<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>ពេលនាងមកដល់ &#8211; Meysansotheary</title>
	<atom:link href="https://www.meysansotheary.com/archives/tag/%e1%9e%96%e1%9f%81%e1%9e%9b%e1%9e%93%e1%9e%b6%e1%9e%84%e1%9e%98%e1%9e%80%e1%9e%8a%e1%9e%9b%e1%9f%8b/feed" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.meysansotheary.com</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Thu, 21 Mar 2024 11:52:18 +0000</lastBuildDate>
	<language>en-US</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1</generator>

<image>
	<url>https://www.meysansotheary.com/wp-content/uploads/2022/01/Untitled-1footer-150x150.png</url>
	<title>ពេលនាងមកដល់ &#8211; Meysansotheary</title>
	<link>https://www.meysansotheary.com</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>រឿង៖ ពេលនាងមកដល់</title>
		<link>https://www.meysansotheary.com/archives/9814</link>
					<comments>https://www.meysansotheary.com/archives/9814#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[rak smey]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 23 Mar 2024 13:05:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[អ្នកនិពន្ធផ្សេងៗ រឿងខ្លី]]></category>
		<category><![CDATA[ពេលនាងមកដល់]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.meysansotheary.com/?p=9814</guid>

					<description><![CDATA[«យើងត្រូវបិទទ្វារឱ្យមាំពីក្នុង!» ក្មេងប្រុសឈ្មោះវីរុទ្ធបានប្រាប់ទៅម្តាយ។
ប្រាប់រួចកាលណា គេរត់មកដល់ ហើយរៀបចំបង្ខាំងទ្វារប្រញិបប្រញាប់ ប្រៀបបីដូចជាមានរឿងអ្វីមួយនៅខាងក្រៅបម្រុងនឹងកើតមានឡើង។
«ម៉ាកឆ្ងល់ណាស់  តើមានរឿងអ្វី?» អ្នកស្រីករុណាសួរឡើង។
«នាងនឹងមកដល់ហើយសម្លាប់ម៉ាក់!» វិរុទ្ធបញ្ជាក់។
អ្នកស្រីឮពាក្យកូនតូចប្រាប់ហើយមិនមានអារម្មណ៍ល្អទេ។ 
«នាងណាទៅ?!»
« ខ្មោចវែង!» ក្មេងប្រុសឆ្លើយ ធ្វើឱ្យម្តាយដកដង្ហើមធំ។]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">អ្នកស្រី ករុណា ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើងព្រោះសន្ធឹកនាឡិការោទ៍។ គាត់មានអារម្មណ៍មិនសូវធូរស្រាលទេ ទីនេះត្រជាក់ពេក។ ពិតជាលំបាកណាស់ដែលមកគេងនៅលើភ្នំជាមួយកូនគាត់ ហើយដឹងខ្លួនពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ ជាមួយអារម្មណ៍សែនរងា។</p>



<p class="wp-block-paragraph">កាលពីមុនចងចាំបានថា នេះជាផ្ទះសម្រាកដ៏កក់ក្តៅ កាលគាត់នៅក្មេង​ហើយមកលេងជាមួយម្តាយឪពុកគាត់…ទីនេះស្ងាត់ពិតមែន តែគ្មានបញ្ហាអ្វីទេ កាលណោះ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ពេលនេះ ក្រោយប្តីបាន​ស្លាប់ អ្នកស្រីករុណា​មិនចង់រៀបការជា​ថ្មីឡើយព្រោះកូនប្រុសអាយុ៨ឆ្នាំរបស់គាត់មិនយល់ស្រប។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ម្សិលមិញ គេទារឱ្យម្តាយនាំមកគេងលើភ្នំព្រោះនឹកទីនេះ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">កាលនៅនឹងមាត់ទ្វារ ពេលទើបមកដល់ផ្ទះលម្ហែនេះ កូនរបស់គាត់គឺ វិរុទ្ធ បានប្រាប់ម្តាយថា</p>



<p class="wp-block-paragraph">«យប់នេះនាងនឹងមកដល់ហើយ!»។</p>



<p class="wp-block-paragraph">«នាងណាទៅ?»</p>



<p class="wp-block-paragraph">ម្តាយសួរទាំងមិនយកចិត្ត​ទុកដាក់ខ្លាំងនឹងសម្តីនេះទេព្រោះរវល់រៀបចំ​ទីនេះ។ ថ្វីដ្បិតតែផ្ទះលើភ្នំមានបរិយាកាសអាប់អួរ និងខ្វះការថែទាំក៏ដោយ ក៏គាត់និងកូននៅតែមានភាពរីករាយស្និទ្ធស្នាលជាងនៅផ្ទះទីក្រុង។</p>



<p class="wp-block-paragraph">តាំងពីឪពុកម្តាយរបស់អ្នកស្រីករុណាបានស្លាប់នៅពេលគាត់មាន​អាយុ១៣ឆ្នាំ នៅក្នុងបន្ទាយយោធា និងម្តាយរបស់គាត់បានស្លាប់បន្តបីខែក្រោយមក អ្នកស្រីករុណា​កំព្រាមិនមាន​បងប្អូនទេ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">នៅអាយុ ១៧ឆ្នាំ លោកយាយក៏ស្លាប់ដោយសារគាំងបេះដូង។ រឿងដំបូងដែលគាត់មិនយល់គឺ លោកយាយប្រញាប់រៀបការ​គាត់ឱ្យមានប្តីដូចដឹងថាសេចក្តីស្លាប់នឹងមកបំបែកពួកគេ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">នៅពេលដែលកូនប្រុសគាត់ មានវ័យ៥ឆ្នាំ រាល់ពេលព្រលប់ខ្លះគេចូលចិត្ត​និយាយថាបាន ឃើញខ្មោចនៅលើផ្ទះ ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ប៉ាគេបានហាមគេមិនស្តាប់ ល្ងាចមួយគាត់ខឹងពេកក៏វាយគេនឹងរំពាត់ ស្អែកឡើងប៉ាគេ​បានគេងស្លាប់ដោយមិនមានមូលហេតុច្បាស់ទេ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">«យើងត្រូវបិទទ្វារឱ្យមាំពីក្នុង!» ក្មេងប្រុសឈ្មោះវីរុទ្ធបានប្រាប់ទៅម្តាយ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ប្រាប់រួចកាលណា គេរត់មកដល់ ហើយរៀបចំបង្ខាំងទ្វារប្រញិបប្រញាប់ ប្រៀបបីដូចជាមាន​រឿងអ្វីមួយនៅខាងក្រៅបម្រុងនឹងកើតមាន​ឡើង។</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ម៉ាកឆ្ងល់ណាស់ &nbsp;តើមា​នរឿងអ្វី?» អ្នកស្រីករុណាសួរឡើង។</p>



<p class="wp-block-paragraph">«នាងនឹងមកដល់​ហើយសម្លាប់ម៉ាក់!» វិរុទ្ធបញ្ជាក់។</p>



<p class="wp-block-paragraph">អ្នកស្រីឮពាក្យកូនតូចប្រាប់ហើយ​មិនមាន​អារម្មណ៍ល្អទេ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">«នាង​ណាទៅ?!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">« ខ្មោចវែង!» ក្មេងប្រុសឆ្លើយ ធ្វើឱ្យម្តាយដកដង្ហើមធំ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ពេលបិទទ្វារបង្អួចអស់​ក្មេងក៏ឡើងប្រះដេកហើយនិទានប្រាប់ម្តាយថា៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«នាង​Amanda គឺជាខ្មោចមួយសល់ពីជំនាន់បារាំង! កន្លែងនេះធ្លាប់ជាបញ្ជាការដ្ឋានបារាំង​ហើយនាងជាកូនស្រីឧត្តមសេនីយ៍ម្នាក់។ នាងកើតមកមានកម្ពស់ខ្ពស់ពេកនិងមានមុខមាត់សែនអាក្រក់! ដូចនោះ អារម្មណ៍មិនសប្បាយចិត្តរបស់ឪពុកនាង បានបង្ខំឱ្យម្តាយនាងយកនាងចាកចេញពីកម្ពុជាទៅស្រុកកំណើតនៅស្រុកបារាំងវិញទៅ! នោះគឺជាការសម្រេចចិត្តដ៏អាក្រក់បំផុតមួយ​ដែលបញ្ហា​ធំបានកើតឡើងពិតមែន។ អ្នកក្នុងជំរុំបានស្លាប់ទាំងអស់មុនពេល Amanda ចាកចេញ!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">«កូនអានរឿងនិទាននេះពីកន្លែងណាមក?!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">«មិនមែននិទានទេ វាជារឿងពិត! ហើយយប់នេះជាយប់ណ្តាសា ទីនេះជាបន្ទាយទាហាននោះ!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">ឮក្មេងនិយាយបែបនេះ បានធ្វើឱ្យម្តាយគឺអ្នកស្រីករុណារឹតតែភ័យឡើង ហើយម្តាយក៏សម្រេចចិត្តនិយាយបន្លប់ឡើងថា ៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ម៉ាក់ងងុយណាស់ យើងគេងទៅ!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ទេ! បើម៉ាក់គេងម៉ាក់នឹងស្លាប់!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">អ្នកស្រីករុណាខឹង ងាកមកសម្លក់កូនប្រុស តែគេនៅនិយាយដដែលៗ៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«សម្រាប់ Amanda នាងអាចសម្លាប់យើងតែពេលយើងគេងនេះហើយ!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ហេតុអ្វី?» ម្តាយសួរដោយមិនសប្បាយចិត្ត តែក្មេងប្រុសបិទភ្នែកដូចឧទ្ទិសដ្ឋាន មាត់ក៏បាននិយាយប្រាប់ម្តាយគេថា៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ម៉ាក់! នៅលើទូសៀវភៅ ខាងក្រោយនោះ មាននាឡិកាចាស់មួយ! នៅពេលដែលម៉ាក់ទៅបង្វិលវា វាអាចនាំម៉ាក់ឆ្លងទៅរកអតីតកាលបានបីដង!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">អ្នកស្រីជាម្ដាយជ្រួញចិញ្ចើមព្រោះឆ្ងល់ជាខ្លាំង ប៉ុន្តែក្មេងប្រុសវិរុទ្ធនៅតែបិទភ្នែកនិយាយឡើងថា៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ក្រោយពីពេលបីដងនោះហើយ ម៉ាក់នឹងមិនអាចត្រឡប់បច្ចុប្បន្ននេះបានទៀតនោះទេ!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">ម្ដាយឮកាលណា ជ្រួញចិញ្ចើមព្រោះឆ្ងល់ជាខ្លាំង ប៉ុន្តែក្មេងប្រុសនៅតែធ្មេចនិងនិយាយទៀតថា៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ដូច្នេះ ម៉ាក់ត្រូវតែយកអតីតកាលចុងក្រោយណាមួយដែលម៉ាក់ចង់នៅជាមួយ!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">&nbsp;អ្នកស្រីវិលវល់ណាស់ គាត់កំពុងគិតពីជំងឺសរសៃប្រសាទរបស់កូនប្រុស។</p>



<p class="wp-block-paragraph">កន្លងមក អ្នកស្រីករុណាតែងតែសង្ស័យថាកូនប្រុសរបស់គាត់មានអ្វីមួយមិនប្រក្រតីដូចក្មេងដទៃទេ ម្លោះហើយរាល់ពេលដែលគេទាមទារមកនៅផ្ទះលើភ្នំនេះ គាត់តែងតែយល់ថានេះគឺជារឿងល្អសម្រាប់ឱ្យគេបានសម្រាកពីសង្គមដែលគ្រប់គ្នាមើលមកគេដោយរើសអើង។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ក្មេងក្នុងសង្កាត់ ក្មេងក្នុងសាលា និងក្មេងក្បែរខាង ទុកថា គេនេះជាក្មេងប្រុសវិរុទ្ធនេះមាន​អាការអូទីសឹម ឬមាន​ជំងឺចិត្ត​ធ្ងន់។</p>



<p class="wp-block-paragraph">កាលពីមុន ពេលគេកើតមកភ្លាមៗ គេធ្លាប់សន្លប់បីយប់បីថ្ងៃ នៅមាន​ដង្ហើម តែមិនកម្រើក។ ពេទ្យបានប្រាប់ទៅម្តាយឪពុករបស់គេថា នេះជាករណីចម្លែក។</p>



<p class="wp-block-paragraph">នៅពេលបាន​អាយុ៥ឆ្នាំ​ គេធ្លាប់ទៅសាលាមតេ្តយ្យជាមួយក្មេងដទៃ ព្រោះថា អ្នកផ្ទះបារម្ភរឿងវិរុទ្ធក្រចេះនិយាយ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ម្តាយ​បែរមកវិញ​ក្នុងក្រសែភ្នែកប្លែកៗ បែរជាសង្កេតឃើញកូនប្រុសដេកលក់បាត់ឈឹងទៅហើយ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">«នែ៎ រុទ្ធ! រុទ្ធ! កូនអ្ហ៎ា!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">អង្រួនម្តេចក្តី ក៏កូននៅតែមិនកម្រើកដូចជាមនុស្សស្លាប់ដូច្នោះដែរនេះ គឺជាទម្លាប់របស់គេតាំងពីតូចមក បើថាលក់គឺឈឹងភ្លាម&nbsp; ហើយមិនបាច់អ្នកណាមកចង់ដាស់នោះទេ ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">យប់នេះត្រជាក់ជាងរាល់ដង ម៉ោងក៏យូរដែរហើយ អ្នកស្រីករុណាសម្រេចចិត្ត​ទុកចោលការងឿងឆ្ងល់ទៅម្ខាងហើយប្រះខ្លួនដេកក្បែរកូនប្រុស ប៉ុន្តែដេកមិនលក់សោះឡើយ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ភ្លាមៗនោះ គាត់មើលម៉ោង&nbsp;ចិត្ត​ក៏នឹកភ្នកដល់ពាក្យថា នាឡិកា។</p>



<p class="wp-block-paragraph">បើពិតជាមាន​នាឡិកា​នៅលើទូសៀវភៅនោះក្តីក៏ទូនោះខ្ពស់ណាស់ ក្បែរនឹងពិតានទៅហើយ ម្តេចវិរុទ្ធឡើងដល់?</p>



<p class="wp-block-paragraph">បើសិនគាត់ខ្លួនឯងចង់ឡើង ក៏ដាក់កៅអីមិនដល់ដែរមាន​តែប្រើជណ្តើរ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">គាត់ឱបដៃធ្មេច ប៉ុន្តែទីបំផុតនៅរំលងអធ្រាត្រដែលគាត់នៅតែគេងមិនលក់ អ្នកស្រីករុណា​ក៏សម្រេចចិត្តឡើងទៅលើទូនោះម្នាក់ឯង។</p>



<p class="wp-block-paragraph">គាត់លើកជណ្តើរពីរផ្ទះបាយមក ហើយដាក់ផ្តេកជាមួយទូ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ពេលតោងឡើងដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ នៅទីនោះមានប្រអប់មួយ។ ពេលអ្នកស្រីឆ្ងល់ហើយ​ ក៏បើកប្រអប់នោះ ពិតជាឃើញនាឡិកាប៉ោលមានជើងនិងសៀវភៅចាស់។</p>



<p class="wp-block-paragraph">វាជានាឡិកាជំនាន់បារាំង តែនៅដើរតិកតិកៗបាន?</p>



<p class="wp-block-paragraph">គាត់មិនអស់ចិត្តសោះថា តើឪពុកម្ដាយគាត់បានទិញនាឡិកានេះមកពីណា ហើយបើទុកនៅទីនេះចោលមែន ម៉េចបានជានៅដើរទ្រនិចបានទៀតដោយគ្មានថ្មគ្មានថាមពលអ្វីជំនួយទាំងអស់?</p>



<p class="wp-block-paragraph">អ្នកណាម្នាក់ឈរធ្មឹងពីក្រោយខ្នង​គាត់។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ងាកមកឆ្វាច់ គឺជាវិរុទ្ធ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">សឹងធ្លាក់ពីជណ្តើរ តែគាត់ខំទប់ខ្លួនដៃម្ខាងឱបប្រអប់ដៃម្ខាងតោងចុះ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ជើងម្ខាងឈានដល់ដី អ្នកស្រីលាន់មាត់ថា៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«មាននាឡិកា​មែន!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">គ្មានចម្លើយ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ងាកមកក្រោយក៏មិនបានឃើញ​អ្នកណាទាំងអស់។</p>



<p class="wp-block-paragraph">មុននេះ ជឿថា ភ្នែកខ្លួនឯងបានឃើញវិរុទ្ធឈរច្បាស់ណាស់។ ជារឿងអ្វី? គាត់ញីភ្នែក សួរខ្លួនឯងថា នេះកំពុងតែយល់សប្តិឬក៏អ្វី? តែ…គ្រប់យ៉ាងជាការពិត។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ស្រាប់តែសៀវភៅក្នុងដៃ ត្រូវរបើកវឹបៗដោយកម្លាំងខ្យល់ចម្លែក។</p>



<p class="wp-block-paragraph">អក្សរមួយជួរ​លេចចេញមកថា«នៅម៉ោងមួយនិងបីនាទីនាងនឹងមកដល់!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">សម្រាប់អ្នកស្រី នេះគឺជាជួរអក្សរគួរឱ្យខ្លាច។ នៅក្នុងប្រអប់ក្បែរសៀវភៅ នាឡិកាក៏លោតបុកចំម៉ោងមួយគត់ហើយ &nbsp;នៅសល់តែបីនាទីទៀតទេ!!!!</p>



<p class="wp-block-paragraph">«នាងនឹងមកដល់» «នាងជាអ្នកណា? &nbsp;តើធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ»« ពេលនាងមកដល់ហ្នឹងមានអ្វីកើតឡើង?»</p>



<p class="wp-block-paragraph">សំណួរទាំងនេះ កំពុងរុកកួនអន្ទះសា។</p>



<p class="wp-block-paragraph">គាត់ងាកតម្រង់រកគ្រែកូនប្រុស ស្រាប់តែសៀវភៅរបើកយ៉ាងញាប់ទៀត ។ មានអារម្មណ៍ថាពេលវេលាវាយរន្ថាន់ដាក់គាត់។</p>



<p class="wp-block-paragraph">អ្នកស្រី​ដើរមិនរួចទេ ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ពីក្រោយទំព័រមួយ មានសំណេរទៀតថា៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ករុណា! ប្រសិនបើកូនមិនដេក នាងមិនអាចធ្វើអ្វីឱ្យកូនបាននោះទេ! ប៉ាគេងបានជាប៉ាស្លាប់! ប្តីឯងក៏អ៊ីចឹងដែរ!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">តើអ្នកណាសរសេរ? ប៉ារបស់ខ្ញុំ?</p>



<p class="wp-block-paragraph">ប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំ ដឹងរឿងអ្វីខ្លះ? ឬក៏ម្តាយរបស់ខ្ញុំ​លាក់លៀម?</p>



<p class="wp-block-paragraph">អ្នកស្រីលាតបើកបន្តយ៉ាងញាប់ តក់ក្រហល់​នូវសន្លឹកបន្ទាប់ ក៏ឃើញសរសេរថា៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ប៉ានិងម៉ាក់ជិតស្លាប់ហើយ ពីព្រោះអាម៉ាន់ដាគឺជាវិញ្ញាណដ៏អាក្រក់!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">អ្នកស្រីបើកភ្នែកធំៗបែរសម្លឹងក្រោយខ្នងទៅកាន់បន្ទប់របស់កូនប្រុសហើយដើរឆ្ពោះទៅ ទីនោះ វិរុទ្ធ​នៅដេកឈឹងដដែល ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ហេតុអីកូនប្រុសរបស់គាត់ដឹងរឿងទាំងអស់នេះ?</p>



<p class="wp-block-paragraph">មុននេះ វិរុទ្ធ​ប្រាប់ថា នាឡិកានឹងវិលទៅកាន់អតីតកាល ចំនួនបីដង។</p>



<p class="wp-block-paragraph">«តើយើងគួរទៅណា?»</p>



<p class="wp-block-paragraph">គាត់គិតទាំងសម្លឹងទ្រនិចចង្អុលម៉ោងមួយនិងពីរនាទី។</p>



<p class="wp-block-paragraph">អស់ពេលហើយ! ខ្ញុំត្រូវទៅសំងំក្បែរវិរុទ្ធព្រោះស្រីខ្មោចវែងនឹងមកដល់! តែចុះបើទ្រាំមិនបានហើយដេកលក់ ខ្ញុំនឹងស្លាប់?</p>



<p class="wp-block-paragraph">គាត់សម្លឹងមើលនាឡិកា ហើយ​កើតចិត្ត​អំណរ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">«យើងមាន​ពេលបីដង? ត្រូវហើយ! ខ្ញុំចង់ដឹងថា ហេតុអីបានជាប៉ារបស់ខ្ញុំស្លាប់?!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">អ្នកស្រីនិយាយម្នាក់ឯង បន្ទាប់មកគាត់បង្វិលនាឡិកា​ថយ​តាមគន្លាក់ទ្រនិចវា មាត់ក៏និយាយបួងសួងឡើងថា៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ខ្ញុំចង់វិលទៅកាន់ថ្ងៃដែលឪពុកខ្ញុំស្លាប់!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">បង្អួចបានបោកយ៉ាងខ្លាំង ខ្យល់ដូចព្យុះ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">អ្នកស្រីឱបនាឡិកាជាប់ តែសៀវភៅបានរបូត។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ដោយផ្ទះទាំងមូលត្រូវរញ្ជួយគាត់មិនអាចទប់ខ្លួនបានយូរក៏ដួលទៅលើដី។</p>



<p class="wp-block-paragraph">គាត់ច្រងាប់ច្រងិល ហើយបិទភ្នែកស្រែកមួយទំហឹង។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ពេលដែលអ្វីៗស្ងប់ធម្មតា គាត់បើកភ្នែកមកវិញ ក៏ឃើញប៉ាកំពុងសម្រាន្តលក់ពីមុខទូរទស្សន៍។ កៅអីនោះហើយ ដែលឪពុកនាងបានស្លាប់ព្រោះគាំងបេះដូង។</p>



<p class="wp-block-paragraph">អ្នកស្រីស្ទុះទៅដាស់ឪពុកថា៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ប៉ាៗៗៗ»</p>



<p class="wp-block-paragraph">ដាស់មិនក្រោកទេ នៅឯមាត់ទ្វារដែលរបើកសន្សឹមៗ អ្នកស្រីករុណាបានឃើញ​មនុស្ស​ស្រីបារាំង មានទឹកមុខស្គមស្គាំងស្លេកស្លាំង ខ្ពស់ចង្គ្រោងដូចអាគ្រក់ កំពុងឱនដើរចូលមក ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ប៉ាៗៗ»</p>



<p class="wp-block-paragraph">នាង​ដាស់ឪពុក​ដោយភ្លាត់សំឡេង មិនបានសម្រេច នាង​ក៏ក្រោក​ប្រមូលគ្រប់យ៉ាងគប់ទប់ស្កាត់នាងខ្មោចវែង។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ទីបំផុតនាង​នោះបានលូតនូវកំភួនដៃដ៏វែងមកច្របាច់កនាង​គ្រវែងទៅម្ខាង ហើយពេលឃើញម្តាយនាង​រត់មកដល់ ក៏ធ្វើដូចគ្នា​ដាក់ ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">នាង​ខ្មោច​បានច្របាច់កសម្លាប់ប៉ានាង​ដែលកំពុងគេងថែមដើរមួយៗ​ទៅរកម្តាយនាង។</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ទេ!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">អ្នកស្រី​ស្រែក​ភ្លាត់ហើយ​ឃើញខ្លួនឯងកំពុងឈរកាន់នាឡិកា​នៅផ្ទះលើភ្នំវិញ។ គាត់រត់ទៅរកកូនឃើញ វិរុទ្ធដេកលក់។ គាត់ស្លន់ស្លោជាមួយសំឡេងញាប់ញ័រ៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ឱ្យម៉ាក់ធ្វើម៉េច?»</p>



<p class="wp-block-paragraph">នាឡិកា​ចង្អុលម៉ោង​១និងពីរនាទីទៀតហើយ។ ដៃអ្នកស្រីញាប់ញ័រ គាត់បាននិយាយប្រាប់វិរុទ្ធថា៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«យើងត្រូវវិលទៅរកអតីតកាលជំនាន់អាម៉ាន់ដា! ម៉ាក់ចង់ដឹងថា ពេលនាងមិនទាន់ក្លាយជាខ្មោច តើមានអ្វីអាចកែប្រែបាន ដើម្បីកុំឱ្យមានបណ្ដាសានេះ ហើយជួយលោកតានិងលោកយាយ!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">ដូច្នេះហើយគាត់ក៏បង្វិលនាឡិកាទៀត។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ពេលនោះហើយ អ្នកស្រីករុណាបានឃើញ រូបរាងក្មេងស្រីស្គមនិងខ្ពស់ដេកល្ហិតល្ហៃនៅលើគ្រែ។ ម្តាយនាង​គឺអ្នកស្រីJessica បានយំអង្វរថា៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«កុំភ្លេចអាហារថ្ងៃត្រង់ណាកូនស្រី ជាទីស្រឡាញ់! កូន​ស្គម​ប៉ុនណាមើលចុះ»។</p>



<p class="wp-block-paragraph">នេះជាការពិតណាស់ ដែលថា អាម៉ាន់ដាជិតស្លាប់ដោយបង្អត់ខ្លួនឯង ។ នាងមានជំងឺខ្ពស់នឹងលូតឆ្អឹងមិនសមហេតុផល ។ ក្មេងដទៃ មាក់ងាយនាង ប៉ានាង​ថានាង​ជាធ្មប់ ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ទណ្ឌកម្មមិនសមហេតុសមផលរបស់មេឃ បានធ្វើឱ្យAmanda វិកលចរិតនឹងចង់ស្លាប់ នាងមិនអាចញ៉ាំអ្វីបានឡើយ ព្រោះមិនចង់លូតកម្ពស់បន្ថែម ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">នាង​បានប្រឈមនឹង​ជំងឺល្ហិតល្ហៃដ៏ធ្ងន់ធ្ងរក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មាន​ម៉ោងបន្ទាប់ពីនោះ ហើយប៉ានាង​បានប្រកាសអំពីការស្លាប់របស់នាង​។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ម្តាយនាង​តវ៉ាថា នាងមិនទាន់ស្លាប់ទេ។ តែគ្មានអ្នកណាស្តាប់ ពួកគេកប់នាង​ទាំងរស់​ព្រោះប៉ានាង​ស្អប់នាង។</p>



<p class="wp-block-paragraph">នាឡិកា​ចង្អុលម៉ោង១និង៣នាទី។</p>



<p class="wp-block-paragraph">អ្នកស្រីករុណឃើញស្រមោលអ្នកស្រីJessica កាន់ប៉ែលវែងមួយ រត់តាមសំយ៉ាបបង្អួចទៅកាន់វាលខាងក្រោយបន្ទាយ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">មិនបាច់ប្រាប់ក៏ដឹងថា គាត់ទៅធ្វើអ្វីដែរ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">រឿងតែមួយគត់ គឺគាត់ទៅសង្គ្រោះកូនស្រីគាត់។</p>



<p class="wp-block-paragraph">អ្នកស្រីរត់ទៅតាមពីក្រោយ។ ប្រសិន​គាត់អាចជួយអាម៉ានដាបាន នាងមិនបាច់ក្លាយជាបិសាច ហើយប៉ាម៉ាក់អ្នកស្រីក៏មិនស្លាប់ ចំណែកវិរុទ្ធក៏មិនបាច់ខ្លាចដែរ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">តែពេលទៅដល់វាលនោះ មិនបានឃើញ​ម្តាយនិងកូនបារាំងទេ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ពួកទាហាន​នៅជុំវិញនោះគឺជាខ្មោចទាំងអស់។</p>



<p class="wp-block-paragraph">មើលពីក្រោមគល់ឈើនេះទៅ អ្នកស្រីករុណាបានឃើញ អាម៉ានដា សម្លាប់ប៉ានាង​និងមិត្ដភក្ដិគាត់ដែលបានកប់នាង​។</p>



<p class="wp-block-paragraph">មនុស្ស​បាន​ស្លាប់ជាបន្តបន្ទាប់ច្រើនឡើងៗ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ទេ! នាងឆ្កួតហើយ ហួសពេលហើយ នាងក្លាយជាបិសាចសម្លាប់មនុស្ស​យ៉ាងរង្គាល!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">ពេលអ្នកស្រីកំពុងនិយាយប្រាប់ខ្លួនឯង ក៏ប្រទះឃើញខ្មោចអាម៉ាន់ដាងាកមកសម្លឹងទីបំពួននេះ។ អ្នកស្រីករុណាដកថយដោយការភ័យខ្លាច ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ខ្មោចវែងបោះជំហានមកលឿនណាស់។ នាង​មានទឹកមុខកំណាចនិង អាក្រក់ជួរជាតិ។ អ្នកស្រីករុណាស្លន់ពេក ដៃគាត់បង្វិលទ្រនិចនាឡិកា​ហើយស្រែក៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ទៅសម័យកាលបច្ចុប្បន្នវិញ!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">គ្រប់ពាក្យបានបន្លឺឡើងក្នុងក្បាលរបស់នាង…ជាមួយនោះ នាងបានឮសំឡេងឪពុកអាម៉ាន់សា​ជេរប្រទេចដែលម្តាយរបស់នាងការពារនាង…នោះជាការពន្យល់បន្ថែមថា​ហេតុអ្វីអាម៉ាន់ដាចងអាឃាត។</p>



<p class="wp-block-paragraph">តែរឿងមួយគត់សម្រាប់អ្នកស្រីករុណាពេលនេះ គឺចង់ចាកចេញពីពិភពនៃការភ័យខ្លាច។</p>



<p class="wp-block-paragraph">គ្រប់យ៉ាងក្រឡាប់ចាក់…រហូតដល់ស្ងប់បន្តិច គាត់ឃើញខ្លួនឯងនៅលើគ្រែជាមួយកូនប្រុស។ វិរុទ្ធកំពុងដេកជិតឈឹង។ យ៉ាងហោចណាស់នាងមានសុវត្ថិភាពចាកចេញមកបានពីទី​បញ្ចុះសព​ដ៏​ចលាចល​ក្នុងបន្ទាយទាហានបារាំងកាលពីអតីតកាល។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ទ្រនិចនាឡិកា​រោទ៍…ម៉ោង១និងបីនាទី…ស្នូរជើងទឹបៗនៅខាងក្រៅ។ &nbsp;នាងពិតជាមកមែនហើយ! អ្នកស្រីករុណាប្រះមកឃ្លុំភួយក្បែរកូនប្រុស និងស្រវេស្រវាឱបគេដោយភ័យតក់ស្លុត។ &nbsp;គាត់គិតថា គ្រប់យ៉ាង ផុតទៅហើយ នៅឡើយជីវិតពិតនេះ គាត់ ត្រូវការជួយកូនរបស់គាត់ ហើយនឹងលែងមកកាន់ភ្នំនេះជារៀងរហូត។</p>



<p class="wp-block-paragraph">«យើងមិនដេកទេ!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">អ្នកស្រីអះអាងខណៈ គាត់ត្រូវបើកភ្នែកធំៗព្រោះឃើញ​ដៃវែងមួយលូកចូលមកតាមស្លាបព្រិលនិងមួលគន្លឹះបើក។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ទ្វារត្រូវបាន​បើកដោយស្រួល។</p>



<p class="wp-block-paragraph">នារីវែងមានមុខអាក្រក់ជួរជាតិ​ឱនចូលមកហើយ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">នាង​ញញឹមនិងនិយាយឡើងថា៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«យើងបានដាក់បណ្តាសាអ្នកណាដែលបានចូលរួមសម្លាប់យើង ពួកគេ មិនអាចដេកទេ នៅថ្ងៃទី០៤ ខែ០៤ និងឆ្នាំដែលមាន​លេខបួន!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">អ្នកស្រីករុណា​ញាប់ញ័រ ឱបកូនប្រុស ហើយប្រកែក៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«យើងមិនដេក!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">«តែកូនឯងកំពុងដេក!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">ខ្មោចលូកដៃមករកវិរុទ្ធ អ្នកស្រីក្រឡាស់ខ្លួនមកពាំងកូនប្រុស​ហើយយំយែក៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«តែម្តាយនឹងកូនយើងមិនបានសម្លាប់ឯងទេព្រាយអាម៉ាន់ដា!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">អាម៉ានដាសើចនិងនិទានឡើងថា​៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«គ្រប់គ្នា​ដែលមាន​កម្មសិទ្ធដីលើនេះ ជាមនុស្ស​ជំនាន់ក្រោយនៃពួកទាហាន!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ទេ! ប៉ាម៉ាក់យើង ឯងសម្លាប់គាត់ធ្វើអី?»</p>



<p class="wp-block-paragraph">«វាជាបណ្តាសា យើងស្អប់ពិភពលោកនេះ!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">ដោយដឹងថា វិរុទ្ធនឹងមិនភ្ញាក់ឡើងទេ គេគេងដូចស្លាប់​គាត់មិនអាចការពារគេបានយូរឡើយ អ្នកស្រីករុណាក៏ស្រែកឡើងថា៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ឯងសម្លាប់យើងជំនួសកូនយើងទៅ! វិរុទ្ធជាក្មេងខុសពីគេ វាគួរឱ្យអាណិតណាស់!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">ខ្មោចស្រីវែងយំយែកហើយសម្លឹងម្តាយកូនទាំងពីរ។ នាង​ត្អូញឡើងថា៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ម្តាយយើងវិញ មិនការពារយើងទេ!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">«កុហក! នាងរត់ទៅយកប៉ែលជីកសង្គ្រោះឯង យើងឃើញនឹងភ្នែក!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">«ទេ! គាត់យកប៉ែលទៅ កប់យើង ! គាត់នឹងប៉ាយើង ចង់ឱ្យយើងស្លាប់!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">ភ្លាមនោះ ផ្ទះអ្នកស្រីករុណា​រង្គើញាប់ញ័រ គាត់ខំឱបកូនប្រុស ហើយឃើញ​ខ្លួនឯងនិងវិរុទ្ធឈរពីចម្ងាយមើលទៅផ្ទះមេទាហាន។</p>



<p class="wp-block-paragraph">កូនស្រីបានអង្វរម្តាយសុំស៊ុបហូប​តែម្តាយនាងថា បើនាងហូបនាងនឹងខ្ពស់ជាងនេះ។ អាម៉ានដា តាមពិតស្លាប់ដោយដាច់ពោះ តែម្តាយឪពុកនាង​សម្តែងបំភាន់ភ្នែកគេគ្រប់គ្នា​ពេលនាងជិតស្លាប់ហើយធ្វើពុតជាបញ្ចុកបបរនាង​។</p>



<p class="wp-block-paragraph">អ្នកស្រីករុណា យំរហូតដល់ដឹងខ្លួនឡើង។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ពេលនោះមេឃភ្លឺហើយ គ្មានសៀវភៅនិងគ្មាន​នាឡិកា​ទេ។</p>



<p class="wp-block-paragraph">វិរុទ្ធមាន​ទឹកមុខរីករាយប្រាប់ម្តាយថា៖</p>



<p class="wp-block-paragraph">«នាងទៅហើយ! នាងមិននៅទេ! នាងនឹងមានជីវិតថ្មីមួយ ដែលល្អជាងការនៅបន្តចងចាំអតីតកាល!»</p>



<p class="wp-block-paragraph">ចាប់ពីពេលនោះមកពួកគេ​រស់នៅបានសុខសាន្ត រីឯវិរុទ្ធក៏ទៅសាលារៀនបានវិញជាធម្មតា។ ពេលមួយ​មានឈ្មួញមកទិញដីភ្នំធ្វើជាResort អ្នកស្រីករុណាសម្រេចចិត្ត​លក់មួយចំហៀង យកប្រាក់មកកសាងមួយចំហៀងទៀតជាមណ្ឌលសម្រាប់កុមារដែលកើតមកមិនគ្រប់លក្ខណៈ ឬអូទីសឹម។</p>



<p class="wp-block-paragraph">អ្នកស្រីដាក់ឈ្មោះទីនោះថា «មណ្ឌលសង្គ្រោះអាម៉ាន់ដា»។</p>



<p class="wp-block-paragraph">ចប់!!!</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.meysansotheary.com/archives/9814/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
