ព្រះនាងតូច – Meysansotheary

ព្រះនាងតូចសារ៉ា ភាគទី៥

YaraMST — Fri, 28 Jan 2022 06:05:18 +0000

ព្រឹកមួយពេលនាងនៅចំជ្រុងនៃផ្លូវបែកជាបួន បន្ទប់ពីដើរទិញគ្រឿងទេស សាច់ និងនំ ទឹកមុខរបស់នាងប្រែជារីករាយ ពេលដែលឡានទ្រុងមួយដាក់គ្រឿងសង្ហារិមពេញមកឈប់នៅមុខផ្ទះជាប់នោះ គេបើកទ្វារមុខ ហើយបុរសៗស្លៀកពាក់ខ្លីកំពុងជញ្ជូនឥវ៉ាន់ និងគ្រឿងសង្ហារិមចូល។

“ផ្ទះនេះត្រូវគេទិញហើយ វាពិតជាត្រូវគេទិញមែន! អូ! ខ្ញុំសង្ឃឹមថានឹងមានមនុស្សល្អអើតមកតាមបង្អួចបន្ទប់ធ្នើរ!”

នាងស្ទើរតែឈប់នៅកន្លែងក្រាលថ្មដើម្បីពួកគេលើករបស់របរចូលក្នុង។ នាងគិតថាប្រសិនបើនាងអាចឃើញគ្រឿងសង្ហារិមនាងនឹងអាចទាយថាវាជារបស់មនុស្សប្រភេទណា។

“តុនិងកៅអីរបស់កញ្ញាមីនជីន គឺដូចជាគាត់អីចឹង។ ខ្ញុំចាំបានថាខ្ញុំគិតយ៉ាងនេះតាំងពីពេលដែលខ្ញុំបានឃើញគាត់ភ្លាមទោះបីជាខ្ញុំនៅតូចក៏ដោយ។ ក្រោយមកខ្ញុំប្រាប់ប៉ាប៉ា ហើយគាត់សើច និងនិយាយថានោះគឺជាការពិត។ ខ្ញុំជឿថាគ្រួសារធំ មានកៅអីភ្នាក់ដៃ និងសាឡុងស្រួលអង្គុយ ហើយខ្ញុំ អាចមើលឃើញជញ្ជាំងផ្កាពណ៌ក្រហមរបស់ពួកគេ នៅទីនោះកក់ក្ដៅ ហើយរីករាយ។” នាងគិត។

ទីបំផុតនាងបានឃើញគ្រឿងសង្ហារិមប្រណិតៗ ត្រូវបានគេលើកដាក់លើកម្រាលថ្ម តុ ទូ ធ្វើពីឈើមានក្បាច់ស្អាតៗ បានធ្វើឲ្យនាងនឹកដល់ផ្ទះនាងនៅប្រទេសឥណ្ឌា របស់មួយក្នុងចំណោមរបស់ជាច្រើនរបស់នាងដែលត្រូវបានកញ្ញា មីនជីន ដកយកគឺតុឈើមានឆ្លាក់ក្បាច់ដ៏ស្រស់ស្អាតដែលប៉ារបស់នាងផ្ញើមក។

“គឺគ្រឿងសង្ហារិមស្អាតៗ មើលទៅប្រាកដជារបស់គ្រួសារអភិជន” នាងនិយាយ។

ឡានដឹកគ្រឿងសង្ហារិមចេញចូលជាច្រើនលើក សារ៉ា មានឱកាសមើលគ្រឿងសង្ហារិមប្រណិតៗ កម្រាលព្រំដ៏ស្រស់ស្អាតត្រូវបានគេលើកចូលក្នុង មានគំនូរជាច្រើនផ្ទាំង ហើយសៀវភៅច្រើនសន្ធឹកដែលល្មមនឹងអាចបង្កើតបណ្ណាល័យបាន។ ក្នុងចំណោមរបស់ទាំងអស់នោះមានរូបបដិមាព្រះពុទ្ធគង់លើបល្ល័ង្ក។

“នរណាម្នាក់ក្នុងគ្រួសារនេះ ប្រាកដជាធ្លាប់រស់នៅប្រទេសឥណ្ឌា ពួកគេទម្លាប់នឹងរបស់នៅឥណ្ឌាហើយចូលចិត្ត។ ខ្ញុំពិតជាសប្បាយចិត្តមែន ខ្ញុំនឹងមានអារម្មណ៍ថា ពួកគេដូចជាមិត្ត ទោះបីជាគ្មាននរណាអើតមកតាមបង្អួចក៏ដោយ។” នាងគិត។

ពេលនាងយកទឹកដោះគោទៅទៅឲ្យចុងភៅនៅពេលល្ងាច នាងបានឃើញរឿងដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍មួយជាងពេលណាទាំងអស់។ បុរសសង្ហាជាប៉ានៃគ្រួសារធំបានដើរកាត់ផ្លូវត្រឡែងកែង ហើយរត់ចូលឡើងទៅលើផ្ទះដែលនៅជាប់នោះ។ គាត់រត់ឡើងហាក់ដូចជាគាត់បាននៅផ្ទះនោះជាយូរណាស់មកហើយ។ គាត់ចូលទៅក្នុងនោះយ៉ាងយូរ ហើយគាត់បានចេញមកក្រៅជាច្រើនលើកនឹងចង្អុលប្រាប់អ្នកធ្វើការនៅទីនោះ មើលទៅគាត់ហាក់មានសិទ្ធិបញ្ជាពួកគេ។ មើលទៅប្រាកដណាស់គាត់ពិតជាស្និទ្ធស្នាលជាមួយអ្នកដែលមកស្នាក់នៅថ្មីនោះ ហើយជួយសម្រួលការងារនេះឲ្យគេ។

“ប្រសិនបើគ្រួសារថ្មីនេះមានកូនក្មេង ក្មេងៗនៅគ្រួសារធំប្រាកដជាមកលេងជាមួយពួកគេ ហើយពួកគេប្រហែលជាអាចឡើងទៅបន្ទប់ធ្នើរខាងលើដើម្បីលេង។” នាងប៉ាន់ស្មាន។

ពេលយប់ក្រោយនាងធ្វើការរួចរាល់ ប៊េកគី បានចូលទៅជួបនាង គឺអ្នកទោសដូចគ្នា ហើយនាងបាននាំដំណឹងមក។

“អ្នកនាង អ្នកដែលមកនៅផ្ទះជាប់យើងគឺបុរសជនជាតិឥណ្ឌា ខ្ញុំមិនដឹងថាគាត់ជាបុរសស្បែកខ្មៅឬយ៉ាងណានោះទេ ប៉ុន្តែគាត់គឺជនជាតិឥណ្ឌា។ គាត់មានខ្លាំងណាស់ ហើយបុរសនៅគ្រួសារធំនោះគឺជាមេធាវីរបស់គាត់។ គាត់មានបញ្ហាច្រើនណាស់ ធ្វើឲ្យគាត់ឈឺ និងមានស្មារតីខ្សោយ។ គាត់គោរពរូបសំណាក គាត់លត់ជង្គង់ឱនគោរពឈើ និងថ្ម។ ខ្ញុំឃើញគេលើករូបសំណាកចូលក្នុងផ្ទះសម្រាប់គាត់គោរព។

សារ៉ា សើចបន្តិច។

“ខ្ញុំមិនជឿថាគាត់គោរពរូបសំណាកនោះទេ មនុស្សខ្លះគេចូលចិត្តទុករូបសំណាកនោះព្រោះរូបសំណាកទាំងនោះមើលទៅគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍។ ប៉ាប៉ា របស់ខ្ញុំមានមួយដែលនៅផ្ទះ ប៉ុន្មានគាត់មិនគោរពបន់ស្រន់ទេ។”

ប៉ុន្តែប៊េកគី ទំនងជាជឿថាបុរសមកនៅថ្មីនោះជាអ្នកគោរពបូជា រូបបដិមា ឈើ និងថ្ម ហើយស្ដាប់ទៅដូចជាអន្លង់អន្លោចជាងអ្នកដែលទៅវិហារហើយបន់ស្រន់តាមសៀវភៅ។ យប់នោះនាងនៅនិយាយជាមួយ សារ៉ា យ៉ាងយូរពីរឿងបុរសនោះ និយាយថាតើប្រពន្ធគាត់ជាមនុស្សយ៉ាងម៉េចប្រសិនបើគាត់មានប្រពន្ធ ហើយកូនរបស់គាត់យ៉ាងម៉េចប្រសិនបើគាត់មានកូនៗ។ សារ៉ា គិតក្នុងចិត្តតែម្នាក់ឯងតែនាងច្បាស់ថាពួកគេប្រាកដជាមានសម្បុរខ្មៅ ហើយនឹងពាក់ឈ្នួត ហើយដូចជាឪពុកម្ដាយរបស់ពួកគេជាអ្នកគោរពសាសនា។

អស់រយៈពេលជាច្រើនសប្ដាហ៍ទើបការចង់ដឹងរបស់នាងបានសម្រេច ពេលនោះការពិតបានទម្លាយមកថាបុរសដែលទើបតែមកស្នាក់នៅនោះគ្មានប្រពន្ធ ហើយក៏គ្មានកូនដែរ។ គាត់ជាទាហានដែលគ្មានគ្រួសារ ហើយច្បាស់ណាស់ដែលគាត់មានបញ្ហាសុខភាព និងរឿងមិនសប្បាយចិត្តក្នុងសតិ។

ថ្ងៃមួយរទេះបានបោះពួយចូលមក ហើយឈប់នៅខាងមុខផ្ទះ។ ជើងរបស់បុរសបានបោះចេញមកពេលដែលមានគេបើកទ្វាររទេះ នោះគឺឪពុកនៅក្នុងគ្រួសារធំចេញមកមុនគេ។ បន្ទាប់ពីគាត់មកគឺគ្រូពេទ្យដែលស្ថិតក្នុងឯកសណ្ឋាន បន្ទាប់មកទៀតគឺបុរសអ្នកបម្រើពីរនាក់។ ពួកគេមកជួយម្ចាស់របស់ពួកគេដែលត្រូវចេញពីរទេះ គឺជាបុរសដែលមានជំងឺ ទឹកមុខស្លេកស្លាំង ហើយខ្លួនរុំដោយកន្សែង។ គាត់ត្រូវគេគ្រាឡើងលើ ហើយមេគ្រួសារធំទៅជាមួយគាត់ មើលទៅហាក់ដូចជាបារម្ភណាស់។ បន្តិចក្រោយមករទេះរបស់វេជ្ជបណ្ឌិតបានមកដល់ ហើយវេជ្ជបណ្ឌិតបានចូលទៅក្នុង ប្រាកដជាចូលទៅមើលជំងឺរបស់គាត់។

“មានបុរសស្បែកលឿងមកនៅជាប់នេះ សារ៉ា បងគិតថាគាត់ជាជនជាតិចិនទេ? សៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រសរសេរថា ជនជាតិចិនស្បែកលឿង។” ឡូទី ខ្សឹបនៅក្នុងថ្នាក់ភាសាបារាំងរបស់នាង។

“ទេ គាត់មិនមែនជនជាតិចិនទេ គាត់ឈឺទើបស្បែកគាត់លឿង ឆាប់ធ្វើលំហាត់របស់ឯងទៅ ឡូទី។” សារ៉ា ខ្សឹបប្រាប់វិញ។

នោះជាការចាប់ផ្ដើមនៃរឿងរបស់បុរសជនជាតិឥណ្ឌា។

សម្រស់ពេលសុរិយាអស្ដង្គតនៅទីនេះមនុស្សអាចមើលឃើញម្ដងម្កាល ហើយពួកគេខ្លះអាចមើលឃើញតែពាក់កណ្ដាល ខ្លះទៀតគ្រាន់តែដឹងថាសុរិយាកំពុងធ្វើដំណើរទៅទិសខាងលិច ហើយជិតនឹងលាក់ខ្លួនបាត់ហើយដោយសារពួកគេសម្លឹងទៅពពកប៉ុណ្ណោះ នោះគឺអាស្រ័យលើកន្លែងដែលពួកគេនៅ។ ប៉ុន្តែមានកន្លែងមួយដែលអាចគយគន់សម្រស់ថ្ងៃអស្ដង្គតដ៏ស្រស់ត្រកាលនេះតាំងពីដើមដល់ចប់ នោះគឺតាមបង្អួចបន្ទប់ធ្នើរដែលជាញឹកញាប់ សារ៉ា ប្រញាប់ឡើងមកក្រោយពីនាងធ្វើការរបស់នាងរួចអស់ ហើយចុងភៅមិនប្រើឲ្យនាងចេញក្រៅ ពេលដែលនាងច្បាស់ថានឹងគ្មាននរណាហៅនាងឲ្យចុះទៅវិញ នាងតែងឡើងមកឈរនៅលើជើងតាំងហើយអើតមួយកំណាត់ខ្លួនចេញក្រៅបង្អួចមើលពពកខ្មួលខ្មាញ់ប្រែពណ៌ទៅជាមាស ទៅជាខៀវតាមអំណាចនៃព្រះសុរិយា និងដំណើរឆ្ពោះទៅទិសខាងលិច។ បក្សាបក្សីហើរមកត្រសង ទុំនៅលើងបំពង់ផ្សែង ដំបូលផ្ទះ ប្រលែងគ្នា បន្លឺសំឡេងទ្រហឹងអឺងកង ខណៈសារ៉ា ដកដង្ហើមវែងហើយសម្លឹងទៅពពកដែលពេលខ្លះផ្ដុំចេញជារូបសត្វ ពេលខ្លះចេញជាភ្នំ និងរសាត់ទៅតាមព្រះពាយ ហើយនាងនៅសម្លឹងរហូតដល់សម្រស់ដ៏ត្រកាលនេះលិចទៅបាត់ជាមួយនឹងព្រះសុរិយា។

ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយបុរសឥណ្ឌានោះត្រូវបានគេនាំមកផ្ទះថ្មីរបស់គាត់ សម្រស់ថ្ងៃលិចបែបនោះបានកើតឡើងម្ដងទៀត ហើយថ្ងៃនោះជាថ្ងៃសំណាងល្អ ដែលសារ៉ា បានធ្វើការចប់អស់ហើយគ្មាននរណាប្រើនាងឲ្យចេញក្រៅ សារ៉ា ដឹងថាថ្ងៃនោះគឺងាយជាងសព្វមួយដងដើម្បីឡើងមកខាងលើ។

នាងឡើងលើតុរបស់នាងហើយសម្លឹងទៅខាងក្រៅ នោះជាពេលវេលាដ៏អស្ចារ្យ។ មើលទៅទិសខាងលិចឃើញដុំទឹកពណ៌មាសកំពុងរលាយ ហាក់ដូចជារលកដ៏អស្ចារ្យកំពុងបោកបក់នៅខាងលើភពផែនដី។ ពន្លឺលឿងខ្ចីជ្រៅចាំងពេញអាកាស បក្សាបក្សីហើរកាត់ដំបូលផ្ទះទាំងឡាយបង្កើតបានជាផ្ទះពណ៌ខ្មៅបញ្ច្រាសនឹងពន្លឺដ៏ស្រទន់ពីអាកាស។

“ពិតជាអស្ចារ្យ ទេសភាពនេះស្ទើរតែធ្វើឲ្យខ្ញុំខ្លាចថានឹងមានរឿងចម្លែកកើតឡើង។ ពេលវេលាដ៏អស្ចារ្យបែបនេះតែងតែធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍បែបនេះ។” សារ៉ា ខ្សឹបនឹងខ្លួនឯងតិចៗ។

ភ្លាមនោះនាងបានងាកមុខទៅរកសំឡេងមួយដែលបន្លឺមកនៅកៀកបង្កើយនោះ។ ហាក់ដូចជាសំឡេងចម្លែកដែលជាការជជែកគ្នា សំឡេងនោះចេញមកពីបង្អួចបន្ទប់ធ្នើរនៅជាប់នោះ មាននរណាម្នាក់មកមើលសុរិយាអស្ដង្គតដូចជានាងដែរ។ នោះមិនមែនជាក្មេងស្រីតូច ឬអ្នកបម្រើក្នុងផ្ទះទេ គឺជាបុរសជនជាតិឥណ្ឌា ហើយសំឡេងដែលបន្លឺមកមុននេះគឺសំឡេងស្វាតូចដែលគាត់កាន់ក្នុងដៃ មើលទៅគាត់ហាក់ស្រលាញ់ស្វានោះណាស់។

ពេលដែលសារ៉ា សម្លឹងទៅគាត់ គាត់បានសម្លឹងមកនាងវិញ រឿងទីមួយដែលនាងគិតគឺមុខខ្មៅរបស់គាត់មើលទៅហាក់ពោរពេញដោយទុក្ខសោក និងនឹកស្រុកកំណើត។ នាងមានអារម្មណ៍ជឿជាក់ថា គាត់ឡើងមកដើម្បីមើលថ្ងៃលិច ព្រោះនៅអង់គ្លេសមនុស្សម្នាកម្របានមើលថ្ងៃលិចណាស់។ នាងសម្លឹងមើលគាត់ដោយចាប់អារម្មណ៍មួយភ្លែត ហើយបន្ទាប់មកញញឹម។ នាងបានរៀនពីរបៀបញញឹមដែលមើលទៅជាការគួរសម សូម្បីតែអ្នកមិនធ្លាប់ស្គាល់ក៏អាចគិតបែបនោះ។

ស្នាមញញឹមរបស់នាងពិតជាសេចក្ដីសោមនស្សសម្រាប់គាត់។ អារម្មណ៍របស់គាត់បានបង្ហាញមកជាមួយធ្មេញសចាំងពេលដែលគាត់ញញឹមមកវិញ មើលទៅហាក់ដូចជាពន្លឺបានកំចាត់ចោលនូវភាពងងឹតលើផ្ទៃមុខរបស់គាត់។ ទឹកមុខរួសរាយ និងពន្លឺភ្នែករបស់ សារ៉ា តែងតែជះឥទ្ធិពលលើមនុស្សដែលមានអារម្មណ៍ថាហត់នឿយ និងដុនដាប។

……………………………………………………

ព្រោះនាងតូច (ភាគទី៩)

នោះប្រហែលជាការរាក់ទាក់របស់គាត់ចំពោះនាងដែលគាត់បានលែងស្វារបស់គាត់។ វាជាស្វារពឹសដែលតែងតែចង់ផ្សងព្រេង ហើយពេលគឺជាបញ្ហាដែលក្មេងស្រីនេះបានធ្វើឲ្យវារំភើប។ ភ្លាមនោះវាក៏លោតទៅលើដំបូល រត់កាត់ដំបូលដោយស្រែកតិចៗ ហើយលោតលើងស្មារបស់ សារ៉ា ហើយលោតពីនោះចូលក្នុងបន្ទប់ធ្នើររបស់នាង។ វាធ្វើឲ្យនាងសើច និងសប្បាយចិត្ត ប៉ុន្តែនាងដឹងថា គេត្រូវត្រលប់ទៅរកម្ចាស់របស់គេវិញ ប្រសិនបើបុរសនោះជាម្ចាស់របស់គេ តើគេនឹងអាចធ្វើយ៉ាងម៉េចបាន។ នាងឆ្ងល់ថា តើស្វានេះព្រមឲ្យនាងចាប់គេទេ ឬគេកាចមិនព្រមឲ្យចាប់ ហើយប្រហែលជាគេរត់ទៅលើដំបូលហើយនិងគេចបាត់។ រឿងនោះមិនបានកើតឡើងទេ ប្រហែលវាជាស្វារបស់បុរសជនជាតិឥណ្ឌានោះ ហើយបុរសកម្សត់នោះចូលចិត្តគេ។

នាងងាកទៅបុរសនោះ ហើយនាងមានអារម្មណ៍សប្បាយចិត្តដែលនាងនៅចាំភាសាហិណ្ឌូបានខ្លះ នាងបានរៀនពេលនាងរស់នៅជាមួយប៉ារបស់នាង។ នាងអាចនិយាយឲ្យបុរសនោះយល់បាន ពេលដែលនាងនិយាយភាសាដែលគេចេះ។

“តើគេព្រមឲ្យខ្ញុំចាប់គេទេ?” នាងសួរ។

នាងមិនដែលនឹកស្មានថា នឹងបានឃើញការភ្ញាក់ផ្អើល និងភាពរីករាយជាងនេះទេ ពេលដែលមុខខ្មៅរបស់គាត់បង្ហាញពីក្ដីរំភើបខណៈនាងនិយាយភាសារបស់គាត់។ ការពិតគឺបុរសកម្សត់នោះមានអារម្មណ៍ថាព្រះបានប្រទានពរដល់គេ ហើយសំឡេងនេះគឺមកពីឋានសួគ៌។ ពេលនោះសារ៉ា ដឹងថាគាត់បានទម្លាប់នឹងក្មេងៗនៅលោកខាងលិចហើយ គាត់សំដែងការអរគុណដល់សារ៉ា ដោយការគោរព។ គាត់ជាអ្នកបម្រើរបស់ សាប៊ីប។ ស្វានោះជាស្វាល្អ ហើយវានឹងមិនខាំមនុស្សទេ ប៉ុន្តែបើចង់ចាប់វាពិបាកបន្តិច។ វានឹងរត់ពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយលឿនដូចជាផ្លេកបន្ទោរ វាមិនស្ដាប់បង្គាប់តែមិនមែនជាស្វាអាក្រក់ទេ។ រ៉ាម ដាស ស្គាល់ស្វានេះហាក់ដូចជាកូនរបស់គេ ហើយពេលខ្លះវាស្ដាប់តាម រ៉ាម ដាស តែមិនមែនស្ដាប់រហូតទេ។ ប្រសិនបើ សារ៉ា អនុញ្ញាតនោះ រ៉ាម ដាស នឹងឆ្លងដំបូលមកបន្ទប់របស់នាង ហើយចូលតាមបង្អួច និងចាប់កូនស្វាតូចនោះទៅវិញ។ ប៉ុន្តែជាការពិតណាស់គាត់ខ្លាចសារ៉ា នឹងគិតថាគាត់ធ្វើជ្រុលពេក ហើយមិនអនុញ្ញាតឲ្យគាត់ឆ្លងមក។

ប៉ុន្តែសារ៉ា បានផ្ដល់សិទ្ធិឲ្យគាត់នៅពេលនោះ។

“លោកអាចឆ្លងមកបានទេ?” នាងសួរ។

“ចាំបន្តិច” គាត់ឆ្លើយ។

“អញ្ចឹងឆ្លងមក គេកំពុងលោតពីជ្រុងម្ខាងទៅជ្រុងម្ខាងទៀតក្នុងបន្ទប់ មើលទៅគេប្រហែលជាខ្លាចហើយ។” នាងនិយាយ។

រ៉ាម ដាស ចេញពីបង្អួចបន្ទប់ធ្នើររបស់គេ ហើយដើរមកទ្វារបន្ទប់របស់នាងដោយនឹងខ្លួន និងស្រាល មើលទៅគាត់ហាក់ដូចជាធ្លាប់ដើរលើងដំបូលផ្ទះពេញមួយជីវិតទៅហើយ។ គាត់ផ្លោះចូលតាមបង្អួចដំបូល ហើយទម្លាក់ជើងដោយមិនឲ្យឮសំឡេង។ បន្ទាប់មកគាត់ងាកទៅរកសារ៉ា ហើយឱនគោរពម្ដងទៀត។ ស្វាឃើញគាត់ហើយក៏រត់និងស្រែកតិចៗ។ រ៉ាម ដាស ប្រញាប់ទៅបិទបង្អួចភ្លាម ហើយចាប់ផ្ដើមដេញចាប់វា។ មិនយូរប៉ុន្មានក៏ចាប់បាន ភ្លាមៗកូនស្វានេះបម្រាស់ចុះឡើងនៅលើស្មារបស់គាត់ ហើយយកដៃកេះក និងទាញសក់របស់គាត់មើលទៅគួរឲ្យអស់សំណើច។

រ៉ាម ដាស អរគុណសារ៉ា ជាខ្លាំងដែលបានឲ្យគេមកចាប់កូនស្វាត្រលប់ទៅវិញ។ នាងបានឃើញភ្នែកធម្មជាតិរបស់គេសម្លឹងបន្ទប់ចាស់ដែលគ្មានអ្វីសោះនេះមួយជុំ ប៉ុន្តែគាត់និយាយជាមួយនាងហាក់ដូចជាកំពុងនិយាយជាមួយកូនស្រីតូចរបស់ត្រកូលអភិជន ហើយធ្វើហាក់ដូចជាមិនបានពិនិត្យមើលអ្វីឡើយ។ គាត់មិននៅយូរទេក្រោយចាប់ស្វាបាន ហើយពេលវេលានោះបានធ្វើឲ្យនាងពេញចិត្ត។ គាត់និយាយថា ស្វានេះរពឹស តែការពិតវាមិនខូចដូចការដែលគេមើលវាមួយភ្លែតទេ ម្ចាស់របស់ស្វានេះដែលកំពុងឈឺ ពេលខ្លះបានសប្បាយចិត្តដោយសារស្វានេះ។ គាត់នឹងក្រៀមក្រំប្រសិនបើស្វានេះលួចរត់ទៅបាត់។ បន្ទាប់មកគាត់ឱនគោរពនាងម្ដងទៀត ហើយឡើងលើបង្អួច និងដើរកាត់ដំបូលម្ដងទៀតដូចដែលស្វាបានដើរមុននេះ។

ពេលដែលគាត់ទៅបាត់ សារ៉ា ឈរនៅកណ្ដាលបន្ទប់របស់នាង ហើយគិតដល់រឿងជាច្រើន មុខនិងអាកប្បកិរិយារបស់បុរសនោះបាននាំនាងឲ្យត្រលប់ទៅរកសភាពដើមវិញ។ សម្លៀកបំពាក់បំពាក់ ការឱនលំទោនគោរពរបស់គាត់ បាននាំនាងឲ្យត្រលប់ទៅរកអតីតកាលរបស់នាងវិញ។ ការពិតចំពោះនាងគឺជារឿងចម្លែកពេលនឹកឃើញដល់ចុងភៅ និងអ្នកបម្រើដែលបានស្ដីបន្ទោសនាងកាលពីប៉ុន្មានម៉ោងមុននេះ ខណៈដែលរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំមុនមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួននាងសុទ្ធតែគោរពនាងដូចជា រ៉ាម ដាស បានគោរពនាងនៅទីនេះ ហើយអ្នកខ្លះធ្លាប់ឱនក្បាលថ្ងាសស្ទើរដល់ដីពេលនាងនិយាយរកពួកគេ គឺអ្នកបម្រើនិងទាសកររបស់នាង។ នោះដូចជាសុបិនមួយដ៏ខ្លី វាបានបញ្ចប់ទៅហើយ ហើយវាមិនអាចត្រលប់មកវិញទេ។ សម្រាប់នាងហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីអាចនឹងផ្លាស់ប្ដូរបានទេ។ នាងដឹងថាកញ្ញា មីនជីន មានបំណងរៀបចំពីអនាគតរបស់នាងរួចទៅហើយ។ ខណៈដែលនាងនៅក្មេងពេកមិនអាចធ្វើជាគ្រូប្រចាំការបាន នាងនឹងត្រូវគេប្រើជាក្មេងស្រីរត់ទិញឥវ៉ាន់ និងជាអ្នកបម្រើ។ ពេលវេលាជាច្រើនរបស់នាងនៅពេលល្ងាចគឺត្រូវចំណាយលើការសិក្សារបស់នាង ហើយរឿងរ៉ាវជាច្រើនដែលនាងដឹងថា នាងនឹងធ្វើការកាន់តែលំបាកប្រសិនបើនាងមិនមានការរីកចម្រើនដូចអ្វីដែលនាងត្រូវបានគេរំពឹងទុក។ ការពិតគឺថា កញ្ញា មីនជីន បានដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា នាងព្យាយាមខ្លាំងណាស់ដើម្បីបានក្លាយជាគ្រូបង្រៀន។ ការផ្ដល់សៀវភៅឲ្យនាង នាងនឹងខិតខំ រៀនហើយចេះហើយទឹកចិត្តរបស់នាង។

នាងអាចត្រូវបានគេទុកចិត្តឲ្យបង្រៀនដូចគ្រូផ្សេងទៀតនៅរយៈពេលពីរឬបីឆ្នាំខាងមុខ។ នេះជាអ្វីដែលនឹងកើតឡើង៖ ពេលនាងមានវ័យច្រើនជាងនេះ នាងនឹងត្រូវរត់ពីថ្នាក់មួយទៅថ្នាក់មួយ ដូចនាងរត់ពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយក្នុងពេលនេះ ពួកគេនឹងផ្ដល់សម្លៀកបំពាក់ដែលគួរនឹងស្លៀកជាងនេះសម្រាប់នាង ប៉ុន្តែប្រាកដជាសម្លៀកបំពាក់សាមញ្ញ និងអាក្រក់ដើម្បីធ្វើឲ្យនាងមើលទៅដូចជាអ្នកបម្រើ។ នោះជាអ្វីដែលអាចមើលឃើញពីការកើតឡើងនៅថ្ងៃអនាគត ហើយសារ៉ា ឈរស្ងៀមអស់ជាច្រើននាទីគិតពីរឿងនេះ។

“មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងទេ គឺមិនអាចផ្លាស់ប្ដូររឿងមួយបានឡើយ។ ប្រសិនបើខ្ញុំជាព្រះនាងនៅក្នុងគ្រាលំបាក និងតោកយ៉ាក ខ្ញុំអាចជាព្រះនាងនៅក្នុងចិត្ត។ វានឹងងាយស្រួលធ្វើជាព្រះនាងប្រសិនបើខ្ញុំស្លៀករ៉ូបមានលំអដោយមាសពេជ្រ ប៉ុន្តែកាន់តែប្រសើរដែលធ្វើជាព្រះនាងរហូតដោយមិនមាននរណាម្នាក់ដឹង។ ពីមុនគឺព្រះនាង ម៉ារី អានតូនេទី ពេលទ្រង់ត្រូវគេឃុំក្នុងគុក ហើយទ្រង់បាត់បង់បល្ល័ង្ក គ្រងតែសម្លៀកបំពាក់ចាស់ៗ សក់របស់ទ្រង់ឡើងពណ៌ស ហើយពួកគេប្រមាទទ្រង់ និងហៅទ្រង់ថា ស្រីមេមាយ។ ពេលនោះទ្រង់ជាព្រះនាងដ៏អស្ចារ្យជាងពេលដែលទ្រង់នៅក្នុងរាជវាំងទៅទៀត។ ខ្ញុំពេញចិត្តនឹងទ្រង់បំផុតគឺនៅពេលនោះ ក្រុមទាហានទាំងនោះមិនធ្វើឲ្យទ្រង់ភ័យខ្លាចទេ ទ្រង់ខ្លាំងជាងពួកគេទៅទៀត សូម្បីតែពេលដែលទ្រង់ត្រូវគេកាត់ព្រះកេស។” សារ៉ា និយាយនឹងខ្លួនឯង។

នេះមិនមែនជាការគិតថ្មីសម្រាប់នាងទេ គឺជាគំនិតចាស់ហើយសម្រាប់រយៈពេលកន្លងមកនេះ ហើយការគិតបែបនេះបានជួយលួងលោមនាងក្នុងគ្រាដែលនាងមានរឿងល្វីងជូរចត់ជាច្រើនលើក ហើយ ហើយនាងបានចេញពីបន្ទប់ទៅដោយទឹកមុខដែលកញ្ញា មីនជីន មិនអាចយល់បាន ហើយទឹកមុខនោះជាអ្វីដែលគាត់មិនពេញចិត្ត។ ពេលខ្លះខណៈកញ្ញា មីនជី កំពុងនិយាយឲ្យនាងនៅក្នុងចំណោមសិស្សនិងអ្នកធ្វើការផ្សេងទៀត គាត់មានអារម្មណ៍ថាភ្នែករបស់សារ៉ា បានសម្លឹងទៅគាត់ដោយលាយឡំជាមួយនឹងអំនួតដែលមើលទៅហាក់មិនមែនជាខ្សែភ្នែករបស់ក្មេង។ ហើយនៅពេលវេលាបែបនោះគាត់មិនដឹងថាសារ៉ា កំពុងនិយាយនឹងខ្លួនឯងថា៖

“អ្នកគ្រូមិនដឹងថាអ្នកគ្រូកំពុងនិយាយពាក្យទាំងនេះជាមួយព្រះនាងទេ ហើយប្រសិនបើខ្ញុំចង់ ខ្ញុំអាចលើកដៃបញ្ជាគេឲ្យកាត់ទោសប្រហារជីវិតអ្នកគ្រូបាន។ ខ្ញុំលើកលែងឲ្យអ្នកគ្រូព្រោះខ្ញុំជាព្រះនាង ហើយអ្នកគ្រូជាមនុស្សកម្សត់ ល្ងង់ ចិត្តមិនល្អ ជាមនុស្សចាស់ ហើយមិនដឹងថាអ្វីល្អជាងនេះ។”

ការគិតបែបនេះបានធ្វើឲ្យនាងចាប់អារម្មណ៍ និងសប្បាយចិត្តជាងរឿងអ្វីទាំងអស់ ខណៈដែលនាងមានគំនិតបែបនេះជាប់ក្នុងចិត្ត នាងមិនអាចប្រែក្លាយទឹកចិត្តរបស់នាងទៅជាមនុស្សអាក្រក់ និងគុំគួននោះទេ។

“ព្រះនាងត្រូវរាបសា” នាងនិយាយនឹងខ្លួនឯង។

ដូច្នេះហើយពេលដែលអ្នកបម្រើទទួលពាក្យពីកញ្ញា មីនជីន របស់ពួកគេមកប្រើនាងឲ្យធ្វើនេះ ធ្វើនោះ នាងតែងតែងក់ក្បាលទទួល ហើយឆ្លើយដោយសេចក្ដីគោរពដែលជាញឹកញាប់បានធ្វើឲ្យពួកគេសម្លឹងមើលនាង។

“ក្មេងស្រីនោះមានឫកពាថ្លៃថ្នូរហាក់ដូចជានាងមកពីវាំងបាក់ឃីងហាម់ ខ្ញុំខឹងនឹងនាងជាច្រើនលើក ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចដឹងថា នាងមិនដែលភ្លេចអាកប្បកិរិយារបស់នាងទេ។ នាងតែងតែនិយាយពាក្យគួរសមបំផុតដែលគ្មានអ្នកនិយាយពាក្យទាំងនោះនៅទីនេះទេក្រៅពីនាង។” ចុងភៅនៅសាលាធ្លាប់និយាយប្រាប់គ្នា។

ព្រឹកថ្ងៃស្អែកក្រោយពីបានជជែកជាមួយ រ៉ាម ដាស និងស្វារបស់គេ សារ៉ា នៅក្នុងថ្នាក់រៀនជាមួយសិស្សតូចៗរបស់នាង។ ក្រោយពីបង្រៀនមេរៀនដល់ពួកគេរួចហើយ នាងដាក់សៀវភៅលំហាត់ភាសាបារាំងគរលើគ្នាហើយគិត ពីរឿងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រឧទាហរណ៍ដូចជាទ្រង់ អាលហ្វ្រេដ ត្រូវប្រពន្ធអ្នកបម្រើប្រើឲ្យដុតនំ ហើយមួរស្លឹកត្រចៀករបស់ទ្រង់។ នាងគិតដល់អារម្មណ៍ដែលប្រពន្ធអ្នកបម្រើនោះតក់ស្លុត និងភ័យខ្លាចពេលដែលគាត់ដឹងថា ក្មេងនោះគឺជាបុត្ររបស់មហាក្សត្រ។ ប្រសិនបើកញ្ញា មីនជីន នឹងដឹងថាសារ៉ា ដែលម្រាមជើងស្ទើរតែលេចចេញពីស្បែកជើងកវែងនោះគឺជាព្រះនាងពិតប្រាកដមួយអង្គ! តើគាត់នឹងមានអារម្មណ៍បែបណា ដូចជាប្រពន្ធអ្នកបម្រើដែលបានប្រើ និងមួរស្លឹកត្រចៀកទ្រង់ អាលហ្វ្រេដ ដែរឬទេ? សារ៉ា ចាប់ផ្ដើមស្រមៃដល់ទឹកមុខរបស់កញ្ញា មីនជីន នៅពេលនោះ។ ពេលដែលនាងភ្ញាក់ពីសុបិនរបស់នាងមកវិញ នាងរន្ធត់ ហើយដកដង្ហើមញាប់ នាងនៅស្ងៀមបន្តិច។ នាងហួសចិត្តដែលនាងអាចគិតនិងលង់ក្នុងអារម្មណ៍បែបនេះបាន នាងក៏ផ្ទុះសំណើចបន្តិច។

“ឯងសើចស្អី ក្មេងមិនចេះអៀនខ្មាស?” កញ្ញា មីនជីន គំហកដាក់នាង។

សារ៉ា នៅស្ងៀមបន្តិចទើបនាងអាចគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបានថា នាងជាព្រះនាង។ ថ្ពាល់នាងឡើងក្រហមដោយសារពាក្យគំហកមកលើនាង។

“ខ្ញុំកំពុងគិត” នាងឆ្លើយ។

“ឆាប់សុំទោសខ្ញុំឲ្យលឿនទៅ” កញ្ញា មីនជីន និយាយ។

សារ៉ា ស្ទាក់ស្ទើរបន្តិចមុននឹងអាចឆ្លើយតបបាន។

“ខ្ញុំនឹងសុំទោសដែលខ្ញុំសើច ប្រសិនបើនោះជាអំពើមិនសមរម្យ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនសុំទោសអ្នកគ្រូចំពោះការគិតរបស់ខ្ញុំទេ។” សារ៉ា និយាយ។

“ឯងកំពុងគិតស្អី? ម៉េចក៏ឯងហ៊ានគិត? តើឯងកំពុងគិតស្អី?” កញ្ញា មីនជីន ជជីក។

ជេស៊ី ងាកទៅខ្សឹបគ្នា ហើយឡាវីនី ក៏ងាកមករកនាង។ ក្មេងស្រីៗសម្លឹងពីលើសៀវភៅមកហើយផ្ទៀងចាំស្ដាប់។ ជាការពិតពេលដែលកញ្ញា មីនជីន រករឿងសារ៉ា នោះគឺជារឿងគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍សម្រាប់ក្មេងៗ។ សារ៉ា តែងតែនិយាយអ្វីដែលប្លែក ហើយមើលទៅនាងហាក់ដូចជាមិនខ្លាចអ្វីបន្តិចសោះ។ ពេលនេះនាងក៏មិនខ្លាចអ្វីបន្តិចដែរ ទោះបីជាត្រចៀករបស់នាងឡើងក្រហមច្រាល ហើយភ្នែករបស់នាងឡើងភ្លឺដូចជាតារាក៏នដោយ។

“ខ្ញុំកំពុងគិតថា អ្នកគ្រូមិនដឹងថាអ្នកគ្រូកំពុងតែធ្វើអ្វីទេ។” នាងឆ្លើយដោយសុភាពរាបសារ។

“គិតថាខ្ញុំមិនដឹងថាខ្ញុំកំពុងតែធ្វើអ្វី?” កញ្ញា មីនជីន គំហកដោយកំហឹង។

“ត្រូវហើយ ហើយខ្ញុំកំពុងគិតថានឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើងប្រសិនបើខ្ញុំជាព្រះនាងហើយអ្នកគ្រូមួរស្លឹកត្រចៀករបស់ខ្ញុំ តើខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េចចំពោះអ្នកគ្រូ។ ហើយខ្ញុំកំពុងគិតថាប្រសិនបើខ្ញុំជាព្រះនាងមែននោះ អ្នកគ្រូនឹងមិនហ៊ានធ្វើបែបនេះទេ មិនថាខ្ញុំធ្វើ ឬនិយាយអ្វី។ ខ្ញុំកំពុងកិតថាអ្នកគ្រូនឹងភ្ញាក់ផ្អើល ហើយភ័យខ្លាចយ៉ាងណាពេលដែលភ្លាមៗអ្នកគ្រូដឹងថា …” សារ៉ា និយាយ។

“យ៉ាងម៉េច? ដឹងថាយ៉ាងម៉េច?” គាត់គំហក។

“ដឹងថាខ្ញុំជាព្រះនាងពិតប្រាកដ ហើយអាចធ្វើអ្វីក៏បានដែលខ្ញុំចង់ធ្វើ។” សារ៉ា និយាយ។

“ទៅបន្ទប់របស់ឯងទៅ ទៅភ្លាម! ចេញពីថ្នាក់ទៅ! ក្មេងៗ មើលមេរៀនរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នាទៅ!” កញ្ញា មីនជីន ស្រែកដោយមិនដកដង្ហើម។

សារ៉ា ឱនគោរពបន្តិច។

“ខ្ញុំសុំទោសប្រសិនបើការសើចនោះជាកិរិយាមិនសមរម្យ” នាងនិយាយ ហើយដើរចេញពីបន្ទប់ទៅ ទុកកញ្ញា មីនជីន ឲ្យទ្រាំនឹងកំហឹងក្នុងថ្នាក់ ហើយក្មេងៗយកសៀវភៅបាំងមុខនិងខ្សឹបគ្នា។

“ឯងឃើញនាងទេ? ឯងឃើញរូបរាងនាងចម្លែកយ៉ាងណាទេ? ខ្ញុំនឹងមិនភ្ញាក់ផ្អើលទេប្រសិនបើនាងប្រែក្លាយទៅជាអ្វីផ្សេងនោះ ឧបមាថានាងនឹងប្រែទៅចុះៗ” ជេស៊ី លួចខ្សឹប។

…………………………………….

ពេលមនុស្សរស់នៅផ្ទះដែលមានជញ្ជាំងជាប់ៗគ្នា រឿងដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍គឺចង់ដឹងថានៅម្ខាងទៀតនៃជញ្ជាំងគេកំពុងធ្វើ និងនិយាយអ្វី។ សារ៉ា ចូលចិត្តធ្វើឲ្យខ្លួននាងសប្បាយចិត្តដោយការស្រមៃដក់រឿងដែលត្រូវបានបិទបាំងដោយជញ្ជាំងសាលាដែលជាប់នឹងផ្ទះរបស់បុរសជនជាតិឥណ្ឌា។ នាងដឹងថាថ្នាក់រៀនរបស់នាងជញ្ជាំងទល់នឹងបន្ទប់រៀនរបស់បុរសជនជាតិឥណ្ឌា ហើយនាងសង្ឃឹមថាជញ្ជាំងនោះក្រាស់ដែលសំឡេងក្នុងពេលសម្រាកមិនរំខានដល់គាត់។

“ខ្ញុំកាន់តែចូលចិត្តគាត់ ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យក្មេងៗរំខានគាត់ទេ។ ខ្ញុំបានទុកគាត់ជាមិត្តហើយ យើងអាចទុកមនុស្សម្នាក់ជាមិត្តដោយមិនចាំបាច់បាននិយាយជាមួយគ្នា។ យើងគ្រាន់តែមើលគេ គិតពីគេ ហើយព្រួយបារម្ភពីគេ រហូតដល់ស្ទើរតែក្លាយជាសាច់ញាតិ។” សារ៉ា និយាយប្រាប់ អេមេនហ្គាដ។

“ខ្ញុំមានសាច់ញាតិតិចណាស់ ហើយខ្ញុំសប្បាយចិត្តដែលខ្ញុំមានសាច់ញាតិតិច។ មីងពីរនាក់របស់ខ្ញុំតែងតែនិយាយថា អេមេនហ្គាដ ក្មួយធាត់ខ្លាំងណាស់ ក្មួយមិនគួរញ៉ាំបង្អែមទេ ហើយពូរបស់ខ្ញុំតែងតែសួរសំនួរខ្ញុំពីរឿងប្រវត្តិសាស្ត្រ សួរតែរឿងដែលខ្ញុំមិនចេះ។” អេមេនហ្គាដ និយាយឆ្លុះបញ្ចាំងពីរឿងនេះ។

សារ៉ា សើច។

មនុស្សដែលយើងមិនដែលនិយាយជាមួយមិនអាចសួរសំនួរយើងបែបនោះទេ ហើយខ្ញុំជឿថាបុរសជនជាតិឥណ្ឌានោះនឹងមិនសួរបែបនោះទេ ទោះបីជាគាត់ស្និទ្ធស្នាលជាមួយឯងក៏ដោយ។ ខ្ញុំចូលចិត្តគាត់។”

នាងបានចូលចិត្តគ្រួសារធំព្រោះពួកគេមើលទៅជាគ្រួសាររីករាយ ប៉ុន្តែនាងបានចូលចិត្តបុរសជនជាតិឥណ្ឌាព្រោះគាត់មើលទៅមិនសប្បាយចិត្ត។ គាត់មើលទៅមិនទាន់ជាសះស្បើយពីជំងឺធ្ងន់ទេ។ នៅក្នុងផ្ទះបានពួកចុងភៅបាននិយាយរឿងពីបុរសជនជាតិឥណ្ឌានោះជាច្រើន។ គាត់មិនមែនជនជាតិឥណ្ឌាទេ ប៉ុន្តែគឺជនជាតិអង់គ្លេសដែលបានទៅរស់នៅឥណ្ឌា។ គាត់បានជួបនឹងរឿងអកុសលដ៏ធំធេងដែលបានបំផ្លាញគ្រប់យ៉ាងរបស់គាត់ធ្វើឲ្យគាត់គិតថាគាត់ជាមនុស្សប្រកបដោយភាពអាម៉ាស់ជារៀងរហូត។ ក្ដីរន្ធត់ធំធេងពេកដែលធ្វើឲ្យគាត់ស្ទើរតែស្លាប់ដោយអាការៈក្ដៅក្បាល ហើយចាប់តាំងពីពេលនោះមកសុខភាពរបស់គាត់បានទ្រុឌទ្រោម ទោះបីជាសំណាងរបស់គាត់ត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរ ហើយទ្រព្យរបស់គាត់ត្រូវបានប្រមូលមកវិញក្ដី។ បញ្ហា និងគ្រោះថ្នាក់របស់គាត់បានដក់ជាប់ក្នុងខួរក្បាលរបស់គាត់។

“ហើយរ៉ែពេជ្រ រ៉ែដែលមានប្រែជាមិនមានទៅវិញ គឺរ៉ែពេជ្រ ពួកយើងដឹងពីរឿងបែបនោះហើយ។” ចុងភៅនិយាយដោយងាកទៅមើលសារ៉ា បន្តិច។

“គាត់មានអារម្មណ៍ដូចជាអារម្មណ៍របស់ប៉ាប៉ាខ្ញុំ។ គាត់ឈឺដូចជាប៉ាប៉ារបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែគាត់មិនស្លាប់។” សារ៉ា គិត។

ដូច្នេះបេះដូងរបស់នាងកាន់តែអាណិតគាត់ជាងពីមុន ពេលខ្លះនាងត្រូវគេប្រើឲ្យចេញក្រៅនៅពេលយប់នាងមានអារម្មណ៍ថាសប្បាយចិត្ត ព្រោះមានឱកាសខ្លះវាំងននបង្អួចនៅផ្ទះជាប់នោះមិនទាន់បិទ ហើយនាងអាចសម្លឹងទៅក្នុងបន្ទប់ដ៏កក់ក្ដៅ ហើយមើលមិត្តក្នុងចិត្តរបស់នាង។ ពេលដែលនាងមើលមិនឃើញនរណាម្នាក់ នាងធ្លាប់ឈប់ហើយកាន់រនាំងការពារផ្លូវ និងបន់ឲ្យគាត់សុបិនល្អ និយាយហាក់ដូចជាគាត់អាចស្ដាប់នាងឮ។

“លោកប្រហែលអាចទទួលអារម្មណ៍ បើលោកមិនអាចស្ដាប់ឮ ប្រហែលទឹកចិត្តល្អអាចទៅដល់មនុស្សដទៃតាមរយៈអ្វីម្យ៉ាង សូម្បីតាមបង្អួច ទ្វារ និងជញ្ជាំង។ ប្រហែលលោកនឹងមានកក់ក្ដៅ និងស្រណុកបន្តិច ហើយមិនដឹងថាដោយសារហេតុអ្វី ពេលដែលខ្ញុំឈរនៅទីនេះទ្រាំនឹងភាពត្រជាក់ ហើយបន់ឲ្យលោកទទួលបានក្ដីរីករាយមកវិញ។ ខ្ញុំពិតជាសោកស្ដាយចំពោះលោក ខ្ញុំបន់ឲ្យលោកមានកូនស្រីតូចម្នាក់ ដែលអាចមើលថែលោកពេលដែលលោកឈឺក្បាល ដូចពេលដែលខ្ញុំមើលថែប៉ាពេលដែលគាត់ឈឺក្បាលដែរ។ ខ្ញុំចង់ធ្វើជាកូនស្រីរបស់លោក បុរសកម្សត់អើយ! រាត្រីសួស្ដី! រាត្រីសួស្ដី! សូមព្រះតាមថែលោក!” នាងខ្សឹបដោយសំឡេងតូច និងតិចៗ។

ក្រោយខ្សឹបបែរបន់ឲ្យគាត់ហើយ នាងដើរចេញពីទីនោះដោយមានអារម្មណ៍ស្រណុកចិត្ត និងកក់ក្ដៅសម្រាប់ខ្លួននាង។ ក្ដីអាណិតអាសូររបស់នាងហាក់ដូចជាមានឥទ្ធិពលខ្លាំងដែលវានឹងទៅដល់គាត់ដោយវិធីណាមួយខណៈដែលគាត់អង្គុយតែម្នាក់ឯងនៅលើកៅអីភ្នាក់ដៃក្បែរចង្ក្រាន ស្ទើរតែជាទម្លាប់របស់គាត់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់បែបអភិជន និងស្ទើរតែជាទម្លាប់ដែលគាត់ដាក់ថ្ងាសលើដៃហើយអង្គុយអាំងភ្លើងដកដង្ហើមដោយគ្មានក្ដីសង្ឃឹម។ សារ៉ា សម្លឹងទៅគាត់ហើយយល់ថាគាត់មិនមែនមានបញ្ហាក្នុងចិត្តនាពេលអតីតកាលទេ ប៉ុន្តែបញ្ហានោះគឺនៅពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។

“មើលទៅគាត់ហាក់ដូចជាកំពុងគិតដល់អ្វីម្យ៉ាងដែលធ្វើឲ្យគាត់ឈឺចាប់ក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ប៉ុន្តែគាត់បានលុយគាត់មកវិញហើយ គាត់នឹងជាពីជំងឺខួរក្បាលរបស់គាត់តាមពេលវេលា ដូច្នេះគាត់មិនគួរស្ថិតក្នុងរូបរាងបែបនោះទេ។ ខ្ញុំគិតថាគាត់ប្រហែលជាមានរឿងផ្សេងទៀត។” សារ៉ា និយាយនឹងខ្លួនឯង។

ប្រសិនបើមានរឿងផ្សេង រឿងដែលសូម្បីតែអ្នកបម្រើក៏មិនដឹង នាងគិតថាប៉ាប៉ានៅគ្រួសារធំប្រាកដជាដឹង បុរសនោះនាងហៅថា ម៉ុនម័ររេនស៊ី។ លោកម៉ុនម័ររេនស៊ី ទៅមើលបុរសឥណ្ឌានោះជាញឹកញាប់ ហើយអ្នកស្រី ម៉ុនម័ររេនស៊ី និងកូនៗរបស់ពួកគាត់ក៏ធ្លាប់ទៅលេងដែលទោះជាមិនញឹកញាប់ក៏ដោយ។ បុរសឥណ្ឌាហាក់ចូលចិត្តកូនស្រីបងពីរនាក់ ជេនេត និងណូរ៉ា ដែលភ្ញាក់ផ្អើលពេលប្អូនប្រុសរបស់ពួកនាង ដូណាល់ បានឲ្យកាក់ប្រាំមួយផេន្នីរបស់គេមកសារ៉ា។ មើលទៅគាត់ពិតជាចូលចិត្តក្មេងៗ ហើយជាពិសេសគឺក្មេងស្រី។ ជេនេត និងណូរ៉ា ចូលចិត្តគាត់ដូចដែលគាត់ចូលចិត្តពួកនាងដែរ ហើយពួកគេសប្បាយចិត្តពេលត្រូវបានប៉ាម៉ាក់អនុញ្ញាតឲ្យទៅលេងគាត់។

“គាត់ជាមនុស្សគួរឲ្យអាណិត ហើយគាត់និយាយថាពួកយើងធ្វើឲ្យគាត់សប្បាយចិត្ត។ ពួកយើងព្យាយាមធ្វើឲ្យគាត់សប្បាយចិត្តដោយស្ងៀមស្ងាត់។” ជេនេត និយាយ។

ជេនេត ជាក្មេងដឹងខុសដឹងត្រូវជាងគេពេលដែលទៅលេងគាត់ និងធ្វើឲ្យក្មេងៗមានរបៀប។ នាងដឹងថាពេលណាត្រូវសុំឲ្យបុរសឥណ្ឌានោះនិយាយរឿងនៅឥណ្ឌា ហើយនាងជាអ្នកដឹងថាពេលណាគាត់អស់កម្លាំងនឹងត្រូវហៅ រ៉ាម ដាស មកឲ្យយកគាត់ទៅសម្រាក។ ក្មេងៗចូលចិត្ត រ៉ាម ដាស ណាស់ គាត់អាចនិយាយប្រាប់រឿងជាច្រើនពីជនហិណ្ឌូ។ ឈ្មោះពិតរបស់សុភាពបុរសជនជាតិឥណ្ឌានោះគឺ ការីហ្វត់ ហើយជេនេត បានប្រាប់លោក ការីហ្វត់ ពីរឿងក្មេងស្រីតូចម្នាក់ដែលមិនមែនជាអ្នកសុំទាន។ គាត់ចាប់អារម្មណ៍នឹងរឿងនេះណាស់ ហើយគាត់ក៏ចាប់អារម្មណ៍នឹងរឿងដែល រ៉ាម ដាស បានឆ្លងដំបូលផ្ទះទៅតាមចាប់ស្វាដែរ។ រ៉ាម ដាស បានរៀបរាប់យ៉ាងច្បាស់ប្រាប់គាត់ពីបន្ទប់ធ្នើរនោះដែលមានកម្រាលឥដ្ឋទទេ ទឹកកំបោរប្រេះ គ្រែទទេធ្វើពីដែកប្រទាសនិងច្រេះចាប់ ហើយតូច មើលទៅឯកោ។

“កាម៉ៃឃើ ខ្ញុំចង់ដឹងថាបន្ទប់ធ្នើរនៅផ្ទះជាប់ៗនេះមានប៉ុន្មានបន្ទប់ដែលដូចជាបន្ទប់របស់នាងតូចនោះ ហើយតើមានក្មេងស្រីអ្នកបម្រើប៉ុន្មាននាក់ដែលគេងនៅក្នុងបន្ទប់បែបនោះ ខណៈដែលខ្ញុំគេងលើខ្នើយ និងទ្រព្យដែលមិនមែនជារបស់ខ្ញុំនេះ។” បុរសឥណ្ឌា និយាយទៅកាន់ប៉ាប៉ា របស់គ្រួសារធំក្រោយពីគាត់បានស្ដាប់ការរៀបរាប់របស់ រ៉ាម ដាស ពីបន្ទប់ធ្នើររបស់ សារ៉ា។

“ឱសម្លាញ់អើយ! លោកកាន់តែឆាប់ធ្វើចិត្តឲ្យស្ងប់នោះកាន់តែប្រសើរសម្រាប់លោក។ ទោះលោកទទួលទ្រព្យទាំងអស់ពីជនជាតិឥណ្ឌា ក៏លោកមិនអាចរៀបចំភាពតោកយ៉ាកក្នុងលោកនេះឲ្យប្រសើរឡើងទាំងអស់ដែរ ប្រសិនបើលោកចាប់ផ្ដើមរៀបចំបន្ទប់ធ្នើរនៅតាមផ្ទះជាប់ៗនេះទាំងអស់ បន្ទប់ធ្នើរនៅផ្ទះជាប់ៗគ្នាផ្សេងទៀតនឹងនៅតែស្ថិតក្នុងសភាពបែបនេះ។ នោះលោកមើលទៅ!” លោក កាម៉ៃឃើ ឆ្លើយដោយព្យាយាមលើកទឹកចិត្តឲ្យគាត់មានក្ដីរីករាយក្នុងចិត្តដូចប្រក្រតីវិញ។

លោក ការីហ្វត់ អង្គុយខាំក្រចករបស់គាត់ ខណៈដែលគាត់សម្លឹងទៅគ្រែដែកដែលចាំងពន្លឺពីចង្ក្រានធ្យូងមក។ នៅស្ងៀមបន្តិចទើបគាត់និយាយយឺតៗ៖

“តើលោកគិតថា អាចទេដែលក្មេងៗផ្សេងទៀតខ្ញុំមិនបានគិតដល់….. ខ្ញុំជឿថា យើងអាច អាចកាត់បន្ថយលក្ខខណ្ឌដូចជាក្មេងកម្សត់ដែលនៅជាប់ទ្វារយើង?”

លោក កាម៉ៃឃើ សម្លឹងមើលគាត់ដោយមិនស្រណុកក្នុងចិត្ត។ គាត់ដឹងថានោះជាអ្វីដែលអាក្រក់បំផុតដែលបុរសនេះអាចធ្វើបានដើម្បីខ្លួនគាត់ ដើម្បីហេតុផលរបស់គាត់ និងសុខភាពរបស់គាត់ គឺត្រូវគិតតាមរបៀបជាក់លាក់ និងនិយាយពីប្រធានបទជាក់លាក់។

“ប្រសិនបើក្មេងនៅសាលារបស់ម៉ាដាម ប៉ាស្កា ក្នុងក្រុងប៉ារីសគឺជាក្មេងដែលលោកតាមរក នាងទំនងជានៅក្នុងដៃរបស់មនុស្សដែលអាចមើលថែនាងបានហើយ។ ម៉ាដាម ប៉ាស្កា និយាយថា ប្ដីប្រពន្ធជនជាតិរុស្ស៊ីទទួលចិញ្ចឹមនាងព្រោះនាងជាមិត្តស្និទ្ធស្នាលនឹងកូនស្រីតូចរបស់ពួកគេដែលបានស្លាប់ទៅ។ ពួកគេគ្មានកូនផ្សេងទៀតទេ ដូច្នេះនាងតូចនោះនឹងក្លាយទៅជាជនជាតិរុស្ស៊ីហើយរស់នៅដោយសុខសប្បាយ” លោក កាម៉ៃឃើ ឆ្លើយមួយៗ។

“ហើយស្ត្រីកម្សត់នោះពិតជាមិនដឹងថា ពួកគេយកនាងទៅរស់នៅឯណា!” លោក ការីហ្វត់ បន្លឺឡើង។

លោក កាម៉ៃឃើ កាន់ស្មារបស់គាត់។

“គាត់ជាស្ត្រីឆ្លាត ស្ត្រីបារាំងដែលទទួលយកក្មេងទៅមើលថែ ក្រោយពីឪពុករបស់ក្មេងស្រីបានស្លាប់ទៅនិងមិនមានអ្វីបន្សល់ទុក ស្ត្រីដូចជាគាត់មិននាំបញ្ហាដល់ក្មេងនោះទេ គាត់គិតពីឈ្មោះសាលារបស់គាត់ទៅថ្ងៃក្រោយ។”

“ប៉ុន្តែលោកនិយាយថា ក្មេងនោះអាចជាក្មេងដែលខ្ញុំតាមរក យើងមិនប្រាកដទេ ព្រោះឈ្មោះមិនដូចគ្នា។”

“ម៉ាដាម ប៉ាស្កា អានឈ្មោះនាងថា ការូវ ជំនួសឲ្យ គ្រូវី ប៉ុន្តែនោះប្រហែលជាបញ្ហាការប្រកបឈ្មោះទេ។ ស្ថានភាពរបស់ក្មេងស្រីនោះគឺស្រដៀងគ្នា។ មន្ត្រីជនជាតិអង់គ្លេសនៅឥណ្ឌាបានទុកកូនរបស់គាត់នៅសាលាមួយ គាត់បានស្លាប់ដោយសារការខាតបង់ទ្រព្យសម្បត្តិ។” លោក កាម៉ៃឃើ និយាយ ហើយនៅស្ងៀមបន្តិចទើបបន្តទៀត៖

“លោកច្បាស់ទេថាក្មេងនោះគេទុកនៅសាលាក្នុងក្រុងប៉ារីស? លោកច្បាស់ថាគឺទីក្រុងប៉ារីសទេ?”

“ឱសម្លាញ់អើយ! ខ្ញុំមិនដឹងរឿងអ្វីច្បាស់ទេ។ ខ្ញុំមិនដែលឃើញក្មេងនោះ ឬម្ដាយរបស់នាងទេ។ រ៉ាល់ហ្វ គ្រូវី និងខ្ញុំស្រលាញ់គ្នាពេលយើងនៅក្មេង ប៉ុន្តែយើងមិនដែលបានជួបគ្នាទេក្រោយឈប់រៀន រហូតដល់ថ្ងៃយើងជួបគ្នានៅឥណ្ឌា។ ខ្ញុំលង់ជឿនឹងការសន្យាពីរឿងរ៉ែពេជ្រដ៏សន្ធឹកសន្ធាប់នោះពេក គេក៏ដូចគ្នាដែរ។ ពេលយើងជួបគ្នាយើងកម្រនិយាយពីរឿងអ្វីផ្សេងណាស់។ ខ្ញុំគ្រាន់តែដឹងថាគេបញ្ជូនកូនទៅរៀននៅសាលាក្នុងប្រទេសណាមួយ។ ឥឡូវខ្ញុំមិនចាំថា ខ្ញុំដឹងរឿងនោះដោយរបៀបណាផង។” លោក ការីហ្វត់ និយាយ។

គាត់ចាប់ផ្ដើមរំភើបចិត្ត គាត់តែងតែរំភើបចិត្តពេលដែលខួរក្បាលទន់ខ្សោយរបស់គាត់នៅអាចចាំបានរឿងក្នុងអតីតកាល។

លោក កាម៉ៃឃើ សម្លឹងគាត់ដោយអស់កម្លាំង ជាការចាំបាច់ដែលត្រូវសួរសំនួរខ្លះៗ ប៉ុន្តែត្រូវតែសួរដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។

“ប៉ុន្តែលោកមានហេតុផលត្រូវគិតពីសាលា តើនៅទីក្រុងប៉ារីសមែនទេ?”

“ត្រូវហើយ ព្រោះម្ដាយរបស់នាងជាជនជាតិបារាំង ហើយខ្ញុំឮថានាងចង់ឲ្យកូនរបស់នាងទទួលបានការអប់រំនៅទីក្រុងប៉ារីស។ នាងទំនងជានៅទីនោះ។” គាត់ឆ្លើយ។

“ត្រូវហើយ ស្ដាប់ទៅគឺជាច្បាស់ជាងពាក្យប្រហែលទៅទៀត។” លោក កាម៉ៃឃើ និយាយ។

“កាម៉ៃឃើ! ខ្ញុំត្រូវតែតាមរកនាងឲ្យឃើញ ប្រសិនបើនាងនៅរស់នាងប្រាកដជានៅកន្លែងណាមួយ។ ប្រសិនបើនាងគ្មានមិត្ត គ្មានប្រាក់មួយផេន្នី នោះគឺជាកំហុសរបស់ខ្ញុំ។ តើមនុស្សអាចត្រលប់មករកការចងចាំវិញជាមួយនឹងរឿងបែបនោះនៅក្នុងចិត្តបានយ៉ាងម៉េចទៅ? ការផ្លាស់ប្ដូរភ្លាមៗនេះបានធ្វើឲ្យសុបិនរបស់ពួកយើងក្លាយជាការពិត ហើយកូនរបស់គ្រូវី កម្សត់អាចនឹងកំពុងដើរសុំទានតាមផ្លូវ!” គាត់និយាយ។

“ទេ អត់ទេ! លោកព្យាយាមធ្វើចិត្តឲ្យស្ងប់ លួងលោមខ្លួនឯងជាមួយនឹងការពិតថា ពេលដែលលោករកនាងឃើញលោកមានសំណាងដែលត្រូវផ្ដល់ឲ្យនាង។” លោក កាម៉ៃឃើ និយាយ។

“ហេតុអ្វីខ្ញុំជាមនុស្សដែលមិនអាចប្រឈមនឹងហេតុការណ៍បានពេលរឿងរ៉ាវងងឹតឈឹង? ខ្ញុំជឿថាខ្ញុំប្រាកដជាអាចប្រឈមមុខបានប្រសិនបើខ្ញុំមិនត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះលុយរបស់មនុស្សជាច្រើន និងលុយរបស់ខ្ញុំទៀត។ គ្រូវី ដ៏កម្សត់បានដាក់លុយរបស់គេទាំងអស់នៅក្នុងការរុករកនេះដោយមិនទុកមួយផេន្នីឡើយ គេទុកចិត្តខ្ញុំ គេស្រលាញ់ខ្ញុំ ហើយគេស្លាប់ដោយគិតថាខ្ញុំបានក្បត់គេ គឺខ្ញុំ ថម់ ការីហ្វត់ ដែលលេងបាល់ឱបជាមួយគេនៅអេតុន។ គេប្រាកដជាគិតអាក្រក់ណាស់ហើយចំពោះខ្ញុំ!” ការីហ្វត់ រៀបរាប់ពីទុក្ខសោករបស់គាត់។

“លោកកុំរំឭកពីរឿងជូរចត់នោះដាក់ខ្លួនទៀតអី។”

“ខ្ញុំមិនរំឭករឿងដាក់ខ្លួនព្រោះការប៉ាន់ស្មានគំរាមថានឹងបរាជ័យទេ ខ្ញុំរំឭកដែលខ្ញុំបាត់បង់ភាពក្លាហាន ដែលខ្ញុំរត់គេចដូចជាមនុស្សឆបោក ឬចោរ ព្រោះខ្ញុំមិនអាចប្រឈមនឹងមិត្តល្អបំផុតរបស់ខ្ញុំហើយប្រាប់គេថា ខ្ញុំបានបំផ្លាញគេនិងអនាគតរបស់កូនគេនោះទេ។”

ប៉ាប៉ាដែលមានទឹកចិត្តល្អនៃគ្រួសារធំដាក់ដៃរបស់គាត់លើស្មាលោក ការីហ្វត់ ដោយថ្នមៗ។

“លោករត់គេចព្រោះខួរក្បាលលោករងការប៉ះទង្គិច និងទារុណកម្ម លោកបាត់បង់ម្ចាស់ការលើខ្លួនឯងពាក់កណ្ដាលទៅហើយ។ ប្រសិនបើលោកមិនរងការប៉ះទង្គិចផ្លូវចិត្តទេ ពេលនោះលោកនឹងនៅប្រយុទ្ធមិនខាន។ លោកនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ គេងលើគ្រែ រងគ្រោះជាមួយនឹងជំងឺនៅក្នុងខួរក្បាលរបស់លោក ពីរឆ្នាំក្រោយពីលោកបានចាកចេញពីកន្លែងនោះ។ លោកត្រូវចាំរឿងនោះ” លោក កាម៉ៃឃើ និយាយ។

ការីហ្វត់ ទម្លាក់ថ្ងាសលើដៃរបស់គាត់លើតុ។

ក្រាបលើតុដោយយកដៃកល់ថ្ងាស លោកការីហ្វត់ មិននិយាយស្ដីអ្វីមួយសន្ទុះ កាម៉ៃឃើ មិនហ៊ានបន្ត ឬសួរនាំអ្វីផ្សេងទេ ក្រៅពីដាក់ដៃលើស្មារបស់គាត់ហើយច្របាច់តិចៗ។ នៅទីបំផុតគាត់ងើបមុខឡើងហើយបន្លឺសំឡេងខ្សាវៗ៖

“ឱព្រះជាម្ចាស់! ពេលនោះខ្ញុំវង្វេងដោយការភ័យខ្លាច និងតក់ស្លុត។ ខ្ញុំមិនបានគេងអស់ជាច្រើនសប្ដាហ៍ ពេលយប់ខ្ញុំដើរចេញពីផ្ទះខ្យល់បក់មកហាក់នាំសំឡេងពីគ្រប់ទិសទីមកស្រែកដាក់ខ្ញុំ។”

“នោះជាការពន្យល់យ៉ាងច្បាស់ តើមនុស្សដែលបាត់បង់ស្មារតី និងការចងចាំទៅហើយអាចត្រូវចាត់ទុកថាជាបុគ្គលបាបបានដោយរបៀបណា!” លោក កាម៉ៃឃើ និយាយ។

ការីហ្វត់ ញីថ្ងាសរបស់គាត់។

“ហើយពេលដែលខ្ញុំមានស្មារតីមកវិញ គ្រូវី កម្សត់បានស្លាប់បាត់ និងត្រូវគេកប់បាត់ទៅហើយ។ ហើយខ្ញុំហាក់មិនចាំរឿងអ្វីទាល់តែសោះ ខ្ញុំមិនចាំរឿងកូនតូចរបស់គេសោះរយៈពេលជាច្រើនខែ សូម្បីពេលខ្ញុំចាប់ផ្ដើមរំឭកពីជីវិតរបស់នាង គ្រប់យ៉ាងហាក់គ្មានពន្លឺទាល់តែសោះ។”

គាត់សម្រាកបន្តិច ហើយញីថ្ងាសគាត់ម្ដងទៀត ហើយបន្ត៖

“ឥឡូវពេលខ្លះពេលខ្ញុំព្យាយាមរំឭករឿងឡើងវិញ ខ្ញុំហាក់ដូចជាធ្លាប់បានស្ដាប់ គ្រូវី និយាយពីសាលាដែលកូនរបស់គេទៅរៀន។ លោកគិតទៅមើលរឿងនេះគេគួរតែបាននិយាយជាមួយខ្ញុំ ត្រូវទេ?”

“គាត់អាចនឹងមិនធ្លាប់និយាយពីរឿងនោះជាមួយលោក លោកហាក់ដូចជាមិនធ្លាប់បានស្ដាប់ឈ្មោះពិតរបស់នាងផង។”

“គេធ្លាប់ហៅនាងដោយប្រើឈ្មោះដែលគេប្រឌិត គេហៅនាងថា អ្នកនាងតូច ប៉ុន្តែរឿងរ៉ែនោះបានលុបអ្វីគ្រប់យ៉ាងចេញពីខួរក្បាលរបស់យើង។ ពួកយើងមិននិយាយអ្វីក្រៅពីរឿងរ៉ែនោះទេ។ ប្រសិនបើគេបាននិយាយពីសាលាមែនគឺខ្ញុំភ្លេចបាត់ហើយ ខ្ញុំភ្លេចហើយ។ ហើយឥឡូវនេះខ្ញុំនឹងមិនអាចនឹកឃើញរហូត។”

“បានហើយៗ! យើងនៅតែមានសង្ឃឹមរកនាងឃើញ។ យើងនឹងបន្តរកជនចិត្តល្អសញ្ជាតិរុស្ស៊ីរបស់ម៉ាដាម ប៉ាស្កា។ គាត់ប្រហាក់ប្រហែលថាពួកគេរស់នៅទីក្រុងមូស្គូ យើងនឹងទុករឿងនេះជាតម្រុយ។ ខ្ញុំនឹងទៅមូស្គូ។” លោក កាម៉ៃឃើ និយាយ។

“ប្រសិនបើខ្ញុំអាចធ្វើដំណើរបាន ខ្ញុំនឹងទៅជាមួយលោក ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចបានត្រឹមអង្គុយនៅទីនេះរុំកន្សែង និងសម្លឹងភ្លើងចង្ក្រាន ហើយពេលខ្ញុំសម្លឹងទៅភ្លើង ខ្ញុំដូចជាឃើញ មុខក្មេងសម្បុរប្រផេះរបស់គ្រូវី សម្លឹងមកខ្ញុំវិញ។ គេមើលមកហាក់ដូចជាកំពុងសួរសំនួរមួយ។ ពេលខ្លះខ្ញុំសុបិនឃើញគេនៅពេលយប់ ហើយគេតែងតែឈរនៅចំពោះមុខខ្ញុំ ហើយសួរសំនួរមកខ្ញុំ លោកអាចទាយបានទេថាគេសួរថាម៉េច កាម៉ៃឃើ?”

លោក កាម៉ៃឃើ ឆ្លើយនឹងគាត់ដោយសំឡេងកាន់តែតិច។

“មិនច្បាស់ទេ”

“គេតែងតែនិយាយថា ថម់ មិត្តចាស់ ថម់ តើអ្នកនាងតូចនៅឯណា? ខ្ញុំត្រូវតែឆ្លើយនឹងគេឲ្យបាន ខ្ញុំត្រូវតែធ្វើឲ្យបាន! ជួយរកនាងឲ្យខ្ញុំផង ជួយខ្ញុំផង!” គាត់និយាយ ហើយទាញដៃលោក កាម៉ៃឃើ មកឱប។

…………………………………..

នៅម្ខាងទៀតនៃជញ្ជាំង សារ៉ា កំពុងអង្គុយក្នុងបន្ទប់ធ្នើររបស់នាងនិយាយជាមួយ ម៉េឆាយឌេក ដែលចេញមកដើម្បីរកអាហារពេលល្ងាចរបស់គេ។

“ថ្ងៃនេះពិតជាពិបាកធ្វើជាព្រះនាងណាស់ ម៉េឆាយឌេក វាពិបាកជាងសព្វមួយដង។ វាកាន់តែពិបាកដូចជាអាកាសធាតុកាន់តែត្រជាក់ ហើយផ្លូវកាន់តែរអិល។ ពេល ឡាវីនី សើចនឹងសំពត់ប្រឡាក់ផុករបស់ខ្ញុំ ពេលដែលខ្ញុំដើរបញ្ច្រាសនាងនៅសាល ខ្ញុំបានគិតរកអ្វីម្យ៉ាងដើម្បីនិយាយ ហើយខ្ញុំបានឃាត់ខ្លួនឯងទាន់ពេល។ យើងមិនអាចប្រតិកម្មនឹងមនុស្សបែបនោះទេបើសិនយើងជាព្រះនាង ប៉ុន្តែយើងត្រូវមាត់ដើម្បីគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង ហើយខ្ញុំបានខាំមាត់។ នោះគឺពេលរសៀលដល់ត្រជាក់ ម៉េឆាយឌេក ហើយនេះជាពេលយប់ដ៏ត្រជាក់។” នាងនិយាយ។

ភ្លាមនោះនាងដាក់ក្បាលរបស់នាងលើដៃទាំងពីរ ដូចដែលនាងធ្លាប់ធ្វើជាញឹកញាប់ពេលនាងនៅតែម្នាក់ឯង។

“អូ ប៉ាប៉ា! ដូចជារយៈពេលដ៏យូរលង់ហើយដែលខ្ញុំជា អ្នកនាងតូច របស់ប៉ា!” នាងខ្សឹប។

ពេលវេលនេះកើតឡើងក្នុងថ្ងៃតែមួយនៅទាំងសងខាងជញ្ជាំង។

……………………………..

រដូវរងាជារដូវដ៏វេទនាសម្រាប់ក្មេងស្រីកម្សត់ដែលកំព្រាឪពុកម្ដាយរស់នៅក្នុងបន្ទប់ធ្នើរត្រូវគេប្រើដូចជាម៉ាស៊ីន។ ថ្ងៃខ្លះសារ៉ា ត្រូវដើរតេះតះកាត់តាមព្រិលពេលគេប្រើនាងចេញទៅក្រៅ ថ្ងៃខ្លះកាន់តែអាក្រក់ពេលដែលព្រិលរលាយចូលជាមួយភក់ ហើយព្រិលខ្លះនៅក្រាស់ ដែលអំពូលភ្លើងនៅតាមផ្លូវត្រូវបានគេបើកពេញមួយថ្ងៃ ហើយទីក្រុងឡុងដុងមើលទៅដូចជាស្ថិតក្នុងពេលរសៀលកាលពីច្រើនឆ្នាំមុន ពេលដែលឡានបើកកាត់តាមផ្លូវធំ ហើយសារ៉ា អង្គុយខាងក្នុងទម្រេតលើប៉ារបស់នាង។ នៅថ្ងៃបែបនោះបង្អួចផ្ទះរបស់គ្រួសារធំតែងតែមើលទៅឃើញភាពរីករាយ និងអ៊ូអរ ចំណែកបន្ទប់រៀនរបស់បុរសជនជាតិឥណ្ឌាមើលទៅមានភាពកក់ក្ដៅ។ ប៉ុន្តែបន្ទប់ធ្នើរមើលទៅសង្វេគរកពាក្យមករៀបរាប់មិនបាន។ មិនមានអរុណរះ និងសុរិយាអស្ដង្គតសម្រាប់ សារ៉ា គយគន់ទៀតទេ ហើយសូម្បីតែផ្កាយក៏កម្របានឃើញផង។ ពពកបន្ទាបខ្លួនមកយ៉ាងទាប ពណ៌ប្រផេះ ឬដូចភក់ ឬពេលខ្លះបានធ្លាក់ខ្លួនមកជាភ្លៀងយ៉ាងធំ។ ក្រោយម៉ោងបួនរសៀល ទោះបីជាគ្មានព្រិលក៏ជាពេលចុងក្រោយដែលគេបានឃើញពន្លឺថ្ងៃដែរ។ ប្រសិនបើសារ៉ា ចាំបាច់ត្រូវឡើងទៅបន្ទប់ធ្នើររបស់នាងដើម្បីធ្វើអ្វីមួយ នាងត្រូវអុជទៀនបំភ្លឺនាងពេលរសៀល។ ស្ត្រីនៅផ្ទះបានពិបាកធ្វើការ ហើយអាកប្បកិរិយារបស់ពួកគេកាន់តែអាក្រក់ជាងមុន។ ប៊េកគី ត្រូវគេប្រើដូចជាទាសករតូចម្នាក់។

”បើមិនដោយសារអ្នកនាងទេ បើមិនដោយសារអ្នកនាង និងរឿងអ្នកទោសដែលនៅក្នុងបន្ទប់គុកជាប់គ្នានៅ បាស្ទីល ទេ ខ្ញុំនឹងស្លាប់ហើយ។ មើលទៅគឺដូចជាការពិត ត្រូវទេ? អ្នកស្រីនោះគឺដូចជាមេគុក ខ្ញុំមើលឃើញសោធំដែលអ្នកនាងនិយាយថា គាត់យួរ។ ចុងភៅដូចអ្នកអ្នកនៅក្រោមបង្គាប់មេគុក។ សូមអ្នកនាងនិយាយប្រាប់ខ្ញុំបន្ថែមទៀតមក អ្នកនាង និយាយប្រាប់ខ្ញុំពីផ្លូវក្រោមដីដែលយើងបានជីកនៅក្រោមជញ្ជាំង។” នាងនិយាយទៅកាន់ សារ៉ា ដោយអស់កម្លាំងនៅពេលដែលនាងលួចចូលទៅក្នុងបន្ទប់ធ្នើររបស់នាង។

“ខ្ញុំនឹងប្រាប់ឯងពីរឿងដែលកក់ក្ដៅជាងនេះ យកភួយរបស់ឯងមករុំខ្លួន ហើយខ្ញុំនឹងយកភួយខ្ញុំរុំខ្លួនដែរ ហើយយើងគេងជិតគ្នានៅលើគ្រែ រួចខ្ញុំនឹងនិយាយប្រាប់ឯងពីរឿងព្រៃនៃតំបន់ត្រូពិក កន្លែងដែលស្វារបស់សុភាពបុរសឥណ្ឌានោះរស់នៅ។ ពេលដែលខ្ញុំឃើញស្វានោះអង្គុយនៅតុក្បែរបង្អួច ហើយសម្លឹងមកក្រៅមើលផ្លូវជាមួយនឹងទឹកមុខពោរពេញដោយទុក្ខសោក ខ្ញុំតែងតែមានអារម្មណ៍ច្បាស់ថា វាកំពុងគិតពីព្រៃតំបន់ត្រូពិកកន្លែងដែលវាធ្លាប់ហក់លោតបក់កន្ទុយរបស់វានៅលើដើមឈើ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាអ្នកណាចាប់គេមក ហើយថាតើគេបានមកចោលគ្រួសាររបស់គេដែលពឹងផ្អែកលើគេដែរ ឬអត់។” សារ៉ា និយាយ។

“រឿងនោះកក់ក្ដៅជាង អ្នកនាង ប៉ុន្តែយ៉ាងណារឿងនៅ បាស្ទីល ហាក់ចាក់ចំបេះដូងពេលដែលអ្នកនាងនិយាយប្រាប់។” ប៊េកគី និយាយដោយគោរព។

“នោះគឺព្រោះវាធ្វើឲ្យឯងគិតដល់រឿងផ្សេងទៀត ខ្ញុំបានកត់សម្គាល់រឿងនេះ អ្វីដែលយើងត្រូវធ្វើនៅក្នុងចិត្ត ពេលរាងកាយយើងជួបទុក្ខលំបាក គឺត្រូវគិតទៅដល់រឿងផ្សេងទៀត។” សារ៉ា និយាយដោយទាញយកភួយមករុំខ្លួន រហូតសល់តែមុខតូចខ្មៅរបស់នាងអើតមក។

“តើអ្នកនាងធ្វើបានទេ?”

“ពេលខ្លះខ្ញុំអាច ពេលខ្លះខ្ញុំមិនអាចទេ ប៉ុន្តែពេលដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានខ្ញុំមិនមានរឿងអ្វីទេ។ ហើយអ្វីដែលខ្ញុំជឿគឺថា យើងតែងតែអាចធ្វើបានប្រសិនបើយើងហ្វឹកហាត់គ្រប់គ្រាន់។ ថ្មីៗនេះខ្ញុំបានអនុវត្តិយ៉ាងល្អ វាចាប់ផ្ដើមងាយស្រួលជាងពីមុន។ ពេលដែលរឿងអាក្រក់ ខ្ញុំគិតថាពិបាកដូចជាការដែលខ្ញុំអាចធ្វើជាព្រះនាងបាន។ ខ្ញុំនិយាយនឹងខ្លួនឯងថា ខ្ញុំជាព្រះនាង ហើយខ្ញុំជាទេពអប្សរ ហើយព្រោះតែខ្ញុំជាទេពអប្សរគ្មានអ្វីអាចយាយី ឬធ្វើបានខ្ញុំបានទេ។”

នាងមានឱកាសជាច្រើនដើម្បីធ្វើចិត្តរបស់នាងឲ្យគិតដល់រឿងអ្វីផ្សេង ហើយមានឱកាសជាច្រើនដើម្បីបញ្ជាក់ថា នាងជាព្រះនាងឬមិនមែន។ ប៉ុន្តែការសាកល្បងដ៏ខ្លាំងបំផុតដែលនាងធ្លាប់ឆ្លងកាត់គឺថ្ងៃក៏អាក្រក់ដែលក្រោយមកនាងធ្លាប់គិតជាញឹកញាប់ថា នាងនឹងមិនអាចលុបវាពីការចងចាំរបស់នាងបានទេទោះបីជារយៈពេលច្រើនឆ្នាំកន្លងទៅទៀតក៏ដោយ។

ភ្លៀងធ្លាក់ជាប់បន្តអស់ជាច្រើនថ្ងៃ ផ្លូវពិបាកធ្វើដំណើរសុទ្ធតែព្រិល ហើយមានភក់នៅគ្រប់ទីកន្លែង ។ ត្រូវហើយមានកន្លែងជាច្រើនដែលត្រូវទៅបង់លុយឲ្យទាន់ពេល ថ្ងៃបែបនេះសម្រាប់សារ៉ា មានជាប់មិនដាច់ ហើយនាងត្រូវគេប្រើឲ្យចេញក្រៅម្ដងហើយម្ដងទៀត រហូតដល់សម្លៀកបំពាក់ដាច់ដាចរបស់នាងទទឹកអស់។ មួករបស់នាងធ្ងន់ជាងធម្មតាដោយសារសំណើម ស្បែកជើងធ្លុះធ្លាយរបស់នាងទទឹកនិងប្រឡាក់ភក់ពេញ ហើយបន្ថែមពីលើនេះនាងមិនបានទទួលទានអាហារពេលល្ងាចទេ ព្រោះកញ្ញា មីនជីន បានសម្រេចដាក់ទោសនាង។ នាងរងាញ័រខ្លួនហើយឃ្លានជាខ្លាំង និងអស់កម្លាំងដែលមុខរបស់នាងបានប្រែពណ៌ ហើយពេលខ្លះមនុស្សធ្វើដំណើរកាត់តាមផ្លូវងាកមើលនាងមួយភ្លែតៗដោយក្ដីអាណិត ប៉ុន្តែនាងមិនដឹងរឿងនោះទេ។ នាងព្យាយាមដើម្បីឲ្យចិត្តរបស់នាងគិតដល់រឿងផ្សេងទៀត នោះគឺពិតជាសំខាន់ណាស់។ វិធីគិតរបស់នាងគឺប្រឌិត ឬឧបមា ជាមួយនឹងកម្លាំងទាំងអស់ដែលមានសេសសល់នៅក្នុងខ្លួននាង។ ប៉ុន្តែលើកនេះគឺពិបាកជាងអ្វីដែលនាងធ្លាប់ឆ្លងកាត់ ហើយម្ដងឬពីរដងនាងធ្លាប់គិតថា ការធ្វើបែបនោះមិនមែនធ្វើឲ្យនាងស្រាកស្រាន្តពីភាពត្រជាក់ និងស្រែកឃ្លាន តែថែមទាំងធ្វើឲ្យនាងកាន់តែត្រជាក់ និងឃ្លាន។ ប៉ុន្តែនាងនៅតែបន្តធ្វើ ពេលដែលភក់ និងទឹកចូលក្នុងស្បែកជើងរហែករបស់នាង ហើយខ្យល់ហាក់ព្យាយាមទាញអាវក្រៅរបស់នាងឲ្យទៅក្រោយ នាងនិយាយនឹងខ្លួនឯងពេលនាងកំពុងដើរ ទោះបីនាងមិនបញ្ចេញសំឡេង ឬកម្រើកបបូរមាត់ក៏ដោយ។

“ឧបមាថាខ្ញុំមានសម្លៀកបំពាក់ស្ងួត ឧបមាថាខ្ញុំមានស្បែកជើងល្អ និងអាវធំវែងហើយក្រាស់ ហើយមានឆ័ត្របាំង។ ហើយឧបមា ឧបមាថា ខ្ញុំនៅជិតកន្លែងដុតនំដែលមាននំក្ដៅៗលក់ ហើយខ្ញុំរើសបានកាក់ប្រាំមួយផន្នីដែលមិនមែនជារបស់នរណាម្នាក់។ ឧបមាថា ខ្ញុំពិតជារើសបានមែន ខ្ញុំនឹងចូលទៅក្នុងហាង ហើយទិញនំក្ដៅៗប្រាំមួយ ហើយញ៉ាំទាំងអស់ដោយមិនឈប់។”

ពេលខ្លះរឿងចម្លែកបានកើតឡើងនៅក្នុងលោកយើងនេះ។

រឿងដែលកើតឡើងចំពោះសារ៉ា ពិតជារឿងចម្លែក។ ពេលដែលនាងកំពុងនិយាយនឹងខ្លួនឯង នាងត្រូវដើរឆ្លងផ្លូវ។ ភក់ច្រើនណាស់ នាងស្ទើរតែត្រូវលូនទៅហើយ នាងជ្រើសផ្លូវដើរដោយប្រយ័ត្នតាមដែលនាងអាចធ្វើបាន ប៉ុន្តែនាងមិនអាចជួយខ្លួនឯងបានច្រើនទេ ក្រៅពីរើសផ្លូវដើរ នាងបានសម្លឹងមើលជើងរបស់នាង និងភក់ ហើយពេលដែលសម្លឹងចុះក្រោមខណៈដែលមកដល់កម្រាលថ្មនោះនាងឃើញអ្វីមានចាំងពន្លឺមក។ នោះគឺជាបំណែកប្រាក់ បំណែកតូចមួយដែលជ្រុះនៅឆ្ងាយ ប៉ុន្តែនៅ តែចាំងពន្លឺមកល្មមនឹងនាងអាចចាប់អារម្មណ៍ឃើញ។ វាមិនថ្លៃណាស់ណាទេ ប៉ុន្តែគឺកាក់បួនផេន្នី។

មិនប៉ុន្មានវិនាទីវាក៏បានមកនៅក្នុងដៃត្រជាក់ឡើងក្រហម និងខៀវរបស់នាង។ នាងនិយាយតិចៗ៖

“អូ នេះជាការពិត! នេះជារបស់ពិត!”

ហើយអ្នកប្រហែលជាមិនជឿរឿងនេះទេ ពេលនោះខណៈដែលនាងសម្លឹងទៅមុខត្រង់ មានហាងនំមួយនៅចំមុខរបស់នាង។ នោះគឺហាងនំដុត ហើយស្ត្រីមានទឹកមុខរួសរាយម្នាក់កំពុងដាក់ថាសនំចូលទៅក្នុងបង្អួច គឺនំទើបនឹងដុតថ្មី យកចេញពីចង្ក្រានធំ នំដែលមានដាក់បន្តុបផ្លែឈើពីលើនោះ។

ក្ដីរំភើបនោះស្ទើរតែធ្វើឲ្យសារ៉ា សន្លប់ទៅហើយ នាងមើលឃើញនំដែលគេដាក់លើធ្នើរដុតនំដែលចាំងពន្លឺមក។

នាងដឹងថានាងមិនត្រូវស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការប្រើកាក់លុយតូចនេះទេ មើលទៅច្បាស់ណាស់គឺវាបានកប់ភក់ប៉ុន្មានថ្ងៃមកហើយ ហើយម្ចាស់របស់វាបានបាត់វានៅពេលដែលពួកគេដើរជាមួយនឹងមនុស្សច្រើនហើយខំទប់ខ្លួនកុំឲ្យរអិលភក់។

“ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងទៅសួរអ្នកលក់ ប្រសិនបើគាត់មានបាត់របស់អ្វីម្យ៉ាង” នាងនិយាយនឹងខ្លួនឯង ហើយនាងដើរកាត់កម្រាលថ្ម ពេលដែលនាងកំពុងដើរ នាងឃើញក្មេងម្នាក់ដែលបានបង្អាក់ដំណើររបស់នាង។

ក្មេងតូចនោះស្លៀកពាក់ដាច់ដាចជាងនាង ហើយជើងប្រឡាក់ភក់ពេញ ដែលមើលទៅនាងមិនបានសម្អាតខ្លួនអស់ជាច្រើនថ្ងៃមកហើយ។ ទឹកមុខរបស់នាងបង្ហាញប្រាប់សារ៉ា ថានាងពិតជារងា និងស្រែកឃ្លានខ្លាំងណាស់។

សារ៉ា គ្រាន់តែឃើញភ្នែកនាងភ្លាមន៏ដឹងរួចទៅហើយថា នោះជាភ្នែកដែលកំពុងអត់ឃ្លាន ហើយនាងមានអារម្មណ៍អាណិតក្មេងនោះជាពន់ពេក។

“នេះគឺម្នាក់ក្នុងចំណោមប្រជារាស្ត្រ ហើយនាងឃ្លានជាងខ្ញុំទៅទៀត។” សារ៉ា និយាយនឹងខ្លួនឯង។

ក្មេងស្រីតូចនោះសម្លឹងមកសារ៉ា ហើយងាកខ្លួនចេញបន្តិចដើម្បីឲ្យសារ៉ា ដើរទៅមុខ។ នាងទម្លាប់ងាកចេញដើម្បីបើកផ្លូវឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នា។ នាងដឹងថាប្រសិនបើប៉ូលិសឃើញនាង គេនឹងប្រាប់នាងឲ្យដើរចេញដូចនេះដែរ។

សារ៉ា ក្ដាប់កាក់បួនផេន្នីរបស់នាងជាប់ប៉ុន្មានវិនាទី បន្ទាប់មកទើបនាងនិយាយទៅកាន់ក្មេងស្រី។

“ឯងឃ្លានទេ?”

ក្មេងនោះដើរអូសជើងចេញបន្តិចទៀត ទើបឆ្លើយដោយសំឡេងខ្សាវៗរបស់នាង។

“ខ្ញុំឃ្លាន ខ្ញុំឃ្លានណាស់!”

“ឯងមិនបានញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចទេ?” សារ៉ា សួរ។

“អត់មានអាហារពេលល្ងាចទេ អាហារពេលព្រឹកក៏អត់ ពេលយប់ក៏អត់ អត់មានអ្វីញ៉ាំទាំងអស់។” នាងឆ្លើយដោយសំឡេងកាន់តែខ្សាវទៅៗ។

“អត់តាំងពីពេលណាមក?” សារ៉ា សួរបន្ត។

“មិនដឹងទេ មិនដែលមានអ្វីទេ ថ្ងៃនេះ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំឃ្លាន ខ្ញុំឃ្លានណាស់។”

ពេលមើលនាងធ្វើឲ្យសារ៉ា កាន់តែឃ្លាននិងអស់កម្លាំង ប៉ុន្តែគំនិតចំឡែកតូចនោះកំពុងគិតក្នុងខួរក្បាលរបស់នាង ហើយនាងនិយាយនឹងខ្លួនឯងទោះបីជាក្នុងបេះដូងនាងកំពុងឈឺក៏ដោយ។

“ប្រសិនបើខ្ញុំជាព្រះនាង ពេលដែលមានបញ្ហាអស់ទ្រព្យសម្បត្តិ ហើយត្រូវគេយកបល្ល័ង្ក ព្រះនាងតែងតែចែករំលែកជាមួយរាស្ត្រ ប្រសិនបើទ្រង់ជួបអ្នកដែលក្រ និងអត់ឃ្លានជាងទ្រង់ ទ្រង់តែងតែចែករំលែក។ នំនោះមួយថ្លៃមួយផេន្នី បើខ្ញុំមានប្រាំមួយផេន្នី ខ្ញុំអាចញ៉ាំបានប្រាំមួយ។ យើងទាំងពីរនាក់ញ៉ាំមិនគ្រប់ទេ ប៉ុន្តែប្រសើរជាងយើងអត់មានអ្វីសោះ។”

“ចាំមួយភ្លែត” នាងនិយាយទៅកាន់ក្មេងសុំទាន។

នាងដើរចូលទៅក្នុងហាង ដែលមានភាពកក់ក្ដៅនិងប្រហើរក្លិនឈ្ងុយ។ ស្ត្រីនោះកំពុងដាក់នំចូលទៅក្នុងបង្អួចថែមទៀត។

“សុំទោសអ្នកស្រី តើអ្នកស្រីមានបាត់កាក់បួនផេន្នីទេ កាក់ប្រាក់បួនផេន្នី?” សារ៉ា សួរ ហើយនាងយកកាក់បួនផេន្នីរបស់នាងមកបង្ហាញ។

ស្ត្រីនោះសម្លឹងមើលកាក់ ហើយមើលនាង មើលមុខតូច និងសម្លៀកបំពាក់រយីករយាករបស់នាង។

“អូ អត់ទេ ឯងរើសបានមែនទេ?” គាត់ឆ្លើយ។

“ចា៎ នៅក្នុងភក់” សារ៉ា និយាយ។

“អីចឹងទុកវាទៅ វាប្រហែលនៅទីនោះមួយសប្ដាហ៍ហើយ ហើយព្រះដឹងថានរណាជ្រុះវា។ ឯងមិនអាចរកអ្នកបាត់វានោះឃើញទេ។” ស្ត្រីនោះនិយាយ។

“ខ្ញុំដឹងរឿងនោះ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានគិតថា ខ្ញុំនឹងសួរអ្នកស្រី។”

“មិនមានមនុស្សច្រើននឹងសួរបែបនេះទេ។” ស្ត្រីនោះនិយាយ ដោយសម្លឹងមើល និងចាប់អារម្មណ៍នឹងក្មេងតូចនេះ។

“ឯងចង់ទិញអ្វីទេ?” គាត់បន្ថែម ព្រោះគាត់ឃើញសារ៉ា សម្លឹងទៅនំដុត។

“សូមយកនំដុតបួន យកតម្លៃមួយ មួយផេន្នី។” សារ៉ា និយាយ។

ស្ត្រីនោះដើរទៅបង្អួច ហើយដាក់នំខ្លះចូលក្នុងកញ្ចប់ក្រដាស។

សារ៉ា ឃើញគាត់ដាក់នំប្រាំមួយចូល។

“ខ្ញុំនិយាយថានំបួន ខ្ញុំមានតែបួនផេន្នីទេ” សារ៉ា ពន្យល់។

“ខ្ញុំនឹងថែមឲ្យពីរ ខ្ញុំថាឯងអាចញ៉ាំនៅពេលណាមួយបាន។ ឯងមិនឃ្លានទេ?” ស្ត្រីនោះនិយាយដោយទឹកមុខចិត្តល្អរបស់គាត់។

ភ្នែករបស់សារ៉ា ឡើងក្រហម។

“ឃ្លាន ខ្ញុំឃ្លានណាស់ ហើយខ្ញុំត្រូវប្រាប់អ្នកស្រីឲ្យត្រង់សម្រាប់ទឹកចិត្តល្អរបស់អ្នកស្រី” សារ៉ា ឆ្លើយ ហើយនាងបម្រុងនឹងបន្ថែមទៀតថា “មានក្មេងម្នាក់នៅខាងក្រៅដែលឃ្លានជាងខ្ញុំ” ប៉ុន្តែពេលនោះមានភ្ញៀវពីរបីនាក់ទៀតចូលមកហើយមើលទៅពួកគេដូចជាប្រញាប់ដូច្នេះសារ៉ា បានត្រឹមអរគុណស្ត្រីនោះហើយដើរចេញទៅ។

ក្មេងស្រីអ្នកសុំទាននោះនៅឈរត្រង់ជ្រុងជណ្ដើរឡើងមកនៅឡើយ នាងមើលទៅហាក់ពោរពេញដោយការភ័យខ្លាចនៅក្នុងសម្លៀកបំពាក់រយីករយាកដែលទទឹកជោករបស់នាង។ នាងកំពុងសម្លឹងទៅមុខជាមួយនឹងទឹកមុខដែលកំពុងរងទុក្ខវេទនា ហើយភ្លាមនោះសារ៉ា ឃើញនាងលើកដៃខ្មៅរបស់នាងជូនទឹកភ្នែកដែលដាមមកពេញថ្ពាល់។ នាងកំពុងរអ៊ូតែម្នាក់ឯង។

សារ៉ា បើកកញ្ចប់ក្រដាស ហើយយកនំដុតក្ដៅមួយចេញមក ដែលបានផ្ដល់កំដៅដល់ដៃកំពុងត្រជាក់របស់នាងរួចទៅហើយ។

“ឃើញទេ នំនេះឆ្ងាញ់ ហើយក្ដៅ។ ញ៉ាំទៅឯងនឹងមិនសូវមានអារម្មណ៍ថាឃ្លានខ្លាំង។” នាងនិយាយ។

ក្មេងតូចនោះចាប់ផ្ដើមសម្លឹងមើលសារ៉ា មើលទៅដូចជាសំណាងភ្លាមៗរបស់នាងបានធ្វើឲ្យនាងភ័យខ្លាច បន្ទាប់មកនាងយកនំដាក់ក្នុងមាត់ហើយខាំមួយម៉ាត់យ៉ាងធំដូចជាចចកខាំចំណី។

“អូ ព្រះ! អូ ព្រះ! “ សារ៉ា ឮសំឡេងនេះខ្សាវៗ ដោយក្ដីរីករាយ។

សារ៉ា យកនំបីទៀតមកដាក់ឲ្យនាង។

“នាងឃ្លានជាងខ្ញុំ នាងឃ្លានស្ទើរដាច់ពោះស្លាប់ ខ្ញុំមិនដាច់ពោះស្លាប់ទេ” សារ៉ា និយាយនឹងខ្លួនឯង ហើយនាងយកនំទីប្រាំដាក់ចុះមក ប៉ុន្តែដៃរបស់នាងញ័រពេលដែលទាញយកនំទីប្រាំ។

ក្មេងស្រីតូចនោះនៅកំពុងទំពារនំនៅឡើយ ពេលសារ៉ា ងាកខ្លួនបម្រុងដើរចេញទៅ។ នាងល្ងង់ និងឃ្លានពេកដែលនាងមិនបាននិយាយពាក្យអរគុណ ទោះបីជាប៉ូលិសធ្លាប់បង្រៀននាងរួចហើយក៏ដោយពេលដែលនាងមិនបានអរគុណអ្នកដាក់ទាន។ នាងដូចជាសត្វព្រៃតូចមួយដែលកម្សត់។

“លាហើយ” សារ៉ា និយាយ។

ពេលដែលសារ៉ា ដើរទៅដល់ផ្លូវម្ខាងទៀត ហើយនាងងាកមកមើលវិញ ក្មេងនោះមាននំនៅក្នុងដៃទាំងសងខាង ហើយនាងឈប់ខាំនំដើម្បីមើលទៅសារ៉ា។ សារ៉ា ងក់ក្បាលដាក់នាងបន្តិច ហើយក្មេងនោះនៅតាមសម្លឹងនាង ជាការសម្លឹងដោយការចង់ដឹង នាងឱនក្បាលបន្តិចតបទៅវិញ ហើយរហូតដល់សារ៉ា ដើរទៅផុតនាងមើលលែងឃើញ នាងនៅតែមិនទាន់ខាំនំមួយម៉ាត់ទៀតទេ ក៏មិនទំពារឲ្យអស់មួយម៉ាត់ដែលនាងបានខាំដែរ។

នៅពេលនោះស្ត្រីម្ចាស់ហាងនំសម្លឹងមកតាមបង្អួចហាង។

“អូ ខ្ញុំមិនអាចដឹងបានទេ ប្រសិនបើនាងតូចនោះមិនបានឲ្យនំដុតរបស់នាងទៅក្មេងសុំទាននេះ! មិនមែននាងមិនត្រូវការញ៉ាំទេ ខ្ញុំឃើញមុខនាងឃ្លានខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំនឹងឲ្យអ្វីម្យ៉ាងសម្រាប់ដើម្បីដឹងថា នាងធ្វើដើម្បីអ្វី។” គាត់បន្លឺតែម្នាក់ឯង។

គាត់ឈរនៅក្រោយបង្អួច និងគិត ហើយដោយការចង់ដឹងទីបំផុតគាត់ទៅនិយាយជាមួយក្មេងសុំទាននោះ។

ព្រះនាងតូចសារ៉ា ភាគទី៤

YaraMST — Fri, 28 Jan 2022 06:03:36 +0000

ត្រូវហើយនេះជាពិភពមួយផ្សេងទៀត បន្ទប់ធ្នើរនេះមានដំបូលផ្អៀង ហើយត្រូវបានលាបទឹកកំបោរ។ ទឹកកំបោរចាស់ហើយ វារបេះធ្លាក់មកខ្លះៗ។ មានគ្រែដែកច្រេះចាប់មួយដែលក្រាលដោយក្រណាត់សំពត់ចាស់ៗ។ គ្រឿងសង្ហារិមចាស់ៗបែកបាក់ដែលគេធ្លាប់ប្រើនៅខាងក្រោមត្រូវបញ្ជូនមកលើ។ នៅក្រោមដំបូលកល់មេឃ ចាំងពន្លឺពណ៌ប្រផេះមកនាងឃើញជើងតាំងចាស់ពណ៌ក្រហមមួយ សារ៉ា ដើរទៅហើយអង្គុយលើនោះ។ នាងកម្រយំណាស់ ពេលនេះនាងមិនយំទេ។ នាងដាក់អ៊េមីលី នៅលើជង្គង់ទាំងពីររបស់នាង ហើយដាក់មុខរបស់នាងលើតុក្កតា និងឱបនាង អង្គុយនៅទីនោះដោយមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ មិនធ្វើឲ្យមានសំឡេងអ្វីទាំងអស់។

ខណៈដែលនាងអង្គុយដោយស្ងៀមស្ងាត់នៅទីនោះ សំឡេងគោះទ្វារតិចៗបាន ស្ទើរតែស្ដាប់មិនឮបានខ្ទរមកប៉ះនឹងត្រចៀកនាង ហើយជាការពិតនាងមិនក្រោកទេ រហូតទ្វារត្រូវបានរុញបើកមកថ្នមៗ ហើយមុខដ៏កម្សត់ជាមួយនឹងទឹកភ្នែករហាមបានលេចមក។ នោះគឺមុខរបស់ប៊េកគី ហើយនាងបានយំអស់ជាច្រើនម៉ោងមកហើយ នាងជូតទឹកភ្នែកនឹងអៀមការពារអាវក្នុងផ្ទះបាយរបស់នាង រហូតដល់មុខនាងមើលទៅខុសប្លែក។

“អូ អ្នកនាង! តើខ្ញុំ… តើអ្នកនាងអាចអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំចូលបានទេ?” នាងនិយាយដាច់ៗ។

សារ៉ា ងើយមុខសម្លឹងទៅនាង។ នាងព្យាយាមញញឹម តែយ៉ាងណានាងមិនអាចញញឹមបាន។ ហើយភ្លាមនោះភ្នែកកំពុងកាន់ទុករបស់ប៊េកគី ចាប់ផ្ដើមសម្រក់ទឹកភ្នែក មុខរបស់ប៊េកគី ដូចជាក្មេងដែលមានអាយុមិនច្រើនជាងនាងប៉ុន្មានឆ្នាំ។

“អូ ប៊េកគី! ខ្ញុំបានប្រាប់បងហើយពួកយើងគឺដូចគ្នា គ្រាន់តែជាក្មេងស្រីពីរនាក់ ជាក្មេងស្រីពីរនាក់។ បងឃើញទេនេះជាការពិត ពេលនេះគ្មានអ្វីខុសគ្នាទេ ខ្ញុំមិនមែនជាព្រះនាងទៀតទេ។”

ប៊េកគី រត់ទៅរកនាង ហើយចាប់ដៃរបស់នាង ហើយឱបនាងផ្អឹបនឹងដើមទ្រូង លត់ជង្គង់ក្បែរនាង ហើយយំខ្សឹកខ្សួលដោយក្ដីស្រលាញ់ និងការឈឺចាប់។

“ត្រូវហើយអ្នកនាង មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះអ្នកនាង រឿងអ្វីក៏ដោយ អ្នកនាងនៅតែជាព្រះនាងដដែល គ្មានអ្វីអាចធ្វើឲ្យអ្នកនាងខុសប្លែកនោះទេ គ្មានទេ។” នាងយំ ហើយពាក្យរបស់នាងក៏ធ្លោយមក។

យប់ទីមួយរបស់នាងនៅលើបន្ទប់ធ្នើរគឺជារឿងដែលនាងមិនអាចបំភ្លេចបាន។ ពេលយប់ចេះតែដើរទៅមុខ នាងឆ្លងកាត់ពេលវេលាដ៏ចម្លែកដែលនាងមិនបាននិយាយអ្វីពីខ្លួនឯងប្រាប់អ្នកណាម្នាក់។ គ្មានអ្នកណាអាចយល់ពីអារម្មណ៍នាងពេលនោះទេ។ នាងគេងមិនលក់ក្នុងភាពងងឹត អារម្មណ៍របស់នាងភ្ញាក់ៗដោយសាររបស់ចម្លែកដែលនៅជុំវិញខ្លួននាង។ នោះប្រហែលជារឿងល្អសម្រាប់នាង ដែលមិនធ្វើឲ្យនាងនឹកដល់របស់របរផ្សេងៗ។ ប្រសិនបើនាងមិនបានមកកន្លែងនេះទេ ចិត្តរបស់នាងប្រហែលជាពិបាកនឹងទ្រាំចំពោះការពិតដែលបានកើតឡើងនេះណាស់។ ប៉ុន្តែរាត្រីចេះតែរំកិលទៅមុខ នាងភ័យខ្លាចនឹងការពិតថានាងមានខ្លួនប្រាណឬអ្វីផ្សេងទៀត នាងចាំតែរឿងមួយប៉ុណ្ណោះ។

“ប៉ាប៉ារបស់ខ្ញុំស្លាប់ហើយ! ប៉ាប៉ារបស់ខ្ញុំស្លាប់ហើយ!” នាងខ្សឹបដាក់ខ្លួនឯងរហូត។

យូរៗទៅនាងដឹងថា គ្រែរបស់នាងរឹងណាស់ទើបនាងប្រែខ្លួនចុះឡើងៗដើម្បីស្វែងរកកន្លែងសម្រាក ដែលភាពងងឹតហាក់ដូចជាខុសពីសភាពធម្មតាដែលនាងធ្លាប់ដឹង ហើយខ្យល់បក់មកប៉ះនឹងប្រហោងដំបូលបង្កសំឡេងជាប់មិនដាច់។ បន្ទាប់មករឿងអាក្រក់បំផុត គឺសំឡេងក្រេសក្រូសនៅក្រោមក្ដារ និងជញ្ជាំង។ នាងដឹងថានោះជាអ្វីព្រោះប៊េកគី បានរៀបរាប់ប្រាប់នាងរួចហើយ។ ទាំងនោះគឺកណ្ដុរទាំងតូចទាំងធំ ដែលខាំគ្នាឬលេងជាមួយគ្នា។ ម្ដងឬពីរដងនាងឮសំឡេងជើងតូចៗរបស់វារត់កាត់តាមកម្រាល ពេលនាងឮសំឡេងនោះលើកដំបូងនាងក្រោកអង្គុយញ័រខ្លួនលើគ្រែ ហើយពេលនាងគេងទៅវិញនាងទាញកម្រាលគ្រែដណ្ដប់ក្បាល។

ការផ្លាស់ប្ដូរក្នុងជីវិតរបស់នាងមិនមែនកើតឡើងបន្តិចម្ដងៗនោះទេ ប៉ុន្តែកើតឡើងទាំងអស់ព្រមគ្នាតែម្ដង។

………………………….

“នាងត្រូវតែចាប់ផ្ដើមដូចដែលនាងត្រូវធ្វើ ត្រូវតែបង្រៀននាងភ្លាមពីអ្វីដែលនាងត្រូវរំពឹង។” កញ្ញា មីនជីន និយាយប្រាប់កញ្ញា អាម៉េឡា។

ម៉ារីតេ បានចាកចេញពីផ្ទះនៅព្រឹកបន្ទាប់។ សារ៉ា បានលួចសម្លឹងមើលបន្ទប់អង្គុយលេងរបស់នាងពេលដែលនាងដើរកាត់ហើយទ្វារចំហ នាងឃើញគេយករបស់របរចេញអស់ ហើយមានដាក់គ្រែមួយនៅជ្រុងម្ខាងដើម្បីប្ដូរធ្វើជាបន្ទប់គេងសម្រាប់សិស្សមកស្នាក់ថ្មី។

ពេលនាងចុះក្រោមដើម្បីញ៉ាំអាហារពេលព្រឹក នាងឃើញកៅអីរបស់នាងត្រូវ ឡាវីនី អង្គុយ ហើយកញ្ញា មីនជីន និយាយទៅនាងដោយសោះអង្គើយ។

“ឯងនឹងត្រូវចាប់ផ្ដើមតួនាទីថ្មីរបស់ឯង សារ៉ា គឺត្រូវអង្គុយជាមួយក្មេងតូចៗនៅតុតូចជាងមុន។ ឯងត្រូវឲ្យពួកគេស្ងាត់ស្ងៀម និងត្រូវឲ្យពួកគេមានរបៀបកុំលេងអាហារ។ ឯងគួរតែចុះមកក្រោមពីព្រលឹមជាងនេះ ឡូទី មិនសប្បាយចិត្តនឹងរឿងទឹកតែរបស់គេរួចទៅហើយ។”

នោះគឺជាការចាប់ផ្ដើម ហើយពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃការងាររបស់នាងត្រូវគេបន្ថែមឲ្យរហូត។ នាងបង្រៀនភាសាបារាំងដល់ក្មេងៗ ហើយស្ដាប់មេរៀនផ្សេងទៀតរបស់ពួកគេ ហើយនេះគឺជាការងារបន្តិចបន្តួចរបស់នាង។ នាងត្រូវបានគេប្រើគ្រប់ទិស នាងអាចត្រូវគេប្រើឲ្យចេញក្រៅគ្រប់ពេលមិនថាត្រជាក់មិនថាក្ដៅ។ នាងអាចត្រូវគេប្រើឲ្យធ្វើការដែលអ្នកផ្សេងបានទុកចោល។ ចុងភៅ និងអ្នកបោសសម្អាតស្ដាប់តាមសំដីរបស់កញ្ញា មីនជីន ហើយចូលចិត្តបញ្ជាអ្នកធ្វើការថ្មីវ័យក្មេងដែលធ្លាប់ត្រូវគេលើកតម្កើងមកជាយូរហើយនោះ។ ពួកគេមិនមែនជាអ្នកបម្រើនៅកន្លែងវណ្ណល្អបំផុតទេ ហើយគ្មានចរិតល្អឡើយ ជាញឹកញាប់ពួកគេចូលចិត្តប្រើ និងស្ដីបន្ទោសអ្នកដែលពួកគេអាចកេងចំណេញបាន។

អំឡុងពេលខែទីមួយនិងទីពីរ សារ៉ា គិតថាការតាំងចិត្តរបស់នាងក្នុងការងារតាមដែលនាងអាចធ្វើបាន ហើយភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់នាងក្រោមការស្ដីបន្ទោស អាចនឹងធ្វើឲ្យអ្នកទាំងនោះទន់ចិត្តបន្តិចលើនាង។ នៅក្នុងបេះដូងដ៏ក្លាហានរបស់នាង នាងចង់ឲ្យពួកគេឃើញថា នាងព្យាយាមដើម្បីរកចំណូលសម្រាប់ការរស់នៅរបស់នាង ហើយមិនទទួលជំនួយសប្បុរសទេ។ ប៉ុន្តែពេលវេលបានមកដល់ នាងមិនឃើញនរណាម្នាក់ទន់ចិត្តចំពោះនាងបន្តិចទេ ហើយនាងកាន់តែតាំងចិត្តធ្វើតាមពួកគេប្រាប់ អ្នកបោសសម្អាតកាន់តែមិនអើពើនិងដំឡើងឫក ហើយចុងភៅកាន់តែស្ដីបន្ទោសនាង។

ប្រសិនបើនាងអាយុច្រើនជាងនេះ កញ្ញាមីនជីន នឹងឲ្យនាងបង្រៀនក្មេងធំជាងនេះ ហើយសន្សំលុយដោយការបញ្ឈប់គ្រូស្រីៗ ប៉ុន្តែខណៈដែលនាងមើលទៅនៅជាក្មេងស្រីនៅឡើយ គាត់អាចប្រើនាងកាន់តែមានប្រយោជន៍ជាក្មេងស្រីចេញក្រៅ និងជាអ្នកបម្រើ។ ក្មេងប្រុសពិបាកប្រើ មិនឆ្លាត ហើយពិបាកទុកចិត្ត។ គាត់អាចទុកចិត្តសារ៉ា បានក្នុងកិច្ចការលំបាក និងការផ្ដាំផ្ញើដែលសាំញ៉ាំ។ នាងថែមទាំងអាចទៅបង់ប្រាក់ ហើយនាងអាចសម្អាតបន្ទប់បានល្អ និងរៀបចំរបស់ឲ្យមានសណ្ដាប់ធ្នាប់ល្អ។

ការរៀនរបស់នាងបានក្លាយទៅជារឿងអតីតកាលទៅហើយ។ នាងមិនត្រូវបានគេបង្រៀនអ្វីសោះ គឺមានតែក្រោយពីបញ្ចប់ការងារពេញមួយថ្ងៃដែលត្រូវគេប្រើឲ្យធ្វើនេះធ្វើនោះ និងរត់ពេញមួយថ្ងៃទើបគេអនុញ្ញាតនាងឲ្យចូលអង្គុយក្នុងបន្ទប់រៀនទទេ ដែលមានតែសៀវភៅចាស់ៗ និងរៀនតែម្នាក់ឯង។

“បើខ្ញុំមិនរំឭកពីអ្វីដែលខ្ញុំបានរៀនទេខ្ញុំអាចនឹងភ្លេចទាំងអស់ ខ្ញុំស្ទើរតែក្លាយជាអ្នកបម្រើក្នុងផ្ទះបាយទៅហើយ ហើយបើខ្ញុំក្លាយជាអ្នកបម្រើក្នុងផ្ទះបានដែលមិនចេះអ្វីសោះ ខ្ញុំនឹងដូចជាប៊េកគី ដ៏កម្សត់។ ខ្ញុំមិនដឹងថា ខ្ញុំអាចនឹងភ្លេចអ្វីគ្រប់យ៉ាង សូម្បីថា ហ៊េនរី ទីប្រាំបីមានប្រពន្ធប្រាំមួយ ឬយ៉ាងណាទេ។” នាងនិយាយនឹងខ្លួនឯង។

មួយក្នុងចំណោមរឿងទាំងអស់គឺតំណែងរបស់នាងនៅក្នុងចំណោមសិស្សដែលមកស្នាក់នៅ។ មិនត្រឹមតែមិនមែនជាសិស្សថ្នាក់លើដែលគេហៅថាព្រះប៉ុណ្ណោះទេ នាងលែងជាសិស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេហើយ។ នាងត្រូវជាប់ជាមួយការងាររហូតដែលធ្វើឲ្យនាងកម្រនឹងមានឱកាសនិយាយជាមួយនរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ ហើយនាងឃើញច្បាស់ថាកញ្ញា មីនជីន ចង់ឲ្យនាងរស់នៅដាច់ដោយឡែកពីសិស្សនៅក្នុងបន្ទប់រៀន។

“ខ្ញុំនឹងមិនឲ្យនាងបង្កើតភាពស្និទ្ធស្នាល និងនិយាយជាមួយក្មេងផ្សេងទៀតទេ ក្មេងស្រីដូចជាអ្នកនាំសារ ហើយបើនាងចាប់ផ្ដើមនិយាយប្រាប់ពីរឿងរ៉ូមេនទិករបស់នាង នាងនិងក្លាយជាតួស្រីដែលត្រូវបានគេប្រើក្នុងផ្លូវខុស ហើយឪពុកម្ដាយរបស់ក្មេងនឹងយល់ខុស។ នាងត្រូវរស់នៅជីវិតដាច់ដោយឡែកគឺជាការប្រសើរ ជីវិតដែលស័ក្ដិសមនឹងកាលៈទេសៈរបស់នាង។ ខ្ញុំបានផ្ដល់ជំរកដល់នាង ហើយនោះជាអ្វីដែលលើសពីសិទ្ធិរបស់នាងដែលត្រូវរំពឹងចង់បានពីខ្ញុំទៅទៀត។”

សារ៉ា មិនរំពឹងអ្វីច្រើនទេ ហើយនាងមិនក្លាហានដើម្បីព្យាយាមបន្តបង្កើតភាពស្និទ្ធស្នាលជាមួយក្មេងស្រីៗដែលមានអារម្មណ៍មិនល្អ និងមិនច្បាស់ពីរឿងរបស់នាង។ ការពិតគឺសិស្សដែលមកស្នាក់របស់កញ្ញា មីនជីន គឺជាក្រុមក្មេងទម្រើស។ ពួកគេទម្លាប់នឹងភាពមានបាន និងសោយសុខ។ សម្លៀកបំពាក់របស់ សរ៉ា កាន់តែខើច និងចាស់ទៅៗ ចំណែកស្បែកជើងរបស់នាងធ្លុះបានដោយអន្លើ នាងត្រូវគេប្រើឲ្យចេញទៅទិញគ្រឿងទេសនិងយួរធុងមកវិញដោយដៃនៅពេលចុងភៅត្រូវការប្រញាប់ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាពេលពួកគេនិយាយទៅកាន់នាង ពួកគេកំពុងបង្គាប់ទៅអ្នកបម្រើថ្នាក់ក្រោម។

“ចង់គិតថានាងជាក្មេងស្រីដែលមានរ៉ែពេជ្រ ត្រូវហើយព្រោះនាងមើលទៅដូចជារបស់មួយ។ នាងអាក្រក់មើលជាងពីមុនទៅទៀត ខ្ញុំមិនដែលចូលចិត្តនាងណាស់ណាទេ ប៉ុន្តែឥឡូវខ្ញុំទ្រាំមិនបាននឹងរបៀបដែលនាងសម្លឹងមើលមនុស្សដោយមិននិយាយស្ដី ហាក់ដូចជានាងកំពុងព្យាយាមយល់ពីគេ។” ឡាវីនី និយាយ។

“ត្រូវហើយ នោះជារបៀបដែលខ្ញុំមើលទៅកាន់មនុស្សខ្លះ។ ខ្ញុំចង់ដឹងពីពួកគេ ខ្ញុំគិតពីពួកគេក្រោយពីខ្ញុំមើល។” សារ៉ា និយាយ។

ការពិតគឺនាងអាចជួយខ្លួនឯងពីការរំខានជាច្រើនលើកដោយការសម្លឹងឡាវីនី មិនដាក់ភ្នែក ព្រោះគេតែងតែចង់ចំអក ហើយនាងសប្បាយចិត្តដែលបានរករឿងអតីតសិស្សមកស្នាក់ដែលត្រូវបានគេតម្កើង។

សារ៉ា មិនដែលធ្វើអាកប្បកិរិយាមិនសម ឬជ្រៀតជ្រែកអ្នកណាទេ។ នាងធ្វើការដូចជាកម្មករ នាងដើរលើផ្លូវសើមយួរធុង យូរស្បោង នាងធ្វើការជាមួយក្មេងៗដែលមិនយកចិត្តទុកដាក់នឹងមេរៀនភាសាបារាំងរបស់នាង ពេលដែលសម្លៀកបំពាក់នាងកាន់តែចាស់ ហើយពិបាកមើល គេប្រាប់នាងឲ្យទៅញ៉ាំអាហារនៅជាន់ក្រោម គេមិនខ្វល់ពីនាងទេ ហើយបេះដូងរបស់នាងកាន់តែក្លាហាន ប៉ុន្តែនាងមិនដែលប្រាប់អ្នកណាពីអារម្មណ៍របស់នាងទេ។

“ទាហានមិនរអ៊ូទេ ខ្ញុំនឹងមិនរអ៊ូទេ ខ្ញុំនឹងចាត់ទុកថានេះជាផ្នែកមួយនៃសង្គ្រាម។” នាងនិយាយខាំមាត់។

ប៉ុន្តែមានពេលខ្លះបេះដូងជាក្មេងរបស់នាងស្ទើរតែប្រេះស្រាំដោយសារភាពឯកោ តែដោយសារមនុស្សទាំងនេះ។

ទីមួយ នោះគឺប្រាកដជាប៊េកគី នៅយប់ទីមួយដែលនាងគេងនៅលើងបន្ទប់ធ្នើរ នាងដឹងថានៅម្ខាងទៀតនៃជញ្ជាំងដែលមានសំឡេងកណ្ដុររត់មិនឈប់គឺក្មេងស្រីម្នាក់ទៀតគេងនៅទីនោះ។ ពួកគេកម្រមានឱកាសនិយាយគ្នាណាស់អំឡុងពេលថ្ងៃ ម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានការងារត្រូវធ្វើ ហើយបើពួកគេមានចេតនានិយាយគ្នា គេនឹងចាត់ទុកថាជាចេតនាគេចពីម៉ោងការងារ។

“កុំប្រកាន់ខ្ញុំអីអ្នកនាង ប្រសិនបើខ្ញុំមិនបាននិយាយពាក្យគួរសម បើយើងនិយាយគ្នានឹងមានគេមករកយើងមិនខាន ខ្ញុំចង់និយាយតែខ្ញុំគ្មានពេលទេ។”

ប៉ុន្តែមុនពេលថ្ងៃរះ នាងធ្លាប់ចូលទៅបន្ទប់ធ្នើររបស់សារ៉ា ហើយដាក់ឡេវអាវឲ្យនាង ហើយជួយការងារផ្សេងទៀតដែលចាំបាច់ មុនពេលនាងចុះទៅបង្កាត់ភ្លើង។ ហើយនៅពេលយប់ សារ៉ា តែងតែឮសំឡេងគោះទ្វារតិចៗដែលមានន័យថា អ្នកធ្វើការជាមួយនាងមកជួយនាងប្រសិនបើនាងមានកិច្ចការអ្វីឲ្យគេជួយ។ អំឡុងពេលសប្ដាហ៍ទីមួយនៃភាពសោកសៅរបស់នាង សារ៉ា មិនអាចនិយាយអ្វីទេ នោះគឺរយៈពេលកន្លងទៅមួយរយៈទើបពួកគេចាប់ផ្ដើមចូលជួបគ្នាទៅវិញទៅមក។ បេះដូងរបស់ប៊េកគី ប្រាប់នាងថាវិធីល្អបំផុតសម្រាប់មនុស្សដែលកំពុងមានបញ្ហាគឺត្រូវទុកគេឲ្យនៅម្នាក់ឯង។

អ្នកទីពីរក្នុងចំណោមបីនាក់គឺ អេមេនហ្គាដ ប៉ុន្តែរឿងចម្លែកបានកើតឡើងពេលដែល អេមេនហ្គាដ មិននៅ។

ពេលដែលវិញ្ញាណរបស់ សារ៉ា ហាក់ភ្ញាក់មករកជីវិតរបស់នាងម្ដងទៀត នាងភ្លេចថា អេមេនហ្គាដ រស់នៅក្នុងពិភពលោកនេះ។ អ្នកទាំងពីរតែងតែស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នា ប៉ុន្តែសារ៉ា មានអារម្មណ៍ថានាងមានអាយុចាស់ជាងគេច្រើនឆ្នាំ។ រឿងដែលមិនអាចប្រកែកបានគឺ អេមេនហ្គាដ ជាក្មេងល្ងង់។ នាងទៅរកសារ៉ា ដោយគ្មានទីពឹង នាងយកមេរៀនរបស់នាងទៅឲ្យសារ៉ា ដោយសង្ឃឹមថាគេនឹងជួយនាង នាងស្ដាប់ សារ៉ា គ្រប់ពាក្យ ហើយតែងតែសុំឲ្យនាងនិយាយរឿងប្រាប់។ តែនាងខ្លួនឯងមិនចាប់អារម្មណ៍និយាយទេ ហើយនាងមិនចូលចិត្តសៀវភៅគ្រប់ប្រភេទ។ នាងជាមនុស្សដែលគេមិនគួរចងចាំនាងពេលគេជួបនឹងព្យុះនៃបញ្ហា ហើយសារ៉ា ក៏ភ្លេចនាង។

ពេលនោះវាកាន់តែងាយនឹងភ្លេចនាង ព្រោះនាងត្រូវបានអ្នកផ្ទះឲ្យទៅលេងផ្ទះពីរបីសប្ដាហ៍។ ពេលនាងមកវិញនាងមិនបានឃើញសារ៉ា មួយថ្ងៃពីរថ្ងៃ ហើយពេលនាងជួបសារ៉ា ជាលើកទីមួយនាងឃើញឃើញ សារ៉ា ចុះពីជណ្ដើរមកដោយដៃឱបសម្លៀកបំពាក់ដែលត្រូវយកទៅដេរ ឬប៉ះនៅជាន់ក្រោម។ នាងមើលទៅស្លេកស្លាំងមិនដូចជានាងពីមុនទេ សំពត់ចាស់ខើចខ្លីបង្ហាញជើងវែងខ្មៅរបស់នាង។

អេមេនហ្គាដ ជាក្មេងយឺតមិនអាចថ្លឹងថ្លែងស្ថានការណ៍បានទេ។ នាងរកនឹកនិយាយអ្វីមិនឃើញទេ នាងដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើង ប៉ុន្តែយ៉ាងណានាងមិនដែលគិតថា សារ៉ា នឹងមានរូបរាងបែបនេះទេ មើលទៅកម្សត់ និងចម្លែកដូចជាអ្នកបម្រើ។ វាធ្វើឲ្យនាងពិបាកខ្លាំងណាស់ នាងមិនអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីសើចបន្តិច ហើយភ្លាត់សំដី ដែលស្ដាប់មើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានន័យ៖

“អូ សារ៉ា! គឺឯងមែនទេ?”

“ត្រូវហើយ” សារ៉ា ឆ្លើយភ្លាមទោះជានាងគិតដល់រឿងចម្លែក ហើយមុខនាងក្រហមក៏ដោយ។

នាងត្រកងសម្លៀកបំពាក់នឹងដៃទាំងពីររបស់នាង ហើយដាក់ចង្កានៅលើនោះដើម្បីរក្សាលំនឹង។ អ្វីម្យ៉ាងក្នុងភ្នែករបស់នាង បានធ្វើឲ្យ អេមេនហ្គាដ កាន់តែបាត់បង់ម្ចាស់ការ។ នាងមានអារម្មណ៍ថា សារ៉ា ហាក់ប្ដូរទៅជាក្មេងស្រីម្នាក់ផ្សេងទៀត ហើយនាងមិនធ្លាប់ស្គាល់ពីមុនមក។ ប្រហែលជាដោយសារនាងបានធ្លាក់ខ្លួនក្រភ្លាមៗ ហើយត្រូវដេរសម្លៀកបំពាក់ និងធ្វើការដូចជាប៊េកគី។

“អូ! តើឯង ឯងសុខសប្បាយទេ?” នាងសួរ។

“ខ្ញុំមិនដឹងទេ ចុះឯង?”

“ខ្ញុំ ខ្ញុំពិតជាសុខ។ តើឯង តើឯងមិនសប្បាយចិត្តខ្លាំងមែនទេ?” អេមេនហ្គាដ និយាយជាមួយនឹងភាពអៀនខ្មាស ហើយព្យាយាមនិយាយឲ្យស្និទ្ធស្នាល។

បេះដូងដែលខ្ទេចខ្ទាំរបស់ សារ៉ា បានធ្វើឲ្យនាងនឹកឃើញរឿងឡើងវិញ ហើយនាងមានអារម្មណ៍ថា បើមានមនុស្សល្ងង់យ៉ាងនេះនិយាយពីនាង គេគួរតែចេញពីផ្លូវរបស់នាង។

“ឯងគិតយ៉ាងម៉េច? ឯងគិតថាខ្ញុំសប្បាយចិត្តខ្លាំងមែនទេ?” និយាយហើយ នាងដើរហួសទៅដោយមិនបន្តអ្វីទៀត។

បន្តិចក្រោយមកនាងដឹងថា ប្រសិនបើទុក្ខសោករបស់នាងមិនធ្វើឲ្យនាងភ្លេចរឿងរ៉ាវទេ នាងនឹងដឹងថាមិនគួរបន្ទោស អេមេនហ្គាដ ដែលជាក្មេងល្ងង់នោះទេ។ អេមេនហ្គាដតែងតែខុសឆ្គង ហើយនាងកាន់តែគិតនាងកាន់តែយល់ថាមិនគួរ។

ប៉ុន្តែភ្លាមនោះគំនិតថ្មីបានមកដល់ក្នុងអារម្មណ៍នាង។

“នាងដូចជាក្មេងផ្សេងទៀត នាងមិនមែនចង់និយាយជាមួយខ្ញុំទេ។ នាងដឹងថាគ្មានអ្នកណាចង់និយាយជាមួយខ្ញុំទេ។” សារ៉ា គិត។

ដូច្នេះអស់រយៈពេលជាច្រើនសប្ដាហ៍របាំងបានខាន់ចែកពួកគេទាំងពីរ។ ពេលដែលពួកគេជួបគ្នាដោយចៃដន្យ សារ៉ា មើលទៅអ្វីផ្សេង ហើយអេមេនហ្គាដ មានអារម្មណ៍ថាតានតឹង និងខ្មាសអៀនក្នុងការនិយាយ។ ពេលខ្លះពួកគេងក់ក្បាលដាក់គ្នាពេលដើរកាត់គ្នា ប៉ុន្តែមានពេលខ្លះពួកគេមិនរាក់ទាក់គ្នា។

“បើនាងមិនចង់និយាយជាមួយខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងចេញពីផ្លូវរបស់នាង។ កញ្ញា មីនជីន ធ្វើឲ្យរឿងនេះងាយណាស់ទៅហើយ។” សារ៉ា គិត។

កញ្ញា មីនជីន បានធ្វើឲ្យកាន់តែងាយស្រួលដែលពួកគេខ្លាចមិនហ៊ានជួបគ្នា។ នៅពេលនោះគេឃើញ អេមេនហ្គាដ កាន់តែល្ងង់ជាងមុន ហើយមើលទៅនាងហាក់ច្រអូស និងមិនសប្បាយចិត្ត។ នាងធ្លាប់អង្គុយបត់ជើងនៅកៅអីជាប់បង្អួច ហើយសម្លឹងទៅក្រៅបង្អួចដោយមិននិយាយស្ដី។ ជេស៊ី ដើរកាត់នោះ ហើយចូលទៅមើលនាងដោយការចង់ដឹង។

“ឯងយំធ្វើអី អេមេនហ្គាដ?” នាងសួរ។

“ខ្ញុំមិនយំទេ” អេមេនហ្គាដ ឆ្លើយដោយសំឡេងមិននឹង។

“ឯងយំ ទឹកភ្នែកហូរតាមចង្អូរច្រមុះរបស់ឯង” ជេស៊ី និយា។

“ត្រូវហើយ ខ្ញុំពិបាកចិត្ត ហើយមិនចាំបាច់មានអ្នកមកខ្វល់ទេ។” អេមេនហ្គាដ និយាយ ហើយនាងបើកកាបូបរបស់នាងទាញយកកន្សែងដៃមកខ្ទប់មុខរបស់នាង។

យប់នោះ សារ៉ា ឡើងទៅធ្នើររបស់នាងយឺតជាងសព្វមួយដងបន្តិច នាងត្រូវនៅធ្វើការរហូតដល់សិស្សមកស្នាក់ចូលគេងអស់ ហើយបន្ទាប់ពីនោះនាងបានទៅបន្ទប់រៀនតែម្នាក់ឯង។ ពេលនាងទៅ ដល់ជាន់លើនាងភ្ញាក់ផ្អើលពេលឃើញពន្លឺភ្លើងនៅខាងក្រោមទ្វារ។

“គ្មាននរណាមកកន្លែងនេះទេក្រៅពីខ្ញុំ ប៉ុន្តែមានអ្នកដុតទៀននៅទីនោះ។” នាងគិតភ្លាម។

ពិតជាមានអ្នកដុតទៀនមែន ហើយនោះមិនមែនជាទៀនសម្រាប់ដុតនៅផ្ទះបាយទេ គឺទៀនសម្រាប់ប្រើនៅក្នុងបន្ទប់របស់សិស្សមកស្នាក់។ មាននរណាម្នាក់អង្គុយនៅលើជើងតាំង ហើយស្លៀកឈុតគេងគេងរបស់នាង ហើយបង់កនឹងកន្សែងក្រហម។ នោះគឺអេមេនហ្គាដ។

“អេមេនហ្គាដ! ឯងនឹងមានបញ្ហា។” សារ៉ា ស្រែក នាងស្រឡាំងកាំងរកកល់ចង់ភ័យ។

អេមេនហ្គាដ ក្រោកពីជើងតាំងមក នាងដើរកាត់បន្ទប់ធ្នើរដោយពាក់ស្បែកជើងបន្ទប់គេងរបស់នាងដែលមើលទៅធំពេកសម្រាប់ជើងនាង។ ភ្នែកនិងច្រមុះរបស់នាងឡើងពណ៌ផ្កាឈូកដោយសារតែនាងយំ។

“ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំនឹង…. បើសិនជាគេដឹងថាខ្ញុំមក ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ ខ្ញុំមិនខ្វល់សូម្បីបន្តិច។ អូ សារ៉ា ប្រាប់ខ្ញុំមក។ តើមានរឿងអ្វី? ហេតុអីឯងមិនចូលចិត្តខ្ញុំដូចពីមុន?” នាងនិយាយ។

អ្វីម្យ៉ាងនៅក្នុងសំឡេងរបស់នាងបានធ្វើឲ្យសារ៉ា អួលដើមក។ វាពិតជាមានឥទ្ធិពល ហើយសាមញ្ញ គឺដូចជា អេមេនហ្គាដ ពីមុនដែលបានសុំនាងធ្វើជាមិត្តល្អ។ ស្ដាប់ទៅហាក់ដូចជានាងគ្មានចេតនាទេ សម្រាប់ការជួបគ្នាប៉ុន្មានសប្ដាហ៍មុន។

“ខ្ញុំពិតជាចូលចិត្តឯង ខ្ញុំគិតថា.. ឯងឃើញទេ គ្រប់យ៉ាងមិនដូចគ្នាទេពេលនេះ។ ខ្ញុំគិតថា ឯងខុសពីមុន។”

អេមេនហ្គាដ បើកភ្នែកដែលសើមរបស់នាងធំៗ។

“ហេតុអី? គឺឯងទេដែលខុសពីមុន! ឯងមិនចង់និយាយជាមួយខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េច។ គឺឯងទេដែលខុសពីមុនពេលខ្ញុំត្រលប់មកវិញ។” នាងស្រែក។

សារ៉ា គិតមួយភ្លែត នាងដឹងថានាងបានធ្វើខុស។

“ខ្ញុំខុសពីមុន ទោះមិនដូចការគិតរបស់ឯង។ កញ្ញា មីនជីន មិនចង់ឲ្យខ្ញុំនិយាយជាមួយពួកឯងទេ។ ពួកគេភាគច្រើនមិនចង់និយាយជាមួយខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំគិតថាឯងមិនចង់និយាយទេ ដូច្នេះហើយខ្ញុំព្យាយាមគេចពីឯង។”

“អូ សារ៉ា!” អេមេនហ្គាដ ស្ទើរតែទ្រហោយំដោយសេចក្ដីស្រងាកចិត្តរបស់នាង។ ហើយបន្ទាប់ពីមើលគ្នាម្ដងទៀតពួកគេក៏រត់មកឱបគ្នា។ សារ៉ា ដាក់ក្បាលដ៏តូចរបស់នាងលើស្មាដែលដណ្ដប់ដោយកន្សែងក្រហមអស់ពីរបីនាទី។ ពេលដែល អេមេនហ្គាដ ហាក់ដូចជាបានរត់ចោលនាងនោះ នាងមានអារម្មណ៍ថាឯកោខ្លាំងណាស់។

“ខ្ញុំមិនអាចទ្រាំបានទៀតទេ ខ្ញុំដឹងថាឯងអាចរស់ដោយគ្មានខ្ញុំបាន សារ៉ា ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចរស់ដោយគ្មានឯងទេ។ ខ្ញុំស្ទើរតែស្លាប់ទៅហើយ ដូច្នេះយប់នេះពេលដែលខ្ញុំគេងដណ្ដប់ភួយ ខ្ញុំគិតពីការលូនឡើងមកទីនេះ ហើយសុំអង្វរឯងឲ្យពួកយើងក្លាយជាមិត្តនឹងគ្នាវិញ។” នាងនិយាយ។

“ឯងល្អជាងខ្ញុំទៅទៀត ខ្ញុំមានអំនួតពេកដែលព្យាយាមរាប់អានមិត្ត។ ឯងឃើញទេ ពេលនេះរឿងមកដល់ហើយ វាប្រហែលជាបង្ហាញថា ខ្ញុំមិនមែនជាក្មេងល្អទេ។” សារ៉ា និយាយ។

អេមេនហ្គាដ សម្លឹងជុំវិញបន្ទប់ធ្នើរដោយការចង់ដឹង និងភ័យខ្លាច។

“សារ៉ា ឯងគិតថាឯងអាចទ្រាំរស់នៅទីនេះបាន?”

សារ៉ា ក៏សម្លឹងជុំវិញនោះដែរ។

“បើខ្ញុំប្រឌិតថាវាខុសពីនេះទាំងស្រុង ខ្ញុំអាចនៅបាន ឬខ្ញុំប្រឌិតថា នេះជាកន្លែងនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ។”

នាងនិយាយយឺតៗ ការស្រមើស្រមៃរបស់នាងចាប់ផ្ដើមដំណើរការវិញ។ នាងមិនអាចស្រមើស្រមៃបានចាប់តាំងពីពេលដែលនាងមានបញ្ហាមក។ នាងមានអារម្មណ៍ថា វាហាក់ដូចជាស្លាប់បាត់ទៅហើយ។

“អ្នកខ្លះរបស់នៅកន្លែងអាក្រក់ជាងនេះ។ គិតដល់ ម៉ោនតេ គ្រីស្តូ នៅគុកក្រោមដី ឆាទួ ហើយគិតដល់អ្នកនៅ បាស្ទីល។

“បាស្ទីល!” អេមេនហ្គាដ និយាយដូចខ្សឹប សម្លឹងមើលនាងហើយចាប់ផ្ដើមចង់ដឹង។ នាងចាំរឿងនៃបដិវត្តបារាំងដែល សារ៉ា បានដាក់វាចូលក្នុងអារម្មណ៍។

“ត្រូវហើយ បើគិតពីរឿងនោះកន្លែងនេះជាកន្លែងល្អ។ ខ្ញុំជាអ្នកទោសនៅបាស្ទីល ខ្ញុំបាននៅទីនេះរាប់ឆ្នាំ ហើយអ្នកគ្រប់គ្នាបានភ្លេចខ្ញុំបាត់ហើយ។ កញ្ញា មីនជីន គឺជាអ្នកយាមគុក ហើយប៊េកគី គឺជាអ្នកទោសនៅជាប់បន្ទប់ឃុំរបស់ខ្ញុំ។” នាងនិយាយដោយឱបជង្គង់ ភ្នែករបស់នាងចាប់ផ្ដើមមានពន្លឺ នាងងាកទៅរក អេមេនហ្គាដ មើលទៅគឺដូចសារ៉ា កាលពីមុន។

“ខ្ញុំនឹងប្រឌិតរឿងបែបនោះ ហើយទីនេះនឹងស្រណុកស្រួលសម្រាប់ខ្ញុំ។” នាងនិយាយ។

អេមេនហ្គាដ ចាប់អារម្មណ៍ និងចង់ដឹងរឿងនេះភ្លាម។

“ហើយឯងនឹងប្រាប់ខ្ញុំពីរឿងនោះទាំងអស់ទេ? តើខ្ញុំអាចឡើងមកទីនេះនៅពេលយប់ ពេលណាដែលមានសុវត្ថិភាព ហើយស្ដាប់រឿងដែលឯងបានប្រឌិតនៅពេលថ្ងៃបានទេ? វានឹងដូចជាយើងគឺមិត្តល្អជាងពីមុនទៅទៀត។”

“បាន ព្រឹត្តិការណ៍អាក្រក់សាកល្បងមនុស្ស ហើយរឿងរបស់ខ្ញុំបានសាកល្បងឯង ហើយបញ្ជាក់ថា ឯងជាមនុស្សល្អយ៉ាងណា។” សារ៉ា ឆ្លើយដោយងក់ក្បាល។

អ្នកទីបីក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងបីគឺ ឡូទី នាងជាក្មេងតូច ហើយមិនដឹងថាព្រឹត្តិការណ៍អាក្រក់មានន័យថាម៉េចទេ នាងងឺងឆ្ងល់ជាខ្លាំងដោយឃើញការផ្លាស់ប្ដូររបស់ម្ដាយចិញ្ចឹមរបស់នាង។ នាងបានឮគេនិយាយថា រឿងចម្លែកបានកើតឡើងលើ សារ៉ា ប៉ុន្តែនាងមិនអាចយល់បានទេថាហេតុអ្វីនាងមើលទៅខុសប្លែកយ៉ាងនេះ ហេតុអ្វីនាងស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅចាស់ ហើយចូលក្នុងថ្នាក់បង្រៀនក្មេងៗតែមិនមករៀនខ្លួនឯង។ មានគេខ្សឹបគ្នាជាយូរមកហើយក្នុងចំណោមក្មេងតូចៗថា សារ៉ា មិនគេងក្នុងបន្ទប់របស់នាងជាមួយអ៊េមីលី ទៀតទេ។ រឿងពិបាកបំផុតរបស់ឡូទី គឺសារ៉ា និយាយតិចតួចបំផុតពេលមានគេសួរនាង។ អាថ៌កំបាំងត្រូវតែរកឃើញឲ្យច្បាស់ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់ចង់ដឹង។

“ពេលនេះបងក្រណាស់មែនទេ សារ៉ា? បងក្រដូចជាអ្នកសុំទានមែនទេ? ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យបងក្រដូចជាអ្នកសុំទានទេ។” នាងសួរដោយមានទំនុកចិត្តនៅពេលព្រឹកដែលមិត្តរបស់នាងចូលបង្រៀនភាសាបារាំងដល់ក្មេងៗ។ ភ្នែករបស់នាងច្រាលទឹកភ្នែកបម្រុងនឹងយំ សារ៉ា ប្រញាប់លួងនាងភ្លាម។

“អ្នកសុំទានមិនមានកន្លែងស្នាក់នៅទេ ខ្ញុំមានកន្លែងស្នាក់នៅ។” នាងនិយាយលើកទឹកចិត្ត។

“បងនៅឯណា? ក្មេងស្រីថ្មីគេងនៅបន្ទប់របស់ឯង ហើយបន្ទប់នោះមិនស្អាតដូចមុនទៀតទេ។” ឡូទី និយាយអួលៗ។

“ខ្ញុំរស់នៅបន្ទប់មួយទៀត” សារ៉ា និយាយ។

“តើបន្ទប់នោះស្អាតទេ? ខ្ញុំចង់ទៅលេង។” ឡូទី សួរ។

“ឯងកុំនិយាយអី កញ្ញា មីនជីន កំពុងសម្លឹងមកយើង។ គាត់នឹងខឹងខ្ញុំដែលឲ្យឯងខ្សឹបជាមួយខ្ញុំ។” សារ៉ា និយាយ។

សារ៉ា ដឹងថានាងត្រូវទទួលខុសត្រូវគ្រប់យ៉ាងប្រសិនបើក្មេងមិនយកចិត្តទុកដាក់ ប្រសិនបើពួកគេនិយាយគ្នា ប្រសិនបើពួកគេមិននៅស្ងៀម គឺនាងនឹងមានបញ្ហា។

ប៉ុន្តែឡូទី ជាក្មេងតូចដែលមានការតាំងចិត្ត។ ប្រសិនបើ សារ៉ា មិននិយាយប្រាប់នាងថា គេរស់នៅឯងណា នាងនឹងតាមស្វែងរកដោយមធ្យោបាយផ្សេង។ នាងនិយាយជាមួយជាមួយក្មេងតូចៗដែលរៀនជាមួយនាង នាងដើរតាមសិស្សស្រីធំៗ ហើយស្ដាប់ពេលពួកគេនិយាយដើមសារ៉ា នាងតាមរហូតដល់ទទួលបានព័ត៌មានពីកន្លែងមួយដែលនាងមិនដឹងថាមាននៅក្នុងសាលានេះ។ រសៀលមួយនាងឡើងទៅដល់បន្ទប់ធ្នើរ នៅទីនោះនាងឃើញទ្វារពីរនៅជិតគ្នា នាងបើកទ្វារមួយ ហើយឃើញសារ៉ា ជាទីស្រលាញ់របស់នាងកំពុងឈរលើតុចាស់មួយសម្លឹងទៅក្រៅបង្អួច។

“សារ៉ា! ម៉ាក់ សារ៉ា!” នាងស្រែក នាងមានអារម្មណ៍ថាបន្ទប់ធ្នើរនោះហាក់នៅឆ្ងាយពីពិភពលោកនេះ។ ជើងខ្លីៗរបស់នាងហាក់បានដើរឡើងមករាប់រយជាន់។

សារ៉ា ងាកទៅរកប្រភពសំឡេង ពេលនោះនាងរន្ធត់ចិត្ត។ តើនឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើងបើពេលនេះឡូទី ចាប់ផ្ដើមស្រែកយំ ហើយមានគេស្ដាប់ឮ? នាងលោតចុះពីលើតុហើយរត់ទៅរកក្មេង។

“កុំយំឲ្យគេឮ ខ្ញុំនឹងត្រូវគេស្ដីបន្ទោសបើឯងយំ ហើយខ្ញុំត្រូវគេស្ដីបន្ទោសពេញមួយថ្ងៃហើយ។ វា វាមិនដូចជាបន្ទប់គេងពីមុនទេ ឡូទី។” នាងនិយាយតិចៗ។

“ពិតមែន?” ម៉េចក៏មិន សារ៉ា?” ឡូទី និយាយស្ទើរខ្សឹប ហើយពេលនាងសម្លឹងមើលជុំវិញនោះនាងខាំបបូរមាត់។ នាងជាក្មេងទម្រើស ប៉ុន្តែនាងចូលចិត្តម្ដាយចិញ្ចឹមរបស់នាងខ្លាំងទើបនាងខំប្រឹងគ្រប់គ្រងខ្លួនដើម្បីកុំឲ្យសារ៉ា មានរឿង។ បន្ទាប់មក មើលទៅកន្លែងក៏ដោយឲ្យតែសារ៉ា រស់នៅគឺល្អសម្រាប់ឡូទី ហើយ។

សារ៉ា ឱបនាងមកជិត ហើយព្យាយាមសើច។ ខ្លួនក្មេងមានភាពកក់ក្ដៅម្យ៉ាងដែលផ្ដល់នូវសេចក្ដីសុខ។ សារ៉ា ធ្វើការលំបាកពេញមួយថ្ងៃ ហើយនៅឈរសម្លឹងទៅក្រៅតាមបង្អួចរហូតមក។

“ឯងអាចឃើញរបស់គ្រប់ប្រភេទដែលឯងមិនបានឃើញនៅជាន់ក្រោម។” នាងនិយាយ។

“របស់អីខ្លះទៅ?” ឡូទី ចង់ដឹង។

“បំពង់ផ្សែងនៅជិតយើងណាស់ មានផ្សែងហុយឡើងទៅលើខ្មួលខ្មាញ់ ចាបហើយប្រដេញគ្នាស្រែកដាក់គ្នាហាក់ដូចជាមនុស្សកំពុងនិយាយគ្នា ហើយនៅបង្អួចមួយទៀតដែលអាចមានផ្សែងហុយចេញគ្រប់ពេលឯងមិនដឹងថាវាជារបស់នរណាទេ។ វាហាក់ដូចជានៅខ្ពស់ ក្នុងភពមួយផ្សេងទៀត។

“អូ! ឲ្យខ្ញុំមើលផង! លើកខ្ញុំឡើង!” ឡូទី ស្រែក។

សារ៉ា លើកនាងឡើង ហើយពួកគេឈរនៅលើតុចាស់ជាមួយគ្នា ហើយច្រត់លើជាយបង្អួច និងសម្លឹងទៅក្រៅ។

អ្នកដែលមិនបានមកឈរនៅទីនេះមិនបានដឹងថាពួកគេអាចឃើញពិភពមួយផ្សេងទៀតទេ។ ចាបជាច្រើនយកទីនោះធ្វើសំបុក ស្រែកនិងប្រដេញគ្នាដោយគ្មានការភ័យខ្លាច។ ចាបពីរបានមកទុំជិតនោះ ពួកវាចឹកគ្នាយកចាញ់ឈ្នះ រហូតដល់ចាបមួយធ្លាក់ហើយហើរចេញទៅបាត់។ ទ្វារបន្ទប់ធ្នើរនៅជាប់ពួកគេបិទជិត ព្រោះផ្ទះនៅជាប់នោះគ្មានមនុស្សនៅ។

“ខ្ញុំចង់ឲ្យមានអ្នករស់នៅទីនោះ វាពិតជាជិតគ្នា ប្រសិនបើមានក្មេងស្រីនៅក្នុងបន្ទប់ធ្នើរនោះ ពួកយើងអាចនិយាយរកគ្នាតាមបង្អួច ឬឡើងទៅជួបគ្នាបានប្រសិនបើយើងមិនខ្លាចធ្លាក់។” សារ៉ា និយាយ។

មេឃមើលទៅហាក់នៅក្បែរជាងពេលដែលមនុស្សមើលវាពីផ្លូវមកធ្វើឲ្យឡូទី ពិតជាជក់ចិត្ត។ មើលពីបង្អួចនោះមកគ្រប់យ៉ាងដែលកំពុងកើតឡើងនៅខាងក្រោមហាក់ដូចជាមិនមែនការពិត។

“អូ សារ៉ា! ខ្ញុំចូលចិត្តបន្ទប់ធ្នើរនេះ ខ្ញុំចូលចិត្ត! វាស្អាតជាងជាន់ក្រោម!” ឡូទី ស្រែក។

“មើលចាបនោះ! ខ្ញុំបោះសំណល់តូចមួយទៅវា” សារ៉ា ខ្សឹប។

“ខ្ញុំមាន! ខ្ញុំមានចំណិតនំប៉័ងនៅក្នុងហោប៉ៅរបស់ខ្ញុំ ម្សិលមិញខ្ញុំទិញអស់មួយផេន្នី ហើយខ្ញុំបានទុកវាបន្តិច។”

ពេលពួកគេបោះកំទេចនំទៅ ចាបលោតហើយហើរទៅទុំនៅលើកំពូលបំពង់ផ្សែង។ សត្វនេះមិនទម្លាប់ស្និទ្ធស្នាលជាមួយមនុស្សទេនៅលើធ្នើរនេះ ហើយកំទេចនំផ្លោងទៅរកវាដោយមិនបានរំពឹងទុក។ ប៉ុន្តែពេល ឡូទី បន្តនៅស្ងៀម ហើយសារ៉ា សម្ងំឈឹង ហាក់ដូចជានាងគឺចាបមួយដែលនោះ បក្សីនេះឃើញថារបស់ដែលធ្វើឲ្យវាភ្ញាក់គឺជារបស់ដែលគេបោះឲ្យទេ។ វាផ្អៀងក្បាល ហើយសម្លឹងមកកំទេចនំ ឡូទី ទប់ខ្លួនមិនចង់នឹង។

“តើវានឹងចុះមកទេ? វាចុះទេ?” នាងខ្សឹប។

“ភ្នែករបស់វាទំនងជាចង់ចុះមក វាកំពុងគិតហើយគិតទៀតថា តើវាគួរចុះមកទេ ត្រូវហើយវានឹងចុះមក ត្រូវហើយ វាចុះមកហើយ”! សារ៉ា ខ្សឹបដាក់នាងវិញ។

វាហើរចុះមកក្រោមសំដៅកំទេចនំ ប៉ុន្តែវាទុំនៅឆ្ងាយពីកំទេចនំប៉ុន្មានជំហាន ដោយផ្អៀងក្បាលម្ដងទៀត ហាក់ដូចជាមើលក្រែងថា ឡូទី និង សារ៉ា គឺជាឆ្មាធំដែលអាចលោទទៅបង្គ្រប់វាបាន។ នៅទីបំផុតវាដឹងពួកគេល្អជាងរូបរាងរបស់ពួកគេ ហើយវាដើរទៅកាន់តែជិត សំដៅទៅកំទេចនំដែលធំជាងគេ វាចិកហើយពាំទៅយ៉ាងលឿនហោះទៅទុំលើបំពង់ផ្សែងម្ខាងទៀត។

“ឥឡូវវាដឹងហើយ វានឹងមកយកកំទេចនំផ្សេងទៀត។” សារ៉ា និយាយ។

វាពិតជាមកវិញមែន ហើយថែមទាំងនាំមិត្តរបស់វាមកទៀត ហើយមិត្តរបស់វាទៅនាំសាច់ញាតិមកថែមទៀត ពួកវានាំគ្នាចឹកអាហារ ជជែកគ្នា និងស្រែក ពេលខ្លះឈប់សិនហើយផ្អៀងក្បាលមើលមក ឡូទី និងសារ៉ា។ ឡូទី សប្បាយចិត្តណាស់រហូតដល់ភ្លេចអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលលើកដំបូងពេលដែលនាងមកដល់ធ្នើរនេះ។ ពេលដែលសារ៉ា លើកនាងដាក់ចុះមកវិញ សារ៉ា បានចង្អុលប្រាប់របស់ស្អាតៗជាច្រើនដែលឡូទី មិនអាចនឹកដល់។

“គ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែមានល្អ និងអាក្រក់ ទីនេះស្ទើរតែដូចជាសំបុកចាបនៅលើដើមឈើ។ ពិដានចាស់នោះមើលទៅគួរឲ្យអស់សំណើចណាស់ ឃើញទេ? ឯងខ្លាចមិនចង់ហ៊ានឈរនៅជាយបន្ទប់នេះផង ហើយពេលដែលថ្ងៃរះឡើងនៅពេលព្រលឹម ខ្ញុំអាចគេងនៅលើគ្រែហើយសម្លឹងមើលមេឃតាមបង្អួចនោះ។ វាហាក់ដូចជាអំពូលភ្លើង ប្រសិនបើព្រះអាទិត្យរះ ហើយពពកពណ៌ផ្កាឈូករសាត់ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំហាក់ដូចជាអាចចាប់វាបាន។ ហើយប្រសិនបើមេឃភ្លៀង ដំណក់ទឹកធ្លាក់ហើយធ្លាក់ទៀតហាក់ដូចជាពួកគេកំពុងនិយាយរឿងអ្វីមួយ។ ហើយប្រសិនបើមានផ្កាយនៅពេលយប់ ឯងអាចគេងរាប់ផ្កាយជាច្រើន។ ឯងឃើញទេនេះជាបន្ទប់តូចដ៏ស្រស់ស្អាត។”

នាងកាន់ដៃឡូទី ដើរជុំវិញបន្ទប់តូចនេះ ធ្វើកាយវិការរៀបរាប់ពីសម្រស់ទាំងអស់នៃបន្ទប់ដែលនាងបានបង្កើតឡើងដោយខ្លួនឯង។ នាងពិតជាបានធ្វើឲ្យឡូទី មើលឃើញ ឡូទី តែងតែជឿលើអ្វីដែលសារ៉ា បានបង្ហាញ។

“ឯងឃើញទេ អាចនឹងមានកម្រាលព្រំពណ៌ខៀវក្រាស់របស់ឥណ្ឌានៅលើកម្រាលឥដ្ឋ ហើយនៅជ្រុងនោះអាចមានសាឡុង ជាមួយនឹងកូនតុនៅពីមុខ ហើយនៅចំពីលើសាឡុងអាចមានធ្នើរមួយដែលពោរពេញដោយសៀវភៅដូច្នេះអ្នកអង្គុយលើសាឡុងអាចឈោងយកសៀវភៅបានដោយងាយ ហើយអាចមានបន្ទះដែកនៅក្បែរចង្ក្រាន ព្យួរនៅលើជញ្ជាំងដើម្បីបាំងផ្សែងនិងកំទេចធ្យូង។

ហើយអាចមានចង្កៀងនៅលើតុមួយចំកណ្ដាលបន្ទប់ ជាមួយនឹងរបស់ដែលយើងអាចញ៉ាំជាមួយទឹកតែ បន្ទប់នេះនឹងមើលទៅខុសពីនេះទាំងស្រុង។ បន្ទប់នេះនឹងស្រស់ស្អាត ហើយយើងប្រហែលជាអាចបោះចំណីឲ្យចាប រហូតដល់យើងក្លាយជាមិត្តរបស់ពួកគេ ដែលពួកគេនឹងមកចឹកបង្អួចសុំយើងចូលក្នុងបន្ទប់។”

“អូ សារ៉ា! ខ្ញុំចង់រស់នៅទីនេះ!” ឡូទី ស្រែក។

ពេល សារ៉ា បានបញ្ចុះបញ្ចូលនាងឲ្យចុះទៅជាន់ក្រោម ហើយជូននាងដាក់ផ្លូវចុះទៅហើយ សារ៉ា ត្រលប់មកក្នុងបន្ទប់ធ្នើររបស់នាងវិញ នាងឈរនៅចំកណ្ដាលបន្ទប់ ហើយគិតពីខ្លួនឯង។ ការស្រមើស្រមៃដែលនាងបានរៀបរាប់ប្រាប់ឡូទី បានរសាត់ទៅអស់។ គ្រែរឹងក្រាលដោយកម្រាលចាស់ ជញ្ជាំងលាបទឹកកំបោរបង្ហាញស្នាមប្រេះ កម្រាលទទេត្រជាក់ស្រឹបនៅក្រោមជើងដែលមានរបួស។ នាងអង្គុយចុះពីរបីនាទី ហើយទម្រេតក្បាលលើដៃ។ ការពិតដែលឡូទី មកលេងហើយត្រលប់ទៅវិញ ហាក់ធ្វើឲ្យស្ថានភាពកាន់តែអាក្រក់ គឺដូចជាអ្នកទោសដែលមានអារម្មណ៍កាន់តែក្ដោចក្ដែងបន្ទាប់ពីមានអ្នកមកលេងហើយត្រលប់ទៅវិញដោយទុកពួកគេចោល។

“នេះជាកន្លែងឯកោ ពេលខ្លះនេះជាកន្លែងឯកោបំផុតនៅក្នុងលោក” នាងនិយាយ។

ពេលដែលនាងកំពុងអង្គុយ សំឡេងស្រាលមួយបានដាស់អារម្មណ៍នាងនៅក្បែរត្រចៀក នាងងាកមើលរកសំឡេងនោះ។ នោះគឺកណ្ដុរធំមួយដែលចេញពីរន្ធមកដោយសារកំទេចនំប៉័ងរបស់ឡូទី ជ្រុះលើកម្រាលឥដ្ឋហើយបានចោលក្លិនទៅរកវា។ កណ្ដុរសម្លឹងនាងជាមួយនឹងភ្នែកដែលមានពន្លឺរបស់វា មើលទៅហាក់ដូចជាវាចង់សួរសំនួរ។

“ខ្ញុំថាកើតជាកណ្ដុរកាន់តែពិបាក គ្មាននរណាចូលចិត្តឯងទេ។ មនុស្សឃើញឯងប្រាកដជាលោត ហើយស្រែក អូ!កណ្ដុរគួរឲ្យខ្លាចណាស់! ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យមនុស្សលោតនិងស្រែកថា អូ!សារ៉ា គួរឲ្យខ្លាចណាស់! នោះទេពេលពួកគេឃើញខ្ញុំ។ កើតជាចាបពិតជាខុសគ្នាខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាសួរកណ្ដុរថាគេចង់ក្លាយជាកណ្ដុរឬអត់ទេពេលដែលគេត្រូវបានបង្កើតឲ្យក្លាយជាកណ្ដុរ គ្មាននរណាសួរថា ឯងចង់កើតជាកណ្ដុរឬចាបនោះទេ?” នាងនិយាយតិចៗ។

នាងអង្គុយដោយស្ងៀមស្ងាត់ដែលធ្វើឲ្យកណ្ដុរចាប់ផ្ដើមក្លាហាន។ វាខ្លាចនាងណាស់ ប៉ុន្តែវាប្រហែលជាគិតដូចជាចាបថានាងនឹងមិនហក់មកកន្ទ្រុបវាទេ។ វាឃ្លានខ្លាំងណាស់ វាមានប្រពន្ធនិងគ្រួសារដ៏ធំនៅក្នុងជញ្ជាំង ហើយពួកគេមានសំណាងអាក្រក់ប៉ុន្មានថ្ងៃមកហើយ។ វាបានទុកកូនៗរបស់វានៅយំយ៉ាងជូរចត់ ហើយវាត្រូវផ្សងគ្រោះថ្នាក់មករកកំទេចនំនេះ ដូច្នេះវាត្រូវឈានជើងយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។

“ឆាប់ឡើង ខ្ញុំមិនមែនជាអន្ទាក់ទេ។ ឯងអាចយកបានសត្វកម្សត់! អ្នកទោសនៅបាស្ទីល ធ្លាប់រាប់អានជាមួយកណ្ដុរ ឧបមាថាខ្ញុំរាប់អានជាមួយឯងចុះ។” សារ៉ា និយាយ។

នាងអង្គុយមិនហ៊ានកម្រើក កណ្ដុរដែលអង្គុយលើជើងក្រោយរបស់វាសម្លឹងនាងដោយប្រុងប្រយ័ត្នតែនៅទីបញ្ចប់វាដឹងថានាងនឹងហក់ទៅចាប់វា ឬគប់របស់រឹងដាក់វាទេ ទីបំផុតវាក៏ចូលមកស៊ីកំទេចនំអស់មួយដុំ ហើយភ្នែករបស់វាតែងងាកមកមើលសារ៉ា ពេលកំពុងស៊ីគឺហាក់ដូចជាហ្វូងចាបដែរ។ នៅមានកំទេចនំមួយទៀតដែលធំជាងកំទេចនំផ្សេងៗ វាសម្លឹងមកកំទេចនំមួយនោះ វាពិតជាចង់បានខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែកំទេចនំនោះនៅក្បែរសារ៉ា ពេក។

“ខ្ញុំជឿថាគេចង់ពាំនំមួយដុំនេះទៅឲ្យគ្រួសាររបស់វានៅក្នុងជញ្ជាំង ប្រសិនបើខ្ញុំមិនសម្លឹងមើលទេវាប្រហែលជានឹងចូលមកពាំទៅ។” នាងគិត។

នាងអង្គុយស្ទើរមិនដកដង្ហើម នាងពិតជាចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងណាស់។ កណ្ដុរដើរចូលមកកាន់តែជិត ហើយស៊ីកំទេចនំប៉ុន្មានដុំផ្សេងទៀត បន្ទាប់មកវាឈប់បន្តិចហើយសម្លឹងទៅអ្នកអង្គុយលើជើងតាំង ទីបំផុតវាទៅដល់កំទេចនំធំ ហើយពាំរត់ចេញទៅចូលទៅក្នុងប្រឡោះជញ្ជាំងបាត់។

“ខ្ញុំដឹងថាគេត្រូវការសម្រាប់កូនៗរបស់គេ ខ្ញុំជឿថាខ្ញុំអាចរាប់អានជាមួយគេបាន។” សារ៉ា និយាយ។

ប្រហែលជាមួយអាទិត្យក្រោយមក នៅយប់មួយពេលដែល អេមេនហ្គាដ ដឹងថាមានសុវត្ថិភាពដើម្បីលួចឡើងទៅបន្ទប់ធ្នើរ នាងបានប្រើចុងម្រាមដៃគោះទ្វារតិចៗ សារ៉ា មិនចេញមកបើកទ្វារប្រហែលជាពីរបីនាទី។ នៅទីនោះស្ងាត់ឈឹងគ្មានសំឡេងអ្វីបន្តិចទេ ដំបូង អេមេនហ្គាដ គិតថានាងប្រហែលជាគេងលក់បាត់ហើយ។ បន្ទាប់មកនាងក៏ភ្ញាក់ផ្អើល នាងឮសំឡេងខ្សឹប និងសើចតិចៗ ហើយនិយាយដោយរីករាយទៅកាន់នរណាម្នាក់។

“នោះ! យកទៅផ្ទះទៅ ម៉េឆាយឌេក! យកទៅឲ្យប្រពន្ធរបស់ឯងទៅ!” អេមេនហ្គាដ ស្ដាប់ឮ។

ភ្លាមនោះ សារ៉ា បានបើកទ្វារ ហើយពេលនោះនាងឃើញ អេមេនហ្គាដ ឈរដោយភ្នែកភ្ញាក់ផ្អើល។

“ឯង ឯងកំពុងនិយាយជាមួយអ្នកណា សារ៉ា?” នាងសួរបែបស្លន់។

សារ៉ា ផ្ដើមការប្រុងប្រយ័ត្ន ប៉ុន្តែនាងហាក់ដូចជាសប្បាយចិត្ត។

“ឯងត្រូវតែសន្យាថានឹងខ្ញុំថាមិនខ្លាច មិនស្រែកសូម្បីតែបន្តិច មិនអីចឹងខ្ញុំមិនអាចប្រាប់ឯងបានទេ។” នាងឆ្លើយ។

អេមេនហ្គាដ មានអារម្មណ៍ថាចង់ស្រែកភ្លាមទៅហើយ ប៉ុន្តែអាចគ្រប់គ្រងខ្លួនបាន។ នាងសម្លឹងមើលជុំវិញក្នុងបន្ទប់ហើយមិនឃើញនរណាម្នាក់។ ប៉ុន្តែសារ៉ា ពិតជាបាននិយាយជាមួយនរណាម្នាក់។ នាងគិតថានោះគឺខ្មោច។

“នោះជាអ្វីម្យ៉ាងដែលនឹងធ្វើឲ្យខ្ញុំខ្លាច?” នាងសួរដោយកាន់តែភ័យ។

“មនុស្សខ្លះខ្លាចពួកគេ ពីមុនខ្ញុំក៏ខ្លាចដែរ ប៉ុន្តែឥឡូវខ្ញុំមិនខ្លាចទេ។” សារ៉ា និយាយ។

“គឺខ្មោច?” អេមេនហ្គាដ ញ័រខ្លួន។

“ទេ គឺកណ្ដុររបស់ខ្ញុំ។” សារ៉ា និយាយហើយសើច។

អេមេនហ្គាដ លោតឡើងលើគ្រែ ឈរចំកណ្ដាលគ្រែតូចនេះ។ នាងលាក់ជើងក្នុងរ៉ូបរាត្រីពណ៌ក្រហមរបស់នាង។ នាងមិនស្រែកទេ ប៉ុន្តែនាងនិយាយដង្ហក់ៗដោយការភ័យខ្លាច។

“អូ! អូ! កណ្ដុរ! កណ្ដុរ!”

“ខ្ញុំភ័យថា ឯងនឹងខ្លាច ប៉ុន្តែឯងមិនចាំបាច់ខ្លាចទេ ខ្ញុំបានធ្វើឲ្យគេសាំងហើយ គេពិតជាស្គាល់ខ្ញុំ ហើយចេញមកក្រៅពេលខ្ញុំហៅគេ។ ឯងខ្លាចពេកមិនហ៊ានជួបគេទេមែនទេ?

ការពិតគឺថា រយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃមកនោះជាមួយនឹងអាហារសេសសល់ដែលនាងយកមកពីផ្ទះបាយ បានធ្វើឲ្យមិត្តភាពរបស់នាងប្រសើរឡើង នាងភ្លេចថាសត្វដែលនាងកំពុងស្និទ្ធស្នាលជាមួយគឺកណ្ដុរ។

ដំបូង អេមេនហ្គាដ ភ័យពេកមិនហ៊ានធ្វើអ្វីទេក្រៅពីឈរនៅចំកណ្ដាលគ្រែ ប៉ុន្តែពេលដែលសារ៉ា និយាយពីរឿង ម៉េឆាយឌេក បានធ្វើឲ្យនាងចង់ដឹង ហើយបានរំកិលមកគែមគ្រែ។

“គេ គេមិនរត់ឲ្យលឿន ហើយលោតឡើងលើគ្រែទេ មែនទេ?” នាងនិយាយ។

“ទេ គេស្លូតដូចជាពួកយើង។ គេដូចជាមនុស្សម្នាក់។ ឥឡូវចាំមើលៗ”

នាងចាប់ផ្ដើមហួចសំឡេងតិចៗ តិចហើយស្រាលដែលអាចឮបានជិតបំផុត។ នាងធ្វើជាច្រើនលើក មើលទៅហាក់ដូចជាជក់នឹងសំឡេងរបស់នាងណាស់។ អេមេនហ្គាដ គិតថានាងមើលទៅដូចជាកំពុងសូត្រវេទមន្ត។ ហើយនៅទីបំផុត កណ្ដុរប្រផេះមានភ្នែកភ្លឺបានចេញមកពីក្នុងរន្ធ។ សារ៉ា មានកំទេចអាហារក្នុងដៃរបស់នាង។ នាងទម្លាក់អាហារទៅ ម៉េឆាយឌេក ដើរមកស្ងាត់ៗ ហើយស៊ីអាហារ។ នៅសល់មួយដុំដែលធំគេពាំត្រលប់ទៅផ្ទះរបស់គេវិញ។

“ឯងឃើញទេ មួយដុំនោះគឺសម្រាប់ប្រពន្ធ និងកូនរបស់គេ។ គេពិតជាមានចិត្តល្អណាស់ គេស៊ីតែដុំតូចៗទេ បន្ទាប់ពីគេទៅវិញខ្ញុំអាចស្ដាប់ឮសំឡេងគ្រួសាររបស់គេកំពុងរីករាយ។ មានសំឡេងបីខុសគ្នា សំឡេងមួយគឺជាសំឡេងកូនរបស់គេ ហើយមួយទៀតគឺប្រពន្ធរបស់គេ និងមួយទៀតគឺសំឡេងរបស់គេ។

អេមេនហ្គាដ ចាប់ផ្ដើមសើច។

“អូ សារ៉ា! ឯងចម្លែកណាស់ ប៉ុន្តែឯងចិត្តល្អ។” នាងនិយាយ។

“ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំចម្លែក ហើយខ្ញុំព្យាយាមធ្វើល្អ។ ប៉ាប៉ាតែងតែសើចខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំចូលចិត្ត។ គាត់គិតថាខ្ញុំចម្លែក ប៉ុន្តែគាត់ចូលចិត្តឲ្យខ្ញុំបង្កើតរឿង។ ខ្ញុំមិនអាចមិនបង្កើតរឿងបានទេ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនបង្កើតរឿង ខ្ញុំជឿថាខ្ញុំមិនអាចរស់បានទេ។ ខ្ញុំជឿថាខ្ញុំមិនអាចរស់នៅទីនេះបានទេ។” សារ៉ា សារភាព។

អេមេនហ្គាដ ចាប់អារម្មណ៍ដូចដែលនាងធ្លាប់ចាប់អារម្មណ៍ពីមុនមក។

“ពេលដែលឯងនិយាយពីរឿងអ្វីមួយ រឿងទាំងនោះហាក់ក្លាយទៅជាការពិត ឯងនិយាយពី ម៉េឆាយឌេក ហាក់ដូចជាគេជាមនុស្ស។” នាងនិយាយ។

“គេជាមនុស្ស គេចេះឃ្លាន ហើយខ្លាចដូចជាពួកយើងដែរ ហើយគេរៀបការនិងមានកូន។ យើងម៉េចនឹងអាចដឹងថា គេមិនចេះគិតពីរឿងអ្វីៗដូចជាយើងទៅ? ភ្នែករបស់គេមើលទៅដូចជាមនុស្ស អីចឹងហើយទើបខ្ញុំដាក់ឈ្មោះឲ្យគេ។”

នាងអង្គុយលើកម្រាលឥដ្ឋតាមរបៀបដែលនាងចូលចិត្តបំផុត គឺឱបក្បាលជង្គង់។

“ក្រៅពីនេះ គេជាកណ្ដុរនៅបាស្ទីល ដែលត្រូវគេបញ្ជូនមកឲ្យធ្វើជាមិត្តរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំតែងតែអាចបោះចំណិតនំប៉័ង ឬសំណល់អាហារ ហើយវាពិតជាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គេ។”

“នេះជាបាស្ទីល ហើយឬនៅ? ឯងតែងតែប្រឌិតថានេះជាបាស្ទីល មែនទេ?” អេមេនហ្គាដ សួរដោយចង់ដឹង។

“ស្ទើរតែរហូត ពេលខ្លះខ្ញុំប្រឌិតថាវាជាកន្លែងផ្សេងទៀត ប៉ុន្តែបាស្ទីល ស្រួលប្រឌិតជាងគេពេលអាកាសធាតុត្រជាក់។” សារ៉ា ឆ្លើយ។

ពេលនោះ អេមេនហ្គាដ ស្ទើរតែលោតចុះពីគ្រែមកវិញហើយ នាងពិតជាស្ទាក់ស្ទើរនឹងសំឡេងដែលនាងស្ដាប់ឮ។ គឺដូចជាសំឡេងដែលគោះជញ្ជាំងជាប់មិនដាច់។

“នោះជាអ្វី?” នាងលាន់មាត់។

សារ៉ា ក្រោកឡើង ហើយឆ្លើយភ្លាម។

“គឺអ្នកទោសនៅបន្ទប់ជាប់គ្នា។”

“ប៊េកគី!” អេមេនហ្គាដ ស្រែកព្រោះនាងយល់។

“ត្រូវហើយ ស្ដាប់សំឡេងគោះពីរដងមានន័យថា អ្នកទោស ឯងនៅទីនោះទេ?”

នាងគោះបីដងជញ្ជាំងបីដងវិញ ហាក់ដូចជាឆ្លើយ។

“នោះគឺមានន័យថា ត្រូវហើយខ្ញុំនៅទីនេះ ហើយគ្រប់យ៉ាងមិនអីទេ។”

សំឡេងគោះជញ្ជាំងបួនដងមកពីខាង ប៊េកគី។

“នោះមានន័យថា អញ្ចឹងមិត្តរួមការទុក្ខ យើងនឹងគេងដោយស្ងប់ រាត្រីសួស្ដី។” សារ៉ា ពន្យល់។

អេមេនហ្គាដ ពិតជាសប្បាយចិត្តណាស់។

“អូ សារ៉ា! នេះគឺដូចជាក្នុងរឿង!” នាងខ្សឹបដោយរីករាយ។

“នេះជារឿង គ្រប់យ៉ាងគឺជារឿង។ ឯងជារឿងមួយ ខ្ញុំជារឿងមួយ កញ្ញាមីនជីន ជារឿងមួយ។” សារ៉ា និយាយ។

នាងអង្គុយចុះវិញ ហើយនិយាយរហូតដល់ អេមេនហ្គាដ ភ្លេចថា នាងក៏ជាអ្នកទោសដែលគេចខ្លួនមកដែរ ហើយត្រូវឲ្យសារ៉ា រំឭកនាងថា នាងមិនអាចនៅបាស្ទីល បានពេញមួយយប់ទេ ប៉ុន្តែត្រូវតែលបចុះទៅជាន់ក្រោមវិញដោយមិនឲ្យមានសំឡេង។

ប៉ុន្តែនោះជារឿងគ្រោះថ្នាក់សម្រាប់ អេមេនហ្គាដ និងឡូទី ក្នុងការលួចឡើងទៅបន្ទប់ធ្នើរខាងលើ។ ពួកគេមិនដែលដឹងច្បាស់ថា ពេលណាសារ៉ា នឹងនៅទីនោះ ហើយពួកគេមិនច្បាស់ថាតើកញ្ញា អាម៉េឡា នឹងដើរពិនិត្យមើលក្មេងៗគេងឬអត់នៅពេលយប់។ ដូច្នេះពួកគេមិនបានឡើងទៅជួបនាងញឹកញាប់ទេ ហើយសារ៉ា រស់នៅដោយជីវិតដែលឯកោ និងចម្លែក។ ជីវិតពេលដែលនាងចុះទៅជាន់ក្រោមគឺរឹតតែឯកោជាងនៅបន្ទប់ធ្នើរនេះទៅទៀត នាងគ្មានមនុស្សដែលអាចនិយាយរកបានទេ ហើយពេលនាងត្រូវគេប្រើទៅធ្វើការនៅខាងក្រៅ ហើយដើរកាត់តាមផ្លូវ នាងជាក្មេងតូចដែលយូរធុង ឬស្បោងឥវ៉ាន់ ព្យាយាមទប់មួកពេលដែលខ្យល់បក់ ហើយមានទឹកចូលស្បែកជើងពេលដែលមេឃភ្លៀង នាងមានអារម្មណ៍ថាហ្វូងមនុស្សហាក់ប្រញាប់ដើរហួសពីនាងទៅធ្វើឲ្យនាងឯកោកាន់តែខ្លាំង។ ពេលនាងជាព្រះនាង សារ៉ា ជិះឡានកាត់តាមផ្លូវ ឬដើរដោយមាន ម៉ារីតេ ដើរតាម ពន្លឺមុខតូចរបស់នាង និងអាវធំដ៏ស្រស់ស្អាត និងមួកតែងតែធ្វើឲ្យមនុស្សម្នាងាកមើលនាង។ ពេលនេះនាងជាក្មេងក្រីក្រស្លៀកពាក់ដាច់ដាច រូបរាងមិនស្អាតមិនអាចទាក់ទាញមនុស្សឲ្យងាកមើល ឬញញឹមដាក់នាងបានទេ។ គ្មាននរណាមើលសារ៉ា ទេរយៈពេលចុងក្រោយនេះ ហើយហាក់គ្មានអ្នកណាមើលនាងឃើញទេពេលដែលនាងដើរកាត់តាមហ្វូងមនុស្ស។ នាងចាប់ផ្ដើមធំលឿនណាស់ ហើយនាងស្លៀកតែសម្លៀកបំពាក់បែបនោះ មានតែក្រណាត់ និងរ៉ូបចាស់ៗប៉ុណ្ណោះដែលគេផ្ដល់ឲ្យនាង នាងដឹងថានាងមានរូបរាងអាក្រក់មើលណាស់។ សម្លៀកបំពាក់ល្អៗរបស់នាងត្រូវគេយកអស់ ហើយសម្លៀកបំពាក់ចាស់ៗទាំងនេះត្រូវគេបន្សល់ទុកឲ្យនាងប្រើយូរតាមដែលអាចធ្វើបាន។ ពេលខ្លះខណៈដែលនាងដើរកាត់តាមហាងដែលមានបង្អួចកញ្ចក់ នាងស្ទើរតែផ្ទុះសំណើចចេញមកខ្លាំងៗ ដោយការសម្លឹងមើលរូបរបស់នាង ហើយពេលខ្លះនាងឡើងមុខក្រហម និងខាំបបូរមាត់ហើយបែរចេញទៅ។

នៅពេលល្ងាចពេលដែលនាងដើរកាត់ផ្ទះដែលមានបង្អួចចាំងពន្លឺមក នាងធ្លាប់សម្លឹងទៅក្នុងផ្ទះទាំងនោះមើលបន្ទប់ដ៏កក់ក្ដៅ និងធ្វើឲ្យខ្លួននាងរីករាយដោយការស្រមៃរឿងថាមានមនុស្សអង្គុយនៅមុខចង្ក្រាន ឬក្បែរតុ។ នាងតែងតែចាប់អារម្មណ៍សម្លឹងមើលបន្ទប់មុនពេលគេបិទ។ មានគ្រួសារជាច្រើនរស់នៅម្ដុំផ្លូវបែកជាបួនដែលកញ្ញា មីនជីន រស់នៅដែលធ្វើឲ្យនាងស្គាល់ពួកគេតាមមធ្យោបាយរបស់នាងផ្ទាល់។ គ្រួសារមួយដែលនាងចូលចិត្តជាងគេគឺនាងហៅថា គ្រួសារធំ។ នាងហៅគ្រួសារនេះថាគ្រួសារធំមិនមែនដោយសារគ្រួសារនេះមានសមាជិកធំៗនោះទេ តាមពិតពួកគេភាគច្រើនគឺតូចៗ ប៉ុន្តែគឺដោយសារពួកគេមានសមាជិកច្រើន។ មានកូនក្មេងប្រាំបីនៅក្នុងគ្រួសារធំ ហើយមានម្ដាយម្នាក់ ឪពុកម្នាក់ និងជីដូនម្នាក់ ព្រមទាំងអ្នកបម្រើជាច្រើន។ កូនៗទាំងប្រាំបីតែងតែត្រូវបានគេនាំចេញទៅដើរលេង ឬជិះកង់លេងក្នុងសួនដោយមេដោះដ៏ល្អ ឬពេលខ្លះពួកគេជិះឡានជាមួយម៉ាក់របស់ពួកគេ ឬពេលខ្លះឃើញពួកគេទៅដោះអាវធំរបស់ប៉ាពួកគេចេញ ហើយលូកហោប៉ៅរបស់របស់ ហើយរាំលេងនៅជុំវិញគាត់ ឬពេលខ្លះពួកគេរុញគ្នាលេង ពួកគេតែងតែធ្វើអ្វីដែលមើលទៅប្រកបដោយភាពរីករាយ។ សារ៉ា ពិតជាចូលចិត្តពួកគេណាស់ ហើយបានដាក់ឈ្មោះឲ្យពួកគេ។ នាងហៅពួកគេថា ម៉ុនម៉័ររេនស៊ី ពេលនាងមិនហៅពួកគេថាគ្រួសារធំ។ ក្មេងដែលមានសក់រលោង ហើយធាត់គឺ វីអូឡេត ខូលម៉ុនដឺឡេ ម៉ុនម៉័ររេនស៊ី ក្មេងប្រុសតូចដែលទើបតែចេះដើរតេះតះគឺ ស៊ីដនី សេស៊ីល វីវាន ម៉ុនម៉័ររេនស៊ី បន្ទាប់មកគឺ លីលាន អេវ៉ានជេលីន ម៉ោដម៉ារ៉ុន ម្នាក់ទៀត រ៉ូសាលីន គ្លេឌី ហើយ ហ្គាយ ក្លូរេន ម្នាក់ទៀត វើរ៉ុនីកា អ៊ីស្តាសៀ និងក្លូដ ហារ៉ូល ហេកទ័រ។

…………………………………………………….

ព្រះនាងតូច (ភាគទី៨)

ល្ងាចមួយរឿងដ៏គួរឲ្យអស់សំណើចបានកើតឡើង ទោះជានៅក្នុងគំនិតអ្នកខ្លះនោះមិនមែនជារឿងអស់សំណើចក៏ដោយ។

សមាជិកជាច្រើននៃគ្រួសារ ម៉ុនម៉័ររេនស៊ី បានទៅចូលរួមកម្មវិធីជប់លៀងរបស់ក្មេងៗ ហើយពេលដែលសារ៉ា បម្រុងនឹងដើរកាត់ទ្វារពេលនោះពួកគេកំពុងដើរកាត់កម្រាលថ្មដើម្បីឡើងរទេះដែលកំពុងរង់ចាំពួកគេ។ វើរ៉ុនីកា អ៊ិស្តាសៀ និងរ៉ូសាលីន គ្លេឌី ស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ស និងខ្សែក្រវាត់គួរឲ្យស្រលាញ់ទើបតែឡើងរទេះ បន្ទាប់មក ហ្គាយ ក្លូរេន អាយុប្រាំឆ្នាំ តាមពីក្រោយពួកគេ។ គេជាក្មេងប្រុសស្អាតដែលមានថ្ពាល់ក្រហម និងភ្នែកខៀវ ហើយក្បាលមូលតូចជាមួយនឹងសក់អង្កាញ់ៗ ដែលធ្វើឲ្យសារ៉ា ភ្លេចធុង និងសម្លៀកបំពាក់រយាកមិនសមរម្យទាំងអស់ គឺនាងភ្លេចគ្រប់យ៉ាងហើយចង់នៅមើលគេមួយភ្លែត។ ដូច្នេះនាងឈប់ហើយឈរមើល។

នោះគឺអំឡុងពេលគ្រិស្តម៉ាស ហើយគ្រួសារធំបានស្ដាប់រឿងជាច្រើនពីក្មេងក្រីក្រ ដែលគ្មានឪពុកម្ដាយចិញ្ចឹមពួកគេ ក្មេងដែលរងា ស្គមស្គាំង និងអត់ឃ្លាន។ នៅក្នុងរឿងជាច្រើន មនុស្សល្អ ពេលខ្លះជាក្មេងប្រុស ឬស្រីដែលមានទឹកចិត្ត ហើយបានឃើញក្មេងក្រីក្រ ពួកគេបានឲ្យលុយ ឬកាដូដែលមានរបស់ច្រើន ឬនាំពួកគេទៅញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចដែលមានរសជាតិឆ្ងាញ់។ ហ្គាយ ក្លូរេន បានរំជួលចិត្តស្រក់ទឹកភ្នែកនៅរសៀលមួយដែលគេបានអានរឿងមួយ ហើយគេបានតាំងចិត្តដើម្បីរកក្មេងកម្សត់បែបនោះ ដើម្បីឲ្យកាក់ប្រាំមួយផេន្នីដែលគេមាន។ ពេលដែលគេដើរកាត់កម្រាលថ្មដែលមានក្រាលព្រំក្រហមពីទ្វាររហូតដល់រទេះ គេបានដាក់កាក់ប្រាំមួយផេន្នីនេះនៅក្នុងហោប៉ៅរបស់គេ។ ហើយពេលដែល រ៉ូសាលីន គ្លេឌី ឡើងលើរទេះហើយរំកិលទៅកៅអីដែលងាយអង្គុយ គេឃើញសារ៉ា កំពុងឈរនៅលើកម្រាលថ្មសើម ដោយស្លៀកសំលៀកបំពាក់ និងមួកស្តើង ដាច់ដាច មានធុងចាស់នៅក្នុងដៃរបស់នាង និងមើលទៅកំពុងតែស្រេកឃ្លាន។

គេគិតថា ភ្នែករបស់នាងទំនងជាមនុស្ស មិនមានអ្វីញ៉ាំជាយូរមកហើយ។ គេមិនដឹងថាភ្នែកនាងមើលទៅបែបនោះដោយសារនាងស្រែកឃ្លានចង់បានភាពកក់ក្ដៅ និងក្ដីរីករាយក្នុងជីវិតដែលមាននៅក្នុងផ្ទះរបស់គេនោះទេ ហើយគេមិនដឹងថានាងស្រែកឃ្លានចង់ឱបគេក្នុងរង្វង់ដៃ និងថើបគេនោះទេ។ គេគ្រាន់តែដឹងថា នាងមានភ្នែកធំ ហើយមុខស្គម ជើងស្គម ធុងចាស់ និងសម្លៀកបំពាក់ដាច់ដាចដ៏កម្សត់។ ដូច្នេះគេលូកហោប៉ៅយកកាក់ប្រាំមួយផេន្នីរបស់គេ ហើយដើរសំដៅទៅនាង។

“នេះ ក្មេងស្រីកម្សត់! នេះគឺកាក់ប្រាំមួយផេន្នី ខ្ញុំនឹងឲ្យទៅអ្នក។” គេនិយាយ។

សារ៉ា ចាប់ផ្តើមដឹងភ្លាមថារូបរាងនាងមើលទៅពិតជាដូចក្មេងៗកម្សត់ដែរនាងឃើញនៅពេលដែលនាងជាកូនអ្នកមាន ខណៈដែលពួកគេនៅរង់ចាំមើលនាងពេលដែលនាងចេញពីរទេះរបស់នាង។ ហើយនាងបានអោយកាក់ផេន្នីទៅពួកគេជាច្រើនលើក។ មុខរបស់នាងឡើងក្រហម បន្ទាប់មកទៅជាស្លេក ហើយភ្លាមនោះនាងមានអារម្មណ៍ថានាងមិនអាចយកកាក់ប្រាំមួយផេន្នីដ៏គួរអោយស្រលាញ់នោះទេ។

”អូ ទេ! អូ អត់ទេ អរគុណ ខ្ញុំមិនត្រូវយកវាទេ។” នាងនិយាយ។

សំឡេងរបស់នាងមិនដូចជាសំឡេងរបស់ក្មេងនៅតាមផ្លូវហើយអាកប្បកិរិយារបស់នាងពិតជាដូចអាកប្បកិរិយាកូនអ្នកខ្ពង់ខ្ពស់ដែលធ្វើឲ្យ វើរ៉ុនីកា អ៊ីស្តាសៀ (ដែលមានឈ្មោះពិត ជេនេត) និងរ៉ូសាលីន គ្លេឌី (ឈ្មោះពិត ណូរ៉ា) អើតមកមុខដើម្បីស្ដាប់នាង។

“អ្នកត្រូវតែយក ក្មេងស្រីតូចកម្សត់! អ្នកអាចទិញរបស់ញ៉ាំបាន នេះគឺកាក់ប្រាំមួយផេន្នី!” គេទទូច។

ទឹកមុខរបស់គេបង្ហាញពីភាពស្លូតត្រង់ និងទឹកចិត្តល្អ ហើយមើលទៅគេទំនងជាខូចចិត្ត និងខកចិត្តជាខ្លាំងប្រសិនបើនាងមិនយកកាក់របស់គេទេ ធ្វើឲ្យសារ៉ា ដឹងថានាងមិនត្រូវបដិសេធគេទេ។ ធ្វើជាមានអំនួតបែបនោះនឹងក្លាយជារឿងចិត្តអាក្រក់។ ដូច្នេះនាងត្រូវលះបង់អំនួតរបស់នាង ទោះបីជាពេលនោះមុខរបស់នាងឡើងក្រហមឆេះក៏ដោយ។

“អរគុណ ឯងជាក្មេង ក្មេងតូចដែលមានចិត្តល្អគួរឲ្យស្រលាញ់។” នាងនិយាយ ហើយពេលដែលគេរត់ទៅឡើងរទេះដោយសប្បាយចិត្តនាងក៏ដើរចេញទៅ ដោយព្យាយាមញញឹម។ នាងដឹងថាខ្លួននាងមើលទៅចម្លែក ហើយដាច់ដាប ប៉ុន្តែរហូតមកដល់ពេលនេះនាងមិនដែលដឹងថាគេគិតថានាងជាអ្នកសុំទានទេ។

ពេលដែលរទេះរបស់គ្រួសារធំបរចេញទៅ ក្មេងៗនៅក្នុងនោះនិយាយគ្នាដោយការចាប់អារម្មណ៍ និងរំភើប។

“អូ! ដូណាល់ ហេតុអីឯងឲ្យកាក់ប្រាំមួយផេន្នីរបស់ឯងទៅក្មេងស្រីនោះ? ខ្ញុំជឿថានាងមិនមែនជាអ្នកសុំទានទេៗ” ណូរ៉ា លាន់មាត់។

“នាងនិយាយមិនដូចជាអ្នកសុំទានទេ! ហើយមុខរបស់នាងមិនដូចជាមុខរបស់អ្នកសុំទានទេ!” ណូរ៉ា ស្រែក។

“ក្រៅពីនេះនាងមិនបានសុំទេ ខ្ញុំខ្លាចថានាងខឹងនឹងឯង។ ឯងដឹងទេ មនុស្សខឹងពេលមានគេទុកពួកគេជាអ្នកសុំទាន ប៉ុន្តែគេមិនមែនជាអ្នកសុំទាននោះ។” ជេនេត និយាយ។

“នាងមិនបានខឹងទេ នាងសើចបន្តិច ហើយនាងថាខ្ញុំចិត្តល្អ ក្មេងចិត្តល្អគួរឲ្យស្រលាញ់។ ហើយខ្ញុំពិតជាចិត្តល្អមែន! ខ្ញុំមានតែកាក់ប្រាំមួយផេន្នី នោះទេ។” ដូណាល់ និយាយបែបទទួលស្គាល់ ប៉ុន្តែនៅតែធ្វើមុខមាំ។

ជេនេត និង ណូរ៉ា សម្លឹងមុខគ្នា។

“ក្មេងស្រីសុំទាននឹងមិននិយាយបែបនោះទេ នាងនឹងនិយាយថា អរគុណហើយសុភាពបុរសតូចចិត្តល្អ អរគុណហើយទាន! ហើយនាងប្រហែលជាឱនលំទោនខ្លួនទៀតផង។” ជេនេត និយាយ។

សារ៉ា មិនដឹងថាហេតុអ្វីទើបនាងចាប់អារម្មណ៍គ្រួសារនោះជាខ្លាំងពីពេលនោះមក។ នៅក្នុងផ្ទះដ៏កក់ក្ដៅនោះមានការពិភាក្សាគ្នាពីរឿងនាងនៅខាងមុខចង្ក្រាន។

“នាងទំនងជាអ្នកបម្រើនៅក្នុងសាលា ខ្ញុំជឿថានាងមិនមែនជាកូនក្នុងគ្រួសារណាទេ។ ខ្ញុំជឿថានាងជាក្មេងកំព្រា ប៉ុន្តែនាងមិនមែនជាអ្នកសុំទានទេ ទោះជារូបរាងនាងតោកយ៉ាកយ៉ាងណាក៏ដោយ។”

ហើយក្រោយមកនាងត្រូវបានពួកគេហៅថា ក្មេងស្រីតូចដែលមិនមែនជាអ្នកសុំទាន ដែលជាឈ្មោះដ៏វែង ហើយពេលខ្លះស្ដាប់ទៅដូចជាគួរឲ្យអស់សំណើច ពេលក្មេងតូចជាងគេនិយាយឈ្មោះនេះលឿន។

សារ៉ា បានចុះប្រហោងលើកាក់ប្រាំមួយផេន្នី នោះហើយយកខ្សែស៊កចូល និងពាក់លើករបស់នាង។ ចិត្តស្រលាញ់របស់នាងចំពោះគ្រួសារធំនោះបានកើនឡើង ដូចជាចិត្តស្រលាញ់របស់នាងលើអ្វីផ្សេងទៀតដែលនាងធ្លាប់ស្រលាញ់ដែរ។ នាងក្លាយជាមនុស្សដែល ប៊េកគី ចូលចិត្តខ្លាំងទៅៗ ហើយនាងទន្ទឹងឲ្យដល់ពេលទៅថ្នាក់បង្រៀនភាសាបារាំងដល់ក្មេងៗមួយសប្ដាហ៍ពីរម៉ោង។ ក្មេងៗក្នុងថ្នាក់ស្រលាញ់នាងណាស់ ហើយដណ្ដើមគ្នាដើម្បីមានសិទ្ធិឈរជិតនាង ហើយលូកដៃតូចរបស់ពួកគេកាន់ដៃនាង។ ទាំងនេះបានជួយបំពេញសេចក្ដីហេវហត់របស់នាង នាងបានរាប់អានជាមួយចាបជាច្រើន នៅពេលនាងឈរនៅលើតុហើយដាក់ស្មា និងដៃចេញក្រៅសំឡេងខ្ញៀវខ្ញារបានមកដល់ភ្លាម ហាក់ដូចជាចង់និយាយជាមួយនាង ហើយប្រញាយគ្នាដណ្ដើមកំទេចអាហារដែលនាងបោះទៅ។ នាងកាន់តែស្និទ្ធស្នាលជាមួយ ម៉េឆាយឌេក ដែលពេលខ្លះគេបាននាំអ្នកស្រី ម៉េឆាយឌេក មកជាមួយ ម្ដងម្កាលនាំទាំងកូនរបស់គេមកទៀត។ នាងធ្លាប់និយាយជាមួយគេ ហើយមើលទៅគេហាក់ដូចជាយល់ពីអ្វីដែលនាងនិយាយ។

អាការៈចម្លែកក្នុងចិត្តរបស់នាងចំពោះ អ៊េមីលី កាន់តែកើនឡើង ពេលដែលអ៊េមីលី អង្គុយលើកៅអីហើយសម្លឹងមើលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។ ពេលនាងមានអារម្មណ៍ឯកាខ្លាំង នាងចង់ជឿ ឬធ្វើពត់ជាជឿថា អ៊េមីលី អាចយល់បាន ហើយអាណិតអាសូរដល់នាង។ នាងមិនចង់គិតថាអ្នករួមរស់ជាមួយនាងតែម្នាក់គត់មិនអាចចេះមានអារម្មណ៍ និងស្ដាប់អ្វីមិនឮសោះនោះទេ។ នាងធ្លាប់ដាក់អ៊េមីលី នៅលើកៅអី ហើយនាងអង្គុយនៅលើជើងតាំងទល់មុខគ្នា ហើយសម្លឹង និងធ្វើពត់ជាពួកនាងអាចយល់ពីគ្នាបានរហូតពេលខ្លះនាងមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចដោយគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងនោះស្ងៀមស្ងាត់ ហើយភ្លាមៗសំឡេងពីក្នុងជញ្ជាំងជាកន្លែងរស់នៅរបស់គ្រួសារ ម៉េឆាយឌេក បានបន្លឺឡើង។ មួយក្នុងចំណោមការប្រឌិតរឿងរបស់នាងគឺ អ៊េមីលី គឺជាមេធ្មប់ចិត្តល្អដែលនៅចាំការពារនាង។ ពេលខ្លះនាងសម្លឹងអ៊េមីលី និងសួរនាងរហូតដល់ពេលខ្លះនាងហាក់ដូចជាឆ្លើយតប ទោះការពិតនាងមិនដែលឆ្លើយក៏ក៏ដោយ។

“យ៉ាងណានាងនឹងឆ្លើយថា ខ្ញុំមិនឆ្លើយញឹកញាប់ទេ ខ្ញុំមិនឆ្លើយទេពេលដែលខ្ញុំអាចទ្រាំបាន។ ពេលដែលមនុស្សបង្ករឿងនឹងអ្នក គ្មានអ្វីប្រសើរជាងការដែលនៅស្ងៀមមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ ហើយសម្លឹងគេនិងគិតនោះទេ។ កញ្ញា មីនជីន ប្រែមុខពីខឹងទៅជាស្លេកពេលដែលខ្ញុំមិននិយាយហើយសម្លឹងគាត់ កញ្ញា អាម៉េឡា ប្រែទឹកមុខជាខ្លាច ហើយក្មេងស្រីផ្សេងទៀតក៏ដូចគ្នា។ ពេកដែលអ្នកមិនទៅសុំក្ដីអាណិតពីពួកគេ ពួកគេដឹងថាអ្នកខ្លាំងជាងពួកគេ ព្រោះអ្នកខ្លាំងអាចទប់កំហឹងបាន ហើយពួកគេមិនអាចទប់បាន ហើយពួកគេនិយាយពាក្យឆ្កួតៗដែលក្រោយមកពួកគេស្ដាយក្រោយដោយសារនិយាយពាក្យទាំងនោះ។ គ្មានអ្វីខ្លាំងដូចជាកំហឹងនោះទេ លើកលែងតែអ្វីដែលអ្នកគ្រប់គ្រងកំហឹងបានដែលនោះវាខ្លាំងជាងកំហឹង។ វាជារឿងល្អដែលអ្នកមិនឆ្លើយជាមួយសត្រូវរបស់អ្នក។ អ៊េមីលី ប្រហែលជាដូចខ្ញុំ ប្រហែលជានាងសុខចិត្តមិនឆ្លើយនឹងមិត្តរបស់នាង ទោះបីជានាងទុករឿងទាំងអស់នៅក្នុងចិត្តក៏ដោយ។” សារ៉ា និយាយតែម្នាក់ឯង។

ប៉ុន្តែទោះបីជានាងខំបំពេញចិត្តខ្លួនឯងដោយការធ្វើបែបក្ដី នាងមិនអាចធ្វើបានដោយងាយនោះទេ។ ក្រោយពីការងារលំបាកពេញមួយថ្ងៃ ដែលគេប្រើនាងទៅត្រង់នេះទៅត្រង់នោះ ហើយពេលខ្លះត្រូវដើរផ្លូវឆ្ងាយទៅខាងក្រៅដោយត្រូវភ្លៀងទទឹកជោក នាងត្រលប់មកវិញដោយភាពហេវហត់ ហើយត្រូវគេឲ្យចេញទៅក្រៅម្ដងទៀតព្រោះគ្មាននរណាយល់ថានាងជាក្មេងតូចម្នាក់ដែលមានជើងតូចៗ ហើយខ្លួនតូចរបស់នាងអស់កម្លាំងពេកពិបាកនឹងដើរដោយខ្លួនទទេផងនោះ។

យប់មួយនាងឡើងមកបន្ទប់ធ្នើរ ដោយរងានិងឃ្លាន នាងមានកំហឹងខ្លាំងបំផុតនៅក្នុងដង្ហើមក្មេងរបស់នាង អ៊េមេលី អង្គុយព្រងើយ សារ៉ា មិនអាចគ្រប់គ្រងខ្លួននាងបាន។ គ្មាននរណាទេក្រៅពីអ៊េមីលី គ្មាននរណាទាំងអស់នៅក្នុងលោកនេះ ហើយនាងអង្គុយនៅទីនោះ។

“ខ្ញុំនឹងស្លាប់ឥឡូវនេះ” សារ៉ា និយាយ។

អ៊េមីលី នៅសម្លឹងធម្មតា។

“ខ្ញុំមិនអាចទ្រាំងបានទេ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំនឹងស្លាប់។ ខ្ញុំរងា ខ្ញុំទទឹក ខ្ញុំឃ្លានស្ទើរដាច់ពោះស្លាប់។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំដើររាប់ពាន់ម៉ាយ ហើយពួកគេមិនធ្វើអ្វីទាំងអស់ក្រៅពីស្ដីបន្ទោសខ្ញុំពីព្រលឹមដល់យប់។ ហើយដោយសារខ្ញុំមិនរករករបស់ចុងក្រោយដែលចុងភៅឲ្យខ្ញុំចេញទៅទិញ ពួកគេមិនឲ្យអាហារពេលល្ងាចខ្ញុំញ៉ាំ។ បុរសខ្លះសើចខ្ញុំព្រោះស្បែកជើងចាស់របស់ខ្ញុំធ្វើឲ្យខ្ញុំរអិលចូលភក់ ពេលនេះខ្ញុំប្រឡាក់សុទ្ធតែភក់ ហើយពួកគេសើច។ ឯងស្ដាប់បានទេ?”

នាងសម្លឹងទៅភ្នែកកែវរបស់អ៊េមីលី ហើយភ្លាមនោះកំហឹងរបស់នាងបានអូសទាញនាង។ នាងលើកតុក្កតាចេញពីកៅអី នាងហូរទឹកភ្នែកយំខ្សឹកខ្សួល សារ៉ា ដែលមិនធ្លាប់យំ។

“ឯងមិនមែនជាអ្វីទាំងអស់ គ្រាន់តែជាតុក្កតាប៉ុណ្ណោះ! មិនមែនអ្វីទាំងអស់ គឺជាតុក្កតា តុក្កតា តុក្កតា! ឯងមិនខ្វល់ពីអ្វីទាំងអស់។ ឯងជារបស់ដែលគ្មានបេះដូង គ្មានអ្វីអាចធ្វើឲ្យឯងមានអារម្មណ៍នោះទេ ឯងគឺជាតុក្កតា!” នាងស្រែក។

នាងទម្លាក់អ៊េមីលី នៅលើកម្រាលឥដ្ឋ ហើយនាងអង្គុយយកដៃខ្ទប់មុខ។ កណ្ដុរនៅក្នុងជញ្ជាំងចាប់ផ្ដើមឈ្លោះ និងខាំគ្នាហើយបង្កសំឡេងក្រោកក្រាក។ ម៉េឆាយឌេក កំពុងដេញសមាជិកគ្រួសាររបស់គេ។

សំឡេងយំខ្សឹកខ្សួលរបស់ សារ៉ា បន្តិចម្ដងៗបានធ្វើឲ្យពួកគេស្ងាត់។ បន្តិចក្រោយមកនាងភ្ញាក់ផ្អើលនឹងខ្លួនឯង នាងងើបមុខសម្លឹងទៅអ៊េមីលី។ សារ៉ា យោងទៅរើសនាងមក សម្លឹងមើលនាងម្ដងទៀត នាងថែមទាំងញញឹមនឹងខ្លួនឯងបន្តិចផង។

“ឯងមិនអាចធ្វើអ្វីបានទេដែលឯងកើតជាតុក្កតា ជាងឡាវីនី និងជេស៊ី ដែលពួកគេអាចធ្វើរឿងបានខ្លះ។ ពួកយើងត្រូវបានគេបង្កើតមកមិនឲ្យដូចគ្នា ឯងប្រហែលជាធ្វើរឿងរបស់ឯងបានល្អបំផុតហើយ។” នាងនិយាយដោយដង្ហើមធំ ហើយថើបអ៊េមីលី រួចដាក់នាងទៅលើកៅអីវិញ។

នាងបន់ពន់ពេកឲ្យឲ្យផ្ទះនៅជាប់នោះនឹងមានមនុស្សមកនៅ។ នាងបន់ព្រោះបន្ទប់ធ្នើរផ្ទះនោះមានបង្អួចនៅជាប់បង្អួចរបស់នាង។ វាហាក់ដូចជារឿងដ៏ប្រសើរប្រសិនបើបង្អួចនោះបើកឡើង ហើយមានស្មានិងដៃចេញពីនោះមក។

“បើគេចេញមកជាមុខមនុស្សល្អ ខ្ញុំប្រហែលជាចាប់ផ្ដើមដោយនិយាយថា អរុណសួស្ដី ហើយរឿងគ្រប់យ៉ាងអាចនឹងកើតឡើង។ ប៉ុន្តែការពិតមិនអាចមានអ្នកណាមកគេងនៅបន្ទប់បែបនេះទេ ក្រៅពីអ្នកបម្រើ។” នាងគិត។

ព្រះនាងតូចសារ៉ា ភាគទី៣

YaraMST — Fri, 28 Jan 2022 06:01:08 +0000

ពីរបីសប្ដាហ៍មុនពេលខួបកំណើតលើកទីដប់មួយរបស់ សារ៉ា ប៉ាប៉ារបស់នាងបានផ្ញើសំបុត្រមក ដែលសំបុត្រនោះហាក់មិនត្រូវបានសរសេរដោយបុរសដែលមានស្មារតីខ្ពស់ដូចសព្វមួយដងទេ។ គាត់មិនសូវជាបានសុខទេ ហើយជាការពិតគឺគាត់ធ្វើការហួសកំណត់ដោយសារការជាប់ពាក់ព័ន្ធជាមួយនឹងពាណិជ្ជកម្មរ៉ែពេជ្រ។

“កូនឃើញទេ សារ៉ា ប៉ាប៉ារបស់កូនមិនមែនជាពាណិជ្ជករទេ ទិន្នន័យនិងឯកសារបានរំខានប៉ា។ ប៉ាមិនសូវជាយល់ពីឯកសារទាំងនោះទេ ហើយការងារទាំងអស់នេះហាក់ដូចជាធំណាស់។ ប្រសិនបើប៉ាមិនពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងនេះទេ ប្រហែលប៉ាមិនចាំបាច់ត្រូវចំណាយពេលពាក់កណ្ដាលយប់គិតវិលវល់ ហើយពាក់កណ្ដាលយប់ទៀតសុបិនអាក្រក់ពីកិច្ចការទាំងនេះទេ។ ប្រសិនបើអ្នកនាងតូចរបស់ប៉ានៅទីនេះ ប៉ាហ៊ាននិយាយថា នាងនឹងផ្ដល់ភាពរីករាយឲ្យប៉ា និងយោបល់ល្អៗមិនខាន។ កូននឹងធ្វើ ត្រូវទេអ្នកនាងតូច?” លោក គ្រូវី សរសេរ។

មួយក្នុងចំណោមរឿងកំប្លែងរបស់គាត់គឺហៅនាងថា អ្នកនាងតូច ព្រោះនាងមានចរិតបែបមនុស្សចាស់។

គាត់បានរៀបចំជាពិសេសសម្រាប់ថ្ងៃកំណើតរបស់នាង ក្នុងចំណោមរបស់ជាច្រើនដែលគាត់បានទិញផ្ញើមកនោះមានតុក្កតាមួយដែលគាត់កុម្ម៉ង់មកពីទីក្រុងប៉ារីស ហើយនិងរ៉ូបថ្មីដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង។ ពេលដែលនាងឆ្លើយតបនឹងសំបុត្រដែលសួរនាងថា តើតុក្កតានោះជាកាដូដែលអាចទទួលយកបានទេ សារ៉ា បានឆ្លើយតបដោយពាក្យដ៏គួរឲ្យហួសចិត្ត។

“ខ្ញុំកាន់តែអាយុច្រើនហើយ ប៉ាដឹងទេ ខ្ញុំនឹងមិនរស់នៅដើម្បីទទួលតុក្កតាមួយទៀតទេ។ នេះនឹងក្លាយជាតុក្កតាចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំ។ ប្រសិនបើខ្ញុំអាចសរសេរកំណាព្យបាន កូនជឿថាកំណាព្យដែលរៀបរាប់ពីតុក្កតាចុងក្រោយប្រាកដជាមានន័យ។ ប៉ុន្តែកូនមិនអាចសរសេរកំណាព្យបានទេ កូនធ្លាប់សរសេរសាកល្បង ហើយវាធ្វើឲ្យកូនសើចពេលអានវា។ ស្ដាប់ទៅមិនដូចជាកំណាព្យរបស់ វ៉ាត្ស ឬ ខូលើរីដ ឬ សេខេស្ពៀរ ទេ។ គ្មាននរណាអាចជំនួសកន្លែងរបស់ អ៊មីលី បានទេ ប៉ុន្តែកូននឹងគោរពតុក្កតាចុងក្រោយ ហើយខ្ញុំជឿថាក្មេងនៅសាលាប្រាកដជាចូលចិត្តគេ។ ពួកគេសុទ្ធតែចូលចិត្តតុក្កតា ទោះបីជាអ្នកខ្លះធំអាយុជិតដប់ប្រាំឆ្នាំហើយ នៅធ្វើខ្លួនដូចជាពួកគេមិនទាន់ធំ។”

កាពីទែន គ្រូវី បានធូរស្បើយពីអាការៈឈឺក្បាលពេលដែលលោកបានអានសំបុត្រនេះនៅឯវិមានរបស់គាត់ក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា។ នៅលើតុចំពោះមុខគាត់ពាសដោយក្រដាសជាច្រើន និងសំបុត្រដែលគាត់ត្រូវបំពេញជាមួយនឹងរឿងឈឺក្បាលជាច្រើន ប៉ុន្តែគាត់សើចក្រោយពីគាត់មិនដែលបានសើចជាច្រើនសប្ដាហ៍ហើយមកនោះ។

ថ្ងៃខួបរបស់នាងត្រូវប្រារព្ធដោយកម្មវិធីធំ បន្ទប់រៀនត្រូវតុបតែង និងត្រូវមានពិធីជប់លៀង។ ប្រអប់កាដូត្រូវបើជាមួយនឹងការអបអរ ហើយត្រូវបានការរៀបចំជាពិសេសនៅក្នុងបន្ទប់សម្រាកពីម៉ោងបង្រៀនរបស់កញ្ញា មីនជីន។ ពេលដែលថ្ងៃខួបបានមកដល់សិស្សក្នុងថ្នាក់ទាំងអស់សុទ្ធតែមានក្ដីរំភើប។ ព្រឹកនោះនឹងមានអ្វីកើតខ្លះអ្នកគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែបានដឹងមុន ព្រោះការរៀបចំបែបនោះធ្លាប់ត្រូវបានធ្វើរួចមកហើយ។ បន្ទប់រៀនត្រូវបានតុបតែង ហើយតុត្រូវបានគេរើចេញ ក្នុងបន្ទប់មើលទៅប្រកបដោយការតុបតែងឡើងក្រហមច្រាល។

ពេលសារ៉ា ចូលទៅក្នុងបន្ទប់អង្គុយលេងរបស់នាងនៅពេលព្រឹក នាងឃើញកញ្ចប់តូចមួយនៅលើតុ ខ្ចប់ដោយក្រដាសពណ៌ប្រផេះ។ នាងដឹងថា នោះគឺជាកាដូ ហើយនាងគិតថានាងអាចទាយដឹងថានោះជាកាដូរបស់អ្នកណា។ នាងបើកមើលដោយការចង់ដឹង។ នោះបូរាងបួនជ្រុង ធ្វើដោយសំពត់ឡែនស្ដើងពណ៌ក្រហមដែលមានស្នាមប្រឡាក់ ហើយនិងម្ជុលខ្មៅដែលត្រូវបានដោតភ្ជាប់ដោយប្រុងប្រយ័ត្នដើម្បីបង្កើតពាក្យ “សូមមានសេចក្ដីរីករាយ”។

“អូ! គាត់ពិបាកធ្វើខ្លាំងណាស់ហើយ! ខ្ញុំចូលចិត្តរបស់នេះ ខ្ញុំពិតជាមានអារម្មណ៍ថារំជួលចិត្តណាស់!” ប៉ុន្តែបន្តិចក្រោយមកនាងមានអារម្មណ៍ថាឆ្ងល់។ នៅខាងក្រោមនោះមានភ្ជាប់មកជាមួយកាតមួយ ដោយមានអក្សរជាឈ្មោះ “កញ្ញា អាម៉េឡា មីនជីន”។

សារ៉ា ត្រលប់កាតមើលចុះមើលឡើង។

“កញ្ញា អាម៉េឡា! ម៉េចនឹងអាចទៅ?”

ហើយភ្លាមនោះនាងឮសំឡេងទ្វារត្រូវបានរុញបើកមកដោយប្រុងប្រយ័ត្ន និងឃើញប៊េកគី នៅទីនោះ។

នៅលើមុខរបស់នាងបង្ហាញពីក្ដីស្រលាញ់ និងរីករាយ ហើយនាងដើរមកមុខ និងឈរដោយភ័យអក្នុងចិត្ត។

“អ្នកនាងសារ៉ា ចូលចិត្តវាទេ? ចូលចិត្តទេ?” នាងនិយាយ។

“ចូលចិត្តវា? ប៊េកគី បងធ្វើវាដោយខ្លួនឯងមែនទេ?” សារ៉ា ស្រែក។

ប៊េកគី ធ្វើសញ្ញាប្រាប់ថានាងជាអ្នកធ្វើ ហើយភ្នែករបស់នាងដាមដោយទឹកភ្នែកដែលជាក្ដីរីករាយ។

“វាមិនមែនជារបស់ថ្លៃទេ គឺរបស់ចាស់ៗ ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ជូនរបស់អ្វីម្យ៉ាងដល់អ្នកនាង ហើយខ្ញុំបានធ្វើវានៅពេលយប់។ ខ្ញុំដឹងថា អ្នកនាងអាចប្រឌិតវាថាមានពេជ្រដាំនៅលើនេះ។ ខ្ញុំព្យាយាមគិតយ៉ាងនេះពេលខ្ញុំធ្វើវា។ អ្នកនាងប្រាកដជាឆ្ងល់ពីរឿងកាតនេះហើយ ខ្ញុំរើសមកពីក្នុងធុងសំរាម តើខ្ញុំមិនខុសទេមែនទេ? កញ្ញា មីលី បានបោះវាចោល ចំណែកខ្ញុំអត់មានកាតដាក់នឹងកាដូរបស់ខ្ញុំទេ ហើយខ្ញុំដឹងថាវានឹងមិនគ្រប់លក្ខណៈទេប្រសិនបើមិនមានភ្ជាប់កាតមកជាមួយនឹងកាដូនោះ ដូច្នេះហើយទើបខ្ញុំភ្ជាប់កាតរបស់កញ្ញា មីលី។”

សារ៉ា រត់ទៅឱបនាង នាងមិនអាចនិយាយប្រាប់អ្នកណា ឬសូម្បីតែខ្លួននាងបានទេ ថាហេតុអ្វីបានជានាងអួលដើមក។

“អូ ប៊េកគី! ខ្ញុំស្រលាញ់បង ប៊េកគី ខ្ញុំស្រលាញ់ ស្រលាញ់!” នាងយំផងសើចផង។

“អូ! អ្នកនាង! អរគុណអ្នកនាងហើយ កាដូនេះមិនល្អដល់ថ្នាក់នេះទេ សំពត់ឡែននោះចាស់ហើយ។” ………………………………….

ពេល សារ៉ា ចូលទៅក្នុងបន្ទប់រៀននៅពេលថ្ងៃត្រង់ នាងចូលទៅហាក់ដូចជាមេដឹកនាំដង្ហែក្បួន។ កញ្ញា មីនជីន គ្រងឈុតដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតរបស់គាត់ នាំមុខគេដោយដឹកដៃរបស់នាង។ បុរសអ្នកបម្រើតាមពីក្រោយដោយកាន់ប្រអប់ដែលដាក់តុក្កតាចុងក្រោយ អ្នកបម្រើក្នុងផ្ទះបានលើកចង្ក្រានធ្យូង ប៊េកគី លើករបស់មកនៅក្រោយគេពាក់អៀមការពារអាវស្អាត និងមួកថ្មី។ សារ៉ា នាងចង់ដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់តាមធម្មតា ប៉ុន្តែកញ្ញា មីនជីន ហើយឲ្យគេទៅនិយាយជាមួយនាង ហើយក្រោយពីការសម្ភាសន៍នៅក្នុងបន្ទប់អង្គុយលេងរបស់នាង ការរៀបចំនេះត្រូវបានធ្វើឡើង។

“នេះមិនមែនជាឱកាសសាមញ្ញនោះទេ ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យមានការរៀបចំធម្មតាដូចកម្មវិធីរបស់អ្នកផ្សេងទេ។” គាត់និយាយ។

ដូច្នេះសារ៉ា ត្រូវបានគេនាំចូលទៅក្នុងថ្នាក់រៀនដោយភាពអ៊ូអរ ដែលធ្វើឲ្យនាងមានអារម្មណ៍អៀនខ្មាស ពេលដែលនាងចូលដល់ក្នុងបន្ទប់ហើយក្មេងស្រីធំៗកេះគ្នា ហើយក្មេងតូចៗចាប់ផ្ដើមសើច។

“ស្ងាត់ក្មេងៗ ជេម្ស៍ ដាក់ប្រអប់នៅលើតុ ហើយហែកសំបកចេញទៅ។ អេមម៉ា ដាក់របស់ឯងលើកៅអីទៅ។ ប៊េកគី!” កញ្ញា មីនជីន បង្គាប់។

ប៊េកគី រំភើបពេកទើបនាងភ្លេចខ្លួន និងសម្លឹងទៅ ឡូទី ដែលកំពុងរំជើបរំជួលជាមួយក្ដីរំពឹងពីរឿងអស្ចារ្យដែលនឹងកើតឡើង។ ប៊េកគី ស្ទើរតែធ្វើឲ្យធ្លាក់ប្រអប់របស់នាងទៅហើយ សំឡេងបន្ទោសបានបន្លឺឡើងទៅរកនាង ហើយអាការៈភ័យខ្លាច និងការសុំទោសរបស់នាងមើលទៅគួរឲ្យអស់សំណើចដែលធ្វើឲ្យ ឡាវីនី និងជេស៊ី កេះគ្នាសើច។

“នេះមិនមែនកន្លែងដែលឯងត្រូវនៅមើលទេ ឯងភ្លេចខ្លួនហើយ? ដាក់ប្រអប់របស់ឯងចុះមក។” កញ្ញា មីនជីន និយាយ។

ប៊េកគី ប្រញាប់ធ្វើតាម ហើយស្ទុះត្រលប់ទៅទ្វារវិញ។

“ទាំងអស់គ្នាអាចចេញទៅបានហើយ” កញ្ញា មីនជីន និយាយទៅកាន់អ្នកបម្រើដោយលើកដៃរបស់គាត់បក់ជាសញ្ញាឲ្យពួកគេចេញក្រៅ។

ប៊េកគី ថយទៅមួយចំហៀងដោយគោរពដើម្បីឲ្យអ្នកបម្រើរៀបច្បងចេញទៅមុន។ នាងទ្រាំងនឹងសម្លឹងមើលប្រអប់នៅលើងតុនោះមិនបាន។ ភ្លាមនោះសារ៉ា និយាយ៖

“អ្នកគ្រូ មីនជីន តើអ្នកគ្រូមេត្តាអនុញ្ញាតឲ្យ ប៊េកគី នៅទីនេះបានទេ?”

នោះជារឿងមិនគប្បីនឹងធ្វើ។ កញ្ញា មីនជីន ទីទើរមិនដឹងថា ត្រូវសម្រេចយ៉ាងណា។ បន្ទាប់មកគាត់លើកកញ្ចក់វ៉ែនតាឡើងលើបន្តិច ហើយសម្លឹងទៅសិស្សក្នុងថ្នាក់ដោយទើសទាល់។

“ប៊េកគី! សារ៉ា កូនសម្លាញ់!” គាត់ភ្ញាក់ផ្អើល។

សារ៉ា ខិតទៅរកគាត់មួយជំហានទៀត។

“ខ្ញុំចង់ឲ្យនាងនៅព្រោះខ្ញុំដឹងថា នាងនឹងចង់មើលកាដូ នាងក៏ជាក្មេងស្រីតូចដែរ។” នាងពន្យល់។

កញ្ញា មីនជីន សម្លឹងមើលសិស្សម្នាក់ហើយម្នាក់ទៀត។

“សារ៉ា កូន! ប៊េកគី ជាអ្នកបម្រើនៅផ្ទះបាយ អ្នកបម្រើនៅផ្ទះបាន អឺ! មិនមែនក្មេងស្រីតូចទេ។” គាត់និយាយ។

ចំពោះកញ្ញា មីនជីន គាត់មិនគិតបែបនោះទេ ចំពោះគាត់អ្នកបម្រើនៅផ្ទះបានគឺជាម៉ាស៊ីនដែលលើកចង្ក្រានធ្យូង និងបង្កាត់ភ្លើង។

“ប៉ុន្តែប៊េកគី ជាក្មេងស្រី ហើយខ្ញុំគិតថានាងនឹងសប្បាយចិត្ត។ សូម្បីមេត្តាឲ្យនាងនៅទៅ ព្រោះនេះជាខួបកំណើតរបស់ខ្ញុំ។”

កញ្ញា មីនជីន ឆ្លើយដោយពាក្យគួរសម៖

“ដោយសារកូនស្នើសុំសម្រាប់ថ្ងៃខួបកំណើតរបស់កូន នាងអាចនៅបាន។”។

ប៊េកគី ត្រលប់ទៅជ្រុងម្ខាងនៃបន្ទប់ សម្រួលអៀមការពារអាវរបស់នាង ដោយញញឹមញញែម។ នាងដើរមកខាងមុខ ឈរនៅឆ្ងាយ ប៉ុន្តែភ្នែកនាង និងភ្នែករបស់សារ៉ា មានពន្លឺនៃការយល់គ្នា និងបែបជាមិត្តភ័ក្ដិ ពេលនោះនាងក៏បន្លឺពាក្យឡើង៖

“អូ! អរគុណអ្នកនាង! ខ្ញុំពិតជាចង់មើលតុក្កតានោះ ហើយអរគុណម៉ាដាម ដែលអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំបាននៅមើល។”

កញ្ញា មីនជីន លើកដៃមកបក់ម្ដងទៀតជាសញ្ញាឲ្យនាងទៅឈរនៅជ្រុងម្ខាងនៃទ្វារក្បែរនោះ។

“ទៅឈរនៅខាងនោះទៅ កុំនៅជិតក្មេងៗពេក។” គាត់បញ្ជា។

ប៊េកគី ដើរទៅកន្លែងរបស់នាង។ នាងមិនខ្វល់ថាគេឲ្យនាងឈរនៅកន្លែងណាទេ ព្រោះនាងមានសំណាងនៅក្នុងបន្ទប់ដោយមិនត្រូវគេឲ្យចុះទៅជាន់ក្រោមនៅផ្ទះបាយ ខណៈដែលពេលវេលាដ៏រីករាយនេះកំពុងកើតឡើង។ នាងថែមទាំងមិនខ្វល់ពេលកញ្ញា មីនជីន គ្រហែមហើយនិយាយម្ដងទៀត។

“ឥឡូវកូនៗ អ្នកគ្រូមានពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់ត្រូវប្រកាស”។

“គាត់នៅថ្លែងសុន្ទរកថាទៀត ខ្ញុំបន់ឲ្យតែចប់ទេ។” ក្មេងៗខ្សឹបគ្នា។

សារ៉ា មានអារម្មណ៍មិនសូវស្រណុកចិត្តទេ ពេលដែលកម្មវិធីរបស់នាងត្រូវគេថ្លែងរៀបរាប់ពីនាង។

“កូនៗទាំងអស់គ្នាដឹងហើយថា កូនសារ៉ា ពេលនេះមានអាយុដប់មួយឆ្នាំហើយនៅថ្ងៃនេះ។” ការថ្លែងចាប់ផ្ដើម។

“សារ៉ា ជាទីស្រលាញ់!” ឡាវីនី ខ្សឹបពេបមាត់។

“កូនៗជាច្រើននាក់ក៏មានអាយុដប់មួយឆ្នាំដែរ ប៉ុន្តែខួបកំណើតរបស់ សារ៉ាគឺខុសពីខួបកំណើតរបស់ក្មេងៗផ្សេងទៀត។ ពេលដែលនាងមានអាយុកាន់តែច្រើនទៅនាងនឹងត្រូវទទួលមរតកសំណាងដ៏ធំ ដែលនឹងជាទំនួលខុសត្រូវរបស់នាងដែលត្រូវមានអាកប្បកិរិយាដែលគាប់ប្រសើរ។”

“រ៉ែពេជ្រ!” ជេស៊ី ខ្សឹបសើច។

សារ៉ា ស្ដាប់ជេស៊ី មិនឮទេ ប៉ុន្តែពេលដែលនាងឈរនៅសម្លឹងកញ្ញា មីនជីន នាងមានអារម្មណ៍ថាមិនសប្បាយចិត្ត។ ពេលកញ្ញា មីនជីន និយាយពីលុយ នាងហាក់មានអារម្មណ៍ថាស្អប់គាត់ ជាការពិតណាស់វាជារឿងខ្វះការគោរពដែលមានចិត្តស្អប់មនុស្សចាស់។

“ពេលប៉ាប៉ាជាទីស្រលាញ់របស់នាង កាពីទេន គ្រូវី បាននាំនាងមកពីឥណ្ឌា ហើយឲ្យខ្ញុំមើលថែនាង គាត់បាននិយាយប្រាប់ខ្ញុំដោយត្រង់ថា គាត់ខ្លាចនាងនឹងក្លាយជាអ្នកមានពេក ខ្ញុំបានតបនឹងគាត់ថា កាពីទែន គ្រូវី ការអប់រំរបស់នាងនៅសាលារបស់ខ្ញុំ នឹងជាទ្រព្យមហាសាលដូចសំណាងរបស់នាងដែរ។ សារ៉ា បានក្លាយជាសិស្សមកស្នាក់ដ៏សំខាន់របស់ខ្ញុំ។ ភាសាបារាំង និងការរាំរបស់នាងគឺជាកិត្តិយសរបស់សាលា។ អាកប្បកិរិយារបស់នាងដែលបានធ្វើកូនៗហៅនាងថា ព្រះនាងសារ៉ា គឺល្អឥតខ្ចោះ។ កម្មវិធីជប់លៀងនៅថ្ងៃនេះគឺជាទឹកចិត្តរបស់នាង អ្នកគ្រូសង្ឃឹមថាកូនៗទាំងអស់គ្នានឹងសរសើរចំពោះទឹកចិត្តល្អរបស់នាង។ អ្នកសូមឲ្យកូនៗទាំងអស់គ្នាបង្ហាញពីការសរសើរដោយនិយាយទាំងអស់គ្នាថា “អរគុណសារ៉ា!”

សិស្សក្នុងបន្ទប់ក្រោកឈរទាំងអស់គ្នា ដូចជាពួកគេបានធ្វើនៅពេលព្រឹកហើយសារ៉ា ដឹងច្បាស់។

“អរគុណ សារ៉ា!” ហើយក្នុងចំណោមនោះ ឡូទី បានលោតចុះឡើងតិចៗ។ សារ៉ា ហាក់អៀនខ្មាស នាងតាំងអារម្មណ៍ ហើយនិយាយ៖

“អរគុណអ្នកទាំងអស់គ្នា ដែលបានមកចូលរួមកម្មវិធីរបស់ខ្ញុំ។”

“ពិតជាល្អណាស់ សារ៉ា នេះជាអ្វីដែលព្រះនាងពិតប្រាកដធ្វើនៅពេលដែលក្រុមមនុស្សទះដៃអបអរព្រះនាង។” កញ្ញា មីនជីន និយាយ។

ឡាវីនី បន្លឺសំឡេង “ឆើស!”

”ឡាវីនី សំឡេងដែលកូនធ្វើនេះហាក់ដូចជាមិនសមរម្យទាល់តែសោះ ប្រសិនបើកូនច្រណែននឹងមិត្តរួមថ្នាក់របស់កូន អ្នកគ្រូសូមឲ្យកូនបង្ហាញពីអារម្មណ៍របស់កូននៅក្នុងអាកប្បកិរិយាជានារី។ ឥឡូវអ្នកគ្រូចេញទៅហើយ អ្នកទាំងអស់គ្នារីករាយនឹងកម្មវិធីចុះ។”

ខណៈដែលគាត់ចេញពីបន្ទប់ទៅ នៅខាងក្នុងបន្ទប់មិនស្ថិតក្នុងសភាពដូចមុននេះនោះទេ ទ្វារបិទមិនទាន់អ្នកគ្រប់គ្នាបានចេញពីតុ។ ពួកគេប្រញាប់រត់ទៅមើលប្រអប់ សារ៉ា នៅកាន់វាដោយទឹកមុខរីករាយ។

“ទាំងនេះគឺសៀវភៅ ខ្ញុំដឹង” សារ៉ា និយាយ។

ក្មេងៗលាន់មាត់ ហើយ អេមេនហ្គាដ សម្លឹងដោយហួសចិត្ត។

“ប៉ារបស់ឯងផ្ញើសៀវភៅឲ្យនៅថ្ងៃកំណើត? ហេតុអីគាត់ដូចជាប៉ាខ្ញុំដែរ? កុំបើកអី សារ៉ា” នាងភ្ញាក់ផ្អើល។

“ខ្ញុំចូលចិត្តសៀវភៅ” សារ៉ា សើចហើយនាងបែរទៅប្រអប់ធំ។ ពេលដែលនាងយកតុក្កតាចុងក្រោយចេញមក ក្មេងៗលាន់មាត់គ្រប់គ្នា មានអ្នកស្រែកថា៖

“វាធំស្ទើរតែប៉ុន ឡូទី ទៅហើយ!”

ឡូទី ទះដៃ រាំហើយសើចក្អឹកៗ។

“គេស្លៀករ៉ូបឲ្យនាងទៅមើលកុន អាវធំរបស់នាងមានភ្ជាប់ជាមួយនឹងកូនកំប្រុកស។” ឡាវីនី និយាយ។

“អូ! នាងមានកញ្ចក់អូប៉េរ៉ានៅក្នុងដៃទៀត ពណ៌ខៀវមួយ ពណ៌មាសមួយ។” អេមេនហ្គាដ ស្រែកហើយរុលមកមុខ។

“នេះគឺហិបរបស់នាង យើងបើកហិបមើលឥវ៉ាន់របស់នាងទៅ!” សារ៉ា និយាយ។

នាងអង្គុយចុះលើកម្រាលឥដ្ឋ ហើយចាក់សោ។ ក្មេងៗមករោមជុំវិញនាង ខណៈដែលនាងបើកគម្របហើយបង្ហើបមើលរបស់នៅខាងក្នុង។ ក្នុងបន្ទប់រៀននេះមិនដែលមានសំឡេងខ្ទរខ្លាំងបែបនេះទេ ក្នុងនោះគឺ ខ្សែក ស្រោមជើងសូតវែង និងកន្សែងដៃ ហើយមានប្រអប់គ្រឿងអលង្ការមួយដែលមានខ្សែក និងមកុដ ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាធ្វើពីពេជ្រពិតៗ មានស្រោមដៃវែងធ្វើពីសូត មានរ៉ូបជាច្រើនប្រភេទ មួក ប៉ាន់តែ និងកង្ហារ។ សូម្បីតែ ឡាវីនី និង ជេស៊ី ក៏ភ្លេចខ្លួនថា ពួកគេអាយុច្រើនពេកហើយសម្រាប់ការស្រលាញ់តុក្កតា ហើយលាន់មាត់សរសើររបស់ដែលពួកគេកំពុងមើល។

“បើសិនជានាងឈរនៅក្បែរតុ ពាក់មួកពណ៌ខ្មៅធំ និងស្លៀកសំលៀកបំពាក់ស្អាតទាំងនេះ ប្រសិនបើនាងយល់ពីអ្វីដែលមនុស្សនិយាយ ហើយមានមោទនភាពដែលត្រូវបានមនុស្សស្រលាញ់។” សារ៉ា និយាយ។

“ឯងតែងតែឧបមារឿងរហូត” ឡាវីនី និយាយ។

“ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំយ៉ាងនេះ ខ្ញុំចូលចិត្តប្រឌិតរឿង។ គ្មានអ្វីល្អដូចរឿងដែលយើងប្រឌិតទេ។ វាហាក់ដូចជាបានក្លាយជាទេពអប្សរ។ ប្រសិនបើយើងប្រឌិតរឿងឲ្យមែនទែននោះ វាហាក់ដូចជារឿងពិតប្រាកដ។” សារ៉ា ឆ្លើយ។

“ឯងប្រឌិតរឿងអ្វីក៏បានដែរពេលដែលឯងមានអ្វីគ្រប់យ៉ាងនោះ តើឯងអាចឧបមា និងប្រឌិតរឿងបានទេប្រសិនបើឯងជាអ្នកសុំទាននោះ?” ឡាវីនី និយាយ។

សារ៉ា ឈប់រៀបចំតុក្កតា ហើយសម្លឹងដោយការគិត។

“ខ្ញុំជឿថា ខ្ញុំអាច ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់ជាអ្នកសុំទាន អ្នកនោះនឹងឧបមា និងប្រឌិតរឿងរហូត ប៉ុន្តែនោះមិនមែនជារឿងងាយស្រួលទេ។” នាងនិយាយ។

ពេលដែលនាងទើបតែនិយាយចប់ កញ្ញា អាម៉េឡា ក៏ចូលមកក្នុងបន្ទប់រៀន។

“សារ៉ា អ្នកធ្វើការរបស់ប៉ាប៉ា កូនលោក បារ៉ូ បានមកសុំជួបកញ្ញា មីនជីន ហើយគាត់ត្រូវនិយាយជាមួយលោក បារ៉ូ តែឯង ភេសជ្ជៈគេទុកនៅបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវរបស់គាត់ កូនៗទាំងអស់គ្នាគួរតែទៅញ៉ាំអាហារពិធីជប់លៀងរបស់កូនហើយ ដូច្នេះបងស្រីរបស់អ្នកគ្រូអាចមកជជែកគ្នានៅក្នុងបន្ទប់រៀននេះបាន។” គាត់និយាយ។

ភេសជ្ជៈមិនទំនងជានៅសល់បានច្រើនម៉ោងទេ ពេលដែលភ្នែកជាច្រើនបានសម្លឹងទៅ។ កញ្ញា អាម៉េឡា រៀបចំរបស់ក្នុងបន្ទប់រៀនតាមលំដាប់ ហើយពេលដែលសារ៉ា ចេញទៅនាងទុកតុក្កតានៅលើកៅអី ហើយរ៉ូបនៅក្បែរនោះ អាវធំ និងរបស់ផ្សេងទៀតជាច្រើនទៀតនៅលើកៅអី។

ប៊េកគី ដែលមិនត្រូវចូលរួមញ៉ាំភេសជ្ជៈជាមួយពួកគេនោះ មានចំណង់ចង់ដឹងពីភាពស្រស់ស្អាតនៃតុក្កតា និងរបស់ប្រណិតជាច្រើនទៀតនោះ ហើយនោះពិតជាការចង់ដឹងរឿងគេប្រាកដមែន។

“ទៅធ្វើការឯងវិញទៅ ប៊េកគី” កញ្ញា អាម៉េឡា និយាយ ប៉ុន្តែនាងឈប់បន្លំធ្វើជារើសរបស់របរទុកដាក់ ហើយឈរសម្លឹងមើលតុក្កតានោះដោយក្ដីស្រលាញ់ ភ្លាមនោះនាងឮសំឡេង កញ្ញា មីនជីន មកជិតដល់ ដោយការភ័យខ្លាចត្រូវគេស្ដីបន្ទោសថាគេចពីការងារ នាងបានចូលលាក់ខ្លួននៅក្រោមតុដែលមានក្រណាត់កម្រាលតុជួយបិទបាំងនាង។

កញ្ញាមីនជីន ចូលមកក្នុងបន្ទប់ អមដំណើរដោយសុភាពបុរសមាឌស្ដើង ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាមានរឿងមិនសប្បាយចិត្ត។ កញ្ញា មីនជីន ខ្លួនឯងក៏មើលទៅហាក់ដូចជាមិនសូវសប្បាយចិត្តដែរ គាត់មានមន្ទិលនឹងទឹកមុខដែលបង្កប់ដោយរឿងមិនសប្បាយចិត្តរបស់បុរសនេះ។

គាត់អង្គុយចុះ ហើយលើកដៃអញ្ជើញគេឲ្យអង្គុយ។

“អញ្ជើញអង្គុយលោក បារ៉ូ”

លោក បារ៉ូ មិនទាន់អង្គុយចុះភ្លាមទេ។ គាត់ហាក់ចាប់អារម្មណ៍នឹងតុក្កតាចុងក្រោយ និងរបស់របរនៅជុំវិញនោះ។ គាត់លើកវ៉ែនតា ហើយសម្លឹងរបស់ទាំងអស់នោះដោយការមិនពេញចិត្ត។

“មួយរយផោន របស់ថ្លៃដែលធ្វើនៅទីក្រុងប៉ារីស។ បុរសក្មេងនោះចំណាយលុយខ្ជះខ្ជាយណាស់ហើយ។” លោក បារ៉ូ និយាយ។

កញ្ញា មីនជីន មានអារម្មណ៍ថាត្រូវគេបន្ទោស។ រឿងនេះហាក់មិនសមលើកឡើងពីអភិជនរបស់គាត់ទេ។ អ្នកធ្វើការម្នាក់គ្មានសិទ្ធិនិយាយពីម្ចាស់ទេ។

“ខ្ញុំសុំទោសលោក បារ៉ូ ខ្ញុំមិនយល់ទេ។” គាត់និយាយចង់ឲ្យគេបញ្ជាក់រឿងឲ្យច្បាស់។

“កាដូខួបកំណើតសម្រាប់ក្មេងអាយុដប់មួយឆ្នាំ! ពិតជាចំណាយជ្រុលពេកហើយ ខ្ញុំចង់និយាយបែបនេះ។” លោក បារ៉ូ នៅតែនិយាយបែបរិះគន់។

កញ្ញា មីនជីន ក្រោកឈរឡើងនៅតែមិនយល់ន័យ។

“កាពីទែន គ្រូវី ជាបុរសមានសំណាង គ្រាន់តែរ៉ែពេជ្រនោះ…” គាត់និយាយ។

លោក បារ៉ូ និយាយកាត់គាត់។

“រ៉ែពេជ្រ! គ្មានទេ! នឹងគ្មានទេ!”

កញ្ញា មីនជីន ក្រោកចេញពីកៅអីរបស់គាត់។

“ថាម៉េច? លោកមានន័យថាម៉េច?” គាត់ស្រែក។

“យ៉ាងណា វាពិតជាប្រសើរប្រសិនបើគ្មានរ៉ែពេជ្រនោះ។” លោក បារ៉ូ ឆ្លើយដោយរឹងកំព្រឹស។

“រ៉ែពេជ្រ?” កញ្ញា មីនជីន ចាប់កៅអីនៅខាងក្រោយខ្នងរបស់គាត់ដោយមានអារម្មណ៍ថា សុបិនដ៏ធំរបស់គាត់កំពុងរសាត់ចេញឆ្ងាយពីគាត់។

“រ៉ែពេជ្របង្កគ្រោះជាងបង្កទ្រព្យ ពេលដែលបុរសម្នាក់ស្ថិតក្រោមដៃមិត្តស្និទ្ធស្នាល ហើយមិនមែនជាអ្នកជំនួញ គេត្រូវបំផ្លើសពីរ៉ែពេជ្រ ឬមាស ឬអ្វីផ្សេងទៀតដើម្បីឲ្យមិត្តស្និទ្ធស្នាលនោះចង់ដាក់លុយចូលក្នុងពាណិជ្ជកម្មនោះ។ អតីតកាពីទែន គ្រូវី…” លោក បារ៉ូ និយាយ។

មកដល់ត្រឹមនេះកញ្ញា មីនជីន បញ្ឈប់គាត់ដោយសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើល។

“អតីតកាពីទែន គ្រូវី! អតីត! លោកមិនមែនមកដើម្បីប្រាប់ខ្ញុំថា កាពីទែន គ្រូវី គាត់…” កញ្ញា មីនជីន ស្រែក។

“គាត់ស្លាប់ហើយ ម៉ាដាម។ ស្លាប់ដោយសារជំងឺគ្រុនចាញ់ ហើយនិងបញ្ហាពាណិជ្ជកម្មលាយបញ្ចូលគ្នា។ ជំងឺគ្រុនចាញ់ប្រហែលជាមិនអាចសម្លាប់គាត់បានទេ ប្រសិនបើគាត់មិនមានបញ្ហាជំនួញ ហើយបញ្ហាជំនួញប្រហែលមិនអាចសម្លាប់គាត់បានទេ ប្រសិនបើគាត់មិនកើតជំងឺគ្រុនចាញ់។ កាពីទែន គ្រូវី ស្លាប់ហើយ!” លោក បារ៉ូ ឆ្លើយដោយពាក្យគ្មានសីលធម៌។

កញ្ញា មីនជីន ទម្លាក់ខ្លួនទៅលើកៅអីវិញ ពាក្យដែលគេនិយាយបានធ្វើឲ្យគាត់ញ័រខ្លួន។

“តើបញ្ហាជំនួញអ្វីទៅ តើគឺរឿងអ្វីខ្លះ?” គាត់សួរ។

“រ៉ែពេជ្រ និងមិត្តសម្លាញ់ និងសេចក្ដីវិនាស។” លោក បារ៉ូ ឆ្លើយ។

កញ្ញា មីនជីន មិនដកដង្ហើម។

“សេចក្ដីវិនាស!” គាត់ភ្លាត់សំដី។

“បាត់បង់មិនសល់មួយផេន្នី។ បុរសក្មេងនោះមានប្រាក់ច្រើនពេក។ មិត្តជិតស្និទ្ធនោះឈ្លក់វង្វេងនឹងរ៉ែពេជ្រពេក គេដាក់លុយរបស់គេទាំងអស់ក្នុងជំនួញនេះ ហើយកាពីទែន គ្រូវី ក៏ដូចគ្នា បន្ទាប់មកមិត្តស្និទ្ធស្នាលក៏រត់បាត់ទៅ កាពីទែន គ្រូវី មានជំងឺគ្រុនចាញ់ទៅហើយពេលដែលដំណឹងនោះមកដល់។ រឿងនេះរន្ធត់ពេកចំពោះគាត់ គាត់ស្លាប់ដោយការគិតពិតក្មេងស្រីតូចរបស់គាត់ ហើយមិនបានបន្សល់ទុកមួយផេន្នីទេ។”

ឥឡូវកញ្ញា មីនជីន យល់ហើយ ហើយគាត់មិនដែលទទួលរឿងបាក់ទឹកចិត្តបែបនេះទេនៅក្នុងជីវិតរបស់គាត់។ សិស្សមកស្នាក់ និងអភិជន ដែលគាត់តែងតែអួត បានរសាត់ទៅបាត់ពីសាលារបស់គាត់ក្នុងពេលតែមួយ។ គាត់មានអារម្មណ៍ថា ត្រូវគេធ្វើឲ្យខឹងខ្លាំង និងត្រូវគេប្លន់ ហើយកាពីទែន គ្រូវី សរ៉ា និងលោក បារ៉ូ សុទ្ធតែត្រូវស្ដីបន្ទោសដូចគ្នា។

“លោកចង់ប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់ស្លាប់ទៅដោយមិនបន្សល់ទុកអ្វីសោះ? ថាសារ៉ា នឹងគ្មានសំណាង! ក្មេងនោះជាអ្នកសុំទាន! ថានាងត្រូវក្លាយជាបន្ទុករបស់ខ្ញុំ ជំនួសឲ្យជាទាយាទស្រី?” គាត់ស្រែក។

លោក បារ៉ូ ជាអ្នករកស៊ីដែលឆ្លាត ហើយគាត់យល់ថានេះជាឱកាសដែលគាត់ត្រូវយករួចខ្លួនភ្លាមដោយមិនបាច់ពន្យារពេល។

“នាងពិតជាត្រូវក្លាយជាអ្នកសុំទានមែន ហើយនាងពិតជាត្រូវក្លាយជាបន្ទុករបស់ម៉ាដាម ព្រោះនាងគ្មានសាច់ញាតិទេនៅក្នុងលោកនេះ។” លោក បារ៉ូ ឆ្លើយ។

កញ្ញា មីនជីន ចាប់ផ្ដើមរំកិលខ្លួនមកមុខ គាត់ហាក់ដូចជាចង់បើកទ្វារចេញ ហើយប្រញាប់ទៅបញ្ឈប់ការជប់លៀងដែលកំពុងធ្វើដោយរីករាយ និងបង្កសំឡេងរំខាននៅខាងលើ។

“នេះជារឿងដ៏អាក្រក់ក្រៃលែង! ពេលនេះនាងកំពុងនៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវរបស់ខ្ញុំ ស្លៀកសំពត់សូត ហើយអាវធំ ជប់លៀងដោយការចំណាយរបស់ខ្ញុំ។”

“ប្រសិនបើនាងចំណាយ នាងគឺចំណាយក្នុងបន្ទុករបស់អ្នកស្រីហើយ បារ៉ូ និង ស្គីបវូស មិនទទួលខុសត្រូវលើអ្វីទាំងអស់។ កាពីទែន គ្រូវី ស្លាប់ទៅដោយមិនបានបង់ថ្លៃចំណាយចុងក្រោយឲ្យពួកយើងផង ហើយនោះគឺជាទឹកប្រាក់ដ៏ច្រើន។”

កញ្ញា មីនជីន បែរចេញពីទ្វារមកវិញដោយការឈឺចាប់កាន់តែកើនឡើង នេះជារឿងដែលអាក្រក់ជាងការដែលមនុស្សអាចគិតដល់ទៅទៀត។

“នោះជាអ្វីដែលកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ ខ្ញុំតែងតែច្បាស់ក្នុងចិត្តពីការបង់ប្រាក់របស់គាត់ ដែលខ្ញុំបានចំណាយយ៉ាងគួរឲ្យអស់សំណើចសម្រាប់ក្មេងនោះ។ ខ្ញុំបានបង់ថ្លៃតុក្កតាគួរឲ្យអស់សំណើចនោះ ហើយនិងរ៉ូបទាំងនោះ។ ក្មេងនោះត្រូវមានអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលនាងចង់បាន។ នាងមានរទេះ និងកូនសេះ និងអ្នកបម្រើ ហើយខ្ញុំបានចំណាយសម្រាប់រឿងទាំងអស់នោះសម្រាប់លើកចុងក្រោយនេះ។”

ប្រាកដណាស់លោក បារ៉ូ គ្មានបំណងនៅស្ដាប់រឿងអាក្រក់ៗរបស់កញ្ញា មីនជីន ទៀតទេ ក្រោយពីគាត់បានបញ្ជាក់ពីការពិតអស់ទៅហើយនោះ។

“ម៉ាដាម មិនគួរចំណាយអ្វីបន្ថែមទៀតទេ លើកលែងតែម៉ាដាមចង់ផ្ដល់កាដូឲ្យក្មេងស្រីនោះ។”

“ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េច? ខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េច?” កញ្ញា មីនជីន សួរហាក់ដូចជានោះជាតួនាទីរបស់លោក បារ៉ូ ដែលត្រូវរៀបចំបញ្ហានេះឲ្យបានត្រឹមត្រូវ។

“គ្មានរឿងអ្វីត្រូវធ្វើទេ កាពីទែន គ្រូវី ស្លាប់ហើយ។ ក្មេងស្រីនោះជាក្មេងគ្មានទីពឹង។ គ្មាននរណាត្រូវទទួលខុសត្រូវក្រៅពីម៉ាដាមទេ។” លោក បារ៉ូ បត់វ៉ែនតាដាក់ហោប៉ៅហើយនិយាយ។

“ខ្ញុំមិនទទួលខុសត្រូវចំពោះនាងទេ ហើយខ្ញុំបដិសេធមិនទទួលខុសត្រូវទេ!”

កញ្ញា មីនជីន ពិតជាខឹងខ្លាំងណាស់ ខណៈលោក បារ៉ូ បែរខ្លួនចេញទៅ។

“ខ្ញុំមិនពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងនោះទេ ម៉ាដាម ពួកខ្ញុំមិនទទួលខុសត្រូវលើរឿងនេះទេ។ ពិតជាសោកស្ដាយណាស់ដែលមានរឿងបែបនេះកើតឡើង។”

“បើលោកគិតថា នាងនឹងត្រូវនៅក្នុងបន្ទុករបស់ខ្ញុំ លោកពិតជាយល់ខុសធ្ងន់ហើយ ខ្ញុំត្រូវបានគេប្លន់ និងបោកប្រាស់ ខ្ញុំនឹងឲ្យនាងទៅនៅតាមចិញ្ចើមផ្លូវ។” កញ្ញា មីនជីន ស្រែក។

ប្រសិនបើគាត់មិនខឹងខ្លាំងទេ គាត់នឹងមិននិយាយត្រង់ច្រើនបែបនេះទេ។ គាត់ហាក់ដូចជាកំពុងឆេះខ្លួនដោយការនឹកឃើញដល់ក្មេងដែលគាត់ចិញ្ចឹម និងតែងតែយកចិត្ត ហើយគាត់មិនអាចគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបាន។

លោក បារ៉ូ ដើរសំដៅទៅទ្វារដោយមិនរវល់។

“ខ្ញុំនឹងមិនធ្វើបែបនោះទេ ម៉ាដាម មើលទៅដូចជាមិនល្អទេ។ រឿងមិនល្អនឹងត្រូវជាប់ពាក់ព័ន្ធជាមួយសាលា។ សិស្សដែលមកស្នាក់នៅត្រូវបានបោះបង់ចោលដោយគ្មានប្រាក់មួយផេន្នី និងគ្មានមិត្តភ័ក្ដិ។”

គេជាអ្នកជំនួញដ៏ឆ្លាតវៃ ហើយគេដឹងពីអ្វីដែលគេកំពុងនិយាយ។ គេក៏ដឹងថា កញ្ញា មីនជីន គឺជាស្ត្រីជំនួញ ហើយគាត់ដឹងច្បាស់ពីការពិត។ គាត់មិនអាចធ្វើអ្វីឲ្យមនុស្សនិយាយពីអំពើដ៏សាហាវ និងចិត្តអាក្រក់របស់គាត់នោះទេ។

“គួរតែទុកនាងប្រើ ខ្ញុំជឿថា នាងជាក្មេងឆ្លាត។ ម៉ាដាម អាចទទួលបានផលល្អពីនាងពេលដែលនាងធំពេញវ័យ។” លោក បារ៉ូ បន្ថែម។

“ខ្ញុំនឹងយកផលល្អពីនាងមុនពេលនាងធំពេញវ័យ។” កញ្ញា មីនជីន ស្រែក។

“ខ្ញុំជឿថាម៉ាដាមអាចធ្វើបាន ខ្ញុំជឿថាអ្នកស្រីធ្វើបាន លាហើយ!” គេនិយាយដោយញញឹមបន្តិច។

គេឱនចុះបន្តិចហើយចេញទៅ និងទាញទ្វារបិទ ខណៈដែលកញ្ញា មីនជីន ឈរនៅក្នុងនោះសម្លឹងទ្វារមួយភ្លែត។ នាងដឹងថា អ្វីដែលគេនិយាយគឺជាការពិតណាស់។ សិស្សមកស្នាក់នៅដែលនាងតែងតែអួតបានរលាយបាត់ទៅជាក្មេងស្រីគ្មានប្រយោជន៍។ លុយដែលនាងចំណាយត្រូវបាត់បង់ដោយគ្មានថ្ងៃបានមកវិញ។

ហើយខណៈដែលនាងឈរនៅក្នុងបន្ទប់ស្ទើរមិនដកដង្ហើមដោយអារម្មណ៍ឈឺចាប់ អារម្មណ៍នាងហាក់ឮសំឡេងមកពីក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវរបស់នាង ដែលត្រូវបានរៀបចំអាហារ និងភេសជ្ជៈសម្រាប់កម្មវិធីជប់លៀង។ យ៉ាងហោចណាស់នាងអាចបញ្ឈប់ការសប្បាយនេះបាន។

ប៉ុន្តែពេលដែលនាងដើរសំដៅទៅទ្វារ កញ្ញា អាម៉េឡា បានបើកទ្វារមក ហើយឃើញទឹកមុខពោរពេញដោយកំហឹងរបស់បងស្រីរបស់នាង នាងក៏ថយក្រោយមួយជំហានដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។

“តើមានរឿងអ្វីបងស្រី?”

កញ្ញា មីនជីន ស្រែកស្ទើរភ្លាត់សំឡេងពេលនាងគាត់ឆ្លើយ។

“សារ៉ា គ្រូវី នៅឯណា?”

កញ្ញា អាម៉េឡា ស្រឡាំងកាំង។

“សារ៉ា! មានរឿងអ្វី នាងប្រាកដជានៅជាមួយក្មេងៗក្នុងបន្ទប់របស់បងហើយ។”

“នាងមានអាវខ្មៅនៅកន្លែងដាក់ខោអាវទេ?” សំឡេងគាត់កាត់តែអាក្រក់។

“អាវខ្មៅ? ពណ៌ខ្មៅ?” កញ្ញា អាម៉េឡា និយាយដោយស្រឡាំងកាំងម្ដងទៀត។

“នាងមានអាវគ្រប់ពណ៌ តើនាងមានពណ៌ខ្មៅទេ?”

កញ្ញា អាម៉េឡា ប្រែទឹកមុខជាស្លេកស្លាំង។

“អត់ទេ អូ!មាន មាន! ប៉ុន្តែវាខើចណាស់ហើយសម្រាប់នាង នាងមានសំពត់ខ្មៅតែមួយប៉ុន្តែនាងធំណាស់ហើយស្លៀកវាលែងបានហើយ។” នាងនិយាយ។

“ទៅប្រាប់នាងឲ្យដោះឈុតពណ៌ផ្កាឈូកនោះចេញ ហើយទៅស្លៀកឈុតខ្មៅ ទោះវាខ្លីពេកក៏ដោយ។ នាងស្លៀកពាក់ស្អាតគ្រប់គ្រាន់ហើយ!”

បន្ទាប់កញ្ញា អាម៉េឡា ចាប់ផ្ដើមញ័រដៃធំៗរបស់នាង ហើយស្រែក។

“អូ បងស្រី! អូ បងស្រី! តើមានរឿងអ្វីទៅ?”

កញ្ញា មីនជីន មិនបន្លាយពាក្យទេ។

“កាពីទែន គ្រូវី ស្លាប់ហើយ គេស្លាប់ទៅដោយមិនបានបន្សល់ទុកប្រាក់មួយផេន្នី។ កូនដែលត្រូវគេទម្រើស ថ្នាក់ថ្នម ស្រលាញ់ បីបាច់ នោះក្លាយជាក្មេងគ្មានទីពឹងត្រូវធ្លាក់មកក្នុងបន្ទុករបស់យើង។”

កញ្ញា អាម៉េឡា ទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយចុះមួយទម្ងន់ខ្លួនលើកៅអីក្បែរនោះ។

“លុយរាប់រយផោនយើងបានចំណាយលើនាងដោយគ្មានប្រយោជន៍។ ហើយយើងនឹងមិនបានមកវិញសូម្បីមួយផេន្នី។ បញ្ឈប់កម្មវិធីជប់លៀងដ៏គួរឲ្យអស់សំណើចនេះ ហើយទៅឲ្យនាងផ្លាស់សំលៀកបំពាក់ភ្លាមទៅ។”

“ខ្ញុំ? ខ្ញុំត្រូវទៅប្រាប់នាងឥឡូវនេះ?” កញ្ញា អាម៉េឡា ស្ទាក់ស្ទើរ។

“ឥឡូវនេះ! កុំនៅអង្គុយសម្លឹងដូចជាក្ងាន ទៅ!”

កញ្ញា អាម៉េឡា ដ៏កម្សត់ទម្លាប់នឹងការហៅនាងថាក្ងាននេះទៅហើយ។ នាងដឹងថា ការពិតនាងគួរតែធ្វើជាក្ងានប្រសើរជាង ទើបមិនចាំបាច់ធ្វើអ្វីដែលនាងមិនចង់ធ្វើនិងត្រូវគេបញ្ជា។ វាជារឿងគួរឲ្យអាម៉ាស់បំផុតដែលត្រូវទៅក្នុងចំណោមក្មេងៗពេញបន្ទប់កំពុងរីករាយ ហើយប្រាប់ថាអ្នកដែលផ្ដល់ឲ្យមានកម្មវិធីនេះភ្លាមៗបានធ្លាក់ខ្លួនទៅក្មេងសុំទានម្នាក់ ហើយត្រូវទៅជាន់លើដើម្បីប្ដូរសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅដែលតូចជ្រុលសម្រាប់នាង។ តែរឿងនេះត្រូវតែធ្វើ នេះមិនមែនជាពេលដែលត្រូវសួរសំនួរទេ។

នាងត្រដុសភ្នែកនឹងកន្សែងដៃរហូតដល់ភ្នែកឡើងក្រហមទាំងពីរ បន្ទាប់មកនាងក្រោកឡើង ហើយដើរចេញពីបន្ទប់ ដោយមិននិយាយពាក្យអ្វីមួយម៉ាត់។ ពេលដែលបងស្រីរបស់នាងសម្លឹង និងនិយាយឲ្យនាងធ្វើអ្វីមួយឲ្យរួចភ្លាមៗ វិធីដែលឆ្លាតបំផុតគឺត្រូវស្ដាប់តាមបញ្ជាដោយមិនមានការបញ្ចេញយោបល់។ កញ្ញា មីនជីន ដើរកាត់ចុះឡើងក្នុងបន្ទប់ និយាយដាក់ខ្លួនឯងខ្លាំងដោយមិនដឹងថាខ្លួនកំពុងនិយាយ។ អំឡុងពេលមួយឆ្នាំមុនរឿងរ៉ែពេជ្របានផ្ដល់គំនិតឲ្យនាងពីគ្រប់លទ្ធភាពដែលនឹងអាចកើតមាន។ សូម្បីតែម្ចាស់សាលាក៏អាចនឹងមានសំណាងច្រើនដោយមានជំនួយពីម្ចាស់អណ្ដូងរ៉ែ។ ហើយឥឡូវនេះជំនួសឲ្យការទទួលបាន នាងត្រូវសម្លឹងមើលក្រោយវិញពីការខាតបង់។

“ព្រះនាង សារ៉ា! ក្មេងដែលត្រូវបានគេថ្នាក់ថ្នមនាងដូចជាព្រះនាង។”

គាត់ដើរកាត់ពីជ្រុងតុទៅកំហឹងពេលដែលគាត់និយាយពាក្យនេះ ហើយបន្តិចក្រោយមកសំឡេងយំខ្សឹកខ្សួលនៅក្រោមតុដែលបាំងដោយកម្រាលតុបានបន្លឺឡើង។

“ស្អីហ្នឹង?” គាត់ស្រែកដោយកំហឹង។ សំឡេងយំខ្សឹកខ្សួលបន្លឺឡើងម្ដងទៀត គាត់ក៏ទៅទាញកម្រាលតុចេញ។

“ម៉េចក៏ឯងហ៊ាន? ម៉េចក៏ឯងហ៊ានសម្ងំនៅទីនេះ? ចេញឲ្យឆាប់មក!” គាត់ស្រែក។

ប៊េកគី កម្សត់វារចេញមកក្រៅ មួករបស់នាងផ្អៀងទៅម្ខាង មុខរបស់នាងឡើងក្រហមដោយសារការយំខ្សឹកខ្សួល។

“មេត្តាផង ម៉ាដាម គឺខ្ញុំ។ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំមិនគួរនៅទីនេះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំកំពុងមើលតុក្កតា ម៉ាដាម ខ្ញុំភ័យខ្លាំងពេកពេលដែលម៉ាដាមចូលមក ទើបខ្ញុំលូនចូលក្រោមតុ។”

“ឯងនៅទីនេះស្ដាប់រឿងទាំងអស់!” កញ្ញា មីនជីន និយាយ។

“អត់ទេម៉ាដាម មិនស្ដាប់ទេ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំអាចលូនចេញទៅដោយមិនឲ្យម៉ាដាមដឹង ប៉ុន្តែខ្ញុំចេញមិនរួច ទើបខ្ញុំត្រូវសម្ងំក្រោមនេះ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនចង់ស្ដាប់ទេម៉ាដាម”

ភ្លាមនោះនាងហាក់ដូចជាលែងខ្លាចស្ត្រីកាចម្នាក់នៅចំពោះមុខនាងទៅហើយ នាងក៏ចាប់ផ្ដើមយំម្ដងទៀត។

“អូ! ម៉ាដាម ខ្ញុំដឹងថាម៉ាដាមនឹងព្រមានខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំពិបាកចិត្តចំពោះអ្នកនាងសារ៉ាពេក ខ្ញុំពិតជាសោកស្ដាយណាស់!”

“ចេញពីបន្ទប់ទៅ!” កញ្ញា មីនជីន បញ្ជា។

ប៊េកគី យំម្ដងទៀត ទឹកភ្នែកហូរស្រោចថ្ពាល់ទាំងសងខាងរបស់នាង។

“ចាស ម៉ាដាម ខ្ញុំនឹងទៅ ប៉ុន្តែ អូ ខ្ញុំចង់សួរម៉ាដាមពីអ្នកនាងសារ៉ា គាត់ជានារីអ្នកមានវ័យក្មេងយ៉ាងនេះ គាត់ត្រូវបានគេបម្រើមករហូត តើពេលនេះគាត់នឹងធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅម៉ាដាម ពេលគ្មានអ្នកបម្រើ? ប្រសិន ប្រសិនបើម៉ាដាមមិនប្រកាន់ទេ តើអាចឲ្យខ្ញុំតាមបម្រើគាត់បានទេ ពេលនេះគាត់កម្សត់ណាស់។ សារ៉ា តូចកម្សត់ដែលត្រូវគេហៅថាព្រះនាងនោះ!” នាងនិយាយរដាក់រដុប។

ទោះយ៉ាងណា នាងបានធ្វើឲ្យកញ្ញា មីនជីន មានអារម្មណ៍កាន់តែខឹងជាងមុន។ ដែលសូម្បីតែអ្នកបម្រើនៅផ្ទះបាយក៏នៅខាងក្មេងនេះ ជាក្មេងដែលគេដឹងថាគាត់មិនធ្លាប់ចូលចិត្តតាំងពីដើមមក នេះគឺពិតជាជ្រុលពេកហើយ។ គាត់ខឹងរហូតទន្ទ្រាំជើង។

“អត់ទេ ប្រាកដជាអត់ទេ នាងនឹងបម្រើខ្លួនឯង និងបម្រើអ្នកដទៃដែរ។ ចេញពីបន្ទប់នេះភ្លាម មិនអញ្ចឹងទេឯងនឹងត្រូវចេញពីកន្លែងរបស់ឯង។”

ប៊េកគី លើកអៀមការពារអាវដាក់លើក្បាល ហើយរត់ចេញ។ នាងរត់ចេញពីបន្ទប់ហើយចុះទៅផ្ទះបាយ ហើយនាងអង្គុយនៅចន្លោះចានឆ្នាំងរបស់របស់នាង ហើយជូតទឹកភ្នែកហាក់ដូចជាបេះដូងនាងត្រូវខ្ទេចខ្ទាំ។

នាងនិយាយទាំងខ្សឹកខ្សួល៖
“ពិតជាដូចព្រះនាងក្នុងរឿងមែន ធ្លាប់ធ្វើជាព្រះនាងហើយត្រូវធ្លាក់ខ្លួនទៅប្រឡូកជាមួយពិភពខាងក្រៅ។”

កញ្ញា មីនជីន មិនដែលមានទឹកមុខមាំ និងកាចដូចពេលដែល សារ៉ា មករកគាត់ នៅពីរបីម៉ោងក្រោយ តាមការហៅរបស់គាត់នោះទេ។

………………………………………………

សូម្បីតែពេលនោះចំពោះ សារ៉ា កម្មវិធីជប់លៀងនោះហាក់ដូចចាំសុបិន ឬរឿងដែលបានកើតឡើងជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ហើយបានកើតឡើងនៅក្នុងជីវិតក្មេងស្រីជាច្រើនទៀត។

គ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងកម្មវិធីជប់លៀងត្រូវបានរុះរើចេញ នៅតាមជញ្ជាំងបន្ទប់រៀន ហើយតុនិងកៅអីត្រូវបានយកមកដាក់តាមកន្លែងដើមវិញ។ បន្ទប់ទទួលភ្ញៀវរបស់កញ្ញា មីនជីន ត្រលប់មកសភាពធម្មតាវិញក្រោយអាហារ និងភេសជ្ជៈត្រូវយកចេញអស់ ហើយកញ្ញា មីនជីន បានស្លៀកពាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ធម្មតាវិញ។ សិស្សទាំងអស់ត្រូវបានបញ្ជាឲ្យដោះសម្លៀកបំពាក់ជប់លៀងចេញ ហើយគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានធ្វើតាមបង្គាប់រួចរាល់ ពួកគេបានត្រលប់ទៅបន្ទប់រៀនវិញហើយប្រមូលគ្នាជាក្រុម ខ្សឹបខ្សៀវ និងនិយាយគ្នា។

“ប្រាប់សារ៉ា ឲ្យបន្ទប់របស់បង ហើយពន្យល់ប្រាបនាងឲ្យច្បាស់ថា បងនឹងមិនយំ ឬមានអារម្មណ៍មិនសប្បាយចិត្តនោះទេ។” កញ្ញា មីនជីន និយាយទៅកាន់ប្អូនស្រីរបស់គាត់។

“បងស្រី នាងជាក្មេងចម្លែកដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញ។ នាងមិនបានបង្ហាញពីទុក្ខសោកអ្វីបន្តិចទេ។ បងចាំបានហើយពេល កាពីទែន គ្រូវី ត្រលប់ទៅវិញក៏នាងមិនយំសោកដែរ។ ពេលខ្ញុំបានប្រាប់នាងពីអ្វី ដែលបានកើតឡើង នាងគ្រាន់តែឈរនៅស្ងៀមហើយសម្លឹងខ្ញុំដោយមិននិយាយអ្វី។ ភ្នែករបស់នាងបើកធំឡើងៗ ហើយទឹកមុខនាងចាប់ផ្ដើមស្លេកស្លាំង។ ពេលដែលខ្ញុំនិយាយចប់ នាងនៅតែឈរសម្លឹងមួយភ្លែត បន្ទាប់មកចង្កានាងចាប់ផ្ដើមញ័រ ហើយនាងបែរខ្លួន រួចរត់ចេញពីបន្ទប់និងឡើងទៅ ជាន់លើ។ ក្មេងៗច្រើនទៀតចាប់ផ្ដើមយំ ប៉ុន្តែនាងហាក់មិនឮពួកគេយំទេ ឬដឹងរឿងអ្វីផ្សេងនោះឡើយ គឺស្ដាប់តែអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍មិនដូចប្រក្រតីសោះពេលដែលគេមិននិយាយរក ខណៈដែលយើងនិយាយរឿងអ្វីដែលបន្ទាន់ឬចម្លែក យើងរំពឹងថាគេនឹងនិយាយអ្វីម្យ៉ាង ពាក្យអ្វីក៏ដោយ។”

សារ៉ា រត់ឡើងមកបន្ទប់របស់នាងហើយចាក់សោជាប់។ ការពិតនាងខ្លួនឯងខ្លាចមិនចង់ហ៊ានចងចាំរឿងអ្វីទេ ប៉ុន្តែនាងដើរចុះដើរឡើង ដោយនិយាយម្ដងហើយម្ដងទៀតប្រាប់ខ្លួនឯងដោយសំឡេងដែលស្ដាប់ទៅដូចជាមិនមែនសំឡេងនាង៖

“ប៉ាប៉ា របស់ខ្ញុំស្លាប់ហើយ! ប៉ាប៉ា របស់ខ្ញុំស្លាប់ហើយ!”

ពេលដែលនាងឈប់នៅចំពោះមុខ អ៊េមីលី ដែលអង្គុយនៅលើកៅអីសម្លឹងមើលនាង នាងស្រែក៖

“អ៊េមីលី! ឯងឮទេ? ឯងឮទេ ប៉ាប៉ា ស្លាប់ហើយ? គាត់ស្លាប់នៅប្រទេសឥណ្ឌា ឆ្ងាយពីទីនេះរាប់ពាន់ម៉ាយ។”

ពេលនាងចូលមកក្នុងបន្ទប់របស់កញ្ញា មីនជីន តាមការហៅមករបស់គាត់ មុខរបស់នាងសស្លាំង ភ្នែករបស់នាងមានស្នាមខ្មៅជុំវិញរង្វង់ភ្នែក។ មាត់របស់នាងបិទជិតហាក់ដូចជានាងមិនចង់បង្ហើបឲ្យដឹងពីអ្វីដែលនាងបានរងការឈឺចាប់ និងកំពុងរងការឈឺចាប់។ នាងមើលទៅមិនដូចជាក្មេងដ៏ស្រស់ស្អាតក្នុងឈុតពណ៌ផ្ដាឈូក ដែលហោះចេញពីបន្ទប់មួយចូលបន្ទប់មួយដែលត្រូវបានគេតុបតែងនោះទេ។ តែនាងមើលទៅចម្លែក ឱបទុក្ខសោក ហាក់ដូចជារូបចម្លាក់តូចមួយ។

នាងបានស្លៀកឈុតពណ៌ខ្មៅដោយគ្មាន ម៉ារីតេ ជួយនាង។ ឈុតនោះតឹងខ្លាំង និងខ្លីពេកសម្រាប់នាង ហើយជើងរបស់នាងមើលទៅឃើញវែង និងស្គម ដែលបង្ហាញច្បាស់នៅក្រោមសំពត់ខ្លី។ ដោយសារនាងរកក្រណាត់ខ្មៅដើម្បីចងសក់មិនបាន សក់ខ្លី ខ្មៅ ក្រាស់របស់នាង ប៉ើងធ្លាក់បាំងមុខ ដែលទៅបញ្ច្រាសជាមួយនឹងផ្ទៃមុខស្លាំងរបស់នាង។ ដៃនាងម្ខាងកាន់អ៊េមីលី យ៉ាងណែន ហើយអ៊េមីលី ត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយនឹងរបស់ខ្មៅ។

“ដាក់តុក្កតារបស់ឯងចុះទៅ ឯងយកវាមកទីនេះមានន័យថាម៉េច?” កញ្ញា មីនជីន និយាយ។

“ទេ ខ្ញុំមិនដាក់នាងចុះទេ។ នាងជាគ្រប់យ៉ាងរបស់ខ្ញុំ ប៉ារបស់ខ្ញុំបានឲ្យនាងមកខ្ញុំ។” នាងឆ្លើយ។

នាងតែងតែធ្វើឲ្យកញ្ញា មីនជីន មិនសប្បាយចិត្តដោយសម្ងាត់ ហើយឥឡូវនាងធ្វើបែបនោះទៀត។ នាងមិននិយាយពាក្យអាក្រក់ ឬជ្រុលពេកដែលធ្វើឲ្យកញ្ញា មីនជីន ទ្រាំមិនបាននោះទេ នោះប្រហែលជាគាត់ដឹងថា នាងនិយាយបែបជាមនុស្សគ្មានចិត្ត និងមិនមែនជាមនុស្សខណៈនេះ។

“ឯងនឹងគ្មានពេលសម្រាប់តុក្កតាទេនៅថ្ងៃក្រោយ ឯងនឹងត្រូវធ្វើការ ហើយធ្វើខ្លួនឲ្យប្រសើរឡើង និងមានប្រយោជន៍។”

សារ៉ា សម្លឹងគាត់ដោយភ្នែកធំចម្លែករបស់នាង ហើយមិននិយាយមួយពាក្យ។

“គ្រប់យ៉ាងនឹងខុសពីមុនទាំងស្រុងពីពេលនេះទៅ ខ្ញុំគិតថាកញ្ញា អាម៉េឡា បានពន្យល់ឯងអស់ហើយ។” គាត់បន្ត។

“ចាស ប៉ាប៉ារបស់ខ្ញុំស្លាប់ហើយ គាត់មិនបានទុកលុយសម្រាប់ខ្ញុំទេ ខ្ញុំពិតជាក្រខ្លាំងណាស់។” នាងឆ្លើយ។

“ឯងជាអ្នកសុំទាន ឯងទំនងជាគ្មានសាច់ញាតិ គ្មានផ្ទះ គ្មានអ្នកមើលថែឯងទេ។” កញ្ញា មីនជីន និយាយបញ្ចេញកំហឹងពីអ្វីដែលជាការពិតនៅពេលនេះ។

រយៈពេលមួយសន្ទុះ ភ្នែករបស់សារ៉ា ព្រិចតែនាងមិននិយាយអ្វីទេ។

“ឯងសម្លឹងមើលអី? ឯងល្ងង់រហូតដល់មិនយល់មែនទេ? ខ្ញុំប្រាប់ឯងថា ឯងពិតជាឯកោនៅក្នុងលោកនេះ ហើយគ្មាននរណាជួយអ្វីដល់ឯងទេ លុះត្រាតែខ្ញុំជ្រើសរើសយកការទុកឯងនៅទីនេះជាអំពើសប្បុរស។” កញ្ញា មីនជីន និយាយដោយសំដីមុត។

“ខ្ញុំយល់ ខ្ញុំយល់។” សារ៉ា ឆ្លើយដោយសំឡេងស្រាល ហើយហាក់ដូចជាសំឡេងនាងលាក់នៅក្នុងបំពង់កមិនចង់បញ្ចេញមក។

“តុក្កតានោះ! តុក្កតាគួរឲ្យអស់សំណើចនោះ និងរបស់របរផ្សេងៗទៀតនោះ គឺខ្ញុំជាអ្នកចំណាយប្រាក់ទាំងអស់!” កញ្ញា មីនជីន ចង្អុលទៅកាដូដែលនៅតុក្បែរនោះ។

សារ៉ា ងាកមុខទៅរកកៅអី។

“តុក្កតាចុងក្រោយ តុក្កតាចុងក្រោយ។” នាងនិយាយដោយសំឡេងដែលកំពុងកាន់ទុក្ខ។

“ត្រូវហើយគឺតុក្កតាចុងក្រោយ! ហើយវាជារបស់ខ្ញុំមិនមែនរបស់ឯងទេ គ្រប់យ៉ាងដែលឯងមានជារបស់ខ្ញុំ។”

“អញ្ចឹងយកវាពីខ្ញុំទៅ ខ្ញុំមិនត្រូវការវាទេ។” សារ៉ា និយាយ។

ប្រសិនបើនាងយំ ហើយខ្សឹកខ្សួលរៀបរាប់ និងមើលទៅគួរឲ្យភ័យខ្លាច កញ្ញា មីនជីន ប្រហែលជាអាចទ្រាំនឹងនាងបានល្អជាងនេះ។ គាត់ជាស្ត្រីដែលចូលចិត្តឲ្យគេរណប ហើយបង្ហាញពីអំណាច ហើយនាងសម្លឹងមើលមុខតូចស្លេកស្លាំងរបស់ សារ៉ា និងឮសំឡេងតូចមានអំនួតរបស់នាង គាត់មានអារម្មណ៍ថាអំណាចរបស់គាត់ហាក់គ្មានន័យ។

“មិនបាច់ដំកើងខ្លួនទេ ពេលវេលាដ៏ខ្លីនោះជារឿងអតីតកាលទេ។ ឯងមិនមែនជាព្រះនាងទៀតទេ រទេះ និងកូនសេះរបស់ឯងត្រូវបញ្ជូនចេញ អ្នកបម្រើរបស់ឯងត្រូវដេញចោល។ ឯងនឹងស្លៀកសំលៀកបំពាក់ចាស់ៗ សំលៀកបំពាក់ថ្មីនិងរបស់តុបតែងខ្លួនរបស់ឯង មិនសមនឹងស្ថានភាពរបស់ឯងទៀតទេ។ ឯងដូចជាប៊េកគី ឯងត្រូវតែធ្វើការដើម្បីរស់។”

នាងភ្ញាក់ផ្អើល ពន្លឺស្រអាប់បានចាំងក្នុងភ្នែករបស់ក្មេងស្រី ជាស្រមោលនៃភាពធូរស្បើយ។

“ខ្ញុំអាចធ្វើការបាន? បើខ្ញុំអាចធ្វើការបាន មិនខ្វល់ថាការងារនោះច្រើនយ៉ាងណាទេ។ តើខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបាន?” នាងនិយាយ។

“ឯងអាចធ្វើការគ្រប់យ៉ាងដែលគេប្រាប់ឲ្យឯងធ្វើ ឯងជាក្មេងដែលត្រូវធ្វើការលឿន និងលើករបស់ទុកដាក់។ បើឯងធ្វើខ្លួនឲ្យមានប្រយោជន៍ខ្ញុំអាចនឹងទុកឯងឲ្យនៅទីនេះ។ ឯងនិយាយបារាំងបានល្អ ឯងនឹងជួយធ្វើការនៅកន្លែងក្មេងៗ។”

“ខ្ញុំអាចធ្វើបាន? អូ! មេត្តាឲ្យខ្ញុំធ្វើទៅ! ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំអាចបង្រៀនពួកគេបាន ខ្ញុំចូលចិត្តពួកគេហើយពួកគេក៏ចូលចិត្តខ្ញុំ។”

“កុំនិយាយរឿងគ្មានប្រយោជន៍ពីមនុស្សចូលចិត្តឯង ឯងនឹងធ្វើការលើសពីបង្រៀនក្មេងៗ។ ឯងនឹងរត់ទៅជួយការងារនៅក្នុងផ្ទះបាយ និងក្នុងបន្ទប់រៀនដែរ។ បើឯងធ្វើឲ្យខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្តខ្ញុំនឹងឲ្យឯងចេញ។ ចាំបានទេ? បានហើយចេញទៅ!”

សារ៉ា ឈរស្ងៀមមួយភ្លែតដោយសម្លឹងមើលគាត់។ នៅក្នុងអារម្មណ៍វ័យក្មេងរបស់នាង នាងកំពុងគិតយ៉ាងជ្រៅ និងរឿងចម្លែកៗ។ បន្ទាប់មកនាងក៏បែរខ្លួនដើរចេញពីបន្ទប់។

“ឈប់! ឯងមិនចង់អរគុណខ្ញុំទេ?” កញ្ញា មីនជីន និយាយ។

សារ៉ា ឈប់ ហើយដកដង្ហើមវែង ហើយគំនិតចម្លែកបានផុសក្នុងចិត្តរបស់នាង។

“សម្រាប់រឿងអ្វី?” នាងនិយាយ។

“សម្រាប់ទឹកចិត្តល្អរបស់ខ្ញុំ ទឹកចិត្តល្អរបស់ខ្ញុំដែលផ្ដល់ផ្ទះឲ្យឯង។” កញ្ញា មីនជីន ឆ្លើយ។

សារ៉ា ដើរទៅរកគាត់ពីរបីជំហាន។ ទ្រូងទូចស្គមរបស់នាងផើតផតៗ ហើយនាងនិយាយដោយសំដីចម្លែក ម៉ឺងម៉ាត់ ដែលមិនមែនជាសំដីក្មេង។

“អ្នកគ្រូមិនមែនចិត្តល្អទេ អ្នកគ្រូ មិន មែន ចិត្តល្អ ទេ! ហើយនេះមិនមែនផ្ទះទេ។” និយាយហើយនាងរត់ចេញពីបន្ទប់មុនពេលកញ្ញា មីនជីន អាចឃាត់នាង ឬធ្វើអ្វីបាន ប៉ុន្តែបានត្រឹមអង្គុយសម្លឹងនាងពីក្រោយដោយកំហឹង។

នាងឡើងទៅជាន់លើយឺតៗ និងកាន់អ៊េមីលី ជាប់នឹងខ្លួន។

“ខ្ញុំបន់ឲ្យនាងចេះនិយាយ ប្រសិនបើនាងចេះនិយាយ ប្រសិនបើនាងចេះនិយាយ!”

នាងចង់ឡើងទៅគេងក្នុងបន្ទប់របស់នាងលើស្បែកខ្លា ដោយដាក់ថ្ពាល់លើក្បាលឆ្មាដ៏ធំ ហើយសម្លឹងទៅភ្លើង ហើយគិតហើយគិតទៀត។ ប៉ុន្តែមុនពេលដែលនាងអាចទៅដល់មុខបន្ទប់ កញ្ញា អាម៉េឡា ចេញមកពីក្នុងបន្ទប់ ហើយទាញទ្វារបិទពីក្រោយខ្នងរបស់គាត់ ហើយឈរនៅមុខទ្វារ មើលទៅគាត់ភ័យ ហើយទឹកមុខពិបាកមើល។ ការពិតគឺគាត់មានអារម្មណ៍ថាគួរឲ្យខ្មាសក្នុងរឿងដែលគាត់ត្រូវបានគេបញ្ជា។

“ឯងមិនអាចចូលក្នុងទេ” គាត់និយាយ។

“មិនអាចចូលក្នុង?” សារ៉ា ភ្ញាក់ផ្អើល ហើយនាងផ្អាកថយក្រោយបន្តិច។

“ពេលនេះវាមិនមែនជាបន្ទប់របស់ឯងទេ” កញ្ញា អាម៉េឡា ឆ្លើយដោយមុខកាន់តែក្រហម។

យ៉ាងណា សារ៉ា អាចយល់បានភ្លាម នាងដឹងថា នោះជាការចាប់ផ្ដើមនៃការផ្លាស់ប្ដូរដែលកញ្ញា មីនជីន បាននិយាយ។

“បន្ទប់ខ្ញុំនៅឯណា?” នាងសួរដោយសង្ឃឹមថា សំឡេងរបស់នាងនឹងមិនញ័រ។

“ឯងត្រូវគេងនៅលើធ្នើរជាប់នឹងប៊េកគី។”

សារ៉ា ស្គាល់កន្លែងនោះ ប៊េកគី ធ្លាប់និយាយប្រាប់នាង។ នាងបែរ ហើយឡើងជណ្ដើរពីរជាន់ទៅលើ ជាន់ចុងក្រោយចង្អៀត និងពេញដោយចម្រៀកកម្រាលព្រំចាស់ៗ។ នាងមានអារម្មណ៍ហាក់ដូចជាដើរចេញឆ្ងាយពីពិភពលោករបស់នាង ហើយក្មេងផ្សេងៗទៀតមិនធ្លាប់ដឹងថាមាននាងរស់នៅជាយូរមកហើយ។ ក្មេងនេះនៅក្នុងសម្លៀកបំពាក់ចាស់ តឹង និងខ្លីរបស់នាង ឡើងទៅលើធ្នើរ បានក្លាយជាក្មេងម្នាក់ផ្សេងទៀត។

ពេលនាងឡើងដល់ទ្វារធ្នើរ ហើយបើកទ្វារភ្លាម បេះដូងនាងចាប់ផ្ដើមលោតក្ដុកៗ។ បន្ទាប់មកនាងបិទទ្វារ ហើយឈរទល់មុខទ្វារ ហើយគិតពីជីវិតរបស់នាង។

ព្រះនាងតូចសារ៉ា ភាគទី២

YaraMST — Fri, 28 Jan 2022 05:59:26 +0000

ឡូទី យល់ព្រមដោយរីករាយ ហើយពួកគេនាំគ្នាចេញពីបន្ទប់ និងឡើងទៅជាន់លើ ដោយភ្លេចថាមុននេះនាងបដិសេធមិនព្រមលុបមុខ និងកក់សក់ដើម្បីទៅញ៉ាំអាហារថ្ងៃត្រង់ ហើយកញ្ញា មីនជីន បានបៅនាងដោយប្រើអំណាច។

ហើយពីពេលនោះមកសារ៉ា បានក្លាយជាម្ដាយចិញ្ចឹម។

…………………………………………………

ជាការពិតណាស់សារ៉ា កាន់តែមានអំណាច និងមានអ្នកដើរតាមនាងច្រើនជារបស់ប្រណិតៗដែលនាងមានទៅទៀត ជាអំណាចដែល ឡាវីនី និងក្មេងស្រីមួយចំនួនទៀតច្រណែនបំផុត ហើយអ្វីដែលជាអំណាចដ៏អស្ចារ្យបំផុតនោះគឺការនិយាយរឿងដែលត្រូវបានក្មេងដទៃចូលចិត្តបំផុត ហើយគ្រប់យ៉ាងដែលនាងនិយាយប្រាប់គេនាងអាចធ្វើវាឲ្យដូចជាសាច់រឿង ទោះនោះជារឿង ឬមិនមែនរឿងក៏ដោយ។

សារ៉ា មិនគ្រាន់តែអាចនិយាយរឿងប្រាប់គេបាននោះទេ ប៉ុន្តែនាងចូលចិត្តនិយាយរឿងទៀតផង។ ពេលនាងអង្គុយ ឬឈរនៅចំកណ្ដាលរង្វង់ក្មេងៗ ហើយចាប់ផ្ដើមប្រឌិតរឿងដ៏អស្ចារ្យ ភ្នែកបៃតងរបស់នាងចាំងពន្លឺ ថ្ពាល់របស់នាងឡើងក្រហម ហើយដោយមិនដឹងថាខ្លួននាងប្រែជាយ៉ាងនោះ នាងចាប់ផ្ដើមនិយាយរឿងរបស់នាងគួរឲ្យស្រលាញ់ ឬភ្ញាក់ផ្អើលតាមរយៈការលើកដាក់សំឡេងរបស់នាង ការពត់ពេនខ្លួនរបស់នាង ហើយនាងកាយវិការដៃដ៏រស់រវើករបស់នាង។

នាងភ្លេចខ្លួនថានាងកំពុងនិយាយឲ្យក្មេងៗជាច្រើនស្ដាប់ នាងឃើញខ្លួនឯងកំពុងរស់នៅជាក្រុមទេពអក្សរ ឬស្ដេចនិងម្ចាស់ក្សត្រី និងនារីៗដ៏ស្រស់ស្អាតដែលនាងកំពុងរៀបរាប់ពីដំណើរផ្សងព្រេងរបស់ពួកគេ។ ពេលខ្លះពេលនាងនិយាយរឿងរបស់នាងចប់ នាងហត់ខ្លាំងជាមួយនឹងក្ដីរំភើប ហើយដាក់ដៃទាំងពីររបស់នាងនៅលើទ្រូងដ៏តូចរបស់នាង ហើយសើចតិចៗ។

“ពេលខ្ញុំនិយាយរឿង វាមិនដូចជារឿងដែលខ្ញុំប្រឌិតទេ វាដូចជាការពិតជាងអ្នកទាំងអស់គ្នាទៅទៀត ពិតជាថ្នាក់រៀន។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំនៅក្នុងចំណោមមនុស្សដែលនៅក្នុងរឿងនោះ មួយរឿងហើយមួយរឿងទៀត។ ពិតជាចម្លែកមែន។” នាងនិយាយ។

សារ៉ា រស់នៅសាលារបស់កញ្ញា មីនជីន បានប្រហែលពីរឆ្នាំ រសៀលមួយនៃសិសិររដូវដែលពោរពេញដោយអ័ភ្រ ពេលដែលនាងចុះពីរទេះ ជាមួយនឹងភាពកក់ក្រៅដោយអាវស្បែកសត្វ និងក្រណាត់រុំក ដើរតាមច្រកដែលមានអមដោយរបងការពារ នាងសម្លឹងកាត់តាមសំណើម និងឃើញមុខមនុស្សម្នាក់ដែលបង្កប់ដោយភាពភ័យខ្លាច ហើយពេលដែលនាងសម្លឹងទៅ នាងញញឹមព្រោះនោះជាវិធីដែលនាងញញឹមដាក់មនុស្សទូទៅ។

ប៉ុន្តែម្ចាស់មុខដែលភ័យខ្លាចនោះ ជាមួយនឹងភ្នែកបើកធំៗនោះ ខ្លាចថានាងមិនគួរមើលសិស្សមកស្នាក់នៅដែលសំខាន់សម្រាប់សាលាទេ។ នាងគេចចេញភ្លាមហើយសំដៅទៅផ្ទះបាយ។ នៅល្ងាចមួយពេលដែលសារ៉ា កំពុងអង្គុយនៅកណ្ដាលក្រុមអ្នកស្ដាប់ក្នុងជ្រុងមួយនៃបន្ទប់រៀនកំពុងនិយាយរឿង ម្ចាស់មុខដដែលបានចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដោយលើកចង្ក្រានប្រអប់ធ្យូងដ៏ធ្ងន់មួយសម្រាប់ដៃដ៏តូចរបស់នាង ហើយនាងលត់ជង្គង់ចុះលើកម្រាលដើម្បីដើម្បីបង្កាត់ភ្លើង និងសម្អាតផេះ។

នាងជាអ្នកបោសសម្អាតដូច្នេះនាងបានចូលគ្រប់កន្លែងនៅក្នុងសាលា ប៉ុន្តែមើលទៅនាងហាក់ដូចជាភ័យខ្លាច។ ជាក់ស្ដែងណាស់នាងខ្លាចមិនហ៊ានមើល ឬស្ដាប់ក្មេងៗទេ។ នាងដាក់ធ្យូងចូលប៉ុន្មានដុំដោយប្រើម្រាមដៃយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នព្រោះខ្លាចមានសំឡេងរំខាន ហើយនាងបក់បង្កាត់ភ្លើងថ្នមៗ។ ប៉ុន្តែរយៈពេលពីរនាទីនោះ សារ៉ា ឃើញថានាងចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងនឹងអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង ហើយនាងធ្វើការយឺតៗដើម្បីបានស្ដាប់ពាក្យពីរបីម៉ាត់។ ដោយសារតែដឹងយ៉ាងនេះហើយ សារ៉ាដំឡើងសំឡេងហើយនិយាយច្បាស់ៗ។

“ពួកមច្ឆាហែលថ្នមៗនៅក្នុងទឹកថ្លាដូចគជ់ ហើយនៅពីក្រោយពួកគេគឺមងនេសាទត្រីក្នុងទឹកជ្រៅ។ ព្រះនាងគង់លើថ្មពណ៌ស និងសម្លឹងមើលពួកគេ។” សារ៉ា និយាយ។

នោះគឺរឿងដ៏អស្ចារ្យពីព្រះនាងមួយអង្គដែលត្រូវបានព្រះអង្គម្ចាស់ មើមេន សព្វព្រះរាជហឫទ័យ ហើយព្រះនាងបានទៅរួមរស់ជាមួយព្រះអង្គនៅក្នុងរូងដ៏ចែងចាំងមួយនៅក្រោមសមុទ្រ។

អ្នកបម្រើតូចបានបក់ភ្លើងចង្ក្រានរួចម្ដងហើយ ហើយបន្ទប់មកនាងបកវាម្ដងទៀត។ បក់រួចពីដងហើយ នាងចាប់ផ្ដើមធ្វើជាលើកទីបី ហើយខណៈដែលនាងបក់ជាលើកទីបី សំឡេងនិទានរឿងបានលួងលោមនាងឲ្យស្ដាប់ ដែលនាងមានអារម្មណ៍ដូចជាត្រូវមន្ត ហើយភ្លេចទាំងស្រុងថានាងគ្មានសិទ្ធិស្ដាប់ទេ ហើយក៏ភ្លេចអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែរ។ នាងអង្គុយលើកែងជើងរបស់នាង ខណៈដែលកំពុងលត់ជង្គង់នៅលើកម្រាល។ សំឡេងអ្នកនិទានរឿងបានមកដល់សាតារម្មណ៍របស់នាង ហើយទាញនាងឲ្យចូលទៅក្នុងជំនោរសមុទ្រ ដែលមានពន្លឺខៀវស្រទន់ និងក្រាលដោយខ្សាច់ពណ៌មាស។ ផ្កា និងស្មៅសមុទ្រចម្លែកៗនៅជុំវិញខ្លួននាង ហើយឮសំឡេងភ្លេងមកពីចម្ងាយ។

ផ្លិតបក់ភ្លើងចង្ក្រានធ្លាក់ពីដៃរបស់នាង ហើយឡាវីនី ហ៊ើប៊ើត សម្លឹងមើលជុំវិញនោះ។

“ក្មេងស្រីនោះកំពុងស្ដាប់រឿង” ឡាវីនី និយាយ។

ក្មេងមានទោសចាប់ផ្លិតរបស់នាង ហើយក្រោកឡើងភ្លាម។ នាងសម្លឹងមើលចង្ក្រានធ្យូង ហើយរត់ជើងញាប់ស្មេចេញពីបន្ទប់ដូចជាទន្សាយដែលកំពុងភ័យខ្លាច។

សារ៉ា មានអារម្មណ៍ខឹង។

“ខ្ញុំដឹងថានាងកំពុងស្ដាប់ ហេតុអ្វីនាងស្ដាប់មិនបាន?” នាងនិយាយ។

ឡាវីនី អេះក្បាលគួរឲ្យអស់សំណើច។

“អូ! ខ្ញុំមិនដឹងថាម៉ាក់របស់ឯងនឹងព្រមឲ្យឯងនិយាយរឿងប្រាប់ក្មេងស្រីអ្នកបម្រើឬអត់ទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថាម៉ាក់របស់ខ្ញុំនឹងមិនឲ្យខ្ញុំនិយាយទេ។” ឡាវីនី និយាយ។

“ម៉ាក់របស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំជឿថាបន្តិចក៏គាត់មិនប្រកាន់ដែរ។ គាត់ដឹងថារឿងគឺជារបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។” សារ៉ា និយាយដោយទឹកមុខចម្លែក។

“ខ្ញុំគិតថា ម៉ាក់របស់ឯងស្លាប់ហើយ តើគាត់ដឹងរឿងម៉េចនឹងកើតទៅ? ឡាវីនី និយាយពាក្យធ្ងន់។

“ឯងគិតថាគាត់មិនដឹងរឿង?” សារ៉ា និយាយដោយសំឡេងតូចតឹងរបស់នាង។ ពេលខ្លះនាងនិយាយសំឡេងតឹង។

“ម៉ាក់របស់ សារ៉ា ដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាង ម៉ាក់របស់ខ្ញុំក៏ដូចគ្នា លើកលែងតែ សារ៉ា ជាម៉ាក់របស់ខ្ញុំនៅសាលារបស់ អ្នកគ្រូ មីនជីន ម៉ាក់ខ្ញុំម្នាក់ទៀតដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាង។ ផ្លូវមានពន្លឺចែងចាំង ហើយមានវាលជាច្រើន និងវាលផ្កាលីលី ហើយអ្នកគ្រប់គ្នាបេះផ្កា។ សារ៉ា ប្រាប់ខ្ញុំពេលនាងនិយាយឲ្យខ្ញុំគេង។”

“ឯងប្រឌិតរឿង បង្កើតរឿងទេពអប្សរនៅឋានសួគ៌” ឡាវីនី ងាកមករកសារ៉ា។

“មានរឿងជាច្រើនណាស់ដែលគេនិយាយដឹង ម៉េចក៏ឯងដឹងថារឿងរបស់ខ្ញុំគឺរឿងទេពអប្សរ? ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចប្រាប់ឯងថា ឯងមិនអាចដឹងថាតើឯងល្អ ឬមិនល្អជាងមនុស្សផ្សេងទៀតនៅពេលនេះទេ។ ទៅជាមួយខ្ញុំឡូទី។” សារ៉ា តប ហើយនាងនាំឡូទី ចេញពីបន្ទប់ដោយសង្ឃឹមថា អាចរកឃើញអ្នកបម្រើតូចនោះនៅកន្លែងណាមួយ ប៉ុន្តែនាងមិនដឹងថាគេទៅណាទេក្រោយពីគេដើរចូលសាល។

“តើក្មេងតូចបង្កាត់ភ្លើងនោះជាអ្នកណា?” នាងសួរ ម៉ារីតេ សួរនៅយប់នោះ។

ម៉ារីតេ ចាប់ផ្ដើមពិពណ៌នា។

នាងធ្វើការនៅបន្ទប់តូចក្បែរចង្ក្រានបាយ ហើយនៅខាងក្រៅនាងធ្វើការស្ទើរតែទាំងអស់។ នាងខាត់ស្បែកជើង ហើយលើកចង្ក្រានធ្យូងធ្ងន់ៗឡើង និងចុះពីជាន់លើទៅជាន់ក្រោម ហើយជូនកម្រាលឥដ្ឋ ជូនបង្អួច និងត្រូវគ្រប់គ្នាបញ្ជា។ នាងមានអាយុ១៤ឆ្នាំ ប៉ុន្តែពិបាកលូតលាស់ ដូច្នេះហើយនាងមើលទៅដូចជាអាយុដប់ពីរឆ្នាំ។ ការពីត ម៉ារីតេ សោកស្ដាយចំពោះនាង។ នាងពិតជាចង់ឲ្យនរណាម្នាក់មានឱកាសនិយាយជាមួយនាងឲ្យកម្សត់ដូចជានាង ធ្វើឲ្យភ្នែកកម្សត់ និងភ័យខ្លាចរបស់នាង ចេញឆ្ងាយពីនាង។

“គាត់ឈ្មោះអ្វី?” សារ៉ា សួរ ពេលនាងអង្គុយក្បែរតុ ដៃទល់ចង្កា ពេលដែលនាងកំពុងស្ដាប់។

នាងឈ្មោះ ប៊េកគី។ ម៉ារីតេ ឮអ្នកគ្រប់គ្នានៅជាន់ក្រោមហៅ “ប៊េកគី ធ្វើនេះ ប៊េកគី ធ្វើនោះ” រាល់ប្រាំនាទីម្ដងរៀងរាល់ថ្ងៃ។

សារ៉ា អង្គុយហើយសម្លឹងទៅភ្លើង គិតដល់ ប៊េកគី មួយមួយភ្លែតក្រោយពី ម៉ារីតេ ចេញទៅចោលនាង។ នាងបានបង្កើតរឿងដែលប៊េកគី ត្រូវបានគេប្រើដោយមិនត្រឹមត្រូវ។ នាងគិតថា គេមើលទៅមិនមានអាហារញ៉ាំគ្រប់គ្រាន់។ ភ្នែករបស់នាងមើលទៅប្រាប់ថានាងកំពុងឃ្លាន។ សារ៉ា សង្ឃឹមថានាងអាចជួបគេម្ដងទៀត ប៉ុន្តែទោះបីជានាងឃើញគេលើករបស់ឡើង និងចុះពីជាន់លើទៅជាន់ក្រោម ពីជាន់ក្រោមទៅជាន់លើជាច្រើនដងក៏ដោយ នាងហាក់ដូចជាប្រញាប់ប្រញាល់ណាស់ ហើយខ្លាចត្រូវគេឃើញ ដែលនាងមិនអាចនិយាយរកគេបាន។

ប៉ុន្តែប៉ុន្មានសប្ដាហ៍ក្រោយមក នៅរសៀលដែលពោរពេញដោយអ័ភ្រ ពេលដែលនាងចូលទៅក្នុងបន្ទប់អង្គុយលេងនាងឃើញរូបភាពគួរឲ្យអាណិត។ នៅលើតុពិសេសរបស់នាងមានភ្លើងបំភ្លឺ ប៊េកគី ដែលប្រឡាក់ធ្យូងលើច្រមុះ និងប្រឡាក់ច្រើនកន្លែងនៅលើអៀមការពារអាវរបស់នាង ជាមួយមួកកាតឹបនៅលើក្បាល និងប្រអប់ធ្យូងទទេនៅលើកម្រាលឥដ្ឋក្បែរនាង បានលង់លក់ដោយការធ្វើការហួសកម្លាំងរាងកាយតូចរបស់នាង។ នាងត្រូវគេបញ្ជូនមកជាន់លើដើម្បីរៀបចំបន្ទប់គេងសម្រាប់ពេលល្ងាច។ មានបន្ទប់ជាច្រើនដែលត្រូវរៀបចំ ហើយនាងបានរត់ពេញមួយថ្ងៃហើយ។ បន្ទប់របស់សរ៉ា ជាបន្ទប់ដែលនាងបានរៀបចំក្រោយគេ។ បន្ទប់នេះមិនដូចជាបន្ទប់ផ្សេងទៀតដែលរាបស្មើ និងទទេនោះទេ។ បន្ទប់អង្គុយលេងរបស់ សារ៉ា ដូចជាទំនើបណាស់សម្រាប់អ្នកបម្រើនៅផ្ទះបាយ ក្នុងនោះមានសៀវភៅ និងគំនូរជាច្រើន និងរបស់គួរឲ្យចង់ដឹងជាច្រើនមកពីឥណ្ឌា មានសាឡុង និងកៅអីទន់ទាប អ៊េមីលី អង្គុយលើកៅអីផ្ទាល់ខ្លួនរបស់នាង ហើយតែងតែមានពន្លឺជានិច្ច។ ប៊េកគី ទុកបន្ទប់នេះរៀបចំចុងក្រោយគេ ហើយនាងតែងតែសង្ឃឹមថា បានចំណាយពេលពីរបីនាទីដើម្បីអង្គុយលើកៅអីទន់ និងមើលខ្លួនឯង ហើយគិតពីសំណាងល្អដ៏អស្ចារ្យរបស់ក្មេងដែលមានរបស់ទាំងអស់នេះ និងចេញទៅក្រៅពេលថ្ងៃត្រជាក់ខ្លាំងជាមួយនឹងមួក និងអាវធំ។

……………………………………………….

ព្រះនាងតូច (ភាគទី៤)

នៅរសៀលនេះពេល ប៊េកគី បានអង្គុយចុះនាងមានអារម្មណ៍ថាបានធូរស្រាល ការរត់ធ្វើការពេញមួយថ្ងៃដៃជើងដែលចុករោយហាក់បានស្បើយល្ហើយ ហើយពន្លឺ និងកំដៅពីចង្ក្រានបានសណ្ដំរាងកាយនាងប្រៀបបាននឹងវេទមន្ត ពេលដែលនាងសម្លឹងទៅធ្យូងក្រហមច្រាលក្នុងចង្ក្រាន ស្នាមញញឹមបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដែលប្រឡាក់ស្រមូមរបស់នាង ក្បាលរបស់នាងទម្រេតចុះដោយនាងមិនដឹងខ្លួន ភ្នែករបស់នាងបិទព្រឹមៗ ហើយនាងក៏លង់លក់ទៅ។ នាងនៅក្នុងបន្ទប់បានប្រហែលជាដប់នាទីប៉ុណ្ណោះ សារ៉ា ក៏ចូលមកដល់ ប៉ុន្តែនាងលង់ក្នុងដំណេកយ៉ាងល្ហិតល្ហៃ ហាក់ដូចជានាងបានគេងលក់រាប់ឆ្នាំមកហើយក្នុងរឿងព្រេងនិទាន។ រូបរាងរបស់នាងគឺជាកម្មករដែលមានសម្លៀកបំពាក់រហែកដាច់ដាច ខ្លួនប្រាណប្រឡាក់ប្រឡូស និងមុខអាក្រក់។

រូបរាងសារ៉ា មិនដូចជានាងទេ នាងហាក់បីដូចជាអ្នកមកពីពិភពផ្សេងគ្នា។ នៅរសៀលនេះនាងបានចូលរៀនថ្នាក់ហាត់រាំរបស់នាង ហើយជារសៀលដែលនាយកផ្នែករាំបានមកចូលរួមមើលការហាត់រៀន ដូច្នោះម៉ោងនោះគឺពិសេសជាងការហាត់រៀនរៀងរាល់សប្ដាហ៍។ សិស្សក្នុងសាលាស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ល្អបំផុតរបស់ពួកគេ ហើយដោយសារ សារ៉ា រាំស្អាត ដូច្នោះហើយ ម៉ារីតេ បានស្នើឲ្យនាងតុបតែង និងស្លៀកពាក់ឲ្យស្អាតបំផុត។

ថ្ងៃនេះសម្លៀកបំពាក់របស់នាងពណ៌ផ្កាកុលាបក្រហម ហើយម៉ារីតេ បានទិញបាច់ផ្កាកុលាប មកដើម្បីតុបតែងស្បៃខាងក្រោយខ្នងរបស់នាង។ នាងរៀនរាំចង្វាក់ថ្មី ជាចង្វាក់ដ៏រីករាយដែលនាងបានពត់ពេនខ្លួន ហក់លោត ធ្វើឲ្យរាងកាយដ៏តូចរបស់នាងមើលទៅហាក់ដូចជាមេអំបៅពណ៌កុលាបក្រហមដ៏ធំមួយកំពុងសំកាំងខ្លួន និងហើរពេញបន្ទប់ ហើយការហាត់ប្រាណដ៏រីករាយនេះបាននាំស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្អាតមកលើផ្ទៃមុខរបស់នាង។

ពេលដែលនាងចូលដល់ក្នុងបន្ទប់ នាងឈានជើងចូលបានពីរបីជំហានតូចៗរបស់នាង ហើយពេលនោះប៊េកគី អង្គុយងក់ក្បាលចុះ ដោយមួករបស់នាងបានធ្លាក់សំយាកពីក្បាលរបស់នាង។

“អូ! គឺក្មេងកម្សត់នោះ!” នាងភ្ញាក់ដោយសំឡេងស្រទន់ ពេលនាងឃើញ ប៊េកគី។

នាងមិនមានអារម្មណ៍ខឹង ឬអន់ចិត្តទេ ពេលឃើញកៅអីរបស់នាងត្រូវបានក្មេងរូបអាក្រក់ សំលៀកបំពាក់ដាច់ដាចអង្គុយលើនោះ។ បើនិយាយការពិតទៅ នាងពិតជាសប្បាយចិត្ត ដែលឃើញក្មេងកម្សត់នោះអង្គុយលើនោះ។ ពេលនាងក្មេងស្រីដែលគេប្រើហួសកម្លាំងនៅក្នុងរឿងរបស់នាងក្រោកឡើង នាងអាចនិយាយជាមួយគេបាន។ នាងដើរសំដៅទៅគេដោយស្ងាត់ៗ ហើយឈរសម្លឹងមើលនាង។ ប៊េកគី ស្រមុកបន្តិច។

“ខ្ញុំចង់ឲ្យនាងដឹងខ្លួនដោយខ្លួនឯង ខ្ញុំមិនចង់ដាស់នាងទេ ប៉ុន្តែកញ្ញា មីនជីន នឹងខឹងសម្បារប្រសិនបើគាត់ដឹង។ ខ្ញុំនឹងរង់ចាំពីរបីនាទីទៀត។”

នាងទៅអង្គុយនៅកៅអីអែបតុ ហើយយោលជើងតូចរបស់នាង ហើយគិតថាតើធ្វើយ៉ាងម៉េចទើបល្អ។ កញ្ញា អាម៉េឡា អាចចូលមកទីនេះបានគ្រប់ពេល ហើយបើគាត់ចូលមកមែន ប៊េកគី ប្រាកដជាត្រូវគេស្ដីបន្ទោស។

“ប៉ុន្តែនាងអស់កម្លាំងណាស់ នាងអស់កម្លាំងណាស់។” សារ៉ា គិត។

កំទេចធ្យូងពីចង្ក្រានផ្ទុះតិចៗគ្រប់ពេល ហើយពេលដែលវាប៉ើងទៅប៉ះ ប៊េកគី នាងក៏បើកភ្នែក និងភ្ញាក់ឡើងដោយភាពភ័យខ្លាច។ នាងមិនដឹងខ្លួនថា បានគេងលក់ទេ។ នាងគ្រាន់តែដឹងថា នាងអង្គុយលេងមួយភ្លែតហើយមានអារម្មណ៍ថាស្រស់ស្រាយ ពេលដែលនាងបើកភ្នែកនិងដឹងខ្លួនច្បាស់មកវិញ នាងមើលដោយស្រឡាំងកាំង ខណៈដែលសិស្សមកស្នាក់ដ៏ស្រស់ស្អាតប្រៀបដូចទេពអប្សរក្នុងឈុតកុលាបក្រហមកំពុងអង្គុយនៅក្បែរនាង។

នាងសម្រាស់ខ្លួន ហើយចាប់មួកពាក់ឲ្យស្រួលបួលវិញ។ អូ ពេលនេះនាងដឹងថានាងមានបញ្ហាហើយ ដែលមកគេងលក់លើកៅអីរបស់កុមារីដែលមានឈ្មោះល្បីនេះ។ នាងនឹងត្រូវគេដេញចេញដោយមិនឲ្យប្រាក់ខែ។

នាងបន្លឺសំឡេងឡើងហាក់ដូចជាកំពុងដកដង្ហើមធំៗ។

“អូ អ្នកនាង! ៗ! ឲ្យខ្ញុំសុំទោសអ្នកនាង! អូ ខ្ញុំសុំទោសអ្នកនាង!” នាងនិយាយទាំងភ័យស្លន់។

សារ៉ា លោតចុះហើយដើរទៅយ៉ាងកៀកនាង។

“កុំខ្លាចអី មិនមានបញ្ហាអ្វីបន្តិចឡើយ” នាងនិយាយហាក់ដូចជាពេលនាងកំពុងនិយាយជាមួយក្មេងតូចៗដូចជានាង។

“ខ្ញុំគ្មានចេតនាទេអ្នកនាង ភ្លើងកក់ក្ដៅ អឺ ហើយខ្ញុំអស់កម្លាំងពេក មិនមែន …” ប៊េកគី តប។

សារ៉ា សើចបែបរាក់ទាក់បន្តិច ហើយដាក់ដៃលើស្មារបស់នាង។

“បងអស់កម្លាំង បងមិនអាចទ្រាំបានទេ បងមិនទាន់ដឹងខ្លួនស្រួលបួលទេ។” នាងនិយាយ។

ប៊េកគី សម្លឹងនាងដោយភ្នែកដ៏កម្សត់។ តាមពិតនាងមិនដែលបានស្ដាប់ពាក្យល្អ និងរួសរាយបែបនេះពីនរណាម្នាក់ទេពីមុនមក។ នាងតែងតែត្រូវគេបង្គាប់ បញ្ជា និងស្ដីបន្ទោស ហើយនិងត្រូវគេមួរស្លឹកត្រចៀក។ ហើយក្មេងស្រីស្លៀកឈុតរាំពណ៌កុលាបក្រហមនេះ និយាយជាមួយនាងហាក់ដូចជានាងមិនមែនជាក្មេងធ្វើការនៅផ្ទះបាយទេ ហាក់ដូចនាងមានសិទ្ធិអស់កម្លាំង ហើយថែមទាំងអាចគេងបាន! ដៃដ៏តូចដែលដាក់នៅលើស្មារបស់នាង ហាក់ដូចជារឿងដ៏គួរឲ្យភ្ញាក់បំផុតដែលនាងមិនធ្លាប់មាន។

“អ្នកនាង អ្នកនាង មិនខឹងទេ? អ្នកនាងនឹងមិនប្រាប់ម្ចាស់ស្រីទេ?” នាងនិយាយ។

“អត់ទេ ខ្ញុំប្រាកដជាមិនប្រាប់ទេ។” សារ៉ា និយាយខ្លាំងបន្តិច។

ទឹកមុខរបស់ ប៊េកគី ហាក់ពិបាកទ្រាំនឹងអាការៈភ័យខ្លាច សារ៉ា មានអារម្មណ៍ថាសោកស្ដាយចំពោះនាង នាងដាក់ដៃរបស់នាងលើថ្ពាល់របស់ ប៊េកគី។

“ហេតុអី? ពួកយើងគឺដូចតែគ្នាទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាក្មេងស្រីដូចបងដែរ។ គ្រាន់តែជារឿងចៃដន្យដែលខ្ញុំមិនមែនជាបង ហើយបងមិនមែនជាខ្ញុំ!” សារ៉ា និយាយ។

ប៊េកគី មិនយល់អ្វីបន្តិចទេ។

“ចៃដន្យមែនទេអ្នកនាង? នាងសួរដោយគោរព។

“ត្រូវហើយ” សារ៉ា ឆ្លើយ ហើយសម្លឹងមើលនាងជាមួយនឹងការគិតមួយភ្លែត។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកទៀតនាងនិយាយដោយសំឡេងផ្សេង។ នាងដឹងថា ប៊េកគី មិនយល់ពីអត្ថន័យរបស់នាងទេ។

“បងធ្វើការហើយ ឬនៅ? បងហ៊ាននៅទីនេះពីរបីនាទីទេ?” នាងសួរ។

ប៊េកគី ភ័យខ្លាំងម្ដងទៀត។

“ទីនេះឬ អ្នកនាង? ខ្ញុំ?”

សារ៉ា រត់ទៅទ្វារ បើកទ្វារ មើលជុំវិញនោះ ហើយខំស្ដាប់សំឡេង។

“គ្មានអ្នកណានៅក្បែរនេះទេ បើបងរៀបចំបន្ទប់រួចអស់ហើយ បងអាចនៅទីនេះមួយភ្លែតបាន។ ខ្ញុំគិតថា បងប្រហែលជាចូលចិត្តនំខេក។”

សារ៉ា បើកប្រអប់ហើយឲ្យនំខេកទៅនាងមួយដុំ ការខាំនិងទំពារនំរបស់នាងហាក់ដូចជាមិនមែនកំពុងពេញការឃ្លានទេ តែជាអ្វីដែលនាងរីករាយបំផុតហើយមិនដែលស្រមៃថានាងនឹងបានញ៉ាំនំនេះនៅក្នុងបន្ទប់បែបនេះ។ សារ៉ា និយាយ និងសួរសំនួរ ហើយសើចរហូតដល់សេចក្ដីភ័យខ្លាចរបស់ ប៊េកគី បានស្រាកស្រាន្តដោយខ្លួនឯង ហើយម្ដងឬពីដងប៊េកគី ហ៊ានសួសំនួរ។

“នោះគឺ គឺសម្លៀកបំពាក់រាំស្អាតបំផុតរបស់អ្នកនាង?” នាងមើលឈុតរាំពណ៌កុលាបក្រហមនោះយ៉ាងហូរ ហើយនាងសួរដែលឮសំឡេងហាក់ដូចជាគេខ្សឹប។

“នេះជាឈុតមួយក្នុងចំណោមឈុតសម្រាប់រៀនរាំរបស់ខ្ញុំជាច្រើន ខ្ញុំចូលចិត្តវា ចុះបង?” សារ៉ា ឆ្លើយ។

ប៊េកគី រកពាក្យនិយាយមិនបានព្រោះក្ដីស្រលាញ់ប៉ុន្មានវិនាទី បន្ទាប់មកនិយាយដោយសំឡេងស្រាលៗ។

“ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញព្រះនាងម្ដង ខ្ញុំឈរនៅដងផ្លូវជាមួយមនុស្សជាច្រើន មើលគេដង្ហែព្រះនាងទៅមើលអ្នករាំអូប៉េរ៉ា។ គ្រប់គ្នាតាមសម្លឹងមើលព្រះនាង ព្រះនាងនៅតូច ប៉ុន្តែទ្រង់គ្រងឈុតពណ៌ផ្កាឈូក ដោយមានផ្កាជាច្រើន។ ខ្ញុំនឹកដល់ព្រះនាងពេលដែលខ្ញុំឃើញអ្នកនាងអង្គុយលើកៅអីនោះ។ អ្នកនាងដូចជាទ្រង់អីចឹង។

“ជាញឹកញាប់ខ្ញុំបានគិតថាខ្ញុំជាព្រះនាង ខ្ញុំចង់ដឹងថាជាព្រះនាងមានអារម្មណ៍យ៉ាងម៉េច។ ខ្ញុំជឿថាខ្ញុំនឹងប្រឌិតរឿងថាខ្ញុំជាព្រះនាងមួយអង្គ។”

ប៊េកគី សម្លឹងនាងដោយក្ដីស្រលាញ់ ហើយដូចជាពេលមុនអីចឹងនាងមិនយល់ពាក្យដែលសារ៉ានិយាយទេ។ មិនយូរប៉ុន្មានសារ៉ា គិតឃើញហើយងាកមកសួរនាងសំនួរថ្មីទៀត។

“ប៊េកគី បងមិនបានស្ដាប់រឿងនោះទេ?”

“ចា៎ អ្នកនាង ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំមិនត្រូវស្ដាប់ទេ ប៉ុន្តែរឿងនោះអស្ចារ្យពេក ទើបខ្ញុំស្ដាប់ដោយមិនបានតាំងចិត្ត។” ប៊េកគី សារភាព។

“ខ្ញុំចង់ឲ្យបងស្ដាប់រឿងនោះ បើបងនិទានរឿង បងមិនត្រូវការអ្វីទាំងអស់ក្រៅពីមានមនុស្សចង់ស្ដាប់។ ខ្ញុំមិនដឹងថាហេតុអ្វីបានជាបែបនោះទេ។ បងចង់ស្ដាប់សាច់រឿងដែលនៅសល់ទេ?” សារ៉ា និយាយ។

ប៊េកគី ដកដង្ហើមញាប់ម្ដងទៀត។

“ខ្ញុំស្ដាប់? ដូចជាខ្ញុំជាសិស្សម្នាក់ដែរមែនទេអ្នកនាង? រឿងទាំងអស់ពីព្រះនាង និងកូនសត្វតូចៗពណ៌សកំពុងហែលទឹក ដោយផ្កាយតូចៗជាច្រើននៅលើសក់របស់ពួកគេ?” នាងស្រែក។

សារ៉ា ងក់ក្បាល។

“ខ្ញុំខ្លាចថាពេលនេះបងគ្មានពេលស្ដាប់ទេ ប៉ុន្តែបើបងអាចប្រាប់ខ្ញុំបានថាម៉ោងប៉ុន្មានបងអាចមកបន្ទប់របស់ខ្ញុំបាន ខ្ញុំនឹងព្យាយាមមកបន្ទប់ ហើយនិយាយប្រាប់បងមួយថ្ងៃបន្តិចៗរហូតដល់ចប់។ នេះជារឿងមួយដ៏គួរឲ្យស្រលាញ់និងវែង ហើយខ្ញុំតែងតែបន្ថែមសាច់រឿងតិចៗ” នាងនិយាយ។

“អញ្ចឹងខ្ញុំនឹងមិនគិតទេទោះចង្ក្រានធ្យូងធ្ងន់យ៉ាងណា ចុងភៅធ្វើយ៉ាងម៉េចចំពោះខ្ញុំ បើខ្ញុំគិតដល់រឿងនោះ។” ប៊េកគី ដកដង្ហើមវែងៗ។

“បងអាច ខ្ញុំនឹងនិយាយរឿងនេះប្រាប់បងទាំងអស់។” សារ៉ានិយាយ។

ពេលដែលប៊េកគី ចុះទៅជាន់ក្រោមវិញ នាងមិនដូចប៊េកគី ដែលអស់កម្លាំងដោយសារលើកចង្ក្រានធ្យូងធ្ងន់ៗនោះទេ។ នាងមាននំខេកនៅក្នុងហោប៉ៅមួយដុំទៀត ហើយនាងបានឆ្អែត និងទទួលភាពកក់ក្ដៅ។ ប៉ុន្តែមិនដោយសារតែនំខេក និងភ្លើងចង្ក្រាននោះទេ គឺអ្វីផ្សេងបានផ្ដល់កម្លាំង និងធ្វើឲ្យនាងកក់ក្ដៅ ហើយនោះគឺសារ៉ា។

ពេលដែលនាងទៅបាត់ សារ៉ា អង្គុយលើកៅអីរបស់នាងនៅក្បែរតុ។ ជើងរបស់នាងនៅលើកៅអី ហើយកែងដៃនៅលើជង្គង់ ហើយចង្កានៅលើបាតដៃ។

“ប្រសិនបើខ្ញុំជាព្រះនាងពិតប្រាកដមែន ខ្ញុំអាចនិយាយរឿងប្រាប់មនុស្សកាន់តែច្រើន។ ប៉ុន្តែទោះបីខ្ញុំគ្រាន់តែប្រឌិតខ្លួនធ្វើជាព្រះនាង ខ្ញុំអាចច្នៃរឿងតូចៗដើម្បីមនុស្សជាច្រើន។ រឿងដូចជាពេលនេះជាដើម។ នាងសប្បាយចិត្តដូចជានោះជារឿងធំដែលបានធ្វើឲ្យក្មេងស្រីម្នាក់សប្បាយចិត្ត។

………………………………..

កាពីទែន គ្រូវី បានសរសេរសំបុត្រមក សារ៉ា ប្រាប់ពីររឿងដ៏គួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍មួយ។ មិត្តដែលធ្លាប់រៀននៅសាលាជាមួយគាត់ពេលនៅក្មេងបានមករកគាត់ដោយមិនបានរំពឹងទុកមុននៅឥណ្ឌា។ គាត់ជាម្ចាស់ដីដ៏ធំដែលដីទាំងនោះត្រូវបានគេរកឃើញថាមានពេជ្រជាច្រើន ហើយគាត់ចូលរួមជាមួយការអភិវឌ្ឍរ៉ែ។ ប្រសិនបើគ្រប់យ៉ាងដំណើរដូចការរំពឹងទុក គាត់នឹងមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនដូចជាការគិតដ៏មហិមា ហើយដោយសារគាត់ចូលចិត្តមិត្តរបស់គាត់ដែលធ្លាប់រៀនជាមួយគ្នា គាត់បានផ្ដល់ឱកាសដ៏ធំសំបើមនេះឱ្យគេមានភាគហ៊ុននៅក្នុងការរុករក។ មិនយូរប៉ុន្មានក្រោយពីរឿងដ៏គួររំភើបនេះបានកើតឡើង មិនគ្រាន់តែសារ៉ា ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក្មេងក្នុងសាលាទាំងមូលយល់ថានោះជារឿងដ៏រំភើបហើយបានទុករឿងនោះជាប្រធានបទសំខាន់ក្នុងការជជែកគ្នាលេងអស់ជាច្រើនសប្ដាហ៍។ សារ៉ា គិតពីរឿងនោះ ហើយគូរគំនូរឲ្យ អេមេនហ្គាដ និងឡូទី មើលដែលបង្ហាញពីផ្លូវដែលគេជីកចូលទៅក្រោមដីកន្លែងដែលមានត្បូងចាំងពន្លឺ ទាំងជញ្ជាំង និងពិដាន ហើយបុរសចម្លែកៗកំពុងជីក និងលើករបស់ធ្ងន់ៗ។ អេមេនហ្គាដ រីករាយនឹងរឿងនេះ ហើយឡូទី ទទូចឲ្យនិយាយប្រាប់នាងម្ដងទៀតជារៀងរាល់ល្ងាច។ ឡាវីនី មានគំនិតច្រណែននឹងរឿងនេះណាស់ ហើយបានប្រាប់ ជេស៊ី ថានាងមិនជឿរឿងបែបនោះទេ ថាមានរ៉ែពេជ្រ។

“ម៉ាក់របស់ខ្ញុំមានចិញ្ចៀនពេជ្រដែលមានតម្លៃសែសិបផោន ហើយវាមិនធំទេ។ ប្រសិនបើមានរ៉ែដែលពោរពេញដោយពេជ្រនោះ មនុស្សប្រាកដជាមានខ្លាំងណាស់ នេះពិតជារឿងគួរឲ្យអស់សំណើចមែន។”

“ប្រហែលជាសារ៉ា នឹងក្លាយជាអ្នកមានខ្លាំងដែលនាងនឹងក្លាយជាមនុស្សដែលគួរឲ្យអស់សំណើច។” ជេស៊ី សើចក្អឹកៗ។

“នាងគួរឲ្យអស់សំណើចដោយមិនបាច់ក្លាយជាអ្នកមាន” ឡាវីនី គំហក។

“ខ្ញុំជឿថាឯងស្អប់គេ” ជេស៊ី និយាយ។

“ទេ ខ្ញុំអត់ទេ តែខ្ញុំមិនជឿរឿងរ៉ែពេជ្រទេ។” ឡាវីនី ការពារខ្លួន។

“អូ! មនុស្សអាចរកវាបានមកពីកន្លែងណាមួយ ឡាវីនី ឯងគិតយ៉ាងម៉េចពីអ្វីដែល ជើរូដ និយាយ?” ជេស៊ី និយាយ។

“ខ្ញុំមិនដឹងទេ ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេទោះមានរឿងច្រើនទៀតពីការប្រឌិតរបស់ សារ៉ា ក៏ដោយ។”

“ត្រូវហើយ គឺយ៉ាងនេះហើយ។ មួយក្នុងចំណោមរឿងដែលនាងប្រឌិតគឺ នាងជាព្រះនាង។ នាងលេងវារាល់តែពេល ទោះបីនៅក្នុងថ្នាក់រៀន។ នាងនិយាយថា រឿងនោះធ្វើឲ្យនាងរៀនមេរៀនបានកាន់តែល្អ។ នាងចង់ឲ្យ អេមេនហ្គាដ ក្លាយជាព្រះនាងដែរ ប៉ុន្តែអេមេនហ្គាដ និយាយថានាងធាត់ពេក។”

“នាងធាត់ពេក ហើយសារ៉ា ស្គមពេក។” ឡាវីនី និយាយ។

ជេស៊ី សើចក្អឹកៗម្ដងទៀតតាមធម្មជាតិរបស់នាង។

“នាងនិយាយថា គ្មានអ្វីពាក់ព័ន្ធជាមួយនឹងរូបរាង ឬអ្វីដែលយើងមានទេ។ វាពាក់ព័ន្ធតែជាមួយអ្វីដែលយើងធ្វើ និងអ្វីដែលយើងគិត។”

“ខ្ញុំរំពឹងថា នាងគិតថានាងជាព្រះនាងប្រសិនបើនាងជាអ្នកសុំទាន យើងនាំងគ្នាហៅនាងថា ព្រះនាងម្ចាស់ ទៅ។” ឡាវីនី និយាយ។

មេរៀនប្រចាំថ្ងៃបានបញ្ចប់ ហើយក្មេងៗនៅអង្គុយមុខភ្លើងបន្ទប់រៀន រីករាយជាមួយនឹងពេលវេលាដែលពួកគេចូលចិត្តបំផុត។ ជាពេលដែលកញ្ញា មីនជីន និងអាម៉េឡា យកតែរបស់ពួកគាត់ចូលក្នុងបន្ទប់អង្គុយលេងនិងផ្ដល់ពេលវេលាឲ្យខ្លួនឯង។ ពេលនេះជាពេលដែលអ្នកទាំងពីរមិនចាំបាច់ត្រូវនិយាយច្រើនទៀតទេ ប្រសិនបើក្មេងៗដែលមកស្នាក់នៅរៀនមិនបង្កសំឡេងរំខាន ប៉ុន្តែជាធម្មតាពួកគេតែងតែមានរឿងតូច ឬធំក្នុងការលេងជុំគ្នា។ ពេលដែលពួកគេស្រែកទ្រហោយំ សិស្សធំៗតែងតែត្រូវបានស្ដីបន្ទោស ឬត្រូវបានអ្នកគ្រូចាប់អង្រួន។ ពួកគេត្រូវរក្សាសណ្ដាប់ធ្នាប់ ហើយប្រសិនបើពួកគេមិនគោរពពួកគេអាចប្រឈមនឹងគ្រោះថ្នាក់ ដែលកញ្ញា មីនជីន ឬអាម៉េឡា នឹងបង្ហាញខ្លួនមក ហើយផ្ដល់មេរៀនដល់អ្នកបង្ករឿង។ ពេលដែលឡាវិនី និយាយទ្វារនៅចំហ ហើយសារ៉ា បានដើរចូលមកជាមួយនឹងឡូទី ដែលតែងតែទៅណាមកណាតាមនាងដូចជាកូនឆ្កែតូចមួយ។

“នោះនាង ជាមួយនឹងក្មេងដ៏អាក្រក់! បើនាងចូលចិត្តក្មេងនោះយ៉ាងនេះ ម៉េចក៏នាងមិនទុកគេនៅក្នុងបន្ទប់របស់នាងទៅ? មិនដល់ប្រាំនាទីទេ នាងនឹងស្រែកខ្ទរបន្ទប់មិនខាន។” ឡាវីនី និយាយ។

ទំនងជាឡូទី ចង់លេងនៅក្នុងបន្ទប់រៀន ហើយបាននាំម្ដាយចិញ្ចឹមរបស់នាងមកជាមួយនាង។ នាងចូលរួមជាមួយក្មេងតូចៗដែលកំពុងលេងនៅជ្រុងម្ខាង។ សារ៉ា ដើរទៅកៅអីនៅជាប់បង្អួច បើកសៀវភៅរបស់នាង ហើយចាប់ផ្ដើមអាន។ នោះគឺសៀវភៅនិយាយពីបដិវត្តនៅបារាំង ហើយមិនយូរប៉ុន្មាននាងក៏ស្លុងអារម្មណ៍ជាមួយនឹងរូបភាពរបស់អ្នកទោសជាច្រើននៅបាស្ទីល បុរសជាច្រើនដែលបានចំណាយពេលរាប់ឆ្នាំនៅក្នុងគុក ហើយត្រូវបានគេរំដោះចេញមកវិញ សក់ និងពុកមាត់របស់ពួកគេស្ទើរតែបាំងមុខជិត ហើយពួកគេភ្លេចថានៅមានពិភពខាងក្រៅនេះទៅហើយ ហើយដូចជាពួកគេកំពុងនៅក្នុងសុបិន។

នាងហាក់កំពុងនៅឆ្ងាយពីបន្ទប់រៀន ហើយវាពិតជាពិបាកទ្រាំដែលត្រូវឡូទី ទាញនាងឲ្យត្រលប់មកវិញក្នុងមួយពព្រិចភ្នែកដោយការស្រែកទ្រហោយំ។ ហើយសារ៉ា មិនដែលគិតថាមិនអ្វីធ្វើឲ្យនាងខឹងជាពេលដែលកំពុងជក់ចិត្តនឹងការអានហើយត្រូវគេធ្វើឲ្យភ្ញាក់ ឬមករំខាននោះទេ។ មនុស្សដែលចូលចិត្តអានសៀវភៅប្រាកដជាយល់ពីអារម្មណ៍ដែលត្រូវគេរំខាននៅពេលនោះ។

“វាធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាដូចជាមានគេវាយខ្ញុំ ហើយដូចជាខ្ញុំចង់វាយគេវិញ។ ខ្ញុំត្រូវចងចាំរឿងជាច្រើនឲ្យបានលឿនដើម្បីជៀសពីការនិយាយអ្វីម្យ៉ាងដោយសារកំហឹង។” សារ៉ា ធ្លាប់និយាយប្រាប់ អេមេនហ្គាដ ម្ដង។

នាងត្រូវចងចាំរឿងជាច្រើនឲ្យបានលឿនពេលដែលនាងទុកសៀវភៅរបស់នាងនៅលើកៅអីក្បែរបង្អួច ហើយលោតចុះពីជ្រុងម្ខាងដែលនាងកំពុងតែស្រណុកចិត្ត។

ឡូទី កំពុងលេងនៅលើកម្រាលឥដ្ឋ ហើយបានធ្វើឲ្យ ឡាវីនី និងជេស៊ី ខឹងជាលើកដំបូងដោយការបន្លឺសំឡេងខ្លាំងៗ ហើយនៅទីបញ្ចប់លទ្ធផលគឺនាងត្រូវដួល និងរបួសជង្គង់ធាត់របស់នាង។ នាងស្រែក ននាលនៅកណ្ដាលចំណោមមិត្ត និងសត្រូវដែលរោមមើល និងបន្ទោសនាង។

“ឈប់ភ្លាមទៅ ក្មេងពូកែយំ! ឈប់ភ្លាម!” ឡាវីនី បញ្ជា។

“ខ្ញុំមិនមែនក្មេងពូកែយំទេ ខ្ញុំមិនមែនទេ! សារ៉ា សា…រ៉ា!” ឡូទី ស្រែក។

“បើនាងមិនឈប់យំទេ កញ្ញា មីនជីន នឹងស្ដាប់ឮមិនខាន ឡូទី ឈប់យំទៅ ខ្ញុំឲ្យឯងមួយផេន្នី (លុយអង់គ្លេស) ណា!”

“ខ្ញុំមិនត្រូវការលុយរបស់ឯងទេ” ឡូទី យំអណ្ដឺតអណ្ដក ហើយនាងសម្លឹងមើលក្បាលជង្គង់របស់នាង ហើយមានចេញឈាមបន្តិច នាងស្រែកយំម្ដងទៀត។

សារ៉ា រត់កាត់បន្ទប់មក ហើយលត់ជង្គង់ចុះ ដាក់ដៃនាង។

“បានហើយឡូទី បានហើយ ឯងបានសន្យានឹង សារ៉ា រួចហើយ។” នាងនិយាយ។

“នាងថាខ្ញុំជាក្មេងពូកែយំ” ឡូទី ជូតទឹកភ្នែក។

សារ៉ា អង្អែលនាងប៉ុន្តែនិយាយនៅក្នុងសំឡេងនឹងធឹង។

“ប៉ុន្តែបើឯងយំ ឯងនឹងក្លាយជាក្មេងពូកែយំ ឡូទី។ ឯងបានសន្យាហើយ។”

ឡូទី ចាំបានថានាងបានសន្យាថាមិនយំ ប៉ុន្តែនាងចង់ស្រែកយំឲ្យខ្លាំង។

“ខ្ញុំអត់មានម៉ាក់ទេ ខ្ញុំអត់មានម៉ាក់តាំងពីតូច។”

“ឯងមាន ឯងភ្លេចហើយ? ឯងមិនដឹងថា សារ៉ា ជាម៉ាក់របស់ឯងទេ? ឯងមិនចង់បានសារ៉ា ធ្វើជាម៉ាក់ទេមែនទេ?” សារ៉ា និយាយលួងលោម។

ឡូទី ឱបនាងដោយកំពុងយំអណ្ដឺតអណ្ដក។

“ទៅអង្គុយនៅកៅអីជាប់បង្អួចជាមួយខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងខ្សឹបប្រាប់ឯងរឿងមួយ។” សារ៉ា បន្ត។

“មែន? បងនឹងប្រាប់ខ្ញុំពីរឿងរ៉ែពេជ្រទេ?” ឡូទី និយាយផុតៗ។

“រ៉ែពេជ្រ? ក្មេងឆ្នាស់ទម្រើស ខ្ញុំចង់តែទះកំផ្លៀងនាងទេ។” ឡាវីនី ធ្លោយសំដី។

សារ៉ា ក្រោកឈរភ្លាម មុននេះនាងកំពុងជក់ចិត្តនឹងសៀវភៅនិយាយពីបាស្ទីល ហើយនាងត្រូវរំឭករឿងជាច្រើនភ្លាម ពេលដែលនាងដឹងថានាងត្រូវទៅមើលកូនចិញ្ចឹមរបស់នាង។ នាងមិនមែនជាទេពអក្សរទេ ហើយនាងមិនចូលចិត្ត ឡាវីនី។

“ត្រូវហើយ ខ្ញុំគួរតែទះកំផ្លៀងឯង ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនចង់ទះកំផ្លៀងឯង!” សារ៉ា និយាយដោយកំហឹង ទប់ខ្លួនបន្តិចនាងបន្ត៖

“យ៉ាងហោចណាស់ ខ្ញុំចង់ទាំងទះកំផ្លៀងឯង ហើយខ្ញុំគួរតែទះ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនធ្វើបែបនោះទេ។ ពួកយើងមិនមែនជាក្មេងតូចល្ងីល្ងើនោះ ទេ។ ពួកយើងទាំងពីរនាក់ធំអាចដឹងអ្វីដែលល្អ និងមិនល្អ។”

នេះជាឱកាសរបស់ ឡាវីនី៖

“អូ! ត្រូវហើយ ព្រះនាងម្ចាស់! ខ្ញុំជឿថា ពួកយើងជាព្រះនាង យ៉ាងហោចណាស់ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកយើងជាព្រះនាង។ សាលានេះឥឡូវគួរតែមានកិត្តិយសណាស់ កញ្ញាមីនជីន មានព្រះមកស្នាក់នៅរៀនក្នុងសាលារបស់គាត់។” នាងនិយាយបែបចំអក។

សារ៉ា ដើរសំដៅទៅរកនាង។ មើលទៅនាងហាក់ដូចជាកំពុងដើរទៅមួរស្លឹកត្រចៀករបស់គេ។ ការប្រឌិតរឿងគឺជាសេចក្ដីរីករាយនៃជីវិតរបស់នាង។ នាងមិនដែលនិយាយវាប្រាប់ក្មេងស្រីដែលនាងមិនចូលចិត្តទេ។ រឿងថ្មីរបស់នាងដែលនាងប្រឌិតថា ខ្លួនឯងជាព្រះនាងគឺជារឿងដែលនាងស្រលាញ់ ហើយនាងអៀន និងមានជំនក់ចិត្តពីរឿងនេះ។ នាងបានទុករឿងនេះជារឿងសំងាត់ ប៉ុន្តែពេលនេះ ឡាវីនី បាននិយាយវាបែបចំអកនៅក្នុងចំណោមសិស្សស្ទើរតែទាំងអស់។ នាងមានអារម្មណ៍ថាឈាមច្រាលឡើងលើមុខរបស់នាង ហើយហឹងត្រចៀក។ នាងទប់អារម្មណ៍ខ្លួនឯង បើឯងជាព្រះនាង ឯងមិនរត់ទៅរកជម្លោះទេ។ នាងទម្លាក់ដៃចុះ ហើយនៅស្ងៀមមួយភ្លែត។ ពេលដែលនាងនិយាយចេញមក គឺនិយាយដោយសំឡេងនឹងធឹង នាងងើបមុខឡើង ហើយសិស្សនៅទីនោះនៅចាំស្ដាប់។

“ពិតមែនហើយ ពេលខ្លះខ្ញុំប្រឌិតថា ខ្ញុំជាព្រះនាង។ ខ្ញុំប្រឌិតថា ខ្ញុំជាព្រះនាងដូច្នេះខ្ញុំអាចព្យាយាមធ្វើដូចជាព្រះនាងមួយអង្គ។”

ឡាវីនី មិនអាចនឹករករឿងអ្វីឲ្យត្រូវមកនិយាយនៅពេលនេះ។ ជាច្រើនលើកហើយនាងមិនអាចរកអ្វីដែលនាងពេញចិត្តមកឆ្លើយតបបានទេ ពេលដែលនាងនៅប្រឈមមុខជាមួយនឹង សារ៉ា។ ហេតុផលនៅពីក្រោយនេះគឺនាងមិនច្បាស់ពីអ្វីដែលដៃគូរបស់នាងធ្វើ ឬគិត។ ពេលនេះនាងឃើញថា អ្នកគ្រប់គ្នាចាប់អារម្មណ៍នឹងរឿងថ្មីនេះ។ ការពិតគឺពួកគេចូលចិត្តព្រះនាង ហើយពួកគេសង្ឃឹមថានឹងបានស្ដាប់រឿងច្រើនទៀតពីព្រះនាងមួយអង្គ ហើយបានទៅជិត សារ៉ា។

ឡាវីនី អាចត្រឹមប្រឌិតជាសំដីមួយឃ្លា ហើយធ្វើជាបញ្ជោរ។

“មេត្តាខ្ញុំ! ខ្ញុំសង្ឃឹមថា ពេលដែលនាងគ្រងលើបល្ល័ង្កនោះ នាងនឹងមិនភ្លេចពួកយើងទេ។”

“ខ្ញុំនឹងមិនភ្លេចទេ” សារ៉ា និយាយ ហើយមិនបន្តមួយពាក្យទៀតទេ ប៉ុន្តែឈរនៅស្ងៀម ហើយសម្លឹងទៅរហូតដល់ ឡាវីនី កាន់ដៃ ជេស៊ី ចេញទៅ។

……………………………………………………..

ព្រះនាងតូច (ភាគទី៥)

ចំពោះ ប៊េកគី នាងបាក់ដូចជាទទួលបានអ្វីម្យ៉ាងដ៏មានតម្លៃនៅក្នុងលោកនេះ ក្រោយពីការជជែកគ្នានៅរសៀលពោរពេញដោយអ័ភ្រ ពេលដែលនាងភ្ញាក់ពីដំណេកលើកៅអីដោយភាពតក់ស្លុត ហើយបែរជាបានផ្ដល់នូវភាពកក់ក្ដៅសម្រាប់នាង ខណៈដែលកញ្ញា មីនជីន និងអាម៉េឡា ដឹងរឿងនេះបានតិចតួចបំផុត។ ពួកគេដឹងថា សារ៉ា មានទឹកចិត្តល្អចំពោះក្មេងស្រីធ្វើការនៅផ្ទះបាយនេះ ប៉ុន្តែពួកគេមិនដឹងពីពេលវេលាដ៏រីករាយនៅបន្ទប់ជាន់លើ ពេលដែលសារ៉ាកំពុងអង្គុយនៅក្នុងបន្ទប់អង្គុយលេង ហើយចង្ក្រានធ្យូងត្រូវបានលើកមកខាងលើដោយដៃតូចៗរបស់ក្មេងស្រីដែលដកដង្ហើមញាប់ៗដោយភាពហត់នឿយ ប៉ុន្តែបង្កប់ដោយក្ដីរីករាយ។ អំឡុងពេលនោះរឿងដ៏វែងត្រូវបានម្ចាស់បន្ទប់និទានប្រាប់បន្តិចម្ដងៗ ក្រៅពីបានស្ដាប់រឿងដ៏អស្ចារ្យដែលនាងមិនដែលហ៊ានលួចស្ដាប់ហើយនោះ ប៊េកគី នៅមានញ៉ាំអាហារដ៏មានឱជារស និងនំដាក់ហោប៉ៅរាល់ថ្ងៃសម្រាប់ញ៉ាំពេលយប់ខណៈដែលនាងឡើងលើធ្នើរដើម្បីគេ។

“ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវញ៉ាំដោយប្រុងប្រយ័ត្នអ្នកនាង ព្រោះបើខ្ញុំញ៉ាំឲ្យសល់កំទេចខ្លះនោះ កណ្ដុរនឹងចេញមកស៊ីវាមិនខាន។” ប៊េកគី និយាយពីការញ៉ាំនំរបស់នាងនៅពេលយប់។

“កណ្ដុរ! នៅទីនោះមានកណ្ដុរ?” សារ៉ា លាន់មាត់ដោយការភ័យខ្លាច។

“មានច្រើនណាស់ អ្នកនាង នៅខាងលើធ្នើរនោះមានទាំងកណ្ដុរតូច ទាំងធំ។ ខ្ញុំទម្លាប់នឹងសំឡេងរបស់ពួកវានៅពេលយប់ទៅហើយ បើសិនជាពួកមិនរត់កាត់លើខ្នើយរបស់ខ្ញុំទេ ខ្ញុំមិនប្រកាន់នឹងពួកវាទេ។” ប៊េកគី ឆ្លើយដោយទឹកមុខបញ្ជាក់ថានោះជាការពិត។

“អា៎!” សារ៉ា ស្រែក។

“យើងទម្លាប់នឹងអ្វីមួយក្រោយពីឆ្លងកាត់វាមួយរយៈពេល យើងត្រូវតែទម្លាប់នឹងវាអ្នកនាង ពេលយើងកើតមកជាអ្នកបម្រើនៅក្នុងផ្ទះបាយ។ ខ្ញុំសុខចិត្តឲ្យមានកណ្ដុរប្រសើរជាងក្រឡាត។” ប៊េកគី និយាយ។

“អីចឹងខ្ញុំគិតថា បងប្រហែលអាចជាធ្វើមិត្តជាមួយកណ្ដុរបានពេលនៅជាមួយគ្នាយូរទៅ ប៉ុន្តែបងមិនអាចធ្វើជាមិត្តជាមួយក្រឡាតបានទេ។” សារ៉ា និយាយ។

ពេលខ្លះ ប៊េកគី មិនហ៊ានចំណាយពេលក្នុងបន្ទប់ដ៏កក់ក្ដៅនេះច្រើនជាងពីរបីនាទីទេ ហើយប្រសិនបើមានរឿងត្រូវសួរនាំ ដូច្នោះនាងអាចនិយាយបានតែប៉ុន្មានពាក្យប៉ុណ្ណោះ។ ពេលសារ៉ា ចេញក្រៅនាងតែងសម្លឹងមើលក្នុងហាងដើម្បីទិញអាហារដែលអាចរក្សាទុកបានយូរ ដូច្នោះហើយទើប ប៊េកគី ក្រៅពីបានភាពកក់ក្ដៅនៅក្នុងចិត្ត ស្ដាប់រឿងនិទាន នាងអាចលុបបំបាត់ភាពស្រែកឃ្លាន និងហត់នឿយពីការងារពេញមួយថ្ងៃរបស់នាង ហើយចង្ក្រានធ្យូងហាក់មិនធ្ងន់ពេកសម្រាប់នាងទៀតទេ។

ទោះបីជារងការស្ដីបន្ទោសពីចុងភៅ និងក្ដីលំបាកនៃការលើករបស់ធ្ងន់ៗលើស្មារបស់នាង នាងតែងតែមានឱកាសនាពេលរសៀលដោយរំពឹងថា អ្នកនាង សារ៉ា នឹងអាចអង្គុយនៅក្នុងបន្ទប់អង្គុយលេងរបស់នាងបាន។ ការពិតសម្រាប់នាងការដែលអាចបានជួប អ្នកនាងសារ៉ា គឺគ្រប់គ្រាន់ណាស់ទៅហើយមិនចាំបាច់មានអាហារ និងនំខេកទេ។ ប្រសិនបើមានពេលសម្រាប់តែការនិយាយគ្នាតែពីរបីម៉ាត់ ពាក្យទាំងនោះតែងតែជាពាក្យរួសរាយ ពាក្យពីរោះ ហើយបើសិនជាមានពេលវែងនោះសារ៉ា នឹងនិយាយរឿងប្រាប់ភាគបន្តរហូត។ រឿងល្អសម្រាប់ ប៊េកគី ផ្សេងទៀតពេលខ្លះនាងគេងមិនលក់នៅលើធ្នើរដ៏កម្សត់របស់នាងហើយរំពៃគិតដល់ការជជែកជាមួយ សារ៉ា និងរឿងដែលនាងនិទានប្រាប់។ សារ៉ា ដែលធ្វើរឿងទាំងឡាយដែលនាងចូលចិត្តដោយមិនដឹងខ្លួននោះ នាងមិនដឹងថាអ្វីដែលនាងធ្វើមានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅយ៉ាងណាចំពោះ ប៊េកគី នោះទេ។

នៅក្នុងជីវិតដ៏កម្សត់របស់ ប៊េកគី នាងមិនដែលស្គាល់អ្វីទៅជាសំណើចនោះទេ ប៉ុន្តែសារ៉ា បានធ្វើឲ្យនាងសើច ហើយសើចជាមួយនាង។

ព្រះនាងតូចសារ៉ា ភាគទីមួយ

YaraMST — Fri, 28 Jan 2022 05:53:07 +0000

ហេមន្តរដូវមួយនេះពិតជារងាណាស់ គឺរងាជាងរាល់ដង….. ព្រោះសារ៉ាដឹងថា នឹងត្រូវឃ្លាតពីលោកប៉ារបស់នាងហើយ។

ពន្លឺភ្លើងគោមពណ៌លឿង ចាំងជះទៅលើកម្រាលទឹកកកដែលក្រាលក្រាស់ឃ្មឹកនា ដងវិថីទាំងឡាយក្នុងទីក្រុងឡុងដុង……នេះជាទីក្រុងនាងធ្លាប់តែអាន។

ទីក្រុងឡុងដ៍ពិតជាល្បីណាស់ ……

មើលចុះ ភ្លើងគោមបំភ្លឺអមតាមវិថីហាងទំនិញអភិជនចាំងភាពប្រណីតមកក្រៅទាំងកណ្តាលថ្ងៃព្រោះមេឃងងឹតស្លុប ហាក់ដូចជាពេលយប់ពិតៗ។

មិនថាយប់ឬថ្ងៃ….ទីក្រុងនេះ ងងឹតទាំងអស់ជាមួយចំហាយសែនត្រជាក់ខ្លាំង។

សារ៉ាអាយុ៧ឆ្នាំហើយតេនាងអានបានច្រើននិងចេះគិតច្រើនជាងវ័យនាងឆ្ងាយ។ ស្រីតូចអង្គុយក្នុងរទេះសេះជាមួយប៉ារបស់នាង ដែលកំពុងបរយឺតៗកាត់តាមដងផ្លូវច្រវ៉ាត់ក្នុងទីក្រុងដ៏ត្រជាក់នេះ….

ប៉ាបានឱបនាងឱ្យទំរេត។

ស្រីតូចសម្លឹងក្រៅតាមបង្អួច….នាងហាក់ពិចារណា ទៅក្រុមមនុស្សម្នាដែលកំពុងឆ្លងកាត់ចុះឡើង…..ភ្នែករបស់នាងហាក់បង្កប់ការរិះគិតអ្វីមួយចាស់ទុំជាងវ័យ…..

នាងជាក្មេងស្រីតូចដែលគេមិនរំពឹងថាឃើញទឹកមុខបែបនោះនៅលើផ្ទៃមុខនាងទេ។ នោះគួរតែជាទឹកមុខក្មេងវ័យ១២ឆ្នាំ ប៉ុន្តែ សារ៉ា គ្រូវី ទើបតែមានវ័យប្រាំពីរឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ ទោះយ៉ាងណាការពិតគឺនាងតែងតែស្រមៃ និងគិតរឿងចាស់ៗ និងមិនអាចចាំខ្លួនឯងបានថាពេលណាមួយដែលនាងមិនគិតពីរឿងមនុស្សពេញវ័យ និងពិភពលោកដែលពួកគេរស់នៅ។ នាងមានអារម្មណ៍ថា នាងបានរស់នៅលើពិភពលោកនេះជាយូរយារណាស់មកហើយ។

នៅពេលនេះនាងកំពុងនឹកឃើញដល់ដំណើរតាមនាវាដែលនាងទើបតែបានមកពីបុបបៃជាមួយប៉ារបស់នាងកាពីទែន គ្រូវី។ នាងកំពុងគិតដល់នាវាដ៏ធំ ឡាស្កា ដែលមានក្មេងៗលេងនៅលើដំបូលក្ដៅហែង និងភរិយាវ័យក្មេងរបស់មន្ត្រីខ្លះដែលធ្លាប់ព្យាយាមនិយាយជាមួយពួកគេ និងសើចពេលដែលនាងនិយាយរឿងអ្វីមួយ។

តាមពិតនាងកំពុងគិតដល់រឿងប្លែកមួយដែលពេលខ្លះមនុស្សនៅឥណ្ឌាក្រោមពន្លឺទិនករក្ដៅហែង ហើយក្រោយមកនៅកណ្ដាលមហាសាគរ ហើយបន្ទាប់មកទៀតជិះក្នុងឡានចម្លែកកាត់តាមផ្លូវចម្លែកដែលពេលថ្ងៃដូចជាពេលយប់។ នាងងឿងឆ្ងល់នឹងរឿងនេះខ្លាំងណាស់ទើបនាងរំកិលទៅកាន់តែកៀកប៉ារបស់នាង។

“ប៉ាប៉ា” នាងនិយាយដោយសំឡេងអាថ៌កំបាំងយ៉ាងស្រាលដែលស្ដាប់ទៅដូចជាសំឡេងខ្សឹប “ប៉ាប៉ា”។

”យ៉ាងម៉េច កូនសម្លាញ់?”

កាពីទែន គ្រូវី តប ដោយឱបនាងឲ្យមកកាន់តែជិត និងសម្លឹងចុះមករកមុខនាង។ “សារ៉ា កំពុងគិតពីអ្វី?”

“គឺកន្លែងនេះមែនទេ?” សារ៉ា និយាយដោយនៅតែរំកិលទៅជិតគាត់។

“ត្រូវទេ ប៉ាប៉ា?”

“បាទ ត្រូវហើយ សារ៉ាតូច។ ទីបំផុតពួកយើងមកដល់ហើយ។” ~

ហើយទោះបីជានាងមានអាយុទើបតែប្រាំពីរឆ្នាំ នាងដឹងថាគាត់មិនសប្បាយចិត្តពេលគាត់និយាយពាក្យនេះ។

គាត់ហាក់ដូចជាបានរៀបចំរយៈពេលច្រើនឆ្នាំមកសម្រាប់ការនាំនាងមកកន្លែងនេះ ព្រោះនាងតែងតែហៅឈ្មោះទីនេះ។ ម្ដាយរបស់នាងបានស្លាប់នៅពេលនាងកើតមក ដូច្នេះនាងមិនស្គាល់ឬនឹកគាត់ទេ។ លោកប៉ាសង្ហា អភិជន វ័យក្មេង ហាក់ដូចជាអ្នកមានទំនាក់ទំនងជាមួយនាងតែម្នាក់គត់នៅក្នុងពិភពលោកនេះ។ អ្នកទាំងពីរតែងតែលេងជាមួយគ្នា និងចូលចិត្តគ្នា។ នាងគ្រាន់តែដឹងថាគាត់ជាអ្នកមានព្រោះនាងឮអ្នកគ្រប់គ្នានិយាយដូច្នោះ នៅពេលពួកគេគិតថានាងមិនស្ដាប់ពួកគេនិយាយ ហើយនាងក៏ដឹងថាពួកគេនិយាយថា ពេលនាងធំដឹងក្ដីឡើងនាងនឹងក្លាយជាអ្នកមានដែរ។ នាងមិនដឹងថា ជាអ្នកមានន័យបែបណានោះទេ។ នាងតែងតែរស់នៅក្នុងវិមានដ៏ស្កឹមស្កៃរនិងស្រស់ស្អាតរហូតមក ហើយធ្លាប់តែឃើញអ្នកបម្រើជាច្រើនដែលគោរពចំពោះនាង និងហៅនាងថា “អ្នកនាង សាហ៊ីប” ហើយបណ្ដោយនាងគ្រប់យ៉ាងតាមដែលនាងត្រូវការ។ នាងមានតុក្កតា និងសត្វចិញ្ចឹមជាច្រើន ហើយមានមេដោះម្នាក់ដែលគោរពនាង ហើយបន្តិចម្ដងៗនាងដឹងថា មនុស្សដែលជាអ្នកមានគឺមានអ្វីទាំងអស់នេះ។ ទោះជាយ៉ាងណា នោះគឺអ្វីដែលនាងអាចដឹងបាន។

អំឡុងពេលការរស់នៅដ៏ខ្លីរបស់នាងមកនេះ នាងមានបញ្ហាតែមួយគត់ ហើយបញ្ហានោះគឺកន្លែង ដែលនាងត្រូវគេបញ្ជូនទៅនៅថ្ងៃណាមួយ។ អាកាសធាតុនៅឥណ្ឌាមិនល្អសម្រាប់ក្មេងៗទេ ហើយមិនយូរមិនឆាប់គេនឹងបញ្ជូនក្មេងចេញ ជាទូទៅគឺទៅអង់គ្លេស និងសាលា។ នាងធ្លាប់ឃើញក្មេងៗផ្សេងទៀតទៅឆ្ងាយ ហើយធ្លាប់ឮឪពុកម្ដាយក្មេងទាំងនោះនិយាយពីសំបុត្រដែលពួកគាត់ទទួលបានពីកូនៗ។ នាងដឹងថា នាងនឹងត្រូវទៅដូចជាពួកគេ ហើយទោះបីជាពេលខ្លះរឿងដំណើរតាមសមុទ្រ និងប្រទេសថ្មីរបស់ប៉ានាងបានទាក់ទាញចិត្តនាង នាងរកាំរកូសចិត្តពេលគិតថាគាត់មិនអាចនៅជាមួយនាងបាន។

«ប៉ាមិនអាចទៅនៅសាលាជាមួយកូនទេមែនទេ? »

នាងបានសួរសំនួរនេះ ពេលនាងទើបតែអាយុបាន៥ឆ្នាំ។

“ប៉ាទៅសាលាដែរបានទេ? កូននឹងជួយធ្វើមេរៀនឲ្យប៉ា!”

“អត់ទេ តែកូនសម្លាញ់ ប៉ាសន្យា កូននឹងនៅទីនោះមិនយូរពេកទេ សារ៉ា។”

គាត់តែងតែនិយាយបែបនេះ។

“កូននឹងទៅនៅផ្ទះស្អាត ដែលនឹងមានក្មេងៗច្រើន ហើយកូននឹងបានលេងជាមួយពួកគេ ហើយប៉ានឹងផ្ញើសៀវភៅទៅឲ្យកូនច្រើន ហើយកូននឹងធំលឿន ដែលមើលទៅមិនដូចកាលពីមួយឆ្នាំមុនទេ ដែលកូនធំល្មម និងឆ្លាតល្មមអាចមកមើលថែប៉ាៗវិញបាន។”

នាងចូលចិត្តគិតបែបនោះ។

នៅផ្ទះជាមួយប៉ា ឬជិះឡានជាមួយគាត់ ឬអង្គុយនៅក្បាលតុធ្វើការរបស់គាត់ ឬពេលគាត់មានពិធីជប់លៀងពេលល្ងាចញាំនិង និយាយច្រើនចេចចាចជាមួយគាត់ អានសៀវភៅរបស់គាត់ ជាអ្វីដែលនាងត្រូវការបំផុតនៅក្នុងលោកនេះ ។

បើក្មេងម្នាក់ត្រូវទៅកន្លែងមួយនៅឯប្រទេសអង់គ្លេសដើម្បីទទួលបានការសិក្សា និងបទពិសោធន៍សម្រើនវ័យ នាងត្រូវតែកាត់ចិត្ត។

សារ៉ា មិនខ្វល់ច្រើនពីក្មេងស្រីផ្សេងៗទេ ប៉ុន្តែបើនាងមានសៀវភៅច្រើននាងអាចលួងលោមខ្លួនឯងបាន។ នាងចូលចិត្តសៀវភៅជាងអ្វីផ្សេងទាំងអស់ ហើយការពិតនាងតែងតែប្រឌិតរឿងដ៏អស្ចារ្យហើយនិយាយប្រាប់ខ្លួនឯង។ ពេលខ្លះនាងប្រាប់រឿងទាំងអស់នោះដល់ប៉ារបស់នាង ហើយគាត់ចូលចិត្តរឿងទាំងនោះដូចដែលនាងចូលចិត្តដែរ។

“ត្រូវហើយ ប៉ាប៉ា បើយើងនៅទីនេះយើងត្រូវលាឈប់ពីការងារ។” នាងនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់។

គាត់សើចនឹងសំដីបែបមនុស្សចាស់របស់នាង ហើយថើបនាង។ គាត់មិនចាំបាច់ត្រូវលាឈប់ពីការងារទេ ទោះបីជាគាត់ដឹងថាគាត់ត្រូវលាក់រឿងនោះជាអាថ៌កំបាំង។ សារ៉ា កូនតូចរបស់គាត់គឺជាដៃគូជីវិតដ៏អស្ចារ្យរបស់គាត់ ហើយគាត់មានអារម្មណ៍ថាគាត់នឹងក្លាយជាមនុស្សឯកោពេលដែលគាត់ត្រលប់ទៅវិមាននៅឥណ្ឌាវិញ។ គាត់ធ្លាប់ចូលទៅក្នុងវិមានរបស់គាត់ដោយរំពឹងថាឃើញក្មេងតូចម្នាក់រត់សំដៅមករកគាត់។

……………………………………..

“សារ៉ា យើងមកដល់ហើយ!” កាពីទែន គ្រូវី និយាយធ្វើសំឡេងដោយជារីករាយ។ បន្ទាប់មកគេលើកនាងដាក់ចុះពីឡាន ហើយពួកគេដើរសំដៅទៅចុចកណ្ដឹង។ ជាញឹកញាប់ សារ៉ា គិតថា ផ្ទះនោះគឺដូចជាកញ្ញា មីនជីន។ មើលពីក្រៅនោះជាផ្ទះស្អាត គួរឲ្យគោរព និងរៀបចំបានល្អ ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងនៅខាងក្នុងពិតជាពិបាកភ្នែក។

ពេលដែលនាងអង្គុយចុះនៅលើកៅអី សារ៉ា និយាយចេញពីអ្វីដែលនាងទើបតែបានឃើញ។

“ខ្ញុំមិនចូលចិត្តទីនេះទេ ប៉ាប៉ា ប៉ុន្តែខ្ញុំហ៊ាននិយាយថាទាហាន សូម្បីតែទាហានដែលក្លាហាន ក៏មិនចូលចិត្តទៅធ្វើសង្គ្រាមដែរ។”

កាពីទែន គ្រូវី ផ្ទុះសំណើចនឹងសំដីនេះ។ គេជាបុរសវ័យក្មេង និងរួសរាយ គេមិនដែលធុញទ្រាន់នឹងការស្ដាប់សំដីរបស់សារ៉ា ទេ។

“អូ! សារ៉ា តើប៉ាធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ ពេលគ្មានអ្នកនិយាយរឿងម៉ឺងម៉ាត់ឲ្យប៉ាស្ដាប់? គ្មានអ្នកណានិយាយម៉ឺងម៉ាត់ដូចជាកូនទេ។”

“ប៉ុន្តែហេតុអ្វីរឿងម៉ឺងម៉ាត់ធ្វើឲ្យប៉ាសើចដូច្នេះ?” សារ៉ា សួរ។

“ព្រោះកូនគួរឲ្យចង់សើចពេលកូននិយាយរឿងទាំងនោះ។” គេឆ្លើយដោយសើចម្ដងទៀត។ ហើយភ្លាមនោះ គេត្រកងនាងមកក្នុងរង្វង់ដៃ ហើយថើបនាងយ៉ាងខ្លាំង ឈប់សើចភ្លាម ហើយមើលទៅទឹកភ្នែកហាក់កំពុងច្រាលចេញពីភ្នែករបស់គេ។

ពេលនោះហើយដែលកញ្ញា មីនជីន ចូលមកក្នុងបន្ទប់។ សារ៉ា មានអារម្មណ៍ថា នាងពិតជាដូចផ្ទះរបស់នាងណាស់ ខ្ពស់ហើយមាឌធំ និងគួរឲ្យគោរព ហើយអាក្រក់។ នាងមានភ្នែកធំ និងញញឹមបើកមាត់ធំៗ។ នាងញញឹមដោយបើកមាត់កាន់តែធំពេលឃើញ សារ៉ា និងកាពីទែន គ្រូវី។ នាងបានស្ដាប់រឿងល្អៗរបស់ទាហានវ័យក្មេងនេះជាច្រើនពីស្ត្រីដែលបានណែនាំសាលារបស់នាងទៅគេ។ មួយក្នុងចំណោមរឿងទាំងនោះគឺ នាងបានឮថា គេជាអ្នកមានដែលមានបំណងចំណាយប្រាក់ជាច្រើនដើម្បីកូនស្រីតូចរបស់គេនេះ។

“នេះជាកិត្តិយសដ៏ធំធេងដែលបានមើលថែក្មេងស្រីដ៏ស្រស់ស្អាត និងវៃឆ្លាត កាពីទែន គ្រូវី។” នាងនិយាយដោយចាប់ដៃរបស់ សារ៉ា ហើយអង្អែលតិចៗ។ “អ្នកស្រី ម៉េរ៉េឌីដ បានប្រាប់ខ្ញុំពីភាពឆ្លាតវៃខុសពីធម្មតារបស់នាង។ ក្មេងឆ្លាតវៃគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មហាសាលនៅក្នុងការបង្កើតកន្លែងដូចជាកន្លែងរបស់ខ្ញុំ។”

សារ៉ា ឈរដោយស្ងៀមស្ងាត់ ដោយបើកភ្នែកមើលមុខរបស់កញ្ញា មីនជីន។ នាងកំពុងគិតរឿងចម្លែកដូចរាល់ដង។

“ហេតុអ្វីគាត់និយាយថាខ្ញុំជាក្មេងស្រស់ស្អាត? ខ្ញុំមិនស្អាតទេ។ កូនស្រីរបស់វរសេនីយ៍ឯកហ្គ្រែននាង អាយសូប៊េល ទើបស្អាត។ នាងមានថ្ពាល់ក្រហម និងខួច ហើយសក់វែងពណ៌មាស។ ខ្ញុំមានសក់ខ្លីពណ៌ខ្មៅ ហើយភ្នែកបៃតង ក្រៅពីនេះខ្ញុំជាក្មេងស្គម។ ខ្ញុំជាក្មេងអាក្រក់បំផុតក្នុងចំណោមក្មេងដែលខ្ញុំបានឃើញ។ គាត់កំពុងនិយាយកុហកហើយ។”

ទោះយ៉ាងណានាងយល់ខុស នៅក្នុងគំនិតរបស់នាង នាងគឺក្មេងអាក្រក់។ នាងមិនស្អាតដូច អាយសោប៊េល ហ្គ្រែន ដែលជាក្មេងស្រស់ស្អាតនៅកងវីរសេនាធំ ប៉ុន្តែនាងមានភាពស្រស់ស្អាតរបស់នាងដាច់ដោយឡែក។ នាងមានរាងស្ដើង ខ្ពស់បន្តិចបើនិយាយពីវ័យរបស់នាង ហើយមានទឹកមុខគួរឲ្យទាក់ទាញ។ សក់របស់នាងក្រាស់ឃ្មឹក ខ្មៅក្រឹប និងអង្កាញ់បន្តិចនៅខាងចុង ភ្នែករបស់នាងប្រផេះលាយបៃតងនិងធំៗ ជាភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតជាមួយនឹងរោមភ្នែកខ្មៅវែងៗ ហើយទោះបីនាងមិនចូលចិត្តពណ៌នេះ តែមនុស្សជាច្រើនចូលចិត្ត។ នាងនៅតែច្បាស់ក្នុងចិត្តថា នាងជាក្មេងស្រីតូចអាក្រក់ ហើយនាងមិនពេញចិត្តនឹងពាក្យបញ្ជោររបស់កញ្ញា មីនជីន ទាល់តែសោះ។

“បើខ្ញុំនិយាយថាគាត់ស្អាតនោះខ្ញុំនឹងនិយាយកុហកហើយ ហើយខ្ញុំគួរតែដឹងថាគាត់និយាយកុហកខ្ញុំ។ ខ្ញុំជឿថាខ្ញុំក៏អាក្រក់ដូចជាគាត់ដែរ។ គាត់និយាយបែបនោះធ្វើអ្វី?” នាងគិតនៅក្នុងចិត្ត។

បន្ទាប់ពីនាងស្គាល់កញ្ញា មីនជីន យូរទៅ នាងក៏ដឹងថាហេតុអ្វីបានជានាងនិយាយពាក្យនោះ។ នាងដឹងថាគាត់និយាយពាក្យនេះដូចគ្នាទៅម៉ាក់ និងប៉ា ដែលនាំកូនមកសាលារបស់គាត់។

សារ៉ា ឈរនៅជិតប៉ារបស់នាង ហើយស្ដាប់ខណៈដែលគាត់និងកញ្ញា មីនជីន និយាយគ្នា។ នាងត្រូវបាននាំមកសាលាជាន់ខ្ពស់ព្រោះកូនស្រីតូចៗពីរនាក់របស់អ្នកស្រី ម៉េរ៉េឌីដ បានទទួលការអប់រំនៅ ទីនេះ ហើយកាពីទែនគ្រូវី គោរពចំពោះបទពិសោធន៍របស់អ្នកស្រី ម៉េរ៉េឌីដ ខ្លាំងណាស់។ សារ៉ា ត្រូវមកទីនេះជាក្មេងដែលមកស្នាក់រៀន ហើយនាងត្រូវទទួលបានអ្វីៗពិសេសជាងក្មេងដែលមកស្នាក់នៅផ្សេងទៀត។ នាងត្រូវមានបន្ទប់គេងស្អាត ហើយមានបន្ទប់អង្គុយលេងផ្ទាល់ខ្លួន នាងត្រូវមានកូនសេះ និងរទេះមួយ ហើយអ្នកមើលថែម្នាក់ដើម្បីជំនួសមេដោះដែលមើលថែនាងនៅឥណ្ឌា។

“ខ្ញុំមិនតក់ក្រហល់ពីការអប់រំរបស់នាងទេ។ រឿងសំខាន់គឺកុំឲ្យនាងរៀនលឿន និងប្រឹងខ្លាំងពេក។ នាងតែងតែអង្គុយហិតសៀវភៅជាមួយនឹងច្រមុះតូចរបស់នាង។ នាងមិនអានសៀវភៅទេ កញ្ញា មីនជីន គឺនាងលេបវាដូចជានាងគឺជាចចកតូចមួយ មិនមែនក្មេងតូចទេ។ នាងតែងតែចង់បានសៀវភៅថ្មីយកមកលេប ហើយនាងចង់បានសៀវភៅមនុស្សធំ សៀវភៅធំហើយក្រាស់ ជាប្រវត្តិសាស្ត្របារាំង អាល្លឺម៉ង់ និងអង់គ្លេស និងសៀវភៅកំណាព្យ និងគ្រប់ប្រភេទ។ ជួយនាំនាងចេញពីសៀវភៅខ្លះពេលនាងអានច្រើនពេក ឲ្យនាងជិះកូនសេះមួយជុំពីរជុំ ឬចេញទៅក្រៅទិញតុក្កតា។ នាងគួរតែលេងជាមួយតុក្កតាឲ្យបានច្រើន។” កាពីទែន គ្រូវី និយាយទាំងសើចតិចៗ។

“ប៉ាប៉ា ប៉ាដឹងទេបើពីរបីថ្ងៃខ្ញុំចេញទៅក្រៅទិញតុក្កតាម្ដង អញ្ចឹងខ្ញុំនឹងមានតុក្កតាច្រើនពេកដែលមិនដឹងត្រូវស្រលាញ់មួយណា។ តុក្កតាគួរតែជាមិនជិតស្និទ្ធ ហើយអ៊េមីលី នឹងជាមិត្តជិតស្និទ្ធរបស់ខ្ញុំ។” សារ៉ា និយាយ។

កាពីទែន គ្រូវី សម្លឹងកញ្ញា មីនជីន ហើយកញ្ញា មីនជីន សម្លឹងកាពីទែន គ្រូវី។

“អ៊េមីលី ជាអ្នកណា?” នាងសួរ។

“ប្រាប់គាត់ទៅ សារ៉ា” កាពីទែន គ្រូវី និយាយដោយញញឹម។

ភ្នែករបស់សារ៉ា មើលទៅបង្ហាញពីភាពម៉ឺងម៉ាត់ និងស្រទន់ពេលដែលនាងឆ្លើយ។

“នាងគឺជាតុក្កតាដែលខ្ញុំមិនទាន់មាននៅឡើយ នាងគឺជាតុក្កតាដែលប៉ាប៉ា នឹងទិញឲ្យខ្ញុំ។ ពួកយើងនឹងទៅក្រៅជាមួយគ្នាដើម្បីរកនាង។ ខ្ញុំបានដាក់ឈ្មោះនាងថា អ៊េមីលី។ នាងនឹងក្លាយជាមិត្តរបស់ខ្ញុំពេលប៉ាប៉ាទៅបាត់។ ខ្ញុំចង់ឲ្យនាងនិយាយពីគាត់។”

កញ្ញា មីនជីន ញញឹមដោយភ្ញាក់ផ្អើល។

“ពិតជាក្មេងឆ្លាតមែន ក្មេងអីគួរឲ្យស្រលាញ់យ៉ាងនេះ!”

“ត្រូវហើយ នាងជាក្មេងគួរឲ្យស្រលាញ់។ ជួយមើលថែនាងឲ្យខ្ញុំផង កញ្ញាមីនជីន។” កាពីទែន គ្រូវី និយាយដោយទាញសារ៉ា មកជិតខ្លួន។

សារ៉ា ស្នាក់នៅសណ្ឋាគារជាមួយប៉ារបស់នាងជាច្រើនថ្ងៃ តាមពិតនាងនៅជាមួយគាត់រហូតដល់ពេលគាត់ចេញនាវាទៅឥណ្ឌាវិញ។ ពួកគេចេញក្រៅចូលក្នុងហាងធំៗជាច្រើន ហើយទិញរបស់ល្អៗជាច្រើន។ ជាការពិតពួកគេទិញរបស់ច្រើនជាងអ្វីដែលសារ៉ា ត្រូវការ ប៉ុន្តែកាពីទែន គ្រូវី តក់ក្រហល់ចង់ឲ្យកូនស្រីតូចរបស់គាត់មានអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលនាងស្រលាញ់។

ហើយនៅទីបំផុតពួកគេស្វែងរក អ៊េមីលី ឃើញ ប៉ុន្តែពួកគេបានទៅហាងតុក្កតាជាច្រើន ហើយមើលតុក្កតាស្អាតៗជាច្រើនមុនពេលពួកគេរកឃើញអ៊េមីលី នៅទីបញ្ចប់។

“ខ្ញុំចង់ឲ្យនាងមើលទៅមិនដូចជាតុក្កតាទេ ខ្ញុំចង់ឲ្យនាងមើលដូចជាចេះស្ដាប់ពេលខ្ញុំនិយាយទៅកាន់នាង។” សារ៉ា និយាយ ខណៈពួកគេដើរមើលតុក្កតាតូចធំ ទាំងតុក្កតាដែលស្លៀកពាក់ និងតុក្កតាដែលមិនស្លៀកពាក់។

“ប៉ាឃើញទេ? បើយើងរកនាងឃើញ ហើយនាងគ្មានសម្លៀកបំពាក់ យើងអាចយកនាងទៅហាងកាត់ដេរ ហើយឲ្យគេកាត់សម្លៀកបំពាក់ឲ្យសមនឹងនាង។ នាងស្លៀកទៅប្រាកដជាសម។”

ក្រោយពីខកចិត្តនៅតាមហាងជាច្រើន ពួកគេសម្រេចចិត្តដើរមើលតាមបង្អួចហាង ហើយឲ្យឡានបើកតាមក្រោយ។ ពួកគេដើរហួសហាងពីរ ឬបីដោយមិនចូលមើល ពេលដែលពួកគេដើរជិតដល់ហាងមួយដែលមិនសូវជាធំប៉ុន្មាននោះ សារ៉ា ស្រាប់តែចាប់ផ្ដើមអង្រួនដៃរបស់ប៉ានាង។

“អូ! ប៉ាប៉ាៗ! នោះគឺអ៊េមីលី!” នាងស្រែក។

ទឹកមុន និងពន្លឺភ្នែករបស់នាងហាក់បានជួបនរណាដែលនាងស្គាល់ ជិតស្និទ្ធ និងចូលចិត្ត។

“នាងប្រាកដជានៅចាំយើងហើយ ហើយចៅទៅជួបនាងទៅប៉ាប៉ា” នាងនិយាយ។

“ប៉ាមានអារម្មណ៍ថាយើងត្រូវមានអ្នកណាម្នាក់ណែនាំពីពួកយើង”

“ប៉ាត្រូវណែនាំខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងណែនាំប៉ាឲ្យនាងស្គាល់ ប៉ុន្តែខ្ញុំស្គាល់នាងនៅពេលដែលខ្ញុំជួបនាងភ្លាម ដូច្នេះនាងក៏ប្រហែលជាស្គាល់ខ្ញុំដែរ។”

ប្រហែលជាតុក្កតាស្គាល់នាង ភ្នែករបស់នាងហាក់ដូចជាវៃឆ្លាតណាស់ពេលដែលសារ៉ា យកនាងមកឱប។ នោះជាតុក្កតាធំ តែមិនធំពេកទេគឺល្មមនឹងឲ្យនាងឱបបានដោយស្រួល នាងមានសក់ពណ៌ទង់ដែងបែបធម្មជាតិ ហើយភ្នែកជ្រៅៗ ពណ៌ខៀវប្រផេះស្រទន់ រោមភ្នែកក្រាស់ដែលជារោមភ្នែកពិត ហើយមិនមានលាបថ្នាំនោះទេ។

“ត្រូវហើយប៉ាប៉ាៗ នេះគឺអ៊េមីលី” សារ៉ា និយាយមើលទៅមុខតុក្កតាខណៈដែលនាងទប់តុក្កតានៅនឹងជង្គង់របស់របស់នាង។

ដូច្នោះពួកគេទិញអ៊េមីលី ហើយយកនាងទៅហាងកាត់សម្លៀកបំពាក់ក្មេងៗ ហើយកាត់រ៉ូបឲ្យនាងស្អាតដូចជារ៉ូបរបស់សារ៉ាដែរ។ តុក្កតារបស់សារ៉ា មានសំពត់ អាវ មួក អាវធំ និងសម្លៀកបំពាក់ក្នុងដ៏ស្រស់ស្អាត និងមានស្រោមដៃ កន្សែងដៃ និងរោមសត្វ។

“ខ្ញុំគួរតែស្រលាញ់នាងឲ្យមើលទៅដូចជានាងជាក្មេងដែលមានម្ដាយល្អ។ ខ្ញុំជាម្ដាយរបស់នាងទោះបីជាខ្ញុំនឹងក្លាយជាអ្នករួមបន្ទប់របស់នាងក៏ដោយ។” សារ៉ា និយាយ។

កាពីទែន គ្រូវី នឹងរីករាយដើរផ្សាររាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែភាពក្រៀមក្រំបានបង្ហាញវត្តមាននៅក្នុងបេះដូងរបស់គេ។ នេះមានន័យថា គេនឹងត្រូវបែកគ្នាពីមិត្តតូចរបស់គេ។

គេក្រោកពីគ្រែរបស់គេនៅពាក់កណ្ដាលយប់ ហើយដើរទៅសម្លឹងមើល សារ៉ា ដែលគេងលង់លក់ឱបអ៊េមីលី នៅក្នុងដៃ។ អ៊េមីលី មើលទៅដូចជាក្មេងស្រីពិតប្រាកដ ដែលធ្វើឲ្យកាពីទែន គ្រូវី មានអារម្មណ៍ថាសប្បាយចិត្តដែលមាននាងនៅទីនេះ។ គេឈរមើលនាងដោយដកដង្ហើមធំ។

“ឱ សារ៉ា តូចអើយ! ប៉ាមិនជឿថា កូនដឹងថាប៉ារបស់កូននឹងនឹកកូនខ្លាំងយ៉ាងណានោះទេ។” គេនិយាយនឹងខ្លួនឯង។

ស្អែកឡើងគេយកនាងទៅជួបកញ្ញា មីនជីន ហើយទុកនាងនៅទីនោះ។ គេត្រូវចេញនាវានៅព្រឹកស្អែក។ គេបានពន្យល់កញ្ញា មីនជីន ថា អ្នកលក់របស់គាត់នៅ មេស៊ើ បារ៉ូ និងស្គីពវូស ទទួលកិច្ចការរបស់គាត់នៅអង់គ្លេស ហើយនឹងផ្ដល់គ្រប់ដំបូន្មានដែលនាងត្រូវការ ហើយពួកគេនឹងបង់ថ្លៃចំណាយរបស់សារ៉ា។ គេនឹងសរសេរមកលេង សារ៉ា មួយសប្ដាហ៍ពីរដង ហើយមីនជីន រីករាយនឹងទទួលពាក្យដែលគេផ្ដែផ្ដាំ។

បន្ទាប់មកគេទៅបន្ទប់តូចជាមួយសារ៉ា ដែលអ្នកទាំងពីរត្រូវនិយាយលាគ្នា។ សារ៉ា អង្គុយលើជង្គង់របស់គេ ហើយកាត់ជាយអាវធំរបស់គេដោយដៃតូចរបស់នាង ហើយសម្លឹងមើលមុខគេយ៉ាងយូរ ដោយទឹកមុខរឹងប៉ឹង។

“កូនរៀនពីប៉ាដោយបេះដូងមែនទេ សារ៉ា?” គេនិយាយដោយអង្អែលសក់របស់នាង។

“អត់ទេ ខ្ញុំដឹងពីប៉ាដោយបេះដូង ប៉ានៅក្នុងបេះដូងរបស់ខ្ញុំ។” សារ៉ាឆ្លើយ ហើយពួកគេឱបនិងថើបគ្នា ហាក់នឹងមិនព្រមបែកពីគ្នានៅឡើយ។

ពេលឡានបើកចេញទៅ សារ៉ា នៅអង្គុយលើកម្រាលឥដ្ឋក្នុងបន្ទប់អង្គុយលេងរបស់នាង ដោយដាក់ដៃទល់ចង្កា ហើយភ្នែកនាងតាមសម្លឹងរហូតឡានបត់ទៅបាត់នៅផ្លូវកាត់ជ្រុង។ អ៊េមីលី នៅអង្គុយក្បែរនាង ហើយក៏សម្លឹងទៅឡានដែរ។ ពេលដែលកញ្ញា មីនជីន ឲ្យប្អូនស្រីនាង អាម៉េឡា មកមើលថាក្មេងកំពុងធ្វើអី នាងដឹងថាទ្វារនោះមិនអាចបើកបាន។

“ខ្ញុំបានចាក់សោហើយ ខ្ញុំចង់នៅស្ងាត់ម្នាក់ឯង តើបានទេ?” សំឡេងក្មេងស្រី និយាយចេញមកពីក្នុងបន្ទប់ដោយសំឡេងតិចៗ និងគួរសម។

កញ្ញា អាម៉េឡា ធាត់ និងទាបក្រអាញ ហើយគោរពបងស្រីរបស់នាងណាស់។ នាងពិតជាមនុស្សផ្សេងគ្នាដែលមិនសមជាបងប្អូន ប៉ុន្តែនាងមិនធ្លាប់មិនស្ដាប់តាមកញ្ញា មីនជីន នោះទេ។ នាងចុះទៅជាន់ក្រោមមើលទៅដូចជាប្រញាប់ប្រញាល់។

“ខ្ញុំមិនដែលឃើញក្មេងអីចរិតចាស់ទុំអីចឹងទេ បងស្រី។ នាងចាក់សោខ្លួនឯងនៅក្នុងបន្ទប់ហើយ មិនយំឬស្រែកឡូឡាទេ។” នាងនិយាយ។

“វាប្រសើរជាងនាងទាត់ និងស្រែកដូចជាក្មេងផ្សេងទៀតធ្លាប់ធ្វើ បងគិតថាក្មេងដែលត្រូវបានគេទម្រើសដូចជានាងនឹងនឹងស្រែកខ្ទរជាន់លើមិនខាន។” កញ្ញា មីនជីន ឆ្លើយ។

“ខ្ញុំបានបើកកន្លែងដាក់ឥវ៉ាន់របស់នាង ហើយទុករបស់របរនាងក្នុងនោះអស់ហើយ។ ខ្ញុំមិនដែលឃើញរបស់បែបនោះទេ រោមសត្វ និងកំប្រុកនៅលើអាវធំរបស់នាង ខោអាវក្នុងក៏មានគ្រឿងតុបតែងដែរ។ បងធ្លាប់ឃើញសំលៀកបំពាក់ក្មេងបែបនោះទេ? បងគិតយ៉ាងម៉េចដែរ?”

“បងគិតថាពិតជាគួរឲ្យអស់សំណើចណាស់ ប៉ុន្តែនៅខាងមុខគេមើលទៅមិនអីទេ ពេលដែលយើងយកក្មេងៗទៅវិហារនៅថ្ងៃអាទិត្យ។ គេផ្ដល់គ្រប់យ៉ាងឲ្យនាង ហាក់បីដូចជានាងជាព្រះនាងតូច។” កញ្ញា មីនជីន ឆ្លើយភ្លាម។

ហើយនៅជាន់លើក្នុងបន្ទប់ចាក់សោជាប់ សារ៉ា និងអ៊េមីលី អង្គុយនៅលើកម្រាលឥដ្ឋ ហើយសម្លឹងទៅផ្លូវកាច់ជ្រុងដែលឡានបានបាត់ខ្លួនទៅ ខណៈដែលកាពីទែន គ្រូវី សម្លឹងក្រោយ ថើបដៃ និងលើកដៃបក់ហាក់ដូចជាគេមិនអាចឈប់បាន។

ពេលសារ៉ា ចូលក្នុងថ្នាក់រៀននៅព្រឹកបន្ទាប់ អ្នកគ្រប់គ្នាបើកភ្នែកធំៗមើលនាងដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ នៅពេលនោះសិស្សគ្រប់គ្នាចាប់ពី ឡាវីនី ហ៊ើប៊ើត ដែលអាយុជិត១៣ឆ្នាំទៅហើយ ឡូទី ឡេហ្គ ដែលទើបតែមានអាយុបួនឆ្នាំ និងក្មេងនៅសាលាបានស្ដាប់ពីរឿងអស្ចារ្យរបស់នាង។ ពួកគេដឹងច្បាស់ថា នាងជាសិស្សដែលមកស្នាក់នៅពិសេសរបស់កញ្ញា មីនជីន ហើយត្រូវបានគេគិតថាជាកិត្តិយសសម្រាប់សាលារបស់នាង។

ម្នាក់ឬពីរនាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានលួចសម្លឹងមិត្តរួមថ្នាក់សញ្ជាតិបារាំងរបស់នាង ម៉ារីតេ ដែលបានមកដល់កាលពីល្ងាចមុននោះមួយថ្ងៃ។ ឡាវីនី អាចដើរកាត់បន្ទប់របស់សារ៉ា ពេលដែលទ្វារបើកចំហ ហើយឃើញ ម៉ារីតេ បើកប្រអប់មួយដែលគេទើបតែផ្ញើមកពីហាង។

“ក្នុងនោះពេញដោយខ្សែចងចង្កេះដែលមានប៉ាក់លម្អលើនោះ ខ្ញុំឃើញនាងទាញវាចេញមកក្រៅ។ ខ្ញុំឮកញ្ញា មីនជីន និយាយប្រាប់ប្អូនស្រីគាត់ថា សម្លៀកបំពាក់របស់នាងពិសេសខ្លាំងណាស់ ដែលនោះគឺជារឿងគួរឲ្យអស់សំណើចដែលសម្រាប់ក្មេងម្នាក់ស្លៀកពាក់វា។ ម៉ាក់របស់ខ្ញុំនិយាយថា ក្មេងៗគួរតែស្លៀកពាក់ធម្មតាបានហើយ។ នាងពាក់ក្រវាត់ចង្កេះនោះមួយពេលនេះ ខ្ញុំបានឃើញពេលខ្ញុំអង្គុយចុះ។” នាងខ្សឹបប្រាប់មិត្តរបស់នាង ជេស៊ី។

“នាងមានសំពត់សូតរឹបរាង ហើយជើងនាងតូចៗ! ខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញជើងតូចបែបនោះទេ។” ជេស៊ី ក៏ខ្សឹបដែរ។

“អូ! នោះហើយជាវិធីដែលនាងធ្វើឲ្យមានរាងស្លីម ម៉ាក់ខ្ញុំនិយាយថា ទោះបីជាជើងធំក៏យើងអាចធ្វើឲ្យមើលទៅឃើញតូចដែរប្រសិនបើយើងរកអ្នកកាត់ស្បែកជើងដ៏ពូកែម្នាក់បាន។ ខ្ញុំគិតថានាងមិនស្អាតអីបន្តិចទេ។ ភ្នែករបស់នាងពណ៌ដូចឆ្កួតអីចឹង។”

“នាងមិនស្អាតដូចមនុស្សស្អាតផ្សេងទៀតទេ” ជេស៊ី និយាយ ដោយលួចសម្លឹងឆ្លងទៅបន្ទប់មួយទៀត ប៉ុន្តែនាងបានធ្វើឲ្យជេស៊ី ចង់មើលទៅម្ដងទៀត ហើយនិយាយ “នាងមានរោមភ្នែកវែងខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែភ្នែករបស់នាងស្ទើរតែពណ៌បៃតងទៅហើយ។”

សារ៉ា មិនអៀនខ្មាសនឹងភ្នែកទាំងឡាយដែលសម្លឹងមកនាងទេ។ នាងអង្គុយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅលើកៅអី រង់ចាំស្ដាប់អ្វីដែលអ្នកគ្រូប្រាប់ឲ្យធ្វើ។ គេដាក់នាងឲ្យនៅជិតតុរបស់កញ្ញាមីនជីន។ នរណាមើលនាងយ៉ាងណាក៏នាងមិនអៀនដែរ។ នាងចាប់អារម្មណ៍ ហើយសម្លឹងទៅក្មេងៗដែលមើលនាងវិញដោយស្ងៀមស្ងាត់។ នាងឆ្ងល់ថាតើពួកគេកំពុងគិតពីអ្វី ឆ្ងល់ថាតើពួកគេចូលចិត្តកញ្ញា មីនជីន ទេ ហើយពួកគេខ្វល់ពីមេរៀនរបស់ពួកគេទេ ហើយតើក្នុងចំណោមពួកគេមានអ្នកណាមានប៉ាប៉ា ដូចជាប៉ារបស់នាងឬអត់។ នាងបាននិយាយជាមួយអ៊េមីលី ពីប៉ារបស់នាងយ៉ាងច្រើនកាលពីព្រឹកនោះ។

“អ៊េមីលី ពេលនេះគាត់នៅលើសមុទ្រ យើងត្រូវតែធ្វើជាមិត្តល្អនឹងគ្នា ហើយនិយាយប្រាប់គ្នាគ្រប់រឿង។ អ៊េមីលី មើលមកខ្ញុំមក។ ឯងមានភ្នែកស្អាតបំផុតដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញ ប៉ុន្តែខ្ញុំបន់ឲ្យឯងចេះនិយាយ។”

នាងជាក្មេងដែលពោរពេញដោយការនឹកស្រមៃ និងគំនិតរប៉ិលរប៉ូច ហើយរឿងមួយដែលនាងចូលចិត្តជាងគេគឺ នឹងមានរឿងប្រសើរហើយស្រណុកចិត្តបំផុតទោះបី ទោះបីជាធ្វើពត់ជាថា អ៊េមីលី មានជីវិត ហើយពិតជាចេះស្ដាប់ និងយល់អ្វីដែលនាងនិយាយ។ ក្រោយពេលដែលម៉ារីតេ ស្លៀកពាក់ឈុតសម្រាប់ចូលរៀនពណ៌ខៀវក្រមៅឲ្យនាង និងចងសក់នាងដោយក្រណាត់បូពណ៌ក្រហមចាស់រួចហើយ នាងទៅរកអ៊េមីលី ដែលអង្គុយនៅលើកៅអីរបស់នាង ហើយឲ្យសៀវភៅទៅនាងមួយក្បាល។

“ឯងអាចអានបានពេលខ្ញុំនៅជាន់ក្រោម” នាងនិយាយ ហើយឃើញ ម៉ារីតេ សម្លឹងនាងដោយការងឺងឆ្ងល់ នាងនិយាយទៅកាន់គាត់ជាមួយនឹងមុខតូចដែលម៉ឺងម៉ាត់របស់នាង។

“អ្វីដែលខ្ញុំជឿពីតុក្កតាគឺថា ពួកគេអាចធ្វើអ្វីៗបានដែលពួកគេមិនឲ្យយើងដឹង។ ប្រហែលជាការពិត អ៊េមីលី អាចអាន និងនិយាយបាន ហើយនោះជាអាថ៌កំបាំងរបស់នាង។ បងឃើញទេ ប្រសិនបើមនុស្សថាតុក្កតាអាចធ្វើការងារបាន គេនឹងប្រើពួកគេឲ្យធ្វើការ ដូច្នេះហើយប្រហែលជាពួកគេបានសន្យានឹងគ្នាថា រក្សារឿងនេះជាអាថ៌កំបាំង។ ប្រសិនបើបងនៅក្នុងបន្ទប់ អ៊េមីលី នឹងគ្រាន់តែអង្គុយនៅទីនោះ ហើយសម្លឹង ប៉ុន្តែបើបងចេញក្រៅ ប្រហែលជានាងនឹងចាប់ផ្ដើមអាន ឬប្រហែលជានាងក្រោកចេញហើយមើលទៅក្រៅតាមបង្អួច។ ហើយពេលដែលនាងឮនរណាម្នាក់មក នាងនឹងរត់មកវិញហើយលោតឡើងលើកៅអីរបស់នាង ហើយធ្វើដូចជានាងនៅលើនោះរហូតមក។”

“គួរឲ្យអស់សំណើចមែន!” ម៉ារីតេ គិតក្នុងចិត្ត ហើយពេលនាងចុះទៅជាន់ក្រោម នាងបានប្រាប់ប្រធានបោសសំអាតពីរឿងនេះ។ ប៉ុន្តែនាងបានចាប់ផ្ដើមចូលចិត្តក្មេងស្រីតូចចម្លែកដែលមានមុខតូចវៃឆ្លាត និងចរិតល្អឥតខ្ចោះនេះទៅហើយ។ នាងធ្លាប់មើលថែក្មេងជាច្រើនពីមុនមកដែលមានចរិតមិនសុភាពរាបសា។ សារ៉ា ជាក្មេងតូចចិត្តល្អ និងចេះនិយាយយ៉ាងរម្យទមដូចជាពាក្យ “បងម៉ារីតេ តើបងអាច… អរគុណបងម៉ារីតេ” ដែលស្ដាប់ទៅគួរឲ្យស្រលាញ់។ ម៉ារីតេ ប្រាប់ប្រធានបោសសំអាតថា គាត់អរគុណនាងដូចជាពេលគាត់អរគុណស្ត្រីម្នាក់។

“នាងមើលទៅដូចជាព្រះតូចមួយអង្គ” នាងនិយាយ។ ពិតណាស់នាងរីករាយខ្លាំងជាមួយនឹងម្ចាស់ស្រីថ្មីរបស់នាង ហើយពេញចិត្តនឹងកន្លែងនាងជាខ្លាំង។

………………………………………….

ព្រះនាងតូច (ភាគទី២)

បន្ទាប់សារ៉ា បានអង្គុយនៅតុរបស់នាងក្នុងថ្នាក់រៀនបានពីរបីនាទី ហើយត្រូវបានមិត្តរួមបន្ទប់សម្លឹងមើលជាច្រើននោះ កញ្ញា មីនជីន បានបង្ហាញពីការផ្ដល់កិត្តិយសដល់តុរបស់នាង។

“កូនៗទាំងអស់គ្នា អ្នកគ្រូសូមណែនាំមិត្តរួមថ្នាក់ថ្មីដល់អ្នកទាំងអស់គ្នា” នាងនិយាយ។

ក្មេងស្រីទាំងអស់ក្រោកឈរឡើងនៅកន្លែងរបស់ពួកគេ ហើយសារ៉ា ក៏ក្រោកឡើងដែរ។

“អ្នកគ្រូរំពឹងថា កូនៗទាំងអស់គ្នានឹងចូលចិត្ត គ្រូវី នាងទើបតែមកដល់ពីទីដ៏សែនឆ្ងាយ គឺប្រទេសឥណ្ឌា។ ក្រោយពេលចប់ម៉ោងរៀនកូនៗប្រាកដជាបានជជែកគ្នាលេងជាមួយនាង។” កញ្ញាមីនជីន បន្ត។

សិស្សក្នុងថ្នាក់ឱនក្បាលដោយគោរព ហើយសារ៉ា ក៏ដូចគ្នា បន្ទាប់មកពួកគេអង្គុយចុះនិងសម្លឹងមើលគ្នាម្ដងទៀត។

“សារ៉ា មកជិតអ្នកគ្រូមក!” កញ្ញា មីនជីន និយាយតាមឥរិយាបថក្នុងថ្នាក់រៀនរបស់នាង។

គាត់យកសៀវភៅមួយក្បាលពីតុរបស់គាត់មក ហើយបើកទំព័រសៀវភៅ។ សារ៉ា ដើរទៅរកគាត់ដោយរម្យទម។

“ដោយសារប៉ាប៉ា របស់កូនបានដាក់អ្នកបម្រើស្រីជនជាតិបារាំងឲ្យកូន អ្នកគ្រូគិតថាគាត់ចង់ឲ្យកូនរៀនភាសាបារាំងជាពិសេស។” មីនជីន ចាប់ផ្ដើម។

សារ៉ា មានអារម្មណ៍ថាដូចជាមិនមែនយ៉ាងនោះទេ។

“ខ្ញុំគិតថាប៉ាឲ្យគាត់មកធ្វើការ ព្រោះគាត់ គាត់គិតថាខ្ញុំនឹងចូលចិត្តបងស្រីនោះ” នាងនិយាយ។

“អ្នកគ្រូខ្លាចថា កូនជាក្មេងស្រីដែលត្រូវបានគេទម្រើសពេក ហើយគិតថារឿងទាំងនោះប៉ាប៉ាធ្វើព្រោះតែកូនចូលចិត្ត។ គំនិតអ្នកគ្រូគឺប៉ារបស់កូនចង់ឲ្យកូនរៀនភាសាបារាំង។”

ប្រសិនបើ សារ៉ា អាយុច្រើនជាងនោះ ឬមិនសូវដឹងពីការគោរពចំពោះមនុស្ស នាងប្រាកដជាពន្យល់ពីខ្លួនឯងដោយពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់មិនខាន។ ប៉ុន្តែដូចជាពេលនោះនាងហាក់ប្រែជាមុខក្រហមតិចៗ។ កញ្ញា មីនជីន ជាមនុស្សតឹងរ៉ឹង និងមានអំនួត ហើយនាងហាក់ដូចជាប្រាកដក្នុងចិត្តណាស់ថា សារ៉ា មិនចេះភាសាបារាំងបន្តិចទេដែលធ្វើឲ្យនាងមានអារម្មណ៍ថា ជារឿងមិនល្អទាល់តែសោះដែលក្មេងមិនទទួលការលើកឡើងរបស់នាង។ ការពិតគឺថា សារ៉ា មិនអាចចាំបានថានាងបានរៀនភាសាបារាំងពីពេលណាមក។ ប៉ារបស់នាងនិយាយភាសាបារាំងដាក់នាងញឹកញាប់ពេលនាងនៅក្មេង។ ម្ដាយរបស់នាងគឺជាជនជាតិបារាំង ហើយកាពីទែន គ្រូវី ស្រលាញ់ភាសារបស់ភរិយាគាត់ ដូច្នេះហើយទើបសារ៉ា ឧស្សាហ៍បានស្ដាប់ និងទម្លាប់ជាមួយនឹងភាសានេះតាមរយៈប៉ារបស់នាង។

“ខ្ញុំ ខ្ញុំពិតជាមិនដែលរៀនភាសាបារាំងមែន ប៉ុន្តែ ៗ..” នាងដូចជាអៀនខ្មាសក្នុងនិយាយឲ្យច្បាស់ពីខ្លួនឯង។

រឿងអាថ៌កំបាំងសំខាន់មួយរបស់កញ្ញា មីនជីន គឺថានាងខ្លួនឯងមិនចេះនិយាយភាសាបារាំងទេ ដូច្នេះហើយនាងមិនចង់ពិភាក្សាពីបញ្ហានេះទេ។

“បានហើយ បើកូនមិនធ្លាប់រៀនទេ កូនត្រូវតែចាប់ផ្ដើមរៀនពីពេលនេះទៅ។ បន្តិចទៀតលោកភាសាបារាំង ម៉ុនសៀ ឌូហ្វាហ្គី នឹងមកដល់ទីនេះហើយ។ កូនយកសៀវភៅនេះទៅមើលសិនទៅទម្រាំគាត់មកដល់។” នាងនិយាយដោយឥរិយាបថរម្យទម។

សារ៉ា មានអារម្មណ៍ថាក្ដៅថ្ពាល់តិចៗ។ នាងត្រលប់ទៅអង្គុយនៅតុវិញ ហើយបើកសៀវភៅ។ នាងបើកទំព័រទីមួយជាមួយនឹងទឹកមុខពិបាកមើល។ នាងដឹងថា បើញញឹមនឹងក្លាយជារឿងមិនគប្បី ហើយនាងតាំងចិត្តខ្ពស់ណាស់ថាមិនធ្វើរឿងដែលមិនគប្បីទេ។ ប៉ុន្តែនោះជារឿងចម្លែកសម្រាប់នាងដែលត្រូវមករៀនពាក្យ ប៉ា និងម៉ាក់ជាភាសាបារាំង។

កញ្ញា មីនជីន សម្លឹងទៅនាងជាលក្ខណៈឃ្លាំមើល។

“កូនមើលទៅដូចជាមិនពេញចិត្តទេ សារ៉ា អ្នកគ្រូសុំទោសដែលកូនមិនពេញចិត្តនឹងគំនិតរៀនភាសាបារាំងនេះ។” នាងនិយាយ។

“ខ្ញុំចូលចិត្តណាស់ ប៉ុន្តែ…” សារ៉ា ឆ្លើយ ដោយគិតថានាងនឹងសាកម្ដងទៀត។

“កូនមិនត្រូវនិយាយថា ប៉ុន្តែ ទេពេលដែលកូនត្រូវទទួលធ្វើកិច្ចការអ្វីមួយ មើលសៀវភៅរបស់កូនទៀតទៅ។” កញ្ញា មីនជីន និយាយ។

ហើយសារ៉ា ធ្វើតាម និងមិនញញឹមទេ សូម្បីតែពេលនាងឃើញពាក្យ កូនប្រុស និងបងប្រុសនៅក្នុងសៀវភៅនោះ។

“ពេលលោក ម៉ុនសៀ ឌូហ្វាហ្គី មក ខ្ញុំនឹងពន្យល់គាត់បាន។” សារ៉ា គិត។

បន្តិចក្រោយមកលោក ម៉ុនសៀ ឌូហ្វាហ្គី ក៏មកដល់។ គាត់ជាបុរសជនជាតិបារាំងវ័យកណ្ដាលដែលមានចិត្តល្អ និងឆ្លាតវៃ ហើយគាត់ចាប់អារម្មណ៍ពេលគាត់ចោលភ្នែកទៅចំ សារ៉ា ដែលកំពុងជក់ចិត្តនឹងសៀវភៅតូចរបស់នាង។

“នេះជាសិស្សថ្មីសម្រាប់ខ្ញុំមែនទេ ម៉ាដាម? ខ្ញុំសង្ឃឹមថានោះជាសំណាងល្អរបស់ខ្ញុំ។” គាត់និយាយទៅកាន់កញ្ញា មីនជីន។

“ប៉ាប៉ា របស់នាង កាពីទែន គ្រូវី ពិតជាអន្ទះសាចង់ឲ្យនាងរៀនភាសា ប៉ុន្តែខ្ញុំខ្លាចថានាងនឹងមិនព្រមរៀនតាមចរិតជាក្មេង។ មើលទៅនាងដូចជាមិនចង់រៀនទេ។ កញ្ញា មីនជីន និយាយ។

“ខ្ញុំសុំទោសពីរឿងនោះផង អ្នកនាងតូច។ ប្រហែលជាពេលយើងរៀនជាមួយគ្នា លោកគ្រូអាចបង្ហាញកូនថា ការរៀនភាសាជាអ្វីដែលគួរឲ្យចូលចិត្ត។” លោកនិយាយទៅកាន់សារ៉ា ដោយសំដីរាបសា។

នាងសារ៉ា តូចក្រោកឈរឡើង។ នាងចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថាខកចិត្ត ហាក់ដូចជានាងរងភាពអាម៉ាស់។ នាងងើយសម្លឹងមុខលោក ម៉ុនសៀ ឌូហ្វាហ្គី ជាមួយនឹងភ្នែកធំៗពណ៌បៃតងប្រផេះរបស់នាង ហើយភ្នែកនោះបង្ហាញពីភាពស្លូតត្រង់។ នាងដឹងថា លោកគ្រូនឹងយល់ពេលដែលនាងនិយាយ។ នាងចាប់ផ្ដើមពន្យល់ដោយសាមញ្ញ និងជាភាសាបារាំងយ៉ាងរអិល។ ម៉ាដាមស្ដាប់មិនយល់ទេ។ សារ៉ា ពិតជាមិនបានរៀនភាសាបារាំងទេ មិនបានរៀនពីសៀវភៅ ប៉ុន្តែប៉ាប៉ារបស់នាង និងមនុស្សផ្សេងទៀតតែងតែនិយាយភាសានេះជាមួយនាង ហើយនាងអាចអាន និងសរសេរបារាំងបានដូចជាភាសាអង់គ្លេសដែរ។ ប៉ាប៉ារបស់នាងស្រលាញ់ភាសានេះ ហើយនាងស្រលាញ់ភាសានេះព្រោះប៉ានាងស្រលាញ់។ នាងនឹងសប្បាយចិត្តដើម្បីរៀនអ្វីដែលលោកគ្រូ ម៉ុនសៀ នឹងបង្រៀននាង ប៉ុន្តែអ្វីដែលនាងព្យាយាមចង់ប្រាប់ម៉ាដាមនោះគឺ នាងចេះពាក្យក្នុងសៀវភៅនោះអស់ហើយ។

ពេលនាងចាប់ផ្ដើមនិយាយភាសាបារាំងកញ្ញា មីនជីន ចាប់ផ្ដើមស្រងាកចិត្ត និងអង្គុយសម្លឹងនាងតាមកញ្ចក់វ៉ែនតារបស់គាត់ ដោយការតូចចិត្តរហូតដល់នាងនិយាយចប់។ លោក ម៉ុនសៀ ឌូហ្វាហ្គី ចាប់ផ្ដើមញញឹម ហើយនោះជាស្នាមញញឹមដ៏រីករាយរបស់គាត់។ ដោយស្ដាប់សំឡេងក្មេងស្រីតូចដ៏ស្រស់ស្អាតនេះនិយាយជាភាសារបស់គាត់ដោយសាមញ្ញ និងគួរឲ្យស្រលាញ់ ធ្វើឲ្យគាត់មានអារម្មណ៍ថាគាត់ហាក់កំពុងនៅទឹកដីកំណើតរបស់គាត់ ខណៈថ្ងៃដែលងងឹត និងពោរពេញដោយអ័ភ្រនៅឡុងដុងពេលខ្លះប្រៀបបាននឹងភពមួយដ៏សែនឆ្ងាយ។ ពេលនាងនិយាយចប់គាត់យកសៀវភៅពីនាងមកដោយការសម្លឹងដោយក្ដីស្រលាញ់។ ប៉ុន្តែគាត់បាននិយាយទៅកាន់កញ្ញា មីនជីន។

“អូ! ម៉ាដាម ខ្ញុំមិនមានអ្វីច្រើនត្រូវបង្រៀននាងទេ។ នាងមិនបានរៀនភាសាបារាំងទេ នាងគឺជនជាតិបារាំង។ ការលើកដាក់សំឡេងរបស់នាងពិតជាល្អណាស់។” លោកនិយាយ។

“កូនគួរតែប្រាប់អ្នកគ្រូ” កញ្ញា មីនជីន ងាកទៅនិយាយដាក់ សារ៉ា។

“ខ្ញុំ ខ្ញុំបានព្យាយាមហើយ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំចាប់ផ្ដើមនិយាយមកមិនត្រូវ” សារ៉ា និយាយ។

កញ្ញាមីនជីន ដឹងថានាងបានព្យាយាមពន្យល់ហើយ ហើយនោះមិនមែនជាកំហុសរបស់នាងទេដែលនាងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យពន្យល់។ ហើយនៅពេលនាងឃើញសិស្សកំពុងស្ដាប់នាង ហើយ ឡាវីនី និងជេស៊ី កំពុងសើចតិចៗនៅខាងក្រោយពួកគេពីវេយ្យាករណ៍ភាសាបារាំងរបស់សារ៉ា អ្នកគ្រូមានអារម្មណ៍ខឹង។

“ស្ងាត់ទៅក្មេងៗ! ស្ងាត់ឥឡូវនេះ!” នាងនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ ហើយរៀបចំតុរបស់នាង។ ហើយចាប់ពីពេលនោះមកនាងមានអារម្មណ៍គុំគួននឹងសិស្សពិសេសរបស់នាង។

នៅព្រឹកថ្ងៃទីមួយពេលសារ៉ា អង្គុយនៅចំហៀងតុកញ្ញា មីនជីន នាងដឹងថាក្នុងថ្នាក់ទាំងមូលកំពុងតាមពិនិត្យមើលនាង មិនយូរប៉ុន្មាននាងបានកត់សម្គាល់ក្មេងស្រីតូចម្នាក់ដែលមានអាយុដំណាលនាង កំពុងសម្លឹងមកនាងដោយភ្នែកពណ៌ខៀវភ្លឺទាំងគូរបស់នាង។ នាងជាក្មេងស្រីធាត់ដែលមើលទៅមិនដូចជាក្មេងឆ្លាតទេ ប៉ុន្តែនាងជាក្មេងដែលមានមាត់ស្អាតតាមបែបធម្មជាតិ។ សក់អង្កាញ់ៗរបស់នាងត្រូវបានបួងចងដោយបូ ហើយនាងទាញចុងសក់មកដាក់ជុំវិញករបស់នាង និងខាងចុងខ្សែបូ ដោយដាក់កែងដៃនៅលើតុរបស់នាង ខណៈដែលនាងសម្លឹងទៅមិត្តរួមថ្នាក់ថ្មីរបស់នាងដោយការងឺងឆ្ងល់។ នៅពេលដែលលោក ម៉ុនសៀ ឌូហ្វាហ្គី ចាប់ផ្ដើមនិយាយជាមួយសារ៉ា នាងមើលទៅដូចជាភ័យខ្លាចបន្តិច ហើយពេលដែលសារ៉ាថយក្រោយបន្តិច សម្លឹងទៅគាត់ដោយភ្នែកស្លូតបូតរបស់នាង ដោយមិនខ្លាចអ្វីសោះ និងឆ្លើយជាភាសាបារាំង ក្មេងស្រីធាត់ឡើងមុខក្រហម ហើយភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។ ការជូតទឹកភ្នែកដោយអស់សង្ឃឹមជាច្រើនសប្ដាហ៍ក្នុងការប្រឹងប្រែងរបស់ដើម្បីទន្ទេញពាក្យ ម៉ាក់ និងប៉ា ជាភាសាបារាំង វាហាក់ដូចជាជ្រុលពេកសម្រាប់នាងពេលដែលបានស្ដាប់ក្មេងស្រីអាយុដំណាលនាងមិនត្រឹមតែចេះពាក្យទាំងនេះ ថែមទាំងអាចនិយាយបញ្ចូលជាមួយពាក្យផ្សេងទៀតបាន។

នាងសម្លឹងមកជាប់ ហើយខាំបូនៅលើស្មារបស់នាង មិនយូរប៉ុន្មានក៏ធ្វើឲ្យកញ្ញា មីនជីន ដែលទើបតែមានអារម្មណ៍មិនស្រួលមុនចាប់អារម្មណ៍ និងនិយាយឲ្យនាងភ្លាម។

“កូន អេសធី ចន! កូនធ្វើបែបនោះមានន័យយ៉ាងម៉េច? ដកកែងដៃចេញ ហើយយកបូចេញពីមាត់កូនទៅ! អង្គុយឲ្យត្រង់ខ្លួន!” នាងនិយាយសង្កត់សំឡេង។

ពេលនោះ អេសធី ចន ថ្លោះទឹកមុខម្ដងទៀត ហើយពេលដែលឡាវីនី និងជេស៊ី ខ្សឹបគ្នាសើចមុខរបស់នាងកាន់តែក្រហមឡើង ក្រហមច្រាល ដែលមើលទៅទឹកភ្នែកហាក់កំពុងច្រាលចេញមកក្នុងកែវភ្នែកដ៏កម្សត់របស់នាង ហើយសារ៉ា ឃើញនាងក្នុងសភាពបែបនោះក៏មានចិត្តអាណិតនាងដែលធ្វើឲ្យនាងមានចិត្តចង់ធ្វើជាមិត្តរបស់អេសធី ចន។ នោះជាចរិតរបស់នាងដែលតែងតែចង់ចូលទៅជួយនរណាម្នាក់ដែលត្រូវគេធ្វើឲ្យមានបញ្ហា ឬមិនសប្បាយចិត្ត។

ប៉ារបស់សារ៉ា ធ្លាប់និយាយថា “ប្រសិនបើសារ៉ា ជាបុរសហើយរស់នៅកាលពីប៉ុន្មានសតវត្សមុន នាងនឹងដើរជុំវិញប្រទេសដោយកាន់ដាវរបស់នាងដើម្បីជួយសង្គ្រោះ និងការពារអ្នកគ្រប់គ្នាដែលរងទុក្ខ។ នាងតែងតែចង់ប្រយុទ្ធពេលឃើញមនុស្សមានបញ្ហា។”

ដូច្នោះហើយនាងពេញចិត្តនឹងអេសធី ចន ក្មេងស្រីតូចយឺត ហើយធាត់ និងសម្លឹងទៅមើលនាងពេញមួយព្រឹក។ សារ៉ា មើលឃើញថា មេរៀនមិនមែនជារឿងស្រណុកសម្រាប់នាងទេ ហើយនាងមិនមែនជាក្មេងមកស្នាក់ពិសេសដែលត្រូវបានគេទម្រើសនោះទេ។ មេរៀនបារាំងរបស់នាងគឺជារឿងគួរឲ្យអស់សំណើច។ ការអានរបស់នាងធ្វើឲ្យលោក ម៉ុនសៀ ឌូហ្វាហ្គី ញញឹមម្នាក់ឯង ហើយឡាវីនី និងជេស៊ី និងក្មេងផ្សេងទៀតដែលមានសំណាងខ្សឹបគ្នាសើច ឬសម្លឹងទៅនាងដោយការងឺឆ្ងល់។ ប៉ុន្តែសារ៉ា មិនសើចទេ។ នាងព្យាយាមធ្វើដូចជានាងមិនបានឮពេល អេសធី ចន អានភាសាបារាំង ហើយធ្វើឲ្យនាងមានចិត្តអាណិតពេលឮ និងឃើញទឹកមុខក្មេងកម្សត់នោះ។

“វាពិតជាមិនគួរឲ្យអស់សំណើចទេ ពួកគេមិនគួរសើចសោះ។ នាងនិយាយនឹងខ្លួនឯង ពេលដែលនាងបើកសៀវភៅរបស់នាង។

ពេលដែលចប់ម៉ោងរៀន ហើយក្មេងៗជួបជុំគ្នាជាក្រុមជជែកគ្នាលេង សារ៉ាសម្លឹងរក អេសធី ចន ហើយឃើញនាងអង្គុយនៅតុជាប់មាត់បង្អួច នាងដើរទៅរកគេហើយនិយាយ។ នាងគ្រាន់តែនិយាយតាមរបៀបជាក្មេងស្រីដែលតែងតែនិយាយគ្នាពេលចាប់ផ្ដើមការជជែក ប៉ុន្តែមានអ្វីម្យ៉ាងដែលល្អ និងរាក់ទាក់ពីសារ៉ា ហើយគ្រប់គ្នាតែងតែមានអារម្មណ៍យល់ពីរឿងនេះ។

“ឯងឈ្មោះអី? នាងនិយាយ។

“ខ្ញុំឈ្មោះ អេមេនហ្គាដ អេសធី ចន” នាងឆ្លើយ។

“ខ្ញុំឈ្មោះសារ៉ា គ្រូវី។ ឈ្មោះនាងពីរោះណាស់។ ស្ដាប់ទៅដូចជាសៀវរឿង។” សារា និយាយ។

“ឯងចូលចិត្តទេ ខ្ញុំ ខ្ញុំចូលចិត្តឈ្មោះរបស់ឯង។” អេមេនហ្គាដ ដែលត្រូវបានបញ្ជោរនិយាយ។

បញ្ហាធំក្នុងជីវិតរបស់ អេសធី ចន គឺថា នាងមានប៉ាដ៏វៃឆ្លាត។ ពេលខ្លះធ្វើឲ្យនាងមានអារម្មណ៍នេះជារឿងគួរឲ្យខ្លាច។ ពេលដែលអ្នកមានប៉ាដែលដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាង អាចនិយាយបានប្រាំពីរ ឬប្រាំបីភាសា ហើយមានអត្ថបទចុះផ្សាយរាប់ពាន់ដែលគាត់រៀនមកដោយបេះដូង យ៉ាងហោចណាស់គាត់រំពឹងថាកូនគាត់អាចយល់មេរៀនក្នុងសៀវភៅ។ លោក អេសធី ចន មិនយល់ទាល់តែសោះថា ម៉េចក៏កូនរបស់គាត់ ជាក្មេងដែលមិនឆ្លាត និងមិនដែលពូកែនឹងរឿងអ្វីមួយសោះ។

“ទេវតាអើយ! មានពេលខ្លះខ្ញុំគិតថា នាងល្ងង់ដូចជាមីងរបស់នាង អេលីហ្សា!” ប៉ារបស់នាងនិយាយពាក្យនេះច្រើនដងហើយ។

មីងរបស់នាង អេលីហ្សា រៀនយឺត ហើយភ្លេចលឿន ហើយអេមេនហ្គាដគឺដូចជាមីងរបស់នាង។

“ត្រូវតែបង្ខំនាងឲ្យរៀន” ប៉ារបស់នាងបាននិយាយនឹងកញ្ញា មីនជីន។

ជាញឹកញាប់នៅក្នុងជីវិតរបស់នាង អេមេនហ្គាដ ជួបនឹងរឿងអាម៉ាស់ ឬទឹកភ្នែក។ នាងរៀនអ្វីហើយ ក៏ភ្លេចទៅវិញ ប្រសិនបើនាងចាំរឿងទាំងនោះ នាងនៅតែមិនយល់អត្ថន័យ។ ដូច្នេះហើយនោះជារឿងធម្មជាតិដែលនាងបានជជែកជាមួយ សារ៉ា នាងអង្គុយហើយមើលគេដោយសេចក្ដីស្រលាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅ។

“ឯងនិយាយភាសាបារាំងបាន ត្រូវទេ?” នាងនិយាយដោយគោរព។

សារ៉ា ឡើងលើកៅអីនៅជាប់បង្អួចដែលជាកៅអីធំនិងជ្រៅ នាងបញ្ឈរជង្គង់ ហើយអង្គុយដោយយកដៃឱបក្បាលជង្គង់របស់នាង។

“ខ្ញុំអាចនិយាយបាន ព្រោះខ្ញុំបានស្ដាប់វារហូតមក ឯងក៏អាចនិយាយបានដែរបើឯងបានស្ដាប់រហូតមកដូចជាខ្ញុំ។” នាងឆ្លើយ។

“អូ ទេ ខ្ញុំនិយាយមិនបានទេ ខ្ញុំមិនដែលនិយាយវាបានទេ។” អេមេនហ្គាដ និយាយ។

“ហេតុអី?” សារ៉ា សួរដោយចង់ដឹង។

“ឯងបានស្ដាប់ខ្ញុំហើយមិញនេះ ខ្ញុំតែងតែបែបនោះ ខ្ញុំនិយាយពាក្យបារាំងមិនបានទេ វាពិបាកណាស់។” នាងនិយាយដោយគ្រវីក្បាល។

នាងឈប់និយាយមួយភ្លែត ទើបបន្ថែមទៀតដោយប្ដូរសំឡេង៖

“ឯងឆ្លាតណាស់ មែនទេ?”

សារ៉ា មើលទៅក្រៅបង្អួចមើលខ្យល់បក់ប៉ះស្លឹក និងមែកឈើឲ្យរេរាំ ហើយច្រានទម្លាក់ទឹកពីស្លឹកមកដីខ្ទរសំឡេងច្រាវៗ។ នាងរកនឹកបន្តិច ព្រោះនាងធ្លាប់ឮគេនិយាយជាញឹកញាប់ថានាង ឆ្លាត ហើយនាងឆ្ងល់ថា តើនាងឆ្លាតមែនទេ ហើយបើនាងឆ្លាតមែន តើភាពឆ្លាតនេះកើតឡើងបានដោយរបៀបណា។

“ខ្ញុំមិនដឹងទេ ខ្ញុំប្រាប់មិនកើត។” បន្ទាប់មកដោយឃើញទឹកមុខស្រពោននៅលើផ្ទៃមុខមូលក្រម៉ាប់ៗ នាងសើចបន្តិច ហើយក៏ប្ដូរប្រធានបទ។

“ឯងចង់ជួប អ៊េមីលី ទេ?” នាងសួរ។

“អ៊េមីលី ជាអ្នកណា?” អេមេនហ្គាដ សួរ ដូចជាកញ្ញា មីនជីន បានសួរដែរ។

“ទៅបន្ទប់ខ្ញុំ នឹងជួបហើយ” សារ៉ា និយាយហើយកាន់ដៃនាងចេញទៅ។

ពួកគេលោតចុះពីកៅអីនៅជាប់បង្អួចទាំងអស់គ្នា ហើយឡើងទៅជាន់ខាងលើ។

“តើពិតទេ…ពិតទេដែលបងមានបន្ទប់មួយសម្រាប់លេងតែម្នាក់ឯង?” អេមេនហ្គាដ ខ្សឹបពេលពួកគេដើរកាត់សាល។

“មែនហើយ ប៉ាប៉ាសុំកញ្ញា មីនជីន ឲ្យខ្ញុំមានបន្ទប់លេងមួយ ព្រោះ អឺ! គឺព្រោះពេលខ្ញុំលេង ខ្ញុំបង្កើតរឿង ហើយនិយាយប្រាប់ខ្លួនឯង ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមិនចង់ឲ្យគេស្ដាប់ខ្ញុំទេ។ វាធ្វើឲ្យខូចសាច់រឿងប្រសិនបើខ្ញុំគិតថាមានគេស្ដាប់។” សារ៉ា ឆ្លើយ។

ពួកគេបានមកដល់ផ្លូវទៅបន្ទប់របស់ សារ៉ា ហើយនៅពេលនេះ ហើយអេមេនហ្គាដ ឈប់បន្តិច សម្លឹងនាង ហើយដកដង្ហើមញាប់។

“ឯងបង្កើតរឿង! បងអាចធ្វើបានដូចនិយាយភាសាបារាំងទេ? អាចទេ?”

សារ៉ា មើលទៅនាងដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលធម្មតា។

“យ៉ាងម៉េច? អ្នកណាក៏អាចបង្កើតរឿងបានដែរ ឯងធ្លាប់សាកល្បងទេ?”

នាងដាក់ដៃរបស់នាងលើដៃរបស់ អេមេនហ្គាដ ដោយភាពកក់ក្ដៅ។

“យើងទៅទ្វារស្ងាត់ៗ ហើយខ្ញុំនឹងបើកទ្វាឲ្យលឿន យើងប្រហែលជាចាប់នាងបាន។” សារ៉ា ខ្សឹប។

នាងស្ទើរសើចស្ទើរអត់ ប៉ុន្តែក្នុងខ្សែភ្នែករបស់នាងមានអាថ៌កំបាំងមួយដែលទាក់ទាញចិត្ត អេមេនហ្គាដ ទោះបីជានាងមិនដឹងថាគំនិតមានន័យយ៉ាងម៉េច ឬនាងចង់ចាប់អ្នកណា ឬហេតុអ្វីនាងចង់ចាប់គេក៏ដោយ។ ទោះរឿងនោះមានន័យយ៉ាងណាក៏ដោយ អេមេនហ្គាដ ច្បាស់ថា នោះជារឿងដែលរំភើបនិងសប្បាយមិនខាន។ ដូច្នេះជាមួយនឹងការរំពឹងដ៏រំភើប នាងដើរតាមសារ៉ា ដោយប្រើចុងជើង តាមបណ្ដោយផ្លូវទៅ។ ពួកគេមិនធ្វើឲ្យឮសំឡេងសូម្បីតែបន្តិចរហូតទៅដល់ទ្វារ។ បន្ទាប់មកសារ៉ា ទាញបង្កាន់ដៃទ្វារ ហើយបើកទ្វារឲ្យធំ។ ទ្វារបើកចំហបង្ហាញពីបន្ទប់ដែលមានរបៀប និងស្ងាត់ឈឹង ភ្លើងបើកមិនឲ្យចាំងខ្លាំងក្នុងបន្ទប់ ហើយតុក្កតាដ៏ស្រស់ស្អាតកំពុងអង្គុយនៅលើកៅអីមើលទៅរូបរាងទំនងដូចជាកំពុងអានសៀវភៅ។

“អូ! នាងមកកៅរបស់នាងវិញមុនពេលយើងអាចមើលនាងឃើញ ត្រូវហើយពួកគេតែងតែធ្វើយ៉ាងនេះ ពួកគេលឿនដូចជាផ្លេកបន្ទោរអីចឹង។” សារ៉ា បង្ហាញពីក្ដីរំភើប។

អេមេនហ្គាដ សម្លឹងនាង ហើយសម្លឹងតុក្កតា រួចសម្លឹងនាងវិញ។

“គេចេះដើរ?” នាងសួរដោយមិនដកដង្ហើម។

“ត្រូវហើយ យ៉ាងហោចណាស់ខ្ញុំជឿថានាងអាចដើរបាន។ យ៉ាងហោចណាស់ខ្ញុំធ្វើពត់ជាជឿថានាងចេះដើរ។ ហើយធ្វើឲ្យវាហាក់ដូចជាការពិត។ ឯងមិនធ្លាប់ប្រឌិតរឿងអីមួយទេ?” សារ៉ា ឆ្លើយ។

“ទេ មិនធ្លាប់ទេ ខ្ញុំ … ប្រាប់ខ្ញុំពីរឿងនោះមក។” អេមេនហ្គាដ និយាយ។

នាងពិតជានឹកស្មានមិនដល់ពីរឿងចម្លែកនេះ សមាជិកថ្មីដែលសម្លឹង សារ៉ា មិនដាក់ភ្នែក ជំនួសឲ្យការសម្លឹងមើលអ៊េមីលី ទោះបីដឹងថានោះជាតុក្កតាដែលស្រស់ស្អាត និងទាក់ទាញបំផុតដែលនាងមិនធ្លាប់ឃើញក៏ដោយ។

“យើងអង្គុយចុះសិនទៅ ហើយខ្ញុំនឹងប្រាប់ឯង។ រឿងនេះស្រួលណាស់ហើយពេលឯងចាប់ផ្ដើមហើយឯងនឹងមិនអាចឈប់បាន។ ហើយនឹងធ្វើវាបន្តជាប់ជានិច្ច ហើយវាពិតជាអស្ចារ្យ។ អ៊េមីលី ឯងត្រូវតែស្ដាប់ នេះគឺ អេមេនហ្គាដ អេសធី ចន។ អេមេនហ្គាដ នេះគឺអ៊េមីលី។ ឯងចង់ឱបនាងទេ?”

“អូ! ខ្ញុំអាចឱបបានមែន? ពិតមែន? នាងស្អាតខ្លាំងណាស់!” អេមេនហ្គាដ និយាយ ហើយអ៊េមីលី ក៏បាននៅក្នុងរង្វង់ដៃនាង។

នៅក្នុងជីវិតដ៏ខ្លីរបស់នាងក្នុងពេលកន្លងមក អេសធី ចន មិនដែលមានពេលវេលាដូចពេលដែលនាងបាននៅជាមួយមិត្តរួមថ្នាក់ថ្មីរបស់នាងនោះទេ មុនពេលពួកគេឮសំឡេងកណ្ដឹងអាហារថ្ងៃត្រង់រោទ៍ និងត្រូវចុះទៅជាន់ក្រោម។

ពួកគេអង្គុយក្នុងបន្ទប់របស់សារ៉ា ហើយព្រះនាងតូចនេះចាប់ផ្ដើមនិយាយរឿងជាច្រើនពីការធ្វើដំណើរតាមសមុទ្រ និងរឿងនៃប្រទេសឥណ្ឌា ប៉ុន្តែអ្វីដែលទាក់ទាញចិត្ត អេមេនហ្គដាដ បំផុតនោះគឺ រឿងតុក្កតាដែលចេះដើរ ចេះនិយាយ ហើយអាចធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេចង់ធ្វើពេលមនុស្សមិននៅក្នុងបន្ទប់ ប៉ុន្តែពួកគេត្រូវរក្សាអានុភាពនេះជាអាថ៌កំបាំងរបស់ពួកគេ ហើយត្រូវហោះត្រលប់មកកន្លែងរបស់ពួកគេវិញលឿនដូចជាផ្លេកបន្ទោរពេលដែលមនុស្សត្រលប់មកបន្ទប់វិញ។

“យើងមិនអាចធ្វើយ៉ាងនោះបានទេ ឯងឃើញទេ នោះគឺជាវេទមន្ត។” សារ៉ា និយាយដោយមុខមាំ។
នៅពេលនាងនិយាយពីរឿងស្វែងរកអ៊េមីលី ពេលនោះ អេមេនហ្គាដ ឃើញទឹកមុខនាងផ្លាស់ប្ដូរ។ មើលទៅហាក់មានពពកបក់កាត់ផ្ទៃមុខ ហើយបន្សល់ទុកពន្លឺនៅលើភ្នែកទាំងសងរបស់នាង។ នាងដកដង្ហើមយ៉ាងវែងដែលមើលទៅគួរឲ្យអស់សំណើច នាងបន្លឺសំឡេងបន្តិច ហើយក៏បិទមាត់ទៅវិញ ហើយបន្ទាប់មកផ្អឹបបបូរមាត់ទល់គ្នាយ៉ាងណែន ហាក់ដូចជានាងកំពុងគិតថា តើត្រូវធ្វើអ្វីមួយឬមិនត្រូវធ្វើ។

“ឯងឈឺមែនទេ?” អេមេនហ្គាដ សួរ។

“ត្រូវហើយ ប៉ុន្តែមិនមែននៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំទេ។” សារ៉ា ឆ្លើយក្រោយស្ងាត់មួយភ្លែត។ បន្ទាប់មកនាងនិយាយបន្តដោយសំឡេងស្រាល៖

“តើឯងស្រលាញ់ប៉ារបស់ឯងជាងអ្វីទាំងអស់ក្នុងលោកនេះទេ?”

អេមេនហ្គាដ ចំហមាត់បន្តិច។ នាងដឹងថា នោះជារឿងដ៏អស្ចារ្យដែលក្មេងស្រលាញ់ប៉ារបស់គេ ហើយនឹងធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាង ទោះបីជាត្រូវគេទុកឲ្យនៅតែម្នាក់ឯងនៅទីនេះក៏ដោយ។ នាងពិតជាអៀននឹងខ្លួនឯង។

“ខ្ញុំខ្លាចណាស់ពេលខ្ញុំឃើញគាត់។ គាត់តែងតែអង្គុយក្នុងបណ្ណាល័យអានសៀវភៅ។” នាងនិយាយ។

“ខ្ញុំស្រលាញ់ប៉ាខ្ញុំជាងអ្វីទាំងអស់ក្នុងលោកនេះដប់ដង នោះគឺជាការឈឺចាប់របស់ខ្ញុំ គាត់ទៅឆ្ងាយហើយ។”

នាងដាក់ដៃរបស់នាងថ្នមៗទៅលើជង្គង់តូចៗរបស់នាង ហើយអង្គុយស្ងៀមពីរបីនាទី។

“នាងនឹងស្រែកយំខ្លាំងៗមិនខាន” អេមេនហ្គាដ គិតក្នុងចិត្តដោយភ័យខ្លាច។

ប៉ុន្តែនាងមិនយំទេ បន្តិចក្រោយមកទើបនាងនិយាយដោយមិនងើយមុខ។

“ខ្ញុំសន្យានឹងគាត់ថា ខ្ញុំនឹងទ្រាំ ហើយខ្ញុំនឹងធ្វើ។ យើងត្រូវតែទ្រាំនឹងរឿងរ៉ាវ។ គិតពីអ្វីដែលទាហានទ្រាំ! ប៉ាប៉ាគឺជាទាហាន។ ប្រសិនបើមានសង្គ្រាមកើតឡើងគាត់នឹងត្រូវទ្រាំនឹងការធ្វើដំណើរ ស្រែកទឹក ហើយអាចនឹងមានរបួសធ្ងន់។ ហើយគាត់នឹងមិននិយាយអ្វីទេ សូម្បីមួយពាក្យ។”

អេមេនហ្គាដ បានត្រឹមសម្លឹងមើលនាង ប៉ុន្តែនាងមានអារម្មណ៍ថា នាងចាប់ផ្ដើមស្រលាញ់ សារ៉ា។ នាងស្រស់ស្អាត ហើយខុសប្លែកពីក្មេងដទៃទៀត។

ភ្លាមនោះនាងងើបមុខឡើង ហើយញញឹមបន្តិច។

“ប្រសិនបើខ្ញុំនិយាយហើយនិយាយទៀត ហើយប្រាប់ឯងពីរឿងធ្វើពត់ ឬប្រឌិតរឿង ខ្ញុំនឹងទ្រាំបានល្អជាងនេះ។ ខ្ញុំមិនភ្លេចទេ តែខ្ញុំអាចទ្រាំបានស្រួលជាងនេះ។”

អេមេនហ្គាដ មិនដឹងថាហេតុអ្វីនាងអួលដើមក ហើយភ្នែករបស់នាងហាក់ដូចជាច្រាលពេញដោយទឹកភ្នែក។

“ឡាវីនី និងជេស៊ី គឺជាមិត្តល្អបំផុត ខ្ញុំបន់ឲ្យពួកយើងអាចក្លាយជាមិត្តល្អបំផុត។ ឯងអាចយកខ្ញុំធ្វើជាមិត្តបានទេ? ឯងឆ្លាត ហើយខ្ញុំជាក្មេងល្ងង់ជាងគេក្នុងសាលា ប៉ុន្តែខ្ញុំ អឺ ខ្ញុំពិតជាចូលចិត្តឯង!” នាងនិយាយដោយរអាក់រអួល។

“ខ្ញុំពិតជាពេញចិត្ត។ យើងសប្បាយចិត្តពេលដែលគេចូលចិត្តយើង។ ត្រូវហើយ ពួកយើងនឹងក្លាយជាមិត្តល្អ! ហើយខ្ញុំប្រាប់ឯងរឿងមួយ ខ្ញុំអាចជួយឯងបានសម្រាប់មេរៀនភាសាបារាំងរបស់ឯង!” សារ៉ា និយាយ ខណៈដែលមុខនាងឡើងក្រហម។

ប្រសិនបើសារ៉ា ជាក្មេងប្រភេទផ្សេងវិញ ជីវិតដែលនាងឆ្លងកាត់នៅសិក្ខាសាលារបស់កញ្ញា មីនជីន សម្រាប់រយៈពេលដប់ឆ្នាំទៀត នឹងមិនល្អសម្រាប់នាងទេ។ នាងត្រូវបានគេទទួលរាក់ទាក់នៅនៅសាលាហាក់ដូចជាភ្ញៀវកិត្តិយសមិនមែនសិស្សដែលមកស្នាក់នៅដើម្បីរៀនទេ។ ប្រសិនបើនាងជាក្មេងដែលមានចរិតរឹងរូស និងកាច នាងប្រហែលជារករឿងគេឯង និងមិនអាចទ្រាំបានពេលគេចំអក និងនិយាយបញ្ចើច។ ប្រសិនបើនាងជាក្មេងមិនមានចំណង់នឹងការសិក្សា នាងនឹងមិនបានរៀនចេះអ្វីនោះឡើយ។ កញ្ញាមីនជីន មិនចូលចិត្តនាងជាសំងាត់ ប៉ុន្តែនាងជាមនុស្សឆ្លាតដែលមិនធ្វើអ្វីឲ្យកូនសិស្សរបស់នាងមិនសប្បាយចិត្ត ហើយចាកចេញពីសាលារបស់នាងនោះទេ។ នាងដឹងច្បាស់ថា ប្រសិនបើ សារ៉ា សរសេរសំបុត្រទៅប៉ារបស់នាងប្រាប់គេថា នាងមិនស្រណុកចិត្ត ឬមិនសប្បាយចិត្តនោះ លោកកាពីទេន គ្រូវី នឹងដកនាងចេញពីសាលានេះភ្លាម។ គំនិតរបស់កញ្ញា មីនជីន គឺថា ប្រសិនបើក្មេងត្រូវបានគេសរសើរជាបន្ត និងមិនហាមពួកគេមិនឲ្យធ្វើអ្វីដែលពួកគេចូលចិត្តនោះ ពួកគេនឹងពេញចិត្តនឹងកន្លែងដែលពួកគេនៅ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ សារ៉ា ត្រូវបានគេសរសើរចំពោះការធ្វើកិច្ចការសាលាលឿន ចរិតល្អ ការចុះសម្រុងរបស់នាងជាមួយមិត្តរួមថ្នាក់ ទឹកចិត្តល្អរបស់នាងដែលពេលខ្លះប្រាក់នៅកាបូបរបស់នាង នាងឲ្យទៅអ្នកសុំទានទាំងអស់ដោយមិនទុកមួយសេន។

……………………………………………

ព្រះនាងតូច (ភាគទី៣)

ពេលវេលាចេះតែដើរទៅមុខ សារ៉ា បានប្រាប់រឿងរ៉ាវជាច្រើនទាំងរឿងពិបាកចិត្ត និងរឿងពិតពីខ្លួននាង និងកាលៈទេសៈរបស់នាងដល់ អេមេនហ្គាដ ហើយពេលនេះនាងបានប្រាប់ពីរឿងទាំងនេះ៖

“រឿងជាច្រើនកើតឡើងចំពោះមនុស្សដោយចៃដន្យ។ រឿងល្អៗជាច្រើនបានកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ។ គឺវាកើតឡើងដោយខ្ញុំតែងតែចូលចិត្តមេរៀន និងសៀវភៅ ហើយខ្ញុំអាចចងចាំរឿងជាច្រើនពេលដែលខ្ញុំបានរៀនវាហើយ។ វាកើតឡើងដែលខ្ញុំកើតមកមានប៉ាអស្ចារ្យ ចិត្តល្អ និងឆ្លាត ហើយអាចឲ្យខ្ញុំគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំចូលចិត្ត។ ខ្ញុំប្រហែលជាមានចរិតមិនស្លូតទេ ប៉ុន្តែពេលដែលយើងមានអ្វីគ្រប់យ៉ាង ហើយគ្រប់គ្នាធ្វើល្អចំពោះយើង តើយើងម៉េចនឹងអាចមានចរិតកាច និងអាក្រក់បានទៅ? ខ្ញុំមិនដឹងទេ ថាខ្ញុំគឺជាក្មេងល្អ ឬក្មេងអាក្រក់។ ខ្ញុំប្រហែលជាក្មេងកាចអាក្រក់ ហើយគ្មាននរណាដឹង នោះគឺព្រោះតែខ្ញុំមិនធ្លាប់មានរឿង។”

“ឡាវីនី មិនដែលមានរឿងទេ ប៉ុន្តែនាងពិតជាកាច។” អេមេនហ្គាដ និយាយ។

សារ៉ា ញីចុងច្រមុះពេលដែលនាងគិតពីបញ្ហានេះ។

“អូ! នោះប្រហែល ប្រហែលជាដោយសារ ឡាវីនី កំពុងធំ។”

គំនិតនេះគឺដោយសារនាងនឹកឃើញដល់កាលដែលកញ្ញា អាម៉េឡា និយាយថា ឡាវីនី កំពុងធំលឿនណាស់ ហើយគាត់ជឿថាការដែលក្មេងកំពុងធំបែបនេះនឹងប៉ះពាល់ដល់សុខភាព និងអត្តចរិត។

តាមពិត ឡាវីនី ជាក្មេងចិត្តច្រើន។ នាងច្រណែននឹងសារ៉ា ដោយមិនបង្ហាញឲ្យគេដឹង។ មុនពេលដែលមិត្តរួមថ្នាក់ថ្មីនេះមកដល់ នាងមានអារម្មណ៍ថានាងជាអ្នកដឹកនាំនៅក្នុងសាលា។ នាងអាចដឹកនាំបានព្រោះនាងបានធ្វើឲ្យខ្លួននាងកាចខ្លាំងប្រសិនបើមានក្មេងណាម្នាក់មិនព្រមស្ដាប់តាមនាង។ នាងស្អាតហើយមានសំលៀកបំពាក់ស្អាតជាងគេនៅពេលដែលដើរចូលរៀនតាមជួរពីរៗ រហូតដល់ពេលសារ៉ា មកជាមួយនឹងការនិយាយតៗគ្នា និងការស្លៀកពាក់របស់នាងដែលហួសពីអ្វីគេធ្លាប់ឃើញក្មេងៗស្លៀកពាក់នោះ ថែមទាំងដើរនៅជួរមុខទន្ទឹមជាមួយកញ្ញា មីនជីន ទៀតនោះអ្វីៗចំពោះឡាវីនី ហាក់មិនដូចមុន។

នៅចំណុចចាប់ផ្ដើមនេះ គឺជារឿងមិនសប្បាយចិត្តណាស់ទៅហើយ ប៉ុន្តែពេលវេលាចេះតែបន្តទៅមុខ អ្វីដែលគេអាចមើលឃើញនោះ សារ៉ា ក៏ជាអ្នកដឹកនាំដែរ ហើយមិនព្រោះតែនាងកាចនោះទេ ប៉ុន្តែព្រោះតែនាងមិនដែលធ្វើកាច។

“មានរឿងមួយពី សារ៉ា គ្រូវី ។ នាងមិនដែលអួតពីខ្លួនឯងសូម្បីតែបន្តិច ឯងដឹងហើយ ឡាវី ថាគេអាចអួតបាន។ ខ្ញុំជឿថាខ្ញុំប្រាកដជាមិនដូចនាងទេ ប្រសិនបើខ្ញុំមានរបស់ជាច្រើន ហើយត្រូវគេផ្គាប់ផ្គន់បែបនោះ។ វាពិតជាគួរឲ្យខ្ពើមណាស់ពេលដែលកញ្ញា មីនជីន អួតពីនាងនៅពេលប៉ាម៉ាក់មក។” ជេស៊ី និយាយធ្វើឲ្យ ឡាវីនី កាន់តែខឹង។

“សារ៉ា ជាទីស្រលាញ់កូនត្រូវតែទៅបន្ទប់គូររូប ហើយនិយាយពីប្រទេសឥណ្ឌាប្រាប់អ្នកស្រី ម៉ាស្គ្រេវ ។ សារ៉ា ជាទីស្រលាញ់ កូនត្រូវនិយាយភាសាបារាំងជាមួយអ្នកស្រី ភីតឃីន។ ការលើកដាក់សំឡេងរបស់នាងល្អណាស់ នាងមិនរៀនភាសាបារាំងនៅសាលាទេ បន្តិចក៏អត់ដែរ។ នាងនិយាយថានាងមិនបានរៀនវាទេ នាងគ្រាន់តែចាំបាន ព្រោះនាងតែងតែស្ដាប់ប៉ាប៉ារបស់នាងនិយាយ។” ឡាវីនី និយាយបែបជម្រេញ នៅក្នុងអារម្មណ៍ខឹងកញ្ញា មីនជីន បំផុត។ នាងបន្ត៖

“ហើយប៉ារបស់នាងគ្មានអ្វីអស្ចារ្យទេ គ្រាន់តែជាមន្ត្រីជនជាតិឥណ្ឌាតែប៉ុណ្ណោះ។”

“អូ! គាត់សម្លាប់ខ្លា។ ស្បែកខ្លាដែលសារ៉ា មាននៅក្នុងបន្ទប់រៀននោះគឺគាត់ជាអ្នកសម្លាប់។ អីចឹងហើយបានជានាងស្រលាញ់វាណាស់។ នាងគេងលើវា ហើយអង្អែលក្បាលវា និងនិយាយជាមួយវាប្រៀបបានវានោះជាឆ្មាមួយក្បាល។” ជេស៊ី និយាយយឺតៗ។

“នាងតែងតែធ្វើរឿងឆ្កួតៗ ម៉ាក់ខ្ញុំនិយាយថារបៀបដែលនាងប្រឌិតរឿងគឺជារឿងឆ្កួតៗ ម៉ាក់ថានាងនឹងធំឡើងក្លាយជាមនុស្សខុសគេ។” ឡាវីនី និយាយពេបមាត់។

ជាការពិតណាស់ដែលថា សារ៉ា មិនចេះអួត។ នាងជាក្មេងរួសរាយ ហើយចែករំលែករបស់របរនាងជាមួយនឹងក្មេងដែលមិនមានអ្វីសោះ។ ក្មេងៗដែលទម្លាប់នឹងការដែលត្រូវគេបញ្ជាពីមុខពីក្រោយដោយក្មេងវ័យដប់ និងដប់ពីរឆ្នាំ មិនដែលត្រូវបាននាងធ្វើឲ្យយំទេ។ នាងជាក្មេងមានចរិតដូចជាម្ដាយ នៅពេលដែលមានក្មេងណាដួលហើយស្រែកយំឱបជង្គង់ នាងរត់ទៅហើយជួយលើកពួកគេឡើង និងជួយលួង ឬរកមើលអ្វីនៅក្នុងហោប៉ៅរបស់នាងដែលធម្មជាតិរបស់ក្មេងចូលចិត្ត។

……………………………

ក្មេងៗជាច្រើនស្រលាញ់ សារ៉ា។ គេដឹងថានាងធ្លាប់ធ្វើកម្មវិធីជប់លៀងញ៉ាំតែនៅក្នុងបន្ទប់របស់នាងច្រើនដង។ ហើយអ៊េមីលី ត្រូវបានពួកគេយកមកលេងជាមួយ អ៊េមីលី ត្រូវបានគេបម្រើទឹកតែជាមួយនឹងពែងដែលគេដាក់ស្ករច្រើន ហើយមានផ្កាពណ៌ខៀវនៅពីលើនោះ។ គ្មាននរណាធ្លាប់ឃើញទឹកតែរបស់តុក្កតាបែបនោះទេ។ ចាប់ពីរសៀលនោះមក សារ៉ា ត្រូវក្មេងៗចាត់ទុកដូចជាព្រះនាងតូច។

ឡូទី ឡេហ្គ គោរពនាងខ្លាំងណាស់ ប្រសិនបើ សារ៉ា មិនមែនជាក្មេងដែលមានចរិតដូចម្ដាយនោះទេ នាងប្រាកដជាយល់ថាខ្លួនឯងជាក្មេងអស់សង្ឃឹម។ ឡូទី ត្រូវបានប៉ារបស់នាងដែលមិនសូវជាគិតបានវែងឆ្ងាយក្នុងវ័យក្មេងរបស់គាត់បញ្ជូននាងទៅសាលា ដោយមិនដឹងដោះស្រាយយ៉ាងណាជាមួយនាង។ ម្ដាយវ័យក្មេងរបស់នាងបានស្លាប់ ហើយជាក្មេងដែលត្រូវបានគេបីបាច់ដូចជាតុក្កតាសំណព្វចិត្ត ឬស្វាចិញ្ចឹមដ៏ទម្រើសចាប់តាំងពីវិនាទីទីមួយនៃជីវិតរបស់នាងមកនោះ នាងជាក្មេងមានចរិតឆ្នាស់សម្បើមណាស់។ ពេលនាងចង់បានអ្វី ឬមិនចង់បានអ្វីនាងប្រាកដជាបង្ករឿង ហើយជាធម្មតានាងតែងតែចង់បានរបស់ដែលនាងមិនអាចយកបាន ហើយមិនចង់បានរបស់ដែលល្អបំផុតសម្រាប់នាង សំឡេងតូចរបស់នាងនឹងឮខ្ទរពេញផ្ទះ ឬដល់ផ្ទះផ្សេងទៀតពេលនាងមិនត្រូវចិត្ត។

អាវុធដ៏ខ្លាំងបំផុតរបស់នាងគឺអាថ៌កំបាំងដែលនាងដឹងថា ក្មេងស្រីតូចដែលកំព្រាម្ដាយគឺជាក្មេងគួរឲ្យអាណិត និងត្រូវទទួលការមើលថែឲ្យបានល្អ។ នាងប្រហែលជាធ្លាប់ឮមនុស្សពេញវ័យនិយាយពីរឿងនាងពីមុនមក ក្រោយពេលម្ដាយរបស់នាងស្លាប់។ ដូច្នេះហើយនាងប្រើរឿងនេះជាទម្លាប់ទៅហើយសម្រាប់ការទាមទារអ្វីមួយ។

លើកទីមួយដែលសារ៉ា មើលខុសត្រូវនាងគឺនៅព្រឹកដែលនាងដើរកាត់តាមបន្ទប់អង្គុយលេង នាងឮសំឡេងទាំងកញ្ញា មីនជីន និងកញ្ញា អាម៉េឡា ព្យាយាមនិយាយសង្ខើញឲ្យក្មេងដែលកំពុងខឹងម្នាក់ស្ងាត់មាត់។ នាងមិនព្រមស្ងាត់ ហើយយំកាន់តែខ្លាំងដែលធ្វើឲ្យកញ្ញា មីនជីន ស្ទើរតែស្រែកដាក់នាងដោយឥរិយាបថម៉ឺងម៉ាត់ ដើម្បីឲ្យនាងស្ដាប់។

“កូន ស្រែករកអ្វី?” គាត់ស្ទើរតែស្រែកគំហក។

“អូ ហឺ ហឺ! ខ្ញុំអត់ម៉ាក់ ម៉ាក់ទេ!” សារ៉ា ស្ដាប់ឮ។

“អូ! ឡូទី! ឈប់ទៅ កូន! ឈប់យំទៅ! ឈប់យំទៅកូន!” កញ្ញា អាម៉េឡា ស្រែក។

“ហឺៗៗៗ! ខ្ញុំអត់មាន ម៉ាក់ ម៉ាក់ទេ!” ឡូទី ស្រែកយ៉ាងខ្លាំង។

“នាងគួរតែត្រូវបានបង្ក្រាប កូនគួរតែត្រូវគេបង្ក្រាប ក្មេងឆ្នាស់!” កញ្ញា មីនជីន បង្ហាញពីអារម្មណ៍មួម៉ៅ។

សារ៉ា ឈប់នៅក្នុងសាល កំពុងនឹកថា តើនាងគួរតែចូលទៅក្នុងបន្ទប់ឬអត់ ព្រោះថ្មីៗនេះនាងបាននិយាយលេងជាមួយ ឡូទី យ៉ាងស្និទ្ធស្នាល ហើយប្រហែលជាអាចលួងនាងឲ្យឈប់យំបាន។ ពេលកញ្ញា មីនជីន ចេញមកក្រៅហើយឃើញនាង គាត់មើលទៅដូចជាមិនស្រណុកក្នុងចិត្តទេ។ គាត់ដឹងថាសំឡេងរបស់គេឮខ្ទរពីក្នុងបន្ទប់មក។

“អូ សារ៉ា!” គាត់ភ្ញាក់ផ្អើល ហើយបង្ខំចិត្តធ្វើជាញញឹមឲ្យសម។

“ខ្ញុំឈប់ព្រោះខ្ញុំដឹងថា នោះគឺឡូទី ហើយខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំប្រហែល គ្រាន់តែប្រហែលជាអាចលួងនាងឲ្យឈប់យំបាន។ តើខ្ញុំអាចសាកល្បងបានទេ កញ្ញា មីនជីន?” សារ៉ា ពន្យល់។

“បើសិនជាកូនអាចធ្វើបាន កូនជាក្មេងឆ្លាត។” កញ្ញា មីនជីន ឆ្លើយដោយបើកមាត់ធំៗ។ បន្ទាប់មកពេលគាត់ឃើញទឹកមុខ សារ៉ា ប្រែទឹកមុខដោយសារសំដីរបស់គាត់ គាត់ក៏ប្ដូរឥរិយាបថ។

“ប៉ុន្តែកូនឆ្លាតគ្រប់រឿង អ្នកហ៊ាននិយាយថា កូនប្រាកដជាលួងនាងបាន ចូលទៅ!” គាត់និយាយតាមរបៀបបញ្ជាក់ពីការយល់ព្រម ហើយក៏ដើរចេញទៅ។

ពេលសារ៉ា ចូលទៅដល់ក្នុងបន្ទប់ ឡូទី កំពុងគេងស្រែកយំទធាក់ជើងយ៉ាងខ្លាំង ហើយកញ្ញា អាម៉េឡា កំពុងនៅក្បែរនាង សម្លឹងនាងដោយមុខក្រហម និងឈឺក្បាល។ ឡូទី ធ្លាប់ទំធ្វើបែបនេះនៅផ្ទះរបស់នាង ហើយនាងនឹងបានអ្វីដែលនាងទទូចចប់បាន។ កញ្ញា អាម៉េឡា ដ៏កម្សត់បានសាកល្បងរូបមន្តទីមួយ ហើយទីពីរទៀត។

“កូនសម្លាញ់ដ៏កម្សត់អើយ! អ្នកគ្រូដឹងថា កូនមិនមានម៉ាក់ទេ កូនកម្សត់ បើកូនមិនឈប់យំទេ អ្នកគ្រូអង្រួនកូនហើយ។ កូនតូចឆ្លាត! កូនខូចណាស់! ក្មេងខូច អាក្រក់ អ្នកគ្រូនឹងថើបកូន អ្នកគ្រូនឹងថើប!” សារ៉ា ចូលទៅជិតពួកគេភ្លាម នាងមិនដឹងថានាងនឹងត្រូវធ្វើអ្វីទេ ប៉ុន្តែនាងដឹងថាវានឹងប្រសើរដែលត្រូវនិយាយរឿងឲ្យច្បាស់ និងផ្ដល់ជាសង្ឃឹម។

“អ្នកគ្រូ អាម៉េឡា! អ្នកគ្រូ មីនជីន និយាយថាឲ្យខ្ញុំមកសាកល្បងលួងនាងឲ្យឈប់យំ តើខ្ញុំអាចសាកបានទេ?”

កញ្ញា អាម៉េឡា ងាកមកមើលនាងដោយគ្មានសង្ឃឹម “អូ! កូនគិតថា កូនអាចលួងនាងបាន?” នាងនិយាយទាំងដង្ហក់។

“ខ្ញុំមិនដឹងថាអាចឬអត់ទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងសាកល្បង។” សារ៉ា ឆ្លើយ ស្ទើរនិយាយស្ទើរខ្សឹប ហើយបន្ត៖

“បើអ្នកគ្រូចេញក្រៅបន្ទប់ ខ្ញុំនឹងនៅជាមួយនាង។”

“អូ សារ៉ា! អ្នកគ្រូមិនដែលជួបក្មេងគួរឲ្យខ្លាចបែបនេះទេ អ្នកគ្រូមិនដឹងថាយើងអាចលួងនាងឲ្យបាត់យំបានឬអត់ទេ។” កញ្ញា និយាយ។

ប៉ុន្តែនាងបានចេញពីបន្ទប់ ដោយធូរចិត្តព្រោះបានរកលេសចេញទៅបាន។

សារ៉ា ឈរនៅក្បែរក្មេងដែលកំពុងខឹងមួយសន្ទុះ ហើយសម្លឹងចុះមើលនាងដោយមិននិយាយអ្វី។ បន្ទាប់មកនាងអង្គុយចុះក្បែរគេ ហើយរង់ចាំ។ ក្រៅពីសំឡេងស្រែកខឹងរបស់ ឡូទី ក្នុងបន្ទប់គ្មានសំឡេងអ្វីផ្សេងទេ។ បន្តិចក្រោយមកនាងឈប់ស្រែក ហើយបើកភ្នែកមើលអ្នកដែលនៅជិតនាង ហើយនោះគឺក្មេងស្រីតូចម្នាក់ទៀត ប៉ុន្តែជាក្មេងដែលមាន អ៊េមីលី និងរបស់គ្រប់យ៉ាង។ ហើយនាងសម្លឹងមើលគេមិនដាក់ភ្នែកហាក់ដូចជានាងកំពុងគិតអ្វីមួយ។ ឈប់ស្រែកប៉ុន្មានវិនាទីដើម្បីគិត ឡូទីយល់ថានាងត្រូវបន្តស្រែកទៀត ប៉ុន្តែបន្ទប់ដ៏ស្ងាត់ជ្រងំនិងទឹកមុខចម្លែករបស់ សារ៉ា ធ្វើឲ្យនាងចាប់អារម្មណ៍និងបានធូរចិត្តខ្លះ។

“ខ្ញុំអត់មាន ម៉ាក់ ម៉ាក់ ម៉ាក់ ទេ!” ខ្ញុំនាងស្រែកប្រាប់តែសំឡេងនាងមិនខ្លាំងទៀតទេ។

សារ៉ា នៅមើលមុខនាងមិនដាក់ភ្នែក ប៉ុន្មានក្នុងភ្នែកនាងបង្ហាញថានាងបានយល់ខ្លះហើយ។

“ខ្ញុំក៏អត់មានដែរ” សារ៉ា និយាយ។

ពាក្យនេះជាអ្វីដែលបង្អាក់នាងមិនឲ្យស្រែកដោយមិននឹកស្មានដល់។ ឡូទី ឈប់ទធាក់ជើង ដកដង្ហើមញាប់ៗ ហើយសម្លឹងសារ៉ា។ នាងមិនចង់ឈប់ស្រែកយំទេ ប៉ុន្តែគំនិតរបស់នាងបានដាច់ពីការចង់ស្រែក ដូច្នេះនាងអណ្ដឺតអណ្ដកម្ដងទៀត ហើយបន្ទាប់ក៏និយាយ៖

“គាត់ទៅណា?”

“គាត់ទៅឋានសួគ៌ ប៉ុន្តែខ្ញុំជឿជាក់ថា ពេលខ្លះគាត់ចេញមកមើលខ្ញុំ ទោះបីជាខ្ញុំមើលគាត់មិនឃើញក៏ដោយ។ ម៉ាក់ឯងក៏ដូចគ្នា ប្រហែលជាពេលនេះពួកគាត់កំពុងតែមើលយើង។ ប្រហែលជាពួកគាត់នៅក្នុងបន្ទប់នេះទាំងពីរនាក់។” នាងនិយាយ។

ឡូទី ក្រោកអង្គុយបញ្ឈរជង្គង់ ហើយសម្លឹងមើលនាង។ នាងគិតថាបើសិនជាម៉ាក់របស់នាងឃើញនាងកាលពីកន្លះម៉ោងមុន គាត់ប្រហែលជាគិតថា នាងមិនមែនជាប្រភេទក្មេងដែលជាប់សាច់ញាតិជាមួយនឹងទេពអក្សរទេ។

សារ៉ា នៅនិយាយបន្ត អ្នកខ្លះអាចនឹងគិតថា អ្វីដែលនាងនិយាយគឺដូចជារឿងនាងទេពអក្សរ ប៉ុន្តែនោះជារឿងពិតសម្រាប់ការគិតរបស់នាង ដែលធ្វើឲ្យឡូទី ចាប់ផ្ដើមស្ដាប់នាង។ សារ៉ា ប្រាប់ថាម៉ាក់របស់នាងមានស្លាប និងមកុដ ហើយបង្ហាញរូបភាពជានារីដ៏ស្រស់ស្អាតក្នុងឈុតពណ៌ស ដែលគេនិយាយថានោះគឺទេពអក្សរ។ ប៉ុន្តែសារ៉ា ដូចជាកំពុងនិយាយពីរឿងពិតនៃប្រទេសជាទីស្រលាញ់កន្លែងដែលមានមនុស្សពិតប្រាកដរស់នៅ។

“មានវាលធំមួយ វាលនោះគឺវាលផ្កា ជាវាលផ្កាលីលី ហើយនៅពេលដែលជំនោរបក់លើពួកវា វារេចុះរេឡើងហើយបង្ហើរក្លិនទៅតាមខ្យល់ ហើយមនុស្សគ្រប់គ្នាតែងតែស្រូបយកក្លិននោះ ព្រោះខ្យល់ជំនោរតែងតែបក់ជានិច្ច។ ហើយក្មេងៗជាច្រើនរត់លេងនៅក្នុងវាលផ្កា និងបេះផ្កាពេញៗដៃ ហើយសើចនិងប្រលែងគ្នាលេង។ គ្មាននរម្នាក់អស់កម្លាំងទេ មិនថាពួកគេដើរឆ្ងាយយ៉ាងណា។ ពួកគេអាចបណ្ដែតខ្លួនទៅគ្រប់កន្លែងដែលពួកគេចង់ទៅ ហើយមានជញ្ជាំងដែលធ្វើពីគជ់ និងមាសនៅជុំវិញក្រុង ប៉ុន្តែជញ្ជាំងទាំងនោះទាបល្មមមនុស្សអាចឡើងទៅលើនោះបាន ហើយញញឹមសម្លឹងចុះមកផែនដី ហើយផ្ញើសារល្អៗមក។” សារ៉ា ចាប់ផ្ដើមនិយាយរឿងហាក់ដូចជានាងកំពុងនៅក្នុងសុបិន។

មិនថានាងចាប់ផ្ដើមនិយាយប្រាប់រឿងអីនោះទេ ឡូទី នឹងឈប់យំ ហើយចូលចិត្តស្ដាប់ ប៉ុន្តែរឿងនេះពិតជាពីរោះស្ដាប់ជាងរឿងដទៃទៀត។ នាងរំកិលខ្លួនទៅជិតសារ៉ា ហើយស្ដាប់រឿងគ្រប់ពាក្យរហូតដល់ទីបញ្ចប់។ ពេលដែលទីបញ្ចប់មកដល់ នាងនៅចំហមាត់ហើយមានអារម្មណ៍សោកស្ដាយ។

“ខ្ញុំចង់ទៅទីនោះ ខ្ញុំអត់មានម៉ាក់ទេនៅសាលានេះ” នាងយំ។

សារ៉ា ឃើញសញ្ញាគ្រោះថ្នាក់ ហើយនាងចេញពីសុបិនរបស់នាងមកវិញ។ នាងចាប់ដៃរបស់ ឡូទី ហើយទាញមកជិតខ្លួន និងសើចបន្តិច។

“ខ្ញុំនឹងធ្វើជាម៉ាក់ របស់ឯង។ យើងនឹងលេងថា ឯងជាកូនរបស់ខ្ញុំ ហើយអ៊េមីលី ជាបងស្រីរបស់ឯង។”

ឡូទី ហាក់ដូចជាត្រូវចិត្ត។

“ពិតមែន?” នាងនិយាយ។