នៅលើអេក្រង់ គឺវីដេអូកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាពពីព្រលានយន្តហោះ Changi ដែល ខេន (Ken) ទើបតែបញ្ជូនមក។ រូបភាពបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ពី ម៉ាលីយ៉ា ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ធម្មតា អមដោយ ម៊ីក និង លីដេ កំពុងដើរឡើងយន្តហោះឯកជនឆ្ពោះទៅកាន់សហរដ្ឋអាមេរិក។ នាងឈប់មួយភ្លែត ងាក​ក្រោយ​​​សម្លឹងមើលទៅទិសដៅទីក្រុងសិង្ហបុរី រួចក៏ជូតទឹកភ្នែក ហើយបោះជំហានចូល​យន្តហោះ​បាត់​ទៅ​។

តុន ឈរសម្លឹងមើលវីដេអូនោះដោយមិនព្រិចភ្នែកសូម្បីតែម្តង។ ដៃរបស់គេដែលកំពុងកាន់កែវស្រា ញ័រតិចៗ។

«អូនទៅពិតមែន!… ទៅចោលបង…» គេខ្សឹបជាមួយសព្ទសំឡេងលាយឡំទៅដោយការឈឺចាប់ និងការអាក់អន់ចិត្តលើមនុស្ស​ម្នាក់ដែលសែនសំខាន់ចំពោះគេ​។

«លោកប្រុស…» ខេន ឈរឱន​ក្បាលនៅពីក្រោយ «ក្រុមស៊ើបអង្កេតសម្ងាត់របស់យើងបានឆែកមើល​កាមេរ៉ានៅមន្ទីរពេទ្យ និងតាមដាន​ទូរសព្ទ​របស់អ្នកនាង វ៉ាណេស៊ា។ ពួកយើងបានរកឃើញថា… នាងគឺជាអ្នកនៅពីក្រោយរឿងចាប់ជំរិតអ្នកនាង លីដេ និងការធ្វើឱ្យលោកជំទាវ (លោកយាយ) គាំងបេះដូង។»

តុនបិទភ្នែកស្រូបដង្ហើមវែងៗ។ ពេលគេបើកភ្នែកឡើងវិញ ក្រសែភ្នែកនោះប្រែជាសាហាវដូចសត្វសិង្ហដែលត្រៀមខាំត្របាក់ចំណី។

«ខ្ញុំដឹង… ខ្ញុំដឹងថានាងពស់វែកនោះជាអ្នកធ្វើ!​» តុនគ្រហឹម «តែអ្វីដែលខ្ញុំខឹងបំផុត គឺម៉ាលីយ៉ា! ហេតុអីនាងមិនទុកចិត្តខ្ញុំ? ហេតុអីនាងព្រមចុះចាញ់ល្បិចថោកទាបនោះ? នាងគិតថាខ្ញុំទន់ខ្សោយដល់ថ្នាក់ត្រូវការឱ្យស្រីម្នាក់លះបង់ដើម្បីជួយខ្ញុំមែនទេ? នាងមាក់ងាយប្តីនាងពេកហើយ!»

ទោះបីជាដឹងការពិតថា ម៉ាលីយ៉ា ត្រូវគេគាបសង្កត់ ប៉ុន្តែមោទនភាពជាបុរស និងក្តីស្រលាញ់ដែល​ប្រែជាភ្លើងប្រចណ្ឌ បានធ្វើឱ្យតុនមិនអាចលើកលែងឱ្យនាងបានឡើយ។ សម្រាប់គេ… ការលះ​បង់​ដោយដើរចេញ គឺមិនមែនជាក្តីស្រលាញ់ទេ វាគឺជាការក្បត់ចិត្ត​គេ។

តុន ដាក់កែវស្រាចុះលើតុ រួចងាកមកសម្លឹងមុខ ខេន ដោយកែវភ្នែកប្រល័យលោក៖

«ខេន! ចាត់បញ្ជូនក្រុមអង្គរក្សកម្រិត S ល្អបំផុតរបស់យើងទៅញូវយ៉ក! តាមការពារ ម៉ាលីយ៉ា និងប្អូនស្រីនាង២៤ម៉ោងលើ២៤ម៉ោង ដោយ​សម្ងាត់បំផុត។ ហាមឱ្យពួកនាងដឹងខ្លួនឱ្យសោះ។»

«បាទ លោកប្រុស! ចុះ…យើងមិនទៅទទួលអ្នកនាងមកវិញទេហ្អេ៎?»

«មិនបាច់​!​» តុនឆ្លើយដាច់ខាត «បើគេចង់ទៅ… ឱ្យគេទៅចុះ! តែខ្ញុំចង់ឱ្យឯងចាំឃ្លាំមើលគេ។ បើក្នុងរយៈពេលនេះ គេហ៊ានអនុញ្ញាតឱ្យប្រុសណាដើរចូលក្នុងរង្វង់៥ម៉ែត្រ… ឯងត្រូវរាយការណ៍មកខ្ញុំ​ភ្លាម​! ខ្ញុំនឹងហោះទៅកាច់កអាប្រុសនោះដោយផ្ទាល់ដៃ!»

ខេន លេបទឹកមាត់។ ភាពជាម្ចាស់ និងភ្លើងប្រចណ្ឌរបស់ចៅហ្វាយ ទោះបីជាពេលនេះនៅឆ្ងាយគ្នាកន្លះពិភពលោក ក៏នៅតែមិនរលត់សូម្បីតែបន្តិច។

តុន ដើរទៅមើលរូបថតរបស់លោកយាយដែលដាក់នៅលើតុ។

 «ខ្ញុំត្រូវការពេល ៣ខែ!» តុន បញ្ជា «ក្នុងរយៈពេល៣ខែនេះ ហៅគ្រូពេទ្យសរសៃប្រសាទដែលពូកែ​បំផុតក្នុងលោកមកព្យាបាលលោកយាយ។ ទាល់តែគាត់និយាយរួច ហើយប្រាប់ការពិតគ្រប់យ៉ាង​ទៅកាន់ពិភពលោកដោយផ្ទាល់មាត់ យើងនឹង​ធ្វើឱ្យត្រកូលលីដឹងខ្លួន។»

«ចុះ…រឿងក្រុមហ៊ុនត្រកូល លី និងអ្នកនាង វ៉ាណេស៊ា…?​» ខេន សួរ។

តុនញញឹមចុងមាត់ ជាស្នាមញញឹមរបស់មច្ចុរាជ។

«ធ្វើពុតជាព្រមរៀបការជាមួយនាង! អូសទាញភាគហ៊ុន និងគម្រោងធំៗរបស់ត្រកូល លី ចូលមក​ក្នុង​បណ្តាញរបស់យើង។ ពេលខ្ញុំស្រូបយកឈាមពួកវាអស់ពីខ្លួនហើយ… ខ្ញុំនឹងបោសសម្អាតត្រកូល​លី ឱ្យរលាយបាត់ពីផែនទីអាស៊ី!»

តុនសម្លឹងមើលទៅក្រៅបង្អួច ឆ្ពោះទៅទិសខាងលិច… ឆ្ពោះទៅទីក្រុងញូវ​យ៉ក។

«ម៉ាលីយ៉ា… ៣ខែក្រោយ… ពេលដែលបងរៀបចំកន្លែងនេះឱ្យក្លាយជាឋានសួគ៌ដែលគ្មានបន្លាសម្រាប់​អូនរួចរាល់… បងនឹងទៅចាប់អូនយក​មកវិញ។ ហើយពេលនោះ… អូនត្រូវពិន័យធ្ងន់ ដែលហ៊ាន​ធ្វើឱ្យបងឈឺចាប់ហើយ​ឯកោរបៀបនេះ!​»

ជំពូកទី៣២៖

ការដួលរលំនៃត្រកូល លី

នៅកណ្តាលបន្ទប់សន្និសីទសារព័ត៌មានដ៏ធំបំផុតនៅសិង្ហបុរី ពន្លឺកាមេរ៉ារាប់រយឆក់ផ្លេកៗឥតឈប់​ឈរ។ វ៉ាណេស៊ា កំពុងឈរញញឹមយ៉ាងជឿជាក់នៅលើវេទិកា ត្រៀមប្រកាសអំពីការរួមបញ្ចូល​គ្នារវាង Lee Group និង Zhang Group។

ប៉ុន្តែ​ស្នាម​ញញឹម​នោះត្រូវកកជាប់នៅលើផ្ទៃមុខ… ពេលដែលទ្វារធំបើកឡើង។

ហ្សាងជី ដើរចូលមក អមដោយក្រុមប៉ូលីសស៊ើបអង្កេតជាន់ខ្ពស់ និង ខេន (Ken) ដែលកាន់ឯកសារ​ព័ស្តុ​តាង​មួយដុំធំ។ សំឡេងអ៊ូអរក្នុងបន្ទប់ប្រែជាស្ងាត់ជ្រងំ។

«លោកប្រធានហ្សាង…» អ្នកកាសែតម្នាក់លាន់មាត់។

តុនដើរឡើងទៅលើវេទិកា ដណ្តើមយកមីក្រូហ្វូនពីដៃ វ៉ាណេស៊ា ដែលកំពុងស្លេកមុខ។

«សុំទោសដែលរំខានសេចក្តីសុខរបស់នាង វ៉ាណេស៊ា» តុននិយាយដោយសំឡេងបន្លឺកងរំពង «តែ​ថ្ងៃ​នេះ មិនមែនជាថ្ងៃប្រកាសអាពាហ៍ពិពាហ៍ទេ… តែជាថ្ងៃប្រកាសសាលក្រម។»

អេក្រង់ធំនៅខាងក្រោយស្រាប់តែប្តូររូបភាពមកបង្ហាញពីវីដេអូកាមេរ៉ាសុវត្ថិភាព និងឯកសារក្លែង​បន្លំ​ហិរញ្ញវត្ថុ​ដែល វ៉ាណេស៊ា បានបូមលុយចេញពី Zhang Group អស់រាប់ពាន់លាន។

អ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នកកាសែតស្រែកហ៊ោដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលបំផុត គឺខ្សែអាត់សំឡេងដែល វ៉ាណេស៊ា បញ្ជាឱ្យគ្រូពេទ្យចាក់ថ្នាំឃុំឃាំងលោកយាយនៅក្នុងបន្ទប់(ស្មើនឹងការចាប់ជំរិត) និងរៀបចំអន្ទាក់​ដាក់ ម៉ាលីយ៉ា។

«នាងបាន​ចាប់ជំរិតយាយខ្ញុំ ក្លែងបន្លំឯកសារ ហើយព្យាយាមបំផ្លាញប្រពន្ធខ្ញុំ!​» តុន ងាកទៅរក​ប៉ូលិស «ចាប់នាងទៅ​!​»

ខ្នោះដៃត្រជាក់ស្រេប ត្រូវបានដាក់ជាប់នឹងកដៃរបស់ វ៉ាណេស៊ា នៅចំពោះមុខពិភពលោក។ ត្រកូល លី (Lee) ដែលមានប្រវត្តិរាប់រយឆ្នាំ ត្រូវរលាយសាបសូន្យត្រឹមមួយព្រឹក។

យប់ដដែលនោះ នៅក្នុងបន្ទប់ព្យាបាលរបស់គាត់​ លោកយាយកំពុងអង្គុយលើរទេះរុញ ដដែល​។ ដ្បិតតែគាត់អាចកម្រើកបានច្រើនជាងមុន និងអាចនិយាយបានតិចៗ ក៏តុននៅតែអង្គុយលុតជង្គង់នៅចំពោះមុខលោកយាយ ដៃរបស់គេក្តោបដៃដ៏ជ្រីវជ្រួញរបស់ស្ត្រីចំណាស់ដើម្បីលើកទឹកចិត្ត​​គាត់។

«សន្តិភាពហើយលោកយាយ» តុនញញឹមដោយក្តីគោរព «ពួកសត្រូវត្រូវកម្ចាត់អស់ហើយ ក្រុមហ៊ុនយើងរឹងមាំជាងមុន១០ដង ឥឡូវនេះ… ចៅសុំលាទៅរកប្រពន្ធរបស់ចៅហើយ។»

លោកយាយស្រក់ទឹកភ្នែក គាត់ខំប្រឹងនិយាយ៖

 «សុំ… សុំទោស… ម៉ាលី… យ៉ា…»

«យាយដឹងទេ…» តុនផ្អែកក្បាលនឹងជង្គង់លោកយាយ «បីខែមកនេះ ម៉ាលីយ៉ាមិនបានដកលុយ ១០លាននោះ សូម្បីតែមួយសេន។ នាងរស់នៅសាមញ្ញបំផុត មិនដែលចេញដើរក្លឹប មិនដែលទៅទាក់ទងជាមួយសេដ្ឋីអាមេរិកណានោះទេ… នាងធ្វើការងារខ្លួនឯងស្ងាត់ៗ។ នាងជាក្មេងស្រីល្អ… ល្អ​រហូតដល់ចៅស្ទើរតែឆ្កួតពេលនឹកគេម្តងៗ។»

អ្វីដែលលោកយាយមិនដឹង…គឺតុនមាន «ចារបុរសសម្ងាត់» ម្នាក់នៅអាមេរិក។

៣ខែមុន នៅភ្នំពេញ ពេលតុនដឹងថា ម៉ាលីយ៉ា រត់ចោល… តុននិងម៊ីក បានវាយគ្នាដោយ​កណ្តាប់​ដៃសុទ្ធនៅមាត់ទន្លេ។ វាយគ្នារហូតដល់បែកមាត់ទាំងសងខាង ទើបម៊ីកប្រាប់ការពិតថា ម៉ាលីយ៉ា​ចេញទៅព្រោះចង់ការពារតុន។ ចាប់ពីពេលនោះមក សត្រូវទាំងពីរបានក្លាយជាសម្ព័ន្ធមិត្តសម្ងាត់។ ម៊ីក បានក្លាយជាភ្នែកជាច្រមុះឱ្យតុននៅញូវយ៉ក ដោយតែងតែលួចថតរូបម៉ាលីយ៉ា ផ្ញើមកឱ្យតុនរាល់ថ្ងៃ។

ជំពូកទី៣៣៖

ចិត្ត​ស្នេហ៍រោលរាល

យប់ជ្រៅនៅសិង្ហបុរី។ នៅក្នុងបន្ទប់គេងដ៏ធំនិងឯកោ តុនអង្គុយនៅលើគ្រែក្នុងសភាពងងឹត។ អាវសឺមីរបស់គេរបូតឡេវអស់ បញ្ចេញដើមទ្រូងហាប់ណែនដែលកំពុងដកដង្ហើមញាប់។ កែវស្រាវីស្គី​ដែលផឹកអស់ពាក់កណ្តាល ដាក់នៅក្បែរទូរសព្ទ។

នៅក្នុងទូរសព្ទ កម្មវិធី Podcast “YaYa Sweet Talk” កំពុងចាក់ផ្សាយ សំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់ និងផ្អែម​ស្រទន់របស់ម៉ាលីយ៉ា កំពុងអានប្រលោមលោកមួយ​មានចំណងជើងថា «…នាងនៅរង់ចាំគេ រហូតដល់ថ្ងៃលិច…» បានអង្រួនចិត្ត​ប្តីម្នាក់នេះឱ្យភ្លេចពីភពលោកទាំងមូលបាន។

សំឡេងនាងដកដង្ហើមធំលាន់ឮម្តងម្កាលក្នុងមីក្រូហ្វូន កន្ត្រាក់សាច់ដុំរបស់តុនឱ្យលោតញាប់ ចុះ​ចាញ់ នឹកនា។ ត្រឹមតែឮសំឡេងនាងដកដង្ហើម ក៏គ្រប់គ្រាន់ធ្វើឱ្យបិសាចក្នុងខ្លួនគេពុះកញ្ជ្រោលដែរ។

 ៣ខែ… ៣ខែដែលគ្មាននាងឱ្យឱប គ្មានក្លិនក្រអូបរបស់នាងហើយទ្រាំឮដង្ហើមនាងពីចម្ងាយ…..

តុនយកម្រាមដៃវែងៗរបស់គេ បង្កើតគណនីថ្មីឈ្មោះថា «SecretFan_Boy19» រួចសរសេរ Chat ចូលទៅក្នុង Live របស់នាង៖

«សំឡេងបងស្រីពីរោះណាស់ ពេលអានរឿងស្នេហា… បងស្រីកំពុងនឹកអ្នកណា ឬក៏អត់?»

ម៉ាលីយ៉ា នៅឯម្ខាងទៀតនៃផែនដី ឃើញសារនោះក៏ញញឹមសោកសៅ៖

«នឹក… នឹកមនុស្សម្នាក់ដែលឆ្ងាយហួសដៃឈោង»

ចម្លើយរបស់នាង ធ្វើឱ្យសរសៃឈាមរបស់តុនស្ទើរផ្ទុះ។ ការស្រមើស្រមៃរបស់គេធ្វើការយ៉ាងសកម្ម។ គេបិទភ្នែក ដៃដ៏រឹងមាំរបស់គេលូកចុះទៅក្រោម… ទៅកាន់ភាពរឹងកំព្រឹសដែលកំពុងឈឺចាប់ដោយសារសេចក្តីត្រូវការ។

 «ម៉ាលីយ៉ា…» គេថ្ងួចថ្ងូរ សំឡេងស្អកជ្រៅ។

គេស្រមៃថាដៃរបស់គេ គឺជាដៃរបស់នាង។ គេស្រមៃថា គេកំពុងតែត្រូវបាន​ថើបថ្នមដោយ​បបូរមាត់​របស់នាង ខណៈពេលដែលរាងកាយនាងពត់កោងនៅពីក្រោមគេ។

«អ្ហាស… អូនធ្វើឱ្យបងឆ្កួតហើយ…» គេកន្ត្រាក់ខ្លួនយ៉ាងខ្លាំង បញ្ចេញកម្លាំងតណ្ហាដែលអត់ធ្មត់អស់៣ខែក្នុងភាពឯកា។ ពេលដែលអារម្មណ៍ឈានដល់កំពូល ក្នុងខួរក្បាលរបស់គេមានតែឈ្មោះនាង។ គេដកដង្ហើមហត់គឃូស សម្លឹងមើលទូរសព្ទដែលនៅតែលាន់សំឡេងនាង។

 «បងកំពុងទៅរកអូនហើយ…» គេខ្សឹប។

ជំពូកបញ្ចប់

អន្ទាក់ស្នេហ៍នៅញូយ៉ក

ពីរបីថ្ងៃក្រោយមក… អាកាសធាតុទីក្រុងញូយ៉កត្រជាក់ខ្លាំង។ តុន ដើរចុះពីលើយន្តហោះឯកជន អមដោយអង្គរក្សរាប់សិបនាក់។ ម៊ីក កំពុងឈររង់ចាំនៅផ្លូវចេញ។ មិត្តសម្លាញ់ទាំងពីរចាប់ដៃគ្នា រួចឱបស្មាគ្នាយ៉ាងស្និទ្ធស្នាល បំភ្លេចរឿងវាយគ្នាបែកមាត់កាលពី៣ខែមុន។

«អរគុណអាម៊ីក បើគ្មានឯង… គ្នាប្រហែលជាឆ្កួតបាត់ហើយ» តុននិយាយ។

ម៊ីក ដកដង្ហើមធំ៖

«ឆាប់យកប្រពន្ធឯងត្រឡប់ទៅវិញទៅ។ ៣ខែនេះ វារស់ដូចតែសម្បកខ្លួនទេ អាតុន។ វាធ្វើការ វាញញឹម តែពេលយប់ វាដេកយំឱបរូបថតឯង។ វាគិតថា ឯងរៀបការជាមួយវ៉ាណេស៊ាបាត់ទៅហើយ​»

តុនក្តាប់មាត់ខ្សឹប៖

«កុំឱ្យលើកក្រោយពូកែរត់ យើងត្រូវប្រើផែនការ១នោះហើយ។»

ម៊ីក ញញឹមចុងមាត់៖

«តាមចិត្តឯងចុះ អធិរាជហ្សាង»

តាមគម្រោងសម្ងាត់របស់ពួកគេ​ ស្អែកឡើង​ក៏មាន​ព័ត៌មានកក្រើកទីក្រុងញូវយ៉ក។ ក្រុមហ៊ុនអចលនទ្រព្យរបស់ម៊ីក ស្រាប់តែប្រកាសក្ស័យធនជាផ្លូវការ! ម្ចាស់បំណុលធំបំផុតដែលបានទិញយកគឺ Zhang Group។

នៅឯផេនហោស៍របស់ម៊ីក​ បរិយាកាសពោរពេញដោយភាពតានតឹង។ ប្តីប្រពន្ធគេ​ អង្គុយនៅលើសាឡុង យកដៃក្តោបកែវស្រា​ដូចជាអស់សង្ឃឹមខ្លាំង ដែលមើលយ៉ាងណា​ក៏មិនសម​ថា ជាការសម្តែងល្ខោនដែលតុនបានរៀបចំឡើយ។

ម៉ាលីយ៉ា និង លីដេ អង្គុយនៅក្បែរនោះទាំងទឹកមុខស្ងួត។

រំពេចនោះ «សូហ្វៀ» (ប្រពន្ធរបស់ម៊ីក) និយាយឡើងដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ និងពោរពេញដោយសម្ពាធ។ នាងទម្លាក់ក្រដាសមួយសន្លឹកទៅលើតុ។

«ម៊ីក! បងគិតថាចង់ដេកឱបឧត្តមគតិបែបនេះដល់ពេលណា?» សូហ្វៀ និយាយដោយសំឡេងញ័រ តែដាច់ខាត «ក្រុមហ៊ុនក្ស័យធនហើយ! ធនាគារនឹងមករឹបអូសផ្ទះនេះនៅថ្ងៃស្អែក បងចង់ឱ្យកូន​ៗ​យើងទាំងពីរនាក់ ទៅដេកតាមចិញ្ចើមផ្លូវមែនទេ?»

ម៊ីក ងើបមុខឡើងសម្លឹងប្រពន្ធ៖ «សូហ្វៀ! អូនកុំបង្ខំបង! អូនឱ្យបងធ្វើម៉េច?»

«ឱ្យប្អូនស្រីបងទៅដោះស្រាយ!​» សូហ្វៀ ចង្អុលទៅ ម៉ាលីយ៉ា «លេខារបស់ ហ្សាងជី ទើបតែខល​មកប្រាប់ខ្ញុំអម្បាញ់មិញ គេប្រាប់ថា គេព្រមដកពាក្យបណ្តឹង និងសងបំណុលទាំងអស់ឱ្យគ្រួសារយើងវិញ… ក្នុងលក្ខខណ្ឌតែមួយគត់! គឺទាល់តែ ម៉ាលីយ៉ា ឡើងទៅជួបគេ!»

ម៉ាលីយ៉ា ភ្ញាក់ព្រើត។ ឈ្មោះ ហ្សាងជី នៅតែមានឥទ្ធិពលធ្វើឱ្យបេះដូងនាងលោតខុសចង្វាក់ជានិច្ច ទោះជាបែកគ្នា៣ខែហើយក្តី។

«អត់ទេ​!​» ម៊ីក ស្ទុះក្រោកឈរភ្លាម (សម្តែងជាបងប្រុសការពារប្អូន) «បងមិនឱ្យម៉ាលីយ៉ាទៅទេ! បងដឹងថាអាតុនវាកំពុងគិតអី។ វាចង់ហៅម៉ាលីយ៉ាទៅជាន់ឈ្លី និងបំបាក់មុខ! បងសុខចិត្តដេកគុក តែបងមិនលក់ប្អូនស្រីទេ!»

សូហ្វៀស្រក់ទឹកភ្នែក នាងដើរទៅចាប់ស្មាម៉ាលីយ៉ា៖ «ម៉ាលីយ៉ា… បងសុំទោសដែលនិយាយបែបនេះ។ តែបងជាម្តាយ បងត្រូវគិតពីកូន។ ហ្សាងជី ធ្លាប់ជាប្តីរបស់ឯង។ គេគ្រាន់តែចង់ជួបមុខឯង… មិនដល់ថ្នាក់ឱ្យឯងទៅស្លាប់ទេ។ គ្រួសារយើងទាំងមូល កំពុងស្ថិតក្នុងកណ្តាប់ដៃឯងហើយ​»

«បងថ្លៃ!» លីដេ ស្ទុះទៅក្ដោបដៃ ម៉ាលីយ៉ា រួចងាកទៅសម្លឹង សូហ្វៀ «បងកុំបង្ខំបងម៉ាលីយ៉ា! បងដឹងទេថា៣ខែនេះ បងម៉ាលីយ៉ារងទុក្ខប៉ុណ្ណា? បងតុនឥឡូវលែងដូចមុនហើយ គេក្លាយជាបិសាច​ហើយ។ បើបងម៉ាលីយ៉ាទៅ គេច្បាស់ជាធ្វើបាបចិត្តបងស្រីមិនខាន។ បងម៉ាលីយ៉ា… កុំទៅអីណា៎! ច្រើនណាស់ ពួកយើងនាំគ្នាទៅនៅស្រុកខ្មែរវិញក៏បានដែរ។»

ម៉ាលីយ៉ា សម្លឹងមើលមុខប្អូនស្រីដែលកំពុងយំ សម្លឹងមើលបងប្រុសដែលកំពុងអង្គុយអស់សង្ឃឹម​(ម៊ីកលួចដៀងភ្នែកមើលប្រតិកម្មប្អូន) និងសម្លឹងមើលបងថ្លៃដែលកំពុងអង្វរ។ បេះដូងរបស់នាងឈឺចាប់។ ពួកគេ​ទាំងនេះម៉េចនឹងសមចុះចាញ់លើសមរភូមិញូយ៉កឆាប់ម្ល៉េះ?

នាងដឹងច្បាស់ថា តុនហៅនាងទៅ ដើម្បីទារការប្រាក់ពីការឈឺចាប់ដែលនាងបានផ្តល់ឱ្យគេកាលពី៣ខែមុន។ គេនឹងសើចចំអកនាង… គេនឹងធ្វើឱ្យនាងអាម៉ាស់។

ប៉ុន្តែ… អ្នកទាំងនេះជាគ្រួសាររបស់នាង។

«នៅហ្នាសូហ្វៀ? ម្នាក់ហ្នឹងឱ្យខ្ញុំទៅជួបនៅហ្នា៎»

សូហ្វៀប្រញាប់និយាយទាំងរលីងរលោងដោយអំណរ៖

«នៅ Penthouse ជាន់ទី ៩០… យប់នេះ!»

ម៉ាលីយ៉ាដកដង្ហើមធំ រួចក្រោកឈរឡើង។ ទឹកមុខរបស់នាងប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ និងទន់ភ្លន់ក្នុងពេលតែមួយ។

«កុំយំអី លីដេ…រឿងនឹងមិនអីទេ»

នាងងាកទៅរក ម៊ីក និង សូហ្វៀ៖

«បងម៊ីក… បងថ្លៃ… កុំបារម្ភអី ខ្ញុំនឹងទៅ»

«ម៉ាលីយ៉ា…»

ម៊ីកហៅតិចៗ (ក្នុងចិត្តលួចញញឹមសរសើរថាល្បិចរបស់តុនពិតជាបានផលមែន)។

«គាត់គ្រាន់តែជាអតីតប្តីខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ» ម៉ាលីយ៉ា ញញឹមសោកសៅ «ទោះជាគាត់ក្លាយជាបិសាច ក៏គាត់នៅតែជា ហ្សាងជី។ ខ្ញុំជាអ្នកសាងបញ្ហា… ខ្ញុំត្រូវតែជាអ្នកបញ្ចប់វា។ យប់នេះ… ខ្ញុំនឹងទៅយកក្រុមហ៊ុនបងម៊ីកត្រឡប់មកវិញ។»

………………………………………….

(សុំរៀបរាប់បែបបុរសទីមួយហើយណា៎)

…នៅជាន់ទី ៩០ នៃអគារ Zhang Group, New York

ញូវយ៉ក… ទីក្រុងនៃបិសាចនិងទេវតា

ខ្ញុំឈរនៅជាន់ទី៩០នៃអគារ Zhang Tower

នៅខាងក្រៅ ព្យុះព្រិលកំពុងបោកបក់ តែវាមិនត្រជាក់ស្មើនឹងបេះដូងខ្ញុំទេ។ ក្នុងដៃខ្ញុំ កែវស្រាវីស្គីដែលទឹកកករលាយអស់ទៅហើយ ត្រូវបានខ្ញុំក្តាប់ណែនស្ទើរតែអាចប្រេះបែកបានបើវាមិនមែនជាគុណភាពគ្រីស្តាល់អ៊ីតាលី។

ពីលើទីក្រុងនេះ នៅយប់នេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាជាកំពូលអ្នកសោយរាជ្យ។

ខ្ញុំអាចកែប្រែជោគវាសនាមនុស្សដោយគ្រាន់តែហត្ថលេខាមួយ។ ប៉ុន្តែ… គ្មានអ្នកណាដឹងឡើយថា ព្រះអង្គម្ចាស់សេះសម្នាក់នេះ កំពុងតែដាច់បាយ ដាច់ទឹក និងដាច់ខ្យល់ក្រអូបៗ​អស់រយៈពេល ៣ ខែមកហើយ។

«ទីង!» សំឡេងជណ្តើរយន្តឯកជន បន្លឺឡើងកាត់ផ្តាច់ភាពស្ងាត់ជ្រងំនៃ បេះដូងខ្ញុំ។

…អាសរីរាង្គក្បាលរឹងមួយនៅខាងខាងក្រោម​នេះ វាឮតែសូរជណ្តើរ​«គេមកហើយ»ក៏វាហ៊ានលោត​ភ្ញោច​កម្រើក​មួយចង្វាក់នឹងគេបានដែរ។

ស្គាល់ម្ចាស់ថ្នមថែឯងណាស់អាគ្រាវ!

ខ្ញុំគិតហើយ​ មិនងាកទៅភ្លាមទេ។

ខ្ញុំចង់ធ្វើស្ងាត់​ស្រូបយក ក្លិន នោះសិន។ ….ក្លិនផ្កាម្លិះស្រាលៗ លាយឡំជាមួយក្លិនកាយកិន្នរីដែលខ្ញុំធ្លាប់តែទុកចិត្ត​ ដេក​កប់មុខឱបនាង​រាល់យប់… ជាគន្ធាដែលជ្រាបចូលមកដល់សួតខ្ញុំ លឿន​ជាងខ្យល់ដង្ហើមទៅទៀត។

ខ្ញុំបង្វិលកែវស្រា រួចងាកទៅយឺតៗ។

នាងឈរនៅទីនោះ។ ម៉ាលីយ៉ា…..

 រ៉ូបពណ៌ខ្មៅរឹបរាង បង្ហាញរាងកាយដែលស្គមជាងមុន។ ផ្ទៃមុខនាងស្លេកដូចក្រដាស តែភ្នែកនាង… ភ្នែកពណ៌ត្នោតនោះ នៅតែមានឥទ្ធិពលធ្វើឱ្យខ្ញុំចង់តែលុតជង្គង់។

អតីតប្រពន្ធម្នាក់នេះ នាងមើលមកខ្ញុំដោយភាពអង្វករនិងភ័យខ្លាច។

ល្អហើយ! ខ្ញុំចង់ឱ្យនាងខ្លាច។ ខ្ញុំចង់ឱ្យនាងដឹងថា បុរសដែលនាងរត់ចោល ពេលគ្នាកំពុងដេកមមើរលើគ្រែ ពេលនេះក្លាយជាអ្វី?

«មកដល់ហើយហ្អេ៎…ប្លុកជឺ​ល្បី​?​»

សំឡេងខ្ញុំប្រហែលជាបន្លឺបានដូចចិត្ត ធ្ងន់ និងកកិត ស្អក ដូចជាដែកច្រែះ។

ខ្ញុំដើរមួយៗទៅរកនាង ក្នុងដំណើរជាស្តេចបារ ស្តេចសត្វសាហាវកំពុងស្រេកឃ្លាន​សំដៅទៅរក​ចំណី​។

«ឬក៏ត្រូវហៅថា… ទំនិញដោះដូរ ដែលបងប្រុសនាងបញ្ជូនមកប៉ះប៉ូវបំណុល?​»

បបូរមាត់គេរលើបហើយញ័រគ្មានពាក្យសម្តីមកតបនឹងវាចាខ្ញុំដែលថាឱ្យមុតដូចកាំបិតនោះទេ។

ខ្ញុំមិនឮគេតប ហើយយើងមកដល់ប្រមាណ​មួយជំហ៊ានទៀតពីគ្នា។ ខ្ញុំលើកចិញ្ចើមម្ខាង ជាសញ្ញា​ថា​រង់ចាំស្តាប់នាង​ម្តង «មិនមែនមកគទេ» ។

«ខ្ញុំមកហើយ…» សំឡេងនាងខ្សោយ «កុំធ្វីអីបងម៊ីកទៀត…»

ខ្ញុំងាកឆ្វេងស្តាំសើចឡូឡាកុហកបេះដូងខ្លួនឯងដែលនឹកគេស្ទើរឆ្កួតទៅហើយ។

«ហាសហា​! អូចឹង? ធ្វើអីអាម៊ីក? ធ្វើអីទៅ?»

«ខ្ញុំព្រមទាំងអស់? ថាឱ្យខ្ញុំម៉េចក៏បាន!» នាង​​និយាយកាត់ពីលើសំណើចចំអកដូចឆ្កួត​របស់ខ្ញុំដោយទម្លាក់ភ្នែក​សម្លឹងចុះក្រោម។ ខ្ញុំលែងសើចបានព្រោះរោមភ្នែកវែងៗនោះផ្តើមទទឹកសើម។

ខ្ញុំកំពុងគិតថា​ប្អូនស្រីនាងមាន​សំណើមខ្លះទេពេលមកក្បែរគ្នា​របៀបនេះ នាងនឹករឿងយើងដែរទេ​? បងនាង​ប្រាប់ថា នាងដេកយំ ?​ នាងដឹងកំហុសដែលចុះចោលប្តីដែរទេ?​

ចិត្ត​ខ្ញុំវិញ នឹកដល់ព្រឹកមួយនោះ គឺគ្មានទេ​ភាពរីករាយ មានតែការឈឺចាប់។

ខ្ញុំដើរចូលទៅកៀកនាង រហូតដល់ចុងដង្ហើមខ្ញុំបុកប៉ះមុខនាង។

«តាមពិត​យើងនេះចិត្តល្អណាស់យ៉ាយ៉ា​ស្វីតស្ហូ!  ៣ខែមុន លក់ប្តីតម្លៃ១០លានដុល្លារ ដើម្បីទៅរស់នៅសប្បាយសោយសុខ  ថ្ងៃនេះសុខចិត្តយកខ្លួនមកលក់ម្តង ដើម្បីជួយក្រុមហ៊ុនបងប្រុស? អស់អីលក់? សួរមួយ ម៉ាលីយ៉ា… តើក្នុងភ្នែកយើង​ អាតុននេះជាស្អីគេ? ជាធនាគារ? ឬជា…មនុស្ស​ទិញការបម្រើផ្លូវភេទ?»

«ខ្ញុំថោកទាប…និយាយម៉េចនិយាយទៅ» នាងឆ្លើយជាមួយទឹកភ្នែកមួយតំណក់ទៀតរបូតស្រក់ចុះ «គិតម៉េចក៏បាន… ឱ្យតែខ្លួនពេញចិត្ត។»

ខ្ញុំខាំមាត់។ មនុស្ស​ធ្លាប់ហៅខ្ញុំថា«ប្តីសម្លាញ់» ពេលនេះប្តូរមកដូច«សម្បើមឫក​ម៉េះ?»

«គ្មានថ្ងៃពេញចិត្តទេ!» ខ្ញុំស្រែកគ្រហឹមព្រោះការអត់ធ្មត់របស់ខ្ញុំដាច់ភឹងហើយ​ ដៃខ្ញុំគ្រវែងកែវស្រា​ទៅបែកខ្ទេចនៅជញ្ជាំងកញ្ចក់ជ្រុះធ្លាក់ខ្ចាយ​។

ដៃខ្ញុំក្របួចចង្កានាង បង្ខំឱ្យនាងងើយមកមើលភ្លើងនឹកនានៅក្នុងភ្នែកខ្ញុំ។

«មាន​ដឹងអត់ថា ខ្ញុំរស់យ៉ាងម៉េច៣ខែនេះ! អ្ហះអាតីតប្រពន្ធ? ខ្ញុំផឹកស្រាជំនួសទឹក! ខ្ញុំឃើញមុខនាងគ្រប់កន្លែង! ខ្ញុំស្រែកហៅឈ្មោះនាងរាល់យប់ដូចមនុស្សឆ្កួត! ហើយនាង… នាងហ៊ានដើរចូលមកកន្លែងនេះ ហើយនិយាយរឿងរកស៊ីជាមួយខ្ញុំ?»

ខ្ញុំរុញនាងទៅក្រោយ។ ជើងនាងទន់ ដួលទៅលើផ្ទាំងជញ្ជាំងកញ្ចក់ដ៏ត្រជាក់នាងរដូវWinter។ ផ្ទៃមេឃញូវយ៉កនៅពីក្រោយនាង ដូចជាផ្ទាំងគំនូរនៃសេចក្តីវិនាស។

 «ចៃដន្យយប់នេះ ខ្ញុំមិនចង់និយាយពីជំនួញដោះដូរស្អីទេ ខ្ញុំនិយាយរឿង បំណុលម៉ាលីយា​!»

ដោយមិនចាំការអនុញ្ញាត  ខ្ញុំឱនចុះទៅបំបិទមាត់នាង…..តែនេះ មិនមែនជាការថើបទេ ជាការ ខាំ​…. ខ្ញុំខាំបបូរមាត់នាង ជញ្ជក់យកដង្ហើមនាង ដូចជាមនុស្សលង់ទឹកដែលត្រូវការខ្យល់ដក។

 រសជាតិឈាមតិចៗ… រសជាតិទឹកភ្នែក…សំណោកនាងយំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែឆ្កួត។

ដៃនាងវាយទ្រូងខ្ញុំ រុញស្មាខ្ញុំ….. នាងឈឺ…..ខ្ញុំដឹង។ តែមួយសន្ទុះក្រោយមក… ដៃនោះក៏ប្តូរមកឱប​កខ្ញុំវិញ។ ក្រចកនាងខ្ញាំសក់ខ្ញុំ។

ស្នេហា​របស់នាង​ដែលខំ​ធ្វើពុតលាក់បាំង ទប់លែងជាប់ហើយ នាងតបតជាមួយសំឡេងបេះដូង​ខ្ញុំហើយ​… នាងក៏នឹកខ្ញុំ….ហើយពេលនេះ  នាងក៏កំពុងតែឆេះក្នុងគំនុំនឹកនាដូចខ្ញុំដែរ…..គឺពេញបន្ទុកតែម្តង។

«ឆ្វោក!» ខ្ញុំគ្មានពេលទៅរកមើលរូតអាវនាងឡើយ ដៃទាំងពីររបស់ខ្ញុំចាប់ហែករ៉ូបខ្មៅរបស់នាងដាច់ចេញពីគ្នាតែម្តង​។

សំឡេងក្រណាត់រហែក គឺជាតន្ត្រីដ៏ពីរោះបំផុតមួយអម​រាងកាយខ្ចីល្វក់របស់នាង បង្ហាញនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ ភាពត្រជាក់ស្រេងនៃផ្ទាំងកញ្ចក់ខាងក្រៅ ប៉ះនឹងខ្នងនាង ធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ា​ងើយ ក ថ្ងូរ​។ សុដន់នាងឡើងរឹង… តួខ្លួននាងកំពុងញាប់ញ័រ។

«បងតុន… ត្រជាក់…»

ពាក្យថា «បងតុន» នោះ សម្លាប់ស្រមោល​ «អគ្គនាយកហ្សាង» ចោលបានសូន្យទៅភ្លាមៗ។ នៅសល់តែ «ប្តី» ដែលស្រេកឃ្លានអូនដូចសត្វព្រៃ។

«ត្រជាក់ហ្មែន​? ចាំបងដុតអូនឱ្យខ្លោច!»

ខ្ញុំលើកនាងបីឡើងតែមិនយកនាងទៅគ្រែទេ ខ្ញុំដាក់នាងទៅលើសាឡុងស្បែកនៅក្បែរកញ្ចក់នេះ​បង្កើយ….. ខ្ញុំចង់ឱ្យនាងមើលឃើញពន្លឺភ្លើងទីក្រុង ពេលដែលខ្ញុំកាន់កាប់ជីវិត​របស់​នាង។ ខ្ញុំដោះ​ខ្សែក្រវាត់​ចេញហើយ​ រូតខោចុះ ដោយភ្នែក​នៅខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅចំណុចកណ្តាលរបស់នាង… ផ្កាដែលខ្ញុំខានស្រោចទឹក៩០ថ្ងៃពេលនេះពិតជាសើមជោក…ប្រពន្ធខ្ញុំបាន​ត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ហើយឱ្យខ្ញុំចូលទៅឆែកនាង។

ខ្ញុំសម្លឹងភ្នែកនាងទាំងសងខាងដែលពេលនេះស្រទន់មើលមកខ្ញុំពោរពេញដោយការអង្វរករ និង តណ្ហា។

 «អ្ហឹក…!»

យ៉ាយ៉ាត្រូវភ្លាត់មាត់ស្រែកមួយទំហឹង ពេលដែលខ្ញុំរុញខ្លួនចូលទៅជ្រៅខាងក្នុងរបស់នាងដោយកំរោល។ ខ្ញុំមិនមានភាពទន់ភ្លន់ទេ។

 ខ្ញុំបុកបញ្ចូលទៅជ្រៅ… ជ្រៅបំផុត… ដើម្បីឱ្យនាងដឹងថា នាងមិនអាចគេចពីខ្ញុំបានទៀតឡើយ​។

«អូនជារបស់អ្នកណា?​» ខ្ញុំសួរទាំងដង្ហើមហត់គឃូស។ ខ្ញុំចាប់ដៃនាងទាំងពីរសង្កត់ជាប់នឹងសាឡុង។

«អ្ហឺ… របស់បង… របស់បងតុន…»

ចម្លើយនេះជាប្រេងចាក់លើភ្លើង។ ខ្ញុំលែងគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបានហើយ។ ខ្ញុំវាយលុកនាងដូចព្យុះសង្ឃរា។ បន្ទប់ Penthouse ដែលស្ងាត់ជ្រងំ ប្រែជាសមរភូមិសាច់ និងញើស។ សំឡេងសាច់ប៉ះសាច់ លាន់ឮកងរំពង។ នាងពត់ខ្លួនកោងដូចធ្នូ ទទួលយកគ្រប់កម្លាំងបុករបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំខាំស្មានាង ខ្ញុំថើបញក់ញីដើមទ្រូងនាង។ ខ្ញុំចង់បន្សល់ទុកស្នាមគ្រប់កន្លែង… ជាត្រាបញ្ជាក់កម្មសិទ្ធិ។

«ហាមទៅចោលបងទៀត…» ខ្ញុំថ្ងូរដាក់ត្រចៀកនាង ទាំងចង្កេះនៅតែធ្វើការមិនឈប់ «បើអូនទៅទៀត… បងនឹងដុតពិភពលោកនេះចោល!​»

«អូនមិនទៅទេ… អ្ហាស… បងតុន… ស្រលាញ់បង…!​»

ពាក្យថាស្រលាញ់ បានធ្វើឱ្យខ្ញុំផ្ទុះ។ ខ្ញុំឱប​នាងណែន… ណែនរហូតដល់ខ្លាចឆ្អឹងនាងបាក់។ ខ្ញុំបញ្ចេញគ្រប់យ៉ាងចូលទៅក្នុងខ្លួននាង… បញ្ចូលទាំងក្តីស្រលាញ់ ទាំងគំនុំ ទាំងជីវិតរបស់ខ្ញុំ ឱ្យទៅជាផ្នែកមួយរបស់នាង។

ភាពស្ងប់ស្ងាត់ត្រឡប់មកវិញ។ មានតែសំឡេងដង្ហើមយើងទាំងពីរ។ ខ្ញុំដេកសង្កត់លើនាង។ មុខ​ខ្ញុំកប់នៅចន្លោះកនិងស្មារបស់នាង។ ដៃនាងអង្អែលសក់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំដឹងថាខ្លួនឯងកំពុងយំ។ អធិរាជហ្សាងជី… កំពុងយំដូចកូនក្មេងលើទ្រូងប្រពន្ធរបស់គេ។

«បងតុន…» នាងខ្សឹបតិចៗ «បងម៊ីក…»

ខ្ញុំងើបមុខមើលនាង។ ជូតទឹកភ្នែកឱ្យនាងរួចសើចតិចៗ។

«គ្មានក្រុមហ៊ុនក្ស័យធនទេ បងបោកអូន»

នាងគាំង។ រាងកាយនាងរឹង។ នាងសម្លឹងខ្ញុំទាំងមិនជឿ។

«បោក?​»

ខ្ញុំញញឹម… ជាស្នាមញញឹមរបស់ម្ចាស់ជ័យជម្នះ។

«ត្រូវហើយ បើមិនប្រើវិធីនេះ អូនព្រមមកឱ្យបងចាប់ទេ? ៣ ខែនេះ… បងម៊ីក គឺជាភ្នែកច្រមុះរបស់​បង គាត់ជាអ្នកថតរូបអូនផ្ញើឱ្យបងរាល់ថ្ងៃ។ អូនគិតថាអូនរត់រួច? តាមពិតអូននៅក្នុងកណ្តាប់ដៃបងតាំងពីថ្ងៃដំបូង។»

នាងបើកភ្នែកធំៗ។ ដៃនាងលើកមកវាយទ្រូងខ្ញុំ៖

«មនុស្សអាក្រក់! បងឯង… បងឯងធ្វើបាបចិត្តអូន!»

ខ្ញុំចាប់ដៃនាងមកថើប។

«បងអាក្រក់ជាងហ្នឹងទៅទៀត ម៉ាលីយ៉ា» ខ្ញុំសម្លឹងនាងយ៉ាងជ្រៅ «ចាប់ពីពេលនេះទៅ… អូនជា អ្នកទោស របស់បង។ កិច្ចសន្យាលែងលះនោះ បងដុតចោលតាំងពីថ្ងៃដំបូង។ អូននៅតែជាប្រពន្ធបង… ហើយអូនគ្មានសិទ្ធិដើរចេញពីបន្ទប់នេះ បើគ្មានបងអនុញ្ញាត!​»

នាងសម្លឹងខ្ញុំ។ មិនមែនដោយការខឹងទេ… តែដោយការធូរស្បើយ។ នាងដឹងថា នាងមិនបាច់រត់ លាក់ខ្លួន និងលះបង់ទៀតទេ។ នាងទាញកខ្ញុំចុះទៅរកនាង។

«អូនសុខចិត្ត…» នាងខ្សឹបលើមាត់ខ្ញុំ «ដាក់គុកអូនចុះ អធិរាជបិសាច អូនលែងចង់បានសេរីភាពហើយ… អូនចង់បានតែបង»

ខ្ញុំញញឹម។ ខ្ញុំឱនទៅថើបនាងម្តងទៀត។ នេះហើយជាជ័យជម្នះពិតប្រាកដរបស់ ហ្សាងជី។ មិនមែនលុយ។ មិនមែនអំណាច គឺគេ…..ម៉ាលីយ៉ាប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ។

….ពន្លឺថ្ងៃទន់ៗជះចូលមកក្នុងបន្ទប់Penthouse។ ខ្ញុំបើកភ្នែកឡើង។ ដៃខ្ញុំលូកទៅរកមនុស្សក្បែរខ្លួនតាមទម្លាប់… តែប៉ះបានត្រឹមតែភាពទទេ និងកំដៅឧណ្ហៗដែលបន្សល់ទុកនៅលើពូក។

បេះដូងខ្ញុំកន្ត្រាក់មួយវិនាទី។

«នាងទៅទៀតហើយ?» ការភ័យខ្លាចដែលកប់ជ្រៅរយៈពេល៣ខែ ស្ទុះមកគ្របដណ្តប់ខួរក្បាលខ្ញុំភ្លាម។ ខ្ញុំស្ទុះក្រោកអង្គុយ ត្រៀមនឹងស្រែកហៅ ខេន។

«ឈូ…» សំឡេងទឹកធ្លាក់ចេញពីក្បាលរ៉ូប៊ីណេក្នុងបន្ទប់ទឹក បានជួយសង្គ្រោះសតិរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ។ នាងមិនបានទៅណាទេ។ នាងនៅទីនេះ… ក្នុងទ្រុងមាសរបស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំចុះពីគ្រែទាំងខ្លួនទទេស្អាត ដើរសំដៅទៅបន្ទប់ទឹក។ ទ្វារកញ្ចក់ស្រអាប់ដោយសារចំហាយទឹកក្តៅ។ ខ្ញុំរុញទ្វារចូលទៅថ្នមៗ។

នៅក្រោមដំណក់ទឹកផ្កាឈូក… ម៉ាលីយ៉ាកំពុងឈរ។ នាងឈរផ្អែកទៅនឹងជញ្ជាំងក្បឿងម៉ាប ភ្នែកបិទព្រឹមៗ ទុកឱ្យទឹកក្តៅហូរស្រោចលើរាងកាយ។ សក់សើមរបស់នាងជោកជាប់នឹងខ្នង។ រូបភាពនេះ… ធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញដល់គ្រាមួយនៅភ្នំពេញ។ ពេលនោះ នាងស្រវឹងជោកជាំ ហើយខ្ញុំជាអ្នកអូសនាងចូលទៅងូតទឹកឱ្យ។ ពេលនោះ ខ្ញុំត្រូវទប់ចិត្តស្ទើរឆ្កួតព្រោះមិនចង់ឆ្លៀតឱកាស។ តែពេលនេះ… ខ្ញុំមិនចាំបាច់ទប់ចិត្តទៀតទេ។

ខ្ញុំដើរចូលទៅក្នុងកន្លែងងូតទឹក។ នាងភ្ញាក់ព្រើត ងាកមកមើលខ្ញុំ។ មុខនាងក្រហមងាំង មិនដឹងព្រោះចំហាយទឹក ឬព្រោះអៀនខ្មាស់នឹងរឿងកាលពីយប់មិញ។

«បងតុន…» នាងឧទានតិចៗ ដៃនាងលើកមកបិទបាំងដើមទ្រូង «ចូលមកធ្វើអី? អូនកំពុងងូតទឹក…»

«ងូតទឹកម្នាក់ឯង ដុះស្បែកមិនបាន​ស្អាតទេ។» ខ្ញុំញញឹមខូច រួចដើរចូលទៅឱប​នាងពីក្រោយ​។ ដើមទ្រូងខ្ញុំផ្ទាប់នឹងខ្នងសើមៗរបស់នាង។ ដៃទាំងពីររបស់ខ្ញុំ រុំព័ទ្ធចង្កេះនាង ហើយដាក់ដៃលើពោះរាបស្មើររបស់នាង។

«ចាំកាលអូនស្រវឹងនៅភ្នំពេញទេ?​» ខ្ញុំខ្សឹបដាក់ត្រចៀកនាង ព្រមទាំងថើបតិចៗនៅគល់ក «ពេលនោះ អូនរើបម្រះដូចកូនឆ្មា។ តែព្រឹកនេះ… អូនស្លូតដូចកូនចៀម។»

«ព្រោះ… ព្រោះយប់មិញបងធ្វើបាបអូនខ្លាំងពេក!​» នាងតវ៉ាទាំងសំឡេងញ័រ «មើលចុះ… ពេញខ្លួនអស់ហើយ។»

ខ្ញុំសម្លឹងមើលស្បែកសខ្ចីរបស់នាង។ នៅលើកញ្ចឹងក នៅលើស្មា និងដើមទ្រូង… ពោរពេញទៅដោយស្នាមជាំក្រហមៗជាច្រើនកន្លែង។ ជាស្នាដៃរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ពេញចិត្តយ៉ាងចម្លែក។ វាដូចជាត្រាដែលប្រាប់ពិភពលោកថា «ស្រីម្នាក់នេះមានម្ចាស់ហើយ»។

«ឈឺទេ?​» ខ្ញុំសួរតិចៗ ដៃខ្ញុំដុសសាប៊ូថ្នមៗលើស្នាមទាំងនោះ។

«ឈឺ…» នាងងក់ក្បាល «តែ… អូនចូលចិត្ត​»

ចម្លើយរបស់នាង ធ្វើឱ្យឈាមក្នុងខ្លួនខ្ញុំពុះកញ្ជ្រោលម្តងទៀត។ ខ្ញុំបង្វិលខ្លួននាងឱ្យបែរមកសម្លឹង​មុខខ្ញុំ។ ទឹកផ្កាឈូកហូរស្រោចលើពួកយើងទាំងពីរ។ ដៃខ្ញុំអង្អែលផ្ទៃមុខនាង បណ្តេញចុះមកដល់បបូរមាត់ដែលហើមតិចៗព្រោះការថើប។

«ម៉ាលីយ៉ា…» ខ្ញុំសម្លឹងភ្នែកនាង «កាលពីមុន បងងូតទឹកឱ្យអូនក្នុងនាមជាអ្នកមើលថែ តែថ្ងៃនេះ… បងនឹងងូតទឹកឱ្យអូន ក្នុងនាម​ជា​ប្តី​»

ខ្ញុំលើកនាងពួយដាក់លើធុងទឹក (Vanity Counter) ដ៏ត្រជាក់។ ជើងនាងកន្ធែកចេញដោយស្វ័យប្រវត្តិ គៀវចង្កេះខ្ញុំ។

«បងតុន… ព្រឹកហើយណា៎…» នាងប្រឹងហាម តែដៃនាងកំពុងសិតសក់សើមរបស់ខ្ញុំ។

«ព្រឹកក៏ដោយ… សម្រាប់បង អូនគឺជាអាហារដែលបងញ៉ាំមិនចេះឆ្អែត។»

ខ្ញុំឱនចុះទៅបឺតជញ្ជក់ដំណក់ទឹកដែលជាប់នៅលើចុងទ្រូងរបស់នាង។ នាងងើយក ថ្ងូរក្នុងបំពង់ក​។ សំឡេងនោះ លាយឡំជាមួយសំឡេងទឹកហូរ… គឺជាតន្ត្រីដែលខ្ញុំចង់ស្តាប់មួយជីវិត។

នៅក្នុងបន្ទប់ទឹកដែលមានតែចំហាយទឹក និងក្លិនសាប៊ូក្រអូប… ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមមេរៀនស្នេហាទីពីរ​។ មិនមែនដោយកំហឹងដូចយប់មិញទេ តែដោយភាពរោលរាល និងការស្រេកឃ្លានដែលមិនចេះចប់។ ខ្ញុំចង់ឱ្យនាងចាំ… ចាំថាទោះបីជានាងទៅដល់ទីណាក្នុងលោកនេះ ក៏រាងកាយនាងនឹងនឹករលឹកតែការប៉ះពាល់របស់ខ្ញុំម្នាក់គត់។

ចប់ដោយបរិបូរណ៍

លីដេ ដែលអង្គុយក្បែរ បានក្តោបដៃបងស្រីជាប់ ព្យាយាមផ្តល់ភាពកក់ក្តៅ។

ម៉ាលីយ៉ាដកដង្ហើមធំ រួចងាកមកមើលប្អូនស្រី៖

 «លីដេ… ឯងគិតច្បាស់ហើយមែនទេ ដែលជូនបងទៅទាំងយប់បែបនេះ? ចុះតូរី(Tory) ប្តីឯង គេ​មិនថាអីទេ? ហើយចុះកូនឯង… អ្នកណាមើលកូន?»

លីដេគ្រវីក្បាល ដៃនៅតែអង្អែលខ្នងដៃបងស្រី៖

 «កុំខ្វល់ពីគ្រួសារខ្ញុំអី តូរីគាត់យល់… ហើយកូនមានអ្នកមើលថែ។ សំខាន់គឺបងឯងហ្នឹង! បងម៉ាលីយ៉ា…​បងឯងគិតច្បាស់ហើយហ្អេ៎ ដែលទៅរករូងខ្លាបែបនេះ? ទៅរកស្រីចាស់ស្តេចប្រកាន់វណ្ណៈ​នោះ ទៅធ្វើអី? គាត់ធ្លាប់តែមើលងាយបង គាត់មិនដែលចាត់ទុកបងជាមនុស្សទេ!»

ម៉ាលីយ៉ា ញញឹមល្វីងជូរចត់ ក្រសែភ្នែកនាងពោរពេញដោយការប្តេជ្ញាចិត្តដ៏ឈឺចាប់។

«បងដឹងថាគាត់ប្រកាន់វណ្ណៈ បងដឹងថាគាត់ស្អប់បង ប៉ុន្តែ… គាត់គឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ ដែល​អាចជួយតុនបាននៅពេលនេះ។ បងទៅ…គឺដើម្បីប្រាប់គាត់ថា បងព្រមចាកចេញ។ បងចង់ឱ្យគាត់ប្រគល់គ្រប់យ៉ាង… ប្រគល់អំណាច ប្រគល់ក្រុមហ៊ុនទាំងអស់ ទៅឱ្យបងតុនវិញ។ »

«តែបងនិងគាត់ស្រលាញ់គ្នា!​» លីដេ តវ៉ា។

«ស្នេហា… ចួនកាលមិនប្រាកដថា ទាល់តែនៅក្បែរគ្នាបានស្រលាញ់គ្នាពិតទេ លីដេ។ ស្នេហា… គឺ​ការឃើញមនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់បាន​ឈរនៅទីខ្ពស់បំផុតតាមដែលគេ​ចង់បាន។»

ម៉ាលីយ៉ា ខ្សឹបព្រោះអស់កម្លាំងហើយ​បិទភ្នែកស្រមៃដល់មុខប្តីដែលកំពុងដេកលក់ដោយសារថ្នាំសណ្តំ​។

ជំពូកទី២៩

អន្ទាក់នៅសិង្ហបុរី

នៅព្រលានយន្តហោះ Changi ប្រទេសសិង្ហបុរី ម៉ាលីយ៉ា និង លីដេ ស្ពាយកាបូបដែលមានតែខោ​អាវ​មួយបម្លាស់ ដើរចេញមកក្រៅដោយភាពនឿយហត់យឺតយ៉ាវអស់សង្ឃឹម​។

 ម៉ាលីយ៉ាមានបំណងទៅជួបលោកយាយហ្សាងដោយផ្ទាល់ ដើម្បីប្រាប់គាត់ថា នាងព្រមចាកចេញ សូមឱ្យតែគាត់យកតុន ត្រលប់ទៅកាន់អាណាចក្រជំនួញរបស់គេវិញ។

ពួកគេបានឡើងជិះតាក់ស៊ីមួយគ្រឿងដែលឈរចាំជាស្រេចនៅផ្លូវខាងមុខកាន់ស្លាកជាសណ្ឋាគារ​ដែលលីដេបានកក់។

ឡាន​បើកចេញបានបន្តិច ស្រាប់តែតៃកុងឡានចុចឡុកទ្វារ “ក្រឹប!” ហើយបើកបត់ចូលទៅផ្លូវវាង​ដ៏ស្ងាត់ជ្រងំមួយ។

«ពូ! ផ្លូវនេះមិនមែនទៅភូមិគ្រឹះហ្សាងទេ! ឈប់ឡាន!» លីដេស្រែក។ តៃកុងឡានមិនមាត់ បែរជារុញ​ហ្គែរលឿនជាងមុន។ ស្រាប់តែមានរថយន្ត Van ពណ៌សមួយគ្រឿងទៀត បើកមកស្កាត់ពីមុខ។ បុរស​មាឌធំៗពីរនាក់ស្ទុះមកកញ្ឆក់ទ្វារឡាន។ ពួកគេចាប់ទាញលីដេ ចេញទៅយ៉ាងកំរោល​។

«បងម៉ាលីយ៉ា! ជួយផង!» លីដេស្រែកយំ។

«លីដេ!​» ម៉ាលីយ៉ា ប្រឹងស្ទុះទៅជួយប្អូន តែត្រូវកន្រ្តាក់ទាញឃាត់ពីក្រោយយ៉ាងជាប់។

អាសន្នមកដល់ពិតប្រាកដមែន!

 ខណៈដែលម៉ាលីយ៉ាកំពុងជិតត្រូវគេចាប់អូសចូលឡានVanនោះដែរ… បែរជាលេចចេញមកនូវ​សន្ធឹករថយន្ត Mercedes ពណ៌ខ្មៅបីគ្រឿងបានបើកមកឡោមព័ទ្ធកន្លែងកើតហេតុ។ បុរសពាក់​អាវ​ធំជាច្រើននាក់លោតចុះមកដោយមានអាវុធក្នុងដៃដូចបានគ្រោងទុកជាជាងរឿង​ចៃដន្យ។

 ពួកគេទាំងនោះព្រួតវាយបណ្តេញក្រុមជនពាលនោះចេញភ្លាមៗ ​តែមិនបានដណ្តើមលីដេមកវិញទេ។

 ក្រុមជនពាលឃើញស្ថានភាពមិនស្រួល ក៏បើកឡានVanដែលមានលីដេ រត់គេចបាត់ទៅ។

«អ្នកនាងម៉ាលីយ៉ា! សូមអញ្ជើញឡើងឡាន!» មេអង្គរក្សនិយាយ។ ម៉ាលីយ៉ា ស្គាល់​ផ្លាកសញ្ញានៅ​លើអាវពួកគេ… គឺជារបស់ ត្រកូលហ្សាង។

ដោយភាពភ័យស្លន់ស្លោ ម៉ាលីយ៉ាស្រែកឡើងទាំងយំ៖

«លីដេៗៗៗ ប្អូនខ្ញុំគេចាប់ទៅហើយ!»

ពួកគេធ្វើជាស៊ីញ៉ូគ្នា​ប្រដេញទៅ តែមិនឃើញបានផលអ្វីទាំងអស់។ តួស្រីយើងនាងតក់ស្លុតជាខ្លាំង ផ្តើមចុចទូរសព្ទខលទៅបងម៊ីក​របស់នាង​ដោយក្តីភ័យភិតតក្កមា៖

«បងម៊ីក! ជួយផង! លីដេ ត្រូវគេចាប់ខ្លួនបាត់ហើយ! ឥឡូវមនុស្សរបស់លោកយាយកំពុងនាំអូនទៅភូមិគ្រឹះហ្សាង… បងប្រញាប់មកជួយពួកអូនផង!»

និយាយបានត្រឹមនេះ ក៏ត្រូវក្រុមអង្គរក្សរុញនាង​ឡើងរថយន្តតែម្តង។

មិនយូរប៉ុន្មានទេ ដូចយើងស្មាន​ ម៉ាលីយ៉ាត្រូវគេដឹកមកដល់ភូមិគ្រឹះហ្សាង​ហើយ នាំនាង​ទាំងបង្ខំ​ចូលមកក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវដ៏ធំមួយ។

អារម្មណ៍មួយយសែនបារម្ភពីប្អូនស្រី។ នាងគិតថា ប្រសិនបើលីដេរងគ្រោះ​ដោយប្រការណាមួយ នាងប្រាកដជាត្រូវស្តាយក្រោយអស់មួយជីវិតហើយ។

ចំណែកខ្លួនពេលនេះទៀតសោត ថាមិនបាន​ មិនអាចជួយអ្វីប្អូនបាន ថែមទាំងត្រូវលោកយាយស្តីបន្ទោស ឬឱ្យក្រុមដៃជើងគាតធ្វើបាបទៀតក៏មិនដឹង?

ចូលមកដល់បន្ទប់ធំ ទីទទួលភ្ញៀវដ៏បុរាណប្រណីត ដែល​ពេលនេះប្រែជាក្រៀមស្រពោនស្ងាត់ ​បើកភ្លើងមិនស្រឡះ​ សមណាស់ថា ​មានអ្វីមួយមិនប្រក្រតីបានកើតមានលើគ្រួសារនេះ ខណៈពេល​ដែល​នាង​និងហ្សាងជីអវត្តមាន ។

មិនបានគិតយូរឡើយ  ភ្លាមៗនោះ នាងក៏ត្រូវគេនាំបង្ហួសឡើង​ទៅដល់បន្ទប់ខាងលើទើបឃើញ​លោក​យាយកំពុងអង្គុយលើរទេះរុញ ទឹកមុខគាត់នៅតែមាំ តែមើលទៅចាស់ទ្រុឌទ្រោមជាងមុន។

«ម៉ាលីយ៉ា…» លោកយាយហៅ។

ជំនួយការរបស់គាត់ដើរមកខ្សឹប៖

«លោកជំទាវ…ពួកយើងស៊ើបដឹងហើយ ក្រុមដែលតាមចាប់ពួកគេ គឺជាមនុស្សរបស់ត្រកូល លី​!​»​

ម៉ាលីយ៉ា បើកភ្នែកធំៗ។ ស្រីទើបតែដឹងថា តាមការពិត លោកយាយហ្សាងមិនបាននៅពីក្រោយការបញ្ជាចាប់លីដេនោះទេ​  គឺគាត់ឱ្យក្រុមរបស់គាត់មកជួយនាងទាន់ពេល។

«លោកយាយ…លីដេ ប្អូនស្រីខ្ញុំ…»

«ខ្ញុំឱ្យគេតាមដានហើយ នាងមិនបាច់បារម្ភទេ! ទីនេះសិង្ហបុរី ពួកវាចង់កម្លាតែមិនហ៊ានធ្វើអ្វី​ផ្តាស​ឡើយ!» លោកយាយកាត់សម្តី រួចចង្អុលទៅឯកសារមួយដែលជំនួយការគាត់កំពុងបើកដាក់លើតុ​។

«ចុះហត្ថលេខាលើលិខិតលែងលះនេះទៅម៉ាលីយ៉ា​! ខ្ញុំនឹងប្រើអំណាចត្រកូលហ្សាង ទៅជួយប្អូនស្រីនាង ហើយបញ្ជូនទាំងពីរនាក់ទៅអាមេរិកវិញដោយសុវត្ថិភាព។»

ម៉ាលីយ៉ាស្រឡាំងកាំង។ សម្តីនេះបានន័យថា គាត់នឹងជួយនាងក៏ដូចជាលីដេ​ប្រសិនបើនាងបោះបង់ស្នេហា​បណ្តូលចិត្ត?  ការលែងលះ?

«ឯងទៅអាមរិក​ រស់នៅមានក្តីសុខជាមួយប្រុសៗ​ដែលចង់បានឯងទៅចុះ!»

សម្តីគាត់ធ្វើឱ្យនាងស្រក់ទឹកភ្នែក​ដែលខំទប់មកជាយូរ។ ស្នេហា​រវាងនាង​នឹងហ្សាងជី ដល់កម្រិត​នេះទៅហើយ នាងអាចទៅ​ចោលគេ​ហើយឱបប្រុសផ្សេងកើតដែរទេ។

មិនទាន់បានតបថាយ៉ាងណានៅឡើយស្រាប់តែ  ទ្វារបន្ទប់ធំរបើកមកក្នុងទាំងកំរោល​​។

វ៉ាណេស៊ា ដើរចូលមកជាមួយឫកពាក្រអឺតក្រទម អមដោយអង្គរក្សផ្ទាល់ខ្លួនរបស់នាង ដែលពេល​នេះគ្រប់គ្នា​ងាកទៅក្រោយខ្នង​ក្រុមនេះបានឃើញ​ពួកសន្តិសុខរបស់ភូមិគ្រឹះហ្សាងត្រូវបាន​បង្ក្រាប​រាបដោយមិនបាច់ផ្ទុះអាវុធ។

ស្ត្រីត្រកូលហ្សាងស្លេកមុខបន្តិចតែមិនប្តូរទឹកមុខច្រើនអ្វីឡើយ​ ទោះណាជាគាត់បានស្មានដឹងអំពី​​រឿងរ៉ាវដែលកំពុងវិវត្ត​ក្តី។

«ស្រីថោកទាបនេះមិនចេញទៅណារួចទាំងអស់!»

វ៉ាណេស៊ា ស្រែកដោយកំហឹង។

«អង្គុយសិនវ៉ាណេស៊ា​!​»

 «ទេ! ម៉េចក៏លោកយាយរារាំងផែនការរបស់ខ្ញុំ? ខ្ញុំសុំឱ្យមនុស្សលោកយាយប្រគល់នាងពេស្យានេះ​មកឱ្យខ្ញុំ!»

លោកយាយសម្លឹងមើល វ៉ាណេស៊ា ដោយកែវភ្នែកត្រជាក់ស្រេបរង់ចាំការបកស្រាយពន្យល់​ ដូច្នេះ​នាងត្រកូលីក៏និយាយដោយមិនញញើត៖

«ស្រីនេះនឹងទៅនៅលើគ្រែជាមួយពួកសេដ្ឋីអាមេរិកនោះសិន​បានបងតុនយល់ថា វាជាពេស្យាពិត​ៗ!​»

ម៉ាលីយ៉ា ឮកាលណារាងកាយត្រជាក់ស្រឹបហួសដល់ចុងដៃចុងជើង។ គិតយ៉ាងណាក៏មិននឹកស្មានថា វ៉ាណេស៊ា ពិសពុលដល់ថ្នាក់នេះទេ។

«ឮទេ!​» វ៉ាណេស៊ា ស្រែកដោយមិនអៀនខ្មាស់ហើយងាកមកសម្លឹងតួស្រីរបស់យើង​ «ទាល់តែធ្វើ​ឱ្យ​នាងនេះកខ្វក់ ទើបជាតិនេះហ្សាងជី អស់ចិត្ត! ហេតុអីលោកយាយមករារាំង? ក្រែងផ្ទះហ្សាង​ចង់​បំបែកពួកគេណាស់មិនមែនហ្អេ៎?»

លោកយាយទះដៃលើកៅអីរទេះរុញមួយទំហឹង៖

 «យើង ចង់បំបែកពួកគេមែន ព្រោះជាក្រឹត្យក្រមដើម្បីការពារអនាគតគ្រួសារហ្សាង! ប៉ុន្តែ… ត្រកូល​ហ្សាងមានសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ! ខ្ញុំ​មិន​ប្រើល្បិចថោកទាបដើម្បីបំផ្លាញកិត្តិយសស្ត្រីដូចគ្នាទេ។ ការធ្វើ​បែបនោះ មិនមែនជួយហ្សាងជីទេ តែជាការប្រមាថកិត្តិយសចៅប្រុសខ្ញុំ!»

វ៉ាណេស៊ា ខឹងឡើងស្លេកមុខនាងញាក់ចិញ្ចើម៖

«សេចក្តីថ្លៃថ្នូរ? បាន! បើលោកយាយមិនប្រឡាក់​ដៃក៏បាន  ខ្ញុំនឹងចាត់ការដោយខ្លួនឯង! បិទទ្វារ​!​»​

អង្គរក្សរបស់វ៉ាណេស៊ា បានចាក់សោបន្ទប់ជាប់។ ជំនួយការលោកយាយត្រូវគេទាញទៅក្រោយហើយ​​ក្របួចអស់។ ទោះណាជាគាត់មើលទៅមិនភ័យឬចាញ់សម្លុត​តែនាងនៅតែបារម្ភខ្លាំង។

ហ្សាងជីស្រលាញ់លោកយាយគេណាស់ គេដឹងដែរទេថាគាត់កំពុងស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់?

នាង​ឈាន​បែរក្រោយ​ហើយរារាំងពីមុខរទេះលោកយាយ៖

«កុំចូលមក! គាត់ចាស់ហើយឈឺទៀត! ពួកឯងឆាប់ចេញពីផ្ទះនេះ!»

វ៉ាណេស៊ាសើចដាក់ម៉ាលីយ៉ា៖

«ស្រីថោកទាប ពូជ​ក្ររហាម​នៅចង់មកចេញមុខមាត់ស្អីទៀត? បើថ្ងៃនេះយើងបញ្ចប់គាត់មែន ឯង​ស្មានថា​ហ្សាងជីដឹង? គេអាច…..អាចដឹងត្រឹមថា ឯងរត់ចោលគេ​ហើយមកដៀលត្មះលោកយាយគេដល់ឡើងឈាមស្ត្រូកស្លាប់!»

ឮកាលណា សម្ពាធ កំហឹង និងការតក់ស្លុតដែលឃើញខ្លួនឯងឈរខាងពស់វែកត្រកូលលី​ជា​យូរមក​ហើយ ឯហ្សាងជីជាមនុស្ស​ឆ្លាត​គេមិនដែល​លង់ស្រលាញ់ឬសូម្បីគិតជាមួយវ៉ា​ណេស៊ា​ ការនេះធ្វើឱ្យលោកយាយដែលមិនមានសុខភាពល្អស្រាប់ ចាប់ផ្តើមលេចចេញ​អាការៈចម្លែក។

«អ្ហឹក…!​» លោកយាយយកដៃខ្ទប់ក្បាលរបស់គាត់ ដោយការឈឺចាប់មួយដែលទប់មិនជាប់។

ភ្នែកគាត់ទាំងគូឡើងក្រហមធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ាងាកមកសម្លឹងទាំងតក្កមា​ គាត់រេលខ្លួនដួល​ហើយសន្លប់​ធ្វើឱ្យនាងត្រូវស្ទុះទៅត្រកងដោយមិនដឹងខ្លួន។ ឈាមច្រមុះរបស់លោកយាយចាប់ផ្តើមហូរ សភាព​សន្លប់លើរទេះរុញនេះគឺ​អាការៈនៃជំងឺ​ដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាល (Stroke) ដោយសារសម្ពាធ​ឈាមបុកឡើងខ្ពស់ភ្លាមៗ។

«ជួយផង! វ៉ាណេស៊ាគាត់សន្លប់ហើយ! ហៅពេទ្យឱ្យលឿន!» ម៉ាលីយ៉ា ស្រែកយំឱបលោក​យាយ​។

វ៉ាណេស៊ា ឈប់មាត់កហើយ​ដើរមកកៀកឈរពិនិត្យ​មើល ដោយការពិចារណា​ល្អិតល្អន់ ស្រីត្រកូល​លី​ផ្តើមអង្អែលចង្ការិះរកជម្រើសថ្មី នៅពីលើអារម្មណ៍​ចលាចលរបស់ស្រីខ្មែរដែលមាន​​មេត្តាធម៌​ពេញខ្លួន។

«គ្មានពេទ្យណាអាចចូលមកក្នុងបន្ទប់នេះបានទេ…» វ៉ាណេស៊ា និយាយមួយៗ ធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ាទ្រឹង​​លែងតក់ស្លុត។

«ហើយ….បើនាងចង់….ឱ្យយាយចាស់នេះរស់ នាងត្រូវតែព្រមតាមលក្ខខណ្ឌរបស់ខ្ញុំ!​»

ម៉ាលីយ៉ា ងើបមុខសម្លឹងមើលវ៉ាណេស៊ាទាំងកំហឹងនិងភាពទាល់ច្រក។

«ខ្ញុំទើបតែហៅប្រុសថ្មីរបស់នាង ឱ្យមក! មិនយូរទេ ប្រុសស្អាតរបស់ នាងនឹងមកដល់សិង្ហបុរី​ហើយ​​! នាងត្រូវចូលទៅក្នុងបន្ទប់ជាមួយ ថតរូបឱបថើប រ៉ូមែនទិក ហើយ…..ស៊ីញ៉េទទួលយកសែក​ប្រាក់១០លានដុល្លារ…..ជាលុយលែងលះ។ យើងបញ្ជូនព័ត៌មាននេះទៅឱ្យបងតុន… គេស្អប់នាង! រហូតដល់ចង់សម្លាប់នាង! …..»

ម៉ាលីយ៉ាពេលនេះមិនឃើញអ្វីទៀតទេ ជាមួយតំណក់ទឹកភ្នែក នាងស្រមៃឃើញតែប្រុសស្នេហ៏និងបណ្តាពាក្យពេចន៍ស្នេហាដែលមានមកជាមួយគ្នា។ សំឡេងស្រីត្រកូលលីលាន់មកបន្ថែម៖

«បើឯងព្រម…​ខ្ញុំនឹងហៅពេទ្យមកសង្គ្រោះយាយចាស់នេះ…..បានទាន់ពេលឬមិនទាន់ សម្រេចលើ​ឯង​!​»

ម៉ាលីយ៉ា សម្លឹងមើលលោកយាយដែលដង្ហើមចាប់ផ្តើមថយខ្សោយទៅៗ។ នាងត្រូវសម្រេចចិត្តក្នុងរយៈពេលតែត្រឹម​ប៉ុន្មានវិនាទី…។

នាងបែរបន់៖

«បងម៊ីក​ៗ មកឱ្យលឿនបងមីក!» ​

ជំពូកទី៣០៖

លិខិតលែងលះតម្លៃ១០លានដុល្លារ

ពន្លឺព្រះអាទិត្យពេលព្រឹកព្រលឹមនៃទីក្រុងភ្នំពេញ បានជះចូលមកក្នុងបន្ទប់ផេនហោស៍​ដ៏​ប្រណីត​។

 តុន បើកភ្នែកឡើងយឺតៗទាំងនៅស្ពឹកមុខព្រោះតែជាតិថ្នាំសណ្តំ​។ ដូចតែរាល់ដង ម្រាមដៃប្រុស​លូករាទៅរកភាពកក់ក្តៅដែលធ្លាប់តែនៅក្បែរខ្លួន… តែមិនឃើញនាង​ទេ។ អារម្មណ៍នេះ ពើបប្រទះតែភាពត្រជាក់ ឯកោ និងភួយ សាឡុងមិនមែនគ្រែ។

មិនឃើញនាងទេ!

 «ម៉ាលីយ៉ា?​» គេហៅទាំងសំឡេងស្អកហើយបើកភ្នែកព្រឹមៗ។

គ្មានសំឡេងឆ្លើយ។

 បន្ទប់ស្ងាត់ជ្រងំ….ទទេស្អាត។ តុន ស្ទុះក្រោកឡើងភ្លាម។

បេះដូងរបស់គេចាប់ផ្តើមលោតញាប់ដោយការភ័យខ្លាចមួយ…ពិភាល់ចម្លែកណាស់….. ខណៈដៃ​កំពុងតែញីថ្ងាស គេដឹងដោយខ្លួនឯងថា …..នេះជាការងោក​ងុយមួយ​ដែលមិនធ្លាប់មាន។

 រំពេចនោះ សំឡេងទូរសព្ទរបស់គេរោទិ៍ឡើង។ ដៀងទៅ…..ឃើញថាជាសារដែលផ្ញើមកពីលេខទូរសព្ទផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ លោកយាយ។

តុន ឈោងទៅចុចបើកមើលទាំងមិនស្ងប់ចិត្ត​។

 លិខិតលែងលះដែលមានហត្ថលេខារបស់ ម៉ាលីយ៉ា។

គេបើកភ្នែកធំៗច្បូតមុខ…ឯកសារពិឃាត លោតមកបង្ហាញ​នៅចំកណ្តាលអេក្រង់ អមដោយ​សារ​ជាអក្សរយ៉ាងខ្លី តែមុតដូចកាំបិត៖

 “ហ្សាងជី… ត្រលប់មកវិញ ហើយរៀបការជាមួយ វ៉ាណេស៊ា។ ស្រីខ្មែរដែលឯងស្រលាញ់ស្ទើរឆ្កួតនោះ បាន​មកសុំធ្វើសំបុត្រ​លែងលះរួចហើយ។ ១០លានដុល្លារអាចៅ!!! ១០លានលុយអាមេរិក​ ជាថ្នូរនឹងការចាកចេញនេះ​។ ឯងឃើញទេ… ស្នេហារបស់ឯង មានតម្លៃត្រឹមតែ ១០លានដុល្លារប៉ុណ្ណោះ។”

តុនគាំងខ្យល់ដង្ហើមបន្តិច ហាក់បីដូចជាពិភពលោក​នេះកំពុងកាត់ផ្តាច់គេ​ពីជីវិតពិត​ទៅក្នុងពីភពស្រមៃដ៏ខ្មៅងងឹតមួយ។

១០លានដុល្លារ?

ប្រុសជ្រួញចិញ្ចើម?

នាងលក់ខ្ញុំ… យក១០លានដុល្លារ? កុហក! គេសើចទាំងជូរចត់ហើយស្ទុះក្រោក​តាមរកប្រពន្ធ​ដោយស្រែកឮៗ…ម៉ាលីយ៉ាៗៗៗ

«ក្រឹប!​» ទ្វារបន្ទប់របើក។ ខេន ដើរចូលមកដោយទឹកមុខស្លេកស្លាំង។

«លោកប្រុស! ខ្ញុំសុំទោសដែលចូលមកដោយមិនមានការ​អនុញ្ញាត» ខេន ឱនក្បាលខណៈគេធ្វើដៃឱ្យនិយាយ…. «ធនាគារនៅអាមេរិកនិងស្វីស… ទើបតែផ្ញើសារមកអម្បាញ់មិញ។ គណនីទាំងអស់របស់លោកប្រុស ត្រូវបានបើកដំណើរការវិញហើយ!​»

តុនងាកមកមើលខេន ទាំងមិនយល់។

 «បើកវិញ? មានន័យថាម៉េច?»

«លោកយាយ… គាត់គ្រាន់តែសាកល្បងលោកប្រុសប៉ុណ្ណោះ!​» ខេននិយាយទាំងញ័រមាត់ «ការបង្កក​គណនី និងរឹបអូសទ្រព្យ គឺជាគម្រោងបិទភ្នែករយៈពេល៧ថ្ងៃ ដើម្បីមើលថាលោកប្រុសអាចរស់ដោយខ្លួនឯងបានទេ ហើយក៏ចង់សាកចិត្តអ្នកនាងម៉ាលីយ៉ាដែរ។ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃទី៧… គ្រប់យ៉ាង​ត្រូវបានប្រគល់ជូនលោកប្រុសវិញ១០០% ហើយ!​»

តុនសើចក្នុងបំពង់ក។ ជាសំណើចដ៏សោកសៅ និងហួសចិត្តបំផុត។

«៧ ថ្ងៃ…» គេរអ៊ូ «យាយខ្ញុំសាកល្បង៧ថ្ងៃ… តែម៉ាលីយ៉ា ទ្រាំនៅជាមួយខ្ញុំបានត្រឹមតែ៣ថ្ងៃ ក៏រត់ចោលខ្ញុំ!»

«ខ្ញុំមិនជឿទេ! នាងមិនមែនមនុស្សបែបហ្នឹងទេ!» តុន ស្រែកគំហក «រកប្រពន្ធខ្ញុំមក!​»

ខេនដកដង្ហើមធំ រួចហុច IPad ឱ្យចៅហ្វាយ។

 «ខ្ញុំក៏មិនចង់ជឿដែរលោកប្រុស។ ប៉ុន្តែ…កងកម្លាំងរបស់យើងនៅសិង្ហបុរី បានរាយការណ៍មកថាអ្នកនាងម៉ាលីយ៉ា ទើបតែ Check-in ចូលសណ្ឋាគារដែលថ្លៃបំផុតនៅសិង្ហបុរីកាលពី២ម៉ោង​មុន​ ហើយ…» ខេនស្ទាក់ស្ទើរ «ហើយអតីតមិត្តភក្តិអ្នកមានរបស់នាងនៅអាមេរិក (ប៉ិដែលធ្លាប់តាមញ៉ែនាង) បានជិះ Private Jet ទៅដល់សិង្ហបុរីកាលពីយប់មិញ ដើម្បីទៅទទួលនាង»

គ្មានអ្នកណាដឹងទេថា តាមពិតសេដ្ឋីអ្នកមាននោះក៏ចាញ់បោកវ៉ាណេស៊ាដែរ ដោយសារវ៉ាណេស៊ាប្រើទូរសព្ទម៉ាលីយ៉ាផ្ញើសារទៅហៅគេមក។

តុនក្រហមភ្នែកសើចដូចកំពុងឆ្កួតសម្លឹង​រូបភាពភរិយា​នៅលើ IPad ចាកចេញពីកម្ពុជា។ រូបភាព​នាង​ដើរចូលសណ្ឋាគារ ហើយប៉ុន្មាន​នាទីក្រោយមក​សេដ្ឋីអាមេរិកនោះមកបង្ហាញវត្តមាន​ដែរ​។

«ផាំង!!!» iPad ត្រូវតុនគប់ខ្ទាតបែកខ្ទេចទៅនឹងជញ្ជាំង។

ជំពូកទី៣១៖

សិង្ហឈាមត្រជាក់ និង គំនុំស្នេហា

ភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏គួរឱ្យខ្លាចបានគ្របដណ្តប់ពេញបន្ទប់។ តុន ឈរឱន​មុខ ស្មានៅតែញ័រ។ បេះដូង​ដែលធ្លាប់តែលោតញាប់ព្រោះក្តីស្រលាញ់ ពេលនេះហាក់ដូចជាកំពុងត្រូវគេយកទឹកកកមកចាក់​ស្រោចពីលើ។

ការឈឺចាប់ដែលបាត់បង់នាង រួមផ្សំនឹងការអាម៉ាស់ដែលត្រូវនាងក្បត់ បានរុញច្រានព្រំដែនសីលធម៌​របស់ហ្សាងជី ឱ្យធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពខ្មៅងងឹត។

បន្ទាប់ពីការខលទៅមិនចូលទាក់ទងមិនបាន……គ្រប់យ៉ាងវិវត្តិពីការ​ជឿគ្នា​មកជា……ប្រចណ្ឌងងឹតមុខ។

«យើងធ្លាក់​ខ្លួនបីថ្ងៃ គេមើលមកយើងគ្មានតម្លៃហើយ?»

តុន ងើបមុខឡើង។ មិនមានទឹកភ្នែកសូម្បីតែមួយតំណក់។ កែវភ្នែកពណ៌ត្នោតដែលធ្លាប់តែមាន​ភាពកក់ក្តៅ ពេលនេះប្រែជាត្រជាក់ស្រេប ស្រមោល​នៃអធិរាជជំនួញ​ឈាមត្រជាក់​ដែលសាហាវ​យង់ឃ្នង បានត្រលប់មកវិញហើយ។

គេដើរទៅជិតតុ ទាញយកដបស្រាវីស្គីមកចាក់ រួចផឹកអស់មួយកែវធំ ដើម្បីលាងសម្អាត “ភាពល្ងង់ខ្លៅ” ក្នុងចិត្ត។

«នាងស្រលាញ់លុយណាស់មែនទេ?​» តុន និយាយខ្សឹបៗ តែគ្រប់ពាក្យពេចន៍សង្កត់ធ្ងន់ដូចញញួរ​វាយដែក «នាងចង់បានការរស់នៅហ៊ឺហា… នាងគិតថា អាសេដ្ឋីកំប៉ិកកំប៉ុកនោះអាចផ្តល់ឱ្យនាងបាន? ម៉ាលីយ៉ា… នាងមើលស្រាលប្តីនាងពេកហើយ!»

ខេនឈរឱនក្បាល មិនហ៊ានដកដង្ហើមខ្លាំង។ គេដឹងថា ចៅហ្វាយរបស់គេពេលនេះ លែងជាមនុស្សប្រុសសាមញ្ញដែលសុខចិត្តដេកផ្ទះឈើ ដើម្បីឱ្យប្រពន្ធសប្បាយចិត្តទៀតហើយ។ គេបានក្លាយជាបិសាចវិញហើយ។

«ខេន!​» តុន បញ្ជាដោយសំឡេងរឹងកំព្រឹស។

«បាទ លោកប្រុស!​»

«ត្រៀមយន្តហោះ! ត្រៀមក្រុមហិរញ្ញវត្ថុកម្រិតAទាំងអស់។ ខ្ញុំនឹងត្រឡប់ទៅសិង្ហបុរីវិញនៅម៉ោង១០ព្រឹកនេះ!» តុនដើរទៅយកអាវក្រៅមកលើកពាក់។ ក្រសែភ្នែករបស់គេពោរពេញដោយភាពកំណាច និងគំនុំ។

«វ៉ាណេស៊ា ចង់បានខ្ញុំណាស់មែនទេ? បាន! ប្រកាសទៅកាន់សារព័ត៌មានទាំងអស់… ថា ហ្សាង​ជី នឹងរៀបការជាមួយកូនស្រីត្រកូល លី (Lee) ក្នុងពេលដ៏ខ្លីខាងមុខ!»

ខេនបើកភ្នែកធំៗ៖ «លោកប្រុស… លោកប្រុសគិតចង់…»

តុន គ្រហឹម។ រួចគេងាកទៅមើលបង្អួច សម្លឹងទៅទិសខាងកើត។ Ken ដឹងថា ហ្សាងជីគ្មានថ្ងៃយក​ស្រីត្រកូលលីមកក្នុងជីវិតនោះទេ បេះដូងគេគ្មានទៀតឡើយ​ក្រោយពេលត្រូវម៉ាលីយ៉ាបំផ្លាញ​។

«ចំណែកស្រីនោះ… ម៉ាលីយ៉ា!​» តុន ខ្សឹបដោយការស្អប់ដែលបង្កប់នូវក្តីស្រលាញ់ដែលមិនអាចកាត់​ផ្តាច់បាន «ពេលដែលខ្ញុំអស់ការងារនៅសិង្ហបុរីហើយ ខ្ញុំនឹងទៅតាម កម្ទេចអាប្រុសដែលនាងរត់​ជាមួយ ហើយស្រីម្នាក់ហ្នឹង…..គ្មានសិទ្ធិឃើញពន្លឺព្រះអាទិត្យក្រៅពីរង្វង់ដៃរបស់ខ្ញុំទេ!​»

នៅខាងណេះវិញ ម៊ីកបានមកដល់ស្ថានីយ៍ប៉ូលីសកណ្តាលទីក្រុងសិង្ហបុរី។ គេស្ទុះរត់ចូលមកក្នុងបន្ទប់ស៊ើបអង្កេតដោយទឹកមុខក្រហមងាំងជាមួយកំហឹង។ គ្រាន់តែឃើញ លីដេ អង្គុយញ័រខ្លួននៅលើកៅអី គេក៏ស្ទុះទៅឱបប្អូនស្រីជាប់។

«លីដេ! មិនអីទេមែនទេ?»

«បងម៊ីក…» លីដេ យំខ្សឹកខ្សួល «ពួកវាចាប់ខ្ញុំឡើងឡានបិទភ្នែក ហើយចាក់សោខ្ញុំក្នុងបន្ទប់ងងឹត​។ តែស្រាប់តែមុននេះបន្តិច ពួកវាលែងខ្ញុំឱ្យមកស្ថានីយប៉ូលិសវិញ… បងម៉ាលីយ៉ា! ជួយបងម៉ាលីយ៉ាផង!»

ម៊ីកក្ដាប់ដៃណែនរហូតដល់លេចសរសៃសសូង។

«ឈប់ភ័យទៅ! បងមកដល់ហើយ។ បើនេះជាស្នាដៃរបស់គ្រួសារអាតុន… ទោះជាត្រូវដុតកម្ទេច​សិង្ហបុរីនេះចោល ក៏បងត្រូវតែទារយុត្តិធម៌ឱ្យពួកឯងដែរ!»

គេមិនដឹងឡើយថា រថយន្តរបស់តុននិងខេន ក៏ទើបតែលូនចូលមកដល់ភូមិគ្រឹះត្រកូលហ្សាងដែរ​។

 តុន បោះជំហានចុះពីឡានដោយទឹកមុខត្រជាក់ស្រេប ក្នុងខួរក្បាលរបស់គេពេលនេះមានតែស្កេនជាប់នូវ​ លិខិតលែងលះនិងទឹកប្រាក់១០លានដុល្លារ។

«ផាំង!» ទ្វារឡានរបស់តុនមិនទាន់ទាំងបិទស្រួលបួលផង ម៊ីកបានស្ទុះចូលមកដល់ រួចកន្ត្រាក់​កអាវធំរបស់តុនមួយទំហឹង រុញផ្ទប់ទៅនឹងជញ្ជាំងឡាន។

«អាតុន! ប្អូនស្រីអញនៅឯណា? គ្រួសារឯងធ្វើស្អីដាក់ម៉ាលីយ៉ា?!» ម៊ីក ស្រែកគំហកសួរកណ្តាល​មុខតុន។

តុន សម្លឹងមើលមិត្តសម្លាញ់ដោយកែវភ្នែកទទេស្អាត។ គេសើចចំអកក្នុងបំពង់ក។

«ប្អូនស្រីឯង? ឯងគួរតែសួរនាងខ្លួនឯងទៅ… ថានាងរត់ទៅដេកជាមួយអាសេដ្ឋីអាមេរិកនោះនៅឯណា? នាងទើបតែលក់ឡៃឡុង​ខ្ញុំចោលបាន​តម្លៃ១០លាន!»

«ឯងនិយាយឆ្កួតស្អី?​» ម៊ីក លើកដៃបម្រុងនឹងដាល់តុន តែខេន និងអង្គរក្សបានស្ទុះមកចាប់ឃាត់​។

«លោកប្រុស! លោកម៊ីក! កុំទាន់ឈ្លោះគ្នា!» អ្នកបម្រើចំណាស់ម្នាក់រត់ចេញពីក្នុងផ្ទះមកទាំងយំសោក «លោកប្រុស… ប្រញាប់ចូលទៅមើលលោកជំទាវ (លោកយាយ) ទៅ! គាត់… គាត់មិនស្រួលទេ!»

ពួកគេ​លែងដៃចេញពីការប្រតោងដោយត្រដាបត្រដួសហើយរត់ទៅក្នុងបន្ទប់របស់លោកយាយហ្សាងដែលកំពុងតែសង្គ្រោះជាមួយអុកស៊ីហ្សែន។

បន្ទប់ដ៏ធំក្លាយជាបន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់ហើយ។

តុនចំហមាត់ ទន់ដៃជើងខណៈបានឃើញ​ លោកយាយកំពុងបិទភ្នែកជិត​នៅលើគ្រែ ព្យាបាលទំនើបនឹងមានបំពង់អុកស៊ីសែនជាប់ច្រមុះដោយសារជំងឺដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាល (Stroke) ។

«ពាក់កណ្តាលខ្លួនរបស់គាត់បានស្លាប់ ហើយសូម្បីតែបំពង់កក៏ស្ពឹកនិយាយមិនបាន! គាត់ទើបតែសម្រាន្ត​ដោយសារថ្នាំ!»

នៅក្បែរគ្រែ វ៉ាណេស៊ា កំពុងតែអង្គុយ​ដោយហើមភ្នែកសល់ពីការយំ។

តុន និង ម៊ីក ដើរចូលមកដោយទឹកមុខខូចចិត្ត​ជាទម្ងន់។

«លោកយាយ?» តុនហៅតិចៗដោយអួលដើមក។

គ្រាន់តែបានឮសំឡេងចៅប្រុសកែវភ្នែករបស់លោកយាយប្រែជាកម្រើក​ក្រហម។ គាត់តាមពិតធ្វើពើ? ពេលនេះឃើញចៅប្រុសមកដល់ គាត់ប្រឹងកម្រើកបបូរមាត់៖

 «អ្ហ… អ្ហ… វ៉ា… វ៉ា…» គាត់ចង់និយាយឈ្មោះ “វ៉ាណេស៊ា” ដើម្បីប្រាប់ការពិតថា ស្រីម្នាក់នេះជាអ្នកនៅពីក្រោយរឿងទាំងប៉ុន្មានហើយ គាត់ប្រឹងចង្អុលដៃដែលនៅសេសសល់កម្លាំងតិចតួច…..តែអស់ពីស្រលាំងកាំងដឹងថា​លោកយាយលេងល្បិច​វ៉ាណេស៊ា រហ័សជាង….​នាងស្ទុះទៅឱបលោកយាយជាប់ ធ្វើជាយំកាន់តែខ្លាំង បិទបាំងកាយវិការរបស់គាត់។

«លោកយាយកុំប្រឹងនិយាយអី! ខ្ញុំដឹងហើយ… លោកយាយខូចចិត្តដែលម៉ាលីយ៉ា ធ្វើបាបលោកយាយមែនទេ?» វ៉ាណេស៊ា ងាកមកមើលតុនទាំងទឹកភ្នែក «តុន… លោកយាយសន្លប់ ដោយសារតែម៉ាលីយ៉ាបង្ខំទារលុយ១០លាន ហើយគំរាមលោកយាយ! ដៀលចៅប្រុសគាត់…. គាត់ឈឺចាប់ពេកទើបកម្រើកសម្ពាធឈាមថ្នាក់នេះ!»

តុនសម្លឹងមើល ទឹកនេត្រាហូរចេញពីកន្ទុយភ្នែកលោកយាយហ្សាង គេយល់ច្រឡំថា យាយរបស់គេកំពុងយំដោយសារការឈឺចាប់ដែលត្រូវចៅប្រសាមកជាន់ឈ្លី។

 «លោកយាយ…» តុន ចូលមកក្បែរនិងក្តាប់ដៃគាត់ណែន។

មិននិយាយលើសពីនេះទេ គេ​បញ្ចេញ​កំហឹងយ៉ាងនឹងនរ​ហើយ​ក្រោក​ ងាកខ្វាច់ដើរចេញពីបន្ទប់ជាមួយជំនួយការដែលរត់ត្រុកៗតាម៖

 «យកឡានមក! ទៅអូតែលនោះឥឡូវនេះ!»

ម៊ីកសម្លឹងមើលកែវភ្នែកលោកយាយ… ជាអ្នកជំនួញដូចគ្នា ម៊ីកដឹងថាកែវភ្នែករបស់លោកយាយមិនមែនជាកែវភ្នែកខូចចិត្តទេ តែជាកែវភ្នែកអង្វរករឱ្យជួយ។ ម៊ីកសម្លឹងមើល វ៉ាណេស៊ា ដោយការសង្ស័យ តែមិននិយាយអ្វី​ក៏ឈាន​ញាប់ៗ តាមពីក្រោយ​តុនចាកចេញទៅ។

ជំពូកទី៣១

សង្គ្រាម​ស្នេហ៍

នៅបន្ទប់ VIP នៃសណ្ឋាគារលំដាប់ផ្កាយ៥។ ម៉ាលីយ៉ា កំពុងអង្គុយនៅមុខកញ្ចក់សម្អាង។ នាងស្លៀករ៉ូបរាត្រីពណ៌ក្រហមឆ្អៅដ៏សិចស៊ី ដែលត្រូវបានបញ្ជូនមកដោយ​វ៉ាណេស៊ា។ អ្នកផាត់មុខទើបតែចេញទៅបាត់។ នាងត្រូវតុបតែងខ្លួនឱ្យស្អាត ដើម្បីត្រៀមថតរូបបញ្ឆោត… ទាំងអស់នេះគឺដើម្បីប្តូរយកជីវិតលោកយាយ និងសេរីភាពរបស់ប្អូនស្រីនាង​តែប៉ុណ្ណោះ។

ស្រីកម្សត់មិនបានដឹងថា បងប្រុសនិងប្តីមកដល់ហើយនោះទេ។

ទឹកភ្នែកស្រក់ចុះមកលើម្សៅផាត់មុខដែលម៉ដ្ឋខៃ។

 «បងតុន… អូនសុំទោស» នាងខ្សឹបតិចៗ។

«ផាំង!» ទ្វារបន្ទប់ត្រូវធាក់បើកមួយទំហឹង។ ម៉ាលីយ៉ា ងើបឈរដោយភាពតក់ស្លុត។ នៅមាត់ទ្វារ ហ្សាងជីឈរដូចជាបិសាចដែលផុសចេញពីឋាននរក។ កែវភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលការតុបតែងខ្លួនដ៏ទាក់ទាញរបស់នាង រួចសម្លឹងទៅកែវស្រាពីរនៅលើតុ។

«ស្អាតណាស់…» តុននិយាយដោយសំឡេងត្រជាក់ដូចទឹកកក តែបង្កប់ការឈឺចាប់ដល់ឆ្អឹង «រៀបចំខ្លួនទទួលប្តីថ្មី? ឬមួយត្រៀមខ្លួនឡើងយន្តហោះឯកជន?»

«បងតុន……» ម៉ាលីយ៉ា សឹ្រលាំងកាំងហៅបានតែពីរម៉ាត់នេះ​ហើយ​ក្រោកយឺតៗប្រុងថា ដើរទៅជិតគេ តែត្រូវក្រសែភ្នែកគេគាបឱ្យឈប់។ នាងចង់ប្រាប់ការពិត តែពេលនឹកឃើញដល់ លីដេ និងលោកយាយ នាងមិនហ៊ានហាមាត់ឡើយ។

តុនដើរចូលទៅជិតនាងមួយជំហានម្តងៗ។

 «១០លានដុល្លារ? បើអូនប្រាប់បងថា អូនត្រូវការលុយ… បងអាចទិញប្រទេសនេះទាំងមូលឱ្យអូន! ហេតុអីអូនលក់បង? ហេតុអីម៉ាលីយ៉ា?!» តុនស្រែកគំហក ធ្វើឱ្យបន្ទប់ទាំងមូលញ័ររង្គើ។

ម៉ាលីយ៉ាយំមិនចេញសំឡេង។ នាងបិទភ្នែកទទួលយកកំហុសក្លែងក្លាយនេះ។

«ព្រោះ… ព្រោះបងលំបាកពេកហើយបងតុន អូនហត់…»

«ហត់?​» តុន សើចទាំងទឹកភ្នែករមៀលចេញពីភ្នែក «ហត់នឹងការនៅក្បែរប្តីអ្នកក្រ​មែនទេ?​»

បេះដូងពីរដែលនៅស្រលាញ់គ្នាខ្លាំង ជួបជាមួយឧបសគ្គ​ដ៏ហត់នឿយស្រាប់តែបែរជាអស់សង្ឃឹម​លើគ្នាយ៉ាងខ្លាំងបែបនេះ? ក្នុងចិត្ត​គេទោះណាមិនចង់ជឿក៏ត្រូវជឿដែរដែលនាង​បានមកសម្ងំ​​នៅតុបតែងខ្លួនម្នាក់ឯងដូចមកឃើញនេះ ​តើប្រុសណាទ្រាំនឹងសន្ទុះភ្លើងប្រចណ្ឌបាន?

«បងគិតម៉េចក៏បាន….តែ….!»

នាង​ចង់ប្រាប់ថា លីដេក្នុងដៃគ្រួសារលីតែតុន ហាក់គ្រប់គ្រងខ្លួនឯងលែងបានស្ទុះទៅចាប់ក្របួចស្មាម៉ាលីយ៉ា… ម៊ីកក៏បានឡើងមកដល់ទន្ទឹមគ្នា។

ខណៈឃើញបងប្រុស…..នាង​អរព្រើតសឹងភ្លេចទុក្ខសោកគ្រប់យ៉ាង។ ម៊ីក​ស្ទុះទៅឈររាំងមុខ ម៉ាលីយ៉ា ការពារប្អូនស្រីចេញពីបិសាចដែលកំពុងខឹងសម្បារ។

«ថយចេញ អាតុន!​» ម៊ីក ចង្អុលមុខមិត្តសម្លាញ់ «កុំប៉ះប្អូនអញ!​»

«ប្រពន្ធអញ​!​» តុន ស្រែក។

ម៊ីក ដៀងមើលប្អូនមួយឆ្វាច់ពីលើដល់ក្រោម​ហើយ​តបត​ការពារ​ដោយសំឡេងធ្ងន់ៗដាច់ខាត៖

 «បើវាលែងស្រលាញ់ឯងហើយ ឯងឈប់ចងពៀរវាទៅ! ទោះវាយកលុយ ឬវាទៅរកអ្នកណា ក៏ជារឿងរបស់វា។ ឯងជាហ្សាងជី ឯងមានមោទនភាពរបស់ឯង!»

ម៊ីក សម្លឹងមើលមិត្តដែលកំពុងឈឺចាប់ រួចបន្ថយសំឡេង៖

«យាយឯងឈឺធ្ងន់ហើយអាតុន។ គាត់ត្រូវការពាក្យសុំទោសពីឯង។ ត្រលប់ទៅមើលថែយាយឯងទៅ។ ឯងរើសយកអំណាចរបស់ឯងវិញទៅ… ហើយទុកឱ្យអញយកប្អូនអញទៅអាមេរិកវិញ។គ្រប់យ៉ាង​… ចប់ត្រឹមហ្នឹងហើយ!​»

តុនឈរគាំង។ សម្តីរបស់ម៊ីក ដូចជាកាំបិតចាក់ទម្លុះបេះដូងគេឱ្យធ្លាយ។ គេសម្លឹងមើល ម៉ាលីយ៉ា ដែលកំពុងបែរខ្នង​ចោលគេនៅរាងកាយ​បងប្រុសនាង។

មិនមានការពន្យល់ មិនមានពាក្យ​អង្វរករ…ឬបកស្រាយ​ នាងពិតជាចង់ទៅមែន? នាង​ឆ្អែតឆ្អន់ត្រឹម​ប៉ុនហ្នឹង? ដោយសារឧបសគ្គប៉ុនហ្នឹង?​

«ល្អ…» តុន ខាំមាត់ថយក្រោយមួយជំហានជាមួយ កែវភ្នែកប្រែជាទទេស្អាត «ល្អណាស់ ម៉ាលីយ៉ា​ ទៅចុះ… ចង់អ៊ីចឹង!​»

ថាខ្សឹបៗដូចប្រាប់ខ្លួនឯងហើយ​​តុន បែរខ្នងដើរចេញពីបន្ទប់យ៉ាងលឿន មិនងាកក្រោយសូម្បីមួយវិនាទីណា។ នៅលើរាល់ជំហានដែលគេបោះចេញទៅ គឺបន្សល់ទុកនូវសន្ធឹកបេះដូងឈឺចាប់មួយដែលស្លាប់ទៅតាមសេចក្តីអាម៉ាស់មួយនេះ។

ម៊ីកងាកមករកប្អូនស្រី។

«តស់​ទៅ ម៉ាលីយ៉ា! យន្តហោះកំពុងចាំ​! យើងទៅផ្ទះវិញ។»

នៅពេលនោះហើយ​ទើបម៉ាលីយ៉ា អាចមានសេរីភាពស្រែកយំខ្លាំងៗតាមដែលនាង​អាចធ្វើទៅបាន។ សម្រែកនាង​លាន់រហូតដល់តុនដែលកំពុងដើរ​ត្រូវឈប់ជើង។

….​គេគិតនូវរឿងមួយចំនួន…..ដែលនៅពីក្រោយឆាក….​សព្ទសំឡេងនាងរសាត់មកពីចម្ងាយ​….​«​បង​ម៊ីក យកខ្ញុំចេញពីទីនេះ យកខ្ញុំចេញ!​»។

ស្វាមីបិទភ្នែកទាំងឈឺចាប់។

គេយល់ថា មាន​អ្វីម្យ៉ាង​នៅពីក្រោយសំឡេងយំរបស់នាង​។ នាងមិនមែន​សប្បាយចិត្ត​ ដែលកំពុងតែបានរុញច្រានបុរសដែលខ្លួនស្រលាញ់ជាងជីវិត ចូលទៅក្នុងពិភពឯកោដ៏សែនត្រជាក់នោះទេ។

តើជាអ្វី?

ហេតុអ្វីអូនប្រាប់បងប្រុសអូនបាន អូនមិនអាចនិយាយជាមួយបងជាប្តីម្នាក់នេះបាន? មនុស្ស​ដេកឱបគ្នា​រាល់ថ្ងៃ អូនទុកដូចជាអ្នកដទៃនៅពេលជីវិតមាន​ឧបសគ្គ? ហេតុអ្វីអូនចង់បន្លំធ្វើជា “ស្ត្រីថោកទាប” នៅក្នុងបេះដូងបង?  ដើម្បីអី្វ?

ស្នេហានិងអនាគត

ពន្លឺព្រះអាទិត្យនាពេលព្រឹកព្រលឹម ចាំងកាត់កញ្ចក់បង្អួចនៃបន្ទប់ Royal Penthouse ជាន់ទី៣៨ នៃអគារ វឌ្ឍនៈ Capital បង្កើតបានជាបរិយាកាសដ៏កក់ក្តៅនិងប្រណីតភាពពិបាករកកន្លែងដូច។

 ម៉ាលីយ៉ា បើកភ្នែកព្រឹមៗ មកសមណាតែបានសប្បាយស្រស់ស្រាយ ដឹងអីរាងកាយរបស់នាងនៅតែទន់ល្វើយ និងអមជាមួយឈឺចាប់តិចៗពីសកម្មភាពស្នេហាដ៏កំរោល​កាលពីយប់មិញ។

កល្យាណីនឹកឃើញមុនគេគឺដង្ហើមនិងស្នេហា​វាយលុកយកឈ្នះរបស់តុន។ ស្រីញញឹម រួចលូកដៃទៅរកប៉ះខ្នើយក្បែរៗខ្លួន។

…ត្រជាក់??

 គ្មានមនុស្សទេ? ​គេទៅណា? ស្នាមញញឹមរលុបបាត់។

មាណវីក្រោកអង្គុយភ្លាម ញីភ្នែក ទាញភួយមកបិទបាំងដើមទ្រូង។

«បងតុន?»

គ្មានសំឡេងឆ្លើយតប….ក្រឡេកមើលទៅបន្ទប់ទឹក ក៏គ្មានស្រមោលមនុស្ស​ឬសព្ទសំឡេងអ្វីជាសញ្ញាថារៀមរ៉ានៅទីនោះដែរ។

ស្រាប់តែ….ទូរសព្ទរបស់នាងលោតសារមួយ។

ម៉ាលីយ៉ា ងាកមកវិញ!

នាងសង្ស័យ ហើយឈោងលូកយកមកមើល។

លេខមកពីសិង្ហបុរី…? ជារូបភាពមួយសន្លឹក។ ក្នុងរូបនោះ គឺតុនកំពុងអង្គុយញាំកាហ្វេយ៉ាង​សង្ហា​នៅក្នុង VIP Lounge មួយជាមួយឈុតCEO។

ស្រីជ្រួញចិញ្ចើមគិត….ម្សិលមិញគេមកជាមួយខោខូវប៊យ មានឈុតការងារថ្លៃបែបនេះពីណាមក?

នៅក្បែរដៃរបស់គេ មានកែវកាហ្វេមួយទៀតដែលមានជាប់ស្នាមក្រែមពណ៌ក្រហមឆ្អៅ និងដៃស្រឡូន​សដែលមានពាក់ចិញ្ចៀនពេជ្រពណ៌ខៀវ…

វ៉ាណេស៊ា?

ស្រីកម្សត់អង្គុយត្រង់ខ្លួន​ជាមួយរលកដង្ហើមតឹងតែងហើយប្រញាប់ប្រញាល់អានសារជាអក្សរ។

«ប្តីប្រពន្ធនាងត្រូវអរគុណលុយរបស់គ្រួសារ លី សម្រាប់ឆាកស្នេហាLUXURYយប់មិញ!»

បេះដូងរបស់ម៉ាលីយ៉ា ធ្លាក់ខ្ទោក។ ខួរក្បាលនាងចាប់ផ្តើមវិលវល់ ផ្គុំសាច់រឿងចូលគ្នា។

កាតខ្មៅ (Black Card) ដែលតុនប្រើទិញគ្រែតម្លៃរាប់ពាន់ដុល្លារ… ការដែលគេនាំនាងមកគេងសណ្ឋាគារលំដាប់ពិភពលោក… តើលុយទាំងអស់នេះបានមកពីណា?… វ៉ាណេស៊ា?

ភ្លើងប្រចណ្ឌដែលមិនធ្លាប់មាន បានឆេះសន្ធោសន្ធៅក្នុងទ្រូងម៉ាលីយ៉ា។ តើប្តីនាងសុខចិត្តលក់កិត្តិយសទៅពឹងសត្រូវ ដើម្បីតែចង់ឱ្យនាងរស់ស្រួលមែនទេ? ឬមួយគេនិងស្រីនោះត្រូវរ៉ូវគ្នាវិញហើយ?

អ៊ីចឹងទេតើបានជាពាក់ឈុតថ្លៃទៅអង្គុយកាហ្វេជាមួយស្រីនោះ? មនុស្ស​ប្រុសរស់ខ្វះលុយមិនបាន! មនុស្ស​មិនចេះទ្រាំលំបាក!

នាងថាឱ្យគេ​ក្នុងចិត្តស្ងាត់ៗ​ទាំងខឹងទាំងជាដោយ​មិនអាចនៅស្ងៀមបានទៀតទេ សូម្បីត្រឹម​១នាទី​ក្តី។  ម៉ាលីយ៉ាងើបចេញពីគ្រែ ទាញយករ៉ូបនាង​កាលពីម្សិល​មកគ្រង​ទាញក្រែមពណ៌ក្រហមដិត​ពីក្នុងកាបូបដៃមកលាប បិទបាំងភាពទន់ជ្រាយនិងខូចចិត្ត។

ថ្ងៃនេះ នាងយល់ថា ខ្លួនឯងជាស្រីល្ងង់ម្នាក់ដែលស្មានថាលោកនេះមាន​ទេវបុត្រ​ព្រម​ធ្លាក់ពី​បល្ល័ង្ក​​មករស់ជាមួយជីវភាពធម្មតាដូចក្នុងរឿងប្រលោមលោក! តាមពិត​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃមកនេះត្រូវគេបោកទេ​…​..​!

ម៉ាលីយ៉ា ចុះជណ្តើរយន្តទៅកាន់ជាន់ VIP Lounge។

គ្រាន់តែទៅដល់មាត់ទ្វារ នាងឃើញអង្គរក្សស្លៀកពាក់ខ្មៅ៤ទៅ៥នាក់ឈរយាមយ៉ាងតឹងរ៉ឹង។ តាម​​រយៈកញ្ចក់ថ្លា ស្រីពិតជាភាំងពេល​មើលឃើញ តុនកំពុងអង្គុយនៅក្បាលតុធំមួយ។

 ជុំវិញគេ សុទ្ធតែជាបុរសពាក់អាវធំ មើលទៅដូចជាក្រុមប្រឹក្សាភិបាល ឬម្ចាស់ភាគហ៊ុនធំៗ។ ហើយនៅខាងស្តាំដៃតុន… គឺ វ៉ាណេស៊ា កំពុងអង្គុយបញ្ចេញស្នាមញញឹមស្រស់យ៉ាងពុតត្បុត។

ម៉ាលីយ៉ាប្រុងតែកាត់ចិត្ត​ដើរចូលទៅ តែអង្គរក្សលើកដៃឃាត់៖

«សុំទោសអ្នកនាង នេះជាកិច្ចប្រជុំបិទទ្វារ។»

ខណៈនោះទូរសព្ទម៉ាលីយ៉ារោទិ៍ឡើង។ គឺលេខដដែល។ ម៉ាលីយ៉ាងាកទៅមើលក្នុងបន្ទប់ ឃើញវ៉ាណេស៊ាកំពុងពាក់កាសត្រចៀក ហើយញញឹមចំអកដាក់នាងតាមកញ្ចក់ទូរសព្ទ។

«កន្លែងនេះនាង…. ចូលមិនចុះមែនទេ?»

សំណេរវ៉ាណេស៊ាពោរពេញដោយភាពព្រហើននិងអំនួត។

«នៅក្នុងពិភពជំនួញ​ នាងគ្មានកន្លែងឈរទេ។ សូម្បីតែទូរសព្ទដែលប្តីនាងកាន់រាល់ថ្ងៃ នាងគិតថាជាទូរសព្ទតែមួយដែលគេប្រើហ្អេ៎? ល្ងង់ណាស់! សូម្បីតែ លេខទូរសព្ទសម្ងាត់ពិតប្រាកដ ដែលគេ​ប្រើ​សម្រាប់ធ្វើការ… ឯងជាប្រពន្ធស្អីបានជាគ្មានសិទ្ធិដឹងផង​»

ម៉ាលីយ៉ា ក្តាប់ទូរសព្ទណែនស្ទើរតែបែក។

នាង​រលីងរលោង​នឹងបណ្តាពាក្យពេចន៍សម្តីដែលចាក់ដោតចំកណ្តាលបេះដូង។

នឹកឃើញពេលដែលតុនប្រាប់ថា ទូរសព្ទដែលនាងទិញឱ្យមានសុវត្ថិភាព តែតាមពិតគេមានទូរសព្ទ​មួយទៀតដែលនាងមិនដឹង?​ ពិតណាស់ នាងខំខលពេលនេះ តែមិនឃើញទូរសព្ទក្បែរគេនោះរោទ៍ទេ។

«ហ្សាងជី! ខ្ញុំ…..ជាអ្វីក្នុងជីវិតលោកទៅ? តណ្ហាមែនទេ? មនុស្ស​គម្រក់! ចេញមកនិយាយគ្នា!»

នាង​សរសេរហើយ​បែរជា….លុបវិញ ដោយសារ​…ចរិតម៉ាលីយ៉ាជាមនុស្សស្រីមានការអប់រំ និងមាន​​មោទនភាព។ នាងនឹងមិនស្រែកឡូឡា បោកប្រាស់របស់របរ សម្រុកចូលនៅមុខក្រុមម្ចាស់ភាគ​​ហ៊ុននានា ដើម្បីឱ្យប្តីនាងបាត់បង់មុខមាត់ទេ ឬសមតាមចិត្ត​វេណេស៊ា​​ដែលចង់ឃើញនាង​ប្រព្រឹត្តកំរោល​​យ៉ាងអន់ថយអ៊ីចឹងនោះទេ។

 «ខំម៉េះ…​? បើគាត់ស្រលាញ់នាង គាត់ទៅនៅជាមួយនាងហើយ!» ស្រីសរសេរ Reply ថាឱ្យស្រីចិន​បែបនេះរួចក៏ចុចបិទទូរសព្ទ បែរខ្នងដើរត្រលប់​ទៅជណ្តើរយន្តវិញ ទាំងបេះដូងកំពុងហូរឈាម​។

ត្រលប់​ឡើងមកទីនេះ…..ធ្វើអី្វ?

រង់ចាំគេ?

នាង​យំគគ្រូកហើយសួរខ្លួនឯង។

ត្រូវហើយ…..យើងជាប្តីប្រពន្ធនឹងគ្នា….មានរឿងអីក៏ត្រូវតែនិយាយគ្នាសិនដែរ។

គេអាចថា កើត​មកជាសេដ្ឋីមិនធ្លាប់និងមិនចេះលំបាក បានជាគេព្រមទទួលយកលុយរបស់វ៉ាណេស៊ា​មកបណ្តោះអាសន្ន តែ…..គេក៏គួរគេចពីស្រីម្នាក់ហ្នឹងព្រោះគេដឹងហើយថានាងជាពស់វែកមានពិស។

«ក្រឹប…» សំឡេងកាតអេឡិចត្រូនិចស្កេនបើកទ្វារ។

ម៉ាលីយ៉ាគិតថាជាតុន តែពេលនាងងាកទៅ បែរជាឃើញស្ត្រីម្នាក់ក្នុដែលនាង​សែនជិនឆ្អន់ឈុត Lady Boss ពណ៌សប្រណីត ដៃកាន់កាបូបរាប់ម៉ឺនដុល្លារ​ ដើរចូលមកយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់លើស្បែក​ជើង​កែង​ខ្ពស់។

ម៉ាលីយ៉ាជ្រួញចិញ្ចើម សួរដោយមិនសប្បាយចិត្ត​ជាខ្លាំង៖

«អ្នកណាឱ្យចូលមក?​»

វ៉ាណេស៊ាញញឹមតិចៗ ជាស្នាមញញឹមទន់ភ្លន់ដែលលាក់កាំបិតរាប់ពាន់នៅខាងក្នុងយ៉ាងពុតត្បុត​។ នាងមិនបានស្រែកឡូឡា ឬបញ្ចេញឫកពាច្រណែន​ខឹងអ្វីទាំងអស់​បែរជាដើរទៅអង្គុយគងអន្ទាក់ខ្លាលើសាឡុងដោយភាពថ្លៃថ្នូរ។

«កុំខឹងអី ម៉ាលីយ៉ា! ខ្ញុំគ្រាន់តែមកនិយាយលេងក្នុងនាមជាមនុស្សស្រីដូចគ្នា ហើយ…កាតនេះ គឺខ្ញុំសុំពីអ្នកគ្រប់គ្រង ព្រោះបន្ទប់នេះជាឈ្មោះក្រុមហ៊ុនខ្ញុំកក់ឱ្យ ហ្សាងជី»

ម៉ាលីយ៉ាគាំង។ នាងសម្លឹងមុខភ្ញៀវដែលមកដោយ​មិនបានអញ្ជើញ ស្រីងក់ក្បាល​ទាំងអួលណែន៖

«មានការអី និយាយមក!​»

វ៉ាណេស៊ា ក្រពាត់ដៃញញឹមមួយ​រួចងាក​ទៅសម្លឹងមើលក្រៅផ្ទាំងកញ្ចក់​គយគន់ការរំលេចទិដ្ឋ​ភាព​ក្រុង​ភ្នំពេញ៣៦០ដឺក្រេ។

«នាងឃើញទេម៉ាលីយ៉ា? ហ្សាងជី មិនមែនកើតមកដើម្បីតែរឿងស្នេហាទេ។ គេកើតមកដើម្បីធ្វើជាស្តេច។ កន្លែងរបស់គេ គឺនៅម្តុំៗនេះរបៀបឋានសួគ៌បែបនេះ..»

ហើយវ៉ាណេស៊ា ចង្អុលទៅអគារពាណិជ្ជកម្មធំៗ

«…តុនជាព្រះរាជានៃអាណាចក្រជំនួញ»

ពេលស្រីកម្សត់នៅអង្គុយលើគ្រែទម្លាក់ភ្នែកស្រពោន វ៉ាណេស៊ាងាកមកសម្លឹងភ្នែកម៉ាលីយ៉ាជាមួយ​ដោយកែវភ្នែកអាណិត ក្លែងក្លាយ។

«ម៉ាលីយ៉ា… បើនាងស្រលាញ់គេពិត នាងដាច់ចិត្តឱ្យគេត្រូវពួកម្ចាស់ភាគហ៊ុនមើលងាយមែនទេ? ជាពិសេស… ពួកម្ចាស់ភាគហ៊ុនជនជាតិអឺរ៉ុបនិងអាមេរិក ដូចជា រីឆាដ (Richard) ជាដើម។ ពួកវាចាំតែឱកាសនេះឯង ដើម្បីជាន់ក្បាលមហាសេដ្ឋីអាស៊ីដូចជា ហ្សាង»

ម៉ាលីយ៉ា រឹតតែស្ងៀមស្ងាត់នៅពេលបេះដូងនេះ​កំពុងឈឺផ្សាជាសម្ងាត់។ នាងស្គាល់ឈ្មោះ រីឆាដ​។ នាងដឹងថា ម្នាក់នោះជាសត្រូវក្នុងចំណោមសេដ្ឋីអឺរ៉ុបនិងឡាទីន​រាយសិបនាក់ដែលធ្លាប់លេងល្បិច​លើតុននៅញូវ​យ៉កមិនចេះអស់មិនចេះហើយ​។

«ប្រហែលជាមិនជឿខ្ញុំទេ?​»

 វ៉ាណេស៊ាថារួចទាញទូរសព្ទចេញមក។

 «ស្តាប់អានេះទៅ!​»

នាងចុចចាក់សំឡេងដែលលួចថតពីបន្ទប់ប្រជុំ VIP អម្បាញ់មិញ។ សំឡេងរបស់ រីឆាដ លាន់ឡើងជាភាសាអង់គ្លេស អមដោយស្នូរកកិតកៅអីដ៏តានតឹង៖

«ស្តាប់ណា៎ ហ្សាងជី! យើងឱ្យពេលលោកត្រឹមថ្ងៃនេះ។ ភាគហ៊ុនរបស់ Zhang Group កំពុងដាំក្បាលចុះ។ បើលោកមិនព្រមទទួលយកមូលនិធិសង្គ្រោះបន្ទាន់ពីគ្រួសារ លី (Lee Family) ទេនោះ ក្រុមប្រឹក្សាភិបាលរបស់យើងនឹងបោះឆ្នោតទម្លាក់លោកចេញពីតំណែង CEO ថ្ងៃនេះតែម្តង! យើងនឹងបំបែកអាណាចក្រជំនួញត្រកូលហ្សាងឱ្យ…..សូន្យ!»

បន្ទាប់មក សូរសំឡេង​ក្រអួនដ៏ធ្ងន់ និងហត់នឿយរបស់តុន បន្លឺឡើង៖

«ខ្ញុំគិតសិន… ខ្ញុំត្រូវការពេល!»

ម៉ាលីយ៉ា​សឹងកកគាំងទាំងរាងកាយទាំងបេះដូង។

នាងមិនដែលឮសំឡេងតុន ដែលពោរពេញដោយសម្ពាធ និងទាល់ច្រកបែបនេះឡើយ។ គេតែងតែជាអ្នកឈ្នះ… តែពេលនេះ គេកំពុងរងការគាបសង្កត់ពីគ្រប់គ្នា​ដើម្បីការពារកិត្តិយសគ្រួសារគេ។ អ៊ីចឹង​ហើយបានជាគេក្រោក​ទៅប្រជុំតក់ក្រហល់ចោលនាង​នៅឯកោម្នាក់ឯងបែបនេះដោយគ្មានពាក្យពេចន៍ផ្តាំមួយម៉ាត់។ បារាំងទាំងអស់នោះតាម​មកដាក់សម្ពាធគេ ដូចស្រមោលអន្ទោល?

វ៉ាណេស៊ា បិទសំឡេង រួចចុចបើកវីដេអូមួយទៀតហុចឱ្យម៉ាលីយ៉ា។

 «មើលមួយនេះទៀតទៅ។»

ក្នុងវីដេអូ គឺជារូបភាពចេញពីមន្ទីរពេទ្យនៅសិង្ហបុរី។ លោកយាយ របស់តុន កំពុងដេកសន្លប់បាត់ស្មារតី ដោយមានទុយោជំនួយដង្ហើម​និងម៉ាស៊ីនវាស់ចង្វាក់បេះដូងលាន់សូរ «ទឺត…ទឺត…»។ គាត់មើលទៅចាស់ទ្រុឌទ្រោម និងកម្សត់បំផុត​ទើបតែប៉ុន្មានថ្ងៃសោះ?

«លោកយាយសន្លប់តាំងពី ដឹងថាតុនចោលគ្រប់យ៉ាងមកនៅស្រុកខ្មែរ។»

 វ៉ាណេស៊ានិយាយដោយសំឡេងស្រទន់តែមុតស្រួច។​ នៅពេលតួស្រីរបស់យើងអស់ពាក្យស្រដី នារីចិនចាក់ចុចបន្ថែម៖

«ម៉ាលីយ៉ា… ស្នេហារបស់នាង មានតម្លៃស្មើនឹងអនាគតក្រុមហ៊ុនរាប់ពាន់លានដុល្លារ​ និងជីវិតរបស់ស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់នេះមែនទេ? នាងចង់ឃើញហ្សាងជីក្លាយជាចៅអកតញ្ញូដែលសម្លាប់យាយខ្លួន​ឯង ឬក៏ចង់ឃើញគេក្លាយជាអ្នកចាញ់ក្រោមជើងពួកអាត្មាត​អឺរ៉ុបដូចអារីឆាដ?»

ជើងរបស់ម៉ាលីយ៉ា ទន់រហូតត្រូវទប់នឹងគែមគ្រែ។ ទឹកភ្នែកដែលនាងខំទប់ បានស្រក់ចុះមកកាត់ថ្ពាល់​ដោយស្ងាត់ស្ងៀម​។ រាល់ពាក្យពេចន៍របស់វ៉ាណេស៊ា វាយប្រហារចំចំណុចទន់ខ្សោយនៃមនសិការ​របស់នាងណាស់ ចំៗពេកហើយ….។ នារីចិនមិនបាច់ប្រើពាក្យអសុរោះ​ឡើយ ត្រឹមប៉ុនហ្នឹង​ក៏ម៉ាលីយ៉ា​ត្រូវមនសិកា​វាយដំ​ជាទម្ងន់​ហើយដែរ។

វ៉ាណេស៊ាបានឱកាសល្អ បន្តក្រោក​ហើយ​ដើរចូលមកជិតថែមដាក់ដៃលើស្មាម៉ាលីយ៉ាថ្នមៗ៖

«គេមិនដែលប្រាប់នាងទេ ព្រោះគេការពារនាង។ គេមិនចង់ឱ្យនាងដឹងថា គេលំបាកប៉ុណ្ណា ប៉ុន្តែ… បើនាងស្រលាញ់គេពិតមែន នាងគួរតែដោះលែងគេ! ខ្ញុំអង្វរឯងម៉ាលីយ៉ា ឱ្យគេត្រលប់​ទៅធ្វើជាស្តេច​វិញទៅ! ខ្ញុំ…និងគ្រួសារ លី អាចជួយគេបាន។»

ម៉ាលីយ៉ាយំដោយគ្មានសំឡេងទេ នាងខាំមាត់ឈឺចាប់ព្រោះអ្វីដែលវេណេស៊ាឱ្យតុន ជា​អ្វី​ដែល​នាង​ខ្លួន​ឯង​មិន​អាចឱ្យប្តីនាងបាន។

ស្រីសម្លឹងមើលទូរសព្ទ​ថ្មីដែលនាងទើបទិញឱ្យគេ ដែលគេទុកនៅលើតុបាយ….. សូម្បីតែទូរសព្ទនោះក៏គេមិនត្រូវការដែរនៅក្នុងជីវិតពិត…..យើងនឹងគេ​គ្រាន់​តែជាជីវិតរវើរវាយដូចជារឿងប្រលោម​​លោកមែនទេ? ជីវិត​ពិតដែលគេ…..កំពុងរងសម្ពាធសព្វទិសទី ដោយសារតែយើងក៏គេមិនបានចែករំលែកអ្វីជាមួយយើង……ព្រោះអី ព្រោះយើងនៅក្នុងពិភពខុសគ្នា​…….។

«អូនមិនចង់ក្លាយជាចំណុចខ្សោយរបស់បងទេ ហ្សាងជី…» នាងគិតក្នុងចិត្ត។

ម៉ាលីយ៉ាជូតទឹកភ្នែកហើយដកដង្ហើមធំ។ នៅពេលដែលនារីខ្មែរងើបមុខឡើងដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ នាងវាចាតិចៗ៖

«និយាយត្រូវ វ៉ាណេស៊ា» ម៉ាលីយ៉ា បន្តដោយសព្ទសំឡេងស្ងួតស្ងប់ «គេមិនស័ក្តិសមនឹងខ្ញុំទេ គេស័ក្តិសមនឹងរាជបល្ល័ង្ករបស់គ្រួសារគេ»

វ៉ាណេស៊ាលបញញឹមក្នុងចិត្ត​តែរក្សាការសម្តែងក្រៀមក្រំដដែលតែជ័យជម្នះលើល្បែងចិត្ត​​សាស្ត្រ​​របស់នាង ជោគជ័យហើយ។

«ក្តីស្រលាញ់ដែលបំផ្លាញអនាគតបងតុន​ មិនមែនជាក្តីស្រលាញ់ទេ តែជា….អាត្មានិយម! នាងពេញចិត្ត​ឬនៅពេលឃើញខ្ញុំអ៊ីចឹង?»

ម៉ាលីយ៉ាស្រែកខ្លាំងៗទាំងទឹកភ្នែកបែបនេះ បន្ទោសខ្លួនឯងខណៈ វេណេស៊ាងក់ក្បាលហើយចាក​ចេញ​មុនពេល​ត្រូវបណ្តេញ​។

 គ្រាន់តែទ្វារត្រូវបាន​បិទជិតវិញកាលណា​ នារីរឹងមាំដែលទើបតែស្រែកដាក់សត្រូវ ក៏ទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយ​យំសសឹកនៅលើកម្រាលព្រំក្បែរជើងគ្រែ។

 នាងយំដោយការឈឺចាប់ដែលគ្មានសំឡេង យំអាណិតប្តីដែលត្រូវលាក់បាំងសម្ពាធដ៏ធំនេះម្នាក់ឯង ដើម្បីតែការពារស្នេហា​មួយនេះ។

ដៃដ៏ញ័រទទ្រើករបស់នាង ទាញទូរសព្ទចុចរកលេខប្អូនស្រី…

——————

កន្លះម៉ោងក្រោយមក នៅតាមដងទន្លេចតុមុខ

រថយន្តទំនើបពណ៌ខ្មៅមួយគ្រឿងបានបើកមកឈប់នៅក្បែរមាត់ទន្លេ ក្រោមពន្លឺព្រះទិនករ​ស្រអាប់​​ដោយសារ​ខ្យល់រដូវ។  លីដេ ងាកទៅប្រាប់តៃកុងឡាន៖

«ពូទៅរកកាហ្វេសិនទៅ! ទុកឱ្យពួកខ្ញុំនិយាយគ្នាបន្តិច!»

តៃកុងឡានចាកចេញទៅ។

នៅក្នុងឡានស្ងាត់ជ្រងំ មានតែសព្ទខ្សឹកខ្សួលរបស់ម៉ាលីយ៉ា។

 «…កុំយំ!​» លីដេឱបបងស្រី «ហើយ….​កុំទៅជឿសម្តីរបស់ស្រីពិសពុល វ៉ាណេស៊ា នោះ! បងម៊ីក​ជិតហោះមកដល់ភ្នំពេញហើយ។ គាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់នឹងជួយបងតុន គាត់នឹងមិនឱ្យត្រកូលហ្សាងដួលរលំទេ!»

ម៉ាលីយ៉ាងើបមុខឡើង ជូតទឹកភ្នែកទាំងញញឹមល្វីងជូរចត់៖

«លីដេ…ឯងនៅក្មេង ឯងមិនយល់ពីរឿងជំនួញទេ។ ទោះបងម៊ីក​ជួយ ក៏ជាការខ្ចីដង្ហើមអ្នកដទៃមកដកដែរ។ បងតុនជាមនុស្សមានមោទនភាពខ្ពស់ណាស់ គេសុខចិត្តស្លាប់ប្រសើរជាងរស់នៅក្រោមស្រមោលរបស់បងថ្លៃ។ គេកើតមកដើម្បីជាស្តេចនៃអាណាចក្រជំនួញ… មិនមែនមកលាក់ខ្លួន​នៅកៀនកោះបែបហ្នឹងទេ!​»

«តែបងនិងគាត់ស្រលាញ់គ្នា!​» លីដេ រលីងរលោង។

«ហ្នឹងហើយព្រោះតែស្រលាញ់… ទើបបងមិនអាចក្លាយជាចំណុចខ្សោយរបស់គេបានទៀត» ម៉ាលីយ៉ា សម្លឹងទៅផ្ទៃទឹកទន្លេដ៏ខ្មួលស្រអាប់

«បងមិនមែនជាអ្វីមួយល្អនៅក្នុងជីវិតរបស់គេទេ។ បើមានបង គេនឹងទន់ខ្សោយ គេនឹងត្រូវលោកយាយស្អប់ ហើយត្រូវពួកម្ចាស់ភាគហ៊ុនអាមេរិកនោះជាន់ឈ្លី បងត្រូវតែទៅ…»

«បង…» លីដេយំតាមបងស្រី «លីដេ… បងសុំឯងតែមួយគត់ ជូនបងទៅជួបគេ…..​ម្តងទៀត បងសុំធ្វើជាប្រពន្ធរបស់គេម្តងទៀត… ជាលើកចុងក្រោយ»

លីដេយល់អំពីរឿងលើកនេះ មិនថាម៊ីក​ឬអ្នកណា មិនអាចរំលងមនសិការ​​និងស្នេហាពិតដែលម៉ាលីយ៉ា​​ដែលមានចំពោះហ្សាងជីបានទេ។

ស្នេហា​មួយនេះ អ្នកចងវាគឺជាអ្នកស្រាយ អ្នកក្រៅបានត្រឹមឱបដៃអាណិតជួយអ្វីក៏មិនបាន។

ជំពូកទី២៧

រាត្រីនៃពាក្យលាគ្មានសំឡេង

ម៉ោង៨យប់…. ម៉ាលីយ៉ាត្រលប់មកបន្ទប់ Penthouse វិញជាមួយ ឈុតរ៉ូបគេងយប់ដែលពណ៌សជាពណ៌ តុនចូលចិត្តបំផុតហើយលីដេចាត់ចែងទិញយកមកឱ្យ។

មិនតែប៉ុណ្ណោះនាងបាន​រៀបចំអាហារពេលល្ងាចយ៉ាងប្រណីតក្រោមពន្លឺទៀន។

«ក្រឹប!​» ទ្វារបន្ទប់បើកឡើង។ តុន​ដើរចូលមក។

សម្លៀកបំពាក់របស់គេរៀបរយ តែក្រសែភ្នែករបស់គេបង្ហាញពីភាពហត់នឿយយ៉ាងខ្លាំង។ ការប្រជុំ​​ដ៏​តាន​តឹងជាមួយពួកលោកខាងលិច ធ្វើឱ្យគេស្ទើរតែដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាល។ ប៉ុន្តែ គ្រាន់តែ​ឃើញម៉ាលីយ៉ាឈរញញឹមចាំទទួល គេក៏ប្រញាប់លាក់បាំងភាពទន់ខ្សោយនោះ ហើយញញឹម​តប​វិញ​។​

«បងមកវិញហើយ!​» គេដើរចូលមកឱបនាង។ ម៉ាលីយ៉ា ឱបចង្កេះគេតបវិញយ៉ាងណែន ផ្អែកមុខនឹងទ្រូងគេ ស្តាប់ចង្វាក់បេះដូងដែលលោតញាប់។

«ហត់ទេ ទៅបាត់មួយថ្ងៃពេញអត់មានសារផ្ញើមកទៀត?​» នាងសួរតិចៗ «គ្រាន់តែឃើញមុខអូន បងបាត់ហត់អស់ហើយ! អូ៎ នែ៎ បងភ្លេចទូរសព្ទ! ពួកភាគហ៊ុនមកពីអាមេរិក​គេណាត់ប្រជុំបន្ទាន់ហើយចេញមិនបានសោះ! នៅក្រោមនេះទេតើ តែ…..ឃើញបងឱ្យអ្នករត់តុយកកាហ្វេនិងសារមកប្រាប់ទេ?»

តាមពិតនាងឃើញក្រោយពលវិលមកពីជួបលីដេវិញ។ កាហ្វេត្រជាក់ ហើយសំបុត្រ​សារ «បងនៅក្រោមប្រជុំ ល្ងាចបាយជុំគ្នា​ណា៎» សារនេះក៏លែងមាន​ន័យ​ នាងបានសម្រេចចិត្ត​រួចហើយ។

តុនគួរតែឆ្ងល់ដែលម៉ាលីយ៉ា​មិនបានសួរនាំរឿងBusiness។ ពេលគេចេញពីបន្ទប់ទឹកមកវិញបាន​ឃើញប្រពន្ធនៅរង់ចាំរួចជាស្រេច។

ពួកគេអង្គុយញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចជាមួយគ្នា។ គ្មាននរណាម្នាក់ដឹងទេថា អ្នកទាំងពីរកំពុង​សម្តែង​ល្ខោនដាក់គ្នាទៅវិញទៅមកយ៉ាងឈឺចាប់។

 ខាងប្រុសលាក់បាំងសម្ពាធដែលស្ទើរតែផ្ទុះទ្រូង ឯខាងស្រីលាក់បាំងគម្រោងនៃការចាកចេញជារៀងរហូត។

តុនកាន់ដៃម៉ាលីយ៉ានៅលើតុ ម្រាមដៃគេអង្អែលខ្នងដៃនាងថ្នមៗ។

«ឆ្ងាញ់ណាស់ប្រពន្ធសម្លាញ់! អូនគឺជាសេចក្តីសុខតែមួយគត់ដែលព្រះប្រទានឱ្យបង​»

ម៉ាលីយ៉ាញញឹម តែបេះដូងនាងស្ទើរតែប្រេះបែក។ ស្រីស្រស់​លូកដៃទៅអង្អែលថ្ពាល់គេ បុរសដែលនាង​កាន់តែស្រលាញ់តែរឹតមិនអាចក្បែរបាន។

«បងជាអធិរាជរបស់អូនជានិច្ច…»

នាងនិយាយបានខ្លីត្រឹមនេះហើយខ្សឹបវាចាសម្ងាត់ដ៏វែងក្នុងចិត្ត​ខ្លួនឯង៖

«តែបងដឹងទេ? អធិរាជដែលខ្លាំងក្លាពិតប្រាកដ មិនត្រូវទន់ខ្សោយព្រោះតែរឿងស្នេហាទេ បងត្រូវតែរឹងមាំ…ដើម្បីគ្រួសាររបស់បង»

សម្តី«អធិរាជ»ដែលកល្យាណីមិនដែលប្រើ​ធ្វើឱ្យខាងប្តីយល់ថាប្លែកដែរ​ ប៉ុន្តែតុនគិតថានាងគ្រាន់តែលើកទឹកចិត្តគេ។ គេក្រោកពីកៅអី ដើរមកបីនាងទៅអង្គុយលើសាឡុងទន់ល្មើយ។

យប់នេះ ពួកគេមិនបានរួមរ័ក្សគ្នាទេដោយសារ តុនហត់នឿយទាំងចិត្ត​និងកាយ ហើយម៉ាលីយ៉ាក៏មិន​ចង់ឱ្យរាត្រីចុងក្រោយនេះពោរពេញដោយតណ្ហាដែរ។ នាងចង់បានត្រឹមតែភាពកក់ក្តៅនៅក្បែរ​គ្នា​​ស្តាប់ដង្ហើមគ្នា​…..

នៅក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេ បានកើយលើស្មាគេ ស្រីជាភរិយា​បិទភ្នែកបិទព្រឹមៗ ខណៈដែលដៃនាងអង្អែលកំភួន​ដៃគេថ្នមៗ ដូចជាការលួងលោម។

«បងនឹកអូន…ម៉ាលីយ៉ា ទោះនៅក្បែរអូន ក៏បងនៅតែនឹកអូន» គេខ្សឹប សំឡេងគេខ្សោយទៅៗ។

«ដូចគ្នា!​»

ម៉ាលីយ៉ា និយាយតបខ្សាវទាំងសឹងប្រេះទ្រូង។ ស្រីលូកដៃយកកែវស្រាក្រហមដែលនាងបានរៀប​ចំ​ទុកនៅក្នុងនោះក៏បានកិនថ្នាំងងុយដេកកម្រិតធ្ងន់ដាក់ចូលរួចជាស្រេចហើយហុចឱ្យគេ។

តុនទទួលជាតិល្វីងមក ដោយក្តីទុកចិត្តបំផុត គ្មានការសង្ស័យ សូម្បីតែមួយភាគរយ… គេទទួលកែវ​ស្រានោះមកផឹកអស់មួយក្អឹក រួចថើបថ្ពាល់នាង។

មិនដល់១៥នាទីផង… ថ្នាំចាប់ផ្តើមធ្វើទុក្ខ។ តុនមានអារម្មណ៍ថាត្របកភ្នែកធ្ងន់ខុសធម្មតា។

 «ម៉ាលី…យ៉ា…ម៉េច…ម៉េចក៏បងងងុយម្ល៉េះ?​» គេខ្សឹប ដៃរបស់គេដែលឱបរាងកាយនាង ចាប់ផ្តើម​​ធ្លាក់ចុះសន្សឹមៗ ដូចតំណក់ទឹកភ្នែកដែលស្រីខំទប់បានរបូតធ្លាក់មកឆ្វាចៗដែរ។

«គេងទៅបង… គេងឱ្យស្កប់ណា៎! ក្រោកឡើងមក ជីវិតបងនឹងប្រសើរជាងនេះ នឹងចេញចោលរឿង​​អពមង្គលអស់ទាំងនេះ!​» នាងខ្សឹបដាក់ត្រចៀកគេ។

រាងកាយដ៏ធំមាំរបស់ហ្សាងជីក៏ទន់ជ្រាយ​ហើយលង់លក់បាត់បង់ស្មារតីទាំងស្រុងនៅលើសាឡុង​។ ម៉ាលីយ៉ា ទប់ទម្ងន់គេឱ្យផ្តេកបាន​ស្រួលបួលនិងដណ្តប់ភួយសម្លី។

សម្លឹងភាពហត់នឿយរបស់គេ ពេលនេះ ទឹកភ្នែកដែលស្រីខំទប់ពេញមួយយប់ បានបាក់ទំនប់ហូរចុះមកជោកថ្ពាល់។ នាងយំដោយការឈឺចាប់បំផុត​និងមានសេរីភាពបំផុត។ ដៃរបស់នាងស្ទាបអង្អែល​ផ្ទៃមុខដ៏សង្ហារបស់គេជាលើកចុងក្រោយ។

 ឱបប្រាណគេ ហើយ….ថើបគេ។

គេញញឹម​រវើរវាយដូចក្នុងសុបិនដោយវាចាខ្សាវៗ៖

«​បងហត់ណាស់!»

នាងញញឹមដោយទឹកភ្នែកហើយដកថយតិចៗ ទាំងងក់ក្បាល៖

«អូនដឹង!»​

នាង​ប្រុងក្រោកតែចិត្ត​នេះនៅមិនទាន់កាត់បាន ស្រីឈ្ងោកត្រលប់ទៅវិញ….រួចឱនទៅថើបបបូរមាត់របស់គេយ៉ាងយូរ…ជាការថើបលាគ្នា ពោរពេញដោយក្តីស្រលាញ់និងសែនអាលោះអាល័យ​។

«លាហើយ… ម្ចាស់ជីវិតរបស់អូន សូមឱ្យបងមានក្តីសុខនិងជោគជ័យជានិច្ច​ នៅលើរាជបល្ល័ង្ករបស់គ្រួសារហ្សាង»

ម៉ាលីយ៉ាងើបឈរ ទាញកាបូបនិងអាវគ្របពីលើ ហើយដើរចេញពីបន្ទប់ទៅទាំងបេះដូងប្រេះស្រាំ ទុកឱ្យអធិរាជហ្សាងជីដេកលង់លក់ដោយមិនដឹងខ្លួនថា គេកំពុងតែបាត់បង់របស់មួយសំខាន់បំផុតក្នុងជីវិតរបស់គេ។

ជំពូកទី២៨៖

ស្រមោលអន្ទោលនៃElite

ម៉ោង២ទៀបភ្លឺ។

នៅចំណតរថយន្តក្រោមដីនៃសណ្ឋាគារ Rosewood មានសភាពស្ងាត់ជ្រងំ។ ម៉ាលីយ៉ា ពាក់វ៉ែនតាខ្មៅបាំងភ្នែកដែលហើមដោយការយំ ដើរយឺតៗ ដោយមាន លីដេ មកគ្រាហ៍ទទួល។

«បងឯង… បងឯងដាច់ចិត្តមែន​?​» លីដេសួរទាំងយំខ្សឹកខ្សួល។

ម៉ាលីយ៉ា ងាកទៅមើលជណ្តើរយន្តដែលទើបតែចុះមក។

 «បងគ្មានជម្រើសទេ! វត្តមានបង… កំពុងសម្លាប់គេ…..ទាំងរស់»

ពួកគេទាំងពីរឈានឡើងឡានទំនើបមួយដែលបើករង់ចាំ រួចហើយរថក៏លូនចេញទៅកាត់ភាពងងឹតនៃរាត្រីដ៏សោកសង្រេង។

នៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីពួកគេ ស្រមោលអន្ទោលនៃក្រុមEliteសិង្ហបុរី​ពួនកាយក្នុងរថយន្ត Alphard ពណ៌ខ្មៅកញ្ចក់បិទជិតដែលចតចោកនៅក្នុងស្រមោលងងឹត..

 វ៉ាណេស៊ា កំពុងអង្គុយគងជើង ដៃកាន់កែវស្រា សម្លឹងមើលឡានរបស់ម៉ាលីយ៉ាចាកចេញពីជីវិតតុន។ ក្បែរនាង មានបុរសអង្គរក្សមាឌធំពីរនាក់។

«អ្នកនាងលី… ឱ្យពួកខ្ញុំតាមទៅទេ?​» អង្គរក្សសួរ។

វ៉ាណេស៊ា ញញឹមចុងមាត់ដ៏ពិសពុល៖

«តាមទៅ! ពេលដល់សាំងហ្គាពួរ ចាប់ប្អូនស្រីវាយកទៅលាក់។ ឯម៉ាលីយ៉ា… ខ្ញុំបានរៀបចំកាដូ ពិសេស​រង់​ចាំហើយ! ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យស្រីខ្មែរម្នាក់នេះ នៅលើគ្រែ… ជាមួយអតីតអ្នកតាមចែចង់វានៅ​អាមេរិក ពេលហ្នឹងហ្សាងជីនឹងអស់ចិត្ត​! ពិភពលោកនឹង​ដឹងថា អតីតប្រពន្ធហ្សាងជី ត្រឹមតែជាស្រីសំផឹង​ម្នាក់មកពីអាស៊ីតែប៉ុនហ្នឹង​ឯង ធ្វើឱ្យត្រកូលហ្សាងទទួលយកមិនបាន​!»

«បាទអ្នកនាង!​»

«ហ្សាងជី!​» វ៉ាណេស៊ា ក្រសោបកែវស្រាណែន ហើយគិតក្នុងចិត្ត​ទាំងកំហឹង​និងគំនុំមហាជ្រៅ៖

«លោកឯងហ៊ានបដិសេធត្រកូលលីខ្ញុំ ដើម្បីស្រីធុនហ្នឹង? មែនទេ? ខ្ញុំនឹងឱ្យលោកឯងឃើញថា… ស្រីដែលលោកឯងបាន​លះបង់គ្រប់យ៉ាងដើម្បីការពារ វាថោកទាបកម្រិតណា!»

លិខិត​លា​គ្នា​នៅ​ពាក់​កណ្តាល​អាធ្រាត្រ

ម៉ោង៣ទៀប​ភ្លឺ ភូមិគ្រឹះហ្សាង ស្ងប់ស្ងាត់​ដូច​កន្លែងដែលគ្មានមនុស្សនៅ។ ​ម៉ាលីយ៉ា​អូស​វ៉ាលិស​តូច​​មួយ​​ចេញ​ពី​បន្ទប់​ថ្នមៗ។ នាង​មិន​បាន​យក​ទ្រព្យសម្បត្តិ​អ្វី​ទៅ​ទេ ក្រៅ​ពី​សម្លៀកបំពាក់​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ប៉ុន្មាន​​កំប្លេ។

នាង​ឈប់​នៅ​មុខ​តុ​ក្បែរ​គ្រែ។ នៅ​ទីនោះ នាង​បាន​ដោះ “ចិញ្ចៀន​ពេជ្រ” ដែល​តុន​ធ្លាប់​ប្រាប់​ថា​ទិញ​ទុក​តាំង​ពី ៣ ឆ្នាំ​មុន ដាក់​ទុក​នៅ​លើ​ក្រដាស​មួយ​សន្លឹក។

“បង​តុន… អូន​ស្រលាញ់​បង តែ​អូន​មិន​ចង់​ក្លាយ​ជា​ចំណុច​ខ្សោយ​របស់​បង​ទេ។ លោក​យាយ​និយាយ​ត្រូវ។ បង​ជា​ស្តេច​នៃ​អាណាចក្រ​ជំនួញ បង​ត្រូវការ​រាជិនី​ដែល​អាច​ជួយ​បង​ការពារ​បល្ល័ង្ក មិន​​មែន​ស្រី​ធម្មតា​ដែល​ចាំ​តែ​ឱ្យ​បង​ការពារ​ទេ។ ថែរក្សា​ខ្លួន​ផង! លា​ហើយ!”

ទឹក​ភ្នែក​មួយ​តំណក់​ស្រក់​លើ​ក្រដាស។ ម៉ាលីយ៉ា​ខាំ​មាត់​ទប់​សំឡេង​យំ រួច​ដើរ​ចេញ​ទៅ។ ដោយសារ​ប្រព័ន្ធ​សុវត្ថិភាព​តឹងរ៉ឹង នាង​មិន​អាច​ចេញ​តាម​ច្រក​មុខ​បាន​ទេ។ នាង​ត្រូវ​លូន​ចេញ​តាម​ច្រក​​អ្នក​​បម្រើ​​ដែល​នាង​បាន​សង្កេត​ឃើញ​កាល​ពី​ថ្ងៃ។

តាក់ស៊ី​ដែល​នាង​ហៅ​តាម​កម្មវិធីអេប​បាន​មក​ដល់រង់ចាំនៅលើ​ផ្លូវ​ធំ។

«ទៅ​ព្រលាន​យន្តហោះ Changi» នាង​ប្រាប់​អ្នក​បើកបរ​ទាំង​សំឡេង​ស្អកៗ។ ពេល​ឡាន​ចេញ​ដំណើរ នារីយើង​ខំជូតទឹកភ្នែកហើយ​ងាក​មក​មើល​ភូមិគ្រឹះ​ដ៏​ធំ​ស្កឹមស្កៃ​នោះ​ជា​លើក​ចុង​ក្រោយ។ ភូមិគ្រឹះហ្សាងស្អាតណាស់​ តែ​វា​ត្រជាក់ និងឯកោ​ពេក​សម្រាប់​នាង។

នាង​មិនដឹងទេថា នៅពេល​ដែលពន្លឺ​ថ្ងៃ​​ចាំង​ចូល​បន្ទប់ តុន​បើក​ភ្នែក​ឡើងដូចពីម្សិល​ ដៃ​របស់គេ​រាវ​រក​មនុស្ស​នៅ​ក្បែរ​ខ្លួន​តាម​ទម្លាប់…. ទទេ​ស្អាត។

«ម៉ាលីយ៉ា?​» គេ​ហៅ​តិចៗ ព្រោះស្មាន​ថា​នាង​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ទឹក។ តែ​ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់​ក្នុង​បន្ទប់​ធ្វើ​ឱ្យ​គេ​ចាប់​ផ្តើម​ឆ្ងល់។ ប្រុស​ស្ទុះ​ក្រោក​ពី​គ្រែ ហើយ​ខ្សែ​ភ្នែក​របស់​គេ​ក៏​ទៅ​ប៉ះ​នឹង​វត្ថុ​ម្យ៉ាង​ដែល​ចាំង​ពន្លឺព្រាកៗប្រដេញគ្នា​​នៅ​លើ​តុ។

ចិញ្ចៀន!

តុន​ស្ទុះ​ទៅ​ចាប់​យក​ចិញ្ចៀន ដោយមិនចង់ខ្ចីខ្វល់អាន​​សំបុត្រ​នោះ។ គ្រាន់​តែ​អាន​ចប់ មុខ​របស់​គេ​ប្រែ​ជា​ស្លេក ហើយ​បន្ទាប់​មក… ប្រែ​ជា​ក្រហម​ដោយ​កំហឹង។

«ល្ងង់​ណាស់!​» គេ​ស្រែក​ខ្លាំងៗ រហូត​អ្នក​បម្រើ​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ភ័យ។

ដោយ​មិន​ងូត​ទឹក មិន​ប្ដូរ​ខោអាវ ប្រុស​​ស្លៀក​តែឈុត​គេង និង​ទាញ​អាវគ្របក្រៅ​​ប្រញាប់ៗ រត់​ចុះ​ទៅ​ខាង​ក្រោម។

«លោក​ប្រុស​ធំ!» អ្នក​បម្រើ​នាំ​គ្នា​ហៅ។

នៅ​បន្ទប់​ទទួល​ភ្ញៀវ Madam Zhang កំពុង​អង្គុយ​ផឹក​តែ​ព្រឹក​ជាមួយ វ៉ាណេស៊ាហើយបើកភ្នែកគ្រលួងៗ។

«តុន? ម៉េច​ក៏​ស្លៀក​ពាក់​បែប​នេះ?»

តុនប្រុងថាមិនរវល់តែ គេទច់​ដំណើរមកវិញជាមួយទឹកមុខស្មើ។ ប្រុសបែរមកវិញ ​ដើរ​ចូលយឺតៗមកឈរ​ពី​មុខ​ជីដូន​របស់​គេ។ ភ្នែក​គេ​ឆេះ​ដូច​ភ្លើង អ្នកបម្រើទាញគ្នា​ថយអស់ហើយ។

«លោក​​យាយ​និយាយ​អី​ដាក់​គេ​?​»

«រឿងមួយណា??» Madam Zhang ធ្វើ​ហី «យាយ​គ្រាន់​តែ​ប្រាប់​ការពិត ថា​នាង​មិន​ស័ក្តិសម…»

«ស័ក្តិសម​ឬ​អត់ គឺ​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​កំណត់​!​» តុន​ស្រែក​មួយ​ទំហឹង​ធ្វើ​ឱ្យ​គ្រប់​គ្នា​គាំង «លោក​យាយ​​ស្តាប់​​ខ្ញុំ​ឱ្យ​ច្បាស់ បើម៉ាលីយ៉ា ចាកចេញ​ពី​ខ្ញុំ​ដោយសារ​ពាក្យ​របស់​លោក​យាយ ខ្ញុំ​នឹង​កាត់​ផ្តាច់​ទំនាក់ទំនង​ជាមួយ​ត្រកូល ហ្សាង។ ក្រុមហ៊ុន លុយ អំណាច… ខ្ញុំ​មិន​យក​មួយ​រៀល​ទេ!​»

«តុន! ឯង​ហ៊ាន​ហ្អេ៎?» Madam Zhang ក្រោក​ឈរ​ទាំង​ញ័រ។

តុន​ងាក​ទៅ​រក​អង្គរក្ស។

«ឆែក​មើល​ GPS ទូរសព្ទ​នាង​ភ្លាម! ហើយ​ត្រៀម​ឡាន! ទៅ​ព្រលាន​យន្តហោះ!»

នៅលើតាក់ស៊ី….. ចំណាស់ណេះហើយ គេមិនដែលគិតថា ភាពមានះកាលពីក្មេងៗត្រូវយកមកប្រើសាជាថ្មីពេលនេះវិញសោះ។

«លឿនជាងនេះទៀត!» ទោះណាជាតុននិយាយក្នុងសំឡេង​ជាធម្មតា ​តែអ្នកបើកឡានសឹងខ្យល់ចាប់ទៅហើយព្រោះភ័យនឹងទឹកមុខចៅហ្វាយ ខណៈភ្នែករបស់តួប្រុសសម្លឹងមើលទៅផ្លូវដែលហាក់ដូចជាវែងអន្លាយគ្មានទីបញ្ចប់។

ដៃម្ខាងរបស់គេក្តាប់ចិញ្ចៀនពេជ្រដែលម៉ាលីយ៉ា ទុកចោលនោះយ៉ាងណែន… ណែនរហូតដល់មុខពេជ្រមុតចូលសាច់ដៃ តែការឈឺចាប់ផ្នែករាងកាយនេះ មិនស្មើនឹងមួយចំណិតនៃភ្លើងដែលកំពុងឆេះក្នុងទ្រូងរបស់គេឡើយ។

«ល្ងង់… ស្រីល្អិត ម៉ាលីយ៉ា​!​»

គេខាំមាត់ខ្លួនសឹងចេញឈាមព្រោះមិនបានឡូឡា​សមនឹងភ្នំភ្លើងក្នុងទ្រូង។ ក្នុងខួរក្បាលរបស់តុន​ពេលនេះ ពោរពេញទៅដោយរូបភាពរបស់ស្រីស្រស់​…..ពាក្យសម្តីក្នុងសំបុត្រដែលគេមិនចង់ចង​ចាំបានញ៉ាំង​ឱ្យកែវភ្នែកគេក្តៅរោលរាល….. អូនគិតថាអូនជាវីរៈ​នារីក្នុងរឿងនិទានដែលលះ​បង់​សេចក្តីសុខខ្លួនឯង ដើម្បីអនាគតរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់មែនទេ?

«អូនគិតថាបងត្រូវការក្រុមហ៊ុន? អូនគិតថាបងត្រូវការងារជា CEO ជាងត្រូវការអូនឬ? ហើយចង់ទៅរៀបការជាមួយអាប្រុសណាវិញ?»

តុន សម្លឹងមើលទៅអគារខ្ពស់ៗនៃទីក្រុងសិង្ហបុរីដែលកំពុងរត់ថយក្រោយតាមកញ្ចក់ឡាន។ ពីមុន អ្វីៗទាំងនេះគឺជាមោទនភាព ជាគោលដៅ និងជាអំណាច។ ប៉ុន្តែនៅវិនាទីនេះ ពេលដែលគ្មាននាង អគារកញ្ចក់ទាំងនេះប្រៀបដូចជាគុកដែលគ្មានវិញ្ញាណ។ បើគ្មានម៉ាលីយ៉ា តើគេប្រឹងរកលុយរាប់លានដុល្លារមកធ្វើអ្វី? ដើម្បីដេកឱបលុយស្លាប់នៅលើគំនរមាសតែម្នាក់ឯងឬ?

បេះដូងរបស់គេលោតញាប់ស្ទើរតែផ្ទុះចេញមកក្រៅ មិនមែនដោយសារកំហឹងទេ តែដោយសារ “ភាពភ័យខ្លាច” ខ្លាចថាគេទៅមិនទាន់… ខ្លាចថានឹងបាត់បង់នាងជារៀងរហូត។ គ្រាន់តែគិតដល់ចំណុចនេះ តុនមានអារម្មណ៍ថា ដូចជាពិភពលោកកំពុងរលាយ។

«អូនគ្មានសិទ្ធិដើរចេញទេ! ដោយសារហេតុផលអ្វីក៏ដោយ!»

ទឹកភ្នែករបស់កូនប្រុសដែលមិនធ្លាប់ស្រក់ងាយៗ ពេលនេះបានដក់រលីងរលោងក្នុងកែវភ្នែកដ៏មុត​ស្រួច។ គេលើកចិញ្ចៀនមកមើលម្តងទៀត ហាក់ដូចជាកំពុងនិយាយជាមួយម្ចាស់របស់វា។

«ចាំបង…ម៉ាលីយ៉ា ហាមទៅណាដាច់ខាត! បើអូនហ៊ានតែបោះជំហានចូលក្នុងយន្តហោះនោះ… បងនឹងដុតព្រលានយន្តហោះនេះចោល!»

នៅ​ព្រលាន​យន្តហោះChangi ម៉ាលីយ៉ា​កំពុង​អង្គុយ​រង់ចាំ​ជើង​ហោះហើរ​ទៅ New York។ ទឹក​ភ្នែក​នាង​នៅ​តែ​ហូរ​មិន​ឈប់។  ច្រើនឆ្នាំមកនេះ ស្នេហា​សម្ងាត់រវាងនាងនិងគេ សឹងកកក្លាយជាប៉ូលខាងជើងបាន  ចុះហេតុអ្វី ស្នេហ៍ទើបនឹងបានស្និទ្ធ គ្រប់យ៉ាងក្លាយមករបៀបនេះ។

នាងប្រចណ្ឌគេណាស់ សូម្បីតែឃើញស្រីចិនផ្សេងដើរកាត់​ក៏ក្តៅគ្រាប់ភ្នែក​នឹកឃើញដល់នាងលីដែរ។

«សុំទោស​ដែល​រំខាន…» បុគ្គលិក​ម្នាក់​ដើរ​មក​និយាយពីក្រោយស្មានាង។

 «អ្នក​នាង​គឺ ម៉ាលីយ៉ា មែន​ទេ?​»

«ចាស…»

«សូម​អញ្ជើញ​តាម​ខ្ញុំ​បន្តិច មាន​បញ្ហា​ជាមួយ​លិខិត​ឆ្លង​ដែន​របស់​អ្នក​នាង»។

ម៉ាលីយ៉ា​ក្រោកដោយភ័យស្លុបងងឹតមុខខ្លាចចេញពីទីនេះមិនបាន​ ដៃក្តោបទូរសព្ទគិតថា ចុងបញ្ចប់​គង់តែត្រូវខលទៅបងម៊ីក​របស់នាង​។ មុនក្រោយ ពួកគេ​ត្រូវតែដឹងអំពីស្នេហា​ប្រាសព្រាត់មួយនេះ។

​ដើរ​តាម​បុគ្គលិក​នោះ​ទៅ​បន្ទប់ VIP មួយ។ គ្រាន់​តែ​ទ្វារ​បើក​ភ្លាម នាង​ឃើញ​បុរស​ម្នាក់​ឈរ​ដោយ​ទឹកមុខសោះអង្គើយ​​នៅ​កណ្តាល​បន្ទប់។ សក់​គេ​រញ៉េរញ៉ៃ ស្លៀក​ពាក់​មិន​សមរម្យ តែ​ភ្នែក​គេ…ពោរពេញ​ដោយ​ក្តី​ស្រលាញ់​និង​ស្ត្រេស។

«តុន…» នាង​ហៅគេ​តិចៗក្នុងបំពង់ក។

ប្តីស្ទុះ​មក​ឱប​យ៉ាយ៉ា​យ៉ាង​ខ្លាំង ហាក់​ដូច​ជា​ខ្លាចរបូត​បាត់វត្តមាន​ស្រីត្រលប់​ទៅ​វិញ។

«ហាម!!!! ហាម​ទៅណា​ចោល​បង​ទៀត!» សំឡេង​គេញាប់​ញ័រខ្សឹបក្បែរត្រចៀកនាង។

«អ្នក​ណា​ថា​អូន​មិន​ស័ក្តិសម? អ្នក​ណា​ថា​អូន​ជា​ចំណុច​ខ្សោយ? អូន​គឺ​ជា​បេះដូង​របស់​បង បើ​​គ្មាន​​បេះដូង មនុស្ស​អាច​រស់​បាន​ដែរ​ទេ?»

«តែ… លោក​យាយ… វ៉ាណេស៊ា…»

«បង​មិន​ខ្វល់!​» តុន​ចាប់​មុខ​នាង​ឱ្យ​មើល​គេ។

«…កុំ​ដោះ​ចិញ្ចៀន​នេះ​ចេញ​ពី​ដៃ​ទៀត! បើមិនចង់មានរឿងធំ!»

«ស្មានថាខ្ញុំចង់?» នាងថាទាំងរលីងរលោងថ្ពក់ភ្នែកជាមួយបុរសដែលនាងស្រលាញ់ជាទីបំផុតម្នាក់នេះ។

ខាងប្រុសញញឹម​យ៉ាងSad ហើយ​ដក​ចិញ្ចៀន​ពេជ្រ​ពី​ហោប៉ៅ ​បំពាក់​ឱ្យ​នាង​វិញ។ ដៃ​​គេ​​ញ័រ​​តិច​ៗ​មាត់ក៏និយាយ៖

«សន្យា​នឹង​បង​មក ម៉ាលីយ៉ា! ថា​យើង​នឹង​ប្រឈម​មុខ​ជាមួយ​គ្នា! ទោះ​ណាជាថ្ងៃក្រោយទៅ យើង​​​ត្រូវ​ប្រឆាំង​នឹង​ពិភពលោកទាំងមូល​ក៏​ដោយ! ដើម្បីគ្នា!!!»។

ម៉ាលីយ៉ាដៃម្ខាងត្រូវគេចាប់ពាក់ចិញ្ចៀនដៃម្ខាង​លើកមកជូតទឹកភ្នែក នាង​​យំ​ហើយ​ងក់​ក្បាល។

«អូន​សន្យា…»

ប្រុសក្រសោបរាងកាយស្រីឱបផ្ទប់ទ្រូង……គូស្វាមីភរិយាឱប​គ្នា​នៅ​កណ្តាល​បន្ទប់ VIP។

«បង​បាន​ជ្រើសរើស​រួចហើយ….បងឯកោយូរហើយ! បងមិន​ជ្រើសរើស​ធ្វើ​ជា​ស្តេច​ដែល​ឯកោ​ទេ បង​ជ្រើសអូន បងជ្រើស​ធ្វើ​ជា​ប្ដី​របស់​មនុស្ស​ស្រីដែល​បង​ស្រលាញ់!»

ពួកគេមិនដឹងថាពេលវេលា​កន្លងទៅក្នុងរង្វង់ដៃគ្នា​យូរ​ប៉ុនណាហើយទេ តែការប្តេជ្ញាចិត្តលើកនេះ គឺមាន​តម្លៃលើសពីចិញ្ចៀនដែលពួកគេកំពុងតែពាក់។

ជំពូកទី២៣

ជីវិតពិត​ដ៏​ឃោរឃៅ

តុននិងម៉ាលីយ៉ា បានឡើងឡាន​ត្រលប់​មកវិញពីព្រលានយន្តហោះ។

«យើងទៅ​​ភូមិគ្រឹះ ហ្សាង វិញទៀត?»

នាងសួរគេតិចៗព្រោះមិនចង់បង្ខំគេពេកទេ នាង​យល់ចិត្ត​គេដែលស្ថិតនៅ​ចំកណ្តាលគំនាបស្នេហា​និងគ្រួសារ។

«មិន​មែនទៅ​ដើម្បី​សុំទោសគាត់​ទេ តែ​ដើម្បី​ប្រមូល​របស់​របរ!»

គេវាចាខ្លី តែមានន័យដាច់ណាត់ ធ្វើឱ្យស្រីធូរចិត្ត​ជាខ្លាំង។ ប៉ុន្តែ….​គ្រាន់​តែគូស្នេហ៍​ឈាន​ជើង​ចូល​ដល់​មាត់​ទ្វារ អង្គរក្ស​ជាច្រើននាក់​បាន​បិទ​ផ្លូវពួកគេ​។

«លោក​ស្រីធំមាន​ប្រសាសន៍​ថា…» ប្រធាន​អង្គរក្ស​និយាយ​ទាំង​ភ័យស្លេក «​អ្នក​ប្រុស​ធំ​ជ្រើសរើស​ដើរ​ចេញ​ជាមួយ​នារី​បរទេស…..អ៊ីចឹងគឺ……​ត្រូវ……ត្រូវ​ដើរ​ចេញ​ទៅ​តែ​ខ្លួន! គ្រប់យ៉ាងរបស់….គ្រួសារ​ហ្សាង…. ទ្រព្យសម្បត្តិ កាត​ធនាគារ ឡាន អ្វីក៏ដោយ…..​សូម្បី​តែ​ខោអាវ​ដែល​ជា​លុយ​របស់​​ត្រកូល ហ្សាង គឺ​ត្រូវ​…..ត្រូវ……ត្រូវ…ទុក​…..បាទ!»។

ម៉ាលីយ៉ា​បើក​ភ្នែក​ធំៗ។

តុន​ចាប់​ដៃ​….​ឱ្យនាងនៅ​ស្ងៀមជាមួយស្នាម​​ញញឹម​ត្រជាក់ខូចចិត្ត​របស់គេ។

«លោក​យាយ​ចង់​លេង​ធម៌​ក្តៅ​ដាក់​ខ្ញុំ​មែន​ទេ? បានទេតើ!»

តុន​ដោះ​នាឡិកា​ដៃ​តម្លៃ​រាប់​សែន​ដុល្លារ​ដាក់មក​លើ​តុ។ គេ​ដក​កាបូប​លុយ កូន​សោ​ឡាន និង Lock out ​ទូរសព្ទ​ដៃ​ទំនើប រួច​ដាក់ចុះ​ទាំង​អស់។

«ទុកឱ្យគាត់ផងទៅអ៊ីចឹង!»

គេ​ងាក​មក​រក​ម៉ាលីយ៉ាហើយញញឹម​ដោយស្រពោន​។

«​ខ្លាច​ទេ? បើ​ត្រូវ​ដើរ​ចេញ​ទៅ​ជាមួយ​ប្ដី​ដែល​គ្មាន​លុយ​មួយ​រៀល?»

ម៉ាលីយ៉ា​សម្លឹង​មើល​បុរស​ដែល​សុខ​ចិត្ត​លះបង់​គ្រប់​យ៉ាង​ដើម្បី​នាង។ បេះដូង​នាង​ពោរពេញ​ដោយ​ក្តី​ស្រលាញ់និងរំភើប។ នាង​ញញឹម​ដាក់កែវភ្នែកស្រពោនរបស់គេ៖

«អ្នកណាថា? ឱ្យ​តែ​មាន​បង ទោះ​ដេក​តាម​ផ្លូវ​ក៏​អូន​មិន​ខ្លាច​ដែរ»។

ពួកគេ​ទាំង​ពីរ​កាន់​ដៃ​គ្នា​ដើរ​ចេញ​ពី​ភូមិគ្រឹះ​ដ៏​ស្កឹមស្កៃ​នោះ ក្រោម​តំណក់​ភ្លៀង​ដែល​ចាប់​ផ្តើម​ធ្លាក់​ចុះ​មក​យ៉ាង​ខ្លាំង។ នៅ​លើ​យ៉​នៃអាគារ​ជាន់​ទី២ លោកស្រីហ្សាង​និងចៅប្រសាក្នុងសុបិន​គឺវ៉ាណេស៊ា ឈរ​មើលមកគូស្វាមីភរិយា ​ពួកគេទាំងកំហឹង​។

«ស្រី​ប្រភេទ​នេះ មិន​អាច​ទ្រាំ​នឹង​ភាព​ក្រីក្រ​បាន​លើស​ពី៣ថ្ងៃ​ទេ។ នាងហ្នឹង​នឹង​រត់​ចោល​អាតុន ហើយ​ពេល​នោះ អាតុនតុន នឹង​ត្រឡប់​មក​រក​យើង​វិញ» ម៉ាដាមហ្សាងនិយាយគ្មានវិប្បដិសារី។

ក្រោមលម្ហមេឃ​នេះ​មនុសុ្ស​គ្មានបេះដូងដូចគាត់ មិនដែលដឹងថា លោកនេះមាន​អ្វីមួយដែលគាត់គ្មានសិទ្ធិមាននោះទេ។ នោះគឺ សេ្នហាពិតនិង​សុភមង្គល។

ភ្លៀង​ខ្លាំងណាស់ថ្ងៃនេះ​នៅ​សិង្ហបុរី…..

«មិនអីទេតុន…» ម៉ាលីយ៉ា និយាយទាំងញញឹមលើកទឹកចិត្ត ខណៈដៃនាងរាវរកកាបូបលុយក្នុងវ៉ាលិសដែលសើមជោក។

«ដំបូងជូនអូនរកសណ្ឋាគារល្មមៗស្នាក់នៅសិនទៅ ចាំគិតបន្ត ប្រើលុយអូន!»។

តុនញញឹម នាំភរិយា​ចូលទៅក្នុងសណ្ឋាគារលំដាប់ផ្កាយមួយដែលនៅក្បែរៗនោះ។

«សួស្តីបង ខ្ញុំសុំបន្ទប់មួយយប់!​» ម៉ាលីយ៉ា ដាក់កាតធនាគាររបស់នាងលើបញ្ជរយ៉ាងជឿជាក់។

បុគ្គលិកទទួលភ្ញៀវញញឹមរាក់ទាក់ទទួលយកកាតនោះ។ ប៉ុន្តែពេលដែលពួកគេ​ឈរស្ងៀមរង់ចាំបុគ្គលិក​ ធ្វើការលើកទូរសព្ទនាង​ឃើញមុខ តុនស្មើៗ ……នាងសង្ស័យ…..

«អឺ…សុំទោសអ្នកនាង! ស្រាប់តែ…បន្ទប់ពេញអស់រលីងតែម្តង»។

«ពេញ?​» ម៉ាលីយ៉ាភ្ញាក់ផ្អើល «អម្បាញ់មិញខ្ញុំឃើញភ្ញៀវ Check-out ពីរនាក់តើ?»

«ចាស៎… គឺ… គេកក់តាម Online ពេញអស់ហើយ សូមអធ្យាស្រ័យ!» បុគ្គលិកនោះប្រញាប់ប្រគល់កាតឱ្យនាងវិញ ហាក់ដូចជាចង់ឱ្យពួកគេឆាប់ចាកចេញ។

ម៉ាលីយ៉ាមិនអស់ចិត្ត។ នាងដឹកដៃតុនទៅសណ្ឋាគារមួយទៀតដែលនៅក្បែរនោះ។ លទ្ធផលគឺដូចគ្នា៖ “ពេញ” ឬ “ប្រព័ន្ធមានបញ្ហា”។

ពួកគេដើរពីមួយទៅមួយ រហូតដល់ផ្ទះសំណាក់តូចតាចបំផុត។

«សុំទោស​ពួកយើងមិនទទួលភ្ញៀវបរទេសទេ!» ម្ចាស់ផ្ទះសំណាក់គ្រវីក្បាលដាក់ពួកគេ ទាំងដែលភ្នែកគាត់សម្លឹងមើលទៅតុនដោយការភ័យខ្លាច។

នៅមុខផ្ទះសំណាក់ទី៥ ម៉ាលីយ៉ាហៀបនឹងចូលទៅសួរទៀត តែដៃដ៏ត្រជាក់របស់តុន បានចាប់ស្មារបស់នាងជាប់។

«ឈប់ទៅ យ៉ាយ៉ា…» សំឡេងរបស់គេស្អក និងល្វីងជូរចត់។

«ម៉េចក៏ឈប់? កន្លែងនេះប្រហែលជាមាន…»

«គ្មានទេ!» តុន ងើបមុខឡើង សម្លឹងមើលទៅមេឃដែលកំពុងធ្លាក់ភ្លៀង «ទោះអូនមានលុយរាប់លានដុល្លារ ក៏អូនជួលកន្លែងដេកនៅទីនេះមិនបានដែរ»។

«ហេតុអី?»

«ព្រោះនេះជាសិង្ហបុរី…ហើយនេះ…..និយាយបែបនេះ…..ក្រោមបាតដៃលោកយាយ!» តុន​និយាយ​​ទាំងកំហឹងដែលលាក់កំបាំងក្រោមពន្លឺភ្នែក។

 «គាត់មិនគ្រាន់តែបង្កកគណនីបងទេ តែគាត់កំពុងដាក់ “បម្រាម” មិនឱ្យអ្នកណាទទួលពួកយើង! គ្រាន់តែឃើញមុខបង គ្មានអ្នកណាហ៊ានពាក់ព័ន្ធនឹងយើងទេ!»

គាត់ចង់បិទផ្លូវឱ្យពួកយើងទាល់? នាងគិតម្នាក់ឯងដោយចំហមាត់ហួសចិត្ត​។ ទើបតែយល់!

«រហូតដល់អូនទ្រាំលែងបាន ហើយរត់ចោលបង… ឬឱ្យបងបកទៅផ្ទះវិញ!»

ម៉ាលីយ៉ាឈរគាំង នាងរេភ្នែកសម្លឹងមើលកាតធនាគារក្នុងដៃ។ នាងមានលុយ នាងមានសមត្ថភាព ប៉ុន្តែនៅចំពោះមុខអំណាច “ត្រកូលហ្សាង” លុយរបស់នាងគឺគ្មានន័យអ្វីទាំងអស់។ ពួកគេមិនមែនក្រទេ តែពួកគេកំពុងត្រូវគេ “ដកសិទ្ធិរស់រាន” មួយទៀត។

ប្រុសព្រិចភ្នែកហើយញញឹម​ស្ងួត។ ស្រី​ព្រិចភ្នែកដោយកំហឹង នាង​លើកដៃចង្អុលទៅទិសដែលសម្គាល់ថា ផ្ទះគ្រួសារហ្សាង៖

«ខ្ញុំទៅសួរគាត់!»

ប្រុសញញឹម​ពេលឃើញភរិយា​ខឹង។ នាងនិយាយទៀតទាំងអួលណែន៖

«នេះលុយខ្ញុំ! គាត់មានសិទ្ធិស្អី?»

«មិនត្រឹមតែមានសិទ្ធិទេ អាចថា….ពិបាករកបានញ៉ាំ​!​»

នាងថ្លោះទឹកមុខ។ ឬមួយសូម្បីដកប្រាក់នៅទីនេះ? ឈ្មោះនាងត្រូវBan? ពួកគេសាហាវពេកហើយ!!! អាងស្អី?

មើលទៅហ្សាងជីនេះ ញញឹមដូចមិនខ្វល់ទេ។ គេព្រមធ្វើស្មូមជាមួយនាង​ដេកតាមផ្លូវដែរ? ភរិយា​ញញឹម​ដាក់ដៃចុះទុកកាត​ហើយនិយាយឌឺគេ៖

«គាត់…គាត់ចង់ឱ្យយើងដេកតាមផ្លូវ​មែន​?​» នាងសួរទាំងញញឹមមិនសូវសម។

តុនដើរចូលមកកៀកឡើង​ហើយឱបក្រសោបស្មាស្រី ពួកគេ​ឈរជ្រកក្រោមចំណតរង់ចាំឡានក្រុង ទាំងមេឃស្រអាប់ពេញដោយ​ដំណក់ភ្លៀង។

«រ៉ូមែនទិកអត់?»

នាងរអ៊ូឡុលៗខឹង៖

«គាត់គិតថាធ្វើបែបនេះ នឹងឈ្នះបង… គាត់គិតថាបងនឹងចុះចាញ់ព្រោះតែគ្មានកន្លែងដេក តែគាត់ភ្លេចគិតរឿងមួយ…»

តុនខាំមាត់ សម្លឹងទៅអគារខ្ពស់ៗក្នុងក្រុងខណៈនាងឧទានបន្ត៖

«ថាចៅប្រុសរបស់គាត់ម្នាក់នេះ ក៏មានឈាមជ័ររឹងរូសរបស់ត្រកូលហ្សាងដូចគ្នា!!»

គេអង្អែលស្មានាងលួងលោម តែនាង​ដឹងថាចិត្ត​គេឈឺណាស់….ស្រីខាំមាត់និយាយបន្ត៖

«ហើយ…..ចៅគាត់បានរៀបការជាមួយស្រីក្បាលរឹងម្នាក់…..ដែលមិនចេះចុះចាញ់ទេ!»

ប្រុសញញឹម​សម្លឹងមកភ្នែកភរិយា។ បុរសម្នាក់នេះមិនមែនគ្មានមធ្យោបាយតទល់ជាមួយលោកយាយគេទេ តាមពិតគេចង់អុកឡុកផ្ទះហ្សាងពេលណាក៏បាន ពេលនេះក៏បាន តែ…..ឥឡូវគេបានទុកអ្វីៗទៅជាមិនសំខាន់អស់ទៅហើយ អាទិភាពគឺគេចង់ឃើញខ្លួនឯងតស៊ូតោកយ៉ាកបែបនេះជាមួយស្រីស្អាត​របស់គេ។

«តស់​អូន… បើគេមិនឱ្យយើងដេកអូតែល យើងទៅរកកន្លែងដែលគេ លូកដៃទៅមិនដល់!»

តុន​ដឹក​ដៃ​ម៉ាលីយ៉ា​ដើរ​ចេញ​ពី​តំបន់​អគារ​ខ្ពស់ៗ​ដែល​ពោរពេញ​ដោយ​ភ្លើង​ពណ៌ ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​តូច​​ចង្អៀត​មួយ​នៃ​តំបន់ Chinatown ចាស់។ នៅ​ទីនេះ គ្មាន​សណ្ឋាគារ​ប្រណីត​ទេ មាន​តែ​ផ្ទះ​ល្វែង​ចាស់ៗ និង​ក្លិន​អាហារ​តាម​ផ្លូវ។

នៅ​កៀន​ជ្រុង​ងងឹត​មួយ អ៊ំ​​ប្រុស​ចំណាស់​ម្នាក់​កំពុង​រៀបចំ​រទេះ​មី​គាវ​របស់​គាត់​ដើម្បី​ត្រលប់​​ទៅ​ផ្ទះ។ គាត់​មិន​មាន​ទូរសព្ទ​ទំនើប មិន​ស្គាល់​ព័ត៌មាន​សង្គម​ហាយសូ ហើយ​កាន់​តែ​មិន​ស្គាល់​ថា​នរណា​ជា “CEO ហ្សាង” ដែរ។ សម្រាប់​គាត់ មនុស្ស​គឺ​ជា​មនុស្ស!

«អ៊ំ​…» ម៉ាលីយ៉ា​ហៅ​គាត់​ជា​ភាសា​ចិន​យ៉ាង​ពិបាក។

បុរស​ចំណាស់​ងើប​មុខ​មើល​ពួកគេ។ គាត់​ឃើញ​តែ​ក្មេង​ប្រុស​ស្រី​ពីរ​នាក់​ដែល​សើម​ជោក និង​ញ័រ​ទទ្រើក។ ភ្នែក​របស់តុន ដែល​ធ្លាប់​តែ​មាន​អំណាច ពេល​នេះ​ពោរពេញ​ដោយ​ការ​អង្វរ។

«ពួក​ឯង​មិន​ទាន់​បាន​ញ៉ាំ​អី​មែន​ទេ?» អ៊ំ​​ប្រុស​សួរ​ដោយ​សំឡេង​ស្អកៗ។

គាត់​មិន​សួរ​ច្រើន គាត់​ក៏​បើក​គម្រប​ឆ្នាំង​ដួស​មី​គាវ​ក្តៅៗ​ពីរ​ចាន​ហុច​ឱ្យ​ពួកគេ​អង្គុយ​ញ៉ាំ​លើ​កៅអី​ជ័រ​ក្បែរ​រទេះ។ រសជាតិ​ទឹក​ស៊ុប​ដ៏​ក្តៅ​គគុក​ហូរ​ចូល​ក្នុង​ពោះ ធ្វើ​ឱ្យតុនស្ទើរ​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក…..ជាពិសេសនេះ​ជា​អាហារ​ដំបូង​ដែល​គេ​ញ៉ាំ​ជាមួយមនុស្សស្រីដែលគេស្រលាញ់។

ពេល​ញ៉ាំ​រួច ម៉ាលីយ៉ា​ដក​លុយ​ដុល្លារ​ពី​កាបូប​មក​ហុច​ឱ្យ៖

«អ៊ំ…ពួក​ខ្ញុំ​ចង់​សុំ​ជួល​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​មួយ​យប់។ ផ្ទះ​អ៊ំ​មាន​បន្ទប់​ទំនេរ​ទេ? ថ្លៃ​ប៉ុន្មាន​ក៏​បាន​ដែរ»។

អ៊ំ​ប្រុស​សម្លឹង​មើល​លុយ រួច​សម្លឹង​មើល​ពួកគេ។ គាត់​ដឹង​ថា​ក្មេង​ពីរ​នាក់​នេះ​កំពុង​មាន​បញ្ហា។

«ផ្ទះ​អ៊ំ​គ្មាន​បន្ទប់​ជួល​ទេ…មាន​តែ​បន្ទប់​ដាក់​អីវ៉ាន់​នៅ​ជាន់​លើ តូចហើយ​ក្តៅបន្តិច….. បើ​ពួក​ឯង​​មិន​​ប្រកាន់…»

«មិន​ប្រកាន់​ទេ!​» តុន​ឆ្លើយ​កាត់​ភ្លាម។ «ឱ្យ​តែ​មាន​ដំបូល ពួក​ខ្ញុំ​នៅ​បាន​ហើយ»។

«ល្អ ហើយវាហ្វ្រីសម្រាប់អ្នកទាំងពីរ!»

…..នេះឯង រាត្រីទឹកឃ្មុំដ៏ Adventure ដែលមនុស្ស​ដូចហ្សាងជី ទុកថា…..អារម្មណ៍ថ្មី!

តែពេលមកដល់….គេត្រូវទម្លាក់ស្នាមញញឹមចោលបន្តិចវិញ….បន្ទប់​នោះ​ពិត​ជា​តូច​មែនទែន។ ជាកូន​បន្ទប់​ដាក់​កេស​មី និង​តុ​ចាស់ៗ។ មាន​តែ​គ្រែ​ដែក​តូច​មួយ និង​កង្ហា​ដែល​មាន​សំឡេងត្រកួត​ខ្លាំង។

រ៉ាវៗ….

តុនបិទ​ទ្វារ​ដាក់​គន្លឹះ រួច​ងាកមកឃើញនាងឱបដៃសើចគេ។

ប្រុសញាក់ស្មា…..ទម្លាក់​ខ្លួន​អង្គុយ​លើកៅអីចាស់….​​ទាំង​អស់​កម្លាំង។ គេ​សម្លឹង​មើលម៉ាលីយ៉ា នាង​​​កំពុង​ឱប​កន្សែងមួយដែលយកចេញមកពីវ៉ាលិស​។ រ៉ូប​ដ៏ប្រេន​ថ្លៃ​របស់​នាង ពេល​នេះ​ប្រឡាក់​ដី និង​ទឹក​ភ្លៀង​អស់​ទៅ​ហើយ។

«សុំទោស…» តុន​និយាយ​ទាំង​ញញឹមស្កេននាងពីលើដល់ក្រោម។

នាង​ដើរមកក្បែរថ្លៃ៖

 «រឿងអី?​»

ដៃរៀម​ស្រាវឱបចង្កេះនិងត្រគាកភរិយា មាត់ហ្សាងជី​សែនរលាម​៖

«ដែលមក​ដេក​កន្លែង​បែប​នេះហើយ ក៏អូននឹងត្រូវធ្វើការយប់ដដែល….»

ស្រីរលាស់ដៃគេចេញហើយស្តីឱ្យព្រោះអៀន៖

«មនុស្ស​កំហូច!»

«សុភមង្គល…» គាត់​ឧទាន​ពាក្យ​នេះ​ដូច​ជាចំអក​ដល់​របស់​ដែល​គ្មាន​តម្លៃមួយ។

«វា​គ្រាន់​តែ​ជា​ពាក្យ​លួង​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​ដែល​គ្មានលុយ​និង​អំណាច​ប៉ុណ្ណោះ។ នៅ​ពេល​ដែល​ព្យុះ​មក​ដល់ សុភមង្គល​មិន​អាច​ការពារ​ដំបូល​ផ្ទះ​បាន​ទេ មាន​តែ​សសរគ្រឹះ​ដ៏​រឹងមាំ មានតែលុយ​​និង​ឥទ្ធិពលទេ​ដែល​អាច​! ក្មេងៗលើបណ្តាញសង្គម​ ចូលចិត្ត​យកដ្រាម៉ាមកប្រើក្នុងជីវិតពិត​ណាស់​!​»​

វ៉ាណេស៊ា ងើយ ក ត្រង់ធ្លូពេញចិត្ត​នឹងគ្រាប់បែកបង្កប់ដែល​លោកយាយជួយការពារនាង​ពីភ្លើងប្រចណ្ឌ។ ស្រីត្រកូលលីងើប​ឈរ​ឡើង​យ៉ាង​សមសួន នាង​ទាញ​រ៉ូប​ឱ្យ​ត្រង់​បន្តិច រួច​ងាក​មក​​ញញឹម​​ដាក់​អ្នក​ទាំង​ពីរ ជា​ស្នាម​ញញឹម​ដែល​ត្រជាក់​ដល់​ឆ្អឹងខ្នង។

«សុំទោស​ផង ខ្ញុំ​មាន​ប្រជុំ​អនឡាញ​ជាមួយ​ដៃ​គូ​នៅ​អឺរ៉ុប។ សូម​អញ្ជើញបន្ត​រីករាយ​ សុភមង្គល ​របស់​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ចុះ រាត្រី​សួស្ដី លោក​យាយ!​»។

នាង​ថើប​ថ្ពាល់ Madam Zhang រួច​ដើរ​កាត់​តុននិង​ម៉ាលីយ៉ា។ ពេល​ដើរ​ដល់កៀកនឹង​តួស្រីយើង អ្នកនាងលីបង្អាក់​បន្តិច ហើយនិយាយមិនងាក សម​ល្មម​ឱ្យ​តែ​ម៉ាលីយ៉ា​ឮ៖

«កុំ​ទាន់​អរ​… ហ្គេម ​មិន​ទាន់​ចាប់​ផ្តើមទេ»

និយាយ​ចប់នាង​ក៏​ដើរ​ចេញ​ទៅ​បាត់ បន្សល់​ទុក​ក្លិន​ទឹកអប់​ដ៏​ថ្លៃ​ ​ឱ្យ​នៅ​វិលវល់​ក្នុង​ខ្យល់។

វ៉ាណេស៊ា ដើរ​តាម​របៀង​យ៉ាង​លឿន​រហូត​ដល់​បន្ទប់​គេង​របស់​នាង។ គ្រាន់​តែ​ទ្វារ​បិទ​ជិត​ភ្លាម របាំង​មុខ​ដ៏​ថ្លៃថ្នូរ និង​ស្ងប់ស្ងាត់​របស់​នាង​ត្រូវ​បាន​បក​ចេញ​ភ្លាមៗ។

«ឆ្កួត​មែន!​»

ប្រាវ!!

កែវ​ស្រា​ដែល​នៅ​លើ​តុ​សម្អាង ត្រូវ​នាង​បោក​ផ្ទប់​ទៅ​នឹង​ជញ្ជាំង​បែក​ខ្ចាយ​ជា​បំណែក​តូចៗ។ មុខ​របស់​នាង​ដែល​ធ្លាប់​តែ​ស្រស់​ស្អាត ពេល​នេះ​ឡើង​ក្រហម​ដោយ​កំហឹង។ នាង​ដក​ដង្ហើម​ហត់​ខ្លាំង ដៃ​ទាំង​ពីរ​ច្រត់​ទៅ​លើ​តុ​សម្អាង សម្លឹង​មើល​ខ្លួន​ឯង​ក្នុង​កញ្ចក់។

ជាយូរណាស់មកហើយ នាងតែងយល់ថា ហ្សាងជី​ដ៏មាន​ឥទ្ធិពល នឹងក្លាយមកជារបស់នាងតែ​ម្នាក់​។

នាង​មិន​ដែល​ចាញ់​ទេ! តាំង​ពី​តូច​មក នាង​ជា​ព្រះនាង ជា​សិស្ស​ពូកែ ជា​អ្នក​ដឹកនាំ។ នាង​មាន​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​ស្រី​ម្នាក់ៗ​ គួរតែ….​គ្មាន។ តែ​ហេតុអ្វី? ហេតុអ្វី​កែវ​ភ្នែក​របស់តុន ដែល​មើល​មក​ស្រី​ម្នាក់​នោះ ពោរពេញ​ដោយ​ភាព​កក់ក្តៅ​ដែល​នាង​មិន​ធ្លាប់​ទទួល​បាន​សូម្បី​តែ​ម្តងក្នុងជាតិនេះ?

«ស្រីរហាម​….​បោក​ប្រាស់…» លីខាំ​ធ្មេញ​និយាយ​ដាក់​រូប​ខ្លួន​ឯង​ក្នុង​កញ្ចក់ «ឯង​គិត​ថា​​អាច​ដើរ​ចូល​មក​ក្នុង​ពិភព​របស់​យើង ហើយ​យក​អ្វី​ដែល​ជា​របស់​យើងទៅដោយ​ងាយៗ​អ៊ីចឹង​​ហ្អេ៎?​»

វ៉ាណេស៊ា​ដក​ដង្ហើម​វែងៗ​ដើម្បី​គ្រប់គ្រង​អារម្មណ៍។

មិនយូរទេនាង​សម្លក់ទូរសព្ទហើយលើក​មក​ចុច​មើល​រូបថត​មួយ​សន្លឹក​ក្នុង​បណ្ដាញ​សង្គម​។ ជា​រូបម៉ាលីយ៉ាកំពុង​សើច​ស្រស់ជាមួយហ្វេន។

«ចាំ​មើល​ចុះ ម៉ាលីយ៉ា…ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​ដឹង​ថា ការ​ឈរ​ក្បែរ តុន ហ្សាង វា​ក្ដៅ​ប៉ុនណា រលាកជ្រៅកម្រិតណា? ស្អែក​នេះ នាង​នឹង​ស្គាល់​រសជាតិ​ពិត​នៃ​សង្គម​ហាយសូ!»

ស្រីចិន​​ញញឹម​ចុង​មាត់ តែ​ជា​ស្នាម​ញញឹម​ដែល​ពិស​ពុល​បំផុត ខណៈ​ដៃ​ម្ខាង​ទៀត​រើស​យក​បំណែក​​កែវ​ដែល​បែក​មក​កាន់… នាង​មិន​ឈឺ​ទេ ព្រោះ​បេះដូង​នាង​ពេល​នេះ​មុត​ស្រួច​ជាង​អំបែង​កែវ​នេះ​ទៅ​ទៀត។

ជំពូកទី២១

តស៊ូស្នេហ៍លើដីកោះ

សំឡេង​តន្ត្រី​ក្នុង​ពិធី​ជប់លៀង​នៅ​តែ​បន្លឺ​ឡើង​រងំ តែ​សម្រាប់ហ្សាងជី អ្វីៗ​ហាក់​ដូច​ជា​ស្ងប់ស្ងាត់​ភ្លាមៗ ពេល​គេ​ដើរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ទឹក​បុរស​ដ៏​ប្រណីត ហើយ​ឮ​កូន​ប្រុស​មហាសេដ្ឋី​ពីរ​នាក់​កំពុង​ជជែក​គ្នា​បណ្ដើរ លាង​ដៃ​បណ្ដើរ។

«ឃើញ​ស្រី​ស្អាត​ពាក់​រ៉ូប​សូត្រ​ផ្កា​ឈូក​នោះ​ទេ?» បុរស​ម្នាក់​សួរ​ឡើង​សើចបែបព្រាន «ដើរកាត់ខ្ញុំមុននេះ ឃើញស្បែក​នាង​ម៉ដ្ឋ​ខៃ…ឮ​ថា​ជា​ស្រី​ខ្មែរ អារម្មណ៍ប្លែកណាស់វ៉ី! សម្រស់​! »

«អឺ… ស្អាត​ប្លែក​មែន​!​» ម្នាក់​ទៀត​តប​ទាំង​សើចកកាច់កកាច់ស្រង់ «ភ្នែក​នាងមើលមក យើងចង់ទន់ជើង​!​»

«គ្មានថ្លៃម៉ានទេ!»

«យី! បានន័យថា កូនអ្នកធម្មតា?»

ម្នាក់នោះដែលនិយាយលេបខាយនាង មិនឆ្លើយបែរជារអ៊ូបែបស្រវឹង៖

«បើ​បាន​​មក​កំដរ​មួយ​យប់ អស់​ឡាន​ស្ព័រ​មួយ​គ្រឿង​ក៏​​ហ៊ាន​​ដែរ…»

ផាំង!!

ហ្សាងជី ទះ​ដៃ​ទៅ​លើ​ថ្ម​ម៉ាប​នៃ​អាង​លាង​ដៃ​មួយ​ទំហឹង ធ្វើ​ឱ្យ​បុរស​ទាំង​ពីរ​នាក់​នោះ​ភ្ញាក់​ព្រើត ងាក​មក​មើល។ គ្រាន់​តែ​ឃើញ​មុខ​មេ​គ្រួសារ ហ្សាង ភ្លាម ពួកគេ​មុខ​ស្លេក​ដូច​ក្រដាស។ ហ្សាងជី មិន​និយាយ​អ្វី​មួយ​ម៉ាត់ គេ​គ្រាន់​តែចង្អុលមនុស្ស​ស្រវឹងទាំងពីរព្រមាន​ ហើយ​​សម្លឹង​ពួកគេ​ដោយ​កែវ​ភ្នែក​ពិឃាត​មួយ​វិនាទី រួច​ដើរ​ចេញ​ទៅ​វិញ​យ៉ាង​លឿន។ ភ្លើង​ប្រចណ្ឌ​កំពុង​ឆេះ​សន្ធោសន្ធៅ​ក្នុង​ទ្រូង​គេ។ គ្មាន​នរណា​មាន​សិទ្ធិ​ស្រមៃ​ចង់​បាន​ប្រពន្ធ​គេ ទោះ​ជា​ក្នុង​ចិត្ត​ក៏​ដោយ!

នៅ​ខាង​ក្រៅ ម៉ាលីយ៉ា​កំពុង​ឈរ​កាន់​កែវ​ទឹក​ក្រូច ញញឹម​ដាក់​ភ្ញៀវ​ស្ត្រី​ម្នាក់​តាម​ការ​គួរសម។ ស្រាប់​តែ​ដៃ​ដ៏​រឹងមាំ​មួយ​បាន​មក​កៀក​ចង្កេះ​នាង​ពី​ក្រោយ​យ៉ាង​តឹង រួច​អូស​នាង​ចេញ​ពី​ហ្វូង​មនុស្ស​ដោយ​មិន​ប្រាប់ហេតុផល​មួយ​ម៉ាត់។

តុនមុនពេលធ្វើយ៉ាងនេះ គឺគេក្រឡេកឃើញស្រេចហើយ បុរសជាច្រើនកំពុងតាមមើលនាង ទុកជាសាច់ក្រអូប។

«តុន… អូស​មនុស្ស​កណ្តាលចំណោម​​ទៅ​ណានៀក? ឈឺ…»

ម៉ាលីយ៉ា​តវ៉ា​តិចៗពេល​ឃើញ​គេ​អូស​នាង​សំដៅ​ទៅ​បន្ទប់​ទឹក VIP របស់ម្ចាស់ផ្ទះដែល​ស្ងាត់​​មនុស្ស​។

តុនមិន​តប។ គេ​រុញ​នាង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ទឹក​ដ៏​ទូលាយ​នោះ រួច​ចុច​គន្លឹះ​ទ្វារ​បិទ​ជិត​ឈឹង។ មិន​ទាន់​បាន​ម៉ាលីយ៉ា​សួរ​នាំ​ផង គេ​ក៏​រុញ​នាង​ផ្ទប់​នឹង​ទ្វារ ដៃ​ទាំង​ពីរ​ឃុំ​នាង​ជាប់។

«…កើត​អី?» ស្រីស្អាត​ញញឹម​សួរគេ​ទាំង​ភ្នែក​ឡេះឡះ ពេល​ឃើញ​ដង្ហើម​គេ​ហាក់​ដូច​ជា​ខឹង។

«ឈប់​ញញឹម!» គេ​បញ្ជាដោយ​សំឡេង​ស្អកៗ «ឈប់​ញញឹម​ដាក់​ប្រុស​ៗ! ឈប់​ធ្វើ​ដូចខ្លួនឯងមកនេះដើម្បីបង្អួត…..ភាព​ស្អាត…..ឮ​!?»

«តុន…?» នាងរអ៊ូក្នាញ់គេណាស់ តែមិនហ៊ានញញឹម​ប៉ុន្មានទេព្រោះដឹងថា ជននេះប្រចណ្ឌខ្លាំង ឡើងក្រហមមុខហើយ។

«ព្រោះ…..បង​ប្រចណ្ឌ!» តុន​សារភាព​ត្រង់ៗមុនពេលប្រពន្ធបកអាក្រាតគេទៅទៀត។ មុខ​គេ​សម្រូតចុះ​មក​ជិត​មុខ​នាង ច្រមុះនាង សម្លក់មាត់នាងហើយខ្សឹប «បង​ស្អប់​​ភ្នែក​ពួក​វា​ដែល​មើល​មក​ប្រពន្ធបង…. អូន​ជា​របស់​បង… របស់​បង​តែ​ម្នាក់!»

និយាយ​ចប់ គេ​ក៏​ឱន​មក​ត្របាក់​មាត់​នាង​យ៉ាង​កម្រោល។

….​មិនមែន​ជា​ការ​ថើប​ដ៏​ផ្អែមល្ហែម​ដូច​មុន​ទេ តែ​ជា​ការ​ថើប​បែប​ដាក់​ទោស​និង​ទាមទារ។ តុន​បំបែក​​ជើង​នាង​ចេញ​ពី​គ្នា រួច​ស៊ក​ខ្លួន​ចូល​នៅ​ចន្លោះ​ភ្លៅ​នាង។ ដៃ​គេ​ចាប់​ផ្ដើម​រាវ​ចូល​ទៅ​ក្រោម​រ៉ូប​សូត្រ​ផ្កា​ឈូក​នោះ ទាញ​វា​ឡើង​មក​លើ​ចង្កេះ។

«តុន…​ក្នុង….​បន្ទប់​ទឹក…» ម៉ាលីយ៉ា​ព្យាយាម​តវ៉ា​ទាំង​សំឡេង​ដាច់ៗ ខ្សឹបខ្សៀវ….ព្រោះប្រាណនាង​ចុះចាញ់បាត​ដៃ​ក្ដៅ​គគុក​របស់​គេដែលមកគ្រប់គ្រង​​​ត្រូវ​ចំណុច​រសើប​នៅ​ខាង​ក្រោម។

«មិន​ខ្វល់…» គេ​ខ្សឹប​ក្បែរ​ត្រចៀក​នាង ព្រម​ទាំង​ខាំ​តិចៗ​ធ្វើ​ឱ្យ​ប្រពន្ធ​ស្រៀវ​ខ្ញាក ពីក្បាលដល់ចុងជើង «បង​ចង់​ឱ្យ​អូន​ដឹង… ចង់​ឱ្យ​រាងកាយ​អូន​ចងចាំ​ថា អ្នក​ណា​ទៅ ជា​ម្ចាស់​»។

គេ​លើក​នាង​ឱ្យ​អង្គុយ​លើ​តុ​ថ្ម​ម៉ាប​ត្រជាក់​ស្រេប​នៅ​មុខ​កញ្ចក់​ធំ។ ភាព​ត្រជាក់​នៃ​ថ្ម ប៉ះ​នឹង​ភាព​ក្ដៅ​នៃ​ភ្លើង​តណ្ហា​ដែល​កំពុង​ឆេះ​រោលរាល។

ក្នុង​កញ្ចក់ ម៉ាលីយ៉ា​ឃើញ​រូប​ខ្លួន​ឯង​ដែលត្រូវបាន​រ៉ូប​របើក​ឡើង​លើអស់។ មុខនាង​​ក្រហម​ងាំងស្មើគ្នា​ទៅនឹង​ស្វាមី​ដែល​កំពុង​ថើប​បោល​អង្អែល​ដើម​ទ្រូង​នាង​យ៉ាង​ស្រេកឃ្លាន។

សំឡេង​ទឹក​ម៉ាស៊ីន​ដែល​តុន​បើក​ចោល ដើម្បី​លុប​សំឡេង​ថ្ងួចថ្ងូរ បាន​លាយឡំ​នឹង​សំឡេង​សាច់​ប៉ះ​សាច់។ តុន​មិន​បន្ធូរ​ដៃ​ទេ គេ​វាយ​លុក​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ខ្លួន​នាង​យ៉ាង​ជ្រៅនិង​ខ្លាំងៗ ហាក់​ដូច​ជា​ចង់​បញ្ចេញ​​កំហឹង​នៃ​ការ​ប្រចណ្ឌ​តាម​រយៈ​ការ​រួម​រក្ស​​នេះ។

«អ្ហាស… តុន… ស្រាលៗ…» ម៉ាលីយ៉ា​ខ្ញាំ​ស្មា​គេ​ជាប់ ក្រចក​នាង​ចង់​លិច​ចូល​សាច់​គេ។

«មិន​បាន​ទេ…» គេ​ឆ្លើយ​ទាំង​ដង្ហើម​ដាច់​រាក់ៗ ខណៈ​ចង្វាក់​ស្នេហ៍​កាន់​តែ​ញាប់​ស្អេកឡើងៗ «បង​​ចង់​ឱ្យ​អូន​ស្រែកឱ្យចាំ​ឈ្មោះ​របស់បង…»។

នៅក្នុង​បន្ទប់​ទឹក​ដ៏​ប្រណីត​នោះ ម៉ាលីយ៉ា​បាន​ក្លាយ​ជា​ចំណី​ដ៏​ឆ្ងាញ់​ពិសារបស់​រាជសីហ៍​ដែល​កំពុង​ការពារ​ទឹក​ដី។ រាល់​ការ​ប៉ះពាល់ រាល់​ការ​ថើប គឺ​ជា​ត្រា​កម្មសិទ្ធិ​ដែលតុនបោះ​លើ​ខ្លួន​នាង។ ពេល​នេះ នាង​លែង​ខ្វល់​ពី​អ្នក​ណា​ទៀត​ហើយ នាង​ដឹង​ត្រឹម​ថា ក្នុង​លោក​នេះ មាន​តែ​បុរស​ម្នាក់​នេះ​​ទេ​ដែល​អាច​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​ឆេះ​រលាយ​ក្នុងភ្លើងស្នេហ៍បាន​ក្នុងសភាពជាឈ្លើយសឹក។

យប់នោះ……អ្នកក្នុងផ្ទះសុទ្ធតែឃើញតុនបីម៉ាលីយ៉ាចេញពីបន្ទប់ទឹកចូលបន្ទប់វិញយ៉ាងផ្អែមល្មួត​។​…..សុបិនស្នេហ៍​ទើបនឹង​ចាប់ផ្តើម​ដើម្បីជាគ្រឿង​មកតតាំងកម្លាំងជាមួយរនាំងវណ្ណៈស្រាប់​តែ​….ព្រឹក​បន្ទាប់​នៅ​ភូមិគ្រឹះ ហ្សាង ម៉ាលីយ៉ា​ភ្ញាក់​ពី​ដំណេក​ឃើញខ្លួនគេងតែ​ម្នាក់​ឯង។

​ស្រីរៀបចំខ្លួន ​ដើរ​ចុះ​ទៅ​ខាង​ក្រោម ឃើញ​តែ​ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់ព្រោះផ្ទះនេះធំណាស់។

«អ្នក​ប្រុស​ធំ​ទៅ​ក្រុមហ៊ុន​តាំង​ពី​ព្រឹក​ជាមួយ អ្នក​នាង វ៉ាណេស៊ា ហើយ» អ្នក​បម្រើ​ម្នាក់​ឆ្លើយ​ទាំង​មិន​ហ៊ាន​មើល​មុខ។

ម៉ាលីយ៉ា​ប្តូរទឹកមុខ ហើយទឹក​ឃ្មុំដែលនៅជាប់ដាមក្នុងបេះដូងរលុបទៅបណ្តើរៗជំនួសមកវិញដោយភាពល្វីងជូរចត់។

ពួកគេទៅធ្វើការ​ជាមួយ​គ្នា?

ចិត្ត​នេះលែងចង់បានអាហារ​ឬកាហ្វេហើយ។

នាង​បែរមកបន្ទប់វិញ ​ព្យាយាម​តេ​ទៅ​តុន តែ​គ្មាន​អ្នក​ទទួល។ មួយ​សន្ទុះ​ក្រោយ​មក មាន​សារ​មួយលោត​ចូល​មកថា៖

“បង​រវល់​ប្រជុំ​បន្ទាន់​ជាមួយ​ម្ចាស់​ភាគហ៊ុន ល្ងាច​នេះ​មិន​បាច់​ចាំ​បាយ​ទេ យាយ​ឱ្យ​បង​ទៅ​ញ៉ាំ​បាយ​ជាមួយ​ដៃ​គូ​ខាង​ជប៉ុន”។

ម៉ាលីយ៉ា​មាន​អារម្មណ៍​ថា ​ខ្លួន​ឯង​ជា​មនុស្ស​ក្រៅសង្វៀនសំខាន់ក្នុងជីវិតគេ។

នៅ​ទីនេះ នាង​គ្មាន​អំណាច គ្មាន​ការងារ និង​គ្មាន​សិទ្ធិ​សូម្បី​តែ​ទៅ​ក្បែរ​ប្ដី…..គ្មានតម្លៃ!

ក្រៅពីជាដៃគូស៊ិចរបស់គេ តើនាង…..ជាអ្វីទៀត?

រៀបចំខ្លួនទាំងស្រពោន ម៉ាលីយ៉ា​ប្រុងថា​ចេញដើរ​លេង​នៅក្នុងក្រុង រកកាហ្វេអង្គុយគិតប្រកប​ដោយ​សេរីភាព ស្រាប់តែបោះជំហាន​កាត់តាម​​សួន​ច្បារ នាង​ឃើញជីដូនរបស់ប្តី។

ម៉ាដាម​Zhang អង្គុយ​សោយសុខជាមួយពែង​តែហើយបក់ដៃហៅនាង៖

 «មក​នេះ!​»

ម៉ាលីយ៉ា​ដើរ​ចូល​ទៅហើយ​អង្គុយ​ទល់​មុខគាត់។

«នាង​ដឹង​ទេ​ថា​ ហេតុ​អី​យាយ​ចូល​ចិត្ត វ៉ាណេស៊ា?​» Madam Zhang សួរ​ដោយ​មិន​មើល​មុខ។នាង​តបដោយងាកចេញដូចគ្នា​ ហើយមុខស្មើវិញ៖

«ព្រោះ​នាង​ឆ្លាត? មាន​សមត្ថភាព?»

«ត្រូវ​ហើយ! តែ​សំខាន់​ជាង​នេះ គឺ​នាង​ស្គាល់​តុន​ច្បាស់។ ពួកគេ​ធំ​ឡើង​ជាមួយ​គ្នា រៀន​ជាមួយ​គ្នា។ វ៉ាណេស៊ា អាច​ជួយ​តុន​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​ជំនួញ​រាប់​លាន​ដុល្លារ។ ចុះ​នាង? នាង​អាច​ជួយ​​អី​គេ​បាន ក្រៅ​ពី​រឿង​លើ​គ្រែ?»

ពាក្យ​សម្ដី​នោះ​ចាក់​ដោត​បេះដូង​ម៉ាលីយ៉ាតែនាងមិនចុះញ៉មទេ៖

 «ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​គាត់…»

«ស្រលាញ់​មិន​អាច​ការពារ​អាណាចក្រ​នេះ​បាន​ទេ» Madam Zhang ដាក់​ពែង​តែ​ចុះ។

«បើ​នាង​ស្រលាញ់​គេ​មែន នាង​គួរ​តែ​ដឹង​ខ្លួន ហើយ​ដើរ​ចេញ​ទៅ។ កុំ​ឱ្យ​គេ​លំបាក​ចិត្ត​រវាង​គ្រួសារ និង​ស្រី​ម្នាក់»។

ម៉ាលីយ៉ា​មិន​បាន​តបត​អ្វី​ទៀត​ទេ។ នាង​ក្រោក​ឈរ​យឺតៗ រួច​ដើរ​ចេញ​ពី​សួន​ច្បារ​ដោយ​ជំហាន​ដែល​ធ្ងន់​ដូច​មាន​សណ្តូងថ្មចង​ជើង។

ពាក្យ​សម្តី​របស់ Madam Zhang មិន​មែន​គ្រាន់​តែ​ជា​ការ​មើល​ងាយ​ទេ ប៉ុន្តែ​ ​ជា​ការពិត​ដ៏​ឃោរ​ឃៅ​​ដែល​នាង​ព្យាយាម​គេច​វេះ​ជា​យូរ​មក​ហើយ។

​មក​អង្គុយ​ក្នុងឡានតាក់ស៊ី ហើយបន្តទៅតុកាហ្វេមួយ បងប្រុសនាង​ឈែត​មក៖

«ហេ៎!»

នាង​ស្រក់ទឹកភ្នែកច្រោក។

តើប្រាប់គាត់ថាម៉េច?

ស្រីជូរជល់នេត្រហើយប្រឹងញញឹម​ Selfie ផ្ញើទៅម៊ីក។

«សាំងហ្គាពួរថ្ងៃនៃត្រជាក់ជាងយើងគិត!»

នាង​សរសេរហើយ​ថយមកសំកុកគិតម្នាក់ឯង។ នាង​ឃើញ​ក្នុងគ្រុបឈែត លីដាប្អូននាង​ដាក់រូបមនុស្ស​ថើបគ្នា​ផ្ញើមកចំអក។

ងាកមកសម្លឹង​មើល​ទៅ​ទិដ្ឋភាព​ទីក្រុង​សិង្ហបុរី​ពី​ផ្ទាំង​កញ្ចក់លើអាកាស….ទីក្រុង​នេះ​ពោរពេញ​ដោយ​ការ​ប្រកួតប្រជែង ដូច​ជា​ពិភពលោកដ៏ធំ​​របស់តុនអ៊ីចឹង។ រូបភាព​របស់ តុន និង វ៉ាណេស៊ា ដែល​ដើរ​ទន្ទឹម​គ្នា​ចូល​បន្ទប់​ប្រជុំ ហោះ​ចូល​មក​ក្នុង​ការ​គិត​របស់​នាង។ គេ​ជា​ស្តេច​ឥន្រ្ទី ហើយ​នាង​វ៉ាណេស៊ា​ប្រៀប​ដូច​ជា​ខ្យល់​ដែល​រុញ​ច្រាន​ឱ្យ​គេឱ្យ​ហោះ​បាន​កាន់​តែ​ខ្ពស់។ ចុះ​នាង? តើ​នាង​ជា​អ្វី?

«ឯង ជា​អ្នក​ណា​ឱ្យ​ប្រាកដ​ទៅ ម៉ាលីយ៉ា? សម្រាប់គេ?​» នាង​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ក្នុង​កញ្ចក់បន្ទប់ទឹក​ពេលខំលាងជម្រះទឹកភ្នែក។

នាង​គ្រាន់​តែ​ជា​នារី​ធម្មតា​ម្នាក់​ដែល​មាន​តែ “បេះដូង”។ ប៉ុន្តែ​ក្នុង​សមរភូមិ​ជំនួញ​រាប់​លាន​ដុល្លារ បេះដូង​មិន​អាច​ប្រើ​ជា​អាវុធ​បាន​ទេ។ នាង​នឹក​ឃើញ​មុខ​របស់តុន ពេល​ដែល​គេ​ត្រូវ​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ជីដូន ពេល​ដែល​គេ​ត្រូវ​ការពារ​នាង​ពី​ការ​មើល​ងាយ​របស់​អ្នក​ដទៃ។ គេ​ហត់​នឿយ​ណាស់… នាង​មើល​ឃើញ​ភាព​នឿយហត់​នោះ​នៅ​ក្នុង​ភ្នែក​របស់​គេ ទោះ​ជា​គេ​ព្យាយាម​ញញឹម​លាក់​បាំង​ក៏​ដោយ។

តើ​នាង​អាត្មានិយម​ពេក​ទេ​ដែល​ចង​ជើង​ឥន្រ្ទី​ធំមួយ ​ឱ្យ​នៅ​ក្បែរ​ទ្រូង​គ្រាន់​តែ​ដើម្បី​ភាព​កក់ក្តៅ​ផ្ទាល់​ខ្លួន?

«បើ​គ្មាន​អូន… បង​នឹង​មិន​បាច់​ឈ្លោះ​ជាមួយ​គ្រួសារ បើ​គ្មាន​អូន…បង​នឹង​មាន​ដៃ​គូ​ដែល​ស័ក្តិសម​ជួយ​ជ្រោមជ្រែង​រាជ្យ​បល្ល័ង្ក​របស់​បង»

ទឹក​ភ្នែក​មួយ​ដំណក់​ហូរ​កាត់​ថ្ពាល់​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន។

ក្តី​ស្រលាញ់​ពិត​មិនមែន​ជា​ការ​កាន់​កាប់​ទេ តែ​គឺ​ជា​ការ​ចង់​ឃើញ​មនុស្ស​ដែល​យើង​ស្រលាញ់​បាន​ល្អ ទោះ​បី​ជា​ត្រូវ​បាត់បង់​គេ​ក៏​ដោយ។ បើ​នាង​នៅ​ទីនេះ តុននឹង​ក្លាយ​ជា​កូន​អកត្តញ្ញូ​ដែល​ត្រូវ​គេ​បោះបង់ តែ​បើ​នាង​ទៅ… គេ​នឹង​ឈឺ​ចាប់​តែ​មួយ​រយៈ ប៉ុន្តែ​គេ​នឹង​រក្សា​បាន​អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​ជា​របស់​គេ។

ម៉ាលីយ៉ាត្រលប់មកផ្ទះ….នាងអង្គុយសម្លឹងទីឋានដែល…..មិនស័ក្តិសមនឹងនាង….​យក​ដៃ​អង្អែល​​លើ​ខ្នើយ​ដែលតុនធ្លាប់​កើយ។ ក្លិន​របស់​គេ​នៅ​ជាប់​នៅ​ឡើយ។

«តុន…បង​ខ្ពស់​ណាស់ អូន​ប្រហែល​ជា​មិន​អាច​ហោះ​ទៅ​ដល់​កំពូល​ភ្នំ​ជាមួយ​បង​ទេ។ បើ​អូន​ស្រលាញ់​​បង… អូន​មិន​គួរ​ក្លាយ​ជា​ចំណុច​ខ្សោយមួយមកប្រតោង​បង​ដូចគ្នា​!​»។

គំនិត​ចង់​ចាកចេញ​ចាប់​ផ្តើម​ដុះ​ឡើង​ក្នុង​ចិត្ត​យ៉ាង​ច្បាស់។ វា​ឈឺ… ឈឺ​ដូច​គេ​យក​កាំបិត​មក​ឆូត​បេះដូង​ទាំង​រស់។ ប៉ុន្តែ​បើ​ការ​ឈឺ​ចាប់​របស់​នាង អាច​ប្ដូរ​មក​វិញ​នូវ​ភាព​រុងរឿង​របស់​គេ… នាង​ព្រម​។

ម៉ាលីយ៉ា​នាង​មិន​ចង់​ឱ្យ​ថ្ងៃ​ណា​មួយ តុនត្រូវ​ស្ដាយ​ក្រោយ​ដែលបាន​ជ្រើសរើស​នាង ហើយ​បាត់​បង់​​ពិភពលោក​ពិតរបស់គេនោះ​ទេ។

យប់​នោះតុន​ត្រលប់​មក​វិញ​យឺត​ណាស់។ គេ​មាន​ក្លិន​ស្រា​ជាប់​ខ្លួន។ ម៉ាលីយ៉ា​អង្គុយ​ចាំ​គេ។

 «បង​ទើបតែមកពី​ណា?​» នាង​សួរថ្នមៗទាំងដែលមុននេះម៉ោង១១យប់ទៅហើយ នាងបានទទួលរូបថតសារពីវ៉ាណេ​ស៊ា​ដែលផ្ញើមកចំអកនាង​។

ជាមួយទឹកភ្នែកយំខ្សោះនាងឮគេនិយាយទាំងបែរខ្នង​លុបមុខ៖

«បង​ប្រាប់​ហើយ​តើ ថា​ទៅ​ញ៉ាំ​បាយ​ជាមួយ​ភ្ញៀវ» តុន​ឆ្លើយ​ទាំង​ហត់​នឿយនិងអន្លាយៗ ស្រវឹង។

 គេ​ដោះ​ក្រវាត់​​ក​ចេញ។

«ភ្ញៀវ​នោះ​គឺ វ៉ាណេស៊ា មែន​ទេ?​»

តុន​ឈប់​បន្តិច ហើយសម្លឹងប្រពន្ធតាមកញ្ចក់៖

«នាង​ទៅ​ក្នុង​នាម​​តំណាង Lee Group ​ជា​រឿង​ការងារ ម៉ាលីយ៉ា»។

«ការងារ?​»

ម៉ាលីយ៉ា​យក​ទូរសព្ទ​មក​បើក​បង្ហាញ​រូបថត​មួយ​ដែល​គេ​បង្ហោះ​ពេញ​បណ្តាញ​សង្គម​សិង្ហបុរី។ ក្នុង​រូប​នោះ តុន និង វ៉ាណេស៊ា កំពុង​អង្គុយ​ជិត​គ្នា​ក្នុង​ភោជនីយដ្ឋាន​ដ៏​រ៉ូមែនទិក។ ដៃ​របស់ វ៉ាណេស៊ា កំពុង​កាន់​ដៃ​របស់ តុន ហើយ​តុន… មិន​បាន​ដក​ដៃ​ចេញ​ទេ។

«បង​ពន្យល់​អូន​មក! នេះ​ជា​ការងារ​ហ្អេ៎?» ម៉ាលីយ៉ា​និយាយតិចៗតែ​​ទឹក​ភ្នែកនាង​របូតមកខ្លាំងជាង​សំឡេងនាងឆ្ងាយណាស់។

តុន​ដៀងមកសម្លឹង​មើល​រូប​នោះ។ គេ​ចាំ​បាន​ថា ពេល​នោះ វ៉ាណេស៊ា ធ្វើ​ជា​ស្រវឹង ហើយ​ចាប់​ដៃ​គេ។ គេ​គ្រាន់​តែ​មិន​ចង់​រុញ​នាង​ចេញ​ខ្លាំង​ពេក​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ភ្ញៀវ​ចិន។

 «ម៉ាលីយ៉ា…ស្ដាប់​បង! វ៉ាណេស៊ា ស្រវឹង…»

«ហើយ​បង​ក៏​បណ្តោយ​ឱ្យ​គេ​កាន់? បង​ភ្លេច​ហើយ​ថា​បង​មាន​ប្រពន្ធ?»

«បង​មិន​ដែល​ភ្លេច​ទេ! តែ​បង​កំពុង​ព្យាយាម​ការពារ​ក្រុមហ៊ុន! យាយ​កំពុង​ដាក់​សម្ពាធ​បង។ បើ​បង​ធ្វើ​ឱ្យ​ខូច​ទំនាក់ទំនង​ជាមួយ Lee Group ក្រុមហ៊ុន​យើង​នឹង​មាន​បញ្ហា!»

«ចុះ​បេះដូង​ខ្ញុំ?​» ម៉ាលីយ៉ា​យំ​ខ្សឹកខ្សួល «បង​ខ្វល់​តែ​ពី​ក្រុមហ៊ុន ខ្វល់​តែ​ពី​យាយ​បង។ ចុះ​ខ្ញុំ? ខ្ញុំ​នៅ​​ទីនេះ​ម្នាក់​ឯង ត្រូវ​គេ​មើល​ងាយ ត្រូវ​គេ​ប្រៀបធៀប។ បង​ដឹង​ទេ​ថា….​ខ្ញុំ….​?»

តុន​ដើរ​ចូល​មក​រក​នាង តែ​ម៉ាលីយ៉ា​ថយ​ក្រោយ។

«កុំ​ប៉ះ​ខ្ញុំ! ទៅ​រក​មនុស្ស​ដែល​ស័ក្តិសម​នឹង​បង​ចុះ!»

នាង​រត់​ឡើង​ទៅ​លើគ្រែហើយទទូរភួយជិត។ តុន​ឈរ​ធ្មឹងក្នុងបន្ទប់ទឹកម៉ាបដ៏ធំ….មិនមករកនាងទេព្រោះប្រាណនៅទទឹក​។ ​នៅ​កណ្តាលបន្ទប់ គេ​ដឹង​ថា​គេ​ខុស គេ​ព្យាយាម​ថ្លឹងថ្លែង​គ្រប់​យ៉ាង តែ​ចុង​​ក្រោយ គេ​បែរ​ជា​ធ្វើ​ឱ្យ​មនុស្ស​ដែល​គេ​ស្រលាញ់​បំផុត​យំ។

«បងតុន…ប្រយ័ត្ន…. អ្នកបើកបរ…គេឃើញ!»

«គេមិនឮទេ…» តុនខ្សឹប រួចបង្អូសមុខចុះទៅថើបដើមទ្រូងដែលបាស់ឡើងតាមចន្លោះរ៉ូប។

 «ហើយទោះគេឮ ក៏គេមិនហ៊ានងាកមកដែរ ពេលនេះ…ស្រែកឈ្មោះបង… ឱ្យបងដឹងថាអូនជា​របស់​​បង​!​»

នៅក្នុងរថយន្តដែលកំពុងរត់កាត់ដងផ្លូវ Manhattan ម៉ាលីយ៉ាបានបំភ្លេចសំឡេងចំអករបស់ពួកត្មាត​ទាំងនោះអស់ហើយ។ អ្វីដែលនាងដឹងគឺមានតែបុរសម្នាក់នេះ… បុរសដែលកំពុងស្រលាញ់​នាង​ និង​កាន់​កាប់​នាង​យ៉ាង​ពេញ​ទំហឹង។ ដូច្នេះនាងញញឹម​ហើយងាកមកខ្សឹប៖

«តុន… អូនស្រលាញ់​បង…»

ចម្លើយ​របស់នាងត្រូវបានលេបត្របាក់ដោយការវាយលុកដ៏ក្ដៅគគុករបស់ស្វាមី ដែលធ្វើឱ្យរាត្រីដ៏​​អាក្រក់ ប្រែក្លាយជារាត្រីដ៏រោលរាលមិនអាចបំភ្លេចបាន។

«…យើង​នៅ​ក្នុង​ឡាន…» ម៉ាលីយ៉ា​ថ្ងូរ​តិចៗ។

«ឡាន​​របស់​ប្ដី​អូន កញ្ចក់​ខ្មៅ គ្មាន​អ្នក​ណា​មើលយើងឃើញ​ទេ» គេ​ខ្សឹប «ហើយ….​បងចង់​ទ្រាំដល់​​ផ្ទះ​​ក៏​​មិន​​បាន​​ដល់​​ដែរ»។

ស្នេហា​មិនចេះរីងស្ងួតរបស់គេ បានធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ា​​ដឹង​ច្បាស់​ថា សម្រាប់ ហ្សាងជី នាង​មាន​តម្លៃ​ជាង​​ក្រុមហ៊ុន ឬ​ភាគហ៊ុន​ទាំង​អស់​លើ​លោក​ទៅ​ទៀតនេះបើតាមអ្វីដែលគេចេញមុខការពារនាងដោយ​ទាត់ចោលពួកត្មាត។ កិច្ចការពារ​របស់​គេ មិន​មែន​គ្រាន់​តែ​ជា​សម្តី តែ​ជា​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​លង់​កាន់​តែ​ជ្រៅ។

ជំពូកទី១៥​

ព្យុះភ្លៀងនៃពាក្យចចាមអារ៉ាម

ពន្លឺព្រះអាទិត្យនៃព្រឹកថ្ងៃថ្មី បានជះចូលមកក្នុងបន្ទប់គេង Penthouse ដ៏ធំ។ ម៉ាលីយ៉ាភ្ញាក់ដឹងខ្លួនដោយការឈឺចាប់តិចៗនៅត្រង់ចង្កេះ ដែលជា “អនុស្សាវរីយ៍” ពីសកម្មភាពដ៏ក្ដៅគគុកនៅក្នុងឡាន Limousine និងបន្តមកដល់បន្ទប់ទឹកកាលពីយប់មិញ។ ប្រពន្ធតូច​លបញញឹមម្នាក់ឯង ពេលនឹក​ឃើញដល់ភាពកាច និងភាពស្រេកឃ្លានរបស់តុន។

ប៉ុន្តែស្នាមញញឹមរបស់នាងបានរលាយបាត់ភ្លាមៗ នៅពេលដែលទូរសព្ទរបស់នាងរោទិ៍ឡើងមិន​ឈប់ដូចជាសញ្ញាអាសន្ន។

 គឺ លីដេ ?

ប្អូនស្រីរបស់នាងមានការអី?

«អាឡូ…លីដេ?»

 «បងម៉ាលី! នៅដេកបាន​ទៀតហ្អេស? បើកមើលព័ត៌មានបន្ទាន់! អាតា Richard កំពុង Live ផ្ទាល់​គ្រប់​ប៉ុស្តិ៍ទាំងអស់! វានិយាយដើមពួកបងឯងសុទ្ធតែរឿងបោកប្រាស់!»

ម៉ាលីយ៉ាញ័រទ្រូង។ ត្មាតពិតជា….មិនចេះចប់សោះ?

កល្យាណ​ស្ទុះទៅបើក TV ជាប់ជញ្ជាំងភ្លាមៗ។

នៅលើកញ្ចក់ទូរទស្សន៍ Richard កំពុងអង្គុយផ្តល់បទសម្ភាសន៍ដោយទឹកមុខជឿជាក់ និងពិសពុល​៖

 «សាធារណជនកំពុងត្រូវបានបោកប្រាស់! អាពាហ៍ពិពាហ៍រវាង ហ្សាងជីនិងម៉ាលីយ៉ា គឺជាការបោក​ប្រាស់​ទីផ្សារភាគហ៊ុនដ៏ធំបំផុតប្រចាំឆ្នាំ! ពួកគេជាសត្រូវនឹងគ្នារាប់ឆ្នាំ អ្នកណាក៏ដឹង។ ខ្ញុំមានប្រភពច្បាស់ការដែលបញ្ជាក់ថា ពួកគេចុះកិច្ចសន្យាសម្ងាត់ដើម្បីតែសង្គ្រោះក្រុមហ៊ុនប៉ុណ្ណោះ។ ស្រី​ម្នាក់​នោះ… គ្រាន់តែជាតុក្កតា!»

ចំណងជើងព័ត៌មានរត់ពីក្រោមពណ៌ក្រហមឆ្អិនឆ្អៅ៖ “អាពាហ៍ពិពាហ៍ក្លែងក្លាយ? ហ្សាងជី កុហកអ្នកវិនិយោគ? ភាគហ៊ុន Zhang Group ចាប់ផ្តើមធ្លាក់ចុះ!”

តេឡេទូរទស្សន៍បានរបូតពីដៃម៉ាលីយ៉ាធ្លាក់ទៅលើឥដ្ឋ។ ដៃនាងញ័រ។ រឿងដែលនាងខ្លាចបំផុតបានកើតឡើងហើយ។ នាងមិនខ្លាចគេដឹងថាគ្រប់យ៉ាងធ្លាប់ក្លែងក្លាយទេ តែនាងខ្លាច… ខ្លាចនាងក្លាយ​ជាចំណុចខ្សោយដែលបំផ្លាញចក្រភពជំនួញរបស់តុន។

ក្លិក! ទ្វារបន្ទប់ទឹករបើក។ តុនដើរចេញមកដោយស្លៀកខោវែងធម្មតា និងអាវយឺតពណ៌ស ដៃកាន់​កែវកាហ្វេពីរ។ គេមើលទៅស្ងប់ស្ងាត់ណាស់ ស្ងប់ស្ងាត់រហូតដល់គួរឱ្យខ្លាច ហាក់ដូចជាព្យុះខាង​ក្រៅមិនមែនជារឿងរបស់គេ។

«បងតុន… ព័ត៌មាន… Richard…» ម៉ាលីយ៉ានិយាយទាំងសំឡេងញ័រ «គេថាយើង…»

«បងឃើញហើយ» តុនឆ្លើយយ៉ាងត្រជាក់ «អាម៊ីក ខលមកបងតាំងពីម៉ោង៥ព្រឹក»។

ឃើញទឹកមុខស្លេកស្លាំងរបស់ប្រពន្ធ តុនដាក់កែវកាហ្វេចុះលើតុ រួចដើរមកក្រសោបស្មានាង ហើយ​ទាញនាងមកឱបជាប់នឹងទ្រូងដ៏កក់ក្តៅរបស់គេ។

«កុំភ័យ…Influencer!» តុននិយាយលេងសើចបន្តិច ដើម្បីបន្ធូរអារម្មណ៍នាង «Richard គ្រាន់តែ​ជាឆ្កែចាស់ដែលទាល់ច្រក ហើយព្យាយាមព្រុសជាលើកចុងក្រោយប៉ុណ្ណោះ»។

«តែភាគហ៊ុននឹងធ្លាក់! អ្នកកាសែតកំពុងមកពេញមុខខុនដូ… បងមិនបារម្ភទេហ្អេស?»

តុនញញឹមចុងមាត់ ជាស្នាមញញឹមរបស់ស្តេចដែលត្រៀមខ្លួនចេញច្បាំង។ គេលើកដៃមកជូតទឹក​ភ្នែកដែលរមៀលលើថ្ពាល់នាង។

«គេចង់លេងសង្គ្រាមព័ត៌មានមែនទេ? បាន! បងនឹងឱ្យ “ការពិត” របស់បង បញ្ចេញឥទ្ធិពលខ្លាំងជាង “ពាក្យចចាមអារ៉ាម” របស់វា១០០ដង! ទៅផ្លាស់ខោអាវទៅជំទាវហ្សាង យើងមានឆាកល្ខោនដែល​ត្រូវទៅបិទវាំងនន!»

ជំពូកទី១៦

ការពិតនៃចិញ្ចៀន​និង​ការ​សារ​ភាពចំពោះមុខពិភពលោក

រសៀលថ្ងៃដដែល…

សាលសន្និសីទនៃអគារ Zhang Tower ពោរពេញទៅដោយអ្នកកាសែតរាប់រយនាក់។ ពន្លឺភ្លើង Flash ម៉ាស៊ីនថតភ្លឹបភ្លែតដូចព្យុះរន្ទះ។ នៅ​ជ្រុង​ម្ខាង Richard កំពុងឈរញញឹមយ៉ាងពេញ​ចិត្ត ដោយ​រំពឹង​ថានឹងឃើញ ហ្សាងជី មក​សុំទោសជាសាធារណៈ។

តុន​កាន់​ដៃម៉ាលីយ៉ាដើរឡើងលើឆាក។ ថ្ងៃនេះម៉ាលីយ៉ាស្លៀកឈុតពណ៌សសាមញ្ញតែថ្លៃថ្នូរ សក់​​រលក​ពណ៌ត្នោតរបស់នាងទម្លាក់លើស្មា។ ដៃនាងត្រជាក់ដូចទឹកកកដោយក្តីភ័យខ្លាច តែដៃរបស់​តុនដែលកាន់នាងជាប់នោះ ក្ដៅ និងរឹងមាំដូចថ្មភ្នំ។

«លោក ហ្សាងជី!​» អ្នកកាសែតម្នាក់សួរចំៗ «តើលោកទទួលស្គាល់ទេថាអាពាហ៍ពិពាហ៍នេះជាការ​សម្តែង​? តាមពិតអ្នកទាំងពីរជាសត្រូវនឹងគ្នាមែនទេ?»

សំឡេងឡូឡាពេញសាល។

តុន​លើកដៃម្ខាងឡើង សាលទាំងមូលស្ងាត់ច្រៀប​។ គេមិនអង្គុយចុះទេ។ គេឈរនៅមុខមីក្រូ​ហ្វូន ដៃម្ខាងនៅតែកាន់ដៃម៉ាលីយ៉ាជាប់។

«ខ្ញុំមិនបដិសេធទេថា យើងធ្លាប់ជាគូប្រជែង» តុននិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ៗ «ខ្ញុំតឹងរ៉ឹងចំពោះនាង ខ្ញុំតាមរករឿងនាង ខ្ញុំដេញប្រុសៗផ្សេងៗចេញពីនាង…​គ្រប់គ្នាឃើញបែបហ្នឹងមែនទេ​?​»

គេងាកមកមើលម៉ាលីយ៉ា។ កែវភ្នែកដែលធ្លាប់តែមុតស្រួច ពេលនេះប្រែជាទន់ភ្លន់បំផុតដែលមិន​ធ្លាប់មាននរណាបានឃើញ។

«តែមូលហេតុ… មិនមែនព្រោះខ្ញុំស្អប់នាងទេ… គឺព្រោះ​ខ្ញុំស្រលាញ់នាង​»​។

ម៉ាលីយ៉ាបើកភ្នែកធំៗ។ នាងមិននឹកស្មានថាគេនិយាយពាក្យនេះនៅទីនេះទេ។

«ខ្ញុំស្រលាញ់នាងតាំងពី៦ឆ្នាំមុន… តាំងពីលើកដំបូងដែលនាងដើរចូលក្នុងពិភពជំនួញ។ ហើយខ្ញុំមិនចង់ឱ្យបុរសណាម្នាក់ដែលមិនល្អគ្រប់គ្រាន់ មកប៉ះពាល់នាង»។

សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវលាន់ពេញសាល។ Richard មុខចាប់ផ្តើមប្រែពណ៌។

«លោកRichardថាខ្ញុំរៀបការដើម្បីសង្គ្រោះភាគហ៊ុន? ដើម្បីផលប្រយោជន៍?» តុនសើចក្នុងបំពង់ក។

គេលូកដៃចូលក្នុងហោប៉ៅអាវធំ ហើយដកយក ស៊ុមរូបថតតូចមួយ ចេញមក។ នៅខាងក្នុងនោះ មិនមែនជារូបថតទេ តែជាក្រដាសវិក្កយបត្រចាស់មួយសន្លឹក។

«កាមេរ៉ា…សូម Zoom មកត្រង់នេះ»។

រូបភាពនៅលើអេក្រង់ធំបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់។

«នេះគឺជាវិក្កយបត្រនៃចិញ្ចៀនពេជ្រដ៏កម្រដែលប្រពន្ធខ្ញុំកំពុងពាក់ សូមមើលកាលបរិច្ឆេទ ថ្ងៃទី១០ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២៣ គឺ ៣ ឆ្នាំមុន!!!»

សំឡេងភ្ញាក់ផ្អើលលាន់ដូចបែកផ្សារ។

«៣ឆ្នាំមុន…គ្មានវិបត្តិភាគហ៊ុនទេ ៣ឆ្នាំមុន… គ្មានរឿងអាស្រូវទេ។ ខ្ញុំបានទិញចិញ្ចៀនរៀបការនេះមកទុក ហើយរក្សាទុកក្នុងទូដែក រង់ចាំថ្ងៃដែលគេ…ព្រមបើកបេះដូងឱ្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំរង់ចាំនាងរាល់ថ្ងៃ»។

តុនបែរទៅរកកាមេរ៉ាវិញ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងទៅ Richard ដែលកំពុងឈរញ័រជើង។

«ដូច្នេះ…នេះមិនមែនជាស្នេហាក្លែងក្លាយទេ នេះជាស្នេហាដែលខ្ញុំមានតែម្ខាងអស់ពេលជាយូរ មុន​នឹងក្លាយជាការពិត។ ហើយខ្ញុំនឹងមិនអនុញ្ញាតឱ្យនរណា… មិនថាតូចឬធំ… មកបំផ្លាញវាម្តង​ទៀត​ដាច់​ខាត!»

ចប់សម្តី តុនមិនខ្វល់ពីអ្នកណាទាំងអស់។ គេទាញម៉ាលីយ៉ាមកជិត ហើយឱនចុះ ថើបនាងយ៉ាងជ្រាល​ជ្រៅ នៅចំពោះមុខពិភពលោក។

សំឡេងទះដៃនិងសំឡេងកាមេរ៉ាលាន់កក្រើក។ Richard ត្រូវអង្គរក្សអូសចេញទាំងអាម៉ាស់ ព្រោះគេដឹងថាជីវិតជំនួញរបស់គេ ចប់ត្រឹមហ្នឹងហើយ។

ក្រោយចប់កម្មវិធី – នៅក្នុងការិយាល័យ CEO

គ្រាន់តែទ្វារបន្ទប់ធ្វើការដ៏ធំរបស់ហ្សាងជីត្រូវបានបិទជិតភ្លាម… សំឡេង​អ៊ូអរខាងក្រៅត្រូវបានកាត់​ផ្តាច់។

ម៉ាលីយ៉ាដែលនៅរំភើបមិនទាន់បាត់ ស្ទុះទៅឱបតុនពីក្រោយ ខណៈដែលគេកំពុងដោះអាវធំចេញ​។

«បងឆ្កួតណាស់! តុន! ម៉េចក៏យកវិក្កយបត្រនោះទៅដាក់ស៊ុម? បងទិញវាទុកតាំងពី៣ឆ្នាំមុនមែន?»

តុនបង្វែរខ្លួនមកវិញ មុខរបស់គេនៅតែដក់ជាប់ស្នាមញញឹមនៃជ័យជម្នះ។ គេមិនឆ្លើយនឹងសំណួរ​ទេ តែគេដើរចូលមករកនាង ធ្វើឱ្យនាងថយក្រោយរហូតដល់ជាប់នឹងតុធ្វើការដ៏ធំរបស់គេ។

«ដាក់ស៊ុម…ដើម្បីឱ្យពិភពលោកដឹងថា បងឆ្កួតនឹងអូនកម្រិតណា» តុនឆ្លើយសំឡេងស្អកៗ។

ភ្លាមនោះ គេចាប់លើកចង្កេះនាង ហើយដាក់នាងឱ្យអង្គុយនៅលើតុធ្វើការ។ ដៃម្ខាងរបស់គេ រុញឯកសារ កុំព្យូទ័រ និងប៊ិក​ដែលមានតម្លៃរាប់ពាន់ដុល្លារ ចោលទៅម្ខាងទាំងអស់។

ប្រាវ! សំឡេងរបស់របរធ្លាក់លើឥដ្ឋ តែគ្មាននរណាខ្វល់។

«តុន! ឯកសារសំខាន់…»

«គ្មានអ្វីសំខាន់ជាងអូនទេពេលនេះ» គេខ្សឹប ហើយចូលមកឈរនៅចន្លោះជើងរបស់នាង។

តុនសម្លឹងមើលនាងក្នុងឈុតពណ៌សនេះ។

«អូនដឹងទេ…ពេលអូនឈរលើឆាកក្បែរបងអម្បាញ់មិញ…បងចង់តែចាប់អូនមកធ្វើបែបនេះ…»

គេ​ឱន​ចុះមកថើបនាង តែលើកនេះវាមិនមែនជាការថើបសម្តែងទៀតទេ។ វាជាការថើបដែលពោរ​ពេញដោយតណ្ហា។ ដៃរបស់តុនដែលធ្លាប់តែកាន់ប៊ិចចុះហត្ថលេខាលើកិច្ចសន្យារាប់លានដុល្លារ​ ពេលនេះកំពុងរាវរកនៅក្រោមសំពត់របស់នាង។

«លោកអគ្គនាយក… នេះនៅកន្លែងធ្វើការណា៎… អ្នកបុគ្គលិកនៅខាងក្រៅ…» ម៉ាលីយ៉ាថ្ងូរតិចៗ ពេលដែលដៃរបស់គេប៉ះត្រូវចំណុចរសើប។

«ពួកគេដឹងតួនាទីរបស់ពួកគេ… គ្មានអ្នកណាហ៊ានចូលទេ» តុនខាំបបូរមាត់នាងតិចៗ «ហើយម្យ៉ាងទៀត… បងចង់អបអរជ័យជម្នះរបស់យើង… នៅលើតុនេះ… ឥឡូវនេះ!»

ម៉ាលីយ៉ាលែងហាមឃាត់គេទៀតហើយ។ ដៃរបស់នាងចាប់ទាញក្រវាត់​ករបស់គេដើម្បីស្រាយចេញ។ ភាពត្រជាក់នៃតុឈើនៅខាងក្រោម​និងកម្ដៅពីរាងកាយរបស់តុននៅខាងលើ បង្កើតបានជាអារម្មណ៍ស្រៀវស្រើបរកទីបំផុតគ្មាន។

នៅរសៀលថ្ងៃនោះ ការិយាល័យCEO មិនមែនជាកន្លែងធ្វើការទៀតទេ តែជាទីលានប្រយុទ្ធនៃសេចក្តីស្នេហា។ សំឡេងថ្ងូររបស់ម៉ាលីយ៉ា លាយឡំជាមួយសំឡេងដង្ហើមហត់របស់តុន បញ្ជាក់ថា ពួកគេមិនត្រឹមតែឈ្នះលើពិភពលោកខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះទេ តែពួកគេបានឈ្នះបេះដូងគ្នាទៅវិញទៅមកយ៉ាងពេញលេញ។

ជំពូកទី១៧

ស្រមោល​នៃ​អតីតកាល និង ពន្លឺ​នៃ​អនាគត

បន្ទប់​​ធ្វើ​ការ​របស់​អគ្គនាយក​ដែល​ធ្លាប់​តែ​មាន​របៀបរៀបរយ ពេល​នេះ​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ភាព​​រញ៉េ​រញ៉ៃ​នៃ​សម្លៀកបំពាក់ និង​ឯកសារ​ដែល​រាយប៉ាយ។ ប៉ុន្តែ​ម្ចាស់​បន្ទប់​មិន​ខ្វល់​ទេ។

តុន​អង្គុយ​ផ្អែក​ខ្នង​នឹង​កៅអី​ស្បែក​ដ៏​ធំ ដោយ​មាន​ម៉ាលីយ៉ា​អង្គុយ​លើ​ភ្លៅ​របស់​គេ ដៃ​នាង​លេង​សក់​​របស់​គេ​ថ្នមៗ។ មុខ​នាង​ផ្អែក​លើ​ទ្រូង​ទូលាយ​របស់​គេ ស្តាប់​សំឡេង​បេះដូង​ដែល​លោត​ក្នុង​ចង្វាក់​ស្ងប់ស្ងាត់។

«បង​តុន…» ម៉ាលីយ៉ា​ហៅ​តិចៗ។

«បាទ?» គេ​ឆ្លើយ​ព្រម​ទាំង​ថើប​សក់​នាង។

«ហេតុ​អី​កាល​ពី៣ឆ្នាំ​មុន…បង​មិន​ប្រាប់​ខ្ញុំ? ហេតុ​អី​សុខ​ចិត្ត​ធ្វើ​ជា​សត្រូវ? ហេតុ​អី​សុខ​ចិត្ត​​ឈឺ​​ចាប់​​ម្នាក់​ឯង?»

ហ្សាងជី​ដក​ដង្ហើម​ធំ។

ដៃ​គេ​អង្អែល​ខ្នង​នាង​ដែល​នៅ​អាក្រាត​ត្រង់​ចំណុច​ខ្លះ។

 «កាល​នោះ… គឺ​ជា​ថ្ងៃ​ដែល​អូន​រៀន​ចប់ បង​បាន​ទិញ​ចិញ្ចៀន​នេះ​ត្រៀម​ទៅ​ចូលរួម​ពិធី​របស់​អូន​។ បង​គិត​ថា​ដល់​ពេល​ដែល​ត្រូវ​សារភាព​ហើយ។ ប៉ុន្តែ…»

គេ​ឈប់​មួយ​សន្ទុះ ហាក់​ដូច​ជា​ពិបាក​រំលឹក។

«ពេល​បង​ទៅ​ដល់ បង​ឃើញ​អូន​កំពុង​សើច​សប្បាយ​ជាមួយLogan។ អូន​មើល​ទៅ​សប្បាយ​ចិត្ត​ណាស់​។ បង​គិត​ថា…បង​ចាស់​ពេក​សម្រាប់​អូន។ បង​គិត​ថា​បង​ជា​មនុស្ស​តឹងរ៉ឹង​ដែល​នឹង​ធ្វើ​ឱ្យ​ជីវិត​​អូន​បាត់បង់​ភាព​រីករាយ។ ដូច្នេះ បង​ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​ដក​ខ្លួន»។

«ហើយ​ក៏​ក្លាយ​ជា​សត្រូវ? មុខទឹកកក! ឆ្មើង….ធ្វើដូចគេ…..គ្រប់គ្នា មិនដល់….ខ្លួន! » ម៉ាលីយ៉ា​ងើប​មុខ​មើល​គេ។

«បាទ!​….​ជា​វិធី​តែ​មួយ​គត់​ដែល​បង​អាច​នៅ​ក្បែរ​អូន តាម​ដាន​អូននិង​ការពារ​អូន​ពី​ចម្ងាយ​។ រាល់​ពេល​​ដែល​បង​ឈ្លោះ​ជាមួយ​អូន គឺ​ដើម្បី​ឱ្យ​អូន​ចាប់​អារម្មណ៍​បង។ ទោះ​បី​ជា​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​បែប​ស្អប់​ក៏​ដោយ….​ប្រសើរ​ជាង​អូន​មើល​រំលង​បង»។

មាលីយ៉ា ខំទប់យ៉ាងណា​ក៏​ទឹក​ភ្នែកបាន​​រមៀល​ចុះ។

នាង​មិន​នឹក​ស្មាន​ថា​បុរស​ដែល​នាង​គិត​ថា​អាត្មានិយមម្នាក់​នេះ  ឫក​ជាងអង្គក្សត្រាម្នាក់នេះ បែរ​ជា​​លះបង់​​ដើម្បី​នាង​ដល់​ថ្នាក់​នេះ។

«មនុស្ស​ឆ្កួត…» នាង​វាយ​ទ្រូង​គេ​តិចៗ «ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​បងឯង តាំងពីដំបូង…..ដល់ឥឡូវ….​មិន​​មែន​ Logan មិន​មែន​អ្នក​ណា​ទាំង​អស់ ដឹងនៅ​?​»

តុន​ចាប់​ដៃ​នាង​មក​ថើប។

«បង​ដឹង​ហើយ! ឥឡូវ​បង​ដឹង​ហើយ! ដឹងនៅយប់នោះ ដែលអូនស្រវឹង….ហើយ​បង​សន្យា​ថា នឹង​​មិន​ឱ្យ​ពេលវេលា​កន្លង​ផុត​ទៅ​ដោយ ​sia-sia ទៀត​ទេ»​។

គេ​​ឱន​មក​ថើប​នាង​ម្តង​ទៀត។ ការ​ថើប​លើក​នេះ​មិន​មែន​ពោរពេញ​ដោយ​តណ្ហា​ដូច​មុន​ទេ តែ​​ពោរ​ពេញ​ដោយ​ភាសា​សន្យា និង​ភាព​ផ្អែមល្ហែម​ដែល​ជ្រាលជ្រៅ​ដល់​ឆ្អឹង។

ជំពូកទី១៨

បង​ប្រុសម្នាក់​ដែល​ដឹង​គ្រប់​យ៉ាង

នៅ​ល្ងាច​នោះ​ពួកគេ​ត្រលប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ។ គ្រាន់​តែ​បើក​ទ្វារ​ចូល ឃើញ​បង ម៊ីក និង អារីតា អង្គុយ​ចាំ​​នៅ​​សាឡុង។ ម៉ាលីយ៉ា​ភ័យ​តិចៗ។ តើ​បង​ប្រុស​នាង​នឹង​ខឹង​ទេ​ដែល​ដឹង​ថា​ពួកគេ​មាន​ទំនាក់ទំនង​​គ្នា​​យូរ​មក​ហើយ (តាម​ការ​ប្រកាស​ព័ត៌មាន)?

«បង​ម៊ីក…» ម៉ាលីយ៉ា​ហៅ។

ម៊ីក​ងើប​ឈរ មុខ​ស្មើហើយដើរ​សំដៅ​មក​រក​តុន។

 «អាហ្សាងជី! ឯង​មាន​ស្អីទៀត​ត្រូវ​ពន្យល់​​ទេ?»

តុនឈាន​​មកឈរ​បាំង​ពី​មុខ​ម៉ាលីយ៉ា ការពារ​នាង។

 «ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​ប្អូន​ស្រី​ឯង…. ហើយ​ចិញ្ចៀន​នោះ​ជា​ការពិត…. បើ​ឯង​ចង់​វាយ ក៏​វាយ​ចុះ តែ​ខ្ញុំ​មិន​លែង​​នាង​​ទេ​»​។​

ម៊ីក​​សម្លឹង​មុខ​មិត្ត​សម្លាញ់​មួយ​សន្ទុះ រួច…​គាត់​​ផ្ទុះ​​​សំណើច​។

 «ហាសហា! អា​ក្អែក​ឆ្កួត! ទីបំផុត​ឯង​សារភាព​ហើយ!»

ម៉ាលីយ៉ា និង តុន គាំង។

ម៊ីក​ដើរ​មក​ឱប​ស្មា​តុន។

«ឯង​គិត​ថា​យើង​ល្ងង់​មែន​ទេ? យើង​ដឹង​តាំង​ពី៣ឆ្នាំ​មុន​ម្ល៉េះ​ថា​ឯង​លួច​ស្រលាញ់​ម៉ាលី!  ពេល​ឯង​​ស្រវឹង ឯង​តែង​តែ​រអ៊ូ​ឈ្មោះ​វា… ហើយ​យើង​ក៏​ដឹង​ថា ម៉ាលីក៏​ចាប់​អារម្មណ៍​ឯង​ដែរ គ្រាន់​តែ​វា​​មាត់​​រឹង»។

«ចុះ… ចុះ​ហេតុ​អី​បង​មិន​ប្រាប់?​» ម៉ាលីយ៉ា​សួរ។

«ព្រោះ​រឿង​ស្នេហា ម្នាក់ៗត្រូវ​តែ​ដោះស្រាយ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង បើ​យើង​ប្រាប់ វា​មិន​មែន​ជា​រឿង​របស់​ឯង​ទាំង​ពីរ​ទេទៀតទេ វាក្លាយជារឿង​របស់យើង?​»

ថាហើយ ម៊ីក​ញញឹមមក​យ៉ាង​កក់ក្តៅ។

«នែ៎ តែ​យើង​សប្បាយ​ចិត្ត….. សប្បាយ​ចិត្ត​ដែល​ឃើញ​សត្រូវ​ក្លាយ​មកជាតុកកែ!….ហើយ….​សប្បាយ​​ចិត្ត​​ដែល​ឃើញ Richard ដួល​…..ចាស់ដៃ! កាចណាស់ អាតុន!»។

អារីតា ដើរ​មក​ឱប​ម៉ាលីយ៉ា។

«អបអរសាទរ​ណា​ប្អូន​ស្រី ទីបំផុត​រក​ឃើញ​ម្ចាស់​ចិត្ត​ហើយ»។

បរិយាកាស​ក្នុង​ផ្ទះ​ពោរពេញ​ដោយ​សំឡេង​សើច​សប្បាយ។ តុន​ចាប់​ដៃ​ម៉ាលីយ៉ា​យ៉ាង​ណែន។ ឧបសគ្គ​​ចុង​ក្រោយ​ត្រូវ​បាន​ដោះស្រាយ។ ក្រុម​គ្រួសារ​យល់​ព្រម សង្គម​ទទួល​ស្គាល់ ហើយ​សំខាន់​បំផុត បេះដូង​របស់​ពួកគេ​ទាំង​ពីរ​បាន​ផ្សារ​ភ្ជាប់​​គ្នា​យ៉ាង​ពិត​ប្រាកដ។

«យប់​នេះ​ទៅ​ញ៉ាំ​អី​ជុំ​គ្នា​ទេ​?​» ម៊ីក​សួរ។

«អត់​ទេ» តុន​ឆ្លើយ​ភ្លាម។ «យប់​នេះ​ខ្ញុំ​រវល់»។

 «រវល់​អី?» ម៊ីក​ឆ្ងល់។

តុន​ញញឹម​ដាក់​ម៉ាលីយ៉ា​ដែល​មុខ​ក្រហម។

 «រវល់​សង​ត្រលប់​ពេលវេលា៣ឆ្នាំ​ដែល​បាត់បង់​ទៅ»។

ម៊ីកចង្អុលពួកគេដោយងាកទៅអារីតាហើយសួរឡើង៖

«ស្រុកឥឡូវគេផ្សំដំណេកប៉ុន្មានឆ្នាំបានចប់រាត្រីទឹកឃ្មុំ?»

ជំពូកទី១៩៖

សុភមង្គលមុនព្យុះភ្លៀង

ពន្លឺ​ព្រះអាទិត្យ​ពណ៌​មាសនៃរដូវស្លឹកឈើជ្រុះ បានជះចូលមកក្នុងPenthouseដ៏ស្ងប់ស្ងាត់​។ ជីវិត​របស់ម៉ាលីយ៉ានិងតុនក្រោយពីបើកចំហបេះដូងដាក់គ្នានិងឆ្លងកាត់ព្យុះព័ត៌មានរួចមក គឺប្រៀប​ដូច​ជា​ឋាន​សួគ៌​ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាប្រាថ្នា។

ពួកគេមិនដែលឃ្លាតគ្នាត្រឹមមួយជំហានឡើយ បើសិនជាមិនចាំបាច់។

រាល់ព្រឹក ម៉ាលីយ៉ាភ្ញាក់ឡើងក្នុងរង្វង់ដៃដ៏រឹងមាំរបស់ស្វាមី។ តុនដែលធ្លាប់តែជា CEO ត្រជាក់ដូចទឹកកក ឥឡូវនេះក្លាយជាមនុស្សប្រុសដែល “ស្អិត” ​​ប្រពន្ធ​មិន​គួរ​ឱ្យ​ជឿ​។ គេតែងតែលួចថើបនាង​មុន​ពេលនាងដុសធ្មេញ ហើយទាមទារ “កម្លាំងចិត្ត” (Morning Kiss) ដ៏យូរលង់មុនពេលចុះពីលើ​គ្រែ​។

ហើយ​រាល់ល្ងាច ទោះបីជាការងារនៅ Zhang Group មមាញឹកកម្រិតណា តុនតែងតែបោះបង់ការ​​ជប់​​លៀង ឬ​ប្រជុំ​ពេល​យប់​ចោល ដើម្បីប្រញាប់ត្រឡប់មកញ៉ាំបាយស្នាដៃប្រពន្ធ។ ទោះបីជាម៉ាលីយ៉ា​​ចេះធ្វើតែ ពងចៀន ឆាបន្លែ និងដុតសាច់ ដដែលជាដដែលក៏ដោយ ក៏តុនអង្គុយញ៉ាំយ៉ាងឆ្ងាញ់ពិសា ហាក់ដូចជាកំពុងសោយអាហារទិព្វ។

ព្រឹកនេះ…

ម៉ាលីយ៉ា​កំពុងឈរនៅមុខកញ្ចក់ធំ ដៃដ៏ស្រឡូនរបស់នាងកំពុងចងក្រវាត់​ក​ពណ៌​ទឹកប៊ិក​ចាស់ឱ្យ​​​តុន​​។ តុនឈរស្ងៀម ដៃទាំងពីររបស់គេក្រសោបចង្កេះនាង ហើយដាក់ចង្កាលើក្បាលនាង ស្រូបយក​​ក្លិន​សក់។

«បងតុន… ថ្ងៃនេះបងកុំភ្លេចណា៎…» នាងនិយាយតិចៗ ទាំងដៃកំពុងតម្រង់កអាវឱ្យគេ «បងសន្យា​​ថា​​នាំ​អូន​ទៅមើលឈុតអាពាហ៍ពិពាហ៍…»

តុនញញឹម គេងើបមុខពីសក់នាង ហើយសម្លឹងមើលភ្នែកនាងតាមកញ្ចក់។

«ចាំបាន…ជំទាវហ្សាង ម៉ោង២រសៀល បងនឹងមកទទួល! រៀបចំខ្លួនឱ្យស្អាត ព្រោះហាងដែលយើងទៅ គឺជាហាងកាត់ឈុតដែលល្អបំផុតនៅNew York។ ឈុតនោះនឹងក្លាយជាផ្នែកមួយនៃពិធីដ៏ធំបំផុតប្រចាំឆ្នាំ»។

«កុំធំពេកអី…​ខ្មាសគេ» នាងសើចតិចៗ មុខឡើងក្រហម។

«ខ្មាសអី?​» តុនបង្វែរខ្លួននាងឱ្យមកប្រឈមមុខនឹងគេ។ កែវភ្នែករបស់គេពោរពេញដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ និងក្តីស្រឡាញ់។

«បងចង់ប្រកាសប្រាប់ពិភពលោកថា នាងឆ្នាសម្នាក់នេះ…ម៉ាលីយ៉ា…ជាកម្មសិទ្ធិរបស់បងតែម្នាក់​ឯង​។ គ្មានអ្នកណាអាចដណ្តើមបាន ហើយក៏គ្មានអ្នកណាអាចមើលងាយអូនបានទៀតដែរ»។

គេឱនចុះមកថើបថ្ងាសនាងមួយខ្សឺតធំ មុននឹងដើរចេញទៅធ្វើការ ដោយបន្សល់ទុកនូវភាពកក់ក្តៅ និងក្តីសង្ឃឹមពេញបេះដូងម៉ាលីយ៉ា។

នាងមិនដឹងខ្លួនសោះថា នោះអាចជាស្នាមញញឹមចុងក្រោយសម្រាប់ថ្ងៃនេះ។

ម៉ោង ១:៣០ នាទីរសៀល…

ម៉ាលីយ៉ារៀបចំខ្លួនរួចរាល់។ នាងស្លៀករ៉ូបសូត្រពណ៌កុលាបស្រាល សក់រួញៗទម្លាក់លើស្មា មើល​ទៅស្រស់ស្អាតដូចទេពធីតា។ នាងអង្គុយនៅសាឡុង ញញឹមមើលនាឡិកា រង់ចាំតុនមកទទួល​។

“តុក… តុក… តុក…”

សំឡេងគោះទ្វារបន្លឺឡើង។ តែ….មិនមែនជាសំឡេងគោះធម្មតាទេ….ជាសំឡេងគោះធ្ងន់ៗនិងប្រញាប់ប្រញាល់។ អ្នកបម្រើវ័យក្មេងម្នាក់រត់ទៅបើកទ្វារ។ គ្រាន់តែទ្វាររបើកភ្លាម បរិយាកាសក្នុង Penthouseទាំងមូលផ្លាស់ប្តូរភ្លាមៗ។ ភាពកក់ក្តៅដែលធ្លាប់មាន ត្រូវបានជំនួសដោយភាពត្រជាក់ដ៏គួរឱ្យខ្លាច។

អ្នកបម្រើថយក្រោយទាំងញ័រខ្លួន។

ម៉ាលីយ៉ាក្រោកឈរឡើងដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ បេះដូងនាងចាប់ផ្តើមលោតខុសចង្វាក់។

«អ្នកណាគេ?​»

គ្មានអ្នកឆ្លើយ។ អ្វីដែលចូលមកមុនគេ គឺបុរសស្លៀកពាក់ឈុតខ្មៅធំៗ៤នាក់ ដែលមានទឹកមុខកាចសាហាវនិងពាក់វ៉ែនតាខ្មៅ។ ពួកគេដើរចូលមកឈរអមសងខាងផ្លូវ ហាក់ដូចជាកំពុងត្រួសត្រាយផ្លូវឱ្យស្តេចយាងមក។

បន្ទាប់មក…សំឡេងមួយបានបន្លឺឡើងលើកម្រាលថ្មម៉ាប។

 “តុក… តុក… តុក…”

ជាសំឡេងឈើច្រត់។ ឈើច្រត់ក្បាលនាគធ្វើពីមាសសុទ្ធ។

ស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់បានបោះជំហានចូលមក។ ទោះបីជាសក់របស់គាត់ប្រែពណ៌សទាំងស្រុង ហើយ​មុខមានស្នាមជ្រីវជ្រួញតាមវ័យក៏ដោយ ប៉ុន្តែឥទ្ធិពលនៃអំណាចដែលបញ្ចេញពីខ្លួនគាត់ គឺខ្លាំង​ក្លាជាងតុនទៅទៀត។ គាត់ស្លៀកឈុតចិនបុរាណពណ៌ខ្មៅប៉ាក់រូបហង្សមាស ពាក់ខ្សែកគុជខ្យង​ដែលមើលទៅមានតម្លៃកាត់ថ្លៃមិនបាន។

ភ្នែករបស់គាត់… ភ្នែកដ៏មុតស្រួចដូចជាភ្នែកឥន្ទ្រី សម្លឹងមើលទៅម៉ាលីយ៉ា តាំងពីក្បាលដល់ចុងជើង​…ត្រជាក់ ឆ្មើងឆ្មៃ ជាកែវភ្នែកដែលគ្មានមេត្តា គ្មានភាពកក់ក្តៅ ដូចចរិតហ្សាងជីពេលនៅជាមួយ​ពួកអភិជន។

ម៉ាលីយ៉ាមានអារម្មណ៍ដូចជាកំពុងឈរនៅចំពោះមុខព្រះយមរាជ។ ដៃជើងនាងត្រជាក់អស់។

ស្ត្រីចំណាស់នោះឈប់នៅកណ្តាលបន្ទប់។ គាត់មិននិយាយអ្វីទាំងអស់ គ្រាន់តែលើកដៃម្ខាងឡើង។ អង្គរក្សម្នាក់រត់យកកៅអីមកដាក់ឱ្យគាត់អង្គុយភ្លាមៗ។

គាត់អង្គុយចុះដោយឫកពាថ្លៃថ្នូរ ដៃទាំងពីរដាក់លើក្បាលនាគនៃឈើច្រត់។ បរិយាកាសស្ងាត់ឈឹង​។ សូម្បីតែសំឡេងដកដង្ហើមរបស់ម៉ាលីយ៉ាក៏នាងខ្លាចមិនហ៊ានដកផង។

«នាង?… ដែលធ្វើឱ្យចៅប្រុសត្រកូលហ្សាង វង្វេងភ្លេចកំណើត?»

សំឡេងរបស់គាត់មិនខ្លាំងទេ តែម្តេចមានទម្ងន់ធ្ងន់ដូចជាដុំថ្ម។ គាត់និយាយភាសាចិនកុក​ងឺយ៉ាង​ច្បាស់ ប៉ុន្តែអមដោយអ្នកបកប្រែដែលឈរខាងក្រោយ។

ម៉ាលីយ៉ាព្យាយាមសម្រួលអារម្មណ៍។

«លោកយាយ… ខ្ញុំគឺ…»

«ឈប់!» ស្ត្រីចំណាស់នោះលើកដៃឃាត់ «ខ្ញុំមិនបានអនុញ្ញាតឱ្យនាងហៅខ្ញុំថាលោកយាយទេ។ »

គាត់ងាកទៅមើលរូបថតអាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលតុនដាក់តាំងលម្អដោយកែវភ្នែកស្អប់ខ្ពើម រួចងាកមកមើលម៉ាលីយ៉ាវិញ។

«ឈ្មោះម៉ាលីយ៉ា? កូនស្រីត្រកូលណា? នាងសំអាងអ្វីមក ចង់មកតាំងខ្លួនជាជំទាវហ្សាង នៅ Manhattan?»

ស្ត្រីចំណាស់នោះសើចក្នុងបំពង់ក ជាសំណើចដែលធ្វើឱ្យរោមដៃម៉ាលីយ៉ាបះខ្ញាក។

នាងយល់សន្សឹមៗឡើងវិញហើយទាំងក្តៅងំក្នុងតួរាងកាយពីលើដល់ក្រោម។ ស្ត្រីចំណាស់នោះគឺ Madame Zhang (ម៉ាដាម ហ្សាង) ដែលជាជីដូនបង្កើតរបស់តុន ក៏ជាស្ត្រីដែកថែមដែលនៅពីក្រោយខ្នងនៃភាពជោគជ័យរបស់ Zhang Group ទាំងមូល។ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅអាស៊ី គ្រាន់តែ​ឮឈ្មោះគាត់ ក៏ទន់ជង្គង់ដែរ។

«ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំមកដើម្បីសម្អាតសម្រាមចេញពីជីវិត​ហ្សាងជី​! ចៅខ្ញុំ!!! នាងមានពេល១០នាទី ដើម្បីរើរបស់របរចេញពីទីនេះ… បើមិនដូច្នេះទេ…»

ម៉ាលីយ៉ាឈរគាំង។ ទឹកភ្នែកដែលនាងព្យាយាមទប់ ចង់ហូរចេញមក។ នាងសម្លឹងទៅមាត់ទ្វារ សង្ឃឹមថាតុននឹងមកដល់… ប៉ុន្តែម៉ោងទើបតែ១:៤៥នាទី….

នាងត្រូវប្រឈមមុខនឹង មហាកំពែងចិន នេះតែម្នាក់ឯង។

រាត្រី​ទឹកឃ្មុំនៃ​អតីតគូសត្រូវ

ភ្លើង​ពណ៌​ដ៏​ស្រស់​ប្រណីត​នៃ​ទីក្រុង Las Vegas កំពុងតែបញ្ចេញសម្រស់ទាក់ទាញពីខាងក្រៅផ្ទាំង Penthouse លាតសន្ធឹង ហាក់​ដូច​ជាចង់សុំខ្លួនចូលមកជា​សាក្សី​​នៃ​រាត្រីកាលស្នេហ៍​នេះ តែគ្មាន​អ្នកអាន​ណាទៅខ្វល់ជាមួយ​ទេសភាពនេះទេ ពួកគេ​កំពុងជាប់ទស្សនា​នាយតុននិងភរិយាល្អិត​។

តុន​ដែលកំពុង​រុញ​ម៉ាលីយ៉ា​ឱ្យទៅទល់​ខ្នង​ផ្អែក​ជាប់ផ្ទៃ​កញ្ចក់​ត្រជាក់ស្រេប ឯរាងកាយ​ខាង​មុខរបស់​​នាង ក្លាយមកជា​​ភ្លើង​កម្ដៅ​បេះដូងគេ គេនៅតែឱនមកខ្សឹប៖

«យប់​នេះ… យើង​ជាប្តី​ប្រពន្ធ…​ពេញ​ច្បាប់!»

សំឡេង​របស់​គេ​ស្អក​និង​ធ្ងន់ មួយៗ​រង្វើលៗ។ ដៃ​របស់​គេ​មិន​ទុក​ឱ្យ​នាង​មាន​ឱកាស​តវ៉ា​ទេ គេ​យក​ឡើង​ទាំង​ពីរ​ដាក់​ទៅ​លើ​កញ្ចក់ ហើយ​ឱន​មក​គ្រប់គ្រង​បបូរមាត់​នាង​ម្ដង​ទៀត។ លើក​នេះ គ្មាន​​ការ​​ទប់​​ចិត្ត គ្មាន​ការ​លាក់​លៀម។

«អ្ហឹម…» ម៉ាលីយ៉ា​ថ្ងូរ​ក្នុង​បំពង់​ក។

តាម​ថា នាង​​គួរ​តែ​ស្អប់​គេ ​គួរ​តែ​រុញ​គេ​ចេញ ប៉ុន្តែ​នៅ​ពេល​ដែលប៉ះជាមួយព្រានថ្នឹកជំនាញ​​បបូរមាត់​​ក្តៅ​ៗ​នេះ ​នាង​​​មាន​អី​ស៊ូ​​បាន មានតែបណ្តោយឱ្យស្ទីលរបស់​តុន​រំកិល​ពី​មាត់​ ចុះ​មក​ថើប​​នៅ​​បរិវេណ​​​ក និង​​​ស្មា​​ដែល​​បើក​ចំហ​​ក្នុង​អាវ​រ៉ូប​មង្គល​យ៉ាង​ប្រណីត​។

…..ជាមួយសភាពនេះ…ខួរ​ក្បាល​របស់​យ៉ាយ៉ា លែងមាន​ថាមពលតវ៉ា ​ប្រែ​មកជា​ទទេ….ព្រោះអ្វី? ដៃ​រៀម​បង​​ដែល​ធ្លាប់​តែ​ដកថយមិនហ៊ានសូម្បីប៉ះនាង ឬមកក្បែរៗ ធ្វើដូចគ្មានចិត្ត​លើគ្នា….ពេល​នេះ​​ប្រែ​ជា​រស់​រវើកដូចជាអ្នកណាៗ ក៏មិនអាចមករំខានឈុតឆាកនេះដែរ។

ពេលគេជាប់រវល់នឹងក្លិនខ្លួនឆោមស្រី ម៉ាលីយ៉ានិយាយខ្សឹបៗ៖

«នែ អាចមានគេឃើញ!»

ដៃប្រុសច្បូត​ដោះ​រូតពីក្រោយរ៉ូបរបស់​នាង​ចុះ​យឺតៗ ហាក់​ដូច​ជា​កំពុងUnboxing​​បើក​កាដូ​ដ៏​​មាន​​តម្លៃមួយ។

«របស់ស្អាត​ណាស់…ឱ្យគេច្រណែនខ្លះទៅ» តុន​ខ្សឹប​ពេល​ឃើញ​រាងកាយ​នាងសន្សឹមៗដូចទេពក្ងាន​សួគ៌​ក្រោម​ពន្លឺ​ភ្លើង​ព្រាលៗ។ សម្បុរនេះ រកមិនបានទេនៅកន្លែងនេះ។ គេដកដង្ហើមធំ ​លើក​នាង​​បី​ឆ្ពោះ​ទៅ​កាន់​គ្រែ​ប្រណីត តែចិត្ត​កំពុងរេគតិអនុស្សាវរីយ៍ចាស់ៗដែលឃើញនាង​ខឹង នាងយំ ហើយ​នាង​បានព្រងើយនឹងគេ។ គេតែងតែដឹងថា  ម៉ាលីយ៉ា​មាន​អារម្មណ៍​លើគេ តែនាងក៏រមែងគិតថា គេកខ្វក់ ព្រាន​ ហើយចាស់ជាងនាងផង។

«ទីបំផុត អូនក្លាយជារបស់បងហើយ!»

ហ្សាង​ជីឈ្ងោកមកថើបបោសអង្អែលម្ចាស់ស្នេហាមួយដែលរនាំងEgo​បានផ្តាច់ពួកគេឱ្យធ្វើ​ហី​ៗ​ដាក់​គ្នា ទាំង​ចិត្ត​ខ្លោចផ្សា​រកគ្នា​ជាច្រើនពាន់ថ្ងៃ រាប់រយខែ ច្រើនវស្សា​ឆ្នាំមកហើយ។ ម្រាមដៃស្រីស្អាត​ឱបស្មាគេ នាងចង់រុញចេញ តែចិត្ត​នាងចង់លេបយកគេ។ អ័រម៉ូនរបស់នាងបញ្ចេញថាមពលក្តៅ បង្ហាញជាសំឡេងសម្ងាត់នៃកម្រិតស្នេហានឥតគណនា ចេញ​ពី​បេះដូង​មិន​មែន​​តែសម្បករាងកាយ​ឡើយ។

នរៈសង្ហាគិតម្នាក់ឯងក្នុងបេះដូងថា «មនុស្សមិនល្អម្នាក់នេះ ខ្លាចធ្វើឱ្យអូនខូចអនាគត តែ….ពេល​នេះ បងនឹងច្បាំងគ្រប់ឧបសគ្គ ដើម្បីការពារពួកយើង!» ឯម្រាមដៃកម្លាំងកាយចិត្ត​របស់គេជាវាចា​ទៅជំនួសលួងលោមឱ្យនាងយល់ស្រេចទៅហើយថា​ ម៉ាលីយ៉ាជាទេពធីតារបស់គេ។

«ហ្សាងជី…..បង…បងតុន!»

នាងឃាត់គេដែលកាន់គគ្រឹកគ្រេងខ្លាំង​ឡើង​ជះ​ភ្លើង​ស្នេហរោលរាលសឹងប្រេះទ្រូងក្រមុំខ្មែរ។ នាង​ចង់បានគេ តែនាងក៏មាន​ការបារម្ភខ្លាំង។

នេះឬ​សិល្បៈកាមគុណរបស់ព្រាន​រៀមច្បងខុសជំនាន់​ដែលនាង​លបស្រលាញ់តាំងពីវ័យ​ជំទង់​។ ល្បែងស្នេហ៍គេ ហ៊ឹកហ៊ាក់ខ្លាំងឡើងបេះដូងនេះសឹងរលាកក្រោមភ្លើងកាមទេព។

ខាង​កូនក្រមុំយល់ថា ​ខ្លួន​ឯង​តូច​ល្អិតពេកណាស់បើធៀបនឹងដងខ្លួន ឬកម្លាំងហ្សាងជី  តែ​ក៏​មាន​សុវត្ថិភាព​​បំផុតខណៈនេះ ​ក្នុង​រង្វង់​ដៃ​នេះ។ ពេល​ខ្នង​នាងត្រូវ​ប៉ះមកលើ​ពូក​ទន់ភ្លន់ទាំងស្រុងកាលណា ដង្ហើមក្តៅគគុក​របស់តុន​ក៏ចុះមក​តាម ខណៈគេឱន​មក​សង្កត់​ពី​លើស្រី។

«ហាម​បិទ​ភ្នែក…» គេ​បញ្ជា​តិចៗ «មើល​បង!… មើល​ថា…​អ្នក​ណា​ជា​ម្ចាស់ជីវិត​ស្រីឆ្នាស​ម្នាក់​នេះ​!​»

«ម្ចាស់អី?»

នាង​​រុញគេ ​តែពេលប៉ះទ្រូងគេដែលទទេកំពុងដោះអាវចេញគ្រវែងទៅក្រោយ នាង​ភាំងនឹងសម្រស់​វេទមន្តដែលធ្វើឱ្យបេះដូងអាថ៌កំបាំង​របស់ស្រី​រងា​កណ្តោចកណ្តែងជាយូរណាស់មកហើយ​។

សង្គ្រាម​នៃ​អារម្មណ៍កំពុងជន់ជោរដោយការសម្លក់ស្រទន់របស់គេ​ ម៉ាលីយ៉ា​ដែល​ធ្លាប់​តែ​ឆ្នាស​ឆ្នើម ត្រូវ​រលាយ​បន្ថែម​ក្រោម​ការ​ថ្នាក់ថ្នម​ផ្គាប់ផ្គុនដ៏​ជំនាញ​របស់​តុន។

រាល់​ស្លាកស្នាម​ដំបូងៗ​របស់​គេ ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​ញ័រនិងក្តៅនៅគ្រប់អង្គស្បែកដែលក្រហមនិងរោល​រាល​ ដែលគេឃុំគ្រង។ ស្នាម​​ថើប​របស់​គេ​ម្តងៗ  ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​ផ្អាក​ដក​ដង្ហើមបន្តិច ទើបវិលមកជាមួយការ​ដង្ហក់​។

ចិត្ត​របស់តុន ស្រីល្អិតនេះមិនអាចអនុញ្ញាត​ឱ្យភ្លេចរាត្រីនេះ ជាមួយគេរហូតតទៅ។

«ហ្សាងជី…» នាង​ខ្សឹបអង្វរ….​ ព្រោះគេនោះមហាមាំ មានះ​និង…ញាំញីដោយ​ត្រជាក់ៗ តែមិនងាយ​ចប់​សោះ។

 «ហៅ​បង​ថា បង​តុន» គេខ្សឹប​គម្រាម។

គេ​​មិន​គ្រាន់​តែ​យក​រាងកាយ​នាង​ទេ គេ​យក​ទាំង​ព្រលឹងម៉ាលីយ៉ា ព្រោះថានៅ​រាល់ពេល​ដែល​ពួក​​គេ​ក្លាយជា​​រាងកាយ​តែ​មួយ សំឡេង​ថ្ងូរអង្វរ​របស់នាង​​លាយ​ឡំ​មកជាមួយការ​ដង្ហក់​របស់​តុន បង្កើត​​បាន​ជា​បទ​ភ្លេង​ស្នេហា​ ដែល​នាង​មិន​ដែល​គិត​ថា ​នឹង​បានមកប្រគំ មកស្តាប់​ឮ​ជាមួយ ដៃគូ ដែល​ជាសត្រូវរបស់​នាង។

ពេលដែលស្លាកស្នាមដំបូងបញ្ចប់ទៅយ៉ាងសន្សំសំចៃ គេឱបនាងពីក្រោយ ទាំងសំងំគិតថាស្រីម្នាក់​នេះ ទន់ខ្សោយកម្រិតណា​ ដែលត្រូវ​ចុះចាញ់ភ្លាមៗ នៅត្រឹមឈុតឆាកដំបូង។

ហ្សាងជី និយាយខ្សឹបៗជាមួយបបូរមាត់នៅក្បែរត្រចៀកនាង​៖

«អ្នកណាថាយប់នេះអនុញ្ញាត​​ឱ្យគេង?»

នាង​ស្តាប់ឮ ហើយ​បេះដូងនាងដឹងថា គ្រប់យ៉ាងមកនេះមិន​មែន​គ្រាន់​តែ​ជា Sex ទេ តែ….ជា​ការ​សារ​ភាព​ស្នេហ៍​ដែល​ប្រើ​រាងកាយ​ជំនួស​ពាក្យ​សម្តី។ តើសេចក្តីសុខលើសលុបដែលនាង​ទើបតែបាន​ទទួល​ជាលើកដំបូងក្នុងជីវិត….ស្ថិតស្ថេរបានយូរប៉ុនណា?

នាង​គ្មានពាក្យឆ្លើយ មានតែទន់ត្របកភ្នែក….សុខសាន្តចិត្ត​។

ជំពូកទី១០

ព្រឹកមួយ​ដែលគ្រប់យ៉ាង​មិន​ដូច​ដើម

ពន្លឺ​​ថ្ងៃ​ដ៏​ភ្លឺ​ចិញ្ចាច​នៃ​វាល​ខ្សាច់ Nevada ចាំង​ចូល​មក​តាម​ចន្លោះ​វាំងនន។ ម៉ាលីយ៉ា​បើក​ភ្នែក​ព្រឹម​ៗ បិទបើកៗ ហើយព្យាយាម​រំឭក​គ្រប់យ៉ាងមកវិញយឺតៗ ទាំង​ពិបាកព្រោះនេះជាលើកដំបូងរបស់​​នាង​​ដែលចូលមកក្នុងបន្ទប់ថ្មីបង្អស់របស់ពួកគេ។

 រាងកាយ​ផ្នែកខាងក្រោម​ឈឺ​ចាប់​តិចៗ តែ​….​ជា​ការ​ឈឺ​ចាប់​ដែល​រំលឹកប្រាប់ពី​រឿងរ៉ាវ​ល្អៗ​កាល​​ពី​​យប់​។

នាង​ញញឹម​ទាញភួយបិទជិតជាងមុនហើយ​ ​ងាក​ទៅ​មើលខាងគេ….​ ទទេ​ស្អាត។

បេះដូង​នាង​ធ្លាក់​ដល់​ដី។ តើ​គេ​ទៅ​បាត់​ហើយ​មែន​ទេ? តើ​យប់​មិញ​គ្រាន់​តែ​ជា​ការ​បំពេញ​តណ្ហា​របស់​​គេ ហើយ​ពេល​នេះ​គេ​ត្រលប់​​ទៅ​ជា ហ្សាងជី ដែល​អាត្មានិយម​វិញ?

ស្រី​បិទភ្នែក​រំងាប់ចិត្ត​ខ្លួនឯងដែលអសន្តិសុខ ដោយ​ទាញ​ភួយ​មកឱ​បយ៉ាងកម្សត់។ តែ​ភ្លាម​នោះ ហាក់រសាយចិត្តសោមនស្ស​​ជាមួយ​ក្លិន​អ្វី​ម្យ៉ាង។ ក្លិន​កាហ្វេ?

មែន! ពេលដែល​ទ្វារ​បន្ទប់​ទឹករបើក តុន​ដើរ​ចេញ​មក​ក្នុង​សភាព​ស្លៀក​មាន​​ខោ​ខ្លី និង​កន្សែង​ជូត​សក់​។ ស្នាម​ក្រចក​ក្រហម​ៗ​នៅ​លើ​ស្មា​និង​ខ្នង​របស់​គេ ធ្វើ​ឱ្យ​ម៉ាលីយ៉ា​មុខ​ឡើង​ក្រហម​ភ្លាម។ នោះ​ជា​​ស្នាដៃ​នាង! នាងសម្លឹងគេ​មិនមាត់ព្រោះចង់ងាកចេញសិន​​ក៏ធ្វើមិនបាន ព្រោះភ្នែកគេ​មើលមកប្រពន្ធ​មុតណាស់…គឺ….ដល់បេះដូង។

«Morning?​» តុន​សួរ​ដោយ​សំឡេង​ស្រទន់ ខុស​ពី​រាល់​ដង។

គេ​ដើរហួសទៅ តែវិលមកវិញដោយកាន់​ថាស​អាហារ​ពេល​ព្រឹក​ចូល​មកផង។ ខាងស្រីចងអាវរលោង​ពណ៌ចុងឈូកគ្របរាងកាយរួចហើយដែរ។ នាងឈរឆ្ងក់។

«​មិន​ទាន់​ទៅ​ទេ?​»

តុន​ដាក់​ថាស​អាហារ​លើ​តុ​ក្បែរ​គ្រែ រួច​មក​អង្គុយ​ក្បែរ​នាង។ គេ​យក​ដៃ​វាស​សក់​ដែល​រញ៉េរញ៉ៃ​ ​ទៅ​ក្រោយ​ត្រចៀក។

«ទៅ​ណា? មានមនុស្ស​សំខាន់មិនទាន់យកទៅផង ទៅកើតដែរ?»

«ក្រែង?»

«ok … យើង​ត្រូវ​ហោះ​ទៅ New York វិញ​ក្នុង​នាម​ជា​ប្ដី​ប្រពន្ធ…..តែ….ញ៉ាំ​សិន​!»​

គេបញ្ជា​។

ម៉ាលីយ៉ា​ឱន​មុខ​ចុះ។

 «កុំបញ្ជាខ្ញុំនេះនោះ មើលតែខ្ញុំនឹងកូនក្មេងបៀមដៃ!​»

«បងធ្វើសាក្សី អូនមិនបៀមដៃទេ!»

ពេលនេះមាណវី​យល់ហើយ…..ស្រីងើបមុខសម្លក់គេ ហើយវាយស្មាគេ។ ខាងប្រុសចាប់ដៃជាប់​…..

«ហាម​និយាយ​សម្តីតវ៉ាដាក់ប្តី!​»

«អាងអី ?? មិនទាន់បានសិទ្ធិពេញលេញផងចង់ផ្តាច់ការ? ខ្ញុំការប្តី ឬការឪ​មកតាមគ្រប់គ្រងជីវិតនៀក​?» ​នាងតវ៉ា​ភ្លាមៗស្រួយៗ​ដូច្នេះព្រោះដើម្បីបំភ្លៃការអៀនខ្មាសដែល​កំពុងតែរំឭក​រឿងពីយប់​មិញ​ ចាំបានថា មាត់នេះបាន​ស្រែកខ្ទរបន្ទប់យ៉ាងអាម៉ាស​ក្រោមស្នាដៃរបស់គេ។ គេបានគ្រប់គ្រងលើជីវិតនាងទៅហើយ ម៉េចនាងមិនដឹងផងថា កាលដែលមកប្រើសម្តីច្រែតៗ បាន​​បណ្តាលឱ្យភាគីម្ខាងទៀតមិនចង់ទ្រាំក្នាញ់យូរ ​ក៏ចាប់​ចង្កា​នាង​ឱ្យ​ងើប​មក​មើល​មុខ​គេ។

«ពី​ថ្ងៃ​នេះ​ទៅ​ត្រូវ​រៀន​ស៊ាំ​នឹង​វា»។

«ស៊ាំ​នឹង​អី?​»

«ស៊ាំ​នឹង​ការ​មាន​ប្ដីម្នាក់ ​ដែល​នឹង….ធ្វើអ្វីៗ….ជានិច្ច រកតែប្រពន្ធមានពេលដកដង្ហើមស្រួល​ក៏​គ្មាន​!​»

«ធ្វើអី?» នាង​សួរផ្ទាន់ដោយបែរខ្នងគេចមាត់នៅមិនឈប់ «បិសាចមិនមែន?» តែត្រូវគេទាញមកវិញ​។ ឃើញភ្នែកនាងសម្លឹងស្រទន់ តែនាងរង់ចាំចម្លើយ ដូច្នេះសម្រាប់ហ្សាងជី បើនាង​ចង់ឱ្យ​គេ​​ឆ្លើយ  គេបែរជាមិនខ្ចីធ្វើ ដោយប្តូរមកជា​ឱន​​ថើប​ថ្ងាស​នាង​ធ្ងន់ៗ។

ហ្សាងជី គឺបែបនេះឯង ប្លែកៗ ហើយរសនិយមហឹរ។

«ញ៉ាំ​សិនសទៅ! បង​បាន​ប្រាប់​ម៊ីក​ហើយ​ថា យើង​នឹង​ទៅ​ដល់​ព្រលាន​យន្តហោះ​ម៉ោង​១២!»

នាង​នៅភ្លឹះៗ​ងឿងឆ្ងល់ពីចរិតតក់ក្រហល់របស់គេ។

«ត្រៀម​ខ្លួន​ទៅ! ទៅ​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ពិភពលោក​ថ្មី ជំទាវ​ហ្សាង»។

ម៉ាលីយ៉ា​សម្លឹង​មើល​ខ្នង​ទូលាយ​របស់​គេ​ដែល​ចោលនាង​ហើយដើរ​ទៅ​រៀបចំ​វ៉ាលិស​។ បេះដូង​នាង​​ចាប់​ផ្តើម​លោត​ខុស​ចង្វាក់​ម្ដង​ទៀត។ ការ​រៀបការនេះក្លែងក្លាយដើម្បីម្ចាស់ហ៊ុនសោះ តែយើង​នេះ បានលេងល្បែងស្នេហ៍មែនទែនជាមួយគេយ៉ាងចាស់ដៃទៅហើយ​….

ជាមួយគេ តើយើងជាប្រពន្ធឬជាសេណារីយ៉ូ​? បងប្រុសយើងដឹងទេ?

គ្រប់យ៉ាងអាចមាន​គ្រោះថ្នាក់ចំពោះបងម៊ីកដែរ?

ទេ! ប្រហែល​ជា​គ្រោះថ្នាក់​ជាង​អ្វី​ដែល​នាង​គិត…. ព្រោះ​បេះដូង​នាង… កំពុង​តែ​ក្បត់​នាង…..​ទៅ​ចុះ​ចូល​នឹង​សត្រូវ​ម្នាក់​នេះ​ហើយ។

នេះគឺជាការសរសេរពង្រីកសាច់រឿងបន្ថែមឱ្យកាន់តែលម្អិត មានអារម្មណ៍រំជួលចិត្ត និង Hot ទៅតាមសំណូមពររបស់អ្នក ដោយរក្សាខ្លឹមសារដើមនៃជំពូកទី១១៖

ជំពូកទី១១

ទ្រុងមាសនៅ Manhattan (Extended Ver.)

យន្តហោះឯកជន Gulfstream G650 ដ៏ទំនើបរបស់ ហ្សាងជី (តុន) បានចុះចតយ៉ាងរលូននៅឯ​ព្រលានយន្តហោះ Teterboro នៃទីក្រុង New York នៅពេលរសៀល ក្រោមផ្ទៃមេឃពណ៌ប្រផេះ​ដែលពោរពេញដោយភាពមមាញឹក។

គ្រាន់តែជើងរបស់ ម៉ាលីយ៉ា ជាន់ដល់ដីភ្លាម ខ្យល់ត្រជាក់នៃរដូវស្លឹកឈើជ្រុះបានបក់មកប៉ះស្បែក ប៉ុន្តែនាងមិនមានឱកាសបានរងាឡើយ ព្រោះដៃដ៏រឹងមាំ និងកក់ក្តៅរបស់តុន បានក្រសោបចង្កេះ​នាងជាប់ជានិច្ច ហាក់ដូចជាខ្លាចនាងរត់បាត់ ឬខ្លាចខ្យល់បក់នាងទៅឆ្ងាយ។

ជីវិតនៅ New York ខុសពី Las Vegas ទាំងស្រុង។ នៅ Vegas ពួកគេរស់នៅក្នុងពពកនៃក្តីស្រមៃ ប៉ុន្តែនៅទីនេះ… ពួកគេត្រូវប្រឈមមុខនឹងការពិត ជាពិភពនៃជំនួញនិងអំណាច។

រថយន្ត Rolls-Royce Phantom ពណ៌ខ្មៅរលោង បានដឹកពួកគេឆ្ពោះទៅកាន់ Penthouse ដ៏ធំ​ស្កឹមស្កៃនៅកណ្តាល Manhattan ដែលជា “ផ្ទះ” របស់តុន។ តាមផ្លូវ តុនមិននិយាយអ្វីច្រើនទេ គេ​គ្រាន់តែអង្គុយគង​ជើងដោយសម្តីនឹងធឹង ដៃម្ខាងកាន់ដៃនាងមកដាក់លើភ្លៅរបស់គេ ហើយអង្អែលខ្នងដៃនាងថ្នមៗ ជាសញ្ញានៃការកាន់កាប់។

ម៉ាលីយ៉ាធ្លាប់មកទីនេះម្តងកាលពីយូរហើយ… ការចងចាំដ៏ឈឺចាប់កាលដែលនាងឃើញស្រីចិន​ម្នាក់នោះនៅទីនេះ នៅតែដក់ជាប់ក្នុងចិត្ត។ ប៉ុន្តែលើកនេះ បេះដូងនាងលោតខុសចង្វាក់ ព្រោះនាងចូលមកក្នុងឋានៈជា “ជំទាវហ្សាង” ជាម្ចាស់ផ្ទះពេញសិទ្ធិ។

«ស្វាគមន៍មកកាន់ផ្ទះរបស់យើង! ឋានសួគ៌លោកិយ៍…» តុនខ្សឹបដាក់ត្រចៀកនាង សំឡេង​របស់​គេ​ស្អកៗតែសិចស៊ី ធ្វើឱ្យរោមដៃនាងបះខ្ញាក មុននឹងគេរុញទ្វារបើក។

ម៉ាលីយ៉ាបើកភ្នែកធំៗ ដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ ការតុបតែងនៅខាងក្នុងហាក់បានផ្លាស់ប្តូរស្ទើរតែទាំងស្រុង! កាលពីមុន ទីនេះល្ហល្ហេវ មានតែពណ៌សនិងខ្មៅ ត្រជាក់ និងឯកោដូចបេះដូងម្ចាស់វា។ តែពេលនេះ… គ្រប់យ៉ាងប្រែជាមានជីវិតជីវ៉ា។

ក្លិនក្រអូបស្រាលៗសាយភាយពេញបន្ទប់។ នៅលើតុទទួលភ្ញៀវ មានផើងផ្កាកុលាបពណ៌ជម្ពូស្រស់ (ពណ៌ដែលនាងចូលចិត្ត) ត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងប្រណីត។ អ្វីដែលធ្វើឱ្យនាងគាំងស្មារតីនោះគឺ រូបថតអាពាហ៍ពិពាហ៍ របស់ពួកគេដែលទើបតែថតនៅ Vegas កាលពីម្សិលមិញ ត្រូវបានដាក់តាំងក្នុងស៊ុមមាសយ៉ាងធំ លេចធ្លោនៅកណ្តាលបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវដូចជាអភិនីហារ។

«Mr.ហ្សាង… លោកមក… លោករៀបចំតាំងពីពេលណា?​» នាងសួរដោយសំឡេងញ័រ។

«ប្ដីល្អតែងតែមានផែនការ…» តុនញញឹមចុងមាត់បន្តិច ជារេញញឹមបែបអ្នកឈ្នះដែលធ្វើឱ្យបេះដូង​នាងរលាយ។

គេដោះអាវធំចេញគ្រវែងទៅលើសាឡុងយ៉ាងមិនខ្វល់ រួចដើរមកឱបនាងពីក្រោយ។ ទ្រូងដ៏ហាប់​ណែនរបស់គេផ្អឹបជាប់នឹងខ្នងរបស់នាង ដៃទាំងពីររបស់គេលូកមកឱបពោះនាង ហើយដាក់ចង្កា​លើស្មារបស់នាង។

«ចាប់ពី​ថ្ងៃ​នេះ​ទៅ នេះជាអាណាចក្ររបស់អូន។ ចង់ផ្លាស់ប្តូរអី ចង់ទិញអី តាមចិត្ត។ តែមានច្បាប់មួយ… អត់ទេ….២​!​»

«ច្បាប់អី?​» ម៉ាលីយ៉ាសួរ ទាំងព្យាយាមទប់អារម្មណ៍ដែលកំពុងតែរំភើបនិងភ័យ។

តុនបង្វែរខ្លួននាងឱ្យមកប្រឈមមុខនឹងគេ។ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងនាងយ៉ាងជ្រៅ ហាក់ដូចជាចង់លេបត្របាក់នាងទាំងមូល។

«ទី១… ហាមនាំប្រុសផ្សេងចូលផ្ទះ​!​» សំឡេងគេម៉ឺងម៉ាត់។ «ហើយទី២…. ហាមដេកបែកបន្ទប់គ្នា! ទោះឈ្លោះគ្នាកម្រិតណាក៏ដោយ!»

គេលើកដៃមកប៉ះសក់នាងថ្នមៗ រួចអូសចុះមកប៉ះបបូរមាត់នាង មុននឹងឱនមកជិតត្រចៀកម្តងទៀត ខ្យល់ដង្ហើមដ៏ក្តៅគគុករបស់គេបក់ប៉ះសាច់ដ៏ទន់ល្មើយនៅបរិវេណកញ្ចឹងក ធ្វើឱ្យម៉ាលីយ៉ាព្រឺ​សម្បុរពេញខ្លួន។

«យល់ទេ… ជំទាវហ្សាង​?​»

ម៉ាលីយ៉ាងាកមកសម្លក់គេទាំងមុខក្រហម តែបែរជាត្រូវគេឆក់ឱកាស លូកដៃទៅចាប់កញ្ចឹងកនាង ហើយទាញមកថើបយ៉ាងកំរោល។

«អ្ហឹម…» ម៉ាលីយ៉ាភ្ញាក់ តែបបូរមាត់របស់តុនបានបិទនាងជិតឈឹង។

ការថើបនេះមិនមែនជាការថើបលេងសើចទេ។ វាជាការថើបដែលពោរពេញដោយភាពស្រេកឃ្លាន ការទាមទារ និងក្តីនឹករឭក ទោះបីពួកគេនៅក្បែរគ្នាក៏ដោយ។ តុនបៀមបបូរមាត់ខាងក្រោមរបស់នាង រួចរុញអណ្តាតចូលទៅលេងសើចនឹងភាពផ្អែមល្ហែមខាងក្នុងយ៉ាងជំនាញ ធ្វើឱ្យជង្គង់របស់​ម៉ាលីយ៉ាទន់ល្អូក។

ដៃរបស់តុនចាប់ផ្តើមរាវរកភាពកក់ក្តៅតាមរយៈសាច់ក្រណាត់ស្តើងរបស់នាង គេរុញនាងថយក្រោយ​បន្តិចម្តងៗ រហូតដល់ខ្នងរបស់នាងប៉ះនឹងកញ្ចក់បង្អួចដ៏ធំ ដែលអាចមើលឃើញទេសភាពទីក្រុង Manhattan ទាំងមូលនៅពីក្រោយ។

«លោក… តុន…បន្ទប់ទទួលភ្ញៀវណា៎!​» ម៉ាលីយ៉ាព្យាយាមតវ៉ាទាំងដង្ហើមហត់។

«ហើយយ៉ាងម៉េច?​» តុនសួរទាំងមិនដកបបូរមាត់ចេញពីករបស់នាង។ គេខាំតិចៗនៅត្រង់ឆ្អឹងដង​កាំបិតនាង បន្សល់ទុកស្នាមក្រហមព្រឿងៗ។

«នេះជាផ្ទះរបស់យើង… បងចង់ស្រលាញ់​ប្រពន្ធបងត្រង់ណា ក៏បានដែរ…»

«ត្រួតត្រាណាស់!​» នាងតបទាំងបិទភ្នែក ទទួលយកសម្ផស្សរបស់គេ។

តុនងើបមុខមកសម្លឹងនាង ភ្នែករបស់គេដែលធ្លាប់តែត្រជាក់ ពេលនេះកំពុងឆេះសន្ធោ​សន្ធៅ​ដោយ​ភ្លើងស្នេហ៍។ គេចាប់ដៃនាងទាំងពីរដាក់ទៅលើកញ្ចក់ ឃុំនាងនៅក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេ។

«ត្រួតត្រាបន្តិចហើយ! ព្រោះប្រពន្ធពិសេសពេក!»

តុនកៀកខ្លួនចូលជិតនាងបំផុត រហូតដល់គ្មានចន្លោះប្រហោង។ គេខ្សឹបដោយសម្លេងស្អកស្អាដែល​ធ្វើឱ្យបេះដូងនាងរលាយ៖

«ស្វាគមន៍មកកាន់ទ្រុងមាសរបស់បង… ម៉ាលីយ៉ា យប់នេះ… បងនឹងធ្វើឱ្យអូនភ្លេចផ្លូវចេញ!​»

ពាក្យថា “ភ្លេចផ្លូវចេញ” របស់តុន មិនមែនជាការគំរាមលេងសើចទេ។

ដោយមិនទុកពេលឱ្យម៉ាលីយ៉ាបានដកដង្ហើមស្រួលបួលផង ប្រុសប្រាណឱនចុះ​មកបីនាងឡើង​ក្នុង​រង្វង់ដៃដ៏រឹងមាំរបស់គេយ៉ាងងាយស្រួល ហាក់ដូចជានាងគ្មានទម្ងន់អ្វីបន្តិច។

 ម៉ាលីយ៉ាឧទានតិចៗ «មើល៍» ហើយតាមសភាវគតិ នាងបានយកជើងទាំងពីរទៅគៀវចង្កេះគេជាប់ ចំណែកដៃក៏ឱបរុំកគេយ៉ាងណែន។

«តុន! ដាក់អូនចុះ…»

នាង​និយាយដោយអំណរ ជ្រួលច្រាល់​ ហើយប្រាប់ខ្លួនឯងថា រាងកកាយហាប់ណែននេះ ក្លាយមក​ជាកម្មសិទ្ធិរបស់យើង? ពិតឬសុបិន? គេលេងល្បែងស្នេហា​ជាថ្នូរនិងការរកស៊ីរបស់គេ ឬគេ….ក៏….ស្មោះនឹងអាពាហ៍ពិពាហ៍មួយនេះ?

«ដាក់ចុះធ្វើអី ឡើងឋានសួគ៌​មិនមែនចុះនរកទេប្រពន្ធសម្លាញ់!​» គេឆ្លើយតបខ្លីៗហត់ៗ ឱ្យ​សញ្ញា​ថា ឈុតឆាកនឹងវិលមកវិញមិនខាន។

«ឱ្យលែង!» នាងតម្អូញ​ គេក៏ឈប់ង៉ក់សម្លឹងមុខនាងស្រទន់ តែម៉ឺងម៉ាត់​។

«កណ្តាលថ្ងៃ!» នាងរអ៊ូខណៈដែលគេញញឹមហើយនិយាយ «កុំរករឿង!»

ថារួចប្រុសប្រាណបោះជំហានយ៉ាងលឿនសំដៅទៅរកទ្វារធំមួយនៅផ្នែកខាងក្នុង​នៃ Penthouse។

គេប្រើស្មារុញទ្វារបន្ទប់គេងធំឱ្យរបើក។ នេះហើយជាពិភពផ្ទាល់ខ្លួនដ៏ពិតប្រាកដរបស់​ហ្សាងជី​។

ខុស​ពីភាពរស់រវើកដែលគេទើបតែបន្ថែមនៅបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ បន្ទប់គេងនេះនៅតែរក្សាភាពងងឹត​ អាថ៌កំបាំង និងអំណាច។ វាំងននពណ៌ធ្យូងត្រូវបានបិទជិត បិទបាំងពន្លឺភ្លើងនៃទីក្រុង Manhattan​ ទាំងស្រុង។ នៅកណ្តាលបន្ទប់ មានគ្រែគេងពណ៌ខ្មៅដ៏ធំមហិមា (King-sized bed) ក្រាល​ដោយកម្រាលសូត្រពណ៌ទឹកប៊ិក​ក្រមៅ ដែលមើលទៅត្រជាក់ភ្នែក តែអន្ទងចិត្ត។

ក្លិននៅក្នុងបន្ទប់នេះ… ជាក្លិនរបស់គេម្នាក់នេះសុទ្ធសាធ។ បានស្រង់ក្លិនគេមួយទំហឹង យ៉ាងឆ្ងាញ់​និងឆ្អែតហើយ។ នាងលែងរករឿងគេ ព្រោះលង់នឹងទិដ្ឋភាពជុំវិញជាង។ ​ស្រីតោងកនាយ ហើយ​រេភ្នែកស្រេកឃ្លានចង់ដឹងចង់ឃើញ ទីតាំងពិតនៃជីវិតឯកជនរបស់គេ។

ក្លិនទឹកអប់បុរសលាយឡំជាមួយក្លិនថ្នាំជក់ស្រាលៗ និងក្លិននៃភាពឯកោដែលធ្លាប់មានពីមុន​ស្នេហា​​រោលរាល ខូចចិត្ត​… តែពេលនេះ ក្លិននោះកំពុងលាយឡំជាមួយក្លិនកាយរបស់នាង។

តុនដើរមករកគ្រែ រួចទម្លាក់ម៉ាលីយ៉ាទៅលើពូកដ៏ទន់ល្មើយ។ សូត្រត្រជាក់ប៉ះនឹងស្បែកខ្នងរបស់​​នាង​ ធ្វើឱ្យនាងព្រឺ។ ប្រពន្ធល្អសម្លឹងមើលទៅគេ ដែលកំពុងឈរពីលើ ក្បាលសឹងប៉ប្រះនឹងពិតាន​​​ប្រណីត​។

ក្នុងពន្លឺភ្លើងស្រទន់ តុនមើលទៅដូចជាទេវបុត្រដែលធ្លាក់ពីឋានសួគ៌ តែពោរពេញដោយគ្រោះថ្នាក់​ជាមួយភាពចាស់ទុំ ម៉ឺងម៉ាត់ តែដៃរហ័ស។

គេមិនប្រញាប់ប្រញាល់ទេ។ តុនចាប់ផ្តើមដោះក្រវាត់ករបស់គេចេញយឺតៗ ខណៈភ្នែកដ៏មុតស្រួច​របស់គេសម្លឹងមើលនាងតាំងពីចុងសក់ដល់ចុងជើង ហាក់ដូចជាកំពុងពិនិត្យមើលទ្រព្យសម្បត្តិ​ដ៏​មានតម្លៃបំផុតដែលគេទើបតែទទួលបានមកកាន់កាប់ទាំងស្រុង។

ស្រីប្រុងប្រៀបក្រោក​រាបរយឫកពា តែគេទាញជើងនាង​ឱ្យដេកវិញដោយបាតដៃតែម្ខាង។

«ម៉ាលីយ៉ា…» គេហៅឈ្មោះនាង សំឡេងស្អកៗ ហើយដង្ហើមក្តៅៗជ្រៅៗ៖

«ដឹងអត់? បន្ទប់នេះពីមុនមក មិនដែលអនុញ្ញាតឱ្យស្រីណាចូលទេ?»

«កុហក….!» នាងប្រុងថា ស្រីចិនម្នាក់នោះ ហើយមុខនាង​ក្រហម​ខឹង ប្រចណ្ឌ។ ហ្សាងជីញញឺម​តិចៗ ឈ្ងោកមកក្បែរស្រង់ក្លិនអរម៉ូនប្រចណ្ឌរបស់នាង​។ គេពិនិត្យ​ភ្នែករលើបរលោងរបស់នាង។

«កាលហ្នឹង គេរំលោភបង! គេរំលោភបងណា៎! នៅខាងក្រៅ នៅកន្លែងឆុងកាហ្វេ!»

នាង​វាយគេផាច់ព្រោះខ្មាស….ហើយច្រានគេចេញ នាង​ស្ទុះប្រុងចុះពីគ្រែ តែដៃគែវែងណាស់ គេទាញនាងមកឱបពីក្រោយខ្នងនាង ចង្កាគេលើស្មាស្តាំរបស់យ៉ាយ៉ា។

សំឡេងគេតវ៉ាខ្សោយៗ៖

«បងជាមនុស្ស​ប្រុស​! បងទន់ខ្សោយពេលប៉ះស្រីៗ…..!»

នាងរើច្រងាប់ច្រងិលខឹងចិត្ត​ដែលមកស្រលាញ់ព្រាន​ប្រុសសង្ហា​ម្នាក់នេះ ហើយមកស្តាប់រឿងអ៊ីចឹង​ៗ​។ នាង​រើខ្លាំងៗគេរឹតកាន់តែមាំ។

«ហាមកាចដាក់ប្តី! ត្រកូលចិន គេត្រណម ខ្លាចរកស៊ីមិនឡើង!»

ឮកាលណានាងទប់មកវិញ​ទាំង​ហត់គឃូស។ សៅហ្មងពេកនាងខាំមាត់ថាឱ្យគេ៖

«ចុះ….បើគេមករំលោភក៏….ដោះអាវបណ្តោយតាមយថាកម្មទៅ? មិនចេះតបតទេ! វាមិនដែល​…​»​

«ចង់ដឹងរំលោភបងមកអ៊ីចឹង​!»

នាង​​បែរក្រោកឃើញគេសើចខឹកៗ នាងស្រវាបានកំភួនដៃគេមកប្រុងថាខាំគ្រឹបបំបាត់ប្រចណ្ឌនិង​អៀនខ្មាស​ ស្រាប់តែឃើញ​រាងកាយបុរស​ណែន​សង្ហា​ក្រអូបធាតុមនុស្ស​ប្រុសពេញលេញដែលគ្មាន​ស្រីណា​ដាច់ចិត្ត​បង្កជាស្នាមឈាមទេ….មិនដាច់ចិត្ត​….

នាង​លែងដៃគេ ហើយឡូឡា៖

«ខ្ញុំទៅក្រោមរៀបចំសិន!»

គេ​បោះក្រវាត់កចោលទៅលើឥដ្ឋ ធ្វើឱ្យនាងអាក់។​ ងាកមក ស្រីឃើញបិសាចមុខស្រស់​ចាប់​ផ្តើម​ដោះលេវអាវសឺមីពណ៌សរបស់គេម្តងមួយៗ ដោយបង្ហាញឱ្យឃើញសាច់ទ្រូងដ៏ហាប់ណែន និងសាច់​ដុំ​ពោះដែលលាក់កំបាំងនៅពីក្រោម។

គេវាចាពេលដែលឱនមកច្រត់ដៃឃុំនាងទុកក្នុងរង្វង់ក្បែរទ្រូង៖

«បន្ទប់នេះ….​ជាកន្លែងដែលបងដោះរបាំងមុខ “CEO ហ្សាង​”​ ចេញ… ជាកន្លែងដែលបងអាចធ្វើជា​ខ្លួនឯង…​ជាមនុស្សអាត្មានិយម ជាមនុស្សដែលស្រេកឃ្លាន…បំពេញខ្លួនឯង មិនឱ្យអ្នកណាដឹង​…»

នាងក្រហមមុខសម្លឹងគេទាំងគិត…..ហើយ….ពេលនេះ….គេមកចែករំលែកជាមួយយើង?

រើជម្ងឺប្រចណ្ឌ

ម៉ាលីយ៉ា​ស្ទុះ​ដើរ​ចេញ​ពី​បន្ទប់​របស់​តុន​ទាំង​អារម្មណ៍​វិលវល់ មុខ​នាង​ក្រហម​ងាំង…..បើមើលធម្មតា​ៗ​​អាចថាប្រចណ្ឌមកពីចៃដន្យឃើញឈែត​ដែលលីហ្សាសរសេរមកហៅតុនទៅមើលកុន ចំណែក​ពេលមើល​មែនទែនទើបដឹងថា ​នេះមិនមែននាងគេចព្រោះ​តែ​ខឹង​ទាំង​ស្រុង​ទេ តែ​ព្រោះ​… រូបភាព​​កាល​ពី​យប់​មិញ​នៅ​តែ​ដក់​ជាប់​ក្នុង​ក្បាល។ ដៃ​របស់​គេ​ដែល​ប៉ះ​នាង… បបូរមាត់​គេ…ក្លិនស្នេហ៍របស់គេ….

តែ​ទើប​តែ​នាង​ឈាន​ជើង​ដល់​ Lobby របស់​សណ្ឋាគារ ពន្លឺ​ផ្លេក​បន្ទោរ​នៃ​កាមេរ៉ា​រាប់​រយ​គ្រាប់​បាន​បាញ់​មក​ដូចជា​គ្រាប់​កាំភ្លើង។

«អ្នកនាងម៉ាលីយ៉ា! តើ​ពិត​ទេ​ដែល​ថា​អ្នក​នាង​និង​មហាសេដ្ឋី​ហិរញ្ញវត្ថុ ហ្សាងជី បាន​ចំណាយ​ពេល​រាត្រី​ដ៏​ក្តៅ​គគុក​ជាមួយ​គ្នា?»

«រូបថត​ដែល​លោក​ហ្សាងជី បី​អ្នក​នាង​ចូល​ក្នុង​ជណ្តើរ​យន្ត​ក្នុង​សភាព​បែប​នោះ តើ​មាន​ន័យ​យ៉ាង​​ម៉េច​?»

អ្នក​កាសែត​ម្នាក់​បាន​លើក​ទូរសព្ទ​បង្ហាញ​រូប​ថត​មួយ​សន្លឹក​ធំ។ វា​ជា​រូប​ដែល​តុន​បី​នាង​ដោយ​ដៃ​ម្ខាង ហើយ​ដៃ​ម្ខាង​ទៀត​នាង​កំពុង​ឱប​ក​គេ​យ៉ាង​ស្អិត ឯ​មុខ​របស់​នាង​កប់​នៅ​នឹង​ក​របស់​គេ​ដូច​កូន​ឆ្មា។ សភាព​នាង​ពេល​នោះ​មើល​ទៅ​ដឹង​ច្បាស់​ថា​ «មិន​ធម្មតា»ស្រវឹង​ដល់ថ្នាក់កេងចំណេញលើប្រុសស្អាត​របស់នាង​ដែលនាង​មានគេក្នុងបេះដូងមកជាច្រើនឆ្នាំ។

«ឈប់​…..សិន! ជា…ជា​ការ​យល់​ច្រឡំ!» ស្រីខ្មែរដ៏ស្រស់ស្អាត​ព្យាយាម​បដិសេធ តែ​សំឡេង​នាង​ត្រូវ​បានគ្របដណ្តប់លិចលង់​ក្នុងមហា​​សមុទ្រ​នៃសំណួរអឺងកង។

«រូបភាពលេចធ្លាយពេញទីក្រុង លោកម៊ីកដឹងឬនៅទេ?»

«តើអ្នកទាំងពីរមានគម្រោង​រៀបការនៅទីនេះ​ឬនៅស្រុកខ្មែរ?»   

នាង​ហាមាត់តែបានត្រឹមភាំងៗ។ គ្មានចម្លើយប្រាកដប្រជាមកទេ ព្រោះឈុតឆាកនិងសំណួរពួកគែចាក់ចំៗបេះដូងណាស់។

មនុស្សចង្រៃនោះនៅឯណា?

នេះជាអ្វីដែលនាងគិតទាំងរំភើប​ក្នុងចិត្ត។ នាងនឹកគេយ៉ាងអាថ៌កំបាំង​….ព្រោះសភាពគេដែលបីនាងទៅ….ព្រះ! ម្តេចក៏មើលទៅ…..គេគិតយើងម្ល៉េះ? ចង់បានរូបនោះមកSave​ទុកជាខ្លាំងពិតមែន​។

«សុំផ្លូវ…..ផង! មិន​ដូចអ្នកទាំងអស់គ្នាគិតទេ!»

នាង​ខំនិយាយតែភាសាអង់គ្លេសរបស់នាងអួលៗ។ នាងមិនមែនតួ មិនចង់ឡើងទំព័រមុខរបស់ Holly scope ទេ តែវត្តមាន​គេ គឺជាឱជារស។ ម៉ាលីយ៉ាពេលនេះមិនទាំងដឹងចិត្ត​ខ្លួនឯងផងថា គួរខឹង ឬចង់ដកថយគេចទៅសំងំ​នឹករកគេនៅជ្រុងងងឹតណាមួយនោះទេ ពេលនេះ។

ភ្លាម​នោះ ដៃ​រឹងមាំ​មួយ ​បានលោ​មក​ទាញ​ចង្កេះ​នាង​យ៉ាង​កំរោល​ចូល​ទៅ​បុក​នឹង​ទ្រូង​ដ៏​កក់ក្តៅ​របស់គេ។ ក្លិន​ទឹក​អប់​ដែល​នាង​ធ្លាប់​ជំពាក់ចិត្ត​​កាល​ពី​យប់​មិញ​ បាន​ត្រលប់​មក​រឭក​ក្នុង​កោសិកានានារបស់ម៉ាលីយ៉ា​​​វិញធ្វើឱ្យមានឥទ្ធិពលដល់បេះដូង។

គឺ​ហ្សាងជី!

គេ​ពាក់​វ៉ែនតា​ខ្មៅ មុខ​ស្មើ តែ​ដៃ​របស់​គេ​ដែល​ឱប​ចង្កេះ​នាង​គឺ​តឹង​ណែន បង្ហាញ​ពី​ភាព​ជា​ម្ចាស់​ការនិងគ្រប់គ្រង។

«ថយ​ចេញ! កុំ​ធ្វើ​ឱ្យ​អនាគតភរិយាខ្ញុំ​ភ័យ!» គេ​បញ្ជា​ដោយ​សំឡេងមាន​អំណាច ធ្វើ​ឱ្យ​ពួក​អ្នក​កាសែត​គាំង។

អនាគតភរិយា? ម៉ាលីយ៉ា​ងើប​មុខ​មើល​គេ​ទាំង​ភ្ញាក់​ផ្អើលខណៈគ្រប់កាណុងកាមេរ៉ាបំបែរទៅរកតុន។

«លោកមានន័យថាម៉េច?» ពួកអ្នកកាសែតស្រោចគ្នាសួរ។

«រៀបការពេលណា?»

«ជូនពរអ្នកទាំងពីរ​ សុំ Exclusive ប្រវត្តិស្នេហាមួយផង!»

នាង​ងើបមុខយឺតៗសម្លឹងជននេះ។ ស្របពេលដែលនាយតុនឱនមើលមកនាង​ដូចគ្នា។ គេគ្មានទេក្រសែភ្នែកដៀមដាម ឬ​ឌឺដង តែគេខែងរ៉ែងណាស់ ឡូយឆាយដូចតែរាល់ដង។ នាង​លើកដៃប្រុងតែរុញគេចេញតែត្រូវគេចាប់ដៃមិនឱ្យចាកចេញបាន។

គេនិយាយតិចៗ​ដាក់គ្រាប់ភ្នែកខាងស្រីដែលទន់ជ្រាយពេញដោយក្តីស្រលាញ់សម្លឹងមកគេ។

«ពួកយើងនឹងរៀបការ​! ខ្ញុំមិនទាន់ស្នើទេ តែខ្ញុំគិតថា​នាងនឹងព្រម! នាងមិនបំបាក់មុខខ្ញុំ ឬទុកមនុស្ស​ប្រុសល្អម្នាក់ឱ្យត្រូវអស់សង្ឃឹមនោះទេ!​»

ម៉ាលីយាហួសចិត្តណាស់ នាងទម្លាក់ភ្នែកហើយរអ៊ូល្មមតែឮពីរនាក់៖

«សម្តែងប៉ាហ៊ីអីទៀតហើយ?»

កងការពារមួយក្រុមស្ទុះមកបើកផ្លូវនាំពួកគេចាកចេញពីការចោមរោម។ នៅលើជណ្តើរយន្តដើម្បីវិល​ត្រលប់​ទៅ​បន្ទប់VIPវិញនាង​ក្រពាត់ដៃ​តែមិនហ៊ានមើលមុខគេទាំងដែលគេញញឹម​​រកនាងជានិច្ច​។

«ឈប់សើចដូចកូនក្មេងទៅ!» នាង​ខ្សឹប។

ម៉ាលីយ៉ា​មិន​អាច​ទប់​អារម្មណ៍​បាន​ទៀត​ទេព្រោះគេ​បានហុចហ្វូនមក។  នារីនេះ​សម្លឹង​មើល​រូបថត​ក្នុង​ទូរសព្ទ​ដែល​…..ខ្លួនបាន….ឱប​ក​គេ។ នៅជាន់ខាងក្រោមត្រូវពួកអ្នកកាសែតឱ្យឃើញមកម្តងហើយ ពេលនេះ…..ដឹងថា ជារូបហ្នឹងដែរ តែនាងនៅតែចង់ឃើញបន្ត។

«យប់​មិញ… មុន​ពេល​ទៅ​ដល់​បន្ទប់… មាន​រឿង​អី​កើត​ឡើង?​» នាង​សួរ​ទាំង​ញ័រ​មាត់ «ហេតុ​អី​ក្នុង​រូប​ហ្នឹង ខ្ញុំ​មើល​ទៅ…ដូច​ជា?​»

តុន​ចុច​បិទ​ជណ្តើរ​យន្ត​បញ្ឈប់​វា​នៅ​កណ្តាល​ផ្លូវ។ គេ​បង្វែរ​ខ្លួន​មក​រក​នាង ដោះ​វ៉ែនតា​ខ្មៅ​ចេញ បង្ហាញ​កែវ​ភ្នែក​ដែល​ពោរពេញ​ដោយ​ភ្លើង​ស្នេហ៍​ដែល​លាក់​ទុក​ជា​យូរ។

«ដូចជាស្អីគេ?»​ គេ​សួរគ្រហឹមតិចក្នុងបំពង់ក សព្ទ​សំឡេង​ធ្ងន់។

នាង​ក្រពាត់ដៃណែនជាងមុន​តែគេរឹតតែខិតមកកៀក៖

ម៉ាលីយ៉ា​គ្រវី​ក្បាល។

 «ចេញពីខ្ញុំ!​»

គេរឹតតែខិតមកិរកនាង​រហូតប៉ះគ្នា។

ចំហាយ​រាងកាយគេក្តី ដូចជាស៊ិចស៊ី តែក៏កក់ក្តៅទប់ទល់នឹងជីវិត​ដ៏រងាមួយនេះ។ ច្រើនលើកហើយដែលគេធ្វើឱ្យនាងស្រមៃ…..បន្ទាប់មកក៏ខកចិត្ត​…..។

នាង​ខាំមាត់ សម្លឹងខោក្រាស់របស់គេ ព្រោះមិនចង់ងើយមកប្រសប់នឹងភ្នែកព្រានដូចគេ៖

«ស្រីៗហៅមើលកុន! ឃើញសារគេនៅ?»

ខាងប្រុសផ្ទុះសំណើចក្អាកក្អាយ ហើយសម្លឹងភ្នែកនាងដែលងើបមុខមកសម្លក់គេ។

«យប់ឡើងធ្វើសុភាពបុរស ថ្ងៃឡើងចរិតព្រាន!»មាលីយ៉ា​ខ្សឹបៗ។

តុនទម្លាក់ស្នាមញញឹម​ចោលយឺតៗ ហើយសម្រួលទឹកមុខ។ ខាងស្រីញញឹម​​ដែលបានធ្វើឱ្យគេនេះឈប់ហំហានបាន។ នាង​ចាត់ចែងថាឱ្យគេបន្ត៖

«កុំឧស្សាហ៍មកឱ្យខ្ញុំឃើញមុខ…. »

តុន រុញ​នាង​ផ្ទប់​នឹង​ជញ្ជាំង​ជណ្តើរ​យន្តមិនរង់ចាំឱ្យប្រយោគបញ្ចប់ទេ គែមិនចង់ស្តាប់ ឬអាចថា អស់ទ្រាំហើយ។ ប្រុសឱនមកជិត បបូរមាត់នៅកៀកគ្នា​ទាល់តែនាង​ភាំងលែងនិយាយបាន៖

«យប់​មិញ…»ដង្ហើមគេក្តៅណាស់ ក្តៅដល់ថ្នាក់បញ្ជូនមកឱ្យនាងដែរ «ពេល​ដែល​ទ្វារ​ជណ្តើរ​​យន្ត​​បិទ… យើង​​សួរ​ខ្ញុំ​ថា ហេតុ​អី​ខ្ញុំ​នៅ​ទីនេះ? ហេតុ​អី​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ការពារ​នាង ទាំង​ដែល​យើង​……ជា​សត្រូវ?»

នារីនេះបិទភ្នែកយឺតៗព្រោះកំពុងភ័យខ្លាចថា នាងបាននិយាយអ្វីច្រើនជាងនេះ។ គេ​យក​ដៃម្ខាងមក​អង្អែល​ថ្ពាល់​នាងហើយខ្សឹបបន្ត «ពេល​នោះ ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​ការពិត​ដល់​នាង។ ខ្ញុំ​ប្រាប់​ថា… ខ្ញុំ​មិន​មែន​ធ្វើ​ជា​សត្រូវ​…..ព្រោះ​ខ្ញុំ​ស្អប់​នាង​ទេ….តែ….ព្រោះ​នោះ​ជា​វិធី​តែ​មួយ​គត់​ដែល​ខ្ញុំ​អាច​នៅ​ក្បែរ​នាង ដោយ​មិន​បាត់​បង់​ការ​គ្រប់គ្រង​ខ្លួន​ឯង!»

ដៃនាង​ដែលរុញគេចេញយ៉ាងខ្លាំង ហើយរុញមិនរង្គើពេលនេះនាងរង្គើខ្លួននាង។ ទឹក​ភ្នែកនាងសើម នាង​មិនចង់បើកភ្នែកមកទេ ខ្លាចគេដឹង……តែបបូរមាត់ហ្សាងជី អូសមករកត្រចៀកក្រហម​ៗ​របស់​ខាងស្រីហើយពន្យល់នាង​៖

«៦ឆ្នាំ​ហើយ ម៉ាលីយ៉ា… ៦ឆ្នាំ​ដែល​ខ្ញុំ​ដេញ​ប្រុស​ផ្សេង​ចេញ​ពី​ជីវិត​នាង មិន​មែន​ព្រោះ​គេ​មិន​ល្អ ប៉ុន្តែ​ព្រោះ​ខ្ញុំ​អាត្មានិយម។ ខ្ញុំ​ចង់​បាន​នាង​តែ​ម្នាក់​ឯង….»។

ម៉ាលីយ៉ា​រែខ្លួនបែរខ្នង តែបែរមិនបាន នាងនៅតែឮសំឡេងគេ៖

«ខ្ញុំ​គឺ​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់…..ដែល…..​ឆ្កួត​នឹង​នាង! ហើយ…..យប់មិញនេះ…..នៅតែឆ្កួត…..​នាងជាស្រីម្នាក់គត់ដែលអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំឆ្កួត!»

គេឈប់មាត់ព្រោះនាងបើកភ្នែក។

ខាងប្រុសចំហមាត់សម្លឹងទឹកភ្នែកនាង ចិត្ត​គេនឹកឃើញស្ងាត់ៗតែម្នាក់ឯងថា «នាង​បាន​ឱប​ក​ខ្ញុំ ហើយ រអ៊ូរទាំថា… បើ​ចង់​បាន​ខ្ញុំ ម៉េច​មិន​យក​ខ្ញុំ​ទៅ? បង​តុន ព្រានចង្រៃ!»

បេះដូង​ម៉ាលីយ៉ា​លោត​ដូច​ស្គរទោះឃ្លានោះខាងប្រុសមិនប្រាប់នាង តែនាង…..អាចកាត់ស្មាន​ដឹង​។  នាង​មិន​មែន​គ្រាន់​តែ​ស្រវឹង​ថ្នាំ​ទេ តែ​នាង​បាន​សារភាព​ស្នេហ៍​…..ដាក់​គេ​មុន! នេះបើតាមកែវភ្នែកស្រទន់របស់គេ។

«ហើយ….​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​អី និយាយអីឱ្យបងឯង​ឆ្កួត?​…..​» នាង​សួរ​ខ្សឹបៗហើយនឹកឃើញបន្តភ្លាម​ទៀត «អូ អត់ទេ! មនុស្ស​ដូចបងឯង…..!»

តុន​ញញឹម​ចុង​មាត់តែបន្តិច​ហើយរហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរគេឱនមកដណ្តើមយកសំឡេងនាង​​ទៅ​កប់ទុកក្នុងទ្រូង។

របៀបនេះគឺបង្ហាញថា គ្មានផ្លូវ​តុន​​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​ម៉ាលីយ៉ា​ថយ​ក្រោយទៅណាបាន​​ទៀត​ទេ។ គេ​ចាប់​ក្រសោប​ចង្កា​នាង​យ៉ាង​ណែន​ដោយ​ដៃ​ម្ខាង បង្ខំ​ឱ្យ​នាង​ងើប​មុខ​ទទួល​យក​ការ​ដាក់​ទោស​របស់​គេ។

«បង…» ម៉ាលីយ៉ា​ហើប​មាត់​រក​និយាយ តែ​ពាក្យ​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​លេប​បាត់​ទៅ​វិញ​ភ្លាមៗ នៅ​ពេល​ដែល​បបូរមាត់​របស់​តុន​បុក​ប៉ះ​មក​លើ​បបូរមាត់​នាង។

​មិន​មែន​ជា​ការ​ថើបមួយរង់ចាំ​សុំ​ការ​អនុញ្ញាត​ទេ…..​ជា​ការ​ថើប​បែប​ម្ចាស់​ការ។ បបូរមាត់​របស់​គេ​ក្តៅ​គគុក និង​រឹង​មាំ។ គេ​បឺត​ជញ្ជក់​បបូរមាត់​ក្រោម​របស់​នាង​យ៉ាង​ខ្លាំង រហូតម៉ាលីយ៉ា​តូចល្អិតដែលគេស្គាល់និងបានសម្គាល់មកជាយូរហើយ មាន​អារម្មណ៍​ថា ​ឈឺ​តិចៗ តែ​ខាងប្រុសសង្ឃឹមថា ….នេះគឺ​ជា​ការ​ឈឺ​ចាប់​ដែល​ផ្អែម​ល្ហែម។

ពេល​ដែល​នាង​ហើប​មាត់​ដក​ដង្ហើម តុន​ឆ្លៀត​ឱកាស​រុញ​អណ្តាត​ក្តៅ​របស់​គេ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ក្រអូម​មាត់​នាង។ ម៉ាលីយ៉ា​ញ័រ​ខ្លួន​ដូច​កូន​សត្វ។ អណ្តាត​របស់​គេ​រុករក​គ្រប់​កន្លុកកន្លៀត វាយ​លុក​ចូល​ទៅ​ប៉ះ​អណ្តាត​របស់​នាង ក្រវែល​លេង​ជាមួយ​នឹង​រសជាតិ​របស់​នាង។ រសជាតិ​របស់​គេ​ដូច​ជា​ស្រា​វីស្គី​លាយ​នឹង​រសជាតិ​គ្រោះថ្នាក់។

ដៃ​របស់​តុន​ដែល​នៅ​ទំនេរ បាន​រំកិល​ពី​ចង្កេះ​ឡើង​ទៅ​ក្រោយ​ក​នាង ម្រាម​ដៃ​គេ​ស៊ក​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សក់​ទន់​របស់​នាង ហើយ​ទាញ​ក្បាល​នាង​ឱ្យ​កាន់​តែ​កៀក ដើម្បី​ឱ្យ​ការ​ថើប​នេះ​កាន់​តែ​ជ្រៅ។ ម៉ាលីយ៉ា​​ភ្លេច​អស់​ហើយ​ថា​នាង​ធ្លាប់​ស្អប់​គេ។ ដៃ​នាង​ដែល​ធ្លាប់​តែ​រុញ​គេ​ចេញ ឥឡូវ​បែរ​ជា​ទៅ​ក្ដាប់​អាវ​សឺមី​របស់​គេ​ជាប់ ហាក់​ខ្លាច​ថា​បើ​គេ​ឈប់ នាង​នឹង​ដាច់​ខ្យល់​ស្លាប់។

ពេលវេលារបូតទៅយូរណាស់ គ្មានអ្នកណាខ្វល់…..ទម្រាំការអត់​ទ្រាំ​ច្រើនឆ្នាំមកនេះ ត្រូវចុះថយទោសៈ….គេដកថយឱ្យនាងដឹងខ្លួនមកវិញ…..ហើយនិយាយ៖

«យប់មិញ…. មិនមែនខ្ញុំ…..ត្រូវអ្នកណាគ្រៀវទេ….! មកពី…. ខ្ញុំចង់ឱ្យនាងដឹងខ្លួន…. ពេលខ្ញុំថើបយើងម៉ាលីយ៉ា….ខ្ញុំមិនចង់ចាប់ផ្តើមពេលយើងស្រវឹងទេ….យល់?»

សំឡេងគេខ្សោយណាស់ព្រោះគេកំពុងប្រឆាំងនឹងដង្ហើមវក់វីរបស់គេ។

នាង​មិនមាត់ ព្រោះខ្មាសនិងច្រាស់​ច្រាល់ បណ្តោយឱ្យតុន​ឱន​មុខ​ចុះ​មក​យឺតៗ។ នាង​បានត្រឹមទទួល​ដឹង​នូវខ្យល់ដង្ហើម​ក្តៅៗ​របស់​គេ​បក់​ប៉ះ​លើ​ថ្ពាល់និងថ្ងាស ហើយមានឥទ្ធិពល​ធ្វើ​ឱ្យ​រោម​ដៃ​នាង​បះគ្រប់កន្លែង។ គេ​មិន​ប្រញាប់​ទេ គេ​ទុក​ពេល​ឱ្យ​នាង​ត្រៀម​ខ្លួន។

«ម៉ាលីយ៉ា…» គេ​ខ្សឹប​ឈ្មោះ​នាង​ ដោយដាក់សំឡេងនៅ​ក្បែរៗបបូរមាត់​នាង មុន​នឹង​ដាក់​បបូរមាត់​គេ​ផ្ដិត​ពី​លើ​ថ្នមៗ។

ជននេះ…..ចាប់ផ្តើមទៀតហើយ។ ដំបូង ​គ្រាន់​តែ​ជា​ការ​ប៉ះ​ទន់ៗ​ដូច​ស្លាប​មេអំបៅ។ ប៉ុន្តែ​មួយ​វិនាទី​ប៉ុណ្ណោះ តុន​ចាប់​ផ្តើម​បង្កើន​សម្ពាធ។ គេ​ថើប​បបូរមាត់​លើ​របស់​នាង រួច​ប្តូរ​មក​បបូរមាត់​ក្រោម ញី​ញក់​តិចៗ​ដើម្បី​ដាស់​អារម្មណ៍។ ដៃ​របស់​គេ​អង្អែល​ខ្នង​នាង​ចុះ​ឡើង បង្កើត​ចរន្ត​អគ្គិសនី​រត់​ពេញ​រាងកាយ។

នាង​ថ្ងូរ​តិចៗ​ក្នុង​បំពង់​ក ជា​សញ្ញា​អនុញ្ញាត។ ឮ​បែប​នេះ តុន​លែង​ទប់​ចិត្ត​ទៀត​ហើយ។ គេ​បំបែក​​បបូរមាត់​នាង រុញ​ការ​ថើប​ឱ្យ​កាន់​តែ​ជ្រៅ។ ពិភពលោក​ជុំវិញ​ខ្លួន​ហាក់​រលាយ​បាត់ នៅ​សល់​តែ​សំឡេង​ដង្ហើម​ដង្ហក់ និង​សំឡេង​បបូរមាត់​ដែល​បឺត​ជញ្ជក់​គ្នា។

ម៉ាលីយ៉ា​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ជើង​នាង​ទន់ នាង​ត្រូវ​តែ​តោង​ក​គេ​ដើម្បី​កុំ​ឱ្យ​ដួល។ នេះ​មិន​មែន​គ្រាន់​តែ​ជា​ការ​ថើប​ទេ វា​គឺ​ជា​ការ​បញ្ចូល​វិញ្ញាណទៅរក​គ្នា។ អនុស្សារ​ច្រើនឆ្នាំមកនេះ ទឹកភ្នែក ការឈឺចាប់ ការលះបង់ និងការគេចវេះ​ ត្រូវយកមកទូទាត់?

 «…​បើ​នាង​ជា​របស់​ខ្ញុំ នាង​នឹង​ជា​របស់​ខ្ញុំ​ជា​រៀង​រហូត គ្មាន​អ្នក​ណា​អាច​ប៉ះ​នាង​បាន​​ទេ ម៉ាលីយ៉ា!» ចប់​ប្រយោគ​នេះ គេ​ឱន​មក​ថើប​នាង​យ៉ាង​ជ្រៅ​ក្នុង​ជណ្តើរ​យន្ត​នេះ​ម្តង​ទៀត ដើម្បី​រំឭកថា…..បើស្រីណាម្នាក់ ធ្វើឱ្យគេឆ្កួតទប់លែងជាប់បែបនេះហើយ នាងនឹងក្លាយជាកម្មសិទ្ធិរបស់គេ…..ហើយគេ​ក៏នឹងលែងខ្លាចបងប្រុសនាង ឬអ្វីគ្រប់យ៉ាង។

ពិតមែន….ម៊ីកបានខកមក ធ្វើឱ្យពួកគេដាច់ចេញពីគ្នា។

ខាងប្រុសរអ៊ូ….បំភាន់ភាពអៀនខ្មាសរបស់នាង​។

«មានសេវាទៀត?»

តាមពិត​ជណ្តើររបើកបានជា Signal call​ របស់បងប្រុសនាងជ្រៀតមកបាន។ បើពុំនោះ អាចនឹង​មាន​អ្នកមកឃើញពួកគេ​ កំពុងលេងឆាក​១៨បូកមិនខាន​ទេ។

នាង​រត់ចេញមុន ខាងប្រុស​ឈានវែងៗតាមក្រោយ។ ចូលមកដល់បន្ទប់ម៊ីក​ឃើញបង​ប្រុស​កំពុង​អង្គុយ​​រង់ចាំ​ជាស្រេចដោយ​សភាពកាយវិកា​រ​ដូចបាន​ប្រឈមនឹងអ្វីមួយតានតឹង។

«ភាគហ៊ុន​កំពុង​ធ្លាក់! អ្នក​វិនិយោគ និងក្រុមម្ចាស់ភាគហ៊ុន​គិត​ថា ​យើងកំពុង​មាន​ជម្លោះ​! ម៉ាលីយ៉ា ឯង​ធ្វេស​ប្រហែស​ណាស់រឿងយប់មិញ!»

«ខ្ញុំ​មាន​បាន​ធ្វើ​អីឯណា?​» ម៉ាលីយ៉ា​តវ៉ា តែ​ក្នុង​ចិត្ត​នាង​ដឹង​ច្បាស់​ហើយ​ថា ការ​ពិត​នាង​បាន​ធ្វើ… នាង​បាន​បើក​បេះដូង​ឱ្យ​តុន។

តុន​ដោះ​វ៉ែនតា​ចេញ ភ្នែក​របស់​គេ​សម្លឹង​មក​នាង​សិន​ព្រោះនាងជាអាទិភាព​ជាងអ្វីគ្រប់យ៉ាង។ ដោយ​កែវ​ភ្នែក​មួយ​ដែល​នាង​អាន​មិន​ដាច់ គេងាកទៅរកបងប្រុសនាង​បន្ទាប់មក អារីតា គូស្នេហ៍របស់ម៊ីក។

«ពួកយើង នឹង​​​រៀបការ​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ​! នៅ Vegas នេះ!»

ម៊ីក​ជ្រួញ​ចិញ្ចើមពេលឮសេចក្តីប្រកាសនេះ។ មួយជីវិត​ហ្សាងជី មិនដឹងថា ដែលមាន​វចនានុ​ក្រម​ពាក្យថា«រៀបការ»ដែរឬអត់ផង កុំថាឡើយ​…..។

«​ប្រាប់ពួកភាគហ៊ុនទៅថា….​យើង​ទាក់ទង​គ្នា​យូរ​ហើយ ហើយ​យប់​មិញ​ជា​យប់​ដែល​យើង​សម្រេច​ចិត្ត​…..បង្ហាញការពិត!»

«ឆ្កួត​ហើយ!​» ម៉ាលីយ៉ា​រអ៊ូតាម​ទម្លាប់ខណៈម៊ីករេភ្នែកមើលគូស្នេហ៍នេះម្តងម្នាក់។ នាង​ពោលថា ឆ្កួត​តែមុខនាង​ដូចជា…..ត្រៀមតែនឹងទទួលយកចិញ្ចៀនរបស់គេ។

 «ខ្ញុំ​មិន​រៀបការ​ជាមួយ……​!»

តុន​ដើរ​មក​ជិត​នាង ឱន​មុខ​មក​ជិត​ត្រចៀក​នាង ហើយ​ខ្សឹប​ដោយ​សំឡេង​ស្អកៗ​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​រោម​ដៃ​នាង​បះជាថ្មី៖

 «ជាមួយអី?»

ម៉ាលីយ៉ា​មុខ​ឡើង​ក្រហម​ដូច​ផ្លែ​ប៉ោម។

 «កុំយកខ្ញុំលេងល្បែងល្បិចស្អីជាមួយ…ពួកម្ចាស់ហ៊ុនអស់ហ្នឹង​!!»

«ចង់​ដឹង​ទេ​ថា លេងល្បិចចឹងសប្បាយយ៉ាងណា?​?» គេ​ញញឹម​ចុង​មាត់ «រៀបការ​ជាមួយ​ខ្ញុំ ជួយ​បង​ប្រុស​យើង ហើយ… ​លែង​លះ​គ្នា​ពេលនាង​ធុញ OKទេ!»

នាង​ក្រពាត់ដៃញឹងចិញ្ចើមពេលឮពាក្យថាលែងលះ។

«តែ​ក្នុង​ពេល​នេះ នាង​ជា​របស់​ខ្ញុំ»

គេនិយាយមកធ្វើឱ្យម៊ីកដើរមកកៀក​ហើយ​សួរនាំជ្រាតជ្រែក៖

«ពីរនាក់ឯង?»

«យើងស្រលាញ់គ្នា!» ​តុនខ្សឹប​។

​បេះដូងនាង​ទន់​ជ្រាយ ទាំងដែលមិនមើលមុខគេ។ ស្នាមថើបនៅមិនទាន់ចប់ទេ នាង​ចាញ់​បោក​គេ​ហើយដែលព្រមឱ្យខ្លួនឯងត្រូវទទួលយកការថើបក្តៅគគុកមួយហ្នឹង​ដូចគ្មានដៃតបត…ថែមទាំង ចាញ់​បោក​បេះដូង​ខ្លួន​ឯងដែលចង់តែ«យល់​ព្រម…» ហើយធ្វើជាកុហកពិភពលោកថា «នេះ​គ្រាន់​តែ​ជា​ការ​សម្តែងដើម្បីឱ្យផ្សារហ៊ុនបងប្រុសមាន​សុវត្ថិភាព!» តែពាក្យថា លែងលះ «គ្មានក្នុងកិច្ចសន្យាទេ​!​»។

គិតហើយនាងដកថយចូលបន្ទប់បងប្រុស….។

ជំពូកទី៨

 ចិញ្ចៀនសត្រូវ​ដែលសែនទាក់ទាញ

ពិធី​រៀបការ​ធ្វើ​ឡើង​យ៉ាង​ប្រញាប់​នៅវិហារតូច​មួយ ដែល​មាន​តែ​ពន្លឺ​ភ្លើង​ទៀន​ព្រាលៗ និង​ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់​នៃ​សាក្សី​ប៉ុន្មាន​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ តែពួកគេសុទ្ធសឹងជាមា្ចស់ហ៊ុននិងជាអភិជនលំដាប់មាន​លទ្ធភាពហោះមកភ្លាមៗបន្ទាន់តាមការទាមទារនៃបេះដូងមហាសេដ្ឋី​អាស៊ាន។

បរិយាកាស​ហាក់​ដូច​ជា​ត្រជាក់ខ្លាំងល្ងាចនេះនៅវេហ្គាស ប៉ុន្តែ​ពេល​ដែល​ដៃ​ធំ​រឹងមាំ​របស់​តុន​លូក​មក​កាន់​ដៃ​តូច​របស់​ម៉ាលីយ៉ា កម្តៅ​មួយ​បាន​រត់​ចូល​ក្នុង​សរសៃ​ឈាម​នាង​ភ្លាមៗ។

អារម្មណ៍ស្នេហា​របស់​តុន​ក្ដៅ​គគុក…..មិន​មែន​ក្តៅ​ធម្មតាៗ​ទេ តែ​ក្តៅ​ដូច​ដែក​ដែល​ដុត​ភ្លើង។ គេ​សម្លឹង​មើល​ម្រាម​ដៃ​នាង​ ដោយ​កែវ​ភ្នែក​ជ្រៅ​ដែល​នាង​មើល​មិន​ធ្លុះ មុន​នឹង​រុញ​ចិញ្ចៀន​ពេជ្រ​មួយ​វង់​ចូល​ទៅ​យឺតៗ តែ​ម៉ឺងម៉ាត់។

«ចិញ្ចៀន​នេះ…»

ម៉ាលីយ៉ា​គិតដោយបើក​ភ្នែក​ធំៗ សម្លឹង​មើល​គ្រាប់​ពេជ្រទ្រវែងពណ៌ទឺកតែ​ដែល​ចែងចាំង​លើម្រាម​ស្តួចរបស់​នាង។

​ស្អាត​ណាស់! របស់នេះស្អាត​រហូត​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​ភ័យ ព្រោះ​ទំហំ​និង​ម៉ូដ​របស់​វា ហាក់​ដូច​ជា​ត្រូវ​បាន​សម្រិតសម្រាំង​យ៉ាង​ពិសេស…..ហើយ…..តើគេនឹងលែងលះនាង យកវាចេញពីជីវិតនាងវិញមែនដែរទេ?

«សម្រាប់​តែ​ក្មេងច្រលើមឆ្នាស់យ៉ាយ៉ាតែ​ម្នាក់​គត់!»

សំឡេងគេ​និងភ្នែកគេផ្តល់ចម្លើយបែបនេះមកឱ្យនាង។

«បង​តុន​ត្រៀម​ទុក​មក​ពីពេល​ណា មិនដែលរកមកបានរហ័ស​បែបនេះទេប្រណីតធុននេះ​?​» នាង​សួរ​ទាំង​សំឡេង​ញ័រសឹងមិនឮ។

តុន​ងើប​ភ្នែក​ឡើងមកសម្លឹង​ចំ​កែវ​ភ្នែក​នាងជាថ្មី។ គេ​មិន​ញញឹម​ទេ តែ​កែវ​ភ្នែក​គេ​បង្ហាញ​ពី​ភាព​ហួងហែង។

«ចង់​ដឹងធ្វើ​អី?»

 គេ​ឆ្លើយ​កាត់​ដោយ​សំឡេង​ស្អកៗ ហាក់​ដូច​ជា​កំពុង​ទប់​អារម្មណ៍​ខ្លាំង តាមថា ពិធីនេះ​យូរពេក វែងពេកណាស​សម្រាប់ចិត្ត​គេ ដែលចង់បានយប់ផ្សំដំណេកជាមួយសត្រូវច្រម៉ក់។

ពេល​អាចារ្យ​ប្រកាស​ថា «ពួកគេជា​ប្ដី​ប្រពន្ធហើយ!» ពិភពលោក​ទាំង​មូល​ហាក់​ដូច​ជា​ឈប់​​វិល​។

គាំង!

តុន​មិន​រង់ចាំ​យូរ​ទេ ហើយ​គេ​ក៏​មិន​ខ្វល់​ពី​វត្តមាន​អ្នក​ណា​ដែរ។ គេ​ឈាន​ជើង​ចូល​មក​រក​នាង​មួយ​ជំហាន​យ៉ាង​លឿន ទាញ​ចង្កេះ​នាង​មួយ​ទំហឹង​ឱ្យ​រាងកាយ​នាង​បុក​ផ្ទប់​នឹង​ទ្រូង​ហាប់​ណែន​របស់​គេ។

«បងតុន…» ម៉ាលីយ៉ា​ហើប​មាត់​រក​តវ៉ា។

តែ​ពាក្យ​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​លេប​បាត់​ទៅ​វិញ​ភ្លាមៗ នៅ​ពេល​ដែល​បបូរមាត់​របស់​តុន​ចុះ​មក​គ្រប់គ្រង​បបូរមាត់​នាង​ទាំង​ស្រុង។

នេះទៀត….នៅមុខអ្នកផង ក៏គេ​មិន​មែនបញ្ចេញមកជា​ការ​ថើប​ធម្មតាបង្គ្រប់កិច្ច​ដែរ ​ជា​ការបឺត​ជញ្ជក់​យកបេះដូងខាងស្រីឱ្យមកខ្វល់តែលើគេម្នាក់។

បបូរមាត់​របស់​គេ​ក្តៅ និង​រឹងមាំ កិន​កម្ទេច​ភាព​រឹងរូស​របស់​នាង។ គេ​ថើប​នាង​ដោយ​ភាព​ស្រេក​ឃ្លាន ហាក់​ដូច​ជា​មនុស្ស​ដែល​ដាច់​ទឹក​នៅ​កណ្តាល​វាល​ខ្សាច់​រាប់​ឆ្នាំ ហើយ​ទើប​តែ​បាន​ជួប​ប្រភព​ទឹក​ដ៏​ផ្អែម​ត្រជាក់។ ដៃ​ម្ខាង​របស់​គេ​ដែល​នៅ​ចង្កេះ រឹត​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ហាក់​ចង់​ច្របាច់​នាង​ឱ្យ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ខ្លួន​គេ ឯ​ដៃ​ម្ខាង​ទៀត​លើក​មក​កាន់​កញ្ចឹង​ក​នាង ទប់​ក្បាល​នាង​ឱ្យ​ងើប​ទទួល​យក​ការ​វាយ​លុក​របស់​គេ។

ម៉ាលីយ៉ា​ឈរ​លែង​ត្រង់។ ជើង​របស់​នាង​ទន់​ដូច​ក្រមួន​ត្រូវ​ភ្លើង។ ក្លិន​ទឹក​អប់​ប្រហើរ​លាយ​នឹង​ក្លិន​ខ្លួន​ប្រុស​របស់​គេ ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​វិល​មុខ។

ឆ្លៀត​ពេល​ដែល​នាង​កំពុង​ដង្ហក់​ខ្យល់ តុន​រុញ​អណ្តាត​ក្តៅ​របស់​គេ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ក្រអូម​មាត់​នាង​យ៉ាង​កំរោល។ អណ្តាត​គេ​រុករក ក្រវែល និង​លុកលុយ​គ្រប់​កន្លុកកន្លៀត មុន​នឹង​ទៅ​រុំ​ព័ន្ធ​ជាមួយ​​អណ្តាត​​នាង។ វា​ជា​រសជាតិ​នៃ​ការ​គ្រប់គ្រង ជា​រសជាតិ​នៃ​ការ​ទាមទារ។

«អ្ហឹម…» សំឡេង​ថ្ងូរ​តិចៗ​បាន​លូន​ចេញ​ពី​បំពង់​ក​ម៉ាលីយ៉ា​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន។ ដៃ​នាង​ដែល​ប្រុង​រុញ​គេ ឥឡូវ​បែរ​ជា​លើក​ទៅ​ក្ដាប់​អាវ​ធំ​របស់​គេ​យ៉ាង​ណែន​ដោយ​អចេតនា។

តុន​ទទួល​ដឹង​ប្រតិកម្ម​របស់​នាង គេ​កាន់​តែ​ពេញ​ចិត្ត។ គេ​បឺត​បបូរមាត់​ក្រោម​នាង​មួយ​វឹប​ចុង​ក្រោយ​យ៉ាង​ខ្លាំង ហាក់​ដូច​ជា​ចង់​បន្សល់​ទុក​ស្នាម​ជា​ម្ចាស់​កម្មសិទ្ធិ។

គេ​ដក​បបូរមាត់​ចេញ​យឺតៗ បន្សល់​ទុក​តែ​ដង្ហើម​ហត់​ដង្ហក់​របស់​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ដែល​លាយ​ឡំ​គ្នា។ ថ្ងាស​របស់​គេ​នៅ​ផ្អែក​ជាប់​នឹង​ថ្ងាស​នាង ភ្នែក​របស់​គេ​ដែល​ពោរពេញ​ដោយ​ភ្លើង​តណ្ហា សម្លឹង​មើល​បបូរមាត់​នាង​ដែល​ហើម​តិចៗ​ព្រោះ​ស្នាដៃ​គេ។

«ទុក​សំឡេង​នេះ​សម្រាប់​យប់​នេះ​ទៅ…លោក​ជំទាវ​ហ្សាង» គេ​ខ្សឹប​ដាក់​ត្រចៀក​នាង​ដោយ​សំឡេង​​សិចស៊ី​និង​ស្អកៗ ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​ព្រឺ​សម្បុរ​ដល់​ឆ្អឹងខ្នង។

អាម៊ីកសួរខ្ញុំ តែចិត្តខ្ញុំមើលឃើញតែមុខប្អូនស្រីសម្បុរស្រអែមរបស់គេ។

«មានស្អី?! តស់ ជល់ Tequila»

វាជាស្រាម្យ៉ាងរបស់មិកសិក ប៉ុន្តែចិត្តខ្ញុំដឹងថា ម៉ារៈ(ម៊ីក)គេយល់ណាស់ថា ថ្ងៃនេះមិនមែនជាវេលាដែលខ្ញុំអាចឆ្លងកាត់បានងាយស្រួលនោះទេ។ ថ្ងៃខួបប៉ារបស់ខ្ញុំ។ ប៉ាគឺជាវីរបុរសដ៏អស្ចារ្យបំផុតដែលមិនធ្លាប់មានក្នុងជីវិតនេះ ហើយ….អវត្តមានរបស់គាត់ តែងតែនាំមកនូវអារម្មណ៍ទទេស្អាតនៅក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ…..ក្រោយអាវាសែយូរមក ខ្ញុំកំពុងងាកមកវិញ មកធ្វើអ្វីមួយដែលខ្ញុំបានសន្យានឹងប៉ាថាខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យបានមុនពេលគាត់ស្លាប់ ពេលនេះគាត់មិននៅពិតមែនតែ ខ្ញុំកំពុងបង្កើតជីវិតមួយដែលគាត់អាចមានមោទនភាពជាមួយ។

អាម៊ីកដើរព័ទ្ធខ្ញុំមួយជុំ ហើយយកដៃមកគ្របលើអាវធំរបស់ខ្ញុំ។

«យើងប្រាប់ អារីតាថា មកមើលឯងតែបន្តិចទេ!»

«ខ្ញុំ? មានអីមើល?»

អាម៊ីកញាក់ចិញ្ចើម ប្រហែលមើលឃើញទុក្ខព្រួយសម្ងាត់របស់ខ្ញុំ។ 

«….​ប៉ុន្តែ លីយ៉ាទៅបារឆ្នេរខ្មៅ!​»

ស្រីល្អិតនោះ!…..ទៅបារ?

ខ្ញុំបានដឹងថា នាងមានចិត្តលើខ្ញុំ….ហើយលីយ៉ាតែងតែខកចិត្តនឹងខ្ញុំ។ នាងមិនយល់ពីខ្ញុំទេ នាងរមែងខឹងហើយផឹកស្រាដរាបណាឃើញមុខខ្ញុំ។

នឹកឃើញឡើងវិញ គ្រាមួយជាលើកដំបូងក្នុងជីវិតដែលខ្ញុំបានលង់នឹងសម្រស់របស់នាង។ ស្រីល្អិតនោះឡើងសម្បុរក្រហមពេញរាងកាយដោយសារស្រវឹង។

រឿងនេះយូរហើយ តាំងពីប្រហែលជា៦ឆ្នាំមុន នៅពេលដែលខ្ញុំត្រូវបានអញ្ជើញឱ្យចូលរួមអាហារថ្ងៃត្រង់របស់គ្រួសារខ្មែរ ដ៏ល្បីល្បាញមួយនោះ។ ម៉ាលីយ៉ា នៅក្មេងពេកណាស់ ក្នុងការផឹកស្រាទាំងនោះ ទោះណាជាវ័យនាងស្របច្បាប់នៅអាមេរិកនេះ តែអ្នកផ្ទះនាងមិនព្រមអនុញ្ញាតទេ។ ខ្ញុំបានលបឃើញនាងបានចាក់ស្រាមួយស្លាបព្រាធំចូលក្នុងកែវកាហ្វេនៅក្នុងផ្ទះបាយ ពេលដែល​នាង​គិត​ថា គ្មានអ្នកណាមើល នាងភ្លេចថាមានប្រុសចិនម្នាក់ ជាស្រមោលអន្ទោលរបស់នាង។

កាលណោះ ក្នុងនាមជាមិត្តបងប្រុសនាង ខ្ញុំក៏ហៅនាងចេញមកក្រៅ បន្ទាប់ពីអាហារថ្ងៃត្រង់ចប់ព្រមាននាងថា ហាមញ៉ាំស្រាទៀត តែនាងបានអង្វរខ្ញុំកុំឱ្យប្រាប់នរណាម្នាក់។ ខ្ញុំបានចំអកឱ្យនាងថា «ខ្ញុំចង់ថើបនាង….. ហើយនាងហៅខ្ញុំថា…..មនុស្សល្មោភកាម!»

ខ្ញុំរីករាយយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការលើកយកសាច់រឿងចាស់ៗជាមួយនាងមករំឭកឡើងវិញម្តងហើយម្តងទៀតរាប់ពាន់ដង។ 

សំឡេង​ម៉ារៈប្រាប់មកទទូច៖

«ខ្ញុំរវល់ហើយ តែឯង….តុន….ឯងគួរតែទៅក្បែរៗម៉ាលីយ៉ា!»

 «គេអាយុប៉ុណ្ណឹងហើយវ៉ី!» ខ្ញុំរអ៊ូ តែចិត្តនេះស្រមៃឃើញមានបុរសៗអឺរ៉ុបជាសេដ្ឋីមានSex​ដូចផឹកទឹកនាំគ្នាដកកមើលនាង ដែលជានារីខ្មែរម្នាក់គត់ មកនៅចាយរាងក្នុងភោជនីយដ្ឋាននិងបារសម្រាប់​សប្បាយ​អស់ដៃបែបនេះ?

«ម៉ាលីយ៉ាមានអាយុម្ភៃប្រាំបីឆ្នាំហើយ…លើសពីសមត្ថភាពមើលថែខ្លួនឯង!» ខ្ញុំបន្ថែមហើយធ្វើជា​បែរខ្លួនទៅក្នុងរកផ្លាស់អាវ តែតាមពិត…..បើអាម៊ីកអង្វរ ខ្ញុំនឹងទៅមើលនាងភ្លាម។

តាមដឹង នាងបានចូលក្នុងក្លឹបប្រដាល់សេរីកាលពីឆ្នាំមុន អូទេ​ ឆ្នាំទៅមួយ នាងមានជំនាញការពារ​ខ្លួនយ៉ាងជាក់ច្បាស់ និងមានកណ្តាប់ដៃធ្ងន់ធ្ងរក៏ថាបានជាមួយព្រាននារី តែអាម៊ីកអាចថា អត់​បានដឹង មានតែខ្ញុំ ដែលជាកំពូលអ្នកតាមដានជីវិតឯកជនរបស់ម៉ាលីយ៉ា ខ្ញុំដឹង!

«ពីរនាក់ឯងវាម៉េច?​»

អាម៊ីកសួរមក ដូចខឹងផងទប់ផង។ ខ្ញុំនៅសំកាំងមិនបែរខ្នង ទោះដឹងស្រេចថា គេមានហេតុផលឱ្យខ្ញុំទៅកំដរប្អូនស្រីរបស់គេ«ផឹក»។

«ជីវិតរបស់លីយ៉ា….ផ្លាស់ប្តូរជាច្រើន ចាប់តាំងពី….ឯងចាកចេញ!»

ខ្ញុំចងចិញ្ចើមគិត។

«ខ្ញុំ?» ខ្ញុំសួរមិនងាកទេ។

អាម៊ីកមិនមានពេលទេ ព្រោះគេរវល់នឹងអារីតា គេប្រញាប់ត្រលប់ទៅរកនាងវិញភ្នែក សម្លឹងមើលតែនាឡិកា។ តែបេះដូងដ៏ជ្រៅនេះ ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងថា មានអ្វីប្លែកនៅក្នុងជីវិតរបស់«គេ» តាំងពីខ្ញុំចាកចេញចោល New York។

ខ្ញុំងក់ក្បាល៖

«អូខេ បារឆ្នេរខ្មៅ?​»

អាចថា ស្រីល្អិតនោះនឹងចាកចេញពីបារហ្នឹងទៀត ប្រសិនបើនាងដឹងថា ខ្ញុំកំពុងធ្វើដំណើរទៅ។….ប៉ុន្តែប្រហែលជា Lady Luck កំពុងញញឹមដាក់ខ្ញុំនៅក្នុងយប់នេះ ហើយបញ្ចុះបញ្ចូលម៉ាលីយ៉ា ឱ្យជល់កែវ Tequila ជាមួយខ្ញុំ។

«ធ្វើខ្លួនឱ្យ ល្អ ហ្សាងជី!​» ម៊ីកថាឌឺហើយ រុំប្រទាក់ដៃនៅខាងក្រោយករបស់ខ្ញុំ «នោះហើយ…ជាមូលហេតុដែលឯងក្លាយជាអង្គរក្សល្អបំផុតរបស់ប្អូនសំណព្វខ្ញុំ»។

«ខ្ញុំនឹងតាមទាន់ Gina ផឹកមួយយប់សិន»

ខ្ញុំគ្រហឹមសើចក្នុងទ្រូង ហើយផ្គើន៖

«ចេញទៅ! ខ្ញុំនឹងនាំប្អូនឯងផឹកពេញមួយយប់នេះ!»

ម៊ីកញាក់ស្មា៖

«ល្អហើយ ដែលចេះទាញអត្ថប្រយោជន៍ពីជីវិតនៅលីវ និងសេរីភាពនៅលើទឹកដីទីក្រុងស្នេហា​មួយ​នេះ​!»

ខ្ញុំងាកទៅក្រញូវដាក់មិត្តហើយគោះលើនាឡិកាខ្ញុំ គេថ្លោះទឹកមុខដូចមនុស្សខ្លាចស្រីសម្លាប់ ដោយ​ងាកបែររត់ចេញ។

«បងប្រុសនាងជាអ្នកនាំរឿង!​» ខ្ញុំរអ៊ូសម្លក់ខ្លួនឯងក្នុងកញ្ចក់ហើយទាញយកទឹកអប់មកលាបតិចតួច។

ជំពូកទី៣

ប្រុសភ្នែកលិបគួរចង់ឱ្យវាយតប់

បន្ទាប់ពីកម្មវិធីរបស់បងម៊ីក ខ្ញុំបានទៅវិលទៅរកបណ្តែតអារម្មណ៍ក្នុងបន្ទប់សណ្ឋាគាររបស់ខ្ញុំវិញ ប៉ុន្តែបានតែប្រះបន្តិចបន្តួច ដេកមិនលក់សោះក៏សម្រេចចិត្តឡើងទៅរកឆ្នេរខ្មៅត្រឹមក្រោយនោះមិន​ដល់ម្ភៃនាទីផង។ ខ្ញុំមិនមែនជាប្រភេទញៀនល្បែងឬការស្រវឹងរាំរែកទេ ប៉ុន្តែបងប្អូនជីដូនមួយរបស់​ខ្ញុំម្នាក់ឈ្មោះ Rocco គេជាកូនកាត់ គឺជាអ្នកលេងបៀរអាជីពដែលមិនធ្លាប់ចង់ចូលនិវត្តន៍។ គាត់​ថែមទាំងមានគន្លឹះដែលអាចបង្រៀនខ្ញុំមួយចំនួនឱ្យឈ្នះកាក់។ 

ខ្ញុំបានមកដល់ហើយ សង្ឃឹមថាឆ្នេរខ្មៅនឹងអាចជួយកម្ចាត់ចេញខ្លះនូវពេលវេលានៃភាពលន្លង់លន្លោច​ក្នុងឆាកជីវិតយុវវ័យដ៏ឯកោនេះ។

ខ្ញុំលួងខ្លួនឯងដោយភេសជ្ជៈ….។

ចាប់តាំងពីខ្ញុំបានចុះកិច្ចព្រមព្រៀងជាមួយម៉ាកស្រាវីស្គីដ៏ល្បីមួយ មុនពេលខ្ញុំចាកចេញពីទីក្រុងញូវយ៉ក ខ្ញុំមានកាតព្វកិច្ចថតរូបSelfie ជាមួយនឹងសកម្មភាពទាំងឡាយរបស់ខ្ញុំ មិនថានៅបារ ភោជនីយដ្ឋានឬនៅក្នុងរមណីយដ្ឋានណាក្តី អាចថាសូម្បីញ៉ាំក្នុងបន្ទប់ខ្លួនឯង…។

ពេលខ្ញុំថតដំបូងៗនៃកុងត្រានោះ បងម៊ីកធ្លាប់ភ្ញាក់ផ្អើលហើយផ្ញើសារមកសួរខ្ញុំថា ខ្ញុំមានបញ្ហាអ្វី?។ នោះជាសំណួរស្ដង់ដាររបស់បងម៉ារៈ រាល់ពេលគាត់ទំនេរពីអារីតា ហើយមកឆែកពិនិត្យប្អូនស្រីកណ្តាលរបស់គាត់ដែល…..សែនឯកោ។

ខ្ញុំបានឆ្លើយដោយស្មោះត្រង់ ដូចពេលនេះអ៊ីចឹង បាត់ខ្ញុំគាត់សួរភ្លាមថា «នៅណា៎?» សួរបែបខ្មែរ​ៗ​ ហើយមិនដែលដាច់ចេញពីជីវិតឯកជនរបស់ខ្ញុំ ឱ្យដូចទម្លាប់ពួកបារាំងឬអាគាំងនោះទេ។

ពេលខ្ញុំប្រាប់គាត់ថា «ខ្ញុំនៅក្នុងបារកំពុងផឹកស្រា!»

«បារណា?» 

ឡើងភ្ញាក់ផ្អើល។ 

ផ្នែកតូចមួយនៃពេលនេះ ខ្ញុំឯកោ និងរងាណាស់។ មិនចង់ជជែកអីទាំងអស់ តែសង្ឃឹមថាគាត់នឹងមក សង្ឃឹមថា គាត់សុំមកអង្គុយផឹកជាមួយខ្ញុំ ប៉ុន្តែ….ដឹងហើយ ថាមិនអាចកើតឡើងបានទេ អារីតានៅចាំ គាត់ដើរចោលនាង គឺដូចមិនសមជាប្រុសម្នាក់សោះ។

ថ្មីៗនេះ ខ្ញុំមិនមានឱកាសច្រើនជាមួយលីដេឬបងម៊ីកសោះ ព្រោះពួកគេ…..មានអ្នកដែលនៅរង់ចាំ។ មានរឿងជាច្រើន ដែលខ្ញុំចង់ឱ្យលីដេនិងបងម៊ីកដឹង គឺរឿងត្រលប់ពីទៅស្រុកខ្មែរ ធ្វើការងារខ្លះលែងរវល់ចង់សាងកេរ្តិ៍ឈ្មោះរកស៊ីអីទៀតហើយតែប្រហែល ត្រូវរង់ចាំមួយរយៈទៀតចាំប្រាប់ពួកគេ ពេលនេះបងប្អូនខ្ញុំ….រវល់អស់ហើយ។

«ហេ៎ ចៃដន្យមែន​!​»

សំឡេងនោះ….ប៉ុន្មានម៉ាត់សោះ ល្មមអាចបញ្ជូនខ្ញុំឱ្យចាកចេញពីភាពឯកោលន្លង់លន្លោចបានព្រោះសូរសៀង ជាកម្មសិទ្ធិរបស់បុរសម្នាក់ដែលមានឥទ្ធិពលមកលើបេះដូងខ្ញុំកាលពីសែសិបប្រាំនាទីមុននេះ។ ខ្ញុំបាត់គេឈឹងក្រោយកម្មវិធីបងម៊ីកនិងអារីតា គិតថា គេទំនងជាចេញទៅក្រៅ ឬទៅកាន់បារផ្សេងទៀតក្នុងចំណោមបារជាច្រើននារមណីយដ្ឋានដ៏ប្រណីតនេះ។

«ស្រីស្អាតនេះ ខ្ញុំឃើញមុន!»

សំឡេងមួយទៀតរបៀបជាជនជាតិស្បែកក្រហម ពួកព័រទុយហ្គាល់។ល។ ខ្ញុំក្រឡេកមើលតាមពីលើស្មាឆ្វេងរបស់ខ្ញុំព្រោះសំឡេងកៀកពេក ដើម្បីមើលឃើញប៉ិតុនផង។

គេពិតជាមានវត្តមានឈរក្បែរៗ ខណៈបុរសខ្ពស់រាងដូចអ្នកទាត់បាល់ ដែលដើរពាំងពីមុខគេនិយាយបន្ថែម៖

«ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំស្រលាញ់នាង ហើយវត្តមានឯងកំពុងរញ៉េរញ៉ៃជាមួយហ្គេមរបស់ខ្ញុំ»

«ហ្គេមរបស់អ្នកឯង? ខ្ញុំនេះ?» ខ្ញុំនិយាយផ្ទាន់មុនពេលតុនញាក់ស្មាបណ្តេញមនុស្សស្បែក​ក្រហម​ដោយមុខស្មើ៖

«ចេញទៅ!​»

ជនចម្លែកនោះ លើកចិញ្ចើមខ្មៅក្រាស់ឡើងទៅសឹងដល់ជើងសក់ដោយហាមាត់រកជនសិង្ហបុរីផងដូចជាកាយវិការសួរថា៖

«ស្អី?»

«ឮរួចហើយ! ខ្ញុំប្រាប់ឱ្យឯងដើរចេញ!»

ខ្ញុំឱបដៃ តែក្រឡេកទៅចាប់បានស្នាមញញឹមលើមុខហ្សាងជីពេលដែលបុរសនោះគ្រវីក្បាលបដិសេធ​៖

«ចុះបើមិនទៅ?​»

ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យមានទំនាស់ទេ ទើបលូកមាត់កាត់៖

«នោះទ្វារ!»

ជននោះញញឹមឱនមកឌឺដងចែចង់ខ្ញុំ៖

«បងនឹងធ្វើឱ្យអូនពេញចិត្ត ស្រីអាស៊ី!​» ខ្ញុំដកដង្ហើមហត់ណែនព្រោះខឹង។ ចង់ឆ្លើយណាស់ ថាកុំឱ្យ​មកខ្ជះខ្ជាយពេលវេលាជាមួយខ្ញុំ គួរងាកទៅរកស្រីដែលស្វែងរកបុរសធុនគេទៅ។ តែនិយាយមិនចេញ។ គេនោះមិនឈប់សោះ ហាឡើងមិនចេះខ្មាស ប្រហែលអាងនាឡិកាថ្លៃ១០ម៉ឺន និងខ្សែ​ក្រវាត់​ប្រេនសេដ្ឋីដែលពាក់ហ្នឹងហើយ បានជារឿយៗ​ឈ្ងោកសម្លឹងសម្ភារៈទាំងនោះដូចចង់អួតខ្ញុំ?​

«គ្មានអ្នកណាទេ មែនអត់?​»

បុរសរើសអេតចាយខ្សោយខួរម្នាក់ហ្នឹងសួរ ខ្ញុំខាំមាត់ ស្លេកមុខខឹងណាស់ គេនិយាយមកបន្ថែម៖

«ប៉ុនហ្នឹងហើយមិនទាន់សមរម្យត្រូវTargetទៀត?​»

«No» ខ្ញុំឆ្លើយយ៉ាងរហ័ស «ខ្ញុំមិនរកអ្នកណាទាំងអស់ មនុស្សចោលម្សៀត»

«ព្រោះមានអាចិនមានល្អិតនេះ?​» ថាផង មនុស្សនេះដៀងសម្លឹងមើលទៅទិសដៅដែលតុនឈរក្រពាត់ដៃ។ គេនេះ ចង់ត្រូវពេកណាស់ គេញាក់ចិញ្ចើមសួរទៀត៖

«ឯងមែនទេដែលជារបស់នាង??»

«មិនមែនទាំងអស់!​»

ខ្ញុំតបដោយសើចតិចៗចំអកពួកគេ ព្រោះមិនចង់រង់ចាំស្តាប់ចម្លើយរបស់ប៉ិសិង្ហបុរីដូចគ្នា។ 

«ខ្ញុំមិនត្រូវការអ្នកណាទាំងអស់!​»

បុរសនោះយល់ហើយ ពេលនេះខ្ញុំធ្វើឱ្យច្បាស់គ្រប់គ្នាថា គ្មានអ្នកណាជាចំណុចស៊ីបរបស់ខ្ញុំទេ។ គេឈានមកពាក់ដៃលើស្មាជាមួយតុន ហើយនិយាយដូចសម្លាញ់នឹងគ្នា៖

«នាងឫកធំ ឬយើងអន់ពេក?​»

តុនមិនចោលភ្នែកត្រជាក់ៗនិងទឹកមុខឌឺដងមើលមកខ្ញុំសោះទេ តែមាត់គេព្រមានមនុស្សចម្លែកនោះ៖

«ដកដៃចេញ!»

ទឹកមុខគេកាចៗ ហើយសម្តីព្រមានគេក៏ដំណើរការមែនដោយខាងបុរសស្បែកក្រហមនោះដកដៃនិងដកថយទាំងមាត់បានប្រកាសថា៖

«ខ្ញុំទៅក៏បាន!!! តែលើកក្រោយខ្ញុំនឹងកែប្រែវិធីសាស្ត្រឱ្យផ្អែមល្ហែមជាងនេះ! អរគុណសម្រាប់ feedback អូនសម្លាញ់!»

«ទៅឱ្យបាត់ទៅ!» ខ្ញុំរអ៊ូ ខណៈដែលតុនយកឱកាសឈានមកពេញដោយសេរីភាពអង្គុយលើកៅអីវែងក្បែរខ្ញុំ។

«ចរិតក្មេងខ្មែរមិនឃើញមានផ្លាស់ប្តូរបន្តិចណាទេ»

«ទាក់ទងអី?» ខ្ញុំនិយាយធ្វើហី តែចិត្តខ្ញុំញញឺមដែលយប់នេះ ឯកោៗ ហោចណាស់មានគេមកកំដរផឹក។

ការសម្លឹងមើលរបស់គេឆ្ពោះមកខ្ញុំ គឺអូសតាំងពីក្បាលដល់ចុងជើង។ នេះជាការសម្លឹងលើកទីបីហើយនៅយប់នេះ ជួបត្រង់ណា ស្កេនត្រង់ហ្នឹង។

«ទាក់ទងអី?» គេរអ៊ូធ្វើដូចរកនឹក ដោយពោលផ្ទួនពាក្យខ្ញុំបីម៉ាត់ហ្នឹងដដែលជាដដែល ហើយទីបំផុតគេប្រាប់មកខ្ញុំ៖

«អាម៊ីកបញ្ជូនខ្ញុំមកមើលថែទេពអប្សររបស់វា ប៉ុន្តែ…»

«ខ្ញុំសុខសប្បាយជាធម្មតាទេ ខ្ញុំមានសុវត្ថិភាព»

ខ្ញុំពោលបែបនេះលលេងដាក់គេព្រោះមានឱកាសដៀមដាមគេហើយ រឿងអីថាមិនធ្វើ?

ពេលខ្លះ ខ្ញុំធ្វើជាក្រឡេកមើលម្តងទៅឆ្វេង ម្តងទៅស្តាំដើម្បីកុំឱ្យខ្លួនឯងជាប់រវល់សម្លឹងមើលឃើញមុខដ៏ស្រស់សង្ហារបស់ប៉ិនេះយូរពេក។

«ខ្ញុំដឹង!» សំឡេងគ្រហឹមៗពីទ្រូងរបស់ហ្សាងជី ជាសព្ទសំឡេងទាក់ទាញមនុស្សស្រីខ្លាំង ជាសំឡេងមានថាមពលនិងSexy រាល់ពេលនៅឈរក្បែរៗគ្នា។

«ប៉ុន្តែ ដោយសារឥឡូវជ្រុលជាមកហើយ សូមបាញ់មួយឬពីរគ្រាប់»។

«បាញ់?» ខ្ញុំសួរដោយភ្ញោចអារម្មណ៍សម្ងាត់។

«Tequila! ស្រា!!! ស្មានថាបាញ់អីគេ? អាម៊ីក គេថា ប្អូនគេមានចំណង់ចំណូលចិត្តស្រាមិកសិក»

ខ្ញុំសើច៖

«គាត់ស្មានខុស! ជឿទៅ!»

តុនឱនមកជិតៗខ្ញុំហើយខ្សឹប៖

«ស្រាក្រហមក្នុងកាហ្វេ?»

គេនិយាយត្រូវ ប៉ុន្តែខ្ញុំគ្មានថ្ងៃព្រមទទួលស្គាល់ការពិតទេ។ ខ្ញុំមិនអាចឱ្យជននេះបានចិត្ត​ដាច់​ខាត​។

មនុស្សដូចគេ ពូកែណាស់ អាខាងមកចងចាំរឿងតូចតាចរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ ប្រសិនបើគេមិនរំខានដូចនរកទេ ខ្ញុំស្រលាញ់គេស្លាប់ចោលហើយ។

ខ្ញុំនិយាយកុហកឡើងថា៖

«ចំណាយពេលគិតពីខ្ញុំម៉េះ? ខ្ញុំគ្មានចំណុចខ្សោយទេ!»

«អ៊ីចឹងយើងសាកមើល» ប្រុសអាស៊ីកូនកាត់ម្នាក់នេះ ទំនងចាញ់សម្រស់ខ្ញុំបើតាមភ្នែកគេដែលសម្លឹងមកខ្ញុំមិនដក ស្រទន់ៗ ហើយមាត់គេស្ញេញជានិច្ច។

«សាកអីគេ?​» ខ្ញុំរំអួយសួរអួតរោមភ្នែកដែលទើបនឹងពត់រួច។ ពេលវេលានេះ ស្អាតដូចមាស មានប្រុសគួរឱ្យធុញបំផុតមកនៅក្បែរទៅហើយ ខ្លាចអ្នកណាអាចមកធ្វើឱ្យធុញលើសហ្នឹងទៀត?

«កាហ្វេ+ស្រាវ៉ូដាកា+ទឹកសូដា!​» គេមិចភ្នែកនិយាយសួរចិត្តខ្ញុំ។

ដូច្នេះខ្ញុំងក់ក្បាល៖

«បានតាស៎ ហើយជម្រើសបន្ទាប់ គឺជាជម្រើសរបស់ខ្ញុំរៀបចំម្តង!»

គេងក់ក្បាលភ្លាម។ ខ្ញុំឃើញភាពរឹងមាំ ក្នុងឫកពារបស់គេ។ គេនេះគ្មាននរណាដែលបានជាមកស្ម័គ្រកំដរខ្ញុំជួសបងម៊ីក?

«ម្នាក់ពីរគ្រាប់! OK?​»

ខ្ញុំងក់ក្បាលយល់ព្រមប្រកួតម្តងពីរកែវ ដោយលាយម្នាក់ម្តង។

ហ្សាងជីហុចធីបហើយផ្តើមថតអ្នកក្រឡុកស្រាមុនពេលគេខ្លួនឯងដៀងមើលមកខ្ញុំ។ ខ្ញុំញញឹមខ្លីហើយងាកចេញធ្វើមិនខ្វល់ ពីកញ្ចក់ក្រោយពីសក្រឡុកស្រា ខ្ញុំឃើញជ្រុងបបូរមាត់របស់គេនេះ កោងឡើងជាស្នាមញញឹមដ៏សិចស៊ីជឿជាក់។

«ចាប់ពីយប់នេះទៅ នាងស្អប់ខ្ញុំតិចជាងមុនហើយកូនក្មេង» 

ខ្ញុំញ័រក្បាលសើច។

«ខ្ញុំមិនដែលមានពេលទៅស្អប់មនុស្សដែលខ្ញុំមិនខ្វល់ជាមួយទេ!»

គេឱនមកជិតខ្ញុំ រហូតខ្ញុំអាចមានអារម្មណ៍ថា អាវគេគ្របមកលើស្បែកករបស់ខ្ញុំ។

«អរគុណដែលខ្វល់នឹងខ្ញុំ!»

ខ្ញុំតវ៉ា៖

«ខ្ញុំចង់និយាយថា ខ្ញុំមិនដែលស្អប់ព្រោះ….មិនដែលខ្វល់!»

«រាងកាយនាង និយាយការពិតជាង! ដង្ហើមនាង ភ្នែកនាង ស្បែកនាងកំពុងប្រាប់ខ្ញុំថា យើងប្រហែលជាមានរឿងជាមួយគ្នាទៅមុខច្រើន ព្រោះ…..មិនត្រឹមខ្វល់…..តែនាងចូល….ចិត្តខ្ញុំហើយ​!​»​

អ្វីដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើ គឺរក្សាសតិរបស់ខ្ញុំ រហូតដល់ខ្ញុំបានបាញ់ពីរគ្រាប់(២កែវ)។ បន្ទាប់មកខ្ញុំអាចរត់ទៅបន្ទប់របស់ខ្ញុំ ហើយដេកលបសុបិន្តអាក្រក់ៗអំពីគេនេះដល់ភ្លឺ។

ជំពូកទី៤

ការភ្នាល់ថ្មី

នារីខ្មែរ ទម្លាក់គ្រាប់ទីពីរភ្លាមៗពេលអ្នកក្រឡុកស្រាដាក់កែវនៅពីមុខនាង។ ឯខាងខ្ញុំ នៅមិនទាន់ប៉ះកែវរបស់ខ្ញុំនៅឡើយទេ។

«រួចរាល់»

នាងប្រកាសដោយអូសអណ្តាតលើបបូរមាត់ខាងក្រោមរបស់នាងចិត្តខ្ញុំឆេះឆួលឡើងមួយវឹប ជាមួយសំណួរថា ទីនោះសម្រាប់ប្រុសណាទៅ?

ខ្ញុំនឹងនឹកនាង នឹកបបូរមាត់នេះពេញមួយយប់ក្រោយពេលដែលខាងនាងក្រោកទៅបាត់ចោលខ្ញុំ។

ខ្ញុំនិយមនឹកនាង រាល់ពេលនៅម្នាក់ៗឯង ហើយភាពឯកោចេញពីរាងកាយដោយខ្លួនឯងទាំងស្រមៃថា បាននាងមកនៅក្បែរគ្នា។  ប៉ុន្តែខ្ញុំនេះជារឿងផ្ទាល់ខ្លួន ខ្ញុំមានចំណង់ច្រើនណាស់ ក្នុងជីវិតឯកជន ហើយមនុស្សដូចជា ម៉ាលីយ៉ាមិនអាចទ្រាំទ្រជាមួយខ្ញុំបានទេ។

គ្រប់យ៉ាងនៃស្នេហាពួកយើងបានចាប់ផ្តើមនៅកន្លែងណាមួយ រវាងពេលដែលនាងបង្ហាញខ្លួននៅមាត់ទ្វារបន្ទប់របស់ខ្ញុំជាមួយកែវភ្នែកស្រទន់ នៅកណ្តាលនៃ one night stand មួយ ដែលខ្ញុំជាម្ចាស់ផ្ទះកាលពីមួយទសវត្សរ៍មុនជាមួយនារីចិនដីគោកម្នាក់ ដែលខ្ញុំមិនចាំសូម្បីឈ្មោះ ហើយនោះក៏ជាថ្ងៃដែលខ្ញុំដឹងថា នាងល្អិតមានខ្ញុំក្នុងរាត្រីនីមួយៗរបស់នាង។

ក្រឡេកមើលទៅក្រោយ ខ្ញុំដឹងថា ការបញ្ជាឱ្យនាងធ្វើអ្វីមួយ គឺជារឿងមិនសមរម្យទេ គេនេះជាមនុស្សដែលមានឯករាជ្យភាពខ្លាំង មានគំនិតអាជីវកម្មដ៏អស្ចារ្យ ហើយមានតម្លៃយ៉ាងហោចណាស់​ពីរបីលានដុល្លារ ក្នុងនាមអ្នកឃោសនាលើប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គម។

«ប្រញាប់ម្ល៉េះ ពីរកែវហើយ?​»

ម៉ាលីយ៉ាក្រឡេកមកមើលកដៃខ្ញុំ និងនាឡិកាពណ៌ប្រាក់ដែលតែងតែជាប់នៅ។ នាងបន្លឺសំឡេងស្រាលៗបន្ទរពីលើបទភ្លេងពីរោះមួយដែលធ្លាប់ស្គាល់។

«ខ្ញុំចាំនាឡិកានេះ!»

ខ្ញុំនិយាយវិញដែរថា៖

«ខ្ញុំចាំបទចម្រៀងនេះ ធ្លាប់ឮនាងច្រៀងកាលនៅក្មេង!»

ស្រីដ៏ស្រស់ម្នាក់នេះ នាងព្យាយាមការពារកុំឱ្យខ្ញុំឃើញស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខ ដោយយកដៃមួយមកលើមាត់របស់នាង។ 

«បទហ្នឹងពេញនិយម មនុស្សសឹងគ្រប់គ្នាចេះច្រៀង!»

ខ្ញុំសើចហើយទន្ទេញ៖

«But when you hold me near (you hold me near) you drown out the crowd (out the crowd) Try as they may, they can never define. What’s being said between your heart and mine»

ប្រស្រីភ្នែករបស់នាងពង្រីក ភ្នែកសងខាងមូលក្លុំ

ម៉ាលីយ៉ាភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ដែលខ្ញុំចេះចាំបទមួយនេះ។

«ចេះច្រៀងទៀត?» នាងលាន់មាត់។

«ចុះមុននេះ អ្នកណាថា គ្រប់គ្នាចេះច្រៀង? ខ្ញុំមានអីចម្លែក?»

នាងដកដង្ហើមធំហើយងាកមកវាក់នឹងនាឡិការបស់ខ្ញុំម្តងទៀត។ 

«ប៉ារបស់លោកជូនលោកនៅថ្ងៃខួបកំណើតអាយុដប់ប្រាំបីមែនទេ?»

ខ្ញុំងក់ក្បាល។

ដៃឆ្វេងរបស់នាងដាក់មកលើ កដៃរបស់ខ្ញុំហើយខ្សឹប៖

«សោកស្តាយដែលគាត់ទៅ! គាត់គឺជាបុរសដ៏ល្អបំផុតម្នាក់ដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់!»

ខ្ញុំងក់ក្បាលម្តងទៀត។

«កាលហ្នឹង លោកបានស្បថថា ចង់ធ្វើឱ្យបំណងប្រាថ្នារបស់គាត់ក្លាយជាការពិត»

នាងផ្អាកព្រោះខ្ញុំភាំងនឹងការចងចាំរបស់នាង នាងចាំទាំងអស់?  «តើបំណងប្រាថ្នាគាត់ចង់ឃើញ​លោកក្លាយជាអ្នកជំនាញផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុមែនទេ?»

នោះគឺមរកតលោកប៉ាដែលប្រាប់ខ្ញុំពី របៀបដែលគ្រប់គ្នាគួរអាចរកប្រាក់បានលើសពីចិញ្ចឹមជីវិត ប៉ុន្តែការដែលម៉ាលីយ៉ានៅចាំច្បាស់អំពីរឿងនោះមិនសមណាខ្ញុំមិនដឹងនោះទេ។

ពិតណាស់ថា បងប្រុសរបស់នាង និងខ្ញុំបានចាប់ដៃគូជាមួយមិត្តរួមការងារច្រើនឆ្នាំមកហើយបង្កើតធនាគារដែលឥឡូវនេះមានលទ្ធភាពរក្សានិងគ្រប់គ្រងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អតិថិជនជាមហាសេដ្ឋីជាច្រើន។ ការក្លាយជាអ្នកគ្រប់គ្រងទ្រព្យសម្បត្តិ គឺជាការផ្លាស់ប្តូរអាជីពដ៏ឆ្លាតវៃបំផុតមួយប៉ាតែងចង់ឱ្យខ្ញុំធ្វើ។

ខ្ញុំច្បូតមុខពេលនឹកដល់ប៉ា ខ្ញុំបញ្ជាក់តបប្រាប់នាងថា៖

«គាត់ចង់ឱ្យខ្ញុំរកលុយបានច្រើន ដើម្បីអាចធ្វើអ្វីៗក្តីដែលខ្ញុំស្រលាញ់!»

ដោយប្រើម្រាមដៃចង្អុលរបស់នាងខ្ញុំនិយាយទៀត៖

«បេសកកម្មបានសម្រេចហើយ!»

ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែកពណ៌ត្នោតរបស់នាង ដោយប្រាថ្នាថា ព្រះឱ្យខ្ញុំដឹងពីវិធីនិយាយអ្វីទៅទើប​អាចរក្សាវត្តមាននាងនៅកន្លែងនេះបាន រយៈពេលហុកសិបនាទីទៅមុខទៀត។

តែឥឡូវ ខ្ញុំនឹងបរាជ័យយ៉ាងវេទនាហើយព្រោះម៉ាលីយ៉ារអិលប្រាណយឺតៗចេញពីកៅអីរបស់​នាង​។

«រីករាយជាមួយការភ្នាល់! រាត្រីសួស្តី!»

ខ្ញុំទាញភ្នែកសម្លឹង បបូរមាត់នាង រួចប្រញាប់ផ្ដោតមកលើភ្នែករបស់នាងម្ដងទៀតដោយនិយាយខ្លីៗ៖

«កុំទាន់ទៅ!»

«ដើម្បីអ្វី?» នាងសួរភ្លាមរួចក្រឡេកមើលអ្នកក្រឡុកស្រា។ ម្នាក់នោះងាកចេញទៅធ្វើការរបស់គេនៅកន្លែងផ្សេង។

«ចង់ឱ្យទៅសាកភ្នាក់នៅបន្ទប់ ស្រានៅឯណោះ ខ្លាំងជាងនៅទីនេះ!»

ខ្ញុំថាហើយបញ្ចេញស្នាមញញឹមយ៉ាងច្បាស់ដាក់នាងហើយបញ្ជាក់បន្ថែម៖

«មិនគិតថ្លៃទេ!»

ដូចខ្ញុំគិត នាងយល់ន័យរបស់ខ្ញុំហើយអល់អែក និយាយដាច់ៗ៖

«ខ្ញុំត្រូវទៅបន្ទប់ទឹក!»

នាងប្រុងឈានទៅ ខ្ញុំក៏រើទៅឈរក្បែរដែរហើយខ្សឹប៖

«ខ្ញុំនឹងនៅទីនេះរង់ចាំនាង!»

នាងងាកមកសម្លឹងខ្ញុំតែបន្តិច មិនឆ្លើយ មិនបដិសេធ តែនាងឈានទៅ។ ខ្ញុំនៅតែគិតថា ខ្លួនឯងមានស្នាមញញឹមមួយដែលអាចទាញរនាំងរឹងរូសរបស់មនុស្សស្រីចេញ ហើយខ្ញុំស្គាល់ម៉ាលីយ៉ាច្បាស់ជាងមនុស្សស្ទើរតែទាំងអស់ក្នុងលោកនេះ។

«មិនអីទេ! ខ្ញុំអាចនឹងមកវិញរករឿងបញ្ឈប់ឯងបាន!»

 ខ្ញុំនិយាយបន្លប់ការអៀនក្រហមមុខ ព្រោះឡារ៉ា​ញញឹម​សម្លក់មកដូចយល់ពីស្នេហាក្តៅគគុក​ដូចភ្លើងឆក់របស់ខ្ញុំ។

មែនទែនទៅ ខ្ញុំបារម្ភហាង ហើយមិនដែលដើរចោលដោយងាយៗ ប៉ុន្តែ​អំពីកាលីប គឺខ្ញុំ​មិន​អាច​បដិសេធ​បេះដូងខ្លួនឯងបាន​ទេ​។ សរសៃប្រសាទ​ទាំង​អស់បញ្ចេញធាតុក្តៅ​ហូរ​ចេញមករសឹប​​ភ្លាម​ៗ ​នៅ​ពេល​ដែល Caleb លូក​មក​ចាប់​ដៃ​ខ្ញុំ​ហើយ ​ម្រាមដៃ​យើងទាំងពីរ​ជារបស់គ្នាទៅវិញទៅមក​។

គេនាំខ្ញុំ​ជិះ​ឡាន​ទៅ​ផ្ទះ​បង​ស្រីរបស់​គេ​នៅ​ជាយ​ក្រុង។

តាមផ្លូវគេមិននិយាយអ្វី ធ្វើតោះតើយ តែម្តងម្កាលលបមើលមកខ្ញុំ​។ ពេលយើង​ចុះ​ពី​ឡាន គេ​ចាប់​​ដៃ​​ខ្ញុំ ​បណ្តើរ​​ម្ដង​​ទៀត​ដោយ​មិន​ភ័យ​ខ្លាច​អ្វីនៅ​ចំពោះ​មុខ​ក្រុម​គ្រួសារ​សោះ។

​វា​ត្រូវ​តែ​មាន​អ្វីមួយ​ពិសេស! ប្លែក!

នេះជាការលបគិតរបស់ខ្ញុំ ក្នុងបរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់ទាំងសងខាង។ ខ្ញុំតែងតែ​លួងខ្លួនឯងថា គ្មានផ្លូវដែលគេនេះ មកដឹកដៃនាំខ្ញុំទៅចូលរួមពិធីជប់លៀងបងប្អូន​គេទេ នេះប្រសិនបើទំនាក់ទំនងរវាងពួកយើង មានព្រំដែនត្រឹមជាការដោះដូរលុយកាក់។ មែនទេ?

បងស្រីបង្កើតរបស់គេឈ្មោះ Beth (ប៊ែត) មានទឹកមុខ​ស្រគត់ស្រគំ សក់ពណ៌ទង់ដែងប្រះស្មា ជាមួយនឹងសំនៀងអង់គ្លេស​តុងអាមេរិកខ្លាំងជាងកាលីប។

«រីករាយណាស់ដែលអ្នកទាំងពីរអាចធ្វើវាបាន គឺ​ឈានមកដល់ចំណុចនេះ​»

នាងនិយាយសឹងរំភើបដល់រលីងរលោងទឹកភ្នែក រួចក៏ស្ទុះទៅក្នុងហ្វូងភ្ញៀវតូចមួយ លើកពរក្មេងស្រីអាយុ៦ឆ្នាំ ចេញពីការប្រលែងរត់ជាន់គ្នាពេញផ្ទះមកដាក់ពីមុខខ្ញុំ។

«អូហើយនំខេក!​» ភ្នែករបស់ប៊ែតភ្លឺឡើងជាមួយមនោសញ្ចេតនា​រំភើបរីករាយ។

«ខ្ញុំចូលចិត្ត​រសជាតិនំប៉័ងរបស់ហាងនាង​សាមីន! ​កាលីប​ បានប្រាប់ខ្ញុំថា នាង​បានបង្រៀនគេ​នូវថ្នាក់ពិសេសធ្វើនំផង? អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលឮមក អាចធ្វើឱ្យខ្ញុំស្លាប់បាន​ដោយសារការច្រណែន»​។

ថ្ពាល់​ខ្ញុំ​ឡើង​ក្រហម​ក្តៅ​។ ប្រាកដ​ណាស់​ថា ​បង​ស្រី​របស់​គេ​នឹង​មិនច្រណែន​ដែលគេមកឱបខ្ញុំពេលធ្វើនំទេ។

​ «គ្មានបញ្ហាអ្វីទាំងអស់ ដោយរីករាយ​!» ខ្ញុំ​ឮ​ខ្លួនឯងនិយាយបែបនេះ​តបទៅកាន់អ្នកស្រី​ប៊ែត​ដែល​គាត់នាំពួកយើង​ឆ្លងកាត់ភ្ញៀវឆ្ពោះទៅផ្ទះបាយ។

«Thanks sweetie…»

គាត់និយាយផងនាំខ្ញុំ​ ​ទៅ​ដល់​ផ្ទះបាយ​ដែល​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​មនុស្ស​។ ខ្ញុំក៏រសាយដៃចេញពី ការក្តាប់ម្រាម​ Caleb ផងដែរ ហើយឃើញថាខ្លួនឯងកំពុងតែវង្វេងក្នុងភាពវឹកវរ ដោយព្យាយាមស្វែងរកក្រែងមាន​មនុស្ស​ដែល​ខ្ញុំ​ស្គាល់​។

​មាន​មនុស្សជាងពីរបីនាក់ហាក់ដូចជាស្គាល់ខ្ញុំ ហើយបន្ទាប់មក ខ្ញុំប្រទះឃើញ Caleb ជាប់នៅក្នុង​ការសន្ទនាជាមួយបុរសចំណាស់ពីរបីនាក់ ហើយគេវិលត្រលប់មកវិញដោយសាច់អាំងមួយចាន​។ ខ្ញុំបានរំលែកឱ្យអ្នកឈរក្បែរខាងមួយចំនួនខណៈ​ពួកគេ​ទាញខ្ញុំទៅក្នុងការសន្ទនាអំពី​អាជីវកម្ម​នំប៉័ង​។

 យើងជជែកគ្នាពីរបីនាទី ភាគច្រើនពួកគេសួរសំណួរថា តើវាលំបាកប៉ុណ្ណាក្នុងការចាប់ផ្តើម​។ល។

បន្ទាប់​មក​ការ​សន្ទនា​បាន​រសាត់​ទៅ​​រក​ការ​ណាត់​ជួប​សម្រាប់​ស្នេហា​ និង​ប្រធាន​បទ​ផ្សេងៗ​ទៀត​​ដែល​​ខ្ញុំ​​មិន​​អាចចូលរួម​​បាន ហើយ​ខ្ញុំក៏​សូម​អភ័យទោសពួកគេចាកចេញ​ដោយ​គួរ​សម។

ខ្ញុំ​កំពុង​ព្យាយាមគិតអំពីការ​​ត្រលប់​​ទៅហាង​​​វិញ សំឡេង​​មួយ​ដែល​បង្កកគំនិត​ខ្ញុំ៖

«ចុះឯងគិតថា កាលីប​បាន​ស្គាល់នាងមកពីកន្លែងណា?​»

«នរណាដឹង? ប្រហែលជាក្រុមហ៊ុនរបស់គេ​ដឹង?​»

«អ៊ីចឹង​……អឺ តើ…..នាង…..តាមពិត ជាអតិថិជនរបស់គេឬ…?”

អ្នក​ជិត​ខាង​ម្នាក់​និយាយខ្សឹបថា៖

«​មិន​ប្រាកដ​ទេ សូម្បី​តែគេធ្វើប្រុសសំផឹង​ក៏​ត្រូវ​មាន​សេចក្តី​ថ្លៃថ្នូរ​ដែរ មិន​ត្រូវ​យកអតិថិជន​ការងារ​អ៊ីចឹង​ៗមកជប់លៀង​ខួបកំណើតក្មេង​អាយុ​ប្រាំមួយ​ឆ្នាំសោះ! វាមិនសម!»

អ្នកនិយាយដើមខ្ញុំម្នាក់នេះ ជាមីងធាត់ម្នាក់ ដែល​មិន​ខ្វល់​សូម្បី​តែ​បន្ទាប​សំឡេង​ឱ្យខ្សោយ​បន្តិចលើ​ពាក្យថា​«ប្រុស​សំផឹង!»​ផង។

ខ្ញុំ​បង្វិល​មុខដែល​ក្រហម​តឹង  កណ្ដាប់​ដៃ​ទាំងសងខាងទប់​កំហឹង។

«​មីង​គិត​ថា​ការ​ប្រើ​ភាសា​បែប​នេះ​​ជា​រឿង​សម?» ខ្ញុំ​និយាយ​ដោយ​ទឹកមុខម៉ឺនម៉ាត់។ ស្ត្រីពីរ​នាក់​​នោះ​បើកភ្នែកធំៗ។ ច្បាស់ណាស់ ពួកគេគិតថា ខ្ញុំអត់មាន​ត្រចៀកទេដឹង។

មិត្ត​ភក្តិដែលជាអ្នកស្តាប់គេនិយាយដើមកាលីបក៏​មុខ​ក្រហម​ផង​ដែរ ដោយ​ងាកចេញគេច​ពី​ភ្នែក​ខ្ញុំ។

«​អ្នកណាសួរយោបល់មីងអំពីជីវិតឯកជនពួកគេ?​» ខ្ញុំសួរបន្តមិនចង់ឈប់ព្រោះខឹងពេក។

ស្រាប់តែសំឡេង​មួយជាន់ដានខ្ញុំ៖

«ល្អដែរដែល​នាង​​មិនខ្វល់ថា ប្រុសដែលនាងឱ្យលុយ គេយកទៅផ្តល់ឱ្យស្រីដ៏ទៃ!»

នារីក្មេងម្នាក់កាច់ខ្ញុំបែបនេះជាមួយការសើច​មួយ ធ្វើ​ឱ្យ​អ្នកផ្សេងទៀតចូលរួមសើចចំអកខ្ញុំតាមពីក្រោយ​​។

មីងធាត់ម្នាក់ដំបូង បានចិត្តភ្លាម​ដោយគ្រវីក្បាលដាក់ខ្ញុំពេបជ្រាយផងអាណិតខ្ញុំផងហើយនិយាយថា៖

«សម្បូរលុយមែន!»

ពួកម៉ាកគាត់ព្រួតគ្នា​សើចចំអកខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំរុញច្រានហើយ​វាយទះស្ត្រីទាំងនេះ ព្រោះគ្រឺតនឹងអាកប្បកិរិយាវិនិច្ឆ័យរឿងអ្នកដទៃ​មិនអៀនខ្មាស​។

ទោះយ៉ាងណា ពាក្យពេចន៍ពួកគេ​ធ្លាក់មកទើរ​យ៉ាងជ្រៅក្នុង​រណ្តៅ​ក្រពះ​របស់​ខ្ញុំ។ ធ្វើឱ្យខ្ញុំវិលមុខ រកកលកលក្អួត ប្រឈមមុខនឹងអ្វីដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា​អៀនខ្មាស កំពុងបានលាក់កំបាំងមើលមកពីគ្រប់ទិសទីនៅកន្លែងនេះ។

ដោយ​សារ​…..ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ​គេ​និយាយ​ត្រូវ ទោះណាជាមិនត្រូវនិយាយ​…..។

នេះបានន័យថា រវាងយើង មិនមានអ្វីលើសពីទំនាក់ទំនងដោះដូរទេ។ អាជីវកម្ម!

ក្បាលខ្ញុំធ្ងន់ ហេតុអ្វីគេនាំអតិថិជនសិចមកឱ្យបងប្អូននិងអ្នកជិតខាងគេពេបជ្រាយលេង?  គ្រប់គ្នា​ដឹងថា គេរកស៊ីធុននេះ ហើយ​ខ្ញុំដែលមកជាមួយគេ គឺ…..មោឃ​សុទ្ធ។

ខ្ញុំ​ដើរស្រវេស្រាវ​ចេញ​តាមពី​ក្រោយ​ផ្ទះ ហើយ​ឆ្ពោះ​ទៅ​ផ្លូវលំនៅ​ខាង​មុខ។  ខ្ញុំ​មិន​អាច​នៅ​ទី​នេះ​ទៀតបាន​​ទេ ជាលើកដំបូងមាន​អារម្មណ៍ខ្លួនឯងគឺជាតួត្លុក។

ខ្ញុំល្ងង់ណាស់ ដែលគិតថា​អាចមក​ក្នុងនាមម្យ៉ាង ​ដូច​ជា​មិត្តភក្ដិ​របស់ Caleb ឬ​ជា​មិត្ត​ស្រី ឬ​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត​ តែតាមពិត តម្លៃខ្ញុំ…. គ្មានអ្វីលើសពីអតិថិជនទេ……មិនដឹងគេប្រាប់គ្នាបែបណា​ខ្លះ​សូម្បី​……បងៗគេ មិនដឹងគេធ្លាប់នាំអ្នកណាមកឱ្យអ្នកផ្ទះគេពេចជ្រាយបែបនេះខ្លះ​។

ខ្ញុំ​ចេញ​មកដល់មាត់​ទ្វារ​បាន​ពាក់​កណ្តាល​ផ្លូវប្រុងរត់ ឡើង​លើ​ផ្លូវ​ក្រួស​ឆ្ពោះ​ទៅ​កាន់​ផ្លូវ​ធំ​ ចំពេល​​ដៃ​​ដ៏​កក់​ក្ដៅ​មួយមកបិទ​ជុំវិញរាងកាយត្រជាក់ឯកោឈឺចាប់របស់ខ្ញុំ។

«សាមីន!»

ខ្ញុំ​បង្កក​នៅពាក់កណ្តាល​ផ្លូវ​ទាំង​ចុកក្នុង​ទ្រូងនិងក្រហាយ​ភ្នែក។ ខ្ញុំមិនចង់បង្វិលខ្លួនមកមើលការទឹក​មុខ​កាលីបទេ។

«ខ្ញុំទៅហើយកាលីប​» ខ្ញុំនិយាយ។

«ខ្ញុំសុំទោសសាមីន! ស្ត្រីទាំងនោះ ដែលជាអ្នកជិតខាងរបស់ Beth ពួកគេ ជាមនុស្សល្ងីល្ងើ! ពួកគេមិនស្គាល់ខ្ញុំ ពួកគេមិនដឹងថាពួកគេកំពុងនិយាយអំពីរឿងឆ្កួតស្អីនោះទេ!»

បានន័យថា ប្រុសស្អាត​គេដឹងរឿង​ដែលខ្ញុំបានប្រឈម។

ខ្ញុំ​ឆ្លើយ​យឺតៗ​ថា៖

 «​គេ​មិន​និយាយត្រូវ?»

 ទីបំផុតខ្ញុំបែរមុខមករកគេ​ហើយបញ្ចេញកំហឹង។

កាលីប កំពុងតែផ្តោតលើការឈឺចាប់ក្នុងភ្នែកខ្ញុំហើយចម្លងការឈឺមួយនេះទៅចែករំលែកក្នុងកែវភ្នែកពណ៌ប្រផេះរបស់គេ។

«និយាយអំពីអ្វី?​» គេខ្សឹប។

«ខ្ញុំមិនខឹងទេ Caleb» ខ្ញុំតបញាប់ញ័រក្បាល និងទ្រូងតឹងឡើងៗ «គ្រាន់តែ…..ខ្ញុំនេះល្ងង់! ខ្ញុំគួរតែដឹងថា មកនេះមកឱ្យពួកគេសើចលេង!»

ខ្ញុំរលាស់ដៃគេចេញ គេមិនរបូត ខ្ញុំរលាស់មួយទំហឹងគេព្រមលែង។ ខ្ញុំយំហើយខំប្រឹងនិយាយ៖

«ហើយ…..ខ្ញុំឱ្យតម្លៃខ្លួនខ្ញុំខ្ពស់ពេក!»

ខ្ញុំថាសឹងមិនចប់ប្រយោគខ្លីនេះ ព្រោះណែនពេក។ មិនយូរទេ ខ្ញុំចាកចេញបែរក្រោយប្រុងរត់តែម្តង។

«ឈប់ត្រង់ហ្នឹង​» គេស្ទុះមកបិទផ្លូវរវាងពួកយើង ហើយ​ចាប់ដៃម្ខាងទៀតរបស់ខ្ញុំភ្លាមៗ។

ដៃរបស់គេមួយទៀតរឹតបន្តឹងស្មារបស់ខ្ញុំសង្កត់មិនឱ្យដើរកើត។

«សាមីន! នាង​មានតម្លៃខ្ពស់ក្នុងចិត្តខ្ញុំ!»

ខ្ញុំលេបការតូចចិត្ត​កាន់តែខ្លាំងហើយ​រេ ភ្នែករបស់ខ្ញុំចេញមិនបានទោះជាវាកំពុងរលឹមទឹកជាខ្សែ​ៗ​ ខ្ញុំនៅតែថ្ពក់ភ្នែកជាប់នឹងគេ។

កាលីប​ខាំ​បបូរមាត់ ហើយ​គ្រវី​ក្បាល​​យ៉ាង​ខ្លាំង។

«ខ្ញុំ​មិន​ចង់​និយាយ​អ្វី​ទេ តែខ្ញុំ​មិន​ចង់​ធ្វើ​​ឱ្យ​​នាង​​ខូច​ចិត្ត​ដាច់ខាត! ប៉ុន្តែ…ខ្ញុំ​មិន​បានមើលឃើញអ្នក​ផ្សេងឬនៅជាមួយ​អ្នកផ្សេងណា​ទេ ​តាំង​ពីយើងជួបគ្នា!»

​ខ្ញុំធ្មឹង កាលីប​ងក់​ក្បាល​បន្តិចទៀតហើយធ្វើកាយវិការ​​​ចង្អុលទៅក្នុងកន្លែងជប់លៀង។

គេនិយាយបន្ថែមថា៖

«កាលពីប៉ុន្មានខែមុន អ្នកជិតខាងម្នាក់របស់ Beth បានរកឃើញទីតាំងដែលខ្ញុំធ្វើការ!  ពួកគេ​នោះបានទូរសព្ទទៅទូលពិតម្តាយរបស់ខ្ញុំ ហើយប្រាប់គ្រួសារខ្ញុំទាំងមូលរបស់ខ្ញុំចេញពីទីនេះ ឱ្យត្រលប់ទៅទីក្រុងឡុងដ៏វិញ​»។

ថ្គាមរបស់ខ្ញុំធ្លាក់ចុះ ចិញ្ចើមខ្ញុំលើកហើយស្តាប់គេបន្ត។

«ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើឱ្យឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំឈឺចាប់ទៀតទេ ដូច្នេះខ្ញុំបានស្បថថាខ្ញុំនឹងផ្លាស់ប្តូរការងារ។ រកវិធីផ្សេងទៀតដើម្បីដាក់ខ្លួនខ្ញុំឱ្យចូលសាលាចូលរៀនវិញ។  ខ្ញុំមានប្រាក់គ្រប់គ្រាន់ សន្សំបាន​សម្រាប់ថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រហើយ ដោយខ្ញុំព្យាយាមទាញលុបព័ត៌មានរបស់ខ្ញុំទាំងអស់ពីគេហទំព័រនោះ ប៉ុន្តែពួកគេមានកិច្ចសន្យា មាន​គោលការណ៍ប្រចាំឆ្នាំលុបមិនទាន់បាន​»

គេដកដង្ហើមធំហើយក្រឡេកភ្នែកមកសម្លឹងខ្ញុំឆ្វេងផងស្តាំផងយ៉ាងញាប់ខ្លាចខ្ញុំមិនជឿ។

សំឡេងគេ​ខ្សឹបមកពន្យល់ខ្ញុំ៖

«តាម Policy គេ គឺគេត្រូវការ​ទុកប្រវត្តិរូបខ្ញុំរហូតដល់ដាច់ឆ្នាំ! ប៉ុន្តែភ្ញៀវវិញ…..វាអាស្រ័យលើខ្ញុំ ក្នុងការទទួលយកឬមិនទទួល!»

ភ្នែកគេ រេមកប្រទាក់ក្នុងជម្រៅបេះដូងខ្ញុំដែលសម្លឹងគេភ្លឹក។

«ខ្ញុំមិនដែលបានទទួលអ្នកណាម្នាក់ទេសាមីន! ការពិត!!! ​ខ្ញុំមិនអើពើរាល់ស្រីៗដែលចុចមកកក់យកខ្ញុំទេ….នាងអាចឆែកបាន!… រហូតដល់ពេលខ្ញុំឃើញនាង!»

«​ហេតុអីក៏ខ្ញុំ?​» សំឡេងរបស់ខ្ញុំលាន់ចេញមកខ្សឹបៗដោយមិនដឹងខ្លួនសួរទៅកែវភ្នែកស្រទន់របស់គេដែលពេញដោយមនោសញ្ចេតនា​។

ខ្ញុំខ្លាចក្នុងការលើកវាឡើងមកសួរគេ ខ្ញុំ​ភ័យ​ពេកដែលគ្រប់យ៉ាង​​ពេល​នេះ​អាចនឹង​រលាយបាត់ឬមានន័យ​ត្រឹម​ជា​សុបិនមួយ។

កាលីប​លូក​ចូល​ជិត មាត់​របស់​គេក្បែរៗមាត់របស់ខ្ញុំព្រោះគេឱនមក​ថែមជានិច្ច។

​​«បេះដូងខ្ញុំ បញ្ជាខ្ញុំ​…..ត្រូវតែជួបនាង!  ខ្ញុំត្រូវការដឹងថា ស្រីម្នាក់ដែលស្មោះត្រង់ ក្លាហាន និងសិចស៊ីដែល​បានបន្លឺសំឡេងនៅក្នុងសារនោះ ដូចដែលខ្ញុំស្រមៃដែរឬទេ»

គេនិយាយដល់ត្រង់ណេះ ក៏គ្រវីក្បាល ហើយភ្នែកនៅតែសម្លឹងមកខ្ញុំដូចមិនចង់ងាកចេញទៅណាសោះ។

«ខ្ញុំមិនអាចពន្យល់អារម្មណ៍បានទេ សាមីន គឺ… ខ្ញុំមិនដែលបានជួបមនុស្សស្រីដែលមានទំនុកចិត្តខ្លាំងនិយាយអំពីអ្វីដែលបេះដូងនាងចង់បាន បើកចំហ និងច្បាស់លាស់អំពីអ្វីដែលនាង​ពេញចិត្ត​»

គេញញឹមបន្តិច។

«ហើយ….ត្រូវគ្នា​នឹងអ្វីដែលខ្ញុំចង់ផ្តល់ឱ្យ!»

ខ្ញុំសើច ភ្នែកនៅតែបិទស្អិតជាប់ជាមួយការសម្លឹងរបស់គេ។

«ខ្ញុំចង់ធ្វើពើមិនខ្វល់ដែរតែនៅ មិនអាចទប់ទល់ចិត្តចង់ដឹងអំពីអ្នកបានទេ សាមីន! ខ្ញុំត្រូវតែជួបនាង​ បាន​មើលបេះដូងនាងក្រោមការថែទាំរបស់ខ្ញុំ!»

គេ​ផ្អៀង​ក្បាល​មក​មុខ​រហូត​ដល់​ថ្ងាស​មក​ទល់​នឹង​ខ្ញុំដោយខ្សឹបបន្ត៖

«ហើយ​…..ខ្ញុំក៏មិនបាន​ខកចិត្តទេ នាង​គឺជាអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំស្រមៃ និងច្រើនទៀត​»

ម្រាម​គេប៉ះថ្ពាល់ខ្ញុំ ហើយ​ទាញ​បបូរមាត់របស់គេមករកខ្ញុំ។ នេះគឺជាការថើបយឺតៗ ដែលខ្ញុំមិនបានព្រាងទុកថា ទទួលបានពីគេ​ពេលនេះម៉ោងនេះនៅទីនេះ ក៏ជាការថើបខ្សោយៗ តែអាចនាំឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ក្តៅ អន្ទះសា​រហូតដល់ចុងម្រាមដៃ​និងម្រាមជើង។

ពេលមាត់យើងដកថយមក​ឆ្ងាយ​គ្នា រាងកាយខ្ញុំនេះលែងដូចដើមហើយ ខ្ញុំពិបាក​នឹង​ដក​ដង្ហើម​​ណាស់ អាល័យតែនឹកគេ។

លើក​នេះ​ពេល​បបូរ​មាត់​គេបំបុកមករក​​ខ្ញុំ​ម្តង​ទៀត ខ្ញុំ​ក៏​បណ្តោយ​ខ្លួន​​ឱ្យ​​ចូលទៅ​ថើប ប្រមូលយកក្លិនគេ រសជាតិគេ​ អារម្មណ៍គេ បេះដូងរបស់គេ។

ម្រាម​ខ្ញុំ​​អង្អែល​សក់​គេ បែងចែកស្នាមថើបជាមួយចលនា​អណ្ដាតរបស់គេ​។

យើង​ថើប​គ្នា​រហូត​ដល់​ឮ​ប៊ែតស្រែកហៅមក​ពី​សួន​ក្រោយ​ផ្ទះ​ ស្រែក​ឱ្យ​មកមើល​ក្មេងៗ​​កាត់​នំ។ យើងដកកាយចេញពីគ្នាដោយដង្ហើមធំ ដោយញញឹម។

គេឱនមកសម្លឹងខ្ញុំហើយ​និយាយថា៖

«យើងអាចលួចចេញប្រសិនបើចង់!»

ប៉ុន្តែខ្ញុំគ្រវីក្បាល។ ខ្ញុំដឹងថា នេះមានន័យយ៉ាងណាចំពោះគាត់។ ខ្ញុំឆ្លើយដោយលើកក្បាលខ្ញុំ ខ្ពស់ហើយងើយមុខយ៉ាងក្លាហានថា៖

«ខ្ញុំមិនខ្វល់នឹងអ្នកជិតខាងហួសកាលអស់ទាំងនោះទេ ពួកគេ​កម្សត់ខ្លួន​ បានជាមករករឿងយើង!បង្ហាញ​ឱ្យ​ពួក​គេ​មើល​ទៅ ​ថា​គូស្នេហ៍​ដែល​មាន​សុភមង្គល​ពិត​ប្រាកដ ​ដូច​ម្តេចខ្លះ​»

កាលីបសើច ហើយខ្ញុំក្តិចកែងដៃគេថ្នមៗ។

«ក្រៅពីនេះ​» ខ្ញុំនិយាយដោយចង្អុលបង្ហាញទៀតថា «យើងក៏មិនត្រូវខកខានភ្លក់រសជាតិ ស្នាដៃនំខេករួមគ្នា​របស់យើងដែរ​មែនអត់?»

—————

ក្រោយ​ពី​ពិធី​ខួប​កំណើតចប់​ហើយ Caleb បានជូន​ខ្ញុំ​ត្រលប់​​ទៅ​កន្លែង​វិញ។ នៅតាមផ្លូវ ខ្ញុំបានឆែកទូរសព្ទ ហើយសួរនាំឡារ៉ាអំពីហាងនំប៉័ង។ ប៉ុន្តែនាងផ្ញើការថតរូប Selfie ប្រកបដោយភាពរីករាយជាមួយ Jen និង Carl មកវិញបង្ហាញថា  ពួកគេបានបញ្ចប់ការបញ្ជាទិញទាំងអស់ទាន់ពេលវេលា ទុកឱ្យខ្ញុំមាន​ពេលវេលា​ស្វែងរកសេចក្តីសុខក្នុងសន្តិភាពចិត្ត​។

មិនចាំបាច់មានភាពតានតឹងទេ។ ឡារ៉ាបញ្ឈឺខ្ញុំ។

នោះ​អាច​ឱ្យ​ខ្ញុំ​សម្រាកពី​ការបារម្ភដែរ ​នៅ​ពេល​ដែល​ឡានកាលីបទាញពួក​យើង​​ចូល​ក្នុង​ផ្លូវ​បើក​​។ មួយចប់ផ្លូវ យើងទាំងពីរនាក់មិនអាចទុកដៃគ្នាចោលយូរបានទេ។

ពេលនេះ យើងមកដល់ផ្ទះហើយ។

ខ្ញុំរៀបចំនេះនោះ​នៅក្បែរសាឡុងដូចជា កាបូបខ្ញុំ អាវរងាររបស់គេនិងខ្ញុំជាដើម ទុកវាព្យួរស្រួល​បួល​ ឱ្យស្បែកជើងក្នុងផ្ទះមួយគូឱ្យគេ។

«ខ្ញុំមិនអាចរង់ចាំនៅលើម្នាក់ឯង បានទេ​» គេរអ៊ូរទាំពេលថើបត្រង់ករបស់ខ្ញុំ ហើយលើកបីខ្ញុំដើរថយក្រោយឡើងឆ្ពោះទៅជាន់លើ។

មកដល់គ្រែ ដៃរបស់យើងបានចាក់សោរគ្នាទៅវិញទៅមកទុកជាកម្មសិទ្ធផ្ទាល់ខ្លួន។ ខ្ញុំ​ធ្លាក់​ទៅក្នុងភាពក្តៅសន្ធំ​ ហើយ​​ដឹង​ថា ​នឹង​មិន​ ​យូរ​ទេ​គេនឹង​អាក្រាតនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។

«​ខ្ញុំនឹករឿងហ្នឹង!»

គេនិយាយ តែខ្ញុំមិនតបបែរជាបែរទៅ​ក្រោយ ហើយ​ថើប​ទ្រូង​គេហើយដូចស្មាន ​គេមិនឱ្យខ្ញុំធ្វើអីលើគេបានងាយទេ។ គេ​ឃាត់​ខ្ញុំ។ ផ្អៀងក្បាលខ្ញុំមកវិញ ដើម្បីញញឹមដាក់ខ្ញុំ។`

«គង់តែបានទេ!»គេខ្សឹប។

ខ្ញុំញ័រទ្រូង​ពេលគិតឃើញរឿងអស់ទាំងនោះ ប៉ុន្តែ​ទន្ទឹម​នឹង​នេះ ខ្ញុំ​ងើប​ចិញ្ចើម​តប។

«កំណាញ់មែន! មាន​កាលវិភាគទៀត​លោក​ Dirty Boy?»

«ច្បាស់ហើយ!  ចង់ធ្វើឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល!»

ភា្លមនោះ គេចាប់ខ្ញុំផ្ទប់ជាប់ទៅនឹងជញ្ជាំង ហើយឈ្ងោកមកថើបទ្រូងខ្ញុំ បឺតក្បាលសុដន់មួយចូលទៅក្នុងមាត់របស់គេ ថែមរំកិលអណ្តាតថ្នមក្តៅៗៗ។

ក្រពុំឈូកនោះឡើង រឹងនៅពេលប៉ះអណ្តាតរបស់គេ ហើយក្បាលសុដន់ម្ខាងទៀតរបស់ខ្ញុំក៏ឡើង​មកយ៉ាងស្រេកឃ្លានដែរ។

ពេលគេទម្លាក់ដៃមកម៉ាស្សាឱ្យសុដន់ម្ខាងទៀតគេឆ្លៀតនិយាយបញ្ជាដង្ហក់ថា៖

«​លាតជើង!»

បន្ទាប់​មក​កាលីបបន្ត​ថើបសុដន់របស់ខ្ញុំយ៉ាងរស់រវើក ធ្វើឱ្យខ្ញុំដកដង្ហើមធំ។

ខ្ញុំ​គ្រវីជើងទាំងញ័រខ្លួនប្រាណ​ ពេលគេទម្លាក់ដៃមករកខាងក្នុងភ្លៅខ្ញុំ។ ស្បែកដ៏កក់ក្តៅ ពីកម្រាស់ស្បែក​ដៃក្រៀមរឹងរបស់គេកំពុងតែជ្រាតជ្រែកនៅត្រង់កន្លែងមួយ​នៃរាងកាយខ្ញុំដែលកំពុងសើមអស់ទៅហើយ។

ខ្ញុំ​ទន់​និងឱន​​ទៅ​រកទ្រោបលើគេ ប៉ុន្តែ​គេ​រុញ​ខ្ញុំ​ទៅទល់​នឹង​ជញ្ជាំងវិញដូចដើម​ទាំងមាត់​ញញឹម​។

«​អត់ធ្មត់!​»គេខ្សឹបដោយហត់គឃូស។

«ធ្វើបាបឱ្យខ្ញុំស្រេកឃ្លានហើយ មកហាមឱ្យអត់ធ្មត់?»

«គងតែបានទេ! យឺតៗ!» កាលីបចាប់​ដៃ​ខ្ញុំ ទាញ​​ឡើងផុតពី​លើ​ក្បាលសង្កត់ជាប់ទៅ​នឹង​ជញ្ជាំង។ ដោយប្រើដៃទំនេរម្ខាងទៀតរបស់គេ ឈោងទៅបើកថតយកវត្ថុល្អៗមកជាជំនួយ។

«កាលីប» ខ្ញុំស្រែកហៅគេដោយរោលរាល។

ធ្វើឱ្យគេផ្អាកក្នុងការស្វែងរករបស់របរហើយងាកមកច្បាម​ចាប់ចង្កេះខ្ញុំ ទាញរាងកាយរបស់ខ្ញុំទៅកៀកខ្លាំង។

គេឱន​ចុះមក​ទុកបបូរមាត់នៅក្បែរៗមាត់ខ្ញុំ។

«ចាំ!»

«​ខ្ញុំមិនចេះចាំទេ! ខ្ញុំមិនចង់ចាំ!» ខ្ញុំតបទាំងសំឡេង​ទាប ង៉ុលៗជាប់នឹងបំពង់កធ្វើឱ្យគេពេញចិត្តណាស់ គេសើចយ៉ាងទន់ភ្លន់។

«ចូលចិត្តស្តាប់! និយាយទៀតមក! រអ៊ូឱ្យច្រើនមក!​»

ខ្ញុំ​ឮ​សំឡេង​គោះ​ថ្នមៗ? ជាអ្វី? លោហៈ! ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ​វា​ជា​អ្វីហើយ តែយឺតពេលបន្តិចព្រោះ​គេបាន​​គៀប​វា​ជុំវិញ​កដៃ​ខ្ញុំទៅហើយ។

ហេតុអ្វី? ខ្នោះដៃ!?

គេគាត់ចងខ្សែសង្វាក់នៅចន្លោះក្រវាត់កពីលើទំពក់អាវមួយនៅលើជញ្ជាំងដោយទុកដៃរបស់ខ្ញុំជាប់ទីនោះខ្ពស់សន្ធឹងពីលើក្បាលខ្ញុំ ហើយជើងរបស់ខ្ញុំត្រូវបានទាញ​លាតសន្ធឹងនៅពីមុខគេ។

 ខណៈពេលដែលគេងាកមករកគ្រឿងគ្រៅម្តងទៀត។

«ចូលចិត្តចងមនុស្ស​​ណាស់?» ខ្ញុំសួរដោយទឹកមុខក្រហមតាមមើលគេ។

«ចូលចិត្ត​ធ្វើ តែពេលណាដែលគេជារបស់ខ្ញុំ​»

ថាហើយ​ ភ្នែក​របស់​គេ​ងាកមក​ចាប់ក្រដែភ្នែក​ខ្ញុំ​ម្តង​ទៀត បង្កជាចរន្តតណ្ហា​​ឆេះឆាប​ពេញ​ស្បែក​របស់​ខ្ញុំពីលើដល់ក្រោម​ហើយ​ចុះចាញ់គេ។ ប្រុសម្នាក់នេះ មើលទៅ​រោលរាល​ណាស់​។

 «ហើយ…..នាង​….ទាំងអស់របស់នាង គឺជារបស់ខ្ញុំឥឡូវនេះ សាមីន!»

ពេល​ខ្ញុំ​ឃើញ​អ្វី​ដែល​គេបាន​​ទាញលើកមក ​ខ្ញុំ​បាន​ខាំ​បបូរមាត់​ទាំង​ភ័យក្ឌុក។ ខ្ញុំពិតជាមិនទាន់មានអារម្មណ៏ចង់សាកល្បងរបស់ទាំងនេះនៅឡើយទេ​។

វាជា​​ឧបករណ៍​រំញ័រ​ពីរ​ដែល​ភ្ជាប់​ដោយ​ខ្សែ​វែង ហើយក្តាប់​ក្នុង​បាតដៃដ៏ធំរបស់គេ។ Caleb​ញញឹម ហើយវាស់ប្រវែងខ្សែពន្យារ​ពេល។

គេដកដង្ហើមហត់ៗហើយនិយាយ៖

«យើង​នឹង​សាកល្បង​ដែនកំណត់​របស់នាង​សាមីន!»

ខ្ញុំតាមមើលគេ​ជានិច្ច​ទាំងបុកពោះ ព្រោះកាលីប​​ចូលមក​ជិតវិញហើយ។  មាត់​របស់​គេនៅចម្ងាយ​មិនដល់មួយថ្នាំងម្រាម​​ពី​ខ្ញុំទេជាមួយស្នាម​ញញឹម​ដែល​ពោរពេញ​ដោយ​ភាពរឹងរូស។

ភាពអត់ធន់ពោរពេញ​ទៅដោយមន្តស្នេហ៍​សង្កត់​លើ​បបូរ​មាត់​របស់គេ គេពោលរអ៊ូ​៖

«នាង​មិនអាចបំភ្លេច​អ្វីៗទាំងនេះបានទេ» ថាហើយគេត្រ​ដុស​បបូរ​មាត់​​ពេញប្រអប់មាត់​របស់​ខ្ញុំ​។

ដៃរបស់គេម្ខាងបាន​រអិលមកនៅចន្លោះជើងរបស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យរាងកាយ​ខ្ញុំតបតដោយការដកដង្ហើមយ៉ាងស្រទន់ជាសង្វាក់ៗ ។

​ខ្ញុំ​បែរ​មុខ​ទៅ​រក​គេ ដោយ​ប្រតោង​ដៃទាំងគូរ​ជាប់ខ្នោះនៅពីលើជាប់​​​ក្បាល​ខ្ញុំ។

«នែ កាលីប​» ខ្ញុំព្រមាន​ទាំងដកដង្ហើមធំ។

«ទ្រាំ ក្មេងល្អ!​» ។ គេព្រមាន​ហើយ​ឱនមកថើបតាមកញ្ចឹងកខ្ញុំ ។ ពេលនោះមានអារម្មណ៍ថា ឧបករណ៍​រំញ័រត្រូវបានចុចនឹងដាក់មកទល់បបូរមាត់ក្រោមរបស់ខ្ញុំ ទោះណាជាធាតុមិនទាន់បើកច្រកបង្ហាញសញ្ញាចុះចាញ់ តែខ្ញុំដឹងថា វាមិនយូរទេ។

លោហៈរលោងនោះបាន​ឡើងកម្ដៅ នៅពេលគេចចេសបន្តរមៀលវាពេញស្បែករបស់ខ្ញុំ។

«នាង​វរហើយក្មេងល្ងង់…» គេកំញើញខ្ញុំ​។​

«​ខ្ញុំចូលចិត្តដែលលោក​ ធ្វើតាមការស្រមើស្រមៃរបស់ខ្ញុំទាំងអស់​»​ ខ្ញុំផ្អៀងក្បាល ព្យាយាមនិយាយ​​ហត់ៗ ហើយ​ចាប់គេថើបម្តងទៀត ប៉ុន្តែគេបានឱ្យទៅលិឍ​ក្បាលសុដន់របស់ខ្ញុំជារង្វង់យឺត​ៗ​ខណៈ​ចុង​រំញ័រ​ដែលប្រឆាំង​នឹង​រន្ធ​ញី​របស់​ខ្ញុំបង្កើនល្បឿន។

 ​ខ្ញុំ​ហក់​ឡើង ហើយ​បង្វិល​ត្រគាក​ខ្ញុំប្រឆាំងនឹង​​កម្លាំង​រំញ័រដែលបាន​​បញ្ជូន​អារម្មណ៍​តក់ស្លុត​មក​រមេញ​តាម​សរសៃ​​ប្រសាទ ទាំងអស់។

ពោះ​ខ្ញុំ​តឹងណែន​ដោយការប្រឹងទប់។

«កាលីប» ខ្ញុំថ្ងូរហៅគេ។

គាត់ញញឹម។

«ល្អ!»​

 ជាមួយ​នោះ​គាត់​ចុច​រំញ័រចូលក្នុង​ខ្ទម​របស់​ខ្ញុំភ្លឹប។ ខ្ញុំ​ហក់​ចេញគេច ​តែត្រូវគេ​ទាញ​ ខ្ញុំមក​នៅ​នឹង​កន្លែង​ដដែល ហើយ​រុញ​វា​ចូល​ទៅ​កាន់​តែឆ្ងាយ​រហូត​ដល់ខ្ញុំបិទភ្នែក​ដកដង្ហើមធផុតៗហើយថ្ងូរ​។

កម្លាំងអស់ រាងកាយទាំងមូលញ័រញាក់​។ វាជារឿងដែលខ្ញុំស្រមៃចង់បាន តែពេលនេះ វា​​ច្រើន​ពេក​ណាស់សម្រាប់ទទួលយកបាន។

ខ្ញុំ​​ស្រែក​តវ៉ាធ្វើឱ្យគេចុចបិទ។

ខ្ញុំទន់ខ្លួនបន្តិច ខណៈគេ​លូកដៃទៅចុងម្ខាងទៀតនៃខ្សែដ៏វែង ក្តាប់ពីលើវត្ថុ​រំញ័រទីពីរ។ ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​គេ ​គ្រោង​នឹង​ធ្វើ​អ្វី​។ ភ្នែក​ខ្ញុំ​បើក​ទូលាយសម្លឹងគេ។

ខ្ញុំ​ថ្ងូរ​ខ្លាំង​ៗ​នៅ​ពេល​ដែល​អារម្មណ៍​ស្រណុក​ស្រួល​ ព្រោះវត្ថុរំញ័រមកម្តងទាំងពីរក្រៅនិង​ក្នុង ហើយ​ពេលនេះខ្ញុំស្ទើរតែមិនអាចដកដង្ហើមបាន​។

អារម្មណ៍គឺខ្លាំង! គេពិតជាធ្វើដូចដែលគេបានស្តាប់ការរៀបរាប់របស់ខ្ញុំលើ Internet ។ ម្រាមជើង​របស់ខ្ញុំកោង ហើយមាត់របស់ខ្ញុំហា​មិនមានសំឡេង ដៃរបស់ខ្ញុំបានតោងជាប់ ជុំវិញក្រវាត់​ក ខ្ញុំ​អស់កិច្ចការពាររលីងមានតែស្រែកមិនចេះឈប់។

ប៉ុន្តែ Caleb មិន​ទាន់​ចប់​ជាមួយ​ខ្ញុំ​នៅ​ឡើយ​ទេ។

គឺ​បង្វិល​ខ្ញុំមួយ​ ហើយ​សង្កត់​ខ្ញុំ​ទល់​ទៅនឹង​ជញ្ជាំង។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ចុងរបស់គេនៅទល់នឹងទ្វារមួយទៀតរបស់ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំងាកទៅចាប់ភ្នែករបស់គេទាំង ដកដង្ហើមធំ ព្រោះទ្រនុងរបស់ខ្ញុំតឹងដោយលែង​គិតពីអ្វីដែលនឹងមកដល់បានទៀតហើយ។

ខ្ញុំថ្ងូរជានិច្ចព្រោះពិតជាពិបាកក្នុងការផ្តោតអារម្មណ៍ជាមួយឧបករណ៍រំញ័រទាំងពីរនៅក្នុងខ្លួន​ខ្ញុំ​ក្នុង​ពេលតែមួយ ដែលនៅ​ទល់នឹង G-spot របស់ខ្ញុំ។

ប្អូនប្រុស​របស់គេត្បុលចូលមករកទ្វារមួយទៀត ហើយទាមទារជ្រៅយកតែម្តង។

«Ah ….Caleb​» ខ្ញុំថ្ងូរបាន។

«​សិចស៊ី​ណាស់សាមីន ខ្ញុំមិនអាចពន្យាពេលបានផង ចុះប្រុសដទៃ?»

«ខ្ញុំមិនចង់បានអ្នកណាទេ ខ្ញុំចង់បានលោក!»

ខ្ញុំខំ​តស៊ូនិយាយ​ធ្វើឱ្យគេ​ចាប់ត្រគាករបស់ខ្ញុំដោយដៃទាំងពីរ ហើយរុញច្រានប្រាណតូចរបស់គេចូលមកយ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំ។

រវាងប្រដាប់រំញ័រនិងនាគដ៏ក្រាស់វែងរបស់គេ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំទទួលបាន​ឆ្អែតឆ្អល់ជាងអ្វីៗដែលខ្ញុំធ្លាប់មាន ឬសូម្បីធ្លាប់ស្រមៃ។

Caleb លើកដៃម្ខាង អង្អែលចង្កាខ្ញុំ ហើយទាញខ្ញុំងាកមកថើបខ្លាំងៗប្រើ​អណ្តាតលុកចូលមាត់ខ្ញុំ ពេល រុញខាងក្រោម​របស់គេចូលពេញលេញ​រាងកាយ​ខ្ញុំ។

ខ្ញុំ​ស្រែកមិនសម្រាក​រហូតដល់អស់សំឡេងថ្ងូរនៅ​ពេល​ចំណុច​កំពូលរបស់ខ្ញុំផ្ទុះនិងហូរកាត់ភ្លៅខ្ញុំ ។

ការថើបរបស់យើងមិនបាចរបូត គឺកាន់តែស៊ីជម្រៅ​ជាងមុន ដៃគេ​ទាញខ្ញុំមកវិញជានិច្ច​ពេលខ្ញុំចង់គេច ដើម្បីរុញរាងកាយគេមកក្នុងខ្ញុំម្តងហើយម្តងទៀត។

ខ្ញុំ​ផ្ទុះពេញខ្លួន​ជា​លើក​ទី​បី មុន​ពេល​ខាងគេដល់ចំណុចកំពូល។

«មិនចប់ងាយអ៊ីចឹងទេ!»

គេខ្សឹបទ្រោបមកពីក្រោយខ្ញុំ ហើយនិយាយហត់ៗ៖

«ខ្ញុំនឹងចូលទៅក្នុងរាងកាយនាងទៀតសាមីន ក្មេងល្អនៅឱ្យស្ងៀម!»

កាលីបចាប់​កាន់​ជើងសង​ខាងរបស់ខ្ញុំ​កាន់​តែ​តឹង ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​វាយ​តប​នឹង​គាត់ សំឡេង​ខ្ញុំ​ក៏ត្រូវគេបង្ខំ​ឱ្យរន្ថើនឡើងមុនពេលត្រូវ​​បាត់បង់​ទៅ។

«ខ្ញុំនឹងមក, fuck, នាងCarmine…រាល់ថ្ងៃបែបនេះ »

សំឡេងព្រមាន​យ៉ាងអន្ទះអន្ទែងពីបំពង់កគេ ​ជាពេលដែលគេដល់ម្តងទៀត ហើយខ្ញុំក៏ផ្ទុះទន់​អស់​ដៃ​ជើងពីលើដល់ក្រោម។

ទឹក​ពុះដ៏ក្តៅគគុករបស់គេនៅខាងក្នុងក៏ខ្ចាយចេញមក​ជាមួយ​គ្នា​។

កាលីប​ដក​ឧបករណ៍​រំញ័រ​ចេញ ហើយ​ដក​ដៃ​ចេញ​ពី​ខ្ញុំថើរៗ។

 មុនពេលខ្ញុំអាចរើបាន គេបានចាប់ប្រាណ​ខ្ញុំដាក់ក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេហើយបីនាំខ្ញុំពីរបីជំហានធ្ងន់​ៗ​ទៅកាន់គ្រែ។

យើង​ទាំងពីររមូរជាប់គ្នា ដកដង្ហើមធំ ស្រោបដោយញើស និងអារម្មណ៍សិចមួយមិនអាចរលុប។ ស្នាម​ញញឹមចេញពីមុខគេនៅក្បែរខ្ញុំ ហើយគេបិទភ្នែកយឺតៗក្រោយ ពេលពួក​យើងសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមកដោយមាន​សេចក្តីសុខ។ ដៃរបស់គេបានវាស អង្រួនជុំវិញរាងកាយខ្ញុំយ៉ាងប៉ិនប្រសប់​ហើយ ទាញយកខ្ញុំទៅឱ្យកាន់តែជិត។

ពេលភ្ញាក់មកវេលា​ជិតភ្លឺ ខ្ញុំក៏ងាកទៅមើលគេ។​ បុរសសិចស៊ី មិនគួរឱ្យជឿ ដែលកាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃ​មុននេះ ស្គាល់ត្រឹម​តែរូបថតHot មិនគួរឱ្យជឿនៅលើអេក្រង់កុំព្យូទ័ររបស់ខ្ញុំ ពេលនេះក្លាយមកជា​របស់ខ្ញុំ។

អ្នកណាដឹង?

ពេលខ្លះការជួបគ្នា​ លើប្រព័ន្ធមិនមែន​សុទ្ធតែបោកប្រាស់ទេ  ការណាត់ជួបមួយនេះ​ពិតជាមានប្រសិទ្ធភាព។ ខ្ញុំ​ញញឹម ហើយ​អង្អែល​ដើមទ្រូង​គេ។ សំឡេង​ស្គរ​បេះដូង​គេនៅ​ក្នុង​ត្រចៀក​ខ្ញុំ ពេល​​ខ្ញុំ​ងងុយគេងហើយបន្តសេចក្តីសុខក្នុងសុបិនក្បែរគេ។

មិនយូរប៉ុន្មាន ខ្ញុំភ្ញាក់ពីដំណេកដោយសារក្រពះចុះចាញ់ក្លិនដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់​មួយ។ ខ្ញុំស្រក់ទឹកមាត់សួរខ្លួនឯង ប្រហែលជា Bacon?

ខ្ញុំងាក​មក​រកគេ។

​គ្រែគ្មានទេវត្តមាន​ប្រុសស្អាត។

​ បេះដូងខ្ញុំលោតចូលបំពង់កដែលភ័យ​ព្រួយ។ បន្ទាប់​មក​ខ្ញុំ​ឮ​សំឡេង ​នៅ​ជាន់​ក្រោម សំឡេង​របស់​គេ​គ្រលរៗ។

«សាមីន?»

ខ្ញុំ​លូកយក​អាវយឺត​របស់​គេ ក៏​ជា​អាវ​ដំបូង​ដែល​ខ្ញុំ​ឃើញ​គេ​បោះចោល​នៅ​ជាន់​បន្ទប់​គេងនេះ មកពាក់​។ ពេល​ខ្ញុំ​ទៅ​ដល់​ផ្ទះបាយឃើញCalebនៅឈរ បែរ​ខ្នង​ដាក់​ខ្ញុំ ដោយ​ស្លៀក​តែឈុត…..ខ្លី​​ប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំចំណាយពេលមួយសន្ទុះដើម្បីពិនិត្យភាពឥតខ្ចោះរបស់គេ។ គេជាបណ្តុំនៃ Adonis ដែលខ្ញុំកំពុងមានមកជាវត្ថុផ្ទាល់ខ្លួន​។ ​បុរស​ម្នាក់​នេះ ​បាន​គ្រប់គ្រង​លើភពស្រមើស្រមៃរបស់​ខ្ញុំ។

​គេ​បាន​បំពេញ​ឱ្យខ្ញុំ​តាម​គ្រប់​មធ្យោបាយ​ដែល​អាច​ធ្វើ​ទៅ​បាន ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ឆ្អែត ស្កប់ ​តាម​របៀប​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​នឹក​ស្មាន​ថា មាន​មនុស្ស​​​អាច​ធ្វើ​បាន។

 គេ​គឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលយល់ទាំងស្រុងពីភាពក្រអឺតក្រទមនៃរូបភាពខាងក្រៅរបស់ខ្ញុំ និងភាពរងាឯកោក្នុងបេះដូងខ្ញុំ។

មិនត្រឹមតែយល់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងផ្តល់ឱ្យខ្ញុំផង។

«កុំ​ឈរ​នៅ​​ហ្នឹង» គេ​ស្តី​បន្ទោស ហើយ​បែរ​មុខ​មក​វិញ។

«មកញ៉ាំអាហារពេលព្រឹក​»​

ខ្ញុំសើចហើយឈានជើងចូលផ្ទះបាយ។ មុននឹងខ្ញុំអាចឃើញអ្វីដែលគេធ្វើ គេដាក់ខ្ទះចុះ ហើយ​ ចាប់មុខខ្ញុំដោយដៃទាំងពីរ ថើបខ្ញុំយ៉ាងវែង យឺត និងជ្រៅ។

ទីបំផុតខ្ញុំស្គាល់ក្លិនក្រអូបនៃសេចក្តីសុខជាមនុស្ស​ស្រីហើយ។

ចប់