អ្នកស្រុកតំណាលតៗមកថា គាត់ជាវិញ្ញាណមិនទៅចាប់ជាតិ និងបន្តនៅលើដើមអម្ពិលធំមួយក្បែរវត្តចាស់។

ក្បែរនោះមាន​ដៃស្ទឹង និងមានស្មៅខៀវខ្ចី ក៏ប៉ុន្តែមិនដែលមានអ្នកណាហ៊ានទៅក្បែរដើម្បី​ចងគោឱ្យឆីទេ។ លើកលែងតែពូវុត្ថា ដែលទើបរៀបការថ្មីចូលមករស់នៅភូមិ​នេះ។  ថ្ងៃអាទិត្យដែលមាន​បុណ្យភូមិហៅថាបុណ្យដាលាន​ អ្នកភ្នំពេញបានមកលេងច្រើន ពូវុត្ថាធុញពេកក៏ដឹកគោចងឱ្យទៅឆីស្មៅក្បែរកន្លែងមីងចាន់។ ពេលនោះខ្យល់បោកត្រសៀកៗ ពូស្រវាចងអង្រឹង​ហើយលក់បានមួយភាំង។

គាត់ដឹងខ្លួនឡើងព្រោះឮសូរកង់រទេះ។

វាជារទេះគោមួយមាន​នឹមគោចាស់ពីរ ហើយលើរទេះមាន​ប្រក់ដំបូលនិងកូនទ្វារពណ៌បៃតងប្រក់ស្បូវ។ ពូបង្ហាញភាពងឿងឆ្ងល់ ហាក់ដូចជាមិននឹកស្មានថាទីនេះមាន​រទេះចម្លែកបែបនេះ បង្ហាញខ្លួននោះទេ។

គាត់ញីភ្នែកសម្លឹងរហូតដល់បាត់ងងុយ​ស្វាងចែសក៏ក្រោកអង្គុយ​ទើបដឹងថា គោគាត់បាត់ហើយ។

គាត់ក្រឡេកទៅរទេះ យល់ថា​ពិតជាគោរបស់ប្រពន្ធគាត់ត្រូវទឹម។

ពេល​ឡើង​ទៅ​ដល់ក្បែរភ្លាម គាត់រឹតតែស្រឡាំងកាំងព្រោះគោទាំងគូចាស់ៗ ទ្រុឌទ្រោម។ គាត់ញីភ្នែកហើយ​ឆ្ងល់ថា តើហេតុអ្វីបានជាគ្រប់យ៉ាងបែបនេះ? វាជាយល់សប្តិឬអ្វី?

​ភ្លាមទ្វារបៃតងកម្រើករបើក ហើយ​តាចាស់ម្នាក់​បានអើតចេញមក។ គាត់លស់ព្រលឹងជាខ្លាំងព្រោះនោះជារូបគាត់បេះបិទ។

គាត់ទន់ជើងមិនអាចឈរបានទៀតទេ ដោយអុកគូទទឹប។ ស្នូរជើងមនុស្ស​មកពីក្រោយ គឺមាត់បឹងគាត់ត្រេកអរខ្លាំងណាស់ គិតថាមានជំនួយ ក៏ស្រែកឡើងថា៖

«ជួយ! ជួយ! យល់សប្តិអាក្រក់!»

​ ពេលងាកក្រោយមក គាត់បានឃើញ មនុស្ស​មួយក្រុមប្រឡាក់និងគគ្រិច វារឡើងមកពីក្នុងទឹក។ ពួកគេគ្មានសក់ និងមាន​មុខជាខ្មោចប្រេត។

 អ្វីមួយរមាស់ៗធ្លាក់ស្រោចលើគាត់។

គាត់អើតឡើងមកលើ ឃើញព្រាយមួយមុខជាស្ត្រីចាស់ ស្គមដណ្តប់ឆ្អឹង មានភ្នែកធំៗ ខមមករកគាត់យ៉ាងកំណាច។

ពូវុត្ថា​ស្រែកមិនចេញសំឡេងទេ គាត់ខំ​ថយក្រោយ រកផ្លូវនឹងទៅ តែក៏ត្រូវ​ស្លន់ដល់សន្លប់ភាំងស្មារតី។

ពេលដឹងខ្លួនឡើងគាត់ឃើញអ្ន​ក​ភូមិជាច្រើននៅព័ទ្ធជុំវិញ​គ្រែរបស់គាត់។ ពួកគេ​សង្គ្រោះគាត់ដោយពិធី​សាសនាផ្សេងៗ។

បីខែក្រោយមក គាត់ក៏នៅតែឈឺ និងស្គមស្គាំង សក់ជ្រុះសឹងអស់ពីក្បាល។ អង្គុយ​ឃ្លុំ មិនមាត់មិនក មិនហ៊ានទៅណា​ហើយ​និយាយដដែលៗថា៖

«…ប៉ុន្តែតើនោះជាអ្នកណា?»។ ដៃជើងគាត់ញ័រ និងត្រជាក់ខ្លួន។

ដោយពិបាកនឹងកូនឈឺលស់ព្រលឹងបែបនេះ ម្តាយគាត់បានមកនៅថែទាំ និង ធ្វើម្ហូបឱ្យបំប៉ន។ ល្ងាចមួយ ពូវត្ថា និងប្រពន្ធគាត់ ម្តាយគាត់ និងម្តាយក្មេក​បានអង្គុយនៅជុំវិញកូនតុដាក់តម្កល់ពីមុខកសិដ្ឋាន ជាប់នឹងផ្ទះបាយ។

មេឃស្រអាប់ជាមួយ ផ្សែងអុសឈើ។ គ្រប់គ្នាហូប ប៉ុន្តែពូវត្ថាមិនបានហូប

«ស៊ុបគោនេះឆ្ងាញ់ណាស់» មីងដាជាប្រពន្ធគាត់ខំប្រាប់ ហើយម្តាយគាត់តឿនថា

«វុត្ថា! ឯងត្រូវខំហូប ព្រោះឯងស្គមស្លក់សល់តែស្បែកទេ!»

«ខ្ញុំមិនឃ្លានទេ!» ពូវុត្ថាសម្លក់ម្ហូបដូចជាខ្ពើម។  ម្តាយគាត់សម្លឹងមើលមកគ្រប់គ្នា​ដូចជាខូចចិត្តជាទម្ងន់។

យប់នោះ ភ្ញៀវមួយក្រុមបានមកដល់ពីស្រុកកំណើតរបស់ពូវុត្ថា គឺក្រុមភ្លេងនិង​ចម្រៀងបុរាណ ដែលមាន​តាម្នាក់ អ៊ំប្រុសពីនាក់មាន​ពុកមាត់ ស្លៀកពាក់អាវស និងដូនជីម្នាក់ អ្នកចម្រៀងបុរាណម្នាក់ឈ្មោះមីងម៉ៅ។

ក្រោយបាយហើយពួកគេ​​បានធ្វើដំណើរជាមួយឧបករណ៍តន្ត្រីទៅកាន់មាត់ស្ទឹងជាមួយភ្លើងគប់។ គ្រួសារពូវុត្ថានិងគ្រួសារប្រពន្ធគាត់បាននាំផ្លូវ។

ពូវុត្ថាត្រូវបានក្មួយថ្លៃគាត់ឈ្មោះ ម៉ាប់ ពាក់គាវលើខ្នង​ដ្បិតអីគាត់ដើរទៅមិនរួច។

ប៉ុន្តែ​ពេល​គាត់ឃើញ​ដើមអម្ពិល ស្រាប់តែ​បើក​មាត់សើច។

«ផ្ទះអញៗ»

អ្នកភ្លេងចាប់ដាក់ឧបករណ៍និងលេងភ្លេងហើយ អ្នកម៉ៅបានច្រៀងឡើងថា៖

«ផ្ទះនាង​ផ្ទះថ្មី ចូរនាងស្រីឡើងទុំនៅ!»

ពូវុត្ថាមានសោមន្សជាខ្លាំង គាត់ញញឹមនិង​បាន​សម្លឹង​មើល​ទៅលើ មុនពេលដួលចុះសន្លប់។

មនុស្សកាន់តែច្រើនបានប្រមូលផ្តុំគ្នាដើម្បីសែងគាត់ទៅផ្ទះ ចំណែក ស្ត្រីចំណាស់ឈ្មោះម៉ៅនៅតែច្រៀងដដែលថា៖​

«នាងដល់ផ្ទះធំ នាងកុំទៅភូមិ នាំតែគេស្អប់!»

ចាប់ពីពេលនោះ មានតំណាលទៀតថា អ្នកភូមិមិនមាន​អ្នកណាហ៊ានទៅបំពានដើមអម្ពិលនោះទៀតឡើយ។

គេជឿថា មីងចាន់វិញ្ញាណដែលមិនមានបងប្អូន កាលនៅរស់ ជាមេម៉ាយ កូនស្លាប់ចោល​ហើយត្រូវពួកគហិបតីជំនាន់បារាំងរឹបអូសអស់ដីផ្ទះ។

គាត់បានរត់ទៅនៅវត្តរហូតដល់កើតវិកលនិងអស់ជីវិតយ៉ាងសោកសង្រេង។ ធ្លាប់មាន​ការបាត់ខ្លួនដ៏ព្រឺព្រួច​នៃពួកទាហានបារាំងនិងគហបតីដែលប្លន់ដីគាត់​នៅក្រោយមរណភាពរបស់មីងចាន់។

អាថ៌កំបាំងនៃការបាត់ខ្លួនរបស់ពួកគេ ត្រូវបានគេសន្មតថា មកពីវត្តមានព្រាយដើមអម្ពិលព្រោះក្រោយមកសពទាហាន និងមនុស្ស​រំលោភដីបានអណ្តែតឡើងមកពីបាតស្ទឹងជាបន្តបន្ទាប់។

ពួកគេ ត្រូវបាន គ្រូមន្តអាគម ឬអារក្សចូលអះអាងថាមិនបានទៅចាប់ជាតិឡើយ ព្រោះមីងចាន់មាន​ឫទ្ធិខ្លាំងនិងបាន​រារាំង​។

ប្រសិន​អ្នកណាហ៊ាន​មកទីនេះ កកូរកកាយភាពស្ងប់នៃដើមអម្ពិល​នឹង​ត្រូវត្រឡប់ទៅវិញ​ដោយ​ ​រាលដាល​ជំងឺ ឬកើតចលាចល ធ្វើស្រែចម្ការ​មិនបានផល រស់នៅមិន​សប្បាយ​ចិត្តទេ។

គ្មាន​អ្នកណាហ៊ានទៅក្បែរដើមអម្ពិលនោះមកទល់ឥឡូវ៕