ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន – Meysansotheary

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគបញ្ចប់

Bo Bo — Mon, 16 Oct 2023 12:50:55 +0000

លួងអូនឱ្យយល់ចិត្ត

….ដាក់ល្បងធំដល់បន្ទប់គេក្រោមការមើលថែរបស់សៅនីភាស្រួលបួលហើយ ខ្ញុំឡើងទើមៗមករកស្រីតូចរបស់ខ្ញុំម្តង។ តាំងពីនាងវិលមកពីតួនាទីជាចំណាប់ខ្លាំង ខ្ញុំមិនទាន់មានពេលសាសងឱ្យយល់ចិត្តជាមួយនាងនៅឡើយ ពិសេសក្រោយពេលដែលនាងខូចចិត្តដឹងថាJamតាមពិតជាសិទ្ធី ហើយ ខ្ញុំនេះវិញមិនមែនរាជ តែជាប៉ូលិស។ ដបទឹកសុទ្ធមួយហោះមកវ៉ឺ គឺដូចពេលដំបូងដែលខ្ញុំបានឈានដល់ជាន់ខាងលើនៃគ្រួសារនេះ។

ខ្ញុំលូកដៃចាប់ជាប់ហើយក្រឡេកទៅ ឃើញទាវនីណាលួចញញឹមមុនពេលនាងរត់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់នាង។

ខ្ញុំញញឹមហើយរត់ទៅតាម...អ្វីក៏ដោយ…..យ៉ាងណាក៏ដោយ ឱ្យតែដួងព្រលឹងយើងទំាងពីរវេញ ត្របាញ់រកចំណុចប្រសប់តែមួយដូចគ្នា…ទោះនាងគប់អ្វីមក ក៏ខ្ញុំនៅតែអាចយល់ថា វាជាឫទ្ធានុភាពនៃភាសាបេះដូង…

«បើកទ្វារនីណា!»

«ដល់យូរ!» នាងឆ្លើយមកវិញ ស្តាប់ឮតិចៗព្រោះទ្វារចាក់សោ។

«ចង់ខាតអស់ទ្វារមួយទៀតអត់?!»

«កុំខ្លាំងពេក! នេះមិនមែនបុស្តិ៍ប៉ូលិសទេ!»

«អ៊ីចឹងចេញតាមសម្រួលមកស្រីឆ្នាស!»

«អ្នកណាឆ្នាស?»

ខ្ញុំញញឹមផ្អែកខ្នងនឹងទ្វារហើយបិទភ្នែកស្រមៃដល់គ្រារ៉ូមែនទិកនិងស្នាមថើបរបស់នាងលើថ្ពាល់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាចូលទៅរកនាងបានប្រយោជន៍អីនោះដែរ សំខាន់នាងក៏កំពុងឈរផ្អែកនឹងទ្វារនេះហើយញញឹមមករកបេះដូងខ្ញុំដូចគ្នា។

ខ្ញុំនិយាយមួយៗពេលដែលបើកភ្នែកសម្លឹងឃើញស្រមោលជើងនាងចាំងមកនៅលើកម្រាលឥដ្ឋភ្លឺរលោង។

«អូននីណាជាស្រីឆ្នាសដែលមានចិត្តថ្លើមល្អសប្បុរសជាងគេលើលោកនេះ! ស្នេហានិងបំណងប្រាថ្នារបស់ប៉ូលិសកម្សត់នេះគឺមិនផ្លាស់ប្តូរនោះទេ ព្រោះថាអូនហើយនិងបងដូចជាមនុស្សពីរនាក់ដែលស្ថានសួគ៌បញ្ជូនមកផែនដីឱ្យមកស្វែងរកគ្នាដើម្បីមើលថាតើមនុស្សចិត្តស្មោះដូចបងអាចបង្រៀនអូនអោយឈប់ឆ្នាសបានអត់?»

«កំពុងតែងប្រលោមលោកមិនមែន?!» នាងបង្អាប់ខ្ញុំតែខ្ញុំដឹងថានាងនិយាយទំាងញញឹម។

តែមិនយូរប៉ុន្មានទ្វារក៏របើកមកយឺតៗ….ខ្ញុំបែរទៅយឺតៗដូចគ្នាហើយញញឹមស្វាគមន៍នាង….

នីណាឈ្ងោកមុខតែនាងញញឹម….

ខ្ញុំដើរចូលទៅជិតហើយឱនសម្លឹងមុខនាង។ ច្រមុះខ្ញុំប៉ះខ្យល់ដង្ហើមស្រីតូចដែលពោរពេញដោយកំដៅនៃសេចក្តីស្នេហាពេញចិត្តពេញថ្លើម។

«ជូនបងដើរលេងពេញហុងកុងបានដែរ?!»

នាងងើបមុខសម្លឹងខ្ញុំហើយងាកមុខចេញវិញភ្លាមព្រោះអៀនប្រៀន។

«បងឯងទៅសួរបងរ៉េណាទៅ!»

សួរអីបើល្បងគេកំពុងផ្អែមល្ហែមនិងអ្នកគ្រូដែរហើយមិនដឹង។ ខ្ញុំគិតហើយលូកដៃទៅអូសដៃគេចេញមក។ នាងស្រវាទាញអាវរងាវែងក្បែរទ្វារហើយរត់មកតាមខ្ញុំដែលដើរវែងៗជាងនាង។

….ទាវនីណាជារបស់ខ្ញុំចាប់ពីពេលនេះតទៅ។

ជីវិតរបស់ខ្ញុំ គឺសម្រាប់ការពារស្រីតូចនេះឱ្យនាងរស់នៅសុខស្រួលដូចបំណងប្រាថ្នារបស់បងប្រុសគេ។ ខ្ញុំប្ដេជ្ញាក្នុងចិត្តខ្លួនឯង….

រាត្រីនៅហុងកុង ពិតជាល្អត្រចះជាងក្នុងបទចម្រៀងរបស់អធិរាជសម្លេងមាសស៊ិនស៊ីសាមុតទៅទៀត….

ដងផ្លូវចង្អៀតតូចៗរបស់កោះនេះជាទីកន្លែងកម្សាន្តពេលរាត្រីដ៏ពេញនិយមខ្លាំងណាស់សម្រាប់គូស្នេហ៍ទាំងឡាយ។ ជាមួយអាកាសធាតុដែលត្រជាក់ខ្លាំង អាហារប្រភេទក្តៅៗជាគោលដៅសម្រាប់ទេសចរទាំងឡាយ។

«បងរាជញ៉ាំមីគាវទេ?!»

នាងនិយាយដោយញញឹមមើលមុខខ្ញុំបន្តិច ស្រាប់តែនាងអាក់ទៅវិញព្រោះខ្ញុំមិនមែន«រាជ»។ ខ្ញុំសម្លឹងនាងដោយខ្សែភ្នែកស្រទន់ ឯនាងសម្លក់វិញបង្កប់ដោយសេចក្ដីស្នេហា។

វិថីអាហារពេលយប់នានានៅក្រុងនេះមិនខុសគ្នាប៉ុន្មាននឹង Pub street នៅក្រុងសៀមរាបទេគឺចរាចរណ៍ត្រូវបានបិទហើយភ្ញៀវទេសចរដើរយ៉ាងកកកុញ។ ខុសគ្នាបន្តិច ត្រង់ថាទីនេះមិនមែនមានតែភោជនីយដ្ឋានឡើយគឺមានលក់សម្ភារៈប្រើប្រាស់ជាច្រើនប្រភេទទៀត។ តូបលក់របស់របររាប់រយអមដោយពន្លឺភ្លើងចម្រុះពណ៌គួរឱ្យប្លែកភ្នែក។ មកហុងកុងយូរហើយខ្ញុំមិនដែលទទួលអារម្មណ៍ថាមានសេរីភាពសប្បាយចិត្តដូចពេលនេះទេ។ សំខាន់ខ្ញុំមិនចាំបាច់ដើរតួជាជនបង្កប់។

ខ្ញុំចាប់ដៃនាងឱ្យមកកាន់តែកៀកហើយឱបចង្កេះនាងដូចគូស្នេហ៍ចិនផ្សេងៗដែលធ្វើដូច្នេះនៅជុំវិញពួកយើង។

ប៉ុន្តែយើងរក្សាការនិយាយគ្នាជាភាសាខ្មែរ។

ខ្ញុំខ្សឹបទៅនាង៖

«តោះទៅញុំាគាវ!»

នៅជុំវិញពួកយើង មិនមានអ្នកណាគិតថាយើងពីរនាក់មកពីកម្ពុជាទេព្រោះភាសាចិននាងនិងខ្ញុំមិនចាញ់ឈ្នះគ្មានប៉ុន្មានឡើយ។

ចប់ការកម្សាន្តនៅតំបន់មនុស្សច្រើន នាងនាំខ្ញុំបន្តមកទីកន្លែងរ៉ូមែនទិកស្ងាត់ៗមាត់សមុទ្រដែលរងាដល់ឆ្អឹងអាងតែថាបេះដូងកំពុងកក់ក្ដៅ។

ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់នាង៖

«បងត្រូវទៅស្រុកខ្មែរវិញ!»

នាងហាក់ស្រពោន តែនាងមិនមាត់មិន។ ខ្ញុំឱបនាងពីក្រោយហើយថើបសក់នាងតែត្រូវនាងរើចេញ។ ខ្ញុំរឹតតែមានៈឱបហើយសម្លុតនាង៖

«មិនខ្លាចបែកគ្នាម៉ាអាយ៉ូសខានបានឱបគ្នាទេហ្អី?!»

នាងនៅស្ងៀមហើយនិយាយដូចកើតទុក្ខខ្លាំង៖

«បើចិត្តមនុស្សចង់បែកធ្វើម៉េចគង់តែបែកដដែលហ្នឹង!»

«ដែលសំខាន់បងគ្មានថ្ងៃចង់បែកនីណាឡើយ!»

នាងសប្បាយចិត្តដកដង្ហើមរំភើបញាប់ជាងមុន។ ខ្ញុំនិយាយបន្ត៖

«បងនឹងនាំចាស់ទុំបងមកលេងកោះនេះ មកស្តីកូនប្រសា! ក៏ប៉ុន្តែ…!»

«តែអីទៅ?!»

«ហាមចូលបារ ហាមដើរលេងយប់!»

«ល្ងង់ណាស់! នៅហុងកុងគ្មានពីណាទៅស្រែដើរលេងថ្ងៃទេ! ពេលថ្ងៃគេធ្វើការងារ!»

នាងថាឱ្យខ្ញុំច្រែតៗតែខ្ញុំយល់ពីបេះដូងនាង។

ខ្ញុំសម្លុតវិញ៖

«ហើយដឹងថាពេលដើរលេងចូលក្លឹបហ្នឹងប្រុសៗវាមើលសឹងបាក់ ទៅកើតរកស្រមៃពេញបន្ទប់ទឹកអត់?!»

«អ្នកណា? ប្រុសមួយណា?! ម្នាក់ដែលក្រឡុកស្រាមុខឌឺហ្នឹងហ្មែន!»

នាងឌឺដងឱ្យខ្ញុំហើយងើយមុខនាងមកកៀកបង្កើយ។

ខ្ញុំមើលភ្នែកថ្លាយង់របស់ទាវនីណាក៏នឹកដល់រាត្រីដំបូងដែលខ្ញុំឱបនាងនៅកណ្ដាលបារហើយនាងប្រុងលើកកែងស្បែកជើងស្រួចមកជាន់ខ្ញុំ។

ស្រីនេះ គួរឱ្យស្រលាញ់ពេកហើយ…

ខ្ញុំឈានចូលកៀកទៀត….សឹងថាស្មារបស់គេប៉ះទ្រូងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំប្រើភ្នែកទំាងសងមើលគេយ៉ាងស្រើបស្រាល។

ខ្ញុំមើលទៅ…..ប្រឆាំងនឹងបេះដូង ធ្វើតាមសម្បជញ្ញៈ រក្សាភាពជាស្រីក្រមុំឱ្យគេបានដល់ថ្ងៃរៀបការដែរទេ?

«អូនដឹងទេ អាប៉ូលិសបាក់ស្លាបនេះ វាជិតដាច់ដង្ហើមនឹងអត់ធ្មត់ហើយ ទាវនីណា!»

ខ្ញុំបន្ទន់ក្បាលដូចប្រុងថើបគេ តែខ្ញុំមិនធ្វើទេ។

ម្រាមខ្ញុំទំាង១០បានរលាយស្រាកចូលទៅក្នុងម្រាមដៃរបស់គេ ហើយសរសៃសក់ទន់ដូចសូត្ររបស់គេហើរមកប្រលែងបបូរមាត់របស់ខ្ញុំ។

គេមើលមកខ្ញុំអៀនផង តែខំធ្វើជាក្លាហានផង គេដូចជាយល់ថាស្អែកយើងបែកគ្នាហើយ បានជាគេខំមើលមកខ្ញុំតបវិញ។ ចំណែកភាគីខ្ញុំ មើលពីក្រៅទៅដូចជាខ្ញុំនេះមិនខ្លាចអ្វីទាំងអស់ នោះជាការមិនពិតទេ។ អ្វីដែលខ្ញុំខ្លាច គឺខ្លាចលែងមានឱកាសនៅក្បែរគេសប្បាយចិត្តរបៀបនេះទៀត។ ខ្ញុំចំណាយពេលនៅជាមួយគេយ៉ាងសន្សំសំចៃហើយពិនិត្យគេសព្វជើងដៃពីលើដល់ក្រោម។

គេដកដង្ហើមញាប់ហើយនិយាយ៖

«ថើបខ្ញុំម្តងទៀតមក!»

ខ្ញុំសមថាស្រលាំងកាំង ប៉ុន្តែខ្ញុំរឹងមាំណាស់មិនស្លុតទេ។ ខ្ញុំយល់ចិត្តគេដឹងថាគេស្រលាញ់ខ្ញុំធំជាងផ្ទៃសមុទ្រនេះ ហើយខ្ញុំវិញគឺស្រលាញ់គេជាងអ្វីដែលគេគិត។

«អត់ទេ!» ខ្ញុំខ្សឹបដាក់រោមភ្នែកងរខ្ទែតរបស់គេ។

នាងហាក់ស្រពោនហើយឆ្ងល់សម្លឹងខ្ញុំដូចខ្សែភ្លើងឆក់។

«ថើបបង!»

ខ្ញុំនិយាយទៀត ហើយនាងនៅធ្វើម៉ក់ៗខ្ញុំតឿនបន្ត៖

«អូនឯងហ្នឹងហើយ! ថើបបង!»

ខ្ញុំបញ្ជានាងទំាងបេះដូងលោតដូចកំពុងធ្វើសឹកសង្គ្រាម។ នាងញញឹមគ្រវីក្បាលតែខ្ញុំឱនទៅហើយ រេមុខខ្ញុំទៅតាមនាង ទាល់តែនាងគេចមិនបាន។

នាងសម្លឹងបបូរមាត់ខ្ញុំហើយរលាស់ដៃចេញពីបាតដៃខ្ញុំទំាងសង។

ទាវនីណាដាក់ដៃរបស់នាងមកព័ទ្ធជុំវិញកញ្ចឹងកខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏ទាញចង្កេះនាងឱ្យមកអឹបនឹងខ្លួនខ្ញុំ ហើយជួយលើកនាងឡើងព្រោះនាងទាប។

មាត់ខ្ញុំបើកទៅរកបបូរមាត់របស់គេ…ទាវនីណា….ស្រីចម្កួតយកនេះ…..គេពិតជាថើបខ្ញុំមែន។ ខ្ញុំនៅទទួលរងសកម្មភាពរបស់គេទំាងបេះដូងហោះទៅក្នុងទឹក ហើយបិទភ្នែកដូចជាលើលោកនេះមានតែខ្ញុំហើយនិងគេ។

គេថើបខ្ញុំម្តងជាពីរដង រហូតដល់ខ្ញុំមានរសជាតិមួយដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំនឹងមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ គឺមិនឆ្អែតឆ្អន់ជារៀងដរាប។

គេកាន់តែថើបខ្ញុំកាន់តែមិនចង់លែងគេ។

កំដៅស្នេហាបានរត់រសឹបចេញទៅគ្រប់ទីកន្លែងរហូតដល់ខ្ញុំឈប់ខ្វល់ពីអ្វីទាំងអស់ឆ្លើយតបទៅនាងវិញយ៉ាងក្លៀវក្លាអន្ទះអន្ទែង។

ក្នុងពេលនោះខ្ញុំ គិតតែម្នាក់ឯងក្នុងបេះដូង៖

«នីណា! ម្សិលមិញ ពេលដែលវាចាប់អូនទៅបាត់! បងភ័យណាស់បងខ្លាចមែនទែន! បងគិតថាបងមុខតែឆ្កួត បើបងលែងបានឃើញអូនទៀត! ពេលនេះ អូននៅទីនេះគឺនៅក្រោមទ្រូងបង! បងមិនឱ្យអូនបែកទៅណាទៀតទេ! ទាវនីណា!»

គេដកខ្លួនចេញហើយឈ្មុសក្បាលគេសំងំអៀនខ្មាសក្រោមទ្រូងខ្ញុំ បាំងមុខគេជាមួយអាវរងាដ៏ក្រាស់របស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំអង្អែលសក់គេហើយនិយាយ៖

«បងនៅរតនគិរីស្គាល់គ្រួសារបងរ៉េនតាំងពីតូច។ បងរ៉េនធ្លាប់និយាយរឿងឯករ៉េណាបងរបស់អូនហើយពេលមួយសិទ្ធីបានមករកបង រាប់អានបង! គេធ្វើជាមនុស្សកម្សត់គួរឱ្យអាណិតបាត់មិត្តស្រីដែលគេស្រលាញ់បំផុត ហើយមើលទៅគេជាមនុស្សទន់ខ្សោយដែលត្រូវអ្នកផងធ្វើបាបរស់ក្នុងសភាពអស់សង្ឃឹម។ បងសម្រេចចិត្តថាជួយរកយុត្តិធម៌ឱ្យគេ! បងយល់ថាបងឆ្លាតណាស់តែបងក៏ជាអ្នកចាញ់បោកគេថែមម្នាក់ទៀត!»

«ចុះបងដែលខ្វល់ពីទាវនីណាទេ? បងដែលគិតពីស្រីម្នាក់នេះដែរ ថាកាលដែលបងមកក្លែង ហើយបើគេលង់ស្រលាញ់បងតើឈឺចាប់យ៉ាងណា?!»

ខ្ញុំសម្លឹងមុខគេដែលងើបមុខមក។

ពិតមែនហើយខ្ញុំមិនដែលគិតថាស្រលាញ់ប្អូនស្រីនៃល្បងធំធ្ងន់ធ្ងរថ្នាក់នេះទេ។

«បងចាញ់សង្គ្រាមហើយទាវនីណា! ឯករ៉េណាបងប្រុសអូនឯង គេនឹងទៅសោយសុខនៅចម្ការគេស្រុកខ្មែរ គេប្រើឱ្យបងនៅទីនេះចិញ្ចឹមប្អូនគេមួយជីវិតហើយធ្វើការជំនួសគេ!»

«ចុះបងឯងព្រមដែរអត់!»

ខ្ញុំគ្រញែងស្មាជំនួសចម្លើយ។

ទីសំចតរតនគិរី

….ពីរខែក្រោយមក ដៃឯករ៉េណាបានគ្រាន់បើឡើងវិញ តែមង្គលការគាត់និងសៅនីភាមិនទាន់អាចកើតមានបានទេព្រោះតែតំណមបីឆ្នាំនោះពុំទាន់ឆ្លងផុត ប៉ុន្តែពួកគេបានភ្ជាប់ពាក្យតាមប្រពៃណីតែមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ មុនមង្គលការរបស់ពួកខ្ញុំ។

គឺខ្ញុំនិងស្រីស៊ិចស៊ីបាក់ធ្មុង ទាវនីណា…..។

…យើងបានជ្រើសរើសយកទឹកដីកំណើតខ្ញុំរតនគិរី ជាទីសម្រាប់ដំណើរក្រេបចន្ទទឹកឃ្មុំហើយក៏ប្រហែលជា ឯករ៉េណាគេចង់ចួបបងរ៉េនផង។

….រសៀលហើយ….មេឃាក្រហមពណ៌មាសគ្របដណ្ដប់ទូទាំងខេត្តត្បូងថ្មនេះ ក៏ជាពេលដែលខ្ញុំនិងទាវនីណាមិនចង់ចេញទៅណា គឺអង្គុយសាសងមិនចេះអស់មិនចេះហើយនៅក្បែរៗតង់ ចំណែកបងៗយើងទាំងពីរបណ្ដើរគ្នាចូលទៅមាត់ព្រៃ…..

————-

នៅមាត់ជ្រោះដ៏ស្រស់បំព្រង….សៅនីភាឈរតោងដៃឯករ៉េណា ស្ដាប់ពាក្យប្រុសស្នេហ៍នាងនិយាយ….

«បងរ៉េន! ខ្ញុំមកមើលបងហើយនាំស្រីដែលខ្ញុំស្រលាញ់បំផុតក្នុងជាតិនេះមកឱ្យបងស្គាល់ គេនេះ ហើយនីភា! គេជាប្អូនថ្លៃរបស់បង! សូមបងនិងអារាជនៅស្ថានលើសោយសុខ ហើយកុំនឹកខ្ញុំអី»

ស្រីស្អាតញញឹមពេលដែលឃើញគេនិយាយចប់ហើយដៀងភ្នែកមក។

ទិដ្ឋភាពខ្ពង់រាបនិងជម្រាលស្មៅពណ៌មាសក្រោមពន្លឺចុងក្រោយនៃព្រះទនិករថ្ងៃនេះនៅតែឆ្អិនឆ្អៅមិនស្មើស្នាមញញឹមរបស់ស្រីតូចភា។

«តទៅ ដៃបងមិនអាចធ្វើអ្វីធ្ងន់បាន មិនឱ្យទៅរករឿងវាយដំច្រំធាក់តស៊ូជាមួយអ្នកណាទៀតទេ!»

នាងនិយាយដោយសម្លឹងភ្នែកគេទំាងសងខាង តែនាងនាងច្បាស់ក្នុងចិត្តហើយថា គេនឹងចុះចតត្រឹមនេះ គឺនៅលើដែនដីស្នេហ៍ជាមួយនាង។ ឯករ៉េណាមិនផ្សងព្រេងក្នុងសមុទ្រកាប់ចាក់ទៀតឡើយ។

«បងចង់នៅទីនេះឱ្យបានយូរ!»

«ស្រេចចិត្ត!»

«បានន័យថាម៉េច!»

«បងទៅណាអូនក៏ទៅហ្នុង!»

«ស្លូតបូតម៉េះ?!»

«អាណិតមនុស្សពិការ!»

«អ្នកណាពិការវ៉ី?!»

«មនុស្សលលាមខ្លះ!»

«បើមិនលាលាមស្មានថាចាប់ស្រីមានល្បិចបាន?!»

«គេគ្មានទេ! កលក្បិចស្អីទៅ?»

«ល្បិចទាក់ចិត្តមនុស្សប្រុស យកគេមកនៅជាមួយខ្លួនអស់មួយជីវិត!»

នាងញញឹមលែងដៃគេចោល តែគេចាប់ដៃបានហើយទាញប្រាណតូចរបស់នាងបង្វិលមកវិញ។

ដោយសារតែនៅពេលនេះ ការសង្ស័យគ្នាលែងមាន ការយល់ចិត្តគឺមានជម្រៅជ្រៅទៅហើយ ស្នេហាចំពោះគ្នាមានទំហំធំ អត្តចរិតពួកគេម្នាក់បានកែពីកាចទៅស្លូត ហើយម្នាក់ទៀតពីទន់ជ្រាយទៅនឹងនរ។

«អូនចូលចិត្តទីនេះ!»

«បងចូលចិត្តទីណាដែលអូនឈរ!»

«និយាយដូចរឿងកុនល្ខោន!»

«ឈប់និយាយក៏បាន!»

ដៃគេប្រលែងលើចង្កេះនាង ភាពតានតឹងទំាងឡាយបានរលាយបាត់ទៅហើយការថើបគ្នានឹងចាប់ផ្តើម នាងដឹងនិងយល់ចិត្តគេ។

«កណ្តាលវាលណា៎ឯករ៉េណា!»

បបូរមាត់គេឱនមកជាមួយស្នាមញញឹមតិចៗ ក៏មានសេចក្តីថានាងកុំចង់ប្រកែកជាមួយគេ។

«ហើយកណ្តាលវាល វាយ៉ាងម៉េច?!»

«ខ្លួនមិនចេះខ្មាស អ្នកដទៃគេខ្មាស!»

គេបានចាប់ដៃរបស់នាងហើយឱបចង្កេះផង នាងគេចខ្លះៗ តែនៅទីបំផុតនៅតែញញឹមដោយការជួបភ្នែកគ្នាដែលប្រទាក់ដល់ជម្រៅបេះដូងពិបាកដកចេញវិញ។

គេឱនមកថើបនាងយឺតៗ…តែគេផ្អាកទៅវិញហើយក្រហមភ្នែកបន្ទាប់ពីស្នូរអ្វីមួយគួរឱ្យភ័យខ្លាច។

នីភាបើកភ្នែកគ្រលួង។

នាងឱនសម្លឹងខ្នងគេ ហើយបណ្ដូលផ្លែស្នាមួយបានបុកទម្លុះជាប់ឆ្កឹងនៅទីនោះ។

ឯករ៉េណាត្រូវអ្នកណាមិនដឹងលួចបាញ់ប្រហារគេ ឬមួយស្នារបស់ពួកព្រានព្រៃភ្លាត់មកផ្តាច់សញ្ចេតនាពួកគេ?

គេស្រុញខ្លួនចុះទប់ជំហរមិនបានព្រោះតែការឈឺចាប់។ ស្រីតូចសៅនីភាខ្ទប់មាត់ស្រែកមិនចេញ សម្លឹងទៅប្រុសស្នេហ៍ដោយក្ដីតក់ស្លុតហួសប្រមាណ។

ពីក្រោយខ្នងគេ អ្នកណាម្នាក់បង្ហាញខ្លួន ហើយសើចរលាក់ដោយពិសពុលឆ្លើយតបមកកាន់កែវភ្នែកទុក្ខព្រួយរបស់នាង។

«សិទ្ធី?!ឯងសម្លាប់គាត់?»

នាងភ្លាត់មាត់ទំាងទន់អណ្ដាតនិយាយមិនចង់ចេញ។

ឯករ៉េណាបែរក្រោយយឺតៗសម្លឹងបុរសចិត្តខ្មៅ។

នាយសិទ្ធីគ្រវែងស្នាចុះទៅក្នុងជ្រោះហើយដើរមួយៗសំដៅមកធ្វើអោយនីភាភ័យភិតស្ទុះទៅពាំង។

«អាមនុស្សចង្រៃ! ជួយផងៗៗៗ!»

សិទ្ធីញញឹមដាក់នាងហើយអង្គុយចុះយឺតៗ សម្លឹងឯករ៉េណា៖

«ជុំវិញនេះគ្មានមនុស្សទេ! ឯងស្លាប់នៅទីនេះហើយ! ប្រាប់មក! ឯងចង់ឱ្យស្រីនេះទៅជាមួយឬមួយទុកជីវិតវាស៊ីញ៉េឱ្យកេរមកយើង!»

ឯករ៉េណាប្រឹងក្រោកឈរទ្រេតទ្រោត នីភាក៏ខំងាកស្ទុះមកគ្រាគេឡើង។ នាយសិទ្ធីក្រោកយឺតៗមកជាមួយដែរ ហើយភាពរីករាយបង្ហាញចេញតាមកែវភ្នែកខ្មៅក្រឹបរបស់គេ។

ឯករ៉េណានិយាយមួយៗ លះបង់ការឈឺអួលរបស់ខ្លួន៖

«ឯង….មិនមែនប្អូនអញទេ!»

សិទ្ធីញញឹម៖

«អ្ហែងឆ្លាត! តែទម្រាំដឹង វាហួសពេលហើយ!»

នីភាគ្រវីក្បាល នាងនិយាយអង្វរ៖

«សិទ្ធី! គិតដល់ប៉ាបង បងត្រូវជួយគាត់! ឆាប់ឡើង បងត្រូវជូនគាត់ទៅពេទ្យ!»

សិទ្ធីងាកមកគំហកដាក់នាង៖

«បិទមាត់! តាកញ្ចាស់ហ្នឹងហ្អីជាប៉ាយើង? តានោះចាស់ពេកបានជាវង្វេងមកហៅយើងថាកូន! តាមពិត ម៉ាក់យើងមិនមែនមានតែតាហ្នឹងម្នាក់ជាប្តីឯណា! ម៉ាក់យើងទៅល្ងង់អីចាំតាប៉ិនោះ? យើងជាអ្នកទារបំណុលពីគ្រួសារឯង!»

ឯករ៉េណានិយាយមួយៗកណ្ដាលភាពមិងមាំងរបស់នីភា៖

«ឯងត្រូវការអី? បើឯងមិនមែនប្អូនប្រុសអញ ឯងមករញ៉េរញ៉ៃនឹងគ្រួសារនេះ តើឯងចង់បានអី?!»

នីភានិយាយបន្តវិញ៖

«សិទ្ធី ពួកយើងបានលើកលែងឱ្យបងឯងបានសុខច្រើនដងហើយ គេមិនដេញដោលរករឿងដែលបងឯងសម្លាប់ប៉ាហើយធ្វើឱ្យឯករ៉េណារបួសដៃទៀត? នៅមិនទាន់អស់ចិត្ត?!»

សិទ្ធីសើចសឹក៖

«ព្រោះវាក៏សម្លាប់ប៉ារបស់យើង!»

ឯករ៉េណាជ្រួញចិញ្ចើម។

សិទ្ធីសម្លឹងភ្នែកគេមុតៗដល់ឆ្អឹង៖

«ប៉ាយើងជាអ្នកការពារឱ្យថៅកែដែលតាមសម្លាប់ពួកឯង! អារ៉េនវាចេញមុខមកជួយ ហើយប៉ាយើងក៏ត្រូវបាញ់ស្លាប់! យើងឱ្យពួកឯងបានសុខ ទុកថាគ្មានអីកើតឡើងដែរទេ?»

ពេលដែលជនកំណាចកំពុងរំជួលអារម្មណ៍នឹងទោសៈឆ្កួតលីលា គេមិនដឹងទេថារាងកាយគេត្រូវបានឯករ៉េណាបោលបុកពេញមួយទំហឹងរំកិលឆ្ពោះទៅកាន់មាត់ជ្រោះ។

«អញ្ចឹងអ្ហែងចុះទៅកំដរឪពុកជនពាលរបស់អ្ហែងទៅអាចោលម្សៀត!»

នាយសិទ្ធីលូកដៃមកច្បាមតតាំងជាមួយបងធំឯករ៉េណាំ។

ប្រហែលជាមកពីដៃស្តាំបងធំនេះខ្សោយហើយខ្នងគេកំពុងរបួសអួលផងទើបកម្លាំងគេត្រូវនាយសិទ្ធីមាក់ងាយ។

ធម្មជាតិស្ងាត់ស្ងប់ ហាក់ជួយចូលរួមតក់ស្លុតជាមួយស្រីស្អាតដែលព្យាយាមរារាំងរវាងបុរសគេទំាងពីរ។

លោហិតឯករ៉េណាស្រក់មួយតំណក់ហើយមួយតំណក់ទៀត តែរាងកាយគេនៅតែជាប់ម៉ឺងទោះសិទ្ធីខំប្រតាយចេញយ៉ាងណាក៏មិនរបូត។

គេញញឹមតិចៗកំដរភាពតក់ស្លុតដែលនាយនោះត្រូវរុញរហូតជើងម្ខាងរបស់គេឈានផុតមាត់ជ្រោះទៅហើយ។ ឯករ៉េណាខាំមាត់និយាយ៖

«មានតែប្អូនថ្លៃអញម្នាក់គត់ដែលស៊ូមួយទល់នឹងមួយជាមួយអញបាន អាសំគមបាញ់លលក!»

នីភាស្រែកឃាត់៖

«អត់ទេ! រ៉េណា!!»

នាងខ្លាចគេសម្លាប់មនុស្សទើបបានស្រែកភា្លត់សំឡេង។

គេក្រឡាស់ដៃមួលបំបាក់ដៃរបស់សុភាពបុរសនោះទៅក្រោយលាន់ប្រស់ ធ្វើឱ្យគេស្រែកដោយឈឺចាប់រំពង។

គេស្តាយក្រោយដែលស្មានថាស្នារបស់គេដែលលួចបាញ់យ៉ាងកំសាកនោះអាចធ្វើឱ្យឯករ៉េណាក្លាយទៅជាកូនមាន់បាន។

បងធំច្រានគេទៅដួលដេកលើដីឱ្យរំពើតខ្លួនស្រែករមួលនឹងដៃម្ខាងដែលភ្លាត់។

ឯករ៉េណានិយាយផ្តាំមុនពេលឈានចេញ៖

«ស្លាប់ឬរស់តាមកម្មរបស់ឯងចុះអាចង្រៃ! វិធីមួលបំបាក់ឆ្អឹងសត្រូវធុនឯងនេះ ជាមេរៀនដែលបងរ៉េនបង្រៀនអញស្ទាត់បំផុត គេទុក្ខវាសម្រាប់ប្រើទៅលើសត្វព្រៃប៉ុណ្ណោះ! ប៉ុន្តែឯងនិងសត្វព្រៃតើវាមានអីខុសគ្នាទៅ?!»

រាជនិងនីណារត់មកពីចម្ងាយ។

ឯករ៉េណាងាកមករកស្រីស្នេហ៍ដែលឈរភ័យរន្ធត់ ហើយនាងងាកមកជួយគ្រាហ៍គេ។

អ្នកទំាងពីរឱបគ្នាដើរត្រដាបត្រដួសឆ្ពោះទៅរកប្អូនយ៉ាងលំបាក ប៉ុន្តែនីណាបែរជាឈប់ឆ្ងក់ហើយស្រែកភ្លាត់សំឡេង៖

«អត់ទេណា៎!»

ប្រហែលជាដង្គត់ឈើអាចជាឫស្សីដំបង ឬអាចជាអ្វីដែលវែងហើយធ្ងន់កំពុងវាត់មកសំដៅក្បាលនាយ នេះបើតាមកម្លាំងខ្យល់ដែលឯករ៉េណាទទួលបាននដោយត្រចៀក។

គេលើកដៃស្តាំដែលរងរបួសទៅទទួលយកហើយចាប់បានដោយត្រង់ភ្លឹងនិងជាប់ម៉ឺងក្នុងប្រអប់ដៃ។ វាមិនខុសគ្នានឹងសមត្ថភាពនាយរាជក្លែងក្លាយដែលលូកទៅចាប់ដបទឹកសុទ្ធបានល្អឥតខ្ចោះរបស់ស្រីស៊ិចស៊ីគប់មកពីជាន់ខាងលើនោះឡើយ។

ដោយមិនងាកក្រោយគេបន្ថែមកម្លាំងរុញបកទៅវិញធ្វើឱ្យអ្នកដែលលបវាយពីក្រោយនោះ ខ្ទាតហួសផុតមាត់ជ្រោះ ហើយរេជើងធា្លក់ទៅក្រោម។

នីភាភាន់ភាំងខ្ទប់មាត់ព្រមពេលដែលនីណានិងស្វាមីរត់មកដល់។

ពួកគេគ្រាហ៍ឯករ៉េណាម្ខាងម្នាក់ហើយឈរសម្លឹងភាពត្រដាបត្រដួសរបស់នាយសិទ្ធីដែលព្យាយាមតោងដីនិងកូនរុក្ខជាតិតូចៗរកមធ្យោបាយបន្តជីវិតឡើងមកវិញ។

នីណាស្រែកយំបិទភ្នែកមិនសម្លឹងគេនោះទេ ហើយរាជក្លែងក្លាយបោះបង់ចោលការសម្លឹងនាយសិទ្ធីហើយងាកមកត្រកងបងថ្លៃចេញទៅ។

នីភាអស់ពីភាំងនាងដើរទៅក្បែរ ហើយសម្លឹងជីវិតក្បែរនរករបស់បុរសចិត្តខ្មៅ។ គេនោះសល់ដៃតែមួយចំហៀងដែលតោងត្រដាបត្រដួស ហើយខិតខំសម្លឹងនាងសុំក្តីមេត្តា។

«នីភា! បងស្រលាញ់អូន ជួយបងផង!»

នាងរំជួលចិត្តមិនដឹងធ្វើយ៉ាងណាឡើយ។

ឯករ៉េណានៅឈរទ្រឹងងាកមករកនាង គេដឹងថានាងមិនចង់ឱ្យគេក្លាយជាអ្នកសម្លាប់មនុស្ស រឹតតែមិនចង់ឃើញអ្នកណាស្លាប់នៅនឹងភ្នែក គឺគេយល់ចិត្តនាង។

នាងសម្លឹងតបមកគេដោយទឹកមុខឆ្លេឆ្លា។

ដូច្នេះគេនិយាយមកពីចម្ងាយ៖

«បងមិនបានសម្លាប់វាទេ! វាខ្លួនឯងដែលមកវាយបងហើយខ្ទាតទៅធា្លក់ជ្រោះ!»

គេសម្លឹងនាងហើយទើបចាកចេញទៅរកឡានជាមួយគ្រាប់ស្នាដោតឆ្កឹងពីក្រោយខ្នងយ៉ាងកម្សត់។

នីភាស្រក់ទឹកភ្នែកអាណិតបុរសដែលនាងស្រលាញ់។

សំឡេងរាជក្លែងក្លាយហៅនាង៖

«អ្នកបង! ចិត្តធម៌យើងប្រើតែជាមួយមនុស្សប៉ុណ្ណោះ! សូម្បីនីណាដែលមិនដឹងអីក៏វាយកទៅចងបណ្តែតក្រោមសសរស្ពានឱ្យស្លាប់បន្តិចម្តងៗ អ្នកបងឈប់ជួយវាទៅ!»

នីភាទីទើរងើបមុខសម្លឹងទៅនីណា។

នាងតូចយំសស្រាក់សម្លឹងមកមុនពេលដាច់ចិត្តដើរទៅជួយគ្រាហ៍បងប្រុសនាងតម្រង់ទៅរកឡាន។

នីភានាងងាកមករកនាយសិទ្ធីហើយអ្វីៗទំាងអស់ដែលនាងធ្លាប់បានឃើញក៏លេចឡើងសាជាថ្មីក្នុងអារម្មណ៍។

នាងនឹកឃើញពេលដែលគេបានដើរតួជាសុភាពបុរសមកតាមស្រលាញ់នាង ច្រានទម្លាក់ឪពុកឯករ៉េណាចុះពីជណ្តើរ ហើយគេបានលើកស្នាបាញ់ឯករ៉េណានឹងមុខនាង។

«លោកទៅចុះ! សិទ្ធី! កុំបន្តរឿងកម្មពៀរលើផែនដីនេះទៀត»

«អត់ទេនីភាកុំទៅចោលបង!»

បានតែប៉ុន្មានម៉ាត់នេះប៉ុណ្ណោះ រាងកាយធ្ងន់របស់គេរបូតពីមាត់ជ្រោះទៅកប់ក្នុងធម្មជាតិជម្រៅរាប់រយម៉ែត្រចុះក្រោម។

ចាប់ពីពេលនេះទៅ លែងមានសុភាពបុរសសិទ្ធីដែលជាគូដណ្តឹងនាង ដែលជាមិត្តរបស់នាយរាជជាប្អូនប្រុសម្តាយទីទៃរបស់ឯករ៉េណា ឬជានាយJamសង្សាររបស់នីណាទៀតដែរ។

គ្រប់យ៉ាងជាឆាកល្ខោន…..

រាត្រីស្នេហ៍ ចំណងដៃសម្រាប់មិត្តអ្នកអាន

…..នៅយប់ណាមួយ ដែលយើងមានអារម្មណ៍ថា យើងបានសប្បាយចិត្តក្នុងការវិលមកផ្ទះវិញហាក់ដូចជាមានអ្នកណាម្នាក់កំពុងទន្ទឹងរង់ចាំយើងជាមួយបេះដូងផ្អែមល្ហែម ពេលនោះហើយដែលយើងទទួលស្គាល់ថាយើងជាបុរសរៀបការរួចហើយ យើងមិនសូវមានពេលយកចិត្តទុកដាក់សម្លឹងស្រីស្អាតណាទៀតឡើយ។

ទាវនីណា គេងលក់ប្រហែលមកពីកាលពីម្សិលមិញថ្ងៃជាមង្គលការបងប្រុសគេ។ គេហត់ពេកមួយរយៈនេះ អាចថានេះជាយប់ដំបូងដែលគេបានគេងពេញលេញ។ ប៉ុន្មានថ្ងៃទៀតប៉ុណ្ណោះយើងចេញទៅហុងកុងវិញ អ៊ីចឹងហើយបានជា ថ្ងៃនេះខ្ញុំទៅក្រៅជប់លៀងលាមិត្តភក្តិដែលជាប៉ូលិសដូចគ្នា។

«បងឯងមកវិញហើយ?!» នាងនិយាយង៉ុលៗពីក្រោយខ្នងខ្ញុំហើយគេងលក់ទៅវិញបាត់។ ខ្ញុំខំលបៗប៉ុណ្ណឹងហើយនៅតែរំខាននាងឱ្យភ្ញាក់បាន?

ខ្ញុំមិនតបក៏ដើរទៅអង្គុយមើលនាង។ មិនទាន់អីផង នាងគេងទៅវិញបាត់ទៀតទៅហើយ។ ប្រហែលនាងចាំខ្ញុំ នឹកខ្ញុំ បានជាដឹងពេលខ្ញុំមកដល់សូម្បីតែខ្ញុំមិនទាំងហ៊ានដកដង្ហើម។ ចំណែកពេលនេះនាងរហ័សគេងទៅវិញប្រហែលជាមកពីនាងមិនអាចប្រឆាំងនឹងសេចក្ដីត្រូវការរបស់កម្លាំងកាយបាន។

ទាវនីណាពីក្រោយភួយសូត្រមាសនាងស្អាតដូចទេពធីតាក្នុងរឿងបុរាណ។

រោមភ្នែកនាងងរមិនសមថាជាស្រីកូនកាត់ចិនហើយបបូរមាត់នាងគឺក្រហមព្រឿងៗជានិច្ច។ កាលពីដំបូងពេលចួបគេ ខ្ញុំយល់ថានេះជាប្រភេទបបូរមាត់មនុស្សស្រីមានៈ ឆ្នាស រឹងត្អឹង តែពេលនេះ ខ្ញុំយល់ថានេះជាប្រភេទមនុស្សស្រីដែលរោលរាលដោយស្នេហាមិនអាចដកចិត្តបាន។

ខ្ញុំប្រាសទៅក្បែរភរិយាតូចច្រឡឹងនេះហើយលូកដៃទៅឱបនាងពីក្រៅភួយ។ នាងហាក់ដឹងខ្លួនរើតិចៗហើយបែរមកឱបខ្ញុំ។ ច្រមុះពួកយើងនៅទល់គ្នាជិតបង្កើយ។

…គឺដូច្នេះហើយ…..នៅពេលយប់ណាមួយដែលយើងភ្ញាក់ឡើងហើយឃើញខ្លួនឯងដែលមិនមែនមានតែម្នាក់ឯងគឺ មានអ្នកណាម្នាក់ដែលជិតស្និទ្ធដូចកំពុងនៅក្បែរបានន័យថាយើងកំពុងរស់នៅ ក្នុងជីវិតដ៏មានអត្ថន័យពេញលេញ។

យើងមិនឯកោនិងមានការភ័យខ្លាច មិនថារដូវខ្យល់ ភ្លៀងរាំង ស្ងាត់ ឬអ្វីទាំងអស់ ព្រោះថាគេជាកម្ដៅរបស់យើង គេជាអម្រិតធ្វើឱ្យយើងត្រជាក់ និងជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់នៃជីវិតយើង។

«ស្រលាញ់បងណាស់!»

នាងនិយាយតិចជាភាសាចិន ហើយគ្រលរៗសមតែជាសំឡេងស្រីមិនស្អាតសោះ គឺមិនសមនឹងមុខមាត់នាងដែលតូចឆោមនោះឡើយ។ ខ្ញុំមិនមាត់អ្វីតែមាត់ខ្ញុំលូកទៅផ្តិតបបូរមាត់នាង។

ខ្ញុំថើបនាងយឺតៗ ទោះនាងមិនត តែនាងក៏មិនគេចទៅណា។

កម្ដៅក្លិនរបស់នាងដែលពេញដោយភាពស្មោះត្រង់ គ្មានលាក់លៀម គឺជាគុណសម្បត្តិដ៏ទាក់ទាញចូលទៅក្នុងសរសៃឈាមនិងបេះដូងខ្ញុំ។ ខ្ញុំលូកដៃទាញភួយចេញ ហើយផ្ដល់ឱ្យរាងកាយរបស់នាងនូវការថ្នាក់ថ្នមបបោសអង្អែលរហូតដល់នាងខិតចូលមកក្នុងរង្វង់ដៃខ្ញុំ។

«ប្រពន្ធសម្លាញ់!»

ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់គេដែលឱនមកនៅក្នុងទ្រូងខ្ញុំប្រៀបបីដូចពេលមួយដែលខ្ញុំចាប់បង្ខំថើបគេហើយគេគេចមុខពីបងប្រុសរបស់គេ។

មនុស្សមិនងាយយល់ពីអំណាចនៃក្ដីស្រលាញ់នេះទេ ប្រសិនបើពួកគេមិនដឹងពីវិធីធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់ទៀតដែលរួមជីវិតជាមួយយើងបានរស់នៅសុខសាន្តហើយយើងក៏បានទទួលពីគេនូវការយកចិត្តទុកដាក់ហើយលះបង់ដើម្បីគ្នា។

នោះគឺជាធម្មជាតិរបស់មនុស្សដែលចុងក្រោយបង្អស់នៃបំណងប្រាថ្នាមនុស្សម្នាក់! គឺការខិតខំយ៉ាងណាឱ្យបានរស់នៅក្បែរមនុស្សដែលគេស្រលាញ់ហើយក៏ស្រលាញ់គេ។

ចប់ដោយបរិបូរណ៍

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគទី១៨

Bo Bo — Tue, 03 Oct 2023 13:00:00 +0000

អ្នកលេងរបូតដៃចេញពីកអាវបុរសចិន ហើយស្រែកសន្ធាប់ដោយមិនងាកមុខ។

«ចេញទៅមុនពេលអញដូរចិត្ត!»

បុរសនោះសម្លឹងនីភាទាំងអាណិតនាង ឯប្រពន្ធគិតពីយំ។

នីភាងក់ក្បាលឱ្យសញ្ញាពួកគេប្រញាប់ចេញពីស្ថានភាពដ៏គ្រោះថ្នាក់នេះទៅ។

ឯករ៉េណាស្រែកពីក្រោយ៖

«កុំឱ្យអញឃើញមុខទៀតឱ្យសោះវ៉ី!»

គេងាកមករកនាង ពេលដែលឡានប្តីប្រពន្ធនោះចាប់ផ្តើមបោលចេញទៅហុយទ្រលោម។

ដល់ពេលដែលនាងមិនមើលមុខគេវិញម្តង ហើយបោះក្របលិខិតឆ្លងដែនដែលនៅសល់ក្នុងដៃចោលទៅលើដី។

ស្រីតូចបែរខ្នងចោលគេហើយដើរតម្រង់ទៅរថយន្តខ្មៅស្រឹលរបស់គេ បើកទ្វារចូលទៅអង្គុយដោយខ្លួនឯង។

ឯករ៉េណាដឹងថាសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់នាងដែលថាអាចចេញពីគេឬចេញពីហុងកុងគឺត្រូវបញ្ចប់។

ចប់តាមផ្លូវពួកគេមិនបាននិយាយអ្វីរកគ្នាទេ តែខាងប្រុសដឹងថា ស្នេហារបស់ពួកគេត្រូវរារាំងដោយស្លាកស្នាមជម្លោះដ៏ជ្រៅលើកនេះ ទោះនាងជាឈ្លើយស្នេហ៍ តែនាងក៏នឹងមិនអត់ទោសឱ្យគេចំពោះរឿងយប់នេះដែរ។

បីបួនថ្ងៃកន្លងផុតទៅម្នាក់ៗគេចមុខគ្នា គឺខាងប្រុសចូលមកអេះអុញ ខាងស្រីមិននិយាយរក ក៏រើចេញទៅដេកបន្ទប់ផ្សេងបាត់ ចំណែកខងស្រីក៏មិនចេញពីបន្ទប់ដូចគ្នា។

នាងធ្លាក់ខ្លួនស្គមទោះបីពួកអង្គរក្សបម្រើបាយទឹក នៅតែនាងមិនអាចទទួលទានឱ្យលើសពីពីរបីម៉ាត់ឡើយ។

គម្លាតរវាងឯករ៉េណានិងសៅនីភា បានអូសបន្លាយជាច្រើនថ្ងៃ ចូលដល់សប្តាហ៍ រហូតដល់រសៀលមួយ….

«ខ្ញុំទើបតែមកដល់ផ្ទះ បងឯងដេញខ្ញុំឱ្យទៅអាមេរិកវិញ?»

វាជាសម្រែកស្រួយស្រេះរបស់ទាវនីណា ប្រឆាំងនឹងបងប្រុសនាងដែលដេញនាងឱ្យបកទៅរៀនស្រុកក្រៅវិញ។

នាងមកមិនចំពេល គឺមកផ្ទះចំពេលសង្គ្រាមត្រជាក់កំពុងកើតមានពេញផ្ទះ ហើយបងប្រុសនាងមិនព្រមទទួលយកសំណើឈប់រៀន ព្រោះរៀនមិនចូលរបស់នាង។

«ឯងចង់មិនចង់ក៏ដោយ បីបួនថ្ងៃទៀតឡើងទៅអាមេរិកវិញ!»

គេគំហកមកនាង ហើយទៅក្រៅកាត់សាញបំបាត់ទុក្ខឱ្យស្រីតូចទាវនីណាយំយែកម្នាក់ឯង។

«ខ្ញុំនឹងរត់ចេញពីផ្ទះនេះ បងឯងចាំមើល!»

សម្រែករបស់ពួកគេធ្វើឱ្យសៅនីភាលើកដៃបិទខ្ទប់ត្រចៀកដោយសៅហ្មង។ នាងមិនចង់ជឿទេថាជីវិតនាងត្រូវមករស់នៅឡូកឡំក្នុងបរិយាកាសគ្រួសារដ៏អពមង្គលនេះ។

ល្ងាចនោះនាងចុះពីបន្ទប់ទៅរកមើល ក្រែងនាងតូចនោះត្រូវឯករ៉េណាធ្វើបាប តែរកមិនឃើញនាងតូចនោះទេ។ អង្គរក្សម្នាក់យកកញ្ចប់មួយមកឱ្យ ហើយប្រាប់ថាគេផ្ញើពីប្រលានយន្តហោះមក។

នីភាក៏បើកមើល…..

វាជាទូរសព្ទរបស់នាងដែលឯករ៉េណាបោះចោលប៉ុន្តែខាងព្រលានយល់ថាភ្ញៀវភ្លេច។

ទោះបីវាគ្មានសេវានិងគ្មានថ្ម ប៉ុន្តែយប់នេះ នាងបានសាកពេញហើយបើកមើលវត្ថុសំណព្វដែលបែកចេញពីខ្លួនច្រើនថ្ងៃមកហើយ…

ទោះនាងមិនអាចទាក់ទងទៅនរណាបាន ប៉ុន្តែនាងនៅតែអាចអានSMSចុងក្រោយដែលនាយសិទ្ធីបានសរសេរមកមុនពេលនាងចាកចេញពីភ្នំពេញ….

សន្សឹមៗស្រីតូចស្ទុះក្រោកហើយពិចារណាវិលចុះឡើង…..

នាងដឹងថា….ដូច្នេះហើយបានជាឯករ៉េណានៅល្អនឹងនាងសុខៗ មកពីបន្ទប់ទឹកនោះវិញ គេខឹងត្រម៉ាត់ត្រម៉ុយ ហើយទូរសព្ទនាងក៏បាត់ គឺគេត្រូវSMSមួយនេះដុតចិត្ត ក៏បោះវាចោល។

….ជាន់ដីហុងកុង គេក៏ដូរចរិតមិនទុកចិត្តនាង ប្រចណ្ឌឡប់ឡែហើយអសុរោះ ព្រមទាំងយកប៉ាស្ព័រនាងលាក់ទុកទៀត?

មិនតែប៉ុណ្ណោះនាយសិទ្ធី នេះបានឈែតមកក្នុងFacebookនាងថា ឯករ៉េណាមានចេតនាយកស្នេហានាងជាការលេងសើច ហើយគេចង់បោកនាងមកហុងកុងដើម្បីឃុំនាង?

កោតតែម្នាក់ៗឆ្លាតគួរសមដែរបែរជាស្រលាញ់ហើយប្រចណ្ឌ ប្រកែប្រកាន់គ្នាងងឹតងងល់ពេកដូចទុកឱកាសឱ្យអ្នកទាបថោក ជាជនទីបីអាចលេងកលដាក់បាន?

….ស្រីតូចអង្គុយពិចារណាពេញមួយល្ងាច ហើយជឿថាឯករ៉េណាធ្វើគ្រប់យ៉ាងមិនល្អលើនាងព្រោះតែគេជឿថានាងនៅស្រលាញ់សុភាពបុរសនោះ ចំណែកនាងវិញខឹងគេត្រម៉ាំងត្រមោកនឹងគេព្រោះយល់ថាគេបោកប្រាស់នាង យកមកបង្ខាំងសេរីភាព។

សៅនីភាហួសចិត្តម្នាក់ឯង….ស្នូរឡានគេវិលមកវិញហើយ….មេឃខាងក្រៅក៏ងងឹត…ចំណែកចិត្តនាងបានភ្លឺមកវិញច្បាស់ បន្ទាប់ពីយល់រឿងរ៉ាវអស់។

នាងងើបទៅរកបង្អួច វែកវាំងននសម្លឹងទៅសួនខាងក្រោម។

ឯករ៉េណាមុខស្ងួត ក្រម៉ូវ ដើរចូលមកដោយមានពួកអ្នកហែហមមកមួយកំភ្លូសដែរ។

«ប៉ុន្មានថ្ងៃហើយ ដែលយើងខឹងគេ មុខគេក៏យើងមិនមើល ចួបគ្នាក៏មិននិយាយរក! គេចូលមកក៏យើងធ្វើមិនឃើញ!»

នាងគិតបណ្តើរក្តុកក្តួលចិត្តអាណិតគេ ក៏រួមជាមួយកំហឹងចិត្តខឹងចំពោះនាយសិទ្ធិជាមារដែលតាមរកគ្រប់ឧបាយបំបែកនាងនិងឯករ៉េណា។

«សុភាពបុរសក្លែងក្លាយនោះមិនដែលចង់ឱ្យបងប្រុសរស់នៅសុខដុមរមនាអីម្តងទេ! យើងមិនគួរណាចូលដៃជាមួយគេសោះ!»

នាងដកថយមកវិញ ហើយបើកទ្វារដើរទៅចង្ក្រានបាយ។

នាងរៀបចំធ្វើអាហារដែលងាយៗ ហើយដែលរហ័សតាមដែលអាចធ្វើទៅបានបន្ទាប់ពីខានចុះទៅកាន់ទីនោះច្រើនថ្ងៃមកហើយ។

ចប់កិច្ចការកាលណា នាងក៏លើកទឹកផ្លែឈើស្រស់មួយកែវឡើងទៅបន្ទប់មួយផ្សេងទៀតជាបន្ទប់ធ្វើការរបស់គេដែលគេសំងំនៅទីនោះគេចពីសង្គ្រាមត្រជាក់ជាច្រើនរាត្រីមកហើយដូចគ្នា។

«ចូលមក!»

គេងូតទឹករួចហើយ នៅអង្គុយបន្តការងារគេនៅក្បែរកុំព្យូទ័រ ទឹកមុខសៅហ្មងហើយមិនងើបមុខមកមើលអ្នកលើកភេសជ្ជៈចូលមកដោយស្មោះនោះទេ។

«ទើបមកដល់ មិនបាយមិនទឹក ធ្វើការទៀតហើយ?»

គេងើបមុខមកភ្លាមយ៉ាងរហ័សព្រោះមិនគិតថាជានាង។

សម្លឹងភេសជ្ជៈនាងកាន់មកទឹកមុខគេនៅតែស្មើៗ ប៉ុន្តែចិញ្ចើមគេកម្រើកហាក់ងឿងឆ្ងល់។ នីភាញញឹមហើយហុចវាទៅឱ្យគេ។

គេលូកដៃទទួលហើយសម្លឹងកែវភេសជ្ជៈជំនួសឱ្យបេះដូងដែលចង់សម្លឹងម្ចាស់កែវ។

«ខ្មោចស្អីចូលទៀតហើយ!»

នាងញញឹមហើយមិនមាត់រងចាំឱ្យគេលើកទឹកនោះមកក្រេបមួយលើកអស់រលីងទើបនិយាយ។

«តោះញ៉ាំបាយ! ចាំលោកយូរ ឃ្លានខ្លាំងណាស់!»

គេមិនមាត់ តែចាប់ផ្តើមលួចញញឹមហើយនិយាយភាសាកន្តាំងដាក់នាង៖

«សង្ស័យតែមានគម្រោងចេញក្រៅ រត់ទៅណាណ្ហីទៀតហើយ!»

ស្រីស្អាតសម្លុតគេឮៗ ៖

«ក្រែងលោកមិនចេះចិនហ្អី?!»

គេក្រោកពីកៅអីដើរមករកនាង។

ស្នាមញញឹមស្នេហារីកឡើងលើបបូរមាត់នាយដែលស្រពោនច្រើនពេលមកហើយ។ គេដើរមកឱបនាងពីក្រោយ ព្រោះក៏ខានឱបរាងកាយទន់ភ្លន់នេះយូរថ្ងៃដូចគ្នា។

«មកពីយើងល្ងង់ ស្រីល្ងង់!»

នាងមិនរើចេញព្រោះចង់នៅក្នុងរង្វង់ដៃនាយ។ ទំាងអាណិតទំាងស្រលាញ់កាន់តែមានទំហំធំឡើង។

«ឯករ៉េណាបើលោកចេះគិត លោកធ្វើប៉ាស្ព័រសងខ្ញុំឱ្យឆាប់!»

នាងនិយាយងរង៉ក់ ចិត្តខាងប្រុសកាន់តែឈ្លក់វង្វេង គេឱនមកថើបគុម្ពត្រចៀកនាងហើយនិយាយខ្សឹប៖

«កុំសង្ឃឹមអីសៅនីភា! នាងហែកវាខ្លួនឯង នាងត្រូវនៅទីនេះអស់មួយជីវិតទៅ!»

ស្រីស្ងួនមិនវាចាតបអ្វីព្រោះស្នាមថើបរបស់គេជាសេចក្តីសុខរបស់នាង។

ដៃនាងដាក់មកលើកំភួនដៃគេ ហាក់ចង់ប្រាប់ថានាងចង់នៅក្នុងរង្វង់ដៃនេះយូរបន្តិច។ ពេលវេលាកន្លងទៅ ដែលគូស្នេហ៍ស្ថិតនៅស្ងិតរមួតក្បែរគ្នា។ នីភាយល់ថានាងមិនចាំបាច់លាក់អ្វីនឹងគេទៀតឡើយនាងនិយាយមួយៗ៖

«ថ្ងៃមួយមានថៅកែចិនម្នាក់ដែលជាមនុស្សមានលុយមានកាក់ បានកាត់មកចួបស្រីគ្មានអ្វីម្នាក់ហើយហៅនាងថាកូនប្រសា! បុរសនោះដឹងថានាងជាសង្សារកូនប្រុសច្បងគាត់ បែរជាអង្វរនាងឱ្យទទួលយកកូនប្រុសទីពីរ ព្រោះគាត់យល់ថា គាត់បានជំពាក់កូននោះច្រើនពេក! គាត់ស្មានថាកូនប្រុសទីពីរនោះពិតជាស្រលាញ់ស្រីនោះមែន តាមពិតគេគ្រាន់តែចង់បំផ្លាញបងប្រុសធំគេតែប៉ុណ្ណោះ! នៅមុនពេលគាត់ស្លាប់ គាត់ដឹងហើយថាកូនប្រុសពៅគាត់បានច្រានគាត់ តែគាត់នៅតែអង្វរស្រីនោះឱ្យសន្យានឹងគាត់ថាមិនអាចប្រាប់តុលាការទេ មិនអាចប្រាប់កូនប្រុសច្បងដែរព្រោះគេនឹងសម្លាប់ប្អូនគេ! ឈាមក្នុងគ្រួសារនឹងហូរ! ទីបំផុត ប្អូនប្រុសនោះបានរួចជីវិតរួចទោសដោយសារបងគេសុខចិត្តចេញមកឆ្ងាយលើកលែងឱ្យគេ តែគេនៅមិនស្កប់ចិត្តនៅឡើយ គេនៅតែចង់តាមបំផ្លាញបងគេ! ប្រុសត្រចៀកស្រាលជាងគេលើលោកនេះ គឺបងប្រុសគ្មានបានការរបស់គេនោះហើយ ហេតុតែគេនោះគិតខ្លីចិត្តឆេវឆាវ គ្រាន់តែឃើញSMSគេមួយផ្ញើរមកក្នុងទូរសព្ទដៃស្រីនោះ គេក៏បោះទូរសព្ទនាងចោលនៅវាលយន្តហោះហើយមកដល់ហុងកុងកាលណាពាក់មុខយក្ខ ធ្វើចរិតជាអ្នកលេងកាប់ចាក់ ឃុំនាងតែក្នុងផ្ទះ! ចំណែកនាងវិញ ក៏ខឹងគេជាខ្លាំងព្រោះតែប្អូនគេដដែលនោះឈែតមកបោកប្រាស់ដូចគ្នា!»

នាងនិយាយចប់ទើបដឹងថាដៃឯករ៉េណារបូតចេញពីខ្លួនតាំងពីពេលណាក៏មិនដឹង។ គេដើរមកឈរនៅទល់មុខនឹងនាងដោយអាការៈភាន់ភាំង។ គេសួរបញ្ជាក់ឡើងវិញ៖

«អាចោលម្សៀតនោះ ជាកូនលោកប៉ា?!»

នាងងក់ក្បាលតិចៗ។ ឯករ៉េណាខាំមាត់រអ៊ូ៖

«អ៊ីចឹងសោះ!??? រឿងលោកប៉ាមានប្រពន្ធចុង ឮគេនិយាយយូរមកហើយក៏មិននឹកស្មានសោះថា គឺវានេះ? អាប្អូនឧត្បាតអើយ!»

នាងព្រិចភ្នែកពិបាកចិត្ត តែក៏ល្អដែលគេគួរតែដឹងរឿងឱ្យអស់បង្ការថ្ងៃក្រោយនាយសិទ្ធីបង្កើតល្បិចកលអ្វីមកថ្មីទៀត។

នាងនិយាយមួយៗ៖

«ខ្ញុំខ្លាចលោកខឹងខ្ញុំ ខ្លាចលោកមិនលើកលែងឱ្យគេ ខ្ញុំខ្លាចបងប្អូនត្រូវកាប់ចាក់គ្នាបានជា….ប៉ុន្តែពេលនេះ ខ្ញុំខ្លាចណាស់ ខ្លាចថាមនុស្សមានពិសនោះគេមកតាមធ្វើបាបលោក!»

ឯករ៉េណាឱបនាងវឹងជាប់នឹងដើមទ្រូងគេ គឺគេយល់ចិត្តនាង យល់ដើមចមនៃរឿងរ៉ាវគ្រប់យ៉ាងដែលគេធ្លាប់តែខឹងនាង ហើយទីបំផុតនាងបានធ្វើអ្វីច្រើនណាស់សម្រាប់គេនិងគ្រួសារគេ។

គេឱបនាងបណ្ដើរក៏នឹកដល់សម្ដីនាងបណ្តើរ«លើកលែងឱ្យគេទៅ!»«អត់ផ្លូវទេ!»«ខ្ញុំសុំលោក!…. ខ្ញុំមិនដែលសុំអ្វីទេ…ទុកថា….!»«បាន!»«បើថាស្រលាញ់វាណាស់ យកខ្លួនយើងនេះមកប្ដូរទៅ សៅ នីភា!»។

គេកាន់តែនឹកឃើញ គេកាន់តែឱបនាង។

នាងរើយ៉ាងណា រើមិនបាននឹងកម្លាំងដៃគេ។ ស្រីតូចនិយាយតិចៗទំាងហត់គឃូស៖

«ឯករ៉េណា! មនុស្សហិង្សា! ខ្ញុំថប់ដង្ហើមណាស់ លែងដៃទៅ!»

គេលែងដៃចេញពីនាងដោយមមិងមមាំង។ នាងហត់គឃូសព្រោះប្រឹងច្រានគេចេញ ពេលគេកំពុងលង់ក្នុងការគិត។ ទោះយ៉ាងណានាងនៅតែចោលភ្នែកមករកគេដោយសេចក្ដីស្នេហា។ យូរយារណាស់មកហើយគេទើបតែដឹងច្បាស់ពេលនេះថានាងស្រលាញ់គេថ្នាក់នេះ ធ្វើរឿងជាច្រើនព្រោះតែបារម្ភ គិតពីគេ តែត្រូវគេគម្រោះគំរើយមិនយល់ចិត្តនិងចួនកាលដៃធ្ងន់ដាក់នាង ធ្វើឱ្យនាងស្រក់ទឹកភ្នែក។

«ថប់ដង្ហើម យកដង្ហើមបងប្រើទៅ!»

នាងលែងញញឹមវិញព្រោះភ្លឹកសម្លឹងភាពស្រទន់លើផ្ទៃមុខគេ។ គេលង់នាងដល់ថ្នាក់ធ្វើមុខទន់ជ្រាយដូចកំលោះតៅហ៊ូទៅហើយ ហើយបបូរមាត់គេឱនមកតភ្ជាប់ខ្យល់ដង្ហើមគេទៅក្នុងបំពង់កនាង។

គេខានថើបគា្នយ៉ាងនេះ ខានស្អិតរមួតយ៉ាងនេះជាច្រើនថ្ងៃមកហើយ គឺចាប់ពីពេលដែលនាងតាំងចិត្តថានឹងមិនលើកលែងឱ្យប្រុសហិង្សាដូចជាគេ។

សេចក្ដីស្នេហាវាមិនងាយរលត់បាត់ងាយៗនោះទេ គ្រាន់តែវាផ្អាកមួយរយៈហើយពេលដែលសើរើមកវិញ វាក៏ពុះកញ្ជ្រោលជាងទឹកក្តៅ១០០អង្សារទៅទៀត។

«បងសូមទោស!»

គេនិយាយចប់ក៏ដកភ្នែកចេញពីកែវភ្នែកស្នេហារបស់នាង ហើយមកឱនសម្លឹងរាងកាយនាងដែលគេបានគេងនឹកដល់ជារៀងរាល់រាត្រី។

បាយម្ហូបនាងប្រហែលជាត្រូវត្រជាក់ព្រោះម្នាក់នេះដូចជាចង់បានអ្វីផ្សេងក្រៅពីម្ហូបរបស់នាងជាងក្នុងពេលនេះ។ ទោះបីជារាងកាយគេឈ្មុសឈ្មុលមករកផ្សារភ្ជាប់គ្រប់ទីកន្លែងគ្រប់អវយវៈជាមួយនាងមិនចង់បែកពីគ្នាសូម្បីមួយគម្លាត តែនាងដឹងថាគេហាក់ដូចជាមានភាពចាស់ទុំនិងទន់ភ្លន់ជាងឯករ៉េណាពីមុន ដែលរស់ក្នុងភាពប្រចែប្រចណ្ឌ។

ដំរីស្លាប់កុំយកចង្អេរបាំង

….ខ្ញុំស្ដាប់ផងរំជួលចិត្តនឹងរឿងស្នេហាដល់ទីបំផុតរបស់ពួកគេ តែខ្ញុំនៅតែមានៈបែរខ្នងឱ្យនាងហើយនិយាយទទឹងទទែង៖

«អ្នកបងលង់ប្រុសម្នាក់នេះ ក៏ចោលសង្សារកម្សត់ប្រតិដ្ឋរឿងឡើងដើម្បីចោទគេថាជាមនុស្សអាក្រក់ទៀត?!»

នាងមិនទាន់តមកទៀតផងស្រាប់តែស្រែកភ្លាត់សំឡេងហើយស្ទុះមកក្បែរខ្នងខ្ញុំ។

ខ្ញុំបែរក្រោយខ្វាច់គឺឯករ៉េណានៅមាត់ទ្វារ។

គេបើកទ្វាររបៀបម៉េចបានជាមិនឮស្នូរ ឬមួយក៏ខ្ញុំស្លុងអារម្មណ៍ស្ដាប់ខ្លាំងពេកបានជាដូច្នេះ? ប៉ុន្តែខ្ញុំមានពេលឯណាគិត បើកាណុងកាំភ្លើងខ្លីគេភ្ជង់មកចំខ្ញុំទៅហើយ។

ទឹកមុខឯករ៉េណាគឺដឹងរឿងសម្ងាត់របស់ខ្ញុំអស់ ចំណែកកែវភ្នែកគេគឺគ្មានភាគរយឱ្យខ្ញុំរស់ទេ។

ដៃគេនៅលើកៃកាំភ្លើងមាត់គេខាំ ស្របពេលសៅនីភាពាំងពីមុខខ្ញុំជាមួយវាចាឃាត់៖

«រ៉េណា! ត្រជាក់ចិត្តសិន!»

គេប្រហែលជាឡើងមករកនីភា ដោយនាងស្មានមិនដល់ ហើយក៏ស្ដាប់ឮរឿងដែលពួកយើងទើបតែនិយាយគ្នានេះអស់។

«នីភាដើរចេញ!!!» គេស្រែកកំរោលដាក់ស្រីដែលគេស្រលាញ់។

តែនាងប្រឹងនិយាយទំាងញ័រមាត់៖

«ក្រែងលោកទៅជាមួយនីណាហើយមែនអត់? ឯណានីណា?!»

ឯករ៉េណាសម្លក់ខ្ញុំ ឯខ្ញុំបារម្ភពីស្រីច្រម៉ក់នោះ ខ្ញុំមិនខ្វល់ពីកាណុងល្បងធំទេបែរជាសួរវិញភា្លម៖

«ឯណានីណា? នាងចុះទៅយូរហើយ!»

ឯករ៉េណានិយាយមកទាំងកំហឹង៖

«មិនឃើញវាបានជាអញឡើងមកទាន់ ស្ដាប់ឮរឿងអាចង្រៃឯង!»

ខ្ញុំចងចិញ្ចើមហើយបែរក្រោយខ្វាកសម្លឹងទៅក្រោមតាមបង្អួច មិនខ្វល់ពីកាណុងឯករ៉េណា។

នៅបរិវេណខាងក្រោមឡានមួយខ្មៅរលោងបោលចេញវឹងតែបិទទ្វារមិនទាន់បានជិតស្រួលបួលទេ ខ្ញុំមើលឃើញជាយសំពត់របស់ទាវនីណាដែលមានអ្នកណាម្នាក់ឱនមកទាញចូលក្នុងហើយបិទទ្វារឡានជាលើកទីពីរ៖

«វរហើយ!» ខ្ញុំភ្លាត់មាត់ដោយងាកមកវិញរ៉េវ។

ខ្ញុំនិយាយបន្ថែម៖«

«គេចាប់នីណាហើយ!»

សន្ធឹកឡានលាន់មកកំដរត្រចៀកបងប្រុសនាងធ្វើឱ្យដៃគេហាក់រុញរាក្នុងការបន្តភ្ជង់ខ្ញុំ។ ឯករ៉េណារត់មកបង្កើចហើយពួកយើងទាំងបីសម្លឹងទៅឃើញឡានពីរបីក្រោយៗទៀតដែលបោលចេញតាមប្រកិតក្បែរឡានខ្មៅនោះ។

ឯករ៉េណាបោះបង់ចោលកំហឹង រត់ទៅទ្វារ តែគេមិនភ្លេចងាកមកវិញហើយចង្អុលមុខខ្ញុំ។ គេនិយាយគំរាម៖

«អញដោះស្រាយរឿងនីណាសិន!»

គេរត់ទៅ ឯខ្ញុំក៏រត់តាម គេដល់ឡានខ្ញុំក៏ដល់ គេចូលបើក ខ្ញុំក៏ទាញទ្វារឡានម្ខាងគេចូលអង្គុយក្បែរគេ។

ឯករ៉េណាជាន់ហ្គាចេញឡានដៃគេម្ខាងគ្រវីចង្កូតឡានយ៉ាងជំនាញ ចំណែកដៃម្ខាងលើកកាំភ្លើងភ្ជង់មកខ្ញុំ៖

«កុំឱ្យអញដឹងថា អ្ហែងជាមេក្លោង!»

ឡានជាច្រើនបោលមកដល់ទីនេះធ្វើឱ្យឯករ៉េណាជាន់ហ្វ្រាំងពេញមួយទំហឹងហើយរុញទ្វារស្ទុះចេញដោយកំរោល។

ពួកចិនជាច្រើនចុះដើរមករកគេទាំងងើយមុខស្រែកសួរ៖

«ឯណាប្អូនឯង ទាវនីណា?»

ដូចដែលនីភាបានដំណាលប្រាប់ខ្ញុំពីខាងលើ ភាសាកន្តាំងរបស់ល្បងសម្បុរស្រអែម ឯករ៉េណាពិតជាខ្លាំងលើសពីរំពឹងទុក គេនិយាយបានរហ័សច្បាស់រូដូចទឹក៖

«ពួកឡានមួយខ្សែមុននេះ មិនមែនពួកឯងទេ?!»

ចិនទាំងនោះធ្វើមុខដូចជាមិនយល់ការណ៍។ ឯករ៉េណា សម្លុតបន្ថែម៖

«បើមិនមែនពួកឯង អាណាគេចាប់នីណាឡើងឡានទៅមិញ?!»

គេទាញកាំភ្លើងភ្ជង់តម្រង់ទៅរកក្រុមចិនធ្វើឱ្យពួកអង្គរក្សដំរីទឹករត់មកអមឯករ៉េណាស្រ ចំណែកពួកនោះក៏លើកកាំភ្លើងភ្ជង់មកវិញហែរ។

ចិត្តខ្ញុំអន្ទះសា រឿងទាវនីណាជាងឆាកប្រយុទ្ធដែលហៀបនឹងកើតមាននេះ។

ទូរសព្ទឯករ៉េណារោទ៍ គេក៏លើកនិយាយ ឯសៅនីភាក៏រត់ចុះមកដល់ដែរ។ នាងឈរស្លេកសម្លឹងទាំងពីរក្រុមដែលភ្ជង់គា្នទៅវិញទៅមក។

ខ្ញុំមិនទាន់ដឹងត្រូវធ្វើអ្វីទុកអ្វីផង កាណុងរបស់ឯករ៉េណារេមករកខ្ញុំជាមួយសំឡេងស្រែកកំរោលចូល៖

«ប្រាប់មកអាចោលម្សៀត មេរបស់ឯងយកប្អូនអញទៅណា?!»

ខ្ញុំឡេឡាមិនដឹងឆ្លើយអ្វី? គិតអ្វី? ធ្វើអ្វី? ស្រាប់តែឮនីភាភ្លាត់មាត់ភ័យ៖

«សិទ្ធី?!»

នាងនិយាយហើយបើកភ្នែកមកមើលខ្ញុំធំៗ ចំពេលខ្ញុំសម្លឹងទៅនាងទំាងភ្ញាក់ផ្អើលដូចគ្នា។ ខ្ញុំរអ៊ូ៖

«វរហើយ!»

ខ្ញុំរត់សំដៅឡានរបស់ឯករ៉េណាហើយឡើងទៅអង្គុយបើក។ បងធំនេះរត់មកតាមខ្ញុំហើយចូលអង្គុយទន្ទឹមខ្ញុំទំាងលើកកាំភ្លើងភ្ជង់ខ្ញុំជាប់សៀតផ្កា។

«ឯងលែងចង់រស់ហើយ?!»

គេខាំមាត់និយាយតែខ្ញុំខាំមាត់បើកឡានមិនខ្វល់នឹងដៃមួយចំហៀងនៅឈឺ មិនខ្វល់នឹងកាំភ្លើងរបស់គេទេ។ ខ្ញុំខាំបណ្តាច់បង់រំរបួសចោលទំាងអស់ ខ្ញុំលែងឈឺ លែងអ្វីទៀតហើយ ខ្លាចតែម្យ៉ាងខ្ញុំលែងបានឃើញស្រីតូចនោះ។

តាមកញ្ចក់ឡានខ្ញុំឃើញសៅនីភាឈរទន់ដៃជើង ចំណែកពួកអ្នកលេងចិនឡើងឡានប្រដេញមកតាមហើយពួកអង្គរក្សឯករ៉េណាក៏ដូចគ្នា។

ទូរសព្ទខ្ញុំរោទ៍ធ្វើឱ្យឯករ៉ែណាបើកភ្នែកធំៗ។

ខ្ញុំសម្លឹងមុខគេហើយលូកដៃម្ខាងទៅលើកមកស្តាប់។

ខ្ញុំនិយាយមួយៗកាឡៃក្លែងថាចិត្តខ្ញុំស្ងប់ ប៉ុន្តែវាខុសពីការពិតព្រោះចិត្តខ្ញុំកំពុងរំជួយ ដោយសារអ្នកខលមកនោះគឺនាយសិទ្ធី។

«យកទាវនីណាទៅណា?!»

ខ្ញុំសួរមួយៗ ប៉ុន្តែឯករ៉េណារុញកាំភ្លើងកាន់តែជល់ក្បាលខ្ញុំ។

សំឡេងសុភាពបុរសនោះតបមកខ្ញុំវិញ ត្រជាក់ល្ហឹម៖

«ចង់បានជីវិតស្រីនោះ លោកប៉ូលិសសម្លាប់បងប្រុសវាទៅ!»

ខ្ញុំសើចខឹកតែចិត្តខ្ញុំឈឺចាប់។

ក្រឡាអុកនេះវារៀបចំគ្រាន់បើគឺខ្ចីដៃខ្ញុំប្រើឱ្យសម្លាប់ឯករ៉េណា វាវិញសមបំណងហើយក៏រួចខ្លួន បានទ្រព្យសម្បត្តិទៀត ចុងក្រោយខ្ញុំប្រហែលរបូតសក្តិ ដេកគុកឬត្រូវចោលឆ្អឹងនៅហុងកុង។

ខ្ញុំទប់ចិត្តព្រោះកំពុងស្ថិតនៅកណ្តាលផ្លូវរវាងចុងកាណុងកាំភ្លើងនឹងសម្តីមនុស្សបោកប្រាស់៖

«ខ្ញុំសម្លាប់ឯករ៉េណារួចឯងលែងទាវនីណា? អាចង្រៃ….បើអញជឿឯង អញឡប់ទៅដេកព្រែកត្នោតហើយ!»

ឯករ៉េណាបន្ថយដៃដែលកាន់កាំភ្លើងពេលដែលឮខ្ញុំជេរនាយសិទ្ធី។ ជាមនុស្សប្រុសដូចគ្នាគេប្រាកដជាឃើញកាយវិការខ្ញុំហើយយល់ណាស់ថាខ្ញុំស្រលាញ់ទាវនីណាជាងជីវិតខ្លួនឯង។

គេហើយស្រែកដាក់ទូរសព្ទ៖

«ប្អូនអញនៅឯណា?!»

ខ្ញុំទម្លាក់ដៃយឺតៗហើយចុចSpeakerបើកឮទំាងអស់គ្នា។

សំណើចនាយសិទ្ធីលាន់មកស្រាលៗសុភាពៗតែចិត្តខ្ញុំឆេវជាងសំឡេងស្រែករបស់ឯករ៉េណាទៅទៀត។

វានោះនិយាយមកស្រួលៗដូចគ្មានអ្វីកើតឡើង៖

«ចាំមើលអាប៉ូលិសនេះ វារើសយកឯង ហីក៏យកប្អូនស្រីឯង!»

«អញយកក្បាលឯងញាត់គុក!» ខ្ញុំគំហកមកវិញខ្លីហើយជាន់ហ្គារ៉េវ។

សំឡេងនាយសិត្ធីតបមកវិញធម្មតា៖

«កុំបើកឡានលឿនពេក វាជួយអីមិនបានទេ! តែបើឯងសម្លាប់វានោះវិញ ក្រែងឆាប់បានឃើញមុខស្រីស្នេហ៍ជាង!»

ខ្ញុំរេភ្នែកសម្លឹងជុំវិញខ្លួនព្រោះវាទំនងជានៅក្បែរៗខ្ញុំបានជាវាឃើញខ្ញុំថែមល្បឿន។ ឯករ៉េណានិយាយវិញទាំងឈឺចាប់៖

«បើអ្ហែងធ្វើបាបនីណា អ្ហែងអស់កែហើយអាសិទ្ធី! នីណាក៏ជាប្អូនអ្ហែង!»

នាយសិទ្ធីសើចក្អាកក្អាយ៖

«អ៊ីចឹង! មកទទួលស្គាល់បងប្អូនស្អីពេលនេះ? ហួសពេលហើយអាបងធំ!»

ឡានរបស់នាយសិទ្ធីបោលក្ឌាំងកាត់ពីមុខខ្ញុំដោយវានោះនៅអង្គុយពីក្រោយ ហើយញញឹមតាមកញ្ចក់មកកាន់ពួកយើង។

វាប្រហែលមកហុងកុងយូរក្រែលហើយបានជាមានពួកចិនចំណាប់ៗមកបើកឡានឱ្យប្រសព្វយ៉ាងនេះ។

ខ្ញុំខាំមាត់ប្រដេញតាម តែឯករ៉េណាដែលគ្មានហ្គាជាន់ គឺមានតែកេះកៃបាញ់បញ្ចេញកំហឹងទៅក្រៅ។

ខ្ញុំនិយាយដោយមួហ្មង៖

«កុំឆេវឆាវពេកនីណាក្នុងដៃវា!»

មិនទាន់ផុតពីមាត់ ពួកនោះវាទរមកវិញ កាំភ្លើងធុនវែងជាប់រដឹកខ្ញុំរេគេចសឹងមិនទាន់ រថយន្តរបូតចេញពីផ្លូវធ្លាក់ទៅក្រៅបង្កាន់ដៃដែក ហើយមេឃក៏ក្រឡាប់ចាក់។

ខ្ញុំព្រិលភ្នែកស្ពឹកអស់ខ្លួនប្រាណ តែខ្ញុំមិនអាចបិទភ្នែកទេក្នុងពេលនេះ។

ស្រីតូចនោះមិនដឹងស្លាប់ឬរស់ប៉ុន្តែ ខ្ញុំត្រូវរកនាងឱ្យឃើញទើបអាចបិទភ្នែកបាន។

ខ្ញុំប្រវេប្រវាក្រោក។

ដោយសារមុននេះឯករ៉េណាលូកដៃទៅបាញ់សិទ្ធីបានជាពេលនេះគេក្រឡាប់ខ្លួនឈាមជោកហើយជាប់ដៃស្តាំក្រោមឡានរើអ្វីក៏មិនរួច។

គេកម្រើកបានតិចៗ ពេលខ្ញុំលូនចេញមកដល់ក្រៅត្រដាបត្រដួស។ កូនចៅគេមកដល់ហើយជួយលើកយ៉ាងណាក៏លើកឡានឡើងមិនបាន។

ខ្ញុំពិបាកចិត្តសម្លឹងគេបន្តិចមុនពេលទាញកាំភ្លើងពីចង្កេះមកដាក់គ្រាប់ហើយដើរចេញរកឡានផ្សេង នឹងឡើងជិះតទៅមុខទៀត សំឡេងគេហៅខ្ញុំ៖

«អ្ហែងត្រលប់មកវិញអារាជ!»

គេដឹងថាខ្ញុំមិនមែន«រាជ»ទេ តែគេនៅតែហៅខ្ញុំបែបនេះ គេនៅតែទុកខ្ញុំជាប្អូនថ្លៃរបស់គេ។

ខ្ញុំទប់ជំហរ ហើយដើរបកទៅរកគេវិញ គេខំនិយាយមករកខ្ញុំដោយបំភ្លេចចោលការឈឺចាប់៖

«អ្ហែងសន្យាមក! មើលថែស្រីៗពីរនាក់នោះ! ថែទាំគេឱ្យស៊ីឆ្ងាញ់ដេកស្រួល!»

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគទី១៦

Bo Bo — Tue, 19 Sep 2023 13:00:00 +0000

នាងនៅស្ងៀមស្ងាត់រហូតដល់ឡានឈប់ទ្រឹង ទើបភ្ញាក់ព្រើតហើយងើបមុខសម្លឹងគេ។

គេរក្សាភ្នែកសម្លឹងទៅកន្លែងផ្សេងមិនមើលមុខនាង គ្មានសញ្ញាថាគេនឹងថមថយឥរិយាបថចំពោះនាងឡើយ។

ស្រីតូចចង់ពន្យល់គេថាមិនមែនជាកំហុសនាយសេងទេ ដែលបញ្ជូននាងចេញពីផ្ទះគឺនាងកុហកគេ តែនាងហានិយាយមិនរួចព្រោះគ្រឺតខឹងនឹងបុរសនេះ។

លុះដល់គេឈានជើងចេញ ទើបនាងក្រោកចេញតាមហើយហៅគេតិចៗពីក្រោយ៖

«រ៉េណា!»

គេមិនចង់ឈប់ទេ តែទីបំផុតដើរបានតែពីរបីជំហានទៀតគេក៏ឈប់ស្ងៀម។ នាងដើរទៅមុខបន្តិចទៀតហើយនិយាយ៖

«បងសេងគ្មានខុសទេ គឺខ្ញុំប្រើគាត់ចេញមកគាត់មិនដឹងអីទេ!»

គេមិនមាត់ហើយបន្តដើរទៅក្នុងផ្ទះ ដោះអាវរងាបោះទៅលើដេកព្យួរ ឱនដោះស្បែកជើងឃ្លប់

….នាងឆ្លៀតនិយាយទៀត៖

«ចាត់ទុកថាខ្ញុំអង្វរបានទេ?!»

គេដើរហួសរ៉េវទៅបន្ទប់បាយហើយបើកទូទឹកកកចាក់ទឹកដាក់កែវ។ នាងបន្តចូលទៅក្បែរហើយនិយាយ៖

«យ៉ាងច្រើនណាស់! ខ្ញុំលែងទៅណាទៀត? ខ្ញុំមិនរត់ទៀតទេសប្បាយចិត្តឬនៅ? លោកនិយាយមក កុំបញ្ជូនបងប្អូនពីរនាក់នោះទៅភ្នំពេញវិញ!»

គេចោលភ្នែកសម្លឹងមុខនាងហើយសើចរបៀបចំអក៖

«និយាយហើយចាំសម្តីខ្លួនណាសៅនីភា! បើមានលើទីពីរមួយម៉ាត់ក៏មិនបាច់និយាយគ្នាដែរ!»

នាងងក់ក្បាលយ៉ាងរហ័សព្រោះមិនចង់ឱ្យគេនិយាយដាក់លក្ខខណ្ឌច្បាស់លាស់ជាងនេះ។

«ខ្លួនជាស្រីអី បានជាបាយទឹកមិនចេះរៀបចំ! យប់ថ្មើរណេះ រកតែផ្លូវចេញក្រៅផ្ទះ»

គេថាឱ្យនាងហើយទៅអង្គុយលើកៅអីក្បែរតុបាយ រង់ចាំហាក់ដូចជានាងធ្លាប់សន្យាថានឹងដណ្តាំបាយឱ្យគេដូច្នោះដែរ។

ស្រីតូចមិនចង់តវ៉ាទេ។ នាងដើរទៅបើកទូទឹកកកធំទំាងពីររបស់គេហើយរៀបចំអាហារ។

គេតាមមើលនាងពីក្រោយមិនមាត់មិនក តែហាក់សប្បាយចិត្តដែលឃើញនាងតត្រុកធ្វើតាមបញ្ជាគេ។

ការងាររបស់នីភាពេលនេះគឺនៅតែតាំងចិត្តបន្តរកឱកាសនិងវិធីចាកចេញ ចំណែកឯករ៉េណាគឺរកគ្រប់វិធីកុំឱ្យចិត្តខ្លួនទន់ចំពោះនាងជាដាច់ខាត។

មិនដល់៥នាទីទេ ក្លិនសាច់គោជះរំពងចេញពីMicrowave។ នីភាដឹងថាបុរសនេះអាចធ្វើរឿងទំាងនេះដោយខ្លួនគេ តែគេមានចេតនាចង់ធ្វើបាបចិត្តនាង។

នាងលើកសាច់និងបន្លែដែលរៀបចំក្នុងចានទៅដាក់ពីមុខគេ ឯគេក្រោកទៅលើកដបស្រានិង កែវពីរមក។

«យកចានមួយទៀតមក!»

គេនិយាយតិចៗហើយភ្នែកសម្លឹងស្រាដែលគេចាក់ឱ្យនាង។

«ខ្ញុំមិនញ៉ាំទេ!»

ស្រីស្ងួននិយាយដោយមិនមើលមុខគេ ហើយបែរខ្នងរៀបចំសម្អាតចង្ក្រាន។

«ចង់បានស្រាឆ្ងាញ់ ឬចង់បានស្រាឈឺ?!»

នាងឈប់ដៃទំាងមានសន្ទិះក្នុងចិត្ត។

សម្តីបែបបង្ខំនិងផ្ដាច់ការរបស់គេពិតជាគួរឱ្យចង់តវ៉ា តែនាងសង្កត់ចិត្តមិនឆ្លើយព្រោះគ្មានអ្វីនឹងតស៊ូជាមួយគេ។

នាងបែរក្រោយយឺតៗឃើញគេចាប់រំលែកអាហារឱ្យនាងរួចជាស្រេច ថែមទំាងមានស្រាមួយកែវជិតពេញក្បែរចានផង។

«បើយើងផឹកស្រានេះអស់ យើងចូលពេទ្យមិនខានទេ!»

នាងគិតដោយសៅហ្មងហើយ ប៉ុន្តែភ្នែកគេសម្លឹងមកនាងចង់បង្ហាញថា បើនាងមិនដើរមកគេក្រោកទៅទាញនាងមិនខាន។

មេឃត្រជាក់យ៉ាងនេះ គេអាងស្រាអស់នេះមែនដែរទេ។ នឹងដើរតួប្រមឹកហើយឡើងទៅបង្ខំនាងទៀត?

នាងដើរមកក្បែរតុ ទាញកៅអីអង្គុយពីមុខកែវភ្នែកមោទនភាពរបស់គេ។

នាងមិនចង់និយាយរកគេទេ ប៉ុន្តែនាងមិនអាចខានបាន បានជាត្រូវនិយាយមុន៖

«ខ្ញុំមិនចេះញ៉ាំស្រាទេ!»

«ចាំបាច់អីចេះគ្រាន់តែលើកដាក់មាត់ទៅ!»

នាងមិនឆ្លើយធ្វើមុខក្រញូវហើយហាន់សាច់មកបញ្ចុកខ្លួនឯង។ ទោះយ៉ាងណាក៏ត្រូវញុំាអ្វីឱ្យមានកម្លាំងនិងមានប្រាជ្ញាទប់ទល់ជាមួយមនុស្សចរិតប្រែប្រួលនេះឱ្យខាងតែបាន។ នេះជាអ្វីដែលសៅនីភាគិត។

នាងញុំាសាច់ទាំងមិនដឹងរសជាតិ ព្រោះភ្នែកគេសម្លឹងមកនាងជាប់មិនដាក់ ហើយគេមិនទាន់ញ៉ាំចំណែករបស់គេនៅឡើយ។

«សូម្បីតែពេលបាយទឹកក៏នឹកវាដែរ?!»

គេនិយាយដោយសៅហ្មង ឯនាងដឹងថា គេនៅតែរំឭកពីរឿងនាយសិទ្ធីព្រោះគេទើបតែឱ្យកូនចៅទៅវាយដំឱ្យរបួសរួច។

នាងមិននិយាយស្ដីទុកឱ្យគេថាម៉េចក៏ថាទៅ ស្រាប់តែគេលើកកែវស្រាមកហុចជល់។ នាងងើបមុខសម្លឹង។ ទឹកមុខគេ ប្រាកដណាស់ថានាងគេចពីផឹកស្រានេះមិនរួចឡើយ។

ស្រីស្អាតខំទ្រាំប៉ុណ្ណាក៏នៅតែទ្រាំមិនបាន នាងនិយាយដោយក្រញូវ៖

«ខ្ញុំអត់ចេះញ៉ាំស្រាទេ ស្ដាប់បានទេឯករ៉េណា?!»

«ផឹកស្រានេះទៅវាមិនសូវឈឺខ្លួនទេ!»

គេនិយាយស្រួលណាស់ តែនាងមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់។

នាងនឹកដល់ភាពព្រៃផ្សៃរបស់គេហើយ ដឹងថាគេប្រុងប្រព្រឹត្តវាទៀតបើតាមន័យរបស់គេនេះ។

នាងងាកមុខចេញហើយទម្លាក់សមស្លាបព្រាចុះ។

សំឡេងគេរអ៊ូមកក្បែរត្រចៀកនាង៖

«បើតាំងខ្លួនជាស្រីអ្នកលេង កុំបាច់មកធ្វើឫកជាមនុស្សត្រឹមត្រូវ!»

នាងមិនមាត់មិនក លើកស្រាមកក្រេបក្អឹក មួយដង្ហើមដាច់ប៉ិតអស់ ទោះបីវាល្វីងជូរចត់ប៉ុន្តែវានៅតែល្វីងចាញ់សម្ដីប្រុសម្នាក់ដែលអង្គុយសម្លឹងនាងមិនព្រិចនេះ។

ស្មានថារួចខ្លួន គេលូកដៃចាក់ស្រាមកទៀត គឺក្បែរពេញមាត់កែវដូចលើកមុនដែរ។

នីភាសើចស្ងួតដោយមកសម្លឹងមុខគេជំនួសកែវស្រា….នាងតូចលើកផឹកបន្ថែម។

ក្បាលនាងវិលខ្ញាល់ ភ្នែកនាងក្រហម តែនាងយល់ថានាងនៅដឹងអ្វីៗច្បាស់នាងមិនស្រវឹងទេ។

ដល់វេនគេលើកក្រេបស្រារបស់គេវិញម្តង។

កែងដៃនាងដែលច្រត់លើតុ ចាប់ផ្ដើមទន់ល្មើយ ឯភ្នែកនាងក៏ទប់ត្របកលែងរួច។

នាងរបូតដៃហើយទ្រោបក្បាលទៅលើតុ តែនាងប្រឹងទប់ខ្លួនដោយការផ្កាប់មុខ។

សុរានេះខ្លាំងពេកហើយគឺខ្លាំងស្មើនឹងចិត្តអ្នកដែលចង់ធ្វើបាបនាង ចំណែកនាងកាន់តែរឹងជាងជាតិស្រវឹងដែលនៅក្នុងខ្លួននោះទៅទៀត។

នាងនិយាយឡូឡាតែជាភាសាចិនកន្តាំង៖

«ខ្ញុំស្អប់អ្នកឯង!»

ឯករ៉េណាក្រពាត់ដៃមើលមុខនាង។ គេសើចខឹកៗដែលនាងស្រវឹងលឿនយ៉ាងនេះហើយទន់យ៉ាងនេះ។

គេលូកយកសាច់មកទំពាលេងហើយនិយាយឌឺនាងភាសាខ្មែរ៖

«ឡើងទៅលើរួចអត់? បើឡើងមិនរួចជួយមិនបានទេអ្នកគ្រូចិន! យប់នេះនៅដេកនេះហើយ! ហើយបើពួកអាដំរីទឹក វាទ្រាំមិនបាន វានាំគ្នាចូលមកឆាឆៅមិនដឹងទេកុំបន្ទោសថាមិនបានប្រាប់!»

នីភាក្រហមមុខដោយអំណាចជាតិអាល់កុល។ ទម្រង់មុខតូចច្រឡឹងរបស់នាងពេញដោយសម្រស់ហើយស៊ិចស៊ីជាមួយបបូរមាត់ដែលកាលពីយប់ទីមួយជាន់ដីហុងកុង នាងត្រូវគេថើបជញ្ជក់។

នាងនិយាយតបតមិនចង់ចេញ ព្រោះក្ដៅរោលរាលពេញខ្លួន តែនាងមិនចង់ឱ្យបុរសនេះបានចិត្តពេកឡើយ។ ស្រីតូចឆ្លើយតបអន្លាយៗ៖

«មានអី?! មានប៉ុន្មាននាក់ឱ្យចូល មកទាំងអស់មកឯករ៉េណា មនុស្សចង្រៃ! កុំឱ្យខ្ញុំឃើញមុខលោកឯងទៅបានហើយ! ព្រះអើយ!»

នាងប្រឹងជេរគេខ្លាំងៗតែមិនសូវចេញសំឡេងទេព្រោះនាងស្រវឹងជោក។

ឯករ៉េណារេភ្នែកសម្លឹងនាងទាំងក្ដៅគគុកក្នុងចិត្ត។

គេបន្តស្រានិងអាហាររបស់ខ្លួនរហូតដល់ចប់ ចំណែកមាណវីដេកសន្លប់ឈឹងលើតុនៅពីមុខគេ។

គេក្រោកចោលនាងឡើងទៅជាន់លើ។

គេបន្តការងាររបស់គេជាមួយកុំព្យូទ័រនៅតុធ្វើការ ហើយទូរសព្ទទៅភ្ញៀវរបស់គេរហូតអស់កម្លាំងទើបនឹកឃើញទៅដេកត្រាំទឹកក្តៅម្នាក់ឯង។

ក្នុងស្ថានភាពឯកោគេកម្រើកតណ្ហាហើយនឹកដល់នាង។

គេចង់ប្រាប់ខ្លួនឯងឱ្យឈប់ប៉ះពាល់នាង ហើយគេចង់ស្អប់នាង តែគេនឹកឃើញដល់ការរួមសង្វាសដ៏ស្អិតល្មួតទំាងពីរលើកជាមួយនាងដែលមានរសជាតិម្តងស្រស់បំព្រង ម្តងហិង្សា។ ទោះយ៉ាងណា គិតទៅគិតមកគេមិនអាចភ្លេចពេលចន្លោះរាងកាយតូចស្រលូននិងសូរសំឡេងយំអណ្តឺតអណ្តកស៊ិចស៊ីរបស់នាង និងទឹកមុខម្តងរឹងរូសម្តងស្លូតបូតនោះឡើយ។

បងធំដែលមានទុក្ខសេ្នហាប៉ិនមេឃា ក្រោកពីអាងទឹកទាញអាវរាត្រីវែងអន្លាយរបស់គេមកគ្របកាយចងខ្សែឱ្យតែបានរួចៗ ហើយដើរចុះមករកផ្ទះបាយ។

នាងនៅតែដេកទ្រោបម្នាក់ឯងលើតុគ្មានខ្វល់អ្វីនឹងអាកាសធាតុរងាក៏មិនខ្វល់នឹងអ្វីគ្រប់យ៉ាង។ទោះយ៉ាងណាឯករ៉េណាច្បាស់ក្នុងចិត្តថាសា្រពីរកែវនេះមិនអាចឱ្យសៅនីភាស្លាប់បានទេ។

គេធ្វើមុខស្មើដើរទៅក្បែរនាងហើយដៃម្ខាងលើកទ្រចង្កានាងឡើង។

បបូរមាត់នាងស្លេកតែមិនបានប្រែទៅជាខៀវឡើយ ចំណែកមុខនាងក៏ក្រហមងងើលដូចភ្លើងមានន័យថាជាតិអាល់កុលមិនខ្លាំងជាងសុខភាពនាងប៉ុន្មានទេ។

«ស្រីមុខរឹង!»

គេរអ៊ូមា្នក់ឯងទំាងក្តៅចិត្តហើយឱនមកលើកបីនាងឡើងទៅជាន់ខាងលើ។

ស្រីតូចទន់ល្ងៀកក្នុងដៃបុរសដែលនាងស្រលាញ់ តែនាងមិនបានដឹងអ្វីឡើយក្រៅពីប្រជុំចិញ្ចើមពិបាកទ្រាំនឹងជាតិអាល់កុលដ៏ឆាបឆេះក្នុងរាងកាយ។

«ប៉ាម៉ាក់អើយជួយកូនផង!»

ឯករ៉េណានៅស្ងៀមមិនរវល់ ព្រោះគេដឹងថាស្រាកំពុងធ្វើទុក្ខនាងឱ្យពិបាកទ្រាំតែប៉ុណ្ណោះ។

ស្រីនេះមិនដែលផឹកស្រា ប៉ុន្តែហេតុតែចង់ឈ្នះចិត្តគេនាងលើកដាច់ប៉ិតៗអស់ពីកែវពេញនៅនឹងមុខគេនាងពិតជាកំពូលស្រីក្បាលរឹងព្រហើនបំផុតក្នុងចំណោមស្រីដែលឯករ៉េណាស្គាល់។

គេទម្លាក់នាងផូងទៅលើពូកទាំងក្តៅចិត្ត ហើយបែរខ្នងដើរចេញមិនចង់រវល់ ស្រាប់តែនាងលូកដៃមកចាប់កដៃគេជាប់។

ម្រាមដៃនាងតូចៗហើយទន់ល្មើយតែក្តៅគគុកដូចភ្លើង។

គេទប់ចិត្តងាកមករកនាងពេលដែលភ្នែកគេប្រែជាស្រទន់សម្លឹងមុខនាង។

សៅនីភាបិទភ្នែកជិត តែនាងហាមាត់និយាយម្ដងភាសាចិនម្ដងភាសាខ្មែរ និយាយមិនដឹងទិសតំបន់ ចុងក្រោយនាងនិយាយរវើរវាយ….គេធ្វើបាបខ្ញុំ គេមិនបានស្រលាញ់ខ្ញុំ…គេបោកប្រាស់….ក្តៅ ខ្លាំងណាស់ ជួយផង….។

លិខិតតូចរបស់នាងលៀនចេញមក បុរសនេះលូកដៃទៅទាញមកអាន។

ទឹកមុខគេប្រែប្រួល ហើយគេអង្គុយមកក្បែរស្រីតូចដែលស្រវឹងពិបាកទ្រាំហើយរេចុះឡើង។

ឯករ៉េណាលូកដៃទៅស្ទាបថ្ងាសនាង ហើយប្រលេះដៃនាងចេញ។ គេដើរទៅបន្ទប់ទឹកនិងវិលមកវិញជាមួយកន្សែងជ្រលក់ទឹកហើយជូតស្អំឱ្យនាង។

បុរសនេះជូតបញ្ចុះកម្ដៅឱ្យនាងតាំងពីក្បាលរហូតដល់ចុងជើងដោយដោះសំលៀកបំពាក់ក្រាស់ៗប្រុងរត់គេចរបស់នាងចេញទាំងស្រុង ក៏គេគ្មានកម្រើកកាមតណ្ហាដូចកាលពីនៅក្នុងបន្ទប់ទឹកឡើយ។ ចិត្តគេខ្ទេចខ្ទីជាមួយនិងស្នាមជាំច្រើនកន្លែងលើរាងកាយនាង ដែលត្រូវនាងសង្កត់សង្កិន ញក់ញីកាលពីយប់ក្រោមដៃគេ។

«បងស្រលាញ់យើង ហើយបងនិងគ្មានថ្ងៃធ្វើបាបយើងទេ នីភា!» សម្តីខ្លួនឯងរំឭកត្រលប់មកវិញក្នុងគំនិតគេ ហើយគេក៏នឹកដល់សំណួររបស់នាងកាលពីរាត្រីដំបូងរបស់ពួកគេនៅភ្នំពេញ «អ៊ីចឹងពេលនេះប្រុសនោះឈប់ស្រលាញ់ស្រីនោះហើយ បានជាគេធ្វើបាបនាង?!» «អាប្រុសនោះងាប់បាត់ហើយ!កុំនឹកវាទៀត!» «អ៊ីចឹង!ទុកឱ្យសៅនីភាស្លាប់ទៅតាមគេដែរចុះ!»….

គេមិនដែលគិតថាគេដាច់ចិត្តធ្វើបែបនេះលើនាងឡើយ ពេលនេះគេយល់ហើយថាការច្រណែនប្រចណ្ឌសាហាវជាងអ្វីដែលមនុស្សគិត។

គេមានជំនឿថានាងមិនបានស្រលាញ់គេហើយ នាងចូលចិត្តតែពួកសុភាពបុរស។ SMSមួយអាចធ្វើឱ្យគេឆេចឆាវព្រោះតែគេយល់ថា ខ្លួនឯងជាមនុស្សមិនល្អ ហើយមិនទុកចិត្តស្នេហាមួយនេះ បានជានាយសិទ្ធីងាយនឹងជ្រៀតជ្រែកបាន។

មានតែខ្យល់រាត្រីហុងកុងទេដែលដឹងថាប្រុសម្នាក់នេះ គេបានចំណាយពេលយ៉ាងយូរ ដើម្បីស្អំថ្នមមុខរបួសទំាងឡាយលើប្រាណស្រីស្អាត។

គេចខ្លួន

….នីភាដឹងខ្លួនឡើង….ទំាងក្បាលឈឺខ្ទោក ហើយឃើញគេនៅគេងកៀកនឹងនាង។

នៅខាងក្រៅវាំងននសស្តើង ពន្លឺថ្ងៃភ្លឺក្រឡែត វាក៏ជាព្រឹកដែលអាកាសធាតុមានលក្ខណៈល្អបំផុតសម្រប់ការមកដល់ហុងកុង។

ដែលសំខាន់មិនមែនតែរឿងនាងត្រូវរបូតខោអាវអស់ទេ តែនាងគេងឱបគេទៅទៀត មិនមែនគេឱបនាងនោះឡើយ។

ស្រីស្អាតដកដៃចេញពីទ្រូងគេមកវិញយឺតៗហើយបើកភ្នែកធំៗ។

នាងចាំថា នាងលេបស្រាឈឺចាប់ពីរកែវនោះហើយ ក៏ទន់ខ្លួន សល់ពីនោះអ្វីៗនាងមិនដឹងទេ។សូម្បីតែយលសប្តិបន្តិចក៏អត់ តើគេនេះបានធ្វើអ្វីនាងខ្លះ?

ស្រីស្អាតបែរខ្នងតិចៗហើយត្រៀមថានឹងក្រោកចេញពីគេ….ទើបបានប៉ុន្មានដង្ហើមគេឱបនាងវិញជាប់ពីក្រោយខ្នង…សំឡេងគេលាន់មកង៉ុលៗ៖

«គេងតិចទៀតទៅ!»

នាងបើកភ្នែកធំៗតែសំងំឈឹងក្នុងដៃគេ។ នាងខំពិចារណាមើលថាតើមានកន្លែងណាខ្លះនៃរាងកាយដែលឈឺចាប់ តើគេមានបានប្រើហិង្សាមកលើនាង ខឹងនាងដែលប្រុងរត់នោះដែរទេ? គ្មានឃើញអ្វីគួរឱ្យកត់សម្គាល់ របូសនាងក៏ហាក់គ្មានអ្វីឈឺចាប់ដូចកាលពីមិ្សលសោះ។

នាងសម្ងំបន្តិចគេក៏មិនមាត់មិនក នាងនិយាយឡើងខ្សឹបៗ៖

«ទៅបន្ទប់ទឹក!»

គេមិនលែងដៃពីនាង តែនាងច្រានចេញយឺតៗហើយរុំភួយក្រោកដើរទៅ។

ត្រូវស្រាពីរកែវសន្លប់ទៅហើយ ហេតុអ្វីទឹកមុខនាងមើលទៅស្រស់ថ្លា ហើយរាងកាយនាងដែលមានស្នាមជាំហាក់រលាយបាត់អស់ច្រើនសន្ធឹក?

ស្រីស្អាតងូតទឹករៀបចំខ្លួនទម្រាំតែរួច ចេញមកក្រៅក៏មិនឃើញគេដូចគ្នា។

នាងលបមើលទៅជាន់ខាងក្រោមតាមបង្អួចឃើញគេរត់ហាត់ប្រាណម្នាក់ឯង។ ក្នុងចំណោមពួកអង្គរក្សដែលឈរក្បែរៗគេមាននាយសេងម្នាក់នោះដែរ បានន័យថាឯករ៉េណាមិនបានធ្វើអីបុរសនោះឡើយ។

នាងរលះរលាំងរត់ចូលមក ក្នុងហើយពិនិត្យពិច័យគ្រប់ទីកន្លែង។ មនុស្សនេះម្តងខ្មោចចេញម្តងខ្មោចចូល មិនដឹងនៅថ្ងៃនេះមានអ្វីកើតឡើងទៀតនោះឡើយបន្ទាប់ពីស្រាស្លាប់រស់ពីរកែវនោះមក។

នាងនៅតែគ្មានតម្រុយថាទីណាជាកន្លែងដែលគេទុកឯកសារសំខាន់ៗរបស់គេទេ ដើម្បីនឹងរកឃើញប៉ាស្ព័ររបស់នាង។

អស់មធ្យោបាយនីភាចុះក្រោមធ្វើអាហារ។

ម៉ោង១១ព្រឹកទៅហើយវាមិនមែនអាហារពេលព្រឹកទៀតទេ តែជាអាហារថ្ងៃត្រង់។

«អត់ឆ្ងាញ់មែនទេ? ព្រោះអស់ប្រេងហើយ អត់មានគ្រឿងច្រើនមុខទៀត!»

នាងនិយាយពេលគេញុំាមិនសូវចូលព្រោះរវល់ចុចកុំព្យូទ័រធ្វើការងារ។ គេតបវិញធ្វើហី៖

«ម៉េចមិនឱ្យពួកនោះជូនទៅទិញ! អស់អីទិញមក! ហើយធ្វើឱ្យឆ្ងាញ់ៗផង!»

គេចង់ថានាងមិនចេះការងារផ្ទះ តែនាងមិនខ្វល់ទេ មានតែត្រេកអរហើយយល់ថាថាគ្រាន់តែនាងសន្យាកាលពីល្ងាចគេក៏ទុកចិត្តឱ្យនាងចេញទៅក្រៅ?

«ឱ្យខ្ញុំទៅក្រៅហ្មែន?!»

នាងសួរបញ្ជាក់។ គេឆ្លើយដោយរវល់តែជាមួយកុំព្យូទ័ររបស់គេ៖

«មានអ្នកណាឃាត់ក្រែងថាត្រូវទៅទិញរបស់ស្រីៗ»

នីភាដៀងភ្នែកសម្លឹងគេហើយនាងយល់ថាឱកាសចាកចេញពីគេគឺចូលមកដល់ហើយ។

«ចាស៎!»

គេចេញទៅក្រៅបាត់ប្រហែលជាទៅកាន់ក្រុមហ៊ុនរបស់គេឯនាងចាប់ផ្ដើមរុករើពេញផ្ទះហើយទីបំផុតនាងរកឃើញលិខិត ឆ្លងដែននោះនៅតុធ្វើការរបស់គេ។

នាងរៀបចំខ្លួនហើយចាកចេញ….

អង្គរក្ស២នាក់បើកឡានជូននាងទៅតាមពាក្យផ្តាំរបស់គេ ប៉ុន្តែតាមឃ្លាំនាងមិនឱ្យបាត់សូម្បីមួយដង្ហើមគឺយួរកន្ត្រកឱ្យនាងតែម្ដង។

នីភាដឹងថាការរត់គេចមិនអាចតក់ក្រហល់ទេ….ទាល់តែមានផែនការច្បាស់លាស់….

នាងទិញសម្ភារៈជាច្រើនហើយវិលត្រលប់មកវិញ…។

យប់នោះ គេមិនងាយវិលមកផ្ទះវិញសោះ។ អ្វីដែលនាងខ្លាចបំផុតគឺខ្លាចគេនោះមកវិញស្រវឹងហើយបង្ករឿង។

នាងទុកប៉ាស្ព័រនៅកន្លែងដើម ធ្វើដូចមិនដឹងអ្វីហើយបើកហ្វេសប៊ុក។ នាងឃើញអ្នកស្គាល់គ្នាម្នាក់ធ្លាប់បង្រៀនជាមួយគ្នាកាលនៅភ្នំពេញពេលនេះគាត់រៀបការប្តីជាចិនហុងកុងហើយរើមកនៅតំបន់Tai Mo Shan ជាយហុងកុង។ នាងនឹកឃើញភ្លាមនូវក្ដីសង្ឃឹមថ្មី។

នាងចាប់ផ្ដើមឈែតសុំជំនួយ។ នាងឈែតយូរណាស់ គឺឈែតជាភាសាចិនយ៉ាងកក់ក្ដៅ។

ទម្រាំលាន់សូរស៊ីផ្លេឡានគេទើបនាងឈប់។ នាងល្មមដល់ពេលបិទកុំព្យូទ័របានហើយព្រោះថាផែនការបានព្រមព្រៀងហើយរៀបចំរួចស្រេចបាច់។

ឯករ៉េណាហត់នឿយជាខ្លាំង។

គេវិលមកវិញដោយនាំមកជាមួយនូវទឹកមុខមិនរីករាយ ប៉ុន្តែចិត្តគេហាក់ធូរស្រាលពេលឃើញនាងតូចនៅក្បែរទ្វារហើយទទួលយកអាវរងាដែលគេដោះមកនោះទៅព្យួរទុកឱ្យ។

នាងដើរទៅកាន់ផ្ទះបាយរៀបចំអាហារច្រើនមុខឱ្យគេ ធ្វើឱ្យគេតាមសម្លឹងដោយសង្ស័យ។

រ៉េណាមិនទៅតាមនាង គេបែរជាឈានឡើងជាន់ខាងលើសំដៅបន្ទប់ទឹក។

ទីនោះមានទឹកក្តៅលាយរួចជាស្រេចក្នុងអាងត្រាំ ដែលគេអាចធ្មេចភ្នែករំសាយភាពតឹងតែងបានយ៉ាងរហ័ស។

អ្នកប្រុសធ្មេចភ្នែកសម្រាកបន្តិចក៏បើកមកវិញ ព្រោះនឹកឃើញរឿងអ្វីមួយ។

ស្រីនេះមិននៅ ប្តូរមកជារីករាយ តើព្រឹកមិញនាងចេញទៅក្រៅបានសប្បាយចិត្តព្រោះចួបជាមួយអ្នកណា ឬមួយនាងបានCallទៅភ្នំពេញ?

គេរិះគិតមិនបានប៉ុន្មានដង្ហើមផង ក្រោកវឹងទាញសំលៀកបំពាក់ហើយដើរចុះទៅក្រោម។

នាងនៅរង់ចំាំគេ ដោយទឹកមុខស្លូតបូតក្បែរតុបាយ។

នៅទីនោះក្រៅពីម្ហូបក៏មានរៀបចំចានពីរឈុតហើយជាស្រេច។

គេនឹកដល់ការសន្លប់របស់នាងពីយប់មិ្សលហើយក៏លួចញញឹម។

ភ្នែកបុរសសម្លឹងទៅប្រអប់ដៃនាងតូចស្តើងកំពុងដួសបាយមកផ្គាប់ចិត្តគេ។

គេមិនងើបទៅយកស្រាមកទេព្រោះចង់ឱ្យនាងស្វាងជាមួយគេក្នុងយប់នេះមិនមែនដេកឱបមនុស្សស្រវឹងឡើយស្រាប់តែនាងសួរ៖

«លោកយកស្រាទេ!»

ឯករ៉េណាសម្លឹងភ្នែកនាង។ ទឹកមុខគេមិនញញឹមក៏មិនស្រពោន គេសម្លឹងដូចចង់ឌឺនាងហើយដូចជាកំពុងគិតអ្វីមួយដែលលើសពីការស្មានរបស់នាង។

នាងនៅស្ងៀមទីទើរពេលគេមិនឆ្លើយ។ ឃើញដូច្នោះគេនិយាយប្រាវ៖

«ចូលចិត្តសន្លប់អ្ហេស?»

នាងនៅស្ងៀមទម្លាក់ទឹកមុខគេក៏និយាយបន្ត៖

«បើចូលចិត្ត ខាងណេះមិនឱ្យសន្លប់!»

នាងដឹងថាគេតែងតែមានពាក្យសម្តីនិយាយមកនាងប្រកបដោយទំនាស់១០០ជំពូកតែនាងមិនរវល់ខឹងទេព្រោះនាងមិនយូរមិនឆាប់នឹងបានចាកចេញពីចង្កូមគេ។

ស្រីតូចដាក់ដបស្រាទុកវិញហើយដើរមកអង្គុយទល់មុខគេហើយចាប់ម្ហូបដាក់ឱ្យគេ សំឡេងឯករ៉េណាលាន់មកបន្ត៖

«មានការងារធ្វើជាមួយគ្នាកុំចង់ផឹកស្រាគេចវេះ!»

នាងមិនមាត់ក៏មិនសម្លឹងគេហើយចាប់លើកស្លាបព្រាទីមួយមកដាក់ក្បែរមាត់។ ចិត្តនាងក្តុកក្តាក់នឹកឃើញខ្លាចតែឈឺខ្លួនដោយសារគេ។

ឃើញរាងកាយទន់ភ្លន់របស់នាងនៅក្បែរខ្លួន គួរឱ្យកក់ក្តៅ ដូច្នេះឯករ៉េណានឹកដល់នាយសិទ្ធី។

ចុះបើចិត្តនាងពិតជាគិតពីសុភាពបុរសនោះហើយឱ្យតម្លៃគេនោះល្អជាងខ្លួន ចុះបើថ្ងៃណាមួយគេលែងមាននាងនៅអង្គុយក្បែរៗដូច្នេះហើយនាងទៅនៅក្នុងដៃសុភាពបុរសក្លែងក្លាយនោះ?

គេនិយាយរអ៊ូទំាងមិនដឹងខ្លួន៖

«បើមានឱកាសប្រាប់អាចោលម្សៀតនោះ! បើឯករ៉េណាមិនឱ្យវា ទោះត្រូវបោះចោលទៅឱ្យឆ្កែចចកហែកក៏កុំសង្ឃឹមថា វាបានប៉ះពាល់!»

ស្រីតូចមិនយល់ច្បាស់លាស់ពីន័យពិតនៃប្រយោគហិង្សាពោរពេញដោយការប្រចណ្ឌរបស់គេទេនាងគិតពីលេបបាយទាំងតឹងទ្រូង ហើយមិនតបត។

ឯករ៉េណាឃើញនាងរឹងរូស គេកាន់តែក្តៅក្រហាយ លេបបាយបង្ខំបានពីរបីស្លាបព្រាក្រោកចោលតុដើរចេញទៅរ៉ុយ។

ធីតាលេបទឹកដើម្បីបញ្ចប់ពេលបាយល្ងាចដ៏អួលអាក់នេះ។

នាងរៀបចំសព្វបែបយ៉ាងឱ្យដូចប្រក្រតីហើយដើរឡើងទៅលើបន្ទប់។

គេនៅជាន់ទីមួយកំពុងនិយាយទូរសព្ទ។ សម្ដីដែលនាងស្ដាប់ឮគឺគេនិយាយជាភាសាអង់គ្លេស ថា គេនឹងចេញទៅបន្តិចទៀតនេះហើយ។

នាងបន្តចូលបន្ទប់គេងទាំងអំណរបន់ឱ្យតែភ្ញៀវទាំងឡាយរបស់គេ បញ្ច្រកគេឱ្យទៅក្រៅ កាន់តែយូរកាន់តែល្អ។

ប៉ុន្តែមិនទាន់អីផងទ្វារបន្ទប់នាងរបើក ហើយគេដើរចូលមកសម្លឹងនាងដែលកំពុងរៀបចំបត់លើកខោអាវពីវ៉ាលិសសដាក់ចូលក្នុងទូសម្លៀកបំពាក់។

សភាពនាងដូចប្រាប់គេថា នាងព្រមរស់នៅទីនេះទាំងចិត្តទាំងកាយលែងគិតចង់ទៅណាចោលគេទៀតហើយ?

ឯករ៉េណាប្រហែលជាមិនមែនល្ងង់ពេកឯណា។

បើនាងប្រុងរៀបចំខោអាវទំាងនេះចូលទូមែន នាងមានពេលពេញមួយថ្ងៃមកហើយ ម៉េចក៏ចាំពេលគេមកផ្ទះដល់យប់ជ្រៅទើបធ្វើវា?

«ថ្មើរហ្នឹងម៉ោងបត់ខោអាវ?!»

គេសួរគម្រោះគម្រើយព្រោះម៉ោង១២អធ្រាត្រទៅហើយ។

ស្រីស្អាតប្រមូលទុកទៅម្ខាង ហើយក្រោកឡើងមកបែរខ្នងដាក់គេបិទទ្វារទូ។ គឺនាងធ្វើតាមសម្ដីគេដោយមិនប្រកែកតវ៉ា។

មិនទាន់បែរមកវិញផងដៃគេស្រាក់ចង្កេះនាងហើយពុកមាត់តិចៗរបស់គេត្រដុសមកលើស្មានាង។

នាងនៅស្ងៀមតែបេះដូងលោតញាប់ជាងមុន។ ទោះយ៉ាងណាគេជាប្រុសដែលនាងស្រលាញ់ គ្រាន់តែថាគេមានរោគចិត្តផ្លាស់ប្តូរមិនទៀត ហើយគេគ្រោតគ្រាតដែលនាងមិនអាចសង្ឃឹមផ្ញើរវាសនាបាន។

គេប្រាកដជាទុកនាងជាវត្ថុប្រលែងលេង?

នាងតូចចិត្ត ហើយសញ្ញាចំណង់តណ្ហារបស់គេបង្ហាញចេញជាមួយដង្ហើមដ៏ញាប់របស់គេដែលបញ្ចេញមកលើគល់កនិងខ្នងនាង។

គេមិនចាំបាច់រកការយល់ព្រមពីនាងទេ។ នីភាមិនប្រឆាំងព្រោះយល់ថាអ្វីៗដ៏ទុក្ខសោកនេះនឹងបញ្ចប់ទៅនៅពេលដ៏ខ្លីគឺពេលដែលនាងលែងនៅទីនេះ។

ស្ងៀមស្ងាត់នៅក្នុងដៃគេ ជាអ្វីមួយមិនប្រក្រតីសម្រាប់ឯករ៉េណាទៅហើយគ្រាន់តែគេធ្វើមិនដឹងហើយទាញនាងឱ្យបែរមក….

នីភាឈ្ងោកមុខ តែគេចង់ឱ្យនាងមើលមុខគេ….

«នៅជាមួយប្រុសៗធ្វើមុខដូចមានពីណាស្លាប់?»

នាងងើបមើលមុខគេព្រោះមិនចង់ឱ្យរឿងរ៉ាវវែងឆ្ងាយ ស្រីតូចឃើញភ្នែកគេស្រទន់សម្លឹងមកនាងហាក់ដូចជាគេស្រេកឃ្លានចង់លេបនាង ឥឡូវនេះ។ នាងតបខ្សឹបៗ៖

«កុំរករឿងខ្ញុំពេក! មនុស្សដូចខ្ញុំធ្វើអ្វីក៏គេទើស ធ្វើអ្វីក៏ខុសដែរ!»

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគទី១៤

Bo Bo — Fri, 15 Sep 2023 13:00:00 +0000

នាងឱនមុខញញឹម ព្រោះសប្បាយចិត្តដែលដឹងថារហូតមកគេនៅតែស្រលាញ់នាង ទោះបីគេប្រើជិវិតខ្លួនឯងជាមួយស្រីៗដែលឆើតឆាយជាច្រើនមកហើយក្តី។

នាងលូកមកយកក្រូចប្រុងបកឱ្យគេញ៉ាំបំភ្លៃចិត្តដែលស្រពោន។

«គេពុះរួចហើយហ្នឹង!» នាងនិយាយដោយភ្ញាក់ផ្អើល។

«ត្រូវហើយ! បកទៅ ហើយបញ្ចុកប្ដី!»

«ប្ដីពីអង្កាល់?!»

នាងនិយាយដោយញញឹម ព្រោះសប្បាយចិត្តនឹងងារថ្មីនេះ។

ម្រាមដៃតូចៗរបស់អ្នកគ្រូហែកក្រូចទៅជាពីរផ្នែកក៏ប្រទះវត្ថុធ្វើពីលោហធាតុនៅក្នុងនោះជះពន្លឺផ្លេកៗ។

វាជាចិញ្ចៀនគូដែលតូចឆ្មារពណ៌ប្លាទីន។

នាងញញឹមហើយថ្ពាល់ទំាងសងក្រហមដូចផ្លែទន្លាប់ខ្ចី។

នីភាងើបមុខមកវិញក្រោមក្រសែភ្នែកស្នេហារបស់គេ៖

«ពាក់ម្នាក់មួយទៅ!»

គេនិយាយថ្នមៗ ហើយលូកយកមួយមកពាក់ឱ្យនាង បន្ទាប់មករុញនាងដៃគេទៅរង់ចាំឱ្យនាងបំពាក់ឱ្យពេលនាងនៅទីទើរ។

«ពីថ្ងៃនេះទៅ សៅនីភាជារបស់ឯករ៉េណា! នាងមានប្តីហើយ បើធ្វើអីផ្ដេសផ្ដាសប្ដីនឹងសម្លាប់ចោល!»

ទឹកភ្នែករមៀលធ្លាក់លើផែនថ្ពាល់ស្រីតូចជាទីកន្លែងដែលកាលពីយប់មិញនេះគេបានថើបប្រលែងស្ទើរខាំស្ទើរលេបចម្អែតអារម្មណ៍ស្នេហ៍។

នាងមិនមែនខឹងនឹងពាក្យ«សម្លាប់»នោះទេ តែប្រហែលនាងមានអារម្មណ៍កម្សត់ស្រងេះស្រងោចដែលមកពាក់ចិញ្ចៀនរបៀបនេះ។

នីភាងើបមុខសួរគេ៖

«នេះហើយមង្គលការរបស់យើង?!»

«ត្រូវហើយ! សម្រាប់ឯករ៉េណាប៉ុណ្ណឹងជារឿងគ្រប់គ្រាន់ព្រោះយើងជាប្រពន្ធរបស់បងហើយ យើងទៅណាមិនរួចទេសៅនីភា!»

នាងនៅស្ងៀមហើយស៊កចិញ្ចៀនចូលក្នុងម្រាមគេ។

គេយល់ពីទុក្ខលំបាកស្រីស្អាតក៏និយាយឡើង៖

«ចំណែកចាស់ៗ គាត់ចង់បានយ៉ាងម៉េចស្រេចតែគាត់ទៅ! ឱ្យបងទៅផ្ទះអូនពេលណាស្រេចតែអូនថា! តែប៉ាបងទើបតែមានរឿង! គ្រួសារបងមានត្រណមបីឆ្នាំ មិនអាចឱ្យកូនប្រុសច្បងរៀបការបានទេ!»

នាងដឹងហើយ ទោះគេមិនដែលនិយាយចិនមួយម៉ាត់ តែនាងដឹងថាប៉ាគេប្រាកដជាគ្រួសារដែលលុះតាមក្បួនបុរាណចិន។

កូនប្រុសច្បងមិនអាចរៀបមង្គលការបានបីឆ្នំាជារឿងពិតដែលនាងទទួលស្គាល់។

«មុនពេលទៅហុងកុង លោកទៅចួបប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំសិនទៅអ៊ីចឹងណ៎ា!»

«លោកស្អី! បង!»

«បងស្អីទៅ?! អ្នកខ្លះគេមិនចង់ឮទេ អាពាក្យបងអូនតម្អូញស្រណោះអស់នេះ»

នាងឌឺគេដែលពេលខឹងគ្នា គេបានហាមនាងមិនឱ្យហៅគេថាបង។

បុរសសង្ហាសើចស្រស់សម្លឹងមកស្រីតូចច្រម៉ក់ដោយក្តីឃ្នាន់ក្នាញ់ បន្ទាប់មកគេលូកដៃឱបត្រកងនាងមកនៅក្បែរទ្រូង…..

———

ទាវនីណាបញ្ចប់ការនិទានរបស់នាង តែខ្ញុំនៅតែដក់អារម្មណ៍លើចំណុចសំខាន់បំផុតដែលនាងសង្កត់ធ្ងន់ក្នុងការរំឭកឡើងវិញនោះគឺថា សុភាពបុរសសិទ្ធីជាមនុស្សបោកប្រាស់?

ខ្ញុំនៅស្ងៀមជាមួយសំណួរសម្ងាត់ជាច្រើន។

«បងឯងម៉េចក្នុងខ្លួនហើយ? តោះឡើងទៅលើកុំឱ្យត្រូវសន្សើម!»

គេគ្រាហ៍ខ្ញុំទៅ។

ក្លិនក្រអូបនិងសង្វាក់បេះដូងគេដែលលោតកំដរខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំទទួលស្គាល់ថា កម្លាំងស្នេហារបស់ឯករ៉េណានិងសៅនីភា ពិតជាធំធេងល្មមអាចកាត់ផ្តាច់ឧបសគ្គនិងការយល់ខុសទំាងពួងបានយ៉ាងឆាប់ហើយក្លាយជាមនុស្សពីរនាក់ដែលយល់ចិត្តគ្នាជាងគេលើលោកនេះ?

ខ្ញុំពោលសួរទាវនីណា៖

«ចាប់ពីពេលនោះមកពួកគេ ក៏ក្លាយជាលលកញីឈ្មោលលែងបែកបាក់គ្នា?! បងចង់ដូចគេណាស់ទាវនីណា!»

នាងស្រពោនទឹកមុខមិនចេញស្តី តែខ្ញុំនៅតែយល់ថានាងច្រឡំព្រោះគិតថានាងនៅស្រលាញ់ប្រុសដែលនៅឆ្ងាយនោះ ចំណែកខ្ញុំជឿថានាងបានស្រលាញ់ខ្ញុំហើយ។

នាងនិយាយបង្វែរ៖

«អត់ទេ! មិនទាន់ចប់ទេ! អ្នកបងនិងបងឯកបានឆ្លងកាត់ការសាកល្បងជាច្រើនទៀត!»

«អ្ហូ ដល់ថ្នាក់ទុកគ្នាជាប្ដីប្រពន្ធហើយនៅមានរឿងត្រូវកើតទុក្ខទៀត? អ្នកណាជាអ្នកបង្កឡើងទៅ?!បងឯក ឬអ្នកបងរបស់យើងហ្នឹង?

នាងមិននិយាយអ្វីទៀត ព្រោះស្មុគចិត្តរឿងថែទំាខ្ញុំដល់ម៉ោងលេបថ្នាំ ឯខ្ញុំក៏មិនហ៊ានបង្ខំខ្លាចត្រូវនាងសង្ស័យថាខ្ញុំនៅក្បែរនាង ហើយបើអួតថាស្រលាញ់នាងបែរជាទៅតាមដានពីរឿងឯកជនរបស់បងៗនាង។

ពេលមកដល់បន្ទប់ខ្ញុំទទួលថ្នាំពីប្រអប់ដៃនាង ហើយលេបម្តងមួយៗ។

ពេលនាងរៀបនឹងបែរទៅ ខ្ញុំទាញឱបចង្កេះនាងហើយអង្វរថា៖

«យប់នេះនៅកំដរបងបានទេនីណា?!»

ក្នុងពេលដែលស្រីម្នាក់នេះលះបង់ភាពឆ្នាសឆ្នើមចោលហើយនាងសម្លឹងភ្នែកខ្ញុំ សេចក្ដីស្នេហាក៏កើតឆេះឆួលក្នុងបេះដូងខ្ញុំដែរ។ នេះអាចប្រហែលជាមកពីខ្ញុំទើបនឹងបានស្ដាប់រឿងសង់ទីម៉ង់ទន់ចិត្តពេក តែក៏ប្រហែលជាខ្ញុំលង់ស្រលាញ់ស្រីដែលខ្ញុំស្មានតែទំយើអស់លេខដាក់នេះដែរ។ តាមពិត គេស្អប់ខ្ញុំ គេឆ្នាសនឹងខ្ញុំ ព្រោះយល់ថាខ្ញុំមានចរិតមិនល្អ ជាអ្នកលេងកាប់ចាក់តែប៉ុណ្ណោះ។

«បងរ៉េណាថា ខ្ញុំនិងគាត់ត្រូវចេញទៅជួបពួកគ្រួសារពូផៃ ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ចប់ការយល់ច្រឡំ!»

ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗ នាងគិតថាខ្ញុំបារម្ភពីនាង នាងក៏ពន្យល់បន្ថែម៖

«អត់អីទេណា៎! បងឯងគេងទៅ នឹងអាលឆាប់បានទៅផ្ទះវិញ! បងរ៉េណាមិនចេះខ្លាចពួកអស់នោះទេ!»

ខ្ញុំនៅតែសម្លឹងមុខនាងហើយមិនព្រមពន្លែងដៃ។

ទាវនីណាបម្រុងលូកមកប្រលេះម្រាមដៃខ្ញុំចេញ តែខ្ញុំខ្សឹបអង្វរនាង៖

«កុំទៅទំាងអ៊ីចឹងមើល៍!»

នាងមិនសមថាមានសុភាពបុរសសិទ្ធីនោះក្នុងបេះដូងទេ បើតាមភ្នែកនាងដែលស្រទន់ហើយទុក្ខសោក។ នាងសម្លឹងមកខ្ញុំម៉ក់ៗគួរឱ្យអាណិត។

នាងរែភ្នែកមករកមុខរបួសរបស់ខ្ញុំ ហើយឈរររារែក។

ខ្ញុំញញឹមឌឺដងស្នេហាដាក់នាងភា្លម៖

«ទុកអីមួយសិនបានអត់ ទុកត្រង់នៀក!»

ខ្ញុំចង្អុលបបូរមាត់ខ្លួនឯង នាងនៅអៀនប្រៀនផង មិនដាច់ចិត្តបដិសេធផង។

ខ្ញុំបង្ហើយ៖

«យើងគង់តែរៀបការជាមួយគ្នាទេ គ្មានអាចោលម្សៀតណាបានទាវនីណារបស់បងទំាងអស់! បងកាប់វាឱ្យល្អិតទំាងឆ្អឹង!»

ខ្ញុំនិយាយរបៀបប្រចណ្ឌនាងដែលមានប្រុសៗចោមរោមច្រើន តែមិនដឹងថាធ្វើឬពិតប្រាកដទេព្រោះចិត្តខ្លួនឯងចាប់ផ្តើមវ៉ល់ហើយ។

នាងសើចខឹកៗអស់សំណើចកាត់ចោលភាពស្រពោន នីណានិយាយម្ញ៉ិកម្ញ៉ក់៖

«បងឯងបានអីទៅកាប់គេបើដៃព្យួររណែងរណោងហើយហ្នឹង?!»

ខ្ញុំខាំមាត់តិចៗប្រឈមភ្នែកនឹងសម្រស់របស់នាង៖

«ចង់សាកមើលអត់! ស្មានថាអារបួសមួយរៀលៗហ្នឹង ធ្វើអីអារាជបាន? បើថាចង់លោមើល សាកអាក្បាច់កាលពីនៅលើឡានម្តងទៀតក៏បាន?»

នាងសម្លក់ខ្ញុំទំាងមុខក្រហមង៉ូវ ព្រោះយើងទំាងពីរកំពុងនឹកឃើញទន្ទឹមគ្នាដល់ពេលដែលនាងគេងគ្មានអាវនៅនឹងមុខខ្ញុំ ក្នុងប្រលោះឡានដ៏តូចចង្អៀតដែលមានតែយើងពីរនាក់។

ភ្នែកខ្ញុំគឺឌឺនាងមួយទំហឹងថា នាងជាកម្មសិទ្ធរបស់ខ្ញុំតាំងពីពេលនោះហើយ។ ប្រការនេះធ្វើឱ្យទាវនីណាសម្លក់ខ្ញុំឆ្វាច់ ហើយបែរមុខចេញជាមួយវាចាដ៏ស៊ិចស៊ី៖

«ស្អប់ណាស់!»

ខ្ញុំឱបចង្កេះនាងរឹតណែន។

ស្រីតូចទៅណាមិនបាន ទោះច្រានខ្ញុំចេញមិនរូចក៏ងាកមកសម្លក់ខ្ញុំសាជាថ្មី។

ខ្ញុំញញឹមរកនាង៖

«ចង់ឆាប់បានទៅ ឬចង់នៅហ្នឹង?»

នាងសម្លក់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែលួចញញឹមតិចៗ។

នាងគឺស្រលាញ់ខ្ញុំ១០០ភាគរយហើយ ចំណែកសុភាពបុរសសិទ្ធីនោះត្រូវខ្ញុំទាត់ចេញដូចកាលដែលគេនោះត្រូវឯករ៉េណាទាត់ចេញពីជីវិតអ្នកគ្រូនីភាដូច្នោះដែរ។

នាងឱបមកថើបថ្ពាល់ខ្ញុំ តែខ្ញុំគេចមិនយក ធ្វើឱ្យនាងស្រលាំងកាំង ពេលនាងនៅទ្រឹងក្បែរខ្ញុំបង្កើយខ្ញុំងាកត្រលប់មកវិញហើយលេបយកបបូរមាត់នាង។

ទាវនីណា មិនរើទៅណាហើយនាងនៅសំងំទទួលយកស្នេហារបស់ខ្ញុំ។

បបូរមាត់នាងក្តៅអ៊ុនក្រអូបប្រហើរ ធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំពេញណែនដោយជ័យជម្នះ គឺសប្បាយចិត្តដែលឈ្នះចិត្តស្រីឆ្នាស់ ឬសប្បាយចិត្តដែលឈ្នះចិត្តនាយសិទ្ធីមនសុ្សដែលចំណាយប្រាក់ឱ្យខ្ញុំមកកាន់ទីនេះ?

ពេលដែលបេះដូងខ្ញុំរកចែកអ្វីមិនដាច់ ខ្ញុំព្រលែងបបូរមាត់តូចក្រអូបរបស់នាង ហើយសន្សឹមៗខ្ញុំសម្លឹងទៅស្រមោលមនុស្សស្រីក្នុងកញ្ចក់។

….ថ្មើរណេះទៅហើយ សៅនីភាឡើងមកដោយរបៀបណា? ហើយនាងមានការអ្វីបានជាចូលមកមិនគោះទ្វារ….

ទាវនីណាភ្ញាក់ផ្អើលដែលខ្ញុំបោះបង់ល្បែងស្នេហ៍កណ្តាលទី។

ខ្ញុំប្រញាប់ខ្សឹបប្រាប់នាង៖

«អ្នកបងនុះ!»

នាងងាកក្រោយខ្វាក ប្រឈមមុខនឹងបងថ្លៃស្រីដែលឈរខឹងស្លេក។

ទាវនីណាជូតបបូរមាត់ព្រោះអៀនខ្មាសចំពោះបងថ្លៃខ្លួន។ ចំណែករង្វង់ដៃខ្ញុំក៏រសាយពីចង្កេះនាង។

សៅនីភានិយាយមួយៗស្រទន់តាមសំឡេងតូចឆ្មាររបស់នាង៖

«រ៉េណាចាំនៅក្រោម!»

ទាវនីណាឆ្លើយដោយមិនហ៊ានមើលមុខនីភា៖

«ចា៎!»

នាងចាកចេញទៅ តែបែរជាឈប់ង៉ក់ក្បែរទ្វារហើយសួរមកកាន់បងថ្លៃ៖

«អ្នកបងមិនទៅទេ!»

«អត់ទេ! បងមានរឿងនិយាយជាមួយរាជ!»

ភៅនីភាស្រដីដោយទឹកមុខស្មើ។

នាងហាក់កាចបន្តិចបើធៀបនឹងរាល់ដង ប៉ុន្តែនីណាមិនហ៊ានសួរអ្វីក៏ងាកមកមើលខ្ញុំមិនពេលចាកចេញទៅ។ នីណាប្រហែលកំពុងគិតថានីភានឹងស្តីថាឱ្យខ្ញុំចំពោះរឿងដៃដល់លើប្អូនថ្លៃនាង។ នេះបើកុំនាងបារម្ភខ្លាចបងប្រុសដែលរង់ចាំនៅខាងក្រោមឡើងមកដែរ ហើយបានជាប្រញាប់ទៅ។

ចំណែកខ្ញុំមិនខ្វល់នឹងកំហឹងចម្លែកៗរបស់អ្នកគ្រូនេះទេ ចិត្តខ្ញុំគិតពសុវត្ថិភាពឯករ៉េណានិងទាវនីណា។

ខ្ញុំក្រោកភ្លែតហើយនិយាយទំាងបម្រុងដោះស្បៃរុំរបួសដៃនេះចេញ៖

«អត់បានទេ! ខ្ញុំត្រូវទៅដែរ!»

នីភានិយាយតបវិញភ្លាមៗក្នុងសំឡេងស្មើៗតែម៉ឺងម៉ាត់៖

«មិនបាច់ខ្វល់ពីពួកគេទេ គិតតែពីខ្លួនឯងទៅ!»

ខ្ញុំមិនព្រឺអ្វីចំពោះសម្តីប្លែកៗរបស់នាងទេប៉ុន្តែខ្ញុំឆ្ងល់។ ខ្ញុំងាកមករកសកម្មភាពចម្លែកៗរបស់នាងហើយសួរ៖

«អ្នកបងចង់មានន័យថាម៉េច?!»

នីភាមិនសម្លឹងមុខខ្ញុំតែនាងសម្លឹងទៅក្រៅបង្អួចហើយក្រពាត់ដៃ។

អាកប្បកិរិយានាងធ្វើឱ្យខ្ញុំជឿហើយសម្តីដែលឯករ៉េណានិយាយថា«មនុស្សស្រីកាន់តែស្ងៀមស្ងាត់ គេកាន់តែកាច!» នាងពិតជាកាចមែន គឺកាចលាក់នៅក្នុងភាពស្លូតបូត មិនដូចទាវនីណាដែលស្លូតលាក់ក្នុងស្រោមឆ្នាសនោះទេ។

ក៏យ៉ាងនេះដែរ ដែលខ្ញុំផ្តើមជឿថាអ្វីៗដែលទាវនីណាទើបតែតំណាលគឺជាការពិតមានហេតុផលត្រឹមត្រូវ។ សៅនីភា អ្នកគ្រូសុភាពរាបសានេះ មិនត្រឹមតែដាច់ចិត្តបដិសេធការពិតលើតុលាការ នាងថែមទាំងហ៊ានឈានចូលទៅរកឯករ៉េណាដល់ក្នុងបន្ទប់ហើយរួមរស់ស្នេហាជាមួយគេពិតមែន។ នាងទន់ផងរឹងផង ស្អាតផងឆ្លាតផង រហូតទាល់តែបងធំបាក់ធ្មុងទៅណាមិនបាន។

ឯករ៉េណានិងទាវនីណា នាងយកបេះដួងពួកគេបានអស់ហើយ តើពេលនេះនាងកំពុងធ្វើអីទៀតបានជាឡើងមករកខ្ញុំ?

អ្វីដែលខ្ញុំបារម្ភពិតប្រាកដ មិនមែនជានាយសិទ្ធីទៀតទេ តែខ្ញុំបារម្ភគិតពីជីវិតបងប្អូនអ្នកលេងពីរនាក់នេះទៅវិញ។

បើសៅនីភាពិតជាមានចិត្តស្មោះចំពោះនាយសិទ្ធីហើយប្រើល្បិចធ្វើបបាបពួកគេ វាសនាឯករ៉េណានិងទាវនីណាប្រាកដជាចប់ក្នុងពេលដ៏ខ្លីខាងមុខ។

ខ្ញុំក្តាប់មាត់រង់ចាំទទួលយកការពិតចំពោះមុខ ហើយបែរទៅចាក់ទឹកផឹក ជាមួយសម្តីចាក់បណ្ដោយ៖

«អ្នកបងនិយាយអ្វីក៏និយាយមកចុះ! ទីនេះមានតែយើងពីរអ្នកទេ!»

សំឡេងអ្នកគ្រូភាសាចិនលាន់មកស្រួយស្រេះពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ៖

«លោកមិនស្រលាញ់ប្អូនខ្ញុំ ចុះធ្វើបាបវាធ្វើអី?!»

ខ្ញុំដឹងថានាងសំដៅលើទាវនីណា។

ប៉ុន្តែពាក្យ«ធ្វើបាប»មិនដឹងថាសំដៅលើរឿងរ៉ាវកាលពីក្នុងឡានឬការថើបគ្នាអម្បាញ់មិញនេះទេ។

ខ្ញុំនិយាយតបធ្វើហី៖

«មនុស្សមានចិត្តលើគ្នាសងខាង អ្នកបងមើលឃើញត្រង់ណាថាខ្ញុំធ្វើបាបនីណា?!»

«ព្រោះលោកមិនស្រលាញ់នាង? លោកជាមិនមែនជារាជ ប្អូនប្រុសបងរ៉េនទេ?!»

ខ្ញុំបែរក្រោយហើយដើរមួយៗទៅរកស្រីស្អាតម្នាក់នេះ។ ប្រៀបនឹងទាវនីណា នាងហាក់មាំទាំជាងឆ្ងាយណាស់។ នាងមិនភ័យភិតទឹកមុខស្មើរបស់ខ្ញុំ ថែមទាំងមិនគេចទៅណាហើយសម្លឹងខ្ញុំមិនព្រិចភ្នែក។ ទឹកមុខនាងស្រទន់តែរឹងរូស ចំណែកសំឡេងនាងតូចតែសម្ដីរឹង។

«ខ្ញុំដឹងហើយថាហេតុអ្វីឯករ៉េណាលង់អ្នកបង?»

ខ្ញុំនិយាយតិចៗ ដោយសម្លឹងភ្នែកអ្នកគ្រូនីភា។

ចិត្តខ្ញុំម្យ៉ាងសរសើរឯករ៉េណាដែលបាននារីម្នាក់នេះ ចំណែកចិត្តម្យ៉ាង ហាក់បីដូចជាហេងហាងអាណិតសុភាពបុរសសិទ្ធី។

ខ្ញុំកំពុងសាំញាំរវាងថាអ្វីទៅជាការពិត? ចិត្តនៅតែមានភារៈជាជនបង្កប់ ឬខ្ញុំឈប់ស្អប់ប្ដូរមកស្រលាញ់គ្រប់គ្នាដែលនៅទីនេះ។

«ខ្ញុំឱ្យលោកចាកចេញពីទីនេះមុនពេលនីណាមកវិញ! គឺខ្ញុំឱ្យលោកចេញទៅភ្នំពេញវិញ!»

ខ្ញុំពេបមាត់លាយញញឹម សម្លឹងសំបុត្រយន្តហោះ ដែលនាងហុចមកពីមុខខ្ញុំ។

«អ្នកបងអាងអី មកបញ្ជាខ្ញុំលិចៗកើតៗ?»

«ព្រោះលោកជាមនុស្សបន្លំ បើលោកនៅទៀត លោកនឹងមានគ្រោះថ្នាក់!»

នាងនិយាយមុតៗឯខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងនាងបញ្ជាក់។

គ្មានភាពពុតត្បុតនិងបោកប្រាស់លេចឡើងក្នុងកែវភ្នែកនារីកូនកាត់ចិននេះឡើយ។ ឬមួយឯករ៉េណាដឹងសមាសភាពខ្ញុំទៅហើយមែន?

ខ្ញុំសួរភ្លាម៖

«អ្នកបងសុខចិត្តប្រាប់ឯករ៉េណា?!»

នាងងាកមុខចេញទំាងខ្វល់ខ្វាយ ហើយខ្ញុំទំាងសម្លឹងនាងជាប់ថា នាងពិតជាហ៊ានធ្វើបាបមនុស្សដែលសង្សារនាងបញ្ចូនឱ្យមកជួយនាង?

សៅនីភាស្ដីទំាងខ្វាយខ្វល់៖

«ឥឡូវគេមិនទាន់ដឹងនៅឡើយបានជាលោកនៅរស់ស្រួល! តែមិនយូរទេ….! ឆាប់ទៅៗ!»

«ហេតុអី? អ្ហះ? ខ្ញុំមកដើម្បីនាំអ្នកគ្រូចេញទៅវិញ! ខ្ញុំមកព្រោះសិទ្ធីចង់បានអ្នកគ្រូត្រលប់ទៅវិញ! ឱ្យខ្ញុំចេញទៅវិញទំាងអ៊ីចឹង? សាច់រឿងវាមិនទាន់ដល់ពេលចប់ស្រួលបួលឯណា! លុះណាតែអ្នកគ្រូព្រមទៅជាមួយខ្ញុំ!»

សៅនីភាហាក់អន្ទះសាហើយមិនអាចទប់ចិត្តបាន នាងងាកមកក្រោយនិយាយភ្លែត៖

«លោកចាញ់បោកគេ ហើយលោកផ្កាយមួយ!»

ឋានន្តរសក្ដិខ្ញុំ ក៏នាងដឹង មានន័យថានាងបានចំណាយប៉ុន្មានថ្ងៃនេះស៊ើបពីប្រវត្តិខ្ញុំនៅភ្នំពេញ?ហើយដែលនាងថាខ្ញុំចាញ់បោក តើចាញ់បោកអ្នកណា?

«អ្នកគ្រូបានសុខស្រណុកប្រាណ ដាច់ចិត្តបំភ្លេចសង្សារកម្សត់?!»

ខ្ញុំអន្ទះអន្ទែងដូច្នេះ ក៏រើសយកវិធីនេះដើម្បីបានច្បាស់ទាំងសងខាងកុំឱ្យខាតពេល។

សៅនីភាងើបមុខមកសម្លឹងខ្ញុំចំពេលខ្ញុំមើលទៅនាង។ ខ្ញុំនិយាយដោយឈឺចាប់៖

«សិទ្ធីឱ្យខ្ញុំមករកនាង តែមួយម៉ាត់ក៏នាងមិននិយាយពីគេ?!»

«ខ្ញុំនិងគេ គ្មានអីទាក់ទងគ្នាយូរហើយ! ខ្ញុំនិងគេ គ្មានសូម្បីតែធ្លាប់ស្រលាញ់គ្នា! លោកឈប់ចាញ់បោកគេទៅ!»

…..នាងប្រហែលជាយល់ថា ដែលខ្ញុំខំកាត់សមុទ្រមកកាន់ទីនេះប្រហែលជាមិនងាយត្រលប់ទៅវិញគ្រាន់តែសម្ដីនាងពីរបីម៉ាត់នោះទេ ដូច្នេះអ្នកគ្រូសៅនីភាក្លាយជាអ្នកទីបីដែលនិទានប្រាប់ខ្ញុំនូវភាគបន្តរបស់ពួកគេ…..

—————————-

មកដល់ហុងកុងនៅតែលង់ល្បិចមនុស្សខូច

…..យន្តហោះជិតចេញហើយ….ឯករ៉េណានៅក្រៅបន្ទប់ទឹកស្រីៗព្រោះគេមានភារកិច្ចកាន់កាបូបឱ្យនាង…..។

ទូរស័ព្ទនាងលោតសញ្ញាSMS….

នាងជិតចេញទៅហុងកុងតាមគេហើយ អ្នកណាមួយទៅមានការអ្វីសំខាន់នៅទាក់ទងមកនាងទៀត បើក្រុមគ្រួសារនាងទើបតែចាកចេញទៅសោះហ្នឹង?

បងធំងើបមុខទៅកាន់ទ្វារបន្ទប់ទឹកខាងស្រី….គេដឹងថានាងនៅមិនទាន់ចេញមកទេព្រោះទើបតែចូលទៅ ដូច្នេះការសម្រេចចិត្តលួចមើលទូរសព្ទនាងគ្មានអ្វីត្រូវរារែកឡើយ។

គេចុចអាន….

«នីភា បងសុំទោសដែលមិនអាចជូនដំណើរអូនតាមដែលអូនស្នើសុំចង់ឃើញមុខបងជាចុងក្រោយ ព្រោះខ្លាចអាអ្នកលេងនោះវាដឹង វាធ្វើបាបអូន! បងអរគុណណាស់ ហើយបងអាម៉ាស់យ៉ាងខ្លាំង ដែលត្រូវឱ្យអូនលំបាកមកយ៉ាងនេះដើម្បីតែការពារបង! បងដឹងថា បេះដូងអូនគឺនៅជាមួយនឹងបងនៅទីនេះ គឺនៅភ្នំពេញ ចំណែករាងកាយវាយកអូនបានមែន តែវាមិនមែនជាមនុស្សដែលអូនស្រលាញ់! ពេលដែលរឿងរញ៉េរញ៉ៃរំលងអស់ទៅ បងនឹងទៅរកអូនត្រលប់មកវិញ! បងសន្យាបងមិនភ្លេចអ្វីៗដែលអូនលះបង់សម្រាប់បងក្នុងពេលនេះឡើយ! ពីមនុស្សដែលស្រលាញ់អូនជារៀងរហូត សិទ្ធី!»

ឯករ៉េណាទម្លាក់ទូរសព្ទដៃទៅក្នុងធុងសំរាមជំនួសឱ្យការបោកកម្ទេច។

ចិត្តគេក្តៅតែភ្នែកគេត្រជាក់។

គេងើបមុខសម្លឹងអ្នកគ្រូតូចដែលដើរមួយៗចេញមកជាមួយទឹកមុខស្រគត់ស្រគំតែបារម្ភខ្វល់ខ្វាយ។ គេមិនយល់ថានាងកំពុងតប់ប្រមល់ស្រណោះស្រណោក ដែលឃ្លាតចេញពីស្រុកភូមិមកតែឯងនោះទេ គេបែរជាយល់ថានាងស្រងេះស្រងោចនឹកប្រុសម្នាក់ដែលទើបតែSMSមកនោះ។

គេបែរខ្នងចោលនាង ហើយដើរតម្រង់ទ្វារ ផ្លូវឡើងយន្តហោះធ្វើឱ្យស្រីតូចចាប់អារម្មណ៍ប្លែកនឹងឫកពាសោះអង្គើយរបស់គេ។

រហូតដល់ឡើងមកអង្គុយជិតគ្នាហើយ គេនៅមិននិយាយអ្វីសូម្បីមួយម៉ាត់ ឯមុខនាងក៏គេមិនមើល។

ស្រីស្អាតលូករកទូរសព្ទនឹងអាលបិទចោលទៅតាមការណែនាំរបស់បម្រើការលើយន្តហោះតែនាងរកមិនឃើញ។

«រ៉េណា! ខ្ញុំភ្លេចយកទូរសព្ទមកហើយ!»

គេក្តៅស្លឹកត្រចៀកងាកមកនិយាយឌឺដង៖

«ហើយចង់ទាក់ទងអាណាទៀត?!»

នារីហាក់អៀនខ្មាសចំពោះអ្នកដែលអង្គុយក្បែរនោះដែរ ព្រោះគេនេះជះសម្តីមកដូចគ្មានការអប់រំ ទទឹងទទែង។

នាងអន់ចិត្តជាខ្លាំងហើយលែងនិយាយស្តី។

នាងមិនដឹងឡើយថាការរស់នៅជាមួយគេដ៏គ្រោតគ្រាតនេះនឹងចួបប្រទះរឿងអ្វីខ្លះទៀតនោះទេ ដូចនេះមួយចប់តាមផ្លូវនាងរកសប្បាយចិត្តមិនចេញឡើយ។

«ឯករ៉េណា ខ្ញុំជាកូនស្រីម្នាក់ដែលមិនបានក្រាបក្បាលដល់កន្ទេល តែព្រមកាន់ដៃលោកឆ្លងមកឆ្ងាយយ៉ាងនេះ គឺផ្ញើជីវិតរបស់ខ្ញុំជាមួយនឹងលោក! កោតតែលោកនិយាយស្តីគម្រោះគម្រើយគ្មានការគោរពគ្នា ថែមទំាងមិនផ្តល់ការស្រលាញ់កក់ក្តៅ! លោកនេះចំមនុស្សកាប់ចាក់គ្មានមនោសញ្ចេតនាគ្មានការយោគយល់អ្វីដល់ចិត្តមនុស្សស្រីផុតលេខហើយ!»

បក្សីស្លាបដែកព្រលែងខ្លួនឡើងមកលើអាកាសវេហាចាកចោលដែនខេមរា នាំទំាងស្រីប្រុសទំាងទ្វេដែលមួយចប់តាមផ្លូវនៅតែមិនចេញស្តីអ្វីរកគ្នាសូម្បីបន្តិចណានោះ។

មកដល់ដែនដីកោះដ៏ត្រជាក់ស្រអាប់ គេដើរញាប់ឆ្មេរតម្រង់ឡានដែលកូនចៅគេមកចាំទទួល ដោយមិនគិតខ្វល់ពីនាងដែលគ្មានអាវរងាឱបកាយត្រជាក់ត្រុនៗនោះឡើយ។

ហើយក៏មិនខ្វល់ថា នាងយល់បែបណាចំពោះដែនដីថ្មីសន្លាងនេះ។

គេមិននិយាយមិនស្តីធ្វើឱ្យនាងកាន់តែពិបាកចិត្ត។

រហូតដល់នាងមកដល់ផ្ទះគេហើយចូលដល់បន្ទប់ទៀត ក៏គេបាត់ស្រមោលមិនឃើញបានមកសួរនាំអ្វីទំាងអស់។

ស្រីតូចពិបាកចិត្ត គេងលង់លក់ក្នុងទុក្ខសោកតែម្នាក់ឯង គ្មានឃើញស្រមោលគេអើតមកក្បែរនាងឡើយ។

ពេលនាងក្រោកឡើងមក មិនដឹងថ្មើរណានៅឡើយទេ។ នាងឈានទៅបើកបង្អួចអាកាសធាតុខាងក្រៅសើមហើយរងា មេឃាងងឹតស្លុបទំាងមិនទាន់យប់ស្រួលបួល។

គេទៅណាក៏មិននិយាយប្រាប់សូម្បីមួយម៉ាត់ គេមិនយល់ទេ ថានាងមានតែគេម្នាក់គត់នៅទីនេះបើគេព្រងើយកន្តើយនឹងនាងទៀត តើឱ្យនាងសប្បាយចិត្តកើតដែរ?

ស្រីតូចក្រោយកទៅរើវ៉ាលិសហើយយកកុំព្យូទ័រមកប្រើ។ Wifi នៅទីនេះគ្មានPassword ដូច្នេះនាងឃើញមានសារជាច្រើននៅក្នុងប្រអប់Facebookរបស់នាង។

សារមួយដែលនាងមិនចង់បើកមើលទេ តែនាងនៅតែចុចមើលដដែលនោះ គឺសារនាយសិទ្ធី។

«វាឱ្យគេមកវាយបងឡើងទ្រមខ្លួនអូនមានដឹងដែរទេ? អូនដាច់ចិត្តទៅតាមវាទំាងដឹងហើយថាវាមិនស្រលាញ់អូន វាធ្វើនេះដើម្បីឱ្យបងឈឺចាប់! វាបោកប្រាស់ឱ្យអូនព្រមទៅដើម្បីបំបែកបំបាក់ពួកយើង! ពេលអូនទៅដល់អូនគង់តែដឹងពីចរិតពិតរបស់វា! មនុស្សពាលដូចវាទៅស្រលាញ់អ្នកណាម្នាក់ស្មោះនោះ? អ្វីៗក៏ដោយដែលវាសន្យា វានិយាយ ជាការពោកប្រាស់ពេលអូនបានក្នុងកណ្តាប់ដៃវាហើយគង់តែដឹងទេថាវាជាមនុស្សរបៀបណា?!»

នាងសម្លឹងរូបភាពរបួសជាច្រើនមានទ្រូងដៃជើង ដែលសិទ្ធីថតផ្ញើមកឱ្យមើល។

ស្រីតូចចុចបិទកុំព្យូទ័រនោះចោលទំាងក្តីសោកសៅហ្មង។

នាងមិនតបអ្វី ប៉ុន្តែមិនសប្បាយចិត្តនឹងអានអ្វីៗទំាងនេះទៀតទេ។

នាងចង់តវ៉ាដែរថា អ្វីៗដែលសិទ្ធីទម្លាក់កំហុសលើឯករ៉េណាជាការមិនពិតទេ ប៉ុន្តែនាងគ្មានកម្លាំងចិត្តព្រោះនាងក៏សង្ស័យ។ ពីមុននាងយល់ថាចំណងស្នេហ៍រវាងនាងនិងឯករ៉េណាគឺជាស្នេហាពិតៗ អ្វីៗគេនិយាយ ហើយគឺគេទទួលខុសត្រូវគេ មិនបានបោកប្រាស់នាងគ្រាន់តែដើម្បីបាននាំនាងមកកាន់ទីនេះទេ។

នាងងើយមុខសម្លឹងពិនិត្យអ្វីៗជុំវិញបន្ទប់នេះហើយ ពេលនឹកឃើញពីរឿងអ្វីមួយនាងស្ទុះរត់ទៅលើកកាបូបមកលារកមើលប៉ាស្ព័រ។

ចប់ហើយ! លិខិតឆ្លងដែននាងពិតជាមិននៅមែន។

នាងរកនឹកឡើងវិញ…ពេលចេញពីផ្ទះនាងពិតជាបានយកទូរសព្ទមកច្បាស់ណាស់ចុះម៉េចក៏មិនឃើញ។

«ឯករ៉េណា! លោកពិតជាកុហកបោកប្រាស់ខ្ញុំ ហើយយកខ្ញុំមកបង្ខាំងនៅទីនេះមែនដែរទេមនុស្សចង្រៃ?»

អ្នកគ្រូក្រោកដើរទៅកាន់ទ្វារស្រាប់តែទ្វារជាប់ម៉ឺងពីក្រៅ។

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគទី១១

Bo Bo — Tue, 05 Sep 2023 13:10:59 +0000

មិនដឹងថានាងអាណិតដែលខ្ញុំស៊ីគ្រាប់សំណរជំនួសឱ្យស្នាមរបួសលើសាច់សខ្វីល្វក់របស់នាង ឬនាងគិតថា បើមិនមែនខ្ញុំ អ្នកដែលដេកពេលនេះច្បាស់ណាស់ជានាង បានជានាងព្រម? ប៉ុន្តែនាងពិតជាក្រអូបពេកណាស់ រហូតដល់បេះដូងខ្ញុំទន់ជ្រាយ។

«ស្អប់អ្នកលេងធ្វើស្អីទៅ? បងប្រុសយើងក៏ជាអ្នកលេងដែរ!»

នាងរុញខ្ញុំចេញ តែខ្ញុំនៅតែចចេសឱបចង្កេះដើម្បីបាននិយាយតិចៗក្បែរត្រចៀកទន់ល្អូករបស់នាង។ ខ្ញុំខ្សឹបបន្ត៖

«ពាក្យចាស់លោកថាស្អប់ជំពប់លើ!»

នាងមិនមាត់ បានត្រឹមដកដង្ហើមធំហើយនិយាយបង្វែងដាន៖

«បងឯងញ៉ាំទឹកសិនបានអត់!»

នាងរុញកែវទឹកមកបញ្ចុកខ្ញុំ ខ្ញុំលេបឡើងផ្អែមល្ហែមដូចទឹកឃ្មុំខែចេត្រ។ មួយគ្រាប់របស់បក្សពួកពូផៃមិនដឹងថាជាស៊យឬហេងនោះទេ បើវិភាគឱ្យបានត្រឹមត្រូវទៅ។

ខ្ញុំវាចាទៅកាន់ស្រីស្នេហ៍ទាំងមុខនាងនៅក្បែរខ្ញុំបង្កើយ៖

«ពីមុននោះអ្នកណាបារម្ភភ័យខ្លាចបងដេកពេទ្យ ឥឡូវវាដេកឱ្យបានមែន!»

នាងប្រហែលជានឹកដល់ពាក្យពេចន៍ឌឺគ្នាកាលពីក្នុងបារហើយ បានជានាងក្រហមថ្ពាល់ង៉ូវហើយរៀបចំទុកដាក់ចានក្បានមិនឆ្លើយឆ្លងនឹងខ្ញុំ។

ខ្ញុំកើតចិត្តនៅមិនសុខពីចរិតផ្លាស់ប្ដូររបស់ស្រីច្រម៉ក់ ក៏គំរោះដាក់នាងសារជាថ្មី៖

«ហើយបើឱ្យដឹងថានៅនឹកអាសង្សារត្បាញអាយនោះ?…!»

«ត្បាញអាយមានន័យថាម៉េច?»

«គឺអាមនុស្សយកជាការមិនបាន មនុស្សបោក!»

«អូយជេរគេបានច្រើនយ៉ាងម៉េះ?!» នាងបន្ទោសខ្ញុំហើយមុខក្រញូវពេលខ្ញុំរំឭកពីប្រុសរបស់នាង។ប្រការនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែកើតចិត្តច្រណែន។

ខ្ញុំមិនដឹងថាពីពេលណាទេ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមយកខ្លួនទៅប្រៀបធៀបនឹងបុរសម្នាក់ដែលនាងហៅថាសង្សារ។

សំខាន់ត្រង់ថាខ្ញុំស្គាល់គេនោះ ហើយខ្ញុំដឹងថាគេនោះលេងល្បិចដាក់ត្រកូលនេះ ចំណែកនាងមុខដូចជាកំពុងងប់ស្រលាញ់គេ។

ខ្ញុំនិយាយរ៉ាវ៖

«ហើយប្រុសៗងាប់អស់ហើយ បានទៅស្រលាញ់ម្នាក់ហ្នឹង??!»

«បងឯងស្គាល់គាត់ប៉ុណ្ណាបានមកថាឱ្យគាត់កប់ៗ?»

នាងឆ្លើយចប់ស្រាប់តែភ័យខ្ទប់មាត់ព្រោះទើបតែនឹកឃើញថា ម៉េចបានខ្ញុំស្គាល់ថានាងកំពុងទាក់ទងអ្នកណាគេ ហើយខ្លាចខ្ញុំយករឿងនេះទៅទូលពិតបងប្រុសនាងហើយយ៉ាង បានជានាងងាកមកសម្លឹងខ្ញុំធ្វើមុខស្លូតដូចកូនចៀម។

ខ្ញុំធ្វើមុខក្រញូវប្រចែប្រចណ្ឌហើយនិយាយទ្រគោះ៖

«ងប់កន្ទុយក្បិនមកការពារវា?!»

«បងឯងកុំចេះតែប៉ិនដៀលគេពេក បងជេមជាមនុស្សល្អ!»

«ស្អីគេ? សិទ្ធីហ្នឹងឈ្មោះជេម?!» ខ្ញុំគិតម្នាក់ឯងស្ងាត់ៗដោយឆ្ងល់ក្នុងចិត្តហើយសម្លឹងនាងភ្លឹះៗ។

ឃើញខ្ញុំនៅស្ងៀមគិតដល់រឿងដ៏រញ៉េរញ៉ៃនេះ នាងតាមសម្លឹងខ្ញុំជាប់ ប្រហែលជាភ័យខ្លាចថាខ្ញុំនឹងយករឿងដែលនាងទាក់ទងសង្សារនៅស្រុកខ្មែរទៅប្រាប់បងប្រុស។

តែខ្ញុំគិតពីរឿងផ្សេង។ ខ្ញុំកំពុងសួរខ្លួនឯងថា តើរវាងឯករ៉េណានិងសិទ្ធី អ្នកណានិយាយពិតអ្នកណានិយាយកុហក?។

«សូម្បីបងខ្លួនឯងក៏លាក់គាត់អ្ហះនីណា?!»

ខ្ញុំបន្ទោសនាងនៅក្នុងអន្ទាក់ដើម្បីឱ្យនាងនិយាយរឿងរ៉ាវប្រាប់តែប៉ុណ្ណោះ។

នាងងាកមុខចេញ មិនស្ដី ខ្ញុំជះទៅបន្ថែម៖

«បងយើងស្រលាញ់យើងខូចអស់ហើយ គឺបងថ្លៃយើងនោះ! តាមការពារយើងដូចស្រមោលអន្ទោលតាមប្រាណ! អូហូ ដឹងហើយ តាមពិតបងថ្លៃយើងលួចទាក់ទងធ្វើមេអណ្តើកប្រុសម្នាក់នេះឱ្យយើងមែនអត់ទាវនីណា? ប្រាប់មក!»

«កុំទៅដាវ៉ាដល់បងនីភា គាត់មិនដែលធ្វើអ្វីលាក់បងឯកប្តីគាត់ទេ!!»

«ហេតុ អីច្បាស់ម៉េះ??!»

«មិនឃើញពួកគាត់ស្រលាញ់គា្នយ៉ាងណាទេ?!»

«មិនជឿទេ!»

«គ្មានអ្នកណាអង្វរទេ!»

«ក្រែងកាលប៉ុន្មានថ្ងៃមុនអូនឯងស្រែកថាបងឯកធ្វើបាបអ្នកបងនោះអី? និយាយរឿងអស់នោះឱ្យស្ដាប់សិនមកបានអត់?!»

«នោះជារឿងពីមុនទេ គឺមកពីប្រចណ្ឌដឹងឬនៅ?! ឥឡូវគាត់ត្រូវគា្នវិញអស់ហើយ ឮអត់?!»

នាងនៅស្ងៀមធ្វើកិច្ចការរៀបចំនេះនោះបត់ខោអាវឱ្យខ្ញុំផង។

ខ្ញុំដឹងថានាងមិននិយាយ ព្រោះកំពុងខ្វល់ចិត្តដែលនាងកំពុងស្រលាញ់ខ្ញុំហើយ តែនាងនៅតែជម្នះកុហកខ្លួនឯងថា នាងនៅស្រលាញ់សង្សារនាង។

នាងមិនប្រើអ្នកបម្រើមកធ្វើ សុខចិត្តមកខ្លួនឯងក៏ព្រោះចិត្តនាងបានទុកខ្ញុំជាគូអនាគតហើយដែរ។

…ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងនៅទីនេះកំដរខ្ញុំ តើនាងចៀសពីនិយាយរឿងដែលខ្ញុំសួរកើតដែរ….? ល្ងាចឡើងពេលនាងបញ្ចុកបបរខ្ញុំ ខ្ញុំនិយាយតំអូញ៖

«ចង់ទៅផ្ទះវិញ!»

«ខ្ញុំសុំពេទ្យហើយ! គេថាមិនបានទេទាល់តែពីរថ្ងៃទៀត!»

«កុំជឿពួកហ្នុង! បងលែងអីហើយ!»

«នៅទីនេះមិនដូចស្រុកខ្មែរទេបើពេទ្យមិនឱ្យចេញបងឯងកុំសង្ឃឹម! បងឯងនិយាយអាម៉េចក៏មិនបានចេញដែរ»

ខ្ញុំធ្វើជាខឹងមួម៉ៅ៖

«ធុញណាស់វ៉ើយ!»

នាងមើលមុខខ្ញុំហាក់អាណិត ខ្ញុំបានចិត្តឱបចង្កេះនាងហើយនិយាយលួង៖

«អត់ញ៉ាំទេ! នាំបងចេញក្រៅដើរលេងបន្តិចបានអត់?!»

នាងមិនដាច់ចិត្តបដិសេធទេ ក៏គ្រាហ៍ខ្ញុំទៅអង្គុយលេងក្នុងសួន។

ខ្យល់រងាតិចៗហើយ តែនាងនៅតែអង្គុយកំដរខ្ញុំ។ ខ្ញុំតាមសម្លឹងមុខស្រស់ស្អាតរបស់ទាវនីណាដែលមើលទៅផ្ទុយគ្នាណាស់នឹងចរិតក្អេងក្អាងរបស់នាងកាលពីថ្ងៃដែលខ្ញុំចួបនាងដំបូងនៅក្នុងក្លឹប។

«បើពេទ្យប្រាប់បងពិការបាក់ដៃជើង តើនីណាព្រមរៀបការជាមួយបងរាជទៀតដែរ?!»

នាងសម្លឹងខ្ញុំដោយស្រពោនហើយនិយាយច្បាស់ៗ៖

«ទោះបងរាជអត់អី ក៏ខ្ញុំមិនរៀបការជាមួយបងរាជដែរ!»

ខ្ញុំភាន់ភាំងដែលនាងនិយាយត្រង់ៗថ្នាក់នេះ។ ពេលខ្ញុំសម្លឹងនាងភ្លឹកព្រោះសឹងថាមិនជឿត្រចៀកខ្លួនឯងនាងនិយាយមកពន្យល់ ខ្ញុំដោយទទូច៖

«ខ្ញុំជ្រុលមានសង្សារហើយ ខ្ញុំជ្រុលស្រលាញ់គេហើយបងដឹងអត់?»

«ជ្រុលឱ្យខ្លួនគេហើយមែនអត់?!» ខ្ញុំសួរតិចៗហាក់អស់សង្ឃឹមដោយមិនដឹងខ្លួន។

នាងប្រកែកញ៉ាញ៖

«អត់ទេ ខ្ញុំនឹងគាត់មិនទាន់ដែលបានចួបគ្នាតទល់ផង! គាត់មិនដែលមកហុងកុងទេ!»

«កុហក!!! អាមួយនោះជាមនុស្សបោកផុតលេខ!»

ខ្ញុំស្រែកដាក់នាង។ តើខ្ញុំខ្លួនឯងកំពុងខឹងនាយសិទ្ធិដែលលេងល្បិចពីលើក្បាលខ្ញុំ ឬខ្ញុំកំពុងច្រណែនគេឱ្យប្រាកដ?

នាងនៅស្ងៀមភិតភ័យតែបន្តិចមកនាងខំនិយាយទទូចមកទៀត៖

«បើបងរាជស្រលាញ់ខ្ញុំ ទុកខ្ញុំជាប្អូន…បងរាជត្រូវជួយនិយាយបងរ៉េណាឱ្យខ្ញុំណ៎ា!»

«អ្នកណាទុកយើងជាប្អូន បើទុកជាប្អូនគេដោះអាវយើងធ្វើអីអ្ហះ?!»

នាងអង្វរខ្ញុំយកតែមែនទែន៖

«បងរាជឈប់រំឭករឿងអស់នោះទៅ! ខ្ញុំលើកទោសឱ្យបង! បងបំភ្លេចរឿងនោះចោលទៅ!»

«ស្អីលើកទោសទៀត?!»

«មិនអ៊ីចឹងឱ្យធ្វើម៉េច? មនុស្សមានសង្សារហើយតើឱ្យនីណាចោលគេទៅឯណាទៅ?!»

ខ្ញុំឆ្លៀតពេលចូលសាច់រឿងភ្លាម ៖

«ចុះក្រែងមុនពេលបងឯកបានបងនីភាមកនៅជិត អ្នកបងគាត់មានសង្សារផ្សឹងដែរទេហ្អី! បងរ៉េណាបង្ខំអ្នកបងយ៉ាងម៉េចបានជាត្រូវរ៉ូវគ្នាដល់សព្វថ្ងៃ? បងនឹងធ្វើតាមបងឯក!»

«មានឯណា? បងនីភាមិនដែលមានសង្សារទេ!»

ខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើមព្រោះទឹកមុខនាងដូចចាំច្បាស់លាស់ពេក។ ខ្ញុំញាក់ចិញ្ចើមសួរ៖

«ប្រាកដហើយអ្ហីកូនក្មេង? ចុះ….អាម្នាក់ដែលថាបានច្រានប៉ានាងធ្លាក់នៅភ្នំពេញនោះ? ក្រែងអ្នកបងសុខចិត្តការពារវាកុហកតុលាការមែនអត់?!»

នាងជ្រប់…..នាងដឹងរឿងហ្នឹងច្បាស់ណាស់ គ្រាន់តែនាងមិនសមថាស្គាល់អាម្នាក់ហ្នឹងថាកំពុងជាសង្សារបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្លួនគ្រាន់តែដូរឈ្មោះផ្សេង។

ខ្ញុំបន្ថែមផ្ទាន់នាង៖

«អើយើងកូនក្មេងគ្មានដឹងរឿងស្អីទេទៅ!»

នាងតវ៉ាមួយរំពេច៖

«ខ្ញុំដឹង! តែរឿងហ្នឹងវែងឆ្ងាយណាស់!….តាមពិត….តាមពិត អ្នកបងមិនបានមានសង្សារចោលបងរ៉េណាទេ! កាលហ្នុងអ្នកបងធ្វើដោយបង្ខំចិត្ត គឺគាត់ការពារម្នាក់សិទ្ធីហ្នឹងតាមបណ្តាំរបស់លោកប៉ាខ្ញុំតែប៉ុណ្ណោះ!»

«ស្អីគេ?!» ខ្ញុំភ្ញាក់ពីម៉ាត់នេះ រួចចំហមាត់ធ្លុងព្រោះមិនយល់សាច់រឿងត្បូងជើងលិចកើត។

នាងមិនដឹងត្រូវលាក់យ៉ាងម៉េចទៀតក៏បង្ហើរប្រាប់ដំណើរដើមទង។

«បងរាជមិនដឹងទេ! លោកប៉ានីណា លួចមានប្រពន្ធក្រោយលួចលាក់ហើយមានកូនឥតខាន់ស្លាឈ្មោះនាយសិទ្ធី! គេនោះជាកំពូលមនុស្សអាក្រក់លោភលន់!!»

«ដែលជេរគេនេះ ស្គាល់មុខមាត់គេឬនៅ?!» ខ្ញុំភ្លាត់មាត់សួរព្រោះវិលវល់ថានាងជេរគេច្រើនយ៉ាងនេះម៉េចគេបន្លំមកធ្វើជានាយជេមហើយទាក់ទងនាងបាន?

«ខ្ញុំមិនទៅខ្វល់ចង់ស្គាល់មុខមនុស្សចង្រៃនោះធ្វើអីទៅ? គេឃើញបងរ៉េណាស្រលាញ់បងនីភា គេក៏រំអុកលោកប៉ាថា គេមិនត្រូវការទ្រព្យអ្វីទាំងអស់ ជាថ្នូរនឹងកាលដែលលោកប៉ាចាកចោលគេនិងម្តាយគេ គេទាមទារឱ្យលោកប៉ាបំពេញបំណងគេមួយជាសំណងផ្លូវចិត្ត គឺធ្វើម៉េចឱ្យតែបងនីភាស្រីដែលកូនដើមកំពុងស្រលាញ់ មកព្រមរៀបការជាមួយគេ! ចំណែកលោកប៉ាហេតុតែអាណិតកូនក្រោយដែលគ្មានយកអ្វីនោះ ក៏ទៅនិយាយនឹងអ្នកបងនីភា អង្វរគាត់ឱ្យព្រមទទួលយកគេនោះ! អ្នកបងស្រលាញ់បងឯក គាត់ចង់ឱ្យបងឯកបានទ្រព្យទាំងអស់ ហើយក៏ជាសំណូមពរលោកប៉ាផង គាត់ក៏ព្រមឱ្យនាយសិទ្ធីនោះបានបញ្ឈឺចិត្តបងឯកបានជោគជ័យ!»

«បងឯកដឹងរឿងពិតទេ?!»

«ទេ! គាត់អត់ដឹងទំាងអស់ដឹងតែថាបងនីភាមានថ្មី!»

«បើមែន! នាយសិទ្ធីបានស្រីដែលបងគេស្រលាញ់ហើយគេចាំបាច់អីច្រានសម្លាប់ឪពុក?»

នាងបូញមាត់និយាយទំាងមិនសប្បាយចិត្ត៖

«ចំណែកថ្ងៃកើតហេតុនោះ សិទ្ធីគេមិនរក្សាសម្ដី! គេបានទៅប្រទាញប្រទង់ទាមទារឱ្យលោកប៉ាផ្ដល់កេរឱ្យទៀត ពេលនោះបងនីភាទៅទាន់ហើយគេបានជ្រុលដៃច្រានលោកប៉ាធ្លាក់ស្លាប់! មុនពេលដាច់ខ្យល់លោកប៉ាសំណូមពរឱ្យបងនីភាលាក់រឿងនេះកុំឱ្យគេជាប់គុក ហើយកុំឱ្យបងរ៉េណាដឹងព្រោះគាត់នឹងធ្វើបាបគេ ដូច្នេះបងនីភាចាំបាច់ត្រូវគោរពសន្យាជាមួយលោកប៉ា គាត់មិនដឹងទេថាផ្ទះអ្នកក្បែរៗនោះគេមានកាមេរ៉ាថតបានសកម្មភាពទាំងអស់!»

«អស់សំណើចណាស់! បើអ៊ីចឹងមែន ម៉េចក៏បងឯកមិនប្ដឹងគេជាមួយព័ស្តុតាងថ្មីទៅ!»

«ព្រោះបងឯកនៅស្រលាញ់អ្នកបង! ចង់យករឿងនេះគំរាមឱ្យអ្នកបងមកវិញ! ព្រោះបងឯកនិងអ្នកបងទើបជាគូពិត! ម្នាក់កូនក្រៅខោនោះទីបំផុតនឹងគ្មានបានអ្វីទាំងអស់!»

«សិទ្ធិធ្វើរឿងច្រើននេះធ្វើអ្វី? ក្រែងសុទ្ធតែជាសាច់ឈាម?!»

«គេមិនបានទុកពួកយើងជាសាច់ឈាមទេ! ចិត្តគេចង់តែប្រជែងជាមួយបងឯក ហើយចង់យកអ្វីៗទាំងអស់យកសូម្បីតែស្រីដែលគាត់ស្រលាញ់! ប៉ុន្តែចុងក្រោយមនុស្សស្រលាញ់គ្នា គេនៅតែយល់ចិត្តគ្នាហើយគេនៅតែមិនបែកគ្នា!»

ទីបំផុត ទាវនីណាក៏ចូលក្នុងល្បិចខ្ញុំ ហើយនាងព្រមនិយាយរឿងរ៉ាវអតីតទំាងឡាយប្រាប់ខ្ញុំ…គឺភាគបន្តនៃស្នេហាឯករ៉េណានិងអ្នកគ្រូភាសាចិន ចាប់តាំងពីនាងត្រូវបង្ខាំងក្នុងផ្ទះល្បងធំអតីតសង្សារ….

យល់ចិត្តស្អិតជាងស្រលាញ់…

…..ឯករ៉េណាវិលមកផ្ទះវិញយប់ជ្រៅណាស់ទៅហើយ….គេផឹកស្រាស្រវឹងជោក ហើយមាននារីវ័យក្មេងសិចស៊ីពីរនាក់គ្រាហ៍ឡើងមកជាមួយ។

ដើរកាត់តាមបន្ទប់ដែលសៅនីភាកំពុងនៅខាងក្នុង គេឈប់បង្អង់ហើយរុញសង្សារប្រចាំថ្ងៃរបស់គេចេញពីដៃ ដោយដើរទ្រេតទ្រោតទៅគោះទ្វារ។

«….អូ…ភ្លេច! ទ្វារជាប់សោខាងក្រៅ» គេនិយាយដោយសើចក្អាកក្អាយហើយរាវបើកគន្លឹះសោ។

«បងឯងមានបន្ទប់ឃុំខ្លួនផង?!» នារីម្នាក់ក្នុងចំណោមនាងស៊ិចស៊ីទំាងទ្វេនិយាយឌឺដងឱ្យបុរសសង្ហា។

«បងទុកឃុំតែស្រីៗទេ!»

គេនិយាយទាំងមុខក្រហមដោយអំណាចជាតិអាល់កុលហើយដៃរុញទ្វារឱ្យរបើក ហើយឈរម្ខាងអើតសម្លឹងទៅអ្នកគ្រូដែលគេធ្លាប់ស្រលាញ់។

នីភាអង្គុយលើគ្រែកាន់ទូរសព្ទជាប់ណែនក្នុងដៃ។ នាងភ្ញាក់ព្រើតពេលគេសម្រុកបើកទ្វារចូលមក។ បន្ទាប់មកកែវភ្នែកនាងបញ្ឈប់ត្រឹមរូបនារីស្អាតទាំងពីរដែលបង្ហាញខ្លួនក្បែរគេ។

ទឹកមុខគេងងើលដៀមដាមនាង តែក្រសែភ្នែកស្លូតបូតរបស់នាង ធ្វើឱ្យចិត្តគេរយះរយាយ។ ឯករ៉េណាមិនអាចសម្លឹងទៅទឹកមុខស្អាតស្រទន់នោះបានទៀត ពិសេសទឹកមុខស្ងួតស្ងប់ដែលនាងសម្លឹងមកនាយមិនដាក់ភ្នែក។

ទោះចិត្តជាអ្នកលេងនៅតែមានបេះដូងជាសុភាពបុរស ចេះស្រលាញ់ចេះតូចចិត្ត ហើយចេះច្រណែន។ គេមិនយល់ពីខ្លួនឯងដែលមាននិស្ស័យស្គាល់នាង បែរជាត្រូវបាត់បង់នាងទៅឱ្យមនុស្សម្នាក់ផ្សេងដែលគ្រាន់តែគេនោះសុភាពជាងខ្លួន?

គេតាមពិតមានចិត្តចង់សួរនាំដៀមដាមនាង តែលុះឃើញនាងមែនទែន សម្តីអ្វីក៏និយាយមិនចេញបានត្រឹមក្តៅចិត្ត ដែលនៅសុខៗនាងបែកពីគេ នៅសុខៗនាងរើសយកប្រុសថ្មីនោះហើយនៅសុខៗនាងសុខចិត្តធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងការពារវានោះទៀត។

ឯករ៉េណាទាញទ្វារបិទមកវិញគ្រាំរង្គើផ្ទះទំាងមូលហើយដើរទៅរកតុបន្តផឹកជាតិអាល់កុលតាមទម្លាប់របស់គេជាមួយស្រីស្អាតទំាងទ្វេ។

ទ្វារបន្ទប់នាងមិនបានបិទជិតចាក់សោដូចមុនទេ។ នាងគិតថាគេស្រវឹងហើយ។

យប់ជ្រៅទៅហើយ ហើយកម្លាំងខ្យល់បក់មកធ្វើឱ្យទ្វារបន្ទប់នីភាហើបបន្តិចម្តងៗ។ អ្វីៗនៅខាងក្រៅប្រែជាស្ងាត់ជ្រងំ។

នាងក្រោកដើរមកក្បែរទ្វារសម្លឹងចេញមកក្រៅ។

គ្មានអ្នកណាទេ នាងក៏មិនគិតថាខ្លួនឯងនៅសម្ងំដាច់ពោះស្លាប់ ឬស្រេកទឹកខះកស្លាប់នោះដែរ។

នាងដើរតម្រង់មកជណ្ដើរប៉ុន្តែកន្ទុយភ្នែកហាក់ឃើញបន្ទប់មួយនៅខាងត្បូងអាគារដែលនៅបើកភ្លើងលឿងឆ្អិន។

ស្រីតូចដើរមួយៗឆ្ពោះទៅរកពន្លឺជាជាងប្រថុយចុះទៅខាងក្រោមដែលនាងដឹងថាពួកកងការពារនៅដេកយាមផ្ទះពាសពេញ។

មកដល់ពីមុខមិនដល់ចម្ងាយពីរម៉ែត្រក្បែរបន្ទប់ដែលមានពន្លឺ នាងឈប់ដំណើរព្រោះតែរបាំងកញ្ចក់នៅចំពោះមុខនាងបង្ហាញរាងកាយប្រុសស្រីទំាងបីដេកឱបគ្នាច្រងាប់ច្រងិលលើសាឡុងធំមួយមិនខ្វល់ទំាងបិទកុងតាក់ភ្លើង។

រាងកាយស្ទើរពាក់កណ្ដាលអាក្រាតរបស់ពួកគេ ដែលគ្រាន់តែគ្របដោយភួយមួយមិនជិតជុំធ្វើឱ្យនាងភ្ញាក់ដូចគេកន្ត្រាក់ស្រែកវ៉ាស។

សំឡេងនាងមិនខ្លាំងស្រាប់ហើយ វាជាធម្មជាតិរបស់នាងដែលមិនអាចដាស់មនុស្សពេញផ្ទះនេះតែក៏អាចដាស់ឯករ៉េណានិងស្រីស្នេហ៍ទាំងពីររបស់គេ។

…..គេងើបមុខសម្លឹងមកភាពតក់ស្លុតរបស់ស្រីស្អាតនឹងកែវភ្នែកខឹងសម្បារបស់នាងដែលមកឃើញស្នេហាអាសអាភាសនៅកណ្ដាលវាលនេះ។

បបូរមាត់បុរសផុសចេញនូវស្នាមញញឹមតបស្នងនឹងកំហឹងក្នុងភ្នែកនារីតូច។

គេញាក់ចិញ្ចើមស្រែកហៅ៖

«ម៉េច? ខឹងអត់មានគេហៅឱ្យមកលេងជាមួយគ្នា?!»

ស្រីតូចចង់ហោះទៅណាឱ្យបាត់ពីមុខគេទំាងបីភ្លាមៗ តែនាងឈានមិនបានព្រោះភាន់ភាំងហើយនឹងហួសចិត្ត។

ឃើញតូចតន់នាងបានត្រឹមឈរសម្លឹងគេគ្រលួងៗ ឯករ៉េណាហាក់បានចិត្តណាស់គេកុហកខ្លួនឯងថានាងកំពុងច្រណែនស្រីពីរនាក់នោះហើយប្រចណ្ឌខ្លួន បានជាបុរសធ្វើក្រអឺតក្រទមអង្គុយច្រងាងបង្ហាញកាយអាក្រាតមួយកំណាត់លើរបស់គេហើយស្រែកសួរបន្ថែម៖

«ហើយសង្សារយើងអត់ធ្លាប់នាំយើងទៅលេងស្ថានសួគ៌ខ្លះទេ? បានជាទុកឱ្យមកឈរ ជ្រហមមើលអ្នកដទៃអត់ឃ្លានម៉េះ?!»

ស្រីក្រមុំអង្គ្រឺតធ្មេញ ទប់ចិត្តមិនរូចក៏ពោលរអ៊ូមាក់ងាយ៖

«មនុស្សអត់កេរ្តិ៍ខ្មាស!»

នាងបែរក្រោយដើរចេញ ប៉ុន្តែត្រចៀកឮសូរស្នូរជើងគេក្រោកមកតាម។

នាងស្គាល់កម្លាំងជើងគេច្បាស់ ប៉ុន្តែមិនមែននាងភ័យខ្លាចគេទេតែនាងភ័យព្រោះគេមិនមានស្លៀកពាក់អី្វដណ្តប់តែភួយ ចុះបើពេលនេះគេខឹងពាក្យដៀលត្មះរបស់នាង ហើយក្រោកមកទំាងអាក្រាតននល ឱ្យនាងគិតយ៉ាងដូចម៉េ្តច?

នាងលែងដើរប្រែជារត់ព្រោះភ័យស្លន់ គឺរត់បកត្រលប់ក្រោយមករកបន្ទប់ដើម ហើយមិនអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីស្រវារុញទ្វារបិទទៅវិញជាបន្ទាន់។

ចង្រៃអីទ្វារនេះរុញយ៉ាងណាក៏មិនអឹបបិទទៅវិញបានសោះព្រោះបុរសអាសអាភាសកំពុងមានវត្តមាននៅចន្លោះទ្វារដែលនៅសល់ ហើយសម្លឹងមុខនាងដោយក្រអឺតក្រទម។

នាងតូចប្រើកម្លាំងលើសមុនរុញទ្វារបិទទៀតដោយដៃទាំងពីររបស់នាងតែម្តង ក៏ប៉ុន្តែដដែលជាដដែលមិនអាចយកឈ្នះសូម្បីតែហត្ថា ម្ខាងរបស់ឯករ៉េណា។

ទឹកមុខគេព្រហើនដូចរាងកាយគេដែលឱបប្រលែងស្រីៗយ៉ាងអាសអាភាសនៅនឹងមុខនាងកាលពីមុននេះ។

«ចេញទៅ!!»

នាងស្រែកបណ្តេញដោយតក់ក្រហល់ហើយបិទភ្នែកទំាងសង។

ឯករ៉េណាអស់សំណើចដែលនាងដេញគេក្នុងផ្ទះរបស់គេខ្លួនឯង។ គេយល់ថានាងប្រើសម្តីកាចព្រោះប្រចណ្ឌ។ គេរុញមួយប្រឹបទៀត ទ្វាររបើកចូលក្នុង តែនាងទប់ខ្លួនបានដែលមិនឱ្យដួលផ្ងារក្រោយ។

អ្នកគ្រូស្រវារត់ចាកចេញក្រៅបន្ទប់វិញប៉ុន្តែគេចាប់អ្វីមិនចាប់ ចាប់ត្រឹមតែកដៃនាងទាញមកវិញគឺនាងទៅណាលេងបានទៅហើយ។

«លែងដៃខ្ញុំស្រែកឥឡូវ!»

«អើ! មានអីបើចង់ខ្មាសគេជាងហ្នឹងស្រែកឱ្យណាណីទៅ! មានកម្លាំងប៉ុន្មានស្រែកឱ្យអស់ប៉ុណ្ណឹងទៅ!»

ឈ្ងោកមកសម្លឹងម្រាមដៃនាងដែលខំប្រលេះដៃគេចេញពីកដៃខ្លួន។ ដៃឯករ៉េណាម្ខាងរុញទ្វារត្រលប់ទៅវិញគ្រឹប ហើយចុចគន្លឹះបិទផង។

គេលែងដៃពីនាង ទុកឱ្យស្រីតូចឆ្លេឆ្លាបែរទៅរកទ្វាររាវរកគន្លឹះ។

នាងបិទភ្នែកស្វែងរកគន្លឹះបើកចេញរហូតដល់ពេលដៃគេទំាងពីរដាក់មកលើចង្កេះខ្លួន ទើបនាងបើកភ្នែកមកវិញ។

ដង្ហើមឯករ៉េណាហត់គឃូសនៅក្បែរត្រចៀកស្រីតូចហើយគេនិយាយបញ្ឈឺនាង៖

«ចង់ដឹងថា អត់កេរ្តិ៍ខ្មាសសប្បាយម៉េចអត់?!»

គេប្រហែលនៅស្លៀកខោមិនមែនននលទេ នាងទទួលអារម្មណដោយសារគេឱបរឹតយ៉ាងស្អិតពីក្រោយ។

ស្រីតូចធូរចិត្តបន្តិចដោយនាងដក់ដៃពីរនុកទ្វារមកប្រលេះដៃគេចេញពីចង្កេះ។

គេមិនព្រមលែងក៏មិនព្រមរង្គើ ហើយនៅតែនិយាយច្រំដែលៗ៖

«ធ្លាប់ភ្លក់ពួកអាសុភាពបុរសហើយ មកសាកអាអត់កេរ្តិ៍ខ្មាសម្ដងវិញមើល៍ ក្រែងវាអស្ចារ្យជាងណា៎!»

សម្ដីបងធំគ្រោតគ្រាតតែអ៊ីចឹងហើយ ប៉ុន្តែម្តងជាពីរដងគេដូចជាហួសហេតុពេកដែលយល់ថានាងបានរំលងប្រពៃណីជាមួយសង្សារថ្មី ទំាងគេដឹងហើយថានាងជាមនុស្សបែបណា។

ស្រីស្ងួនបែរក្រោយសម្លក់គេមុតៗ ឃើញដូច្នេះក៏គេលែងដៃពីចង្កេះនាងតែងើយមុខក្រអឺតសម្លឹងមកនាងវិញមិនញិនទេ។

ភាពស្រវឹងរបស់គេគ្មានសល់ឡើយ បានន័យថាសុរាល្មមៗនៅតែមិនអាចធ្វើអីឯករ៉េណាបាន។

នាងមិននិយាយចេញក៏មិនចង់និយាយព្រោះគេនេះឈ្លើយមើលងាយនិងគ្មានភាពជាមនុស្សសមនឹងឱ្យនិយាយរកហេតុផលសោះ។

ឯគេសម្លឹងមកនាងហាក់ចង់ប្រាប់ថានាងជាកូនឆ្មាតូចក្នុងកណ្តាប់ដៃគេទៅហើយ ឱ្យតែគេលាក្រញាំមកនាងនឹងស្លាប់។

គេមិនចង់ធ្វើអីនាង ក៏គ្មានចេតនារំលោភបំពាននាងដូចដែលនាងគិត តែគេចូលចិត្តឃើញនាងដែលនៅឆ្លេឆ្លាពីមុខចង្កូមគេ។

មិនដឹងយ៉ាងម៉េច ទឹកមុខគេដែលមានអំនួតធ្វើឱ្យចិត្តនាងកើតចិត្តចង់សាសងសម្តីថាឱ្យគេវិញសមនឹងចិត្តខឹង នាងនិយាយជាមួយសូរសំឡេងតូចឆ្មារស៊ិចស៊ីនោះ៖

«ខ្លួនជាមនុស្សបែបណាកុំស្មានថាគេផ្សេងក៏ដូចខ្លួន!…សុភាពបុរស គេមិនធ្វើបាបមនុស្សស្រី គេមិននិយាយមើលងាយមនុស្សស្រី ក៏មិនប៉ះពាល់មនុស្សស្រី ធ្វើបាបមនុស្សស្រីដែលគេស្រលាញ់ដែរ! វាមិនដូចពួកជនពាលទេ គឺពួកហិង្សា…..»

ឯករ៉េណាក្តៅចិត្តអ្វីមិនស្មើនឹងឮនាងសសើរសត្រូវម្នាក់នោះទេ។ សត្រូវសម្លាប់ឪពុកនិងសត្រូវបេះដូង ផ្គូរផ្គងទូទាត់ គឺនៅតែឆេះឆួល។

សំខាន់តើនាងនេះអាងស្អីមកសរសើរវានៅក្បែរគ្រែទៅហើយ។

នាយលូកដៃទៅក្រោយសក់នាងហើយក្របូចភ្នួងសក់ដែលចងសមរម្យនោះពេញប្រអប់ដៃ។ នាងឈឺស្រែកអូយ ឯគេមិនលែងបន្តរុញមុខនាងអើតមកកៀកនឹងបបូរមាត់គេ។

ឯករ៉េណាមិនបានត្របាក់លេបបបូរមាត់នាងដូចពីអតីតកាលផ្អែមល្ហែមនៅឯចម្ការមាត់ព្រែកទេប៉ុន្តែមាត់គេដែលនៅកៀកនឹងនាងបែរជាបញ្ចេញសម្តីគ្រោតគ្រាត៖

«….ហើយចាំមើល ពួកអាមនុស្សពាល វាធ្វើម៉េចខ្លះទៅស្រីមានល្បិច!»

គេរលាស់ដៃចោលសំណុំសក់នៅឯកញ្ចឹងកនាងហើយសម្លក់នាងបម្រុងចាកចេញពីបន្ទប់នេះ នាងស្រែកដាក់គេទំាងរលីងរលោង៖

«ធ្វើអីធ្វើទៅ! ជីវិតលោក រឿងរបស់លោក! ធ្វើអាក្រក់ឱ្យអស់ចិត្តទៅ! កុំស្មានថាខ្ញុំអង្វរកុំស្មានថាខ្ញុំទៅខ្វល់ជាមួយ….ឯករ៉េណា!»

នាងយំអណ្ដឺតអណ្ដក ចិត្តគេធ្លុះធ្លាយ។

ម៉េចក៏ពេលខ្លះ នាងមើលទៅហាក់នៅតែបារម្ភ នៅតែស្រលាញ់គេ នេះបើតាមពិចារណាលើសម្តីប៉ុន្មានម៉ាត់ចុងក្រោយ ចុះមុននេះហេតុអ្វីនាងមើលងាយគេ តែងតែប្រៀបធៀបគេមិនស្មើទៅនឹងនាយសិទ្ធីនោះ។

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគទី១០

Bo Bo — Fri, 01 Sep 2023 13:00:00 +0000

«មិនមែនអាវខ្ញុំទេ!» នាងតម្អូញ តែត្រូវខ្ញុំសម្លុតវិញតិចៗ៖

«អាវយើងរហែកបាត់ហើយ! ពាក់អត់? ចង់ទៅវិញទាំងអ៊ីចឹងក៏ប្រាប់មក?!»

ដៃនាងនៅតែឱបខ្ញុំជាប់ដើម្បីបិទបាំងភាពអាក្រាតរបស់ខ្លួន តែមុននឹងក្រោយនាងនៅតែទទួលអាវរបស់ខ្ញុំមកពាក់។

ខ្ញុំជួយទាញនាងហើយរៀបរយឱ្យនាងផង។

ខ្ញុំគិតថាចេញទៅបើកឡាន តែវាហាក់ដូចជាយឺតពេល ព្រោះលាន់សន្ធឹកឡានជាច្រើនមកដល់។

ដៃនាងហាក់រញីរញ័រ នាងប្រហែលជាដឹងថាឡានបងនាង ហើយនាងប្រហែលជាកំពុងភិតភ័យខ្មាសគេផងដែលធ្លាក់ខ្លួនមកពាក់អាវខ្ញុំ។

ខ្ញុំងាកខ្វាច់ទៅក្រៅ….ប្រាកដហើយគឺឯករ៉េណាមកដល់….

ខ្ញុំលូកដៃទៅរកគន្លឹះទ្វារ ឯនាងលូកដៃមកចាប់ប្រអប់ដៃខ្ញុំឃាត់។

ខ្ញុំបែរមករកទាវនីណា នាងសួរខ្ញុំភ្លាម៖

«គិតម៉េចទៅ?!»

ខ្ញុំឃើញភាពព្រួយបារម្ភជាទម្ងន់ក្នុងកែវភ្នែកនាង ហើយយល់ថានាងកំពុងខ្មាសបងនាងនិងពួកដំរីទឹក។ តែខ្ញុំឌឺនាងជានិច្ច៖

«គិតអី?!»

ខ្ញុំសម្លឹងភ្នែកទាំងសងរបស់នាងដោយស្រទន់ព្រោះទន់ចិត្ត ហើយអាណិតលាយស្រណោះចំពោះភាពផ្អែមល្ហែមជាមួយគ្នាមុននេះបន្តិច។

ទាវនីណានិយាយដោយអង្វករហើយសម្លឹងចំភ្នែកខ្ញុំ។ នាងដូចជាខ្មាស់បងប្រុសនាងជាងសេចក្តីភ័យខ្លាចថា បងនាងនឹងសម្លាប់ពួកយើង។

ពេលខ្ញុំសួរ នាងឆ្លេឆ្លាទឹកមុខហើយនិយាយយ៉ាងញាប់៖

«កុំឱ្យគាត់ចូលមក! កុំឱ្យគាត់ឃើញខ្ញុំរបៀបនេះ!»

នាងគឺខ្មាសអៀន ហើយនាងនៅតែជាស្រីខ្មែរពិតៗដូចពាក្យនាងដែលមុននេះក្អេងក្អាងថានាងកំពុងនៅហុងកុងនោះទេ។

នាងស្លៀកពាក់រួចហើយ ក៏នៅតែទទួលយកស្ថានភាពរបស់ខ្លួនឯងមិនបាន។ ខ្ញុំសម្លឹងនាងពីលើដល់ក្រោមទំាងបេះដូងក្តៅគគុក ព្រោះវានៅផ្ទុកពេញដោយអំណាចស្នេហា។

ខ្ញុំទប់ទឹកមុខកុំឱ្យនាងដឹងថាខ្ញុំនេះអាណិតនាងហើយនិយាយសោះអង្គើយ៖

«មិនបាច់ភ័យទេ!»

ពេលនាងនៅតែសម្លឹងមកខ្ញុំម៉ក់ៗហាក់នាងកំពុងទទូចចំមកចាំចម្លើយខ្ញុំមិចភ្នែកម្តងទៀតស៊ីញ៉ូកុំឱ្យនាងភ័យ។

តែ….នាងនៅតែភ័យដោយរេភ្នែកចេញពីខ្ញុំ សម្លឹងទៅពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ គឺតាមកញ្ចក់ឡាន។

ខ្ញុំងាកយឺតសម្លឹងទៅក្រោយដែរ គឺឯករ៉េណាដើរមកមាំៗ…

ខ្ញុំរុញដៃបើកទ្វារហើយដើរចេញទៅ។

ចិត្តខ្ញុំនៅតែសង្ឃឹមថា រាងកាយខ្ញុំអាចបិទបាំងរូបភាពនាងតូច ច្រម៉ក់ដែលអង្គុយច្រងក់នោះបានទោះបីឯករ៉េណាចេះតែសម្លឹងហួសទៅកាន់ក្រោយខ្នងខ្ញុំ។

«បងឯក!»

ខ្ញុំហៅគេដោយគួរសមតែគេមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងខ្ញុំទេ ព្រោះចិត្តគេគឺអន្ទះសារឿងទាវនីណា។

គេដើរផុតពីខ្ញុំហើយ ដូច្នេះខ្ញុំមានតែថយក្រោយទៀតដើម្បីរារាំងផ្លូវគេ។

ឯករ៉េណាឈប់ជើងហើយសម្លឹងខ្ញុំពីលើដល់ក្រោម ទឹកមុខគេគឺសង្ស័យ ហើយភ្នែកគេរេមកឈប់ត្រង់កំភួនដៃខ្ញុំដែលនៅហូរឈាមរិចៗច្រើនកន្លែងដោយត្រូវនឹងក្រចកស្រីឆ្នាស។

គេរិះគិតជាមួយគ្រាប់ភ្នែកបែបយល់ការណ៍ ហើយលូកដៃរុញខ្ញុំទៅម្ខាងប្រុងចូលទៅក្បែរឡាន ប៉ុន្តែខ្ញុំ ប្រទាញដៃគេមកវិញ។

ដោយមុននេះទប់កំហឹងគ្រប់គ្រាន់ហើយ ឯករ៉េណាងើបមុខមកសម្លក់ខ្ញុំ ហើយសម្លឹងមកសរសៃសក់ប្អូនស្រីគេដែលវែងអន្លាយនៅជាប់លើបបូរមាត់ខ្ញុំ ហើយប៉ើងទៅមកតាមកម្លាំងខ្យល់បក់។ គេខាំមាត់និយាយញ៉ុលៗ៖

«អ្ហែងជឿថាអញឱ្យអ្ហែងមួយគ្រាប់សំណួរដេកចោលឆ្អឹងនៅហ្នឹងអត់អារាជ?»

ខ្ញុំមិនឆ្លើយតបនឹងសំណួរទោសៈរបស់គេទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំនិយាយប្រាប់ខ្សឹបៗ៖

«នីណាមិនចង់ឱ្យបងឯងទៅឃើញគេទេ!»

ឯករ៉េណាទប់ជើង ប្រហែលគេគិតថាប្អូនស្រីគេដេកគ្មានអាវឬយ៉ាងណា បានជាភ្នែកគេកាន់តែក្រហមដូចងងើកភ្លើង ហើយសម្លក់ខ្ញុំព្រឹមៗ។

ខ្ញុំនិយាយបន្ថឺម៖

«គេគ្មានអីទំាងអស់! យើងទៅដល់ផ្ទះពូផៃចំពេលមានគេសម្លាប់គាត់ បានជានីណាំភ័យស្រែករកបងឯក!»

នៅតែមិនអាចបន្លប់ចិត្តគេបានទេ គេស្រែកគំហកដាក់ខ្ញុំ៖

«ចុះអ្ហែងធ្វើស្អីវា?!»

«គ្មានអីទេ! បន្លែងគ្នា!»

«បន្លែងគ្នាធុនស្អីអ្ហែង?!»

គេសម្លឹងមកដៃជើងខ្ញុំនិងខោអាវខ្ញុំដែលទក់ទី។

ខ្ញុំឆ្លើយតបភា្លមៗព្រោះពួកដីរីទឹកនាំគ្នាដើរមកព្រោះតែពួកវាឮបងធំស្រែក៖

«នីណាអុកឡុកបើកឡានក្រឡុកខ្ញុំពេលដៃខ្ញុំជាប់ចំណង ខ្ញុំគ្រឺតពេកបានជា…….បងឯកកុំឱ្យពួកវាចូលមក ពួកអាដំរីទឹកណា ព្រោះនីណាកំពុងពាក់អាវខ្ញុំ!»

ឯករ៉េណានៅតែខឹង ព្រោះកណ្តាប់ដៃនៅតែក្តាប់ តែខ្ញុំខំពន្យល់ទៅកាន់ទឹកមុខទោសៈរបស់គេ៖

«ខ្ញុំស្រលាញ់វាណាស់ ទាវនីណា បងឯងដឹងហើយ! មុនក្រោយគង់តែ…..!»

គេស្រែកកាត់ខ្ញុំ៖

«ឡើងបើកឡានទៅ!»

គេហាក់មិនចង់ឱ្យពួកកូនចៅឃើញប្អូនគេអ៊ីចឹងដែរ បានជាគេដើរទៅរកឡានខ្ញុំហើយចូលអង្គុយផ្លុកទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នកបើកបរម្ដង។

សម្លឹងតាមកញ្ចក់ ខ្ញុំឃើញទាវនីណានៅធ្វើមុខអេះម៉េះដែលបងប្រុសនាងចូលមកអង្គុយដែរតែមិនងាកទៅមើលនាងសូម្បីតែបន្តិច។

ខ្ញុំមិចភ្នែកស៊ីញ៉ូនាងសាជាថ្មី នាងងាកមុខចេញទាំងសម្លក់ ខ្ញុំប៉ុន្តែហាក់ស្វែងយល់ថា មានអត្ថន័យស្នេហានៅក្នុងការសម្លក់នោះ។ នាងតូចជាប់ចិត្តនិងការថើបរបស់ខ្ញុំ? ឬមួយនាងអៀនខ្ញុំចាប់តាំងពីមានរឿងជាមួយគ្នា? បើមិនមែនបងនាងមកដល់ នាងប្រាកដជាចប់របស់ខ្ញុំបាត់ទៅហើយ។ តែយ៉ាងហោចណាស់ក៏ខ្ញុំអាចដឹងបានត្រឹមថ្ងៃនេះដែរថា ស្រីហក់លោតម្នាក់នេះមិនដែលមានប្រុសៗប៉ះខ្លួនទេពីមុនមក។

«នាំគ្នាទៅផ្ទះពូផៃធ្វើអីនីណា?!

បងនាងសួរសម្លុត នាងកាន់តែមិនដឹងធ្វើ ម៉េចក៏រកលេសនិយាយកុហក៖

«មានឯណា…..គឺ….គេម្នាក់នេះទេនាំខ្ញុំទៅ!»

ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់ហុងកុងទេ ក៏មិនដែលស្គាល់ពូផៃណាដែរ ឯករ៉េណាដឹងហើយបានជាពេលគេសម្លឹងមកខ្ញុំ ខ្ញុំគ្រញែងសា្មមិននិយាយស្តី ទុកឱ្យគេពិចារណាខ្លួនឯងចុះ ហើយគេក៏ដឹងដែរថាប្អូនស្រីគេខូចកម្រិតណា? នាងចង់បញ្ចូនខ្ញុំឱ្យចេញពីហុងកុងព្រោះចង់គេចមិនរៀបការនឹងខ្ញុំ។

ឯករ៉េណាដកដង្ហើមឃូរលែងមាត់ក ខ្ញុំនិយាយបន្ថែមឱ្យគេយល់សាច់រឿងដើម្បីត្រៀមខ្លួនមុន៖

«ពេលបីនាក់ខ្ញុំទៅដល់ តាចិននោះត្រូវគេសម្លាប់ទុកលើមែកឈើបាត់ទៅហើយ!»

ឯករ៉េណាបើកភ្នែកមូលក្លុំ។

«មានអាណាឃើញពួកអ្ហែងអត់?!»

«មាន! គឺពួកឃាតករសម្លាប់តាចិននោះ! ពួកវានៅទីនោះនៅឡើយ!»

«ហើយម៉េចបានវាឱ្យពួកឯងរួចខ្លួន!»

«វាប្រហែលជាខ្លាចបងឯង!»

ឯករ៉េណាមិនមាត់មិនកនៅត្រិះរិះពិចារណា។

មួយសន្ទុះក្រោយមុនពេលឡានបរចូលផ្ទះ គេនិយាយរឿងថ្មី៖

«ត្រៀមខ្លួនទៅ! ឈប់ដើរទាត់ខ្យល់! មានកន្លែងធ្វើការសម្រាប់ឯងហើយ!»

លង់ស្នេហ៍ស្រីឆ្នាសមុនបញ្ចប់បេសកកម្ម

…..ពេញមួយល្ងាចនេះ ខ្ញុំនឹកដល់ដើមទ្រូងស្រីឆ្នាសដែលបានបបោសអង្អែលពេញដៃហើយនឹកដល់ទឹកភ្នែកនាង។

ស្រីតូចនេះពិតជាមានសង្សារ?

ខ្ញុំនឹកដល់រូបថតនៅអេក្រង់នាងដែលខ្ញុំបានឃើញដោយចៃដន្យគឺស្រដៀងគ្នានឹងសុភាពបុរសសិទ្ធីខ្លាំងណាស់?

ខ្ញុំនៅមិនសុខទេខ្ញុំឈែតទៅអ្នកដែលជួលខ្ញុំមក ….

«ឯករ៉េណាប្រាប់ថាជិតនាំខ្ញុំទៅក្រុមហ៊ុនគេហើយ!»

«ល្អខ្លាំងណាស់! ពេលគេទុកចិត្ត ឯងអាចនឹងលួចបណ្ដាំមរតកនោះមកបានហើយ!»

«ឯងឱ្យខ្ញុំមកស៊ើបរកសង្សារឯងសៅនីភាឬមករកបណ្ដាំមរតកនោះ?»

«ឯងដឹងហើយតើ! បើខ្ញុំបានរបស់នោះ ទើបអាចដកហូតយកទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់ប៉ាខ្ញុំមកវិញបាន! ហើយពេលឯករ៉េណាអស់អ្វីៗ វានឹងគ្មានអំណាចអីបង្ខំនីភាបានទៀតទេ!»

ប៉ុន្តែប្រសិនបើប្រុសម្នាក់ក្នុងអេក្រង់របស់ទាវនីណាដែលខ្ញុំឃើញនោះជានាយសិទ្ធីម្នាក់នេះ ខ្ញុំដឹងថាអ្វីៗមិនងាយស្រួលដូចដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតនោះទេ។

នាយនេះកើតអីបានជាប្រើខ្ញុំចូលមកទីនេះប្រាប់ថា ឯករ៉េណាបង្ខំសៅនីភាតែមើលទៅគេទាំងពីរស្រលាញ់គ្នាសឹងអី?

ចុះគេប្រើខ្ញុំមកទីនេះហើយ ចំាបាច់អីទៅធ្វើជាសង្សារនីណាមួយជាន់ទៀត?

ដើម្បីឱ្យបានច្បាស់ ខ្ញុំត្រូវការដឹងថាប្រុសដែលខ្ញុំឃើញនៅលើអេក្រង់ទូរសព្ទនោះជាគេពិតឬមិនពិត ឬគ្រាន់តែជាមនុស្សស្រដៀងគ្នា?

ខ្ញុំបញ្ចប់ការឈែត៖

«បាន! សង្ឃឹមខ្ញុំអាចរកឃើញរបស់នោះលឿន!»

ខ្ញុំបិទការសន្ទនាហើយចេញពីបន្ទប់។

គោលដៅខ្ញុំគឺទៅរកទាវនីណា ហើយខ្ញុំឮសំឡេងនាងជជែកជាមួយអ្នកបម្រើនៅជាន់ខាងក្រោម។ នាងអត់បាយពេញមួយថ្ងៃ គឺគេចពីមុខខ្ញុំ ប្រហែលពេលនេះចុះទៅរកអីញ៉ាំក៏មិនដឹង។

ខ្ញុំចុះទៅដល់លើកដៃស៊ីញ៉ូពួកអ្នកបម្រើចេញទៅអស់ សល់តែទាវនីណាឈរចិតផ្លែឈើម្នាក់ឯងបែរមុខទៅរកបង្អួច។

នាងបង្អង់ដៃពេលឃើញរូបខ្ញុំតាមកញ្ចក់។

ខ្ញុំឌឺនាងបន្ទាន់៖

«ចិតផ្លែឈើផ្ទាល់ដៃ ធ្វើឱ្យប្ដីហូបហ្មែន?»

នាងមិនឆ្លើយគិតពីឈ្ងោកមុខបង្ហើយការងារ….ខ្ញុំដើរចូលទៅ ….ស្រាប់តែនាងនិយាយរ៉ាវ៖

«កាំបិតមុតណាស់ណា៎!»

ខ្ញុំញញឹមពេលនាងសម្លឹងមកខ្ញុំតាមកញ្ចក់ ៖

«ហើយចង់ចាក់ត្រង់ណាអ្ហះ?!»

នាងបែរមកវិញពន្លែងអ្វីៗចោលទាំងអស់ ហើយទ្រគោះដាក់ខ្ញុំ៖

«លែងចង់ញ៉ាំហើយ ឃើញមុខមនុស្សក៏ឆ្អែត!»

នាងរកដើរទៅរក ទ្វារដូច្នេះខ្ញុំស្ទុះទៅបិទវិញគ្រឹប។

ឯករ៉េណាមិននៅផ្ទះទេ គេនាំស្រីបណ្តូលចិត្តចេញទៅដើរលេងតាំងពីល្ងាច។ នាងតូចនេះបើឆ្លាតគួរតែដឹងដែរថា ទោះបងប្រុសគេនៅក៏គេ មិនត្រូវសម្តីធំមកកាន់ខ្ញុំដែរ។

«ឆាប់ឆ្អែតម៉េះអ្ហះ? មិនទាន់បានអីផង?!»

នាងបូញមាត់សម្លក់ខ្ញុំហាក់ចង់ប្រាប់ថានាងគ្មានស្រណោះរឿងកាលពីក្នុងឡាននោះទេ។ ទាវនីណាធ្វើអ៊ីចឹង ខ្ញុំរឹតតែឆេវ កើតចិត្តមានៈ ចង់រំឭកឱ្យនាងនឹកឃើញមកវិញ។

«ឈប់មករញ៉េរញ៉ៃក្បែរខ្ញុំទៅឮអត់? ផ្លូវដើរមានច្រើនណាស់ ផ្ទះក៏ធំ ដើរវាងៗគ្នាទៅឮដែរអត់?!»

«អត់ចង់!! ចង់មកចងកម្មពៀរវេរា ចង់ថើបគ្នាឱ្យសប្បាយៗ ដូចកាលពីព្រឹក ម៉េចវិញ?!»

«មនុស្សមាត់ចង្រៃ ខ្ជិលនិយាយជាមួយណាស់!»

នាងរកដើរគេចចេញ ស្រាប់តែទូរសព្ទនាងរោទ៍។ គឺវានៅក្បែរទូទឹកកក កៀកនឹងខ្ញុំជាងនាង។

ខ្ញុំងាកទៅមើល។

រូបប្រុសម្នាក់នោះលោតឡើងមកទៀតហើយ។

ចិត្តខ្ញុំរំជើបរំជួល រួចក៏ហើយលូកដៃទៅលើកយកមកមើល។

ខ្ញុំថ្លោះទឹកមុខ….នាងយល់ថាខ្ញុំខឹងដែលនាងមានប្រុសផ្សេង តែមិនមែនអ៊ីចឹងឯណា តែខ្ញុំយល់ថានាយសិទ្ធីកំពុងលេងល្បែង អ្វីម្យ៉ាងជាលក្ខណៈបិទពួនគួរឱ្យគិតដែរ។

«I love you, I miss you »

គេសរសេរសាររបៀបនេះមក?

គេញ៉ែនាង? ទាវនីណាយកគេនេះជាសង្សារ? នាងមិនអាសូរចិត្តបងប្រុសនាងទេ? ហើយចំណែកនាយសិទ្ធីវិញ គេបញ្ចូនខ្ញុំស៊ើបការណ៍ប្រថុយជីវិតមកនៅក្បែរឯករ៉េណាម៉េចគេមិនប្រាប់ខ្ញុំផងថាគេកំពុងទាក់ទងប្អូនស្រីឯករ៉េណា?

ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងនាងហើយធ្វើមុខមាំ ឯនាងភ័យឆ្លេឆ្លា។ ខ្ញុំចុចសារទំាងអស់មើល ពិតណាស់គេបានឆ្លើយឆ្លងគ្នារបៀបជាសង្សារ។

ខ្ញុំដឹងថានាយសិទ្ធីនេះមានរឿងជាច្រើនលាក់បាំងនឹងខ្ញុំ……ខ្ញុំខាំមាត់គិតជាមួយរឿងជាច្រើនអន្លើដែលចាក់ស្រេះចូលគ្នា …..នាងហាក់ភ័យពេលខ្ញុំងើបមុខសម្លក់ទៅ ….នាងប្រហែលមិនដឹងថាខ្ញុំគិតពីរឿងជ្រៅៗទេនាងស្មានថាខ្ញុំកំពុងប្រចណ្ឌ។

តើសុភាពបុរសសិទ្ធីកំពុងលេងល្បែងអ្វី?

…..តែមិនអីទេ ត្រឹមតែមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះខ្ញុំនឹងអាចដឹងអស់រវាងការពិតនិងរឿងក្លែងបន្លំ។

តែមុនពេលខ្ញុំឡើង ទៅចាត់ការស៊ើបរឿងនេះឱ្យល្អិតល្អន់ ខ្ញុំត្រូវប្រដៅស្រីចិត្តពីរនេះសិនដែរ។

នាងលបមើលមុខខ្ញុំហើយងាកទៅវិញបាត់ហាក់ភ័យផងពិបាកចិត្តផង ខ្ញុំក្តាប់មាត់បោកទូរសព្ទនាងមួយទំហឹងទៅលើឥដ្ឋឱ្យខ្ចាយទៅជាច្រើនបំណែក។

អ្នកដទៃអាចគិតថាខ្ញុំប្រចណ្ឌនាង តែខ្ញុំយល់ថាខ្ញុំកំពុងគិតកាត់ផ្តាច់ការទាក់ទងរបស់នាងនិងសុភាពបុរសនោះឱ្យបានមួយរយៈទម្រាំខ្ញុំដឹងការពិតឱ្យអស់។

ស្រីតូចទាវនីណាលើកដៃខ្ទប់ត្រចៀកហើយសសៀររត់ចេញទៅ តែខ្ញុំស្រែកសន្ធាប់ពីក្រោយ ៖

«បើចង់ឱ្យរឿងកាន់តែធំ ប្រឹងទាក់ទងទៅរកវានោះទៀតទៅ! គង់តែដឹងគ្នាទេ»

នាងរត់ចេញ ខ្ញុំសញ្ជឹងបន្តិចក៏រត់តាមពីក្រោយ។

ប្រសិននាងខលទៅប្រាប់សង្សារនាងថាខ្ញុំឃើញការសន្ទនារបស់ពួកគេហើយបោកទូរសព្ទ ចោល មិនខូចការទៅហើយទេ?

ឃើញខ្ញុំតាមនាងកាន់តែរត់លឿនទៅលើ តែរត់ឯណាឈ្នះខ្ញុំ ខ្ញុំក៏ដេញទាន់ នាងក៏ឈប់នៅក្រៅបន្ទប់ហើយបែរក្រោយក្រាកព្រោះមិនចង់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់តែពីរនាក់ខ្ញុំ។

«ចង់ធ្វើអីទៀតហើយ?!»

នាងសួរហាក់ខឹងតែមិនហ៊ានជាមួយខ្ញុំប៉ុន្មានទេ ខ្ញុំដឹង។

ខ្ញុំបានចិត្តនិយាយសម្លុតធ្វើដូចមែនទែន៖

«ចង់ប្រដៅអាពួកលួចស៊ីក្រៅ?!»

«ស៊ីក្រៅអី?!»

«មានប្តីស្អែកខានស្អែកហើយឆ្លៀតណាត់ប្រុសទៀត?!»

«ណាត់ស្អី? គាត់មិននៅហុងកុងទេ កុំចេះតែស្មាន!»

ឮនាងហៅនាយសិទ្ធិពីរោះពេក ខ្ញុំហាក់ដូចចេះច្រណែនម៉េចមិនដឹង ខ្ញុំញាក់ចិញ្ចើមសង្កត់ពាក្យរាលដាលវែងឆ្ងាយ៖

«ហើយរកប្រុសអីបានឆ្ងាយម៉េះ?!»

នាងហើបមាត់ចង់តបវិញព្រោះតែខ្ញុំនិយាយឈ្លើយ ប៉ុន្តែនាងឃើញផ្ទះស្ងាត់អ្នកបម្រើ គ្មានអ្នកណាមករវល់ជួយផង នាងក៏សង្កត់ចិត្តនៅស្ងៀមវិញហើយក្រពាត់ដៃបែរខ្នង។

ស្រមោលមួយនៅបង្អួចបោលឆ្វាចប៉ះចុងកន្ទុយភ្នែកខ្ញុំធ្វើឱ្យខ្ញុំងាកភ្លែតទៅចំនឹងរស្មីចាំងព្រាកពីកាណុងដែកថែប។

គោលដៅនៃចុងកាំភ្លើងមិនមែនខ្ញុំទេគឺទាវនីណា។

ខ្ញុំក្រឡាស់ខ្លួនទៅទាញនាងផ្ដួលហើយរមៀលទាំងពីរនាក់តាមជណ្ដើរពីលើចុះមកក្រោម ដែលមុននេះយើងទើបតែបានរត់ដេញគ្នា។

សំណុំគ្រាប់សំណបាចសាចមកប្រាវរង្គើផ្ទះ។

តើវាជាអ្នកណាបានជាលឹបលចូលមកទីនេះបានស្ងាត់ មិនឱ្យមានអ្នកការពារណាម្នាក់ដឹងទាន់?ប្រាកដជាពួកជនពាលដែលថ្នឹកខាងផ្លោះបង្អួចជាងខ្ញុំទៅទៀត?

វាប្រើកាំភ្លើងវែង គ្រាប់ក៏ច្រើន។ ខ្ញុំនាំនាងពួនបានយូរប៉ុណ្ណេះហើយអ្វីៗក្នុងផ្ទះក៏ត្រូវបាញ់រះខ្ទេចខ្ជីដែរ ពួកដំរីទឹកទើបតែរត់មកដល់។

ឆាកប្រយុទ្ធចាប់ផ្ដើមឡើង ហើយនាងនៅជ្រកក្រោកទ្រូងខ្ញុំនៅឡើយ។

ដៃនាងត្រជាក់ដូចទឹកកកថ្ពក់ម្រាមដៃខ្ញុំជាប់ មុនពេលខ្ញុំដឹងថាខ្នងចាប់ស្ពឹក ហើយលូកដៃទៅរកគោលដៅមើលដឹងថាឈាមក្រហមច្រាលកំពុងហូរមកដានពាសពេញកម្រាលឥដ្ឋដែលខ្ញុំពួនក្បែរនាង។

ខ្ញុំត្រូវគ្រាប់?

ញើសខ្ញុំស្រក់ជោកពេលឈាមកាន់តែហូរខ្សោះ។

អ្នកប្រយុទ្ធមិនទាន់ដឹងចាញ់ឈ្នះបញ្ចប់ទៅនៅឡើយ ឯនាងចាប់ផ្ដើមងាកមកមើលខ្ញុំពេលដែលម្រាមខ្ញុំលែងថ្ពក់ម្រាមនាងបាន ហើយវារបូតធ្លាក់។

នាងស្រែកភ្លាត់សំឡេង៖

«បងរាជ!?»

ខ្ញុំឃើញត្រឹមតែបបូរមាត់ញ័រៗរបស់នាងហើយក៏បិទភ្នែកឱ្យស្រួលខ្លួនជាងនេះបន្តិច ព្រោះខ្ញុំបើកភ្នែកលែងបានទៅហើយ…..

….ទម្រាំដឹងខ្លួន ខ្ញុំនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ….

ខ្ញុំបើកភ្នែកមកមើលឃើញមុនគេគឺខ្នងរបស់ឯករ៉េណា…..

«ដឹងខ្លួនហើយ?»

ខ្ញុំច្រត់ដៃក្រោក ឈឺភ្លាត់មាត់ស្រែកអូយ ប៉ុន្តែនៅតែប្រឹងជាលើកទីពីររហូតដល់អង្គុយបាន។ ឯករ៉េណាមិនបានខ្វល់មកគ្រាខ្ញុំទេគេនិយាយដោយឈរនៅទីនោះសម្លឹងមកខ្ញុំ៖

«ម៉េចហើយឈឺខ្លាំងទេ?!»

ខ្ញុំមិនឆ្លើយទេ តែរេភ្នែករកមើលក្រែងឃើញប្អូនដ៏ស៊ិចស៊ីរបស់គេនៅទីនេះ។ មិនដឹងយ៉ាងម៉េចទេក្រោកមកភ្លាមខ្ញុំក៏នឹកគេដំបូងបំផុតហើយ។

យល់ចិត្តមនុស្សប្រុសដូចគ្នា បងប្រុសគេប្រាប់មកខ្ញុំ៖

«នីណាវាចុះទៅទិញអីវ៉ាន់ មកវិញឥឡូវហើយ!»

ខ្ញុំរេភ្នែកទៅសម្លឹងជុំវិញខ្លួនហើយសួរតប៖

«ពួកនោះជាអ្នកណា! វាតាមបាញ់នីណាធ្វើស្អី?!»

«កូនចៅពូផៃ! ទូរសព្ទគាត់និយាយជាមួយនីណាក្រោយគេ ពួកវាវាយស្មានថានីណាសម្លាប់គាត់!»

«ស្រីចំកួតនេះទៅសម្លាប់អ្នកណាកើត?»

ខ្ញុំរអ៊ូ តែឯករ៉េណាឌឺខ្ញុំវិញភ្លែតដែរ៖

«វាប្រហែលអាចសម្លាប់អាខ្មែរស្មោះស្នេហ៍ម្នាក់ដែលកំពុងដេកនេះបាន!»

គេនិយាយក្នុងន័យថាខ្ញុំស្រលាញ់ប្អូនពៅគេ មិនគិតជីវិតខ្លួនហើយរងគ្រាប់ជំនួសនាង?

ល្អហើយដែលបានគេគិតអ៊ីចឹង តែតាមពិតពេលនោះខ្ញុំគ្រាន់តែគិតថាចង់ជួយនាងមិនមែនរងគ្រាប់ឱ្យនាងទេ។

និយាយទៅនិយាយមក វាក៏ល្អហើយដែលឯករ៉េណាគិតអ៊ីចឹង។

ខ្ញុំញញឹមស្របពេលដែល ទ្វាររុញចូលមក…..គឺស្រីដែលខ្ញុំនឹក។

នាងមិនសូវមើលទៅឆ្នាស់ទេព្រោះស្លៀកពាក់សុភាពហើយកំពុងចោលភ្នែកមើលមកខ្ញុំដូចជាអាណិត។

ខ្ញុំឈឺស្លេកហើយនៅតែខំឌឺនាងតាមកែវភ្នែកដែលបាញ់ទៅ។

ខ្ញុំធ្វើដូចជាស្រលាញ់នាង ហើយចង់ឈ្លោះគ្នាបន្ត។

គាប់ចួនគិលានុបដ្ឋាយិកាលើកអាហារចូលមកដល់។

«ដលម៉ោងអ្នកជំងឺហូបបបរហើយសុំចេញទៅក្រៅសិន!»

ឯករ៉េណាដើរចេញទៅក្រៅ ឯនីណាគេហាក់ដូចជារារែកដែលទើបតែឡើងមកឃើញខ្ញុំភ្ញាក់ហើយស្រាប់តែត្រូវចេញទៅវិញភ្លាម។

ខ្ញុំហាមាត់ទាន់ពេលនីណាមិនទាន់ទៅ ៖

«គ្រូពេទ្យតូចទុកហ្នឹងហើយ! បបរនេះខ្ញុំមានគេផ្សេងជួយបញ្ចុកហើយ!»

ឯករ៉េណាដែលដើរដល់ទ្វារគេងាកមកមើលពីរនាក់ខ្ញុំបន្តិច ហើយក៏ធ្វើឫកពាអត់ខ្ចីខ្វល់ហើយចាកចេញ។

ខ្ញុំនឹកឃើញដល់រឿងនិទានដែលគេតំណាលប្រាប់ខ្ញុំពីស្នេហាគេនឹងសៅនីភា។

ល្អដែរបើពេលនេះនាងច្រម៉ក់ព្រមនៅជាមួយខ្ញុំ ខ្ញុំប្រហែលឱកាសអាចដឹងភាគបន្តនៃស្នេហារបស់បងធំគេគឺមានច្រើន។

គិលានុបដ្ឋាយិកាសម្លឹងមុខនីណាឃើញនាងធ្វើរារែកមិនចង់ចេញចោលខ្ញុំ គេយល់ចិត្តគិតថាពួកយើងជាគូស្នេហ៍ ក៏ហុចថាសនោះទៅឱ្យស្រីច្រម៉ក់របស់ខ្ញុំហើយផ្តាំ៖

«នេះថ្នាំ! បបរហើយពេលណាឱ្យអ្នកជំងឺលេបឱ្យគ្រប់ចំនួនផង!»

ទាវនីណាងក់ក្បាលឆ្លើយយល់ព្រមជាភាសាចិនហើយនៅដំអក់រង់ចាំទាល់តែគេចេញអស់លែងមានអ្នកណានៅរំខានទៀត ទើបនាងដើរយឺតៗមកទំាងសម្លក់ខ្ញុំ។

«សុទ្ធតែគ្រូពេទ្យតូច? ចេះចិនច្រើនណាស់ហ្ន៎ ចេះនិយាយផ្អែមដូចនំគ្រាប់ឈូក!»

ខ្ញុំញញឹមសម្លឹងដៃតូចស្រឡូនដែលទ្រថាសអាហារ ហើយតបទៅកាន់គេ៖

«ហើយមិនមែនមើលទៅគេនោះតូចច្រប៉ិចមែនអត់? ច្រណែនគេធ្វើអី?!»

«ខ្ពើមណាស់!»

«ខ្ពើមភាសាចិននិយាយថាម៉េច??»

នាងមិនឆ្លើយបែរជាហុចថាសមកពីមុខខ្ញុំ បន្លប់ខ្ញុំ៖

«ញ៉ាំអត់? ចង់រស់អត់ ចង់លេបថ្នាំអត់?!»

ខ្ញុំលើកដៃស្តាំដែលនៅជាប់ស្បៃរុំព័ទ្ធដល់ខ្នងមកបង្ហាញនាងហើយនិយាយដោយសម្លឹងគល់កស្រីតូចនិងអាវចំហគល់សុដន់របស់នាង។

«ចង់រស់ណាស់ បញ្ចុកតិចមកអូន!»

នាងនៅរក្សាមុខខឹងសម្លក់តែមិនសម្លក់ខ្ញុំនាងសម្លក់គ្រែ។

ចិត្តនាងទន់ តែខំធ្វើរឹង ព្រោះនាងយល់ថាខ្ញុំរងគ្រាប់ឱ្យនាងដោយចេតនា នាងដើរមកមួយៗហើយអង្គុយក្បែរខ្ញុំ។

នាងចាប់ផ្ដើមបញ្ចុកអាហារឱ្យខ្ញុំហើយអង្គុយទល់មុខគ្នាដូចមិនដែលមានរឿងឈ្លោះពីមុនមកទាល់តែសោះ។

ខ្ញុំបានគយគន់រូបសម្បត្តិរបស់នាងពេញភ្នែកទំាងសង។

«បងចង់ឱ្យរវាងយើងដូចអ្នកបងនិងបងឯក!»

ខ្ញុំនិយាយដោយទឹកមុខព្រឹមៗបង្ហាញថាស្រលាញ់នាងណាស់។

នាងមិនមើលមុខ ខ្ញុំក៏មិនមានសញ្ញាអ្វីជំទាស់ដែរ តែនាងហាក់មានទុក្ខព្រួយ។ ទាវនីណាប្រហែលមិនចាប់អារម្មណ៍ទេថា នេះគ្រាន់តែជាវិធីដែលខ្ញុំចង់ដឹងរឿងភាគបន្តនៃស្នេហារបស់ឯករ៉េណាតែប៉ុណ្ណោះ?

ខ្ញុំនិយាយបន្ថែម៖

«មិនដែលស្គាល់គ្នាសោះចួបមុខភ្លាមទុកគ្នាដូចជាសត្រូវអ្ហះ?»

នាងងើបមុខសម្លឹងខ្ញុំហើយងាកមុខចេញលូកទៅយកក្រដាស់មកហុចឱ្យខ្ញុំជូតមាត់។ ខ្ញុំមិនទទួល នាងជ្រួញចិញ្ចើមខឹងតែមិនបង្អង់ទេ នាងជូតសម្អាតឱ្យខ្ញុំតែម្តង។

ពេលនាងលើកកែវទឹកនិងថ្នាំឱ្យខ្ញុំប្រើដៃម្ខាងដែលនៅសល់ចាប់កដៃនាងជាប់ហើយសម្លុតតិចៗ៖

«បើថាចិត្តទន់ទេ ចាំបាច់អីធ្វើសម្ដីរឹងអ្ហះទាវ នីណា?»

នាងលាបាតដៃក្រហមរលោងមកជាមួយថ្នាំពីរគ្រាប់ដៃម្ខាងកាន់កែវទឹកហើយជ្រប់មុខស្រពោន។ នាងមិននិយាយគឺខុសពីទាវនីណាដែលខ្ញុំស្គាល់។

ខ្ញុំធ្វើជាកញ្ឆក់ថ្នាំលេបក្អឹកបាត់។

«ហើយមិនលេបទឹកទេ??!»

នាងនិយាយដោយភ័យបើកភ្នែកគ្រលួង។ ផ្ទៃមុខតូចច្រឡឹងតែសស្អាតផូរផង់។

«ងាប់ក៏ងាប់ទៅ!»

ខ្ញុំរអ៊ូផ្គើន តែនាងនិយាយមកទៀតផូង៖

«ប្រុសមាយា!»

«គឺមកពីវាគ្មានស្រីស្រលាញ់!»

«ត្រូវហើយ គ្មានស្រីណាគេស្រលាញ់ទេ ប្រុសអ្នកលេងនោះ!»

និយាយអ៊ីចឹងក៏ដោយនាងដាក់កែវថ្នាំមកក្នុងបាតដៃខ្ញុំ យកដៃនាងមករុំបាតដៃខ្ញុំជុំវិញកែវហើយរុញឱ្យខ្ញុំផឹកទឹក ខ្ញុំមិនផឹក បែរជាយកដៃម្ខាងដែលនៅសល់ពីរុំបង់ជាប់ខ្នងតែកតោកនោះទៅឱបចង្កេះទាញនាងមកកៀកខ្លួន។

ថ្ពាល់នាងប៊ិះនឹងប៉ះដល់ច្រមុះខ្ញុំមួយសារៗទៅហើយ ទាវនីណាខំប្រឹងរើវិញ ឯខ្ញុំស្រែកយ៉ូយព្រោះឈឺមុខរបួស ដូច្នេះនាងក៏បង្អង់។

ស្រីនេះមុខក្រហមព្រោះថ្ពាល់នាងនៅនឹងច្រមុះខ្ញុំ នាងឈប់រើហើយធ្មេចភ្នែកទ្រាំឱ្យខ្ញុំថើប។

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគទី៧

Bo Bo — Tue, 29 Aug 2023 13:00:00 +0000

ភ្នែកមមីនិងភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់ឯករ៉េណា ឱ្យនីភាដឹងដោយខ្លួនឯងថាការតវ៉ានិងហេតុផលរបស់នាងមិនមានប្រសិទ្ធភាពនោះឡើយ។ គេឱនមករកក្បាលនាង ហើយគោលដៅគឺបបូរមាត់នាង។

នាងមិចភ្នែកភ័យហើយងាកគេច គេលែងដៃនាងតែចាប់ស្មានាងវិញ។

«សាកមើលទៅ! មិនដែលមានស្នេហាទេមែនអត់!»

គេនិយាយមកលាន់ខ្យល់ប៉ះថ្ពាល់នាង ព្រោះមាត់គេនៅបង្កើយពីមុខនាង។

នារីតូចខំគ្រវីក្បាលបដិសេធច្បាស់ជាងមុន៖

«អត់ទេ!»

ទឹកភ្នែកនាងរលីងរលោង តែគេមើលមិនឃើញទេព្រោះដៃរបស់គេទាំងពីរចាប់ស្មានាងជាប់ហើយមាត់គេថើបយ៉ាងស្រទន់ទៅលើបបូរមាត់ដែលម្ចាស់វាខំគេចតែគេចចេញមិនបានឆ្ងាយ។

វាជាលើកដំបូងសម្រាប់តរុណីកម្សត់ដែលមកប៉ះព្រានដៃដល់។

ចិត្តនាងស្លុត ព្រោះបបូរមាត់គេថ្ពក់ជាប់ដើមអណ្ដាតនាង វាប្រៀបបីនឹងការកាន់កាន់គ្រប់គ្រងរាងកាយនាងទាំងស្រុងដូច្នោះដែរ។

ធម្មតានាងមិនហ៊ានលើកដៃប្រឆាំងឬប៉ះពាល់ខ្លួនគេទេ តែពេលនេះនាងខំប្រើកម្លាំងមួយទំហឹងរុញគេថយ តែគេមិនកម្រើកបានប៉ុន្មានឡើយព្រោះគេត្រៀមទប់នឹងកម្លាំងរើរបស់នាងបានយ៉ាងល្អទៅហើយ។

មាត់រឹងរូសសោះកក្រោះរបស់គេហែករបើកបបូរមាត់ញ័រចំប្រប់និងខំបិទការពារនោះបានសម្រេច ធ្វើឱ្យការថើបដំបូងរបស់គេប្រព្រឹត្តទៅដោយគ្មានឧបសគ្គ ។

គេមិនលែងនាងទោះបីនាងញ័រខ្លួន ដោយសារប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទទទួលឥទ្ធិពលកាមារម្មណ៍ប្តូរពីការរុញច្រានទៅជាក្រសោបស្មារបស់គេ។

នាងពិតជាគ្មានលទ្ធភាពច្រានគេចេញ រឹតតែគ្មានសមត្ថភាពប្រឆាំងនឹងតម្រូវការធម្មជាតិដែលរុញច្រានឱ្យនាងតបស្នងភាពរំជើបរំជួលទៅកាន់ចង្វាក់ដង្ហើមគេវិញ។

តែយ៉ាងណាក៏ដោយនៅ ខណៈពេលដែលគេរំកិលដៃពីស្មានាង ព្រោះនាងលែងរើហើយសសៀរមកប៉ះចង្កេះនឹងត្រគាកនាង នីភាដឹងថានាងត្រូវធ្វើអ្វីម្យ៉ាង មុនពេលដែលក្លាយជាជនរងគ្រោះដូច ស្រីដទៃទៀតដែលត្រូវបានសង្សារឆក់យកព្រហ្មចារិនី។

«គេធ្វើបែបនេះប្រាកដណាស់ គេជាមនុស្សមិនល្អ ល្មោភកាមតណ្ហា គេបានខ្លួនប្រាណយើងហើយមុខតែបោះបង់យើងចោល! គេជាព្រាននារីច្បាស់ណាស់!»

នាងរុញគេចេញសាជាថ្មីតែគេឱបបន្តឹងបន្ថែមទៀត នាងរឹតតែប្រឹងរុញគេចេញ ព្រោះនិយាយមិនបានហើយទឹកភ្នែកចាប់ផ្ដើមស្រក់ខ្ជោលៗព្រោះនាងធ្វើមិនបានសម្រេច។

គេហាក់ចាប់អារម្មណ៍ដែលនាងស្រែកយំ ទោះបីជាវាមិនចេញមកក្រៅឮៗក៏ដោយ។ បបូរមាត់ល្បងធំពន្លែងចេញពីអណ្ដាតស្រីក្រមុំកាលណា នាងនិយាយអណ្ដឺតអណ្ដកភ្លាម៖

«ឈប់ទៅ! ខ្ញុំភ័យ!»

គេហាក់មានចលនាដង្ហើមធម្មតាមិនដូចថាកំពុងមានតណ្ហាទេ ចុះម៉េចក៏ភ្នែកគេហើយនិងទឹកមុខគេអណ្ដែតអណ្ដូងម៉្លេះ?

នីភាដកភ្នែកចេញវិញហើយព្យាយាមបង្វែរក្បាលនាងគេចចេញពីមុខគេ តែឯករ៉េណាប្រើកម្លាំង ទាញបង្វែរមុខនាងត្រលប់មកវិញ ធ្វើឱ្យស្រីតូចលំបាកជាខ្លាំងក្នុងការប្រឆាំងនឹងស្មារបស់គេ។ នាងវិលមកប្រឈមនឹងគេវិញ ហើយសម្លឹងទៅស្មាគេដែលធំទូលាយ ដែលកាន់តែបង្កើនភាពភ័យខ្លាចឱ្យនាង។ បើគេពិតជាមនុស្សអាក្រក់នាងគ្មានផ្លូវគេចផុតឡើយ។

នាងលើកដៃជូតទឹកភ្នែកក្រោមភាពស្រទន់នៃកែវភ្នែកភាគីខាងប្រុស។ គេប្រហែលអាណិតនាងណាស់ទើបរបូតចេញមកនូវវាចាតិចៗ៖
«គ្មានអ្នកណាគេធ្វើបាបមនុស្សដែលគេស្រលាញ់នោះទេ ក្មេងល្ងង់!»

នាងខាំមាត់តិចៗរក្សាការនៅស្ងៀមស្ងាត់ ក៏នៅតែមិនងើយមុខសម្លឹងគេផង។ ទោះយ៉ាងណាខាងប្រុសចាប់អារម្មណ៍ថាដៃនាងដែលខ្ញាំស្មាគេដើម្បីច្រានចេញនោះហាក់ខ្សោយជាងមុន….នាងហាក់ទោរទន់ចិត្តនឹងពាក្យសម្ដីរបស់គេ។
«បងស្រលាញ់យើង ហើយបងនិងគ្មានថ្ងៃធ្វើបាបយើងទេ នីភា!»

បបូរមាត់របស់នាងញ័រឡើងវិញ នាងនិយាយតប៖

«អ៊ីចឹងបងរ៉េណាលែងខ្ញុំសិនទៅ!»

គេលែងស្មានាង តែភ្នែករបស់គេទំាងពីរបានចួបប្រសព្វគ្នានៅក្នុងអត្ថន័យអ្វីមួយ លន្លង់លន្លោចតែមានតម្លៃដ៏ពិសិដ្ឋ។

នាងព្រិចភ្នែកញាប់ជាងមុន មុនពេលដាច់ចិត្តស្នើសុំ៖

«ថ្ងៃក្រោយបងរ៉េណាឈប់លេងដៃដល់ទៅ!»

«យើងធំហើយ មិនមែនក្មេងទេ! សម័យអីហើយ? ថើបគ្នាតិចតួចរលាត់អីខ្លះអ្ហ៎ា?»

គេនិយាយរៀបបន្ទោស តែបន្ទោសថ្នមសម្លេងហាក់ដូចជាគេស្រលាញ់នាងពេញបេះដូងទៅហើយ ។នាងអៀនឡើងងងឹតមុខគ្រាន់តែឮពាក្យថាថើប កុំថាឡើយនឹកឃើញដល់រឿងអម្បាញ់មិញទៀត។ នាងនិយាយទំាងឈ្ងោកមុខ៖

«បងមិនយល់ពីអារម្មណ៍មនុស្សស្រីទេ!»

«មនុស្សស្រីមនុស្សប្រុសអីទៅ? មនុស្សដូចតែគ្នា! ចាំបាច់អីកុហកចិត្តខ្លួនឯង?»

តើនាងពិតជាកុហកខ្លួនឯងមែនអត់? នីភាសាកសួរចិត្តខ្លួនឯង? ហេតុអ្វីរាងកាយរបស់នាងញាប់ញ័រខ្លាំង ម្ល៉េះពេលត្រូវគេចាប់ប៉ះកាន់?

នាងនិយាយតិច៖

«បងរ៉េណាកាចហើយមានៈ ស្រីណាហ៊ានស្រលាញ់ទៅ?!»

«ពិតមែន?!»

គេសួរផ្ទាន់ នាងក៏ងាកមុខចេញ។

គេនិយាយមកបន្ថែម៖

«ឱ្យតែមាននីភាស្រលាញ់មួយ ចង់បានអីទៀត?»

«ខ្ញុំក៏មិនស្រលាញ់បងឯងដែរ!»

រ៉េណាសើចកក្អាក នាងសួរដោយក្នាញ់គេ៖

«បងឯងសើចធ្វើអី?!»

«នៅយប់ដែលអ្នកគ្រូព្រមហុចដៃមកឱ្យអាម្នាក់នេះ អ្នកគ្រូចិនព្រមឆ្លងច្រកគ្រោះថ្នាក់មកតាមអាម្នាក់នេះ វាដឹងរួចទៅហើយថា អ្នកគ្រូជាស្រីចិត្តងាយ! ឃើញប្រុសស្អាតភ្លាមលួចស្រលាញ់វាភ្លែត!»

នាងអៀនក្រហមមុខង៉ូវ។

«បងឯងគិតតែខ្លួនឯងតាមពិត….!»

«តាមពិតអីទៅ? អ្ហះ? បើមិនស្រលាញ់កូនប្រុសគេ ម៉េចប្រថុយជីវិតមកតាមគេ? ម៉េចហ៊ានចេញមកដើរលេងជាមួយគេ? មិនដឹងគេច្របាច់កស្លាប់ទេ?!»

នាងហួសចិត្តងើបមុខសម្លឹងគេដែលនិយាយត្រង់ៗ កំប្លុកកំប្លែងតែ គិតអ្វីជ្រៅៗសូម្បីតែនាងក៏មិនដឹងដែរថាចាប់ពីរាត្រីដែលចួបគ្នាដំបូងនៅដំបូលផ្ទះនោះគេដឹងថានាងមានចិត្តលើគេទៅហើយ?

ស្នេហ៍ប្រែជាស្អប់

ខ្ញុំសម្លឹងទៅផ្ទៃមុខល្បងធំឯករ៉េណាដែលមិនសមថាមកជាតួឯកមនោសញ្ចេតនាក្នុងរឿងនិទានស្នេហ៍នេះទាល់តែសោះ។

ប៉ុន្តែរហូតដល់ពេលនេះកែវភ្នែករបស់គេនៅតែលន្លង់លន្លោចពេលរំលឹកពីប្រវត្តិស្នេហ៍ជាមួយអ្នកគ្រូតូច។

ខ្ញុំមិនដឹងថាតើក្នុងការនិទានរបស់គេមានចំណុចណាខ្លះពិត ចំណុចណាខ្លះកុហកនោះទេ? ព្រោះអ្វីដែលសិទ្ធីប្រាប់ខ្ញុំ គឺកាលដែលអ្នកគ្រូនីភាព្រមមកនៅជាមួយជននេះគឺដោយការបង្ខំចិត្តតែប៉ុណ្ណោះ។

…..ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្វីៗដែលឯករ៉េណាទើបតែនិយាយនេះជារឿងប្រតិដ្ឋគេពិតជាប៉ិនប្រសប់និពន្ធរឿងពេកហើយ។

ខ្ញុំឃើញគេលើកស្រាអក ខ្ញុំក៏ធ្វើតាមដើម្បីកាត់បន្ថយភាពអន្ទះសារនៃការស្វះស្វែងរកការពិតក៏ដូចជាអាកាសធាតុដ៏ត្រជាក់។ ប្រសិនឯករ៉េណាបញ្ឈប់ការរំឭកត្រឹមតែប៉ុណ្ណេះ តើខ្ញុំទៅរកតម្រុយនៅឯណាបានទៅ?

ខ្ញុំរេភ្នែកដែកពេញទៅដោយកលល្បិច រេទៅស្តាំនឹកឃើញស្តាំ រេទៅឆ្វេងនឹកឃើញឆ្វេង ហើយបបូរមាត់ខ្ញុំពិតជារអិលលឿនទាន់នឹងចិត្ត។

ខ្ញុំឈ្លេចសួរយ៉ាងពូកែ ស្មើអ្នកយកព័ត៌មានដែលខូចៗ៖

«ចាប់ពីពេលនោះមក អ្នកបងក៏ព្រមប្រគល់ជីវិតមកឱ្យបងឯក? ហ៊ឹម….ខ្ញុំវិញបើនីណាចេះគិតបានល្អៗដូចអ្នកបង ខ្ញុំសប្បាយចិត្តធ្វើអីក៏ធ្វើដែរបង!»

ឯករ៉េណាដៀងភ្នែកសម្លឹងខ្ញុំ។

គេជាមនុស្យពោរពេញដោយជំនឿចិត្ត ហើយឫកពាមនុស្សដែលមានអំណាចចូលចិត្តឱ្យគេធ្វើតាមខ្លួនជាជាងឱ្យខ្លួនទៅធ្វើតាមគេ។

តាមមើលចំណុចខ្សោយរបស់គេ គឺចូលចិត្តឱ្យគេបញ្ចោរលើកជើង ឬមួយអ្នកគ្រូនីភាពិតជាមនុស្សស្រីដែលគេស្រលាញ់បំផុតហើយជាចំណុចខ្សោយតែមួយគត់របស់គេ?

ខ្ញុំឈ្លេចបន្ថែមភ្លែត៖

«អ្វីៗវាមិនមែនងាយស្រួលដូចឯងគិតទេ!»

គេនិយាយខ្លីហើយទឹកមុខប្រែប្រួល។ គេលេបកែវទីពីរអស់រលីងទៀត។ ខ្ញុំចង់ដឹងណាស់សាច់រឿងបន្តរបស់គេ តែខ្ញុំធ្វើពើជានិយាយផ្ទុយនឹងចិត្តខ្លួនឯង៖

«មេឃត្រជាក់ណាស់ តោះ! ខ្ញុំជូនបងឯកទៅសម្រាក!»

គេសើចក្អាកក្អាយហើយសម្លឹងមុខខ្ញុំយ៉ាងមុត។

ខ្ញុំមិនដឹងថាតើគេពេញចិត្តដែលមានខ្ញុំជាប្អូនថ្លៃ ឬគេចាប់ផ្តើមសង្ស័យបុគ្គលភាពរបស់ខ្ញុំហើយទេ ? ខ្ញុំបុកពោះរាល់ពេលដែលត្រូវគេមើលមកខ្ញុំចំៗ។

«បើឯងចង់បានប្អូនអញ! កុំមកយកចិត្តអញ! ឯងគួរតែទៅយកចិត្តវាវិញទៅ!»

ខ្ញុំញញឹមធ្វើដូចមានចិត្តលើនីណាណាស់អ៊ីចឹង។ គេនេះនិយាយបន្ត៖

«យើងស្គាល់គេបាន៣ខែ ឱបរឹតគេ ថើបគេ តែមិនដែលធ្វើអីលើសពីហ្នឹងទេ! ទោះបីសង្សារមុនៗមិនដែលរំលងបានមួយយប់ក៏ដោយ! យើងដឹងថាគេជាទេពធីតាដែលព្រះទម្លាក់មកឱ្យផ្ចាញ់យើង!»

«បងឯកជឿលើព្រះលើអីដែរ?»

គេសើចក្អាកក្អាយលើកដៃទះស្មាខ្ញុំផាច់ៗ ប្រហែលពេញចិត្តនឹងសំណួរនេះ។ គេគ្មានចម្លើយទេ តែគេនិយាយប្រាប់បន្តនូវសាច់រឿងរបស់គេទៀត។

«ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន ទេពធីតានោះបានធ្វើឱ្យយើងស្អប់គេដល់ឆ្អឹង!»

ខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើមឆ្ងល់។ គេនិយាយដោយទឹកមុខស្មើមិនដូចជាមានកំហឹងខ្លាំងតែក៏មិនដូចជាសប្បាយចិត្តឡើយ៖

«យើងស្អប់គេ ស្អប់ចង់បំផ្លាញគេ តែមិនចង់ឱ្យគេស្លាប់ ក៏មិនចង់ឱ្យគេរស់!»

«អ្នកបងធ្វើអីខុស!?»

«វាមានប្រុសថ្មី!» គេឆ្លើយភា្លមទំាងខាំធ្មេញ។

ខ្ញុំច្របូកច្របល់ចិត្ត រឹតតែចង់ដឹងដំណើររឿងពិត ប៉ុន្តែបងធំនៅស្ងៀមស្ងាត់។

ទោះបីជាឯករ៉េណាតឹងតែង ខ្ញុំខំសម្រួលបរិយាកាសឱ្យល្អមកវិញ ហើយធ្វើជានិយាយ៖

«រឿងរំលងទៅហើយ បើនិយាយមកវិញ នាំតែបងឯកមិនសប្បាយចិត្តទេ!»

គេសើចចុងមាត់ហើយបន្តរៀបរាប់ទៀតដោយមិនខ្វល់នឹងសម្តីខ្ញុំ៖

«ទីបំផុតយើងដឹងថា នីភាទៅមានអាសិទ្ធី អាគ្រូបង្រៀនចោលម្សៀតម្នាក់!»

បេះដូងលោតឡើងញាប់ ហើយខ្ញុំនឹកដល់សិទ្ធីនិងមុខរបរជាសាស្ត្រាចារ្យរបស់គេ។ តើបងធំឯករ៉េណាសំអាងអីបានជាដៀលគេថាចោលម្សៀត? ឬមួយមកពីខ្លួននេះហើយដែលចោលម្សៀត លុះស្រីដឹងមាយាទពិត ក៏លែងស្រលាញ់ហើយងាកទៅរកមនុស្សល្អស្រគត់ស្រគំដូចគ្នាព្រោះសមគ្នា ធ្វើឱ្យបងធំឈឺចាប់?

ខ្ញុំធ្វើពុតជាក្តៅក្រហាយមួម៉ៅ៖

«អាម្នាក់ហ្នឹងជាអ្នកណា ហើយមិនចេះខ្លាចងាប់ទេ?!»

ឯករ៉េណាញញឹមកាចសាហាវ ….ខ្ញុំក៏បន្ថែមម្រេចខ្ទឹមទៀត៖

«ចុះបងឯកទុកវាធ្វើអ្វី? មិនធ្វើឱ្យវារាងម្តង!»

មិនដឹងយ៉ាងម៉េចគេនិយាយមកវិញស្លូតបូតមួយៗ៖

«ពេលយើងសួរនីភា គេថាគេរើសយកវា!…..អញ្ចឹងបងទុកថា វានាំគ្នាទៅងាប់បាត់ចុះហើយក៏ដោះលែងពួកវាឱ្យចួបគ្នា!»

ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ង៉េមង៉ាមនឹងរឿងដ៏ចម្លែកនេះ។

«ហើយបងឯងចិត្តធម៌ម៉េះ?!»

ខ្ញុំធ្វើជាសួរហាក់ខឹងសម្បាជំនួសឯករ៉េណា។

គេវិញឆ្លើយដោយមមីភ្នែក៖

«យើងយល់ថាស្រីនោះមិនត្រូវការយើង ហើយបើគេនៅជាមួយអាម្នាក់នោះសប្បាយចិត្តយើងក៏ដោះលែងគេ!»

«អត់ទេវាប្រាកដជាមកបោកនាង វាប្រូ ហើយវាលេងបងឯង!»

ខ្ញុំខំសម្តែងធ្វើអាកប្បកិរិយាច្រងេងច្រងាងរបៀបអ្នកលេងកុំឱ្យគេនេះចាប់ថ្នាក់បានថាខ្ញុំនៅខាងសុភាពបុរសសិទ្ធី។

ខ្ញុំមិនជឿដាច់ខាតថាឯករ៉េណាព្រមឱ្យស្រីដែលខ្លួនស្រលាញ់បំផុតទៅឱ្យប្រុសផ្សេងដោយសន្តិវិធីបែបនេះជាដាច់ខាត។ ខ្ញុំនិយាយច្រងេងច្រងាងបន្ត៖

«ហើយវាធ្វើឱ្យអ្នកបងឈឺចាប់ បានជាអ្នកបងវិលមករកបងឯកវិញ?!»

ភាពក្រអើតក្រអោងលេចឡើងក្នុងកែវភ្នែកមុតថ្លាវាងវៃរបស់គេ។ គេញញឹមតិចៗហើយនិយាយបន្ត៖

«រឿងវាមិនមែនងាយស្រួលយ៉ាងនេះទេ! យើងបានព្យាយាមបំភ្លេចស្រីស៊ើកៗនោះ បងទៅរកស្រីជាច្រើនទៀត តែគ្មានអ្នកណាម្នាក់ដូចគេទេក្នុងលោកនេះ! រាល់យប់ដេកជាមួយស្រីផ្សេងបងនៅតែនឹកដល់គេ!»

ខ្ញុំក្តុកក្តួលចិត្ត….ដរាបណាឮពាក្យអស់ទំាងនេះ…ជាមនុស្សប្រុសដូចគ្នា ខ្ញុំយល់ច្បាស់នូវអារម្មណ៍មួយនេះ។ តើដោយសារអ៊ីចឹងបានគេទៅរកនាងយកមកវិញ?

តើគេប្រើវិធីអ្វីខ្លះ ទើបបាននាងមកនៅក្បែរទ្រូងគេមិនរបេះបែបនេះ?

…មិនយូរប៉ុន្មាន ឯករ៉េណាចាប់ផ្ដើមនិយាយបន្តពីប្រវត្តិស្នេហារបស់គេនិងអ្នកគ្រូតូច…

«បងសុំឪពុកចេញពីភ្នំពេញមកនៅហុងកុងជំនួសឱ្យចិត្តនឹកគេ តែអ្វីៗដែលកើតឡើងចំពោះគេនៅភ្នំពេញបងនៅតែចង់ដឹងចង់ឮ»

………………………..

….តុៗ….

«ចូលមក» ឯករ៉េណា ថាដោយសោះកក្រោះ។ ទ្វាររបើកលេចចេញ ក្រុមអង្គរក្សដំរីទឹក។

រាល់ដងគេតែងមកជាមួយព័ត៌មានរបស់នីភានៅភ្នំពេញ តែពេលនេះទឹកមុខពួកដំរីទឹកអាក្រក់មើលខ្លាំងណាស់។

ឯករ៉េណាមើលមុខពួកគេហើយក៏លែងតេឡេទូរទស្សន៍ចោលដោយស្រែកសួរ៖

«មានរឿងស្អី ពួកឯងធ្វើមុខយ៉ាប់ម៉េះ?!»

អង្គរក្សដែលនៅខាងមុខគេឱនក្បាលគោរពព្រោះដឹងចៅហ្វាយដែលគេចស្នេហ៍មកដល់ទីនេះមិនដែលមានថ្ងៃសប្បាយចិត្តទេ ម្ង៉ៃៗគេនឹកតែភ្នំពេញ គ្រាន់តែគេមិនអាចឈានជើងទៅ។

«អ្នកនៅភ្នំពេញតេមកថា អាទ្រា ស្លាប់ហើយល្បង!»

ឯករ៉េណា ត្រូវរន្ទះបាញ់ភឹបចំបេះដូងស្ទើរសន្លប់គាំង។

ទីបំផុតគេដឹងថាឪពុកខ្លួនបានស្លាប់ដោយទាន់ហន់ និងដោយមិនសមហតុផលហើយអ្នកដែលពាក់ព័ន្ធនឹងមរណភាពនោះគឺសុភាពបុរសឈ្មោះសិទ្ធី។

គេវិលមកភ្នំពេញវិញក្រោយពីបញ្ចុះសព គឺមកអង្គុយស្ដាប់ក្តី រកយុត្តិធម៌ឱ្យឪពុក។

«តាងនាមឱ្យមេធាវីដើមបណ្តឹង ខ្ញុំសូមឱ្យតុលាការកោះហៅសាក្សីដែលបានឃើញហេតុការណ៍ផ្ទាល់ភ្នែក ឡើងមកបំភ្លឺ! នោះគឺអ្នកគ្រូភាសាចិន សៅ នីភា!»

ឯករ៉េណាបន្តឈ្ងោកមុខដោយទោមនស្ស ទោះបីឈ្មោះស្រីម្នាក់នេះគេបានដៅជាប់ក្នុងក្រអៅបេះដូងក៏ដោយ។

សំឡេងចៅក្រមបន្លឺខ្ទរសាលា៖

«តុលាការអនុញ្ញាត!»

បងធំចាញ់ស្នេហ៍ មិនងើបមុខសម្លឹងនាងដែលដើរសន្សឹមៗកាត់ហ្វូងមនុស្សចូលមកក្នុងសាលាក្តីនោះទេ។

គេមិនចង់ឃើញភ្នែកស្រទន់និងទម្រង់មុខទ្រវែង ស្លូតបូតរបស់នាង ព្រោះគេមិនចង់សើរើអារម្មណ៍ស្នេហ៍ចាស់ ដែលនៅមិនទាន់អាចធ្វើចិត្តបាននៅឡើយ។

មេធាវីរបស់គេបោះសំនួរឡើងមិនបង្អង់៖

«អ្នកនាងនីភា! ដោយសារអ្នកនាងនៅកន្លែងកើតហេតុដែលជនរងគ្រោះត្រូវគេច្រានសម្លាប់ ចូរនាងប្រាប់ភ្លាមមក ថាអ្នកដៃដល់ មានវត្តមាននៅទីនេះដែរឬទេ!»

សុភាពនារីរេភ្នែក សម្លឹងជំវិញវិញអង្គជំនុំ នាងឃើញសិទ្ធីគូរស្នេហ៍ថ្មីរបស់ខ្លួនដែលកំពុងជាប់ជាជនសង្ស័យក្រោមបណ្តឹងរបស់គ្រួសារឯករ៉េណា….នាងចោលភ្នែកហួសពីគេទៅរកសង្សារចាស់។

«ឯករ៉េណាមិនងាកមកទេ គេប្រហែលជាស្អប់ខ្ពើមនឹងឃើញមុខយើង ឬគេប្រហែលជាកំពុងខឹងយើងដែលសង្សារយើងធ្វើឱ្យប៉ាគេស្លាប់?»

គិតហើយនាងដកភ្នែកចេញពីគេដោយក្តុកក្តួលចិត្ត។

«អត់មានទេ!»

នាងរបូតមាត់ជាមួយសូរសំឡេងធម្មជាតិឆ្មារៗសោះ តែឯករ៉េណាបើកភ្នែកគ្រលួងងើបមុខសម្លឹងមករកនាងយ៉ាងរហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរ។

គេងើបមកមុខវិញទំាងមិនចង់ជឿត្រចៀកខ្លួនឯងនិងទំាងហួសចិត្ត។ គេហួសចិត្តត្រង់ថាគ្រប់គ្នាដឹងថាពេលប៉ាគេត្រូវច្រានស្លាប់ នាងក៏នៅទីនោះដែរ នាងជាសាក្សីតែម្នាក់គត់ដែលឃើញហេតុការណ៍សម្លាប់ចោលដោយចេតនានេះ។

ទីបំផុតនៅនឹងទីជំនុំទោស នាងឆ្លើយបំភាន់ថាជនដៃដល់មិននៅទីនេះទំាងនាយសិទ្ធីកំពុងតែមានវត្តមានក្នុងដៃប៉ូលិសក្នុងភាពជាប់សង្ស័យ?។

ស្រីតូចរេភ្នែកមកយឺតៗសម្លឹងអតីតសង្សារ។

នាងឃើញភាពមិនអស់ចិត្តក្នុងភ្នែកឯករ៉េណាដែលសម្លឹងក្រឡោតមក នាងប្រញាប់ដកភ្នែកចេញពីគេវិញភា្លម ពុំនោះទេ គេមុខជាចាប់ថ្នាក់ដឹងថា នាងកំពុងខំកុហក គឺនិយាយមិនពិត បិទបាំងឱ្យនាយសិទ្ធី។

«អ្នកនាងនីភា!» មេធាវីរបស់ឯករ៉េណាហៅ ដោយសង្កត់សំឡេង។

«ចាស៎?!»

«សាក្សីបានឃើញនាងនៅទីកើតហេតុជាមួយជនសង្ស័យ មានរឿងអីថានាងមិនបានឃើញគេច្រានសម្លាប់ជនរងគ្រោះ?!»

«ខ្ញុំពិតជានៅទីនោះមែន! ជារៀងរាល់ល្ងាចខ្ញុំទៅទីនោះបង្រៀនតាមផ្ទះទាល់តែម៉ោង៨យប់ទើបចេញមកវិញ! បងសិទ្ធីតែងតែមកទទួលខ្ញុំ ប៉ុន្តែលោកថៅកែហេងមិនមែនបងសិទ្ធីច្រានទេ! គាត់ណាត់ចួបបងសិទ្ធី ហើយចួបគ្នានៅហាងបាយនោះ ពេលចេញពីជណ្តើរ គាត់បានរអិលជើងធ្លាក់ពីជណ្តើរដោយខ្លួនឯង!»

ឯករ៉េណាខាំមាត់។

បេះដូងគេលោតកញ្ជ្រោល…..ស្រីនេះស្រលាញ់នាយនោះដល់ងងឹតមុខ សូម្បីតុលាការក៏ហ៊ានកុហកដើម្បីការពារគេ?

គេងើបមុខរេភ្នែកក្តៅគគុកទៅប៉ះនឹងពន្លឺភ្នែកនាយសិទ្ធីដែលកំពុងបានចិត្តនិងមើលមកហាក់ឌឺដងដៀមដាម។

គេមិនត្រឹមយកបានស្រីតូចដែលឯករ៉េណាស្រលាញ់បំផុតទេ ថែមទាំងយកបានយុត្តិធម៌ទៅធាក់ជាន់នឹងបាតជើងទៀត?

ឯករ៉េណាដកភ្នែកមកវិញ។

ស្រីតូចនីភាគេចចេញពីគេ ហើយដើរអមសាស្ត្រាចារ្យវ័យក្មេងដែលបានរួចខ្លួនពីការចោទប្រកាន់។

នៅអាគារខាងក្រៅនាងគេចណាស់ មិនចង់ចួបឯករ៉េណាទេ ប៉ុន្តែគេនៅឈររង់ចាំនាងជាស្រេចនៅក្លោងទ្វារ។

នាងឈប់ដើរ ហើយងើបមុខសម្លឹងអតីតសង្សារទាំងពិបាកចិត្ត។

គេមានតែកែវភ្នែកល្ហល្ហេវនិងសោះកក្រោះដែលសម្លឹងមកនាង។ គេស្រកសាច់ព្រោះស្តាយឪពុកហើយគេក៏ខូចចិត្តដ្បិតនាងជួរជាតិ។

នាងដកខ្សែភ្នែកចេញហើយដើរហួសទៅ តែត្រូវគេឈោងមកចាប់ដៃនាងទាញកន្ត្រាក់មកវិញ។

កម្លាំងដៃគេធ្វើតាមកំហឹងចិត្តដែលគេបានទប់មិនបញ្ចេញតាមរយៈទឹកមុខប៉ុន្តែនាងស្រែកឈឺចាប់។នាយសិទ្ធីប្រឹងស្ទុះមកអន្តរាគម តែឯករ៉េណាលើកដៃម្ខាងចង្អុលមុខ។

គេនិយាយសង្គ្រឺតធ្មេញ៖

«អញឱ្យអ្ហែងសុខបណ្តោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះអាជ្រូកព្រៃ!»

សិទ្ធីលេបទឹកមាត់ព្រោះផ្អែមមាត់ភ័យនឹងក្រសែភ្នែកកាចសាហាវរបស់ឯករ៉េណា។

គេលែងហ៊ានបន្តកាយវិការអ្វីមានតែបណ្តោយឱ្យអ្នកហក់លោតងាកមករកស្រីតូចក្នុងដៃម្តង។ នាងដឹងហើយថានាងរើយ៉ាងណាក៏មិនរួចពីប្រអប់ដៃគេដែរព្រោះគេមិនទាន់ចង់ឱ្យនាងទៅ។

ម្រាមដៃនាងតូចៗប្រឹងច្បុតទម្លាក់ដៃគេតែគេមិនព្រម។

សំឡេងគេលាន់មកហាក់ខាំមាត់និយាយសង្កត់ភ្លើងកំហឹង៖

«ធ្វើបានល្អណាស់ សៅ នីភា!»

បេះដូងនាងប្រេះស្រាំស្មើនឹងទំហំនៃការឈឺចាប់ដែលគេបញ្ចេញមក។ កែវភ្នែកក្រៀមក្រំរបស់ នាងខំសម្លឹងទៅគេសុំការយល់ចិត្តតែនាងបានទទួលមកវិញត្រឹមតែកែវភ្នែកសម្លក់មួយខ្វាច់ប្រកបដោយកំហឹង មុនពេលម្ចាស់កែវភ្នែករលាស់លែងដៃនាងចេញហើយបែរខ្លួនដើរទៅ។

គេចាប់ដៃនាងកណ្ដាលហ្វូងមនុស្សម្នា គ្រាន់តែចង់និយាយពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់នេះ?

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគទី៥

Bo Bo — Thu, 24 Aug 2023 13:00:00 +0000

លង់ស្រលាញ់ល្បងធំ

….ស្នេហាវាអត់ពិបាកបង្កើតទេ សម្រាប់មនុស្សពីរនាក់ដែលមានចិត្តស្របគ្នាជាស្រេចទៅហើយ។រ៉េ ណាដឹងថានាងមានចិត្តលើនាយតាំងពីចួបគ្នានៅឯច្រកដឿងហែមនោះ ហើយបើទោះណាជានាងមិនបានទៅចួបគេនៅឯការ៉ាស់សំាំងតាមសំណូមពរមែន តែកែវភ្នែកនាងនៅតែមានស្នេហ៍ចំពោះនាយ។

ប៉ុន្តែការសាងភាពស្និទ្ធស្នាលជាមួយស្រីស្លូតបូតមិនធ្លាប់មានស្នេហាម្នាក់នេះ មិនមានភាពងាយស្រួលសម្រាប់អ្នកកាប់ចាក់ដូចគេប៉ុន្មានឡើយ ជាពិសេសសៅនីភា ដែលជាជានិច្ចជាកាលបង្ហាញអារម្មណ៍ហាក់គ្មានជំនឿចិត្តលើរូបរាងនិងសម្ផស្សរបស់ខ្លួន។

«ឱ្យលេខទូរសព្ទមក?!»

គេនិយាយផង ចូលចិត្តសម្លឹងនាងដែលគេចភ្នែកពីគេនោះផង។ នាងក្រហមមុខង៉ូវ ហើយខាំបបូរមាត់តិចៗ៖

«អត់មាន!»

នាងបដិសេធកំបុតឆ្កុយប៉ុន្តែនិយាយស្លូតៗ គួរឱ្យស្រលាញ់។

ឯករ៉េណាបូញមាត់សម្លឹងមុខនាងដូចគ្រឺត ចង់លេបទុក។ គេនិយាយបន្ថែម៖

«មានអី!»

«មានន័យថាម៉េច!»

នាងងើបមុខមកសម្លឹងកែវភ្នែក មុតថ្លារបស់គេ។ គេក្របួចមាត់ឆ្លើយតប៖

«មានន័យថាចាំទិញឱ្យមួយ!»

«សម្បូរលុយណាស់?! ហើយអ្នកណាថាយក!»

«បើមិនយកបានអីនិយាយគ្នា បានអីទាក់ទងគ្នា បានអីchatបានអីCall?!»

គេនិយាយសម្លុតៗធ្វើ ឱ្យនាងហួសចិត្តសម្លឹងគេភាំងៗ។ ឯករ៉េណានិយាយបន្តភ្លាម៖

«ឈប់លេងឫកទៅ!»

នីភាគិតទាំងងឿងឆ្ងល់ជាខ្លាំងថាហេតុអ្វីមនុស្សប្រុសម្នាក់នេះសម្ដីអាក្រក់ម្ល៉េះ? នាងភ្លាត់មាត់ខឹង៖

«អ្នកណាលេងឫក? កុំនិយាយយ៉ាប់ពេក!»

នាងហាក់អាក់អន់ស្រពន់ចិត្តតាមពន្លឺភ្នែក។ នាងកុំថាឡើយធ្លាប់និយាយពាក្យយ៉ាប់ៗសូម្បីតែឮក៏មិនដែលឮដែរ ដូច្នេះហើយនាងចង់ក្រោកមកវិញព្រោះមិនចង់នៅប្រឈមនឹងគេ ទោះបីបេះដូងនាងកំពុងលោតញាប់ពេលចួបគេក៏ដោយ។

គេទាញកដៃនាង នាងបែរខ្នងដាក់ហាក់ខឹងសម្បា។

«អង្គុយចុះវិញ!» គេបញ្ជាមួយៗ។

នាងខាំមាត់បែរមកសម្លក់គេតិចៗ តែនាងមានទឹកមុខស្លូតយ៉ាងនេះស្រទន់យ៉ាងនេះ សម្លក់យ៉ាងណារឹតតែស្អាតក្នុងកែវភ្នែកល្បងធំដែលលង់នឹងភាពស្លូតរម្យទមរបស់នាង។

គេញញឹមតិចៗ ប៉ុន្តែភ្នែកគេគឺសម្លឹងនាងយ៉ាងឆ្មើងកន្ទ្រើង។

នាងហាក់ចាប់អារម្មណ៍ថាផ្ទៃមុខបុរសនេះមានបង្កប់មកនូវវាចាអាថ៌កំបាំងក្នុងន័យថា«មិនអង្គុយចុះនឹងមានរឿងជាមួយគ្នា!»។

នាងងាកភ្នែកចេញហើយដកដង្ហើមញាប់ព្រោះខឹងលាយអៀន។ អ្នកគ្រូនិយាយតិចៗ ព្រោះមិនចង់ឱ្យផ្អើលដល់អ្នកផង៖

«លែងដៃខ្ញុំទៅ!!»

នាងប្រលេះដៃគេចេញតែម្រាមដៃគេលូកមកស្រាក់ដៃនាងថៃមបានម្ខាងទៀត ហើយគេក្រោកមកឈរស្មើរនាង ក្នុងកាយវិការយឺតៗជាមួយស្នាមញញឹម។

នៅនឹងមុខនាងគេសង្ហាគួរសម រហូតដល់នាងភាន់ភាំងថាមិនដឹងត្រូវបដិសេធស្នេហាកណ្តាលវាលនេះរបៀបម៉េច។

«ខ្ញុំខ្មាស់គេដឹងអត់?! ចុះបើប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំឃើញ?»

នាងនិយាយអង្វរតិចៗចំពោះកែវភ្នែកមានៈរបស់គេ តែគេបន្តនៅស្ងៀមហើយកាន់ដៃនាងជាប់បានពីរបីដង្ហើមទៀតទើបដាច់ចិត្តលែងវិញយឺតៗ។

«ឱ្យទូរសព្ទមក!»គេនិយាយមកបន្ថែម។

គេឃើញទូរសព្ទនាងដែលលិបលមាត់កាបូប។ នាងមិនមាត់តែជ្រួញចិញ្ចើមខ្មាសមនុស្សម្នាពេកក៏ខ្ចិលពន្យារពេលយូរព្រមហុចទៅឱ្យគេ។

នីភាងាកមុខចេញតែនិយាយទៅកាន់គេ៖

«ខ្ញុំប្រញាប់ទៅផ្ទះវិញ!»

គេឱនមុខចុចបើកទូរសព្ទនាង ហើយទូរសព្ទគេដែលនៅលើតុរោទ៍ឡើង។ គឺគេចុចទៅលេខគេខ្លួនឯងដើម្បីបានលេខរបស់នាង។ នាងក្រពាត់ដៃមិនព្រមសម្លឹងគេទេរហូតដល់គេហុចទូរសព្ទមកឱ្យវិញក៏ទទួលភ្លាមហើយចាកចេញទៅ។

នាងមកដល់ផ្ទះ ហើយទើបឃើញSMSរបស់គេ«រ៉េណាស្រលាញ់នីភា!»

គេសរសេរជាភាសាខ្មែរ។

នាងអានវាទំាងអៀនប្រៀនប៉ុន្តៃសម្លឹងវាច្រើនដងណាស់។

គេមើលទៅចាស់ជាងនាង មិនមែនស្របាលនាងទេ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីនាងយល់ថានាងពេញចិត្តលើគេ? នាងមិនតបសារនោះទេ ប៉ុន្តែនាងចង់បានសារបន្តបន្ទាប់របស់គេទៀត ស្រាប់តែពេញមួយយប់នោះគេមិនសរសេរអ្វីមកទៀតសោះ។

នាងរអ៊ូតិចៗពេលរង់ចាំសារគេដល់រំលងអធ្រាត្រ «អញ្ចឹងអួតថា ស្រលាញ់គេ?!» ហើយទើបលង់លក់បាត់ទៅក្នុងដំណេក ស្រាប់តែព្រលឹមឡើងនាងឃើញគេបង្ហាញខ្លួននៅមុខសាលាចិន។

នាងដើរយឺតៗសម្តៅគេដែលនៅក្បែរក្លោងទ្វារហើយគេអង្គុយលើម៉ូតូធើ្វហី។

នាងមិនអាចទៅចោលគេរឹតតែមិនអាចប្រឆាំងនឹងគេ តែទីបំផុតគេក៏ជិះតិចៗមកដល់ក្បែរហើយញញឹម។

នាងឱបសៀវភៅនិងស្ពាយកាតាប តែមិនធ្ងន់ដូចទម្ងន់ចិត្តស្រឡាញ់របស់នាយក្នុងបេះដូងនាងឡើយ។

«មកទៀតហើយ?!»

នាងសួរស្រទន់យ៉ាងនេះ បើទោះជាសួរសំណួររបៀបណាក៏មិនស្តាប់ទៅឆ្គងសោះ។

គេតបមកវិញភ្លាម៖

«មកញ៉ែអ្នកគ្រូ!»

«ខ្មាសគេអត់?!»

«ខ្មាសធ្វើអី?!»

«ហើយអត់ដឹងថាខ្មាសធ្វើអីទេ? ចប់ហើយអញ្ចឹងនោះ!»

«មិនទាន់ចប់ទេអ្នកគ្រូ!»

«ធុញណាស់ដឹងអត់!!»

«បើធុញចាំនាំទៅកន្លែងអត់ធុញ!»

«គ្មានពេលទេ!»

នាងបែរខ្លួនបម្រុងចូលសាលាគេជិះបត់មកស្ទាក់ពីមុខរ៉េវ។ ល្អហើយដែលគេមិនចាប់ដៃនាងច្រង៉េងច្រង៉ាងទៀត។ នាងនិយាយតិច៖

«រ៉េណា! បងឯងជ្រុលពេកហើយប្រយ័ត្នគេដេញខ្ញុំចោលទៅ!»

ឯករ៉ាណាញញឹមដែលនាងស្គាល់ឈ្មោះគេ ហើយហៅស្រទន់ពីរោះ។ គេនិយាយមួយៗ៖

«ស្អែក បងចាំនីភានៅក្រោមផ្ទះ! ម៉ោង៧ព្រឹកណា៎! ក្រោកទាន់អត់?»

នាងឡិងឡង់ដូចស្តាប់មិនយល់ ចំណែកគេឈានដើរចេញទៅព្រោះសិស្សមកដល់កាន់តែច្រើន តែបន្តិចក្រោយមកគេSMSមកនិយាយបន្ថែម៖

«ម៉ោង៧ណា៎កុំភ្លេច!»

នាងសរសេរសួរតាមពីក្រោយ៖

«ទៅណា?! ម៉ោង៧អីទៅ?»

«ទៅដើរលេង!!»

នាងនៅតែខ្លាចទោះបីនាងដឹងថានាងបានស្រលាញ់គេទៅហើយមែន។ នាងដឹងថាខ្លួនឯងមិនស្គាល់គេទេ ហើយដឹងថាគេចេះអក្សរក៏មិនលើនាង អ្វីដែលលើនាង គឺពាក្យសម្តីគួរឱ្យញញើតនឹងស្តាប់ទំាងនេះ។ តែមិនដឹងយ៉ាងម៉េច អាថ៌កំបាំងអ្វីមួយដ៏ទាក់ទាញរបស់គេ បានធ្វើឱ្យនាងលង់ចិត្តលើប្រុសម្នាក់នេះ។

នាងឈែតទៅរកពួកម៉ាកនាងភ្លាមនៅយប់នោះ….

«ចន្ធូគេណាត់យើងដើរលេង គឺគេថាម៉ោង៧ព្រឹកថ្ងៃអាទិត្យនេះ!»

«រួចចុះឯងទៅដែរទេ?!» មិត្តនាងសួរវិញ។

«មិនដឹងទេ!»

«ឯងស្រលាញ់គេហើយស្រីល្ងង់!»

«ម៉េចឯងគិតអញ្ចឹង? គ្នាអត់ទេ…គឺអត់ទាន់ទេ!»

«អត់ទាន់ មានន័យថាមានចិត្ត ហើយឯងមិនដឹងទៅជាមួយគេឬអត់ មានន័យថានឹងទៅ!»

«តែគ្នាក៏អាចដូរចិត្តថាមិនទៅវិញដែរ កុំប្រញាប់ស្មាននោះ!»

«ឯងអាយុប៉ុណ្ណឹងហើយ កុំរញ៉េរញ៉ៃពេក! បើត្រូវមានសង្សារក៏មានមើលចិត្តសិនទៅ!»

«ឯងនាំខ្ញុំខូចមែនទេ! គេនោះមកពីណាក៏មិនដឹង!»

«មិនបាច់នំាទេ ឯងនេះស្រលាញ់គេបាត់ទៅហើយ! ខ្ញុំភ្នាល់ក៏ភ្នាល់!»

«តែគេនោះដូចជា….!!»

«ដូចជាស្អីទៅ?….!»

«គេគំរោះគំរើយណាស់!»

ប៉ុន្តែនៅពេលដែលទីបំផុតពួកគេពិតជាបានដើរកម្សាន្តជាមួយគ្នាមែន។ គឺម៉ោង៧ព្រឹកថ្ងៃអាទិត្យនាងរៀបចំខ្លួនស្រួលបួលចាកចេញពីផ្ទះ។ មិនទាន់ដើរផុតរបងផ្ទះផង នាងឃើញគេបង្ហាញខ្លួនជាមួយម៉ូតូធំមួយ។

នាងឈរមើលគេភ្លឹកព្រោះមិនដឹងត្រូវជិះម៉ូតនោះយ៉ាងម៉េចបាន ឯគេក៏ជិះមកក្បែរនាងហើយសម្លឹងនាងពីលើដល់ក្រោម។

គេមិនបាននិយាយសរសើរមួយម៉ាត់ទេ តែភ្នែកគេបង្ហាញពីភាពពេញចិត្តនាងជាខ្លាំង។

«ឡើងមក! ឡើងរួចអត់?!»

នាងស្លៀកសំពត់វ៉ាល់ខ្លីត្រឹមជង្គង់ គ្រាន់បើជាងសំពត់បត់កាលពីថ្ងៃមុន ប៉ុន្តែស្ទីលតែងខ្លួននាងនៅតែសាមញ្ញពេកណាស់សម្រាប់បច្ចុប្បន្ន។

នាងមិនដែលមានបទពិសោធន៍ជិះម៉ូតូធំដូច្នេះនេះទេ រឹតតែមិនដែលមានសង្សារជិះជាមួយ ប៉ុន្តែ នាងព្យាយាមឡើងនៅពេលដែលគេបោះដៃមកជួយទប់។

គេនិយាយបន្ថែមពេលមាននាងនៅពីក្រោយ៖

«គ្មានអ្នកណាគេជិះចំហៀងអញ្ចឹងទេ!»

នាងតបវិញខ្សឹបៗ៖

«ហើយឱ្យធ្វើម៉េច?»

«អឺ! ប្រហែលត្រូវដោះសំពត់គ្រវាត់ចោលហើយមើលទៅ!»

នាងហួសចិត្តដែលគេចាប់ផ្តើមនិយាយពាក្យឈ្លើយៗ ប៉ុន្តែនាងក៏នៅតែមិនបានខឹង។ នាងនៅស្ងៀមលែងមាត់ ព្រោះខ្មាសផង ទ័លនឹងសម្ដីគេផង។

ឯករ៉េណាពោលសួរបន្ថែមភ្លាម៖

«ម៉េច? ប៉ុណ្ណឹងខឹង!»

នាងនៅតែមិនមាត់ គេលូកដៃខ្វាប់មកឱបភ្លៅនាងធ្វើឱ្យនាងស្រែកវ៉ាសរុញដៃគេរបូតវិញ។

នីភាលើកដៃខ្ទប់មាត់ ព្រោះមិននឹកស្មានថាប្រុសម្នាក់នេះមិនត្រឹមតែសម្តីខូច សូម្បីដៃក៏គ្មានសុជីវធម៌។

អ្នកគ្រូនិយាយតិចៗ៖

«ធ្វើអី គិតគេជាមនុស្សស្រីផង!»

គេឆ្លើយមកវិញធ្វើហី៖

«មនុស្សស្រីម៉េច? មនុស្សស្រីហ្នឹងមិនចេះមានស្នេហា មិនចេះចង់ឱបគ្នាលេងទេ?!»

នាងព្រិចភ្នែកនៅស្ងៀម ខឹងផងមិនដឹងធ្វើម៉េចផងក៏លែងមាត់តែម្ដង។

ពួកគេមកដល់ចម្ការមួយប្រហែល២៥គីឡូពីភ្នំពេញ។ ដំបូងនាងមិនស្គាល់ថាទីនេះជាកន្លែងអ្វីនោះទេ ប៉ុន្តែវាហាក់បីដូចជាដីចម្ការនរណាម្នាក់ធំទូលាយពេញដោយរុក្ខជាតិ។

អ្នកយាមមិនបានឃាត់ទេ ពេលរ៉េណាស៊ីផ្លេក៏មានមនុស្សមកបើកទ្វាររបងឱ្យចូល។

«រ៉េណា? យើងមកកន្លែងនេះធ្វើអី?!»

គេមិនមាត់ព្រោះដល់កន្លែងឈប់ ហើយជួយយកដៃឱ្យដាក់ទប់ខ្លួននាងឱ្យចុះដល់ដីផង។

គេនៅរៀបចំទុកម៉ូតូ នីភាក៏សួរទៀត៖

«ចម្ការអ្នកណាគេទៅ?!»

គេបែរមកវិញហើយដឹកដៃនាងទៅមុខរ៉ុយ។

«ឮសួរអត់?»

នាងសួរគេតិចៗទៅតាមភាពទន់ភ្លន់របស់នាង តែចិត្តនាងអន្ទះសាណាស់ព្រោះទីនេះស្ងាត់ពេក។ ឯគេដើរយ៉ាងរំភើយដោយនាងស្រីតូចទៅជាមួយ។ ចរិតគេដូចកំពុងបានកាន់កាប់អាណាចក្រស្រីស្អាត ហើយយល់ថាអ្វីៗទំាងអស់ជាកម្មសិទ្ធរបស់គេ ទោះបីទើបតែចួបនាងបានប៉ុន្មានដងក្តី។

«រ៉េណា បើបងមិនព្រមនិយាយ ខ្ញុំទៅវិញហើយ!»

នាងនៅដំអក់មិនដើរទៅមុខ គេងាកមកលើកនាងបីវឹង។

ស្រីស្អាតហួសចិត្តបើកភ្នែកធំៗ ពេលគេបីនាងដើរទៅមុខហាក់មិនដឹងធ្ងន់សូម្បីតែបន្តិច។ នាងបម្រះខ្លួនផងនិយាយចច្រែតផង៖

«ដាក់ខ្ញុំចុះ! បងឯងឮអត់?!»

គេនៅតែបន្តដើរទៅ ទោះបីនាងនិយាយផងច្រានគេផង ក្តិចគេផងក៏ដោយ។

នាងតូចនេះពិតជាស្លូតពេកហើយ សូម្បីក្តិចគេក៏មិនហ៊ានក្តិចខ្លាំង ឬនាងខ្លាចថានឹងធ្វើឱ្យគេឈឺ?

គេដាក់នាងទៅលើសាឡុងផ្តៅមួយទើបនាងលែងនិយាយប៉ប៉ាច់ ប៉ុន្តែនីភាស្ទុះក្រោកឈរហើយបង្ហាញទឹកមុខខឹងក្រហមងងាល។

គេញញឹមនៅចំពោះមុខកែវភ្នែករលើបរលោង។ នាងខឹងគេពេញទំហឹងហើយមើលទៅ តែគេដឹងថានាងស្រលាញ់គេជាងខឹងគេ ព្រោះនាងមិនបានបម្រះអស់ពីទំហឹងនិងមិនបានបញ្ចេញកំហឹងលើនាយអ្វីនោះទេ។

«មកកន្លែងនេះធ្វើអី! កន្លែងស្ងាត់អញ្ចឹង! ខ្ញុំខំតែទុកចិត្ត….»

ដៃនាយលូកមកឱ្យបចង្កេះនាងខ្វាច់ធ្វើឱ្យសម្តីនាងត្រូវបញ្ឈប់កណ្តាលទី។ ហើយលើកដៃទំាងពីរមកការពារត្រង់ដើមទ្រូង។

គេបង្កើនកម្លាំងឱបចង្កេះនាងរឹតយ៉ាងណែន ស្រីតូចមិនដឹងធ្វើយ៉ាងណាឱ្យគេលែងនាងក៏យំតែម្តង។

«រ៉េណា បងលែងខ្ញុំភ្លាម!»

គេឃើញនាងយំអាណិតដែរតែនៅមិនព្រមពន្លែងកាយស្រីសោះ បែរជាសម្លឹងមុខនាងដែលនៅបម្រះក្នុងដៃ។

ស្រីតូចល្អិតនេះមើលទៅភ័យណាស់ កំសាកណាស់ហើយទន់ជ្រាយណាស់ កោតតែនាងនៅសុខៗហ៊ានមកតាមនាយដល់ទីនេះ តើវាព្រោះតែសេចក្ដីស្នេហាដែលគ្មានហេតុផលឬព្រោះតែនិស្ស័យ។

គេនិយាយខ្លីៗទៅកាន់តែកែវភ្នែគរលោងខ្មៅដែលមិនដឹងសម្លឹងមកគេវិញឃើញដែរឬអត់ព្រោះថានាងកំពុងយំ៖

«ភ័យម៉េះអ្នកគ្រូ?»

នាងតបវិញទំាង បបូរមាត់ញ័រ៖

«មនុស្សលាក់ពុតមនុស្សអាក្រក់»

គេនៅស្ងៀមបន្តិច ប្រហែលអន់ចិត្តដែលនាងស្តីឱ្យប៉ុន្តែភ្នែកនៅតែសម្លឹងនាងដោយស្រទន់។នាងមិនចង់សម្លឹងគេវិញទេ ហើយទប់ចិត្តក៏ងាកមុខចេញបម្រះពេញទំហឹងម្ដងទៀត។

គេសើចបញ្ឈឺហើយសួរទៀត៖

«កម្លាំងអស់ត្រឹមប៉ុណ្ណឹងទេ?!»

សំណួរគេធ្វើឱ្យនាងនឹកឃើញភ្លាមដល់សំណួរដដែលដែលគេសួរឡើងកាលនៅឯច្រកឌឿងហែមគឺកាលពួកគេទើបតែបានចួបគ្នាថ្មោងថ្មី។

នាងនិយាយអណ្ដឺតអណ្ដក៖

«បើខ្ញុំដឹងបងឯងជាមនុស្សអាក្រក់អាក្រីអញ្ចឹង យប់នោះខ្ញុំ….!»

គេលូកដៃមួយចំហៀងទៀតទាញប្រាណនាងមករួតរឹតធ្វើឱ្យស្រីក្រមុំស្ទើរគាំងបេះដូងស្លាប់ហើយឈប់មាត់លែងនិយាយកណ្តាលទី។

គ្រាន់តែមើលក៏ដឹងថានាងមិនធ្លាប់មានស្នេហា មិនធ្លាប់ប៉ះពាល់មនុស្សប្រុស ហើយនាងកំពុងបាត់បង់ប្រាជ្ញាស្មារតី ព្រោះភ័យនាយ។

គេសម្លឹងនាងដោយភ្នែកទំាងគូរបស់គេបញ្ចេញនូវសេចក្ដីអាណិតនិងស្រលាញ់ស្រី តូចលាយឡំគ្នា។

នាងលែងនិយាយស្តីគិតពីសម្លឹងមុខគេហើយយំរហាម។

មិនដឹងនាងគិតពីអ្វីខ្លះ គិតថានាងចាញ់បោកគេមកកន្លែងស្ងាត់ គិតថាស្នេហាដំបូងនេះបានសម្លាប់ជីវិតនាង ឬគិតថានាងនឹងចួបគ្រោះថ្នាក់អ្វីលើសពីនេះខ្លះនោះទេ។

គេលែងដៃពីនាងយឺតៗតែមិនបានលែងទំាងស្រុងឡើយហើយនិយាយខ្លីៗ៖

«ភ័យម៉េះអ្ហះ?!»

នាងមិនឆ្លើយតែគ្រវីក្បាលហាក់ចង់បញ្ជាក់ថាមិនពេញចិត្តជាខ្លាំង។ គេនិយាយបន្ថែមមកទៀត៖

«ហើយសង្សារគា្នឱបតិចតួចមិនបាន?!»

នាងរុញដៃគេចេញ តែនាងប្រឹងកាលណាគេប្រើកម្លាំងមកវិញកាលណោះ។ នាងនិយាយទាំងយំផង៖

«មនុស្សប្រុសប្រើកម្លាំងបង្ខំមនុស្សស្រីគេទុកជាស្អីទៅ! បងឯងជាមនុស្សអាក្រក់!»

គេប្រកែកវិញរ៉ាវ៖

«អ្នកណាមនុស្ស អាក្រក់អ្ហះ? ក្នាញ់ពេក គ្រឺតពេក ឱបគ្នាតិចតួច ក៏អត់បាន?!»

នាងខឹងពេកតវ៉ាវិញ៖

«ចុះបើបងឯងមានប្អូនស្រី ហើយប្អូនបងឯងគេចាប់មកធ្វើបាប បងឯងគិតម៉េចវិញ?»

«ហើយអ្នកណាចាប់មក? ក្រែងឡើងម៉ូតូគេមកខ្លួនឯងអ្ហី?!»

នាងនៅស្ងៀមគេលែងដៃពីនាងយឺតៗហើយលែងទាំងស្រុងព្រោះលែងឃើញនាងរើ។ បានរួចពេលណា នាងបែរក្រោយដើរចេញភ្លាម តម្រង់រកផ្លូវចេញ។ នាងក៏ឆ្ងល់ដែរដែលគេមិនឃាត់មិន។ អស់ពីឆ្លងនាងកាន់តែបុកពោះភ័យ ស្រាប់តែឮសំឡេង និយាយមកពីក្រោយខ្នង៖

«ខំដើរទៅ! ចម្ការនេះសម្បូរពស់ណាស់! កន្លែងណាក៏មានដែរ!»

នាងឮពាក្យគេច្បាស់ណាស់ តែចិត្តភ័យនៅតិចជាងចិត្តដែលក្នាញ់ឯករ៉េណា អញ្ចឹងហើយនាងមិនឈប់ គិតពីដើរទៅមុខទៀត ស្រាប់តែគេគំហកមកពីក្រោយខ្នង៖

«នីភា! ប្រាប់ឱ្យឈប់ឮអត់?»

នាងឮគេសម្លុតក៏រត់វឹងតែម្តង ពេលនោះហើយដែលឯកករ៉េណាចាប់ផ្តើមដើរជំហានវែងៗមកតាមនាង។

មានទៅយូរអីព្រោះនាងមានគេចគេអីទាន់ គេបានមកដល់ហើយទាញកដៃនាងសាជាថ្មីដោយសម្លុតតិចៗទំាងក្តីស្នេហាពេញទ្រូង៖

«សួរថា ចង់ទៅណា?!»

«ទៅផ្ទះ!»

«នាងនិយាយភ្លាមៗ ទំាងមុខក្រហមខឹងគេ។

«ទើបតែមកដល់ ទៅធ្វើអី? ខ្លាចផ្ទះរត់ចោលម៉េះ?!»

«មិនសប្បាយ! ខឹងអ្នកខ្លះ! មនុស្សមានៈធ្វើអីយកតែចិត្តខ្លួនឯងជាធំ! និយាយរួម មនុស្សអាក្រក់»

នាងក្លាយពីស្លូតបូតចិត្តល្អ មានក្ដីឈឺឆ្អាល មកជានិយាយច្រើននិយាយលឿនយ៉ាងនេះ ឯករ៉េណាដឹងថាគឺមកតែពីនាងជ្រួលច្របល់ភ័យផង ខឹងផង បានជាចេញចរិតគួរឱ្យស្រលាញ់របៀបនេះ។

«អត់អាក្រក់ទេ ឮឬនៅ?!»

«មនុស្សអាក្រក់!» នាងនៅតែផ្ទាន់។

«អាក្រក់អាក្រីស្អីទៅ?!» គេសួរទំាងក្នាញ់ចរិតនាងដែលមិនកាចប៉ុន្តែមានៈ។

«អាក្រក់គឺអាក្រក់ហើយ មានអីត្រូវពណ៌នាបកស្រាយទៀតនោះ?»

គេចាប់កដៃនាងទាំងសងខាង ហើយញញឹមសម្លឹងនាងដែលខឹងញ័រខ្លួន។ នាងមិនសម្លឹងមុខប្រុសម្នាក់នេះទេ តែនាងក៏មិនដឹងថាចិត្តខ្លួនឯងកំពុងត្រូវការអ្វី?

ហេតុអ្វីនាងមិនរលាស់ដៃតវ៉ាទៀត កម្លាំងមិនឈ្នះ ឬនាងមិនទាន់ដាច់ចិត្តទៅ?

នាងស្ងៀមខាងគេវិញ ក៏នៅរង់ចាំមើលនាង។

នីភាបន្ធូរដង្ហើមនិយាយ៖

«ឆាប់លែងដៃខ្ញុំទៅ!»

«និយាយឱ្យស្រួលសិនទៅ!» គេតបធ្វើវាហី។

«ប៉ុណ្ណឹងហើយនៅមិនស្រួលទៀត?»

នីភាងើបមុខសួរទៅគេទាំងនៅខឹង ឯគេបន្តសម្លឹងមកនាងដោយញញឹមដដែល។ ទទួលអារម្មណ៍ដូចកំពុងត្រូវគេធ្វើបាប ត្រូវគេឌឺ ហើយធ្វើអីគេមិនបាន។

នីភាកើតចិត្តមានៈវិញមួយរំពេចហើយរើបម្រះសាជាថ្មីទាំងមាត់ចច្រែត៖

«លែងដៃបានអត់?!»

ឯករ៉េណាសម្លុតវិញ៖

«អ្ហូ ហ្នឹងចង់ឱ្យគេឱបម្ដងទៀតកណ្ដាលចម្ការហើយហ្នឹង?»

នាងឈប់ស្រែក ទាំងដកដង្ហើមហត់គឃូស។ នាងយល់ថាខ្លួនឯងហត់និងភិតភ័យចាញ់សម្លុតគេចំណែកឯករ៉េណា វិញយល់ថានាងស៊ិចស៊ីពេកហើយ។

គេកាន់តែមានចិត្តចង់ធ្វើបាបនាង គេញ៉ោះបន្ត៖

«អង្វរមួយមក!»

នាងគ្នាន់ក្នាញ់វិញរសាយចិត្តភ័យ ហើយចាប់ផ្តើមទ្រគោះ៖

«ខ្ពើមណាស់!»

នេះជាលើកទីមួយដែលសម្ដីនាងធ្ងន់ហើយអសុរោះ។ ឯករ៉េណាទំនងមិនខ្វល់ ព្រោះនាងទ្រគោះយ៉ាងណាសំឡេងនាងទន់ហើយតូចឆ្មារយ៉ាងនេះ តើមានឥទ្ធិពលអីទៅ ?

គេនិយាយឌឺដងនាងវិញ៖

«អញ្ចឹងចាំធ្វើឱ្យរាងម្តង!»

គេនិយាយមិនទាន់ផុត គេបម្រុងលើកបីនាងឡើងតែនាងយល់ចិត្ត សឹងថាទាយដឹងគ្រប់កាយវិការថាគេបម្រុងធ្វើអ្វី។ នាងស្រែកបង្អាក់ភ្លាម៖

«ហើយខ្ញុំនឹងឈប់និយាយរកបងឯងរហូត!»

គេនៅទ្រឹងសម្លឹងកែវភ្នែកថ្លាយង់ទំាងពីរដែលមើលមកយ៉ាងមុត។ សំឡេងនាងតូច សម្ដីទន់ភ្លន់ប៉ុន្តែនាងរឹងណាស់ហើយកាចណាស់ បើមើលទៅកែវភ្នែកទំាងគូរនេះ។

នាងសម្លឹងនាយគ្មានព្រិច ធ្វើឱ្យឯករ៉េណាទប់មិនបានចំពោះចិត្តស្នេហាលើស្រីក្រមុំតូច គេរបូតមាត់សួរខ្សឹបៗ៖

«ហើយយើងស្អាតម៉េះអ្ហះ?»

កំហឹងនាងស្រាក ហើយកែវភ្នែកដែលខឹងជះរស្មីមុតថ្លាដូរមកជាស្រទន់បន្តិចម្តងៗ រេរកគេចចេញមិនចង់ឱ្យគេមើលដឹងចិត្តទន់ជ្រាយរបស់នាង។

ថ្ពាល់ទំាងសងរបស់នីភាទៅជាក្រហមព្រឿងៗហើយបបូរមាត់នាងនៅទីទើររកពាក្យថានឹងតវ៉ាទៀតមិនបានដែលមកប៉ះប្រុសសង្ហារឈរសរសើរកណ្ដាលថ្ងៃ។

គេធ្លាប់តែនិយាយគំរាមគំរោះគំរើយ ឥឡូវមកនិយាយពាក្យតែបួនម៉ាត់យ៉ាងខ្លីរបៀបនេះស្រីណាឮហើយមិនទន់ចិត្ត។

ទូរសព្ទនាយរោទ៍ នាយនិយាយមុនពេលព្រមលែងដៃពីនាង៖

«នៅឱ្យស្ងៀមណ៎ា! ឈប់រញ៉េរញ៉ៃ!»

គេលើកទូរសព្ទនិយាយ។ ដល់គេបែរមកវិញឃើញនាងមិនទៅណាបែរជាឈរបើកភ្នែកធំៗសម្លក់នាយ។ សម្លក់យ៉ាងណាឯករ៉េណាមិនព្រឺ គិតពីញញឹមសម្លឹងមុខនាងតបដោយបង្កប់ន័យឌឺដងភាសាស្នេហា។

ភាសាស្នេហ៍មិនចេះរីងស្ងួតបង្ហូរតាមបបូរមាត់របស់នាយ៖

«មើលមុខម៉េះ? ក្នាញ់កូនប្រុសគេមែនអត់? បើមែនចាំអីទៀត មកដេកឱបគ្នាមួយព្រឹកវាល់ល្ងាចមួយយប់ទល់ភ្លឺទៅ?!»

នីភាពេលនេះពិតជាមិនដឹងថាខ្លួនឯង គួរនឹកហួសចិត្តឬមួយគួរខឹងប្រុសម្នាក់នេះទេ ព្រោះសម្តីមួយម៉ាត់ណាចេញមកក៏ចម្លែកៗល្មមនឹងយកដៃឈ្លីក្បាលដែរ។

នាងគ្រវីក្បាលលែងនិយាយគេស៊កមកទៀត៖

«គ្រវីក្បាលធ្វើអី? ប្រញាប់ប្រកែកម៉េះ?!»

«ហួសចិត្ត! បើសម្តីអស់នេះឱ្យប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំឮ…..»

«គេក៏មិនទៅនិយាយជាមួយប៉ាម៉ាក់យើងដែរ មានអ្នកណាគេចង់ឱបប៉ាម៉ាក់យើង? គេចង់ឱបយើង ឮនៅ?»

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគទី៤

Bo Bo — Wed, 23 Aug 2023 13:00:00 +0000

គេមើលហើយ ក៏បែរខ្លួនចាកចេញទៅទាំងមិននិយាយពាក្យគួរសមឬលាទៅ សូម្បីតែមួយម៉ាត់ណា ធ្វើឱ្យស្រីតូចតាមសម្លឹងដំណើរគេហាក់ហួសចិត្តជាខ្លាំង។

គ្មានរូបភាពអ្នកគ្រូតូចនីភាទេនៅក្នុងបេះដូងបុរសហក់លោត។ ការងារបន្ទាន់នឹងមមាញឹកជាច្រើនកំពុងរង់ចាំគេ។

«បង! អាវបងប្រឡាក់ឈាមហ្ន៎!»

នាងតូចនេះហួសហេតុពេកហើយសម្រាប់ឯករ៉េណា។ គេបង្អង់ឈប់ហើយជ្រួញចិញ្ចើមទើសចិត្ត។

គេមិនទាន់ងាកទៅរកនាងផង សំឡេងមនុស្សប្រុសពីរបី នាក់លាន់ល្វើយៗមកតាមខ្យល់៖

«វាចូលទៅក្នុងមិនទាន់ចេញមកទេ! គ្នាយើងរាយការណ៍ថាវាចូលតែម្នាក់ឯងទេ»

រ៉េណាដឹងថា មានគេតាមរកខ្លួនពិតណាស់។

គេក្រឡាស់ភ្នែកសម្លឹងជុំវិញទីនេះ មិនរវល់ជាមួយស្រីតូចដែលសម្លឹងមកគេដោយភិតភ័យនោះឡើយ។

គេយល់ថាស្ថានភាពគឺមិនអាចតតាំងជាមួយសត្រូវបាន ហើយការគេចខ្លួននៅមានពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់នៅឡើយ។

គេបែរក្រោយចាកចេញពីទីនោះ ទុកឱ្យនីភានៅឈរងឿងឆ្ងល់ម្នាក់ឯង។

ស្នូរជើងមនុស្សមួយក្រុមចូលមកដល់។

ដៃពួកគេកាន់កាំបិតខ្វែវនិងអាវុធគួរឱ្យតក់ស្លុតផ្សេងៗទៀត។ នីភាយល់ភ្លាមដល់រឿងហេតុដែលកំពុងតែកើតឡើង។ នាងភ័យតក់ស្លុត ហើយឈរប្រឈមនឹងពួកកាប់ចាក់។

«ឃើញអាបងធំម្នាក់ដើរកាត់នេះដែរ?!»

ម្នាក់ដែលដើរមុខគេសួរមកកាន់នាង នីភាគ្រវីក្បាល៖

«មានឃើញតែអ៊ំប្រុសម្នាក់ នឹងចៅស្រីគាត់ទៅតាមនុះ!»

នាងនិយាយបង្វែរពួកនោះហើយនិយាយបានលឿនដូចបានត្រៀមទុក។

ចិត្តនាងមិនដែលស្គាល់បុរសដែលដូរតុឱ្យពួកនាងក្នុងហាងកាហ្វេនោះទេ តែនាងហាក់នៅខាងគេព្រោះឃើញគេគ្មានអាវុធហើយមានត្រូវរបួសផង។

ដូច្នេះនាងបារម្ភណាស់ថា តើគេអាចគេចពីក្រុមដែលទើបតែមកដល់នេះដែរឬយ៉ាងណា?

ពួកគេបោះបង់ចោលការខ្វល់នឹងនាងហើយរត់ចូលទៅក្នុងច្រកតូចនោះស្វែងរកឯករ៉េណា។

នារីតូចដើរចេញមកវិញបណ្តើរភ័យបារម្ភសុវត្ថិភាពខ្លួនឯងផង បារម្ភពីប្រុសស្អាតដែលនាងទើបតែបាននិយាយជាមួយនោះផង។

«នីភា? មានច្រកចេញផ្សេងពីដឿងហែមនេះទេ?!»

នាងភ្ញាក់សឹងរបូតកាបូបពីដៃព្រោះ….គេស្គាល់ឈ្មោះនាង? នៅសុខៗលេចមុខមកវិញហើយដៃគេក៏ទាញនាងទៅពួនជាមួយគ្នាយ៉ាងរហ័សក្រោមច្រកជណ្តើរថ្មងងឹតស្លុប។

នាងមើលគេមិនឃើញទេ តែនាងដឹងថាគឺគេ ដែលបានពួនពីពួកជនពាលទំាងនោះ។

«អត់មានទេ!»

នាងឆ្លើយបណ្តើរឱនសម្លឹងដៃ គេដែលឱបនាងជាប់ដើមទ្រូងគ្នា ព្រោះច្រកនេះចង្អៀតតូចពេក។ ស្នូរដង្ហើមគេលាន់មកគឃូសក្បែរត្រចៀកនាង។

ទីនេះពិតជាគ្មានច្រកចេញមែន គេចេញទៅណាមិនរួចទេ មិនយូរប៉ុន្មាន ពួកនោះនឹងវិលមកវិញហើយរកគេឃើញ។

នាងគិតយ៉ាងរហ័សហើយទុកថាគេជាជនរងគ្រោះ។

«មកតាមខ្ញុំមក!»

នាងរើដៃដ៏ធ្ងន់នឹងមាំរបស់គេចេញពីក គេព្រមលែងនាងហើយនាងទាញដៃគេឡើងជណ្តើរ។

«ងងឹតណាស់! ដើរលឿនម៉េះ?!»

«ខ្ញុំធ្លាប់ជើងហើយ!»

នាងឆ្លើយមុនពេលចុចបើកទូរសព្ទរបស់នាង។

«យើងទៅណា!»គេសួរតិចៗខ្សឹបៗ។

«រកច្រកចេញ!»

«ស្គាល់ច្បាស់អត់?»

«តាមខ្ញុំសិនមក!»

នាងទាញដៃគេឡើងតាមច្រកជណ្ដើរតូចចង្អៀតមួយជាន់ហើយមួយជាន់ទៀតហាក់គ្មានស្គាល់ហត់ដង្ហក់អ្វីសោះ។

«ជាន់ទីបួនហើយ!» ឯករ៉េណារំឭកនាង។

«ត្រូវហើយ!!» នាងតបដោយបិទភ្លើងពិលចោលផង។

គេឆ្លាតស្រាប់ គេយល់ពីបំណងនាងដែលនាំគេមកជាន់ផុតដំបូលគ្មានមនុស្សម្នាក់។

នាងប្រាកដជាស្គាល់កន្លែងចេញពីច្រកដឿងហែម។

មែន! នីភាអូសដៃគេរត់ត្របាញ់ទៅដំបូលខាងជើង។ នាងឈប់ង៉ក់នៅខាងមុខបង្កាន់ដៃថ្ម។

ឯករ៉េណាសម្លឹងទៅក្រោយបង្កាន់ដៃនោះ គឺចន្លោះឃ្លាតប្រមាណជិតមួយម៉ែត្រ ប៉ុន្តែខាងក្រោមជ្រៅសន្លឹមឃើញតែពន្លឺភ្លើងជះចេញខ្លះៗពីប្រលោះស្លាបព្រិលនៃផ្ទះល្វែងគ្រប់ជាន់។

«បងឯងឆ្លងទៅខាងណោះរួចអត់!»

ជំនួសចម្លើយ គេលែងដៃពីនាង ហើយតោងឡើងបង្កាន់ដៃហក់ភ្លែតទៅម្ខាងណោះបានភ្លាមយ៉ាងរហ័ស។

ស្រីស្ងួនចំហមាត់ហួសចិត្តដែលគេរហ័សយ៉ាងនេះ។

នាងសម្លឹងទៅរាងកាយឯករ៉េណាដែលខ្ពស់ស្រឡះស្វាហាប់ហើយផ្ទៃមុខស្មើគ្មានស្នាមញញឹម។ គេស្រស់សង្ហាណាស់ ពិតជាបុរសនៃក្តីស្រមៃរបស់នារីទាំងឡាយពិតមែន រឿងអីថាបេះដូងអ្នកគ្រូអង់គ្លេសមិនកម្រើកពេលដែលបានឃើញគេសម្លឹងមកនាង។

«ពេលណាទើបខ្ញុំបានចួបគេទៀតទៅ!»

ពន្លឺភ្នែកនាងដែលសម្លឹងទៅគេ គឺមានន័យយ៉ាងនេះស្រេចទៅហើយ។ មិនដឹងថា ឯករ៉េណាដឹងឬមិនដឹងទេពីចិត្តស្រីតូច តែគេក៏សម្លឹងមករកនាងទោះនៅម្ខាងម្នាក់។

នាងញញឹមអឹមអៀមចំពោះកែវភ្នែកភ្លឺស្រទន់របស់នាយ។

នីភានិយាយស្រាលៗព្រោះចុះចាញ់អំណាចកែវភ្នែក៖

«បងដើរទៅមុខរហូតដល់បង្កាន់ដៃទ័ល! បត់ស្តំា ឃើញមានជណ្តើរមួយចុះទៅក្រោមបងចុះទៅរហូតទៅ! នៅខាងក្រោមគឺច្រកផ្សេងមិនមែនក្នុងដឿងហែមទៀតទេ! ជណ្តើរនេះគេមិនដែលបិទទ្វារទេ!បងឆាប់ចេញទៅ ហើយនៅហ្នឹងមានម៉ូតូឌុបច្រើនស្រាប់បងជិះគេចចេញទៅ!»

នាងប្រហែលមិនដឹងទេថាគេទុកឡាននៅមាត់ច្រកដូច្នេះហើយបានជាពួកអ្នកតាមមកនោះរកគេឃើញ។

គេបោះដៃមករកនាង។

ស្រីស្អាតសម្លឹងទៅប្រអប់ដៃធំៗរបស់គេហើយក៏នឹកឃើញដល់កាយវិការគេដែលទាញនាងទៅឱបក្រោមជណ្តើរងងឹត។

នាងងើបមុខមើលឯករ៉េណា។

«បងឈ្មោះអី?!»

នាងញញឹមតិចៗជាមួយសំណួរធ្វើឱ្យកែវភ្នែកបុរសទៅជាស្រទន់។ គេយល់ពីសំឡេងបេះដូងនាងតូច ហើយចាប់ផ្ដើមពិនិត្យសម្រស់របស់នាង។

គេមាននារីកំណាន់ច្រើនណាស់ សខ្មៅ ទាបខ្ពស់ ចិនខ្មែរ តែសម្រស់សុទ្ធតែកំពូលមិនថាតារាៗអ្នកបង្ហាញម៉ូដឬបុគ្គលិកក្រុមហ៊ុនឡើយ បើមិនស៊ិចស៊ីមិនឡូយឆាយ មិនដែលបានឯករ៉េណាយកភ្នែកមើលឡើយ។ នេះជាលើកទីមួយដែលគេដាក់ចិត្តពិនិត្យមើលនារីរម្យទមម្នាក់ ស្លៀកសំពត់បត់។ សក់នាងវែងតែលើកចងហើយ ផ្ទៃមុខម៉ដ្ឋរលោងតែគ្មានតុបតែង។

ផ្ទៃមុខសុភាពរាបសា តែអ្នកគ្រូតូចរហ័សរហួនហើយឆ្លាតវាងវៃព្រមទំាងក្លាហានហួសពីការស្មាន។

នាយដឹងថា នាងចង់បែកគ្នាត្រឹមនេះតែនាយមិនដាច់ចិត្តទៅ។

«ម៉ោះ!»

ឯករ៉េណានិយាយតឿនខ្លីៗតែចុងបបូរមាត់គេចាប់ផ្តើមញញឹម។

ស្រមោលស្នេហាយុវវ័យបញ្ចេញរូបរាងក្រោយពេលដែលមនុស្សពីរនាក់ទើបតែស្គាល់គ្នាមិនទាន់បានកន្លះម៉ោងស្រួលបួលផង។

នារីសម្លឹងមុខគេហើយឱនសម្លឹងទៅប្រលោះពីក្រោយបង្កាន់ដៃថ្ម។

នាងស្លៀកសំពត់បត់វែងយ៉ាងនេះ វាមិនមែនងាយស្រួលប៉ុន្មានទេក្នុងការឆ្លងទៅបង្កាន់ដៃម្ខាងទៀតដូចដែលគេហក់ទៅមុននោះ។

បើភ្លាត់តែបន្តិច ឆ្លងមិនផុតធ្លាក់ចុះទៅក្រោម នាងមុខតែខ្ទេចឆ្អឹង។

នាងស្ញើបជើងពេលសម្លឹងចុះក្រោម ដូច្នេះស្រីតូចងើបមុខមករកគេវិញ។

គេចេះញញឹមហើយ គេញញឹមយ៉ាងសង្ហាហើយភ្នែកគេដែលសម្លឹងមកភ្នែកនាងបង្កប់នូវសំណួរជាស្រេចថា តើនាងទុកចិត្តគេដែរឬអត់?

នីភាបោះដៃទៅរកនាយ ធ្វើឱ្យនរៈញញឹមបានចិត្តដូចបានគ្រងបេះដូងនាងពិតៗ។

មុនពេលគេប្រើកម្លាំងទំាងស្រុងទាញយោងនាងឱ្យឆ្លងមកទាំងមាត់និយាយខ្សឹបៗថ្នមសំឡេងជាងមុន៖

«ប្រយ័ត្ន នីភា!»

នាងលោតមកដល់ដី តែដៃនៅតែមិនលែងពីនាយ។

រ៉េណាខ្ពស់ជាងនាង គេរេភ្នែកសម្លឹងនាងឃើញតែសក់ខ្មៅរលោង ដែលចងនឹងកៅស៊ូបន្ទាប់មកគឺក្ដោងច្រមុះដែលតូចស្រួច ចុងក្រោយបបូរមាត់ប្រិមប្រិយរបស់នាង។

«មិនយូរទេ ពួកវានឹងដឹងថា យើងនិយាយកុហក!»

គេប្រាប់នាង នាងងើបមុខមកដោយភ័យ ហើយទាញដៃគេដើរទៅរកជណ្ដើរបន្ទាប់មកក៏ចុះជណ្តើរ។

ដៃនាងត្រជាក់ក្នុងប្រអប់ដៃគេ ដូច្នេះគេក៏លួង៖

«ភ័យធ្វើអី?»

«ពួកគេនោះជាអ្នកណា?!»

«ឃើញហើយអ្ហី វាកាន់កាំបិត ដាវ!»

«ដឹងហើយ តែបងបានធ្វើអីពួកគេនោះ?!»

រ៉េណាសម្លឹងភ្នែកនាងដែលទៀងត្រង់ហើយងឿងឆ្ងល់។ ក៏មានតែភាពទៀងត្រង់របស់នាងប៉ុណ្ណោះដែលធ្វើ ឱ្យបេះដូងគេកម្រើក។

គេមិនទាន់ឆ្លើយផង សំឡេងស្អកៗមួយលាន់មកពីជ្រុងម្ខាង។

«អ្នកគ្រូមិនទាន់ទៅវិញទេ?»

ស្រីចំណាស់ម្នាក់សួរក្នុងភាសាចិនកន្តាំង។

ដឿងហែមនេះសំបូរទៅដោយជនជាតិចិនរស់នៅ។ ពួកគេស្គាល់នីភាច្បាស់នេះបើតាមការសម្គាល់របស់ឯករ៉េណា។

អ្នកគ្រូតូចតបវិញរ៉ាវជាភាសាចិនកន្តាំងដែរ៖

«ខ្ញុំកំពុងទៅផ្ទះវិញ!»

«ហើយអ្នកណានៅជាមួយអ្នកគ្រូ?! សង្សារមែនទេ?»

នាងងើបមុខសម្លឹងឯករ៉េណា គេក៏មើលមកនាងវិញដោយភ្នែកស្រទន់។ នាងដកដៃយឺតៗចេញពីប្រអប់ដៃបុរសសង្ហា។

តាមថានាងត្រូវខឹងដែលត្រូវគេច្រឡំ តែនេះនាងប្រហែលជាសប្បាយចិត្តច្រើនជាងខឹង រាល់ពេលងាកទៅឃើញភ្នែកគេ។

នាងតបទៅស្ត្រីចិននោះវិញ៖

«មានឯណា! ខ្ញុំទើបតែស្គាល់គាត់ទេ!»

«អឺស! ដើរឱ្យស្រួល ជណ្តើរងងឹតណាស់ ប្រយ័ត្នដួល!»

ពួកគេបន្តដើរហួសទៅមុខទៀត។

រ៉េណាឆ្លៀតនិយាយបង្អាប់នាង៖

«ចេះចិនទៀតកូនគេ!»

គេធ្វើដូចជាខ្លួនមិនចេះកន្តាំងហើយស្តាប់អ្វីមិនបាន គឺគេមិនចង់ឱ្យនាងអៀនជាងនេះ។ ដឹងអីនាងជឿភា្លមថាគេមិនចេះកន្តាំងទេ។

នាងនិយាយទំាងមុខក្រហម៖

«ហើយដឹងថាអ៊ីនោះថាម៉េចអត់អញ្ចឹង?!»

«អាណាដឹងបើនិយាយស្តីឆីងឆុងអញ្ចឹងនោះ! នៅស្រុកខ្មែរមិននំាគ្នានិយាយខ្មែរទៅ!»

«សម្តីអាក្រក់ម៉េះ!» នាងស្តីឱ្យនាយតិចៗ ធ្វើឱ្យនាងអស់សំណើចឈ្ងោកមើលមុខនាង។

«សម្តីអញ្ចឹងមិនដឹងរកសង្សារធ្វើអ្នកគ្រូបានអត់ទេនៀក!»

នាងកាន់តែឈ្ងោកមុខទើរនឹងទ្រូងព្រោះដឹងថាគេនិយាយឌឺហើយមើលមកនាងមុតៗទៀត។

«ហើយអ៊ីហ្នឹងថាម៉េចខ្លះ?! គាត់ថាយើងរកបានប្រុសស្អាតមកដឹកដៃ?»

«អួតខ្លួនពេកហើយ មោទនភាពម៉េះ?!»

គេញញឹមមិនចេញស្តីធ្វើឱ្យស្រីងើបមុខមកមើល។

ពួកគេឈប់នៅពាក់កណ្តាលជណ្ដើរដែលងងឹតស្លុប ស្ងាត់ជ្រងំ ស្តាប់ឮតែខ្យល់ដង្ហើមគ្នាទៅវិញទៅមក។

«បង្រៀនចិនមួយខែប៉ុន្មាន? រកជួលទៅបង្រៀនដល់ផ្ទះ!»

«អត់ទៅទេ!»

«ម៉េចចឹង?!»

«អត់ទទួលសិស្សអញ្ចឹងទេ!»

«ទទួលអាប៉ុណ្ណាវិញអញ្ចឹង?!»

«មនុស្សសម្តីអាក្រក់ ខ្ជិលយក!»

«ឱ្យតែរាងឡូងសង្ហាប៉ុណ្ណឹង ទៅយកសម្តីមកស្ងោរស៊ី?»

«ហួសចិត្ត!»

នាងថាដូច្នេះហើយសើចដើរបន្តទៅមុខទៀត ហួសចិត្តដែលគេនិយាយស្តីគ្មានទុកមាត់ទុកមុខខ្លួនឯង។ ឃើញច្រកទ្វារចេញលឹមៗនាងនិយាយបង្វែង៖

«ដល់ហើយ បងហៅម៉ូតូជិះចេញទៅកុំឱ្យគេឃើញ ហើយឈប់ទៅមានរឿងនឹងពួកនោះណ៎ា!»

នាងចាកចេញពីជណ្ដើរមុនគេ តែត្រូវគេទាញចូលទៅវិញ។ គេនេះដៃរហ័សចិត្តក៏ហ៊ាន ខុសពីការឆ្មើងកន្ទ្រើងពីដំបូងៗរបស់គេ។

អ្នកគ្រូក្មេងច្រានគេចេញវិញមិនឱ្យគេប៉ះពាល់នាងទៀតឡើយក្រោយពេលដែលដឹងថាគេមិនមែនសុភាពបុរស។

នាងកាន់តែរើ គេកាន់តែចាប់បង្ខំឱប រហូតទាល់តែនាងរើហត់គឃូសក៏ឈប់រើ។

គេនិយាយឌឺភ្លាម៖

«អស់ត្រឹមប៉ុណ្ណឹងទេ កម្លាំង?!»

នីភាហាក់ខឹងដែលគេចេញចរិតមានៈ នាងងរងក់៖

«មើលមនុស្សខុស! ស្មានថាមនុស្សល្អ!»

«យកមនុស្សល្អមកធ្វើអី?!»

«អ្ហា៎ចេះនិយាយាអញ្ចឹងកើត! មនុស្សល្អមិនឱ្យយក ទៅយកមនុស្សអាក្រក់?!» នាងសួរវិញដោយហួសចិត្ត។

គេនៅស្ងៀមសម្លឹងមុខនាងទោះងងឹតស្លុបមើលមិនចង់ឃើញ។ នាងនិយាយបន្ត៖

«ដើរសួរគេមើល៍ មានអ្នកណាគេស្រលាញ់មនុស្សអាក្រក់ទេ?!»

គេលែងដៃនាង ហើយបែរខ្នង។

នាងដឹងថាគេខឹង សម្តីនាង តែនាងក៏មិនទាន់បាត់ខឹងដែរ។

នាងបែរខ្នងដាក់គេដូចគ្នា។

សំឡេងគេលាន់មក៖

«គ្រប់មនុស្សតែងមានហេតុមានផលរបស់គេ! ប្រយ័ត្នផងជាមួយពួកដែលអួតខ្លួនឯងមនុស្សល្អ!»

គេឈានជើងចេញទៅ ទុកឱ្យស្រីតូចនៅដកដង្ហើមញាប់ពាក់កណ្តាលខឹង ពាក់កណ្តាលនឹកគេ ហើយពាក់កណ្តាល គឺនឹកឆ្ងល់មិនយល់ចិត្តខ្លួនឯង។

នាងអង្គុយចុះដៃរាវរកកាបូបដែលជ្រុះអម្បាញ់មិញ ពេលដែលគេចាប់ឱបនាងហើយនាងខំបម្រះ។

សំឡេងគេលាន់មកបន្ថែម៖

«ស្អែក ម៉ោង៩យប់ ចួបគ្នានៅការ៉ាសាំងកាល់តិច ស្តុបបូកគោ!»

គេយល់យ៉ាងណាដែលណាត់នាងចេញក្រៅយប់យ៉ាងនេះ។

គេយល់ថា នាងត្រូវជាស្អីនឹងគេ ហើយគេគិតយ៉ាងម៉េចបានជាយល់ថានាងយល់ព្រមទៅ។

ស្រីតូចងើបមុខមកវិញ។

គេបាត់ស្រមោលទៅហើយ។

……

ពីរថ្ងៃក្រោយមកទៀត….

នីភានិងមិត្តស្រីៗរបស់នាង ចួបជុំគ្នាក្នុងតៀមអាហារក្បែរសាលាឯកជនដែលពួកនាងធ្វើការ។

«មុខមិនរីកនីភា?!» ចន្ធូសួរព្រោះនីភាកូរស្ករកាហ្វេមិនឈប់។

«មានសង្សារនឹងណា៎!» លីកាចំអកឱ្យនាងជាការបន្លែងលេងសើច។

នីភាធ្វើមិនដឹង តែចិត្តនាងនៅតែនឹងដល់ស្នូរដង្ហើមដែលស្តាប់ជាមួយគ្នានៅឯច្រកងងឹតស្លុប។ ពីរថ្ងៃហើយ គេជាអ្នកណានៅឯណា? ឈ្មោះអ្វី? គេចួបពួកជនពាល ត្រូវគេកាប់ចាក់ហើយក៏មិនដឹង។ នេះជាអ្វីដែលនាងស្រមៃគិតចុះឡើងតែម្នាក់ឯង។

«ចង់មានសង្សារឈប់ពាក់សំពត់អាវអស់នេះទៅ ឮអត់នីភា!»

លីកាបន្តចំអកតែនីភានៅតែធ្វើមិនឮ។

នាងត្រូវគេចំអកឡើងធ្លាប់ទៅហើយ។ លីកាជាស្រីស្អាតនិងឡូយឆាយ ទោះបីជាគ្រូដែរ តែលីកាខុសពីនីភាដាច់។ នាងមានសង្សារច្រើនហើយមានការតុបតែងខ្លួនដ៏ទាន់សម័យ។

ពួកគេស្រាប់តែនៅសុខៗ ស្ងាត់មាត់លែងប៉ប៉ាច់ប៉ប៉ោចទៀត ធ្វើឱ្យនីភាងើបមុខមកវិញរកមើលមូលហេតុនៃភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់ពួកម៉ាក។

តាមពិតគឺពីរនាក់ស្រីៗចន្ធូនិងលីកាកំពុងភាំងព្រោះតែឃើញបុរសសង្ហាអង្គុយចំខែងនៅសាឡុងមួយចំពីក្រោយនីភាហើយសម្លឹងមកដោយញញឹម។

គេនៅមិនដល់៣ម៉ែត្រផងពីកៅអីរបស់នីភា។

អ្នកគ្រូតូចបែរក្រោយដោយសង្ស័យ។

ឯករ៉េណាដែលនាងកំពុងតែនឹក ពិតជានៅទីនេះមែន ហើយគេញញឹមសម្លឹងមកនាងជាមួយអត្ថន័យម្យ៉ាងក្នុងកែវភ្នែក។

បេះដូងនីភាលោតច្របល់។

ដ្បិតតែចួបគ្នាពេលខ្លី តែភាពស្និទ្ធស្នាលគ្នាបណ្តាលឱ្យនាងនៅចងចាំគេទុកក្នុងបេះដូង។

«គេនេះហ្អី? ថ្ងៃមុនភ្លេចសោពេលដូរតុឱ្យយើង?!» ចន្ធូរខ្សឹបសួរទំាងញញឹមក្រោមការសម្លឹងនៃបុរសសង្ហា។

នីភាបែរមករកមិត្តវិញ ថ្ពាល់នាងក្រហមហើយ នាងដឹងថាគេមកទីនេះគឺមានចេតនាមករកនាង។

លីកាឃើញហេតុការណ៍យល់ជាស្រេចពីអ្វីកំពុងកើតឡើងក្នុងចិត្តប្រុសស្រីទំាងពីរ នាងដៀងកន្ទុយភ្នែកឌឺដងដាក់នីភា៖

«ម៉េចដែរ! ពេលនេះឯងយកសោទៅឱ្យគេឬ គេយកមកចាក់បេះដូងឯង!»

នីភានៅស្ងៀម តែចិត្តនាងច្រាសច្រាល់។ ស្នេហាជាធម្មជាតិ តែអ្នកដែលមិនធ្លាប់មានដូចនាងគឺមិនដឹងធ្វើយ៉ាងណា ទៅខាងណាឡើយ។

លីកាដំឡើងសំឡេងហៅឈ្មោះនាងឮៗ៖

«នីភា?!»

«អ្ហះ?!»

ស្រីតូចងើបមុខរបៀបភ្ញាក់។ លីកាសួរបន្ថែមទំាំងរេភ្នេកមើលប្រុសស្រីទំាងពីរម្តងម្នាក់៖

«ឯងយកសោឱ្យគេហើយឬនៅ! ឬក៏ចង់ឱ្យគេមកតាមទារដល់កន្លែងនេះ!»

នីភាទីទើរនិយាយទាក់ៗ៖

«មិនមែនរបស់គេផង! គេថាអញ្ចឹង!»

ចន្ធូឱនមកខ្សឹបៗសួរជាភាសាចិន៖

«ចួបគ្នានៅឯណានាងបានជាគេតាមឯងដល់ទីនេះ!»

នីភាច្រាសច្រាល់៖

«គេមកតែគេទេ! កុំម៉ៃតែពីសតែពាស!»

លីកាសម្លឹងចង់ផ្ទាន់ហើយក្រោកមកអូសដៃនីភា៖

«បាន! ចាំមើលមើល៍ គេមកតែគេ ឬគេមករកអ្នកណាគង់តែដឹងទេ ម៉ោះ!»

នាងអូសដៃនីភាក្រោកឡើងធ្វើឱ្យស្រីតូចកាន់តែឆ្លេឆ្លា។ ណាអៀននឹងមនុស្សប្រុសម្នាក់នោះណាមួយមិនបានទៅរកគេតាមការណាត់។

«គេពិតជាមករកខ្ញុំមែនក៏អី?!» ស្រីស្អាតសួរខ្លួនឯងទំាងស្ទើរផុតដង្ហើមពេលត្រូវមិត្តបង្ខំឱ្យក្រោកឈរឡើង ហើយបង្វែរឱ្យបែរទៅចម្ងាយ។

«បង! បងឯងមករកអាភាហ្មែនហ្នឹង?!»

លីកាសួរចច្រែត ធ្វើឱ្យឯករ៉េណាញញឹមញញែមហើយផ្តោតលើផ្ទៃមុខអៀនអន់ក្រហមង៉ូវរបស់អ្នកគ្រូក្មេង។

គេលើកប្រអប់ដៃដាក់ទន្ទឹមនឹងមាត់ ហើយឆ្លើយចាក់បណ្ដោយ៖

«មិនអញ្ចឹងមកអង្គុយមើលខាតពេលអី?!»

នាងងើបមុខមើលទៅគេដែលឮគេឆ្លើយរបៀបនេះមកកាន់មិត្តនាង។ នាងតែងហួសចិត្តពេលឮសម្តីគេម្តងៗដែលច្រងេងច្រងាង មិនសមនឹងរូបរាងកម្ពស់កំពរបស់គេសោះ។ ឃើញនាងមើលមក គេលេងខ្សែភ្នែកស្រទន់មករកស្រីឆ្នាស់តែម្តង។

លីកាក្តាប់មាត់សើចហើយរុញនីភាទៅមុខ៖

«មើលឱ្យឆ្អែតទៅអញ្ចឹង! យកទៅអង្គុយទល់មុខគ្នាមើលមួយល្ងាច វាស់យប់តែហ្មងទៅ!»

នីភាខំក្រាញព្រោះមិត្តនាងលេងជ្រុលពេក តែនាងក្រាញមិនឈ្នះ នៅតែត្រូវមិត្តទំាងពីររុញខ្ទាតពីកន្លែងដើមទៅកាន់កៀកនឹងប្រុសស្អាត។

រិឯនរៈយើងទាញសាឡុងទទួលនាងតែម្តង។

មុនពេលចាកចេញទៅទុកឱ្យគេទំាងពីរបានជជែកគ្នា ចន្ធូលួចមើលមុខឯករ៉េណាហើយវាចាជាភាសាកន្តាំង៖

«នីភា! គេសង្ហាអស់ទាស់វ៉ើយ!»

នីភាបុកពោះហើយដៀងភ្នែកមើលមុខនរៈសង្ហាដែលមិនរវល់នឹងអ្នកផងគិតពីផ្តោតភ្នែកមើលមុខនាង។

បបូរមាត់គេញញឹមដូចគេចេះស្តាប់ភាសាមិត្តនាងដែលលួចនិយាយ តែនាងច្បាស់ណាស់ថាគេមិនចេះចិនទេ។

លីកាអង្អែលស្មានីភាហើយបន្ថែមពីក្រោយចន្ធូ៖

«កុំស្រែពេក! ទេវបុត្រធ្លាក់ចុះពីលើមេឃហើយ! រៀនធ្វើអីដើម្បីខ្លួនឯងខ្លះផងទៅ! ទទួលគេជាសង្សារទៅ!»

នារីច្រលើមទំាងពីរចាកចេញទៅ ស្រីតូចអ្នកគ្រូងើបមុខសម្លក់ឯករ៉េណា តែនាងមិននិយាយអ្វីទំាងអស់។

សម្លឹងនាងអស់ចិត្តគេវាចាមួយៗ៖

«មិញ ពួកម៉ាកថាម៉េចខ្លះ?»

នាងគ្រឺតភ្នែកនាយពេកក៏ងាកមុខចេញនិយាយវិញខ្សឹបៗ៖

«គេថាបងឯងមុខក្រាស់!»

រ៉េណាសើចខឹកៗ តែនាងនៅតែមានទំនុកចិត្ត ព្រោះយល់ថានាយមិនចេះចិនដាច់ខាត។

«សើចធ្វើអី?!»

«ចូលចិត្តមើលក្មេងនិយាយបោកៗ កំប្លែង! បោកគេមិនសម!» គេឆ្លើយ។

«ហើយចង់ដឹងម្នាក់ទៀតនិយាយថាម៉េចអត់អញ្ចឹង?!»

«បកប្រែមកមើលអ្នកគ្រូ ក្រែងត្រូវចិត្តជួលយកទៅផ្ទះ!»

«គេថា មិនត្រឹមមុខក្រាស់ទេ រលៀមណាស់!»

គេលូកដៃមកចាប់ដៃនាង តែនាងដកចេញបានមុន។

ឯករ៉េណាបើកភ្នែកភ្លឺចិញ្ចាច មាត់កាន់តែញញឹម។

ទើបតែស្គាល់គ្នា នាងម៉េចក៏ឆាប់យល់ចិត្តនាយ ហើយដឹងថានាយបម្រុងធ្វើអ្វីទៀត? គេពេញចិត្តស្រីតូចនេះជាខ្លាំង យល់ថាមកពីនាងមានប្រាជ្ញា បានជានាងឆាប់មើលដឹងនិងចេះការពារខ្លួនទាន់ពេល។

…..នាងគ្មានថ្ងៃជឿទេថា ឯករ៉េណាដែលនៅពីមុខនាងនេះ ចង់បានអ្វី តែងយកឱ្យបានជានិច្ច…ពិសេសគឺស្រីៗ។

រឿង៖ ភ្នំពេញអើយបងនឹកអូន ភាគទី៣

Bo Bo — Tue, 22 Aug 2023 13:00:00 +0000

…..នីណាបែរមកវិញទំាងទឹកភ្នែករហាម….បងប្រុសសង្ហាររបស់នាងមិនបង្ហាញភាពសោកស្តាយឬលួងលោមអ្វីទេ។

ទឹកមុខគេនៅតែស្មើ ហើយងើបមុខប្រឈមនឹងប្អូនស្រី….

«ឯងថាម៉េចក៏បាន ឯងចង់យំឬស្រែកបែកផ្ទះនេះក៏អត់មានអ្នកឃាត់ តែឯងត្រូវតែរៀបការ!»

គេនិយាយតែគេ រីឯអ្នកគ្រូនីភាក្តាប់មាត់ភ័យ។

ខ្ញុំមិនចង់ឃើញទិដ្ឋភាពរញ៉េរញ៉ៃរបស់គ្រួសារផ្តាច់ការនេះទេ រឹតតែមិនចង់ឃើញពីរនាក់បងប្អូននេះលេងគ្នាទំាងព្រឹកប៉ុន្តែ ខ្ញុំគិតពីអ្នកគ្រូនីភាជានិច្ច។

នីណានិយាយផងយំផង៖

«បងឯងជាមនុស្សប្រុសដែលធ្វើបាបស្រី! បងឯអត្មានិយម ផ្ដាច់ការ ធ្វើបាបខ្ញុំដូចដែលធ្វើបាបបងនីភាដែរមែនអត់?!»

ខ្ញុំហាក់ពិបាកដកដង្ហើមធំពេលឮសម្តីនេះចេញពីមាត់នាងឆ្នាស។

«ធ្វើបាបបងនីភា!» សម្ដីនេះលាន់រំជួយក្នុងបេះដូងខ្ញុំ។ អ្នកគ្រូតូចពិតជាត្រូវឯករ៉េណាធ្វើបាបមែន? សូម្បីតែប្អូនស្រីគេក៏និយាយពាក្យនេះ។

ខ្ញុំក្រពាត់ដៃផ្អែកខ្នងនឹងកៅអី ទប់ស្កាត់ទឹកមុខនិងកាយវិការខ្លួនឱ្យស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រង។

ប៉ុន្តែឯករ៉េណាក្រោកទៅ…ចំណែកនីភាក៏ដើរទៅតាមគេភ្លាម….

ឯករ៉េណាធំខ្ពស់ ជំហានវែងៗដើរលឿនជាង ដូច្នេះអ្នកគ្រូទ្រនាប់រត់តាមគេតត្រុកៗ ហើយយកដៃនាងទាំងពីរថ្ពក់ម្រាមទំាងប្រាំរបស់គេជាប់សងខាង។

គេរលាស់ដៃនាងចេញ តែគេមិនរលាស់ខ្លាំងឡើយ។

«រ៉េណា!»

ទម្លាប់នាងគឺហៅឈ្មោះគេតែពីរម៉ាត់នេះទេ ទោះនាងកំពុងឃាត់គេកុំឱ្យវាយប្អូនស្រីគេក៏ដោយ។

ខ្ញុំក្រោកទៅដូចគ្នា ឯនីណាគិតពីយំរៀបរាប់៖

«វាយខ្ញុំមក! មនុស្សបងឯងពូកែណាស់ធ្វើបាបមនុស្សស្រី!»

ឯករ៉េណាលើកដៃគេម្ខាងទាញច្បូតទម្លាក់ម្រាមដៃអ្នកគ្រូដែលចង់ថ្ពក់ដៃគេនោះចេញ ហើយយារទៅរកប្អូនស្រី។

បើអ្នកនាងធំនីណាត្រូវមួយដៃនោះ មុខតែវិលដូចកន្តេះឡង់មិនខាន។ យ៉ាងណាខ្ញុំមិនឱ្យរឿងនោះកើតឡើងទេក្នុងនាមជាគូដណ្ដឹងនាង។

ដៃឯករ៉េណាត្រូវខ្ញុំទប់ជាប់ ធ្វើឱ្យនាងងាកមកសម្លឹងខ្ញុំទំាងកំហឹងហើយសម្លុត៖

«កុំមកធ្វើល្អ! ជ្រិញណាស់វ៉ើយ!»

ខ្ញុំគ្រឺតនាងដែលខ្ញុំសង្ហាយ៉ាងនេះដែរ ចេញមុខជួយនាងដល់ទៅពីរបីដង នៅតែមិនចេះអរគុណថែមទំាងជេរខ្ញុំឮៗ ខ្ញុំលែងដៃពីបងប្រុសនាងហើយសម្លឹងនាងយ៉ាងមុត។

ខ្ញុំនិយាយតបមួយៗទៅកាន់កែវភ្នែកស្អប់ខ្ពើមរបស់នាងដែលសម្លក់ខ្ញុំ៖

«បងឯក! មនុស្សប្រុសគួរប្រដៅប្រពន្ធគេដោយខ្លួនគេ! បងឯកទុកនីណាឱ្យខ្ញុំ!»

ឯករ៉េណាដៀងភ្នែកគិត ឯនីណាងាកមុខចេញប្រុងរត់ទៅ តែខ្ញុំចាប់កដៃនាងជាប់ហើយទាញខ្លួនតូចស្រាលរបស់នាងត្រលប់មកវិញដូចដែលខ្ញុំឱបនាងនៅក្នុងបារកណ្ដាលចំណោមមនុស្សម្នាពីយប់មិញដូច្នោះដែរ។

ឯករ៉េណាតាមមើលខ្ញុំ ខ្ញុំក៏ចាំមើលដែរថា តើគេឃាត់ខ្ញុំដែរអត់ទេ?

ដូចខ្ញុំគិត គេទុកមនុស្សស្រីសម្រាប់ឱ្យមនុស្សប្រុសបង្ក្រាបតែប៉ុណ្ណោះ។

គេងាកមុខចេញធ្វើមិនឃើញហើយអូសដៃអ្នកគ្រូនីភាចេញទៅ ទុកចោលប្អូនស្រីឱ្យស្ថិតនៅក្នុងកណ្តាប់ដៃខ្ញុំ។

….នាងឆ្នាសនេះ សាជាថ្មីរកលើកស្បែកជើងមកជាន់បំបាក់ជំហរខ្ញុំ….ខ្ញុំស្ទូចលីប្រាណនាងដាក់លើស្មាទំាងស្រុងកុំឱ្យរញ៉េរញ៉ៃពេក ធ្វើឱ្យនាងស្រែកយំមិនសុខចិត្តហៅបងប្រុសឱ្យជួយ…

«បងរ៉េណា! បងរ៉េណា?!»

ឯករ៉េណាធ្វើមិនឮហើយអូសដៃស្រីស្នេហ៍គេចេញទៅ មានតែភាគីខាងនីភាទេដែលងាកមកមើលនីណាដោយបារម្ភ។

ខ្ញុំបានចិត្តលីនាងតូចត្រលប់ទៅជាន់ខាងលើបន្ទប់នាង ដែលតាមផ្លូវគ្មានពួកដំរីទឹកណាម្នាក់ធ្វើឃើញចៅហ្វាយស្រីរងគ្រោះភ័យទេ។

ខ្ញុំទម្លាក់នាងចោលលើសាឡុងដ៏ទន់ល្មើយក្នុងបន្ទប់ដេកធំទូលាយរបស់នាង។

នាងបានរួចខ្លួនពេលណាស្ទុះក្រោកវឹងបម្រុងរត់ចេញ តែត្រូវខ្ញុំរុញឱ្យដួលទៅវិញដូចដើម។ ខ្ញុំទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយក្បែរនាងលើកដៃម្ខាងពាំងជាប់។

«អាងស្អីចូលមកបន្ទប់ខ្ញុំហ្នឹងអ្ហះ!»

«ជិតក្លាយជាបន្ទប់រួមហើយ!» ខ្ញុំឆ្លើយឌឺហើយដៀងភ្នែកសម្លឹងមុខឆ្នាសរបស់នាង។

នាងនៅជាប់ទឹកភ្នែកមិនទាន់ស្ងួត តែចរិតឆ្នាស់រឹតតែមិនព្រមទម្លាក់អង្សារសោះ។ នាងស្រែកកោកៗ៖

«បន្ទប់រួមស្អី?»

«បន្ទប់ផ្សំដំណេក! បន្ទប់ប្តីប្រពន្ធ!»

«ដេកសង្ឃឹមទៅ!»

ខ្ញុំបែរខ្លួនមកអង្គុយចោងហោងពីមុខនាង តែដៃទំាងពីរសង្កត់នាងជាប់ទៅលើសាឡុង។

ទឹកមុខនាងហាក់ទ្រឹងពេលឃើញខ្ញុំមាត់ថា ដៃក៏ដល់ នាងហាក់លែងសូវឆ្នាសហើយសម្លឹងមុខខ្ញុំភ្លឹះៗ ខ្ញុំខំាបបូរមាត់និយាយមួយបង្ក្រាបទាវនីណា៖

«បើមិនឱ្យដេកសង្ឃឹម! ខ្ជិលដេកខ្ជិលចាំ លេងផ្លូវកាត់ឥឡូវ!»

នាងស្រែកកាត់៖

«ស្អីគេ? អាឆ្កួត! អាចង្រៃ!»

«ឈប់ជេរនីណា!» ខ្ញុំសម្លុតនាង នាងក៏ឈប់ ហើយមើលមុខខ្ញុំភាំងៗទំនងភ័យ ដឹងអីឈប់បានបន្តិចនាងទ្រំាមិនបាននឹងខ្ញុំដែលសើចឌឺរហូត ក៏បិទភ្នែកស្រែកជេរសាជាថ្មី៖

«អាចង្រៃ! អាឆ្កួត»

ខ្ញុំចង់តែលើកដៃតាមលំនាំបងប្រុសនាងដែរព្រោះទ្រាំមិនបានថា នាងស្អាតយ៉ាងនេះហើយអសុរោះយ៉ាងនេះ?

ប៉ុន្តែខ្ញុំឯណាទៅដាល់ប្អូនស្រីឯករ៉េណាស្រួលៗម្ល៉ឹងៗ កូនប្រុសទ្រូងប្រាំហត្ថឯណាទៅវាយមនុស្សស្រី?

ខ្ញុំនៅចាំសម្ដីខ្លួនឯងដែលខែងរ៉ែងដាក់បងប្រុសគេ ក្រែងខ្ញុំថាខ្ញុំអាចបង្រ្កាបនាងបាន? គេប្រហែលជាកំពុងចាំមើលលទ្ធផលហើយមើលទៅ?

សម្រែកនាងសង្កៀរត្រចៀកណាស់ ខ្ញុំកំពុងស្មុគផង មិនដឹងធ្វើយ៉ាងណាខ្ញុំឱនទៅត្របាក់បបូរមាត់នាងធ្វើឱ្យស្រែកកាន់តែខ្លាំងគ្រាន់តែសំឡេងនោះមិនអាចចេញមកក្រៅបានហើយ ដៃនាងក្តិចខ្ញាំទ្រូងខ្ញុំសឹងដាច់រយះសាច់អស់។

«ឈប់ភ្លាម!»

អ្នកគ្រូនីភាស្រែកគំហកមកពីមាត់ទ្វារ។ នេះជាលើកដំបូងដែលខ្ញុំឃើញអ្នកគ្រូដ៏សុភាពខឹងខ្លាំងយ៉ាងនេះ។

តាមថាសំឡេងនាងគ្មានឥទ្ធិពលអីទេពេលខ្ញុំកំពុងជក់ចិត្តប្រដៅស្រីស្អាតប៉ុន្តែខ្ញុំស្រាប់តែនឹកឃើញដល់ឯករ៉េណា។

តើអ្វីដែលខ្ញុំធ្វើពេលនេះដូចគ្នានឹងទង្វើធ្វើបាបស្រីភេទ ដូចដែលអ្នកលេងកាប់ចាក់នោះធ្វើលើសុភាពនារី នីភានេះដែរមែនទេ?

ខ្ញុំងើបមុខមកវិញ ហើយលែងដៃចេញពីខ្លួនស្រីឆ្នាស។

នាងយំប៉ប្រិច រត់ទៅរកបងថ្លៃគ្មានខាន់ស្លារបស់នាង។

ខ្ញុំនៅទ្រឹងមិនហ៊ានប្រឈមនឹងទង្វើខ្លួនឯង ក៏មិនហ៊ានងើបមុខសម្លឹងទៅអ្នកគ្រូនីភាដូចគ្នា។…..

ពីចំហៀងខ្លួនខ្ញុំនារីទំាងពីរនាំគ្នាចាកចេញទៅ….

អាថ៌កំបាំងអ្នកគ្រូនីភា

…..រាត្រីមកដល់….មេឃងងឹតសល់តែពន្លឺភ្លើងគោម

ស្នូរឡាននិងភ្លើងហ្វាប៉ះឆ្វាចមកលើកូនតុក្នុងសួន….ខ្ញុំមិនបានបង្អង់ដៃទេគឺសរសេរទៅសិទ្ធីញាប់ជាងមុនព្រោះរ៉េណាមកដល់ហើយ….

«ឯករ៉េណាមកពីក្រុមហ៊ុនវិញហើយ! គេទៅក្រៅអស់ពេញមួយថ្ងៃ! គេប្រាប់ថាស្អែកនាំខ្ញុំទៅជិះកម្សាន្តលើទូកyachtរបស់គេ។ គេថាមានពេលទំនេរបានតែមួយថ្ងៃនេះគត់ ដើម្បីគិតពីអនាគតពួកខ្ញុំ!»

«គេនឹងឱ្យឯងរៀបការជាមួយទាវនីណា!» សិទ្ធីសរសេរមកវិញធ្វើឱ្យខ្ញុំសៅហ្មង។

«អញ្ចឹងខ្ញុំមិនវរទៅហើយ?! ឯងដឹងហើយខ្ញុំមកទីនេះដើម្បីតែរឿងអ្នកគ្រូនីភា! មុនក្រោយនៅយូរតទៀតឯករ៉េណានឹងដឹងថាខ្ញុំជារាជក្លែងបន្លំ! គេអាចកាប់ខ្ញុំជាកង់ទម្លាក់ក្នុងសមុទ្រឱ្យត្រីឆ្លាមស៊ី»

«អញ្ចឹងទៅសមុទ្រស្អែកប្រយ័ត្នផង!»

ខ្ញុំបុកព្រោះរេភែ្នកចេញពីកុំព្យូទ័រ….

….បងធំឯករ៉េណាចុះពីឡានរបស់គេ ហើយដើរតម្រង់មកផងដៃដោះអាវធំហុចទៅឱ្យអ្នកបើកឡានផង។

គេពិតជាបុរសខ្មែរដ៏ស្រស់សង្ហាទំាងកម្ពស់កំពតំណែងដំណើរ ឯខ្ញុំគ្មានមួយចំណិតណាបានស្មើនឹងគេផងទេ។ ហេតុអ្វីគេលើកប្អូនគេឱ្យខ្ញុំ ឬគេពិតជាមានគុណធម៌រក្សាពាក្យសម្តីជាមួយឈ្មោះរ៉េនជាបងធម៌គេនោះពិតមែន?

«ឯករ៉េណាដើរមកររកខ្ញុំហើយ! យើងផ្អាកនិយាយគ្នាសិន!»

ខ្ញុំចុចបិទឈែតហើយញញឹមទៅរកអនាគតបងថ្លៃដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំបុកពោះ។ ទឹកមុខគេមិនត្រឹមតែស្រស់ស្រាយថែមទាំងឆ្លៀវឆ្លាត។

ថ្មើរណេះហើយគេមកពីធ្វើការ ម៉េចក៏ទឹកមុខហាក់បីដូចជាគ្មានភាពហត់នឿយតឹងតែងអីបន្តិចសោះ? ឬគេមានស្រីស្អាតនៅគ្រប់ទីកន្លែងរង់ថ្នាក់ថ្នមឱបរឹតប្រលែងគ្នាទេដឹង?។

«មេឃត្រជាក់ណាស់មិនទៅអង្គុយក្នុងផ្ទះ?!»

ខ្ញុំញាក់ស្មាធ្វើខែងរ៉ែងតបវិញ៖

«ចង់ផឹកស្រា! ចាំបងឯកមកវិញ!»

គេសម្លឹងខ្ញុំមួយឆ្វាច់ហើយងក់ក្បាល៖

«អូខេ! ស្អែកទំនេរទេតើ! ផឹកទៅអញ្ចឹង! ផឹកឱ្យដួលរាងខ្លួន»

គេងាកទៅអ្នកបម្រើប្រុសជនជាតិចិនម្នាក់ស្គមស្វិតដែលឈរក្បែរសួនហើយស្រែកប្រាប់៖

«យកស្រានិងគ្រឿងក្លែមមក!»

តានោះដើរបកទៅវឹងតាមបញ្ជា ចំណែកខ្ញុំពិនិត្យសម្លៀកបំពាក់ដ៏មានតម្លៃលើខ្លួនគេ។

«បងនិយាយកន្តាំងបានឡូយម៉េស?!»

គេគ្រវីដៃកុំឱ្យខ្ញុំសរសើរទៀត។

ជនហក់លោតនេះ ពេលប្រើសម្លៀកបំពាក់ជាបញ្ញវន្តក៏ឡូយអស់ទាស់។

«ក្រុមហ៊ុនបងឯកនៅហុងកុងប្រហែលជាធំមើលទៅ!»

«បើអញ្ចឹងនៅទីនេះរហូតទៅ នៅជួយការងារកុំបាច់ត្រលប់ទៅរតនគិរីវិញ!»

គេប្រហែលជាទាក់ទងទៅទីនោះសួរនាំហើយ បានជាដឹងថាខ្ញុំមកកពីកន្លែងនោះ។ សង្ឃឹមថាសិទ្ធីរៀបចំបានល្អិតនៅទីនោះកុំឱ្យគេចាប់ថ្នាក់បាន។

ខ្ញុំញញឹមបន្លប់ការបារម្ភ។

ឯករ៉េណានិយាយបន្តដោយផ្អែកស្មាទៅលើកៅអីងើយសម្លើងមេឃ៖

«ពេលដឹងថាបងរ៉េនស្លាប់! បងនៅកន្លែងនេះផឹកម្នាក់ឯងដូចមនុស្សឆ្កួតអញ្ចឹង!»

ខ្ញុំតាមដានឫកពាអ្នកមានម្នាក់នេះដោយមិនហ៊ានប្រហែសទេ។

អ្វីដែលខ្ញុំត្រូវប្រយត្ន័គឺថាឯករ៉េណាជឿសម្តីខ្ញុំមែនឬមួយក៏គេលេងល្បិច។

តែទោះយ៉ាងណាគេមិនចាំបាច់លេងយូរទេ បើគេដឹងថាខ្ញុំជាមនុស្សបន្លំ គេអាចសម្លាប់ខ្ញុំពេលណាក៏បាន។ ជីវិតខ្ញុំគឺកំពុងលលេងនឹងចង្កូមមច្ចុរាជ។

ភ្នែកគេប្រែទៅជាស្រទន់។

ពន្លឺភ្លើងគោមបង្ហាញមនោសញ្ចេតនាម្យ៉ាងក្នុងកែវភ្នែក ឯករ៉េណាដែលជាពន្លឺភ្នែក ខ្ញុំឧស្សាហ៍ឃើញគេឱ្យទៅអ្នកគ្រូនីភាជាញឹកញយ។

ខ្ញុំងើយទៅមើលតាមខ្សែភ្នែកគេ។ នៅទីនោះពិតជាឃើញអ្នកគ្រូនីភាកំពុងឈរស្រោចផ្កា។ នាងពាក់អាវសូត្រវែងហៀរជើង ដៃទំាងសងធំៗដូចរាជនីក្នុងរឿងចិនបុរាណ តាមទម្លាប់ពួកអ្នកមាននៅទីនេះដោយសារតែអាកាសធាតុទីនេះគឺត្រជាក់ខ្លំាង។

នាងញញឹមដាក់គូស្នេហ៍នាង តែពេលក្រឡេកឃើញខ្ញុំប្រហែលនាងខឹងដែលឃើញខ្ញុំចាប់បង្ខំថើបនីណានាងក៏ងាកចេញ។

ខ្ញុំដកភ្នែកមកវិញលែងហ៊ានមើលស្រីជាទីស្រលាញ់របស់ឯករ៉េណា។ តែសាមីខ្លួនគេនៅតែបន្តតាមសម្លឹងនាង ដូចជាពួកគេទើបតែបានជួបគ្នាស្រលាញ់គ្នាគ្រាថ្មោងថ្មីដូច្នោះដែរ។

«ខ្ញុំចង់ឱ្យរវាងខ្ញុំនិងនីណាបានដូចបងឯកនិងអ្នកបង!»

ខ្ញុំធ្វើជានិយាយហើយប្តូរទៅជាមុខស្ងួតព្រោះដឹងថាឯករ៉េណាដៀងភ្នែកសម្លឹងមកខ្ញុំ។

គេប្រហែលជាចាប់អារម្មណ៍ដែលខ្ញុំនិយាយពីស្នេហារវាងគេនិងសុភាពនារីឬមួយក៏គេងាកមកចាប់អារម្មណ៍ថាអាណិតដែលខ្ញុំហាក់អស់សង្ឃឹមក្នុងការបានចិត្តប្អូនស្រីគេ។

«មនុស្សស្រីកាចតែពីដំបូងទេ!»

គេនិយាយខ្លីៗ តែបង្ហាញការជឿជាក់ខ្ពស់។

«តែអ្នកបងស្លូតបូតណាស់!»

គេសម្លឹងមុខខ្ញុំ ដែលខ្ញុំចង់មានន័យថាប្អូនស្រីគេខុសពីអ្នកគ្រូនីភាពេកហើយ។ សាជាថ្មីឯករ៉េណាងើយមើលទៅជាន់ខាងលើ។

ខ្ញុំសម្លឹងទៅដែរ….នីភាចូលទៅក្នុងបាត់ហើយ សល់តែបបូរមាត់ឯករ៉េណាដែលស្រស់សង្ហាញញឹមស្ងួតនៅពីមុខខ្ញុំ។

«មនុស្សស្រីកាន់តែស្ងាត់គេកាន់តែកាច!»

គេនិយាយបន្តដូច្នេះឱ្យខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើមគិត។មើលត្រង់ណាក៏មិនដឹងថាអ្នកគ្រូនីភាជាមនុស្សកាចដែរ លើកលែងតែសម្តីស្រែកបង្អាក់ខ្ញុំកាលពីព្រឹកមិញពេលខ្ញុំថើបទាវនីណា។

ស្រាលើកមកដល់ សាច់ក្លែមក៏មាន។

អ្នកបម្រើចាក់ស្រា យើងចាប់ផ្ដើមផឹក….ស្រាមើលទៅខ្លាំងបរិមាណច្រើនតែខ្ញុំតាំងខ្លួនជាពួកអ្នកលេងត្រូវតែស៊ូតាមបែបអ្នកលេង….

«បងឯកបង្រៀនខ្ញុំយកឈ្នះចិត្តស្រីៗផង!»

ខ្ញុំធ្វើជានិយាយហើយលើកដាច់ក្អឹក។ ចិត្តខ្ញុំចង់បោកឱ្យបងធំនេះស្រវឹងដែរនឹងអាលបានដឹងព័ត៌មានពីមាត់គេ។

ព័ត៌មានអ្វីក៏ដោយឱ្យតែទាក់ទងនឹងអ្នកគ្រូនីភា ខ្ញុំក៏ចង់ដឹងតែទំាងអស់។

គេលេបស្រាក្អឹកដាច់ភឹងដែរ តែមើលទៅផឹកស្រាស្ទាត់ជាងខ្ញុំឆ្ងាយ។

គេជាមនុស្សប្រុសដែលប្រឡាក់រឿងអាក្រក់គ្រប់យ៉ាង ម៉េចក៏គេមានវាសនាជាងសុភាពបុរសសិទ្ធីដ៏កម្សត់ ហើយនីភាព្រមនៅជាមួយគេត្រូវរ៉ូវជាមួយប្អូនស្រីគេទៀត?

ខ្ញុំផ្ដើមស្ទាបស្ទង់៖

«មកពីបងឯងមានអ្វីគ្រប់យ៉ាង ស្រីណាក៏គេស្រលាញ់ចង់បានបងឯង ចំណែកខ្ញុំ…ទាវនីណាតែមុខខ្ញុំក៏នាងមិនចង់ទាំងមើលផង!»

បបូរមាត់គេសើចពាក់កណ្ដាលនៅក្តាប់ពាក់កណ្តាល កាលបើឮខ្ញុំនិយាយបញ្ចើច។

គេមិនមាត់តែសម្លឹងទៅលំហូរស្រាខ្មៅក្រឹបបោលឃ្មួលទៅក្នុងកែវ….

«ចេញទៅ!»

គេដេញអ្នកបម្រើចេញហើយលើកស្រាមកគោះខ្ញុំ។

ខ្ញុំគ្មានវិធីអ្វីក្រៅពីផឹកក្អឹកឱ្យដាច់ប៉ិតៗដូចពូកែណាស់អញ្ចឹង….

«កាលបងជួបគេ គេមិនដឹងថាបងជាអ្នកណា ហើយគេយល់ថាបងគ្មានអ្វីទាំងអស់!»

ឯករ៉េណានិយាយហើយមុខគេប្រែទៅជាក្រហម។

គេកាន់តែសើចគេកាន់តែសម។ គេពិតជាអ្នកលេងមុខស្រស់ដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍បំផុត ចំណែកឯរឿងស្នេហារបស់គេរឹតតែទាក់ចិត្តខ្ញុំ។

គេបន្តហាក់អណ្ដែតអណ្ដូងដោយសម្លឹងកែវស្រា៖

«ក្នុងជីវិតយើង យើងបានស្គាល់ស្រីៗជាច្រើន! នីភាជាស្រីម្នាក់ដែលយើងស្រលាញ់គេជារៀងរាល់ថ្ងៃរហូតដល់ភ្លេចស្រលាញ់ស្រីស្អាតផ្សេងទៀតដែលនៅនឹងមុខយើង!»

«Wow! Romantic!»

ខ្ញុំភ្លាត់មាត់ដូច្នេះដើម្បីបង្កើនភាពអណ្ដែតអណ្ដូងរបស់គេក្រែងបានឮរឿងសំខាន់ៗកាន់តែច្រើន។ គេចាប់ផ្ដើមសើចរលាក់។ ខ្ញុំរេភ្នែកសម្លឹងរបៀបអង្គុយកន្ធែកខែងរ៉ែងរបស់គេ។ តើគេពិតជាបានបេះដូងនាងដូចដែលគេអួតពិតមែន?

…មិនយូរប៉ុន្មាន ឯករ៉េណាចាប់ផ្ដើមនិយាយប្រាប់ពីប្រវត្តិស្នេហារបស់គេនៅភ្នំពេញ…

—————-

មុននេះ១៨ខែឯករ៉េណាទៅស្រុកខ្មែរព្រោះឪពុកគេមានជំងឺ….គេត្រូវដោះស្រាយការងារមួយចំនួនជំនួស ហើយគេបានជួបអ្នកគ្រូវ័យក្មេងនីភានៅហាងកាហ្វេមួយ….

«បង! គ្នាខ្ញុំបីនាក់ខ្ញុំសុំកន្លែងនេះបានអត់? បងតែម្នាក់ឯងអញ្ចឹងជួយដូរទៅខាងនោះវិញបានអត់?!»

គឺនាងសុំដូរតុ។

នាងមិនមែនអ្នកគ្រូនីភាទេ ប៉ុន្តែចន្ធូមិត្តរបស់នីភា។ នៅពីក្រោយចន្ធូ នីភាឈរស្ងៀមសម្លឹងមករ៉េណាហាក់ខ្លាចចិត្ត។

រ៉េណាមិនសូវជាសប្បាយចិត្តទេ ព្រោះចិត្តកំពុងខ្វល់រឿងជាច្រើន ឥឡូវមកត្រូវស្រីៗឱ្យក្រោកផ្លាស់តុទៀត តែគេមិនមាត់ខំអត់ធ្មត់ព្រោះយល់ថាទីនេះជាកន្លែងតូចតាច ហើយមិនសូវមានគេស្គាល់ខ្លួនអញ្ចឹងក៏ល្អ។

គេប្រឹងញញឹមធ្វើសុភាពបុរសហើយក្រោកចេញទៅតុតូចនៅឯកន្លៀតជញ្ជាំង។

ពីរថ្ងៃក្រោយមក គេត្រលប់មកពីដោះស្រាយរឿងគំនុំជាមួយក្រុមម្ខាងទៀត។ វាជាពេលព្រលប់ ឯករ៉េណាបើកឡានកាត់តាមតំបន់ផ្ទះជួលរបស់កូនចៅម្នាក់។

ម្នាក់នោះរបួសត្រូវចូលពេទ្យហើយ តែខ្លួនឯករ៉េណាជាមេក្រុមមិនអីទេគ្រាន់តែនៅប្រឡាក់ឈាមខ្លះៗនៅត្រង់ជាយអាវ។

គេជិះកាត់ នឹកឃើញចង់យកលុយទៅឱ្យម្តាយរបស់កូនចៅម្នាក់ដែលកំពុងត្រូវរបួសនោះ ល្បងធំក៏ឈប់ឡាន ហើយដើរចូលទៅរកផ្ទះជួលរបស់កូនចៅខ្លួន។

ចេញមកវិញបន្ទាប់ពីធ្វើកិច្ចសប្បុរសហើយ គេផ្ចង់អារម្មណ៍លើទូរសព្ទស្រាប់តែសួរសំឡេងមួយលាន់មកទន់ភ្លន់៖

«អ្ហេ៎បង!!»

គេងើបមុខ ហើយឃើញយុវតីម្នាក់។

នាងស្លៀកសំពត់បត់ទីនុយក្នុងអាវពណ៌ផ្ទៃមេឃស្រាល។ ឯករ៉េណាធ្វើមុខស្មើព្រោះនឹកមិនឃើញថាស្គាល់នាងទេ ណាមួយគេទើបនឹងមកពីវាយគ្នាផងគេ ប្រញាប់ទៅផ្ទះវិញដើម្បីសម្អាតខ្លួន។

គេប្រាប់ខ្លួនឯងថាគេស្ដាប់ច្រឡំទៅចុះក៏បន្តដំណើរទៅមុខធ្វើ ឱ្យសុភាពនារីធ្លាក់ទឹកមុខគិត ថាគេនេះជាបុរសឆ្មើងឆ្មៃផុតលេខហើយ។

នាងប្រុងថាឈប់តាមដែរ តែអ្វីមួយនៅក្នុងដៃនាងធ្វើឱ្យនាងយល់ថាត្រូវតែបញ្ចប់ការងារនេះសិន។

ស្រីតូចនិយាយពីក្រោយខ្នងគេ៖

«របស់បងមែនអត់! បងភ្លេចនៅហាងកាហ្វេនោះ?!»

គេមិនចង់ខ្វល់តែគេងាកក្រោយតិចៗពេលឮសម្ដីនាង។

តើខ្លួនភ្លេចរបស់អ្វីទៅ? ហើយម៉េចបានជានៅនឹងនាង? ឯករ៉េណានឹកមិនឃើញទេ តែនារីនោះដើរមកជិតហាក់ខ្លាចចិត្តគេព្រោះគេមុខស្មើ ហើយស្រស់សង្ហា។

នាងលើសោមួយចង្កោមបង្ហាញគេ ធ្វើឱ្យគេជ្រួញចិញ្ចើម។

ជាបណ្ដើរៗគេនឹកឃើញថា នាងជាស្រីម្នាក់ក្នុងចំណោមនារីក្មេងៗដែលសុំដូរតុជាមួយគេកាលពីរថ្ងៃមុន។

«មិនមែនរបស់ខ្ញុំទេ!»

នាងហាក់ធ្លាក់ទឹកមុខទៀតពេលឮគេនិយាយបែបនេះ ហើយឱនមកសម្លឹងចង្កោមសោក្នុងដៃ ដែលគេនោះសូម្បីសម្លឹងមកម្ដងទៀតក៏អត់ដែរកុំថាឡើយចង់ឱ្យគេយកវា។

នាងងក់ក្បាលផ្ងក់ៗទឹកមុខស្ងួត៖

«អូ! ហើយអញ្ចឹងរបស់អ្នកណាគេភ្លេចទៅ!»

រ៉េណារេភ្នែកហួសពីចង្កោមសោសម្លឹងទៅឈ្មោះរបស់នាងនៅលើកាតដែលពាក់ជាប់នឹងកនាងនៅឡើយ។

«សៅ នីភា គ្រូបង្រៀនភាសាអង់គ្លេសកម្រិតមធ្យម»