ស្បែកប៉ះស្បែក ញើសប៉ះញើស បង្កើតបានជាកម្ដៅស្នេហ៍មួយដែលមិនធា្លប់បានកើតឡើងរវាងពួកគេ….ភាពប្រណីតបានក្លាយជារឿងធម្មតារវាងហ្សាងជីនិងយ៉ាយ៉ា តែពេលនេះ ឋានសួគ៌ក្ដៅជាងភ្លើងមួយនេះ …..អស្ចារ្យណាស់!

«យប់នេះ….. លេងបែបស្ទីមហ្នឹងហើយ!»

គេខ្សឹបក្បែរត្រចៀកនាង សំឡេងស្អកៗរបស់គេធ្វើឱ្យរោមនាងបះខ្ញាកព្រោះស្រលាញ់និងចង់បានមិនចេះស្កប់ស្កល់គ្រប់យ៉ាងពាក់ព័ន្ធនឹងបុរសនេះ…..នាងស្រលាញ់គេយូរណាស់មកហើយ….ជាសត្រូវដែលនាងត្រូវការគេ…..

«បងមានតែខ្លួន និងបេះដូងមួយនេះសម្រាប់ប្រពន្ធបង!»

«អូនត្រូវការតែប៉ុណ្ណឹង…» ម៉ាលីយ៉ា ឆ្លើយតបដោយការលើកជើងទាំងពីរទៅគៀវចង្កេះគេជាប់។ នាងមិនអាចឱបគេបាន តែគេ….ត្រូវតែជាកម្មសិទ្ធិផ្តាច់មុខរបស់នាង។

«ចុះ…..មុននេះទៅ Airport រត់ចោលបងមែនទេ? ទៅរកអាប្រុសថ្មីណា?»

នាងដឹងថាគេឌឺដងលេងសើច ហើយនាងឆ្លើយមិនកើតទៀតទេព្រោះថា….តុន បានចាប់ផ្តើមចលនារលកគ្រាំៗរបស់គេ។

គ្រែដែកចាស់គ្រឹក ខំមកទ្រទម្ងន់ពួកគេ បានលាន់សំឡេង «ង៉ឺត… ង៉ឺត…» តាមចង្វាក់នៃការរុញច្រាននៃកំសួលស្នេហ៍រយពាន់អង្សាររបស់បុរសម្ចាស់កេរមរតកត្រកូលធំមួយ។

សំឡេងស្នេហ៍ លាយឡំជាមួយសំឡេងសាច់ទង្គិចសាច់ ស្នូរដង្ហើមដាច់ៗរាក់ៗរបស់អ្នកទាំងពីរ បង្កើតបានជាបទភ្លេងស្នេហ៍ដ៏រោលរាលក្នុងយប់ភ្លៀងធ្លាក់។

អារម្មណ៍លើកនេះ ពិតជាខុសខ្លាំងពីលើកមុនៗកាលប៉ះគ្នា។

ជាការរួមរ័កដែលគ្មានរបាំង…. ពួកគេមិនមែនជា CEO និងភរិយាល្បីអ្វីទេពួកគេគ្រាន់តែជា ប្រុស និងស្រីពីរនាក់ ដែលកំពុងស្វែងរកការបំពេញឱ្យគ្នា។

តុន ថើបបឺតជញ្ជក់គ្រប់កន្លែងនៅលើខ្លួននាង ដោយបន្សល់ទុកស្នាមក្រហមជាច្រើន ជាសញ្ញាថា នាងជាកម្មសិទ្ធិរបស់គេ ទោះបីគេអស់អ្វីៗក៏ដោយក៏នាងនៅតែជារបស់ហ្សាងជីម្នាក់នេះ។

«អ្ហាស…បង…. តុន… ខ្លាំងពេកហើយ…» ម៉ាលីយ៉ា ខ្ញាំខ្នងគេជាប់ នៅពេលដែលគេបង្កើនល្បឿន។

«ទ្រាំបន្តិចទៅ…ប្រពន្ធសម្លាញ់…»

គេនេះឌឺដងណាស់ ញើសហូរកាត់ថ្ងាសផង ស្រក់ចុះមកលើទ្រូងចំហរបស់ម៉ាលីយ៉ា។ គេសម្លឹងមើលភ្នែកនាងដែលកំពុងសម្លឹងមកគេវិញដោយក្តីស្រលាញ់ឥតគណនា។ នៅវិនាទីដែលពួកគេឡើងដល់កំពូល តុនបានឱបនាងយ៉ាងណែន រាងកាយរបស់គេញ័រទទ្រើក។ គេបញ្ចេញសំឡេងថ្ងូរយ៉ាងជ្រៅក្នុងបំពង់ក ខណៈដែលម៉ាលីយ៉ា ស្រែកឈ្មោះគេមិនដាច់ មិនធុញទ្រាន់។

ពិភពលោកនេះ…..មិនអាចធ្វើអ្វីមនុស្សពីរនាក់ដែលស្រលាញ់គ្នាស្មោះជាងគ្រប់យ៉ាងនោះទេ។

ពួកគេដេកហត់គឃូសក្នុងរង្វង់ដៃគ្នា តែបេះដូងនេះសែនកក់ក្តៅ…..ទោះណាជាគ្មានសំប៉ាញ គ្មានកន្សែងត្រជាក់ មានតែខ្យល់ចេញពីកង្ហារចាស់ដែលបក់មកប៉ះញើសលើខ្លួនពួកគេបន្ថែមអុកស៊ីសែនតិចតួច។

តុន ថើបថ្ងាសនាងដែលជោកទៅដោយញើស។

«អរគុណ…» គេនិយាយទាំងភ្នែកបិទ «អរគុណដែលធ្វើឱ្យខ្ទមនេះ… ក្លាយជាឋានសួគ៌»។

ម៉ាលីយ៉ាញញឹម ហើយជ្រុលមុខទៅរកដើមទ្រូងគេ ដេកលក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់ក្នុងក្លិនញើស និងក្លិនប្ដីនាង។ សម្រាប់នាង យប់នេះមានន័យជាងរាល់យប់ដែលនាងធ្លាប់ឆ្លងកាត់ជាមួយរៀម។

ពន្លឺភ្លើងពណ៌លឿងទន់ៗពីចង្កៀងរាត្រី បានបង្កើតបរិយាកាសដ៏រ៉ូមែនទិកបំផុត។

មិនយូរទេ គេតុនឱបនាងអង្អែលសក់ស្រីថ្នមៗហាក់ដូចជានាងជាកែវដ៏មានតម្លៃដែលងាយនឹងបែក។ គេមិនទាន់ដកថយទេចំណង់ស្នេហ៍ តែអត់ទ្រាំរេមក សម្លឹងមើលមុខនាងដោយកែវភ្នែកដែលពោរពេញដោយភ្លើងស្នេហ៍មិនទាន់រលត់។ សក់សើមៗរបស់គេធ្លាក់មកប៉ះថ្ងាស បន្ថែមភាពសិចស៊ីឱ្យបុរសម្នាក់នេះមួយកម្រិតទៀត។

«ម៉ាលីយ៉ា…» គេហៅឈ្មោះនាងខ្សឹបៗ ដៃរបស់គេអង្អែលថ្ពាល់នាងថ្នមៗ «អូនស្អាតណាស់… ស្អាតរហូតដល់បងខ្លាច… ខ្លាចថាបងកំពុងតែយល់សប្តិ»

ម៉ាលីយ៉ាញញឹមទាំងគេងលក់មិនដឹងនាងបានឮឬអត់នោះទេ។

ដូច្នេះ បុរសសង្ហាបានប្រើបបូរមាត់របស់គេបោសអង្អែលតិចៗលើបបូរមាត់នាង មុននឹងរំកិលចុះមកថើបផ្តិតនៅចង្កា និងបន្តចុះមកដល់កញ្ចឹងកដ៏ក្រអូប។

«អ្ហឹម…» ម៉ាលីយ៉ាថ្ងូរតិចៗ ពេលដែលតុនចាប់ផ្តើមប្រើបបូរមាត់របស់គេ បង្ហាញភាពជាម្ចាស់នៅលើដើមទ្រូងរបស់នាង។ ដៃដ៏រឹងមាំរបស់គេចាប់ផ្តើមរាវរកចំណុចរសើបនៅលើរាងកាយនាងម្តងទៀត ធ្វើឱ្យភ្លើងតណ្ហាដែលទើបតែរលត់ ចាប់ផ្តើមឆេះសន្ធោសន្ធៅឡើងវិញ។

រាត្រីនេះនៅវែងឆ្ងាយណាស់សម្រាប់ពួកគេ។ នៅក្នុងភាពងងឹតនៃទីក្រុងកូននាគដែលមិនងាយដេកលក់តាមពេលវេលា បន្ទប់ក្រីក្រមួយនេះបានក្លាយជាពិភពលោកតូចមួយដែលមានតែពួកគេពីរនាក់។ ស្នូរដង្ហើមនិងចង្វាក់បេះដូងដែលវាយបញ្ចូលគ្នា បានបញ្ជាក់ថា ពួកគេមិនមែន ជាប្តីថ្មោងថ្មីឆក់កណ្តៀតមិនច្បាស់លាស់នោះទេ តែជាគូជីវិត ទាំងផ្លូវកាយនិងផ្លូវចិត្ត។

ព្រឹកព្រលឹមស្រាងៗ ខណៈដែលម៉ាលីយ៉ាកំពុងលង់លក់ក្នុងរង្វង់ដៃរបស់ស្វាមី សំឡេងទូរសព្ទរបស់នាង បានរោទិ៍ឡើងញ័រៗ។

«លេខអាមេរិក! ជំនួយការបងដឹង?»

ឮភរិយាប្រាប់ តុនបើកភ្នែកភ្លាម ភ្នែករបស់គេប្រែជាមុតស្រួចដូចសត្វឥន្ទ្រី។ ខណៈគេលូកដៃទៅយកទូរសព្ទមកមើល… ជាលេខរបស់មេធាវីផ្ទាល់ខ្លួនមិនមែនជំនួយការគេទេ។

«សួស្តី?» តុនសួរដោយសំឡេងស្ងួត។

«លោកហ្សាង… មានរឿងធំហើយ ខាងនាយកដ្ឋានអន្តោប្រវេសន៍ និងគណៈកម្មការមូលបត្រអាមេរិក(SEC) បានទទួលពាក្យប្តឹងពីប្រភពមិនបញ្ចេញឈ្មោះ… គេចោទថាអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់លោកជាការបោកប្រាស់ដើម្បីគេចពន្ធ និងកេងចំណេញលើទីផ្សារភាគហ៊ុន។ ឥឡូវនេះ គេបានបង្កកគណនីធនាគាររបស់លោកនៅអាមេរិកជាបណ្តោះអាសន្ន និង…លុបចោល Visa អាជីវកម្មរបស់លោក។ លោកត្រូវតែចាកចេញពីសហរដ្ឋអាមេរិកក្នុងរយៈពេល២៤ម៉ោង បើមិនចង់ត្រូវគេឃាត់ខ្លួន!»

តុនក្តាប់ទូរសព្ទណែន។ គេដឹងភ្លាមថា នេះជាស្នាដៃអ្នកណា។ លោកយាយ? មិនសមណាគាត់លេងធំបែបនេះបំផ្លាញអាជីវកម្មគ្រួសារខ្លួនឯងទេ!

វ៉ាណេស៊ា!

ស្រីម្នាក់នោះ នឹងធ្វើគ្រប់មធ្យោបាយដើម្បីឱ្យគេបែកពីម៉ាលីយ៉ា ហើយត្រលប់ទៅសិង្ហបុរីវិញសុំជំនួយពីនាង។

….តែពួកគេស្គាល់ ហ្សាងជី តិចពេកហើយ។

តុនដាក់ទូរសព្ទចុះ ហើយងាកមកមើលមុខប្រពន្ធដែលកំពុងតែបែរខ្នងសម្រាកបន្ត។ គំនិតមួយបានលេចឡើងក្នុងខួរក្បាលរបស់គេ។ នេះជាឱកាសល្អបំផុតដើម្បី “សាកចិត្ត” នាង និងនាំនាងទៅកន្លែងដែលឆ្ងាយពីពួកត្មាតអភិជនពាលអស់ទាំងនោះ។

«ម៉ាលីយ៉ា…» តុនដាស់នាងថ្នមៗ។

ម៉ាលីយ៉ាបើកភ្នែកព្រឹមៗ «ចាស?»

«រៀបចំខោអាវទៅ យើងត្រូវទៅ» សំឡេងរបស់តុនស្តាប់ទៅធ្ងន់ធ្ងរ និងតានតឹង។

«ទៅ? ទៅណា?»

«ទៅកម្ពុជា»

«កម្ពុជា?» ម៉ាលីយ៉ាស្ទុះងើបអង្គុយ «ហេតុអី? បងមានការងារអីនៅទីនោះ? ចុះក្រុមហ៊ុននៅនេះនិងអាមេរិក?»

តុនធ្វើមុខក្រៀមក្រំ គេចាប់ដៃនាងមកកាន់។

«បង…ត្រូវគេបណ្តេញចេញ…..ឃើញហើយ! គាត់ទម្លាក់បងផ្លូវការហើយ! ខលមិញហ្នឹងជាមេធាវីបង! ក្រុមហ៊ុននៅអាមេរិកមានរឿង! ស្នាដៃវាណេស៊ា! បងអាចត្រូវគេរឹបអូស ព្រោះគណនីត្រូវគេបង្កកហើយគេដាក់សក្ខីកម្មឃាត់ខ្លួនបង! យាយបងមិនមែនធ្វើថ្នាក់ហ្នឹងទេ!»

នាងក្រោកអង្គុយទាំងកាយទន់ល្មៃលាក់ក្នុងភួយ។

ប្រុសញញឹមស្រពោនៗ៖

«ឥឡូវនេះ បងមិនមែនជាមហាសេដ្ឋី ហ្សាងជី ទៀតទេ។ បងគ្រាន់តែជាអ្នករត់គេចខ្លួនពីប៉ូលិសសេដ្ឋកិច្ច។ បងមិនអាចនៅអាមេរិកបានទេ ហើយបងក៏មិនអាចបន្តនៅសិង្ហបុរីដែរ ព្រោះលោកយាយកំពុងចាំមើលបងបរាជ័យ»

គេសម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែកនាងចំៗ ដើម្បីពិនិត្យប្រតិកម្ម។

«ម៉ាលីយ៉ា តើអូននៅតែចង់នៅជាមួយបងទេ?»

ម៉ាលីយ៉ាគាំងមួយសន្ទុះ។ ព័ត៌មាននេះលឿនពេកសម្រាប់នាង។ ប្តីរបស់នាង… ពីស្តេចក្លាយជាអ្នកទោស? ប៉ុន្តែពេលដែលនាងឃើញកែវភ្នែកដ៏សោកសៅ ដែលតុនសម្តែងនេះ បេះដូងនាងឈឺចាប់ជំនួសគេ។

«និយាយស្អីហ្នឹង?» ម្រាមទាំង១០ ស្រីចាប់មុខគេជាមួយភ្នែកដែលរលីងរលោង៖

«អូនបានប្រាប់បង ហើយតើ…ទីណាមានបង ទីនោះជាផ្ទះរបស់អូន។ ទៅស្រុកខ្មែរ? ល្អតើ! អូននឹកផ្ទះយូរហើយ យើងទៅ!»

នាងបែរខ្នងរៀបចំ មាត់និយាយ៖

«អូនមានលុយសន្សំអូន កុំភ័យអីទាំងអស់! ស្រុកខ្មែរល្អណាស់ យើងអាចរស់បាន!»

តុនលបញញឹមសម្លឹងនាងពីក្រោយដោយក្នុងចិត្តអាណិតស្រីព្រួច។ គេមិនដែលមើលនាងល្អិតនេះខុសទេ។ ការសាកល្បងនេះ នាងតេស្តជាប់ហើយក្នុងបេះដូងគេ……វាអាក្រក់បន្តិចមែនដែលមិនទុកចិត្តគ្នា តែមហាសេដ្ឋីដូចគេ…..រមែងយកការទុកចិត្តមកជាអាទិភាព។

មិនមែនមនុស្សដែលដេកជាមួយយើងនឹងស្មោះជាមួយយើងជានិច្ចនោះទេ។ តុនមិនខុសពីមហាសេដ្ឋីនានាឡើយ។

«អ៊ីចឹង… យើងទៅឥឡូវនេះ! ជិះយន្តហោះធម្មតាអូខេទេ? ព្រោះយន្តហោះឯកជន…..យើងគ្មានទៀតទេតារាអនឡាញ!»

«ស្អីគេបងឯង!»

នាងក្តិចគេ។

ព្រឹកព្រលឹមស្រាងៗនៅតំបន់Chinatownនេះ បុរសអ្នកលក់មីឡើងមកមិនឃើញពួកគេសោះ គាត់រវល់ចេញទៅទិញសាច់តាំងពីស្រាងៗ វិលមកវិញឃើញលុយ២រយដុល្លារ និងអក្សរចិនមួយតួគត់«អរគុណ!»។

នៅតាមផ្លូវ អ្នកតាមដានរបស់ក្រុមអភិជនគ្មានបេះដូងបានឃើញ តុនដើរកាន់ថង់កាហ្វេបុរាណ (Kopi-O) ពីរថង់ តម្លៃ១ដុល្លារក្នុងដៃហើយញញឹមត្រសងតាមប្រពន្ធឡើងតាក់ស៊ីទាំងព្រឹក។

គ្រាន់តែរុញទ្វារឡានបិទគ្រឹប គេឃើញម៉ាលីយ៉ាកំពុងកាន់ទូរសព្ទរបស់នាង មុខនាងតានតឹង៖

«អាឡូ… បងម៊ីក…»

តុនស្ទុះកញ្ឆក់ទូរសព្ទពីដៃនាងហើយចុចបិទភ្លាម។

«កុំ!» គេហាមសំឡេងរឹង។

«តុន!…គាត់អាចជួយយើងបាន!» ម៉ាលីយ៉ាតវ៉ាខ្សឹបខ្សៀវខ្លាចផ្អើលដល់អ្នកបើកឡាន។

«បងដឹង!» តុនឆ្លើយ តែគេមិនហ៊ានមើលមុខនាងចំទេ «តែបងមិនចង់ឱ្យខាងគ្រួសារអូនឃើញបងក្នុងស្ថានភាពបែបនេះទេ អតីត CEO ហ្សាង ដែលនាំកូនស្រីគេមកដេកអត់បាយក្នុងបន្ទប់ដាក់អីវ៉ាន់? បងខ្មាសគេ… ខ្មាសបងប្រុសអូន… ហើយខ្មាសខ្លួនឯង!»

នាងយល់…..ស្រីស្រពោនហើយទម្លាក់ទូរសព្ទចុះវិញយឺតៗ។

តុនហុចកាហ្វេ ហើយចាប់ស្មានាងដៃម្ខាងច្របាច់លួងលោម។

ជំពូកទី២៤

រសជាតិជីវិត «Economy Class»

«កាហ្វេនេះ…ផ្អែមខ្លាំងណាស់» តុនរអ៊ូតិចៗ តែគេនៅតែបឺតវាអស់ពីថង់។ គេមិនដែលនឹកស្មានថា កាហ្វេទឹកកកតម្លៃ១ដុល្លារ អាចធ្វើឱ្យគេមានកម្លាំងចិត្តដល់ម្ល៉ឹង។

«ផ្អែមហើយព្រោះនេះជារសជាតិដើមរបស់អ្នកតស៊ូ» ម៉ាលីយ៉ាញញឹមដាក់គេ ដៃនាងកាន់ដៃគេជាប់មិនលែងតាំងពីឡើងឡានមក។

ពេលតាក់ស៊ីឈប់នៅមុខព្រលានយន្តហោះ តុនហាក់ដូចជាស្ទាក់ស្ទើរ។ គេធ្លាប់តែមានឡាន limousine មកយកដល់ជណ្តើរយន្តហោះឯកជន តែពេលនេះ គេត្រូវអូសវ៉ាលិសដោយខ្លួនឯង ចូលទៅក្នុងហ្វូងមនុស្សដែលកំពុងកកកុញ។

«តស់!» ម៉ាលីយ៉ាទាញដៃគេ។ តុនពាក់វ៉ែនតាខ្មៅដើម្បីបិទបាំងភ្នែកដែលមិនសូវបានគេង និងដើម្បីកុំឱ្យគេចំណាំមុខបាន។ ប៉ុន្តែទោះជាគេពាក់អាវយឺតធម្មតានិងខោខូវប៊យក៏ដោយ ក៏រាសីនៃភាពជាអ្នកដឹកនាំនៅតែធ្វើឱ្យនារីៗដែលដើរកាត់ងាកមើលគេគ្រប់គ្នា។

«យើង… ជិះថ្នាក់ណា?» តុន សួរពេលឃើញជួរដ៏វែងនៅកន្លែង Check-in។

«Economy សន្សំសំចៃ» ម៉ាលីយ៉ា ឆ្លើយតបយ៉ាងធម្មតា។

«លុយសន្សំអូនមិនច្រើនទេ ត្រូវទុកចាយពេលទៅដល់ស្រុកខ្មែរ»។

តុន ភ្លាត់មាត់សើចហួសចិត្តក្នុងបំពង់ក។ ហ្សាងជី ជិះ Economy? បើមិត្តភក្តិជំនួញគេដឹង ច្បាស់ជាសើចបាក់ធ្មេញ។ ប៉ុន្តែពេលឃើញមុខម៉ាលីយ៉ាដែលកំពុងខ្វល់ខ្វាយរាប់លុយក្នុងកាបូប គេបែរជាមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅទៅវិញ។ គេមិនបានរត់ចោលខ្ញុំ… ស្រីម្នាក់នេះកំពុងព្យាយាមចិញ្ចឹមខ្ញុំ……នាងចិញ្ចឹមមហាសេដ្ឋី!

កៅអីតូចចង្អៀតធ្វើឱ្យជើងដ៏វែងរបស់តុនទើសទែងយ៉ាងខ្លាំង។ គេបម្រែបម្រួលខ្លួនចុះឡើងហាក់នៅមិនសុខ។

«ពិបាកមែនទេ?» ម៉ាលីយ៉ា សួរដោយក្តីបារម្ភ។

«អត់អីទេ… គ្រាន់តែ… មិនធ្លាប់» គេឆ្លើយកុហក។

«មកនេះ…» ម៉ាលីយ៉ា ទាញក្បាលគេឱ្យមកផ្អែកលើស្មារបស់នាង។

«គេងទៅ ស្មាអូនមិនទន់ដូចពូកនៅ Penthouse ទេ តែអូនធានាថាសុវត្ថិភាព»។

ក្លិនសក់របស់នាង ក្លិនខ្លួនស្រាលៗរបស់នាង បានធ្វើឱ្យចិត្តដែលកំពុងតែក្តៅក្រហាយរឿងក្រុមហ៊ុនរបស់តុន ស្ងប់ចុះមកវិញ។ គេបិទភ្នែក ស្រូបយកភាពកក់ក្តៅពីនារីតូចច្រឡឹងម្នាក់នេះ។ ដៃធំរបស់គេ លូកទៅក្តោបដៃនាងនៅលើភ្លៅ។

«ម៉ាលីយ៉ា…» «ចាស?» «ចុះបើ… បងមិនអាចយកក្រុមហ៊ុនមកវិញបានរហូតទៅ? បើបងក្លាយជាមនុស្សធម្មតារហូត?» ម៉ាលីយ៉ា យកដៃម្ខាងទៀតមកអង្អែលសក់គេថ្នមៗ។

«មនុស្សធម្មតាក៏ត្រូវញ៉ាំបាយដែរ បងចេះលាងចានទេ?»

តុនងើបមុខមើលនាងទាំងភ្ញាក់៖ «ហ្អាស?»

នាងសើចកក្អឹក៖ «បើមិនចេះលាងចានទេ អូនអ្នកលាង។ បងគ្រាន់តែនៅក្បែរអូន ជួយអ៊ុតខោអាវអូនទៅបានហើយលោកប្តី»

ពាក្យថា «លោកប្តី» ធ្វើឱ្យបេះដូងគេរលាយវក់វីក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍ស្រី។ តុនលួចញញឹមតិចៗ។ ចាំមើលចុះ នរណាចិញ្ចឹមនរណា….តែឥឡូវ…បណ្តែតខ្លួនលេងតាមទឹកជោរនាចសិន។

យន្តហោះបានសំកាំងចុះចតនៅអាកាសយានដ្ឋានតេជោអន្តរជាតិ។

គ្រាន់តែទ្វារបើកភ្លាម កម្ដៅដ៏ហប់នៃតំបន់ត្រូពិកបានបក់មកប៉ះមុខពួកគេ។ សម្រាប់ ម៉ាលីយ៉ា វាជាក្លិននៃផ្ទះ….. ក្លិននៃអនុស្សាវរីយ៍រយអត្ថន័យ។ តែសម្រាប់ តុន នេះជាបរិយាកាសថ្មីដែលគេត្រូវរៀន….រស់។

«តស់! ជិះកង់បី!» ម៉ាលីយ៉ា ហៅតាក់ស៊ីយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញឯប្រុសស្អាត តុនរបស់នាងវិញគេឱបដៃ ឈរមើលយានជំនិះដែលមានកង់បីរត់ខ្វាត់ខ្វែងពេញផ្លូវដោយការងឿងឆ្ងល់។

«យើង… ជិះអាហ្នឹង?»

«កុំរឿងច្រើន! តស់! តិចសប្បាយភ្លេចខ្លួនទៅ!»

នាងចំអន់ហើយទាញដៃគេឡើង។

កង់បីខ្មែរដឹកនាំពួកគេកាត់ភាពអ៊ូអរនៃទីក្រុងភ្នំពេញ ឆ្ពោះទៅកាន់ផ្ទះចាស់មួយកន្លែងដែលស្ថិតនៅជាយក្រុង ម្ដុំព្រែកឯង។

នេះមិនមែនជាវីឡាអ្វីទេ ជាផ្ទះឈើលើថ្មក្រោមដែលម៉ាលីយ៉ាធ្លាប់ទិញទុកឱ្យមីងរបស់នាងនៅ តែឥឡូវមីងនាងគាត់ទៅនៅវត្តសន្សំកុសលហើយ ផ្ទះនេះត្រូវបានទុកចោល។

«ដល់ហើយ!» តុនចុះពីកង់បី សម្លឹងមើលផ្ទះឈើពណ៌ត្នោតចាស់ដែលមានដើមស្វាយមួយដើមធំនៅមុខផ្ទះ។ របងច្រែះស៊ីបន្តិចបន្តួច និងសំឡេងឆ្កែព្រុសពីផ្ទះអ្នកជិតខាង។

«នេះ… ផ្ទះយើង?» តុនសួរ «មែនហើយ! ម៉េចដែរ? មិនទំនើបដូច Penthouse ទេ តែវាជាផ្ទះរបស់យើង ហើយអូនស្រលាញ់វា ពិសេសពេលវាមានមនុស្សថ្មីម្នាក់ទៀតមកនៅ»

តុន អូសវ៉ាលិសចូលទៅក្នុងបរិវេណផ្ទះ។

គេសម្លឹងមើលជុំវិញ។ ទោះណាជាកន្លែងនេះមើលទៅតូចនិងចាស់បន្តិច តែមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ល្អគួរសម។

រឿង៖ ពាក់ចិញ្ចៀនសត្រូវ ភាគទី៩

Bo Bo — Wed, 14 Jan 2026 13:02:21 +0000

ស្ត្រីចំណាស់ដកដង្ហើមធំវែងៗ បង្ហាញថាកំពុងធុញទ្រាន់ឈុតដណ្តើមប្រុសស្អាតដ៏គួរឱ្យអស់សំណើចនេះ។ គាត់លើកកន្សែងជូតមាត់ រួចដាក់ចុះវិញថ្នមៗ។

«សុភមង្គល…» គាត់ឧទានពាក្យនេះដូចជាចំអកដល់របស់ដែលគ្មានតម្លៃមួយ។

«វាគ្រាន់តែជាពាក្យលួងចិត្តរបស់មនុស្សដែលគ្មានលុយនិងអំណាចប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលដែលព្យុះមកដល់ សុភមង្គលមិនអាចការពារដំបូលផ្ទះបានទេ មានតែសសរគ្រឹះដ៏រឹងមាំ មានតែលុយនិងឥទ្ធិពលទេដែលអាច! ក្មេងៗលើបណ្តាញសង្គម ចូលចិត្តយកដ្រាម៉ាមកប្រើក្នុងជីវិតពិតណាស់!»

វ៉ាណេស៊ា ងើយ ក ត្រង់ធ្លូពេញចិត្តនឹងគ្រាប់បែកបង្កប់ដែលលោកយាយជួយការពារនាងពីភ្លើងប្រចណ្ឌ។ ស្រីត្រកូលលីងើបឈរឡើងយ៉ាងសមសួន នាងទាញរ៉ូបឱ្យត្រង់បន្តិច រួចងាកមកញញឹមដាក់អ្នកទាំងពីរ ជាស្នាមញញឹមដែលត្រជាក់ដល់ឆ្អឹងខ្នង។

«សុំទោសផង ខ្ញុំមានប្រជុំអនឡាញជាមួយដៃគូនៅអឺរ៉ុប។ សូមអញ្ជើញបន្តរីករាយ សុភមង្គល របស់អ្នកទាំងពីរចុះ រាត្រីសួស្ដី លោកយាយ!»។

នាងថើបថ្ពាល់ Madam Zhang រួចដើរកាត់តុននិងម៉ាលីយ៉ា។ ពេលដើរដល់កៀកនឹងតួស្រីយើង អ្នកនាងលីបង្អាក់បន្តិច ហើយនិយាយមិនងាក សមល្មមឱ្យតែម៉ាលីយ៉ាឮ៖

«កុំទាន់អរ… ហ្គេម មិនទាន់ចាប់ផ្តើមទេ»

និយាយចប់នាងក៏ដើរចេញទៅបាត់ បន្សល់ទុកក្លិនទឹកអប់ដ៏ថ្លៃ ឱ្យនៅវិលវល់ក្នុងខ្យល់។

វ៉ាណេស៊ា ដើរតាមរបៀងយ៉ាងលឿនរហូតដល់បន្ទប់គេងរបស់នាង។ គ្រាន់តែទ្វារបិទជិតភ្លាម របាំងមុខដ៏ថ្លៃថ្នូរ និងស្ងប់ស្ងាត់របស់នាងត្រូវបានបកចេញភ្លាមៗ។

«ឆ្កួតមែន!»

ប្រាវ!!

កែវស្រាដែលនៅលើតុសម្អាង ត្រូវនាងបោកផ្ទប់ទៅនឹងជញ្ជាំងបែកខ្ចាយជាបំណែកតូចៗ។ មុខរបស់នាងដែលធ្លាប់តែស្រស់ស្អាត ពេលនេះឡើងក្រហមដោយកំហឹង។ នាងដកដង្ហើមហត់ខ្លាំង ដៃទាំងពីរច្រត់ទៅលើតុសម្អាង សម្លឹងមើលខ្លួនឯងក្នុងកញ្ចក់។

ជាយូរណាស់មកហើយ នាងតែងយល់ថា ហ្សាងជីដ៏មានឥទ្ធិពល នឹងក្លាយមកជារបស់នាងតែម្នាក់។

នាងមិនដែលចាញ់ទេ! តាំងពីតូចមក នាងជាព្រះនាង ជាសិស្សពូកែ ជាអ្នកដឹកនាំ។ នាងមានគ្រប់យ៉ាងដែលស្រីម្នាក់ៗ គួរតែ….គ្មាន។ តែហេតុអ្វី? ហេតុអ្វីកែវភ្នែករបស់តុន ដែលមើលមកស្រីម្នាក់នោះ ពោរពេញដោយភាពកក់ក្តៅដែលនាងមិនធ្លាប់ទទួលបានសូម្បីតែម្តងក្នុងជាតិនេះ?

«ស្រីរហាម….បោកប្រាស់…» លីខាំធ្មេញនិយាយដាក់រូបខ្លួនឯងក្នុងកញ្ចក់ «ឯងគិតថាអាចដើរចូលមកក្នុងពិភពរបស់យើង ហើយយកអ្វីដែលជារបស់យើងទៅដោយងាយៗអ៊ីចឹងហ្អេ៎?»

វ៉ាណេស៊ាដកដង្ហើមវែងៗដើម្បីគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍។

មិនយូរទេនាងសម្លក់ទូរសព្ទហើយលើកមកចុចមើលរូបថតមួយសន្លឹកក្នុងបណ្ដាញសង្គម។ ជារូបម៉ាលីយ៉ាកំពុងសើចស្រស់ជាមួយហ្វេន។

«ចាំមើលចុះ ម៉ាលីយ៉ា…ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យនាងដឹងថា ការឈរក្បែរ តុន ហ្សាង វាក្ដៅប៉ុនណា រលាកជ្រៅកម្រិតណា? ស្អែកនេះ នាងនឹងស្គាល់រសជាតិពិតនៃសង្គមហាយសូ!»

ស្រីចិនញញឹមចុងមាត់ តែជាស្នាមញញឹមដែលពិសពុលបំផុត ខណៈដៃម្ខាងទៀតរើសយកបំណែកកែវដែលបែកមកកាន់… នាងមិនឈឺទេ ព្រោះបេះដូងនាងពេលនេះមុតស្រួចជាងអំបែងកែវនេះទៅទៀត។

ជំពូកទី២១

តស៊ូស្នេហ៍លើដីកោះ

សំឡេងតន្ត្រីក្នុងពិធីជប់លៀងនៅតែបន្លឺឡើងរងំ តែសម្រាប់ហ្សាងជី អ្វីៗហាក់ដូចជាស្ងប់ស្ងាត់ភ្លាមៗ ពេលគេដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទឹកបុរសដ៏ប្រណីត ហើយឮកូនប្រុសមហាសេដ្ឋីពីរនាក់កំពុងជជែកគ្នាបណ្ដើរ លាងដៃបណ្ដើរ។

«ឃើញស្រីស្អាតពាក់រ៉ូបសូត្រផ្កាឈូកនោះទេ?» បុរសម្នាក់សួរឡើងសើចបែបព្រាន «ដើរកាត់ខ្ញុំមុននេះ ឃើញស្បែកនាងម៉ដ្ឋខៃ…ឮថាជាស្រីខ្មែរ អារម្មណ៍ប្លែកណាស់វ៉ី! សម្រស់! »

«អឺ… ស្អាតប្លែកមែន!» ម្នាក់ទៀតតបទាំងសើចកកាច់កកាច់ស្រង់ «ភ្នែកនាងមើលមក យើងចង់ទន់ជើង!»

«គ្មានថ្លៃម៉ានទេ!»

«យី! បានន័យថា កូនអ្នកធម្មតា?»

ម្នាក់នោះដែលនិយាយលេបខាយនាង មិនឆ្លើយបែរជារអ៊ូបែបស្រវឹង៖

«បើបានមកកំដរមួយយប់ អស់ឡានស្ព័រមួយគ្រឿងក៏ហ៊ានដែរ…»

ផាំង!!

ហ្សាងជី ទះដៃទៅលើថ្មម៉ាបនៃអាងលាងដៃមួយទំហឹង ធ្វើឱ្យបុរសទាំងពីរនាក់នោះភ្ញាក់ព្រើត ងាកមកមើល។ គ្រាន់តែឃើញមុខមេគ្រួសារ ហ្សាង ភ្លាម ពួកគេមុខស្លេកដូចក្រដាស។ ហ្សាងជី មិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ គេគ្រាន់តែចង្អុលមនុស្សស្រវឹងទាំងពីរព្រមាន ហើយសម្លឹងពួកគេដោយកែវភ្នែកពិឃាតមួយវិនាទី រួចដើរចេញទៅវិញយ៉ាងលឿន។ ភ្លើងប្រចណ្ឌកំពុងឆេះសន្ធោសន្ធៅក្នុងទ្រូងគេ។ គ្មាននរណាមានសិទ្ធិស្រមៃចង់បានប្រពន្ធគេ ទោះជាក្នុងចិត្តក៏ដោយ!

នៅខាងក្រៅ ម៉ាលីយ៉ាកំពុងឈរកាន់កែវទឹកក្រូច ញញឹមដាក់ភ្ញៀវស្ត្រីម្នាក់តាមការគួរសម។ ស្រាប់តែដៃដ៏រឹងមាំមួយបានមកកៀកចង្កេះនាងពីក្រោយយ៉ាងតឹង រួចអូសនាងចេញពីហ្វូងមនុស្សដោយមិនប្រាប់ហេតុផលមួយម៉ាត់។

តុនមុនពេលធ្វើយ៉ាងនេះ គឺគេក្រឡេកឃើញស្រេចហើយ បុរសជាច្រើនកំពុងតាមមើលនាង ទុកជាសាច់ក្រអូប។

«តុន… អូសមនុស្សកណ្តាលចំណោមទៅណានៀក? ឈឺ…»

ម៉ាលីយ៉ាតវ៉ាតិចៗពេលឃើញគេអូសនាងសំដៅទៅបន្ទប់ទឹក VIP របស់ម្ចាស់ផ្ទះដែលស្ងាត់មនុស្ស។

តុនមិនតប។ គេរុញនាងចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទឹកដ៏ទូលាយនោះ រួចចុចគន្លឹះទ្វារបិទជិតឈឹង។ មិនទាន់បានម៉ាលីយ៉ាសួរនាំផង គេក៏រុញនាងផ្ទប់នឹងទ្វារ ដៃទាំងពីរឃុំនាងជាប់។

«…កើតអី?» ស្រីស្អាតញញឹមសួរគេទាំងភ្នែកឡេះឡះ ពេលឃើញដង្ហើមគេហាក់ដូចជាខឹង។

«ឈប់ញញឹម!» គេបញ្ជាដោយសំឡេងស្អកៗ «ឈប់ញញឹមដាក់ប្រុសៗ! ឈប់ធ្វើដូចខ្លួនឯងមកនេះដើម្បីបង្អួត…..ភាពស្អាត…..ឮ!?»

«តុន…?» នាងរអ៊ូក្នាញ់គេណាស់ តែមិនហ៊ានញញឹមប៉ុន្មានទេព្រោះដឹងថា ជននេះប្រចណ្ឌខ្លាំង ឡើងក្រហមមុខហើយ។

«ព្រោះ…..បងប្រចណ្ឌ!» តុនសារភាពត្រង់ៗមុនពេលប្រពន្ធបកអាក្រាតគេទៅទៀត។ មុខគេសម្រូតចុះមកជិតមុខនាង ច្រមុះនាង សម្លក់មាត់នាងហើយខ្សឹប «បងស្អប់ភ្នែកពួកវាដែលមើលមកប្រពន្ធបង…. អូនជារបស់បង… របស់បងតែម្នាក់!»

និយាយចប់ គេក៏ឱនមកត្របាក់មាត់នាងយ៉ាងកម្រោល។

….មិនមែនជាការថើបដ៏ផ្អែមល្ហែមដូចមុនទេ តែជាការថើបបែបដាក់ទោសនិងទាមទារ។ តុនបំបែកជើងនាងចេញពីគ្នា រួចស៊កខ្លួនចូលនៅចន្លោះភ្លៅនាង។ ដៃគេចាប់ផ្ដើមរាវចូលទៅក្រោមរ៉ូបសូត្រផ្កាឈូកនោះ ទាញវាឡើងមកលើចង្កេះ។

«តុន…ក្នុង….បន្ទប់ទឹក…» ម៉ាលីយ៉ាព្យាយាមតវ៉ាទាំងសំឡេងដាច់ៗ ខ្សឹបខ្សៀវ….ព្រោះប្រាណនាងចុះចាញ់បាតដៃក្ដៅគគុករបស់គេដែលមកគ្រប់គ្រងត្រូវចំណុចរសើបនៅខាងក្រោម។

«មិនខ្វល់…» គេខ្សឹបក្បែរត្រចៀកនាង ព្រមទាំងខាំតិចៗធ្វើឱ្យប្រពន្ធស្រៀវខ្ញាក ពីក្បាលដល់ចុងជើង «បងចង់ឱ្យអូនដឹង… ចង់ឱ្យរាងកាយអូនចងចាំថា អ្នកណាទៅ ជាម្ចាស់»។

គេលើកនាងឱ្យអង្គុយលើតុថ្មម៉ាបត្រជាក់ស្រេបនៅមុខកញ្ចក់ធំ។ ភាពត្រជាក់នៃថ្ម ប៉ះនឹងភាពក្ដៅនៃភ្លើងតណ្ហាដែលកំពុងឆេះរោលរាល។

ក្នុងកញ្ចក់ ម៉ាលីយ៉ាឃើញរូបខ្លួនឯងដែលត្រូវបានរ៉ូបរបើកឡើងលើអស់។ មុខនាងក្រហមងាំងស្មើគ្នាទៅនឹងស្វាមីដែលកំពុងថើបបោលអង្អែលដើមទ្រូងនាងយ៉ាងស្រេកឃ្លាន។

សំឡេងទឹកម៉ាស៊ីនដែលតុនបើកចោល ដើម្បីលុបសំឡេងថ្ងួចថ្ងូរ បានលាយឡំនឹងសំឡេងសាច់ប៉ះសាច់។ តុនមិនបន្ធូរដៃទេ គេវាយលុកចូលទៅក្នុងខ្លួននាងយ៉ាងជ្រៅនិងខ្លាំងៗ ហាក់ដូចជាចង់បញ្ចេញកំហឹងនៃការប្រចណ្ឌតាមរយៈការរួមរក្សនេះ។

«អ្ហាស… តុន… ស្រាលៗ…» ម៉ាលីយ៉ាខ្ញាំស្មាគេជាប់ ក្រចកនាងចង់លិចចូលសាច់គេ។

«មិនបានទេ…» គេឆ្លើយទាំងដង្ហើមដាច់រាក់ៗ ខណៈចង្វាក់ស្នេហ៍កាន់តែញាប់ស្អេកឡើងៗ «បងចង់ឱ្យអូនស្រែកឱ្យចាំឈ្មោះរបស់បង…»។

នៅក្នុងបន្ទប់ទឹកដ៏ប្រណីតនោះ ម៉ាលីយ៉ាបានក្លាយជាចំណីដ៏ឆ្ងាញ់ពិសារបស់រាជសីហ៍ដែលកំពុងការពារទឹកដី។ រាល់ការប៉ះពាល់ រាល់ការថើប គឺជាត្រាកម្មសិទ្ធិដែលតុនបោះលើខ្លួននាង។ ពេលនេះ នាងលែងខ្វល់ពីអ្នកណាទៀតហើយ នាងដឹងត្រឹមថា ក្នុងលោកនេះ មានតែបុរសម្នាក់នេះទេដែលអាចធ្វើឱ្យនាងឆេះរលាយក្នុងភ្លើងស្នេហ៍បានក្នុងសភាពជាឈ្លើយសឹក។

យប់នោះ……អ្នកក្នុងផ្ទះសុទ្ធតែឃើញតុនបីម៉ាលីយ៉ាចេញពីបន្ទប់ទឹកចូលបន្ទប់វិញយ៉ាងផ្អែមល្មួត។…..សុបិនស្នេហ៍ទើបនឹងចាប់ផ្តើមដើម្បីជាគ្រឿងមកតតាំងកម្លាំងជាមួយរនាំងវណ្ណៈស្រាប់តែ….ព្រឹកបន្ទាប់នៅភូមិគ្រឹះ ហ្សាង ម៉ាលីយ៉ាភ្ញាក់ពីដំណេកឃើញខ្លួនគេងតែម្នាក់ឯង។

ស្រីរៀបចំខ្លួន ដើរចុះទៅខាងក្រោម ឃើញតែភាពស្ងប់ស្ងាត់ព្រោះផ្ទះនេះធំណាស់។

«អ្នកប្រុសធំទៅក្រុមហ៊ុនតាំងពីព្រឹកជាមួយ អ្នកនាង វ៉ាណេស៊ា ហើយ» អ្នកបម្រើម្នាក់ឆ្លើយទាំងមិនហ៊ានមើលមុខ។

ម៉ាលីយ៉ាប្តូរទឹកមុខ ហើយទឹកឃ្មុំដែលនៅជាប់ដាមក្នុងបេះដូងរលុបទៅបណ្តើរៗជំនួសមកវិញដោយភាពល្វីងជូរចត់។

ពួកគេទៅធ្វើការជាមួយគ្នា?

ចិត្តនេះលែងចង់បានអាហារឬកាហ្វេហើយ។

នាងបែរមកបន្ទប់វិញ ព្យាយាមតេទៅតុន តែគ្មានអ្នកទទួល។ មួយសន្ទុះក្រោយមក មានសារមួយលោតចូលមកថា៖

“បងរវល់ប្រជុំបន្ទាន់ជាមួយម្ចាស់ភាគហ៊ុន ល្ងាចនេះមិនបាច់ចាំបាយទេ យាយឱ្យបងទៅញ៉ាំបាយជាមួយដៃគូខាងជប៉ុន”។

ម៉ាលីយ៉ាមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងជាមនុស្សក្រៅសង្វៀនសំខាន់ក្នុងជីវិតគេ។

នៅទីនេះ នាងគ្មានអំណាច គ្មានការងារ និងគ្មានសិទ្ធិសូម្បីតែទៅក្បែរប្ដី…..គ្មានតម្លៃ!

ក្រៅពីជាដៃគូស៊ិចរបស់គេ តើនាង…..ជាអ្វីទៀត?

រៀបចំខ្លួនទាំងស្រពោន ម៉ាលីយ៉ាប្រុងថាចេញដើរលេងនៅក្នុងក្រុង រកកាហ្វេអង្គុយគិតប្រកបដោយសេរីភាព ស្រាប់តែបោះជំហានកាត់តាមសួនច្បារ នាងឃើញជីដូនរបស់ប្តី។

ម៉ាដាមZhang អង្គុយសោយសុខជាមួយពែងតែហើយបក់ដៃហៅនាង៖

«មកនេះ!»

ម៉ាលីយ៉ាដើរចូលទៅហើយអង្គុយទល់មុខគាត់។

«នាងដឹងទេថា ហេតុអីយាយចូលចិត្ត វ៉ាណេស៊ា?» Madam Zhang សួរដោយមិនមើលមុខ។នាងតបដោយងាកចេញដូចគ្នា ហើយមុខស្មើវិញ៖

«ព្រោះនាងឆ្លាត? មានសមត្ថភាព?»

«ត្រូវហើយ! តែសំខាន់ជាងនេះ គឺនាងស្គាល់តុនច្បាស់។ ពួកគេធំឡើងជាមួយគ្នា រៀនជាមួយគ្នា។ វ៉ាណេស៊ា អាចជួយតុនដោះស្រាយបញ្ហាជំនួញរាប់លានដុល្លារ។ ចុះនាង? នាងអាចជួយអីគេបាន ក្រៅពីរឿងលើគ្រែ?»

ពាក្យសម្ដីនោះចាក់ដោតបេះដូងម៉ាលីយ៉ាតែនាងមិនចុះញ៉មទេ៖

«ខ្ញុំស្រលាញ់គាត់…»

«ស្រលាញ់មិនអាចការពារអាណាចក្រនេះបានទេ» Madam Zhang ដាក់ពែងតែចុះ។

«បើនាងស្រលាញ់គេមែន នាងគួរតែដឹងខ្លួន ហើយដើរចេញទៅ។ កុំឱ្យគេលំបាកចិត្តរវាងគ្រួសារ និងស្រីម្នាក់»។

ម៉ាលីយ៉ាមិនបានតបតអ្វីទៀតទេ។ នាងក្រោកឈរយឺតៗ រួចដើរចេញពីសួនច្បារដោយជំហានដែលធ្ងន់ដូចមានសណ្តូងថ្មចងជើង។

ពាក្យសម្តីរបស់ Madam Zhang មិនមែនគ្រាន់តែជាការមើលងាយទេ ប៉ុន្តែ ជាការពិតដ៏ឃោរឃៅដែលនាងព្យាយាមគេចវេះជាយូរមកហើយ។

មកអង្គុយក្នុងឡានតាក់ស៊ី ហើយបន្តទៅតុកាហ្វេមួយ បងប្រុសនាងឈែតមក៖

«ហេ៎!»

នាងស្រក់ទឹកភ្នែកច្រោក។

តើប្រាប់គាត់ថាម៉េច?

ស្រីជូរជល់នេត្រហើយប្រឹងញញឹម Selfie ផ្ញើទៅម៊ីក។

«សាំងហ្គាពួរថ្ងៃនៃត្រជាក់ជាងយើងគិត!»

នាងសរសេរហើយថយមកសំកុកគិតម្នាក់ឯង។ នាងឃើញក្នុងគ្រុបឈែត លីដាប្អូននាងដាក់រូបមនុស្សថើបគ្នាផ្ញើមកចំអក។

ងាកមកសម្លឹងមើលទៅទិដ្ឋភាពទីក្រុងសិង្ហបុរីពីផ្ទាំងកញ្ចក់លើអាកាស….ទីក្រុងនេះពោរពេញដោយការប្រកួតប្រជែង ដូចជាពិភពលោកដ៏ធំរបស់តុនអ៊ីចឹង។ រូបភាពរបស់ តុន និង វ៉ាណេស៊ា ដែលដើរទន្ទឹមគ្នាចូលបន្ទប់ប្រជុំ ហោះចូលមកក្នុងការគិតរបស់នាង។ គេជាស្តេចឥន្រ្ទី ហើយនាងវ៉ាណេស៊ាប្រៀបដូចជាខ្យល់ដែលរុញច្រានឱ្យគេឱ្យហោះបានកាន់តែខ្ពស់។ ចុះនាង? តើនាងជាអ្វី?

«ឯង ជាអ្នកណាឱ្យប្រាកដទៅ ម៉ាលីយ៉ា? សម្រាប់គេ?» នាងសួរខ្លួនឯងក្នុងកញ្ចក់បន្ទប់ទឹកពេលខំលាងជម្រះទឹកភ្នែក។

នាងគ្រាន់តែជានារីធម្មតាម្នាក់ដែលមានតែ “បេះដូង”។ ប៉ុន្តែក្នុងសមរភូមិជំនួញរាប់លានដុល្លារ បេះដូងមិនអាចប្រើជាអាវុធបានទេ។ នាងនឹកឃើញមុខរបស់តុន ពេលដែលគេត្រូវប្រឈមមុខនឹងជីដូន ពេលដែលគេត្រូវការពារនាងពីការមើលងាយរបស់អ្នកដទៃ។ គេហត់នឿយណាស់… នាងមើលឃើញភាពនឿយហត់នោះនៅក្នុងភ្នែករបស់គេ ទោះជាគេព្យាយាមញញឹមលាក់បាំងក៏ដោយ។

តើនាងអាត្មានិយមពេកទេដែលចងជើងឥន្រ្ទីធំមួយ ឱ្យនៅក្បែរទ្រូងគ្រាន់តែដើម្បីភាពកក់ក្តៅផ្ទាល់ខ្លួន?

«បើគ្មានអូន… បងនឹងមិនបាច់ឈ្លោះជាមួយគ្រួសារ បើគ្មានអូន…បងនឹងមានដៃគូដែលស័ក្តិសមជួយជ្រោមជ្រែងរាជ្យបល្ល័ង្ករបស់បង»

ទឹកភ្នែកមួយដំណក់ហូរកាត់ថ្ពាល់ដោយមិនដឹងខ្លួន។

ក្តីស្រលាញ់ពិតមិនមែនជាការកាន់កាប់ទេ តែគឺជាការចង់ឃើញមនុស្សដែលយើងស្រលាញ់បានល្អ ទោះបីជាត្រូវបាត់បង់គេក៏ដោយ។ បើនាងនៅទីនេះ តុននឹងក្លាយជាកូនអកត្តញ្ញូដែលត្រូវគេបោះបង់ តែបើនាងទៅ… គេនឹងឈឺចាប់តែមួយរយៈ ប៉ុន្តែគេនឹងរក្សាបានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលជារបស់គេ។

ម៉ាលីយ៉ាត្រលប់មកផ្ទះ….នាងអង្គុយសម្លឹងទីឋានដែល…..មិនស័ក្តិសមនឹងនាង….យកដៃអង្អែលលើខ្នើយដែលតុនធ្លាប់កើយ។ ក្លិនរបស់គេនៅជាប់នៅឡើយ។

«តុន…បងខ្ពស់ណាស់ អូនប្រហែលជាមិនអាចហោះទៅដល់កំពូលភ្នំជាមួយបងទេ។ បើអូនស្រលាញ់បង… អូនមិនគួរក្លាយជាចំណុចខ្សោយមួយមកប្រតោងបងដូចគ្នា!»។

គំនិតចង់ចាកចេញចាប់ផ្តើមដុះឡើងក្នុងចិត្តយ៉ាងច្បាស់។ វាឈឺ… ឈឺដូចគេយកកាំបិតមកឆូតបេះដូងទាំងរស់។ ប៉ុន្តែបើការឈឺចាប់របស់នាង អាចប្ដូរមកវិញនូវភាពរុងរឿងរបស់គេ… នាងព្រម។

ម៉ាលីយ៉ានាងមិនចង់ឱ្យថ្ងៃណាមួយ តុនត្រូវស្ដាយក្រោយដែលបានជ្រើសរើសនាង ហើយបាត់បង់ពិភពលោកពិតរបស់គេនោះទេ។

យប់នោះតុនត្រលប់មកវិញយឺតណាស់។ គេមានក្លិនស្រាជាប់ខ្លួន។ ម៉ាលីយ៉ាអង្គុយចាំគេ។

«បងទើបតែមកពីណា?» នាងសួរថ្នមៗទាំងដែលមុននេះម៉ោង១១យប់ទៅហើយ នាងបានទទួលរូបថតសារពីវ៉ាណេស៊ាដែលផ្ញើមកចំអកនាង។

ជាមួយទឹកភ្នែកយំខ្សោះនាងឮគេនិយាយទាំងបែរខ្នងលុបមុខ៖

«បងប្រាប់ហើយតើ ថាទៅញ៉ាំបាយជាមួយភ្ញៀវ» តុនឆ្លើយទាំងហត់នឿយនិងអន្លាយៗ ស្រវឹង។

គេដោះក្រវាត់កចេញ។

«ភ្ញៀវនោះគឺ វ៉ាណេស៊ា មែនទេ?»

តុនឈប់បន្តិច ហើយសម្លឹងប្រពន្ធតាមកញ្ចក់៖

«នាងទៅក្នុងនាមតំណាង Lee Group ជារឿងការងារ ម៉ាលីយ៉ា»។

«ការងារ?»

ម៉ាលីយ៉ាយកទូរសព្ទមកបើកបង្ហាញរូបថតមួយដែលគេបង្ហោះពេញបណ្តាញសង្គមសិង្ហបុរី។ ក្នុងរូបនោះ តុន និង វ៉ាណេស៊ា កំពុងអង្គុយជិតគ្នាក្នុងភោជនីយដ្ឋានដ៏រ៉ូមែនទិក។ ដៃរបស់ វ៉ាណេស៊ា កំពុងកាន់ដៃរបស់ តុន ហើយតុន… មិនបានដកដៃចេញទេ។

«បងពន្យល់អូនមក! នេះជាការងារហ្អេ៎?» ម៉ាលីយ៉ានិយាយតិចៗតែទឹកភ្នែកនាងរបូតមកខ្លាំងជាងសំឡេងនាងឆ្ងាយណាស់។

តុនដៀងមកសម្លឹងមើលរូបនោះ។ គេចាំបានថា ពេលនោះ វ៉ាណេស៊ា ធ្វើជាស្រវឹង ហើយចាប់ដៃគេ។ គេគ្រាន់តែមិនចង់រុញនាងចេញខ្លាំងពេកនៅចំពោះមុខភ្ញៀវចិន។

«ម៉ាលីយ៉ា…ស្ដាប់បង! វ៉ាណេស៊ា ស្រវឹង…»

«ហើយបងក៏បណ្តោយឱ្យគេកាន់? បងភ្លេចហើយថាបងមានប្រពន្ធ?»

«បងមិនដែលភ្លេចទេ! តែបងកំពុងព្យាយាមការពារក្រុមហ៊ុន! យាយកំពុងដាក់សម្ពាធបង។ បើបងធ្វើឱ្យខូចទំនាក់ទំនងជាមួយ Lee Group ក្រុមហ៊ុនយើងនឹងមានបញ្ហា!»

«ចុះបេះដូងខ្ញុំ?» ម៉ាលីយ៉ាយំខ្សឹកខ្សួល «បងខ្វល់តែពីក្រុមហ៊ុន ខ្វល់តែពីយាយបង។ ចុះខ្ញុំ? ខ្ញុំនៅទីនេះម្នាក់ឯង ត្រូវគេមើលងាយ ត្រូវគេប្រៀបធៀប។ បងដឹងទេថា….ខ្ញុំ….?»

តុនដើរចូលមករកនាង តែម៉ាលីយ៉ាថយក្រោយ។

«កុំប៉ះខ្ញុំ! ទៅរកមនុស្សដែលស័ក្តិសមនឹងបងចុះ!»

នាងរត់ឡើងទៅលើគ្រែហើយទទូរភួយជិត។ តុនឈរធ្មឹងក្នុងបន្ទប់ទឹកម៉ាបដ៏ធំ….មិនមករកនាងទេព្រោះប្រាណនៅទទឹក។ នៅកណ្តាលបន្ទប់ គេដឹងថាគេខុស គេព្យាយាមថ្លឹងថ្លែងគ្រប់យ៉ាង តែចុងក្រោយ គេបែរជាធ្វើឱ្យមនុស្សដែលគេស្រលាញ់បំផុតយំ។

រឿង៖ ពាក់ចិញ្ចៀនសត្រូវ ភាគទី៨

Bo Bo — Fri, 09 Jan 2026 12:51:06 +0000

«ពួកយើង…..ពួកយើងស្រលាញ់គ្នា…..នេះជារឿងពិត!» ម៉ាលីយ៉ាខំប្រឹងបង្កើនសេចក្តីក្លាហានតវ៉ាការពារស្នេហារបស់នាងនិងតុនទាំងញ័រមាត់។

«ស្រលាញ់?» ម៉ាដាមហ្សាង សើចចំអកង៉ុលៗមុនពេលនិយាយបន្តមកកាន់កែវភ្នែកក្រឡង់ៗរបស់នាង៖

«ហ្សាងជី មានអនាគតជានាគដែលមានហង្សជាគូរួចមកហើយ….កូនស្រីពៅត្រកូល លី នៅសិង្ហបុរីនឹងមកជាអនាគតចៅប្រសារបស់យើង!…នាងចេញទៅនេះ ឈឺតិចតួចដូចជាជំពប់ថ្ម តែយើងមានប្រាក់ធានាការព្យាបាល»។

ទឹកភ្នែកដែលនារីខ្មែរមិនចង់ស្រក់ពេលនេះកំពុងប្រជែងមកយ៉ាងទន់ជ្រាយ។ នាងមើលមិនឃើញស្ត្រីដែលស៊ីញ៉ូឱ្យជំនួយការយកសែកចេញមកទេ នាងឃើញតែហ្សាងជីនិងកែវភ្នែកស្រទន់របស់គេ។

ត្រូវហើយ!

លោកខ្ពស់ណាស់តុន! ខ្ពស់ដល់ថ្នាក់អូនត្រូវយំទទួលស្គាល់ការពិតមួយនេះ…..ការពិតដែលថា…..ក្តីស្រមៃគ្រប់យ៉ាងរវាងពួកយើងនឹងគង់តែបញ្ចប់ទៅនៃថ្ងៃណាមួយ…..ហើយដែលអូនមិនអស់ចិត្ត…..គឺ….ហេតុអីបានជា….វាមកដល់ឆាប់យ៉ាងនេះ?

ស្នាមថើបនៅសល់ស្លាកស្នាមដិតដាមរាងកាយ…..ស្រីព្រឺរងានិងចិត្តឈឺឡើងៗ បណ្តោយឱ្យទឹកភ្នែកហូរជំនួសវាចា។ ពួកអភិជនដូចស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់នេះ គ្មានឈាមទេ រឿងអីពួកគេមានបេះដូងយល់អំពីស្នេហាពិតបានទៅ?

ភ្លាមនោះ ទ្វារបើកយ៉ាងខ្លាំងឱ្យនាងងាកទៅ។ ទឹកភ្នែករឹតស្រក់មកស្ងប់ស្ងៀមគ្រាស្រីក្រឡេកឃើញប្រុសថ្លៃដែលត្រហបចូលមកទាំងហត់គឃូស។

ប្រុសម្នាក់នេះ ថ្ពក់ភ្នែកជាមួយនាង រហូតដល់នាងសម្រេចចិត្តខាំមាត់ងាកមុខចេញ។ ស្រីឮគេនិយាយខ្សោយៗ៖

«លោកយាយ!»

សំឡេងតុន គឺ…..ខ្លបខ្លាចជីដូនដ៏មានបារមីរបស់គេ។

«មកដល់ហើយហ្អេ៎ ចៅប្រុសល្អ?» ម៉ាដាមសក់សសួរឡើងខណៈយ៉ាយ៉ាឈ្ងោកមុខខាំមាត់យ៉ាងជូរចត់។

«យាយស្មានថា ឯងភ្លេចអ្នកណាជាលោកយាយរបស់ឯងទៅហើយ CEO ហ្សាង!»។

តុនដើរមកឈរបាំងខ្ពស់ពីមុខម៉ាលីយ៉ា ដៃគេលូកមកក្រោយចាប់កដៃនាងយ៉ាងណែន។

«នេះ….យ៉ាយ៉ាប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ! សូមលោកយាយ….»

អភិជនជរា វាយឈើច្រត់ទៅលើឥដ្ឋមួយទំហឹង ធ្វើឱ្យស្រីស្អាតដកថយបន្តិចព្រោះភ្ញាក់។

«យាយមិនទទួលស្គាល់! សំបុត្រអាពាហ៍ពិពាហ៍នៅអាមេរិក គ្មានន័យអ្វីទេសម្រាប់ត្រកូលហ្សាង! ត្រៀមខ្លួនទៅ ហ្សាងជី។ ឯងត្រូវត្រលប់ទៅសាំងហ្គាពួរជាមួយយាយ! ទៅ…. ម្នាក់ឯង»

ភ្នែកគាត់ជះមួយឆ្វាច់មកលើភរិយារបស់តុនដោយទឹកមុខមើលស្រាល។ ខាងប្រុសសម្លឹងមុខជីដូនហើយឈានទៅប្រឈម។

«ខ្ញុំមិនទៅណាដោយគ្មានប្រពន្ធខ្ញុំទេ!»

ស្ត្រីរូបនោះទាញខ្លួនឯងក្រោកឈរដោយមានជំនួយការស្ទុះចូលមកជួយ។ គាត់ដើរចូលមកជិតតុន ហើយខាងចៅ ប្រឹងកាន់ដៃប្រពន្ធមិនឱ្យនាងខ្លាច។

ដូនចាស់ខ្សឹបដាក់ត្រចៀកគេ ក្នុងសំឡេងល្មមដែលម៉ាលីយ៉ាក៏អាចឮ៖

«បាន…តែកុំសង្ឃឹមថា ស្រីធុននេះ អាចជាន់ទ្វារភូមិគ្រឹះហ្សាងដោយសុខសប្បាយ!»

នេះគឺជាអត្ថបទបន្តដែលអ្នកចង់បាន ដោយសង្កត់ធ្ងន់លើមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ាសម្រេចចិត្តយ៉ាងមុតមាំក្នុងការដើរចេញទៅជាមួយស្វាមី៖

«បាន… តែកុំសង្ឃឹមថា ស្រីធុននេះ អាចជាន់ទ្វារភូមិគ្រឹះ ហ្សាង!»

សំឡេងដាច់ណាត់របស់ស្ត្រីជាជីដូន មិនបានធ្វើឱ្យដៃដែលកំពុងកាន់នាងរង្គោះរង្គើឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ តុនបែរជាបន្តឹងការចាប់កាន់តែខ្លាំងឡើង ហាក់ដូចជាចង់បញ្ជាក់ថា ទោះត្រូវកាត់ដៃចោល ក៏គេមិនលែងនាងដែរ។

«ភូមិគ្រឹះដែលគ្មានប្រពន្ធខ្ញុំ សម្រាប់ខ្ញុំ គ្រាន់តែជាសំណង់ដែលគ្មានវិញ្ញាណ!» តុនតបទៅវិញដោយមិនងាកក្រោយ «ហើយបើលោកយាយគិតថា ខ្ញុំនឹងបោះបង់បេះដូងខ្លួនឯងដើម្បីអំណាចត្រកូលហ្សាង… លោកយាយមើលមកចៅប្រុសម្នាក់នេះ មិនច្បាស់ទេ!»។

សម្តីរបស់គេបានដាស់ស្មារតីម៉ាលីយ៉ាឱ្យភ្ញាក់ព្រើត។ នាងងើយមុខសម្លឹងមើលទៅបុរសដែលឈរបាំងពីមុខនាង។ ខ្នងរបស់គេមើលទៅរឹងមាំណាស់ តែនាងដឹង… នាងដឹងច្បាស់ថាដៃរបស់គេកំពុងញ័រ។ គេកំពុងខ្លាច… មិនមែនខ្លាចបាត់បង់ទ្រព្យសម្បត្តិ ប៉ុន្តែខ្លាចបាត់បង់នាង។

នៅវិនាទីនោះ សំណួរជាច្រើនដែលធ្លាប់រំខានចិត្តនាងបានរលាយបាត់អស់។ ហេតុអ្វីនាងត្រូវរត់? ហេតុអ្វីនាងត្រូវបោះបង់មនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលហ៊ានបោះបង់ពិភពលោកទាំងមូលដើម្បីនាង? បើនាងដើរចេញពេលនេះ វាមិនមែនជាការលះបង់ដើម្បីគេទេ តែវាជាការមើលងាយទឹកចិត្តដ៏បរិសុទ្ធរបស់គេទៅវិញទេ។

នាងមិនអាចបណ្តោយឱ្យតុនក្លាយជាមនុស្សឯកាក្នុងសង្គ្រាមមួយនេះទេ។ គេត្រូវការនាង ដូចដែលនាងត្រូវការគេ។

ម៉ាលីយ៉ាលើកដៃម្ខាងទៀតទៅក្រសោបដៃស្វាមី រួចឈានជើងទៅឈរទន្ទឹមនឹងគេ។ នាងជូតទឹកភ្នែកចេញ រួចងាកទៅប្រឈមមុខនឹងម៉ាដាមហ្សាងដោយកែវភ្នែកដែលលែងមានភាពភ័យខ្លាច។

«លោកយាយអាចហាមឃាត់ខ្ញុំមិនឱ្យចូលភូមិគ្រឹះបាន…» នាងនិយាយមួយៗ ប៉ុន្តែធ្ងន់ណែន «ប៉ុន្តែលោកយាយគ្មានសិទ្ធិហាមឃាត់ខ្ញុំ មិនឱ្យស្រលាញ់បងតុនទេ។ ខ្ញុំទៅជាមួយគាត់ មិនមែនព្រោះគាត់ជា CEOហ្សាង តែព្រោះគាត់ជាប្ដីរបស់ខ្ញុំ… ហើយទីណាមានគាត់ ទីនោះគឺជាផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ទោះ….ជាខ្ទមក៏ដោយ!»។

តុនងាកមកមើលនាងដោយកែវភ្នែករំភើបលាយឡំនឹងការដឹងគុណ។ ស្នាមញញឹមដែលនាងផ្តល់ឱ្យគេ គឺជាពន្លឺតែមួយគត់ដែលគេត្រូវការក្នុងពេលនេះ។

ជំពូកទី២០

ចូលក្នុងរូងនាគ

យន្តហោះឯកជនដ៏ទំនើបរបស់ត្រកូល ហ្សាង បានចុះចតនៅព្រលានយន្តហោះ Changi ក្នុងទឹកដីសិង្ហបុរី។ បរិយាកាសនៅទីនេះខុសប្លែកពី New York ទាំងស្រុងក្រោមមានសភាពតឹងតែង និងពោរពេញដោយទំនៀមទម្លាប់មួយឆ្ងាយពីការដែលម៉ាលីយ៉ាធ្លាប់ស្មានដឹង។

ម៉ាលីយ៉ាចាប់ដៃតុនយ៉ាងណែនពេលចុះពីយន្តហោះ។ នាងមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងដូចជាកូនចៀមដែលកំពុងដើរចូលទៅក្នុងហ្វូងចចក។

«មិនបាច់ភ័យទេ…» តុនខ្សឹប ដៃគេអង្អែលខ្នងដៃនាងថ្នមៗ «ទោះមានរឿងអីកើតឡើង បងនៅខាងអូន»។

ក្បួនរថយន្ត Rolls-Royce បីគ្រឿងបានមកទទួលពួកគេឆ្ពោះទៅកាន់ “ភូមិគ្រឹះ ហ្សាង” ដែលស្ថិតនៅតំបន់ Bukit Timah ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់និងថ្លៃបំផុត។ ភូមិគ្រឹះនេះធំស្កឹមស្កៃ សាងសង់តាមរចនាបថចិនបុរាណលាយសម័យ។ វាមើលទៅមានអំណាច តែក៏គួរឱ្យខ្លាច។

ពេលទៅដល់មាត់ទ្វារ នាងបានឃើញអ្វីមួយដែលធ្លាប់តែឃើញក្នុងកុនចិន នោះគឺ គេតម្រូវឱ្យអ្នកបម្រើរាប់សិបនាក់មកឈរតម្រង់ជួរទទួលម្ចាស់ផ្ទះ។

«អ្នកប្រុសធំមកដល់ហើយ!»

លោកយាយហ្សាងដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះដោយមិនងាកក្រោយ ទុកឱ្យតុននិងម៉ាលីយ៉ា ដើរតាមពីក្រោយ។

«នាំភ្ញៀវទៅបន្ទប់ភ្ញៀវខាងក្រោយ! រួចបំបែកគ្នាទៅធ្វើការ!» យាយបានបញ្ជាទៅអ្នកបម្រើ។

«ឈប់សិន!» តុនបន្លឺឡើងកាត់ «ម៉ាលីយ៉ា ជាប្រពន្ធខ្ញុំ! ត្រូវគោរពនាង! ហើយរៀបចំរបស់របរនាងនៅបន្ទប់ជាមួយខ្ញុំ»។

«នៅផ្ទះនេះ ច្បាប់គឺជាច្បាប់!» លោកយាយគេងាកមកសម្លក់ហើយពោលបន្ថែម «មុននឹងមានពិធីលើកទឹកតែទទួលស្គាល់តាមក្បួនច្បាប់ ស្រីម្នាក់នេះ គ្រាន់តែជាភ្ញៀវ»។

«បើអ៊ីចឹង…..បាន! យកវ៉ាលិសខ្ញុំទៅដាក់បន្ទប់ភ្ញៀវ ព្រោះខ្ញុំនឹងដេកជាមួយភ្ញៀវម្នាក់នេះ!»

សំឡេងម៉ឺងម៉ាត់របស់ប្រុសស្អាត ធ្វើឱ្យអ្នកបម្រើទាំងអស់ឱនមុខចុះ មិនហ៊ានមើលឈុតឆាកសង្គ្រាមលោកយាយនិងចៅសំណព្វទេ។

Madam Zhang ក្តាប់ដៃញ័រ តែមិនអាចធ្វើអីចៅប្រុសក្បាលរឹងម្នាក់នេះបាន។

«តាមចិត្តឯង! តែកុំភ្លេចថា យប់នេះមានពិធីជប់លៀងឆ្លងឆ្នាំ ហើយ Vanessa ក៏មកដែរ»។

ឈ្មោះ “វ៉ាណេស៊ា លី” ធ្វើឱ្យតុនប្រែទឹកមុខរឹងបន្តិច។ រឿងអីម៉ាលីយ៉ាមិនចាប់អារម្មណ៍ឃើញបេះដូងប្តី? តើនាងនោះជានរណា? ស្រីត្រកូលលី? គូដណ្តឹងមហាសេដ្ឋីដែលដូនចាស់បានបង្ហើបកាលនៅអាមេរិកនោះមែនទេ?

តុនមិនឱ្យអ្នកណាមកអូសវ៉ាលិសទេ គេទៅជាមួយប្រពន្ធដោយទាញក្រសោបចង្កេះនាងនៅនឹងមុខរាល់គ្នា។ កិរិយានេះ ម៉ាលីយ៉ាដឹងហើយថា គេចង់បានអ្វី។

មនុស្សប្រុសដូចគេ ឱ្យតែមានភាពតានតឹងគឺនឹកឃើញដល់រឿង…..នោះភ្លាមតែម្តង។ មែន! ចូលមកក្នុងបន្ទប់ភ្ញៀវដែលមានទំហំតូចចង្អៀត បើប្រៀបធៀបនឹងបន្ទប់ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេនៅជាន់ខាងលើ តែមិនឃើញគេខ្វល់ទេ មានតែប្រញាប់បិទទ្វារដាក់គន្លឹះគ្រឹប ហើយទាញស្រីថ្លៃមកឱបពេញរង្វង់ដៃ។

ពេលដែលបបូរមាត់នៅក្បែរគ្នា គេដូចជាកំពុងបញ្ចេញពន្លឺភ្នែកមកលួងលោមចិត្តឯកោរបស់ខាងស្រី។

«ឈប់ខ្វល់! គ្មានអ្នកណាធ្វើអីអូនបានទាំងអស់!»

«តុន…» នាងហៅឈ្មោះគេតិចៗ ខណៈដៃស្រឡូនលើកទៅប៉ះដៃប្ដីហាមឃាត់អារម្មណ៍តណ្ហាក្រហមៗក្តៅៗរបស់គេ «ចុះនាងវ៉េណេស៊ានោះ…?»

មិនទាន់ទាំងនិយាយចប់ផង តុនក៏ទាញចង្កេះនាងមួយទំហឹងឱ្យបុកនឹងទ្រូងហាប់ណែនរបស់គេ។ កែវភ្នែករបស់គេដែលធ្លាប់តែកាចដាក់ជីដូន ពេលនេះប្រែជាក្ដៅគគុកដោយភ្លើងស្នេហាដែលកំពុងឆេះរោលរាល។

«កុំនិយាយឈ្មោះអ្នកណាផ្សេងនៅក្នុងបន្ទប់នេះ…»

គេខ្សឹបក្បែរត្រចៀកនាង សំឡេងស្អកតិចៗធ្វើឱ្យរោមនាងបះខ្ញាក៖

«ពេលនេះ មានតែបងនិងអូន»។

តុនមិនរង់ចាំចម្លើយ គេឱនចុះមកក្រេបយកបបូរមាត់នាងយ៉ាងកំរោល តែពោរពេញដោយការទាមទារ។ នេះមិនមែនជាការថើបធម្មតា តែវាជាការថើបដើម្បីបញ្ជាក់កម្មសិទ្ធិ ដើម្បីលុបបំបាត់រាល់ភាពភ័យខ្លាច និងភាពមន្ទិលក្នុងចិត្តរបស់នាង។ ដៃមាំរបស់គេចាប់ផ្ដើមរាវរកស៊កចូលទៅក្រោមសក់ទន់រលោងរបស់នាង ទាញក្បាលនាងឱ្យងើយទទួលយកការឈ្លានពានរបស់គេកាន់តែជ្រៅ។

ម៉ាលីយ៉ាទន់ជង្គង់ នាងលើកដៃទៅឱបកគេជាប់ ហាក់ខ្លាចគេបាត់ទៅណា។ អារម្មណ៍ច្រណែននឹងនាងវ៉ាណេស៊ាមុននេះ ត្រូវជំនួសមកវិញដោយកម្ដៅដែលកំពុងរត់សព្វរាងកាយ។

តុនរុញនាងថ្នមៗទៅរកគ្រែតូចដែលនៅកណ្ដាលបន្ទប់។ គ្រែនេះតូចណាស់ តែវាកាន់តែល្អ ព្រោះវាតម្រូវឱ្យពួកគេនៅកៀកគ្នាគ្មានចន្លោះ។ គេសង្កត់រាងកាយពីលើនាង ដៃម្ខាងច្រត់ពូក ដៃម្ខាងទៀតចាប់ផ្តើមដោះឡេវអាវរបស់នាងចេញម្តងមួយៗ ដោយការអត់ធ្មត់តិចតួច។

«មនុស្សស្អាតរបស់បង» តុននិយាយទាំងដង្ហើមដាច់រាក់ៗ ខណៈដៃគេអូសកាត់ស្បែកសខ្ចីត្រង់ដើមទ្រូងនាង «តែបងចូលចិត្តពេលអូនមិនពាក់អ្វីសោះជាង»។

សម្តីរបស់គេធ្វើឱ្យមុខម៉ាលីយ៉ាក្រហមងាំង។ នាងដឹងថា គេកំពុងចង់បានអ្វី….. ហើយនាងក៏ចង់បានដូចគ្នា។ នាងលូកដៃទៅដោះអាវរបស់គេវិញ បង្ហាញសាច់ដុំទ្រូងដែលនាងធ្លាប់តែផ្អែក។ ស្បែកប៉ះស្បែក កម្ដៅប៉ះកម្ដៅ។

តុនឱនចុះមកម្ដងទៀត តែលើកនេះគេមិនថើបមាត់ទេ គេបន្លាយស្នាមថើបដ៏ក្តៅគគុកចុះមកតាមគល់ក ឆ្អឹងដងកាំបិត និងចុះមកកាន់តែទាប។ ម៉ាលីយ៉ាពត់ខ្លួនដោយការស្រៀវស្រើប សំឡេងថ្ងួចថ្ងូរតិចៗរបស់នាងបានបន្លឺឡើងក្នុងបន្ទប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។

«តុន…ពួកគេ……ពួកអ្នកផ្ទះ…..នៅខាងក្រៅ…» នាងព្យាយាមតវ៉ាទាំងខ្យល់ដង្ហើមមិនដល់គ្នា។

«ឱ្យពួកគេដឹងទៅ…» តុនងើបមុខមកមើលនាង ភ្នែករបស់គេពេលនេះងងឹតឈឹងដោយតណ្ហា៖

«ឱ្យពួកគេដឹងថា យប់នេះនិងរាល់យប់រហូតទៅ ហ្សាងជី ជារបស់នរណា!»។

និយាយចប់ គេក៏បិទមាត់នាងដោយការថើបដ៏រោលរាលសាជាថ្មី។ នៅក្នុងបន្ទប់ភ្ញៀវដ៏តូចចង្អៀតនេះ គ្មានអ្នកណាចាប់អារម្មណ៍នឹងពិភពខាងក្រៅទៀតទេ មានតែសំឡេងដង្ហើមនិងចង្វាក់បេះដូងពីរដែលកំពុងរាំចូលគ្នាយ៉ាងក្ដៅគគុក បញ្ជាក់ពីសេចក្ដីស្រលាញ់ដែលគ្មានអំណាចណាអាចបំបែកបាន។ សម្លៀកបំពាក់ដែលរបូតធ្លាក់នៅក្បែរគ្រែ គឺជាសាក្សីនៃភ្លើងស្នេហ៍ដែលកំពុងឆេះសន្ធោសន្ធៅមុនពិធីជប់លៀងមកដល់។

…….ពេលវេលានៃការលង់លក់សុខសាន្តកន្លងទៅ…..ទូរសព្ទខាងប្រុសរោទ៍មកខ្សោយៗ ស្រីបើកភ្នែកព្រឹមៗ សម្លឹងឃើញ ខាងប្រុសចេញទៅនិយាយហើយ…..នាងឮស្នូរបើកទ្វារ…..តាមពិត តុនបានបញ្ជាទៅជំនួយការផ្ទាល់ខ្លួនឱ្យធ្វើអ្វីម្យ៉ាង។

ពេលគេវិលមកវិញ គេមកជាមួយប្រអប់កាដូរចនាពីឈើក្រអូបដ៏ប្រណីតត្រូវបានជំនួយការគេហោះទៅរកយកមកដល់។

តុនបើកប្រអប់នោះនៅចំពោះមុខភរិយា បង្ហាញឱ្យឃើញរ៉ូបសូត្រផ្កាឈូកពណ៌ក្រហមព្រឿងៗដែលត្បាញយ៉ាងសម្រិតសម្រាំងពីសរសៃឈូកធម្មជាតិ មានតម្លៃថ្លៃកប់ពពក អមដោយឈុតគ្រឿងអលង្ការត្បូងទទឹមខ្មែរដែលច្នៃម៉ូដបុរាណលាយសម័យយ៉ាងអស្ចារ្យ។ នាងញីភ្នែកក្រោកពីក្នុងភួយសម្លី។

«យប់នេះ អូនត្រូវពាក់អានេះ!» តុននិយាយទាំងភ្នែកស្រទន់សម្លឹងរាងកាយស្រីពីលើដល់ក្រោម «សម្រស់របស់អូន សមជាមួយរបស់នេះ»។

ម៉ាលីយ៉ាសម្លឹងមើលគ្រឿងពេជ្រទាំងនោះ តែចិត្តនាងនៅតែមិនស្ងប់។ ពាក្យថា “វ៉ាណេស៊ា” នៅតែកកក្នុងបំពង់ក។

យប់នោះ ម៉ាលីយ៉ាស្លៀករ៉ូបពណ៌ឈូកស្រាលដែលនាងគិតថា សុភាពនិងសមរម្យបំផុត។ ប៉ុន្តែពេលនាងចុះមកដល់សាលទទួលភ្ញៀវក៏ទទួលអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងស្លេកស្លាំងភ្លាម។

នៅក្បែរ ដូនហ្សាង ពិតជា មាននារីចិនម្នាក់អង្គុយញញឹមពព្រាយ។ នាងតូចនោះ ស្អាតដូចរូបគំនូរបុរាណ សដូចគុជ ហើយសក់ខ្មៅរលោងវែងទន់ ស្បែកសដូចព្រិល។

ឈុតកីផាវ (Qipao) ពណ៌ក្រហមឆ្អិនឆ្អៅ រឹប និងបញ្ចេញរាងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ធ្វើឱ្យវេនីស៊ាមើលទៅថ្លៃថ្នូរ ឆ្លាត និង…ស័ក្តិសម កូនប្រុសត្រកូលហ្សាងឥតបីសង្ស័យទេ។

«តុន!» នារីនោះក្រោកឈរ ដើរមករកតុនដោយកាយវិការស្និទ្ធស្នាលទុកម៉ាលីយ៉ាជា…..ខ្យល់។

«ស្វាគមន៍មកផ្ទះ!»។

«សួស្ដី វ៉ាណេស៊ា» តុនឆ្លើយតបដោយសំឡេងរាបស្មើ ហើយដកខ្លួនបន្តិចដើម្បីបង្ហាញវត្តមានម៉ាលីយ៉ា «នេះគឺ ម៉ាលីយ៉ា ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ»។

វ៉ាណេស៊ា ងាកមកមើលម៉ាលីយ៉ា។ ស្នាមញញឹមរបស់នាងនៅតែមាន តែភ្នែករបស់នាងត្រជាក់ដូចទឹកកក។

«អូ…អ្នកនាង ម៉ាលីយ៉ា! ជួបផ្ទាល់ពិតជា…គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ជាងក្នុងរូបភាព»។

វ៉ាណេស៊ា លី ញញឹមស្រាលៗ តែកែវភ្នែករបស់នាងបាញ់រេពេញរាងកាយម៉ាលីយ៉ាមួយជុំ ហាក់ដូចជាកំពុងវាយតម្លៃទំនិញ។ ស្រីក្មេងចិនអភិជនម្នាក់នេះ ឈានលើកម្ពស់ស្បែកជើងក្រហមស្រួច ដើរចូលមកជិត មិនមែនដើម្បីចាប់ដៃ តែដើម្បីបង្ហាញភាពខុសគ្នានៃឋានៈ។

«ស្វាគមន៍មកកាន់សិង្ហបុរី! ខ្ញុំ វ៉ាណេស៊ា… យើងជាមិត្តចាស់របស់តុន និងជាដៃគូយុទ្ធសាស្ត្រដែលត្រកូលហ្សាងទុកចិត្តបំផុត»។

ស្ត្រីអាងស័ក្តិយសសង្កត់ធ្ងន់ពាក្យ “ទុកចិត្ត” នេះ ព្រមទាំងលូកដៃទៅរៀបកអាវឱ្យតុន យ៉ាងស្និទ្ធស្នាលនៅចំពោះមុខភរិយាគេ។

«តុន… អាវនេះមើលទៅមិនសូវសមនឹងខ្លួនសោះ ពណ៌ស្រាលពេកសម្រាប់អ្នកជំនួញធំដូចពួកយើង»។

ដូច្នេះហើយ….នៅតុអាហារពេលល្ងាចនេះ បរិយាកាសពោរពេញដោយការគាបសង្កត់….សម្ពាធ…ដោយមិនបាច់បញ្ចេញសំឡេង។

ម៉ាដាមZhangជរា និង លី វ៉ាណេស៊ា ពិភាក្សាគ្នាយ៉ាងរលូនជាភាសាចិនកុកងឺដូចមានចេតនាបើកចំហថា ពួកគេផាត់ម៉ាលីយ៉ាយើងចោល។

មិនមែនគ្រាន់តែនិយាយគ្នាទេ ពួកគេថែមទាំងដួសម្ហូបឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក បង្ហាញពីវប្បធម៌នៃការយកចិត្តទុកដាក់ដែលមានតែ “មនុស្សក្នុងគ្រួសារ” ប៉ុណ្ណោះទើបសមនឹងទទួលបានការដួសអាហារនេះ។

ម៉ាលីយ៉ាយើងវិញត្រូវអង្គុយស្ងៀមស្ងាត់ ដូចជាអ្នកសង្កេតការណ៍ដែលគ្មានអ្នកណាមើលឃើញ។

តុនព្យាយាមកាត់ជាភាសាអង់គ្លេស៖

«វ៉ាណេស៊ា ម្ហូបថ្ងៃនេះ…»

«តុន!» ជីដូនកាត់ជាភាសាចិនភ្លាម «ញ៉ាំត្រីនេះទៅ ល្អសម្រាប់សុខភាព វ៉ាណេស៊ាដឹងចិត្តយាយណាស់ កុម្ម៉ង់តែរបស់ប៉ូវកម្លាំងឱ្យ»។

វ៉ាណេស៊ាលើកកន្សែងជូតមាត់ថ្នមៗ រួចងាកមកនិយាយជាភាសាអង់គ្លេសជាមួយម៉ាលីយ៉ា ដោយទឹកមុខអាណិតក្លែងក្លាយ៖

«សុំទោសផងអ្នកនាង ម៉ាលីយ៉ា ដែលពួកយើងនិយាយរឿងជំនួញច្រើនពេក គ្រាន់តែថា…ពិភពលោករបស់យើងដើរលឿនបន្តិចហើយ ខ្ញុំឮថាអ្នកនាងជា Influencer? ការងារនោះប្រហែលជាសប្បាយណាស់ហើយ គ្រាន់តែថតរូបស្អាតៗ និងដើរលេង»។

នាងផ្អាកបន្តិច រួចចាក់តែដាក់ពែងឱ្យតុន៖

«តែតុនអ្ហា… ហ្សាងគ្រុប ត្រូវការមនុស្សស្រីដែលជា “ខ្នងបង្អែក” មិនមែនគ្រាន់តែជា “ថូផ្កា” លម្អផ្ទះទេ តើដៃដែលធ្លាប់តែកាន់ទូរសព្ទ Live អាចជួយទប់ព្យុះក្នុងទីផ្សារភាគហ៊ុនបានដែរទេ?»

សំណួរនោះប្រៀបដូចជាការទះកំផ្លៀងដោយពាក់ស្រោមដៃសូត្រ។

ឈឺ! តែមិនមានស្នាមប្តឹងប៉ូលិសឡើយ។

ម៉ាលីយ៉ាដាក់សមចុះថ្នមៗ។ តរុណីមិនធ្វើខឹងទេ ពុំនោះនាងសមជាមនុស្សដែលចេះតែដ្រាម៉ាក្នុងបណ្តាញសង្គម។

ដោយរក្សា មិនមុខក្រហម នាងញញឹម…ក៏ ជាស្នាមញញឹមដែលពោរពេញដោយភាពជឿជាក់របស់នារីសម័យថ្មី។ ស្រីខ្មែរងាកទៅសម្លឹងភ្នែក វ៉ាណេស៊ា ដោយមិនគេច។

«អ្នកនាង លី មានចំណេះដឹងសង្គមទំនើបខ្លាំង! ហើយ និយាយត្រូវ! ខ្ញុំមិនចេះអានតួលេខភាគហ៊ុនស្មុគស្មាញដូចអ្នកនាងទេ» ម៉ាលីយ៉ាតបវិញដោយសំឡេងទន់ពីរោះ តែច្បាស់ៗ «ប៉ុន្តែខ្ញុំយល់ពី “មនុស្ស” ក្នុងពិភពជំនួញសម័យនេះ តួលេខគឺសំខាន់ តែ “Image” និង “ក្តីស្រលាញ់” ពីមហាជន គឺជាអំណាចដែលលុយទិញមិនបាន»។

នាងលូកដៃទៅកាន់ដៃតុន ដែលកំពុងក្តាប់ណែនក្រោមតុ រួចបន្ត៖

«តុន គាត់មានដៃស្តាំពូកែដូចអ្នកនាងច្រើនហើយ។ អ្វីដែលគាត់ខ្វះ គឺកន្លែងដែលគាត់អាចដោះរបាំងមុខអ្នកជំនួញចេញ ហើយធ្វើជាខ្លួនឯង។ ខ្ញុំមិនមែនជាដៃគូជំនួញរបស់គាត់ទេ… ខ្ញុំជា “ផ្ទះ” របស់គាត់ ហើយខ្ញុំជឿថា នាគខ្លាំងប៉ុណ្ណា ក៏ត្រូវការកន្លែងសម្រាកដែរ មែនទេ?»

តុនងាកមកមើលភរិយាដោយកែវភ្នែករំភើបនិងគោរព។ គេលើកដៃនាងមកថើបខ្នងដៃយ៉ាងយូរ នៅចំពោះមុខស្ត្រីទាំងពីរ។

«… អូនមិនមែនគ្រាន់តែជាផ្ទះទេ តែជាបេះដូងរបស់បង»។

លោកយាយហ្សាង ដាក់ចង្កឹះចុះផាំង! រីឯស្នាមញញឹមលើមុខ វ៉ាណេស៊ា ក៏កករឹង…..សង្គ្រាមរវាង “ស្ត្រីដែកថែប” និង “ស្ត្រីខ្មែរដែលមានបេះដូងស៊ីជម្ពូ” ទើបតែចាប់ផ្តើមប៉ុណ្ណោះ…។

រឿង៖ ពាក់ចិញ្ចៀនសត្រូវ ភាគទី៧

Bo Bo — Wed, 31 Dec 2025 13:00:00 +0000

ដៃរបស់តុនដែលក្តៅគគុក លូកចូលទៅក្រោមរ៉ូបដែលរហែកនោះ ប៉ះសាច់ភ្លៅដ៏ទន់ល្មើយរបស់នាង។ គេរុញនាងឱ្យផ្អែកខ្នងទៅនឹងកៅអីស្បែកឡានដ៏ត្រជាក់។ ក្នុងភាពងងឹត និងពន្លឺភ្លើងទីក្រុងដែលឆ្លងកាត់កញ្ចក់ឡានស្រពេចស្រពិល តុនបានចាប់ផ្តើម “ដាក់ទោស” យ៉ាយ៉ាព្រោះខឹងដែលស្រីឱ្យឱកាសមនុស្សចង្រៃចូលមកនិយាយឱ្យនាងមានមន្ទិលលើប្តី។

«បងតុន…ប្រយ័ត្ន…. អ្នកបើកបរ…គេឃើញ!»

«គេមិនឮទេ…» តុនខ្សឹប រួចបង្អូសមុខចុះទៅថើបដើមទ្រូងដែលបាស់ឡើងតាមចន្លោះរ៉ូប។

«ហើយទោះគេឮ ក៏គេមិនហ៊ានងាកមកដែរ ពេលនេះ…ស្រែកឈ្មោះបង… ឱ្យបងដឹងថាអូនជារបស់បង!»

នៅក្នុងរថយន្តដែលកំពុងរត់កាត់ដងផ្លូវ Manhattan ម៉ាលីយ៉ាបានបំភ្លេចសំឡេងចំអករបស់ពួកត្មាតទាំងនោះអស់ហើយ។ អ្វីដែលនាងដឹងគឺមានតែបុរសម្នាក់នេះ… បុរសដែលកំពុងស្រលាញ់នាង និងកាន់កាប់នាងយ៉ាងពេញទំហឹង។ ដូច្នេះនាងញញឹមហើយងាកមកខ្សឹប៖

«តុន… អូនស្រលាញ់បង…»

ចម្លើយរបស់នាងត្រូវបានលេបត្របាក់ដោយការវាយលុកដ៏ក្ដៅគគុករបស់ស្វាមី ដែលធ្វើឱ្យរាត្រីដ៏អាក្រក់ ប្រែក្លាយជារាត្រីដ៏រោលរាលមិនអាចបំភ្លេចបាន។

«…យើងនៅក្នុងឡាន…» ម៉ាលីយ៉ាថ្ងូរតិចៗ។

«ឡានរបស់ប្ដីអូន កញ្ចក់ខ្មៅ គ្មានអ្នកណាមើលយើងឃើញទេ» គេខ្សឹប «ហើយ….បងចង់ទ្រាំដល់ផ្ទះក៏មិនបានដល់ដែរ»។

ស្នេហាមិនចេះរីងស្ងួតរបស់គេ បានធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ាដឹងច្បាស់ថា សម្រាប់ ហ្សាងជី នាងមានតម្លៃជាងក្រុមហ៊ុន ឬភាគហ៊ុនទាំងអស់លើលោកទៅទៀតនេះបើតាមអ្វីដែលគេចេញមុខការពារនាងដោយទាត់ចោលពួកត្មាត។ កិច្ចការពាររបស់គេ មិនមែនគ្រាន់តែជាសម្តី តែជាការយកចិត្តទុកដាក់ដែលធ្វើឱ្យនាងលង់កាន់តែជ្រៅ។

ជំពូកទី១៥

ព្យុះភ្លៀងនៃពាក្យចចាមអារ៉ាម

ពន្លឺព្រះអាទិត្យនៃព្រឹកថ្ងៃថ្មី បានជះចូលមកក្នុងបន្ទប់គេង Penthouse ដ៏ធំ។ ម៉ាលីយ៉ាភ្ញាក់ដឹងខ្លួនដោយការឈឺចាប់តិចៗនៅត្រង់ចង្កេះ ដែលជា “អនុស្សាវរីយ៍” ពីសកម្មភាពដ៏ក្ដៅគគុកនៅក្នុងឡាន Limousine និងបន្តមកដល់បន្ទប់ទឹកកាលពីយប់មិញ។ ប្រពន្ធតូចលបញញឹមម្នាក់ឯង ពេលនឹកឃើញដល់ភាពកាច និងភាពស្រេកឃ្លានរបស់តុន។

ប៉ុន្តែស្នាមញញឹមរបស់នាងបានរលាយបាត់ភ្លាមៗ នៅពេលដែលទូរសព្ទរបស់នាងរោទិ៍ឡើងមិនឈប់ដូចជាសញ្ញាអាសន្ន។

គឺ លីដេ ?

ប្អូនស្រីរបស់នាងមានការអី?

«អាឡូ…លីដេ?»

«បងម៉ាលី! នៅដេកបានទៀតហ្អេស? បើកមើលព័ត៌មានបន្ទាន់! អាតា Richard កំពុង Live ផ្ទាល់គ្រប់ប៉ុស្តិ៍ទាំងអស់! វានិយាយដើមពួកបងឯងសុទ្ធតែរឿងបោកប្រាស់!»

ម៉ាលីយ៉ាញ័រទ្រូង។ ត្មាតពិតជា….មិនចេះចប់សោះ?

កល្យាណស្ទុះទៅបើក TV ជាប់ជញ្ជាំងភ្លាមៗ។

នៅលើកញ្ចក់ទូរទស្សន៍ Richard កំពុងអង្គុយផ្តល់បទសម្ភាសន៍ដោយទឹកមុខជឿជាក់ និងពិសពុល៖

«សាធារណជនកំពុងត្រូវបានបោកប្រាស់! អាពាហ៍ពិពាហ៍រវាង ហ្សាងជីនិងម៉ាលីយ៉ា គឺជាការបោកប្រាស់ទីផ្សារភាគហ៊ុនដ៏ធំបំផុតប្រចាំឆ្នាំ! ពួកគេជាសត្រូវនឹងគ្នារាប់ឆ្នាំ អ្នកណាក៏ដឹង។ ខ្ញុំមានប្រភពច្បាស់ការដែលបញ្ជាក់ថា ពួកគេចុះកិច្ចសន្យាសម្ងាត់ដើម្បីតែសង្គ្រោះក្រុមហ៊ុនប៉ុណ្ណោះ។ ស្រីម្នាក់នោះ… គ្រាន់តែជាតុក្កតា!»

ចំណងជើងព័ត៌មានរត់ពីក្រោមពណ៌ក្រហមឆ្អិនឆ្អៅ៖ “អាពាហ៍ពិពាហ៍ក្លែងក្លាយ? ហ្សាងជី កុហកអ្នកវិនិយោគ? ភាគហ៊ុន Zhang Group ចាប់ផ្តើមធ្លាក់ចុះ!”

តេឡេទូរទស្សន៍បានរបូតពីដៃម៉ាលីយ៉ាធ្លាក់ទៅលើឥដ្ឋ។ ដៃនាងញ័រ។ រឿងដែលនាងខ្លាចបំផុតបានកើតឡើងហើយ។ នាងមិនខ្លាចគេដឹងថាគ្រប់យ៉ាងធ្លាប់ក្លែងក្លាយទេ តែនាងខ្លាច… ខ្លាចនាងក្លាយជាចំណុចខ្សោយដែលបំផ្លាញចក្រភពជំនួញរបស់តុន។

ក្លិក! ទ្វារបន្ទប់ទឹករបើក។ តុនដើរចេញមកដោយស្លៀកខោវែងធម្មតា និងអាវយឺតពណ៌ស ដៃកាន់កែវកាហ្វេពីរ។ គេមើលទៅស្ងប់ស្ងាត់ណាស់ ស្ងប់ស្ងាត់រហូតដល់គួរឱ្យខ្លាច ហាក់ដូចជាព្យុះខាងក្រៅមិនមែនជារឿងរបស់គេ។

«បងតុន… ព័ត៌មាន… Richard…» ម៉ាលីយ៉ានិយាយទាំងសំឡេងញ័រ «គេថាយើង…»

«បងឃើញហើយ» តុនឆ្លើយយ៉ាងត្រជាក់ «អាម៊ីក ខលមកបងតាំងពីម៉ោង៥ព្រឹក»។

ឃើញទឹកមុខស្លេកស្លាំងរបស់ប្រពន្ធ តុនដាក់កែវកាហ្វេចុះលើតុ រួចដើរមកក្រសោបស្មានាង ហើយទាញនាងមកឱបជាប់នឹងទ្រូងដ៏កក់ក្តៅរបស់គេ។

«កុំភ័យ…Influencer!» តុននិយាយលេងសើចបន្តិច ដើម្បីបន្ធូរអារម្មណ៍នាង «Richard គ្រាន់តែជាឆ្កែចាស់ដែលទាល់ច្រក ហើយព្យាយាមព្រុសជាលើកចុងក្រោយប៉ុណ្ណោះ»។

«តែភាគហ៊ុននឹងធ្លាក់! អ្នកកាសែតកំពុងមកពេញមុខខុនដូ… បងមិនបារម្ភទេហ្អេស?»

តុនញញឹមចុងមាត់ ជាស្នាមញញឹមរបស់ស្តេចដែលត្រៀមខ្លួនចេញច្បាំង។ គេលើកដៃមកជូតទឹកភ្នែកដែលរមៀលលើថ្ពាល់នាង។

«គេចង់លេងសង្គ្រាមព័ត៌មានមែនទេ? បាន! បងនឹងឱ្យ “ការពិត” របស់បង បញ្ចេញឥទ្ធិពលខ្លាំងជាង “ពាក្យចចាមអារ៉ាម” របស់វា១០០ដង! ទៅផ្លាស់ខោអាវទៅជំទាវហ្សាង យើងមានឆាកល្ខោនដែលត្រូវទៅបិទវាំងនន!»

ជំពូកទី១៦

ការពិតនៃចិញ្ចៀននិងការសារភាពចំពោះមុខពិភពលោក

រសៀលថ្ងៃដដែល…

សាលសន្និសីទនៃអគារ Zhang Tower ពោរពេញទៅដោយអ្នកកាសែតរាប់រយនាក់។ ពន្លឺភ្លើង Flash ម៉ាស៊ីនថតភ្លឹបភ្លែតដូចព្យុះរន្ទះ។ នៅជ្រុងម្ខាង Richard កំពុងឈរញញឹមយ៉ាងពេញចិត្ត ដោយរំពឹងថានឹងឃើញ ហ្សាងជី មកសុំទោសជាសាធារណៈ។

តុនកាន់ដៃម៉ាលីយ៉ាដើរឡើងលើឆាក។ ថ្ងៃនេះម៉ាលីយ៉ាស្លៀកឈុតពណ៌សសាមញ្ញតែថ្លៃថ្នូរ សក់រលកពណ៌ត្នោតរបស់នាងទម្លាក់លើស្មា។ ដៃនាងត្រជាក់ដូចទឹកកកដោយក្តីភ័យខ្លាច តែដៃរបស់តុនដែលកាន់នាងជាប់នោះ ក្ដៅ និងរឹងមាំដូចថ្មភ្នំ។

«លោក ហ្សាងជី!» អ្នកកាសែតម្នាក់សួរចំៗ «តើលោកទទួលស្គាល់ទេថាអាពាហ៍ពិពាហ៍នេះជាការសម្តែង? តាមពិតអ្នកទាំងពីរជាសត្រូវនឹងគ្នាមែនទេ?»

សំឡេងឡូឡាពេញសាល។

តុនលើកដៃម្ខាងឡើង សាលទាំងមូលស្ងាត់ច្រៀប។ គេមិនអង្គុយចុះទេ។ គេឈរនៅមុខមីក្រូហ្វូន ដៃម្ខាងនៅតែកាន់ដៃម៉ាលីយ៉ាជាប់។

«ខ្ញុំមិនបដិសេធទេថា យើងធ្លាប់ជាគូប្រជែង» តុននិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ៗ «ខ្ញុំតឹងរ៉ឹងចំពោះនាង ខ្ញុំតាមរករឿងនាង ខ្ញុំដេញប្រុសៗផ្សេងៗចេញពីនាង…គ្រប់គ្នាឃើញបែបហ្នឹងមែនទេ?»

គេងាកមកមើលម៉ាលីយ៉ា។ កែវភ្នែកដែលធ្លាប់តែមុតស្រួច ពេលនេះប្រែជាទន់ភ្លន់បំផុតដែលមិនធ្លាប់មាននរណាបានឃើញ។

«តែមូលហេតុ… មិនមែនព្រោះខ្ញុំស្អប់នាងទេ… គឺព្រោះខ្ញុំស្រលាញ់នាង»។

ម៉ាលីយ៉ាបើកភ្នែកធំៗ។ នាងមិននឹកស្មានថាគេនិយាយពាក្យនេះនៅទីនេះទេ។

«ខ្ញុំស្រលាញ់នាងតាំងពី៦ឆ្នាំមុន… តាំងពីលើកដំបូងដែលនាងដើរចូលក្នុងពិភពជំនួញ។ ហើយខ្ញុំមិនចង់ឱ្យបុរសណាម្នាក់ដែលមិនល្អគ្រប់គ្រាន់ មកប៉ះពាល់នាង»។

សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវលាន់ពេញសាល។ Richard មុខចាប់ផ្តើមប្រែពណ៌។

«លោកRichardថាខ្ញុំរៀបការដើម្បីសង្គ្រោះភាគហ៊ុន? ដើម្បីផលប្រយោជន៍?» តុនសើចក្នុងបំពង់ក។

គេលូកដៃចូលក្នុងហោប៉ៅអាវធំ ហើយដកយក ស៊ុមរូបថតតូចមួយ ចេញមក។ នៅខាងក្នុងនោះ មិនមែនជារូបថតទេ តែជាក្រដាសវិក្កយបត្រចាស់មួយសន្លឹក។

«កាមេរ៉ា…សូម Zoom មកត្រង់នេះ»។

រូបភាពនៅលើអេក្រង់ធំបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់។

«នេះគឺជាវិក្កយបត្រនៃចិញ្ចៀនពេជ្រដ៏កម្រដែលប្រពន្ធខ្ញុំកំពុងពាក់ សូមមើលកាលបរិច្ឆេទ ថ្ងៃទី១០ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២៣ គឺ ៣ ឆ្នាំមុន!!!»

សំឡេងភ្ញាក់ផ្អើលលាន់ដូចបែកផ្សារ។

«៣ឆ្នាំមុន…គ្មានវិបត្តិភាគហ៊ុនទេ ៣ឆ្នាំមុន… គ្មានរឿងអាស្រូវទេ។ ខ្ញុំបានទិញចិញ្ចៀនរៀបការនេះមកទុក ហើយរក្សាទុកក្នុងទូដែក រង់ចាំថ្ងៃដែលគេ…ព្រមបើកបេះដូងឱ្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំរង់ចាំនាងរាល់ថ្ងៃ»។

តុនបែរទៅរកកាមេរ៉ាវិញ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងទៅ Richard ដែលកំពុងឈរញ័រជើង។

«ដូច្នេះ…នេះមិនមែនជាស្នេហាក្លែងក្លាយទេ នេះជាស្នេហាដែលខ្ញុំមានតែម្ខាងអស់ពេលជាយូរ មុននឹងក្លាយជាការពិត។ ហើយខ្ញុំនឹងមិនអនុញ្ញាតឱ្យនរណា… មិនថាតូចឬធំ… មកបំផ្លាញវាម្តងទៀតដាច់ខាត!»

ចប់សម្តី តុនមិនខ្វល់ពីអ្នកណាទាំងអស់។ គេទាញម៉ាលីយ៉ាមកជិត ហើយឱនចុះ ថើបនាងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ នៅចំពោះមុខពិភពលោក។

សំឡេងទះដៃនិងសំឡេងកាមេរ៉ាលាន់កក្រើក។ Richard ត្រូវអង្គរក្សអូសចេញទាំងអាម៉ាស់ ព្រោះគេដឹងថាជីវិតជំនួញរបស់គេ ចប់ត្រឹមហ្នឹងហើយ។

ក្រោយចប់កម្មវិធី – នៅក្នុងការិយាល័យ CEO

គ្រាន់តែទ្វារបន្ទប់ធ្វើការដ៏ធំរបស់ហ្សាងជីត្រូវបានបិទជិតភ្លាម… សំឡេងអ៊ូអរខាងក្រៅត្រូវបានកាត់ផ្តាច់។

ម៉ាលីយ៉ាដែលនៅរំភើបមិនទាន់បាត់ ស្ទុះទៅឱបតុនពីក្រោយ ខណៈដែលគេកំពុងដោះអាវធំចេញ។

«បងឆ្កួតណាស់! តុន! ម៉េចក៏យកវិក្កយបត្រនោះទៅដាក់ស៊ុម? បងទិញវាទុកតាំងពី៣ឆ្នាំមុនមែន?»

តុនបង្វែរខ្លួនមកវិញ មុខរបស់គេនៅតែដក់ជាប់ស្នាមញញឹមនៃជ័យជម្នះ។ គេមិនឆ្លើយនឹងសំណួរទេ តែគេដើរចូលមករកនាង ធ្វើឱ្យនាងថយក្រោយរហូតដល់ជាប់នឹងតុធ្វើការដ៏ធំរបស់គេ។

«ដាក់ស៊ុម…ដើម្បីឱ្យពិភពលោកដឹងថា បងឆ្កួតនឹងអូនកម្រិតណា» តុនឆ្លើយសំឡេងស្អកៗ។

ភ្លាមនោះ គេចាប់លើកចង្កេះនាង ហើយដាក់នាងឱ្យអង្គុយនៅលើតុធ្វើការ។ ដៃម្ខាងរបស់គេ រុញឯកសារ កុំព្យូទ័រ និងប៊ិកដែលមានតម្លៃរាប់ពាន់ដុល្លារ ចោលទៅម្ខាងទាំងអស់។

ប្រាវ! សំឡេងរបស់របរធ្លាក់លើឥដ្ឋ តែគ្មាននរណាខ្វល់។

«តុន! ឯកសារសំខាន់…»

«គ្មានអ្វីសំខាន់ជាងអូនទេពេលនេះ» គេខ្សឹប ហើយចូលមកឈរនៅចន្លោះជើងរបស់នាង។

តុនសម្លឹងមើលនាងក្នុងឈុតពណ៌សនេះ។

«អូនដឹងទេ…ពេលអូនឈរលើឆាកក្បែរបងអម្បាញ់មិញ…បងចង់តែចាប់អូនមកធ្វើបែបនេះ…»

គេឱនចុះមកថើបនាង តែលើកនេះវាមិនមែនជាការថើបសម្តែងទៀតទេ។ វាជាការថើបដែលពោរពេញដោយតណ្ហា។ ដៃរបស់តុនដែលធ្លាប់តែកាន់ប៊ិចចុះហត្ថលេខាលើកិច្ចសន្យារាប់លានដុល្លារ ពេលនេះកំពុងរាវរកនៅក្រោមសំពត់របស់នាង។

«លោកអគ្គនាយក… នេះនៅកន្លែងធ្វើការណា៎… អ្នកបុគ្គលិកនៅខាងក្រៅ…» ម៉ាលីយ៉ាថ្ងូរតិចៗ ពេលដែលដៃរបស់គេប៉ះត្រូវចំណុចរសើប។

«ពួកគេដឹងតួនាទីរបស់ពួកគេ… គ្មានអ្នកណាហ៊ានចូលទេ» តុនខាំបបូរមាត់នាងតិចៗ «ហើយម្យ៉ាងទៀត… បងចង់អបអរជ័យជម្នះរបស់យើង… នៅលើតុនេះ… ឥឡូវនេះ!»

ម៉ាលីយ៉ាលែងហាមឃាត់គេទៀតហើយ។ ដៃរបស់នាងចាប់ទាញក្រវាត់ករបស់គេដើម្បីស្រាយចេញ។ ភាពត្រជាក់នៃតុឈើនៅខាងក្រោមនិងកម្ដៅពីរាងកាយរបស់តុននៅខាងលើ បង្កើតបានជាអារម្មណ៍ស្រៀវស្រើបរកទីបំផុតគ្មាន។

នៅរសៀលថ្ងៃនោះ ការិយាល័យCEO មិនមែនជាកន្លែងធ្វើការទៀតទេ តែជាទីលានប្រយុទ្ធនៃសេចក្តីស្នេហា។ សំឡេងថ្ងូររបស់ម៉ាលីយ៉ា លាយឡំជាមួយសំឡេងដង្ហើមហត់របស់តុន បញ្ជាក់ថា ពួកគេមិនត្រឹមតែឈ្នះលើពិភពលោកខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះទេ តែពួកគេបានឈ្នះបេះដូងគ្នាទៅវិញទៅមកយ៉ាងពេញលេញ។

ជំពូកទី១៧

ស្រមោលនៃអតីតកាល និង ពន្លឺនៃអនាគត

បន្ទប់ធ្វើការរបស់អគ្គនាយកដែលធ្លាប់តែមានរបៀបរៀបរយ ពេលនេះពោរពេញទៅដោយភាពរញ៉េរញ៉ៃនៃសម្លៀកបំពាក់ និងឯកសារដែលរាយប៉ាយ។ ប៉ុន្តែម្ចាស់បន្ទប់មិនខ្វល់ទេ។

តុនអង្គុយផ្អែកខ្នងនឹងកៅអីស្បែកដ៏ធំ ដោយមានម៉ាលីយ៉ាអង្គុយលើភ្លៅរបស់គេ ដៃនាងលេងសក់របស់គេថ្នមៗ។ មុខនាងផ្អែកលើទ្រូងទូលាយរបស់គេ ស្តាប់សំឡេងបេះដូងដែលលោតក្នុងចង្វាក់ស្ងប់ស្ងាត់។

«បងតុន…» ម៉ាលីយ៉ាហៅតិចៗ។

«បាទ?» គេឆ្លើយព្រមទាំងថើបសក់នាង។

«ហេតុអីកាលពី៣ឆ្នាំមុន…បងមិនប្រាប់ខ្ញុំ? ហេតុអីសុខចិត្តធ្វើជាសត្រូវ? ហេតុអីសុខចិត្តឈឺចាប់ម្នាក់ឯង?»

ហ្សាងជីដកដង្ហើមធំ។

ដៃគេអង្អែលខ្នងនាងដែលនៅអាក្រាតត្រង់ចំណុចខ្លះ។

«កាលនោះ… គឺជាថ្ងៃដែលអូនរៀនចប់ បងបានទិញចិញ្ចៀននេះត្រៀមទៅចូលរួមពិធីរបស់អូន។ បងគិតថាដល់ពេលដែលត្រូវសារភាពហើយ។ ប៉ុន្តែ…»

គេឈប់មួយសន្ទុះ ហាក់ដូចជាពិបាករំលឹក។

«ពេលបងទៅដល់ បងឃើញអូនកំពុងសើចសប្បាយជាមួយLogan។ អូនមើលទៅសប្បាយចិត្តណាស់។ បងគិតថា…បងចាស់ពេកសម្រាប់អូន។ បងគិតថាបងជាមនុស្សតឹងរ៉ឹងដែលនឹងធ្វើឱ្យជីវិតអូនបាត់បង់ភាពរីករាយ។ ដូច្នេះ បងក៏សម្រេចចិត្តដកខ្លួន»។

«ហើយក៏ក្លាយជាសត្រូវ? មុខទឹកកក! ឆ្មើង….ធ្វើដូចគេ…..គ្រប់គ្នា មិនដល់….ខ្លួន! » ម៉ាលីយ៉ាងើបមុខមើលគេ។

«បាទ!….ជាវិធីតែមួយគត់ដែលបងអាចនៅក្បែរអូន តាមដានអូននិងការពារអូនពីចម្ងាយ។ រាល់ពេលដែលបងឈ្លោះជាមួយអូន គឺដើម្បីឱ្យអូនចាប់អារម្មណ៍បង។ ទោះបីជាការចាប់អារម្មណ៍បែបស្អប់ក៏ដោយ….ប្រសើរជាងអូនមើលរំលងបង»។

មាលីយ៉ា ខំទប់យ៉ាងណាក៏ទឹកភ្នែកបានរមៀលចុះ។

នាងមិននឹកស្មានថាបុរសដែលនាងគិតថាអាត្មានិយមម្នាក់នេះ ឫកជាងអង្គក្សត្រាម្នាក់នេះ បែរជាលះបង់ដើម្បីនាងដល់ថ្នាក់នេះ។

«មនុស្សឆ្កួត…» នាងវាយទ្រូងគេតិចៗ «ខ្ញុំស្រលាញ់បងឯង តាំងពីដំបូង…..ដល់ឥឡូវ….មិនមែន Logan មិនមែនអ្នកណាទាំងអស់ ដឹងនៅ?»

តុនចាប់ដៃនាងមកថើប។

«បងដឹងហើយ! ឥឡូវបងដឹងហើយ! ដឹងនៅយប់នោះ ដែលអូនស្រវឹង….ហើយបងសន្យាថា នឹងមិនឱ្យពេលវេលាកន្លងផុតទៅដោយ sia-sia ទៀតទេ»។

គេឱនមកថើបនាងម្តងទៀត។ ការថើបលើកនេះមិនមែនពោរពេញដោយតណ្ហាដូចមុនទេ តែពោរពេញដោយភាសាសន្យា និងភាពផ្អែមល្ហែមដែលជ្រាលជ្រៅដល់ឆ្អឹង។

ជំពូកទី១៨

បងប្រុសម្នាក់ដែលដឹងគ្រប់យ៉ាង

នៅល្ងាចនោះពួកគេត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ។ គ្រាន់តែបើកទ្វារចូល ឃើញបង ម៊ីក និង អារីតា អង្គុយចាំនៅសាឡុង។ ម៉ាលីយ៉ាភ័យតិចៗ។ តើបងប្រុសនាងនឹងខឹងទេដែលដឹងថាពួកគេមានទំនាក់ទំនងគ្នាយូរមកហើយ (តាមការប្រកាសព័ត៌មាន)?

«បងម៊ីក…» ម៉ាលីយ៉ាហៅ។

ម៊ីកងើបឈរ មុខស្មើហើយដើរសំដៅមករកតុន។

«អាហ្សាងជី! ឯងមានស្អីទៀតត្រូវពន្យល់ទេ?»

តុនឈានមកឈរបាំងពីមុខម៉ាលីយ៉ា ការពារនាង។

«ខ្ញុំស្រលាញ់ប្អូនស្រីឯង…. ហើយចិញ្ចៀននោះជាការពិត…. បើឯងចង់វាយ ក៏វាយចុះ តែខ្ញុំមិនលែងនាងទេ»។

ម៊ីកសម្លឹងមុខមិត្តសម្លាញ់មួយសន្ទុះ រួច…គាត់ផ្ទុះសំណើច។

«ហាសហា! អាក្អែកឆ្កួត! ទីបំផុតឯងសារភាពហើយ!»

ម៉ាលីយ៉ា និង តុន គាំង។

ម៊ីកដើរមកឱបស្មាតុន។

«ឯងគិតថាយើងល្ងង់មែនទេ? យើងដឹងតាំងពី៣ឆ្នាំមុនម្ល៉េះថាឯងលួចស្រលាញ់ម៉ាលី! ពេលឯងស្រវឹង ឯងតែងតែរអ៊ូឈ្មោះវា… ហើយយើងក៏ដឹងថា ម៉ាលីក៏ចាប់អារម្មណ៍ឯងដែរ គ្រាន់តែវាមាត់រឹង»។

«ចុះ… ចុះហេតុអីបងមិនប្រាប់?» ម៉ាលីយ៉ាសួរ។

«ព្រោះរឿងស្នេហា ម្នាក់ៗត្រូវតែដោះស្រាយដោយខ្លួនឯង បើយើងប្រាប់ វាមិនមែនជារឿងរបស់ឯងទាំងពីរទេទៀតទេ វាក្លាយជារឿងរបស់យើង?»

ថាហើយ ម៊ីកញញឹមមកយ៉ាងកក់ក្តៅ។

«នែ៎ តែយើងសប្បាយចិត្ត….. សប្បាយចិត្តដែលឃើញសត្រូវក្លាយមកជាតុកកែ!….ហើយ….សប្បាយចិត្តដែលឃើញ Richard ដួល…..ចាស់ដៃ! កាចណាស់ អាតុន!»។

អារីតា ដើរមកឱបម៉ាលីយ៉ា។

«អបអរសាទរណាប្អូនស្រី ទីបំផុតរកឃើញម្ចាស់ចិត្តហើយ»។

បរិយាកាសក្នុងផ្ទះពោរពេញដោយសំឡេងសើចសប្បាយ។ តុនចាប់ដៃម៉ាលីយ៉ាយ៉ាងណែន។ ឧបសគ្គចុងក្រោយត្រូវបានដោះស្រាយ។ ក្រុមគ្រួសារយល់ព្រម សង្គមទទួលស្គាល់ ហើយសំខាន់បំផុត បេះដូងរបស់ពួកគេទាំងពីរបានផ្សារភ្ជាប់គ្នាយ៉ាងពិតប្រាកដ។

«យប់នេះទៅញ៉ាំអីជុំគ្នាទេ?» ម៊ីកសួរ។

«អត់ទេ» តុនឆ្លើយភ្លាម។ «យប់នេះខ្ញុំរវល់»។

«រវល់អី?» ម៊ីកឆ្ងល់។

តុនញញឹមដាក់ម៉ាលីយ៉ាដែលមុខក្រហម។

«រវល់សងត្រលប់ពេលវេលា៣ឆ្នាំដែលបាត់បង់ទៅ»។

ម៊ីកចង្អុលពួកគេដោយងាកទៅអារីតាហើយសួរឡើង៖

«ស្រុកឥឡូវគេផ្សំដំណេកប៉ុន្មានឆ្នាំបានចប់រាត្រីទឹកឃ្មុំ?»

ជំពូកទី១៩៖

សុភមង្គលមុនព្យុះភ្លៀង

ពន្លឺព្រះអាទិត្យពណ៌មាសនៃរដូវស្លឹកឈើជ្រុះ បានជះចូលមកក្នុងPenthouseដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។ ជីវិតរបស់ម៉ាលីយ៉ានិងតុនក្រោយពីបើកចំហបេះដូងដាក់គ្នានិងឆ្លងកាត់ព្យុះព័ត៌មានរួចមក គឺប្រៀបដូចជាឋានសួគ៌ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាប្រាថ្នា។

ពួកគេមិនដែលឃ្លាតគ្នាត្រឹមមួយជំហានឡើយ បើសិនជាមិនចាំបាច់។

រាល់ព្រឹក ម៉ាលីយ៉ាភ្ញាក់ឡើងក្នុងរង្វង់ដៃដ៏រឹងមាំរបស់ស្វាមី។ តុនដែលធ្លាប់តែជា CEO ត្រជាក់ដូចទឹកកក ឥឡូវនេះក្លាយជាមនុស្សប្រុសដែល “ស្អិត” ប្រពន្ធមិនគួរឱ្យជឿ។ គេតែងតែលួចថើបនាងមុនពេលនាងដុសធ្មេញ ហើយទាមទារ “កម្លាំងចិត្ត” (Morning Kiss) ដ៏យូរលង់មុនពេលចុះពីលើគ្រែ។

ហើយរាល់ល្ងាច ទោះបីជាការងារនៅ Zhang Group មមាញឹកកម្រិតណា តុនតែងតែបោះបង់ការជប់លៀង ឬប្រជុំពេលយប់ចោល ដើម្បីប្រញាប់ត្រឡប់មកញ៉ាំបាយស្នាដៃប្រពន្ធ។ ទោះបីជាម៉ាលីយ៉ាចេះធ្វើតែ ពងចៀន ឆាបន្លែ និងដុតសាច់ ដដែលជាដដែលក៏ដោយ ក៏តុនអង្គុយញ៉ាំយ៉ាងឆ្ងាញ់ពិសា ហាក់ដូចជាកំពុងសោយអាហារទិព្វ។

ព្រឹកនេះ…

ម៉ាលីយ៉ាកំពុងឈរនៅមុខកញ្ចក់ធំ ដៃដ៏ស្រឡូនរបស់នាងកំពុងចងក្រវាត់កពណ៌ទឹកប៊ិកចាស់ឱ្យតុន។ តុនឈរស្ងៀម ដៃទាំងពីររបស់គេក្រសោបចង្កេះនាង ហើយដាក់ចង្កាលើក្បាលនាង ស្រូបយកក្លិនសក់។

«បងតុន… ថ្ងៃនេះបងកុំភ្លេចណា៎…» នាងនិយាយតិចៗ ទាំងដៃកំពុងតម្រង់កអាវឱ្យគេ «បងសន្យាថានាំអូនទៅមើលឈុតអាពាហ៍ពិពាហ៍…»

តុនញញឹម គេងើបមុខពីសក់នាង ហើយសម្លឹងមើលភ្នែកនាងតាមកញ្ចក់។

«ចាំបាន…ជំទាវហ្សាង ម៉ោង២រសៀល បងនឹងមកទទួល! រៀបចំខ្លួនឱ្យស្អាត ព្រោះហាងដែលយើងទៅ គឺជាហាងកាត់ឈុតដែលល្អបំផុតនៅNew York។ ឈុតនោះនឹងក្លាយជាផ្នែកមួយនៃពិធីដ៏ធំបំផុតប្រចាំឆ្នាំ»។

«កុំធំពេកអី…ខ្មាសគេ» នាងសើចតិចៗ មុខឡើងក្រហម។

«ខ្មាសអី?» តុនបង្វែរខ្លួននាងឱ្យមកប្រឈមមុខនឹងគេ។ កែវភ្នែករបស់គេពោរពេញដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ និងក្តីស្រឡាញ់។

«បងចង់ប្រកាសប្រាប់ពិភពលោកថា នាងឆ្នាសម្នាក់នេះ…ម៉ាលីយ៉ា…ជាកម្មសិទ្ធិរបស់បងតែម្នាក់ឯង។ គ្មានអ្នកណាអាចដណ្តើមបាន ហើយក៏គ្មានអ្នកណាអាចមើលងាយអូនបានទៀតដែរ»។

គេឱនចុះមកថើបថ្ងាសនាងមួយខ្សឺតធំ មុននឹងដើរចេញទៅធ្វើការ ដោយបន្សល់ទុកនូវភាពកក់ក្តៅ និងក្តីសង្ឃឹមពេញបេះដូងម៉ាលីយ៉ា។

នាងមិនដឹងខ្លួនសោះថា នោះអាចជាស្នាមញញឹមចុងក្រោយសម្រាប់ថ្ងៃនេះ។

ម៉ោង ១:៣០ នាទីរសៀល…

ម៉ាលីយ៉ារៀបចំខ្លួនរួចរាល់។ នាងស្លៀករ៉ូបសូត្រពណ៌កុលាបស្រាល សក់រួញៗទម្លាក់លើស្មា មើលទៅស្រស់ស្អាតដូចទេពធីតា។ នាងអង្គុយនៅសាឡុង ញញឹមមើលនាឡិកា រង់ចាំតុនមកទទួល។

“តុក… តុក… តុក…”

សំឡេងគោះទ្វារបន្លឺឡើង។ តែ….មិនមែនជាសំឡេងគោះធម្មតាទេ….ជាសំឡេងគោះធ្ងន់ៗនិងប្រញាប់ប្រញាល់។ អ្នកបម្រើវ័យក្មេងម្នាក់រត់ទៅបើកទ្វារ។ គ្រាន់តែទ្វាររបើកភ្លាម បរិយាកាសក្នុង Penthouseទាំងមូលផ្លាស់ប្តូរភ្លាមៗ។ ភាពកក់ក្តៅដែលធ្លាប់មាន ត្រូវបានជំនួសដោយភាពត្រជាក់ដ៏គួរឱ្យខ្លាច។

អ្នកបម្រើថយក្រោយទាំងញ័រខ្លួន។

ម៉ាលីយ៉ាក្រោកឈរឡើងដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ បេះដូងនាងចាប់ផ្តើមលោតខុសចង្វាក់។

«អ្នកណាគេ?»

គ្មានអ្នកឆ្លើយ។ អ្វីដែលចូលមកមុនគេ គឺបុរសស្លៀកពាក់ឈុតខ្មៅធំៗ៤នាក់ ដែលមានទឹកមុខកាចសាហាវនិងពាក់វ៉ែនតាខ្មៅ។ ពួកគេដើរចូលមកឈរអមសងខាងផ្លូវ ហាក់ដូចជាកំពុងត្រួសត្រាយផ្លូវឱ្យស្តេចយាងមក។

បន្ទាប់មក…សំឡេងមួយបានបន្លឺឡើងលើកម្រាលថ្មម៉ាប។

“តុក… តុក… តុក…”

ជាសំឡេងឈើច្រត់។ ឈើច្រត់ក្បាលនាគធ្វើពីមាសសុទ្ធ។

ស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់បានបោះជំហានចូលមក។ ទោះបីជាសក់របស់គាត់ប្រែពណ៌សទាំងស្រុង ហើយមុខមានស្នាមជ្រីវជ្រួញតាមវ័យក៏ដោយ ប៉ុន្តែឥទ្ធិពលនៃអំណាចដែលបញ្ចេញពីខ្លួនគាត់ គឺខ្លាំងក្លាជាងតុនទៅទៀត។ គាត់ស្លៀកឈុតចិនបុរាណពណ៌ខ្មៅប៉ាក់រូបហង្សមាស ពាក់ខ្សែកគុជខ្យងដែលមើលទៅមានតម្លៃកាត់ថ្លៃមិនបាន។

ភ្នែករបស់គាត់… ភ្នែកដ៏មុតស្រួចដូចជាភ្នែកឥន្ទ្រី សម្លឹងមើលទៅម៉ាលីយ៉ា តាំងពីក្បាលដល់ចុងជើង…ត្រជាក់ ឆ្មើងឆ្មៃ ជាកែវភ្នែកដែលគ្មានមេត្តា គ្មានភាពកក់ក្តៅ ដូចចរិតហ្សាងជីពេលនៅជាមួយពួកអភិជន។

ម៉ាលីយ៉ាមានអារម្មណ៍ដូចជាកំពុងឈរនៅចំពោះមុខព្រះយមរាជ។ ដៃជើងនាងត្រជាក់អស់។

ស្ត្រីចំណាស់នោះឈប់នៅកណ្តាលបន្ទប់។ គាត់មិននិយាយអ្វីទាំងអស់ គ្រាន់តែលើកដៃម្ខាងឡើង។ អង្គរក្សម្នាក់រត់យកកៅអីមកដាក់ឱ្យគាត់អង្គុយភ្លាមៗ។

គាត់អង្គុយចុះដោយឫកពាថ្លៃថ្នូរ ដៃទាំងពីរដាក់លើក្បាលនាគនៃឈើច្រត់។ បរិយាកាសស្ងាត់ឈឹង។ សូម្បីតែសំឡេងដកដង្ហើមរបស់ម៉ាលីយ៉ាក៏នាងខ្លាចមិនហ៊ានដកផង។

«នាង?… ដែលធ្វើឱ្យចៅប្រុសត្រកូលហ្សាង វង្វេងភ្លេចកំណើត?»

សំឡេងរបស់គាត់មិនខ្លាំងទេ តែម្តេចមានទម្ងន់ធ្ងន់ដូចជាដុំថ្ម។ គាត់និយាយភាសាចិនកុកងឺយ៉ាងច្បាស់ ប៉ុន្តែអមដោយអ្នកបកប្រែដែលឈរខាងក្រោយ។

ម៉ាលីយ៉ាព្យាយាមសម្រួលអារម្មណ៍។

«លោកយាយ… ខ្ញុំគឺ…»

«ឈប់!» ស្ត្រីចំណាស់នោះលើកដៃឃាត់ «ខ្ញុំមិនបានអនុញ្ញាតឱ្យនាងហៅខ្ញុំថាលោកយាយទេ។ »

គាត់ងាកទៅមើលរូបថតអាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលតុនដាក់តាំងលម្អដោយកែវភ្នែកស្អប់ខ្ពើម រួចងាកមកមើលម៉ាលីយ៉ាវិញ។

«ឈ្មោះម៉ាលីយ៉ា? កូនស្រីត្រកូលណា? នាងសំអាងអ្វីមក ចង់មកតាំងខ្លួនជាជំទាវហ្សាង នៅ Manhattan?»

ស្ត្រីចំណាស់នោះសើចក្នុងបំពង់ក ជាសំណើចដែលធ្វើឱ្យរោមដៃម៉ាលីយ៉ាបះខ្ញាក។

នាងយល់សន្សឹមៗឡើងវិញហើយទាំងក្តៅងំក្នុងតួរាងកាយពីលើដល់ក្រោម។ ស្ត្រីចំណាស់នោះគឺ Madame Zhang (ម៉ាដាម ហ្សាង) ដែលជាជីដូនបង្កើតរបស់តុន ក៏ជាស្ត្រីដែកថែមដែលនៅពីក្រោយខ្នងនៃភាពជោគជ័យរបស់ Zhang Group ទាំងមូល។ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅអាស៊ី គ្រាន់តែឮឈ្មោះគាត់ ក៏ទន់ជង្គង់ដែរ។

«ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំមកដើម្បីសម្អាតសម្រាមចេញពីជីវិតហ្សាងជី! ចៅខ្ញុំ!!! នាងមានពេល១០នាទី ដើម្បីរើរបស់របរចេញពីទីនេះ… បើមិនដូច្នេះទេ…»

ម៉ាលីយ៉ាឈរគាំង។ ទឹកភ្នែកដែលនាងព្យាយាមទប់ ចង់ហូរចេញមក។ នាងសម្លឹងទៅមាត់ទ្វារ សង្ឃឹមថាតុននឹងមកដល់… ប៉ុន្តែម៉ោងទើបតែ១:៤៥នាទី….

នាងត្រូវប្រឈមមុខនឹង មហាកំពែងចិន នេះតែម្នាក់ឯង។

រឿង៖ ពាក់ចិញ្ចៀនសត្រូវ ភាគទី៦

Bo Bo — Fri, 26 Dec 2025 13:01:00 +0000

យ៉ាយ៉ាសម្លឹងប្តី….គេដោះអាវចេញ ហើយបោះព្រូសដោយមិនខ្វល់អ្វី។ នាងទម្លាក់ភ្នែកមកសម្លឹងជង្គង់ខាងប្រុសដែលសង្កតជ្រៅលើពូកប្រណីត។

គេឡើងមកហើយ….លូនមកគ្របដណ្តប់រាងកាយគេពីលើខ្លួននាង។

«បង….តុន!»

នាងខ្សឹបដូចជាអង្វរៗ ភ័យៗ អាចនាងនៅឈឺ….ឬមិនបានត្រៀមខ្លួន។ ស្រមោលរបស់គេ បានលេបត្របាក់រាងកាយតូចទន់ភ្លន់របស់នាង។

«ហើយឥឡូវនេះ… អូនកំពុង…..ចូលមកនៅក្នុងពិភពអាថ៌កំបាំងរបស់បង……តែពីរនាក់!»

តុនឱនចុះមក ហើយជំនួសឱ្យការថើបបបូរមាត់ គេបែរជាអូសចុងច្រមុះរបស់គេតាមបណ្តោយថ្ពាល់របស់នាង ស្រូបយកក្លិនក្រអូបពីកញ្ចឹងកនាងយ៉ាងជ្រៅ ហាក់ដូចជាមនុស្សញៀនថ្នាំដែលទើបតែទទួលបានសារធាតុញៀន។

ដៃដ៏ក្តៅគគុករបស់គេចាប់ផ្តើមរាវរកនៅក្រោមសំពត់របស់នាង អូសឡើងតាមភ្លៅដ៏រលោង។ ម៉ាលីយ៉ាដកដង្ហើមធំ រាងកាយរបស់នាងកោងឡើងលើ ទទួលយកការប៉ះពាល់របស់គេដោយស្វ័យប្រវត្តិប្រៀបដូចនាងមិនចង់ឃ្លាតឆ្ងាយពីធាតុរបស់គេ។

ភាពត្រជាក់នៃសូត្រនៅខាងក្រោម និងកម្ដៅពីរាងកាយរបស់តុននៅខាងលើ ធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ដូចជានៅចំកណ្តាលរវាងភ្លើងនិងទឹកកក។

«ប្រាប់បងមក…» តុនខ្សឹបនៅក្បែរត្រចៀកនាង ខណៈដែលដៃរបស់គេកំពុងធ្វើឱ្យនាងបាត់បង់ការគ្រប់គ្រង «ប្រាប់បងថា អូនជារបស់អ្នកណា?»

«របស់… របស់បង… តុន…» ម៉ាលីយ៉ាឆ្លើយទាំងដង្ហើមដាច់ៗ។

ចម្លើយនោះហាក់ដូចជាដាស់សត្វព្រៃនៅក្នុងខ្លួនរបស់គេឱ្យសម្តែងឫទ្ធិ។ រាងកាយគេគ្រប់កន្លែងបញ្ចេញធាតុឈ្មោលកក្រើករំជួល។ តុនងើបមុខឡើង សម្លឹងមើលនាងដោយកែវភ្នែកដែលឆេះរោលដោយតណ្ហា។

មនុស្សគ្មានសល់ភាពជាអ្នកជំនួញដែលម៉ឺងម៉ាត់ ឬមិត្តរបស់បងប្រុសនាងដែលឆ្មើងៗទៀតនោះទេ…. នៅពេលនេះ ចំពោះមុខនាង មានតែបុរសម្នាក់ដែលកំពុងត្រូវការនាង…..យ៉ាងខ្លាំងក្លា…..ចង់ឱ្យម៉ាលីយ៉ាមកចែករំលែក និងស្វែងយល់ នូវអាថ៌កំបាំងដ៏ជ្រាលជ្រៅនៅក្នុងធម្មជាតិរបស់គេ។

«ត្រូវចាំ…អូន…ជារបស់បងតែម្នាក់គត់! នៅទីនេះ លើគ្រែនេះ អូនគ្មានកន្លែងគេចទេ ម៉ាលីយ៉ា!»

គេឱនចុះមកថើបនាងម្ដងទៀត តែលើកនេះវាកាន់តែជ្រាលជ្រៅ កាន់តែទាមទារ និងពោរពេញដោយភាពជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិ។ យប់នេះនៅក្នុងទ្រុងមាសនៅ Manhattan តុននឹងធ្វើឱ្យប្រាកដថា រាល់ដង្ហើម រាល់ការថ្ងួចថ្ងូរ និងរាល់ចង្វាក់បេះដូងរបស់នាង គឺសម្រាប់តែគេប៉ុណ្ណោះ។

«បងឯង ឱ្យដឹងយប់ថ្ងៃផង!»

គេថើបនាងបំបិទមាត់ បំបិទការតវ៉ានេះ។ នាងក៏ចង់បានគេ តែសភាវគិតនាងជាមនុស្សស្រី នាងនៅភ័យខ្លាចនិងភាពកម្រផលៗនេះ។ តែ….ភាពស្រេកឃ្លានរបស់តុនហាក់ដូចជាគ្មានទីបញ្ចប់។ មុនពេលដែលភ្លើងតណ្ហាឆាបឆេះដល់កម្រិតកំពូលនៅលើគ្រែ តុនស្រាប់តែឈប់។ គេដកបបូរមាត់ចេញពីនាង ដកដង្ហើមដាច់ៗ ហើយសម្លឹងមើលនាងដែលកំពុងបិទភ្នែកយ៉ាងស្រទន់។

«នៅមានកន្លែងមួយទៀតដែលបងចង់សម្ពោធជាមួយអូន…» គេខ្សឹប សំឡេងស្អកជាងមុនទៅទៀត។

ដោយមិនរង់ចាំចម្លើយ តុនបានប្រមូលកម្លាំងបីនាងឡើងម្ដងទៀត តែលើកនេះគេមិនដើរទៅរកគ្រែទេ គេតម្រង់ទៅទ្វារកញ្ចក់ទ្វេដ៏ធំមួយនៅជ្រុងបន្ទប់។

ជាបន្ទប់ទឹក… តែមិនមែនជាបន្ទប់ទឹកធម្មតា នាងបើកភ្នែកមកឃើញថា ជាវិមាននៃថ្មម៉ាបពណ៌ខ្មៅរលោង និងកញ្ចក់ថ្លា។ ចំណុចកណ្តាលគឺបន្ទប់ងូតទឹកផ្កាឈូក (Rainfall Shower) ដ៏ធំមហិមា ដែលមានទំហំស្ទើរតែស្មើនឹងបន្ទប់គេងតូចមួយទៅហើយ ហ៊ុមព័ទ្ធដោយកញ្ចក់ពីពិតានដល់ឥដ្ឋ។

តុនដើរចូលទៅខាងក្នុងកន្លែងងូតទឹកនោះ ដោយនៅតែបីនាងជាប់។

សភាពនេះនាងនឹកឃើញពេលដែលខ្លួននាងស្រវឹង ហើយចង់សុំថើបមាត់គេ តែគេបដិសេធ។

ប្រុសដាក់នាងចុះឱ្យឈរផ្អែកនឹងជញ្ជាំងថ្មម៉ាបដ៏ត្រជាក់។ ភាពត្រជាក់នៃថ្មធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ាភ្ញាក់ប្រាណតែវាក៏រឹតតែធ្វើឱ្យនាងដឹងច្បាស់ពីកម្ដៅចេញពីរាងកាយរបស់តុនដែលកំពុងឈរប្រឈមមុខនឹងនាង។

តុនមិនទាន់ដោះខោរបស់គេអស់នៅឡើយទេ ខណៈដែលម៉ាលីយ៉ានៅសល់តែខោក្នុងតូចមួយប៉ុណ្ណោះ។ ភាពផ្ទុយគ្នានេះធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍អៀនខ្មាស និងរំភើបក្នុងពេលតែមួយ។

«យប់នោះ…..បើស្រលាញ់…..ម៉េចបាន….ប្រកែក?»

នាងសួរដាច់ៗពិតមែន តែហ្សាងជីយល់ច្បាស់ណាស់ ថានារីម្នាក់នេះអៀនខ្មាសដែលត្រូវគេបដិសេធមិនឱ្យនាងថើប។

«បងមិនចេះលេង ជាមួយមនុស្សស្រវឹងទេ!»

ថាផង ដៃរបស់គេលូកទៅមួលក្បាលផ្កាឈូក។ ទឹកក្តៅអ៊ុនៗចាប់ផ្តើមធ្លាក់ចុះមកដូចទឹកភ្លៀងពីលើពិតាន បង្កើតជាចំហាយទឹកអ័ព្ទពេញបន្ទប់កញ្ចក់ភ្លាមៗ។

កល្យាណសម្លឹងគេធ្មឹង….នាង គោរពគេដែលជាបុរសទ្រូង៥ហត្ថ ។ គេមិនមែនជាព្រានកណ្តាច់លក្ខណ៍ដូចដែលនាងតែងតែលបជេរនោះឡើយ។ គេមិនបំពានមនុស្សស្រីពេលស្រវឹង…? តើមានចំណុចល្អអីទៀត ដែលនាងគួរតែរៀនស្វែងយល់អំពីហ្សាងជីម្នាក់នេះ?

ពិតណាស់មនុស្សយើងពីស្អប់ទៅស្រលាញ់ព្រោះឃើញចំណុចអាក្រក់មុន ទើបឃើញល្អក្រោយ គឺប្រសើរក្រៃណាជាងដែលធ្លាប់តែឃើញល្អៗ យូរលេចកន្ទុយអាក្រក់ៗគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម។

«សាកទឹកនៅទីនេះមើល៍!»

ថាផងតុនបោះជំហានចូលមកជិត រហូតដល់ដើមទ្រូងរបស់គេប៉ះនឹងចុងស្រួចរបស់នាងដែលកំពុងរឹងដោយសារភាពត្រជាក់និងការរំភើប «នឹងលាងជម្រះ អតីតកាល… ឱ្យនៅសល់តែ….យើងពីរនាក់»។

ទឹកក្តៅធ្លាក់មកលើសក់របស់ម៉ាលីយ៉ា ធ្វើឱ្យផ្នែកសើមជោកហើយបិទសរសៃនីមួយៗជាប់ស្អិតនឹងមុខ ករបស់ស្រី។ តុនដែលនៅលែងខ្លួនទទេក៏ជោកភ្លាមៗ ដោយតំណក់ទឹកនានា មកបិទជាប់នឹងសាច់ដុំរបស់គេ បង្ហាញឱ្យឃើញរូបរាងដ៏សិចស៊ីស្រោបពេជ្រជាច្រើនគ្រាប់ទាំងតូចនិងធំ។

តុនមិនប្រញាប់ទេ គេនេះមានកម្លាំងអត់ធ្មត់យ៉ាងត្រជាក់ត្រជុំ….គេចាប់ផ្តើមប្រើសាប៊ូដុសខ្លួនដែលមានក្លិនក្រអូបឈ្ងុយបែបបុរស ចាក់វានៅលើបាតដៃ រួចចាប់ផ្តើមលាបនិងដុសថ្នមៗលើស្បែកដែលសើមរបស់នាង។

ពីស្មា អូសចុះមកដើមទ្រូង គេម៉ាស្សាថ្មមៗនៅទីនោះ មុននឹងអូសចុះទៅក្បាលពោះនិងចង្កេះ។

ការប៉ះរបស់គេក្រោមតំណក់ទឹកក្តៅ គឺជារឿងដែលម៉ាលីយ៉ាមិនធ្លាប់ជួបប្រទះ។ បុរសនេះសែនទន់ភ្លន់ តែប្រកបដោយអំណាចគ្រប់គ្រង។

«ងើយមុខ!» គេបញ្ជាតិចៗ។

ពេលស្រីងើយមុខឡើង ទទួលយកទឹកដែលធ្លាក់មក តុនក៏ឱនចុះដែរ។ ការថើបនៅក្រោមតំណក់ទឹកគឺជារសជាតិប្លែកថ្មីបំផុតមួយ។

ទឹកហូរចូលមាត់ពួកគេ លាយឡំជាមួយរសជាតិភាគីសំខាន់ទាំងសងខាងដែលត្បុលរកគ្នាពេញទៅដោយភាពស្រេកឃ្លាន។

តុនលែងទ្រាំបានទៀតហើយ។ គេចាប់ហែកអាវសឺមីដែលសើមជោករបស់គេចេញ ធ្វើឱ្យឡេវអាវខ្ទាតប៉ះនឹងកញ្ចក់។ ឥឡូវនេះ ស្បែកទល់នឹងស្បែក នៅក្រោមចំហាយទឹកដ៏ក្តៅគគុក។

គេចាប់លើកជើងម្ខាងរបស់នាងឡើង ឱ្យកៀវនឹងចង្កេះរបស់គេ រួចរុញនាងឱ្យផ្អែកខ្នងទៅនឹងកញ្ចក់ដែលសើមនិងរអិល។

«ចាប់បងឱ្យជាប់…»

ម៉ាលីយ៉ាស្រែកថ្ងូរ នៅពេលដែលតុនរុញខ្លួនចូលមកក្នុងខ្លួននាង។ ភាពចង្អៀតណែន និងសើមជោកដោយសារទឹក និងតណ្ហា ធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ហោះហើរដល់កំពូល។

នៅក្នុងបន្ទប់ទឹកដែលពោរពេញដោយចំហាយទឹក ហ៊ុមព័ទ្ធដោយកញ្ចក់ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងរូបភាពពួកគេកំពុងរួមរ័ក្សយ៉ាងក្ដៅគគុក សំឡេងដង្ហើមហត់ សំឡេងទឹកធ្លាក់ និងសំឡេងសាច់ប៉ះសាច់ លាយឡំគ្នាបង្កើតជាបទភ្លេងស្នេហាដ៏ព្រៃផ្សៃមួយ។

តុនសម្លឹងមើលភ្នែកនាងត្រង់ៗ ខណៈដែលគេធ្វើចលនាយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ ទឹកមុខរបស់គេពេលនេះ ពោរពេញដោយការពេញចិត្ត និងភាពជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិ។

«ចាំទុក…» គេខ្សឹបទាំងដង្ហើមហត់ នៅក្បែរត្រចៀកនាងដែលសើមជោក «គ្រប់ទីកន្លែងនៅក្នុងផ្ទះនេះ… គ្រប់យ៉ាងនៅលើខ្លួនអូន… គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់បង»។

ម៉ាលីយ៉ាមិនអាចតបតអ្វីបានក្រៅពីការស្រែកថ្ងូរ និងឱបរឹតគេយ៉ាងតឹង។ នៅក្រោមតំណក់ទឹកដែលគ្មានទីបញ្ចប់នេះ នាងដឹងថា នាងមិនអាចភ្លេច និងមិនចង់ភ្លេចការប៉ះគ្នាដ៏ពិសេសមួយនេះឡើយ។

ជំពូកទី១២

លេខាមុខក្រាស់ និង ភ្លើងប្រចណ្ឌ

ព្រឹកថ្ងៃចន្ទ តុនត្រូវទៅក្រុមហ៊ុន។

ថ្ងៃនេះនាងក្រោកមកមិនឃើញគេ ឃើញតែអាហារដែលគេរៀបចំក្រដាសមួយ «កុំនឹកប្តីកំណាចនេះ ប្រយត្ន័គេធ្វើការលែងកើត!» នាងញញឹមយ៉ាងរំភើបចិត្តជាមួយឈុតឆាកស្នេហាដែលវែងអន្លាយនិងធ្ងន់ៗពេញបេះដូង។

ទោះយ៉ាងណា ក្រោយបានញ៉ាំ Breakfast ដ៏ឆ្ងាញ់របស់គេហើយ នាងហាក់មានអារម្មណ៍ថា មិនបានធ្វើជាភរិយាល្អសោះ។

ណាមួយនៅផ្ទះម្នាក់ឯងក៏មានអារម្មណ៍ថាធុញ ទើបសម្រេចចិត្តរិះគិតរកធ្វើអាហារថ្ងៃត្រង់របស់ខ្មែរយើង យកទៅឱ្យគេភ្លក់និង Surprise គេនៅការិយាល័យម្តង។

ណាមួយ នាងក៏ចង់ឃើញមុខម្នាក់ “Lisa” ដែលផ្ញើសារមករកតុនទាំងយប់នោះឱ្យច្បាស់ផង។

ពេលទៅដល់ជាន់ទី៤០នៃអគារ Zhang Financial ម៉ាលីយ៉ាដើរចូលទៅដោយភាពជឿជាក់ក្នុងឈុតរ៉ូបពណ៌ខៀវស្រស់។

នៅមុខបន្ទប់របស់តុន មាននារីម្នាក់អង្គុយជាលេខា។ នាងនោះស្អាតបាត ខ្ពស់រាវ ស្លៀកពាក់យ៉ាងសិចស៊ី គ្របតែអាវធំមួយបន្លំ និងមានភ្នែកបះចុងឡើងលើយ៉ាងរវៀស។

នេះប្រាកដជា Lisa។

«សុំទោស អ្នកនាងរកអ្នកណា?» Lisaសួរដោយមិនមើលមុខ ដៃនៅវាយកុំព្យូទ័រ។

«ខ្ញុំមករកប្ដីខ្ញុំ» ម៉ាលីយ៉ាឆ្លើយខ្លីៗ។

Lisa ងើបមុខឡើងភ្លាម។ នាងស្កេនមើលម៉ាលីយ៉ាពីក្បាលដល់ចុងជើង។

«អូ… អ្នកនាងម៉ាលីយ៉ា លោកអគ្គនាយកកំពុងប្រជុំ មិនអាចរំខានបានទេ»។

«ខ្ញុំរង់ចាំបាន» ម៉ាលីយ៉ាញញឹមត្រជាក់។

«ចាស អាចចាំនៅខាងក្រៅនេះចាស! លោកនាយកមិនទទួលភ្ញៀវខាងក្នុងទេ!» Lisaនិយាយឌឺ។ នាងហាក់ដូចជាមិនខ្លាចឋានៈរបស់ម៉ាលីយ៉ាសោះ។

ពេលម៉ាលីយ៉ាទម្លាក់ភ្នែកបន្តិច ត្រចៀកនាងឮសូរខ្សឹបពេលលេខាបែរទៅ Print ឯកសារនៅជ្រុងបន្ទប់…. «Business Married នៅ Vegas ហ្នឹង អ្នកណាក៏ដឹងថាជារឿងកំដរឆាកដែរ! ស្មានថាលោកតុន ចូលចិត្តមនុស្សស្រីដែលតាមស្អិត?»

ម៉ាលីយ៉ាក្តាប់ដៃ…..ស្រីម្នាក់នេះគិតថាយើងមិនចេះភាសា? ឬមួយរឿងផ្អែមៗកន្លងមកព្រានហ្សាងជីតែងតែធ្វើលើគ្រប់មនុស្សស្រី?

ឮពិតជាថ្លើមធំមែន!

«ប្រពន្ធ ក៏រាប់ថាភ្ញៀវដែរមែនទេ?»

ថាហើយនាងដើរទៅរករុញទ្វារចិត្តឯង ស្រាប់តែទ្វារបើកឡើងមុនពេលនាងឈានដល់។ តុនដើរចេញមកជាមួយបុគ្គលិកចាស់ក្មេងបីនាក់។

គេហាក់ស្រទន់ពេលឃើញវត្តមានស្រីស្នេហ៍។

«Wow Surprise!»

ប្រុសដើរមករកស្រីដែលមិនសប្បាយចិត្តជាមួយថង់ប្រអប់បាយក្នុងដៃ។ នាងនៅចំពោះមុខបុគ្គលិកទាំងអស់ដែលឱនលំទោនក៏ខ្សឹបប្រាប់ភ្នែកខាងប្រុសថា៖

«ទើបតែមកដល់! តែលេខាបងថា បងរវល់ មិនឱ្យចូល» ម៉ាលីយ៉ាឆ្លើយដោយសំឡេងងរង៉ក់ហើយកន្ទុយភ្នែកសម្លក់ Lisa។

តុនងាកទៅមើល Lisa ដោយកែវភ្នែកត្រជាក់ដូចទឹកកក។

«ចាស… លោកអគ្គនាយក… ខ្ញុំគ្រាន់តែ…» Lisa មុខស្លេក។

«ទៅផ្នែកធនធានមនុស្ស ទទួលប្រាក់ខែចុងក្រោយ ហើយមិនបាច់មកទៀតទេ» តុននិយាយដាច់ណាត់។

«លោកហ្សាង?» Lisa ស្រែករន្ធត់ព្រោះមិននឹកស្មានដល់។

តុនទាញម៉ាលីយ៉ាចូលក្នុងបន្ទប់ធ្វើការ ហើយបិទទ្វារគ្រាំង។ ម៉ាលីយ៉ានៅភាំង។ នាងមិននឹកស្មានថាគេដេញលេខាចោលភ្លាមៗបែបនេះ។

«បង… បងតុន ដេញគេធ្វើអី?»

តុនទាញនាងមកអង្គុយលើភ្លៅគេដែលកំពុងនៅកៅអីអគ្គនាយក។

«ជំទាវហ្សាង Untouchable»

ម៉ាលីយ៉ាញញឹមសន្សឹមៗ ហើយយកដៃឱបកគេ។

«ចុះបើខ្ញុំប្រចណ្ឌ?» «ប្រចណ្ឌទៀតទៅ បងចូលចិត្ត» តុនឱនមកថើបនាងយ៉ាងជ្រៅ។

ម៉ាលីយ៉ាបានដឹងច្បាស់ថា នាងមិនមែនគ្រាន់តែជាប្រពន្ធក្លែងក្លាយទេ នាងគឺជាម្ចាស់បេះដូង និងជាម្ចាស់អាណាចក្ររបស់បុរសម្នាក់នេះបើតាមប្រតិកម្មរបស់គេ។

ជំពូកទី១៣៖

ពិធីជប់លៀងនៃពួកត្មាត

មួយសប្តាហ៍ក្រោយមក…

សណ្ឋាគារ Plaza ដ៏ល្បីល្បាញនៃទីក្រុង New York ត្រូវបានតុបតែងយ៉ាងអធិកអធមសម្រាប់ពិធីជប់លៀងសប្បុរសធម៌ប្រចាំឆ្នាំ។ ភ្លើងចង្កៀងគ្រីស្តាល់រាប់ពាន់គ្រាប់ចាំងពន្លឺព្រិចៗដូចជាផ្កាយដែលធ្លាក់មកដី ប៉ុន្តែសម្រាប់ម៉ាលីយ៉ា ពន្លឺទាំងនេះហាក់ដូចជាកំពុងចំអកឱ្យនាងទៅវិញ។

នេះជាការបង្ហាញខ្លួនជាផ្លូវការលើកដំបូងរបស់ពួកគេក្នុងនាមជាប្ដីប្រពន្ធ។

ម៉ាលីយ៉ាស្លៀករ៉ូបសូត្រពណ៌មាស ចំហខ្នងរលោងស្រិល បង្ហាញឆ្អឹងស្លាបប្រចៀវដ៏សិចស៊ី និងរាងកាយដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់នាង។ ស្រីខ្មែរដើរចូលមកក្នុងសាលធំ ដោយថ្ពក់ម្រាមជាមួយស្វាមីយ៉ាងណែន។

នៅពេលតរុណីយើងសម្លឹងមើលទៅហ្វូងមនុស្ស នាងមិនឃើញ“អភិជន”ទេ នាងឃើញតែ“ត្មាត”….ពួកត្មាតក្នុងសម្លៀកបំពាក់ថ្លៃៗ…..ស្ត្រីដែលពាក់ពេជ្រពេញខ្លួន តែញញឹមហែកមាត់ដាក់គ្នា Fake Fake & Fake ទាំងក្នុងចិត្តច្រណែនឈ្នានីស ចង់ជជីកជីវិតឯកជន លុយកាក់រវាងគ្នា ចង់លាតត្រដាងចំណុចខ្សោយ ចង់ប្រើបណ្តាញសង្គម ជាន់ពន្លិចគ្នានយ៉ាងទាបថោក។

ពួកគេសម្លឹងមកនាង ខឹងនិងឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីនាងមកជាមួយបុរសសាំងហ្គាពួរដ៏ល្បីដូចហ្សាងជីបាន? ពួកក្រុមសេដ្ឋីប្រុសៗដែលពាក់អាវធំម៉ាកល្បីៗ ពេញដោយកែវភ្នែកគណនាផលប្រយោជន៍ និងតណ្ហា ចង់ឈ្នះចាញ់ ពួកគេលើកកែវស្រាស្រែកជ័យឃោស តែត្រៀមខ្លួនជាន់ពន្លិចអ្នកដែលដួលជានិច្ច គឺជាន់ឱ្យកប់ៗ។

ហ្សាងជី ហាក់ដូចជាដឹងពីភាពតានតឹងរបស់ភរិយា។ គេច្របាច់ដៃនាងតិចៗ។

«កុំខ្វល់! ពួកគេគ្រាន់តែជាតួសម្តែង….បើគេរៀបឆាកល្ខោន យើងមើលលេងទៅ ពេលធុញ យើងចេញវិញ!»

ទោះបីជាយ៉ាងនេះក្តី តុនត្រូវដកខ្លួនទៅនិយាយជាមួយដៃគូជំនួញធំៗមួយភ្លែត។ ម៉ាលីយ៉ាត្រូវឈរតែម្នាក់ឯង។ នាងដើរទៅជ្រុងម្ខាងដើម្បីរកខ្យល់ដកដង្ហើម និងយកភេសជ្ជៈ។

ភ្លាមនោះស្រមោលខ្មៅមួយបានបាំងពីមុខនាង។ បុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលមានពោះធំ និងមុខមាត់ក្រអឺតក្រទម បានដើរចូលមក។ ក្លិនទឹកអប់កម្រិតធ្ងន់ លាយនឹងក្លិនបារីស៊ីហ្គាធ្វើឱ្យនាងចង់ក្អួត។

«អូ… នេះហើយជាប្រពន្ធថ្មោងថ្មីរបស់ ហ្សាងជី?» បុរសនោះសួរដោយសំឡេងមើលស្រាល តែ ភ្នែករបស់គេរាវមើលរាងកាយនាងដូចជាកំពុងវាយតម្លៃទំនិញ។

«ខ្ញុំឈ្មោះ Richard! ជាគូប្រជែងជំនួញរបស់ប្ដីនាង»។

ម៉ាលីយ៉ាព្យាយាមរក្សាមារយាទ៖

«រីករាយដែលបានជួបលោក»

«នាងស្អាតមែន…» Richard ដើរចូលមកជិតពេក រហូតដល់ម៉ាលីយ៉ាត្រូវថយក្រោយ។ «តែគួរឱ្យស្តាយ…..?»

សម្តីមិនបញ្ចប់គ្រប់ជ្រុងជ្រោយនេះ ធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ាគាំងកាយវិការ។

Richard សើចក្នុងបំពង់ក។

«កុំល្ងង់ពេក! នាងក្មេងណាស់! តុនរៀបការជាមួយនាង គ្រាន់តែដើម្បីកែស្ថានការណ៍ភាគហ៊ុនក្រុមហ៊ុនដែលកំពុងធ្លាក់ចុះប៉ុណ្ណោះ ឧបករណ៍! តុបតែងមុខមាត់…គ្រឿងតាំងបង្ហាញ! ពេលដែលគេបានអ្វីដែលគេចង់បាន គេនឹងបោះនាងចោលដូចស្រីមុនៗអ៊ីចឹង»។

ពាក្យសម្ដីនោះដូចជាកាំបិតដែលចាក់ចំចំណុចខ្សោយបំផុតក្នុងបេះដូងនាង។ ទោះបីជានាងទទួលបានក្តីស្រលាញ់ពីតុនប៉ុន្មានថ្ងៃនេះក៏ដោយ ក៏ភាពភ័យខ្លាចចំពោះអតីតកាល និងឋានៈរបស់នាងនៅតែមាន។

«លោក?» នាងតបវិញ សំឡេងញ័រតែកែវភ្នែករឹងប៉ឹង។

«ស្រីតូច…ក្នុងពិភពជំនួញ គ្មានស្នេហាទេ មានតែផលប្រយោជន៍!»

Richard ឈានជើងចូលមកជិត លើកដៃបំណងចង់ប៉ះស្មារបស់នាង។

«ថយចេញ!»

សំឡេងមួយបានបន្លឺឡើងពីខាងក្រោយខ្នងពួកគេ….មិនមែនជាការស្រែកទេ តែជាសំឡេងដែលត្រជាក់ដូចទឹកកកដែលធ្វើឱ្យសីតុណ្ហភាពក្នុងបន្ទប់ធ្លាក់ចុះមួយរំពេច។

ហ្សាងជីមុខក្រញូវដើរចូលមកដល់។

ទឹកមុខរបស់គេស្ងប់ស្ងាត់ខ្លាំងណាស់ តែនរណាក៏មើលដឹងថា ព្យុះសង្ឃរាកំពុងតែបោកបក់ពេញបរិវេណានេះដែរ។ ប្រុសទាញម៉ាលីយ៉ាមកឱបជាប់នឹងដើមទ្រូង ការពារនាងពីពិភពលោកដ៏កខ្វក់នេះ មនុស្សអទ់មារយាទអស់ទាំងនេះ។

«បងតុន…» ម៉ាលីយ៉ាឧទានតិចៗ ព្រោះស្រីចាប់អារម្មណ៍ថា ដៃរបស់តុនញាប់ញ័រឡើងដោយកំហឹង។

«Mr.Zhang…» Richard មុខស្លេក ព្យាយាមញញឹមបន្លប់ «ខ្ញុំគ្រាន់តែសួរសុខទុក្ខ…»

«Richard» តុនកាត់សម្តីភ្លាមៗ មិនទុកមុខឱ្យ៖

«ខ្ញុំឮថា ក្រុមហ៊ុនរបស់លោកកំពុងព្យាយាមដេញថ្លៃគម្រោងធំនៅ Brooklyn មែនទេ?»

Richard ងក់ក្បាលញាប់ៗ។

«បាទ… បាទ…»

«ចាប់ពីស្អែកទៅ គម្រោងនោះជាកម្មសិទ្ធិរបស់ Zhang Group» តុននិយាយយ៉ាងរលូនដូចនិយាយរឿងអាកាសធាតុ «ហើយធនាគារដែលផ្តល់កម្ចីបង្វិលឱ្យក្រុមហ៊ុនលោក… ពួកគេនឹងផ្អាកសាច់ប្រាក់នៅម៉ោង៩ព្រឹកស្អែក! ត្រៀមខ្លួនក្ស័យធនឱ្យស្ងប់ចុះ»

បុគ្គលនោះស្លន់ស្លោ។ គេដឹងថាសម្តីមិនគិតក្នុងនាមជាត្មាត បានលេបត្របាក់ឱកាសមាសរបស់គេនិងជីវិតអភិជន ឱ្យបញ្ចប់ត្រឹមមួយប៉ប្រិចភ្នែក។

«ហ្សាងជី! លោក… លោកមិនអាចធ្វើបែបនេះបានទេ! គ្រាន់តែរឿងស្រីម្នាក់…»

«ប្រយ័ត្នមាត់!» តុនគំហកមួយម៉ាត់ធ្វើឱ្យ Richard ស្ងាត់មាត់ឈឹង។ ហ្វូងមនុស្សជុំវិញចាប់ផ្តើមសម្លឹងមើលមកយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។

តុនសម្លឹង Richard ដោយកែវភ្នែកពិឃាត។

«ម៉ាលីយ៉ាជាជំទាវហ្សាង! នាងជាជីវិតរបស់ខ្ញុំ! អ្នកណាដែលធ្វើឱ្យនាងមិនសប្បាយចិត្ត សូម្បីតែមួយវិនាទី គឺស្មើនឹងប្រកាសសង្គ្រាមជាមួយខ្ញុំ! ចាំទុកដាក់ក្នុងខួរ ហើយទៅប្រាប់ពួកអាត្មាតគ្នីគ្នាលោកឯងផង!»

ដោយមិនខ្វល់ពីការភ្ញាក់ផ្អើលរបស់ភ្ញៀវទាំងឡាយ តុនបានចាប់ដៃម៉ាលីយ៉ា ហើយអូសនាងចេញពីពិធីជប់លៀងនោះភ្លាមៗ។

……………

នៅក្នុងរថយន្ត Limousine វែង

ទ្វារឡានត្រូវបានបិទជិត។ របាំងកញ្ចក់រវាងអ្នកបើកបរ និងកន្លែងអង្គុយខាងក្រោយត្រូវបានដំឡើងភ្លាមៗ បង្កើតជាពិភពឯកជនដាច់ដោយឡែក។

តុនមិននិយាយអ្វីទាំងអស់។ គេដកដង្ហើមធំ រួចចាប់ទាញម៉ាលីយ៉ាឱ្យមកអង្គុយលើភ្លៅរបស់គេយ៉ាងកំរោល។

«…ខឹងម៉េះ?» ម៉ាលីយ៉ាសួរតិចៗ។

«ខឹង!» តុនទទួលស្គាល់ត្រង់ៗ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងនាងដូចជាចង់លេបត្របាក់ «ខឹងដែលបងមិនបាននៅក្បែរអូន… ហើយខឹងដែលអូនឈរស្តាប់សម្តីសំរាមរបស់វា!»

«ឧបករណ៍…» នាងរអ៊ូដោយឈ្ងោកមុខហើយស្រពោន។

«អូនពីគិតសម្តីវា?» តុនសួរ។

«គេថា… លោករៀបការជាមួយខ្ញុំគ្រាន់តែជាឧបករណ៍…»

តុនបញ្ជាឱ្យតៃកុងឡានបិទកញ្ចក់ខណ្ឌចែករវាងអ្នកបើកនិងអ្នកជិះ។ គេទាញម៉ាលីយ៉ាមកអង្គុយលើភ្លៅគេ។

«ឧបករណ៍?» គេសើចក្នុងដើមក។

«បើនាងជាឧបករណ៍ នាងគឺជាឧបករណ៍ដែលធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំលោត។ ឧបករណ៍ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំដកដង្ហើមបាន» គិតគិតដោយខឹងនិងមមីភ្នែក។

«តែខ្ញុំ…..មិនជឿទេតុន!» នាងខ្សឹបឱ្យគេត្រជាក់ចិត្ត។

ឮហើយប្រុសឈ្ងោកមកថើបនាងយ៉ាងខ្លាំង ដោយដៃគេលូកចូលទៅក្នុងរ៉ូបចំហខ្នងរបស់នាង អង្អែលស្បែករលោងរបស់នាង។

«Richard និយាយត្រូវរឿងមួយ បងនឹងប្រើប្រាស់ “ឧបករណ៍” នេះពេញមួយយប់នេះដើម្បីបញ្ជាក់ថាខ្ញុំស្រលាញ់ឧបករណ៍កម្រិតណា»។

«នែ៎….!»

តុនមិនឱ្យនាងនិយាយចប់ទេ។ គេចាប់កញ្ចឹងកនាង ហើយកិនបបូរមាត់របស់គេទៅលើបបូរមាត់នាងយ៉ាងខ្លាំងក្លាដូចជាការថើបបែបដាក់ទោស ការថើបដែលបង្ហាញពីភាពជាម្ចាស់ និងសេចក្តីត្រូវការដ៏ឆេះឆួល។

«អ្ហឹម…» ម៉ាលីយ៉ាតវ៉ាក្នុងបំពង់ក តែរាងកាយនាងចុះចាញ់គេភ្លាមៗ។

«ស្តាប់បងណា ម៉ាលីយ៉ា…» តុនដកមាត់ចេញបន្តិច ដង្ហើមហត់គៀកនឹងមុខនាង «អូនមិនមែនជាឧបករណ៍… អូនជាបេះដូងរបស់បង បើបាត់បង់អូន បងនឹងស្លាប់»។

ពាក្យសម្ដីនោះធ្វើឱ្យបេះដូងម៉ាលីយ៉ារលាយ។ តុនមិនចាំយូរ គេចាប់ហែករ៉ូបពណ៌មាសត្រង់ចំហៀងភ្លៅរបស់នាងលាន់សូរសាច់ក្រណាត់រហែក “ខ្វាក”។

«នែ! រ៉ូបនេះថ្លៃណាស់ណា៎!»

«បងទិញរោងចក្រផលិតរ៉ូបឱ្យអូនក៏បាន!» តុនតបវិញទាំងកែវភ្នែករោលរាល «យប់នេះ អូនស្អាតពេកហើយ… ស្អាតរហូតដល់បងចង់លាក់អូនទុកតែម្នាក់ឯង ពួកវាហ៊ានមើលអូនដោយកែវភ្នែកបែបនោះ… បងត្រូវតែលុបដានភ្នែកពួកវាចេញ!»