ភាគនិទានពេជ្របណ្ឌិត – Meysansotheary

ប្រលោមរន្ធត់ព្រឺព្រួច ១១ ចំណងជើងពី ពេជ្រ បណ្ឌិត ធ្លាប់ល្បីរន្ទឺកន្លងមក

srey leak — Tue, 20 Jun 2023 13:28:41 +0000

សម្រាប់អ្នកអានឬស្នេហាវិស័យប្រលោមរន្ធត់ច្បាស់ជាស្គាល់ពីរហស្សនាម ពេជ្រ បណ្ឌិត ក្នុងទម្រង់ប្រភេទរឿងព្រឺព្រួចអភិនីហារ ដែលនិពន្ធផ្ទាល់ដោយអ្នកស្រី ម៉ីសន សុធារី។

យ៉ាងណាមិញប្រលោមលោករបស់អ្នកនិពន្ធរូបនេះធ្លាប់ធ្វើឲ្យអារម្មណ៍អ្នកអានជាច្រើនរន្ធត់ព្រឺព្រួចតាមរយៈសាច់រឿងដែល ពេជ្រ បណ្ឌិត បានពាំនាំហាក់បង្ហាញពីការពិតនិងធ្វើឲ្យជឿស្លុងកាន់តែជក់ពីមួយភាគទៅមួយភាគ។

ខាងក្រោមនេះ គឺជាប្រលោករបស់ ពេជ្រ បណ្ឌិត ដែលអ្នកគួរតែអាន៖

១ របៀនងងឹត

កម្រងភាគនិទានល្អមួយសម្រាប់អ្នកសេ្នហាប្រលោមលោកបែបអភិនិហារ និងភ័យរន្ធត់ មន្តអាគមអូមអាម ដែលជាស្នាដៃរបស់ ពេជ្របណ្ឌិត និយាយពីនារីម្នាក់រៀបការទៅបរទេសមានប្តីជាកំពូលអ្នកមាន និងជាបុរសសង្ហាបំផុតម្នាក់។ គ្រប់គ្នាគិតថានាងមានសំណាង! ប៉ុន្តែរៀងរាល់យប់នាងតែងគេងលក់ដូចស្លាប់! មនុស្សក្នុងផ្ទះសុទ្ធសឹងគមិនចេះនិយាយស្តីនិងមិនឆ្លងឆ្លើយទាក់ទង គ្រប់យ៉ាងចម្លែកឡើងៗ។

២ គំនូស ៤៨

និនានពីកំលោះសង្ហាឈ្មោះស្រួជិះទៅលេងតាយាយនៅឯស្រុក បន្ទាប់ពីរូបគេបែកពីពួកគាត់ជាយូរមកហើយ ។ តែបុរសសង្ហារូបនេះក៏មិនភ្លេចនាំសង្សារដែលស្រស់ស្អាតទៅជាមួយ ព្រមទាំងមិត្តភក្តិដែលខូចចិត្តព្រោះបែកសង្សារទៅដូចគ្នា។ ទៅមិនទាន់ដល់ផង ស្រាប់តែជួបមនុស្សចម្លែកៗ ដែលសឹងតែមិនជឿថាពួកគេជាមនុស្ស។

៣ ផ្ទះគ្រូទាយ

តាអិត គ្រូទាយល្បីឈ្មោះមិនត្រឹមតែក្នុងភូមិស្រុកប៉ុណ្ណោះទេ គឺល្បីដល់ខេត្តក្រុងឯណាៗទៀតនោះ ព្រោះគាត់ចេះអាគមអស្ចារ្យអាចព្យាបាលរោគាបានគ្រប់មុខ។ អ្នកជំងឺមួយនោះជាប្អូនលោកឧកញ៉ា មានដំបៅរលួយស្អុយមួយចំហៀងមុខទៅហើយ ក៏អាចជាស្អាតបានដែរ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ គាត់អាចដាក់អាគមឲ្យអ្នកណាម្នាក់យ៉ាងម៉េចៗក៏បានទៀត។ ប៉ុន្តែរឿងអាថ៌កំបាំងមួយនៅពីក្រោយផ្ទះគាត់ គឺកូនផ្ទះក្នុងព្រៃ មានរូបមនុស្សធ្វើពីដីនៅទីនោះ ត្រូវបានអ្នកបម្រើក្នុងផ្ទះគាត់លបតាមដឹង។

៤ បណ្ដាសារាត្រីរនោច

និនានពីវុធជាក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលមាននិស្ស័យម្យ៉ាងខុសគេ គឺគេអាចមើលឃើញនូវអ្វី ដែលអ្នកផ្សេងមើលមិនឃើញ។ ជួនកាលក៏ឃើញស្រីបំពេរកូន ជួនកាលក៏ឃើញម្រេញគង្វាល ឯជួនកាលទៀត ក៏ឃើញមនុស្សមានស្លាបហោះចុះឡើងលើដំបូលផ្ទះ។ ដោយសារទិដ្ឋភាពទាំងនេះ ម្ដាយរបស់គេបាននាំគេទៅរស់នៅជាមួយព្រះសង្ឃមួយរយៈ។ គេក៏ចេះធម៌ខ្លះៗ គ្រាន់នឹងបន្សាបភាពភ័យខ្លះពេលឃើញអមនុស្សទាំងនោះ។

រហូតដល់គេឡើងមករៀនបន្តនៅភ្នំពេញ គេស្រាប់តែបានជួបនឹងរឿងប្លែកៗម្ដងទៀត។ នៅអន្តេវាសិកដ្ឋានសម្រាប់និស្សិតប្រុស មានបន្ទប់មួយចាក់សោចោល ហើយនៅរាត្រីរនោច វុធបានឮសំឡេងមនុស្សស្រីម្នាក់ស្រែកសុំជំនួយនៅក្នុងនោះ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ គេក៏បានឮសំឡេងប្លែកៗជាច្រើនទៀត ដែលគ្មាននិស្សិតណាឮដូចគេឡើយ រួមទាំងអគារចាស់ ដែលមានសារស្នេហារបស់យុវវ័យនៅលើជញ្ជាំងបានធ្វើឱ្យវុធកាន់តែឆ្ងល់ខ្លាំងឡើង។

៥ បាតដៃខ្មៅ

ក្រុមតន្ត្រីយុវវ័យមួយក្រុមមានឈ្មោះថាបាតដៃខ្មៅ ដែលទើបតែទទួលការគាំទ្រល្បីល្បាញ ស្រាប់តែកើតមានរឿងហេតុអាក្រក់ដូចមានគេរៀបចំទុក។ សមាជិកក្នុងក្រុមនេះ ស្លាប់បន្តកន្ទុយគ្នាយ៉ាងអាណោចអាធ័មនិងមិននឹកស្មានដល់ ពួកគេក៏មិនអាចធ្វើអ្វីកើតទេ ម្នាក់ៗបានត្រឹមតែអាណិតនិងនឹករលឹកមិត្តរួមក្រុម មិនគួរណាត្រូវស្លាប់ទាំងវ័យក្មេងបែបនេះសោះ។ អ្នកដែលនៅរស់រានមានជីវិត ភ័យព្រួយគ្រប់ដង្ហើមចេញចូល ព្រោះគ្រប់គ្នាមិនដឹងថាវេនខ្លួនត្រូវស្លាប់ពេលណា។

៦ អណ្តូងខាងលិច

រឿងពិតមួយថ្មីរបស់គ្រួសារ លោក ឥន តារា និងភរិយា សារ៉ាយ ស៊ីលាភ មានកូនស្រីម្នាក់ឈ្មោះ ឥន រមនា បានបាត់ខ្លួនទៅក្នុងឱកាសបោះជំរំមួយ។ ក្រោយមកពួកគេក៏ចាប់ផ្ដើមជួបរឿងប្លែកៗមិនឈប់។

៧ គាថាបុរាណ

ពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធមួយគូបាននាំគ្នាមកនៅផ្ទះចាស់តាំងពីសម័យបុរាណ ដែលជាកេរដ៏មានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបានរបស់លោកយាយ។ ផ្ទះនេះធំទូលាយណាស់ ហើយក៏រាងឆ្ងាយស្ងាត់ពីគេឯងបន្តិចដែរ។ ចូលនៅដំបូងប្រពន្ធមានអារម្មណ៍ខ្លាចៗទៅហើយ ព្រោះផ្ទះធំពេក។ រស់នៅបានប៉ុន្មាន ប្រពន្ធឃើញខ្មោចភ័យដល់ថ្នាក់សន្លប់ ដល់ប្រាប់ប្ដី បែរជាប្ដីនិយាយថានាង គិតច្រើនពេកទើបកើតជំងឺរវើរវាយតែផ្ដេសផ្ដាសបែបនេះ។ ក្រោយមកប្ដីក៏បានជួបហេតុការណ៍ដ៏គួរឲ្យខ្លាចជាច្រើន ទើបគេចាប់ផ្ដើមទទួលស្គាល់ការពិត ថាពិតជាមានព្រលឹងអាក្រក់មកយាយីនៅក្នុងផ្ទះនេះពិតមែន។ តែខ្មោចអស់នោះពេលបានឃើញគាថាបុរាណតែងតែខ្លបខ្លាចបាត់ទៅវិញ។ ដោយរស់នៅមិនសុខ ពួកគេបានទៅនិមន្តព្រះសង្ឃរាជមួយអង្គមកសូត្រមន្តប្រោះព្រំសិរីពេញទូទាំងផ្ទះ ទើបលោកគ្រូសង្ឃរាជប្រាប់ថា គាថាដែលចារសម្រាប់ការពារផ្ទះនេះពូកែស័ក្ដិសិទ្ធិណាស់ ត្រូវរៀនសូត្រឲ្យចេះចាំ គឺជាចំណេះល្អ ហើយផ្ទះនេះមានរឿងអ៊ីចឹង ក៏ដោយសាររុះរើផ្ទះធ្វើឲ្យបាត់បង់គាថាទៅដោយកន្លែង ទើបព្រលឹងអាក្រក់មកយាយីបាន។

៨ អាគមបរព្រៃ

ចន្ថាជាកូនប្រុសទោសក្នុងគ្រួសារ ថ្ងៃមួយសម្រាកពីការសិក្សានៅភ្នំពេញ គេបានទៅលេខផ្ទះ ហើយក៏ទៅជួយការងារឪពុកដកដើមឈើមួយដើម។ បន្ទាប់ពីថ្ងៃដកដើមឈើដ៏ធំសម្បើមនោះមក ចន្ថាជួបរឿងចម្លែកៗមិនដែលខាន ដូចជាមានស្រីស្អាតតាមមិនលែង យល់សប្ដិអាក្រក់ៗ យប់ខ្លះស្ទើរតែមិនហ៊ានដេក។

៩ តួស្រីក្នុងរឿងព្រេង

ភាគនិនាន ពេជ្រ បណ្ឌិត និយាយអំពីអ្នកនិពន្ធកំលោះម្នាក់ឈ្មោះលោក ណាំង ប្រថ្នា ដែលជួបរឿងចម្លែកពិតដូចមិនពិតនៃអណ្ដូងថ្មបុរាណដ៏ធំនិងខ្ពស់មួយនៅមុខបន្ទប់គេង។

១០ អាគមសាក

វិជ្ជតាត្រូវបានមិត្តរួមក្រុម ដណ្ដើមយកតំណែងនោះ ដោយវិធីមិនគិតពីកិត្តិយសជាមនុស្សស្រី ទើបនាងឈឺចិត្តរហូតហ៊ានសាក់មន្តអាគមលើរាងកាយ ទោះដឹងថាការធ្វើបែបនេះ វាឈឺចាប់ និងប្រថុយប្រថានយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ពិតមែនអាគមនោះបានធ្វើឲ្យស្រីស្អាតទទួលបានអ្វីៗដែលអ្នកចង់បាន តែនាងបែរជាធ្វើនូវអំពើដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបាន រហូតដល់ហ៊ានសម្លាប់មនុស្សដោយមិនញញើតដៃ។

១១ យប់ទីសាមសិបមួយ

កូនស្រីក្នុងគ្រួសារមួយ សុទ្ធតែរៀបការប៉ះចំថ្ងៃទី៣១ ដល់ពេលរាត្រីផ្សំដំណេក ខាងស្រីស្រាប់តែកើតមានរឿងរន្ធត់ មិនគួរឲ្យជឿបានកើតឡើងលើនាង៕

សម្រាប់មិត្តអ្នកអានស្នេហាប្រលោមលោករន្ទត់ញាប់ញ័រ បានអានមួយចំណងជើងណាហើយឬនៅ?

កញ្ញា គ្រាប់ជី

ចុចអាន៖កក់ឬនៅ? ប្រលោមលោក “ស្រលាញ់បងជ្រៅជាងសមុទ្រ” ភាគ ២ កាន់តែលេចអាថ៌កំបាំងធំជាងមុន

ចុចអាន៖ប្រលោមលោកភ័យរន្ធត់ព្រឺព្រួចរបស់អ្នកនិពន្ធ ម៉ក់ ខេមរិន្ទ្រ ចេញផ្សាយឆាប់ៗនេះក្នុងរដូវកាលទី៤

រឿង សីមាអំបោះលឿង ភាគទី៤ (ភាគបញ្ចប់)

YaraMST — Fri, 04 Mar 2022 12:42:55 +0000

នៅពេលពន់ព្រលប់ដដែលនោះ អ្នកទាំងពីរត្រូវបានមនុស្សចំណាស់ជាឪពុកម្ដាយក្មេកនៃចាងហ្វាង នាំទៅដល់កូនខ្ទមមួយទៀត ដែលនៅឆ្ងាយដាច់ពីគេ ក្នុងស្រែក្រោម។

នៅទីនោះមិនសមថា មានមនុស្សស្រីម្នាក់កំពុងតែរស់នៅតែម្នាក់ឯងឯកោកណ្ដោចកណ្ដែងទេ។

នាងអង្គុយទម្លាក់សក់អន្លាយ មើលទៅគួរឲ្យខ្លាច។ នៅពេលដែលឃើញភ្ញៀវដើរមកដល់ នាងងាកមកខ្វាក ធ្វើឲ្យចាងហ្វាងសឹងតែទន់ជើងដើរទៅមុខលែងរួច ដោយសារនាងមានរូបរាងនិងមុខមាត់ដូចគ្នាបេះបិទនឹងប្រពន្ធរបស់ខ្លួន។

ចាងហ្វាងហែមលបគិតក្នុងចិត្តដោយបបួលមិត្តឱ្យឈប់ជើងពីចម្ងាយមិនហ៊ានបន្តចូលទៅក្នុងខ្ទមឡើយ៖

«ឱ! នេះឬកូនភ្លោះដែលមានមុខមាត់ដូចគ្នាបេះបិទ? អនិច្ចានាងឬអ្វីដែលជាគូដណ្ដឹងចាស់របស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែមានជំងឺឆ្កួតវង្វេង បែរជាម្តាយឪពុកយកមកដាក់ចោលឯកោនៅទីនេះ មិនឲ្យរៀបការជាមួយខ្ញុំ បែរជាប្អូនស្រីរៀបការទៅស្រុកខាងប្តីជំនួស?»

ចាងហ្វាងគិតទាំងក្ដុកក្ដួលក្នុងចិត្តហើយដំអក់ឈរនៅពីក្រៅ ចម្ងាយប្រមាណជាបួនម៉ែត្រពីខ្ទមនោះ។ ដោយសារខ្ទមបើកបង្អួចចំហផង បានជាអ្នកនៅពីនេះទៅអាចមើលឃើញច្បាស់ថា ម្ដាយបានចូលទៅអង្គុយនិយាយនឹងនាងចុះឡើង ឡើងចុះ ទុកឱ្យឪពុកឈរចាំនៅខាងក្រៅជាមួយភ្ញៀវដែរ។

ចំណែកចាងហ្វាងដែលបានឈរគិត ទោះបីយ៉ាងណា បើជាបានមកដល់ទីនេះកន្លែងនេះដឹងការណ៍អស់ហើយ ដោយមធ្យោបាយណាក៏ដោយ ត្រូវតែរកវិធីជួយភរិយាកម្សត់របស់ខ្លួននៅឯផ្ទះ។ ព្រោះតែគិតដូច្នេះហើយ ចាងហ្វាងហែមក៏ដើរទៅជិតឪពុកក្មេកហើយសួរតិចៗឡើងថា៖

«ខ្ញុំមិនយល់ទេថា ម្នាក់ជាបងស្រីគេនៅឈឺទៀតឬក៏អត់? ហើយមុននេះនៅផ្ទះម៉ែបានធ្លោយឡើងថា គេចេះមន្តអាគម តើចេះអ្វីទៅ?»

ឪពុកក៏តបមកវិញតាមត្រង់៖

«កូនស្រីនេះតាមពិតនៅពេលអាយុដប់ប្រាំឆ្នាំក្បែរនឹងបានរៀបមង្គលការ ក៏ស្រាប់តែកើតជំងឺឆ្កួតលេលាមិនដឹងអ្វីទាំងអស់ មិនដឹងថាដោយសារអ្វីទេ! ដូច្នេះហើយបានជាដល់វេលាសន្យាត្រូវត្រៀមរៀបការនៅពេលនាងអាយុបានដប់ប្រាំមួយឆ្នាំនោះ គ្រួសារចាស់ទុំគិតថា គង់មិនមានកូនក្រមុំក៏សម្រេចចិត្តឲ្យប្អូនរបស់ខ្លួនបន្លំឈានទៅរៀបការ ជាមួយកូនប្រុសបាន! ក្រោយមកពេលស្នាក់នៅដាច់ដោយឡែក ដើម្បីព្យាបាលខ្លួន នៅម្នាក់ឯងយូរទៅ កូនច្បងខ្ញុំបានជាសះស្បើយព្រោះនាងបានវិញ្ញាណសក្តិសិទ្ធមកសណ្ឋិត! ការរស់នៅក្រោយមក ត្រូវតែធ្វើពិធីបួងសួងចុះឡើងខ្ជាប់ខ្ជួនកាន់គ្រូនោះរហូតមក បើពុំដូច្នោះទេ នឹងអ្នកសក្តិសិទ្ធនឹងអាចហើរចោល បណ្តាលឱ្យមានជំងឺឈឺថ្កាត់ខូចសតិដូចដើមវិញ!»

សាមីខ្លួនទ្រាំមិនបានក៏ចោទសួរវិញភ្លាម៖

«ដូច្នេះហើយ គេក៏មានចិត្តច្រណែនជាមួយនឹងប្អូនស្រី ដោយខ្លួនមានវិធីធ្វើមន្តអាគម ក៏ប្រើមន្តអាក្រក់ទៅលើនាង? លោកតាវង្សបានផ្តាំមកគឺជាការពិត វាជាអំពើដែលប្រព្រឹត្តឡើងដោយញាតិខ្លួនឯងផ្ទាល់?!»

«មិនពិតទេ មិនពិតទេ!»

ម្ដាយនិយាយដោយស្ទុះចេញមកទាំងទឹកភ្នែក ហើយពន្យល់ឡើងថា៖

«ខ្ញុំត្រូវនិយាយប្រាប់ពីដំណើរដើមទងទាំងស្រុង! ដូច្នេះចូរកូនប្រុសស្ដាប់ឲ្យច្បាស់! មុននេះប្រហែលជាមួយ៤ឆ្នាំ កូនស្រីច្បងខ្ញុំដែលដេកឈឺរ៉ាំរ៉ៃ បែរជាមានវត្ថុសក្តិសិទ្ធព្រមមកកាន់ និងថែទាំឱ្យដឹងខុសត្រូវវិញ តែប្អូនស្រីបានជាការតាមប្តីទៅស្រុកឆ្ងាយទៅហើយ ក៏អន្ទឺនេះទុកថាខ្លួនឯងជាតិនេះមានកម្ម ត្រូវខំថែទាំពង្រឹងសីលទាន! ស្រាប់តែមួយខែមុន កូនស្រីខ្ញុំនេះបានត្រហេបត្រហមរត់ទៅប្រាប់ខ្ញុំដល់ផ្ទះដោយអន្ទះសាថា ប្អូនស្រីគេនាងកាតាល់ ដែលរៀបការប្តីប្រពន្ធរស់នៅឯខេត្តឆ្ងាយពេលនេះកំពុងមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត!»

«សំដៅទៅលើភរិយាខ្ញុំមែនទេ?!»

«ត្រូវហើយ! គេគ្មានញាតិឯណាទៀតទេ! គេបានអធិដ្ឋានឃើញថា ប្អូនស្រីដែលបានទៅរៀបការជំនួសត្រូវបានសាច់ញាតិខាងប្រុសម្នាក់ធ្វើមន្តអាគមអូមអាមទៅលើខ្លួន ដោយសេចក្ដីព្យាបាទ!»

ចាងហ្វាងកើតខឹងសម្បាស្រែកឡូឡា៖

«កុហក បោកប្រាស់!»

គាត់គំហកឡើងដោយហួសចិត្ត គឺដោយសេចក្ដីឈឺចាប់ ដែលមិនត្រឹមប្រពន្ធខ្លួនបានរងគ្រោះ ខ្លួនត្រូវគេប្តូរកូនក្រមុំលាក់ការពិត ថែមទាំងពេលនេះចោទប្រកាន់ថា ខាងខ្លួនទៅវិញដែលបានធ្វើអំពើអំពាន់បណ្តាលឱ្យភរិយាឈឺទៀត?

តែប្រពន្ធខ្លួនកំពុងរងគ្រោះគឺជាការពិត….

ចាងហ្វាងប្រកែកតវ៉ាបន្ថែមឡើងថា៖

«ខ្ញុំមានសាច់ញាតិឯណាមក? មានតែបងស្រីម្នាក់ ឥឡូវគាត់ស្លាប់បាត់ហើយ! ឈ្មោះឪពុកម្តាយខ្ញុំក៏ចូលចាស់ជរាតើឱ្យគាត់ទៅធ្វើអំពើអ្វីលើ កូនប្រសា? កោតតែនិយាយមកបាន?»

ស្រាប់តែសំឡេងស្រួយស្រឹបស្រែកលាន់មកពីក្នុងខ្ទម៖

«បងស្រីបង្កើតរបស់ខ្លួនហ្នឹងហើយ ដែលជាម្ចាស់អំពី!»

សំឡេងប្រកែកឡើងមកពីក្នុងខ្ទមនេះ ជាសំឡេងរបស់ប្រពន្ធខ្លួនច្បាស់ចែស ធ្វើឲ្យមេឃុំឌីម និងចាងហ្វាងស្តាប់ហើយក៏ព្រឺសម្បុរងាកទៅរកប្រភពភ្លាម។

មនុស្សមិនត្រឹមមានរូបដូចរាងដូច ថែមទាំងសំឡេងដូចគ្នាឥតខុសត្រង់ណា។

អន្ទឺពិតប្រាកដបានដើរពើងទ្រូងចេញមកពីក្នុងខ្ទម ធ្វើឲ្យបុរសទាំងពីរដែលស្កាត់មកពីឆ្ងាយ សម្លឹងនាងតាំងពីក្បាលដល់ចុងជើងទាំងភ័យរន្ធត់ហាមាត់ជ្រងោរ។

ព្រោះថា….ហេតុអីក៏មានមនុស្សដូចគ្នាបែបនេះ?

នារីនោះផ្តើមវាចាចម្ងាយប្រមាណ២ម៉ែត្រមុខខ្ទមមកថា៖

«បងស្រីរបស់អ្នកគឺជាដើមហេតុដែលធ្វើឲ្យប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំកើតជំងឺឆ្កួតលេលា! បើមិនជឿ ចូរអ្នកឆាប់ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ស្វែងរកនូវតាមមុំចង្ក្រាន ស្រះទឹក និងធ្នឹមកណ្តាល កន្លែងបីនេះប្រាកដជាមានភស្តុតាងនៃអំពើដែលបងស្រីរបស់អ្នកបានដាក់មកលើគ្រួសារអ្នក!»

ចាងហ្វាងគ្រវីក្បាលបដិសេធគ្រាន់តែមិននិយាយចេញ នារីនោះប្រាប់ថែមទៀតថា៖

«ខ្ញុំបានរកឃើញរឿងនេះកាលពីជាងម្ភៃថ្ងៃមុន ហើយខ្ញុំបានធ្វើពីធីដោះស្រាយជួយប្អូនរបស់ខ្ញុំដែរ តែមិនអាចបានអ្វីក្រៅតែពីពន្យារវេលា! មានខ្មោចប្រុសម្នាក់ត្រូវបានគេប្រើឱ្យមកជាន់សន្ធប់វិញ្ញាណនាង! ខ្ញុំគ្មានវិធីជួយនាងទេ! ប្រសិនបើអ្នករករំដោះមិនទាន់ នឹងគង់នាងកាតាល់សម្លាប់ខ្លួនឯងនៅថ្ងៃណាមួយឆាប់ៗនេះ!»

«បងស្រីខ្ញុំស្លាប់បាត់ទៅហើយ!»

«ជាកម្មដែលបានវិលទៅរកម្ចាស់ដើម!»

«ថាម៉េច? ជាពាក្យមុសាទាំងអស់!» ចាងហ្វាងស្រែកខឹងគ្រោតគ្រាត។

ស្ត្រីនោះនៅតែមិនថមថយកិរិយាម៉ឺងម៉ាត់ថែមទាំងតបតនឹងចាងហ្វាងវិញ៖

«អាគមនឹងធ្វើឲ្យម្ចាស់ដើមដែលជាអ្នកកសាងរឿងនេះ រងគ្រោះថ្នាក់ដោយខ្លួនឯងគេបានគ្រប់ពេលវេលា ក្នុងករណីបើសិនជាជាមានអ្នកខ្លាំងពូកែណាម្នាក់គេមកជួយប្រពន្ធអ្នកឱ្យរួចភ័យ បងស្រីរបស់អ្នកនឹងស្លាប់ភ្លាម! បើបងស្រីអ្នកមិនបានធ្វើរឿងបែបនេះមកលើប្អូនស្រីខ្ញុំទេ ប្រាកដជាគាត់មិនមានគ្រោះថ្នាក់អ្វីដែរក្នុងពេលនេះ! តែបើគាត់មានបញ្ហា ក៏ដោយសារអំពើខ្មៅរបស់គាត់ខ្លួនឯង នេះបញ្ជាក់ថាការប្រមើលមើលឃើញរបស់ខ្ញុំត្រឹមត្រូវ!»

ថាចប់ស្ដ្រីចម្លែកដូចត្មោលសន្លប់ទៅលើដី។ ពេលនោះឪពុកបានបីនាំកូនស្រីទៅសម្រាកព្យាបាលបញ្ហាសុខភាពក្នុងខ្ទម ម្តាយក្មេកឆ្លៀតពេលងាកមកពន្យល់កូនប្រសាបន្តទៀតថា៖

«កូនស្រីច្បងរបស់ខ្ញុំនេះ ក្រោយពីឈឺធ្ងន់សឹងតែវិកល បានមានឱកាសទទួលបានរបស់បារមីមកបាំងមុខរងជំងឺ ដឹងខុសដឹងត្រូវ ប្រក្រតីឡើងវិញ ប៉ុន្តែនាងក៏មិនមានចិត្តចង់បានស្វាមី កសាងគ្រួសារឬក៏វិលទៅរកផ្លូវលោកអ្វីនោះដែរ នាងគ្រាន់តែចង់រស់នៅកាន់សីល! ស្រាប់តែថ្ងៃមួយមានគេមកប្រាប់ខ្សឹបនឹងត្រចៀកថា ប្អូនស្រីខ្លួនដែលរស់នៅស្រុកឆ្ងាយ មានកូនស្រីពីរនាក់ត្រូវបានបងស្រីសាច់ថ្លៃគុំគួនព្យាបាទ!»

ចាងហ្វាងគិតចុះឡើងនៅតែខឹងចិត្តណាស់ ទោះណាជាឪពុកម្តាយក្មេកបបួលឲ្យឡើងផ្ទះសម្រាកវិញ ចាំភ្លឺសិនសឹមគិត ក៏មិនព្រម គិតពីបបួលភឿនចាកចេញមកស្រុកកំណើតវិញភ្លាមៗវិញ។

ដោយពេលនោះអ្នកទាំងពីរបានមកដល់ផ្សារ ដោយយប់ជ្រៅពេក ក៏ចូលទៅរកផ្ទះសំណាក់មួយបង្អន់សម្រាកមួយយប់សិន។

«ខ្ញុំពិតជាមិនជឿរឿងនេះដាច់ខាត! ខ្ញុំមិនជឿទេ! ខ្ញុំមកនេះមិនមែនដើម្បីមកស្តាប់រឿងទាំងអស់នេះឯណា? បងស្រីខ្ញុំគាត់ស្លាប់ដោយអកុសលណាស់ទៅហើយ គេបាននាំគ្នានិយាយបែបនេះលើគាត់ទៀត?»

មេឃុំឌីមគងថ្ងាសគិតចុះឡើងចុងក្រោយក៏បានឱ្យយោបល់មកមិត្តវិញ ៖

«ហែមអើយ! គិតមើលចុះឡើង ខ្ញុំមិនយល់ថាឪពុកម្តាយក្មេកហែមមិននិយាយកុហកនោះទេ! ដូចរឿងបងគឹមហួនស្លាប់ គាត់មិនទាន់ដឹងឯណា គាត់ក៏នៅឆ្ងាយ អ៊ីចឹងវាធ្វើម៉េចគាត់នឹងដឹងបាន? បើសិនយើងចង់ដឹងច្បាស់ យើងទៅមើលកន្លែងបីដែលគេបាននិយាយនោះសិនក្រែងឃើញអ្វីថ្មី?»

ចាងហ្វាងឮហើយគាត់ក៏នៅស្ងៀមស្ងាត់ មិនមាត់មិនកទេ ធ្វើជាសំងំសម្រាន្តតាមពិតមិនលក់មួយស្រលែតទើសភ្លឺ។

មកដល់ផ្ទះវិញដោយក្ដីមិនសប្បាយចិត្តជាខ្លាំង។ គាត់ក្រឡេកឃើញប្រពន្ធកំពុងអង្គុយជាប់ចំណងលើកៅអីបង្អែកក្នុងទីទទួលភ្ញៀវ បិទភ្នែកជិតឈឹងស្តាប់តុមអានសៀវភៅកំណាព្យ។

ចាងហ្វាងក៏អង្គុយសញ្ជប់សញ្ជឹងម្នាក់ឯង មិនមាត់មិនក មិននិយាយស្ដីរកណាទាំងអស់នៅក្នុងសួនច្បារ ធ្វើឲ្យមេឃុំឌីមត្រូវលាត្រលប់ទៅផ្ទះវិញទាំងមិនហ៊ានសង្ខើញសួរនាំគាត់ពីរឿងស្វែងរករបស់ទៅកន្លែងទាំងបីនោះទៀតសោះ។

ដោយអពមង្គលបានកើតឡើងផ្ទួនៗពេក ចាងហ្វាងរកតែនឹងកែខៃគិតមិនដឹងត្រូវដោះស្រាយយ៉ាងណាក៏មានតែក្រោកមកប្រះលង់លក់មួយភាំងទៅតាមការហត់នឿយចិត្តកាយ នៅលើកៅអីបង្អែកងឺតង៉តៗប្របមាត់បន្ទប់ដេកខ្លួន។

មិនទាន់បានប៉ុន្មានដង្ហើមធូរផង អ្វីម្យ៉ាងជាសំឡេងបានមកខ្សឹបប្រាប់ក្បែរត្រចៀក ។

«អ្នកម៉ែនមកហើយ! អ្នកម៉ែនមកហើយ! អ្នកម៉ែនមកហើយ!»

ដំបូងខ្សឹបៗធម្មតា រហូតចុងក្រោយក៏ស្រែកខ្លាំងៗសម្លុត ធ្វើឲ្យចាងហ្វាងបើកភ្នែកឃ្វាំង ទាំងស្លុតទ្រូងស្របពេលសម្រិបជើងលាន់រសឹបរសុបនៅក្នុងបន្ទប់ដាក់អីវ៉ាន់តូចក្បែរក្បាលដំណេក។

«អ្នកណា? ចូលមកធ្វើអី?»

គាត់ក្រោកវឹងស្ទុះទៅតាមដោយស៊ើងមមើង ស្រាប់តែក្រឡេកឃើញអ្នកម៉ែនដែលជាមេចុងភៅប្រកបដោយទឹកមុខស្លេកស្លាំងឈរញ័រដៃជើងកាន់អំបោះសីមាពណ៌លឿងពីរកំណាត់ដែលមិនដឹងជាលួចចេញពីចុងជើងគ្រែរបស់ខ្លួនកាលពីពេលខ្លួនបានចេញពីផ្ទះឬមួយក៏យ៉ាងណា។

ដែលក្ដីសង្ស័យជាខ្លាំង ចាងហ្វាងក៏ស្រែកសួរទៀត៖

«មានរឿងអី?»

អ្នកម៉ែនចាប់ផ្ដើមយំ។ ដូច្នេះដើម្បីកុំឲ្យផ្អើលដល់គេឯង ឬក៏ដល់ប្រពន្ធស្មារតីមិនប្រក្រតីដែលកំពុងតែអង្គុយក្នុងនៅស្តាប់តុមអាននាបន្ទប់ធំ ចាងហ្វាងបានកោះហៅអ្នកម៉ែនចូលមកជួបស្ងាត់ៗនៅក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់ខ្លួន។

ពេលនោះហើយអ្នកមែនបានសារភាពប្រាប់ថា ៖

«លោកម្ចាស់! ខ្ញុំជាប់ការសង្ស័យទៅលើអ្នកបងគឹមហួន ដោយសារថ្ងៃមួយខ្ញុំបានឃើញគាត់ឈ្លោះនឹងអាតុម!»

«ឈ្លោះអាតុមរឿងអី?!»

«អាតុមចង្អុលថា ម្តេចគាត់ដើរមកកាត់យកអំបោះសីមាលឿងចេញពីរូបថតរបស់អ្នកស្រីចាងហ្វាង? គាត់ក៏ច្រានអាតុមដួលហើយចេញបាត់ទៅ! ពេលមួយខ្ញុំគិតចុះឡើងម្នាក់ឯងមិនអស់ចិត្តក៏លបហៅអាតុមទៅលួងវាសួរ វាសារភាពថា បានឃើញគាត់យកកន្ត្រៃទៅឱ្យកុលាបរ័ត្នកាន់និងបង្គាប់ធ្វើដូចជាកាត់សីមានោះចោល តាមពិតគឺគាត់ជាអ្នកកាត់មុន! ដោយកុលាបរ័ត្ននៅក្មេង តូចពេក ពេលអ៊ំស្រីស្រែកឆោឡោឡើង គ្នាក៏មិនអាចប្រកែកថាអ្វីបាន!»

ចាងហ្វាងនៅស្ងៀមទ្រោបមុខគិត។

«តើអ្នកគឹមហួនធ្វើនេះដើម្បីអ្វីទៅ?!»

ឮមីងម៉ែនសួរបែបនេះចាងហ្វាងដែលនៅច្របូកច្របល់ចិត្តខ្លាំង ស្រែកឡើងថា៖

«ហៅអាតុមកអាយ!»

តុមត្រូវបានមីងម៉ែនទៅនាំមកដល់។

«មើល៍អាតុម ម្តេចឯងដឹងរឿងហើយ ក៏ចចេសលាក់នឹងឪ?»

កុមារាបាននិយាយតបដោយទឹកភ្នែកសស្រាក់ថា៖

«ជម្រាបពុក! ពេលដែលអ្នកគឹមហួនលបៗកាត់សីមាលឿងចោល គាត់មានទឹកមុខកាចៗ មិនដូចធម្មតាយើងឃើញទេ! ពេលគាត់ទម្លាក់កំហុសលើប្អូនស្រី ខ្ញុំបានរត់ទៅតាមសួរនាំ តែគាត់បែរជាសម្លុតខ្ញុំថា បើមិនលាក់រឿងនេះធ្វើជាគថ្លង់ នឹងឱ្យពុកបណ្តេញខ្ញុំចេញ ព្រោះពុកជឿតែគាត់ម្នាក់ទេ!»

ចាងហ្វាងទ្រោបក្បាលបោយដៃបណ្តេញតុមឱ្យថយចេញ។

«ទៅៗទៅអានរឿងឱ្យម្តាយឯងស្តាប់!»

លុះឃើញអ្នកម៉ែននៅត្រេងត្រាង គាត់ក៏សួរខ្សាវៗដូចមនុស្សកំពុងបាក់ទឹកចិត្ត៖

«មានរឿងអីទៀត?»

គាត់ជាមនុស្សជំនិតម្នាក់ដែលឈឺឆ្អាលនឹងដឹងគុណណាស់ រឿងនេះចាងហ្វាងហែមដឹងច្បាស់។ កូនប្រុសនាយមាំរបស់គាត់ក៏បានចូលរៀនសូត្រដោយការសន្តោសរបស់ចាងហ្វាងដែរ។ ពេលនេះគាត់ឱនមកខ្សឹបខ្សៀវ៖

«ខ្ញុំសង្ស័យថា ក្នុងបន្ទប់ឃ្លាំងតូចមានបង្កប់គ្រឿងមន្តអាគមទាន!»

ពេលឃើញថា លោកចាងហ្វាងបានផ្ទៀងស្តាប់ព្រោះយកចិត្តទុកដាក់គាត់ក៏និយាយបន្ត៖

«ព្រោះអ្នកស្រីទាមទារមកសម្រាន្តក្រៅខ្ញុំមិនដែលចាប់អារម្មណ៍ចូលមករៀបចំក្នុងបន្ទប់នេះទេទាន! ស្រាប់តែមុននេះបន្តិច បានឮសូរសម្រែកមនុស្ស ហៅឈ្មោះខ្ញុំ ជាប់ៗបីដងដំបូងហៅខ្សឹប ក្រោយគេហៅសម្លុត! បានជាមុននេះចៅហ្វាយឃើញខ្ញុំចូលក្នុងបន្ទប់ឃ្លាំងចាស់នេះ!»

មិនចង់តែនឹងជឿសម្តីបាវដែរ តែខ្លួនឯងក៏ទើបតែត្រូវដាស់ឡើងដោយសារសំឡេងដដែលនេះ….ម្ល៉ោះហើយអ្វីម្យ៉ាងញ៉ាំងចិត្តចាងហ្វាងឱ្យចង់ដឹងការពិត។

«មីងហូតយកអំបោះសីមាលឿងពីចុងជើងមកធ្វើអី្វ?!»

«ចាស៎ គឺដើម្បីប្រើអាមាំឱ្យទៅរកកូនសិស្សតាវង្សឧបកិច្ចឡើងវិញ!»

«មិនបាច់ទេ! គេផ្ញើសំបុត្រមកហើយថា មិនអាចដោះឱ្យទេ យកទៅទុកនៅនឹងកន្លែងចុងជើងវិញតាមបណ្តាំរបស់គេទៅ ហើយទៅធ្វើការរបស់មីងលាក់រឿងក្នុងផ្ទះឱ្យបានជិត កុំបាចហាចទៅក្រៅ!»

«ចា៎សទានប្រោស!»

វេលានោះ ចាងហ្វាងនៅបន្តទ្រោបក្បាលគិតចុះគិតឡើងតែអង្គឯងថា ហេតុអីបានជាអ្នកបងគឹមហួនចូលទៅកាត់ខ្សែអំបោះលឿងពីរូបថតភរិយាចេញ?

សម្តីអន្ទឺពិតប្រាកដនៅស្រុកកំណើតកម្រើកឡើងមកក្នុងការចងចាំរបស់ហែម។

«អឺ មែន!»

ស្ត្រីនោះក៏វិលមកវិញតាមការកោះហៅនៃនាយចៅហ្វាយ។ ចាងហ្វាងកេះមីងម៉ែនមកក្បែរខ្សឹបស្ងាត់ៗ៖

«នៅស្រុកប្រពន្ធខ្ញុំ គេប្រាប់មកថា បើសិនជាមានគេដាក់របៀនលើប្រពន្ធខ្ញុំពិតមែន ច្បាស់ជាដាក់នៅកន្លែងទាំងបី គឺធ្នឹមកណ្តាល ស្រះទឹក ហើយនិងនៅផ្ទះចង្ក្រាន!»

ឮហើយ អ្នកម៉ែនក៏រត់បបួលមនុស្សក្នុងផ្ទះឲ្យតាមរកស្ងាត់ៗ ដោយយកចិត្តទុកដាក់ប៉ុន្តែលុករកយ៉ាងណាមិនឃើញមានអ្វីគួរសង្ស័យទាំងអស់។

គ្រានោះដែរ ចាងហ្វាងបានផ្ដើមកោះហៅនាយមាំ កូនប្រុសមីងនេះឲ្យស្រូតឡើងទូក ទៅអញ្ជើញម្តាយឪពុកខ្លួនមកផ្ទះ រួមទាំងកូនស្រីទាំងពីរមកវិញផងដើម្បីបានជំនុំសម្រួលដំណើរដើមទងនៃសាច់រឿងរបស់បងស្រីខ្លួនថា តើគាត់ជាមនុស្សយ៉ាងម៉េច នៅពេលដែលខ្លួនចេញពីផ្ទះមកយូរឆ្នាំនេះ មិនដឹងថាគាត់មានរឿងអ្វីកើតឡើង។ ហើយនៅក្រោយពេលដែលប្តីគាត់ស្លាប់ គាត់មានផ្លូវចិត្តបែបណាខ្លះ?

២ថ្ងៃក្រោយមក ចាំបាត់ៗទើបឃើញនាយមាំវិលវិញ។ លោកតាធំនិងតាម្នាក់ទៀតបានបង្ហាញខ្លួនជាមួយម្តាយចាងហ្វាងទុកឪពុកឱ្យនៅរក្សាផ្ទះ ជាមួយចៅៗ។

«ចូរហៅគាត់ថា ហ្មសាវុធ! លោកជាអ្នកចេះមើលជំងឺ ធ្លាប់ស្គាល់រាប់អានគ្នាជាមួយតា តាំងពីជំនាន់ធ្វើសង្គ្រាមនឹងពួកសៀម!»

លោកតាធំបង្គាប់ដូច្នេះទៅកាន់គ្រប់គ្នា។

ហ្មសាវុធ មានសក់រួញអង្គារ៍ដី កម្ពស់ជាងមួយម៉ែត្រប៉ែតសិប ទឹកមុខភ្លឺស្វាងក្នុងទម្រង់ថ្គាមខ្លាយ៉ាងមានអំណាច។ គាត់ជាអ្នកចេះចាំសាស្ត្រាចាស់ មន្តវិជ្ជាការសម្រាប់ទប់ទល់ដោះអាគមខ្មៅងងឹត និងដោះអំពើស្មារតីរាងកាយសព្វអន្លើ។

បានមកដល់ជាអ្នកជួយកែការណ៍ហើយ គាត់ក៏ដើរមើលពាសពេញផ្ទះ និងសរសេរកំណត់ត្រាធ្វើលេខបូកគុណដកចែកពេញមួយថ្ងៃ ព្រមទាំងអង្គុយស្ងៀម អត់ធ្មត់ស្តាប់រឿងរ៉ាវផងទាំងពួងដែលចាងហ្វាងហែមបានរៀបរាប់ប្រាប់។

មួយថ្ងៃរំលងទៅមុខទៀត ពេលពន់ព្រលប់ក្រោយពីការអុចធូបបន់ស្រន់លើនប់រមាំង ស្រាប់តែ មនុស្សស្រីម្នាក់បង្ហាញខ្លួនជាអ្នកលក់នំផ្លែអាយ។ អ្នកភូមិធ្លាប់ឃើញគាត់រាល់តែដង មកលក់កាត់នេះ ថ្ងៃនេះចម្លែកត្រង់ថា គាត់មិនលក់ដូចរាល់ដងបែរជាចាំស្ទាក់ផ្លូវតាមយាយម៉ែនតាមផ្លូវក្រោយផ្ទះ និងព្យាយាមនិយាយពាក្យដដែលៗថា ចូរជីកដើមម្លិះក្បែរស្រះ។

ក្រុមអ្នកម៉ែនបានគិតចុះឡើង ក៏សង្ស័យខ្លាំង ទើបសម្រេចចិត្តដើររកជីកដើមម្លិះជាជួរៗក្បែរស្រះទើបរកឃើញ កញ្ចប់ស្បោងថ្លាប្រផេះ ដែលត្រូវបានកប់ចោលនៅក្រោមគល់ដើមទើបតែដាំបានតូចៗដោយដៃអ្នកគឹមហួនប៉ប្របនៅក្បែរមាត់ស្រះ។

កញ្ចប់នោះត្រូវបានយកមកប្រគល់ឲ្យចាងហ្វាងហែម គាត់ក៏បើកវាឡើងនៅនឹងមុខចាស់ទុំទាំងអស់។ ក្នុងនោះមានសន្លឹកក្រដាស់ចាស់ចារឈ្មោះពីរគឺ បងស៊ីថានិងប្រពន្ធហែម។

«ហេតុអ្វីបានជាឈ្មោះបងថ្លៃខ្ញុំមកនៅកន្លែងនេះនិងឈ្មោះប្រពន្ធខ្ញុំទៅវិញ?»

បានជាចាងហ្វាងហែមភ្លាត់មាត់ ពីព្រោះគាត់ស្គាល់ច្បាស់ថា ជានាមនៃស្វាមីរបស់អ្នកគឹមហួន ថែមទាំងត្រូវជាបងថ្លៃរបស់គាត់ ដែលបានខ្ចាត់ទៅនៅព្រាត់ស្រុកឆ្ងាយមិនដែលជួបមុខគ្នាតាំងពីបងស្រីគាត់បានរៀបការរួច។

ហ្មសាវុធ ដែលជាអ្នកចេះមើលរបៀនសឹងសព្វបែបយ៉ាង ក៏នៅតែគិតមិនយល់អំពីស្នាមភ្ញីក្រវ៉េមក្រវ៉ាម នៅព័ទ្ធជុំវិញអក្សរឈ្មោះទាំងពីរថាជារបៀនអ្វី។ ជឿថាជាមន្តអាគម ដែលកំពុងតាមរក តែគិតមិនដឹងអំពីមូលហេតុនិងមិនដឹងថា ជាអ្វីប្រាកដផងនឹងបានដោះស្រាយដោយរបៀបណាទៅ?

គាត់បន្តគិតចុះឡើងនៅតែគិតមិនឃើញ លុះដល់ស្រាវជ្រាវតាមសៀវភៅបុរាណរបស់គាត់ទើបរកឃើញនូវទម្រង់នៃគំនូសក្រវ៉ាមនោះ ថាជារបៀនម្យ៉ាងគេហៅថា អាពាហ៍ពិពាហ៍ខ្មោច ប្រើចងវិញ្ញាណមនុស្សដែលនៅរស់ ជាមួយនឹងខ្មោចដែលស្លាប់ទៅ ដោយប្រើឈ្មោះដើម្បីហៅឱ្យនៅអន្ទោលតាមចងពៀរគ្នា។

វិញ្ញាណដែលស្លាប់ទៅនោះ នឹងនៅច្របូកច្របល់តាមពាល់តែជាមួយម្នាក់ទៀតដែលជាមនុស្សពិតប្រាកដ ដូច្នេះខ្មោចដែលនៅសន្ធំបណ្ដាលឲ្យអ្នកប្រពន្ធរបស់ចាងហ្វាងហែមប្រុងតែនឹងសម្លាប់ខ្លួននិងដុតផ្ទះថែមទាំងអារដៃជើង គឺជាខ្មោចបុរសម្នាក់កាលនៅរស់ជាប្តីរបស់អ្នកគឹមហួននិងជាបងថ្លៃចាងហ្វាងហែម។

ក៏មិនដឹងថាហេតុអីបានជាបងថ្លៃដាច់ចិត្តនឹងធ្វើរឿងនេះមកលើប្អូនថ្លៃខ្លួនឯង ចាងហ្វាងហែមគិតអ្វីមិនឃើញអង្គុយខ្មៅមុខកើតទុក្ខពន់ពេក។

ឃើញកូនប្រុសបែបនេះកាលណា ក៏ម្ដាយរបស់ចាងហ្វាងដែលនៅស្ងៀមមិនមាត់កយូរហើយដាច់ចិត្តនិយាយសារភាព ដោយគ្រវីក្បាលហួសចិត្តផង។

«ខ្ញុំជាម៉ែ ប្រាកដជាដឹងអំពីមូលហេតុដែល គឹមហួនវាធ្វើអំពើនេះ!»

គាត់ហៅកូនមកជុំនិងលោកតាធំមានទាំងហ្ម សាវុធនិងតំណាលឡើងថា៖

«មុនពេលដែលកូនហែមនេះត្រូវចេញទៅរៀបការប្រពន្ធក៏មានហោរម្នាក់ដើរកាត់ភូមិយើង! ខ្ញុំនៅមិនសុខមិនសាប់ក៏បានហៅឲ្យចូលទាយមើលឱ្យ! គ្រានោះសាមីកូនកម្លោះមិនបាននៅផ្ទះទេ នៅតែខ្ញុំហើយនិងកូនស្រី ដូច្នេះហោរក៏បានគន់គូរដោយនិយាយថា កូនខ្ញុំមិនអាចរៀបការបានទេប្រសិនបើរៀបការនោះនឹងធ្វើឲ្យប៉ះពាល់ទៅដល់សាច់ញាតិខាងឯងម្នាក់ណា នឹងត្រូវបាត់បង់ជីវិតទើបរួចទោសពីព្រោះមង្គលការនេះ មិនដូចទៅនឹងអ្វីដែលជាចំណារគូព្រេង! ឮរឿងនេះហើយខ្ញុំនិងបងស្រីគេមិនសប្បាយចិត្តសោះ ប៉ុន្តែដោយសារតែបានភ្ជាប់ពាក្យភ្ជាប់សម្តីជាមួយគ្រួសារនោះយូរណាស់មកហើយដូច្នេះមិនអាចជូនពាក្យកូនស្រីគេវិញបានឡើយ ក៏តាំងចិត្តថា ធ្វើមិនជឿពាក្យហោរ ក៏បន្តរឿងមង្គលការនោះតាមគម្រោងទៅ! ក្រោយមកគឹមហួនក៏បានចេញទៅនៅស្រុកឆ្ងាយតាមប្តីដែលរកស៊ីជំនួញ តែប្ដីត្រូវរងគ្រោះថ្នាក់ស្លាប់ដោយទាន់ហន់! ប្រហែលជាហេតុផលនេះ ធ្វើឲ្យបងស្រីចាប់ផ្តើមមានគំនុំសងសឹកទៅលើគ្រួសាររបស់ប្អូនប្រុស ឬក៏ចាត់ទុកថាប្រពន្ធរបស់ប្អូនខ្លួនគឺជាមនុស្សចង្រៃម្នាក់!»

ហែមនៅស្ងៀមរកនឹកឡើងវិញនូវសភាពក្រៀមស្រពោនលាក់កំបាំងនៃទឹកមុខបងស្រីខ្លួនដែលរស់នៅឯកោក្នុងនាម ជាអ្នកមេម៉ាយដែលគ្មានកូននឹងគេបន្តមើលថែ។ សេចក្ដីច្រណែន ស្អប់គុំកួន បានធ្វើឱ្យកំហឹង គាត់មិនអាចរំងាប់បង្កើតទៅជា គំនិតព្យាបាទស្វែងរកគ្រូ មន្តអាគមយកអំពើមកដាក់ចោលនៅក្បែរស្រះទឹក ដូចដែលបងស្រីបង្កើតរបស់ប្រពន្ធខ្លួន បានប្រមើលមើលឃើញតាំងពីនាយមកដូច្នោះដែរ។

«ជាកម្មដែលបានវិលទៅរកម្ចាស់ដើម! អាគមនឹងធ្វើឲ្យម្ចាស់ដើមដែលជាអ្នកកសាងរឿងនេះ រងគ្រោះថ្នាក់ដោយខ្លួនគេវិញបានគ្រប់ពេលវេលា ក្នុងករណីបើសិនជាជាមានអ្នកខ្លាំងពូកែណាម្នាក់គេមកជួយប្រពន្ធអ្នកឱ្យរួចភ័យ បងស្រីរបស់អ្នកនឹងស្លាប់ភ្លាម!» សម្តីរបស់អ្នកអន្ទឺពិតប្រាកដដែលឈឺក្នុងខ្ទមម្នាក់ឯងនៅតែលាន់រងំមកក្នុងការចងចាំ។

«សីមាអំបោះលឿងនោះ គឺគាត់ឡើងទៅកាត់ដោយខ្លួនឯង ដូច្នេះហើយបានជាគាត់មានបញ្ហាត្រលប់នូវអំពើឃោរឃៅរបស់គាត់ទៅលើខ្លួនគាត់ នៅពេលដែលគាត់ភ័យខ្លួនជិះទូកវិលត្រលប់ទៅស្រុកវិញក៏ត្រូវរងគ្រោះថ្នាក់តែម្ដង!»

ហ្មសាវុធបានសន្និដ្ឋានបែបនេះ។

ក្រោយរកឃើញឫសគល់ហើយ ទើបគាត់ចាត់ចែងធ្វើបុណ្យឧទ្ទិសកុសលដល់អ្នកដែលបានចែកឋានទៅឲ្យបានត្រឹមត្រូវ សុំឲ្យអហោសិកម្មគ្រប់បែបយ៉ាងដោយមាន រៀបចំតាមរណ្ដាប់បុរាណ ចងឈ្មោះគឹមហួននិងប្តីរមូចូលគ្នាដោយក្នុងកូនដបងងឹត និងបិទឆ្នុកជិតបណ្តែតចោលនឹងទឹកទន្លេ បញ្ជេរឱ្យវិញ្ញាណប្តីប្រពន្ធទាំងទ្វេរនៅជាមួយគ្នាអស់កល្បទៅ ឈប់មកចងពៀរនឹងឈ្មោះ«ប្រពន្ធហែម»ម្នាក់នេះបានទៀត។

«នេះឯងគឺជាភរិយារបស់ខ្លួន សូមទៅជាមួយគ្នាឲ្យបានសុខ ចាប់ពីពេលនោះតទៅ កុំបកក្រោយនឹកឃើញអ្វីឡើយ!»

គ្រួសារនេះក៏គ្មានអ្នកណានិយាយអ្វីជុំវិញអ្នកគឹមហួនទៀតដែរ។

ចំណែករឿងខ្មោចចូលទៅលើភរិយារបស់ចាងហ្វាងហែមបានក្លាយទៅជាអតីតកាល។

តាមយោបល់លោកតាធំ និងហ្មសាវុធព្រមទាំងម្តាយរបស់ចាងហ្វាងហែមផង គ្រប់គ្នាជឿថា តាមពិតសំឡេងដែលមកខ្សឹបហៅចាងហ្វាងហែម និងឮដាស់ហៅអ្នកមឿនឲ្យក្រោកទៅឃើញចូលឃ្លាំងតូច ជាបារមីនៃនប់រមាំងដែលត្រូវបានលោកតាធំប្រគល់មកឲ្យទុកក្នុងឃ្លាំងតូច។

នប់រមាំងនេះ ខ្មែរយើងរមែងតែងជឿថា គឺជាវត្ថុសក្ដិសិទ្ធិដែលអាចយកតាមខ្លួនបានរាល់ពេលណាត្រូវចេញធ្វើចម្បាំង ឬធ្វើជំនួញស្រុកឆ្ងាយប្រកបដោយការផ្សងព្រេងគ្រោះថ្នាក់ ដោយសារបារមីវត្ថុតែងតែជួយខ្សឹបប្រាប់ឲ្យម្ចាស់បានដឹងមុនជានិច្ចនៅនឹងត្រចៀកនូវព្រឹត្តិការណ៍អ្វីដែលបម្រុងតែនឹងកើតឡើង។

សូម្បីតែនឹងមានអគ្គិភ័យឬក៏មានចោរ សត្រូវលបចូលផ្ទះ ក៏នឹងមកដាស់ឲ្យម្ចាស់ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើងទាន់ពេលវេលាបានភ្លាមដែរ។

តើអ្នកយល់យ៉ាងណាអំពីជំនឿខ្មែរក្នុងនិទានកថានេះ? តើអ្នកចង់អានភាគនិទានពេជ្របណ្ឌិតក្រោយក្រោយទៀតដែរឬទេ?

រឿង សីមាអំបោះលឿង ភាគទី៣

YaraMST — Thu, 03 Mar 2022 05:18:39 +0000

«អឺ ហែម!»

«ពុកឯងហៅនៅខាងក្រោមផ្ទះកូន!»

ចាងហ្វាងហែមក្រោកចេញទៅក្រៅអើតទៅក្រោមឃើញឪពុកក៏ចុះជណ្ដើរតាំងៗទៅរកភ្លាម។ គាត់សំពះគោរពលោកមានគុណ ទាំងនៅឆ្ងល់មិនទាន់បាត់ពីរឿងបងស្រីសោះ។

មិនទាន់បានហាសួរដំណឹងពីអ្នកគឹមហួននៅឡើយផងក៏ស្រាប់តែឱនមកខ្សឹបបង្គាប់ថា៖

«តោះ! ពុកនាំទៅខ្ចីនប់មួយពីលោកតាធំ ក្រែងបានសុខសប្បាយ!»

រឿងនប់បានពីស្នែងសត្វនេះជារឿងល្បីរន្ទឺណាស់សម្រាប់ម៉ឺនមន្ត្រីខ្មែរនានា។ មិនថានប់ក្តាន់ ប្រើស រមាំងសុទ្ធតែជាលាភ ជាវត្ថុសក្តិសិទ្ធិអាចមកទ្រងទ្រង់បើកចក្រាដំណើរជីវិតឱ្យមានតេជៈឈ្នះអស់ឧបទ្រពបាននេះបើយោងតាមជំនឿខ្មែរពីបុព្វកាលមកទល់ឥឡូវ។

ទោះយ៉ាងណាចាងហ្វាងហែមមិនដែលដឹងថា លោកតាធំ(អ៊ំប្រុសខាងឪពុក)បានរបស់នេះមកទេ។

«២បីខែមុន លោកតាធំរបស់កូន គេមកពន្យល់សប្តិ ឱ្យរើសបាននប់រមាំងមួយនៅត្បូងផ្ទះ! មិនដែលឃើញរមាំងម្តងសោះក្នុងជីវិតពុក មិនថាមានរមាំងពីណាមកចោលនប់ឱ្យកន្លែងនេះ! លោកតាធំឯងប្រាប់ពុកថា មិនឱ្យអ្នកណាទាំងអស់ ទុកឱ្យអាចៅខ្លឹមហែម ដែលជាមន្ត្រីទុកទ្រទ្រង់ឥស្សរៈយស! នប់នេះសក្តិសិទ្ធិណាស់កូន អាចការពារអំពើអំព័ន្ធជំងឺតម្កាត់អាបធ្មប់អីបានគ្រប់យ៉ាង!»

ឮហើយអរណាស់។ គ្រប់យ៉ាងប្រៀបបីដូចជាមានទេវតារៀបចំ។ ឪពុកនៅឡើយដឹងរឿងខ្មោចចូលរបស់កូនប្រសាផង បែរជានៅសុខៗដឹងដំណឹងកូនមកលេងក៏ស្រែកហៅឱ្យទៅចួបលោកតាធំយកនប់ទៅហើយ?

«បាទពុក!»

ពុករៀបរាប់ទៀតថា៖

«ជំនឿលើរឿងនប់សត្វនេះ ខ្មែរយើងមានតាំងពីសម័យសង្គ្រាមជាមួយសៀមមក មេទ័ពធំៗគេតាមរកណាស់ទាល់តែមាននិស្ស័យបានចួបណាកូន!»

ពីរនាក់ពុកនិងកូនយាត្រាតាមផ្លូវក្រោយកាត់តាមចម្ការដូងនិងរុក្ខជាតិហូបផ្លែតូចធំជាច្រើនឆ្ពោះទៅអាស្រមភាវនារបស់លោកតាធំខ្លួនដែលត្រូវជាបងប្រុសបង្កើតរបស់ជីតានៃចាងហ្វាងនេះ។

«លោកតាធំកូនឯង នេះមានឈ្មោះជាអ្នកដើរសឹក ស្មោះត្រង់ធ្វើសង្គ្រាមដើម្បីជាតិកាលពីជំនាន់ដើមគ្រាគាត់នៅពេញកម្លាំង ទាល់តែចូលជរាហើយបានមានវាសនាបាននប់នេះមកកាន់!»

ពេលចូលចួបប្រណមនឹងមនុស្សចាស់ហើយកាលណា ចាងហ្វាងបានសារសព្ទពីរឿងអកុសលនៃភរិយាជូនលោកសណ្តាប់ក៏ទទួលបាននប់រមាំងមួយដុំធំប៉ុនក្តាប់ដៃមនុស្សធំមកមែន។

លោកតាធំផ្តាំថា នៅក្នុងការទទួលបានស្នែងនប់នេះមកផ្ចុងផ្តើមជីវិត ខ្លួនធ្វើជាមន្ត្រីត្រូវតំណម អំពើអយុត្តិធម៌ ចាក់ពង្រត់មនុស្ស បង្ខំកូនស្រីគេ ឬសេពគ្រឿងញៀនស្រវឹងនានា។

មិនត្រឹមតែសក្ដិសិទ្ធិខ្លាំងសម្រាប់ពេលចេញច្បាំងឬក៏សម្រាប់អ្នកដែលជឿលើមន្តអាគមអូមអាមនោះឡើយ របស់នេះអាចធ្វើឱ្យមន្តអាគមទាំងអស់ សាបរលាបនឹងប្រែក្លាយជនរងគ្រោះមកជាអ្នកមានឫទ្ធាអស្ចារ្យទៅវិញ។

លោកតាផ្តាំចុងក្រោយថា៖

«ចៅយកទៅចុះ! តែលៃឲ្យប្រពន្ធដាក់ទឹកអប់ផ្កា សាមីខាងប្តីតមស្រា តមមានស្រីផិតភក្តី!»

គ្រប់យ៉ាងនេះគឺជាបណ្ដាំរបស់លោកតាធំ វ័យប្រមាណជាកៅសិបផ្លាយ ប៉ុន្តែនៅតែភ្លឺស្វាង មិនវង្វេងអ្វីទាំងអស់ហើយបានព្យាយាមថែរក្សារបស់សក្តិសិទ្ធិមួយនេះ មកទុកសម្រាប់ចៅប្រុស។

បានរបស់ដល់ដៃកាលណាភ្លាមក៏លើកដៃប្រណមនិងគោរពលាលោកចេញមកតាមឪពុក។

កំពុងដើរផងគិតផងអំពីហេតុការណ៍នៃភរិយាសំណព្វនៅផ្ទះ ស្រាប់តែមេផ្ទះម្នាក់ឈ្មោះជុំរត់មកត្របាញ់ពីចម្ងាយដោយទឹកភ្នែកសស្រាក់។

ដូចគ្នាជាសញ្ញាថាអ្វីមួយមិនល្អបានកើតមានឡើងលើគ្រួសារនេះ។ ពេលចួបជំពប់បាននិយាយគ្នាដឹងការណ៍កាលណា ក៏ពុកនិងកូនទទួលដំណឹងថា អ្នកស្រុករកឃើញសព្វរបស់អ្នកគឹមហួននៅតាមបណ្តោយទឹកមាត់ច្រាំងបឹងទន្លេ។

អ្នកជំនុំនាំគ្នាគិតថា គាត់អាចស្លាប់ដោយសារធ្លាក់ទៅក្នុងទឹកទន្លេពេលជិះទូកមក តែទូកក៏គ្មានដាន និងគ្មានឃើញសពណាផ្សេងទេ។

ដោយក្តីតក់ស្លុតនិងស្រឡាំងកាំងចំពោះហេតុការណ៍ ចាងហ្វាងប្រញាប់ខ្ចប់នប់រមាំងដែលជាវត្ថុសក្ដិសិទ្ធិបានទទួលពីជីតាធំទៅដាក់នៅក្នុងបង្វិច ហើយរត់ទៅតាមអ្នកស្រុកទៅរកសពបងស្រី។

នៅថ្ងៃដដែលនោះ បន្ទាប់ពីការចុះត្រួតពិនិត្យតាមជំនាញរបស់រាជការខេត្ត គេចេញសេចក្តីសន្និដ្ឋាននៅថ្ងៃបន្ទាប់ថា គាត់មិនបានសម្លាប់ខ្លួនទេ ប្រាកដជាមានអ្នកណាម្នាក់ធ្វើទុក្ខបុកម្នេញលើគាត់ ព្រោះទឹកមុខមុនស្លាប់និងកាយវិការដែលភ័យរឹងក្រញ៉ង់ៗ ប៉ុន្តែរកមិនទាន់ឃើញតម្រុយថា គាត់បានជួបអ្នកណានៅមុនពេលដែលត្រូវធ្លាក់ស្លាប់នោះឡើយ។

រួចពីបុណ្យបងស្រីភ្លាមៗចាងហ្វាងហែមដោយនឹកឃើញដល់ប្រពន្ធក៏ប្រញាប់នាំតុមវិលត្រលប់មកផ្ទះសិន ដោយមិនអាចនៅរង់ចាំរហូតដល់បុណ្យប្រាំពីរថ្ងៃអ្នកគឹមហួនចប់ឡើយ។

ដល់ផ្ទះកាលណា ក៏ឃើញភរិយានៅអង្គុយក្នុងចំណងមិនមាត់មិនក លើកៅអីផ្អែកសម្លឹងទៅក្រៅបង្អួច។ ពេលដែលប្ដីយកទឹកទៅបញ្ចុក អ្នកអន្ទឺមិនកាចសាហាវអ្វីទេ បានត្រឹមយំរហាមមិននិយាយស្តី និងហាឡើងក្រេបទឹកជាធម្មតា ដូចជាមិនបានមានរឿងអ្វីកើតឡើង។ ចាងហ្វាងហែមណាចិត្តមួយអាណិតភរិយាប្រាថ្នាចង់តែស្រាយនាងចេញតែខំកាត់ក្តីនឹករឭកនេះ ពីព្រោះស្នាមរបួសលើកដៃរបស់ភរិយាគាត់នៅមិនទាន់ជាសះនៅឡើយផង។

ដោយហួសចូលទៅបន្ទប់សម្ភារៈក្នុងបំណងចង់យកនប់រមាំងនេះរកកន្លែងលាក់ទុកស្រួលបួលដោយប្រយ័ត្នប្រយែង ក៏គាត់ស្រាប់តែនឹកឃើញឡើងដល់សីមាអំបោះលឿង ដែលត្រូវបានបង្គាប់ឲ្យយកមកទុកនៅចុងជើងគ្រែ។ ចេញមកក្រៅក៏ឃើញកូនធម៌នៅជូតទឹកភ្នែកក្បែរម្តាយដែលស្ថិតក្នុងចំណង…..

«អាតុម! ចូរឯងរត់ទៅផ្ទះបាយប្រាប់អ្នកម៉ែន ឲ្យរៀបចំគ្រឿងសក្ការៈមកនឹងអាលពុកបានលើកសែនព្រះភូមិ និងអ្នកជំនាងផ្ទះ!»

«បាទពុក» តុមរត់ចេញទៅបាត់ ចាងហ្វាងក៏មកអង្គុយលើគ្រែ រៀបចំយកសីមាអំបោះទៅសូកចោលនៅចុងជើង ក្រោមកម្រាលសូត្រ។

ដៃរបស់គាត់អង្អែលសូត្រចុះឡើងជាកិច្ចលាក់លៀមនូវខ្សែនោះ កុំឲ្យមានអ្នកណាមកយកលេងទៀតបាន ប៉ុន្តែប្រហែលជានឹកឃើញដល់រឿងទុក្ខសោកជាច្រើនពិសេសរឿងបងស្រីដែលទើបតែបាត់បង់ជីវិតនៅក្នុងទឹកទន្លេឯស្រុកកំណើតផង ចាងហ្វាងនៅសំកុកស្រក់ទឹកភ្នែកតក់ៗ ម្នាក់ឯងដោយស្ងៀមស្ងាត់។

ស្រាប់តែម្រាមដៃដូចជាមានអារម្មណ៍ដឹងថា ពាល់ទៅប៉ះទៅនឹងវត្ថុអ្វីមួយនៅក្រោមកម្រាលសូត្រ ។

ចាងហ្វាងក៏លូកដៃទៅរនាបក្រោមកម្រាលនោះរាវរកមើលថាតើជាអ្វី ក៏ស្រាប់ប្រទះឃើញរូបថតពីរបីសន្លឹក។ ជារូបថតចាស់ៗស្លកពណ៌យូរណាស់មកហើយ។

ដែលគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលគឺរូបថតភរិយារបស់គាត់ ដែលមានដល់ទៅពីរនាក់នៅក្នុងរូបថត។ ស្ត្រីជំទង់ទាំងពីរមានមុខដូចគ្នាបេះបិទ គ្រាន់តែសក់និងអាវខុសគ្នា។

នេះជាអ្នកណា?

បន្ទាប់ពីគាត់គិតចុះឡើងច្រើនដងមិនដឹងចម្លើយបានសម្រេចចិត្តដើរកាន់រូបថតទៅសួរប្រពន្ធដែលអង្គុយបែរខ្នង។

«នេះជាស្អី?!»

អ្នកអន្ទឺដែលបែរមកសម្លឹងមើលរូបថតហើយក៏ទ្រហ៊ោយំខ្សឹកខ្សួល។ ម្តងមិនមាត់មិនក ម្ដងសម្លឹងមុខប្ដី ម្ដងសម្លឹងទៅខាងក្រៅ ឆ្ងាយសន្លឹម។

ដោយចាងហ្វាងកើតហេតុចម្លែកពិភាល់ក្នុងចិត្តពេកក៏សង្ខើញសួរផ្ទួនឡើង៖

«រូបថតនេះថតពីអង្កាល់មក? ហេតុអីបានជាមានគ្នាពីរនាក់ ហើយមុខដូចអូនបេះបិទ?»

ធម្មតារឿងថតរូបនេះមិនងាយអ្នកណាមាននោះទេ ពីព្រោះថាពិភពលោកទើបតែមានម៉ាស៊ីនរូបថតនៅអំឡុងឆ្នាំ១៨២៥ឬ១៨២៦ ចំណែកប្រទេសកម្ពុជាកាន់តែមកដល់យឺតណាស់ទៅទៀត។ ម្នាក់ៗអាចមានវាសនាមានរូបថតបានមួយសន្លឹកៗក៏ដោយកម្រខ្លាំង ទាល់តែចូលរួមក្នុងកម្មវិធីរាជវាំងឬក៏កម្មវិធីផ្ទះអ្នកការទូត អ្នកមន្ត្រីធំ ក៏មិនប្រាកដថាមានរូបភាពបែបនេះដែរ។

«បងស្រីភ្លោះរបស់ខ្ញុំ!»

ពាក្យថាបងស្រីភ្លោះរបស់ខ្ញុំ បានធ្វើឲ្យហែមសឹងតែវង្វេងស្មារតី។

មានរឿងជាច្រើនដែលគាត់ចង់សួរនាំបញ្ជាក់ តែសភាពប្រពន្ធពិតជាមិនអាចទ្រទ្រង់នឹងទម្ងន់សំណួរអស់ទាំងនេះបានទេ គាត់ក៏នៅស្ងៀមព្រមរក្សាភាពអត់ធ្មត់បន្តិច។

ដើម្បីឲ្យដឹងថា តើប្រពន្ធកំពុងតែរវើរវាយឬមួយក៏ឆ្លើយតាមសភាពការណ៍ពិត គាត់ក៏សួរតាមសម្រួល៖

«ម៉េចបងមិនដែលដឹង?!»

ស្រាប់តែភរិយាដែលអង្គុយបែរខ្នងមិនអាចកម្រើកកើតនៅក្នុងចំណង មិនអាចងាកមកទេ នាងបាននិយាយបន្តទៀតរូៗ៖

«នេះគឺជារូបភាពដែលពួកខ្ញុំនាំពីរនាក់ខ្ញុំកាលនៅជំទង់ទៅចូលរួមក្នុងកម្មវិធីរបស់កុងស៊ុលបារាំង ដែលគាត់បានជួលលោកឪពុកខ្ញុំឲ្យទៅឆ្លាក់ត្រា ហើយគេមានកម្មវិធីសម្ពោធក្រុមហ៊ុននាំចូលទឹកអប់របស់គេដូច្នេះយើងក៏បានឱកាសថតមួយសន្លឹក!»

«ហេតុអីបងរៀបការជាមួយអូនជិតដប់ឆ្នាំហើយមិនឃើញរបស់ទាំងនេះ!»

«ព្រោះពុកមិនចង់ជម្រាបបងតាមត្រង់!»

«មានរឿងអីខ្លះដែលខ្ញុំមិនបានដឹងទាក់ទងនឹងគ្រួសារខាងអូននោះ?»

ចាងហ្វាងហែមសួរទាំងដើរមកទាញកៅអីអង្គុយទល់មុខភរិយា។

មិនសប្បាយចិត្តហើយម្ដងម្កាលយកដៃច្បូតមុខឬផ្ទប់ក្បាល គាត់ដាច់ចិត្តងើបមុខមកនិយាយនឹងភរិយាវិញ៖

«បងត្រូវការដឹងរឿងគ្រប់សព្វ! អូនដឹងទេ លោកតានិយាយថាមានញាតិរបស់អូន ដែលបានធ្វើមន្តអាគមអាក្រក់លើអូន! គ្មានអ្នកណាដោះបានទេ ទាល់តែម្ចាស់ហ្នឹងផ្ទាល់!»

ទឹកមុខរលីងរលោងរបស់គាត់ មានលំនាំដូចជាមនុស្សដឹងសតិហើយភ័យរន្ធត់យំហ៊ូ។

«ជួយប្រពន្ធផង!»

«បងខំជួយហើយ បានជាមកជជីកសួរនាំថា អ្នកណាទៅជាញាតិដែលដាក់អំពើ?»

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ!»

«ចុះរូបនេះជាហេតុភេទអ្វី? ម្តេចចាំលាក់នឹងខ្ញុំ?»

អ្នកអន្ទឺយំសសិត ហើយរៀបរាប់៖

«តាមពិតអ្នកដែលភ្ជាប់ពាក្យជាមួយនឹងបងហែមមិនមែនខ្ញុំទេ! ខ្ញុំនេះជាប្អូនមានឈ្មោះថា កាតាល់ ចំណែកបងអន្ទឺគឺជាបងស្រីភ្លោះរបស់ខ្ញុំម្នាក់ នៅខាងស្ដាំដៃនៅក្នុងរូបនេះ!»

ដូចជាត្រូវទឹកជះឱ្យភ្ញាក់ពីសន្លប់ចំកណ្ដាលមុខ។

មិនដឹងគាត់និយាយព្រោះឆ្កួតលីលាឬក៏ការពិត ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងណាស់នឹងព័ត៌មាននេះ?

ចាងហ្វាងឱនមុខមកសម្លឹងរូបថតដែលគាត់ទើបតែបោះចោលទៅលើកម្រាលសូត្រដោយសៅហ្មងឥឡូវប្រឹងលូកយកវាមកពិនិត្យសាជាថ្មី។

ពិតណាស់ទោះបីជាអ្នកទាំងពីរមានមុខដូចគ្នា ប៉ុន្តែម្នាក់ដូចជាមានវ័យចាស់ជាងបន្តិចទម្រង់សក់ក៏រាងខុសគ្នាខ្លះដែរ។

«ហេតុអីបានជាខ្ញុំភ្ជាប់ពាក្យជាមួយបង បែរជាមកការជាមួយប្អូន?!»

«បងអន្ទឺខ្ញុំក្រោយមកស្រាប់តែមានជំងឺវិកលចរិត! នៅពេលគាត់អាយុដប់ប្រាំមួយឆ្នាំជិតដល់ពេលត្រូវរៀបការស្រាប់តែគាត់លែងដឹងអី គិតតែចង់ចងកសម្លាប់ខ្លួន! ម្តងឡើងទៅកំពូលភ្នំ ម្តងរត់ចូលព្រៃជ្រៅៗម្នាក់ឯងសំងំបាត់ៗទម្រាំពុកតាមរកមកឃើញ! ពុកម៉ែតែងតែរកវិធីកែខៃ អញ្ជើញគ្រូហ្មជិតឆ្ងាយមកមើល កែមិនជា ព្រោះជាជំងឺសរសៃប្រសាទដែលគាត់មានមកពីកំណើត! សូម្បីតែពេទ្យបារាំងដែលពុកស្គាល់ ក៏គេអះអាងថាពិបាកនៅក្នុងការព្យាបាលដែរ! ពុកមិនដឹងធ្វើម៉េចមានតែហៅខ្ញុំមកប្រាប់ឲ្យធ្វើខ្លួនជាបងអន្ទឺនៅថ្ងៃរៀបការ ក៏រៀបមករស់នៅជាមួយនឹងអ្នកហែមចាប់ពីពេលនោះ!»

ឮហើយកាលណា ចាងហ្វាងបិទភ្នែកដែលក្តៅគគុកទៅដោយភាពងឿងឆ្ងល់និងទុក្ខសោក។ មិនថានារីនេះជាបងឬក៏ប្អូន គាត់ពិតជាស្រឡាញ់នាងខ្លាំងណាស់។

ភ្លាមនោះក៏ស្រាប់តែនឹកឃើញដល់សម្តីរបស់កូនសិស្សតាវង្សដែលបានសរសេរផ្ញើមក ថាអ្នកណាម្នាក់ជាញាតិ ធ្វើអំពើសងសឹកមកលើប្រពន្ធរបស់ខ្លួនគាត់សួរឡើងថា៖

«តើការដែលពុកនិងម៉ែសម្រេចចិត្តយកប្អូនមកជំនួសនោះ បងស្រីរបស់អូនខឹង? គាត់បានដឹងដែរឬទេ? ហើយយល់ព្រមដែរ?!»

«ទេ! ពេលនោះគាត់វង្វេងស្មារតីទៅហើយ! ពុកមិនបានសួរនាំឯណា? ប៉ុន្តែក្រោយមកបែរបានសរសេរសំបុត្រប្រាប់មកវិញថា ក្រោយខ្ញុំប្រសូត្របុប្ផារ័ត្នគាត់ដូចបានដឹងខ្លួនមកវិញ ម្ដងម្កាលហើយគាត់ស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំងថាហេតុអ្វីបានជាឲ្យប្ដីគាត់ទៅរៀបការជាមួយប្អូនគាត់ទៅវិញ!»

ជាមួយនឹងភាពតក់ស្លុតហើយបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងទៅភរិយា សភាពរបស់នាងមិនដូចជានិយាយកុហកនោះទេ។ ចាងហ្វាងសែនរសាប់រសល់ចិត្តណាស់។

«ហើយក្រោយមកយ៉ាងម៉េចទៀត?»

«ខ្ញុំមិនបានសរសេរសំបុត្រទៅគាត់ទៀតទេ! ពីព្រោះខ្ញុំមិនចង់រំឭករឿងនេះទៀត! ខ្ញុំស្រឡាញ់បង ក៏ចង់បានបងជាខ្លាំងអំណើះតទៅចង់នៅជាភរិយារបស់បងទៅហើយ! យើងមានកូនជាមួយគ្នាដល់ទៅពីរនាក់!»

ចាងហ្វាងលើកដៃមកជូតទឹកភ្នែក។

«កុំបារម្ភ! ទោះបីយ៉ាងម៉េចក៏បងមិនបោះបង់ចោលអូនដែរ! បងគ្រាន់តែចង់ដឹងថាបងស្រីរបស់អូនឥឡូវនៅបានសុខឬក៏មានជំងឺតម្កាត់? ហើយគាត់នៅតែគុំស្អប់យើងទាំងពីរដែរឬទេ?!»

«ខ្ញុំអត់ដឹងទេ ព្រោះខ្ញុំមិនហ៊ានសួរហើយក៏មិនដែលទាក់ទងទៅផ្ទះដែរ! ព្រោះតែរឿងអតីតកាលនោះ ខ្ញុំចង់បំបាត់ទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកផ្ទះចោលតែម្តង!»

ប្ដីលូកដៃយឺតៗទៅចាប់កាន់ម្រាមទាំង១០នៃភរិយាហើយនិយាយតទល់ចំពោះកែវភ្នែកស្រោបដោយគ្រប់ជលនេត្រក្នុងសំឡេងខ្សឹបៗថា៖

«អត់ទេ! បងចង់ដឹងថា តើលោកតាវង្សដែលជាអ្នកឲ្យសីមាអំបោះលឿងមកជួយអូន ហេតុអ្វីមុនស្លាប់បានផ្តាំប្រាប់តាមកូនសិស្សគាត់ថា មានអ្នកណាម្នាក់ជាញាតិយើង ជាអ្នកធ្វើអំពើទាំងអស់នេះមកលើអូន! ព្រោះគំនុំអ្វីមួយ?»

ចាងហ្វាងបង្ហាញស្នាមលើ កដៃទៅឱ្យភរិយា ហើយនិយាយពន្យល់បន្តថា៖

«រឿងកើតឡើងទាំងអស់ អូនកាន់តែអាក្រក់លើខ្លួនឯងសាហាវឡើងៗ ចុះបើគ្មានអ្នកណានៅ? មិនស្លាប់បាត់ទៅហើយទេ? បងស្រីអូនមែនទេ ជាអ្នកចងអាឃាតជាមួយអូន?!»

អ្នកស្រីស្រក់ទឹកភ្នែកដូចជាភ្លៀងសម្លឹងភ្នែកប្តីធ្វើភ្លឹះៗមិនមាត់មិនក។

អ្នកអន្ទឺនេះធម្មតាមិនសូវចេះនិយាយស្ដីប៉ុន្តែជាមនុស្សស្រីមានចិត្តបរិសុទ្ធ អ្វីដែលគាត់និយាយទាំងប៉ុន្មានមានភាពសមហេតុសមផល ធ្វើឲ្យប្ដីអាចជឿបាន។ បើកាលណាឃើញគាត់មិននិយាយលើបញ្ហាណាមួយ បានន័យថា ក្នុងរឿងនោះខ្លួនគាត់ក៏នៅមិនច្បាស់លាស់នៅឡើយ បានជាគ្មានយោបល់។

«បងមិនដឹងទេ បងត្រូវតែទៅស្រុកកំណើតរបស់អូនដើម្បីដោះស្រាយរឿងនេះ!»

នាងរឹតតែនៅស្ងៀមជាសញ្ញាមិនបដិសេធនូវការវិភាគរបស់ប្ដីតែម្តង។

ម្ល៉ោះហើយ ព្រហាមឡើងចាងហ្វាងបានរកវិធីសុំដោយសារឡានបារាំងធ្វើដំណើរជាមួយក្លើដែលជាមេឃុំ ឆ្ពោះទៅកាន់ស្រុកកំណើតភរិយាជាប្រញាប់។

ពួកគេមកដល់ផ្ទះកំណើតអ្នកអន្ទឺ ចំពេលថ្ងៃរៀបលិចទៅហើយ។

ភូមិនេះឈ្មោះព្រៃល្វាស្នា ដែលនៅដាច់ស្រយាលពីគេឯង ថែមទាំងមានទិដ្ឋភាពស្រងេះស្រងោចហាក់បីដូចជាអ្នកស្រុកខ្វះទឹក ធ្វើស្រែមិនសូវបានផល រុក្ខជាតិទាំងពួងក៏ផ្លែផ្កាមិនសូវបានល្អ ខុសគ្នាស្រឡះទៅនឹងកំពង់ធំដែលជាស្រុកកំណើតខាងប្ដី នៅប្របបឹងទន្លេសាបប្រកបទៅដោយដីជីវជាតិអ្នកស្រុកធ្វើស្រែចម្ការបែបស្រស់បំព្រងបៃតងគ្រប់តែរដូវ។

«ជម្រាបសួរម៉ែ!»

«អូៗៗៗ ម៉ែយល់សប្តិឃើញកូន! បានម៏ពិតមែន! សុបិននិម្មិតហើយ នែ៎ឪវា! កូនមកលេង! កូនប្រសាយើង ចាងហ្វាងហែម!»

ស្ត្រីចំណាស់គាត់ពិតជាត្រេកអរណាស់ លុះក្រឡេកទៅអ្នកដើរចូលក្រោយក៏ឃើញតែមេឃុំឌីម បែរជាមិនឃើញភរិយា ក៏ទម្លាក់ទឹកមុខហើយសួរនាំ៖

«ឯណាប្រពន្ធ? តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? ក៏កូនមិននាំប្រពន្ធឱ្យមកលេងផ្ទះវិញផង!»

ចាងហ្វាងមិនបានឆ្លើយឯណារវល់ភ្លឹកសម្លឹងជុំវិញបរិវេណបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវនៃផ្ទះខ្មែរដែលមានបីខ្នង។ ភ្នែករំពៃតែរកមើលរូបថតទាំងឡាយដែលចងព្យួរ ក៏មិនឃើញមានរូបថតណាមួយគួរឲ្យសង្ស័យរឿងផ្ទះនេះមានកូនភ្លោះ ក៏នឹកភ្នកទៅដល់សម្ដីភរិយាដែលសារភាពថាដោយសារ មិនចង់ខកសម្ដីចាស់ៗ ដែលបានភ្ជាប់សាច់ឈាមជាមួយគ្រួសារទាំងពីរម្ល៉ោះហើយក៏យកប្អូនស្រីមកការជំនួសបងស្រី។

«គេឈឺធ្ងន់ណាស់» មេឃុំឌីមស្រាប់តែឆ្លើយឡើងជំនួសឱ្យកន នៅពេលដែលម្តាយកំពុងតែរង់ចាំស្ដាប់សម្ដី។

ឪពុកក្មេកកំពុងតែពាក់កនឹងក្រមាចុះទឹបៗមកពីលើជណ្តើរផ្ទះ ហាក់ដូចជាតក់ស្លុតចំពោះដំណឹងប៉ុន្មានម៉ាត់ចុងក្រោយនេះ។

ក្រឡេកទៅគាត់ចាស់ជរាច្រើនណាស់ នេះបើតាមចំណាំរបស់ចាងហ្វាង។ ឪពុកក្មេកពិតជាស្គមស្លក់ជាសញ្ញាថាសុខទុក្ខគាត់ក៏មិនប្រសើរប៉ុន្មានដែរក្នុងរយៈពេលរវាងប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ។ គេប្រញាប់ក្រោកមកលំឱនកាយលើកម្រាមដប់ជម្រាបសួរ ហើយត្រូវបានទទួលឲ្យមកអង្គុយនៅលើក្ដារងឿវិញ។

«កូនអន្ទឺឈឺអ្វីទៅ» ម្តាយសួរទាំងស្លេកស្លាំង។

«ជម្រាបអ្នកម៉ែតាមត្រង់! ខ្ញុំដឹងការពិតអស់ហើយ ប្រពន្ធខ្ញុំត្រូវខ្មោចចូល!»

ប្ដីប្រពន្ធទាំងពីរពេលសម្លឹងមុខគ្នា។ មេឃុំឌីមធ្វើជាងាកទៅសម្លឹងបរិវេណផ្ទះនេះ ទាំងលើទាំងក្រោមមើលទៅធំណាស់ មិនសមណារស់នៅតែពីរនាក់ទេ។

«អ្នកមិនមានបម្រើគ្រាន់នឹងជំនួសដៃជើងទេឬអ្វី?!» មេឃុំធ្វើជាសួរស៊ើបការ។

«ចាស៎ មិនមានទេ! តាំងពីដើមមកម្ល៉េះមិនមែនទើបតែបារាំងចូលនេះទេ គ្រួសារខ្ញុំធ្វើការអ្វីៗដោយខ្លួនឯង! ស្រែចម្ការក៏ពុកវានិងខ្ញុំជាអ្នកធ្វើ! ស្រែប្រវាស់ដៃតិចតួចជាមួយអ្នកស្រុក! យើងជាអ្នកស្រែ!»

«ចុះកូនស្រីច្បងរបស់អ្នកម៉ែ?!» ចាងហ្វាងកាត់សួរ ធ្វើឱ្យគាត់ហាក់ដូចជាតក់ស្លុតនៅពេលដែលឮកូនប្រសាប្រុសមកសាកសួរដល់ក្រឡើតបែបនេះ។

ចាងហ្វាងបានតាំងចិត្តសួរបែបនេះក៏ដើម្បីបង្ហាញពួកគាត់ទាំងពីរថា ខ្លួនបានដឹងរឿងរ៉ាវអស់ហើយ មិនអាចលាក់លៀមបាន ហើយគ្មានពេលវេលាដើម្បីបន្លាយឱ្យវែងឆ្ងាយទៀតនោះដែរ។

កូនប្រសាប្រុសក៏បានបន្ថែមទៀតថា៖

«ប្រពន្ធខ្ញុំមិនមែនអន្ទឺទេមែនទេ? តើអន្ទឺពិតប្រាកដគេនៅរស់ឬក៏នៅកន្លែងណា? ជំងឺរបស់គេយ៉ាងម៉េចហើយ? ខ្ញុំមកនេះគឺមកចង់ជម្រាបដែរថា បើអ្នកម៉ែនិងពុកមិនស្មោះត្រង់នៅក្នុងការជួយព្យាបាលទេ ប្រពន្ធខ្ញុំដែលមានឈ្មោះដើមថាកាតាល់ ដែលត្រូវបង្ខំយកមករៀបការជំនួសបងស្រីគេនេះ នឹងរងគ្រោះដល់ជីវិត!»

ឮហើយម្តាយទ្រហោយំ ចំណែកពុកយកក្រម៉ាជូតញើសញាប់ឡើងៗធ្វើឱ្យចាងហ្វាងជ្រប់មុខក្នុង ទុក្ខព្រួយ។

«ប្រាប់មកថាកូនខ្ញុំកើតអីទៅ? តើកូនស្រីខ្ញុំកើតអី?»

ចាងហ្វាងធ្វើមុខហាក់ខឹងសម្បាទោះបីជាគាត់សង្កត់ចិត្តប្រឹងវាចាផ្អែមល្ហែមគោរពឪពុកម្តាយក្មេកប៉ុន្តែក្នុងទ្រូងគាត់ស្ទើរផ្ទុះទៅហើយ ម្ល៉ោះហើយវាចាជាអ្វីទៀតក៏មិនចេញ បានត្រឹមដង្ហក់ដកដង្ហើមធំ ឃូរៗញ៉ាំងឱ្យមេឃុំឌីមឆ្លើយជំនួសវិញ៖

«ជម្រាបប្រសាសន៍អ៊ំប្រុសអ៊ំស្រី! អ្នកជាភរិយាហែម របៀបដូចជាខ្មោចចូល! ជាច្រើនលើកធ្វើបាបខ្លួន ពេលខ្លះទៅអង្គុយក្បែរសម្បុកពស់វែកតែម្នាក់ឯង ដុតរោងស្បូវនិងឃ្លាំង លោតចូលភ្លើង អារកដៃ ដោយកាំបិត! ស្រាប់តែមានអាចារ្យជាអ្នកចេះរបៀនច្បាស់ម្នាក់ មុនពេលស្លាប់បានប្រាប់ថា ពិតជាមានសាច់ញាតិជិតដិតជាអ្នកធ្វើអំពើ មកលើកូនស្រីរបស់អ៊ំ!»

ចាងហ្វាងឃើញមិត្តនៅស្ងៀមក៏បន្ថែមឡើងថា៖

«យើងខ្ញុំទាំងពីរប្រាណមកដល់ស្រុកកំណើតនេះបំណងធំមកចង់សួរនាំថា តើលោកឪពុកអ្នកម្តាយដឹងថាអ្នកណាជាអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើនេះទៅលើប្រពន្ធខ្ញុំដែរឬទេ?»

បានជាសួរចំៗបែបនេះព្រោះតែនៅក្នុងចិត្តបានត្រៀមលក្ខណៈរួចស្រេចទៅហើយ ថាអ្នកណាទៅជាអ្នកធ្វើរឿងនេះ។ នៅពេលដែលម្ដាយថ្លោះទឹកមុខមិនហានិយាយស្ដី ឪពុកក៏ប្រកបដោយទឹកមុខស្លេកស្លាំង។ អ៊ីចឹងបានឱកាសកូនប្រសានិយាយបន្ថែមផ្ទួនៗ៖

«ខ្ញុំកើតសង្ស័យថា កូនស្រីច្បងរបស់អ្នកដែលមិនបានរៀបការជាមួយខ្ញុំ កើតក្ដីស្អប់ខ្ពើមប្អូនស្រីខ្លួនឯងក៏ប្រើអំពើខ្មៅងងឹតធ្វើទៅលើនាង!»

ម្ដាយងើបមុខភ្លាមយំសស្រាក់គ្រវីក្បាលបដិសេធ៖

«មិនមែនទេ! មិនមែនទេ! មិនមិនពិតអ៊ីចឹងទេ! កូនស្រីចេះមន្តអាគមមែនក្រោយពីជាសះ ប៉ុន្តែគេមិនបានធ្វើអ៊ីចឹងចំពោះប្អូនស្រីទេ!»

អ្នកចម្ងាយទាំងទ្វេឮដល់ត្រង់ណេះហើយក៏កើតភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំងឡើង ងាកសម្លឹងគ្នាដោយងឿងឆ្ងល់រួចក៏មេឃុំឌីមឈ្លេចសួរភ្លាម៖

«អ៊ីចឹងបានន័យថា កូនស្រីច្បងដែលមានជំងឺនោះចេះមន្តអាគមទៀត?!»

រឿង សីមាអំបោះលឿង ភាគទី២

YaraMST — Wed, 02 Mar 2022 08:10:42 +0000

«ពុក! ពុក! មីអូនទាញរបូតអំបោះលឿងពីរូបថតរបស់ម៉ែហើយ !»

ចាងហ្វាងហែម ដាក់ប៉ាកាចុះ សម្លឹងមើលមុខកូនស្រីច្បងដែលរត់មកប្រាប់ត្រហេបត្រហប។ នាងនិយាយបន្ថែមមកទៀតខណៈដែលឪពុកកំពុងសម្លឹងធ្មាំង៖

«អាតុមកំពុងតែចង់ចងដាក់វិញ!»

ចាងហ្វាងធ្វើមុខមិនសប្បាយចិត្តជាខ្លាំង ក្រោកចោលតុកៅអីដើរតាមកូនស្រីច្បងទៅកាន់បន្ទប់ទូតាំង ។ ទៅដល់ទីនោះ គាត់ឃើញតុមកំពុងតែចំតិតចំតូងជាមួយនឹងប្អូនស្រីនៅក្នុងការព្យាយាមចងអំបោះសីមាពណ៌លឿងត្រលប់ទៅកាន់រូបគំនូរដើមវិញ។

«ម៉េចបានមើលប្អូនប៉ុណ្ណឹងមិនបាន?!»

« ខ្ញុំ! ខ្ញុំជាប់អានសាស្ត្រាពុក!»

ចាងហ្វាងមិនមាត់ទេ គាត់លូកដៃទៅលើកយកអំបោះពណ៌លឿងនៅក្នុងចន្លោះម្រាមដៃតុមពិនិត្យបន្តិចរួចងាកទៅសម្លឹង រូបគំនូររបស់ភរិយា។

«ម្តាយឯងនៅឯណា?»

តុមក៏មិនទាន់បានឆ្លើយព្រោះអាល័យតែភ័យស្លេកស្លាំង ទុកឱ្យ បុប្ផារត្ន័ឆ្លើយជំនួស៖

« ម៉ែរត់ទៅក្រោយ !»

ចាងហ្វាងជ្រួញចិញ្ចើមខណៈពេលដែលសព្ទសំឡេងឆោឡោមួយលាន់ឡើងខ្សោយៗមកពីម្តុំផ្ទះបាយបន្ទាប់មក ក៏លាន់ខ្លាំងឡើងៗមកប៉ះត្រចៀកចាងហ្វាង។

គាត់ទម្លាក់អំបោះពណ៌លឿងទៅលើរូបថតគំនូរហើយយកវាទៅដាក់ថ្នមៗលើទូតាំងសិន ដោយដើរទៅក្បែរបង្អួចសម្លឹងទៅក្រោយ។

«មានរឿងស្អី?»

នាយ មាំហើយនឹងមីងមែនមិនឃើញទាន់ឆ្លើយផង មនុស្សពីរបីនាក់ទៀតដែលជាដៃប្រវាសជួលមកឱ្យជួយច្រូត កំពុងប្រញាយរត់ទៅក្រោយ។ សម្លឹងពីកន្លែងនេះទៅប្រមាណជាម្ភៃឬសាមសិបម៉ែត្រពិតជាឃើញផ្សែងហុយខ្មួលខ្មាញ់ទៅលើ ឯប្រភពរបស់វា ដូចជាឃ្លាំងចាស់មួយក្បែរចម្ការ ចេក ដែលគ្រួសារនេះទុកដាក់សម្ភារៈចាស់ៗ និងឧបករណ៍សម្រាប់ធ្វើកសិកម្មមួយចំនួនតជំនាន់មកហើយ។

មនុស្សបីនាក់ផ្សេងទៀតដែលមានរាងកាយមាំរត់ទៅក្រោយ តាមពីក្រោយនាយមាំ ឃើញដូច្នេះចាងហ្វាងក៏ចុះពីលើផ្ទះរត់ទៅជាមួយនឹងពួកគេដែរ ដោយមានបុប្ផារ័ត្នប្រឹងមកតាម ម្ល៉ោះហើយឪពុកក៏ឈប់ដំណើរ ងាកមកសម្លឹងតុមនិងចង្អុលមិនឱ្យទៅតាម។

ដឹងអីពេលនោះបុប្ផារ័ត្នសួរឡើងដោយមុខស្លេក៖

« ម៉ែដុតឃ្លាំងធ្វើអី?»

តុមបុកពោះភ័យណាស់នៅពេលដែលឮសំណួរនេះ? ហេតុអ្វីបានជាមានភ្លើង?

គេប្រុងថារត់ទៅដែរស្រាប់តែចាងហ្វាងស្រែកបង្គាប់ឡើងថា៖

«កុលាបរដ្ឋនិងបុប្ផារដ្ឋឈរទន្ទឹមគ្នានៅនេះហាមចេញទៅណាទាំងអស់! មិនឱ្យទៅក្រោយទេខ្លាចឆេះរលាកឮអត់?!តុម មើលពីរនាក់នេះ!»

មកដល់ក្រៅ ចាងហ្វាងក្រឡេកឃើញអ្នកគីមហួនជាបងស្រីបង្កើតកំពុងតែឈរធ្វើមុខស្លេក ដៃកាន់ផ្កាមួយបាច់ធំ ប្រហែលជាបម្រុងនឹងយកទៅក្រង។

« អ្នកណាដុតស្អីទៅប្អូនហែម?»

គាត់និយាយដោយញាប់ញ័រ ឯប្អូនឆ្លើយតបវិញទាំងចង្អុលទៅជង្រុកស្រូវ៖

«ឆេះនៅឃ្លាំងចាស់ចម្ការចេក!»

នៅពេលដែលចាងហ្វាងរត់កាត់តាមចម្ការចេកចូលទៅក្រោយ ក៏អស់ជើងឈរធ្មឹង សម្លឹងកំសួលឃ្លាំងដែលឆេះសន្ធោសន្ធៅសឹងតែរកកន្លែងចូលចាក់ទឹករំលត់គ្មាន។

ចំណែកនៅពីមុខ ប្រហែលជាបីបួនម៉ែត្រគេឃើញអ្នកអន្ទឺកំពុងតែឈរបែរ មុខប្រឈមសម្លក់សម្លឹងមុខអ្នកស្រុក ខំដាក់ពួកគេ ទុកពួកគេដូចជាសត្រូវស្លាប់រស់ ។

« យី! គ្រាន់តែរបូតអំបោះលឿងប៉ុណ្ណឹង! គាត់ក្លាយជាអ៊ីចឹងលឿនណាស់!»

នាយៗដែលស៊ីឈ្នួលធ្វើចំការរអ៊ូឡើង។ រីឯចាងហ្វាងជាប្តីគិតតែពីឈរ បើកភ្នែកគ្រលួងៗគ្មានពាក្យចចារអ្វីព្រោះរវល់នឹកមិនអស់មិនហើយអំពីអាការៈភរិយា។

«គាត់អ្នកដុតមែនទេ? អ្នកអន្ទឺបានអ្វីយកមកដុតបានជាឆេះសន្ធោម្ល៉េះ?»

គ្មានអ្នកណាមានចម្លើយទេ មានតែចាងហ្វាងដែលរួសរាន់ឃាត់ភរិយា៖

«កុំ….. មកវិញ! មកវិញមក! »

នេះគឺជាសម្ដីខ្លីៗដែលចាងហ្វាងអាចនិយាយឡើងបាន ព្រោះគាំងអណ្តាតដោយភាពតក់ស្លុត ។ ចំណែកខាងភរិយាធ្វើមុខ ក្រហមដូចជាស្តាប់មិនឮ។ រាងកាយពីលើដល់ក្រោមញ័រទទ្រើក ទឹកមុខកោងកាច ដៃជើងទាំងពីរច្រងាងចេញដូចជាប្រុងតែនឹងប្រយុទ្ធ ។

អ្នកគីមហួនទើបដើរមកក្បែរ ដោយគាត់មិនមានកាន់ផ្កាអ្វីទៀតនោះទេ ។

«អន្ទឺ! អន្ទឺ!»

បងថ្លៃរូបនេះស្រែកហៅប្អូនដោយតក់ស្លុត ។ សម្រាប់អ្នកអន្ទឺដែលធ្លាប់តែមានទឹកមុខសស្លូតបូតសមជាស្ត្រីរូបស្រស់ស្អាតនៅក្នុងផ្ទះពេញដោយកិត្តិយស ពេលនេះបែកក្បាល ងាកមុខមកសម្លក់អ្នកគឹមហួនហើយលើកដៃឆ្វេងប្រើម្រាមកណ្ដាលចង្អុលបងថ្លៃគួរឱ្យខ្លាចនិងចម្លែកចិត្តណាស់។

«អញ! អញ! អញ!»

និយាយបានតែពាក្យអញៗនេះ បីដងឡើង ក្នុងសព្ទសំឡេងគួរឱ្យខ្លាច មិនមែនជាសំឡេងធម្មតាដែលចេញពីបំពង់ករបស់ស្ត្រី ដ៏មានកិត្តិយសម្នាក់នេះឡើយ។

ចាងហ្វាងហាមាត់ធ្លុងខណៈពេលដែលបងស្រីខ្លួនភ័យពេកមកឱបដៃប្អូនប្រុសដោយម្រាមទាំង១០ត្រជាក់ស្រេងរឹងដូចដង្កាប់។

គួរឱ្យខ្លាចនឹងភាពតក់ស្លុតនេះ! អ្នកណាក៏មិនដែលឃើញដែរ ស្រាប់តែអ្នកអន្ទឺបែរក្រោយឃ្វាំងបម្រុងនឹងរត់ចូលទៅក្នុងភ្នក់ភ្លើងតែម្តង។

មិនអាចចាំទៀតបាន ប្តីរត់តាម នឹងប្រទាញមកវិញ ចំណែកអ្នកបម្រើផ្សេងៗទៀតក៏រត់ទៅជួយប្រតាយប្រតប់ជាមួយគ្នា។

ទីបំផុតភរិយាត្រូវបានសែងចេញមកវិញដោយមានរលាកខ្លួនជាអន្លើ ។

ល្ងាចនោះ បុប្ផារ័ត្ននិងកូលាបរដ្ឋត្រូវបានឪពុកដាក់ទណ្ឌកម្មឱ្យលុតជង្គង់បែរមុខទៅរកសសរផ្ទះព្រោះកំហុសរឿងអំបោះលឿង។

ចំណែកឯអ្នកអន្ទឺត្រូវដាក់ឱ្យសម្រាន្តលក់ឈឹងនៅលើគ្រែក្តារងារវែងរលោងស្រិល មានអ្នកគឹមហួនជួយលាបថ្នាំឱ្យ។

មេឃុំឌីម និងចាងហ្វាងបានអង្គុយពិសារស្លានៅសំយាបក្រៅផ្ទះ ជជែកគ្នា រិះរកមធ្យោបាយកែស្ថានការណ៍ ចំណែកតុមវិញនៅអង្គុយគក់ច្របាច់ ជើងអ្នកអន្ទឺក្បែរៗមីងម៉ែន។

«អឺអាតុម ឯងមកជួយច្របាច់ជើងពុកវិញម្ដង ពុកដូចជាភ្លាត់ជើងហើយអានេះ !»

ចាងហ្វាងហែមហៅដូច្នេះហើយតុមក៏រត់ចេញទៅ បត់ជើងក្បែរឪពុកធម៌និងផ្តើមច្របាច់ជូនគាត់ដោយអាណិតអាសូរ។ មិនដឹងថា ពេលដែលគាត់ចូលទៅរំដោះប្រពន្ធចេញពីភ្នក់ភ្លើងមក បុកទង្គិចទៅត្រូវអ្វីនឹងអ្វីខ្លះនោះទេ?

តាមពិតមេឃុំវិញដឹងថា ចិត្តចាងហ្វាងត្រូវប៉ះទង្គិចជាងរាងកាយនេះទៅទៀត ។

«ហែម! ម្តាយឱ្យគេសរសេរសំបុត្រផ្ញើតាមទូករកបងឱ្យវិលទៅមើលរក្សាគាត់បានពីរបីថ្ងៃ គាត់ឈឺពីរថ្ងៃហើយ !»គឺអ្នកគឹមហួនបានមកសុំការអនុញ្ញាតពីប្អូនប្រុសដើម្បីនឹងត្រលប់ទៅស្រុកកំណើតមើលម្តាយឈឺ។ ពិតជាចំពេលដែលផ្ទះនេះកំពុងរងក្តីស្រងេះស្រងោចឥតគណនា។

ជាម្តាយឈឺទៅហើយក៏មិនដឹងប្រកែកយ៉ាងណា ហែមងក់ក្បាលឆ្លើយ៖

«គិតទៅទាំងយប់?»

«ទេទៀបភ្លឺ ប្រាប់គេឱ្យរកទូកឱ្យហើយ!»

«ម៉ែយ៉ាងណាហើយ ឆាប់ឱ្យដំណឹងមកផងពេលទៅដល់ភ្លាម!»

«ចា៎!»

គាត់ឆ្លើយខ្លីចំពោះប្អូន ហើយបងស្រីនេះក៏វិលត្រលប់ទៅបន្ទប់ត្រៀមរៀបចំអីវ៉ាន់ខ្លួន មិនភ្លេចដៀងភ្នែកមកមើលលោកស្រីអន្ទឺដែលដេកស្តូកស្តឹងផង។

«បងហែមយកអំបោះពណ៌លឿងដែលនៅលើទូនោះមក ខ្ញុំចងខ្សែអំបោះនោះឡើងវិញ!»

មេឃុំឌីមនិយាយស្នើសុំជួយឡើងក្នុងសភាពជាមនុស្សជិតស្និទ្ធជាមួយចាងហ្វាងនេះ ស្រាប់តុមឆ្លើយប្រាប់តាមភាពស្មោះត្រង់ថា ៖

«ជម្រាបលោកពូមេឃុំ តិចលោប្រើមិនបានការទេដឹងពីព្រោះវារហែកដាច់ចំកណ្តាលខ្សែសីមាតែម្ដងហើយ កុលាបរ័ត្នកាត់លេង!»

ទាំងមេឃុំឌីមនិងចាងហ្វាងហែមនេះទៀត ក៏ងាកមកសម្លឹងក្មេងប្រុស។ កែវភ្នែករបស់ពួកគេមើលទៅដូចជា គិតថានេះគឺជាប្រផ្នូលមិនល្អដូចគ្នា។

មេឃុំឌីមងាកទៅសម្លឹងសសរចំកណ្ដាលផ្ទះដ៏ធំស្កឹមស្កៃដែលក្មេងស្រីទាំងពីរកំពុងលុតជង្គង់ ហើយចាប់ផ្ដើមនិយាយសម្រួលទៅកាន់មិត្តភក្ដិថា៖

«ឆាប់ល្បងឱ្យក្មេងស្រីៗទៅរកបាយទឹកសម្រាកទៅយប់ហើយ! ទោះធ្វើទណ្ឌកម្មវា ឱ្យវានៅលុតជង្គង់នៅនឹងហើយក៏បានត្រឹមឈឺថែមពិបាករកអ្នកមើលថែ!»

«ទេ!»

គាត់ឆ្លើយយ៉ាងបន្ទាន់ បង្ហាញថា ចាងហ្វាងនៅមិនទាន់បាត់ខឹងនៅឡើយ គ្រាន់តែគាត់ជាមនុស្សមានការអត់ធ្មត់ខ្ពស់ គាត់មិនរាលដាលរឿងនេះដល់អ្នកដទៃ ប៉ុន្តែគាត់ពិតជាចិញ្ចឹមចិត្តដាក់ទណ្ឌកម្មលើកូនស្រីតូចៗរបស់គាត់ពិតមែន។

« លោកម្ចាស់ ! មាន…. មានគេផ្ញើសំបុត្រមកដល់!»

នាយមាំនិយាយតិចៗពីមាត់ទ្វារ ព្រោះភ័យនឹងភាពភ្លឹកភ្លាំងរបស់ចាងហ្វាងហែម ដែលសម្លឹងទៅភរិយាសម្រាន្តស្ដូកស្ដឹង មានអ៊ំមែនកំពុងតែជួយច្របាច់ជើងច្របាច់ដៃ។ ចាងហ្វាងនេះហាក់មិនបានឮឬចាប់អារម្មណ៍អ្វីនឹងសម្តីរបស់មាំសោះទេ។

មេឃុំឌីមទៅវិញដែលជាអ្នកហាសួរ៖

«អ្នកណាផ្ញើមក?!»

នាយនោះតបឆ្លើយ បន្ថែមឡើងថា៖

«ជាកូនសិស្សរបស់គ្រូវង្ស!»

ឮឈ្មោះនេះទើបចាងហ្វាងដក់អារម្មណ៍បានមកវិញពីភាពភ្លេចភ្លាំងមួយខណៈនោះ រួចទើបងាកមកសម្លឹងសំបុត្រនៅលើដៃរបស់មាំ។

នាយ មាំនេះជាជំនួយការផ្ទាល់របស់គាត់និងជាកូនស្រីរបស់យាយម៉ែនបានរត់មកយ៉ាងលឿនដោយទឹកមុខត្រហេបត្រហប។ ពួកគេពិតជាមានភក្ដីភាពចំពោះម្ចាស់ផ្ទះ ព្រមទាំងពិបាកចិត្តជាខ្លាំងនៅពេលដែលរឿងរ៉ាវអ្វីៗបានកើតឡើងយ៉ាងអពមង្គលដូច្នេះ។

ទោះយ៉ាងណា សំបុត្រនៅជាប់ម៉ឺងមិនមានស្លាកស្នាមហែកមើលនោះទេ។

«គេសរសេរយ៉ាងណាខ្លះ?»

ឮមិត្តសួរហើយ មេឃុំឌីមក៏ទទួលជំនួសយកមកហែកអានឱ្យស្តាប់៖

«ខ្ញុំឈ្មោះវែង ជាកូនសិស្សម្នាក់របស់លោកតាវង់ដែលបានចែកឋានទៅ! នៅយប់អធ្រាត្រនោះ មុនពេលចែកឋានលោកបានប្រមើលមើលចុងក្រោយឃើញថាភរិយារបស់អ្នកត្រូវបានដាក់អំពើដោយសាច់ញាតិផ្ទាល់ អ្នកត្រូវរកអ្នកនោះឱ្យដោះទើបអាចដោះបាន ខ្ញុំនៅក្មេងមិនមានលទ្ធភាពជួយទេ ចំណែកអំបោះសីមាលឿងក៏មិនអាចជួយបានយូរអង្វែងដែរ ប៉ុន្តែលោកផ្ដាំថាប្រសិនអំបោះនេះរបូតត្រូវយកវា ទៅដាក់ហ្នឹងចុងជើងគ្រែវិញ!»

មេឃុំឌីមទំនងជាអានអក្សរបានលឿនជាងចាងហ្វាងថែមទៀតបានជាគាត់ងើបមុខសម្លឹងមិត្តភក្តិរង់ចាំប្រតិកម្ម។ ចំណែកចាងហ្វាងវិញបានត្រឹមនៅស្ងៀម រេភ្នែកគិតចុះឡើង មិនដាច់ស្រេច។

«យើងពិបាកណាស់ អ្នកណាក៏ជាញាតិ ! អ្នកណាដាក់អំពើលើអ្នកណា ?!»

ឌីមតបមកវិញ៖

«ខ្ញុំក៏មិនដឹងគិតយ៉ាងម៉េចយល់ដែរ! អត្ថន័យខ្លីបែបនេះ!»

បុរសទាំងពីរក្រោកចោលតុទឹកតែ ដើរសម្តៅទៅក្នុងចម្ការ។ តុមមិនបានដើរតាមទេ មើលពីលើនេះទៅក៏មិនដឹងថាពួកគេនឹងជជែកគ្នាពីរឿងអ្វីខ្លះនោះដែរ។

សំបុត្រខ្លីនៅទីនេះនៅឡើយ គេយកមកលបអានអក្សរម្តងមួយតួៗដោយយកចិត្តទុកដាក់រួចទើបសម្រេចចិត្តបត់ទុក។

បាំងមួយយប់នោះសិនក៏ល្អ ….តែមិនដូច្នេះអី កំពុងតែមាន់រងាវដាស់ ម្នាក់ៗនៅសំងំភ្លេចខ្លួន ស្រាប់តែចុងភៅកំពុងគរអុសដុត ឮសូរសម្រែកសាជាថ្មី ពីផ្ទះធំ…..

ស្នូររត់តុកៗៗៗពេញផ្ទះទោះបីជាផ្ទះថ្មប៉ុន្តែមានអារម្មណ៍ថា ដីដូចជាចង់រំកិលទៅហើយ។ តុមក្រោកទាំងភ័យញ័រប្រផាប់ចាប់ប្រភីង ជើងជាន់លើសៀវភៅដែលទម្លាក់ទុកក្បែរកន្ទេលកាលពីអានយប់មិញ ហើយស្រវារត់យ៉ាងលឿនសំដៅទៅក្នុងផ្ទះធំ ខណៈពេលដែលមនុស្សជាច្រើនកំពុងរុំព័ទ្ធអ្នកអន្ទឺ។

នៅលើដៃគាត់មានកាំបិតមួយសស្ងាច។

យាយមែនស្រែកដោយតក់ស្លុត ចំណែកឯចាងហ្វាងកំពុងតែលួងលោមភរិយាឱ្យទម្លាក់កាំបិត។

«ចេញ! ចេញ! ចេញ!»

អ្នកស្រីដែលមិនទាំងដឹងថាគាត់ខ្លួនឯងនិយាយអ្វី បានតែស្រែកពាក្យថាចេញៗៗៗបីដងហើយខឹងភ្នែកក្រហមៗទាំងសងខាង ។

ចំណែកឯកាំបិតនៅលើដៃគាត់ ចាប់ផ្ដើមលើកខ្វាកមកអាកដៃខ្លួនឯងរបូតឈាមខ្ចាយ ម្នាក់ៗស្រែករោទ៍ ធ្វើឱ្យតុមដែលជាក្មេងស្ទើរគាំងបេះដូងទន់ជើងដួល។

ទាល់តែកុលាបរដ្ឋ បុប្ផារ័ត្នស្រែកយំគគ្រូមកឱបឪពុក ទើបធ្វើឱ្យឪពុកដែលនៅគាំងស្រឡាំងកាំងងាកមកវិញ។ គាត់មិនដឹងថា ពេលនេះត្រូវការពារកូនឬក៏រត់ទៅឱបប្រពន្ធ។

«យកក្មេងៗទៅចាក់សោរក្នុងបន្ទប់កុំឱ្យឃើញ!»

គាត់បញ្ជាញ័រៗ។

មនុស្សប្រុសពីរនាក់ ដែលនាយមាំនាំមកដល់ បានប្ដូរស្លាប់រស់ ចាប់អ្នកអន្ទឺពីក្រោយខ្នង វាយដៃគាត់ទាល់តែបានរបូតកាំបិតចោលទៅលើឥដ្ឋ ។

ពេលនោះហើយដែលលោកស្រីចាងហ្វាង ត្រូវបានគេយកបញ្ជូនទៅកាន់បន្ទប់ដេករបស់គាត់ដោយចងក្នុងចំណង មិនឱ្យគាត់កម្រើកក្រោកបាន សូម្បីតែទ្វារបន្ទប់ក៏ត្រូវបានបិទពីក្រៅដែរវត្ថុមុតដុតឆេះគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានគេរុករើនិងយកចេញក្រៅអស់។ ថ្ងៃនោះហើយកូនស្រីទាំងទ្វេភ័យដល់កើតគ្រុនញាក់ ត្រូវព្យាបាលនឹងថ្នាំបារាំង ហូបតែបបរស និងមិនអាចរត់លេងក្រៅបន្ទប់បាន។

ការនេះរំលងទៅបានប្រមាណជាបួនថ្ងៃ នៅតែមិនបានឮដំណឹងអ្វីពីបងស្រីខ្លួនរឿងម្តាយនៅស្រុកចាងហ្វាងក៏បានសម្រេចចិត្តថា….

«ឌីម ខ្ញុំផ្ញើផ្ទះ ១យប់! ខ្ញុំយកកូនពីរនាក់នេះទៅផ្ញើនឹងម្តាយនៅស្រុកសិន! ណាមួយមិនទាន់បានដំណឹងរឿងគាត់់ឈឺសោះ!»

គ្រប់គ្នាយល់ថា អ្នកអន្ទឺដែលនៅជាប់ក្នុងចំណងនឹងមិនកើតអី ទាំងអស់ ក៏យល់ព្រមធ្វើតាមការសម្រេចចិត្តនេះ។

ថ្ងៃស្អែកឡើង គាត់បានទុកដាក់ផ្ញើអ្នកអន្ទឺក្រោមដៃរបស់មេឃុំឌីមកាលណា គាត់ក៏ឡើងទូកសំដៅមកផ្ទះម្ដាយឪពុកនៅឯស្រុកកំណើតដើម្បីយកកូនទាំងពីរផ្ញើផង បានមើលសុខទុក្ខអ្នកម្តាយផងដោយមានយកតុមទៅតាមជាមួយគ្រាន់នឹងបានគ្នាពេលវិលត្រលប់មកវិញ។

លុះមកដល់ស្រាប់តែបានដំណឹងគួរឱ្យហួសចិត្តថា ម្តាយមិនបានមានជំងឺតំកាត់អ្វីបៀតបៀនទាំងអស់។

«ម៉ែមានឈឺអីកូន? ហើយចុះមានបានហៅគីមហួនមកពីថ្មើរណា ក៏មិនឃើញវា? ចំណែកអន្ទឺក៏សុខជាដែរទេ»

ហួសចិត្តណាស់ដែលបងមកមុន៤យប់ហើយ បែរជាម្តាយថាមិនឃើញ? រឿងសំខាន់ពេលនេះ បានម្តាយមិនឈឺក៏មិនអី ចាងហ្វាងខ្សឹបរឿងភរិយាវិញ៖

«ម៉ែ! មានគេផ្ញើសំបុត្រមកប្រាប់ថា លោកតាវង្សដែលជាពេទ្យទេវតាទើបនឹងចែកឋាន បានផ្តាំនឹងកូនសិស្សគាត់មុនពេលស្លាប់ពីរឿងអន្ទឺថាមានសាច់ញាតិរបស់ខ្លួនឯងជាអ្នកធ្វើទុក្ខបុកម្នេញដោយមន្តអាគម! »

ឮហើយម្តាយរឹតតែមិនអស់ចិត្តក៏វាចាតបតមកវិញនឹងកូនប្រុស៖

«ចុះប្រពន្ធហែម គេមានប៉ុន្មាននាក់បងប្អូន?!»

«ចុះម្ដាយឪពុកក្មេកខ្ញុំម៉ែគួរទាក់ទងរកគាត់មកម្តងទេ?!»

«ហ៊ឹម ច្រើនឆ្នាំហើយកូន! ស្រុកក៏កលិយុគ ម៉ែមិនដែលបានទៅលេងស្រុកអន្ទឺទេ ក៏មិនដឹងសុខទុក្ខយ៉ាងណា?!»

ចាងហ្វាងឈ្ងោកគិតបន្តិចទើបពិគ្រោះនឹងម្តាយឡើងថា៖

«ខ្ញុំគិតថា ឱ្យគេផ្ញើសំបុត្រទៅឪពុកម្តាយអន្ទឺ ឱ្យជួយមកមើលថែគេ ក៏ល្អដែរ !»

រឿង៖ សីមាអំបោះលឿង ភាគទី១

administrator — Tue, 01 Mar 2022 00:20:00 +0000

សីម៉ាអំបោះលឿង-ភាក១-

រឿង៖ មនុស្សស្រីនៅមាត់បង្អួច ភាគទី៤ (ភាគបញ្ចប់)

Bo Bo — Wed, 23 Feb 2022 09:15:00 +0000

ពេលនោះសុខផាវីនចាប់ផ្តើមវង្វេងវង្វាន់ ដោយសារម្យ៉ាងសុខភាពខ្លួនក៏ខ្សោះខ្សោយទៅៗអស់កម្លាំងខ្លាំងហួសហេតុរកនឹកមិនឃើញប្រភេទជំងឺ ម្យ៉ាងសុផាវីនរកឃើញរូបថតមួយនៅព្យួរទុកចោលប្រឡាក់ដីស្រមកនៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវនៃផ្ទះឈើដ៏ទ្រុឌទ្រោមនោះ។

យុទ្ធប្អូននាងបានបញ្ជាក់ថាកាលណោះសុផាវីនបានស្រែកឡើងថា ហេតុអ្វីដូចជាធ្លាប់យល់សប្តិឃើញមនុស្សម្នាក់នេះ? ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំយល់សប្តិឃើញមនុស្សម្នាក់នេះមកជាមុខរបស់ខ្ញុំ? ខ្ញុំបានប្ដូរមុខខ្ញុំទៅជាមុខមនុស្សម្នាក់ក្នុងយល់សប្តិ តើមានរឿងអ្វីទៅម្នាក់នេះជាអ្នកណាម៉េចបានមានរូបថតនៅកន្លែងនេះ?

ចាប់តាំងពីពេលនោះមកអ្នកទាំងពីរក៏បានបែកចេញពីគ្នា ហើយយុទ្ធប្អូននាងបានត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតវិញដោយសារតែមានអាការៈជំងឺក្តៅខ្លួនយ៉ាងខ្លាំង។ ចំណែកឯសុផាវីននេះក៏យុទ្ធដេញឱ្យវិលទៅស្រុកដែរ ថែមទាំងបានសន្យាថានឹងឡើងឡានទៅភ្លាម ព្រោះជិះម៉ូតូមិនបានខ្លួនឯង។

ឃើញនាងឈប់និយាយ ពេលនោះខ្ញុំក៏ឆ្លៀតពេលសួរទៅកាន់ចរិយាភ្លាមថា៖

«ចុះយុទ្ធកើតអី? មុននេះចរិយាថា គេរងអំពើមន្តអាគមអីគេ?»

នាងតបមកខ្ញុំវិញភ្លាមថា៖

«និយាយទៅគិតថាគ្មាននរណាជឿទេ! គេគិតថាប្អូនប្រុសខ្ញុំមានជំងឺកូវីដឆ្លងតាមគ្នាពីភ្នំពេញមកព្រោះពេលល្ងាចនោះយុទ្ធមកដល់សឹងនិយាយមិនបាន ដកដង្ហើមមិនរួច អ្វីដែលយុទ្ធនិយាយគឺប្រដេញចុះប្រដេញឡើង ស្ដាប់មិនច្បាស់ ប៉ុន្តែគេខំណាស់ខំនិយាយការពិតប្រាប់ពួកយើងគ្រាន់តែពួកយើងពិបាកស្តាប់យល់! ខ្ញុំភ័យណាស់ចំណែកចាស់ៗគាត់មើលស្គាល់ថាជារឿងផ្លូវងងឹតទៅវិញ! នៅពេលដែលមានគ្រូមកដល់ប្អូនខ្ញុំចាប់ផ្តើមនិយាយបានត្រឹមត្រូវឡើងវិញគេបាននិយាយថា…សុផាវីនទំនងជាត្រូវខ្មោចលង ឬមួយក៏…

សុផាវីនប្រាប់ទៀតថា សុផាវីនបានយល់សប្តិឃើញមនុស្សដែលគេមិនស្គាល់ រួចក្រោយមករកឃើញរូបថតមនុស្សនោះនៅក្នុងផ្ទះក្បែរខាងដែលគ្មានអ្នកណានៅ។ ចំណែកមនុស្សស្រីដែលមកឈរនឹងបង្អួចនិយាយជាមួយគេនោះតើជាអ្នកណា? ចាស់ៗគិតថារូបថតនោះអាចជាប្តីរបស់នាង ឬក៏ឪពុករបស់នាង បងប្អូនប្រុសរបស់នាងដែលបានស្លាប់ទៅហើយក៏មិនដឹង»

ខ្ញុំចំហមាត់ស្តាប់ចរិយាប្រាប់ទាំងគ្មានយោបល់អ្វីទាំងអស់។ នាងឃើញខ្ញុំង៉េមង៉ាមក៏និយាយបន្ថែមខ្សឹបៗ៖

«កក្កដា! ក្នុងចំណោមគ្រូពូកែៗនៅស្រុកខ្ញុំដែលម៉ែរកមើលឱ្យ មានលោកតាអាចារ្យម្នាក់នោះបានថា ឱ្យឆាប់ទាក់ទងទៅម្តាយសុផាវីន ដើម្បីព្យាបាលសុផាវីនតាមក្បួនអន្ទងព្រលឹង ព្រោះដំណើរដើមទងដែលយុទ្ធតំណាលនេះគេអាចម៉ៃថា សុផាវីនរបស់កក្កដាឯងត្រូវបានគេយកសក់ ឈ្មោះ រូបថតឬអ្វីផ្សេងទៅធ្វើអំពើ ឬមួយក៏ប្រើថ្ងៃខែឆ្នាំកំណើតអ្វីមិនដឹង បានជាមនុស្សស្រីនោះចេញចូលផ្ទះនោះគឺមកលួងបោក ចំណែកមនុស្សស្រីនៅបង្អួចនោះចាស់ៗជឿថា អាចជាមនុស្សពិតមិនមែនជាខ្មោចនោះទេគ្រាន់តែថា គេបានប្រើល្បិចនៅក្នុងការបោកបញ្ឆោតសុផាវីនឱ្យចូលទៅក្នុងអន្ទាក់ខ្មៅងងឹតនៃមន្តអាគមអូមអាមណាមួយរបស់គេ!»

ខ្ញុំស្ដាប់ចុះស្ដាប់ឡើងពេញមួយព្រឹកហើយ ខ្ញុំនៅតែហាក់មិនយល់អំពីឫសគល់ពិតនៃសេណារីយ៉ូនេះសោះ។

«ខ្ញុំចង់ពិភាក្សារឿងនេះជាមួយសែម ប៉ុន្តែខ្ញុំតេទៅវាមិនចូលសោះ ចរិយាស្គាល់សែមដែរអត់»

ចរិយាឮហើយបើកភ្នែកក្រឡង់ៗសម្លឹងមកខ្ញុំដោយទឹកមុខស្លេកស្លាំងហើយហាមថា៖

«កុំឱ្យសោះណាបង! មុនពេលសន្លប់ ប្អូនខ្ញុំធ្លាប់និយាយថាវាសង្ស័យថាសែមរួមចំណែកនៅក្នុងរឿងនេះ! នៅថ្ងៃដែលយុទ្ធចេញពីភ្នំពេញ ប្អូនខ្ញុំបានស៊ើបតាមខ្សែរយៈដឹងថាតាមពិតផ្ទះបងជីទួតមួយរបស់សែមដែលទិញនោះមិនមែនមួយខ្នងនេះទេ គឺទាំងពីរឡូត៍! ក្នុងនោះរាប់ទាំងផ្ទះឈើចាស់ ដែលមានរូបថតនោះផងដែរ! ខ្ញុំនិយាយពីផ្ទះដែលសុផាវីនបានឃើញមនុស្សស្រីនៅមាត់បង្អួចនោះឯង!»

«អីគេ? ផ្ទះណុ៎ងក៏ជាកម្មសិទ្ធិរបស់បងជីដូនមួយសែម? ខ្ញុំអត់យល់ទេនៀក?!»

ខ្ញុំហាសួរវិញដោយវិលក្បុង។

ចរិយាងក់ក្បាលបញ្ជាក់នឹងខ្ញុំថា អ្វីដែលទើបនឹងបានឮជាការពិត។ នាងបន្ថែមប្រាប់ទៀត៖

«ចំណែកបងជីទួតមួយសែម មិនមែននៅអាមេរិកទេណា៎! ម្នាក់នោះឮថាបានមកដល់ភ្នំពេញយូរហើយ មិនដែលវិលទៅអាមេរិកវិញទេ ដោយសារតែគាត់មានជំងឺតម្កាត់មិនសង្ឃឹមថារស់ បានជាចង់មកស្លាប់នៅស្រុកកំណើត!»

ខ្ញុំផ្អែកខ្នងទ្រេតព្រោះចាប់ផ្ដើមវិលវល់។ តាមពិតទៅខ្ញុំ សែមនិងសុផាវីនរាប់អានគ្នាជិតស្និទ្ធជាងយុទ្ធដែលខ្ញុំទើបតែស្គាល់តាមតគ្នា។ ចំណែកចរិយានេះវិញ ខ្ញុំទើបតែស្គាល់ថ្ងៃនេះប៉ុន្តែអ្វីដែលនាងនិយាយម្តេចហាក់ដូចជាមានចំណុចគោលមកភ្ញោចអារម្មណ៍ខ្ញុំឡើងៗ?

«ផ្ទះឈើនេះមានគេនៅអត់?»

នេះជាអ្វីដែលខ្ញុំចាំបានថា ខ្ញុំបានសួរទៅកាន់សែមពីម្សិលពេលដើរមកដល់បង្អួចខាងត្បូងអើតសម្លឹងមើលទៅផ្ទះឈើចាស់ ស៊ុបទ្រុបនៅក្បែរខាងជាប់ព្រំរបងគ្នា។ តែ…

«ដូចមានមនុស្សនៅតើ! គ្នាមិនសូវបានចាប់អារម្មណ៍ដែរ! ដូចធ្លាប់ឃើញមានលក់បាយ តែឯងឯណេះចេញចូលពីព្រលឹមបាត់ៗមិនសូវដឹងទេ! មិនសូវចាប់អារម្មណ៍!»

«ធ្លាប់ឮផាវីននិយាយថា វាញ៉ែស្រីម្នាក់នៅផ្ទះក្បែរខាងអត់?» ចាំបានថាឃើញខ្ញុំសួរបែបនេះ សែមញាក់ស្មារលាស់ដៃដូចពួកបរទេស ដូចមិនបានដឹងរឿងអ្វីទាំងអស់។

«មនុស្សបាត់ខ្លួនទាំងមូលអ្ហ៎ា!»

នេះពាក្យខ្ញុំខ្លួនឯងដែលបានស្តីឱ្យសែមកាលពីម្សិលមិញ។ តាមថាចិត្តពិតខ្ញុំចង់ថាឱ្យវាច្រើនជាងនេះ គឺវាជាអ្នកប្រកូកប្រកាសហៅមិត្តឱ្យមកដេកជាមួយ ឥឡូវមនុស្សបាត់ខ្លួនស្អីក៏មិនដឹង!

ខ្ញុំងាកមករកចរិយាជាមួយសំណួរខ្លី៖

«បើសិនជាអ៊ីចឹងមែន ហេតុអីសែមចាំបាច់លាក់បាំងពួកយើង! គេមិនឱ្យពួកយើងដឹងថា បងប្អូនគេតាមពិតបានលាក់ខ្លួននៅភ្នំពេញថែមទាំងមានជំងឺផង? ហើយមួយទៀត ហេតុអ្វីហៅពួកយើងប្រាំនាក់ឱ្យទៅគេងជុំគ្នានៅផ្ទះនោះធ្វើអ្វី? ចំណែកខ្ញុំដោយសារស្រឡាញ់សេរីភាព និងមិនចូលចិត្តទៅគេងជាមួយជុំគ្នាច្រើនបានជាខ្ញុំបន្តនៅផ្ទះជួល ប៉ុន្តែសុខផាវីនវិញ តើសែមមានបំណងចេតនាអ្វីទៅលើសុផាវីន ហើយរឿងមនុស្សប្រុសដែលមានរូបថតនៅក្នុងផ្ទះនោះជាអ្នកណា ហេតុអ្វីបានជាសៀវភៅពីមុនពេលបាត់ខ្លួនរបស់សុផាវីន ក៏បានលើកឡើងចំណុចមួយដូចគ្នានឹងចរិយានិយាយដែរ គឺត្រង់ថាសុផាវីនធ្លាប់យល់សប្តិឃើញមុខមនុស្សប្រុសដែលគេមិនស្គាល់សោះ នោះក្នុងកញ្ចក់ខ្លួនឯងឆ្លុះ?»

ចរិយានៅស្ងៀមដោយស្រពោន។ នាងក៏គ្មានចម្លើយដែរ។ ពេលលាចរិយាត្រឡប់មកវិញខ្ញុំបានខ្នះខ្នែងស៊ើបតាមរយៈខ្សែរយៈមួយចំនួន ស្វែងរកអត្តសញ្ញាណបងជីទួតមួយរបស់សែមដែលជាម្ចាស់ដីពីរឡូត៍នោះ។

សែមនៅតែមិនអាចទាក់ទងបានរហូត ដូច្នេះខ្ញុំក៏កាន់តែមានភាពសង្ស័យលើវីឡានោះ។ ជិះកាត់ពេលណាឃើញតែចាក់សោចោលពីក្រៅស្ងាត់សូន្យសុង។

ដូចគ្នានេះដែរ សៀវភៅរបស់សុខផាវីនខ្ញុំមិនដែលនិយាយប្រាប់អ្នកណាទាំងអស់ សូម្បីតែចរិយា ព្រោះឥឡូវនេះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា គ្រប់យ៉ាងដូចជាត្រូវបានរៀបចំដោយមនុស្សដែលជិតស្និទ្ធជាមួយសុផាវីន។

បើសិនជាអ្វីដែលខ្ញុំគិត អ្នកដែលគួរសង្ស័យជាងគេពេលនេះ គឺសែម។ ដូច្នេះហើយខ្ញុំបានឆែករកប្រវត្តិសែមឡើងវិញ ថាតើតាមពិតគេមានរឿងអ្វី? គ្រួសារគេនៅឯណា? ហេតុអ្វីគេចាំបាច់និយាយកុហក?

បងប្រុសគេមានលុយដល់ថ្នាក់ទិញដីឡូត៍ធំៗទាំងពីរនេះទៅហើយ ហេតុអ្វីបានជាពឹងពួកយើងឱ្យទៅដេកយាម? តើបងគេឈឺជំងឺអ្វី?

រយៈពេលបីថ្ងៃក្រោយមក ទើបខ្ញុំអាចរកឃើញរូបថតនៃបុរសម្នាក់ដែលគេអះអាងថាជាម្ចាស់ផ្ទះទាំងពីរឡូត៍នោះ។

បានរូបថតភ្លាមខ្ញុំបានផ្ញើទៅចរិយា។

ចរិយាប្រាប់ថា នាងនឹងរកពេលណាដែលយុទ្ធធូរស្រាលបន្តិចឱ្យជួយពិនិត្យមើលរូបថតនេះ ចៃដន់ពេលនោះនាងបានទូរសព្ទមកវិញភ្លាមថា យុទ្ធមានសុខភាពល្អវិញហើយថែមទាំងចង់និយាយជាមួយខ្ញុំ។

ពេលនោះហើយ ខ្ញុំបានដឹងថាម្នាក់ប្រុសដែលយុទ្ធឃើញមានរូបថតចាស់ព្យួរនៅលើផ្ទះឈើនិងបងប្រុសរបស់សែម ជាមនុស្សតែម្នាក់។

ខ្ញុំបានប្រាប់យុទ្ធជាចុងក្រោយថា មើលខ្លួនឱ្យស្រួលបួលទៅ នៅភ្នំពេញនេះរឿងសុផាវីនខ្ញុំដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េចហើយ ពីព្រោះខ្ញុំបានស៊ើបជាមួយនឹងមនុស្សមួយចំនួនទៀតដែលមានសមត្ថកិច្ច ខ្ញុំរកឃើញការពិតថា នៅថ្ងៃដែលសុផាលីននិយាយថា គ្មានអ្នកណានៅផ្ទះហើយសែមទៅលេងកំពង់សោមជាមួយសង្សារគេនោះ គ្មានអ្នកណាម្នាក់បានទៅលេងកំពង់សោមជាមួយសែមទេនៅក្នុងចំណោមមិត្តភក្តិរបស់យើង។

ក៏គ្មានភស្តុតាងណាមួយបង្ហាញថាសែមបានចេញពីភ្នំពេញដែរ ដូច្នេះឥឡូវនេះប៉ូលិសកំពុងតែចូលរួមនៅក្នុងពាក្យបណ្ដឹងរបស់ខ្ញុំដែលប្តឹងពីការបាត់ខ្លួននិងប្រភពសង្ស័យ។

ពួកគេកំពុងស្វែងរកសែម ដែលជាសាក្សីដ៏សកម្មនៅក្នុងសំណុំក្តីបាត់ខ្លួននេះ។

មិនយូរប៉ុន្មាន តាមរយៈការស្រាវជ្រាវកំណត់មុខសញ្ញាថ្មី របាយការណ៍ប៉ូលិសបានបង្ហាញឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលថា សែមដែលពួកយើងបានរាប់អានស្គាល់ពីរឆ្នាំមកហើយតាមពិតមកពីគ្រួសារអ្នកលេងមន្តអាគមដ៏ល្បីម្នាក់នៅខេត្តស្ទឹងត្រែង តែងប្រើរហស្សនាមថា អ្នកលេងមន្តអាគមខ្មៅស្រុកលើ ប៉ុន្តែបានលាក់ឈ្មោះពិតលាក់ត្រកូលធ្វើឱ្យគ្មាននរណាអាចស្គាល់ពួកគេបានទេប្រសិនពួកគេចល័តទីលំនៅ។

ចំណែកបងប្រុសរបស់សែមនេះ បានមកស្រុកខ្មែរប្រមាណជាជាងពីរឆ្នាំដើម្បីព្យាបាលជំងឺមួយដែលវិទ្យាសាស្ត្រមិនអាចមើលជា។ ក្រោយមកមានសាក្សីនិយាយនឹងប៉ូលិសថា បងប្រុសរបស់សែមបានទិញផ្ទះឈើមួយកន្លែង គឺផ្ទះឈើដែលសុផាវីនបានឃើញមនុស្សស្រីឈរនៅក្បែរបង្អួចនោះឯង។ ចំណែកឯផ្ទះដីឡូត៍ដែលពួកគេមកស្នាក់នេះវិញ ទិញឡើងក្រោយគឺប្រហែលជាប្រាំមួយខែមុនពេលដែលហៅពួកខ្ញុំឱ្យទៅជួយមើលថែ។

«គ្រប់យ៉ាងដូចជាគម្រោងការអ្វីមួយ! ដែលសែមបានរៀបចំឡើងដោយប្រើប្រាស់មិត្តភក្តិរបស់ខ្លួន!»

ខ្ញុំឆាតទៅនិយាយនឹងចរិយា។

នាងតបមកវិញថា៖

«ខ្ញុំដឹងថាកក្កដាមិនងាយជឿទៅលើរឿងមន្តអាគមអូមអាមទេ តែប៉ូលិសបានស្រាវជ្រាវរឿងនេះដោយវិធីរបស់ពួកគេ យើងក៏ត្រូវរកផ្លូវងងឹតតាមមើលទៀតដោយវិធីរបស់ពួកយើងក្រែងនៅកែវាសនារបស់សុផាវីនបាន!»

ខ្ញុំនៅទ្រឹងញ័រទ្រូងពេលនឹកឃើញដល់អាពួកម៉ាកព្រាន។ វាបាត់ខ្លួននៅឡើយ នេះជារឿងធំមិនមែនតូចទេ។ ទោះជឿមិនជឿខ្ញុំឆ្លើយអូខេតាមគំនិតរបស់នាង។

ការងារប៉ូលិសបន្ទាប់គឺការឆែកឆេរផ្ទះទាំងពីរ។ ដោយសារតែមិនអាចរកម្ចាស់ផ្ទះបាន មិនថាសែមឬក៏បងប្រុសរបស់គេ អ្នកណាក្ដី ទាក់ទងមិនបានទាំងអស់ ប៉ូលិសសម្រេចចិត្តសុំដីកាឆែកផ្ទះដោយមិនមានវត្តមានម្ចាស់។

ពេលនោះមិនដឹងថាប៉ូលិសរកឃើញអ្វីខ្លះទេ ខាងខ្ញុំវិញ ខ្ញុំនិងយុទ្ធបានធ្វើដំណើរទៅកាន់ខេត្តស្ទឹងត្រែងជាមួយនឹងមិត្តភក្តិមួយចំនួនទៀត រកបានអ្នកលេងមន្តអាគមវ័យក្មេងមួយរូប។

គាត់ប្រាប់ក្រុមយើងថាចំណេះគាត់ខ្សោយណាស់។ ចំណែកសាច់រឿងទាំងអស់ដែលយើងបានរៀបរាប់និងការសរសេរទុករបស់សុផាវីន គឺមានលក្ខណៈដូចគ្នាបេះបិទទៅនឹងរបៀបដែលអ្នកលេងមន្តអាគមជួប។

គ្រូក្មេងពន្យល់ទៀតថា ពួកដង្កូវនិងសត្វល្មូននានាដែលនឹងដាក់បន្លំភ្នែកធ្វើជាម្ហូប ហើយម្ចាស់ខ្លួនដែលត្រូវរងនូវអំពើងងឹតមុខមិនអាចមើលឃើញវា គឺជារបៀនម្យ៉ាងខាងពួកឡាវនិយមប្រើ ឱ្យយើងជាអ្នករងគ្រោះលេបសត្វទាំងនោះ។

តាមពិតបើគេប្រវិធីនេះគឺបានន័យថាគេបានប្រើមន្តអាគមទៅលើសត្វទាំងនោះជាមុនហើយ។ ផលប៉ះពាល់របស់វា ដែលអាចសម្គាល់បានគឺរាងកាយរបស់មនុស្សដែលជ្រុលជាបរិភោគចាប់ផ្តើមខ្សត់ខ្សោយភ្លាមៗ ភ្នែករូងខ្មៅ ចាប់ផ្ដើមបាត់បង់កម្លាំងញាណដើមអស់ពាក់កណ្ដាលទៅហើយ។

គ្រូក្មេងរូបនោះបាននិយាយទៀតថា គាត់សង្ស័យក្រុមគ្រួសារមួយនោះពិតជាមានបំណងនៅក្នុងការកែព្រេងវាសនាអ្នកជំងឺរបស់ខ្លួន ដោយប្រើញាណរបស់អ្នកដែលមានសុខភាពល្អ គឺសុផាវីន។

មិត្តខ្ញុំអាចជាជនរងគ្រោះក្នុងគម្រោងការខ្មៅកខ្វក់របស់ពួកគេទាំងក្រុម បានន័យថាពួកគេរកវិធីសម្លាប់សុផាវីនបន្តិចម្តងៗ លុះពេលវេលាមកដល់ នឹងប្រើរូបកាយសុផាវីនដែលនៅសល់ផ្តឹកៗធ្វើពិធីប្តូរឱ្យមនុស្សដែលជិតស្លាប់ណាម្នាក់ចូលមកនៅក្នុងរាងកាយសុផាវីនវិញ។

ឮហើយបេះដូងខ្ញុំកន្តា្រក់សឹងគាំងៗ…កំណត់ហេតុរបស់សុផាវីន…

«កុំធ្វើអ៊ីចឹងអីយើងមិនទាន់ដល់ពេល!» សម្តីស្រីម្នាក់នោះ។

«តើពេលណាទៅ? ចាំដល់បងដាច់ខ្យល់ស្លាប់?» សម្តីសម្លាញ់ខ្ញុំ

«បើអ៊ីចឹងមែនបងខ្លាចដាច់ខ្យល់ដោយសារខ្ញុំអត់?»

«អត់ទេ!»

ទាំងនេះសុផាវីនសរសេរទុកមកក្នុងកូនសៀវភៅ។ ពិតជាហួសចិត្តនិងពិបាកក្នុងការពន្យល់ប្រាប់សមត្ថកិច្ចពេកណាស់ ប៉ុន្តែពួកខ្ញុំពិតជាខ្លាចរអាក្នុងចិត្ត ពេលដែលក្រុមយើងមានអារម្មណ៍ថាគ្រប់យ៉ាងស៊ីសង្វាក់គ្នាពេកហើយ។

បើសិនជាសែមពិតជាដាច់ចិត្តធ្វើបែបនេះមកលើមិត្តភក្តិរបស់ខ្លួន ក៏សឹងថាមិនចម្លែកអ្វីដែរព្រោះថា មិត្តភក្តិគង់មិនធ្ងន់ស្មើទៅនឹងបងប្រុសជីទូតមួយដែលមានគុណផ្ចុងផ្តើម ជួយសែមតាំងពីតូចក្រូចឆ្មាររហូតដល់ធំនោះទេ។

ទីបំផុតទៅ សែមប្រហែលជាចង់ជួយឱ្យបងប្រុសរបស់គេឱ្យបានរស់រានមានជីវិតឡើងវិញប៉ុន្តែក្នុងរាងកាយរបស់សុផាវីន។

នេះគឺជាអ្វីដែលពួកយើងវាយតម្លៃជារួមប៉ុន្តែការពិតមិនដឹងជាយ៉ាងណានៅឡើយ។

យើងបានទៅរកគ្រូខ្មែរជាច្រើនតំបន់ទៀត គឺរកសឹងតែអស់គ្រូទាំងឡាយដែលមានឈ្មោះល្បីខាងបញ្ជាន់រូប។ យើងបានស្វែងរកអ្នកអន្ទងហៅព្រលឹងសុផាវីនមកប្រើ ប៉ុន្តែមិនឃើញអ្នកណាម្នាក់អាចហៅសុផាវីនមានមកនិយាយជាមួយយើងបានទេ ដូច្នេះមានគ្រូខ្លះបានលើកឡើងថាសុផាវីនប្រហែលជានៅរស់នៅឡើយ។

អាគមប្តូររូបមនុស្សនេះមានកំណត់ខែឆ្នាំកំណើត កំណត់ពេលវេលាប្តូរគ្នា មិនមែនចេះតែធ្វើបានឡើយ។

នេះបង្កើតក្តីសង្ឃឹមថាប្រសិនបើយើងអាចរកឃើញសុផាវីន យើងនឹងអាចមានគ្រូខ្មែរជួយព្យាបាលអំពើនោះចេញពីពោះវៀនពោះតាំងគេ។

នៅពេលនោះដែរសមត្ថកិច្ចបានទូរសព្ទមកប្រាប់ខ្ញុំថា គេសង្ស័យថានៅក្នុងផ្ទះឈើមានបន្ទប់មួយដែលយើងមិនទាន់បានចូលទៅដល់ទោះបីឆែកឆេរច្រើនដង ដោយមានតម្រុយប្រើប្រាស់ទឹកពីខាងរដ្ឋាករ។ មនុស្សអាចមិនប្រើចរន្តថាមពលអគ្គីសនីដើម្បីគេចភ្នែកប៉ូលិស តែគេពិបាករស់គ្មានទឹកណាស់ ជាពិសេសមូលដ្ឋានកណ្តាលទីក្រុងដូច្នេះ រឹតតែមិនអាចមានស្ទឹងបឹងបួរឯណា ក្បែរៗដៃ នឹងដងទឹកប្រើទេ។

ស្អែកឡើងពួកយើងដែលទើបឡើងពីខេត្តភ្លាមៗ ត្រូវបានប៉ូលិសឱ្យទៅជាមួយដើម្បីសម្គាល់មនុស្ស។

ទៅដល់ទីនោះយើងហួសចិត្តខ្លាំង ដោយសារតែផ្ទះឈើពិតជាមានលាក់បន្ទប់មួយនៅក្រោមដី ដែលសេសសល់ជាបន្ទប់ឃ្លាំងចាស់តាំងពីសម័យអាណានិគម ចាស់ជាងរចនាបថនៃផ្ទះនាផ្ទៃខាងលើដែលយើងឃើញដូចជា ត្រឹមទើបនឹងសាងសង់ឡើងក្នុងសង្គមរាស្ត្រនិយមទៅទៀត។

បានន័យថាគ្រួសារសែមបានទិញផ្ទះនេះជាយូរមកហើយ តែមានចេតនាទុកលក្ខណៈទ្រុឌទ្រោមខាងលើជាឈើ ដដែលដោយលបលួចកែច្នៃរស់នៅបន្ទប់ខាងក្រោមមួយទៀតដើម្បីធ្វើអ្វីមួយអាថ៌កំបាំង។

ដូចយើងសង្ស័យ នៅទីនោះប៉ូលិសបានឃើញសាកសពស្អុយរលួយមួយ ដូចជាទើបនឹងស្លាប់ថ្មីៗមិនប៉ុន្មានថ្ងៃ ហើយត្រូវបានចាក់ថ្នាំដើម្បីរក្សាសព។ ចំណែកមួយទៀតត្រូវបានបន្តោកសេរ៉ូមនិងសន្លប់ស្ដូកស្ដឹងក្បែរនោះដែរ។ ចន្លោះរវាងរាងកាយទាំងពីរមានអុចទៀនសនិងលឿងឆ្លាស់គ្នាជាជួរព្រមទាំង មានអង្ករពំនូក អំបិល ព្រមទាំងគ្រឿងសក្ការៈដើមចេក គួរឱ្យខ្លាច។

គ្រប់គ្រឿងហាក់បីដូចបម្រុងនឹងធ្វើពិធីបូជាឬអ្វីមួយគួរឱ្យភ័យខ្លាចមិនចង់ស្គាល់។

រឿងដែលអស្ចារ្យទៅទៀតនោះគឺយើងរកឃើញសែមនៅទីនោះដែរ ជាមួយនឹងមនុស្សស្រីម្នាក់ស្អាតបាត ព្រមទាំងយាយចាស់ម្នាក់ទៀតរូបរាងអាក្រក់ធ្លាប់ឃើញលក់បាយនៅខាងលើម្តងម្កាល។

អ្នកទាំងបីត្រូវបានគេសង្ស័យថា បានរួមគំនិតគ្នានៅក្នុងការបោកបញ្ឆោតសុផាវីនដើម្បីមកធ្វើពិធីដោះដូរវិញ្ញាណមនុស្សដែលជិតស្លាប់ឱ្យ នៅក្នុងខ្លួនមិត្តខ្ញុំវិញ។

ធ្វើដូច្នេះអ្នកឈឺនោះនឹងទទួលបានរាងកាយថ្មីដើម្បីឱ្យបានរស់រៀនបន្ត ចំណែកសុផាវីននឹងត្រូវស្លាប់ទៅជារៀងរហូតព្រោះគ្មានរាងកាយចូល គឺស្លាប់ទៅអសារបង់ដោយភាពទុរយសនៃមិត្តខ្លួន។

រឿងដែលសំណាងល្អគឺសុផាវីននេះត្រូវបានយើងរកឃើញទាន់ពេលវេលា ដូច្នេះក្រុមគ្រួសារក៏ត្រូវបានសមត្ថកិច្ចអនុញ្ញាតឱ្យបញ្ជូនទៅធ្វើការសង្គ្រោះតាមវិធីផ្ទាល់ខ្លួន គឺវិធីវិទ្យាសាស្ត្រផងនិងការប្រើគ្រូមន្តអាគមអូមអាមមកជួយដោះមន្តអាគមនៅលើខ្លួនគេផង។

ចំណែកមនុស្សស្រីដែលសុផាវីនបានឃើញនៅមាត់បង្អួច និងចែចង់គេតាមពិតគឺជាភរិយារបស់បុរសឈ្មោះសាន់ ដែលមានជំងឺធ្ងន់ធ្ងរ។ ជននោះដឹងខ្លួនថាមិនអាចរស់បានយូរក៏វិលមកប្រទេសវិញ។ ភរិយានិងម្តាយគេ នៅតែមិនអស់ចិត្តបានស្វែងរកវិធីមេមត់បែបចិត្តខ្មៅកខ្វក់មកសង្គ្រោះប្តីនិងកូនប្រុសខ្លួន។

ហើយសែមវិញដោយសារតែអាណិតបងជីទួតមួយ និងមើលឃើញចំណុចខ្សោយជាព្រាននារីរបស់សុផាវីន ក៏បានរៀបចំឡើងនូវគម្រោងការបបួលមិត្តភក្តិទាំងអស់ឱ្យមកស្នាក់នៅផ្ទះមួយនេះ។

នារីនោះក៏មានឱកាសនៅក្នុងការល្បួងលួងលោមស្គាល់ថ្ងៃខែឆ្នាំកំណើតសុផាវីន យកបានសរសៃសក់និងរូបថតរបស់សម្លាញ់ខ្ញុំ។ នៅក្នុងចំណោមអ្នកទាំងបួនមានតែសុផាវីនម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលគ្រូមន្តអាគមអូមអាមអះអាងថា ត្រូវគ្នាជាមួយនឹងអាយុថ្ងៃខែឆ្នាំកំណើតអ្នកឈឺ អាចឱ្យដួងវិញ្ញាណឈ្មោះសាន់ចូលរូបកាយបានដូច្នេះហើយសុផាវីនបានក្លាយជាជនរងគ្រោះ។

ខ្ញុំបានរកឃើញផងដែរថា អ្នកជិតខាងគ្មាននរណាដែលឃើញផ្ទះនេះលក់បាយនោះទេ តែនេះទើបតែបើកលក់បាយប៉ុន្មានព្រឹកបោកភ្នែកគ្នាខ្ញុំ ដូចចង់ប្រាប់ថាផ្ទះនេះមានគេរស់នៅធម្មតា។ ក្នុងពេលនេះហើយអ្នកមកញ៉ាំទាំងប៉ុន្មានសុទ្ធសឹងតែជាមនុស្សចម្លែកៗមិនមែនអ្នកភូមិនេះ គឺជាបងប្អូនដែលគេរៀបចំមកបំភាន់ភ្នែក ចំណែកសែមគឺជាខ្សែស្រឡាយជាមួយអ៊ំស្រីនោះ។ នៅចំពោះមុខសុផាវីនពួកគេធ្វើជាមិនស្គាល់គ្នា។

ជាមួយចម្លើយសារភាពដូចឆ្កួតវង្វេង សែមនិងក្រុមនោះត្រូវបានឃុំខ្លួនរង់ចាំការកាត់ទោសដោយប៉ូលិសចោទប្តឹងពីបទពង្រត់មនុស្ស បង្ខាំងអ្នកជំងឺនិងលាក់សាកសព និងបទមួយចំនួនទៀតដែលសមត្ថកិច្ចកំពុងកសាងសំណុំរឿង។

តើអ្នកជឿលើរឿងតំណាលខាងលើនេះដែរឬទេ? បើជឿតើជឿកម្រិតណាដែរ?

យោងទៅតាមចាស់ទុំដែលអ្នកនិពន្ធបានចួបជជែកពិភាក្សាគ្នា ពិតជាមានតំណាលតូចៗជាច្រើនត្រូវបានគេលើកឡើងជុំវិញរបៀនបុរាណក្នុងការប្តូរវិញ្ញាណមនុស្សជិតស្លាប់មកនៅក្នុងរាងកាយថ្មី ដូចតំណាលរឿងផ្ទះគ្រូទាយ រឿងគំនូស៤៩ រឿងរបៀនងងឹត។ល។

ដូច្នេះហើយតរៀងមកចាស់ៗរមែងតែងពន្យុះកូនចៅឱ្យចេះកុហកលាក់លៀមពីខែឆ្នាំ ថ្ងៃកំណើតពិតរបស់ខ្លួន ប្រុងប្រយ័ត្នសូម្បីតែសសៃសក់មិនឱ្យបានទៅអ្នកណា ឬមុនហូបចុកអ្វីចូលមាត់ គួរពិនិត្យពិច័យចេតនាអ្នកផ្តល់ឱ្យជាក់សិន ដ្បិតគេមានជំនឿតគ្នាថាអាគមខ្មៅដែលចូលដល់ពោះវៀន មុខតែជាប្រភេទអាគមចង់យកជីវិត មិនមែនជាអាគមស្នេហ៍ស្នូកអ្វីឡើយ។

តើអ្នកយល់យ៉ាងណាចំពោះភាគនិទានពេជ្របណ្ឌិតមួយនេះ? ហើយពុទ្ធិអ្វីខ្លះដែលអ្នកបានសិក្សាអំពីរឿងមនុស្សស្រីនៅមាត់បង្អួច?

តើអ្នកចង់ជាវសៀវភៅនេះជាវត្ថុអនុស្សាវរីយ៍ទុកក្នុងផ្ទះដែរទេ?

រឿង៖ មនុស្សស្រីនៅមាត់បង្អួច ភាគទី៣

Bo Bo — Wed, 23 Feb 2022 05:12:00 +0000

ខ្ញុំក្តុកចិត្តដែរ ពេលឮពីសុបិនមិនល្អរបស់ម្តាយ។ ពេលងើបមុខសម្លឹងរកមើលស្រីស្អាតផងនាងចាកចេញបាត់ហើយ។ មាត់ខ្ញុំតបនឹងម៉ែទាំងមានអារម្មណ៍មិនល្អ៖

«យល់សប្តិវាផ្ទុយទេម៉ែ! កូនមានសង្សារថ្មីហើយ! ម៉ែនឹងចូលចិត្តគេ! គេជាមនុស្សស្រីល្អគ្រប់សព្វយ៉ាង ស័ក្ដិសមនឹងធ្វើជាកូនប្រសារបស់ម៉ែ និងជាម្តាយរបស់កូនខ្ញុំណាស់!»

មិនដឹងយ៉ាងម៉េចចិត្តខ្ញុំមានចេតនានិយាយឮៗព្រោះបើថានាងលបស្តាប់ ខ្ញុំចង់ឱ្យនាងឮ។ ម្ដាយខ្ញុំនៅតែឆ្លៀតមិនព្រមឈប់៖

«ឈប់ៗៗៗកូន! មុនពេលគេងកុំភ្លេចសំពះក្បាលដំណេកសុំសុខសុខសប្បាយ!»

ខ្ញុំឆ្លើយបាទហើយបញ្ឈប់ការនិយាយជាមួយម្តាយទាំងដែលគាត់ហាក់នៅមិនទាន់អស់ចិត្តនៅឡើយ។ នេះមកតែពីឥទ្ធិពលនៃសេចក្តីស្នេហារោលរាលរបស់ខ្ញុំ ពេលឃើញខាងស្រីមិនសប្បាយចិត្តខ្ញុំអស់អារម្មណ៍ជាមួយរឿងផ្សេងរលីងធេងសូម្បីម្តាយក៏ខ្ញុំបង្ខំផ្តាច់ការជជែកដែរ។

ខ្ញុំប្រញាប់ឈែតទៅបបួលគេដើម្បីនឹងបានដឹងចិត្តគ្នាកាន់តែច្បាស់៖

«រួចដៃមកលេងបងផងបានទេ? បងនៅតែម្នាក់ឯង ផ្ទះធំដូចខ្លាចៗ»

សឹងមិនបានមួយក្រឡេកផង នាងក៏ឈែតមកវិញភ្លាមមួយរំពេច៖

«តែបងខ្លាចអីទៅ? ខ្ញុំនៅនេះយូរហើយ នៅនេះល្អខ្លាំងណាស់គ្មានអ្វីអាក្រក់ទេ!»

សភាពគេដូចជារង់ចាំតែឈែតរបស់ខ្ញុំនឹងអាលតបឆ្លើយ។ យល់ចិត្តហើយក៏ចរចាបន្ថែមញ៉ែប៉ប្រែនាង៖

«វាកាន់តែល្អទៅទៀត បើសិនជាអូនឆ្លងមក!»

«ចាំមើលខ្ញុំរកឱកាស! ពេលដែលអ៊ំខ្ញុំមិនចាប់អារម្មណ៍ខ្ញុំនឹងទៅភ្លាម!»

ពាក្យសន្យានេះគ្រាន់តែបានខាងនាងឆ្លើយមកកាលណា ធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំហោះហើរស្រមើស្រមៃវែងឆ្ងាយ ខំរត់ចូលទៅរៀបចំពូកខ្នើយឱ្យត្រឹមត្រូវ បាញ់ទឹកអប់ពេញបន្ទប់គេង សង្ឃឹមថាស្រីស្អាតនិងបន្សល់នូវអនុស្សាវរីយ៍ល្អជាមួយគ្នានៅទីនេះ។

មិនយូរប៉ុន្មាននាងពិតជាបង្ហាញខ្លួនមែន។

គ្រាន់តែខ្ញុំចេញពីបន្ទប់ចុះមកដល់ក្រោម មកស្រាប់តែឃើញនាងដើរមកដែរ ហើយមិនដឹងថានាងចូលមកតាមណាបានរហ័សគ្មានសំឡេង ឬស្នូរបើកទ្វាររបងទាល់តែសោះ?

ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនចាំបាច់សួរច្រើនទេ បាននាងចូលមកដល់សំយ៉ាបផ្ទះបាំងភ្នែកអ្នកក្បែរខាងកាលណា ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមលូកដៃទៅក្រៀកចង្កេះនាងធ្វើស្និទ្ធដូចជាប្តីប្រពន្ធព្រមទាំងចាប់ផ្ដើមនិយាយខ្សឹបខ្សៀវប្រាប់នាង ដូចជាសំឡេងខ្សឹបក្នុងដំណេកនាយប់ស្ងាត់ទើបរៀបការថ្មីថ្មោង៖

«ម៉ាក់បងទេព្រឹកមិញ! កុំច្រឡំថាស្រីស្នេហ៍! គាត់ចង់ឱ្យបងទៅស្រុកមើលកូនស្រីគេ ប៉ុន្តែស្រីក្នុងលោកនេះគ្មានអ្នកណាបងចង់មើលគេសោះ បងចង់មើលតែអាមុំម្នាក់!»

មិននឹកស្មានថា ខ្ញុំអាចនិយាយពាក្យទាំងនេះចេញមកបាន ធ្វើឱ្យនាងញញឹមញញែម។ ម្រាមដៃរបស់នាងក្នុងប្រអប់ដៃខ្ញុំចេញកម្ដៅក្ដៅអ៊ុនៗ។ មិនទាន់អីផង នាងចាប់ផ្តើមរាវម្រាមដៃរបស់នាងលើកំភួនដៃរបស់ខ្ញុំវិញ ធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ខ្ញុំហោះហើរមិនដឹងថា សង្សារលើកនេះខ្ញុំនឹងបោះបង់ចោលគេបានដូចមនុស្សស្រីលើកមុនៗ ឬមួយក៏ទេ។

ចិត្តមួយខ្ញុំដូចនឹកភ្នែកថា អាមុំម្តេចមានអាការៈដៃដល់ដូចមនុស្សធ្លាប់មានប្តី?

ទោះអ៊ីចឹងក្តីគ្មានបញ្ហាអ្វីសម្រាប់មនុស្សងប់ងល់ដូចខ្ញុំពេលនេះឡើយ។ ខ្ញុំនឹងនៅតែបន្តចាញ់ស្នេហ៍គេយ៉ាងងប់ងល់ដូច្នេះរហូតតទៅ នេះជាអ្វីដែលខ្ញុំទាយដឹង។

ពេលនេះខ្ញុំបាននាងចូលដល់ក្នុងបន្ទប់ដោយមិនមានការរារាំងឬមួយក៏រារែកអ្វីទាំងអស់។ ក្លិនប្រហើរនៃខ្លួនមនុស្សស្រីបានបញ្ជាអានុភាពមកកាន់ច្រមុះនិងបេះដូងរបស់ខ្ញុំ ធ្វើឱ្យគ្រប់យ៉ាងក្លាយទៅជាឋានសួគ៌ភ្នែកស្រស់។

ខ្ញុំដើរទៅទាញបង្អួចបិទខ្ទប់ រួមទាំងឆ្លៀតមើលទៅរបងខាងក្រោមផងក្រែងលោមានសែម កក្កដា ឬក៏អ្នកណាមករកដោយចៃដន់ ប៉ុន្តែស្ងាត់ច្រៀប មានតែពន្លឺភ្លើងសូឡាដែលពួកខ្ញុំទិញមកដាក់ពីរអំពូលការពាររបងផ្ទះ។

ក្នុងបន្ទប់របស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបានសម្រាំងរើសយកភ្លើងពណ៌ពងមាន់ ព្រមទាំងមានកង្ហារមួយសម្រាប់កំដរបរិយាកាសឱ្យពួកយើង។

«ខ្ញុំនៅទីនេះបានតែបន្តិចទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំឆ្លៀតមកដោយសារខ្ញុំនឹកបងខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យបងនៅម្នាក់ឯងអាណិតពេក! ខ្ញុំចង់ឃើញបងគេងសិន ទើបខ្ញុំចាកចេញទៅវិញ!»

«បងគេងម៉េចលក់បើមិនបានថើបស្រីស្អាត!»

របៀបខ្ញុំគឺសារភាពរឿងចង់បាននាង តែត្រូវអាមុំបដិសធ៖

«កុំធ្វើអ៊ីចឹងអីយើងមិនទាន់ដល់ពេល!»

«តើពេលណាទៅ? ចាំដល់បងដាច់ខ្យល់ស្លាប់?»

នាងញញឹមសម្លឹងខ្ញុំយ៉ាងមុតដោយសួរខ្ញុំបកវិញ៖

«បើអ៊ីចឹងមែនបងខ្លាចដាច់ខ្យល់ដោយសារខ្ញុំអត់?»

«អត់ទេ!» ខ្ញុំតបវិញក្ងួរៗព្រោះលង់ស្នេហ៍ដក់ដង្ហើមមិនចង់ដល់ផង មានពេលអីនឹងយកចិត្តទុកដាក់សំណួរចម្លែកៗរបស់នាង?

ឃើញនាងបន្តផ្តោតសម្លក់សម្លឹងខ្ញុំជាមួយស្នាមញញឹមចម្លែកៗ ខ្ញុំបានចិត្តសួររំអុកភ្លាម៖

«ពេលណាអ្ហះ?»

«ខ្ញុំប្រាប់ហើយ ថាជិតដល់ពេល!»

នាងនិយាយស្រទន់ៗដូច្នេះហើយអង្អែលខ្នងខ្ញុំ ធ្វើខ្ញុំកាន់តែហ៊ានលូកដៃទៅច្បាមសាច់ក្រោមចង្កេះនាង។ អាមុំទាញដៃខ្ញុំចេញ ខណៈភ្នែកខ្ញុំក៏ឱនមើលដើមទ្រូងនាងដោយកាមតណ្ហាដុតក្រាស់ឃ្មឹកសន្ធោសន្ធៅប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដាច់ចិត្តហ៊ានបង្ខំធ្វើអ្វីទៅលើនាងទេ ព្រោះនាងមានសភាពដូចជាមនុស្សរម្យទមរាបសាទោះបីជានាងបង្ហាញនូវសេចក្ដីស្នេហាប៉ះពាល់ ប៉ុន្តែនាងមិនមានភាពឆាបឆួលរឿងអស់នេះដូចស្រីៗដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់មុនៗឡើយ។

«មានសូរទូរសព្ទបងឯង!» នាងប្រាប់ខ្ញុំខ្សឹបៗ តែខ្ញុំបង្ហាញកិរិយាថាមិនចង់លើកនោះទេ។

អាមុំនាងដៀងភ្នែកទៅសម្លឹងទៅហើយ ខ្ញុំក៏លូកដៃទៅទាញមកពិនិត្យ។ ដៃម្ខាងខ្ញុំធ្វើសញ្ញាឱ្យនាងនៅស្ងៀមកុំមាត់ ពីព្រោះជាសែមម្ចាស់ផ្ទះ។

«ហើយដេកម្នាក់ឯងឬម៉េច?» សែមសួរចំអកខ្ញុំពីសមុទ្រមក។ ខ្ញុំតបចំអកវិញរ៉ាវ៖

«មានអី! ស្វីតសឹងអី!»

«អើ! បិទទ្វាររបងជាប់ផងប្រយ័ត្នព្រោះអេតចាយចូលមកគាស់យកដែក តុកៅអីនៅខាងក្រោមអស់! អ្នកនៅចាំដីខាងក្រោយយើងប៉ុន្មាននាក់ ទើបនឹងប្រាប់ថា បាត់សូម្បីតែស្បែកជើងក៏អត់មានពាក់ដែរ ប៉ុន្មានថ្ងៃឈប់ភ្ជុំ! នៅម្តុំហ្នឹងចោរច្រើនណាស់ មកពីណាមិនដឹងទេ!»

«អើ ដើរលេងឱ្យសប្បាយទៅ! នៅជិតសង្សារឯងហើយមកគិតរឿងស្បែកជើងរបស់អេតចាយទៀត ម៉ោងហ្មានហើយ? មិនគិតរឿងឋានសួគ៌ខ្លះទៅ!»

ត្រូវខ្ញុំរំឭក សែមក៏ចុចបិទទូរសព្ទលែងរំខាន។

ខ្ញុំងាកមកវិញក៏បាត់អាមុំឈឹង។

ខំរត់ចេញមកក្រៅស្វែងរកនាងដោយហួសចិត្ត ប៉ុន្តែរូបនាងមិនឃើញទៀតនោះទេ។ ខ្ញុំទាំងសោកស្តាយម្នាក់ឯងថា ប្រហែលជានាងឃើញអ៊ំរបស់នាងដើររកដឹង? បានជានាងព្យាយាមចាកចេញទៅរហ័សរកតែខ្ញុំសួរនាំហេតុផលមិនបាន?

វិលមកវិញចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា ស៊ុមរូបថតនៅលើតុខ្ញុំបាត់រូបសល់តែស៊ុម។ ខ្ញុំញញឹម ដឹងថាគឺនាងលួចយកទៅមើលដេកឱបជាក់ជាមិនខាន។ សម័យណេះហើយមានអ្នកដេកឱបរូបថតទៀត? បុរាណណាស់ម្ចាស់ចិត្តខ្ញុំ!

មួយយប់ទល់ភ្លឺ ខ្ញុំនៅត្រម៉ង់ត្រម៉ោចច្រងាប់ច្រងិលម្នាក់ឯងដោយសារតែនៅសេសសល់ក្លិនរបស់គេនៅក្នុងបន្ទប់របស់ខ្ញុំ។

យប់នោះខ្ញុំយល់សប្តិឃើញរញ៉េរញ៉ៃណាស់ ដូចជាមានធ្វើបុណ្យ ឬធ្វើអ្វីពេញផ្ទះហើយបន្ទាប់មក ខ្ញុំឃើញខ្លួនឯង ឆ្លុះកញ្ចក់ចេញទៅជាមុខមាត់មនុស្សផ្សេង។

ស្អែកឡើងខ្ញុំក្រោកពីគេងដូចសព្វមួយដង ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងល្វើយ នឿយហត់ ទោះបីជាកយប់មិញបានគេងពេញនិងមានអារម្មណ៍ស្នេហាជោកជាំអត់ស្ត្រេសសោះ ហេតុអីបានជាខ្ញុំហត់នឿយ?

ខ្លួនប្រាណស្រាប់តែចេញចំហាយក្ដៅខ្លួនព្រមទាំងមានអារម្មណ៍ថារសេះរសោះអស់ដៃជើងមិនចង់ធ្វើអ្វី សូម្បីតែរត់ពីរបីជុំជុំវិញសួនក៏ខ្ញុំធ្វើមិនបានអង្គុយវិលដង្ហក់?

ហេតុអ្វី?

ខ្ញុំក្រោកក្រេសទៅរករ៉ូប៊ីណេទឹកដើម្បីលុបលាងមុខ ពេលដែលងើបមុខមកវិញកាលណាភ្ញាក់ដូចគេកន្ត្រាក់ ព្រោះក្រោមភ្នែកទាំងសងខ្មៅជាំដូចជាមនុស្សមិនបានដេក ឬសភាពជាអ្នកជំងឺយូរមកហើយ?

ខ្ញុំឆ្ងល់ខ្លួនឯងភ្លាមថាហេតុភេទអ្វីបានជារូបសម្រស់ខ្ញុំត្រូវធ្លាក់ទ្រុឌទ្រោមម្ល៉ឹងៗ។ ភ្លាមនោះសំឡេងទូរសព្ទខ្ញុំរោទ៍ទៀត។

ជាបងជីដូនមួយខ្ញុំ បងស្រៀងដែលទូរសព្ទមកម្ដងខានចួបគាត់យូរណាស់ហើយ។

«ចុម ខ្យល់អីបក់បងឯងខលមកលេងខ្ញុំ!»

«បងមកភ្នំពេញទិញអីវ៉ាន់ហើយអត់លេខថ្មីផុនឯង បងខលរកសែម សែមប្រាប់ថាវីនឯងនៅផ្ទះម្នាក់ឯង អើ…ល្អហើយអ៊ីចឹង បើអត់មានទៅណាថ្ងៃនេះចេញទៅក្រៅញ៉ាំកាហ្វេដែរ?»

ខ្ញុំច្បូតមុខ រួចយល់ព្រមចួបគាត់។

មុនពេលចេញទៅខ្ញុំបានឆ្លៀតអើតឡឺមផ្ទះអាមុំដែរតែមិនមានអ្នកណានៅ ឃើញចាក់សោពីក្រៅប្រហែលគេដើរលេងអស់មិនដឹង? បាយក៏មិនឃើញលក់។

យើងហូបកាហ្វេ ជជែកគ្នាលេងបែកអូរហូរស្ទឹង សួរនាំរឿងការងារនិងការរកស៊ីចុះឡើងរបស់បងខ្ញុំ បន្តិចខ្ញុំលាគាត់ហើយចូលទៅក្នុងផ្សារទំនើបមួយក្នុងបំណងរកទិញសម្ភារៈប្រើប្រាស់ខ្លះមកតុបតែងក្នុងបន្ទប់គេងរបស់ខ្ញុំ។

ដោយសារខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំជិតមានប្រពន្ធហើយគ្រប់យ៉ាងមិនស្តាយចិត្តនឹងចាត់ចែងចំណាយទេ។

ភ្លាមនោះមានបុរសម្នាក់ដូចជាជនជាតិគេមានសម្បុរខ្មៅមិនដឹងថាជានេប៉ាល់ឬមួយក៏ជនជាតិផ្សេងពីហ្នឹង គាត់តាមសម្លឹងខ្ញុំដូចជាយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំង។

ខ្ញុំមិនដឹងថាមានអ្វីកើតឡើងនោះទេ ហើយខ្ញុំមិនសូវចូលចិត្តជនបរទេសបែបនេះទៀតដូច្នេះហើយខ្ញុំក៏ធ្វើហីតោះតើយ។

នៅពេលដែលខ្ញុំចេញមកក្រៅកំពុងអូសម៉ូតូ ស្រាប់តែឃើញគាត់ដដែលនោះដើរមកជិតខ្ញុំហើយនិយាយជាមួយខ្ញុំថា Can you speak English? ខ្ញុំមើលលើក្រោមទៅកាន់គាត់ ខ្ញុំមានបទពិសោធមិនល្អខ្លះដែលធ្លាប់បានឮមក ក៏កើតចិត្តខ្លាចថាក្រែងលោគាត់មានបំណងមិនល្អចង់បោកបញ្ឆោតខ្ញុំដោយប្រការណាមួយ ខ្ញុំក៏ងក់ក្បាលហើយនិយាយថា A little។

ពេលនោះហើយបុរសចម្លែកបាននិយាយខ្សឹបប្រាប់ខ្ញុំថា ឱ្យប្រុងប្រយ័ត្នខ្លួនទៅ ពីព្រោះខ្លួនកំពុងតែមានថាមពលមិនល្អតាមយាយី!

ខ្ញុំចងចិញ្ចើម គាត់ក៏ប្រាប់ខ្ញុំទៀតថាមើលរង្វង់ភ្នែកអ្នកចុះ ទឹកមុខរបស់អ្នកខ្មៅគ្រប់ទីកន្លែង ចិញ្ចើមនិងថ្ងាសរបស់អ្នកគ្មានរាសីការពារសោះទេ អ្នកគួរតែស្វែងរកអំបោះសិល៍្បពាក់ដៃ ឬក៏រកអ្នកបួសឱ្យជួយស្រាយបញ្ហារបស់អ្នកឱ្យបានឆាប់បំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។

ខ្ញុំកាន់តែធ្វើមុខម្តងខឹងម្តងហួសចិត្ត ឈរស្កុបសម្លឹងគាត់មិនដឹងថាត្រូវឆ្លើយតបជាមួយគាត់បែបណានោះទេ។ ឮបុរសបរទេសរំឭកបែបនោះ ខ្ញុំនឹកឃើញមែនថា ខ្ញុំស្រាប់តែទើបនឹងចាប់អារម្មណ៍ឃើញមុខខ្លួនឯងស្លេកស្លាំង ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដឹងថាសម្តីរបស់គាត់យកអ្វីមកធ្វើអំណះអំណាងនោះឡើយ។

បុរសនៅតែមិនប្រញាប់ចាកចេញសោះ គាត់និយាយទៀតថាពីមុនក៏មានមិត្តម្នាក់ចេះដោះស្រាយបញ្ហានេះ ចំណែកគាត់ចេះតែមើលឃើញបញ្ហា តែមិនចេះដោះស្រាយនោះទេ ឥឡូវមិត្តរបស់គាត់នៅស្រុកគេវិញបាត់ទៅហើយដោយសារកូវីដ ខ្ញុំគួរតែទៅរកលោកសង្ឃខ្មែរឱ្យជួយដោះស្រាយបញ្ហារបស់ខ្ញុំ ប្រហែលជាអាចជួយបាន។

ខ្ញុំមួម៉ៅតបថា មិនអីទេ!

ខ្ញុំថាហើយ ក៏ឡើងម៉ូតូបម្រុងជិះចេញ តានោះក៏បាចអ្វីមួយមកលើមុខខ្ញុំ។ ស្មានថាចូលភ្នែកហើយតាមពិតគាត់បាច់ខ្យល់សោះ។ គាត់ថែមទាំងសូត្រអ្វីមួយធ្វើមាត់ជីបអូចៗទៀត។ ឃើញខ្ញុំនៅភាំង គាត់ញញឹមហើយចាកចេញ។ ខ្ញុំវិញឡើងមកហាងកាហ្វេម្តងទៀត បន្តអង្គុយសញ្ជប់សញ្ជឹងសារជាថ្មី។ នៅម្នាក់ឯង យូរៗម្ដងមើលឈែតទៅស្រីស្អាតមិនឃើញនាងអនឡាញសោះ មើលមុខនាងនៅក្នុងកុំព្យូទ័របណ្តើរៗក៏ភ្លេចបាត់នូវអ្វីដែលបានចួបគួរឱ្យសង្ស័យនិងគួរឱ្យខឹងនៅឯផ្សារមុននេះ។

ល្ងាចឡើងខ្ញុំបកមកផ្ទះវិញ។

វាគួរណាស់តែដល់ពេលសែមមកដល់វិញហើយ ប៉ុន្តែផ្ទះនៅស្ងាត់ជ្រងំដដែលគ្មានអ្នកណាបង្ហាញខ្លួនទាំងអស់។ នេះបើកុំខ្ញុំមានចំណងស្នេហ៍ជាមួយមនុស្សស្រីផ្ទះជាប់ខាង កុំអីទាយទៅថាបើខ្ញុំនេះចង់វិលមកស្នាក់នៅកណ្តោចកណ្តែងរបៀបនេះ។

ចូលមកក្នុងផ្ទះ ស្រាប់តែឃើញមានស្ពកម្ហូបមួយថាសលើកន្លែងដដែល។

បេះដូងរបស់ខ្ញុំពោរពេញទៅដោយភាពកក់ក្ដៅ។ គឺនាងមកវិញហើយធ្វើម្ហូបលើកយកមកទុកនៅទីនេះពិតប្រាកដណាស់។

ទោះយ៉ាងណា ងើបមុខសម្លឹងមិនឃើញបង្អួចនាងបើកនៅឡើយ។

ខ្ញុំរៀបចំម៉ូតូចូលទាញអីវ៉ាន់យកទុក ហើយមកលើកម្ហូបនេះបម្រុងថាយកទៅទុកសិនដែរ ប៉ុន្តែទេសកាលអី ចិត្តខ្ញុំចង់មើលវាសិន ភ្លាមនោះខ្ញុំលូកដៃបើកគម្របខ្វាក ឈានថយក្រោយសឹងដួលអុកគូទបះជើង។

នៅក្នុងចានម៉េចបានចេញសុទ្ធដង្កូវនិងជន្លេន?

យល់សប្តិឬស្អីគេនៀក? ខ្ញុំភ្ញាក់ក្រញាងទម្លាក់ចោលថាស ធ្លាក់ចានទៅលើដីបែកខ្ចាយ! វាមិនមែនសុបិនទេ។ ពួកសត្វល្អិត រត់ច្រវាត់រុលចូលទៅក្នុងដីចោលខ្ញុំនៅធ្មឹងម្នាក់ឯងនឹកឃើញភ្លាមដល់សម្ដីរបស់បុរសជនជាតិគេនៅក្បែរកន្លែងដាក់ម៉ូតូមុននេះ។

គាត់បាននិយាយថា គាត់មិនចេះដោះស្រាយបញ្ហាទេ ប៉ុន្តែគាត់ចេះមើលឃើញបញ្ហា! មុនពេលបែកគ្នា គាត់បានសូត្រហើយបាចអ្វីម្យ៉ាងមកលើភ្នែករបស់ខ្ញុំ គឺនៅលើខ្យល់ចំកណ្តាលមុខខ្ញុំ។

ខ្ញុំមិនយល់ទេ! ដោយសារឥទ្ធិពលនៃការគូសវាសរបស់គាត់បានជាខ្ញុំអាចមើលឃើញរបស់មិនល្អក្នុងចានម្ហូបនេះឬអ្វី?

ខ្ញុំជិតឆ្កួតហើយ!

អ្នកណាលេងខ្ញុំ លេងរបៀបនេះ?

តើនេះមានន័យថាម៉េចខ្ញុំអត់សប្បាយចិត្តទេ!

នាងមិនឃើញមកផ្ទះសោះ ផ្ទះអាមុំបន្តចាក់សោពីក្រៅដដែល។ អ្នកដែលឃើញលូនម៉ូតូមកដល់គើមៗគឺយុទ្ធ។ គេអើតឃើញខ្ញុំទើបរុញទ្វាររបងចូលមក។

ពីចម្ងាយឯណោះ យុទ្ធសម្លឹងខ្ញុំដែលលើកជើងឈូសឆាយដីលុបលើពួកកម្ទេចចានក្បាន។ ភ្នែកគេនោះក៏ផ្តោតសម្លឹងចានអាហារដែលត្រូវបានបោកកម្ទេចទៅលើដីដែរជាមួយសំណួរខ្លី៖

«មានរឿងអី?»

ខ្ញុំនៅស្ងៀមស្ងាត់រង់ចាំយុទ្ធចូលមកក្នុងរបងទុកម៉ូតូស្រួលបួល ទើបបបួលគេឡើងទៅបន្ទប់និយាយប្រាប់ពីដំណើររឿងទាំងអស់ដែលខ្ញុំបានចួបស្ត្រីម្នាក់នៅមាត់បង្អួច រហូតដល់បានបង្កើតអនុស្សាវរីយ៍ជាមួយគ្នា។

យុទ្ធឮហើយកាលណាបានដើរទៅក្បែរបន្ទប់សៀវភៅនិងចង្ក្រានពិនិត្យមើលទៅរកបង្អួចនាង ដោយយកចិត្តទុកដាក់។

ចុងក្រោយយុទ្ធមកប្រាប់ខ្ញុំម្ដងហើយម្ដងទៀតថា មិនឃើញអ្នកណារស់នៅទីនោះទាំងអស់។ ទោះបីយ៉ាងណា រឿងជនបរទេសតឿនឱ្យរកគ្រូមើលរាសី យុទ្ធក៏មិនដឹងថា គួរឱ្យយោបល់ខ្ញុំយ៉ាងណាដែរតែគេទទួលស្គាល់ថាខ្ញុំរូងភ្នែកស្លក់ខ្លាំង។

ពេលនេះខ្ញុំដេកខ្សោយដូចមនុស្សគ្រុន។

យុទ្ធខ្សឹបនឹងខ្ញុំថា៖

«អាចមានអ្នកណាផ្សេង គេឃើញឯងស្និទ្ធស្នាលជាមួយនាង គេអន់ចិត្តខ្លាំងបានជាយកសត្វចង្រៃយកមកដាក់បន្លាចឯងដូច្នេះក៏ថាបាន កុំផ្តេកផ្តួលតាមអារម្មណ៍ពេក! ចំណែករឿងគ្រូនោះយើងមិនដឹងទេ ព្រោះយើងមិនបានចួបគ្រូនោះផ្ទាល់! តែបើឯងចង់បានគ្រូមើលគួរទៅស្រុករកម្តាយឯងល្អជាងអាវីន!»

យប់នោះខ្ញុំដើរទៅផ្ទះបាយពិនិត្យផ្ទះរបស់នាងទៀតប៉ុន្តែមិនបានឃើញនាងបើកបង្អួចនោះទេ! ហេតុអីបានជានាងបាត់ស្រមោលបន្ទាប់ពីខ្ញុំឃើញចានចម្លែកមានដង្កូវ?

កំណត់ហេតុក្នុងសៀវភៅរបស់សុផាវីនចប់ត្រឹមនេះហើយ គ្មានសូម្បីតែមួយតួបន្តទៀតឡើយ។

——————-

ខ្ញុំ(កក្កដា)បានស្ទុះក្រោកពីលើគ្រែ រាវរកចុចទូរសព្ទទៅសែម។ ដោយសារស្លុងនឹងកំណត់ហេតុរបស់សុផាវីន មិនដឹងថាខ្លួនឯងក្រោកអង្គុយអានតាំងពីពេលណាផងទេដែលកាលពីដំបូង ខ្ញុំគេងសោះហ្នឹង។

ឥឡូវនេះទោះចុចទៅសែមច្រើនដងយ៉ាងណាក៏នៅតែមិនចូល។ រាវរកយូរទៅ ខ្ញុំរកឃើញទូរសព្ទរបស់ម្នាក់ឈ្មោះយុទ្ធនៅសាលាច្បាប់នោះ។

ខ្ញុំក៏ដាច់ចិត្តថាទូរសព្ទទៅទាំងយប់ទៀតដើម្បីសួរនាំរឿងសុផាវីនបាត់ខ្លួន ប៉ុន្តែមិនទទួលដូចគ្នា។

ក្រោយគេងមិនសុខអស់ពេញមួយយប់ខ្ញុំសម្រេចចិត្តនៅពេលជិតភ្លឺ Voice ទៅកាន់យុទ្ធថា៖

«ខ្ញុំមានរឿងមួយចំនួនមិនសប្បាយចិត្តជាខ្លាំងទាក់ទងជាមួយនឹងសុផាវីនដែលនៅបាត់ខ្លួន! ខ្ញុំដឹងទៀតថា យុទ្ធជាអ្នកជួបសុផាវីនក្រោយគេ ឥឡូវនេះអ្នកផ្ទះវាកើតទុក្ខណាស់ បើយុទ្ធមានចិត្ត ត្រូវមកនិយាយគ្នា! ខ្ញុំជាមិត្តជិតស្និទ្ធរបស់សុផាវីន!»

នៅប្រហែលជាម៉ោងប្រាំបីព្រឹក ខ្ញុំទទួលបានទូរសព្ទមិនស្គាល់លេខមួយ ជាសំឡេងមនុស្សស្រីបានទូរសព្ទមកប្រាប់ខ្ញុំថា គេគឺជាបងស្រីរបស់យុទ្ធ។ គេចង់ជួបខ្ញុំបន្ទាន់ព្រោះមានរឿងចាំបាច់ទាក់ទងនឹងសុផាវីន។

ពេលនោះខ្ញុំចេញទៅជួបនាងភ្លាមគឺនៅក្បែរសាលាច្បាប់ ទីកន្លែងដែលខ្ញុំដឹងថាយុទ្ធនិងមិត្តភក្តិគេពីរនាក់ទៀតដែលស្នាក់នៅផ្ទះជាមួយសុផាវីនបានសិក្សា។

នារីនោះគឺជាបងស្រីវ័យក្មេងរបស់យុទ្ធទំនងជាមានអាយុច្រើនជាងគ្នាមិនប៉ុន្មានទេ។ នាងហាក់ត្រេកអរខ្លាំងនៅពេលឃើញខ្ញុំ។ នាងបានប្រាប់ខ្ញុំនូវរឿងមួយចំនួនថា ឥឡូវនេះយុទ្ធកំពុងតែឈឺធ្ងន់ គឺឈឺដេកកន្ទេលរយៈពេលជាងមួយសប្តាហ៍មកហើយ។ បីបួនថ្ងៃចុងក្រោយយុទ្ធរវើរវាយនិយាយអ្វីមិនដឹងរឿងទាំងអស់ ប៉ុន្តែគេដូចរួចផុតពីគ្រោះថ្នាក់ហើយដោយសារតែចុងក្រោយឪពុកម្ដាយគេនៅស្រុកក្រគរ រកបានចាស់ទុំដែលអាចដោះអំពើអំព័ន្ធនៅលើរាងកាយគេបាន។

ខ្ញុំនឹកឆ្ងល់ចំពោះរឿងទាំងអស់នោះជាខ្លាំង។

ដោយឃើញខ្ញុំនៅអត់ធ្មត់ព្រមអង្គុយស្ដាប់នាងនិយាយ នារីនោះប្រាប់ខ្ញុំថានាងឈ្មោះចរិយា។ មុនពេលធ្លាក់ខ្លួនឈឺយុទ្ធបាននិយាយរឿងខ្លះៗប្រាប់នាងទាក់ទងនឹងផ្ទះវីឡាដែលពួកគេជឿតាមសែមទៅស្នាក់នៅ ប៉ុន្តែប្រាប់ចប់ប្អូននាងហាមនាងមិនឱ្យនិយាយនោះទេ ព្រោះគ្រប់យ៉ាងមិនច្បាស់ការ មិនចង់ខូចខាតដល់ទំនាក់ទំនងរាប់អាន ឬធ្វើឱ្យអ្នកណាម្នាក់មានបញ្ហា។

«យុទ្ធទំនងជាមិនបានដឹងពីរឿងសុផាវីនបាត់ខ្លួនបានជានិយាយអ៊ីចឹង!»

ខ្ញុំថាទាំងអន់ចិត្ត ប៉ុន្តែចរិយាប្រាប់វិញថាដំបូងមែន យុទ្ធមិនដឹងរឿងសុផាវីនបាត់ទេ ត្រឹមបានប្រាប់ទៅបងស្រីគេថានៅល្ងាចដែលគេវិលពីស្រុកមកផ្ទះវីឡាស្ងាត់នោះវិញ ឃើញសុផាវីនមានបញ្ហាក្រោធបោកចានបោកឆ្នាំងម្នាក់ឯងនៅសួនច្បារ។

ដោយមិនអស់ចិត្តគេក៏បានឈ្លេចសួរទាល់តែដឹងរឿងថា មានមនុស្សស្រីម្នាក់នៅក្បែរផ្ទះនោះ ប៉ុន្តែនៅយប់ដដែលគេនឹងសុផាវីនហាក់មិនអស់ចិត្តជាខ្លាំង ដោយសារតែផ្ទះនោះស្ងាត់ឡើងៗដូចជាគ្មានមនុស្សមករស់នៅឡើយ ដូច្នេះពីរនាក់គេឆ្លៀតពេលជិតភ្លឺស្ងាត់សូន្យលបលួចផ្លោះចូលទៅឆែកឆេរ។

យុទ្ធបានរំឭកនឹងបងស្រីគេថា ទៅដល់ក្នុងផ្ទះឈើទ្រុឌទ្រោមនោះកាលណា គេត្រូវភ្ញាក់ក្រញាងដោយសារតែផ្ទះនេះ ផ្នែកខាងក្នុងគ្មានភ្លើងអគ្គីសនីនិងរុំព័ទ្ធទៅដោយសម្បុកពីងពាងធូលីជាអន្លើ មិនស័ក្តិសមថាមានមនុស្សរស់នៅប្រចាំទេអាចយូរបានបោសសម្អាតម្តង។

រឿងដែលប្អូនប្រុសនាងមិនយល់គឺពួកគេទាំងប្រាំមានម្តងធ្លាប់នាំគ្នាទិញបាយស្រូបនៅទីនោះ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលព្រឹកឡើងយុទ្ធនិងសុផាវីនចេញដើរសួរនាំអ្នកនៅម្ដុំៗនោះ មានគេនិយាយថាពីមុនមកមិនដែលមានអ្នកណាលក់បាយនោះទេ ប៉ុន្តែបើក្រោយមកមានលក់បាយក៏ប្រហែលជាលក់តែមួយរយៈបានជាគ្មានអ្នកណាដឹង ទាល់តែអ្នកជាប់ខាងបានដឹង។

រឿង៖ មនុស្សស្រីនៅមាត់បង្អួច ភាគទី១

Bo Bo — Tue, 22 Feb 2022 09:07:16 +0000

មនុស្សស្រី១-done

រឿង តួស្រីក្នុងរឿងព្រេង ភាគទី6(ចប់)

YaraMST — Fri, 11 Feb 2022 11:11:28 +0000

«មិនបានទេ! របស់យើងរកមកមិនបាន! ពិធីយើងដោះមិនចេញ!..មានតែ…..សម្លាប់មនុស្សចោលមុនពេលដែលវិញ្ញាណមកដល់! »

និយាយហើយបុរសចំណាស់ចម្លែកប្រែខ្លួនទៅរេរកមើលកាំបិតបញ្ឈរចោលនៅឯទីជ្រុងផ្ទះ។

ក្រសេភ្នែកអ្នកនិពន្ធរងគ្រោះក៏ដូចជាក្រសែភ្នែករបស់បុរសឃាតកផ្តោតទៅលើកាំបិតផ្គាក់ព្រមៗគ្នា។

«យើងត្រូវស្លាប់នៅក្រោមកាំបិតនេះឬក៏អ្វី?»

ជាការសាកសួរខ្លួនឯងជាមួយសំណួរហួសចិត្តរបស់អ្នកនិពន្ធ។ មកពីយើងជឿជាក់ខ្លួនឯងពេក ហ៊ានមកកាន់តំបន់គ្រោះថ្នាក់មួយទាំងមិនស្គាល់ច្បាស់ស្ថានការណ៍ មិននឹកស្មានថាសម័យកាលនេះទៅហើយ ដែលមានគ្រួសារឆ្កួតលីលាពីរនាក់ឪពុកនិងកូនរស់នៅឆ្ងាយពីសំណាញ់ច្បាប់ អាចមកធ្វើអ្វីៗងប់ងល់ឆ្កួតបែបនេះបានទៀត?

នៅពេលដែលបុរសនោះដើរតម្រង់ទៅរកចាប់យកអាវុធមុតកំណាច ស្នូរជើងនិងដង្ហើមមនុស្សនិយាយគ្នាស្រាប់តែលាន់មកល្វើយៗតាមខ្យល់។

«មើលផ្សែងនុះ! អ្នកណាដុតភ្លើង?!»

ជាសំឡេងអ្នកភូមិសួរគ្នា។

សំឡេងរអុះៗជាសញ្ញាថា មនុស្សជាច្រើនបានមកដល់ក្បែរៗនេះ។ ក្នុងសភាពដែលអ្នកនិពន្ធបានស្រឡាំងកាំង នារីរត់ទៅមាត់ទ្វារដើម្បីនឹងពិនិត្យ គេឮសំឡេងស្រែកប្រកូកហៅ៖

«លោកគ្រូ! លោកគ្រូ! លោកគ្រូឮខ្ញុំដែរ?»

ជាសំឡេងពូមឿន!

ដូចមនុស្សដូចហៀបស្ងួតកស្លាប់ សុំប្រាថ្នាចង់បានត្រឹមទឹកក្អមបែរធ្លាក់កចំមាត់ទន្លេ យុវកម្លោះយើងប្រមូលកម្លាំងស្រែកឮៗតបវិញទៅកាន់ក្រុមអ្នកភូមិ៖

«ជួយ….ជួយ….ជួយខ្ញុំផង! ខ្ញុំនៅក្នុងផ្ទះនេះ! ជួយផងពូមឿន! ជួយផង! ជួយខ្ញុំផង! គេចង់សម្លាប់ខ្ញុំ!»

បុរសជាឪពុករបស់នាងថ្លោះទឹកមុខ…..

នៅខាងក្រៅរបងអ្នកភូមិជាច្រើនរត់សំដៅមកដល់ហើយភាន់ភាំង…សម្លឹងមកក្នុង…

ជាមួយសញ្ញាភ្លើងគប់ មិនពិបាករកផ្ទះនេះទេ។ ពូមឿនបានកើតការសង្ស័យតាំងពីអ្នកនិពន្ធម្នាក់នេះបានអានបាលីដែលគេហាមឃាត់ដល់ទៅបីដង ដូច្នេះហើយពេលដែលគេរត់ចេញក្រៅដូចឆ្កួតលេលាក្នុងភាពងងឹតដែលអំពូលបែកអស់ ពូមឿនមិនគិតថាជាស្នាដៃពុកកូនទាំងពីរទេ គាត់គិតថាជាព្រលឹងខ្មោចព្រាយបិសាចបោកប្រាស់សន្ធប់យករាងកាយគេទៅសម្លាប់ គាត់ក៏ប្រថុយរត់ទៅកាន់ភូមិរបស់គាត់ប្រកូកប្រកាសហៅមនុស្សម្នាមកតាមឲ្យទាន់នឹងអាលបានជួយសង្គ្រោះអ្នកចំណូលថ្មី។

ឥឡូវនេះគាត់បានមកចំពេលតែម្ដង…..

«ម្នាក់ហ្នឹងឆ្កួតទេ! មិនចេះនិយាយទេ! មិនបាច់និយាយជាមួយតាហ្នឹងទេ!»

សម្តីអ្នកភូមិស្រែកប្រកូកប្រាប់គ្នាបែបនេះ ក្នុងចំណោមក្រុមដែលមកដល់ប្រដាប់ទៅដោយភ្លើងគប់ និងកាំបិត ព្រនង់ ដំបងនាមាត់របង។

លែងខ្វល់ច្រើន ជនចម្លែកស្រវាចាប់កាន់កាំបិតដោយដៃទាំងពីររួចងើបមុខដើរសំដៅទឹបៗមករកកម្លោះយើងប្រាថ្នាតែយកជីវិតឱ្យខាងតែបាន…..ធ្វើឱ្យក្មេងស្រីស្លន់ស្លោរត់សំដៅមករកអ្នកនិពន្ធដូចគ្នា មិនដឹងថាតើនាងប្រុងនឹងឃាត់ឬអ្វី……

«ដាក់កាំបិតចុះ!» មនុស្សស្រែកឮៗលាន់ចូលមកខណៈអ្នកនិពន្ធបិទភ្នែកបណ្តោយអាយុសង្ខារទៅតាមព្រហ្មលិខិត។

សភាពច្របល់នេះធ្វើឱ្យអ្នកភូមិតក់ស្លុតហើយសន្តិសុខឃុំបានផ្ទុះអាវុធ…..

….ស្នូរកាំភ្លើងបានលាន់ឡើង….ក្លិនរំសេវបាចហាចឈ្លក់ដង្ហើមគេដែលកំពុងតឹងស្រាប់…..គេគិតថា អស់ហើយ! ជីវិតនិងចប់ត្រឹមនេះ។

ទោះយ៉ាងណាគេខំបើកភ្នែកទាំងតក់ស្លុត…..

ឪពុកនិងកូនស្រីបានដួលស្រុញចុះនៅក្រោមលំហពេញទៅដោយគ្រាប់សំណរ។ ឯកាំបិតផ្គាក់ដ៏វែងនិងធ្ងន់របូតពីដៃជនចំណាស់ ធ្លាក់គឹបទៅដោតលើដី។ អ្នកនិពន្ធដង្ហក់ត្រដរដង្ហើមព្រោះបេះដូងគាំងភ័យ……តទៅគេមិនដឹងថា តើអ្វីទៀតបានកើតឡើងទេ…..គេបិទភ្នែកលែងដឹង។

……

សំឡេងចាបយំខ្ញៀវខ្ញារដាស់បុរសឱ្យបើកភ្នែកមកវិញខ្វាក…..

ជាថ្មីនេះ គេដឹងខ្លួនឡើងក៏ឃើញខ្លួនឯងនៅក្នុងបន្ទប់ពេទ្យ។

រឿងចប់ហើយ? ធូរទ្រូងបន្តិចយ៉ាងហោចណាស់។

ចង់ក្រឡេកសម្លឹងឡើងរង្គើខ្លួន គេបានឃើញមិត្តភក្តិរបស់គេទាំងបីងាកមកមើលទីនេះ។ មុនីលាន់មាត់ឡើងមុនគេ៖

«ដឹងខ្លួនហើយ?»

កេនក៏ស្ទុះមកដែរ។

«ម្ដាយរបស់ឯងយើងមិនទាន់ជម្រាបគាត់ទេ! ខ្លាចគាត់ភ័យ!»

មិត្តភក្តិនិយាយអ្វីៗមកច្រើនទៀត តែគេនៅឈឺក្បាលនិងភាន់ភាំងណាស់ មិនចាប់អារម្មណ៍ឆ្លើយ ឬស្តាប់ឡើយ។

«ឯងផឹកទឹកបន្តិចសិនទៅ!»

គេទទួលកែវទឹកមកក្រេបបន្តិចក៏នឹកឃើញសួរ៖

«មនុស្សចម្លែកនោះនៅឯណា!»

មិត្តភក្តិសម្លឹងមុខគ្នា។ ក្រោយមកគេដឹងដំណឹងថា ពួកគេត្រូវបាញ់សម្លាប់ហើយ។

«គេស្លាប់បាត់ហើយ!»

អ្នកនិពន្ធរអ៊ូតិចៗសម្លឹងទៅក្រៅបង្អួចហើយជាបណ្តើរៗគេនឹកដល់សម្តីនាង «ខ្ញុំមិនដែលនិយាយជាមួយអ្នកភូមិម្តុំៗជុំវិញនេះច្រើនទេ! ពុកខ្ញុំប្រាប់ថា មនុស្សភូមិនេះមានពុតត្បុតច្រើន!»

ហេតុអីពួកគេសម្លាប់នាង?

គេសួរទៅមិត្តៗតែគ្មានអ្នកណារវល់ឆ្លើយទេ។

ច្រើនម៉ោងក្រោយមក នៅក្នុងគ្លីនិកខេត្តដ៏ក្រៀមក្រំមួយនេះដដែល គេបានទទួលនូវព័ត៌មានជាច្រើនឡើងៗ អំពីរឿងទាំងអស់។

អ្នកនិពន្ធមកអង្គុយសម្លឹងនូវព័ត៌មានចំណងជើងធំៗដែលបានផ្សាយចេញលើអ៊ីនធឺណេត ជុំវិញរឿងមរណភាពឪពុកកូនខ្វះសតិ ជាមនុស្សចម្លែករស់នៅក្បែរមាត់ព្រែកចុងភូមិគ្មានអ្នករាប់អាន។

បុរសអ្នកព្រៃម្នាក់នេះ ធ្វើចម្ការចិញ្ចឹមកូនស្រី ហើយគាត់មិនចេះនិយាយស្ដីទេបានជាគ្មានអ្នកណាទំនាក់ទំនងជាមួយ។ ប៉ុន្តែមានសាក្សីអះអាងថាបើនៅម្នាក់ឯងវិញជននេះនិយាយឡើងប្រើភាសាជាពាក្យបុរាណរញ៉េរញ៉ៃស្តាប់មិនយល់ ដូច្នេះហើយបានជាគ្មាននរណារវល់ជាមួយ។

អាជ្ញាធរភូមិឃុំនិងអ្នកភូមិជាច្រើនអះអាងថា គេធ្លាប់ឃើញគាត់យកដំណាំចេញពីព្រៃយកមកលក់ដូរអង្ករ និងធ្លាប់ព្រមស៊ីឈ្នួល ធ្វើចម្ការដូរអង្ករ ម្ហូប ត្រី សាច់ ដោយគ្រប់គ្នាចាត់ទុកថា គាត់មានកម្លាំងខ្លាំងតែមានចេតនាមិនប្រក្រតី ក្រីក្រ មិនស្គាល់ផ្ទះសម្បែង។

សូម្បីកូនស្រីម្នាក់ដែលនិយាយថាបានរៀនដល់ថ្នាក់ទី១២ក៏គ្មាននរណាដឹងផង ពួកគេជឿថា នាងវង្វេងស្មារតី និយាយកុហកច្រើននិងពូកែនិយាយដូចមនុស្សបានរៀនសូត្រ ដោយសារឪពុកនាងមានវិទ្យុមួយទុកឱ្យនាងស្តាប់ពេលបង្ខាំងនៅក្នុងផ្ទះ។

«គាត់មិនចង់ឲ្យខ្ញុំស្រឡាញ់មនុស្សប្រុស»

សភាពរបស់នាងដែលគេបានជួបមិនដូចមនុស្សដែលមិនមានទំនាក់ទំនងក្នុងសង្គមទេ។

អ្នកនិពន្ធគិតហើយបន្តព្យាយាមរុករកមកអានបន្ថែមនូវព័ត៌មានផ្សេងៗណាក្តី ឱ្យតែសរសេរទាក់ទងនឹងឪពុកកូនចម្លែកនេះ។

ចំណងជើងមួយទៀតលេចឡើង «ដាក់ឈ្មោះកូនស្រីខ្លួនឯងឈ្មោះកេសនា ជាឈ្មោះមនុស្សស្លាប់កាលពីបុរាណ ដើម្បីដោះជំងឺ» កាលពីអាយុបាន១១ឆ្នាំ ក្មេងស្រីបានត្រូវឈឺធ្ងន់ ប៊ិះនឹងស្លាប់ដូច្នេះហើយ ដើម្បីសុំជីវិតមួយថ្មីកូន មានអ្នកចូលរូប រស់ក្នុងព្រៃជ្រៅបានប្រាប់គាត់ឲ្យដាក់ឈ្មោះនាងឱ្យដូចឈ្មោះព្រាយបិសាចដែលគេល្បីម្នាក់នោះ ទើបដោះជំងឺបាន មិនតែប៉ុននោះឪពុកត្រូវស្ម័គ្រចិត្ត ត្រូវអានពាក្យបាលីលើដើមខ្មោច(ដើមឈើទាលចាស់)បីដងទៀត ហើយស្បថថា បើនាងមានស្នេហាជាមួយមនុស្សប្រុសណាត្រូវសម្លាប់មនុស្សនោះមុនពេលនាងបាត់ជីវិតខ្លួនឯង…..

គេទម្លាក់ទូរសព្ទចុះលែងអាន…..

«ឥឡូវនេះពួកអ្នកកាសែតកំពុងប្រមូលគ្នាជាក្រុម ចូលទៅក្នុងព្រៃជ្រៅរកមើលទីតាំងអ្នកចូលរូបម្នាក់នោះមកសួរនាំការពិតថា អ្វីទៅបានជាពុកកូន២នាក់នេះ ក្លាយជាមនុស្សរស់ឆ្ងាយពីគេ និងតាមរបៀបខុសគេបាន!» មុនីនិយាយដោយសម្លឹងមុខមិត្ត។

ក្នុងសភាពហត់នឿយ អ្នកនិពន្ធសួរវិញដោយមិនងាក៖

«មិនដឹងទេ មិនយល់! មនុស្សពីរនាក់នេះខ្ញុំគិតមិនយល់!»

«បីនាក់! កាលពីបីឬបួនឆ្នាំមុន ម្តាយនាងបានព្យាយាមឃាត់ឃាំងមិនឲ្យប្ដីទៅសម្លាប់មនុស្សពេលវិញ្ញាណចូលក៏ត្រូវប្តីកាប់ស្លាប់!»

គេងើបមុខសម្លឹងមិត្តភក្តិឈ្មោះកេនដែលកំពុងតែនិយាយរឿងនេះប្រាប់មកខ្លួន។

កេនបន្តទៀត៖

«កាសែតសម្ភាសន៍ចំសាក្សីខ្លះគេនិយាយថា អ្នកស្រុកជឿពីរឿងវិញ្ញាណបង្ខំគាត់ធ្វើឃាតមនុស្សប្រុស! គេថាវិញ្ញាណក្នុងរឿងនិទាននិងដើមឈើជាប់បាលីនោះរើមិនបាន ប៉ុន្តែឥឡូវនេះក្រោយតានោះស្លាប់គេមករំលើងដើមស្រឡៅនោះចេញពីវាលភក់បានសម្រេចផុយ!»

ពួកម៉ាកថាចប់រុញទូរសព្ទបង្ហាញគេ ឱ្យមើលវីដេអូលើយូធូបដែលបង្ហាញអំពីសកម្មភាពត្រាក់ទ័រទៅបំផ្លាញរំលើងព្រឹក្សាអាយុរយឆ្នាំនោះ។

សម្លឹងវីដេអូទាំងមិនមាត់មិនក អ្វីៗដូចជានៅថ្មីៗច្បាស់នឹងភ្នែកណាស់សម្រាប់កវីយើង។ ចិត្តនាយឈឺដោយគ្មានហេតុផលច្បាស់ថាគេស្រលាញ់ឬស្រណោះ តែពិតជាកាន់សម្លឹងរឹងរឹតធ្លុះធ្លាយ។

គេនឹកទៅដល់សម្ដីនាង «ចង់អានខ្លាំងណាស់! ចង់អានសៀវភៅជាខ្លាំង ប៉ុន្តែគ្មានលុយទិញហើយមិនដឹងត្រូវទិញនៅឯណាទៀត ឃើញគេផុសច្រើនណាស់តាមហ្វេសប៊ុក!»

ក្មេងស្រីវ័យជំទង់ដែលស្រស់ស្រាយបរិសុទ្ធស្និទ្ធស្នាល នាងគ្រាន់តែចង់ដកបណ្ដាសាលើខ្លួនឪពុកចេញវិញឬអ្វីបានជាមិនយល់ការពិតហើយព្រមរួមដៃជាមួយឪខ្លួនមកបោកបញ្ឆោតខ្ញុំនេះឲ្យទៅអានអក្សរនៅលើគល់ឈើនោះ។ គេគិតឈឺក្បាលណាស់។

បុរសធ្មេចភ្នែក តែគ្រប់យ៉ាងមិនអាចរលត់ពីការគិតឡើយ។

តើនាងពិតជាប្រើល្បិចធ្វើជាច្រៀងកណ្តាលរាត្រីនៅពេលដែលដឹងថាមានអ្នកចំណូលថ្មីម្នាក់មកពីភ្នំពេញដើម្បីផ្ទេរវិញ្ញាណខ្មោចទៅលើខ្លួនគេ?

គេហៅនាងឡើងទាំងទឹកភ្នែកសស្រាក់ថា«កេសនា»

ភ្លាមនោះ ត្រឹមឈ្មោះនាងរលត់ស្នូរអ្វីមួយបានលាន់ឡើង….

ប្រេះ!ប្រស់ៗ!

ដំបូលពិតានកំពុងប្រេះ ឯភ្លើងសំណុំធំនៅខាងលើនោះកំពុងរកកលនឹងបើកធ្លាក់ចុះដែរ។

បន្ទប់និងជញ្ជាំងទាំងអស់ហាក់ប្តូរទ្រង់ទ្រាយធ្វើចលនារង្គោះរង្គើ …

មិត្តភក្តិដែលកំពុងស្រឡាំងកាំង មិនអាចជួយអ្វីដល់ជីវិតកម្លោះយើងទេ មានតែទុកគេឲ្យគេសំប៉ែតនៅក្រោមកម្លាំងធ្លាក់របស់សំណុំអំពូលភ្លើង តួម៉ាស៊ីនត្រជាក់ និងផ្ទាំងគំនូរនានានោះ។

ប៉ុន្តែគ្មានមនុស្សដេកចាំស្លាប់ទេ។

ប្រាថ្នាលើកដៃវាសវាត់គ្រប់យ៉ាងត្រឡប់ទៅវិញធ្វើឱ្យវត្ថុតូចធំ ធ្ងន់ស្រាលនានាត្រូវខ្ទាតខ្ចាយខ្ទេចខ្ទីដូចជាកម្ទេចសម្រាម។

សន្តិសុខនិងបុគ្គលិកពេទ្យរត់ចូលមកបន្តបន្ទាប់គ្នាខណៈប្រាថ្នាបើកភ្នែកក្រហមង៉ូវសម្លក់មកកំភួនដៃកខ្លួនឯង នឹកឆ្ងល់ថាហេតុអីបានជាដៃជើងនេះស្រាប់តែរឹងដូចជាថ្ម មានកម្លាំងមហាសាលខ្លាំងម្ល៉េះ។

«នាំអ្នកជំងឺទៅបន្ទប់ផ្សេង»

សំឡេងគ្រូពេទ្យម្នាក់បញ្ជាមកពីក្រោយក្រុមបុគ្គលិក។

ខណៈមិត្តទាំងអស់នៅឈរធ្វើស្លេកស្លាំង គិលានុបដ្ឋាយិកា២រូបដើរចូលមករកគ្រែអ្នកនិពន្ធ ប៉ុន្តែសាមីខ្លួនគេមិនបានស្ដាប់ឮបញ្ជារបស់គ្រូពេទ្យ ឬមើលឃើញនារីពីរនាក់នេះថា ជាពេទ្យឡើយ។

ចិត្តគេគិត ថាគិលានុបដ្ឋាកទាំងនោះកំពុងតែចូលមកចាប់គេចង។

ជាថ្មីទៀត គេរវាសដៃដដែលត្រឹមមួយវាសក៏អាចបំប៉ើងស្ត្រីទាំងទ្វេស្រាលដូចសំឡីខ្ទាតប៉ះផ្ទប់ទៅនឹងជញ្ជាំងយ៉ាងដំណំ មានម្នាក់សន្លប់ភ្លាមមួយរំពេច ម្នាក់ទៀតរងរបួសឱបពោះអង្កុញជើងក្រោកលែងរួចក្បែរជញ្ជាំង។

សន្តិសុខចំហមាត់…..ហើយឈប់ភ្លឹកក៏ស្ទុះចូលមកក្បែរអ្នកជំងឺសាជាថ្មី តែវាសនាដូចអ្នកមុនដែរ ពួកគេក៏ត្រូវខ្ទាតប៉ើង…..

ក្នុងភាពពុះកញ្ជ្រោល សុភាពបុរសផ្ដាច់សេរ៉ូមពីកដៃ ស្ទុះក្រោកឡើងឈរលើគ្រែ។ ចាប់អារម្មណ៍ថា រាងកាយខ្លួនរបស់គេមានលក្ខណៈដូចជាស្រាលស្ញើក រកតែនឹងអណ្ដែតឡើង ឬឯអវៈយវៈគ្រប់កន្លែង មានកម្លាំងដូចជាដំរីសារ។

មានអ្វីមួយបង្ហាញថា ចិត្តនេះចង់ទៅកាប់ចិញ្ច្រាំ វាយវាត់ បោកកម្ទេច។

«អ្នកណា? អ្នកណានៅក្នុងខ្លួនយើង!»

គេស្រែកសួរខ្លាំងៗតឹងអស់សសៃសសូងធ្វើឲ្យមិត្តភក្តិអុកគូទអង្គុយទៅលើសាឡុងលែងនិយាយអ្វីរួច ព្រោះទន់ជើង។

នៅក្បែរបង្អួចដែលគេក្រឡេកទៅក្រោមមន្ទីរពេទ្យ ពិតណាស់គេឃើញនាងឈរនៅក្បែរដើមឈើធំមួយ។

នាងបក់ដៃនិងញញឹមមក…..

កេសនា!

គេហៅនាងខ្សឹបៗទាំងភ្នែកក្រឡោតៗ ហើយសម្លឹងទៅជាន់ខាងក្រោម។

«ចាប់អ្នកជំងឺឱ្យជាប់កុំឱ្យលោត! បិទបង្អួច! បិទភ្លាម!»

ក្រុមសន្តិសុខរត់ឡើងមកច្រើនឡើងៗ ពេលដែលគ្រូពេទ្យស្រែកបញ្ជាភ្លាត់សំឡេង។

គិលានុបដ្ឋាកដែលនៅសេសសល់នាំគ្នាដកថយឆ្ងាយពីរបីម៉ែត្រពីមាត់ទ្វារទុកឱ្យក្រុមសន្តិសុខចូលមក។

«បើបងឯងលោតមក គ្រប់យ៉ាងនឹងចប់! ព្រាយនោះមិនអាចបន្តចងអាឃាតនិងបណ្តសាទៀតទេ!»

គេងក់ក្បាល ប៉ុន្តែអ្វីមួយតោងដៃគេ។

«អានេះ! អ្ហែងគិតអី? អ្ហែងធ្វើអី? ម៉ែអ្ហែងគាត់ជិតមកដល់ហើយ!»

គេសម្លឹងមុខកេន ដែលប្រឹងបែកញើសសស្រាក់មកឱបតោងជើងខ្លួន រួចមិត្តពីរនាក់ទៀតក៏មកធ្វើតាមរារាំងគេ។ ប្រាថ្នាឱនសម្លឹងរាងកាយខ្លួនឯងពីលើដល់ក្រោម។ សតិគេចងចាំតែសម្តីរបស់នាង «គ្មាននរណាហ៊ានអានវាបីដងទេ! ដូច្នេះហើយព្រាយនោះនៅតែរស់នៅជាមួយតួខ្លួនឪពុករបស់ខ្ញុំ»។

ទីបំផុតយើងត្រូវបានវិញ្ញាណខ្មោចគ្រប់គ្រងបានហើយ? យើងនឹងសម្លាប់មនុស្ស?

គេចាប់ផ្តើមខឹងសម្បា ស្រែកឡូឡាទាំងភ្នែកហើយក្រឡាស់បំប៉ើងមិត្តខ្ទាតខ្ចាត់ខ្ចាយ។

«កុំលោត!»

សំឡេងនាង?

គេបែរក្រោយភ្លាម ហើយពិតដូចគិត កេសនាកំពុងលេចឡើងនាងឈរក្នុងចំណោមគ្រូពេទ្យ។

ហេតុអីមាននាងពីរនាក់?

ចុះម្នាក់នៅក្រោមនោះជាអ្នកណា?

«បងកុំលោត! បងអ្នកនិពន្ធកុំមើលវា! នៅក្រោមនោះជាវិញ្ញាណខ្មោច! បងមកតាមខ្ញុំ!»

ថាហើយនាងរត់ចេញ ខាងប្រុសក៏រត់ទៅតាមដោយគ្មានអ្នកណាហាមឃាត់បានទេ។ ក្រុមសន្តិសុខដែលមកច្រើនឡើងនៅតាមច្រកផ្លូវឡើងមកត្រូវបានប៉ើងខ្ទាតបាក់ដៃជើង។

យុវបុរសអ្នកនិពន្ធដែលជាមនុស្សភ្លឺស្វាងពេលនេះរត់ដោយងងឹតងងល់ទាំងមិនដឹងថា ខ្លួនឯងកំពុងទៅណាដោយទីបំផុតបានមកដល់ចម្ងាយប្រមាណជាសាមសិបម៉ែត្រពី…..វាលល្បាប់និងដើមឈើទាល។

គ្រប់យ៉ាង នៅទីនោះដដែល?

ហេតុអី?

គេបានឃើញវីដេអូដែលមិត្តភក្តិបានបង្ហាញប្រាប់ថាត្រាក់ទ័របានដកដើមនោះចេញហើយ?

យើងឆ្កួតហើយ? យើងត្រូវខ្មោចចូលមែន! យើងឃើញអ្វីៗទៅជាឆ្កួតៗ?

នុះ! មនុស្សស្រីស្លៀកពាក់ជាទាសករ ជាមួយក្បិនខ្មៅរាងកាយប្រលាក់ស្រម៉ក កំពុងអង្គុយសរសេរអក្សរបុរាណមួយជួរនៅនឹងនៅគល់ឈើជាមួយស្នៀតសក់របស់នាង។

បន្ទាប់មកនាងបោះខ្សែឡើងទៅលើហើយចាប់ផ្ដើមធ្វើអត្តឃាតខ្លួនឯង។

អ្នកនិពន្ធស្រែកភ្លាត់សំឡេងអស់ពីពោះពីពុង «ទេ! កុំធ្វើអ៊ីចឹង! កុំធ្វើអ៊ីចឹង!»

នារីនោះគិតពីយំនិងដាក់បណ្តសា គេវិញគិតពីស្រែកឃាត់ឡើង៖

«អ្នកដឹងទេ! ដោយមានសរសេរអក្សរទាំងនេះ! រាប់រយឆ្នាំទៅមុខទៀតបណ្ដាសាពិបាកនឹងលុបចោលណាស់! កុំធ្វើវា! ឲ្យគ្រប់យ៉ាងបញ្ចប់ទៅ អហោសិកម្មទៅ!»

នារីនោះដូចជាមិនបានឮគេនិយាយចចារទេ។

គេរត់ចូលទៅ ស្រាប់តែសំឡេងមួយឡូៗមកខ្ទរត្រចៀកអ្នកនិពន្ធ។

«ចៅលុបអក្សរនោះទៅ! លឿនឡើង! លុបបណ្ដាសានោះទៅ!»

គេស្ទុះរត់ទៅក្បែរគល់ឈើ។ អក្សរបុរាណមួយជួរច្បាស់ក្រឡៅដៅនៅកន្លែងដដែលនោះ ដូចដែលគេធ្លាប់ឃើញ គ្រាន់តែពេលនេះគេអានមិនដាច់ ព្រោះមិនមែនជាអក្សរសម្រាយ។

«ខ្ញុំគ្មានអ្វីទាំងអស់! មានតែបាតដៃទទេ! ធ្វើម៉េចទៅ ខ្ញុំបានស្អីលុប!»

គេស្រែកហាក់អន្ទះសា ស្រាប់តែមានសំឡេងផ្សេងឆ្លងឆ្លើយមក៖

«ប្រើស្ពាន់នោះទៅ! គាថាបន្ទះស្ពាន់នោះ!»

នេះមិនមែនជាសំឡេងចម្លែកទេ គេបែរក្រោយក៏ឃើញនាង។ នារីគួរអាណិតដែលបានប្រគល់នូវបន្តោងស្ពាន់មកឲ្យគេ។

«ឆាប់ឡើង លុបវាទៅ!»

គេបែរមកវិញ លូកទៅក្នុងហោប៉ៅខាងឆ្វេង។ ពិតហើយវានៅទីនោះដដែល អ្វីដែលនាងបានឲ្យគេ គេរក្សាទុកមិនប្រហែសទេ។

ក៏គិតមិនយល់ ថាហេតុអីនាងមិនឲ្យឪពុកនាងលុបបណ្ដាសានោះទៅ?

គេយកវាចេញមក ហើយចាប់ផ្ដើមកោសលុប។

មិនទាន់បានកោសផង ពន្លឺនៃគាថានេះបញ្ចេញអានុភាពមករលុបបណ្តាអក្សរបុរាណដែលនៅគល់ដើមឈើទាល រលុបម្តងមួយៗដូចប្រើជ័រទៅលុបសំណៅខ្មៅដៃពិតៗ។

«អញសួរគេហើយ! សាស្ត្រាចារ្យម្នាក់ចេះអក្សរបុរាណ គាត់និយាយថា អក្សរនេះមានន័យថា គ្រប់យ៉ាងមានទីបញ្ចប់! វាជាកំណាព្យមួយក្នុងចំណោមជាតិនៃព្រះពោធិសត្វសម្តែងថាគ្រប់យ៉ាងលើលោកនេះរមែងមានទីបញ្ចប់!»

គេឮសំឡេងមិត្តរបស់គេនិយាយពាក្យនេះតែមើលមិនឃើញមិត្តទេ។

ចុងបញ្ចប់នៃកាលនេះ ទាសករស្រីមិនអាចសម្លាប់ខ្លួនបានទេ នាងចាប់ផ្តើមរលាយហើយ ដូចពេលវេលាដែលធ្វើឱ្យរលាយរលត់ទៅនូបស្រមោលអតីតនានាដូច្នេះដែរ។ ទាំងដើមឈើទាលក៏រលាយបាត់ទៅតាមនោះដូចគ្នាដែរ។

គេបែរក្រោយសោយសោមនស្ស គឺចង់មករកមើលនារីគួរឲ្យអាណិតវិញ ប៉ុន្តែនាងក៏ចាប់ផ្ដើមរលាយរូបទាំងញញឹម។

«បណ្ដាសាចប់ហើយ គ្មានអ្នកណារងគ្រោះទៀតទេ!»

នាងនិយាយពាក្យចុងក្រោយនេះ មុនពេលរលត់បាត់ទៅក្នុងបរិយាកាស។

មិនដឹងថាពេលវេលាកន្លងទៅយូរប៉ុនណា….សាជាថ្មីគេភ្ញាក់ដឹងខ្លួនមកវិញហើយពិនិត្យឃើញខ្លួនឯងនៅក្នុងផ្ទះមួយមានម្តាយឪពុកញាតិមិត្តជាច្រើននៅក្បែរៗ……

ទីនេះគឺជាផ្ទះរបស់ខ្លួន! មិត្តភក្តិរបស់ខ្លួនកំពុងឈរជាក្រុមនៅខាងក្រៅរានហាល ….

«ខ្ញុំនៅឯណា?»

បានសម្រេចហើយ! អ្វីៗទាំងអស់យើងដោះស្រាយបានហើយ!

នេះគឺជាសំឡេងដែលគេមិនដែលស្គាល់ ប៉ុន្តែនឹកឃើញឡើងវិញធ្លាប់ឮ។

ជាសំឡេងដែលគេបានឮ ស្រែកដាក់ត្រចៀកថា «លុបបណ្ដាសានោះទៅ! លុបអក្សរនោះទៅ!»

គាត់គឺជាបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលមានសក់ជាសំណុំកណ្តាញ់លើក្បាល និងស្លៀកពាក់ដូចជាអ្នកកាន់សីល។

បន្តិចមកអ្នកនិពន្ធដឹងថា គ្រួសារគេបាននាំគេមកស្រាយបណ្ដាសានៅផ្ទះ ក្រោមការជ្រោមជ្រែងនៃលោកគ្រូបុរាណម្នាក់នេះ។

គ្រប់យ៉ាងចាប់តាំងពីពេលដែលគេសន្លប់នៅផ្ទះរបស់កេសនានិងឪពុកនាង រឿងនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ និងរឿងនៅវាលភក់មិនមែនជាការពិតទេ ជាសុបិន។

ឯនេះក៏មិនមែនជាសុបិនធម្មតាៗដែរ ជាការបណ្តើរវិញ្ញាណគេឱ្យចូលទៅដោះស្រាយបញ្ហា ដោយទុករាងកាយផ្ញើទៅនឹងគ្រូបុរាណម្នាក់នេះ។

«មនុស្សស្រីនោះពិតជាបានស្លាប់មែនទេ? ឪពុកនាង?»

មិត្តភក្តិរបស់គេងក់ក្បាលទាំងក្រៀមក្រំហុចកាសែតជាច្រើនមកឲ្យគេអានខ្លួនឯង។

គេងាកទៅសួរលោកតាសក់កណ្តាញខ្លីថា៖

«ហេតុអី បានជានាងមានរបស់នេះមកឱ្យគេ គឺបន្តោងស្ពាន់នោះ?»

លោកតាពន្យល់ថា៖ «ព្រោះការដោះស្រាយបញ្ហាផ្លូវងងឹតទាំងអស់មិនមែនប្រើតែក្បួនមួយទេ! ត្រូវការមនុស្សដែលមាននិស្ស័យ នាងមានរបស់នេះ តែពុកនាងឬនាងមិនអាចទៅធ្វើទេ!»

បានន័យថា រឿងនិទាននោះមានពិតមែន?

«មានដូចគ្មាន!»

គាត់ឆ្លើយ។

«ខ្ញុំមិនយល់ទេម៉ែ»

គេងាកទៅសួរម្តាយតែគាត់មិនមាត់បានត្រឹមអង្អែលក្បាលកូនប្រុស។

ក្រោយមកច្រើនខែ គាត់បានប្រាប់ថាពីបុរាណណាចារយូរណាស់មកហើយ ខ្មែរយើងមានជំនឿថាមនុស្សជិតស្លាប់អាចដាក់បណ្ដាសា ជាពិសេសអ្នកដែលស្លាប់ដោយអយុត្តិធម៌ ហើយការដោះវិញគង់ពិបាកណាស់ អាស្រ័យទៅលើមនុស្សមាននិស្ស័យ ក្នុងការដោះស្រាយហើយនឹងប្រើរបៀបត្រឹមត្រូវ ។

រាត្រីកាលចូលមកដល់ អ្នកនិពន្ធបានអង្គុយនៅនឹងតុសរសេរសម្លឹងទៅព្រះចន្ទនៅខាងក្រៅ។

គេចាប់ផ្តើមនូវតួអក្សរដំបូងបង្អស់សម្រាប់សៀវភៅរឿងថ្មីរបស់ខ្លួន «កេសនា តួស្រីក្នុងរឿងព្រេង» រួចថតផ្សាយទៅលើបណ្តាញសង្គម។

សារលោតមកជាសាររបស់ មុនី៖

«នៅសរសេរទៀត?!»

«ត្រូវហើយ! ហើយ….យើងថែម Tagline ទៀតថា បើនឹងអានទេវកថា កុំប្រមាថសូត្របាលីក្នុងនោះលេងសើច!»

ចប់ដោយបរិបូរណ៍

រឿង តួស្រីក្នុងរឿងព្រេង(ពេជ្រ បណ្ឌិត) ភាគទី៥

YaraMST — Fri, 11 Feb 2022 08:59:58 +0000

អ្នកនិពន្ធក្រោកមកបើករនុក…..

ស្មានថាអ្នកណាលេងសើច តាមពិតជាពូមឿនបង្ហាញខ្លួននៅខាងក្រោយទ្វារនេះដោយទឹកមុខស្លេកស្លាំង។

គាត់វាចាញ័រទាំងរាដៃផង៖

«កុំអាន! កុំអាន! ពាក្យនេះនឹងនាំមកនូវរឿងវិនាស! កុំអានវាឲ្យសោះ !»

គេសម្រួលចិត្តដែលញ័រទ្រូងដូចគ្នាទៅតាមស្នូរគោះទ្វារ។ កវីកំលោះដកដង្ហើមឃូរៗសម្រួលខ្យល់ហើយទើបនិយាយមួយៗ៖

«ចូលសិនមកពូ! ចូលមក! មានរឿងអីក៏តក់ក្រហល់ម្ល៉េះ ?»

បុរសឈានចូលមកក្នុងយឺតៗហើយរេភ្នែកសម្លឹងជុំវិញខ្លួនយ៉ាងញាប់នឹងដោយប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់។

« ពូក៏ដឹងដែរថា ដីធ្លី វាលល្បប់ ភូមិករទីនេះសំខាន់យ៉ាងណាសម្រាប់ជីវភាពរស់នៅរបស់ប្រជាកសិករយើង! សូម្បីតែប្អូនស្រីពូ គាត់ចង់ចេញពីកន្លែងមានការងារធ្វើនេះព្រោះខ្លាច បាក់ស្បាតតែពូដឹងហើយថាការងារមិនងាយរកបានទេ អ៊ីចឹង ហេតុអីបានជាយើងមិនចូលដៃគ្នារកការពិតដើម្បីឲ្យអ្នកភូមិបានត្រលប់មកប្រកបរបរស្រែចម្ការនៅទីនេះវិញកុហកទៅ?!»

«រឿងកើតឡើង៥០០ឆ្នាំហើយលោកគ្រូ!មិនមែនម្ង៉ៃពីរទេ!រដ្ឋការច្រើនជំនាន់ហើយគេធ្វើតំបន់នេះមិនបែកផង!»

គាត់ដៀងមកមើលscreenទូរសព្ទគេទាំងបើកភ្នែកក្រឡោតធំៗ សំណូមពរគេញាប់មាត់៖

«លុបចោលវាទៅ!លុបចោលភ្លាម! វិទ្យាសាស្ត្រ គឺជាអនាគតយើងមិនដែលដឹងមុនទេលោកគ្រូ ប៉ុន្តែអតីតកាលយើងឆ្លងកាត់រួចហើយ មនុស្សស្លាប់បាត់ហើយ!»

គេទាញយកទូរសព្ទមករារាំងលាក់វិញជាសញ្ញាថាគេមិនលុបដាច់ខាត។

«អក្សរនេះសំខាន់ណាស់សម្រាប់ការនិពន្ធនិងការបោះពុម្ពរបស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំនឹងបង្ហាញពិភពលោកថាអក្សរនេះជារបស់មនុស្សមានល្បិចណាម្នាក់សរសេរឡើងមិនមែនខ្មោចបណ្តសារស្អីទេ ជាអក្សរដែលខ្ញុំអានដាច់ មិនមែនសល់មក៥០០ឆ្នាំឡើយពូ ក្មេងថ្នាក់ទីបីក៏សរសេរបានដែរ! កេសនាភ្លេចមិនបានពាក្យអាឃាត! ឆ្កួតយកស្អីពាក្យនេះមិនមែនភាសាបុរាណទេ!»

ឆឺង……

អំពូលភ្លើងនៅខាងក្រៅរបៀងផ្ទះកម្ចាយ….អំពូលផ្សេងទៀតរលត់ឈឹបទាំងអស់….

គេបានអានវាគ្រប់បីលើកហើយ……ទាំងមិនជឿ ទាំងគ្មានចេតនា និងដោយមិនដឹងខ្លួនទេ ទាំងនេះកើតមានព្រោះចិត្តមានៈ។

«វា! វាមកដល់ហើយ! ជួយ….!»

គាត់និយាយខ្លីៗ ហើយបែរខ្នងខ្វាកឲ្យយុវបុរសយើង មុខគាត់ពិនិត្យទៅសួនក្រៅដោយញាប់ញ័រ ខណៈ គ្រប់យ៉ាងទៅជាងងឹតសូន្យ។

«អាចង្រៃ! វ៉ៃបំបែកអំពូល បិទឌីហ្សង់ទ័រ មិនធ្វើឲ្យទំនងផងអានេះ!»

អ្នកនិពន្ទមួហ្មងចង់ដឹងការពិតណាស់គេនិយាយបែបនេះហើយស្រវាយកពិល និងទូរសព្ទស្ទុះចោលពូមឿនចេញមកក្រៅបន្ទប់។

នៅសួនខាងក្រៅ ក្រោមស្បៃរាត្រីនៃយប់រនោច សូម្បីស្រមោលសត្វឆ្កែឆ្មាមួយក៏គ្មាន កុំថាឡើយដានអ្នកណាដែលបានមកវាយបំបែកសូឡាមុននេះ។

បុរសចុចពិលគ្រវាសរេរកពិនិត្យក្រែងមានសល់វត្ថុតាង…..ទាំងញាប់ញ័រដៃជើងព្រោះកំហឹង ស្រាប់តែនរណាម្នាក់បង្ហាញខ្លួនពីក្រោយខ្នងគេ។ មើលពីនេះហួសអណ្តូងទឹកទៅប្រមាណជា១០ម៉ែត្រ គេស្គាល់ភិនភាគអ្នកនោះ….

«កេសនា?»

គេបែរក្រោយឃើញក្មេងស្រីម្នាក់ ដែលគេទើបនឹងបានជួបហើយក៏ជាអ្នកដែលបានបង្ហាញគេនូវអក្សរឆ្លាក់លើដើមស្រឡៅអស់ទាំងនេះ។

ចាកចេញពីពូមឿននេះ គេមានបំណងជាស្រេចថា នឹងទៅជួបនាង រកឪពុកនាងសួរនាំទាំងយប់ខ្ចិលដេកតែម្តង នឹងបានជជីកអំពីរឿងអាថ៌កំបាំងទាំងអស់នោះ ស្រាប់តែពេលនេះ នាងបែរជាឃើញមកបង្ហាញខ្លួននៅច្រកចូលនៃផ្ទះសំណាក់បារាំងដោយឥតព្រាងទុក តើនាងមកដោយរបៀបណាដើរហើរបែបនេះហាក់ដូចមិនខ្លាចអីសោះ?

នាងឮគេហៅក៏ដឹងថាគេឃើញនាងទើបស្រីតូចម្នាក់នេះរត់ស្មេរចាកចេញសំដៅទៅចម្ការ។

ខណៈសភាពរបស់នាងមិនព្រមឆ្លងឆ្លើយបែរជារត់ចេញ ធ្វើឲ្យប្រាថ្នានៅស្ងៀមរិះគិតសិន….ហេតុអ្វីនារីនេះនៅសុខៗមកក្បែរៗផ្ទះសំណាក់ នាងនឹកយើង ឬមានអ្វីសំខាន់ចង់មកប្រាប់ ឬមកតាមព្រោះខ្លាចយើងអានពាក្យបម្រាមអស់ទាំងនោះ?

ស្រមោលខ្មៅមួយ រត់ចេញមកពីទីងងឹតប្រដេញតាមពីក្រោយខ្នងកេសនាទៅ អ្នកនិពន្ធឃើញច្បាស់។ សារជាថ្មី ជំនួសឲ្យអារម្មណ៍សង្ស័យថាហេតុអ្វីនាងមកនេះហាក់ចង់ឲ្យគេចេញទៅតាម? នាងជាអ្នកដែលបំបែកអំពូលសូឡានៅផ្ទះសំណាក់ឬអ្វី? តែបើនាងមានបំណងអាក្រក់ យើងទៅជួបនាងពីរដងហើយនាងមិនបានធ្វើអ្វីទេនាពេលនៅតែពីរនាក់។

ប្រាថ្នាស្រែកគំហកខ្លាំងៗ៖

«អ្នកណា?»

អ្នកនិពន្ធស្រែកឡើងនេះ គេមានបំណងឲ្យនាងបានឮ ហើយពញ្ញាក់ទាំងពូមឿននៅខាងក្នុងផងដែរ រួចទើបខ្លួនឯងរត់ត្របាញ់ជើងទៅតាម។

គេមិនបានព្រឺសម្បុរភ័យខ្លាចទេ ក្នុងចិត្ដគេ គឺមនុស្សស្រមោលខ្មៅដែលប្រដេញស្រីស្អាតទៅកំពុងនាំគ្រោះថ្នាក់ដល់នាង។ ប្រាថ្នាយល់ថា នោះអាចជាអ្នកភូមិណាក្បែរនេះ ដែលនៅពីក្រោយរឿងគ្រប់យ៉ាងដោយសំងំធ្វើអ្វីម្យ៉ាងអាថ៌កំបាំងគួរឲ្យសង្ស័យ លើផ្លូវក្បែរផ្ទះនេះ ក៏អាចជាអ្នកដែលបានវាយបំបែកអំពូល និងបិតកុងតាក់ភ្លើង។

គេរត់ប្រដេញតាមទៅ ឯអ្នកនោះក៏ដូចជាមានចេតនាឲ្យប្រាថ្នារត់ប្រដេញតាមឆ្ងាយឡើងៗ។ ទិសដៅរបស់គេគឺព្រៃចុងភូមិហួសទាំងវាលល្បប់ ដល់ប្របមាត់ស្ទឹងទៅហើយ។ តំបន់នោះគ្រោះថ្នាក់ព្រោះមិនសូវមានមនុស្សដើរទៅ អាចផុង អាចធ្លាក់អន្លង់ព្រោះពេលនេះយប់ជ្រៅផង។

« យើងមិនទៅទេ ! »គេគិតក្នុងចិត្តដូច្នេះមែន ប៉ុន្តែបែរជាបន្តរត់មិនឈប់ព្រោះគិតពីនាង។

មិនយូរទេអ្នកនិពន្ធចូលកាន់តែកៀក ៖

«ឯងឈប់ភ្លាម! យើងដឹងថាអីនៅពីក្រោយរឿងទាំងអស់នេះ! តើឯងធ្វើរឿងទាំងអស់នេះដើម្បីអ្វីទៅ?»

មនុស្សនោះបានឈប់មែន។

គឺជារាងកាយខ្ពស់ចង្គ្រោងមួយ ជាមនុស្សច្បាស់ណាស់ គ្មានខ្មោចឯណាទេ។ មួយទល់នឹងមួយអ្នកនិពន្ធមិនខ្លាចអ្វីទាំងអស់ ស្រីស្រស់វិញបាត់ទៅណាក៏មិនដឹង។

គេរេរកនាងមិនឃើញ ក៏ធូរចិត្តគិតថានាងមានសុវត្ថិភាពហើយ ។ បុរសងាកមកជននៅចំពោះមុខ។ ស្លៀកពាក់ខ្មៅរលង់ឃុង មិនចង់ឲ្យគេដឹងអត្តសញ្ញាណ មានម៉ាស់ខ្មៅទៀត ។ យុវកម្លោះចុចពិលពិនិត្យពិច្ច័យឃើញជននេះមិនមែនមនុស្សខ្លួនធ្លាប់ស្គាល់ទេតែក៏មិនមានវ័យតិចដែរ។ គេថែមទាំងមានពាក់អ្វីម្យ៉ាងបន្ថែមនៅលើដើមដៃទាំងសងខាងជាសន្លឹកក្រណាត់ទន់ល្មើយ ធ្វើដូចជាស្លាប ឬអាចធ្វើដូចជាវិញ្ញាណ ដែលអណ្តែតបានពេលត្រូវខ្យល់បក់រវិច? បន្លំថាមិនមែនមនុស្ស ? ប៉ុន្តែសម្រាប់ប្រាថ្នា គេគឺជាមនុស្សគ្រាន់តែជាមនុស្ស«មិនល្អ» ដែលតុបតែងខ្លួនបែបនេះ។

«ឯងជាអ្នកណា! ឲ្យយើងដេញមកមានបំណងអី?!»

រឿងដែលសំខាន់គឺនៅលើដៃស្តាំ មានកាន់កាំបិតផ្គាក់ដ៏ធំមួយ ហើយកំពុងតែយារកាប់មកសំដៅម្ចាស់ពន្លឺ។

អ្នកនិពន្ធរបូតពិល…..ទន់ជើងផ្ងារក្រោយ ប្រើដៃជំនួសជើងវារគេចចេញ ពីការយារកាប់លើកទីពីរ…..

«ហេតុអី…..ចង់សម្លាប់ខ្ញុំ? ឯងជានរណា?»
គេចាប់ផ្ដើមបែរខ្លួនវារនៅលើដីយករួចខ្លួន គឺវារថែមទៀតជាមួយសន្ធឹកកាំបិតយារមកវឹប។ រហូតដល់កាំបិតទំនងជាភ្លាត់របូតជាប់នៅលើដី បានជាមិនឮចោលមកទៀត ធ្វើឲ្យគេប្រញ៉ាយព្រះធរណី ទ្រខ្លួនដ៏ធ្ងន់ស្រវាទៅមុខទាំងតក្កមាមិនដឹងថាវារបានឆ្ងាយប៉ុនណា។

ស្នូរកាំបិតចប់ឯសន្ធឹកជើងនៅបន្តមកតាម…..របស់មួយតូចទន់បោះមកដល់ចំប្រលោះកខ្លួន ។ មុនពេលញាណសម្គាល់ដឹងថានោះជាខ្សែ រាងកាយអ្នកនិពន្ធត្រូវប្រទាញឡើងទៅលើសឹងផុតដង្ហើមភ្លាមស្រែកលែងចេញរួចទៀត។

«…. ហើយពេលអញស្លាប់ទៅ អាឯងនឹងយកសាកសពរបស់អញ ទៅព្យួរទុកលើដើមនោះ ព្រមទាំងប្រាប់អ្នកភូមិថា នេះគឺជាវិញ្ញាណជាអ្នកសម្លាប់!…..តែធ្វើអ៊ីចឹងដើម្បីអីទៅ??»

គេស្រែកឮៗបែបនេះ ទាំងមិនអស់ចិត្តតែស្រែកមិនចេញទេ។

ស្របពេលដែលបំពង់កតឹងដង្ហើមរកតែផុត ដៃជើងគាំងៗខួរក្បាលលែងគិតអ្វីបានដោយសារអំណាចខ្សែចំណងពេជ្រឃាតចាប់ផ្ដើមតឹងកំណាចអូសទាញរាងកាយគេឲ្យក្រោកឡើងផុតដីនោះ កំលោះដឹងថា

កម្លាំងដែលមនុស្សនេះកំពុងប្រើ ទោះបីជាមនុស្សវ័យចាស់ប៉ុន្តែមានភាពមហាសាលដូចជាឬទ្ធានៃពួកខ្មោចព្រាយបិសាចក្នុងនិទានកុហកដែរ។

ម្រាមដៃទាំងដប់របស់អ្នកនិពន្ធគាំងត្រង់ជុំវិញកខ្លួន ខំប្រលេះត្រដរទាញចំណងចេញប៉ុន្តែឥតប្រយោជន៍ វាក៏រួមទៅៗ …..មរណានៅនឹងមុខហើយ…..

គេដឹងថា គ្មាននរណាអាចមកជួយ គេទេ ….ភឹង ខ្សែដាច់របូត រាងកាយគេដួលថ្មោលផ្កាប់សារជាថ្មីទៅលើព្រះធរណី…..ទម្រាំគេដកដង្ហើមបានមកវិញនិងដឹងថាឈឺណាស់….ច្រមុះចេញឈាមខាប់ និងជះចំហាយផ្សារខ្ទោក,….

«ពុកថាមិនសម្លាប់គាត់ទេ!»

«ខ្មោចចូលវាហើយ! ទុកវាទៅ នឹងមានមនុស្សស្លាប់ច្រើនទៀត!»

«តែគាត់បានសន្យាថាចូលស្តីដណ្តឹងខ្ញុំ!»

ឮសំឡេងនាង….ស្គាល់នាងហើយ! ស្គាល់ច្បាស់ណាស់…..សូម្បីពេលនេះសល់ត្រឹមហាសិបភាគរយនៃញាណដឹង ប៉ុន្តែ គេជឿថា នាងពិតជាតួអង្គមួយគេត្រូវបានបង្កើតឡើងមកជាអន្ទាក់ដាក់គេ។ បទចម្រៀងក្រោយម៉ោង១២ ភ្លើងគប់ស្រីស្អាតកណ្តាលអធ្រាត្រ ឯងជាអ្នកនិពន្ធងងើលម្នាក់ ដែលពេលនេះមិនអាចរស់រហូតដល់ដឹងពីការពិតពីក្រោយនិទានចាស់របស់ភូមិនេះជារៀងរហូត។

ទឹកភ្នែកនិងឈាមកំពុងស្រោចមកលើធរណី។ ទោះបីជានាងបានវាយផ្តាច់ចំណងដែលទាក់កផ្តាច់ដង្ហើមគេ តែឥឡូវនេះក៏គេនៅគ្មានកម្លាំងនឹងតដៃអ្វីឬតស៊ូរត់ដូចមុនបានទៀតទេ។ កាំបិតផ្គាក់ជាអំណោយចុងក្រោយសម្រាប់ឯង ….គេគិតម្នាក់ឯងដោយអស់សង្ឃឹម…ស្ដាយណាស់ដែលខ្ញុំមិនអាចមានជីវិតបន្តដើម្បីសរសេរអំពីវា….តាមពិតមិនដឹងថាបុរសចំណាស់ម្នាក់នេះជានរណា…..ឪកូននេះមានអតីតកាលបែបណាបានជាគ្មានអ្នកណាអះអាងថាស្គាល់ពួកគេ?

គេខំនិទានរឿងចង្រៃទាំងអស់នេះមកបន្លាចមនុស្ស ហើយ ធ្វើជាមកល្អនឹងខ្ញុំ ប៉ុន្តែឪពុករបស់គេក៏មកសម្លាប់ខ្ញុំ?

ត្រូវហើយ! នាងបោកខ្ញុំឲ្យថតបាលីនោះយកមកអានបីដង ស្អែកឡើង ពេលពូមឿនឃើញសពខ្ញុំគាត់នឹងគិតថា ខ្ញុំប្រមាថបាលីដើមឈើទាលទើបត្រូវស្លាប់ខ្លួន?

ទោះគ្រប់យ៉ាងមិនអាចបកក្រោយ ក៏ប៉ុន្តែខួរក្បាលគេនៅដឹងនិងគិតចច្រប់មិនព្រមដេកដួលតាមរាងកាយនៅឡើយ។ តែគេទ្រាំបានយូរប៉ុនណាទៅ? បុរសអ្នកនិពន្ធយល់ថា គេជិតស្លាប់ហើយ ព្រោះមនុស្សជិតស្លាប់ចង្វាក់បេះដូង និងដំណើរឈាមរត់ថយចុះជាបន្តបន្ទាប់រហូតកម្រើកបញ្ជាអវៈយវៈលែងបាន។ ខួរក្បាល និងសរីរាង្គទាំងមូល ទទួលបានអុកស៊ីហ្សែនចូលមកតិចឡើងៗជាងអ្វីដែលមនុស្សត្រូវការរហូតដល់វិនាទីនៃការគ្រប់គ្រងដង្ហើមត្រូវបាត់បង់ គេហត់ណាស់…..គ្មានអ្វីតវ៉ាទេ បុរសនេះរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់លើធរណី……។

នៅក្រោមភាពទុក្ខសោកនិងសេចក្ដីអស់សង្ឃឹមរបស់ខ្លួន គេស្រាប់តែកម្រើកស្មាភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើងវិញ។ ប្រាថ្នាដកដង្ហើមលំបាកលំបិន និងរកឃើញខ្លួនឯងកម្រើកមិនរួចឡើយ។

ដៃទាំងគូត្រូវចងទៅក្រោយដូចស្លាបសេក?

អ្នកនិពន្ធបើកភ្នែកឡើងមកព្រឹមៗត្រដរប្រឆាំងការឈឺចាប់ក្នុងក្បាលដែលរាលមកពីខ្ទង់ច្រមុះបានបោកលើដីយ៉ាងដំណំមុននេះ។

នៅពីមុខក្រសែភ្នែក ស្រអាប់ព្រឹល…..

«ធ្វើអីខ្ញុំ? គិតធ្វើអីខ្ញុំ?!»

គេនិយាយឡើងនៅពេលដែលប្រមូលស្មារតីមកវិញបានច្រើនជាងមុនហើយឃើញមនុស្សស្រីកំពុងតែអង្គុយបែរខ្នងនៅលើកៅអីជ័រមួយក្បែរមាត់ទ្វារ។

ទីនេះ ជុំវិញនេះ គឺជាជញ្ជាំងក្តារឈើគេមិនធ្លាប់ស្គាល់ឡើយ។

ក្រឡេកជុំវិញខ្លួនបានដោយមិន ប៉ុន្មានក៏ដឹងឡើងវិញគ្រប់យ៉ាងថាសភាពគ្រោះថ្នាក់នៅបង្កើយ ប៉ុន្តែសំខាន់គឺកជើងក៏ត្រូវចងភ្ជាប់គ្នា ដាក់អង្គុយផ្អែកផ្ទាល់លើដីកណ្ដាលផ្ទះ ។

ចំណងរបស់គេប្រហែលជាត្រូវភ្ជាប់នឹងសសរ កណ្តាលផ្ទះហើយមើលទៅ ទោះបីជាគេបែរមិនបានប៉ុន្តែខ្នងគេដឹង ។

«លែងខ្ញុំ! នាំគ្នាធ្វើអីខ្ញុំ? »

គេស្រែកស្អកស្អាទាំងដឹងការណ៍គ្រប់យ៉ាងថា តាមពិត ពីរនាក់ឪពុកនិងកូនជាមនុស្សអាក្រក់នៅពីក្រោយពាក្យចចាមអារ៉ាមមិនពិតទាំងអស់ក្នុងភូមិនេះ។

នារីនោះពេលឃើញគេដឹងខ្លួនក៏ប្រញាប់បែរមកលើកម្រាមមួយចង្អុលទ្រមាត់ខ្លួនឯង …ស៊ូត…ជាសញ្ញាឲ្យយុវបុរសរម្ងាប់ចិត្តរក្សាភាពស្ងប់ស្ងៀម។

សភាពនាងដូចចង់ព្រមានថាមានអ្នកណានៅក្បែរៗនេះដែលអាចស្តាប់ឮ។

រឿងអីយើងត្រូវធ្វើតាមនាងប្រាប់? គេគិតទាំងមានៈនិងទាំងចិត្តគេសែនអន្ទះសា ហើយស្រែកអស់ទំហឹងឡើង៖

«ជួយ! ជួយផង! ជួយផង!ពូមឿន!មានអ្នកណានៅក្បែរនេះទេ?»

កេសនារលះរលាំងចុះមកអង្គុយដោយទឹកមុខស្រងូតក្បែរជើងនាយ។ ជាមួយទឹកមុខបារម្ភនាងខ្សឹប៖

«នៅជុំវិញណេះគ្មានភូមិទេ មានតែពុកខ្ញុំ! បងឯងស្រែកឮៗដូចហៅគាត់មកផ្ទះវិញអ៊ីចឹង!»

ទឹកមុខនាងនៅតែស្លូតបូតដូចកាលពីយប់ម្សិលម្ង៉ៃដែលអ្នកនិពន្ធបានជួបនាងជាលើកដំបូងក៏ដោយក៏ចិត្តនាយស្អប់នាងណាស់ គេមិនគិតថា អ្វីៗនឹងល្អឡើងវិញសម្រាប់ខ្លួននោះទេ គេស្រែកគំហក៖

«តើចង្រៃនោះទៅណា?ប្រាប់ឲ្យដោះលែងខ្ញុំឮអត់ទេ! ខ្លួនឯងហ្នឹងហើយ យកកាំបិតមកកាត់ចំណងខ្ញុំចេញ! ខ្ញុំត្រូវការត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ! កុំបង្ខាំងមនុស្សធ្វើអ៊ីចឹង! អាចមានទោសធ្ងន់!»

« ពុករបស់ខ្ញុំគាត់ត្រូវវិញ្ញាណចូល! »នាងថាទាំងស្រពោនស្ងប់។ បុរសមីងមាំងនឹងសម្តីនេះ គេបង្អង់ភាពតក់ក្រហល់មួយអន្លើសិនពិនិត្យរបៀបនារីតូចដែលកំពុងនិយាយបន្តទៀត«គាត់ចេញទៅព្រៃបាត់ហើយ!ទៅជីកក្តួច!»។

នាងនិយាយប៉ុណ្ណេះធ្វើឲ្យសុភាពបុរសប្រញ៉ាប់ប្រញាល់ងាកទៅសម្លឹងខាងក្រៅ។ ថ្មើរម៉ានហើយ? ម៉េចមេឃនៅតែងងឹត? មានន័យថា គេទើបតែសន្លប់មុននេះ ហើយក៏ដឹងខ្លួនមកវិញភ្លាម?

បុរសកំណាចនោះមិនដឹងជាទៅដល់ណាហើយមានបំណងចង់ធ្វើអ្វីតទៅទៀតនោះទេ ដឹងតែថា គ្មានអ្វីល្អឡើយ។

« គិតធ្វើអីខ្ញុំ?» គេសួរសំណួរដដែលទាំងខំរើរូសបែកញើសពាសពេញរាងកាយ។ ស្របពេលនោះចំណងក៏ហាក់ដូចជាកាន់តែតឹងតែងទៅៗ។

នារីនេះ ធ្វើមុខក្រៀមស្រពោនងាកសម្លឹងជុំវិញខ្លួនដោយប្រុងប្រយ័ត្នដូចគ្នា ម្តងម្កាលក៏ងាកសម្លឹងទៅរកមាត់ទ្វារដែលបើកចំហចោល ដូចជាកំពុងបារម្ភខ្លាចឪពុកនាងវិលត្រលប់មកវិញភ្លាមៗហើយកម្រោលចូលនឹងធ្វើអ្វីម្យ៉ាងទៅលើអ្នកជាប់ចំណងម្នាក់នេះ ។

មិនយូរទេនាងចាប់ផ្តើមបែរក្រោយមកពន្យល់នាយ៖

«ពុកខ្ញុំគាត់ត្រូវវិញ្ញាណចូល! គាត់ត្រូវបានសម្លាប់មនុស្សរាល់ពេលវិញ្ញាណស្រីបុរាណនោះបញ្ជាគាត់!»

គេចំហរមាត់ភាំងលែងរើ។

ទឹកមុខនាងបារម្ភណាស់ សម្លឹងមកនាយយើង បញ្ជាក់ថានាងក៏កំពុងភ័យខ្លាចពុកនាងមកវិញដូចគ្នា៖

«អ៊ីចឹងម៉េចក៏មិនលែងខ្ញុំទៅ ហាស់ម៉េចក៏មិនលែងខ្ញុំ ?»

គេខ្សឹបៗនិយាយទាំងសំណួរជាច្រើនជំពូកដក់ជាប់ក្នុងខួរក្បាលរបស់គេ។ ទោះបីជាគេមិនជឿពាក្យវិញ្ញាណឬមិនជាច្រើននាងកំពុងលើកមកនេះ ប៉ុន្តែចំពោះមុខ គេដឹងថា ពេលវេលាខើចណាស់ នៅជាប់ចងបែបនេះមានអីស្រណុកទៅ ។

រកមធ្យោបាយនៅក្នុងការលួងលោមនារីតូចម្នាក់នេះ ឲ្យដោះលែងខ្លួនមុនពេលឪពុកនាងមកដល់ទើបជាជម្រើសចាំបាច់។

គេមិនសួរនាំដំណើរទំនងអីទាំងអស់ បែរជាសង្ខុញក្នុងសំឡេងទាបខ្លាចមានអ្នកឮពិសេសឪពុកនាង៖

«លែងបងឮអត់? យកកាំបិតមក អីក៏បាន បណ្តាច់ខ្សែទៅ!»

នាងមិនធ្វើ និងមិនកម្រើកទៅណាឲ្យដូចទៅនឹងការចង់បានយ៉ាងអន្ទៈសាររបស់គេសោះ។

«ខ្ញុំលែងបងមិនបានទេ!»

« ហេតុអី? ឪពុកយើងបានសម្លាប់បងឆោម ហើយយកគាត់ទៅចងនៅលើដើមនោះមែនទេ រួមដៃជាមួយយើងមែនអត់?ធ្វើដើម្បីអី?!»

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ!»

ពាក្យថាមិនដឹងថាចប់កាលណា នាងក៏បែរខ្នងចេញ ហាក់ដូចជាប្រឹងលាក់កំបាំងទឹកមុខខ្លួនឯង។

យុវកំលោះយើងដឹងថា អាការៈនាងបានបញ្ជាក់ថា នាងប្រាកដណាស់ដឹងរឿងបងឆោមស្លាប់នេះ ប៉ុន្តែមិនព្រមសារភាព។

« គាត់មិនចង់ឲ្យមានអ្នកណា ប្រុសៗណាមកពាក់ព័ន្ធជាមួយខ្ញុំ ព្រោះថា ខ្ញុំមិនអាចរៀបការបាន!»

«ហេតុអី»

គេលែងច្រងាប់ច្រងិលរើចំណងបែរជាស្ងប់ស្ងាត់សម្លឹងនាងភ្លឹកជាមួយសំណួរខ្លីគឺសួរទាំងហួសចិត្ត។

«ខ្ញុំមានសន្យាជាមួយខ្មោច!»

នាងបែរមកវិញភ្នែករលោងដូចយំ។ ….គេចាប់ផ្តើមលីលើសឹងតែភ្លេចថាខ្លួនឯងកំពុងតែស្ថិតនៅក្នុងចំណងផង។ គ្រប់យ៉ាងដូចជាការពិត…..គិតទៅទំនងដែរ….

«អ៊ីចឹងហើយបានជាពេលខ្ញុំពាក់អាវហូលទៅជួបនាងដោយចៃដន្យនៅលើវាលភក់ ពុកនាងក៏ច្រឡំថាជាបងឆោម ? ពេលដែលព្រហាមឡើងបងឆោមលួចយកអាវខ្ញុំពាក់លេង គាត់ក៏ចាប់បងឆោមទៅសម្លាប់មែនទេ?»

នាងគ្រវីក្បាលតែមិននិយាយគិតពីសម្លឹងមុខនាយ។

ធុញណាស់ ធុញនឹងរឿងឆ្កួតទាំងនេះ គេលែងរវល់នឹងសម្តីនាងឬអ្វីៗរបស់នាងគ្រប់យ៉ាងដែលនាងនិយាយនោះទៀតហើយ។

«លែងខ្ញុំចេញទៅកេសនា មុនពេលដែលមានទោសច្រើនជាងនេះ! នាងយល់ទោសអត់? ចង់ជាប់ទ្រុងដែរ? ក្រែងបានរៀនជិតប្រលងបាក់ឌុបមែនទេ !ស្រាយខ្ញុំភ្លាមទៅ បើចាំដល់ពុកនាងមកដល់ គាត់នឹងសម្លាប់ខ្ញុំ! ពេលនោះហួសពេលហើយ! គាត់ក៏ក្លាយជាឃាតក ខ្ញុំក៏ក្លាយទៅជាខ្មោច! ឆាប់ស្រាយលែងខ្ញុំទៅណ៎ា ខ្ញុំសន្យាចេញពីភូមិនេះមិនត្រលប់មកវិញទេ!»

« តែបងនឹងទៅសម្លាប់មនុស្សនៅកន្លែងផ្សេងទៀត! »

នាងយំរហាមពេលនិយាយដល់ឃ្លានេះ។ បុរសអ្នកនិពន្ធក្រឡេកឃើញតែភ្នែករបស់នាង និងភាពស្លូតត្រង់ស្មោះត្រង់លើទឹកមុខនាង មិនមានត្រង់ណាដូចជា មនុស្សវិកលចរិតនោះឡើយទោះណានាងកំពុងតែបន្តនិយាយបណ្តារឿងរ៉ាវឆ្កួតៗដែលស្ដាប់មិនយល់។

«បងឯងបានអានអក្សរឆ្លាក់លើគល់ឈើនោះបីដងហើយ! វិញ្ញាណបានចេញពីពុកមកនៅនឹងបងហើយ!»

«គឺនាងបោកបញ្ឆោតខ្ញុំឲ្យអានមែនទេ? អក្សរបុរាណស្អី? យើងឬពុកយើងទើបតែសរសេរវាឡើងមកមែនទេ? ឈប់កុហកទៅ វាគ្មានទេបណ្តសារអក្សរបុរាណស្អី!»

«ពុកខ្ញុំមិនចេះអក្សរទេ! គាត់សរសេរម៉ចេទៅ? ជឿខ្ញុំទៅ ពុកខ្ញុំខ្មោចចូលគាត់វេទនាណាស់! គាត់ធ្វើរឿងដែលគាត់មិនចង់ធ្វើច្រើនឆ្នាំមកហើយ ហើយក៏គ្មាននរណាព្រមមកដល់ភូមិនេះឬមកអានបាលីខ្មៅនោះជំនួសគាត់សោះ! គ្មានអ្នកណាជំនួសយកវិញ្ញាណនោះចេញពីខ្លួនគាត់ទេ!»

នាងយំ សោកក៏អ្នកនិពន្ធនៅតែស្ដាប់មិនយល់។

ទោះយ៉ាងណា ឃើញផ្ទាល់ភ្នែកទឹកមុខរបស់នាងដូចជាមនុស្សមានភាពស្មោះត្រង់ ហើយអ្វីដែលកំពុងនិយាយមកមិនដូចជានាងកំពុងចេះលេងល្បិចកុហកនោះទេ។

«ខ្ញុំអត់យល់ទេ!»

«មនុស្សស្រីក្នុងរឿងនិទានមានពិតប្រាកដមែន! យូរណាស់មកហើយនាងត្រូវស្លាប់ទៅទាំងឈឺចាប់! នាងស្បថថា នឹងតែងតែបន្តចូលក្នុងខ្លួនមនុស្សណាដែលអានបាលីនាងសរសេរមុនស្លាប់ដើម្បីទៅសម្លាប់មនុស្សតាមនាងបញ្ជា! នៅភូមិនេះ គ្មានអ្នកណាហ៊ាននៅទៀតព្រោះគ្រួសារអ្នកភូមិជំនាន់ដើមបានជួបហេតុការណ៍អកុសលដូចៗគ្នាតាំងពីជំនាន់ដូនតារបស់ពួកគេដែលអាចជាឃាតកៈ ឬជាគោលដៅនៃឃាតកៈ! ក្រោយមក បាលី នៅលើដើមឈើទាល នេះគ្មាននរណាហ៊ានអានវាបីដងឡើយដូច្នេះហើយព្រាយនោះនៅតែរស់នៅជាមួយតួខ្លួនឪពុករបស់ខ្ញុំ!»

«កុហក! និយាយកុហកសុទ្ធ!បោកសមណាស់! អក្សរនោះជាអក្សរសម័យឥឡូវ មិនមែនជាអក្សរបុរាណទេ! វាជាល្បិចរបស់ពុកនាងធ្វើឡើងដើម្បីអីទៅ?»

« នៅរាល់ពេលដែលយើងអានវាបីដងហើយ វានឹងរលុបបាត់ពីដើមឈើទាលនោះ យើងត្រូវសរសេរសារថ្មី! អក្សរនោះជារបស់ខ្ញុំសរសេរ!»

«មិនពិត! និយាយកុហក!!! ទាល់តែជូនខ្ញុំទៅមើលបានខ្ញុំជឿ!»

«បងមិនជឿក៏មិនអីដែរ! ប៉ុន្តែឥឡូវនេះវាចូលក្នុងខ្លួនបងឯងហើយ! បើសិនជាខ្ញុំលែងបងឯងចេញទៅ បងឯងនឹងត្រូវវាប្រើធ្វើរឿងជាច្រើនទៀត ដូចដែលកាលពុកខ្ញុំធ្វើពីមុន!»

«ឪពុកនាងបានធ្វើអីខ្លះ?»

នាងឈ្ងោកលែងនិយាយតែលើកដៃជូតទឹកភ្នែក។

«ខ្ញុំស្រេកទឹកណាស់ឆាប់ទៅយកទឹកមក»

គេបញ្ជានារីនេះដូចទុកពេលសម្រាប់ខ្លួនឯងពិចារណានិងសម្លឹងពិនិត្យមើលជុំវិញទីនេះ រកវត្ថុមកផ្តាច់ចំណងរបស់ខ្លួន។

ផ្ទះនេះមានចង្កៀងប្រេងនៅអុចឆេះងងាល ចំណែកឯនៅខាងក្រៅផ្ទះក៏មានភ្លើងគប់ដោតលើដីបំភ្លឺចិញ្ចាច ប៉ុន្តែចំណងជាប់ដៃនេះ ចងភ្ជាប់នឹងសសរ តើសង្ឃឹមអី?

នាងវិលមកវិញ…..

«បើពុកខ្ញុំ រកចង្កូមខ្លាបាន គាត់អាចនឹងយកមកដោះបណ្ដាសានោះឲ្យបង!»

អ្នកនិពន្ធនៅមិនយល់ពីអ្វីដែលនាងកំពុងនិយាយ ប៉ុន្តែគេយល់ថា គេកំពុងត្រូវបានស្លុងទៅក្នុងការបោកប្រាស់មួយ ដែលមនុស្សដូចគេមិនធ្លាប់ជួបពីមុនមកនោះទេ។

« បើសិនជាអ្វីដែលខ្លួនឯងនិយាយ គឺជាការពិត ម៉េចក៏មិនពូកែដោះវិញ្ញាណខ្មោចនៅលើខ្លួនពុកយើងជាយូរមកហើយនោះទៅ! ចាំបាច់អីឥឡូវមកធ្វើជាចិត្តល្អជួយ?!»

« ព្រោះកាំបិតមិនអាចចិតដងឯងបានទេ អាក្មេង!»

ឪពុករបស់នាងដើរមកវិញទឹបពីមាត់របងធ្វើឲ្យអ្នកនិពន្ធបះរោម។ គេសម្លឹងថ្មែទៅបុរសចំណាស់ដដែល ដែលខណៈនេះមិនបានស្លៀកពាក់ខ្មៅដូចជាខ្មោច ដែលគេឃើញកាលពីមុនសន្លប់នោះទៀតឡើយ។

ពេលត្រលប់មកវិញនេះទេក៏មកដៃទទេនឹងមានទឹកមុខកាចសាហាវញើសហូរកៀបហូរដាបខ្លួន។ អាការៈគាត់ធ្វើឲ្យមនុស្សស្រីឆ្លេឆ្លារត់ទៅសំដៅរកឪពុកដូចជាចង់រារាំងអ្វីម្យ៉ាង។

«ពុក?ឯណាចង្កូមខ្លា!»

«ដល់ម៉ោងហើយ! ឲ្យតែមេឃភ្លឺ យើងលែងអាចធ្វើអីបានទៀតហើយ! វានឹងរើរួចពីចំណងនេះ !»

គេនៅស្ងៀមស្រឡាំងកាំងភ័ន្តភាំងស្ដាប់អ្វីមិនយល់ជាមួយបុរសនេះទេ។

«ពុកគិតសម្លាប់គាត់មែនអី? កុំអី! ច្បាស់ជាមានវិធីផ្សេង! ច្បាស់ជាមានវិធីផ្សេងណា៎ពុក! យើងចងគាត់ឲ្យច្រើនជាន់ជាងនេះទៅ!»

ពុកនាងវាសនាងចេញ ដើរតម្រង់មកសម្លឹងអ្នកនិពន្ធពីលើមក ព្រោះគេអង្គុយច្រង៉ុកក្នុងចំណងដែលរឹតរួតសឹងផុតដង្ហើមទៅហើយព្រោះភាពភាន់ភាំងរន្ធត់។