ម៉ានីយ៉ា – Meysansotheary

រឿង៖ ម៉ានីយ៉ា ភាគទី១០(ភាគបញ្ចប់)

Bo Bo — Fri, 19 Apr 2024 13:00:00 +0000

១ខែក្រោយមកនៅនាយកដ្ឋានកោសល្យវិច័យ

….អួក….អួក….វ៉កៗ….

«ចង់ក្អួតណាស់អ្ហែងមិនទៅបន្ទប់ទឹក?»

កូនប៉ូលិសនោះទ្រាំមិនបាននឹងភាពអាក្រក់អាក្រីរបស់សពដែលស្អុយរលួយមិនបាន បានជាចង្អោរកណ្ដាលចំណោមធ្វើឱ្យមេក្ដៅស្លឹកត្រចៀក។

«អានេះវ៉ីអត់បានការ! ត្រដរមកធ្វើប៉ូលិសឱ្យទើសទែងគេឯង!»

កូនប៉ូលិសនោះរត់ចេញទៅបន្ទប់ទឹក។ អធិការចាន់ទាញបិទក្រណាត់កៅស៊ូវិញហើយដើរចេញពីសាលពិសោធន៍ដោយមានកូនចៅពីរនាក់ទៀតដើរតាមត្រុកៗជាមួយសំណុំឯកសារក្នុងដៃ។

«សាកសពឈ្មោះពេញ ឯក សៅតូនី ជានាយកផ្នែកទីផ្សារនៅក្រុមហ៊ុនកសិកម្ម ខេមអាគ្រីក ទាន! គេមានអាយុ៣៣ឆ្នាំ កម្ពស់ ១ម៉ែត្រ៧៩ មិនទាន់រៀបការតែមានភរិយានិងកូនម្នាក់! ថ្ងៃគេឃើញអ្នករងគ្រោះចុងក្រោយគឺថ្ងៃសុក្រទី២២ គឺ១១ថ្ងៃមុននេះទាន។»

«មូលហេតុនៃការស្លាប់?» អធិការសួរទាំងក្រពាត់ដៃដើរទៅមុខឱ្យកូនចៅដើរតាមតត្រុក។

«គាត់ដូចជាត្រូវខាំហែកដោយសត្វសាហាវ រាងកាយដាច់ដោចតែមិនឃើញមានចង្កូមសត្វទេទាន!»

«កណ្ដាលក្រុងភ្នំពេញឯងស្រមៃថាសួនសត្វភ្នំតាម៉ៅ? មានដឹងទេពេលដែលគេឃើញអ្នករងគ្រោះចុងក្រោយបង្អស់គឺគេនៅជាមួយអ្នកណា?»

«ប្រធានក្រុមហ៊ុនខេមអាគ្រីក អ្នកនាងម៉ានីយ៉ាទាន!»

«ម៉ានីយ៉ា?…ម៉ានីយ៉ា?»

«ស្រីស្អាតទាន! នាងមិនទាន់បានធ្វើកូនប្រសាផ្ទះនោះផង សមាជិកផ្ទះនោះពីរនាក់ឆ្កួត ពីរនាក់ស្លាប់បាត់រួមទាំងលោកសិទ្ធិអនាគតប្ដីនាងផង នាងក៏ទទួលសិទ្ធិជាអគ្គនាយកថ្មីនៅខេមអាគ្រីកទាន!»

«មានអីទាក់ទងជាមួយសំណុំរឿងនេះ?»

«អត់មានទេទាន តែកាលពីពីរអាទិត្យមុន ប៉ូលិសក្រុងព្រះសីហនុគេរកឃើញសពចិនដីគោកម្នាក់ដែលស្លាប់របៀបដូចគ្នានឹងលោកតូនីនេះដែរ!»

«មានតម្រុយឃាតករសម្លាប់ចិននោះឬនៅ?»

«នៅទេទាន តែទូរសព្ទចុងក្រោយរបស់ចិននោះគឺបានវាយទៅរកអ្នកនាងម៉ានីយ៉ាដែរ!»

អធិការឈប់ដំណើរង៉ក់ គាត់ព្រិចភ្នែកសញ្ជឹងគិតហើយបញ្ជា៖

«ស៊ើបប្រវត្តិស្រីនោះភ្លាម!»

«ស៊ើបរួចហើយទាន! នាងមានឈ្មោះពេញថា តាំង សុខម៉ានីយ៉ា កូនស្រីលោកប្រធាននាយកដ្ឋានអាស៊ាន(រដ្ឋមន្ត្រី) ជាគ្រួសារអភិជនតាំងពីកំណើត! ម្ដាយនាងស្លាប់ចោលកាលអាយុបាន១១ឆ្នាំ គ្មានម្ដាយចុងទេ តែប៉ានាងមានស្រីកំណាន់ជាច្រើន!»

«នាងមានធ្លាប់ទាក់ទងអីជាមួយអ្នករងគ្រោះទាំងពីរទេ?»

«ម្នាក់ជាកូនចៅក្រុមហ៊ុន ម្នាក់ទៀតមិនដែលទាក់ទងគ្នាទេ! ប៉ុន្តែនៅផ្ទះចិននោះយើងរកឃើញដបថ្នាំមួយកេះដែលជាប្រភេទធ្វើឱ្យអារម្មណ៍រវើរវាយ!»

«មានទាក់ទងអីនឹងស្រីនោះ!»

«មុនពេលស្លាប់ គ្រួសារប្ដីនាងមានមនុស្សកើតជំងឺរវើរវាយបន្តបន្ទាប់គ្នាទាន! អ្នកកាន់សំណុំរឿង នេះគេធ្លាប់សង្ស័យថានាងមានចេតនាទិញថ្នាំពីចិននោះទៅដាក់បំពុលអ្នកផ្ទះ ហើយពេលនេះពួកគេគេវិនាសអស់ នាងបានក្លាយជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិភាគហ៊ុនធំ និងជា CEO នាងក៏សម្លាប់ចិននោះបំបាត់ដាន! ឯឃាតករអាចជាពួកស៊ីឈ្នួលសម្លាប់តែអាចជាមនុស្សដដែលព្រោះថាមុនពេលតូនីស្លាប់ គេឃើញគាត់បើកឡានចេញពីក្រុមហ៊ុនជាមួយនាងដែរ! ពេលនោះគឺម៉ោង៧និង១៥នាទីយប់! មេឃភ្លៀងខ្លាំង ដូច្នេះហើយទម្រាំពេលឃើញសាកសព ភ្លៀងបានរលប់ដាននៅទីនោះអស់ទៅហើយ!»

អធិការចេញបញ្ជា៖

«ព័ស្តុតាងមានប៉ុណ្ណឹងហើយ មិនចាប់ស្រីនោះមកសួរចម្លើយ?»

……

នៅថ្ងៃដដែលនៅក្រុមហ៊ុនរបស់ម៉ានីយ៉ា..…

«ខ្ញុំឈ្មោះសានី ជានាយកផ្នែកគណនេយ្យ! ខ្ញុំធ្វើការនៅទីនេះតាំងពីលោកសិទ្ធិនៅក្មេងៗ គឺពេលដែលប៉ាគាត់មិនទាន់ឈឺចូលពេទ្យឆ្កួតម្ល៉េះ! លោកប៉ូលិសមានរឿងអីខ្ញុំភ័យណាស់! មានការអ្វីៗចាំសួរអ្នកនាងម៉ានីយ៉ាវិញទៅ!»

អធិការចាន់មិនរវល់នឹងអាកប្បកិរិយានេះ គេសួរបន្ត៖

«តើលោកសិទ្ធិមានជំងឺតាំងពីពេលណាមក?»

«លោកសិទ្ធិអត់ដែលឈឺអីទេ! គាត់ជាប្រធានល្អនិងសកម្មបំផុត! ប៉ាគាត់និងបងស្រីគាត់ឈឺយូរហើយ! ឯគាត់ទើបតែមុនពេលស្លាប់បីបួនខែ ទើបចេញអាការៈជំងឺមក!»

«លោកសិទ្ធិ និងអ្នកនាងម៉ានីយ៉ា….?»

«ចា៎! គឺស្រលាញ់គ្នាដូចប្ដីប្រពន្ធ! ឮសូរថាស្រលាញ់គ្នាតាំងពីនៅរៀនកាលក្មេងៗ ហើយថ្មីៗនេះមានគម្រោងរៀបការជាមួយគ្នា!»

លោកអធិការប៉ូលិសដេញដោលបន្ត៖

«ចុះក្រោយពេលលោកសិទ្ធិស្លាប់?»

«គឺអ្នកនាងម៉ានីយ៉ាជាអ្នកគ្រប់គ្រងទីនេះ! នេះជាការផ្ទេរសិទ្ធិតាមផ្លូវច្បាប់តាំងពីអ្នកស្រីទិវានិងលោកសិទ្ធិមិនទាន់ស្លាប់ទៅទៀត!»

«ចង់សួរថាក្រោយពេលខាងប្រុសស្លាប់ ខាងស្រីមានអីប្លែកទេ?»

អ្នកស្រីសានីបើកភ្នែកធំៗទំនងទើបនឹកឃើញ។ គាត់ក្របួចមាត់និយាយ៖

«ប្លែក! គឺប្លែកសម្បើមណាស់!»

អធិការចាន់នោះខិតមកត្រងត្រាប់ស្ដាប់យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។

«ប្លែកម៉េចខ្លះ? ឆាប់និយាយទៅ?»

«អ្នកនាងម៉ានីយ៉ាលែងស៊ីវិល័យ! លែងស្លៀកសំពត់ខ្លី លែងពាក់អាវពណ៌ស្រស់ៗ គឺស្រគត់ស្រគំដូចមនុស្សប្រុស! មកធ្វើការចូលដល់បន្ទប់សម្ងំសូន្យបាត់ៗ!»

មេប៉ូលិសនោះ រិះគិតហើយជជែកសួរបន្ថែម៖

«នាងនៅក្មេងយ៉ាងនេះ មិនសមថាកាន់ទុក្ខរហូតដល់មិនយកប្ដីទេដឹង?»

«អ្ហូមិនខ្វះកំលោះអ្នកមានៗ! មកតាមញ៉ែប៉ប្រែ ប៉ុន្តែអ្នកនាងឱ្យដេញទៅវិញអស់គឺមិនចួបដាច់ខាត!»

គេឈប់សរសេរដោយសញ្ជឹងគិតបន្តិចទើបអធិការនោះចាប់ផ្ដើមសួរបន្ត៖

«ចុះលោកតូនីដែលទើបតែរកសពឃើញ មុនពេលស្លាប់ធ្លាប់មានទំនាក់ទំនងបែបណាដែរចំពោះអ្នកនាងម៉ានីយ៉ា?»

«ទំ….នាក់….ទំនង?»

ឃើញអ្នកស្រីសានីទីទើរហាក់មិនយល់ អធិការចាន់វាចាបន្ថែម៖

«គឺថាល្អឬអាក្រក់ចំពោះគ្នាពីមុនមក!»

«គឺធម្មតាៗព្រោះជាចៅហ្វាយនិងកូនចៅ! ប៉ុន្តែអាគាត់តូនីរាងច្រឡឺមបន្តិច កាលនៅរស់គេឧស្សាហ៍តាមលួចមើលអ្នកនាងម៉ានីយ៉ាជានិច្ច រហូតដល់អ្នកណាៗក៏ជឿថាវានេះជាសត្វគីង្គក់ចង់ស៊ីសាច់ក្ងានដែរ!»

ស្រមោលអ្នកណាដើរកាត់វឹងពីចំហៀងលោកអធិការ នាំឱ្យអ្នកស្រីសានីភិតភ័យខ្សឹបខ្សៀវ៖

«អ្នកនាងម៉ានីយ៉ាអញ្ជើញមកហើយ!»

អធិការចាន់ងាកភ្លែតទៅរកស្ត្រីដែលមានតួនាទីខ្ពស់បំផុតនៅទីនេះ។ នាងពិតជាឆ្មើងឆ្មៃហួសហេតុពេកដែលមកធ្វើការលឿនស្លេវតម្រង់បន្ទប់ហើយមិនងាកស្វាគមន៍អ្នកណាម្នាក់សោះ។ សូម្បីប៉ូលិសព្រឹកនេះមកទន្ទ្រានការិយាល័យហើយ នាងនៅតែមិនដឹងទៀត។

ទោះយ៉ាងណាអាកប្បកិរិយានោះមិនអាចបិទបាំងសម្រស់ដ៏ស្រស់ផូរផង់របស់អតីតផ្កាវិទ្យាល័យរូបនេះឡើយ។

នាងដើរចូលទៅបន្ទប់ធ្វើការដោយមិនរវល់ពីអ្វីជុំវិញខ្លួន ហើយរុញទ្វារបិទទៅវិញគ្រឹបហាក់មិនចង់រវល់ជាមួយពិភពលោកនេះ។

«ខ្ញុំទៅធ្វើការវិញហើយទាន!»

អ្នកស្រីសានីក្រោកសន្សឹមៗដោយទឹកមុខញញើតញញើម ភ្នែកសម្លឹងទៅទ្វារCEOស្រីមិនដាក់ភ្នែក។

អធិការចាន់ដៀងភ្នែកឱ្យសញ្ញាកូនចៅ។ ប៉ូលិសពីរនាក់ស្ទុះទៅគោះទ្វារម៉ានីយ៉ា។

«អ្នកនាងម៉ានីយ៉ា សុំអនុញ្ញាតទាន! យើងខ្ញុំជាប៉ូលិសមានការសុំសួរ!»

ស្ងាត់ច្រៀបគ្មានសំឡេងតប។

ប៉ូលិសទាំងពីររក្សាការហៅដដែលៗនិងគោះទ្វារផង។ ពេលវេលាកន្លងទៅយ៉ាងយឺតយ៉ាវ

អធិការចាន់បង្ហាញក្ដីសង្ស័យលើផ្ទៃមុខ។ គេរិះគិតដោយរេភ្នែកចុះឡើងហើយបញ្ជាមុតៗ៖

«ទម្លាយទ្វារ»

បន្ទប់នោះបិទយ៉ាងជិត។ ប៉ូលិសបានព្យាយាមគោះម្ដងទៀតជាចុងក្រោយមុនពេលធាក់ទម្លាយរហូតដល់ទ្វាររបើកទៅក្នុងអស់មួយទំហឹងលាន់សូរគ្រាំង។ បុគ្គលិកទាំងឡាយរត់មកដោយភិតភ័យ។ ពួកគេត្រូវបានរារាំងនៅចម្ងាយប្រមាណពីរម៉ែត្រពីទីនោះ ហើយអធិការចាន់បានដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់CEOស្រីយឺតៗ។

បន្ទប់នេះថ្វីដ្បិតតែប្រណីតហើយធំទូលាយ តែអធិការចាន់បានសម្លឹងនិងរើកកាយសព្វកន្លែងនៅតែមិនឃើញមាននរណាម្នាក់នៅទេ។

គេរេភ្នែកទៅរកវាំងននបង្អួចដែលនៅបក់រវិចៗដោយកម្លាំងខ្យល់។ កម្លាំងខ្យល់ប្រាកដជាខ្លាំងព្រោះនេះជាជាន់ទី១២នៃអាគារពាណិជ្ជកម្មកណ្ដាលក្រុងភ្នំពេញ។ ចាន់ដើរទៅក្បែរបង្អួចហើយសម្លឹងទៅក្រោម….បេះដូងគេស្ទើរគាំងចលនាព្រោះនៅខាងក្រោមឆ្ងាយសន្លឹម CEOម៉ានីយ៉ាកំពុងហៀបចូលទៅក្នុងឡានខ្មៅស្រិលដែលឈប់ចាំនាងជាស្រេច តែមុននឹងចូលនាងងើយមកញញឹមត្រជាក់ស្រេបដាក់អធិការយើង។

អធិការចាន់នៅគាំងស្ញេញចំពោះហេតុការណ៍ក្រឡាប់ចាក់នេះ…..

សំឡេងកូនចៅគេនិយាយមកទាំងតក់ស្លុត៖

«ស្រីនេះជាខ្មោចទេដឹង! ខ្ពស់យ៉ាងនេះគេចុះទៅក្រោមវិញអីលឿនម្ល៉េះ ហើយចុះតាមណា?»

ដឹងខ្លួនមកវិញពីពិភពភាន់ភាំង អធិការចាន់រត់វឹងបកក្រោយចេញពីបន្ទប់ហើយរត់ចុះទៅក្រោម។ កូនចៅឃើញដូច្នោះ ពួកគេចុះទៅតាម។

….ពីជាន់ទី១២មកដល់ជាន់ផ្ទាល់ដី ចាន់មិនអាចតាមទាន់សូម្បីតែផ្សែងសំណល់ពីរថយន្តរបស់នាងទេ។ គេខាំមាត់រត់ឡើងឡានប៉ូលិសហើយបញ្ជាចេញទៅចោលកូនចៅដែលរត់មកពីក្រោយគេជាងប្រមាណចម្ងាយ១០ម៉ែត្រពីគ្នា។

….គោលដៅរបស់ចាន់គឺផ្ទះម៉ានីយ៉ា…..

គេទៅដល់ប្រមាណ៥០ម៉ែត្រពីមុខផ្ទះនោះហើយបន្ថយល្បឿន ព្រោះប៉ូលិសមូលដ្ឋានដែលគេធ្លាប់ស្គាល់មានវត្តមាននៅទីនោះជាមួយនិងខ្សែព័ទ្ធជារបាំងហាមប្រាមការសសៀរប្រជ្រៀតចូលរបស់មហាជន។

ចាន់ជ្រួញចិញ្ចើមដោយពិភាល់ក្នុងចិត្តណាស់។ គេចុះពីឡានហើយរត់ទៅ។ ភ្នែកគេរេចុះឡើងក្រែងបានឃើញឡានពណ៌ខ្មៅមុននេះរបស់ម៉ានីយ៉ា តែអត់រលីង។ គេឃើញតែមេប៉ូលិសមូលដ្ឋានម្នាក់ដែលធ្លាប់ស្គាល់គ្នារត់សំដៅមក៖

«មានការអីនៅទីនេះដែរអ្ហេស៎?»

ចាន់ឆ្លើយភ្លាម៖

«កំពុងតាមស៊ើបរឿងក្ដីមួយពាក់ព័ន្ធជាមួយម្ចាស់ផ្ទះនេះ!»

ម្នាក់នោះឆ្លើយវិញភ្លាមដែរ៖

«ស្លាប់អស់ហើយ!»

ចាន់តបទាំងជ្រួញចិញ្ចើម៖

«គ្នាដេញតាមអ្នកនាងម៉ានីយ៉ាពីក្រុមហ៊ុនមក!»

«នាងស្លាប់ហើយ!»

«ថាម៉េច?»

«គេកំពុងខ្ចប់សពនាងចេញមក!»

«ស្អីគេនេះ? ម៉ានីយ៉ាណា៎!»

«ត្រូវហើយ! ខ្ញុំនិយាយពីម៉ានីយ៉ាម្នាក់ដែលទទួលតំណែងបន្តពីលោកសិទ្ធិ! នុះសព! ចេញមកហើយចូលទៅមើលទៅ»

ចាន់ចំហមាត់ធ្លុង លែងនិយាយចេញ។

ប៉ូលិសនោះរត់ចោលទៅមុនមួយសន្ទុះ ទើបចាន់ដើរមួយៗចូលទៅក្នុងគេហដ្ឋានតាមពីក្រោយ។ នៅក្នុងបន្ទប់ធំដែលប្រឡាក់ប្រឡូសស្រមកដោយដីនិងកម្ទេចស្លឹកឈើប៉ើងចូល ចាន់ដឹងថាផ្ទះនេះត្រូវបោះបង់ចោលគ្មានអ្នកបោសសម្អាតថែទាំយូរមកហើយ។

គេលើកកន្សែងពីហោប៉ៅមកចងមាត់និងច្រមុះព្រោះមិនអាចទប់ក្លិនអសោចរបស់សាកសពបាន។

ដៃប៉ូលិសមូលដ្ឋានទាញបង្ហើបក្រណាត់ឱ្យមើលត្រឹមដើមទ្រូង។

សាកសពថ្វីដ្បិតហើមដង្កូវចោះស្ទើរចំណាំលែងបានតែទម្រង់មុខនៅតែជាម៉ានីយ៉ាដែលអធិការចាន់បានស៊ើបប្រវត្តិនិងមើលរូបថតនាងឡើងចាំពេញក្នុងខួរក្បាលទៅហើយ។

សាកសពត្រឹមដើមទ្រូងឡើងលើគឺគ្មានពាក់អាវទេ នាងអាចថាស្លាប់ដោយអាក្រាត។ ខ្សែកឈ្មោះម៉ានីយានៅតែចាំងរស្មីនៅលើគល់កនាង។

«តែ….មុននេះប៉ុន្មាននាទី….ខ្ញុំទើបតែឃើញនាងទៅក្រុមហ៊ុន!» ចាន់និយាយទាំងវិលមុខ។

«លោកច្រឡំហើយអធិការចាន់! សាកសពនេះម៉េចក៏ស្លាប់បីបួនអាទិត្យហើយដែរ! នាងស្លាប់លើគ្រែបន្ទប់លោកសិទ្ធិ! ម៉ាស៊ីនត្រជាក់គឺបើកចោលខ្លាំងពេកទើបសពអាចរក្សាបានទម្រង់ដើមដល់ពេលនេះ!»

ប៉ូលិសមូលដ្ឋានងាកទៅបញ្ជា៖

«បញ្ជូនទៅអង្គភាពកោសល្យវិច័យភ្លាម!»

គេចាកចេញទៅនៅពេលដែលចាន់នៅឈរស្រមៃម្នាក់ឯងពីស្នាមញញឹមដែលនារីនោះងើយមកពីជាន់ក្រោមមុននេះ។ បើនាងមិនមែនម៉ានីយ៉ា តើនាងជាអ្នកណា? ហេតុអ្វីហ៊ានទៅកាន់ក្រុមហ៊ុននោះ ហើយហេតុអ្វីនាងអាចចុះពីជាន់ទី១២ដល់ក្រោមដីលឿនម៉េ្លះ ទាំងគ្មានជណ្ដើរនិងមិនបើកទ្វារ? បុរសឈ្មោះតូនីទើបនឹងស្លាប់មិនដល់១០ថ្ងៃអ៊ីចឹង តើម៉ានីយ៉ាដែលគេឃើញជិះឡានជាមួយគេនៅយប់នោះជាមនុស្សឬជាខ្មោច។

ទន្ទឹមនឹងការភ័យខ្លាច សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវលាន់ចេញពីក្នុងចំណោមប្រជាជនដែលចោមមើលហេតុការណ៍ពីខាងក្រៅ។
«មួយរយៈនេះ! បន្ទាប់ពីលោកសិទ្ធិស្លាប់ទៅ ផ្ទះនេះត្រូវទុកចោល! តែយប់ៗឮសំឡេងស្រីយំរហូត! គឺលងសាហាវណាស់ គ្មានអ្នកណាដឹងថានាងសម្ងំស្លាប់ក្នុងនេះទេ!»

ក្រុមប៉ូលិសស៊ើបអង្កេតរត់ប្រសាចធ្វើការតាមជំនាញរបស់គេ ទុកឱ្យចាន់នៅឈរទ្រឹងម្នាក់ឯងទាំងឡេះឡោះចិត្ត។

សំឡេងប៉ូលិសមូលដ្ឋាននិយាយតិចៗ តែពញ្ញាក់ចាន់ឱ្យស្ទើរភ្ញាក់ស្មារតី៖

«យើងទម្លាយទ្វារចូលឆែកផ្ទះនេះ ព្រោះតែទទួលពាក្យប្ដឹងពីប៉ាអ្នកនាងម៉ានីយ៉ា!»

ចាន់ជ្រួញចិញ្ចើម គេនិយាយទាំងគ្មានព្រលឹងក្នុងខ្លួនមូលឡើយ៖

«និយាយពីប្រធាននាយកដ្ឋានអាស៊ាន(រដ្ឋមន្ត្រី)នោះមែនទេ?»

«ត្រូវហើយ! កូនស្រីគាត់ជាងមួយខែហើយមិនដែលទៅផ្ទះ! គាត់មិនអាចទាក់ទងនាងបានទេ! មុននេះពីរថ្ងៃនាងពន្យល់សប្ដិគាត់ហើយយំសោកថានាងត្រូវជាប់ក្នុងផ្ទះនេះហើយត្រូវសង្សារនាងគឺលោកសិទ្ធិធ្វើបាប! គេប្រើរូបនាងទៅធ្វើការនៅក្រុមហ៊ុនរាល់ថ្ងៃ ហើយប្រើនាងសម្លាប់មនុស្ស»

ចាន់ចងចិញ្ចើមស្ទើរដាច់។ ប៉ូលិសមូលដ្ឋានសើចតិចៗ៖

«គិតថាមានអ្នកណាជឿរឿងបែបនេះទេ?»

ចាន់គ្មានចម្លើយព្រោះគេកំពុងវិលវល់។ ចម្លើយពិតជា«ទេ!» ប៉ុន្តែព្រឹកមិញគេពិតជាបានឃើញអ្នកស្លាប់ដោយផ្ទាល់ភ្នែកទាំងពីរមែន។ តើឱ្យគេតបវិញដូចម្ដេចទៅ?
«មកតាមខ្ញុំ!»

ចាន់ទៅតាមប៉ូលិសនោះទាំងមិនដឹងខ្លួន។

គេនាំអធិការចាន់ទៅចួបបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលអង្គុយដូចគ្មានវិញ្ញាណលើសាឡុង។ ចាន់ស្គាល់ហើយថាជាមន្រ្តីកិច្ចការអាស៊ាន(រដ្ឋមន្ត្រី) ឪពុកម៉ានីយ៉ា។

«លោកចួបអ្នកនាងម៉ានីយ៉ាចុងក្រោយបង្អស់នៅពេលណា?»

«គឺនៅយប់ដែលសង្សារគេទើបនឹងក្រឡាប់ឡានស្លាប់! ខ្ញុំទូរសព្ទហៅនាងមកផ្ទះ តែនាងថាផ្ទះនេះគ្មានអ្នកមើល នាងនៅធ្វើបុណ្យសិន! ពីនោះមកក៏ទាក់ទងលែងបាន!»

«ផ្ទះនេះក្រែងលោកសិទ្ធិនៅសល់ឪពុកនិងបងស្រីមែនទេ?» ចាន់សួរតិចៗ។

«អត់ទេ! ពួកគេស្លាប់នៅពេទ្យឆ្កួតបន្តបន្ទាប់គ្នា!» ប៉ូលិសមូលដ្ឋាននិយាយ។

ចាន់នៅស្ងៀមលែងនិយាយស្ដី។

យប់នោះចាន់ភ័យខ្លាចរហូតដល់ដេកមិនលក់ មិនហ៊ានទៅផ្ទះ ព្រោះដេកស្រមៃឃើញអាក្រក់ៗពិសេសគឺឃើញតែស្នាមញញឹមរបស់ម៉ានីយ៉ាដែលងើយពីជាន់ខាងក្រោមមក។

ម៉ោងពីររំលងអធ្រាត្រ គេបើកឡានបែកពីពួកម៉ាកចេញពីក្លឹបមក….គេជិះទាំងស្រវឹងស្រឿងៗ ស្រាប់តែទេសកាលអីឡានមកឈប់ង៉ឺតនៅមុខផ្ទះរបស់សិទ្ធិធ្វើឱ្យគេដឹងខ្លួនមកវិញភ័យញ័រចំប្រប់។

ឡានមិនអាចទៅមុខរួចទេទោះគេប្រឹងបន់ស្រន់និងសូត្រធម៌ក៏ដោយ។

….គេចុះពីឡានសន្សឹមៗព្រោះឮសូរសំណើចប្រលែងគ្នាលាន់ចេញពីក្នុងផ្ទះនោះ….គេងើបមុខមើលទៅរានហាលខាងលើ ក៏ឃើញប្រុសស្រី៥នាក់មានចាស់មានក្មេងកំពុងអង្គុយដំកង់គ្នាជជែកលេងនៅរានហាលជាន់ទីមួយ….គេសួរខ្លួនឯងទាំងតក់ស្លុត៖

«ក្រែងពួកគេស្លាប់អស់ហើយអ្ហី?»

ស្រាប់តែសិទ្ធិងាកមកថ្មែ ធ្វើឱ្យចាន់បះជើងដួលទៅលើដី។

«មិនមែនថាមនុស្សស្លាប់ហើយអ្វីៗក៏ចប់នោះទេ…..»

អធិការចាន់សន្លប់ស្ដូកស្ដឹងម្នាក់ឯង កណ្ដាលទ្រូងផ្លូវ…….

«ចប់ដោយបរិបូរណ៍»

រឿង៖ ម៉ានីយ៉ា ភាគទី៩

Bo Bo — Thu, 18 Apr 2024 13:00:00 +0000

ភ្នែកនាងរេមើលអ្នកស្រីទិវា ឃើញគាត់ញញឹមស្រស់ជាមួយពួកអ្នកស្រីអ្នកមានៗ ភ្លេចចោលកូនស្រីច្បងដូចគ្នា។

ម៉ានីយ៉ាសសៀរដើរទៅជិតវ៉ានីនដែលជ្រប់មុខចាញ់ច្រាបគេឯង….

«អ្នកបង! ពិសាសិនទៅ!»

វ៉ានីនធម្មតាខ្លាចគេឯងណាស់ ពេលនេះភាពញញឹមស្រស់របស់ម៉ានីយ៉ាអាចបោកគេឱ្យលើកភេសជ្ជៈនោះមកក្រេបក្អឹកៗដោយឥតញញើត។ ម៉ានីយ៉ាតាមដានប្រតិកម្មវ៉ានីនបន្ទាប់ពីផឹករួច។

មិនយូរទេ….គ្រាប់ភ្នែកវ៉ានីនចាប់ផ្ដើមវិល….ម៉ានីយ៉ានិយាយដាក់ត្រចៀកនាងមួយៗ៖

«វ៉ានីន! មានបុរសម្នាក់គេតាមមើលនាងយូរហើយ! គឺគេចង់រំលោភនាង! នាងឆាប់ទៅរកអ្នកម៉ាក់ឱ្យជួយភ្លាមទៅ?! អ្នកម៉ាក់នៅជាន់ខាងលើនោះ! ឃើញគាត់ទេ គាត់កំពុងបក់ដៃហៅនាងឱ្យឡើងទៅរកគាត់!»

នាងនិយាយដដែលៗច្រើនដល់ដៃជើងវ៉ានីនញ័រចំប្រប់ ទើបម៉ានីយ៉ាសសៀរខ្លួនចាកចេញទៅបាត់។ នាងពួនក្នុងចំណោមភ្ញៀវ តែក៏មិនចោលការលួចមើលវ៉ានីនរហូត។

….សន្សឹមៗវ៉ានីនសម្លឹងមើលទៅជាន់ខាងលើ…ហើយដើរយឺតៗចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់តារា។

….ម៉ានីយ៉ាញញឹមស្រស់….នាងងាកទៅនិយាយលេងជាមួយមិត្តភក្ដិផ្សេងទៀតធ្វើហី….រហូតដល់សម្រែកវ៉ានីនលាន់មកយ៉ាងគ្រលួច….

នៅសួនក្ដាន់

«ហើយមកដល់យូរហើយ ទិញបានតែគជ់ពីរកែវមកទៀត?» សិទ្ធសួរដោយញញឹម។

«តែគជ់នៅហាងសាងស្នេហ៍! នៅចាំរសជាតិអត់?»

«ខានទៅយូរហើយ! គង់តែណាត់ចួបអាយ៉ាឯងទេបានទៅកន្លែងហ្នឹងទៀត! គិតទៅ៧ឬ៨ឆ្នាំហើយហ្ន៎!»

«ញ៉ាំមើលរសជាតិម៉េចដែរ! នៅដដែលអត់?»

សិទ្ធិផឹកតែនោះវឹងក្រោមកែវភ្នែកមុតរបស់ម៉ានីយ៉ា។ គេងើបមុខមក៖

«រសជាតិអត់ផ្លាស់សោះ! នឹករឿងពីក្មេងៗដល់ហើយអាយ៉ា!»

នាងមិននិយាយដោយសម្លឹងភ្នែកគេ។

គ្រាប់ភ្នែកគេចាប់ផ្ដើមវិលនាងក៏ញញឹមហើយនិយាយ៖

«សិទ្ធិ! សិទ្ធិឯងភ្លេចហើយ! ភីតាជាស្រីអាក្រក់ណាស់! គេក្បត់ចិត្តសិទ្ធិឯង គេមានថ្មីហើយ! គេធ្លាប់ទៅខេត្តមណ្ឌលគីរីជាមួយសិទ្ធិឯង តែឥឡូវគេជិតរៀបការហើយ! គេនិងប្រុសនោះទៅក្លឹបជាមួយគ្នារាល់យប់! សិទ្ធិឯងមិនត្រូវទុកឱ្យគេបានសុខទេ! តស់ ត្រូវតែនិយាយរឿងរវាងគេនិងសិទ្ធិឯងឱ្យគេឯងដឹងឮ! ត្រូវបំផ្លាញឈ្មោះស្រីនោះកុំឱ្យគេរៀបការបាន!»

សិទ្ធិបញ្ចេញកំហឹងលើផ្ទៃមុខទៅតាមបេះដូងគេដែលរំជើបរំជួលនឹងប្រព័ន្ធប្រសាទ គេប៉ះទង្គិចដោយសារធាតុគីមី។ ម៉ានីយ៉ាទន្ទេញពាក្យដដែលៗច្រើនដងហើយទើបអូសដៃគេឡើងឡាននាំគេទៅកាន់Night Clubមួយនោះ បន្ទាប់មកហេតុការណ៍វាយតប់គ្នាបានកើតឡើង….

ខែមករា ឆ្នាំ២០១៤

នោះជាពេលដែលសិទ្ធិបានបាត់បង់ទំនុកចិត្តនៅឯក្រុមហ៊ុនដោយរបូតដំណែងCEO ហើយគេក៏ខូចចិត្តបំផុត ព្រោះបាត់បង់ភីតា។ គេរើសយកសួនខាងក្រោយជាកន្លែងលម្ហែដែលស្ងប់ស្ងាត់និងស្រឡះចិត្ត។

អ្នកស្រីទិវាចិតផ្លែឈើហើយលើកទៅកាន់ទីនោះដើម្បីយកចិត្តកូនប្រុសគាត់ឱ្យនាយបានធូរស្បើយវិញ ព្រមទាំងលួងលោមឱ្យគេព្រមលេបថ្នាំតាមម៉ានីយ៉ាប្រាប់ផង។ ដំបូងគាត់ឮសំឡេងសិទ្ធិជជែករអ៊ុះៗគាត់ស្មានថាម៉ានីយ៉ានៅទីនោះដែរដឹងអីពេលទៅដល់ គាត់ឃើញគេជជែកតែម្នាក់ឯង។

«មកធ្វើអី? ចង់មើលឃើញជីវិតដ៏វេទនារបស់ខ្ញុំ? បំផ្លាញខ្ញុំដល់ថ្នាក់នេះហើយនៅចង់មកដើម្បីបញ្ជាក់ថាតើខ្ញុំស្លាប់ហើយឬនៅ? មែនទេភីតា?»

អ្នកស្រីទិវាឃើញកូនប្រុសសម្លឹងទៅកៅអីមួយនៅពីខាងមុខគេដូចមានអ្នកណាម្នាក់ កំពុងអង្គុយពិតៗនៅទីនោះ តែតាមការពិតគ្មានអ្នកណានៅពីមុខសិទ្ធិទេ។ គេនៅតែនិយាយម្នាក់ឯងទាំងក្រោធខឹង ក្រោមភាពភ័យស្លេករបស់ម្ដាយ៖

«ខ្ញុំគួរតែនិយាយថាសូមអរគុណសម្រាប់អ្វីដែលនាងបានធ្វើចំពោះខ្ញុំ! អរគុណដែលនាងនិងឪពុករបស់នាងបានធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្លឺភ្នែក! ពេលមុនប៉ាខ្ញុំមិនអី ជំនួញខ្ញុំល្អ គឺរាប់អានគ្នាជិតស្និទ្ធណាស់ ឥឡូវប៉ាខ្ញុំឈឺធ្ងន់ ប៉ានាងក៏រកគេផ្សេងឱ្យនាងសេពគប់! ខ្ញុំសរសើរដែលគាត់ប៉ុនរកស៊ីយ៉ាងនេះ!..ទៅវិញទៅ ចេញពីផ្ទះនេះភ្លាមភីតា!»

ម្ដាយរបស់សិទ្ធិ ស្ទើរតែបាត់ស្មារតី។ កូនប្រុសគាត់មិនដែលមានអាការៈអីពីមុនមកទេស្រាប់តែហេតុអ្វីដំណាក់កាលនេះគេសឹងថាវង្វេងជាងបងស្រីនិងឪពុកគេទៅទៀត? គេនិយាយម្នាក់ឯងជាមួយការស្រមើស្រមៃដែលគ្មានការពិត?

ឥឡូវនេះម្ដាយសិទ្ធិមិនអាចគ្រប់គ្រងខ្លួននាងបានតទៅទៀតឡើយ គាត់របូតចានផ្លែឈើពីដៃហើយរត់ទៅទាត់កៅអីនោះដួលច្រងាប់ច្រងិល។

គាត់ស្រែកទាំងទឹកភ្នែក៖

«មើលទៅសិទ្ធិ! កៅអីនេះទទេទេ! គឺមាននរណាអង្គុយដែរ? គឺអត់ទេឃើញទេ? វាទទេហ្នឹង? កូនឯងនិយាយជាមួយអ្នកណា? គ្មាននរណាម្នាក់នៅទីនេះទេសិទ្ធិ!»

គាត់បញ្ចប់សម្ដីដោយយំគគ្រូក។។

សិទ្ធិសម្លឹងមើលម្ដាយរបស់គាត់ដោយមានសញ្ញាងឿងឆ្ងល់នៅលើផ្ទៃមុខរួចគេសម្លឹងទៅកៅអីដែលគ្មានអ្នកណាសោះ បន្តិចម្ដងៗគេហាក់ដឹងខ្លួនមកវិញហើយទន់ជង្គង់អង្គុយប៉ុកទាំងអស់សង្ឃឹម។ ឃើញដូច្នោះម្ដាយសិទ្ធិលើកដៃជូតទឹកភ្នែកហើយចូលទៅជិតគេ។ គាត់ខំពន្យល់៖

«កូនម៉ាក់! បើកូនអាចកាត់ចិត្តពីស្រីនោះ គឺល្អហើយ! ត្រូវទទួលស្គាល់ថាគេគ្មានថ្ងៃមកទីនេះទេ កូនកំពុងមានជំងឺស្រមៃមួយដែលតាមពិតគឺអាចព្យាបាលបាន! ម៉ានីយ៉ាលះបង់ពេលវេលាសឹងថាជីវិតរបស់នាងក៏បាន ដើម្បីឱ្យកូនទទួលយកការព្យាបាលថែទាំ! កូនត្រូវទទួលស្គាល់ថាខ្លួនឯងឈឺ ហើយចាប់ផ្ដើមទទួលការព្យាបាលណា៎សិទ្ធិ! ផ្ទះយើងគ្មានអ្នកណាទេ! ម៉ាក់មានតែកូន! ម៉ាក់មានតែកូនទេ!»

គាត់យំហ៊ូ ធ្វើឱ្យគេរលីងរលោងតាម៖

«ហេតុអ្វីម៉ានីយ៉ាគេព្យាយាមជាមួយផ្ទះនេះម្ល៉េះ?»

«ព្រោះគេស្រលាញ់កូនឯង! គេជាក្មេងស្រីដ៏ល្អហើយពូកែ! ជាមនុស្សដែលស្រោចស្រង់ផ្ទះនេះបាន! ថ្ងៃមុននាងជូនកូនទៅពេទ្យ មកវិញកូនស្ដីថាឱ្យនាងច្រើនណាស់! ឆាប់សុំទោសនាងហើយធ្វើល្អនឹងនាងណា៎!» សិទ្ធិងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ….

ខែកុម្ភៈឆ្នាំ២០១៤

សិទ្ធិកំពុងដើរមើលចម្ការកៅស៊ូ។ ជាមួយអ្នកគ្រប់គ្រងដែលគេជួលឱ្យថែទាំទីនោះ ស្រាប់តែបានទទួលទូរសព្ទរបស់តារា។

«ឯងនិយាយស្អីតារា! នៅមិននៅឱ្យខ្ញុំបញ្ឈប់ទំនាក់ទំនងជាមួយអាយ៉ា? ម៉េចទៅរួច មួយជីវិតខ្ញុំ គ្មានអ្នកណាល្អប្រហែលនាងទេ! ខ្ញុំគិតរួចហើយ ខ្ញុំត្រូវរៀបការជាមួយអាយ៉ាតែម្នាក់គត់! នាងទាំងមាន ទាំងស្អាត ទាំងធ្វើល្អ ឯងឃើញហើយខ្ញុំឧស្សាហ៍ឈឺ នៅមិនដឹងថ្ងៃណាបានជាពិតប្រាកដ គេសុខចិត្តទៅមើលក្រុមហ៊ុនឱ្យខ្ញុំ ខ្ញុំមិនអាចរកមនុស្សដូចអាយ៉ាបានទេ!»

«សិទ្ធិ! ឯងអត់ឈឺអីទេសិទ្ធិ! គឺអាយ៉ា! នាងទិញថ្នាំគីមីពីចិនមួយប្លុកប៊ូឌីញ! ខ្ញុំឱ្យគេស៊ើបអស់ហើយ! នាងឧស្សាហ៍ចេញចូលកន្លែងហ្នឹងព្រោះរកថ្នាំងងឹតមកដាក់ពង្វក់ឯង បង្កើតរឿងនៅផ្ទះឯង ដើម្បីឱ្យពួកឯងទន់ខ្សោយហើយត្រូវការនាង! ដើម្បីធ្វើរឿងនេះ នាងសុខចិត្តធ្វើស្រីរបស់ចិននោះទៀត! ឯងគិតមើល!»

«ខ្ញុំមិនជឿទេតារា! ឯងដឹងថាខ្ញុំជិតការ ឯងចង់មកបំបែកខ្ញុំ! ព្រោះឯងច្រណែនខ្ញុំដែលបានមនុស្សស្រីល្អដូចអាយ៉ា! ច្រើនឆ្នាំហើយឯងនៅមិនចោលគំនិតចង់បានម៉ានីយ៉ាទៀត! ឯងបង្ខំយកមនុស្សដែលមិនស្រលាញ់ឯង តើមានន័យទេ?»

«យើងដឹងថាឯងមិនជឿទេសិទ្ធិ! បាន! បើកទូរសព្ទមើលរូបទៅ យើងSendទៅឱ្យ! រូបនាងដេកជាមួយចិននោះ! រូបនាងដាក់ថ្នាំក្នុងទឹកក្រូចយកទៅឱ្យបងវ៉ានីន ហើយរូបជាច្រើនទៀត!»

សិទ្ធិចំហមាត់ធ្លុង។ គេនៅស្ងៀមបន្តិចស្រាប់តែទូរសព្ទឱ្យសញ្ញាថាទទួលបានរូបភាព។ គេរេភ្នែកមើលមិនឃើញមានមនុស្សម្នានៅជិតគេក៏ចាប់ផ្ដើមបើករូបទាំងនោះមើល។….ទឹកមុខសិទ្ធិប្រែពណ៌ហើយគេរត់សំដៅឡានបើកតម្រង់មកភ្នំពេញ…

ដៃគេកាន់ចង្កូតបណ្ដើរចិត្តកញ្ជ្រោលបោកបក់….សម្ដីម៉ានីយ៉ាលាន់ឡើងមកវិញក្នុងការចងចាំរបស់គេដូចនៅថ្មីៗ៖

«សិទ្ធិ! ទៅរាក់ទាក់គ្នាយើងទៅ ទុកបងវ៉ានីនឱ្យខ្ញុំ!»

«សិទ្ធិញ៉ាំតែគជ់នេះមើល៍រសជាតិម៉េចដែរ? នៅដដែលអត់?»

«សិទ្ធិដល់ម៉ោងញ៉ាំថ្នាំហើយណា៎!» គេស្រក់ទឹកភ្នែក។ ហើយងើបមុខដែលព្រិលមើលអ្វីលែងចង់ឃើញ តែគេទទួលអារម្មណ៍ថាឡានកំាមីញ៉ុងមួយបោលមកដល់កៀកណាស់ទៅហើយ….

…..ផំាំងប្រាវ….គេព្រលែងចង្កូតឡានហើយរបូតព្រលឹងចាកចោលរាងកាយដ៏អភ័ព្វនោះ…..

ខែមីនា ឆ្នាំ២០១៤

…..ចាប់តាំងពីសិទ្ធិមានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ស្លាប់ទៅ អ្នកស្រីទិវាក៏ស្លាប់…គ្មានអ្នកណាដឹងថា មានរឿងអ្វីកើតឡើងនៅផ្ទះនោះទៀតទេ គេឃើញតែCEOស្រីក្មេងខ្ចីគឺម៉ានីយ៉ាទៅធ្វើការជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

អ្វីដែលខុសប្លែក គឺនាងមិនលាបក្រែមម្សៅ មិនស្លៀកសំពត់ខ្លីអាវផ្កាអ្វីទាំងអស់ គឺមានតែឈុតការិយាល័យខ្មៅនិងសដូចមនុស្សប្រុស។

«ហ៊ើយ! អ្នកនាងម៉ានីយ៉ាកាន់ទុក្ខបានខ្ជាប់ខ្ជួនដល់ហើយ! តាំងពីមកធ្វើការក៏មិនដែលឃើញញញឹម មិននិយាយលេងហើយមិនលេងខ្លួនដូចអ្នកនាងម៉ានីយ៉ាពីមុនសោះ!» ប្រធានគណនេយ្យ អ្នកស្រីសានី និយាយជាមួយកំលោះចាស់គឺលោកតូនី ដែលចូលចិត្តជជីកសួរគ្នាពីរឿងចៅហ្វាយស្រីខ្លួន។

«តែអ្នកនាងមិនទាន់រៀបការផងមិនចាំបាច់កាន់ទុក្ខអីដល់ម្ល៉ឹងទេ!» តូនីនិយាយដោយឈរញាក់ជើងធ្វើហី។ ឃើញកែវភ្នែកព្រានរបស់គេ អ្នកស្រីសានីស្ដីឱ្យភ្លាម៖

«ម៉េច? កុំភ្លេចខ្លួនហើយចង់ស៊ីសាច់ក្ងានសួគ៌ណា៎លោកតូនី! ក្រែងឡើងលើមេឃបានកណ្ដាលផ្លូវដៃខ្លីពេកតោងមិនជាប់ធ្លាក់មកវាបាក់កងាប់!»

តូនីនៅតែញញឹមបែបមុខក្រាស់៖

«ថាមិនត្រូវទេ! ចៅហ្វាយមីងនៅក្មេងយ៉ាងនេះមិនដែលស្គាល់រសជាតិស្នេហ៍ លោតែមកប៉ះគីង្គក់ដូចតូនីព្រមលះបង់អ្វីៗមកឱ្យតូនីហើយពេលខ្ញុំបានឡើងជាCEOនៅទីនេះ មីងសានីឯងប្រយ័ត្នខកចិត្តដែលមិនប្រឹងយកចិត្តតូនីឱ្យហើយ!»

«ឯងស្រមៃឱ្យល្អមើលទៅតូនី តែប្រាប់រឿងមួយ អាស្រមៃខុសឋានៈនេះ ធ្លាប់ឃើញចុងក្រោយឡប់ច្រើនគ្នាហើយ! ឈ្វើយ»

ស្ត្រីនោះធ្វើទំនងចង់ក្អួតសម្លក់នាយតូនីហើយដើរចេញវឹង ទុកឱ្យនាយនោះនៅញញឹមស្រមៃអង្អែលពុកចង្កាតែម្នាក់ឯង។

….ល្ងាចនោះនាយតូនីកំហូចបានឱ្យលុយទៅសន្តិសុខ ដោយចាត់ការឱ្យគេបន្ធូរកង់ឡានម្ចាស់ស្រីម៉ានីយ៉ា។

ម៉ោង៧យប់ហើយទើបនាងចុះពីOfficeមករកឡាន។ ឃើញឡានធូរកង់អស់ ម៉ានីយ៉ាមិនមាត់មិនកក៏ដើរចាកចេញទៅក្រៅថ្មើរជើងគាប់ចួនឡាននាយតូនីបត់ចូលមកវឹង ព្រោះមានគម្រោងស្រាប់ហើយ។

គេឈប់ក្បែរនាងហើយបើកកញ្ចក់៖

«អ្នកនាងទៅណា? ចាំខ្ញុំជូន!»

ម៉ានីយ៉ាងក់ក្បាលព្រមឡើងឡានទៅជាមួយតូនីធ្វើឱ្យគេរីកថ្លើមប៉ុនចង្អេរ។ ជិះកាត់តូបយាម គេញាក់ភ្នែកស៊ីញ៉ូដាក់សន្តិសុខដែលសុទ្ធសឹងមានចរិតខូចដូចគ្នា។

«ឡានអ្នកនាងខូច?»

«ចា៎! ធូរកង់ទាំងសងខាង!»

«ចួនគ្នាមែន! បើខ្ញុំមកមិនទាន់អ្នកនាងជិះអ្វីទៅ? Call ហៅអ្នកបើកឡានក្រុមហ៊ុនក៏បាន!»

«លោកត្រលប់មកOfficeធ្វើអី?»

«ទម្លាប់ខ្ញុំគឺចេញទៅហូបអីហើយបកមកធ្វើការវិញ ព្រោះការងារច្រើន នៅផ្ទះក៏មិនដឹងធ្វើអីមនុស្សទំនេរ!»

«លោកជាបុគ្គលិកល្អណាស់!»

«បាទ! កាលCEOមុននៅរស់ក៏សរសើរខ្ញុំអ៊ីចឹងដែរ!»

«ចុះលោកនឹកបងសិទ្ធិទេ!»

តូនីទីទើរ គេនិយាយរដាក់រដុប៖

«គឺមនុស្សស្លាប់ទៅហើយ រំឭកមកវិញនាំតែមិនសប្បាយចិត្តទេ!»

ហាក់នឹកឃើញល្បិចថ្មី គេក៏ស្រដីបន្ថែម៖

«តែនិយាយតាមត្រង់! CEOមុនធ្វើការហ្មត់ចត់ចាញ់អ្នកនាងទេ! ខ្ញុំនិយាយមែន!»

ទំនងគេគិតថាស្រីនៅក្មេងដូចម៉ានីយ៉ាទោះឆ្លាតប៉ុនណាក៏គេចពីស៊ីជោរមិនបានហើយ បានជាគេខំប្រឹងនិយាយបញ្ជោរនាង។

«អ្នកនាងទាំងស្អាតទាំងឆ្លាត! CEOមុនអត់សំណាងទេដែលឆាប់ទៅពេក!»

ម៉ានីយ៉ាមិននិយាយស្ដីទៅតាមទម្លាប់ស្ងប់ស្ងាត់របស់នាង។

ភ្លៀងធ្លាក់ងងឹតមេឃ តែនាងនៅតែដឹងថាឡានជិះខុសគោលដៅមិនបានទៅកាន់ម្ដុំផ្ទះនាងទេ។

«តូនីលោកជិះខុសផ្លូវហើយ!» នាងនិយាយស្មើធេង។

«ខ្ញុំដឹងហើយ! តែខ្ញុំចង់នាំអ្នកនាងទៅកន្លែងមួយ!»

នាងងាកមកដោយជ្រួញចិញ្ចើមទឹកមុខនាងស្មើគ្មានម្សៅក្រែម តែនៅតែស្អាតបំផុត។ បុរសកំហូចផ្ដើមពាក្យពេចន៍ដៀមដាម៖

«ឃើញហត់ពេក Stressedពេក ខ្ញុំអាណិតណាស់ណា៎!»

ម៉ានីយ៉ាធ្វើមុខមាំងាកមុខចេញ។ តូនីមិនចោលក្បួនញ៉ែ គេចាប់ផ្ដើមស្នៀតបន្ត៖

«អ្នកនាងម៉ានីយ៉ានៅក្មេងម្ល៉ឹងៗសុខចិត្តរស់នៅផ្ទះធំនោះម្នាក់ឯងម៉ង់ៗមិនអាណិតខ្លួនខ្លះទេ ពិសេសខែត្រជាក់ៗរបៀបនេះ!»

ម៉ានីយ៉ាបើកភ្នែកពោរពេញដោយកំហឹង ស្រាប់តែឡានឈប់ង៉ក់ធ្វើឱ្យតូនីអន្ទះសាសម្លឹងរកកន្លែងមានបញ្ហា។

«អុញឡានខូច?»

គេឆ្ងល់….តែរំពេចនោះនោះ ស្រាប់តែប្ដូរទឹកមុខទៅជាញញឹម៖

«មិនអីទេ! អ្នកនាងកុំភ័យព្រោះមានតូនីនៅកំដរដែរ! មិនបាច់ខ្លាចទេ!»

គេប្រហែលជាយល់ថានេះជាឱកាសហើយ ពិសេសឃើញនាងមិនមាត់ គេក៏កាន់តែបានចិត្តអើតសម្លឹងដើមទ្រូងនាងដែលលាក់ក្រោមអាវធំ។

តូនីងាករកមើលជុំវិញនេះជាបរិវេណសួនដែលស្ងាត់សូន្យពេលក្បាលព្រលប់។ ប៉ះចំមេឃភ្លៀងដូចបាក់ទំនប់ទៀត គេយល់ថាគ្មានអ្នកណាអាចមើលឃើញទិដ្ឋភាពក្នុងឡានទេ ម្ល៉ោះហើយគេបានលូកដៃទៅស្ទាបភ្លៅម៉ានីយ៉ាសាកលោមើលក្រែងលោនាងក៏កំពុងមានអារម្មណ៍ឯកោដូចគ្នា។

…..ដឹងអីម៉ានីយ៉ាមិនមាត់មិនគេចបែរជាងាកមកសម្លឹងគេ….

….តូនីបានចិត្តក្រអឺតគេចាប់ផ្ដើមសម្លឹងទ្រូងនាងដោយញញឹម ហើយសន្សឹមៗគេឱនក្បាលទៅឈ្មុសឈ្មុលកន្លែងនោះ។ គេទទួលអារម្មណ៍ថានាងពើតខ្លួនរមួលចុះឡើងហើយមិនបានច្រានគេចេញអីឡើយ។

«គិតទៅនាងនេះធ្វើមុខស្មើៗនៅកន្លែងធ្វើការ ស្មានតែត្រឹមត្រូវ!!! ដឹងអី…..កំពូលដែរហ្នឹង!»

គិតហើយគេញញឹមគិតរកវិធីឱ្យនាងពេញចិត្តនិងក្បាច់បម្រើពិសេសនេះនឹងអាលបានឡើងតំណែងឆាប់ៗក៏ងើបមុខលូកដៃទៅរកដោះអាវនាងស្រាប់តែអ្វីមួយធ្វើឱ្យគេប្រែទឹកមុខទៅជាស្លេកហើយដៃគេទាំងគូប្រែជាញ័រទទ្រើក…..

«លោកសិទ្ធិ?»

មុខម៉ានីយ៉ាស្រស់ខ្ចីប្រែទៅជាលោកសិទ្ធិតាំងពីពេលណាមកមិនដឹង កំពុងសម្លក់នាយតូនីធ្វើឱ្យព្រាននារីញ័រខ្លួនចំប្រប់។

គេដកដៃចេញពីរាងកាយនោះភ្លាមព្រោះមិនដឹងទេថាម៉ានីយ៉ាសព្វថ្ងៃមានតែរូបកាយប៉ុណ្ណោះ…ចំណែកព្រលឹងវិញ្ញាណរបស់នាងគឺសិទ្ធិ។

«ឯងចង់បានប្រពន្ធយើង ឬចង់បានក្រុមហ៊ុនយើងអាតូនី?»

សំឡេងនោះគឺសំឡេងសិទ្ធិពិតប្រាកដណាស់ ធ្វើឱ្យតូនីរកសន្លប់មិនកើត រត់មិនរួច។

«ក្រែង….លោកប្រធាន…..ស្លាប់….ហើយ….អ្ហេស៎?»

ភ្លៀងធ្លាក់ចិញ្ច្រាំ….គ្មានអ្នកណាដឹងថាមានអ្វីកើតឡើងនៅក្នុងរថយន្តដ៏ទំនើបនោះទេ….

រឿង៖ ម៉ានីយ៉ា ភាគទី៨

Bo Bo — Fri, 12 Apr 2024 13:00:00 +0000

ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០០៧

«អ្ហែងស្រលាញ់អាយ៉ាមិនមែន?»

សិទ្ធិគំហកទាំងខឹងសម្បា។ តារាអង្គុយលើគែមគ្រែមិននិយាយស្ដី។

«ស្រីៗងាប់អស់ហើយ? អ្ហែងចាំបាច់មកស្រលាញ់សង្សារអញ! ទឹកអប់គេឱ្យអញ ក៏អ្ហែងបាញ់ដែរ?»

តារានៅតែមិនមាត់។

សិទ្ធិក្រោកឈរបែរទៅបង្អួចសម្លឹងទៅក្រៅទាំងខឹងសម្បារ។ មួយសន្ទុះបានគេទម្លាក់សំឡេងនិយាយ៖

«ហើយអាយ៉ាវាដឹងខ្លួនអត់?»

«អត់ទេ! អ្ហែងកុំនិយាយ!» តារានិយាយតិចៗ។

យល់ចិត្តមិត្ត គេបែរជាអាណិតគេវិញ។ សិទ្ធិឈប់ខឹងហើយមកអង្គុយកៀកតារា។ តារានៅស្ងៀមមួយសន្ទុះទើបគេហើបមាត់៖

«អញឈប់រៀននៅទីនេះហើយ! ប៉ាអញដូរអញទៅរៀននៅប្រទេសថៃវិញ!»

«ក្រែងពីមុនអ្ហែងថាអត់ទៅឯណាអ្ហី?»

«អញចង់ចេញពីគេ កុំឱ្យឃើញគេរាល់ថ្ងៃ! ចេះតែឃើញគេអ៊ីចឹង….អញឆ្កួតមិនខាន»

សិទ្ធិនៅស្ងៀម ម្យ៉ាងស្ដាយមិត្ត ម្យ៉ាងប្រចណ្ឌ។

តារានិយាយបន្ថែម៖

«គេស្រលាញ់តែអ្ហែងទេ! អ្ហែងមើលគេផង! គេកាចហើយមានះណាស់! អញជូនពរពីរនាក់អ្ហែង!»

តារាក្រោកដើរចេញហើយទាញសាក់កាដូស្ពាយផង។ សិទ្ធិស្ទុះទៅទាញពួកម៉ាកមកវិញ៖

«អាឡប់អើយ!»

តារានៅទ្រឹង គេមិននិយាយអ្វីទេ នៅស្ងៀមចាំមើលប្រតិកម្មសិទ្ធិ។ សិទ្ធិនិយាយបន្ថែម៖

«យើងនៅក្មេងណាស់! នៅរៀនមិនទាន់ចប់! អញនិងគេក៏មិនទាន់ប្រាកដប្រជាអីដែរ! អ្ហែងជែងអញដោយយុត្តិធម៌ទៅ! ទៅបាងកកធ្វើអី?»

តារាមិនងាកក្រោយ គេនិយាយតិចៗ៖

«អាយ៉ាស្រលាញ់ឯងខ្លាំងណាស់សិទ្ធិ! ឯងកុំទុកជាការលេងសើច!»

សិទ្ធិឈ្លីសក់ដោយមួហ្មង…..

ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៣

«អាឡូ! ហើយថ្ងៃជប់លៀងឡើងតំណែងហ្នឹង ឯងមានហៅអាយ៉ាអត់?» សិទ្ធិនិយាយតាមទូរសព្ទមុនជប់លៀងផ្ទះតារាមួយសប្ដាហ៍។

«ហើយម៉េច? ឯងអន្ទះសាចង់ឃើញគេ?»

«អត់ទេ! តែអញទើសទាល់!»

«ចាស់ហើយ! ត្រូវរៀបការក៏រៀបការទៅ!»

«សំខាន់អញនិងគេក្លាយជាអតីតកាលហើយ! រឿងយូរហើយហ្នឹង! អញមិនចង់ឱ្យគេនៅយល់ខុស! គេសរសេរ Post Card ផ្ញើមករហូត សង្ស័យតែគេគិតថាយើងជាសង្សារផងមិនដឹង! អញមិនចង់ចួបព្រោះមិនចង់ឱ្យគេនៅសង្ឃឹម!»

«រួចចុះអ្ហែងមិនប្រាប់គេឱ្យត្រង់ៗទៅអ្ហា៎?»

«អ៊ីចឹង?»

«អើ! ណាត់គេចេញមកនិយាយឱ្យស្រួលទៅ! គេចមុខបានការអី មនុស្សរាប់អានគ្នាអ្ហា៎!»

«អញខ្លាចគេយំវ៉ី!»

«គេធំហើយ មិនមែនស្ទាវដូចមុនទេ ពន្យល់គេឱ្យស្រួលទៅ! ៧ឆ្នាំហើយអាយ៉ាក៏មិនប្រាកថារកមិនបានអ្នកល្អជាងឯងដែរ គេឡូយយ៉ាងនេះ!»

«សង្ឃឹមថាអ៊ីចឹងចុះ! ចាំអញសាកមើល!»

ពីរថ្ងៃក្រោយមក

…..ម៉ានីយ៉ាប្រកបដោយសម្លៀកបំពាក់ខ្ញង់ស្ទីល២០១៣។ នាងស្អាតដូចតារាៗដែលគ្រប់គ្នាឃើញហើយត្រូវតែងាកមើល។ មិនសមថាសម្ផស្សរបស់នាងលែងមានន័យសម្រាប់សិទ្ធិសោះ។ ប្រហែលជាឃ្លាតឆ្ងាយណាយចិត្តមែនហើយ។

…..នាងទៅចួបសិទ្ធិនៅហាងចាស់ «តែគជ់សាងស្នេហ៍» ហើយដោយសារការរំភើប នាងចំណាយពេលសឹងមួយថ្ងៃដើម្បីជ្រើសរើសការតុបតែងខ្លួនដែលធ្វើឱ្យមានទំនុកចិត្តបំផុត។

….ពេលសូហ្វ័របើកទ្វារឡាន នាងចុះមកជាមួយស្នាមញញឹម….ម្ចាស់ដួងចិត្តនាងនៅខាងក្នុងហាងជាមួយពុកចង្ការឹមៗរបស់គេដែលនាងមិនអាចបំភ្លេចបាន។

នាងដើរល្វត់ល្វន់ទៅអង្គុយពីមុខសិទ្ធិ….

«អាយ៉ា!?»

សិទ្ធិទាញកៅអីជូននាងថ្នមៗជាសុភាពបុរសវណ្ណៈអភិជនដែលអ្នកផងមើលមកកើតចិត្តច្រណែនភាពស័ក្ដិសមរវាងពួកគេ។ ប៉ុន្តែសម្រាប់មនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលក្នុងបេះដូងមានស្រីផ្សេងទៅហើយ គេទើសទាល់បំផុតក្នុងពេលប្រឈមមុខចំពោះនារីដែលកំពុងសង្ឃឹមលើគេ។ ពិសេសស្នេហាថ្មីបានបំភ្លៃគេឱ្យភ្លេចនូវរូបសម្រស់និងអនុស្សាវរីយត្រកាលត្រកុំរបស់នាងកាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន។

«នាងនៅតែស្អាតដដែលអាយ៉ា!»

នាងអៀនតែខំនិយាយបន្លប់៖

«ស្អាតជាងមុនបានត្រូវ!»

«អូ! ត្រូវហើយ! ស្អាតជាងមុន!»

នាងសើចបង្អួតសម្រស់។ ដៃសិទ្ធិលូកមកមកចាក់ទឹកឱ្យនាង ធ្វើឱ្យនាងនឹកឃើញដល់ស្នាមបបោសអង្អែលរបស់គេដិតដាមលើខ្នងនាង៧ឆ្នាំមកហើយ។ ចំហាយក្ដៅអ៊ុនៗរសាត់ចេញមកតាមខ្យល់ដង្ហើមនាង។ នាងឈ្ងោកមុខញញឹមទន់ភ្លន់។

«យើងឧស្សាហ៍មកចួបជជែកលេងឱ្យញឹកញាប់ទៅហ្ន៎!»

មិនដឹងយ៉ាងម៉េចទេ ពេលនេះសម្ដីគេកាន់តែគួរសម នាងកាន់តែទទួលអារម្មណ៍ថានាងនិងគេមានគម្លាតមួយមិនសមជាគូស្នេហ៍សោះ។ គូសង្សារគេច្រើនឌឺគ្នា ស្និទ្ធស្នាលមិនសូវគួរសម និងមិនខ្លាចអន់ចិត្ត តែនេះម៉េចក៏នាងនឹងគេហាក់មានរបាំងមួយ។ ម៉ានីយ៉ាគិត តែនាងមិននិយាយចេញមកទេ។

សិទ្ធិពោលបន្ថែម៖

«ថ្ងៃក្រោយហៅមកជជែកលេងញឹកញាប់បានដែរអ្នកនាងតូច?»

«ធុញណាស់ៗកុំធ្វើគួរសមដូចក្នុងវីដេអូ!»

«អូ! ត្រូវហើយ! យើងជាពួកម៉ាកចាស់! មិនចាំបាច់គួរសមច្រើនពេកទេ!»

មិនដឹងជាយ៉ាងម៉េច ពាក្យថាពួកម៉ាកចាស់នេះហាក់នាំមកឱ្យស្រីស្អាតនូវអារម្មណ៍អាក្រក់ច្រើនជាងល្អ។ គេដូចមិនទុកនាងជាសង្សារទៀតសោះ។ គេគួរសមហួសហើយនិយាយស្ដីមិនស្និទ្ធស្នាល គឺខុសពីមុនទាំងស្រុង។ ចំណែកពាក្យចាស់ រមែងតែគូនឹងថ្មីជានិច្ច ឬមួយគេ…..

«ចុះមិនណែនាំពួកម៉ាកថ្មីឱ្យស្គាល់ផង….?»

នាងនិយាយស្ទាបស្ទង់ តែសិទ្ធិមិនដឹងខ្លួន ក៏តបវិញភ្លាម៖

«វាមិនដែលល្អដូចមិត្តចាស់ទេ!….ម៉េចហើយជីវិតប៉ុន្មានឆ្នាំនេះ….មានដំណឹងល្អអង្កាល់ហើយ?»

នាងភ្ញាក់ខ្លួនព្រើត គេបង្ហាញច្បាស់ណាស់ថា ទំនាក់ទំនងគេនិងនាងគ្មានលាយឡំជាមួយស្នេហាទេ។ គ្រោះមហន្តរាយកំពុងកម្ទេចបេះដូងនាងដែលនឹកគេយ៉ាងអន្ទះសាច្រើនឆ្នាំមកនេះ តែនាងខំទប់ ព្រោះនាងជាមនុស្សស្រីមកពីគ្រួសារមួយដែលមិនងាយបង្ហាញចេញនូវការពិតក្នុងចិត្ត។

«មើលទៅសិទ្ធិដូចកំពុងមានស្នេហាខ្លួនឯងហើយមកសួរគេ?»

សិទ្ធិញញឹមមិនមាត់ ជាសញ្ញាមិនបដិសេធ។

ល្ងាចនោះការសន្ទនាបញ្ចប់ទៅត្រឹមតែឱ្យម៉ានីយ៉ាដឹងថាគេមានអ្នកផ្សេងក្នុងចិត្ត ឯស្នេហានាង និងគេបានរសាត់ទៅតាមពេលវេលាបាត់ទៅហើយ។ តែនាងមិនបានដឹងទេថាតើអ្នកណាទៅនៅក្នុងបេះដូងគេនៅពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។

យប់នោះនាងជិះឡានត្រលប់មកផ្ទះដោយមិននិយាយស្ដីអ្វីឡើយ។

កាត់តាមសាកលវិទ្យាល័យចាស់ នាងងើបមុខហើយតាមសម្លឹងវារហូតដាច់កន្ទុយភ្នែក។ រហូតដល់រថយន្តបោលទៅឈប់ឆ្ងាយណាស់ហើយ ទើបនាងបញ្ជាតិចៗ៖

«ពូ! បកឡាន! ខ្ញុំសុំចូលមើលសាកលបន្តិច!»

រថយន្តបន្ថយល្បឿនតិចៗហើយបត់ក្រោយតាមបញ្ជាចៅហ្វាយស្រី។ នាងឱ្យគេបញ្ជាឡានលូនចូលទៅក្នុងបរិវេណមហាវិទ្យាល័យដែលបានបន្សល់ទុកនូវរឿងជាច្រើនក្នុងបេះដូងនាង។

មកដល់ក្បែរឃ្លាំងចាស់ នាងចុះពីជំនិះទៅឈរសម្លឹងវាក្នុងស្បៃរាត្រី។

ខែវិច្ឆិកានិងខែធ្នូ កម្លាំងវាយោមិនខុសគ្នាប៉ុន្មានទេ។ រាត្រីដ៏អស្ចារ្យនាខែកត្តិកឆ្នាំនោះវិលមកវិញហាក់នៅថ្មីៗ ធ្វើឱ្យនាងសង្វេគចិត្តឥតអ្វីថ្លែង។

«ម៉ានីយ៉ា! ប៉ុន្មានឆ្នាំសោះគេភ្លេចឯងទៅហើយ!?»

ទឹកភ្នែកនាងហូរស្រក់ចុះមកខ្ជោក ព្រោះនាងខំទប់ជាទីបំផុតពេលនៅលើរថយន្តជាមួយសូហ្វ័រ។ នាងនៅឈរឱបដៃកណ្ដាលយប់១នាទីរហូតដល់១០នាទីរហូតដល់មួយម៉ោងដោយមិនចេញស្ដីសូម្បីតែមួយម៉ាត់រហូតដល់សូហ្វ័រឡានដើរមកតាម។

«នាងតូចយប់ជ្រៅហើយ!»

…..

យប់នោះ

…នៅក្នុងបន្ទប់ដេកដ៏ស្រងេះស្រងោច….

ស្រីស្អាតអភិជនអង្គុយអានសៀវភៅកំណត់ហេតុរបស់នាងជាមួយគ្រាប់ថ្នាំមួយសំណុំក្នុងដៃ។

….«បងសិទ្ធិ! បងក្បត់ខ្ញុំ! បងនឹងស្ដាយក្រោយអស់មួយជីវិត!»

ក្នុងពេលបេះដូងខ្ទេចខ្ទាំ ទំហំនៃភាពស្មោះស្ម័គ្រមានកម្រិតណា ការឈឺចាប់មានកម្រិតនោះដូចគ្នា។ ម៉ានីយ៉ាមិនជឿថានាងអាចរស់នៅឃើញពិភពលោកនេះដល់ថ្ងៃស្អែកឡើយ ពេលដែលបេះដូងសិទ្ធិលែងជាកម្មសិទ្ធិរបស់នាងទៅហើយ។ នាងលើកដៃបម្រុងអកថ្នាំនោះស្រាប់តែកុំព្យូទ័រនាងលេចចេញតួអក្សររបស់គេ៖

«អាយ៉ា! ខ្ញុំឈែតទៅគេច្រើនដងហើយគេនៅតែមិនឆ្លើយ! នាងបង្រៀនខ្ញុំពីសម្ដីដែលធ្វើឱ្យស្រីលង់ចិត្តលើយើងផងបានទេពួកម៉ាក! សុំអង្វរ!»

ម៉ានីយ៉ាចងចិញ្ចើម? មានន័យថាស្រីនោះមិនទាន់ទទួលសិទ្ធិនៅឡើយ។ គឺគេស្រលាញ់នាងតែម្ខាង? តើស្រីនោះជាអ្នកណាទៅអីក៏អស្ចារ្យដល់ថ្នាក់នេះ?

នាងមិនទាន់ឆ្លើយផង ឃើញសិទ្ធិសរសេរមកទៀត៖

«យើងដឹងថាស្រីនោះមានគេតាមច្រើន គឺគេមានជម្រើសច្រើន គេឡូយបន្តិចហើយ តែមិនអីទេពួកម៉ាក! ស្នេហាគឺជាការតស៊ូមែនទេ ទោះយ៉ាងណាគ្នាមិនចុះចាញ់ទេវ៉ី! ស្រីនោះត្រូវតែបានមកគ្នា!»

នាងអានហើយរេភ្នែកមកសម្លឹងថ្នាំក្នុងថ្នក់ដៃ។

«ម៉ានីយ៉ា! ឯងចុះចាញ់ហើយ? ឯងនៅមានជម្រើសនៅឡើយ គឺដើរចេញឬមួយដណ្ដើមយកគេឱ្យបាន? ឯងមិនទាន់អី ក៏រើសយកជម្រើសទីមួយទៅហើយ?»

នាងរលាស់គ្រាប់ថ្នាំទៅក្នុងធុងសំរាម ហើយសម្លឹងមុខសិទ្ធិនៅលើ Profile Facebook យ៉ាងមុត។

«សិទ្ធិ! លោកជារបស់ខ្ញុំ! លោកបានខ្លួនប្រាណខ្ញុំ បោកចិត្តខ្ញុំរហូតមក! ពេលនេះចង់ដោះដៃ គ្មានផ្លូវទេ!»

នាងចាប់ផ្ដើមស្វែងរកព័ត៌មានផ្សេងៗនៅលើនោះ ពិសេសស្វែងរកមើលស្រីស្អាតទាំងឡាយនៅក្នុងចំណោមFriendsគេ តែមួយយប់ទល់ភ្លឺនាងនៅតែរកមិនឃើញដានឡើយ។

នាងចាប់ផ្ដើមសរសេរ៖

«Morningសិទ្ធិ! សុំទោសផង ទើបងើបពីគេង! យប់មិញឆាប់គេងពេក!»

«Morningអាយ៉ា! អត់អីទេ! គ្នាឯណេះអត់សូវដេកលក់បានផង នឹកគេឡើងរូងភ្នែក!»

«ប្រាប់មកគេជាអ្នកណា មុខយ៉ាងម៉េច សម្បុរយ៉ាងម៉េច ចាំជួយរកពាក្យសម្ដីឱ្យឈែតទៅគេ ឱ្យគេទន់ចិត្តណា៎!»

«ដល់ថ្នាក់ហ្នឹងផង?»

«ត្រូវហើយ! នេះជាល្បិចស្រីៗ ប្រុសៗមិនងាយដឹងទេ! មែនណា៎!»

«ចាំបន្តិច! ចាំគិតមើលសិន! ចង់រក្សាទុកសម្ងាត់បន្តិចអីបន្តិច!»

«អ្នកណាថាទុកគ្នាជាមិត្តភក្ដិ?»

«ឱ្យឈ្មោះសង្សារអាយ៉ាឯង! ឱ្យយើងស្គាល់មុនសិនមកអ៊ីចឹង!»

«ចាំរកបានសិន!»

នាងឆ្លើយតបទាំងឈឺក្ដុកក្ដួលក្នុងចិត្ត។

ពីរថ្ងៃក្រោយមកទៀត

ម៉ានីយ៉ាពាក់វ៉ែនតាធំៗពណ៌ខ្មៅ…..នាងអង្គុយហាត់ប្រាណក្បែរអ្នកកាសែតស្រីល្បីម្នាក់គឺ ពិនណា។

«រកឃើញហើយ! គឺភីតា! កូនស្រីថៅកែផែស្ងួតនិងបូមខ្សាច់!»

«ស្រីនោះស្អាតកម្រិតណាទៅ!?» ម៉ានីយ៉ាសួរទាំងបញ្ចេញភាពច្រណែនប្រចណ្ឌតាមពន្លឺភ្នែក ប៉ុន្តែនាងប្រើវ៉ែនតាខ្មៅ គឺគ្មានអ្នកណាឃើញទេ។

អ្នកកាសែតពិនណាងាកមើលទម្រង់មុខនាងចុះឡើងទើបឆ្លើយ៖

«មិនស្អាតជាងនាងទេម៉ានីយ៉ា! តែទ្រព្យអាចថានាងមិនដល់គេ!»

«ខ្ញុំមិនជឿថាសិទ្ធិ គេលង់នាងនោះព្រោះលុយទេ! គេក៏មានទៅខ្វះអី!»

«កុំប្រាកដពេក! មនុស្សអាចដូរបានគ្រប់ពេល! កាលនាងស្គាល់គេគឺ៧ឆ្នាំមុន! ៧ឆ្នាំមកនេះចួនកាលមិនដឹងគេឆ្លងកាត់ការលំបាកស្រណុកអីខ្លះទេ! គេអាចផ្លាស់ប្ដូរចរិតនិងមហិច្ឆតាបាន!» ម៉ានីយ៉ានៅស្ងៀមសញ្ជឹងគិត។ សំឡេងអ្នកកាសែតស្រីលាន់មកបន្ថែម៖

«បងស្រីគេឈឺកាន់តែដាបទៅៗ! ប៉ាគេក៏ចូលពេទ្យឆ្កួត! គ្រួសារសិទ្ធិមើលទៅ ក្រៅគឺស្ដុកស្ដម្ភតែផ្លូវចិត្តគេនិងម្ដាយគេអាចថាប៉ះទង្គិច!»

«ចុះនាងភីតានោះ ជួយអីគេបាន?»

«មិនដឹងដែរ! តែនេះជាកំហុសនាង! នាងទៅចោលគេយូរពេក! ពាក្យចាស់ពោលថា ឃ្លាតកាយណាយចិត្ត!»

ម៉ានីយ៉ាខាំមាត់៖

«ខ្ញុំយល់ថាគេគ្រាន់តែគិតពីនាងភីតានោះ តែពួកគេមិនទាន់ត្រូវគ្នានៅឡើយទេ!»

«រួចចុះនាងគិតយ៉ាងម៉េចទៀតម៉ានីយ៉ា?» ពិនណាសួរបន្ថែម។

«មិនមែនរឿងនាងទេពិនណា! ការងារនាងគឺស៊ើបពួកគេ! មិនបាច់ធ្វើលើសពីទឹកលុយដែលខ្ញុំឱ្យនាងឡើយ!»

មុនពេលម៉ានីយ៉ាក្រោកទៅបន្ទប់សូណាចោលនាងអ្នកកាសែត នាងឆ្លៀតបញ្ជាបន្ថែម៖

«បើនៅចង់បានលុយលេងល្បែងទៀត! រករូបថតស្រីនោះមកឱ្យខ្ញុំល្ងាចនេះឱ្យបាន! Account Facebook ឈ្មោះសាលាដែលនាងនោះរៀន ពួកម៉ាកជិតដិតរបស់គេ អ្វីក៏ដោយដែលទាក់ទងនឹងនាងនោះ»

នាងបង្វិលខ្លួនដើរល្វតល្វៃចេញទៅតាមស្ទីលកូនស្រីអ្នកមាន តែពិនណានិយាយបន្ថែម៖

«នាងកុំបាច់បារម្ភពេកម៉ានីយ៉ា! ភីតាមានគូស្នេហ៍ហើយ! គេស្រលាញ់គ្នាណាស់! តាមមើលសិទ្ធិគ្មានសង្ឃឹមទេ!»

ម៉ានីយ៉ាញាក់ស្មា៖

«ហើយពីរនាក់គេក៏គ្មានថ្ងៃបានចួបគ្នាដែរ!»

ថ្ងៃដដែលនៅគ្លីនិកចិនលួចលាក់មួយ

«ថ្លៃយ៉ាងនេះផងអ្ហេស៎?» ម៉ានីយ៉ាសម្ដែងទឹកមុខធុញថប់។

វេជ្ជបណ្ឌិតចិនដីគោកព្យាយាមពន្យល់នាងដែលកំពុងសម្លឹងដបថ្នាំតូចក្នុងដៃ។

«វាអត់ថ្លៃទេបើនាងដឹងពីប្រសិទ្ធភាពរបស់វា!»

ទឹកមុខនាងបង្ហាញថាមានចំណាប់អារម្មណ៍ណាស់ ម៉្លោះហើយជនជាតិចិននោះនិយាយពន្យល់ភ្លាម៖

«តែមួយតំណក់ទៅក្នុងទឹកគ្រប់ប្រភេទ អ្នកផឹកនឹងក្លាយជាអ្នកជំងឺ! បញ្ហាដ៏ធំរបស់គេគឺចែកមិនដាច់រវាងការពិតនិងការស្រមើស្រមៃទេ! ពួកគេជឿថាអ្វីក៏ដោយដែលពួកគេឮ គេនិយាយ នឹងស្រមៃចេញជារូបរាង គឺជារឿងប្រាកដដែលគេបានឆ្លងកាត់មក!…ហេតុដូចនេះហើយពួកគេខ្លួនឯងមិនអាចចែកបានពីភាពខុសគ្នារវាងការពិតនិងការប្រតិដ្ឋឡើយ នេះជាឱកាសល្អបំផុតសម្រាប់នាង!»

សោភ័ណភ្លឺចិញ្ចាចលេចចេញក្នុងកែវភ្នែកម៉ានីយ៉ា។ នាងដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងណាហើយ។

«មានអ្វីត្រូវផ្ដាំទៀតទេលោកគ្រូពេទ្យ?»

«អូខ្ញុំចូលចិត្តដែលនាងហៅខ្ញុំដូចនេះ! នៅប្រទេសចិនខ្ញុំត្រូវគេដេញចេញពីតួនាទីនេះ ព្រោះពួកមនុស្សនៅទីនោះគេមិនយល់ពីទេពកោសល្យខ្ញុំទេ! គេថាខ្ញុំបង្កើតថ្នាំនេះគឺគ្មានប្រយោជន៍! ពេលនេះនាងទទួលស្គាល់ថាការរកឃើញរបស់ខ្ញុំមានប្រយោជន៍ណាស់មែនទេ!?»

ឃើញនាងញញឹមសម្លក់ដបថ្នាំ វេជ្ជបណ្ឌិតរូបនេះលូកទៅឱបចង្កេះនាង។ ម៉ានីយ៉ាភ្ញាក់ព្រើត នាងប្រឹងគ្រវាសគាត់ចេញ តែបុរសចិនភ្នែកតូចៗនៅតែបន្តសសុលមកហើយរាងកាយនាងទន់ដូចគ្មានកម្លាំង។ នាងភ្ញាក់ខ្លួនងាកទៅរកកែវទឹកដែលគាត់ដាក់ឱ្យនាងផឹកមុននេះ នាងដឹងថាជាតិថ្នាំបានជ្រាបពេញរាងកាយហើយនាងគ្មានកម្លាំងចាកចេញពីក្រញាំបុរសគួរឱ្យខ្ពើមនេះឡើយ ទើបបិទភ្នែកទទួលយកទណ្ឌកម្មនេះ ព្រោះគ្មានជម្រើស។

ទោះយ៉ាងណានាងមិនបានសន្លប់ទេ នាងទទួលដឹងគ្រប់យ៉ាងដែលបុរសនេះបានបបោសអង្អែលរាងកាយនាងនិងថើបជញ្ជក់យ៉ាងស្រេកឃ្លាន។ ម៉ានីយ៉ាទម្លាក់ការឈឺចាប់នេះថាជាកំហុសរបស់សិទ្ធិតែម្នាក់គត់។ នាងនៅបម្រើតណ្ហាជនជាតិចិនក្នុងបន្ទប់តូចចង្អៀតនោះរហូតដល់បីបួនម៉ោងទើបអាចក្រោកដើរចេញមកវិញទាំងទ្រុឌទ្រោម។

មុនលែងនាងចេញមក តានោះបានលួងលោមនាង៖

«ស្រីស្អាតយកវាទៅប្រើត្រូវប្រយ័ត្ន វាគ្មានក្លិនគ្មានពណ៌ តែវាខ្លាចស្លឹកឈើពណ៌បៃតងណាស់ បើវាប៉ះកាលណា វាបញ្ចេញជាតិពុលរបស់វាឱ្យឃើញមិនខាន! ត្រូវប្រយ័ត្ន!»

ម៉ានីយ៉ាលែងមាត់លែងក នាងបើកឡានមកផ្ទះទាំងខ្ពើមរាងកាយខ្លួនឯងបំផុត។ ដល់ផ្ទះកាលណាម៉ានីយ៉ារត់ទៅរកបន្ទប់ទឹក។ ពេញមួយយប់នាងនៅតែធុំក្លិនដ៏អាក្រក់ព្រាននារីកញ្ចាស់នោះជាប់ច្រមុះ។

ក្នុងពិធីជប់លៀងផ្ទះតារា

……ម៉ានីយ៉ាដៀងភ្នែកសម្លឹងសិទ្ធិ….គេពិតជាសង្ហាណាស់….គេជាបុរសលើបុរសមែន ខាងរូបរាងនិងសកម្មភាពក្នុងទីសាធារណៈ។ ពេលនេះគេរវល់តែត្រូវចោមរោមដោយអតីតសមាជិកក្រុមកីឡាករចាស់ៗនៅមហាវិទ្យាល័យ។ ពួកគេទំនងជាបបួលគ្នាបង្កើតក្រុមបាល់ទាត់ថ្មីហើយ។ ឱ្យតែនិយាយពីកីឡា សិទ្ធិមិនត្រឹមតែជក់ចិត្តភ្លេចអ្វីទាំងអស់ទេ គេថែមទាំងភ្លេចយកចិត្តទុកដាក់ដល់បងស្រីមានជំងឺរបស់គេផងដែរ….នេះជាឱកាសមាសហើយម៉ានីយ៉ា….

ស្រីស្អាតដែលទើបតែត្រូវចិនប្រដៅទ្រោមខ្លួន ដើរទៅចាក់ទឹកក្រូចមួយកែវ ហើយនាងបែរខ្លួនឈរបំបាំង ដោយទម្លាក់ថ្នាំមួយតំណក់ទៅក្នុងនោះ។

មាត់នាងញញឹម ភ្នែកបង្ហាញភាពស្លូតបូត តែដៃនាងគ្រលែងកែវនោះឱ្យល្បាយលាយចូលគ្នាសព្វ។

រឿង៖ ម៉ានីយ៉ា ភាគទី៧

Bo Bo — Thu, 11 Apr 2024 13:01:00 +0000

នាងខំទប់ទល់នឹងសម្រើប តែនាងទប់ទល់មិនបាន ទីបំផុតនាងស្រវាឱបគេនោះវិញក្រោមភាពងងឹតដែលមេឃរលឹមគ្មានព្រះចន្ទ។

មនុស្សម្នាក់នេះគ្មាននរណាក្រៅពីសិទ្ធិទេ។

នាងគិតយ៉ាងនេះហើយក៏សរសើរខ្លួនឯងដែលទីបំផុតបានគេមកក្នុងដៃ។ កាយវិការថើបរបស់គេគឺស្រលាញ់នាងស្មើជីវិត ចោលទាំងរោងបុណ្យសពម្ដាយហើយរត់មករួមស្នេហាជាមួយនាងស្ងាត់ៗដោយមិនរវល់សូម្បីនិយាយគ្នាមួយម៉ាត់។

«បង!…កុំណា៎! ម៉ាក់មិនទាន់បូជាផង! កុំ!»

ដៃនាងខ្ញាំស្មាធំណែនរបស់គេព្រោះតែបបូរមាត់គេកំពុងធ្វើឱ្យនាងព្រឺព្រួចស្ទើរធ្លាយជាសំឡេងស្នេហាកណ្ដាលយប់ស្ងាត់។
«បង….បងសិទ្ធិ!»

ម៉ានីយ៉ាស្រែកហៅខ្សាវៗព្រោះនាងកំពុងលង់ក្នុងកាមា។

សិទ្ធិងើបមុខមកមើលនាង។

«អ្នកម៉ាក់មិនស្លាប់ទេ! ពួកគេនៅទីនេះទាំងអស់!!»

គេឆ្កួតពេញធឹងហើយ ម៉ានីយ៉ាគិត។ តែក៏មិនថ្វី។ គេឆ្កួតហើយនៅជាមួយនាងបែបនេះក៏ប្រសើរជាងគេជាហើយទៅចោលនាង។ នាងលូកទៅស្ទាបអង្អែលសាច់ដុំស្មានិងដើមដៃសិទ្ធិ គេមិនចេញស្ដីហើយឱនថើបជញ្ជក់បបូរមាត់នាង។

នាងឱបគេយ៉ាងតឹង ហើយនិយាយទាំងស្រើបស្រាល៖

«អូនដឹងថាបងនឹងមកនៅជិតអូន គឺជិតរបៀបនេះជារៀងរហូត! គ្មានអ្នកណាអាចបំបែកបងសិទ្ធិចេញពីម៉ានីយ៉ាជាដាច់ខាត! បងជារបស់អូន! បងត្រូវតែជារបស់អូន!»

គេងើបមុខហើយពាក់របស់មួយមកជុំវិញកនាង។ ម៉ានីយ៉ាឈ្ងោកមើល។ គឺគេកំពុងពាក់ខ្សែកភ្លឺចិញ្ចាចមួយឱ្យនាង ជាខ្សែកដែលមានឆ្លាក់អក្សរថា ម៉ានីយ៉ា។

«យប់នេះយើងរៀបការ! ម៉ានីយ៉ាជាប្រពន្ធបងពីពេលនេះទៅ! នៅរក្សាផ្ទះនេះជាមួយគ្នា មិនទៅណារហូតបានទេ?»

«បាន! គឺបានណា៎ប្ដីសម្លាញ់!»

នាងនិយាយទាំងភ្លើតភ្លើននឹងជ័យជម្នះរបស់ខ្លួនឯង។

សិទ្ធិលែងនិយាយស្ដី គេឱនមកថើបគល់កនាងដែលមានខ្សែកបញ្ចាំចិត្តភ្លឺរន្ទាល។ បុរសម្ចាស់ផ្ទះរួមរស់ស្នេហាជាមួយនាងយ៉ាងស្អិតល្មួតរបូតអស់សំពត់អាវម៉ានីយ៉ា។ នាងក៏បណ្ដោយខ្លួនទទួលយកស្ថានសួគ៌ានេះមកទុកក្នុងទ្រូងក្រោមលម្ហមេឃ ដោយនាងមិនខ្វល់ថាអ្នកណាគិតយ៉ាងណាឡើយ។

សិទ្ធិមិននិយាយស្ដីគិតពីបម្រើកាមគុណនាងក្រោមសំឡេងថ្ងូរថ្ងួចសុខសាន្តរបស់ស្រីមានល្បិច ធ្វើឱ្យនាងគិតថាពេលនេះថ្នាំស្រមៃនិងវង្វេង ដែលនាងបានដាក់បំផ្លាញធ្វើវិកលខួរក្បាលគេនោះបានធ្វើឱ្យគេក្លាយជាមនុស្សយន្តគ្មានស្មារតីគ្មានការគិតទេ។ តទៅគេនឹងក្លាយជាមនុស្សរស់នៅកំដរនាងរបៀបនេះរហូតទៅ ដោយធ្វើឱ្យនាងសោយរាជ្យសម្បត្តិនៅក្នុងផ្ទះអភិជននេះជារៀងរហូត។

សិទ្ធិឡើងពោបពីលើខ្លួននាង ហើយចាប់ផ្ដើមផ្សារភ្ជាប់ខ្លួនគេទៅក្នុងខ្លួននាង។ កាយវិការគេទោះបីធ្វើឱ្យម៉ានីយ៉ាសុខសាន្តពេញលេញតែនាងនៅតែចាំថា វាមិនដូចសង្វាក់ស្នេហារវាងនាង និងគេនៅក្នុងឃ្លាំងមហាវិទ្យាល័យកាលពី៧ឆ្នាំមុនឡើយ។

«ពេលនេះយើងជឿហើយថាអ្នកដែលបានខ្លួនប្រាណយើងកាលពីយប់នោះមិនមែនសិទ្ធិទេ គឺតារាប៉ុន្តែពេលនេះតារាស្លាប់ទៅហើយ អ្វីៗក៏កប់ទៅតាមសាកសពគេអស់ដែរ! ម៉ានីយ៉ានឹងលុបចោលអាថ៌កំបាំងនេះជារៀងរហូត»

«សន្យាបានទេម៉ានីយ៉ា! យើងនៅជាមួយគ្នាជារៀងរហូត!» គេខ្សឹបដាក់នាងតិចៗពេលឆាកស្នេហាបញ្ចប់ទៅ។ ស្រីមានល្បិចធ្វើជាមិនខ្វល់នឹងការឱបក្រសោបនៅក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គាត់។

នាងងរង៉ក់៖

«ចាំមើលសិន! តើបងស្មោះអូនអត់!»

សិទ្ធិរក្សាបរិយាកាសស្ងាត់ស្ងៀមបន្តិចទើបនិយាយ៖

«ទោះយ៉ាងណា! បងមិនឱ្យអូនចេញពីបងជារៀងរហូតម៉ានីយ៉ា! បងសូមស្បថថានៅលើលោកនេះគ្មានអ្វីមួយដែលអាចកាត់ផ្ដាច់អូនចេញពីបងបានឡើយ!»។

នាងញញឹមខ្ជឹបហើយទាញអាវមកពាក់ រុញគេទៅម្ខាងដោយក្រោកដើរទៅកាន់បន្ទប់ទឹក។ ក្នុងចិត្តនាងសើចចំអកឱ្យពិភពលោកនេះតែម្នាក់ឯង៖

«គឺខ្ញុំទេសិទ្ធិដែលមិនព្រមឱ្យបងចេញទៅណាទាំងអស់ក្នុងជាតិនេះ!»

នាងដើរយ៉ាងសិចស៊ីទៅកាន់បន្ទប់ទឹកកាត់តាមបន្ទប់របស់បងស្រីសិទ្ធិ តែនាងមិនអាចដើរហួសទៅបានព្រោះហាក់ទទួលអារម្មណ៍ថាមានមនុស្សកំពុងឈរនៅទីនោះ។

«សិទ្ធិនាំបងប្អូនគេណាម្នាក់មកស្នាក់នៅទីនេះទេដឹង? អ្នកបងវ៉ានីនទៅពេទ្យឆ្កួតជាមួយប៉ូលិសបាត់ហើយ ចុះតើអ្នកណាហ៊ានចូលមកទីនេះមិនឱ្យខ្ញុំដឹង?! ខ្ញុំជាម្ចាស់ស្រីផ្ទះនេះ ហើយមិញនេះយើងរួមរស់ជាមួយគ្នាកណ្ដាលវាល គេមិនឃើញអស់ទៅហើយ?»

នាងធ្លាក់ថ្លើមក្ដុកក៏ដើរទៅរុញទ្វារនោះរបើកទាំងស្រុងព្រោះខឹង។

…..ខាងក្នុងគ្មានអ្នកណាទាំងអស់។….ម៉ានីយ៉ាឆ្ងល់ចំពោះខ្លួនឯង តែនាងគ្មានអារម្មណ៍ថាភ័យខ្លាចឡើយ។ នាងអាងថាសិទ្ធិគេនៅក្បែរនេះដែរហើយមើលទៅ។ នាងដើរយឺតៗចូលក្នុងបន្ទប់វ៉ានីនហើយស្រែកសួរ៖

«អ្នកណានៅហ្នឹង?»

គ្មានសំឡេងតប។ នាងបែរទៅរកបន្ទប់ទឹក ហើយដើរទៅយឺតៗ។

មិនទាន់ដល់បន្ទប់ទឹកផង ស្នូរអ្វីមួយធ្វើឱ្យនាងបែរក្រោយយ៉ាងរហ័ស។ គឺស្នូរទូរទស្សន៍ដែលបើកដោយខ្លួនឯង។

….ម៉ានីយ៉ាបើកភ្នែកមូលក្លុំសម្លឹងមើលព័ត៌មានលើអេក្រង់ទូរទស្សន៍….នោះគឺរូបថតរបស់សិទ្ធិ។ តើម្ដាយគេស្លាប់ បងគេក៏ឆ្កួត ទូរទស្សន៍គេយកទៅចុះផ្សាយរហូតដល់កណ្ដាលអធ្រាត្រហើយនៅមិនឈប់ឬ? នាងគិតក្នុងចិត្តហើយឈានទៅមើលកាន់តែកៀក….

អត់ទេ….អ្វីដែលនាងគិតមុននេះ គឺខុសទាំងស្រុង គេមិនបានផ្សាយពីគ្រួសាររបស់សិទ្ធិទេ ប៉ុន្តែពីខ្លួនគេផ្ទាល់….

«លោកបញ្ញាសិទ្ធិ វ័យ២៨ឆ្នាំបានបាត់បង់ជីវិតនៅក្នុងឧប្បត្តិហេតុគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍មួយតាមបណ្ដោយផ្លូវជាតិលេខ៦A កាលពីព្រឹកព្រហាមនេះក្នុងពេលលោកវិលពីពិនិត្យការងារនៅចម្ការកៅស៊ូខេត្តកំពង់ចាម…..»

ម៉ានីយ៉ារបូតដៃខ្សាកទៅស្មើនឹងភ្លៅរបស់នាង ទន្ទឹមនឹងរូបសាកសពសិទ្ធិបង្ហាញចេញជាច្រើនសន្លឹកលើអេក្រង់។

សម្ដីមិត្តភក្ដិទាំងឡាយនៅឯពិធីបុណ្យតារាមុននេះបានផុសឡើងមកក្នុងអារម្មណ៍នាង៖

«ពុទ្ធោម៉ានីយ៉ា! ផ្ទះមានរឿងថ្នាក់នេះហើយនៅមកបុណ្យតារាទៀត»

«ម៉ានីយ៉ារឹងមាំឡើង!»

«ម៉ានីយ៉ា! ឯងត្រូវស៊ូដើម្បីសិទ្ធិ ដើម្បីអ៊ំស្រី! ឯងត្រូវរឹងប៉ឹង!»

«ម៉ានីយ៉ា ពួកម៉ាកដ៏កម្សត់អើយ!»

គឺពួកគេបានដឹងពីព័ត៌មានក្រឡាប់ឡានរបស់សិទ្ធិ។ នៅវត្តដែលតម្កល់សពអ្នកស្រីគ្រប់គ្នាមិនខ្វល់នឹងវត្តមានសិទ្ធិ គេគិតតែពីនិយាយជាមួយនាងព្រោះគេមើលមិនឃើញសិទ្ធិទេ គឺមានតែនាងម្នាក់គត់ដែលគិតថា គេនៅរស់ហើយមើលឃើញគេ។

….ច្រមុះនាងចាប់ផ្ដើមធុំក្លិនអ្វីស្ទើរស្អុយស្ទើរខ្មោះ….ហើយវត្ថុអ្វីមួយបង្ហាញខ្លួនពីក្រោយខ្នងនាងដែលធ្វើឱ្យនាងចាប់ផ្ដើមបែកញើសហើយធ្វើភ្នែកក្រឡេបក្រឡាប់….

….នាងមិនចង់បំភ័យខ្លួនឯងតទៅទៀតទេ….ម៉ានីយ៉ាបែរក្រោយខ្វាក….

នាងឃើញសិទ្ធិឈរពីក្រោយនាងជិតបង្កើត….ខ្លួនប្រាណគេស្រោចដោយឈាម….មុខគេខ្មៅស្លេកជាសាកសពដែលកម្រើក….សាច់គេហើមគ្រប់កន្លែង ឈាមហូរចេញមកតាមភ្នែកនិងតាមមាត់….

ម៉ានីយ៉ាស្រែកភ្លាត់សំឡេង….តែសពចេះដើរនោះទាញនាងមកខ្ទប់មាត់ជាប់មិនឱ្យសំឡេងនាងលាន់ចេញមកឡើយ។

….ដៃគេឆ្អាបជាគំរង់ដែលមិនទាន់ដង្កូវចោះ តែល្មមឱ្យនាងក្អួតចង្អោរតែក្អួតមិនចេញព្រោះគេខ្ទប់ជាប់។

ខ្មោចនោះចាប់ឱបនាងហើយច្រាននាងផ្កាប់មុខទៅលើគ្រែហើយសាជាថ្មី គេទាញសម្លៀកបំពាក់នាង ហើយចាប់ផ្ដើមរំលោភរាងកាយនាង…..

ម៉ានីយ៉ាប្រមូលកម្លាំងវារទៅរកបង្អួច…រាងកាយប្រឡាក់ឈាមនោះតោងមកពីក្រោយ…នាងខំតោងចម្រឹងសម្លឹងទៅខាងក្រៅរកមនុស្សស្រែកឱ្យគេជួយ តែនៅក្រោមពន្លឺភ្លើងអំពូលខ្សោយនៅឯសួន នាងឃើញឪពុកសិទ្ធិដែលឆ្កួតជាយូរមកហើយនៅពេទ្យឆ្កួតនិងអ្នកស្រីទិវាកំពុងទាញបិទទ្វាររបងហើយងើបមុខញញឹមមកកាន់នាង។ នាងរន្ធត់ស្ទើរគាំងបេះដូង ហើយខ្មោចសិទ្ធិទាញខ្លួននាងឱ្យផ្ងារមកវិញ។ គេទន្ទ្រានរាងកាយនាងដែលនាងទន់ដៃជើងតបតមិនកើត តែភ្នែកនាងខំសម្លឹងទៅមាត់ទ្វារបន្ទប់។ នៅទីនោះនាងឃើញកញ្ញាវ៉ានីនលូកដៃទាញទ្វារបន្ទប់បិទឱ្យ ហើយនិយាយ៖

«រាត្រីសួស្ដី! ម៉ានីយ៉ា!»

…..

ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០០៦
«សិទ្ធិ! អូនមិនខលទេ ព្រោះកំពុងពួនក្នុងឃ្លាំង និយាយមិនបានទេខាងក្រៅមានគេដើរចុះឡើងតាមរកអូន អូនពួននៅទីនេះព្រោះនាយកសាលាកំពុងតាមចាប់អូនទៅឱ្យលោកប៉ាវិញ! អូនមិនទាន់ចង់ចូលផ្ទះទេ ព្រោះស្អប់គាត់! បងមកឥឡូវមកណា កុំឱ្យអូននៅទីនេះម្នាក់ឯង អូនភ័យ»

តារាសម្លឹងSMSនោះដោយទឹកមុខអន្ទះសា។

គេងាកមករកសិទ្ធិដែលដេកស្រវឹងច្រងាងៗលើគ្រែហើយអង្រួនជើងគេម្ដងហើយម្ដងទៀត៖

«អាសិទ្ធិ! អាយ៉ាសរសេរមកឯងវ៉ី! អាសិទ្ធិ! អាសិទ្ធិ?»

សិទ្ធិមិនឮហើយក៏មិនបានខ្វល់ព្រោះគេស្រវឹងដល់កម្រិតទៅហើយ គេដេកផ្ងារស្រមុកខុល។ ខ្យល់រងាប៉ះបង្អួចគ្រាំង។ តារាស្រវាអាវក្រៅស៊ក ហើយរត់ចុះពីបន្ទប់ផ្ទះសំណាក់។ គេឡើងម៉ូតូធំ ហើយបំបោលទៅរកសាកលវិទ្យាល័យ។

….យប់ជ្រៅហើយ….

នេះជាពេលវ៉ាកងផង គ្មានអ្នកណាម្នាក់នៅទេ។

បរិវេណសាកលវិទ្យាល័យនោះស្ងាត់ហើយងងឹតខ្លះភ្លឺខ្លះ។ ទោះយ៉ាងណាតារាដឹងថាឃ្លាំងនោះនៅកន្លែងណា។

…គេឈប់ម៉ូតូក្បែរឃ្លាំងនោះ….

បរិយាកាសឮតែខ្យល់ថ្ងួចថ្ងូរ….គេឈានចូលទៅក្បែរទ្វារស្រាប់តែឃើញថា ទ្វារនោះរបើកតិចៗអត់ជាប់សោទេ….គេរកតែហៅម៉ានីយ៉ាតិចៗស្រាប់តែស្នូរជើងមនុស្សបួនប្រាំនាក់មកដល់ពីចម្ងាយ….

….តារាអែបពួនខាងក្រោយគំនរបំពង់ទុយយោខៀវចាស់ៗដែលគេបញ្ឈរទុកចោល។ មនុស្សបីបួននាក់ដើរឆ្ពោះមកកន្លែងគេយ៉ាងលឿន….គេស្ទើរមិនហ៊ានសូម្បីដកដង្ហើម….នាយកសាលា និងពួកOffice ប៉ុន្មាននាក់….

«ក្មេងស្រីនោះរត់ចោលផ្ទះ?»

«ត្រូវហើយ! វាខឹងពុកវាដែលប្រុងរៀបការប្រពន្ធក្រោយ!»

«ចុះម៉េចក៏លោកនាយកដឹងថានាងមកសាកលវិទ្យាល័យ! ពេលនេះវ៉ាកង!?»

«មានគេឃើញនាងក្រវែលម្ដុំនេះឱ្យដំណឹងទៅប៉ានាង! គាត់នាំគ្នាមករកតែរកមិនឃើញក៏តេមកឱ្យយើងជួយរកមើលខ្លាចនាងពួនក្នុងថ្នាក់ ព្រោះនាងគ្មានញាតិឯណាទេ! សួរគ្រប់មិត្តភក្ដិក៏អត់ដឹង! ប៉ានាងអ្នកធំផង!»

ទោះបីគេនិយាយគ្នាខ្សឹបខ្សៀវតិចៗតែសំឡេងនោះនៅតែលាន់មកក្បែរត្រចៀកតារា ព្រោះនោះជាយប់ស្ងាត់សូន្យ….

ទោះយ៉ាងណាមិនជាល្អទេ បើត្រូវពួកគេប្រទះឃើញនៅទីនេះថ្មើរណេះ….

តារាភិតភ័យ គេសសៀរខ្លួនចូលទៅក្នុងឃ្លាំងដែលងងឹតមើលបាតដៃខ្លួនឯងក៏ពុំឃើញ។…មិនទាន់បាត់ភ័យផង អ្នកណាម្នាក់ស្ទុះមកឱបគេជាប់ស្ទើរតែឱ្យគេភ្លាត់មាត់ស្រែក។

ក្លិនដ៏ក្រអូបនោះធ្វើឱ្យគេដឹងថាជាម៉ានីយ៉ាពិតប្រាកដណាស់។ នាងប្រហែលជាភ័យហើយបានជានាងស្ទុះមកឱបគេជាប់ដូចតុកកែធ្វើឱ្យខ្លួនប្រាណទាំងទ្វេប៉ះគ្នាគ្មានសល់អ្វី។

តារាហៀបនឹងហាមាត់ប្រាប់នាងហើយ តែនាងធ្វើស៊ូតឱ្យស្ងាត់ព្រោះសម្រិបជើងមកដល់មាត់ទ្វារល្មម។

តារាសម្ងំស្ងៀមក្នុងរង្វង់ដៃនាងហើយសន្សឹមៗគេស្រវាឱបនាងវិញព្រោះភាពភិតភ័យលាយអារម្មណ៍រំភើប។

….តារាស្រលាញ់ម៉ានីយ៉ាយូរហើយ….ពេលនេះដើមទ្រូងគេកំពុងនៅក្បែរទ្រូងនាង….ក្លិនដ៏ទាក់ទាញពីសក់នាងបានហើរមកប៉ះគេ ធ្វើឱ្យដៃគេរាវទៅរកសាច់ខ្នងដ៏រលោងរបស់នាងដោយមិនដឹងខ្លួន។ ម៉ានីយ៉ាទំនងដឹងខ្លួន ដំបូងនាងចង់បម្រះដែរ តែនាងកាន់តែបម្រះដៃគេរាវកាន់តែលឿន ធ្វើឱ្យនាងចាប់ផ្ដើមចង់ទទួលយកភាពកក់ក្ដៅ។ ស្នូរជើងចាកចេញទៅស្ងាត់អស់សល់តែសូរសព្ទឆ្កែលូល្វើយៗ។ និស្សិតស្រីប្រុសទាំងពីរផ្លាស់ពីអង្អែលរាងកាយគ្នាទៅវិញទៅមក បែរជាដកដង្ហើមដង្ហក់តគ្នា….ម៉ានីយ៉ាប្រុងសួរអ្វីម្យ៉ាងតែតារាថើបបបូរមាត់នាងជាប់ហើយដៃគេលើកភើចអាវនាងបន្ទាប់មកលូកទៅថ្នាក់ថ្នមសុដន់ដង្ហក់របស់នាងដែលក្ដៅអ៊ុនៗព្រោះតណ្ហា។

និស្សិតនារីវ័យ១៩ឆ្នាំនិងតារាវ័យ២២ឆ្នាំ បានផ្លាស់ប្ដូររាងកាយឱ្យគ្នាហើយលង់លក់នៅទីនោះរហូតដល់ភ្លឺស្រាងៗ។

ពេលម៉ានីយ៉ាដឹងខ្លួនឡើងនាងឃើញគ្មានអ្នកណានៅទីនោះទេ ព្រោះតារាបានចាកចេញមុនមាន់រងាវដោយសារភិតភ័យចំពោះរឿងជ្រុលជ្រួសនេះ តែម៉ានីយ៉ាបែរជាញញឹម នាងរៀបរយខោអាវហើយរត់ចេញមកក្រៅព្រោះក្នុងទូរសព្ទនាងមានSMSរបស់សិទ្ធិដែលសរសេរថា «ចេញមកបងចាំនៅក្រៅ!»

នាងគិតថាយប់មិញគឺសិទ្ធិ ហើយគេបានចេញទៅយកម៉ូតូមុន។ តាមពិតសិទ្ធិក្រោកពីស្រវឹង គេឃើញSMSនាងក៏ស្រូតមកភ្លាម។

ចាប់ពីពេលនោះមក តារាហាក់មានសកម្មភាពប្លែកនិងគេចមុខពីសិទ្ធិក៏ដូចជាម៉ានីយ៉ា។ គេលែងសូវទៅធ្វើលំហាត់រួមគ្នានៅផ្ទះសិទ្ធិទៀតហើយ ចំណែកការលេងកីឡានៅសួនរូបក្ដាន់ក៏ឈប់ទាំងស្រុង។ មានគេឧស្សាហ៍ឃើញតារាអង្គុយសំកុកនៅបណ្ណាល័យម្នាក់ឯងធ្វើមុខស្រងូត។

ម៉ានីយ៉ាមិនដឹងរឿង នាងក៏ទៅលបពញ្ញាក់គេដូចរាល់ដង។

«វាក់អើ»

បេះដូងតារាលោតញាប់ពេលងាកមកឃើញនាង។ គេសម្លឹងនាងដោយទឹកមុខស្រទន់ហើយបង្ហួសភ្នែកមើលមកដើមទ្រូងនាងដែលកាលពីយប់នោះគេបានថើបថ្នមយ៉ាងស្និទ្ធហើយផ្អែមដូចបង្អែមអប់ម្លិះ។

តារាក្រោកឈរទទួលនាងយ៉ាងគួរសម៖

«អាយ៉ា?»

នាងសើចចិញ្ចាចព្រោះកំពុងមានសុភមង្គល៖

«តារាឯងសង់ទីម៉ង់ម៉េះ?»

គេមិនឆ្លើយអេះក្បាលញញឹមអៀនអន់។ នាងកញ្ឆក់សៀវភៅពីដៃគេ៖

«អីគេ? នយោបាយ? ចង់ធ្វើអ្នកនយោបាយមិនមែន!? អ្ហូចង់ក្លាយជាឯកឧត្ដមហ្មង!»

គេសើចមិនសូវសមរួចបង្វែរសាច់រឿង៖

«ឯណាសិទ្ធិ!»

នាងអង្គុយបត់ជើងកង្កែបគេ ធ្វើឱ្យច្រមុះគេស្រង់បានក្លិនដដែលពីសក់នាងហើយអារម្មណ៍កាលពីយប់នោះរំជួលឡើងមកវិញដែរ។ គេដកដង្ហើមដង្ហក់ហើយប្រឹងទប់ក្ដីរំភើប។

«ថានាំបងស្រីគាត់ទៅពេទ្យ!»

តារាខំជម្នះមនោសញ្ចេតនាខ្លួនឯង៖

«ប៉ាអាយ៉ាឯងលែងអីហើយ!»

«ត្រូវហើយ! បើគាត់ហ៊ានទៀតខ្ញុំរត់ចោលផ្ទះទៀត! ខ្ញុំមិនឱ្យអ្នកណាមកធ្វើប្រពន្ធចុងប៉ាបានដាច់ខាត!»

«នាងមានះណាស់ស្រីយ៉ាប់» គេបង្អាប់តិចៗតែស្រលាញ់នាងពេញបេះដូង។

«ស្អីគេយ៉ាប់?»

«គឺនាងអាត្មានិយម! ខ្ញុំក៏មានម៉ែចុងដែរ មិនឃើញអីផង! បន្តិចទៀតយើងរៀបការបាត់ទៅ ប៉ាយើងមិនឯកោ? គិតដល់អារម្មណ៍គាត់ផង!»

«មិនដឹង! ប៉ាជារបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមិនចែកឱ្យអ្នកណាទេ! គាត់ជាឯកឧត្ដម គ្មានអ្នកណាស្រលាញ់គាត់ពិតនោះទេ! គេចង់មកបោកស៊ី តារាឯងដឹងអត់!»

នាងទំពាស្ករកៅស៊ូញ៉ាច់ៗ ហើយផ្ទាត់សៀវភៅម្ដងមួយសន្លឹកយ៉ាងសិចស៊ី។ តារារេភ្នែកប៉ះកំភួនជើងនាងលៀនចេញពីក្រោមសំពត់សាលា គេគ្រឺតស្ទើរលើកនាងបីទៅកាន់ឃ្លាំងនោះម្ដងទៀត។ វាជាការវេទនាចិត្តណាស់ដែលនាងបន្សល់ទុកឱ្យគេនូវអនុស្សាវរីយល្អយ៉ាងនេះ ហើយនាងបែរជាមិនដឹងខ្លួនសូម្បីបន្តិច ប្រសិនបើតារាមិនមានចិត្តធម៌គិតដល់នាងនិងសិទ្ធិម្ល៉េះសមគេមិនអាចទប់ចិត្តដល់ពេលនេះឡើយ។

«តារាឯងនិយាយយើងរៀបការមានតែមើលឃើញកូនហ្នា៎គេមែនអត់?»

«ស្រលាញ់អាយ៉ាឯងហ្នឹងហើយ!» គេរបូតមាត់ទាំងមិនបានព្រាងទុកនិងមិនបានដឹងខ្លួនរហូតដល់នាងមិនខ្ចីគិតថាគេសារភាពការពិតទេ។ នាងនិយាយផងសើចផង៖

«អ៊ីចឹង? តារាឯងចូលចិត្តដណ្ដើមរបស់គេម៉េះ? ខ្ញុំមានសិទ្ធិហើយកុំយល់សប្ដិ!»

នាងបញ្ចេញសុភមង្គលលើផ្ទៃមុខ។

«ហើយអាយ៉ាឯងបិទផ្លូវខ្លួនឯងអស់តែម្ដងហើយ?»

«ត្រូវហើយ! ជាតិនេះខ្ញុំយកគាត់ធ្វើប្ដីតែម្នាក់គត់!»

«ប្រញាប់និយាយម៉េះ?»

«ព្រោះខ្ញុំអត់និយាយលេងទេ!»

«ពួកឯងនៅក្មេងណាស់ អនាគតនៅវែងឆ្ងាយ!»

«ប៉ុន្មានឆ្នាំទៀត ក៏ខ្ញុំនៅស្រលាញ់គាត់ជានិច្ច មិនថាយូរប៉ុនណាទេ!»

«ធ្វើមើលតែក្នុងវីដេអូ?»

«វីដេអូគេសរសេរពីរឿងពិតដូចតែគ្នា»

«មិនដឹងសិទ្ធិគេគិតអ៊ីចឹងដែរអត់ផង!»

«គេគិតយ៉ាងម៉េចក៏ដោយខ្ញុំអត់ខ្វល់! គេជារបស់ខ្ញុំ!»

«ស្រីឆ្នាស!»

«ត្រូវហើយ! ស្លូតតែជាមួយបងសិទ្ធិម្នាក់ទៅបានហើយ!»

«នាងអស់កែហើយម៉ានីយ៉ា!»

«ខ្ញុំមិនកែទេ! ខ្ញុំគឺខ្ញុំ!…….»

នាងសើចយ៉ាងជឿជាក់ក្នុងនាមជាស្រីស្អាតម្នាក់។

រឿង៖ ម៉ានីយ៉ា ភាគទី៦

Bo Bo — Fri, 05 Apr 2024 13:00:00 +0000

ម៉ានីយ៉ារេភ្នែកត្រឡប់ត្រឡិន។ ឬមួយលោកនេះពិតជាគ្មានអ្វីជាអាថ៌កំបាំងមែន? គំនិតនេះលេចឡើងក្នុងសតិនាង តែមាត់នាងស្រែកបដិសេធ៖

«កុហក! មិនពិតទាំងអស់! ឯងហ្នឹងហើយតារា ឯងច្រណែនសិទ្ធិ ព្រោះគេមានខ្ញុំស្រលាញ់គេ ចំណែកឯងចង់បំផ្លាញគេដើម្បីយកខ្ញុំ!»

តារាធ្វើមុខស្ងួត។ គេជ្រែងហោប៉ៅឈ្ងោកមុខព្រោះគេពិតជាស្រលាញ់នាងមែន។ គេនិយាយតិចៗព្រោះឃើញនាងញ័រដៃ៖

«ភ្ញាក់ខ្លួនទៅអាយ៉ា! ខ្ញុំមិនបកអាក្រាតនាងនៅក្នុងផ្ទះនៅមុខអ៊ំស្រីព្រោះខ្ញុំចង់ឱ្យនាងបកក្រោយ!»

«តារាឯងហ្នឹងហើយដែលត្រូវភ្ញាក់ខ្លួន! ខ្ញុំនិងសិទ្ធិយល់ចិត្តគ្នា មិនអាចបែកគ្នាទេក្នុងជាតិនេះ! តារាឯងឈប់យល់សប្ដិក្នុងការបំបែកពួកយើងទៅ!»

«ខ្ញុំស្រលាញ់នាងមែនអាយ៉ា តែមិនមែនមានន័យថាខ្ញុំសុខចិត្តឃើញនាងធ្វើអាក្រក់ៗទេ នាងភ្ញាក់ខ្លួនឡើង នាងបំផ្លាញគ្រួសារនេះដល់ដំណាក់កាលនេះហើយ នាងអាណិតអ៊ំស្រីទេ?»

តារាថាហើយក៏បោះកូនសៀវភៅដែលគេឆែកឃើញក្នុងផ្ទះនាងឱ្យទៅនាង។

មាត់តារានិយាយបន្ថែម៖

«ខ្ញុំតាមដាននាងច្រើនថ្ងៃហើយគឺចាប់ពីពេលដែលខ្ញុំបានមើលវីដេអូថ្ងៃជប់លៀងផ្ទះខ្ញុំ! ថ្ងៃនោះនាងបានឱ្យទឹកក្រូចមួយកែវទៅបងវ៉ានីនដើម្បីឱ្យគាត់ហូប បន្ទាប់មកគាត់ក៏ឡើងទៅលើជាន់ទីមួយ ហើយស្រែកភ័យផ្អើលគេឯង! នាងស្មានមិនដល់ទេថា កែវនោះបងវ៉ានីនបានទម្លាក់ចោលក្នុងផើងផ្កា ធ្វើឱ្យផ្កានោះប្រែពណ៌អស់! របស់នោះបានពិសោធចេញនូវសារធាតុគីមីម្យ៉ាងដែលធ្វើឱ្យមនុស្សវង្វេងហើយស្រមៃតាមគ្រប់អ្វីដែលគេឮអ្នកណាម្នាក់និយាយប្រាប់គេ! យប់នោះគឺនាងនាំបងវ៉ានីនឱ្យផឹកថ្នាំ ហើយនាងក៏និយាយប្រាប់គាត់ថាមានប្រុសម្នាក់ចាំគាត់នៅខាងលើ!»

តារានិយាយបន្ថែមក្នុងពេលម៉ានីយ៉ាគ្រវីក្បាលស្ទើរដាច់៖

«នាងបានណាត់សិទ្ធិនៅសួនដែលជាគម្រោងការជំហានទីពីរ គឺដាក់ថ្នាំរវើរវាយឱ្យគេ! នាងនិយាយរឿងមិនពិតឱ្យគេស្ដាប់ទាក់ទងនឹងភីតា។ ក្នុងពេលថ្នាំកំពុងមានឥទ្ធិពលនោះហើយនាងបានឌុបគេទៅកាន់ក្លឹបដែលភីតាបានចេញចូលជាមួយគូដណ្ដឹងគេ នាងបានពន្យុះឱ្យគេវាយបុរសនោះ!»

«អត់ទេ! មិនពិតទេ! គឺនៅសួននោះសិទ្ធិប្រាប់ខ្ញុំថាភីតាក្បត់ចិត្តគេ!»

«នេះជាពាក្យដែលនាងកុហកខ្ញុំ និងកុហកគ្រប់គ្នា! នាងទៅតែពីរនាក់ តើមានអ្នកណាអាចធ្វើសាក្សីបាន តែនាងស្មានមិនដល់ទេថាតាំងពីមុនជប់លៀងខ្ញុំម្ល៉េះ អាសិទ្ធិបានពិគ្រោះនឹងខ្ញុំ។ វាដឹងថានាងនៅស្រលាញ់តាមរយៈសារចុងក្រោយដែលផ្ញើមកវា ដូច្នេះវាចង់គេច មិនចង់ចួបនាងនៅពិធីជប់លៀងនោះទេ។ ខ្ញុំបានឱ្យយោបល់វាថាឱ្យវាសារភាពប្រាប់នាងទៅ! ដូច្នេះនាងមិនមែនទើបតែបានចួបវានៅផ្ទះខ្ញុំនោះជាលើកដំបូងបន្ទាប់ពីបែកគ្នា៧ឆ្នាំទេ គឺនាងបានចួបវាមុននោះមួយថ្ងៃដែលវាបានប្រាប់នាងតាមត្រង់ថាវាមានតែភីតាក្នុងបេះដូង ទោះមិនហ៊ានសារភាពប្រាប់គេក៏ដោយ! ដូច្នេះនាងបានរៀបចំគម្រោងដើម្បីបំផ្លាញគ្រួសារនេះឱ្យច្របូកច្របល់ហើយចូលមកកៀកខ្លួនគេពេលគេខ្សោយបំផុត!»

អ្វីៗគឺម៉ានីយ៉ាបានសរសេរក្នុងកូនសៀវភៅរបស់នាង ដែលរូបនីមួយៗនាងថតបីនាក់ សិទ្ធិ តារា និងនាងត្រូវបាននាងកាត់រូបតារាចេញអស់ទុកតែនាងនិងសិទ្ធិ។

អ្នកស្រីទិវាស្រែកយ៉ៃដោយតក់ស្លុតហើយទន់ខ្លួនដួលភីងទៅលើស្មៅ។ គឺគាត់បានឮអស់ហើយ។ គាត់មកលបស្ដាប់តាំងពីពេលណាក៏មិនដឹង។

តារាភ័យស្លន់គេស្រែក៖

«អ្នកអ៊ំ??»

គេអង្គុយចុះបម្រុងថាលើកគាត់ឡើង ស្រាប់តែរបស់អ្វីមួយស្រួចស្លេវបុកមកចាក់ឈឹបពីខាងក្រោយខ្នង។ កម្លាំងដៃនោះទោះមិនធ្លុះរាងកាយរបស់តារា តែវាធ្វើឱ្យគេឈឺឆៀបហៀរឈាមជោកអាវហើយទ្រេតទ្រោត។

….នោះគឺកន្ត្រៃកាត់ស្មៅដែលប្រឡាក់ឈាមស្រម៉ក់ស្រក់តក់ៗក្នុងដៃម៉ានីយ៉ា ម៉ានីយ៉ាបើកភ្នែកធំៗដកអាវុធនោះមកវិញហើយបុកសំដៅទ្រូងតារាពេលគេកំពុងប្រឹងបែរមករកនាង។

ម្ដងនេះនាងចង់ចាក់ចំបេះដូងផ្ដាច់ជីវិតគេបញ្ចប់រឿងតែម្ដង តែត្រូវគេយកដៃចាប់ចុងកន្ត្រៃជាប់។

ណាខ្នងត្រូវរបួស ណាដៃឈឺស្រក់ឈាមតក់ៗ តារាអង្វរនាង៖

«អាយ៉ា! ឈប់ទៅ! ឈប់ធ្វើខុសទៅ! យើងជាមិត្ត នាងឈប់ធ្វើអ៊ីចឹងទៅ!»

ម៉ានីយ៉ាសង្គ្រឺតធ្មេញនាងនិយាយ៖

«អ្នកណាប្រើឱ្យឯងមកបំផ្លាញគម្រោងការយើងតារា? យើងស្រលាញ់តែសិទ្ធិ យើងត្រូវការសិទ្ធិ យើងត្រូវការធ្វើជាកូនប្រសាផ្ទះនេះ!»

«បើនាងស្រលាញ់គេម៉េចក៏នាងធ្វើបាបគេ? ធ្វើបាបបងស្រីគេ! នាងចង់យកគេនៅចុងក្រោយដែលគេក្លាយជាមនុស្សបាត់សតិហ្នឹង?»

នាងខាំមាត់ដោយកំហឹង៖

«យើងមិនខ្វល់! គេឡប់មិនឡប់ វាដូចតែគ្នាទេ! ឱ្យតែគេនៅក្បែរយើងមិនចេញទៅណាចោលយើង! គេមានណាស់ លុយគេចាយមួយជីវិតនេះក៏មិនអស់ផង យើងនឹងសោយរាជ្យជាមួយគេ យើងគ្រប់គ្រងក្រុមហ៊ុនទាំងអស់របស់គេ គេគ្មានសតិ យើងរឹតតែបញ្ជាគេបាន ជីវិតគេ គ្រួសារគេជារបស់យើងតែម្នាក់!»

តារានិយាយរបៀបដូចហួសចិត្តជាខ្លាំង៖

«អាយ៉ា! ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ មិនមែនដើម្បីខ្លួនយើងទេ គឺដើម្បីគេ! បើគេស្រលាញ់ភីតា គឺបេះដូងគេគ្មាននាងទេ នាងធ្វើបាបគេ បង្ខំគេ តើមានន័យដែរម៉ានីយ៉ា!»

ស្រីក្មេងដ៏ស្អាតតែកំណាច ស្រែកទាំងទឹកភ្នែករហាម៖

«ព្រោះយើងមិនព្រម! គឺយើងមិនសុខចិត្ត! យើងមិនព្រម! យើងមិនសុខចិត្ត! ពីមុនគឺគេស្រលាញ់យើង គេនៅជាមួយយើង! យើងបានគ្នាហើយ! គឺនៅយប់នោះ យប់ដែលយើងរត់គេចពីនាយកសាលាទៅនៅក្នុងឃ្លាំង! យើងបានក្លាយជាប្រពន្ធគេហើយ! មានរឿងអីយើងបណ្ដោយឱ្យគេចាកចេញពីយើងងាយៗម្ល៉េះ!»

តារាហូរទឹកភ្នែករហាម….គេឈឺទាំងប្រាណ ឈឺទាំងចិត្ត។ អតីតកាលដែលគេខំលុបបំបាត់ជាយូរមកហើយត្រូវតែចាំបាច់គាស់កកាយមកវិញ៖

«យប់នោះអ្នកបាននាង មិនមែនសិទ្ធិទេ! គឺខ្ញុំ!»

គេនិយាយតិចៗតែធ្វើឱ្យម៉ានីយ៉ាញ័រដៃ។

«គឺខ្ញុំណា៎អាយ៉ា មិនមែនគេទេ! ខ្ញុំមិនហ៊ាននិយាយជាមួយនាងតាមត្រង់ ព្រោះនាងច្រឡំខ្ញុំថាអាសិទ្ធិ ខ្ញុំមិនហ៊ាននិយាយខ្លាចពួកឯងខូចចិត្ត ព្រោះពួកឯងកំពុងស្រលាញ់គ្នាខ្លាំង!»

ម៉ានីយ៉ាស្រែកសន្ធាប់៖

«អត់ទេ! កុហក ឯងកុហក! គឺគេ! គឺគេដែលនៅពេញមួយយប់ជាមួយយើង ខ្លួនគេប្រើទឹកអប់ដែលយើងទិញមក យើងចំណាំបាន!»

«ទឹកអប់នោះ យើងលួចបាញ់របស់វាទេ ព្រោះយើងស្រលាញ់នាង! យប់នោះនាងស្ទុះមកឱបខ្ញុំ ខ្ញុំទប់ចិត្តមិនបាន ខ្ញុំក៏…..! ព្រឹកឡើងខ្ញុំចង់សារភាព ខ្ញុំចង់ទទួលខុសត្រូវ តែពីរនាក់ឯងបែរជាផ្អែមល្ហែមដាក់គ្នា ខ្ញុំក៏លាក់រឿងនោះ ព្រោះ….»

ម៉ានីយ៉ាស្រែក ព្រោះឆ្កួតចិត្តដែលដឹងការពិតនេះ ៖

«ព្រោះស្អី? ព្រោះស្អីអាព្រាននារី!? ម៉េចយូរហើយឯងមិននិយាយ? យើងគិតថាគេក្បត់យើង! គេបានប្រាណហើយដោះដៃចោលយើង រកកូនអ្នកមានបានជាយើងតាមចងពៀរគេ! ឯងដឹងអត់អាចង្រៃ….»

«ព្រោះយើងស្រលាញ់នាងម៉ានីយ៉ា….យើងឃើញនាងសប្បាយចិត្តជាមួយមនុស្សដែលនាងស្រលាញ់ ទើបយើងមិនដាច់ចិត្តបំផ្លាញនាង! អាយ៉ា! ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ត្រូវមើលគេនៅបានសុខ មិនមែនត្រូវតែបំផ្លាញគេដើម្បីខ្លួនយើងទេ នាងយល់ទេ? នាងយល់ពីស្នេហាទេ? ខ្ញុំស្រលាញ់នាងណាស់!! ច្រើនឆ្នាំមកនេះខ្ញុំនៅតែមិនអាចរកស្រីណា៎មកជំនួសនាង បានខ្លួនប្រាណនាងកាលពីយប់នោះ ជាវត្ថុតាមខ្ញុំឱ្យមិនអាចបំភ្លេចនាងជារៀងរហូត! តែខ្ញុំសុខចិត្តនៅឆ្ងាយពីនាងឱ្យតែនាងសប្បាយចិត្ត ខ្ញុំមិនដែលបំផ្លាញនាងទេ នាងដឹងអត់?….»

គេស្មានតែនិយាយបែបនេះធ្វើឱ្យម៉ានីយ៉ាអាចភ្ញាក់ខ្លួនបាន ដឹងអីនាងបើកភ្នែកមូលក្លុំ ដៃញ័រទទ្រើកបុកកាំបិតមកកាន់តែខ្លាំងធ្វើឱ្យគេចាប់ស្ទើរតែមិនជាប់។ ទោះដៃគេរហែកហូរឈាមស្រាក់ៗ នាងនៅតែមិនមានរង្គើចិត្ត បែរជានិយាយមុតៗតែខ្សឹបព្រោះខាំធ្មេញៗ៖

«ល្អ! បើអ៊ីចឹងឯងលែងដៃទៅ! ឯងលែងដៃទៅ! ឯងបិទភ្នែកលាចាកលោកនេះទៅតារា! ដើម្បីខ្ញុំ! គឺដើម្បីមនុស្សដែលឯងស្រលាញ់! ឯងយកអាថ៌កំបាំងរបស់យើងទៅឋាននរកឱ្យអស់ទៅ! ដើម្បីឱ្យយើងនៅសោយរាជ្យជាមួយសិទ្ធិរហូត! ក្រែងឯងចង់ឃើញយើងរីករាយនោះអី?»

មកដល់ពេលនេះទើបលោករដ្ឋលេខាធិការដឹងថាចំពោះមុខខ្លួន គឺស្រីក្រមុំដ៏ទុរយសម្នាក់។ នាងមិនដឹងខុសហើយមានចរិតសាមានពេញបរិបូណ៌។

គេភ្ញាក់ព្រើតហើយស្រែកសន្ធាប់៖

«នាងឯងនេះអស់កែហើយ! លែង! យើងនឹងចាប់នាងឯងចូលគុកម៉ានីយ៉ា!»

ស្រីនោះកាន់តែបើកភ្នែកធំៗពេលឃើញតារាបម្រះបុកកាំបិតចេញពីទ្រូងមកវិញ។ នាងដឹងថាអ្វីៗនឹងចប់ពេលដែលបុរសនេះរួចពីសេចក្ដីស្លាប់ទៅ។ គេនឹងបកអាក្រាតនាង។

នាងងើបមុខស្រែកស្លន់ស្លោ៖

«សិទ្ធិ! មកដល់ល្អណាស់! ជួយអូនផង!»

តារាងើបមុខរកមើលសិទ្ធិ តែវាជាល្បិចស្រីកំណាចទេ។ បានជាមានឱកាសម៉ានីយ៉ាបុកកាំបិតនោះភឹងទៅកប់ក្នុងបេះដូងគេមួយកំហឹងចិត្តដ៏ជួជាតិរបស់នាង។

តារាគេទន់ដៃបើកភ្នែកក្រឡោតរបូតចេញពីមុខកាំបិត ហើយប្រកាច់ត្រដរខ្យល់ក្នុងថ្លុកឈាម។

«នាង…..នាង??? អាយ៉ា…..!??»

ម៉ានីយ៉ាសង្គ្រឺតធ្មេញ៖

«គ្មានអ្នកណាអាចមករារាំងយើងបានទេ! ចាំទុក! គ្រប់យ៉ាងចប់ហើយ! អ្វីៗក្នុងដៃយើង!»

នាងញញឹមយ៉ាងជូរចត់ហើយបុកកាំបិតជាច្រើនលើកទៀតផ្ដាច់សង្ខារតារាដោយគ្មានញញើតដៃរហូតដល់គេដាច់ខ្យល់ឈឹងសូន្យទៅលើកម្រាលឥដ្ឋ។

ដោយហត់គឃូស ម៉ានីយ៉ាអង្គុយប៉ុកក្បែរសព។

នាងទ្រោបមុខគិតពីដំណោះស្រាយចំពោះមុខឃាតកម្មនេះ។ នាងប្រាប់ខ្លួនឯងតិចៗ៖

«អាយ៉ា! ឯងឆ្លាតណាស់! ឯងនឹងធ្វើឱ្យគ្រប់យ៉ាងទៅជារៀបរយបាន!»

ស្ត្រីចំណាស់ជាម្ដាយសិទ្ធិស្រាប់តែបម្រះតិចៗ។ គាត់បើកភ្នែកព្រឹមៗហើយនិយាយខ្សោយៗ៖

«ជួយផង! ជួយ….អ្នកណានៅជិតនេះ ជួយ! ជួយផង ស្រីនេះគេសម្លាប់មនុស្ស!»

ម៉ានីយ៉ាងាកទៅសម្លក់គាត់ត្លែ។ នាងធ្វើភ្នែកក្រឡាប់ដោយភ័យខ្លាច សម្លឹងបរិវេណជុំវិញនេះ។ នេះជាសួនដ៏ធំដែលនៅឆ្ងាយប្រមាណ២០ម៉ែត្រពីរបងខ្ពស់សន្លឹម។ ច្បាស់ណាស់គ្មានអ្នកណាអាចសម្លឹងមកក្នុងផ្ទះនេះបានឡើយ។

នាងទ្រោបក្បាលគិត….ស្រាប់តែនឹកឃើញដល់អ្វីមួយ។ នាងងើបមុខញញឹមហើយរត់ត្របាញ់ជើងទៅក្នុងផ្ទះ។

ម៉ានីយ៉ារត់ឡើងទៅបន្ទប់កញ្ញាវ៉ានីន បងស្រីរបស់សិទ្ធិនៅជាន់ខាងលើដោយមានថ្នាំស្រមើស្រមៃមួយកែវពេញក្នុងដៃ។

«ស្រីចម្កួតនេះ នឹងក្លាយជាអ្នកសម្លាប់ពួកគេ!»

ម៉ានីយ៉ាបញ្ចុកទឹកឱ្យវ៉ានីនដូចសព្វផងទាំងញញឹមហើយប្រើខ្សែភ្នែកស្លូត។ ពេលថ្នាំជ្រាប នាងបាននិយាយមួយៗដោយសម្លឹងវ៉ានីនយ៉ាងមុត៖

«វ៉ានីន! នៅចាំអាប្រុសដែលចង់រំលោភអ្នកបងនោះទេ?»

វ៉ានីនស្ងប់ស្ងាត់គិតពីក្រេបទឹកមិនខ្វល់អ្វីឡើយ។ ម៉ានីយ៉ានិយាយបន្ថែម៖

«ឥឡូវលោកតារាចាប់វាមកបានហើយ! តែពេលនេះវាខឹងវាក៏យកកន្ត្រៃកាត់ស្មៅចាក់គាត់! ខ្ញុំវាយវាដួលផ្កាប់មុខនៅសួនខាងក្រោយផ្ទះគ្របភួយពីលើចង់ទៅមើលទេ?»

នាងនិយាយដដែលពីរបីដងរហូតដល់វ៉ានីនស្រាប់តែបើកភ្នែកគ្រលួងស្ទុះវឹងទាំងឡប់សតិចេញពីបន្ទប់ហើយរត់ទៅសួន។

ម៉ានីយ៉ាឈរញញឹមយ៉ាងសាហាវនៅជាន់ខាងលើ ហើយចាប់ផ្ដើមចុចទូរសព្ទហៅប៉ូលិស….

….ពេលប៉ូលិសមកដល់គេឃើញម៉ានីយ៉ាអង្គុយយំញ័រចំប្រប់នៅមាត់ទ្វារផ្ទះធំ។ ចំណែកនៅសួនច្បារវ៉ានីនកំពុងហត់គឃូសចាក់ទម្លុះសពអ្នកស្រីទិវាសុសខ្លួន ក្បែរសពរដ្ឋលេខាធិការតារា។

វ៉ានីនទឹកមុខខឹងសម្បា ដៃកាន់កន្ត្រៃកាត់ស្មៅជាប់ឈាមប្រឡាក់ពេញខ្លួន….

ម៉ានីយ៉ានិយាយអណ្ដឺតអណ្ដកប្រាប់ប៉ូលិស៖

«ខ្ញុំកំពុងធ្វើម្ហូប….បងតារាក៏ចូលមកលេង….ទេសកាលអីអ្នកបងវ៉ានីនស្រាប់តែរើជំងឺឆ្កួតរត់ទៅសួន! បងតារានិងអ្នកម៉ាក់រត់ទៅឃាត់នាង!…ខ្ញុំស្មានថាធម្មតា តែពេលខ្ញុំលើកម្ហូបទៅ ពីរានហាលផ្ទះឃើញពួកគេត្រូវនាងចាក់ស្លាប់ទៅហើយទើបប្រញាប់ខលប្ដឹង!.»

…..ប៉ូលិសកត់ត្រាកំណត់ហេតុ…ហើយថ្ងៃបន្ទាប់មកម៉ានីយ៉ាបានរលាស់ខ្លួនរួចពីឃាតកម្មនោះយ៉ាងងាយស្រួល និងគ្មានគេចាប់អារម្មណ៍។

ខែកុម្ភៈឆ្នាំ២០១៤

បងស្រីរបស់សិទ្ធិត្រូវបានបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យឆ្កួតតាមលំនាំឪពុកនាង ឯសពតារាត្រូវបានគ្រួសារបញ្ជូនទៅធ្វើបុណ្យ។

ម៉ានីយ៉ាក៏បានចាត់ចែងរៀបចំតម្កល់សពអ្នកស្រីទិវានៅវត្តហើយទូរសព្ទទៅប្រាប់សិទ្ធិដើម្បីឱ្យគេហៅសាច់ញាតិទាំងឡាយ។

ព្រលប់នោះសិទ្ធិវិលមកដល់ភ្នំពេញវិញដោយទឹកមុខខ្មៅអែ។

គេធ្វើបុណ្យជូនម្ដាយដោយស្ងាត់ស្ងៀម ក្រោមការតាមដានរបស់ម៉ានីយ៉ាគ្រប់ដង្ហើមចេញចូល។ សពនៅតម្កល់ទុកធ្វើបុណ្យគ្រប់បែបយ៉ាងតាមទម្លាប់អ្នកមានហើយមិនទាន់បូជាទេ។ បុគ្គលិកគ្រប់ថ្នាក់នៅក្រុមហ៊ុនបានមកចូលរួមដុតដៃជើងជួយ។ ម្នាក់ៗពេលឃើញនាងម៉ានីយ៉ា គឺឱនលំទោនព្រោះដឹងថា សិទ្ធិបានសរសេរលិខិតផ្លូវការដែលមានហត្ថលេខាអ្នកស្រីទិវា ប្រគល់តួនាទីជាCEOនៅក្រុមហ៊ុនធំទៅឱ្យម៉ានីយ៉ាទៅហើយ។

«លោកស្រីស្លាប់ទៅបិទភ្នែកជិតហើយ ព្រោះបានកូនប្រសាពេញសមត្ថភាពដូចអ្នកនាងម៉ានីយ៉ា!» លោកស្រីសាវី អ្នកគ្រប់គ្រងផ្នែកគណនេយ្យប្រឹងកសាងទំនាក់ទំនងនិងយកចិត្តនាង។

ម៉ានីយ៉ាញញឹមស្ងួតបង្ហាញពីឫកពាដ៏មានអំណាចនិងគ្មានអ្នកណាអាចប៉ះពាល់នាងបាន។

នាងរីករាយចំពោះឋានៈនេះហើយរីករាយបំផុត។ នាងដឹងថានាងមិននិយាយកាន់តែល្អ ព្រោះខ្សែភ្នែកស្លូតបូតនិងសម្ផស្សផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់របស់នាង អាចយកបេះដូងគ្រប់គ្នាបានស្រាប់ហើយ។

នាងរេភ្នែកទៅសិទ្ធិដែលអង្គុយកំដរភ្ញៀវជាន់ខ្ពស់នានាមិននិយាយស្ដី ជាចរិតនឹងនររបស់បុរសអ្នកមាន។ គេហាក់គ្មានសង្ស័យនាងអីបន្តិច ព្រោះគេឡប់ៗទៅហើយក្នុងគំនិតនាង។

«អ្នកស្រីសាវីនេះចៅហ្វាយប្រុសគេនៅទីនេះទាំងមូល គេមិនទៅរាក់ទាក់ សុខចិត្តមកត្រុនៗដាក់ខ្ញុំ តាមពិតគេល្ងង់ឬឆ្លាត? ប្រហែលគេមិនអន់ទេ គេមើលដឹងហើយថាយើងជាអ្នកណា ជាម្ចាស់ស្រីនៅទីនេះ ដែលយើងអាចបញ្ជាសូម្បីតែក្បាលចៅហ្វាយប្រុសឡប់ៗរបស់គេ!»

នាងសើចយ៉ាងសាហាវក្នុងចិត្ត ប៉ុន្តែទឹកមុខម៉ានីយ៉ាគឺស្ងប់ស្ងាត់ទុក្ខព្រួយដោយកតញ្ញូតាធម៌

«បង! អូនចង់សុំទៅផ្ទះមុន! រៀបចំអីៗសម្រាប់ស្អែក!»

សិទ្ធិសម្លឹងនាងដោយក្ដីស្នេហា៖

«ហៅអ្នកណាទៅជាមួយខ្លះទៅ! កុំទៅស្ងាត់ៗម្នាក់ឯង បងបារម្ភណា៎ភរិយាសម្លាញ់!»

ទោះគេជាមនុស្សមិននឹងនរដោយសារនាងប្រើថ្នាំលើគេ តែនាងក៏រំភើបឥតគណនានឹងពាក្យ«ភរិយា»នេះ។ សម្រាប់អ្នកដែលឈ្នះនៅពេលចុងក្រោយដូចម៉ានីយ៉ា គឺគ្មានអ្នកណាមានសុភមង្គលជាងនាងទៀតទេ។

«អត់អីទេ! ប្រពន្ធបងរឹងមាំ ហើយមិនខ្លាចអីទាំងអស់!» នាងញញឹមលួងចិត្តប្រុសស្នេហ៍ទាំងមានអំនួត។ គេងក់ក្បាលផ្ងក់ៗហើយជូននាងដល់រថយន្ត។

«បងស្រលាញ់អូនម៉ានីយ៉ា!»

គេនិយាយទាំងស្រងូត។ ហើយចេញទៅរោងបុណ្យវិញទុកឱ្យនាងតាមសម្លឹងគេក្នុងឡាន។ សភាពងងឹតនៅក្នុងទីអារាមនេះធ្វើឱ្យនាងនឹកដល់សភាពកាលពី៧ឆ្នាំមុន យប់ដែលនាងចូលទៅក្នុងឃ្លាំង។

ពេលដែលនាងបានលះបង់ភាពបរិសុទ្ធក្រោមជំនោរខែរងា។ ហើយនាងនឹកគេជានិច្ច៧ឆ្នាំមកនេះដោយនាងគិតថាគឺគេដែលបាននាងកាលពីរាត្រីនោះ។

ភ្លាមនោះនាងនឹកឃើញដល់តារា គឺគេលួចទឹកអប់របស់នាងទិញឱ្យសិទ្ធិទៅលាបហើយចូលទៅរួមរ័ក្សជាមួយនាងក្នុងទីងងឹតនោះ។ នាងបញ្ចេញកំហឹងតាមគ្រាប់ភ្នែកហើយជាន់ហ្គែរចេញឡាន។

«ឯងស្លាប់ទៅអាចម្កួត! ឯងស្លាប់ឱ្យបាត់ទៅ ព្រោះយើងស្អប់ឯង!»

ទោះអ៊ីចឹងហើយក្ដី នាងបត់ឡានចេញតម្រង់ទៅផ្ទះតារា។ គេជាមន្ត្រីរាជការធំដុំ បុណ្យសពគេក៏ធំមិនអន់ជាងអ្នកស្រីទិវាទេ។ ម៉ានីយ៉ាយំហើមភ្នែក ហើយដើរចូលទៅគោរពសពក្រោមការដេញថតរបស់ពួកកាសែតរាប់សិបនាក់។

មិត្តចាស់ជាCEOនៃក្រុមហ៊ុនធំ មកចូលរួមបុណ្យសពអតីតមិត្តមហាវិទ្យាល័យដែលត្រូវបងស្រីថ្លៃឆ្កួតមិនគ្រប់ដប់ចាក់សម្លាប់។ នេះជារូបភាពដែលអាចលក់កាសែតដាច់បំផុត។

«ស្អែកនេះ CEOដ៏ក្មេងបំផុតដូចឯងនឹងឡើងគ្រប់ទំព័រមុខហើយម៉ានីយ៉ា! ឯងប្រឹងរហូតមក មិនមែនគ្មានន័យទេ! ស្រីស្រស់ក្មេងទាំងឡាយនឹងច្រណែនឯង! ហើយប្រុសស្អាតបំផុតនៅមហាវិទ្យាល័យនឹងនៅក្បែរជីវិតឯងជារៀងរហូត!»

នាងគិតម្នាក់ឯងក្រោមពន្លឺម៉ាស៊ីនថតឆ្វេចឆ្វាច។

នាងនៅកំដររោងបុណ្យតារាយូរណាស់ចួបមិត្តជិតដិតជាច្រើនម្នាក់ៗចូលមករកនាងជាមួយទឹកមុខសោកសង្រេង ហើយនិយាយ៖

«ពុទ្ធោម៉ានីយ៉ា! ផ្ទះមានរឿងថ្នាក់នេះហើយនៅមកបុណ្យតារាទៀត»

«ម៉ានីយ៉ារឹងមាំឡើង!»

«ម៉ានីយ៉ា! ឯងត្រូវស៊ូដើម្បីសិទ្ធិ ដើម្បីអ៊ំស្រី! ឯងត្រូវរឹងប៉ឹង!»

«ម៉ានីយ៉ាពួកម៉ាកដ៏កម្សត់អើយ!»

ពាក្យរបស់គេធ្វើឱ្យនាងឈ្ងោកមុខយំខ្សឹកខ្សួលហើយនៅទូទាំងពិភពលោកនេះគ្មានអ្នកណាដឹងថានោះជាទឹកភ្នែកក្លែងក្លាយ។

យប់ជ្រៅណាស់ទើបនាងចេញឡានមកផ្ទះវិញ….

….នាងមិនមែនទៅផ្ទះខ្លួនឯងទេ គឺទៅផ្ទះសិទ្ធិ ព្រោះនាងចាត់ទុកខ្លួនឯងជាម្ចាស់ស្រីទៅហើយ….

……នាឡិកាបង្ហាញម៉ោង១២យប់ហើយ…..

នាងទើបបានក្រោកឡើងយឺតៗពីអាងត្រាំខ្លួន។

ដោយទម្រេតទៅលើប៉ៅអ៊ីបង្អែកនៅមុខរានហាលជាន់ទីមួយ។ នាងទាញរ៉ូបវែងពណ៌កុលាបដ៏ទន់រលោងមកស្រោបកាយពីក្រៅ។ វាគ្មានលក្ខណៈកាន់ទុក្ខអ្វីសម្រាប់បញ្ឆោតភ្នែកអ្នកផងទៀតនោះឡើយ។

ក្លិនបុប្ផាណាគ្រីនិងខ្យល់រំភើយនាំម៉ានីយ៉ាឱ្យលង់លក់សុខសាន្ត ព្រោះការបារម្ភគ្រប់យ៉ាងបានបញ្ចប់។

សុភមង្គលនិងភាពសុខសាន្តក្លាយជាកម្មសិទ្ធិ នឹងជារឿងធម្មតាសម្រាប់ម៉ានីយ៉ាដែលប្រាថ្នាក្ដោបក្ដាប់ផ្ទះធំនេះតាំងពីពេលដែលមនុស្សដឹងអាថ៌កំបាំងនាងបានស្លាប់អស់ទៅ។

នាងនិងកូនប្រុសតែមួយគត់របស់ត្រកូលនេះ តែរវាងសុភមង្គលចិត្តនិងភាពស្រើបស្រាលកាយវាប្រាកដជាមិនដូចគ្នាទេ។

ម៉ានីយ៉ាទទួលអារម្មណ៍ថារាងកាយនាងត្រូវបានប៉ះពាល់ដោយអ្នកណាម្នាក់សព្វកន្លែង បង្កើតជាភាពញាប់ញ័រ និងចំហាយក្ដៅរត់រសឹបពេញខ្លួននាង។

នាងបើកភ្នែកមកវិញមួយរំពេច…..

នោះអ្នកណាម្នាក់ កំពុងប្រើពុកចង្ការឹមរបស់គេ ថើបបបោសរាងកាយនាង ធ្វើឱ្យនាងភ្លើតភ្លើនសឹងថាលែងខ្វល់ពីបុគ្គលភាពរបស់គេ។ នាងប្រឹងរេខ្លួនគេចចេញតែគេនៅតែឱបនាងជាប់ ហើយមិនខ្ចីនិយាយស្ដី គិតតែពីចម្អែតចំណង់របស់គេលើខ្លួនប្រាណនាង។

រឿង៖ ម៉ានីយ៉ា ភាគទី៥

Bo Bo — Thu, 04 Apr 2024 13:00:00 +0000

…..ពេលវេលាកន្លងទៅយ៉ាងយឺតយ៉ាវ….ជិតមួយម៉ោងទើបគេបើកទ្វារចេញមកវិញ។

មិនបាច់សួរក៏នាងដឹងហើយថាសិទ្ធិកំពុងគិតយ៉ាងណា។ ទឹកមុខគេក្រហមហើយមិនសម្លឹងនាងទេ។នាងស្ទុះក្រោកទៅជិតប្រុងឈោងដៃបើកទ្វារបន្ទប់នោះតែគេទាញដៃនាងឱ្យចាកចេញពីគ្លីនិក។

«សិទ្ធិ! ខ្ញុំលាគាត់មួយម៉ាត់សិន!»

«មិនចាំបាច់ទេ!» គេនិយាយហាក់ខឹង។

ម៉ានីយ៉ាហាក់តក់ស្លុតពេលឃើញសិទ្ធិប្រតិកម្មដោយកំហឹង។ នាងធ្វើតាមគេដោយបេះដូងលោតញាប់។

តើមានអ្វីកើតឡើងនៅខាងក្នុងបន្ទប់?

សិទ្ធិអូសដៃនាងចេញដោយដើរយ៉ាងលឿន។ មួយខណៈពេលឈប់ហើយលែងដៃនាង។

កាយវិការគេបានធ្វើឱ្យនាងភ្ញាក់ខ្លួនមកវិញថា មុននេះដៃនាងឈឺណាស់តែនាងភ័យច្រើនជាងទើបមិនចាប់អារម្មណ៍។

គេមើលមុខនាងដោយកំហឹងហើយបោះបង់ចោលការសម្លឹងនាងដោយដើរទៅរកឡាន។

«ខ្ញុំបើកវិញណា៎សិទ្ធិ!»

សម្ដីនាងធ្វើឱ្យគេកាន់តែក្ដាប់មាត់ខឹង។ គេចូលទៅអង្គុយកន្លែងចង្កូតហើយបើកទ្វារបិទវិញគ្រាំង។

នាងចូលទៅអង្គុយម្ខាងទៀតក្បែរគេហើយប្រឹងនិយាយតាមសម្រួល៖

«បើអត់សប្បាយចិត្ត! ទុកខ្ញុំបើកវិញណា៎!»

«នាងឈប់ទុកខ្ញុំជាអ្នកជំងឺទៅម៉ានីយ៉ា!»

គេបញ្ឆេះឡានចេញក្រោមភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់នាង។ បានបន្តិចនាងនិយាយថ្នមៗ៖
«ប៉ុន្តែមួយរយៈនេះ សិទ្ធិឯងមានបញ្ហាផ្លូវចិត្តមែនអត់? អ្នកដែលទៅពិគ្រោះជាមួយពេទ្យជំនាញមិនមែនសុទ្ធតែជាអ្នកជំងឺទេ!»
«តែពេទ្យនោះប្រាប់ថាខ្ញុំមានជំងឺផ្លូវចិត្តនាងដឹងអត់?» គេស្រែកដាក់នាងធ្វើឱ្យនាងភ័យសឹងសន្លប់។

ម៉ានីយ៉ានៅតែព្យាយាមពន្យល់….
«សិទ្ធិ! វេជ្ជបណ្ឌិតម្នាក់មានកាតព្វកិច្ចក្នុងការប្រាប់អ្នកជំងឺពីស្ថានភាពពិតរបស់គេ បន្ទាប់ពីធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ ទោះបីការពិតនោះមិនល្អសម្រាប់អារម្មណ៍សិទ្ធិឯងក៏ដោយ! សិទ្ធិគួរតែព្យាបាលឱ្យបានទាន់ពេលណា៎ ជឿខ្ញុំទៅ!»

«ព្យាបាល? អាយ៉ាឯងក៏គិតថាខ្ញុំអ៊ីចឹងដែរ??» សិទ្ធិនិយាយដោយកំហឹង

នាងមិនមាត់ គេស្រែកបន្ត៖

«នៅមិននៅមានគេមកប្រាប់នាងថាឱ្យនាងទៅព្យាបាលផ្លូវចិត្ត? នាងយល់ថាអាអ្នកនិយាយនោះឆ្កួតខ្លួនវា ឬនាងជាអ្នកឆ្កួតមែនទែនទៅ?» គេរឹងទទឹងទាំងខឹងសម្បា។

ប៉ុន្តែពេលក្រោយនោះ សិទ្ធិហាក់គ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបានជាងមុន។ គេទម្លាក់សូរសំឡេងបន្ទាប់ពីឃើញនាងស្ងាត់ស្ងៀមរយៈពេលយូរ៖

«អាយ៉ាឯងមិនសមថានៅមិននៅមកសង្ស័យខ្ញុំកើតរោគចិត្តទេ! បងជីដូនមួយជាពេទ្យ?? មកកុហកទៅកើត! ស្អប់ហ្មងមនុស្សកុហក!»។

នាងនៅស្ដាប់ដោយស្ងៀមស្ងាត់។ បន្ទាប់ពីបានមួយខណៈសិទ្ធិហាក់នឹកឃើញរឿងអ្វីមួយ។ គេងាកវឹងមកមើលមុខនាងហើយនិយាយថា៖

«អ្ហូ! ឥឡូវនេះខ្ញុំយល់ហើយ!»

«យល់ពីអ្វីទៅ?!» នាងងាកសួរ។
«នាងច្រណែនដែលខ្ញុំស្រលាញ់ភីតា! ហេតុដូចនេះហើយនាងកំពុងតែព្យាយាមបង្ហាញថាខ្ញុំមានជំងឺផ្លូវចិត្ត! ខ្ញុំខំទុកនាងជាមិត្តអាយ៉ា!»

គេឈប់ឡានង៉ក់នៅមុខផ្ទះនាង ពេលនាងនៅធ្មឹងដោយឈឺចិត្ត។ សិទ្ធិមិនរវល់ ក្នុងបេះដូងគេគឺមានតែស្រីអ្នកមាននោះប៉ុណ្ណោះ។ គេឈោងរំលងនាងទៅរុញទ្វារឡានឱ្យរបើក។ គេមិននិយាយតែនេះជាសញ្ញាបណ្ដេញនាងឱ្យចុះចេញពីជំនិះគេ។

…..តាមផ្លូវគេបើកឡានតម្រង់មកផ្ទះនាងតាំងពីអង្កាល់ក៏មិនដឹង នាងមិនបានចាប់អារម្មណ៍ព្រោះគិតពីសុខុមាលភាពគេជាងខ្លួន….នាងសម្លឹងមុខស្មើរបស់គេហើយទាញកាបូបចុះមកវឹង…..ទឹកភ្នែកនាងហូរច្រោក….

ប្រសិនបើអ្នកគិតថាម៉ានីយ៉ានឹងបោះបង់ចោលសិទ្ធិដោយសារតែស្ថានភាពនេះ គឺអ្នកគិតខុសហើយ។

ថ្ងៃបន្ទាប់នាងបានទៅចួបតារា ហើយល្ងាចដដែលនោះតារាទៅចួបសិទ្ធិនៅឯផ្ទះរបស់គេ។

«ម៉ាក់! ពួកខ្ញុំយល់ថាសិទ្ធិត្រូវការការគាំទ្រឱ្យច្រើនដើម្បីព្យាបាលបញ្ហាជំងឺរបស់គេ!»

ម៉ានីយ៉ានិងតារាបានបង្កើតគម្រោងបញ្ចុះបញ្ចូលម្ដាយសិទ្ធិ គឺអ្នកស្រីទិវាអំពីការព្យាបាលសិទ្ធិ។ ជាលទ្ធផលនៃកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ពួកគេ ម្ដាយសិទ្ធិបានត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីគាំទ្រដល់ពួកគេនិងបញ្ចុះបញ្ចូលកូនប្រុសសម្រាប់ការព្យាបាលនេះ។

អ្នកស្រីទិវាឆាប់ជឿលើករណីនេះដោយសារប្ដីគាត់និងកូនស្រីច្បងបានដើរមុនទៅតាមគន្លងនេះទៅហើយ។

«តើវាជាជំងឺសួរពូជមែនទេក្មួយ?» គាត់យំដាក់តារា «ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មនេះ!»

«អ្នកអ៊ំ! ពេទ្យគេមិនបានបោះបង់ចោលការព្យាបាលទេ! យើងនៅតែសង្ឃឹម! សំខាន់ដំណាក់កាលនេះគេមិនព្រមគឺយើងត្រូវតែលួចដាក់ក្នុងភេសជ្ជៈឬនៅក្នុងម្ហូបអាហារសិនទៅ!» តារាខ្សឹបៗស្រាប់តែសំឡេងសិទ្ធិលាន់មកពីលើជាន់ទីមួយ៖

«អ្នកម៉ាក់យំធ្វើអ្វី? មានរឿងអី?» សិទ្ធិឈានចុះមកយ៉ាងលឿនហាក់យកចិត្តទុកដាក់ជាខ្លាំងចំពោះទឹកភ្នែកម្ដាយគេ។

«តារា? មានរឿងអី?»

ទឹកមុខគេមិនសូវល្អទេ។ តារាហុចស្រោមធៀបការមួយទៅឱ្យគេដើម្បីសម្រួលបរិយាកាស។

សិទ្ធិផ្ដោតអារម្មណ៍មកលើធៀបការវិញ គេសួរមុនលូកដៃទទួល៖

«ស្អីគេ?»
«អ្នកអ៊ំពិបាកចិត្តព្រោះរបស់នេះ! ឯងបើកមើលខ្លួនឯងទៅ»

គេក្រោកចាកចេញជៀសវាងនិយាយជាមួយសិទ្ធិទៀត ដែលអាចនាំឱ្យគេសង្ស័យពីគម្រោងការព្យាបាលខ្លួនគេ។

«ការថ្ងៃណា? តារាវាការ? ម៉ាក់យំធ្វើអី?»

សិទ្ធិគិតហើយបើកមើល។ នេះជាសំបុត្រអញ្ជើញអាពាហ៍ពិពាហ៍ដ៏ប្រណិត ប៉ុន្តែសន្សឹមៗគេស្រក់ទឹកភ្នែក។
«កូន???»

អ្នកស្រីទិវាស្លេកស្លាំង។
«អ្នកម៉ាក់! គេពិតជាដាច់ចិត្តការចោលខ្ញុំមែន! ភីតារៀបការហើយ!»

«ទប់ចិត្តណា៎កូន» អ្នកស្រីវាចាទាំងយំ «បំភ្លេចគេទៅ! គេមិនមែនជាគូព្រេង! យើង! គិតពីសុខភាពខ្លួនឯងវិញ»

សិទ្ធិហាក់ចាប់អារម្មណ៍ជាមួយឃ្លាចុងក្រោយ គេងាកមកសម្លឹងម្ដាយ៖
«អ្នកម៉ាក់! … ខ្ញុំអត់ឈឺអីទេអ្នកម៉ាក់! គឺឈឺចិត្ត ពិសេសដែលអ្នករាល់គ្នាអត់ជឿខ្ញុំ!»

ម្ដាយង៉េមង៉ាម។ គាត់មិនដឹងត្រូវនិយាយយ៉ាងណាឡើយ។ គាត់ដឹងហើយថាទាំងឪពុកគេទាំងបងស្រីគេបានធ្វើបែបនេះពីមុនមកគឺមិនទុកខ្លួនឯងថាឈឺឡើយ។ គេតែងយល់ថាគេបានឃើញអ្វីៗពិតផ្ទាល់ភ្នែកមែនរួមទាំងករណីដែលបងស្រីគេបានឃើញប្រុសម្នាក់មករំលោភនាងនៅឯយប់ជប់លៀងផ្ទះតារាផង។

គាត់ដកដង្ហើមធំដោយវិប្បយោគ…..
«កូនប្រុស! ពិតមែនថាវាជូរចត់ ប៉ុន្តែវាជាការពិតណា៎កូន។ យើងមិនអាចមិនអើពើលើការពិតទេ! ឪពុកកូនឯង បងស្រីកូនឯង…ហើយឥឡូវកូនឯង!…ប្រសិនបើកូនឯងមិនរឹងមាំឱ្យម្ដាយសង្ឃឹមអី?»

សិទ្ធិទ្រោបទៅលើស្មាម្ដាយ។

កាយវិការនេះធ្វើឱ្យអ្នកស្រីទិវានឹកឃើញពីអតីតកាល នៅពេលដែលគេនៅតូចហើយប៉ាគេខឹងគេរឹងរូសក៏វាយគេនៅថ្ងៃនោះ គេស្រែករកម្ដាយហើយរត់មកទ្រោបលើស្មាដូចពេលនេះបេះបិទ។

….ម្ដាយសិទ្ធិបង្ហូរទឹកភ្នែកនឹកដល់អតីតកាល។ កំណើតរបស់សិទ្ធិដើមឡើយគឺបានបញ្ចប់ទុក្ខវេទនា របស់កញ្ញាទិវាក្នុងនាមជាកូនប្រសាស្រីគ្រួសារអ្នកមាន។

កាលពីមានកូនជាលើកដំបូងជាទារិកា ម្ដាយក្មេកដែលចង់បានតែចៅប្រុសបានចាប់ផ្ដើមយាយីផ្លូវ ចិត្តគាត់ទាមទារឱ្យគាត់ផ្ដល់ឱ្យកំណើតដល់កូនប្រុស បើពុំនោះនឹងប្ដូរកូនប្រសា។

ប្ដីរបស់គាត់ក៏មិនហ៊ានតវ៉ាដើម្បីជួយគាត់ទេ តែគាត់ដឹងថាប្ដីគាត់បានរងសម្ពាធគ្រួសារនេះរហូតដល់រើឡើងនូវជំងឺប្រព័ន្ធប្រសាទ ក្រោយពេលគាត់សម្រាលបានសិទ្ធិជាកូនប្រុសពៅ។ ពេលដែលសិទ្ធិកើតមក…អ្នកស្រីទិវាអាចដកដង្ហើមដោយសេរីក្នុងផ្ទះអ្នកមាន ដែលពីមុនជាទីលំនៅដ៏តឹងទ្រូងពិបាកដកដង្ហើម។

មិនស្មានថាកន្លងមកច្រើនឆ្នាំហើយ….ពេលនេះពួកគេមិនចេះធំសោះ គេនៅតែតូចជានិច្ចក្នុងរង្វង់ដើមទ្រូងគាត់។

«កូនប្រុស! ឈប់យំទៅ! មនុស្សយើងមិនត្រូវបញ្ចប់ជីវិតជាមួយដំណាក់កាលមិនល្អទេ ភីតាមិនមែនសម្រាប់កូន តែម៉ានីយ៉ា….! នាងល្អគ្រប់យ៉ាង…..មានតែស្ត្រីល្អៗដូចនាងទេដែលសមនឹងកូនប្រុសម៉ាក់!»

សិទ្ធិមិននិយាយស្ដី ប៉ុន្តែអ្នកស្រីទិវាបានខលទៅរកម៉ានីយ៉ាជាកម្លាំងចិត្តសម្រាប់នាងក្នុងការតស៊ូយកបេះដូងកូនប្រុសពៅគាត់។

ដូច្នេះ ម៉ានីយ៉ាមានឱកាសទៅរកគេជាថ្មី ទោះនាងដឹងថាគេនៅខឹងក៏ដោយ។ ស្អែកឡើងនាងទៅផ្ទះសិទ្ធិទៀត ប៉ុន្តែពួកគេមិនបាននិយាយរកគ្នានៅឡើយ។ ពិសេសពេលនាងមកគេគេចទៅសួនខាងក្រោយ ហើយពេលនាងទៅតាមគេធ្វើជាដេកលក់លើប៉ៅអ៊ី។

ការងារនាងគឺធ្វើម្ហូបជាមួយម្ដាយរបស់គេ ថែទាំកំដរបងស្រីគេនៅជាន់ខាងលើដែលមិនងាយចុះដី និយាយម្នាក់ឯងដេកសម្ងំម្នាក់ឯងនោះ។

ម៉ានីយ៉ានៅតែតស៊ូ……

ថ្ងៃនេះនៅពេលនាងមកដល់ផ្ទះសិទ្ធិ នាងចូលទៅចង្ក្រានរៀបចំអ្វីៗដូចសព្វដង។ នាងមិនបានរំពឹងទេថាបុរសដែលនាងស្រលាញ់មកឈរក្បែរនាង ពេលនាងដាក់ថ្នាំទៅក្នុងទឹកក្រូចគេ។

«ឈប់លបលូចដាក់ទៀតទៅ! ខ្ញុំញ៉ាំត្រឹមត្រូវឱ្យនាងមើល!» គេយកដបពីដៃនាងថ្នមហើយដកមួយគ្រាប់មកផឹកក្អឹកៗ។ ម៉ានីយ៉ាអស់ពីភ័យ នាងសម្លឹងគេដោយខ្សែភ្នែកងឿងឆ្ងល់។

«សិទ្ធិ?»

គេលូកដៃមកឱបស្មានាង៖

«បងដឹងថាអ្នកណាទៅដែលល្អចំពោះបង! បងស្រលាញ់អូនម៉ានីយ៉ា!»

នាងអស់ពីភាន់ភាំង នាងទៅជាញញឹម៖

«ចុះអ្នកនាងភីតា?»

«គេអាក្រក់នឹងបងយ៉ាងនេះ គេមានរឿងអីនៅក្នុងបេះដូងបងបានយូរ?»

នាងបង្ហាញស្នាមញញឹមជាក្ដីរំភើបរីករាយដែលមានគេនៅជិតទោះមិនដឹងថាគេនិយាយនេះនិយាយធម្មតា ឬរវើរវាយក៏ដោយ។
«អូនធ្វើដើម្បីគ្រួសារនេះច្រើនណាស់!»

នាងនៅង៉េមង៉ាមមិនដឹងថាអ្វីទៅនាំឱ្យគេផ្លាស់ប្ដូរដល់ម្ល៉ឹង។ គេនិយាយមកបន្ថែម៖

«ហេតុអ្វីអូនខ្ជះខ្ជាយពេលវេលាសម្រាប់អ្នកផ្ទះនេះ!?»

នាងបានចិត្តលួចញញឹម តែនាងមិនឆ្លើយទេ ធ្វើជាគេចចេញ។

«ចៀសមើល៍ យកបបរទៅលើឱ្យបងវ៉ានីន»

គេលែងដៃនាង….ឱ្យនាងទៅ….ប៉ុន្តែគេនិយាយពីក្រោយនាងតិចៗ៖

«មីងកង្កែប ព្រមរៀបការជាមួយពូគីង្គក់អត់?»

នាងចង់ឈានបន្តធ្វើមិនដឹងតែនាងទៅលែងរួចព្រោះញ័រជើង។ នាងនៅទ្រឹងគេដើរមកពីក្រោយយឺតៗហើយឱបនាងពេញទំហឹង៖

«បើបងឆ្កួតមែន! អាយ៉ាការបងធ្វើប្ដីដែរទេ?»

ដៃនាងត្រជាក់ស្រេង។

តើនេះជាអ្វីដែលនាងបានរង់ចាំជាយូរមកហើយនោះមែនទេ? នាងធ្វើរឿងច្រើនយ៉ាងនេះលះបង់ច្រើនយ៉ាងនេះក៏ដើម្បីតែថ្ងៃនេះចូលមកដល់ពិតមែនទេ? ម៉ានីយ៉ានេះឬសុភមង្គលដែលឯងខំគូសវាសមក? នេះឬផលនៃការតស៊ូដែលដើមវាជូរចត់តែផ្លែវាផ្អែម? នាងញញឹមឈ្ងោកសម្លឹងរង្វង់ដៃសិទ្ធិដែលព័ទ្ធចង្កេះនាង។

នាងពិតជាចង់នៅក្នុងរង្វង់ដៃគេយូរជាងនេះណាស់….នាងញញឹម….

ពេញមួយយប់នោះវិលមកផ្ទះវិញនាងដេកមិនលក់ទេ…..នាងអង្គុយបើកសៀវភៅនាងមើល ហើយនិយាយអ្វីតែម្នាក់ឯង…..នៅក្នុងសៀវភៅនោះមានរូបថតរបស់នាងនិងសិទ្ធ…..រូបនីមួយៗមានស្នាមកាត់ចោលមួយផ្នែកៗដូចៗគ្នា…

ព្រឹកឡើងនាងទិញនំនិងម្ហូបម្ហាផ្លែឈើយ៉ាងច្រើនទៅរកម្ដាយរបស់សិទ្ធិនៅចង្ក្រានបាយ។

ឥរិយាបថអ្នកស្រីទិវាគឺសែនកក់ក្ដៅចំពោះនាងណាស់។ គាត់និយាយទាំងទឹកមុខភ្លឺថ្លា៖

«ចូលមកកូនសម្លាញ់!»

ការស្វាគមន៍ចំពោះនាងធ្វើឱ្យបេះដូងនាងសប្បាយរីករាយពេញសុភមង្គល។ នាងច្រៀងផងរៀបចំហាន់បន្លែផង។

នៅលើមុខម្ដាយសិទ្ធិក៏ដូចគ្នា ភាពសប្បាយរីករាយរបស់ស្ត្រីម្នាក់បានវិលមកវិញហើយគាត់និយាយទាំងអំណរ៖

«គិតធ្វើអីខ្លះហ្នឹងកូនស្រី? សិទ្ធិអត់នៅទេណា៎!»

នាងម៉ានីយ៉ាបែរមកវិញទាំងស្រពោនភ្លាម៖

«គេទៅណា៎ទៅអ្នកម៉ាក់?»
«កូនជាទីស្រលាញ់ ម៉ាក់ពិតជាសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ នៅថ្ងៃនេះ!»

នាងសើចទាំងឆ្ងល់៖

«ចា៎គឺពិតជាខុសប្លែកមែនដែលគាត់មិននៅហើយអ្នកអ៊ំសប្បាយចិត្តយ៉ាងហ្នឹង!»
«គឺថ្ងៃនេះសិទ្ធិព្រមឈានជើងចេញពីផ្ទះទៅមើលការងារនៅក្រុមហ៊ុនបន្ទាប់ពីរយៈពេលដ៏យូរ ដែលគេឈប់រវល់! វាជាមន្តអាគមទិព្វរបស់នាងណាកូនម៉ាក់ គឺនាងផ្លាស់ប្ដូរគេហើយជួយជីវិតគេ!»
«ចុះថា! ភាគហ៊ុនផ្សេងបញ្ឈប់គាត់នោះ?»

«អឺទេ! គឺក្រុមហ៊ុនចម្ការកៅស៊ូនៅកំពង់ចាម! គឺការងារផ្សេងទៀត! គ្រួសារនេះមិនមែនមានមុខរបររកស៊ីតែមួយហ្នឹងឯណាកូន?»

ឥរិយាបថសិទ្ធិបានប្ដូរក្រោយពេលដែលនាងនិងម្ដាយតែងតែលួចដាក់ថ្នាំទៅក្នុងបាយម្ហូបគេមែនឬយ៉ាងណា?

ម៉ានីយ៉ាញញឹមនៅស្ងៀម ប៉ុន្តែនាងកំពុងរីកថ្លើមប៉ុនចង្អេរ។ សំឡេងស្ត្រីអភិជនលាន់មកបន្ថែម៖

«អឺនែ៎! ហើយកាលពីយប់មិញឃើញគេទូរសព្ទទៅប្រាប់ភាគហ៊ុនផ្សេងៗថាដោយសារគេមានបញ្ហាសុខភាពធ្វើការមិនទាន់បានល្អពេញលេញ គេចង់ឱ្យគ្រប់គ្នាជ្រើសរើសយកកូនឯងទៅធ្វើជានាយកប្រតិបត្តិជំនួសគេណា៎ម៉ានីយ៉ា!»

នាងភ្ញាក់ព្រើតបើកភ្នែកធំៗ៖

«ខ្ញុំ? ម៉េច…ម៉េចជាខ្ញុំទៅវិញ?»

ស្ត្រីនោះញញឹម៖

«ត្រូវតែជានាងណា៎កូន! យើងជាភាគហ៊ុនធំ ក្រៅពីយើងគ្មានអ្នកណាមានសិទ្ធិលើតំណែងនោះទេ!បើប្ដីឈឺ ប្រពន្ធត្រូវទៅមើលការជំនួស មានអីមិនបាន? សំខាន់ពីរនាក់ឯងឆាប់រៀបការទៅ!»

គ្មានអ្វីអាចទប់ស្កាត់ម៉ានីយ៉ាមិនឱ្យបង្ហាញអំណររីករាយលើផ្ទៃមុខនាងទេ នៅពេលដែលបុរសជាទីស្រលាញ់យល់ចិត្ត ស្នេហាគ្មានឧបសគ្គ ហើយទ្រព្យសម្បត្តិទាំងឡាយធ្លាក់ចូលកណ្ដាប់ដៃនាង។
«ម៉ានីយ៉ា! នេះជាអ្វីដែលឯងរង់ចាំជាយូរមកហើយមែនទេ? ហាសហា អ្វីៗគឺស្របដូចគម្រោងការ សិទ្ធិគឺជារបស់ឯងតែម្នាក់! គ្រួសារគេក្នុងកណ្ដាប់ដៃឯង! ឯងសើចឱ្យអស់ចិត្តទៅព្រោះឯងគ្មានអ្នកណាមកប្រជែងសើចសប្បាយជាមួយបានទេ!»

នាងគិតរហូតដល់ភ្លេចខ្លួន ដៃក៏កាន់តែហាន់បន្លែកាន់តែញាប់ឡើងៗទប់ស្កាត់អារម្មណ៍រំភើបហួសហេតុនេះ។

«ម៉ាក់ព្រឹកនេះបានស៊ីញេក្រដាសបញ្ជូនទៅក្រុមហ៊ុនហើយ! ថ្ងៃក្រោយការងារធុរកិច្ចរបស់គ្រួសារនេះគឺស្ថិតនៅលើដៃកូនប្រសាស្រីដ៏ស្អាតនិងឆ្លាតរបស់ផ្ទះនេះ! កូនហត់តិចហើយណា៎កូនណា៎ តែធ្វើដើម្បីប្ដីនិងម៉ាក់និងប៉ា! ឱ្យសិទ្ធិបានសម្រាកព្យាបាលតាមសម្រួលទៅ! ថ្ងៃណាមួយគេនឹងជា គេនឹងទៅជួយកូនវិញ!» គាត់និយាយទាំងជ្រះថ្លាដូចបានទម្លាក់អម្រែកដ៏ធ្ងន់ទៅលើស្មាអ្នកណាម្នាក់ដែលគាត់បានស្វែងរកជាយូរមកហើយ។

«ខ្ញុំទៅសួនខាងក្រោយសាចានក្បានសិនអ្នកម៉ាក់! សិទ្ធិគេហូបហើយទុកចោលតាំងពីយប់មក!»

នាងធ្វើដូចជាអៀនអន់ហើយគេចេញទៅក្រោមស្នាមញញឹមរបស់អ្នកស្រីទិវាដ៏អភ័ព្វ។

ម៉ានីយ៉ាញញឹមដើរកាត់ពីរបៀងផ្ទះទៅកាន់សួនខាងក្រោយទីដែលប្រុសស្នេហ៍នាងតែងគេងលំហែកាយ។ ពេលនេះគេមិននៅតែគេនៅជានិច្ចក្នុងបេះដូងនាង ស្នាមញញឹមគេ ដំណើរគេ អ្វីៗរបស់គេបានក្លាយជារបស់នាងពេញលេញហើយសូម្បីតែតំណែងជាCEOរបស់គេ។

រំពេចនោះសំឡេងដ៏គ្រោតគ្រាតមួយលាន់មកពីណាមិនដឹង៖

«កុំដេកយល់សប្ដិម៉ានីយ៉ា!»

ម៉ានីយ៉ាភ្ញាក់ព្រើតងើបមុខសម្លឹងទៅកែវនិងចានរបូតពីដៃនាងខ្ចាយទៅលើឥដ្ឋ។ នាងមិនបែរទេ តែនាងស្គាល់ថាជាសំឡេងរបស់តារា។

នាងដៀងភ្នែកក្រឡេកក្រឡាប់ ជាកែវភ្នែកដែលនាងមិនដែលបង្ហាញចេញពីមុនមកឡើយ។

«នាងគិតថាខ្ញុំឱបដៃមើលអ៊ំស្រីយកស្រីមានពិសម្នាក់មកធ្វើជាកូនប្រសាគ្រប់គ្រងផ្ទះនេះ?!»

នាងងាកភ្លែតទៅសម្លក់តារា។

«និយាយពាក្យឆ្កួតយក៍ស្អី??»

នាងបាត់ភាពរម្យទមក្នុងរយៈពេលកន្លងមកដែលនាងបានបង្ហាញបញ្ចេញមកវិញនូវសម្ដីគ្រោតគ្រាតដូចដែលគេធ្លាប់ឮកាលពី៧ឆ្នាំមុននៅមហាវិទ្យាល័យ។

តារាដើរមួយៗចូលមកទាំងទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ធ្វើឱ្យម៉ានីយ៉ាភ័យថយទៅផ្អែករកដើមឈើ។

«ព្រោះខ្ញុំគ្មានថ្ងៃឱ្យនាងក្លាយជាប្រពន្ធអាសិទ្ធិទេម៉ានីយ៉ា!» គេនិយាយច្បាស់ៗ។

ភាពកម្សត់មានឡើងក្នុងកែវភ្នែកតារា។

លោករដ្ឋលេខាធិការឈានចូលជិតនាងតែម៉ានីយ៉ាបញ្ចេញទឹកមុខមាំ៖

«ឈប់មានះទៅតារា! កាលនៅរៀនក៏អ៊ីចឹង ឥឡូវក៏អ៊ីចឹងមិនចោលមារយាទទ្រុស្តមិត្តសោះ?»

តារាខឹងផងហួសចិត្តផង គេសើចហើយនិយាយដោយសម្លឹងនាងមុត៖

«ម៉ានីយ៉ា! នាងជាអ្នកដាក់ថ្នាំរវើរវាយឱ្យសិទ្ធនិងបងវ៉ានីន! អ្វីៗជាគម្រោងការរបស់នាង! នាងធ្វើតាំងពីដើមដល់ចប់ដើម្បីតែបានបេះដូងសិទ្ធិនិងបានគ្រប់គ្រងផ្ទះនេះ! នាងស្មានថាទីបំផុតនាងបានធ្វើជាCEOក្រុមហ៊ុនគេនៅភ្នំពេញនេះ ហើយបានក្លាយជាអ្នកគ្រប់គ្រងនៅទីនេះ? នាងស្មានថាខ្ញុំឱបដៃមើលនាងលេងល្បិចខ្មៅគម្រក់អស់នេះទៅអ្ហះ?»

រឿង៖ ម៉ានីយ៉ា ភាគទី៤

Bo Bo — Fri, 29 Mar 2024 13:00:00 +0000

តារានៅតែមិនបង្អង់ឥរិយាបថ គេនិយាយតបវិញទៅកាន់សិទ្ធិដោយមិនបោះបង់ជំហរ៖

«តែគ្នាបានទៅសួរលេខាឯងនិងកូនចៅឯងហើយ! គ្មានអ្នកធ្លាប់ឃើញអ្នកនាងភីតាទៅរកឯងទេ!»

ដល់ពេលដែលម៉ានីយ៉ាធ្វើមុខង៉េមង៉ាម។

ក្នុងរវាងពីរនាក់នេះច្បាស់ជាមានម្នាក់ដែលនិយាយពាក្យមិនពិត។ នាងមិនអាចរកម្នាក់នោះឃើញក្នុងចំណោមពួកគេដាច់ខាត ព្រោះតាំងពីស្គាល់គ្នាមកពួកគេមិនដែលនិយាយអ្វីមិនពិតដាក់នាងឡើយ។

«ខ្ញុំវិលអស់ហើយតារា សិទ្ធិ?!!»

ដល់ម៉ានីយ៉ាបញ្ចេញភាពស្រពេចស្រពិល សិទ្ធិកាន់តែចង់បញ្ជាក់។

«ម៉េចបានពីរនាក់ឯងស្ដាប់ពួកគេ ជឿពួកអស់ហ្នឹងជាងខ្ញុំ? Ok…មក…មកជាមួយខ្ញុំ! ខ្ញុំនាំពីរនាក់ឯងទៅមើល….»

សិទ្ធិក្រោកក្រេសនាំពីរនាក់គេចេញពីកន្លែងនោះទៅឈរនៅពីក្រោយដើមឈើធំមួយក្បែរសួនក្រោយផ្ទះ។
«ពីរនាក់ឯងពួននៅទីនេះហើយមើលទៅ! ឡានមួយចតនៅខាងក្រៅនោះគឺចារកិច្ចរបស់អាគាត់នោះ វាតាមដានខ្ញុំបើភីតា និងខ្ញុំទាក់ទងគ្នាវានឹងធ្វើបាបប៉ារបស់ភីតា! ភីតាបង្ខំចិត្តធ្វើអ៊ីចឹងទេ ឡានហ្នឹងនៅទីនេះឃ្លាំមើលជីវិតខ្ញុំ២៤ម៉ោង ពីរនាក់ឯងយល់ឬនៅ?»

គេនិយាយផងចង្អុលទៅវាលសួនបៃតងត្រង់ភ្លឹងខាងក្រោយផ្ទះ ទីនោះព័ទ្ធរបងជិតសន្លឹមហើយធំអន្លាយ។ សូម្បីកង់មួយក៏ចូលមកមិនបាន កុំថាឡើយដល់ឡាន។ គេចង្អុលដដែលៗទៅកន្លែងដែលគ្មានអ្វីសោះ ដូចគេបានឃើញអ្វីមួយពិតៗ។
«ឯណា? នៅឯណាសិទ្ធិ? ខ្ញុំអត់បានឃើញអីផង!» ម៉ានីយ៉ានិយាយមុន តារានិយាយតាមពីក្រោយ៖

«គ្មានឡាន គ្មានមនុស្សណាម្នាក់ទេ!»
«ភ្នែកពីរនាក់ឯងម៉េចហ្នឹង? មិនឃើញភីតាទេហ្អេស នាងកំពុងឈរយំជិតហ្នឹងដែរ ឃើញអត់?អាណិតនាងអត់? នាងនឹកខ្ញុំរាល់ថ្ងៃ សម្រាប់មនុស្សស្រីដែលបានរួមរស់ស្នេហាជាមួយប្រុសណាម្នាក់ហើយ ឯងឱ្យគេមកភ្លេចយើងងាយៗម៉េចកើត! គឺប៉ាគេ! ប៉ាគេនៅពីក្រោយរឿងបង្ខិតបង្ខំដ៏ចោលម្សៀតនេះ!»

ជាថ្មីម្ដងទៀត សិទ្ធិចង្អុលទៅកាន់ទិសដៅដដែលនោះ។ ម៉ានីយ៉ាបញ្ចេញក្ដីពិភាល់តាមពន្លឺភ្នែក នាងតក់ស្លុតហើយងាកមករកតារា។

តារាដកដង្ហើមធំជំនួសចម្លើយ…..

ការចងចាំពីអតីតកាល….បានរត់រសឹបមកក្នុងគំនិតរបស់នាង។ នាងនឹកឃើញភ្លាមដល់បងស្រីរបស់គេ គឺវ៉ានីនដែលបានរវើរវាយឡើងទៅលើបន្ទប់ជាន់ទីមួយនៅផ្ទះរបស់តារាតែម្នាក់ឯងកាលពីរាត្រីជប់លៀង បន្ទាប់មកស្រែកថាមានគេរំលោភនាង។

ម៉ានីយ៉ាសម្លឹងទៅសិទ្ធិ រួចងើបមុខសម្លឹងគេហដ្ឋានស្ងាត់ជ្រងំរបស់គេទាំងពិភាល់ក្នុងចិត្ត។ នាងសួរខ្លួនឯងទាំងត្រជាក់ដៃជើង….ប៉ាគេឈឺ….បងស្រីគេក៏ឈឺ….ចុះគេ…ពេលនេះ…..តើគ្រួសារនេះសុទ្ធតែមានជំងឺរវើរវាយឬយ៉ាងណា? នេះជាមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យអ្នកបម្រើរត់អស់លែងហ៊ាននៅ?

នាងងើបមុខសម្លឹងតារាសាជាថ្មីដើម្បីរកចម្លើយ។

គេនិយាយតិចៗទាំងពិបាកចិត្ត៖

«រឿងហ្នឹងហើយដែលខ្ញុំចង់ឱ្យអាយ៉ាឯងដឹង!»

«តារាឯងចង់មានន័យថា…..?»

«ល្ងាចនោះ ពេលនាំវាចេញពីប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិស វានិយាយនឹងខ្ញុំច្រើនណាស់រឿងភីតា! ដំបូងខ្ញុំខឹងស្រីនោះ តែខ្ញុំបានទៅចួបម្ចាស់ភាគហ៊ុននៅក្រុមហ៊ុនប៉ាវាដើម្បីសុំពួកគេទុកឱកាសឱ្យវា តែមានគេប្រាប់ខ្ញុំថាវាមានសតិមិនប្រក្រតីប៉ុន្មានខែនេះ! ដំបូងខ្ញុំមិនជឿហើយខឹង តែដល់ពេលចួបកូនចៅវា ពីណាក៏និយាយអ៊ីចឹងដែរ គេថាវាតែងនិយាយផ្ដេសផ្ដាសរឿងភីតា ថានាងជាសង្សារវា តែគេមិនដែលឃើញនាងទៅកន្លែងធ្វើការវាម្ដងណាទេ! ខ្ញុំមិនអស់ចិត្ត បានសុំចួបអ្នកនាងភីតាតែនាងឱ្យពួកម៉ាកចេញមកចួបជំនួស គេបាននិយាយថាវានិងភីតាចួបគ្នាម្ដងក្នុងពិធីជប់លៀងពួកអ្នករកស៊ី វាលង់សម្រស់នាង តែនាងមិនដែលផ្ដល់ភ្លើងខៀវទេ សូម្បីតែម្ដងក៏មិនដែលចួបគ្នាទៀតដែរ!»

«ចុះរឿងទៅមណ្ឌលគីរី! រឿងស្រលាញ់គ្នា! និងរឿងសុំបែក?» ម៉ានីយ៉ានិយាយទាំងរន្ធត់។

«វារវើរវាយ! គឺវាស្រមៃ! ដូចរឿងឡានចារកិច្ចមិញនេះឯង! គ្មានអីទាំងអស់តែវាឃើញមាន!»

«ពុទ្ធោ! សិទ្ធិ?»

«វាជាជំងឺណាអាយ៉ា….ពួកយើងត្រូវជួយវា»

ម៉ានីយ៉ាស្លុតចិត្តសឹងថាមិនអាចគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបាន។

សូរសព្ទយំខ្សឹកខ្សួលលាន់មកពីក្រោយខ្នងពួកគេ។ នាងងាកទៅវឹង….នោះគឺអ្នកស្រីទិវា….គាត់មកដល់តាំងពីអង្កាល់ក៏មិនដឹង គឺទាន់ទាំងសកម្មភាពផ្ដេសផ្ដាសរបស់សិទ្ធិនិងពាក្យសម្ដីរបស់តារា។

ម៉ានីយ៉ាស្លុតចិត្តអាណិតស្រីចំណាស់នេះ។ នាងស្ទុះទៅបម្រុងលួងលោមគាត់ ស្រាប់តែគាត់និយាយមកមុន៖

«ឥឡូវកូនយល់ហើយ! ថាម៉ាក់ឆ្លងកាត់ជីវិតនេះដោយរបៀបណា!?»

ម៉ានីយ៉ាស្លេកស្លាំង តែនាងប្រឹងស្ដាប់គាត់និយាយបន្ត៖

«ប្ដីក៏អ៊ីចឹង! កូនៗក៏អ៊ីចឹង?»

បានន័យថាគាត់ដឹងហើយពីស្ថានភាពជំងឺរវើរវាយរបស់កូនប្រុសពៅគាត់? អត់ទេ! នាងប្រកែកក្នុងចិត្ត។

តាំងពីដើមមកសិទ្ធិគេដូចជារឹងមាំណាស់។ គេជាកីឡាករ រៀនពូកែ គេចេះគិតហើយមានសម្ដីសំដៅល្អគួរសម ស័ក្ដិសមជាមនុស្សត្រកូលខ្ពស់គេមានរឿងអីឈឺដូចបងវ៉ានីននិងប៉ាគេ?

នាងគ្រវីក្បាលយឺតៗទាំងភ្នែកស្រក់តក់ៗ។

អ្នកស្រីទិវានិយាយមួយៗទាំងអស់សង្ឃឹម៖

«ដឹងការពិតហើយ! គ្មានអ្នកណាព្រមធ្វើប្រពន្ធសិទ្ធិ ព្រមធ្វើកូនប្រសាផ្ទះនេះទេ!»

ម៉ានីយ៉ាកាន់តែយំអាណិតគាត់។ គាត់ដើរចេញទៅមួយៗទាំងអស់សង្ឃឹម តែនាងស្ទុះទៅគ្រាហ៍គាត់។

«ម៉ាក់! ខ្ញុំអត់ដូចម៉ាក់គិតទេ! ចិត្តខ្ញុំយ៉ាងណានៅតែយ៉ាងនោះចំពោះផ្ទះនេះ!»

អ្នកស្រីទិវាងាកមកដោយភ្ញាក់ផ្អើល គាត់រកឃើញពន្លឺភ្នែកម៉ឺងម៉ាត់របស់ម៉ានីយ៉ាដែលល្មមឱ្យកក់ក្ដៅ។ គាត់ស្រវាឱបនាងហើយយំជាមួយគ្នា។

តារាឈរឈ្លីថ្ងាសម្នាក់ឯង ពីចំហៀងស្ត្រីទាំងទ្វេ។

តើគេនៅស្រលាញ់ម៉ានីយ៉ា? អាណិតនាងឬក៏ខឹងនឹងចរិតមានះ ពិសេសស្នេហាស្មោះហួសរបស់ នាងចំពោះសិទ្ធិ? ច្រើនឆ្នាំមកនេះ ឬមួយថាតារាដែលបានសម្រេចចាកចោលមហាវិទ្យាល័យនោះហើយគេក៏នៅតែមិនអាចបំភ្លេចម៉ានីយ៉ាបាន?

គេថយទៅអង្គុយក្បែរសិទ្ធិ ហើយលែងមាត់កដូចគ្នា។ រហូតដល់សិទ្ធិលង់លក់ គេក៏លង់លក់ព្រោះពិបាកចិត្តនិងថប់បារម្ភ។ មិនបានប៉ុន្មានសំឡេងស្រាលៗលាន់មកក្បែរត្រចៀក៖

«តារា! តារា?»

គឺសំឡេងស្រីស្អាតដែលកាលពីមុននេះ៧ឆ្នាំ តារាតែងលោតកញ្ជ្រោលបេះដូងរាល់ពេលនាងហៅឈ្មោះគេ។ គេបើកភ្នែកមិនឃើញសិទ្ធិដេកនៅក្បែរនោះទៀតទេឃើញតែម៉ានីយ៉ា។

«ជូនខ្ញុំយកបាយទៅពេទ្យជូនអ៊ំប្រុសបានអត់! ល្ងាចហើយ!»

«តស់!»

នាងទុកឡាននាងនៅផ្ទះសិទ្ធិ ហើយឱ្យតារាជូនទៅយកបាយសម្លសួរសុខទុក្ខអនាគតឪពុកក្មេកក្នុងបេះដូងនាង។ គ្រប់កាយវិការនាងចំពោះសមាជិកក្នុងផ្ទះសិទ្ធិ គឺត្រូវបានតារាតាមមើល។ មិនដឹងគេស្ងើចសរសើរសំណាងសិទ្ធិ ឬអាណិតម៉ានីយ៉ាឡើយ។

ទោះបីជាបានចាកចេញពីពេទ្យដែលប៉ាសិទ្ធិស្នាក់នៅព្យាបាលរោគវិកលនោះ តែមួយចប់តាមផ្លូវនាងនៅគិតពីកីឡាករស្រស់សង្ហានោះជានិច្ច។
«សិទ្ធិក្លាយជាអ៊ីចឹងដោយសារស្នេហា?» នាងរអ៊ូៗតិចៗ។
«នាំអាយ៉ាឯងទៅចួបគេម្នាក់!» តារានិយាយកាត់ភាពរវើរវាយរបស់ស្រីស្អាត។
«ទៅណា? ចួបអ្នកណា?» នាងនឹកក្នុងចិត្ត ប៉ុន្តែអត់កម្លាំងសួរទេព្រោះកំពុងពិបាកចិត្តរឿងបុរសជាទីស្រលាញ់។

ទីដែលតារាឈប់ឡានគឺគេហដ្ឋានធំស្កឹមស្កៃមួយដែលអ្នកភាគច្រើននៅភ្នំពេញស្គាល់ថាជាផ្ទះរបស់សេដ្ឋីល្បីឈ្មោះម្នាក់។

«ផ្ទះភីតា?» នាងងាកមករកតារាដែលកំពុងពន្លត់រថយន្ត។ គេងក់ក្បាលជំនួសចម្លើយ។ ប្រុសស្រីទាំងទ្វេបានឈានដល់មាត់ទ្វារធំនៃគេហដ្ឋានស្ដុកស្ដម្ភហើយតារាចុចកណ្ដឹង។

ម៉ានីយ៉ាឃើញទ្វារបង្ហើបដោយអ្នកយាម ធ្វើឱ្យនាងអាចទទួលអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងជាមួយម៉ូដដ៏វិចិត្រនៅខាងក្នុង ពិសេសបរិវេណសួនខៀវស្រងាត់និងរចនាបថទំនើបដ៏មានតម្លៃថ្លៃនៃទីនេះ។

«អត់ទោស! អ្នកទាំងពីរមានការអ្វីដែរ?»

ម៉ានីយ៉ានៅទីទើរតែតារានិយាយតបភ្លាម៖

«ខ្ញុំមានណាត់ជាមួយអ្នកនាងភីតា! ខ្ញុំឈ្មោះតារា»

បន្ទាប់ពីបានឮឈ្មោះរបស់តារា អ្នកយាមឱនលំទោន។

«អញ្ជើញទាន! អ្នកនាងបានផ្តាំឱ្យចាំឯកឧត្ដមរួចហើយទាន!»

ពេលដើរចូលទៅក្នុងគេហដ្ឋាននោះ ម៉ានីយ៉ាឆ្លៀតសួរមិត្តនាង៖

«នែ៎! ក្រែងថាគេមិនឱ្យយើងចួបហើយឱ្យមិត្តគេមកចួបជំនួសនោះអី?»

«តែថ្ងៃនេះយើងអង្វរគេ ថាមានរឿងសំខាន់ចង់បញ្ជាក់!»

ម៉ានីយ៉ាដឹងថាតារាប្រឹងប្រែងយ៉ាងនេះក៏ដើម្បីតែពន្យល់នាងអំពីអាការៈមិនប្រក្រតីរបស់សិទ្ធិដែរ។ នាងនៅស្ងៀមហើយដើរតាមគេ។

ចូលដល់បន្ទប់ធំដែលពោរពេញដោយគ្រឿងសង្ហារិមមានតម្លៃថ្លៃ ជាព័ស្តុតាងនៃស្ថានភាពរបស់នារីដែលម៉ានីយ៉ាសមតែច្រណែននោះ នាងក៏កាន់តែនឹកដល់សិទ្ធិ។

«ភីតា! នេះគឺជាម៉ានីយ៉ា! មិត្តភក្ដិរបស់ខ្ញុំនិងសិទ្ធិ» តារានិយាយ។

ភីតា ពិតជាស្រីស្អាតម្នាក់ដែលមានរាងតូចទ្រនាប់តែទឹកមុខស្លូតបូត។

«ជម្រាបសួរ!» ម៉ានីយ៉ានិយាយគួរសមទៅម្ចាស់ផ្ទះ។

រួចតារាក៏ចាប់ចូលដល់ប្រធានបទភ្លាម៖

«អ្នកនាងភីតា! នេះគឺម៉ានីយ៉ាដែលខ្ញុំបាននិយាយពីថ្ងៃមុន! យើងទាំងពីរជាមិត្តសម្លាញ់ជិតស្និទ្ធបំផុតរបស់សិទ្ធិ!»

ភីតាប្រឹងញញឹមតែភាពថ្លៃថ្នូរនិងបុគ្គលិកលក្ខណៈជាអភិជនរបស់នាងបង្ហាញចេញនូវភាពសោះអង្គើយ ឬមួយប្រហែលជានាងនៅទោមនស្សរឿងសិទ្ធិដែលវាយគូដណ្ដឹងនាង។ តារាហាក់មិនចង់ឱ្យខាតពេល គេនិយាយបន្ថែម៖

«សូម្បីម៉ានីយ៉ាក៏គិតថាសិទ្ធិនិងនាងមានស្នេហាជាមួយគ្នាដែរ!»
«ខ្ញុំអត់ទេ! ខ្ញុំអះអាង! ខ្ញុំនិងគូដណ្ដឹងខ្ញុំស្រលាញ់គ្នា៩ឆ្នាំមកហើយ! គឺតាំងពីពួកខ្ញុំជាប់បាក់ឌុបចេញទៅរៀននៅបារាំង!»

ទឹកមុខភីតាម៉ឺងម៉ាត់ហាក់ដូចបានត្រៀមទុកមកជាមុននិងគុំក្នុងចិត្តក្នុងការបញ្ជាក់រឿងនេះជាយូរមកហើយ។

ម៉ានីយ៉ាស្ដាប់បានច្បាស់ណាស់ ប៉ុន្តែនាងបានបង្ក្រាបមនោសញ្ចេតនាពុះកញ្ជ្រោលរបស់នាងដែលរត់រមិញជុំវិញការគិតថា តើស្ត្រីអ្នកមាននេះនិយាយកុហកឬមួយសិទ្ធិស្រលាញ់គេដល់ឆ្កួត? នាងដឹងថាពួកគេគឺជាប្រជាជនកាលីបខ្ពស់។ ស្នេហាមិនមែនជាអ្វីគ្រប់យ៉ាងសម្រាប់ពួកគេទេ។ ដើម្បីការពារមិត្ត គំនិតមួយលេចឡើងក្នុងបេះដូងនាង។

«សិទ្ធិសង្ហានិងមានទេពកោសល្យទៀត! គ្រួសារគាត់ស្គាល់ចាស់ទុំអ្នកនាងយូរមកហើយ! ទោះទាំងពីរនាក់ពិតជាមានស្នេហាក៏អត់អ្វីចម្លែកដែរមែនទេ?»

«តែស្នេហាមិនផ្អែកលើរឿងអស់ទាំងនេះទេ! សំខាន់យើងមាននិស្ស័យឬអត់! នាងប្រហែលមិនចាំបាច់ខ្ញុំពន្យល់ច្រើនជាងនេះទេម៉ានីយ៉ា!

«វាមានន័យថាអ្នកនាងមិនដែលស្រលាញ់គាត់? មិនដែលចួបគ្នា មិនដែលទៅមណ្ឌលគីរី?» ម៉ានីយ៉ាបញ្ជាក់ដោយសូរសព្ទស្ទាក់ស្ទើរ។

ភីតាបង្ហាញភាពតឹងតែងលើផ្ទៃមុខ នាងក្រពាត់ដៃបង្ហាញភាពសៅហ្មង។ សំឡេងមួយលាន់មកកាត់៖

«បើពួកក្មួយរាប់អានសិទ្ធិ! ឆាប់នាំគេទៅព្យាបាលទៅ!»

ម៉ានីយ៉ាងាកភ្លែតទៅរកម្ចាស់សំឡេងនោះគឺបុរសចំណាស់ម្នាក់។

«ជម្រាបសួរលោកពូ! ម៉ានីយ៉ា! នេះលោកប៉ារបស់ភីតា!»

នាងក្រមុំម៉ានីយ៉ាឱនក្បាលអមជាមួយម្រាមទាំង១០ តែនាងនិយាយអ្វីមិនចេញព្រោះកំពុងវិលវល់។យល់ចិត្តនាង បុរសចំណាស់និយាយបន្ថែម៖

«ដំបូង! ពេលដែលសិទ្ធិធ្វើហិង្សាមកលើអនាគតកូនប្រសាខ្ញុំ ខ្ញុំក្រោធខឹងតែពេលខ្ញុំទៅចួបអ្នកស្រីទិវាម្ដាយរបស់គេ ខ្ញុំក៏ដឹងអំពីស្ថានភាពពិតគ្រួសារនេះ។….ហ៊ឹម! គឺខ្ញុំបានត្រឹមអាណិត!»

ទោះបុរសនោះមើលទៅថ្លៃថ្នូរហួសសមនឹងកេរ្តិ៍ឈ្មោះគាត់ តែចិត្តស្រលាញ់របស់ម៉ានីយ៉ាចំពោះសិទ្ធិ នៅតែបង្ខំឱ្យនាងមានះមិនព្រមទទួលយកសម្ដីគាត់ងាយឡើយ។

«លោកពូ! ទោះយ៉ាងណាគេមិនកុហកខ្ញុំទេ! ពួកខ្ញុំបីនាក់មិនដែលកុហកគ្នាឡើយ»

«បើគេនៅមានស្មារតីល្អដូចមុនគឺអ៊ីចឹងមែនហើយ! តែពេលនេះ….» បញ្ឈប់ប្រយោគកណ្ដាលទីដោយដកដង្ហើមធំ។

តារានាំនាងចាកចេញបន្ទាប់ពីការពិតនៅពីក្រោយភាពគ្មានទំនាក់ទំនងរបស់សិទ្ធិនិងភីតាត្រូវបានបញ្ជាក់។ បន្ទាប់មកគេបាននាំម៉ានីយ៉ាដែលអង្គុយហាក់គ្មានវិញ្ញាណក្នុងខ្លួនទៅកាន់គ្លីនិក ចិត្តសាស្ត្រមួយដ៏ល្បីនៅភ្នំពេញ។

ម៉ានីយ៉ាក្ដាប់ដៃទាំងសងកាន់តែណែននៅពេលដែលតារារៀបរាប់សភាពការណ៍និងសម្ដីប្រតិដ្ឋទាំងឡាយរបស់សិទ្ធិប្រាប់អ្នកជំនាញ ពិសេសពេលគេថានៅសួនច្បារមានអ្នកស៊ើបការណ៍ហើយតារានិងម៉ានីយ៉ាមើលទៅទីនោះមិនឃើញមានស្រមោលមនុស្សសូម្បីតែម្នាក់។
«បាទ! នេះជាជំងឺម្យ៉ាងដែលខ្ញុំធ្លាប់សិក្សាមកហើយ! អ្នកជំងឺជឿថាអ្វីដែលពួកគេស្រមៃគឺពិត ហេតុដូចនេះហើយពួកគេខ្លួនឯងផ្ទាល់គឺមិនអាចចែកដាច់ពីភាពខុសគ្នារវាងការពិតនិងការស្រមើស្រមៃបានទេ!។»

លោកវេជ្ជបណ្ឌិតពន្យល់ក្នុងពេលបេះដូងម៉ានីយ៉ាហេងហាង។
«មានន័យថាអ្វីទាំងអស់ដែលគាត់បានប្រាប់ខ្ញុំទាក់ទងនឹងអ្នកនាងភីតា គឺជាការស្រមើស្រមៃរបស់គាត់?»

វេជ្ជបណ្ឌិតតបនឹងសំណួរនាងវិញ៖
«បាទ! ភាគរយគឺច្រើនប្រសិនបើម្ចាស់ខ្លួនម្ខាងទៀតបដិសេធផងយើងគួរពិចារណា! តែមិនមែនមានន័យថាឱ្យតែអ្វីដែលគេនិយាយសុទ្ធតែមិនពិតនោះទេ មានរឿងមួយចំនួនអាចកើតឡើងពិតប្រាកដដែរ។»

តារាពោលសួរកាត់ភ្លាម៖

«ចុះរឿងអ្នកស៊ើបការណ៍! នៅទីនោះពីរនាក់ខ្ញុំមើលអត់ឃើញមនុស្សម្នាក់ទេតែសិទ្ធិគេអះអាងថាមាន! គេស្រមៃទាំងភ្នែកស្រស់?»
«បាទ! នេះរឹតតែបង្ហាញថាគេមានអាការៈធ្ងន់បន្តិចហើយ! ខ្ញុំជូនយោបល់ថាអ្នកទាំងពីរគួរបញ្ជូនគេមកទីនេះដោយផ្ទាល់ ខ្ញុំសង្ឃឹមបាននិយាយជាមួយគេសិនយល់ពីចិត្តសាស្ត្ររបស់គេ ទើបអាចកំណត់គម្រោងព្យាបាលបាន! តែសូមបញ្ជាក់ថាជំងឺបែបនេះត្រូវការការថែទាំផ្លូវចិត្តនិងផ្ដល់ថ្នាំក្នុងរយៈពេលវែង! គឺត្រូវការការព្យាបាលដោយអត់ធ្មត់បំផុត!»។

ម៉ានីយ៉ាផ្អែកខ្លួនទាំងអស់កម្លាំងកាយចិត្តទៅលើបង្អែកកៅអីនៅចំពោះមុខវេជ្ជបណ្ឌិត។ អ្វីមួយក្រៀមក្រំហួសលេចឡើងក្នុងពន្លឺភ្នែកនាង។

……

ព្រឹកព្រហាមថ្ងៃបន្ទាប់

ម៉ានីយ៉ានៅតែទៅមើលសិទ្ធិនៅផ្ទះគេ។ ទោះបីជាការអស់សង្ឃឹមបង្កប់ពេញក្នុងចិត្ត តែនាងមិនបានឱ្យគេដឹងខ្លួនឡើយ។

«កំពុងតែធ្វើអ្វីសិទ្ធិ? មុខស្រពោនម៉េះ?»
«អត់អីទេ!»
«គ្មាន? ខ្ញុំខំមកលេងហើយមកកុហកខ្ញុំធ្វើអី?»
«ថ្ងៃនេះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ឯកោបន្តិចបន្តួចបានជារកសើចមិនចេញ! ល្អណាស់បានអាយ៉ាឯងមកលេង! គឺចាំផ្លូវអាយ៉ាឯងហ្នឹងហើយ!»។
«បើថាអផ្សុកយើងចេញទៅដើរលេងក្រៅហ្មងទៅ?»

សិទ្ធិបើកភ្នែកមូលក្លុំ។ ភាពរីករាយលេចចេញមក។

«ដើរលេង? បានតើ! ទំនេរហ្នឹងថ្ងៃនេះអត់ទៅធ្វើការផង! ហូលីដេនេះរាងវែងដែរ! អផ្សុកដល់ហើយ!»

ភាពស្ងួតស្ងប់លេចចេញតាមពន្លឺភ្នែកម៉ានីយ៉ាតែនាងប្រឹងញញឹមធ្វើដូចសប្បាយចិត្តខ្លាំង។

«តស់លឿនឡើង!»

សិទ្ធិក្រោកពីសាឡុងជាមួយពែងកាហ្វេ។

«បង្ហើយវាសិនបានអត់?»

គេសង្ហាណាស់។ មាឌគេខ្ពស់រួមជាមួយពុកចង្ការឹមៗ។ គ្មានអ្នកណាចាប់អារម្មណ៍ថាគេមានជំងឺទេប្រសិនបើមិនមែនមនុស្សជិតដិតរបស់គេ។ នាងញញឹមដាក់គេ។ គេបង្ហើយកាហ្វេហើយដាក់ពែងចុះធ្វើដំណើរសំដៅទៅទូស្បែកជើងក្បែរទ្វារ។

គោលដៅរបស់ម៉ានីយ៉ាគឺគ្លីនិកចិត្តសាស្ត្រ។ នៅកន្លែងរង់ចាំអ្នកផងមើលមកពីរនាក់គេដូចជាប្ដីប្រពន្ធថ្មោងថ្មីដូច្នេះដែរ។ គឺស្រីស្អាតនិងប្រុសសង្ហា។

«នែ៎! ខាងក្នុងនេះគឺលោកបណ្ឌិតវណ្ណៈ! គាត់គឺជាបុគ្គលដ៏រាក់ទាក់ និងគួរឱ្យធូរស្រាលពេលនិយាយជាមួយ!» ម៉ានីយ៉ានិយាយផងចង្អុលទៅបន្ទប់លោកវេជ្ជបណ្ឌិតផង។

«អូ! លើលោកនេះពិតជាមានគេរាក់ទាក់និងគួរឱ្យធូរស្រាលពេលនិយាយជាមួយជាងនាងទៀត?អត់ជឿទេអាយ៉ា?»
«ពូកែសម្ដីណាស់! តស់ចូលទៅដល់វេនសិទ្ធិឯងហើយ!»

«ខ្ញុំ??? ទៅខាងក្នុងនោះ?» សិទ្ធិពេញដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។ ម៉ានីយ៉ាងក់ក្បាលទាំងញញឹម។

«អត់ទេ! នាងប្រាប់សិនមកហេតុអ្វីត្រូវចូលទៅ?»
«ជាដំណើរទស្សនកិច្ចធម្មតា! គឺគាត់ជាបងប្រុសជីដូនមួយខ្ញុំ! ទើបមកពីបរទេស! គាត់មកធ្វើការនៅទីនេះ! សិទ្ធិឯងចួបគាត់ម្ដងមើល៍»

វេជ្ជបណ្ឌិតវណ្ណៈបង្ហាញខ្លួនជាមួយទឹកមុខស្វាគមន៍រាក់ទាក់នៅមាត់ទ្វារបន្ទប់ពិនិត្យជំងឺ។ មើលទៅគាត់ថ្នឹកក្នុងការងារនេះណាស់ គាត់និយាយបន្ថែមពីលើម៉ានីយ៉ា៖

«សួស្ដីសិទ្ធិ!»

សិទ្ធិត្រូវក្រោកគួរសមជាមួយគាត់។ វេជ្ជបណ្ឌិតធ្វើកាយវិការអញ្ជើញគេចូលក្នុងបន្ទប់ គេនៅទាក់ទើរងាកមករកនាង នាងញញឹមងក់ក្បាល គេក៏ដាច់ចិត្តចូលទៅ។

វេជ្ជបណ្ឌិតចូលទៅតាមពីក្រោយតែមុនពេលបិទទ្វារគាត់ព្រិចភ្នែកស៊ីញ៉ូមកកាន់នាងកុំឱ្យបារម្ភពេក។

រឿង៖ ម៉ានីយ៉ា ភាគទី៣

Bo Bo — Thu, 28 Mar 2024 13:00:00 +0000

២ថ្ងៃក្រោយមក

……..នៅហាងកាហ្វេប្រោន…..តារាស្ទុះចេញពីឡានបន្ទាប់ពីសូហ្វ័របើកឱ្យ ហើយដើរតម្រង់យ៉ាងប្រញាប់មករកស្រីស្អាតម៉ានីយ៉ាដែលអង្គុយចាំជាស្រេចដោយបែរខ្នងមករកទ្វារ…..សម្រិបជើងគេធ្វើឱ្យនាងងាកមក…..ស្នាមញញឹមរបស់នាងស្រស់ចិញ្ចាចជាងអាវពណ៌ចុងឈូកវាលខ្នងរបស់នាងទៅទៀត។

….សក់នាងទន់រលោងរលាស់ទៅតាមខ្យល់បក់តិចៗ….

តារាអង្គុយចុះថ្នមៗ។ គេពេញចិត្តក្នុងការញញឹមបែបសុភាពបុរស ព្រោះនៅចំពោះមុខតទល់គឺ ស្រីស្អាតបំផុតកាលនៅមហាវិទ្យាល័យ….
«ខ្ញុំណាត់តារាឯងចេញមកព្រោះចង់និយាយរឿង….អុះច្រឡំ គឺឯកឧត្ដមទៅហើយ!» នាងខ្ទប់មាត់សើចបង្អាប់។

រដ្ឋលេខាធិការកំលោះនិយាយទាំងញញឹមរីករាយ៖

«បានហើយមីងកង្កែប!»

នាងសម្លក់៖

«អីគេ? រៀនហៅឈ្មោះពិសេសគេតាមសិទ្ធិទៀត?»

នាងនឹកឃើញដល់បុរសបន្តិចក៏ប្ដូរទឹកមុខស្រងូតនិយាយបន្ថែម៖

«ត្រូវហើយ! ខ្ញុំចង់ពិភាក្សាជាមួយតារាឯងពីរឿងរបស់សិទ្ធិ….»

តារាធ្លាក់ទឹកមុខ។ គេងាកហៅអ្នកបម្រើដើម្បីបញ្ជាទិញកាហ្វេហើយទើបនិយាយទៅកាន់ទឹកមុខពិបាកចិត្តរបស់ម៉ានីយ៉ា៖

«សិទ្ធិ??? ហ៊ឹម គេមិនដឹងម៉េចបានទៅជាយ៉ាងហ្នឹងទេហ្ន៎! ហួសចិត្តដែរពេលឮអ៊ីចឹង!»

ម៉ានីយ៉ាងឿងឆ្ងល់នាងចងចិញ្ចើម៖

«ហួសចិត្តអីទៅៗស្នេហាជារឿងធម្មតាតើ! គេស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ស្មោះ តារាឯងហួសចិត្ត?»

«តែវាទៅធ្វើឡប់ៗ វាចង់ស្រលាញ់តែស្រីអ្នកមាន អាហ្នឹងតាំងពីក្មេងមកមិនកែចរិតអាយ៉ាឯងហៅវាថាពូគីង្គក់ចង់ស៊ីសាច់ក្ងានហើយ វានៅមិនដឹងខ្លួនទៀត»

ម៉ានីយ៉ាការពារប្រុសស្នេហ៍នាងវិញភ្លាម៖

«កាលហ្នឹងគេចង់ស្រលាញ់កូនស្រីសកលវិទ្យាធិការ ខ្ញុំហៅគេលេងៗទេ! តាមពិតសិទ្ធិមិនមែនប្រភេទមនុស្សគីង្គក់ចង់ស៊ីសាច់ក្ងានមែនទែនឯណា! គេក៏មានទៅអន់អី គេក៏អ្នកមានគ្រាន់តែមិនសូវមានដល់គ្រួសារភីតា!»

«តែសំខាន់គេវាមិនស្រលាញ់យើង! យើងប្រឹងទាំងឡប់ៗឱ្យមានរឿង!» តារានិយាយទាំងមិនសប្បាយចិត្ត តែសម្ដីគេធ្វើឱ្យម៉ានីយ៉ាខឹង នាងរអ៊ូទាំងសម្លក់ហើយងាកមុខចេញ៖

«ពួកម៉ាកស្អី? ឃើញមិត្តមានរឿងមិនជួយចូកជួយចែវទៅរុញឱ្យធ្លាក់ទឹកថែម! ដឹងហើយ! គេឡើងជាមន្ត្រីធំហើយ! គេភ្លេចរឿងពីមុនអស់ហើយ!»

តារាឆួលចុងច្រមុះ គេនិយាយវិញ៖

«រឿងអីជួយវាបានទាំងអស់តែរឿងវាទៅវាយដំគេ ឱ្យខ្ញុំទៅការពារវារបៀបម៉េចអ្ហះ?»

ម៉ានីយ៉ាបើកភ្នែកធំៗ៖

«ស្អីគេអ្ហះ? វាយដំអី?»

«អាយ៉ាឯងមកនេះមកបម្រុងនិយាយរឿងអី? មិនមែនរឿងសិទ្ធិទៅវ៉ៃគេយប់មិញទេ?»
«វាយ? វាយពីណា? ពីណាអ្នកវាយ? សិទ្ធិ???»

«មានអ្នកណាក្រៅពីវាទៀត? វាស្រលាញ់ស្រីនោះឡើងឆ្កួត! នៅសុខៗទៅសម្ងំចាំវាយដំសង្សារគេមុខក្លឹប! ខ្ញុំនាំមេធាវីទៅធានាទាំងយប់ណា៎អាយ៉ា! សិទ្ធិវាលែងដូចមុនហើយ វានិយាយស្ដីឡប់ៗ ហើយឮថាព្រឹកមិញភាគហ៊ុនទាំងអស់នៅក្រុមហ៊ុនប៉ាវា គេបោះឆ្នោតទម្លាក់វាពីតំណែងCEO ហើយ!»

ម៉ានីយ៉ារេភ្នែកគិត នាងនិយាយរអ៊ូៗទាំងខឹង៖

«ប៉ាគាត់ជាភាគហ៊ុនធំ! ពួកនោះអាងអីមកទម្លាក់សិទ្ធិចេញ?»

«គេអត់អាងអីទេ! តែសិទ្ធិខ្លួនឯងដែលលែងដូចមុន! វាឆ្កួតស្រីដល់កម្រិត! ខាងស្រីគេមិនដឹងខ្លួនសោះហ្នឹង ឯងម្នាក់ឯងច្រងាប់ច្រងិលទៅវាយសង្សារគេដល់តែប៉ូលិសចាប់ដាក់ប៉ុស្តិ៍! គេសមជាCEOទៀតអត់?»

ម៉ានីយ៉ាខឹងតូងទាញកាបូបក្រោក ធ្វើឱ្យតារាស្ទុះមកតាម៖

«អាយ៉ា!»

នាងងាកមកសម្លក់តារាត្លែ៖

«បើតារាឯងនៅទុកពួកខ្ញុំជាមិត្ត ឈប់និយាយអាក្រក់ពីសិទ្ធិនៅមុខខ្ញុំ ឮអត់?»

«តែវាមែន! យើងជាមិត្ត យើងត្រូវកែតម្រូវគ្នាមិនមែនរុញទុកបណ្ដោយទឹកទេអាយ៉ា!»

ស្រីស្អាតប្រកែកញ៉ាញ៖

«នាងភីតានោះវាកុហក! វាជាអ្នកបោកចិត្តសិទ្ធិមុន! ឥឡូវមកដោះដៃ ព្រោះឃើញគ្នាមានរឿងក្នុងផ្ទះ! តារាឯងមិនយល់ចិត្តគ្នាឯង ទៅកាន់ជើងគេអ្នកក្រៅ….»

នាងដង្ហក់ហាក់មានកំហឹងណែនពេញទ្រូង រួចសម្លក់តារាម្ដងទៀតមុនពេលចាកចេញវឹងទៅ ទុកឱ្យមន្ត្រីវ័យក្មេងនៅឈរស្កុបតែម្នាក់ឯង។

គេសម្លឹងតុទាំងភ្លឹកភ្លាំង ព្រោះគិតមិនយល់ថាដំបូងគឺសិទ្ធិដែលប្ដូរចរិត ហេតុអ្វីពេលនេះម៉ានីយ៉ាក៏ប្រែប្រួលម្ល៉ឹងដែរ?

ភាពស្លូតត្រង់ពីដើមរបស់នាងទៅណាអស់ហើយ…..សម្ដីតែពីរបីម៉ាត់សោះ នាងផ្ទុះទោសៈអីម្ល៉ឹងៗ?

មិនដឹងយ៉ាងម៉េចគេដឹងខ្លួនមកវិញ គេស្ទុះចេញពីតុទៅតាមនាងដល់ឡាន។ ម៉ានីយ៉ានៅក្នុងឡានហៀបបញ្ឆេះចេញតែគេគោះនាងឱ្យរវៃកញ្ចក់។ នាងនៅទ្រឹងមិនចង់រវល់នឹងគេ ព្រោះខឹងពេក តែក្រឡេកភ្នែកទៅឃើញអង្គរក្សគេមើលមកស្រ នាងមិនចង់បំបាក់មុខតារាពេកទើបរវៃកញ្ចក់ចុះដោយមិនងាកមុខមកមើលគេទេ។ តារាព្យាយាមនិយាយ៖

«អាយ៉ា! ភីតាមិនដែលជាសង្សារសិទ្ធិទេ! វាស្រលាញ់គេតែម្ខាង! ខ្ញុំនិយាយមែន! វានៅមិននៅទៅទុកគេជាសង្សារវាខ្លួនឯង ហើយពេលគេបណ្ដើរសង្សារគេ វាទៅវាយគេតែម្ដង!»

ម៉ានីយ៉ាអស់ពីខឹងទៅជាចង់ឈឺ នាងងាកមកទាំងរលីងរលោង៖

«តារាឯងជឿស្រីនោះ អត់ជឿពួកម៉ាកខ្លួនទេ? សិទ្ធិណា៎ជាពួកម៉ាកយើង! វាមិនដែលមនុស្សដើរទៅខេត្តបាត់ជាមួយគ្នាដល់ទៅពីរបីយប់ ហើយមិនមែនជាសង្សារគ្នាទេ! មានតែមោឃទេបានជឿពាក្យដែលស្រីនោះលាងខ្លួន!»

នាងនិយាយចប់ចេញឡានវឹងមិនខ្ចីទាំងស្ដាប់តារាបន្ថែម។ នាងបោះពួយសំដៅទៅផ្ទះសិទ្ធិ។
ហើយមកដល់ច្រកទ្វារវីឡាគេក្នុងសង្កាត់ទន្លេបាសាក់ទាំងចិត្តអន្ទះសា។

….នាងចុចកណ្ដឹង….

….អ្នកបម្រើម្នាក់បានចេញមកបើកទ្វារឱ្យនាងបរឡានចូលទៅកាត់តាមសួនច្បារស្រស់បំព្រង។

អ្វីៗនៅទីនេះបានរំឭកឡើងវិញនូវអំឡុងពេលដែលពួកគេទាំងបីបានទុកគ្នាជាមិត្តយល់ចិត្តនូវជីវិតជានិស្សិតមហាវិទ្យាល័យ។

នាងឈប់ឡានចុះមកហុចសោឱ្យអ្នកបម្រើយកឡានទៅទុក ទើបនាងដើរចូលទៅកាន់បន្ទប់ទទួលភ្ញៀវទាំងភ្នែករេរកមើលបុរសម្ចាស់ចិត្តគ្រប់ទិសទី។

នៅគ្រប់ទីកន្លែង មានតែភាពស្ងៀមស្ងាត់ គ្មាននរណាម្នាក់បង្ហាញវត្តមាននៅក្នុងផ្ទះដ៏ធំនោះសោះ។ ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ តែរចនាសម្ព័ន្ធចាស់របស់ផ្ទះនេះ មិនបានផ្លាស់ប្ដូរអ្វីច្រើនឡើយ។

នាងនឹកឃើញដល់ពេលដែលតារានៅចង្ក្រានបាយជួយធ្វើនេះនោះជាមួយម្ដាយសិទ្ធិ ឯនាងនិងសិទ្ធរវល់រត់លេងដេញគ្នាឯសួនខាងក្រោយ។

នាងរេភ្នែកទៅទីនោះ ហាក់ឃើញសិទ្ធិនៅអង្គុយលើកៅអីបង្អែកនៅសួនខាងក្រោយ។ ឥតបង្អង់ ម៉ានីយ៉ាដើរតម្រង់ទៅទ្វារក្រោយ បើកចេញទៅរកសួនជាមួយនឹងការតឹងតែងចិត្ត។

សិទ្ធិពិតជាអង្គុយនៅទីនោះមែន។

ពុកចង្កានៅលើមុខគេ បង្ហាញពីទុក្ខសោកយ៉ាងជ្រាលជ្រៅនៅក្នុងចិត្តឱ្យនារីជាភ្ញៀវកាន់តែមានអារម្មណ៍ក្ដុកក្ដួល។
«សិទ្ធិ! ឆ្កួតយក៍អីមកធ្វើបាបខ្លួនឯងថ្នាក់នេះ?»

គេសម្លឹងនាងបន្តិចហើយរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់មិនចេញស្ដី។ ឃើញអ៊ីចឹងនាងក៏និយាយទៀតភ្លាម៖

«គេដកសិទ្ធិឯងពីតំណែងCEO?»

ហាក់រងការរំខានសិទ្ធិនិយាយតបខ្លីៗ៖

«ខ្ញុំអត់ខ្វល់នឹងរបស់អត់បានការអស់ហ្នឹងទេ! គេលែងត្រូវការខ្ញុំហើយ! វាគ្មានន័យអីសម្រាប់ខ្ញុំទាំងអស់!»
«ប៉ុន្តែ ហេតុអ្វី? ហេតុអ្វីចាំបាច់បំផ្លាញខ្លួនឯងដើម្បីមនុស្សមិនស្មោះហ្នឹង?» ម៉ានីយ៉ានិយាយទាំងព្រួយបារម្ភគាត់។
«ខ្ញុំភ្លេចគេមិនបានទេអាយ៉ា! ខ្ញុំមិនអាចរស់គ្មានគេឡើយ! ឯងដឹងអត់?» សិទ្ធិយំខ្សឹកខ្សួល។

ម៉ានីយ៉ាស្លុតចិត្ត នាងនៅទ្រឹងមុនពេលនាងដើរចូលទៅក្បែរគេយឺតៗ ហើយក្រសោបខ្លួនគេក្នុងរង្វង់ដៃ។

ម្ដាយសិទ្ធិនៅពីចម្ងាយ….គាត់លបតាមដានកាយវិការពួកគេដោយមិនមានបង្ហាញខ្លួនឱ្យពួកគេឃើញទេ។

គាត់មិនយំចេញមក តែគាត់យំក្នុងចិត្ត ព្រោះគាត់ដឹងពីស្ថានភាពកូនប្រុសរបស់គាត់ជាងអ្នកណាៗទាំងអស់។ ពេលនេះគាត់នៅតែរំពឹងថាអ្នកណាម្នាក់….គឺអ្នកណាក៏ដោយអាចជួយដល់គាត់ក្នុងការស្រោចស្រង់ស្ថានការណ៍នេះ។

…….

ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក…..គេឧស្សាហ៍ឃើញម៉ានីយ៉ាចេញចូលផ្ទះធំនោះបំផុត។ នាងប្រៀបបីដូចជាសមាជិកម្នាក់នៃគ្រួសារសិទ្ធិ។

តើស្ថានការណ៍ដ៏លំបាករបស់គេនិងគ្រួសារបន្ថែមទម្ងន់ស្នេហ៍របស់នាងចំពោះគេឬយ៉ាងណា? ឬមួយនាងពិតជាបានរំងាប់ចិត្ត ដោយគ្រាន់តែស្មោះចំពោះគេក្នុងនាមជាមិត្តម្នាក់?

……មានតែនាងខ្លួនទើបដឹងថាខ្លួនកំពុងធ្វើអ្វី……។

«នាងធ្វើវាធ្វើអីកូនស្រី?» ម្ដាយសិទ្ធិឃាត់ម៉ានីយ៉ាដែលកំពុងដាំស្ល។

«សិទ្ធិមានអារម្មណ៍មិនល្អហើយបងនីនក៏នៅមិនស្រួលខ្លួន អ្នកបម្រើឈប់អស់ អ្នកអ៊ំហត់ណាស់ហើយ! ចាំខ្ញុំធ្វើម្ហូបចុះប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ!» នាងឆ្លើយទាំងរួសរាយ។

អ្នកស្រីទិវាធ្វើមុខស្រងូត គាត់ដឹងថាអ្នកឈឺជាបន្តបន្ទាប់ក្នុងផ្ទះនេះបានធ្វើឱ្យអ្នកបម្រើរត់ទៅបាត់អស់។ ពិសេសភាពរវើរវាយរបស់កូនស្រីច្បងដែលតែងតែបង្កភាពភ័យខ្លាចដល់មនុស្សម្នា។

«អរគុណណាស់កូន!»

គាត់បែរខ្លួនដើរទៅសន្សឹមៗ ប៉ុន្តែនឹកឃើញវិញដល់ម៉ានីយ៉ាហាឃាត់គាត់៖

«ខ្ញុំខលទៅក្រុមហ៊ុនបោសសម្អាតហើយ! គេថាគេអាចមកធ្វើរាល់អាទិត្យ អ្នកអ៊ំមិនចាំបាច់នឿយហត់ការងារអស់ហ្នឹងទេ!»

អ្នកស្រីទិវាងាកមកមើលនាងដោយទឹកមុខរំភើប៖

«ឥឡូវគេមានសេវាកម្មបោសសម្អាតទៀតហ្ន៎កូន?»

«ចា៎! គឺគេធ្វើបានល្អណាស់ហើយលឿនទៀត! តម្លៃក៏សមរម្យ អ្នកអ៊ំកុំបាច់ខ្វល់រឿងអ្នកបម្រើអីអស់នោះទៀត! ហើយបើសិនអ្នកអ៊ំចង់បានមនុស្សទុកចិត្តមកប្រើហុចនេះនោះ ចាំពេលខ្ញុំបានទៅក្រចេះ ក្មួយរកមកជួយម្នាក់ពីរ! ចំណែកបាយម្ហូប ថ្ងៃណាមិនស្រួលខ្លួនអ្នកអ៊ំ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែខលកុម្ម៉ង់មានគេចាំបម្រើសេវាបាយម្ហូបទាំងបីពេលគឺយកមកជូនដល់ផ្ទះតែម្ដង! តែ…ពេលនេះសិទ្ធិនៅឈឺខ្ញុំចង់ធ្វើម្ហូបផ្ទះវិញប្រហែលល្អជាងកុម្ម៉ង់ពីក្រៅ! ពេលឆ្អិនបានយកទៅជូនលោកអ៊ំប្រុសនៅពេទ្យផង! ចាំខ្ញុំយកទៅពេលឆ្អិនណា៎!»

នាងឱនហាន់បន្លែ….រោមភ្នែកង….ហើយទឹកមុខស្លូតបូត។ អ្នកស្រីទិវាតាមមើលនាងភ្លឹកភ្លាំង។ គាត់ពិចារណាទាំងហួសចិត្ត៖

«ពិតជាមានស្រីគ្រប់លក្ខណ៍មែនឬ! មានទាំងវិជ្ជា ទាំងទ្រព្យ ទាំងសម្រស់ ទាំងចិត្ត? ម៉េចក៏កូនសិទ្ធិមើលរំលងកុលស្ត្រីម្នាក់នេះ?»

យល់ថាគាត់នៅមិនទៅណា នាងងើបមុខមកវិញគាត់ភ្ញាក់ខ្លួននិយាយបន្លប់៖

«ម៉ាក់បាច់មិនអរគុណទៀតទេ! ព្រោះក្នុងចិត្តម៉ាក់យើងជាគ្រួសារតែមួយ!»។ នាងសើចតបស្នងក្ដីស្រលាញ់អាណិតដែលផុសចេញក្នុងពន្លឺភ្នែកស្ត្រីអ្នកមាន។

គាត់ឃើញដូច្នេះមិនអាចទប់សម្ដីពីក្នុងចិត្តបានឡើយ៖

«ម៉ាក់អត់ត្រូវការនាងភីតាណានោះទេ! ម៉ានីយ៉ាជាកូនប្រសាដែលម៉ាក់ចង់បានបំផុតណាកូន!»

ដៃនាងទ្រឹងលើជ្រញ់ហើយប្ដូរទឹកមុខ។ នាងញញឹមតិចៗហើយរេភ្នែកគិត។

រហូតដល់ល្ងាចនេះស្រាប់តែគេឃើញរដ្ឋលេខាធិការវ័យក្មេង គឺលោកតារា ជិះឡានរលះរលាំងមកឈប់មុខផ្ទះសិទ្ធិហើយបន្ទាប់មកក៏ចូលដល់ខាងក្នុង។

បុរសវ័យក្មេងរត់មករកម៉ានីយ៉ាដែលកំពុងរៀបចំផ្កាលើសាឡុងធ្វើឱ្យនាងភ្ញាក់ផ្អើលបើកភ្នែកមូលក្លុំ។

នាងឃើញមន្ត្រីវ័យក្មេងរូបនេះហត់គឃូស។

«អាយ៉ា! ខ្ញុំមានរឿងសំខាន់ចង់ប្រាប់!»

ម៉ានីយ៉ាដាក់ថូផ្កាចុះយឺតៗ។ តារានិយាយទាំងទាញដៃនាង៖

«តស់! ទៅក្រៅសិន! ខ្ញុំមិនចង់និយាយនៅទីនេះទេ!»

គេលូកដៃមកអូសនាងទៅ នាងរកតែបដិសេធឬសួរនាំអ្វីមិនទាន់ព្រោះទឹកមុខតារាហាក់ស្លន់ស្លោ។

«ខ្ញុំចង់និយាយរឿងរវាងសិទ្ធិនិងភីតា!» គេខ្សឹបដាក់នាងតិចៗ។

ម៉ានីយ៉ាធូរចិត្ត នាងនិយាយតបតិចៗ៖

«មិនបាច់ទៅណាទេ តារានិយាយនៅទីនេះទៅ! តែកុំឱ្យសិទ្ធិឮណា៎ គេទើបតែបានធូរស្បើយពីទុក្ខខ្លះៗ! គេឆ្លងកាត់ការបំភ្លេចស្រីនោះដោយលំបាកណាស់ ឮអត់?»

តារាលេបទឹកមាត់ក្អឹក គេព្យាយាមពន្យល់ស្រីស្អាត៖

«អាយ៉ា! អ្វីដែលសិទ្ធិនិយាយ ខ្ញុំចង់មានន័យថាអ្វីទាំងអស់រវាងវានិងភីតា គឺសិទ្ធិវានិយាយកុហកនាងទេណា៎អាយ៉ា ជឿខ្ញុំទៅ!»
«ពិតក៏ដោយ កុហកក៏ដោយ ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យវាក្លាយជាអតីតកាលទាំងអស់ ចាំមើលចុះតារា! ខ្ញុំនឹងជួយឱ្យសិទ្ធិបំភ្លេចនាងនោះ» នាងនិយាយដោយទឹកមុខមាំ។

«ដែលសំខាន់គឺនាងមិនដឹងរឿង នាងជួយមនុស្សដោយមិនដឹងមូលហេតុពិត តើទៅរួចទេម៉ានីយ៉ា!?»
«មូលហេតុពិតអីទៅ!? តារាឯងដឹងច្រើនជាងខ្ញុំម៉េចកើតបើខ្លួនឯងនៅភ្នំពេញដែរ តែមិនដែលឈឺឆ្អាលនឹងមិត្ត! ផ្ទះគ្នាមានរឿងប៉ិនភ្នំ ប៉ាក៏ធ្លាក់ឈឺ បងស្រីក៏អ៊ីចឹង! ឥឡូវសង្សារទាត់ចោល! ចំណែកតារាឯងជាមិត្តបានជួយអីគេខ្លះ! ពេលនេះការងារក៏គេបាត់ទៀត តារាឯងមកថាគេកុហកទៀត? សមទេ?»
«តែគេកុហកមែន! គេមិនដែលជាសង្សាររបស់ភីតាទេ! គេមិនដែលបានdating ហើយក៏មិនដែលទៅខេត្តជាមួយគ្នាអីដែរ! ឮអត់! គឺពួកម៉ាកភីតាជាអ្នកនិយាយប្រាប់ខ្ញុំអស់ជិតពីរម៉ោងពីម្សិលមិញនេះ!»

ស្រីស្អាតមានស្នេហ៍ស្មោះក្រពាត់ដៃដោយវាចាសើចចំអក៖

«ពួកម៉ាកគេនោះនិយាយ តារាឯងក៏ជឿភ្លាម! ដល់ពួកម៉ាកឯងនិយាយ តារាឯងថាគេភរ! ខ្ញុំកោតណាស់!»

«តែអាយ៉ាឯងគួរស្ដាប់ហេតុផលសិនដែរ បើទុកខ្ញុំជាមិត្តម្នាក់!»

ម៉ានីយ៉ានៅទច់ង៉ក់….នាងបើកភ្នែកមូលក្លុំសម្លឹងតារា។ ទោះបីនាងខឹងតែនាងដឹងថាមិត្តរួមជំនាន់ម្នាក់នេះគេមិនដែលនិយាយអ្វីកុហកទេតាំងពីនាងស្គាល់គេ។ តែសម្ដីនេះវាផ្ទុយទាំងស្រុងនឹងការគិតរបស់នាងព្រោះថាសិទ្ធិជាអ្នកនិយាយប្រាប់នាងដោយស្មោះកាលពីនៅសួនក្ដាន់ពីរ។ នាងបដិសេធតិចៗទាំងស្ទាក់ស្ទើរហើយលែងមើលមុខតារា៖

«អត់ទេ! សិទ្ធិមិនកុហកទេ! ស្រីនោះអាចថាកុហកមិត្តនាងព្រោះគេចង់លាងខ្លួនទៅរកប្រុសផ្សេង!ហេតុផលប៉ុណ្ណឹងគ្មានអីគួរឱ្យសង្ស័យទេ! គេទៅមណ្ឌលគីរីជាមួយសិទ្ធិរឿងអ៊ីចឹងៗមនុស្សស្រីម៉េចនឹងសារភាពទៅ? ពិសេសពេលនេះគេកំពុងចង់តោងអ្នកផ្សេងផងនោះ!»

តែតារានិយាយវិញដោយម៉ឺងម៉ាត់៖

«គ្មានអ្នកណាយកដៃបាំងមេឃបានទេអាយ៉ា! បើគេពិតជាទៅជាមួយគ្នា ចង់ស៊ើបមានអីពិបាក?! តែព័ស្តុតាងជាច្រើនបង្ហាញថាសិទ្ធិនិងភីតាមិនដែលទៅណា៎ជាមួយគ្នាទេ……»

ម៉ានីយ៉ាភ័យផងឆ្ងល់ផង តែនាងមិនទាន់បាននិយាយអ្វីតបនឹងតារា ស្រាប់តែសំឡេងសិទ្ធិលាន់មកពីក្រៅ៖

«មកជុំគ្នាល្អណាស់ពួកម៉ាក! តស់ ហូបបាយជុំគ្នាម្ដងយើង!»

តារាថ្លោះទឹកមុខ រេភ្នែកទៅរកមិត្តខ្លួនដែលជាម្ចាស់ផ្ទះ។

ទឹកមុខសិទ្ធិស្រស់ថ្លាគ្រាន់បើហើយមានស្នាមញញឹមលើបបូរមាត់បញ្ជាក់ថា ប៉ុន្មានថ្ងៃមកនេះម៉ានីយ៉ាពិតជាអាចជួយគេឱ្យចាកចេញពីភាពទាល់ច្រកមែន ទោះបីគេបានចួបវិបត្តិស្នេហ៍ បាត់បង់តួនាទីនៅក្រុមហ៊ុនរបស់ខ្លួនឯងនិងខូចកេរ្តិ៍ឈ្មោះក្នុងសង្គមជាន់ខ្ពស់ក៏ដោយ។

ម្នាក់ៗឈប់មាត់ហើយចេញទៅអង្គុយជុំគ្នានៅឯកញ្ចុះក្នុងសួនទីដែលកាលពីប៉ុន្មាន៧ឆ្នាំមុនពួកគេតែងតែមកចួបជុំគ្នាធ្វើ Assignment និងធ្វើអីហូបរីករាយជុំគ្នា។

«ម៉េចបានមកនៅទីនេះដែរតារា? អត់ធ្វើការទេ!? បំផ្លាញលុយរដ្ឋណាស់ឯងនេះ!»

សិទ្ធិគេនិយាយបង្អាប់លេង។
«មកមើលឯង! បើដឹងមិនទាន់ស្លាប់ មិនទៅមកឱ្យខាតសាំងរដ្ឋទេ!»

ម៉ានីយ៉ាសម្លក់នឹងពាក្យលេងសើចហួសហេតុរបស់តារា។
«សម្លក់អី? ខឹង? ធ្វើមើលតែវាហ្នឹងសង្សារផុនអាយ៉ាឯងអ៊ីចឹង?»

តារានិយាយលេងបង្អាប់បង្កើនបរិយាកាស។

«ស្អប់តារាឯងណាស់! អង្កាល់ចេះនិយាយពាក្យល្អៗនឹងគេ? ពួកម៉ាកកំពុងស៊យបើមិនមកលើកទឹកចិត្ត មកធ្វើអី?»

តារាតបនឹងនាងវិញភ្លែត៖

«ពួកម៉ាកសម្រាប់និយាយពាក្យពិតមិនមែនឃើញមិត្តរវើរវាយដើរផ្លូវខុសហើយរុញស៊ីក្លូបញ្ចូលឡានទេ!»

ទឹកមុខសិទ្ធិទៅជាស្រពោន។ គេរអ៊ូដូចនិយាយតែម្នាក់ឯង៖

«ម៉េចក៏មនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់ គេគេមិនដែលយកចិត្តក៏ដាក់ថាខ្ញុំកំពុងពិបាកកម្រិតណា? សង្សារនឹងគ្នាយូរហើយ គេចេះដូរចិត្តទៅស្រលាញ់អ្នកផ្សេងបានអីក៏លឿនម្ល៉េះ ឬក៏មានអ្នកណាម្នាក់បង្ខំគេ? គេប្រហែលជាឈឺចាប់ដូចខ្ញុំដែរផងក៏មិនដឹង?»

ម៉ានីយ៉ាបញ្ចេញទឹកមុខអាណិតសិទ្ធិតែតារានិយាយកាត់ផូង៖

«ឯងឈប់កុហកខ្លួនឯងទៅសិទ្ធិ! គេមិនស្រលាញ់ឯង មិនមែនជាកំហុសឯងក៏មិនមែនកំហុសគេដែរ! លើលោកនេះមិនមែនមនុស្សដែលយើងស្រលាញ់សុទ្ធត្រូវស្រលាញ់យើងវិញទេ! ទទួលយកការពិតចាកចេញពីសុបិនឆ្កួតឡប់នេះទៅ»

សិទ្ធិបើកភ្នែកធំៗគេទំនងចង់ការពារសូម្បីតែអតីតកាលដែលលែងមានតម្លៃទៅហើយ៖
«តែពីមុនយើងស្រលាញ់គ្នាណាស់! គេទើបតែប្រែប្រួលទេ! ឯងមិនធ្លាប់មានស្នេហា ឯងយល់ដែរអាអ្នកនយោបាយ!?»

«តែខាងស្រីគេថាគេមិនដែលបានទាក់ទងអីជាមួយឯងផង! សូម្បីតែទៅណាពីរនាក់តែ៥នាទីក៏អត់!» ដំបូងម៉ានីយ៉ាចង់ឃាត់តារាដែរ តែដល់ពេលនេះនាងហាក់ចង់បានចម្លើយពិតលើករណីនេះទើបនាងក្រពាត់ដៃនៅស្ងៀមចាំស្ដាប់ពីរនាក់គេស៊ីសងគ្នាទាំងជ្រួញចិញ្ចើម។

ភ្លាមនោះសិទ្ធិសើច ហាក់មិនខឹងនឹងតារាអីបន្តិច។

គេនិយាយពន្យល់វិញ៖

«ភីតាត្រូវប៉ារបស់នាងបង្ខំ បានជានាងគេចវេះពីស្នេហានេះ! នាងធ្លាប់ទាំងមករកខ្ញុំនៅOffice ហើយធ្វើម្ហូបផ្ទាល់ដៃមកបញ្ចុកខ្ញុំ! ឱ្យកូនចៅរបស់ខ្ញុំដឹងឮគ្រប់គ្នា នាងប្រកែកយកល្អព្រោះមិនចង់ខូចមុខប៉ានាង ប្រុសនោះក៏នាងស្រលាញ់ដើម្បីការរកស៊ីរបស់ប៉ានាងដែរ! នាងបង្ខំចិត្តទេ! នាងស្រលាញ់តែខ្ញុំម្នាក់! អាម្នាក់នោះវាបង្ខំនាងបានជាខ្ញុំចង់ប្រដៅវា!»

រឿង៖ ម៉ានីយ៉ា ភាគទី២

Bo Bo — Fri, 22 Mar 2024 13:00:00 +0000

សំណួរមួយលេចឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់នាង៖

«ហេតុអ្វីបានជាម៉ាក់ហៅខ្ញុំមកទីនេះ? ម៉ាក់មកឈរនៅកន្លែងងងឹតយ៉ាងនេះឬ?»

«គ្មានទេ!»

នាងងាកប្រុងត្រលប់មកបើកទ្វារចេញវិញ តែភ្លាមនោះកន្ទុយភ្នែកបានវាត់ទៅឃើញគេណាម្នាក់អង្គុយក្នុងភាពងងឹតសូន្យលើអ្វីមួយសណ្ឋានដូចជានៅលើគ្រែ។

នាងងាកទៅមើលភ្លាមតែវាជាការលំបាក គឺនៅក្នុងភាពងងឹតក្រាស់ឃ្មឹក។ វ៉ានីនព្យាយាមលើកដៃរាវរកកុងតាក់ភ្លើងក្បែរទ្វារពន្លឺនោះ ប៉ុន្តែរកវាមិនឃើញសោះ។ នៅទីនោះក្នុងភាពងងឹតនោះ នាងហៅម្ដាយនាងតិចៗថា «អ្នកម៉ាក់» ដោយសម្លឹងទៅរកមនុស្សនោះតែមិនមានការឆ្លើយតប។

វ៉ានីនកាន់តែភ័យតែនាងបានប្រមូលផ្ដុំភាពក្លាហានឈានទៅរកគ្រែ ព្រោះនៅជឿថាមុននេះនាងឃើញម្ដាយបក់ដៃហៅពីរានហាលច្បាស់ណាស់។ នាងទាក់ជើងនឹងអ្វីមួយធ្វើឱ្យទ្រេតដួលប៉ះជញ្ជាំងហើយដៃនាងច្រត់លើកុងតាក់។ ពន្លឺគ្របដណ្ដប់ច្រាកពណ៌មាសនៅទូទាំងបន្ទប់។ ប៉ុន្តែនៅមុខនាងមិនមែនម្ដាយទេ គឺបុរសម្នាក់មាឌធំខ្មៅស្រអែម កំពុងអង្គុយញញឹមមករកនាង។

«ចូលមកវ៉ានីន!»

ជាលើកដំបូងសម្រាប់បងស្រីរបស់សិទ្ធិដែលបាននៅស្ងាត់តែពីរនាក់តទល់ជាមួយមនុស្សប្រុសក្នុងបន្ទប់ត្រជាក់ស្រឹមនិងស្ងាត់យ៉ាងនេះ។

ទោះបីនាងមិនគ្រប់ដប់ តែភាពជាយុវវ័យបានកម្រើកឡើងក្នុងបេះដូងនាង។ វាជាការរំភើបដំបូងរវាងមនុស្សស្រីនិងមនុស្សប្រុសដែលធ្វើឱ្យនាងបាត់ការភ័យខ្លាចទាំងឡាយអស់។

យុវបុរសនោះនិងវ៉ានីនសម្លឹងគ្នាទៅវិញទៅមក។ ការទាក់ទាញរវាងភេទផ្ទុយបង្ហាញចេញនៅក្នុងពន្លឺភ្នែកដែលបុរសក្មេងនោះសម្លឹងមកនាងធ្វើឱ្យវ៉ានីនមិនអាចដកក្រសែភ្នែករបស់នាងចេញពីផ្ទៃមុខសង្ហារបស់គេនោះបានឡើយ។

ដូចជាមានមន្តអាគមអ្វីនៅក្នុងសំឡេងដែលគេនោះហៅឈ្មោះនាងតិចៗថ្នមៗ ហើយនាងបានដើរទៅអង្គុយនៅក្បែរគេភ្លាមទាំងមិនដឹងថាខ្លួនឯងកំពុងធ្វើអ្វី? ចង់បានអ្វី? និងស្គាល់គេនោះពីពេលណាមក។

«កុំខ្លាចបងឱ្យសោះណា៎!»

គេនិយាយដាក់ត្រចៀកនាងតិចៗពេលដែលនាងហាក់លឹបលភ័យព្រួយរសាប់រសល់។

បងស្រីរបស់សិទ្ធិមានអារម្មណ៍ថាធូរស្បើយពីការភ័យខ្លាចនៅក្នុងចិត្ត ហើយបុរសក្មេងកាន់តែរំកិលមកក្បែរនាងដែរ។ គេហៅឈ្មោះនាងម្ដងទៀតធ្វើឱ្យនាងងើបមុខសម្លឹងគេ។

ពេលនេះនាងយល់ថាអំណាចអ្វីមួយបានធ្វើឱ្យភ្នែកគេនោះប្រែទៅជាក្រហមឡើងៗ…..ដៃគេរាវមើលដងខ្លួននាងធ្វើឱ្យនាងចង់រត់បន្តិចចង់នៅបន្តិចចែកមិនដាច់។ នាងទទួលអារម្មណ៍ថាត្រូវបានគេថើបពីថ្ពាល់រហូតដល់កញ្ចឹងក ស្មាហើយនិងបរិវេណពោះ។ អាវនាងរបូតអស់ ហើយគេក៏ទ្រោបពីលើនាងពេញលេញតែម្ដង។

សម្រែករបស់វ៉ានីនបានលាន់មកគ្របដណ្ដប់ដល់ពិធីជប់លៀងទាំងមូលនៅសួនច្បារ……
«ស្អីគេហ្នឹង?»

ភ្ញៀវងាកសួរគ្នាដោយភិតភ័យ និងចម្លែកចិត្ត។ សិទ្ធិស្គាល់សំឡេងបងស្រីគេច្បាស់។ គឺគេនិងម្ដាយរួមទាំងម៉ានីយ៉ាកំពុងអន្ទះសារកនាង។

«សំឡេងមកពីជាន់ទីមួយ! នុះបន្ទប់នោះ!»

នរណាម្នាក់និយាយឡើងពីក្នុងចំណោមភ្ញៀវ។

សិទ្ធិបោះពួយចូលទៅក្នុងផ្ទះដោយគ្មានគិតច្រើន ហើយរត់សំដៅទៅជាន់ខាងលើ។ តារានិងប្រុសៗឯទៀតរត់តាមទៅពីក្រោយបន្ទាប់ពីភាន់ភាំងអស់មួយខណៈ។

ចំណែកស្រីៗនៅឈរប្រមូលផ្ដុំគ្នាស្ទាបទ្រូងសម្លឹងទៅជាន់ខាងលើដោយភ័យរន្ធត់។ អ្នកស្រីម្ដាយសិទ្ធិក៏ស្ថិតក្នុងចំណោមពួកគេដែរ។ គាត់គ្មានសល់ឈាមមួយដំណក់លើស្បែកមុខទេ ម៉ានីយ៉ាស្ទុះកាត់ពីមុខគាត់ហើយរត់ទៅក្នុងផ្ទះដោយរលះរលាំង។

សិទ្ធិនាំមុខគេមកដល់ជាន់ទីមួយហើយបញ្ឈប់ជើងនៅក្នុងបរិវេណដែលមានបន្ទប់ជាច្រើនព័ទ្ធជុំវិញ។

«បន្ទប់ទីបីសិទ្ធិ!»

តារាស្រែកមកពីក្រោយខ្នង។ សិទ្ធិរេភ្នែកត្រមង់ទីនោះហើយសម្រែកបងស្រីគេលាន់មកម្ដងទៀតគឺចេញមកពីទីនោះមែន…..គេហក់ទៅដោយមានមនុស្សជាច្រើនទៅជាមួយ។

….ទ្វារត្រូវបិទគន្លឹះពីខាងក្នុង។ សិទ្ធិគ្មានការអត់ធ្មត់ទេគេគោះផងធាក់ផង៖

«បើកទ្វារ!»

«ទម្លាយទ្វារទៅ!» អ្នកផងស្រែកមក។

ប្រុសៗហក់មកជួយធាក់ទម្លាយទ្វារជាមួយសិទ្ធិ ក្រោមពន្លឺភ្នែកភ្លឹកភ្លាំងរបស់តារាជាម្ចាស់ផ្ទះដែលគ្មានស្មារតីរហូតដល់នឹកឃើញថាសោបន្ទប់នេះនៅឯណានោះទេ។។

ទ្វាររបើក….សិទ្ធិនិងមិត្តភក្ដិលុកលុយចូលទៅក្នុងបន្ទប់។ នៅលើគ្រែនោះវ៉ានីនតែម្នាក់ឯង គេងផ្ងារស្រែកផងច្រានផងទៅកាន់នរណាម្នាក់ដែលគេឯងមើលមិនឃើញ។ សកម្មភាពរបស់នាងដូចកំពុងត្រូវអ្នកណាម្នាក់សង្កត់ តែខោអាវនាងនៅធម្មតាមិនបានសម្រាតចេញពីខ្លួនឡើយ។

ទោះប្អូនប្រុសចូលទៅជិតហើយ នាងនៅតែបន្តរើបម្រះទធាក់មិនឈប់។

«ចេញទៅ! ចេញ?!»

សិទ្ធិលើកនាងឡើងអង្គុយហើយដៃទាំងពីររបស់គេក្ដាប់ស្មារបស់នាងដើម្បីបំបាត់ភាពភ័យរន្ធត់។

«បងនីន! បងនីន! ដឹងខ្លួនមកបងនីន!»

វ៉ានីនបើកភ្នែកដែលសើមជោកដោយទឹកនេត្រា។ នាងឃើញសិទ្ធិទើបទ្រោបមកលើស្មាប្អូនប្រុស តែនាងនៅតែស្រែកដដែលៗ៖

«លែងៗៗៗ! ចេញទៅ!»

«បងនីន! ដឹងខ្លួនឡើង! អត់មាននរណានៅទីនេះទេ»

សិទ្ធិខំពន្យល់នាងដោយអង្រួននាងផង។

«សិទ្ធិ! វាចង់រំលោភបងណា៎សិទ្ធ! វាចង់រំលោភបង!»

សិទ្ធិរេភ្នែកសម្លឹងជុំវិញខ្លួនដោយភាពអៀនខ្មាសរត់រសឹបក្នុងចិត្តគេ។ គេប្រាកដជាគិតថាបងស្រីគេមានជំងឺមិនគ្រប់ទឹកហើយពេលនេះរោគរវើរវាយបានកើតឡើងរហូតដល់គេត្រូវលក់មុខកណ្ដាលចំណោមហើយ។

«អត់មានអ្នកណាទេ! តស់ទៅផ្ទះយើងវិញ!» គេលួងលោមតិចៗទៅកាន់បងស្រីតែចិត្តពោរពេញដោយវិប្បដិសារីដែលជំងឺរបស់នាងបានបំផ្លាញភាពអធិកអធមរបស់តារា។

«កូននីន! មានរឿងអី? មានរឿងអីកូន?»

អ្នកស្រីទិវាម្ដាយរបស់សិទ្ធិក៏បានឡើងមកដល់កន្លែងកើតហេតុនេះដែរ។ រាងកាយអ្នកស្រីញ័ររន្ធត់។

«ម៉េចហ្នឹងកូន? កូនសម្លាញ់របស់ខ្ញុំ!» ម្ដាយនាងឱបនាងទាំងទឹកភ្នែក។

នៅក្នុងរង្វង់ដៃម្ដាយ វ៉ានីនឈប់ស្រែកតែនាងចាប់ផ្ដើមយំ៖

«អ្នកម៉ាក់! ហេតុអ្វីអ្នកម៉ាក់បក់ដៃហៅឱ្យកូនឡើងមកលើនេះ ហើយស្រាប់តែអ្នកម៉ាក់ចេញទៅ ណាបាត់ចោលកូន?»

អ្នកស្រីដៀងភ្នែកសម្លឹងកូនប្រុស។

ម្ដាយនិងកូនគិតថាខ្លួនយល់ណាស់ពីអ្វីដែលកើតឡើងចំពោះវ៉ានីន គឺពួកគេសុទ្ធតែគិតថានាងរើជំងឺវង្វេងវង្វាន់។

«អស់អីហើយ! ម៉ាក់ជូនកូនទៅផ្ទះណា៎!» ម្ដាយនាងព្យាយាមលួងលោម។

ដៃស្រឡូនរបស់ម៉ានីយ៉ាដែលទើបឡើងមកដល់ជួយលូកមកទប់ម្ដាយនិងបងស្រីសិទ្ធិឱ្យក្រោកឡើងវិញ។ សិទ្ធិគេហាក់លែងសូវតឹងតែងចិត្តពេលដែលឃើញស្រីស្អាតឡើងមកឈរក្បែរ។

ដៃនាងកំពុងទប់បងស្រីឱ្យគេ តែភ្នែកនាងសម្លឹងមកគេដោយបារម្ភ។ គេដកដង្ហើមធូរពីភាពតានតឹងបានបន្តិចដោយសារមានស្រីស្អាតម្នាក់ចូលរួមរំលែកទុក្ខសោកនេះជាមួយគេដែរ។

«អាយ៉ា! ខ្ញុំជូនបងនីនទៅផ្ទះវិញទើបបាន!»

នាងយល់ចិត្តគេនិងការលំបាកក្នុងទ្រូងគេ ស្រីស្អាតងក់ក្បាលយឺតៗជំនួសចម្លើយ។

សិទ្ធិគ្រាហ៍ម្ដាយនិងបងស្រីចេញទៅ។ ដើរកាត់ពីមុខតារា គេនិយាយតិចៗ៖

«គ្នាសុំទោសវ៉ី!»

តារាញញឹមមិនសូវសមព្រោះនៅភ័យ៖

«កុំនិយាយអ៊ីចឹងសិទ្ធិ!»

គេងាកទៅឱនសំពះម្ដាយពួកម៉ាកហើយជួយជូនពួកគេមកក្រោម។ ពីក្រោយខ្នងអ្នកទាំងប្រាំសូរស័ព្ទខ្សឹបខ្សៀវលាន់ឡើង។

«គ្មានឃើញមាននរណានៅទីនេះផងម៉េចបានជានាងស្រែកចម្លែកម៉េះ?»

«ខ្មោចព្រាយលងមិនដឹង! ផ្ទះនេះធំម្ល៉ឹងហើយថ្មើរណេះហើយ! មិនដែលនៅសុខៗនាងហ៊ានឡើងមកលើផ្ទះតារាម្នាក់ឯងទេ!?»

សំឡេងអ្នកទីពីរមិនបានធ្វើឱ្យសិទ្ធិគិតយកមកទុកក្នុងអារម្មណ៍ទេ តែតារាជាម្ចាស់ផ្ទះរេភ្នែកក្រឡេបក្រឡាប់។

«ស្រីនេះដូចត្រូវអំពើគេវិញទេ!»

សំឡេងទីបីបញ្ចេញយោបល់។

«អត់ទេ! នាងមានជំងឺឆ្កួតតាំងពីក្មេងៗ! ឯងមិនដឹងតែគ្នាដឹង!»

សំឡេងមិត្តរួមថ្នាក់ផ្សេងខ្សឹបៗពីជាន់ខាងលើធ្វើឱ្យម្ដាយរបស់សិទ្ធិបញ្ចេញកំហឹងតាមរយៈពន្លឺភ្នែក តែគាត់មិនចេញស្ដីឡើយ។ គ្មានម្ដាយណាសប្បាយចិត្តពេលឮគេហៅកូនស្រីខ្លួនរបៀបនេះឡើយ ទោះបីនាងមានសតិមិនធម្មតាដូចគេឯងក៏ដោយ។

«អ្នកម៉ាក់! សូហ្វ័រមកដល់ហើយ!» សិទ្ធិនិយាយបន្លប់បរិយាកាស។

ស្អែកឡើង

…..សួនច្បារក្ដាន់ពីរស្ថិតនៅស្ងប់ស្ងាត់ក្រោមស្រទាប់ខ្យល់និងរលឹមស្រិចៗ។ នេះជាជ្រុងឆ្ងាយពីក្រុមមនុស្សម្នាដែលមកប្រមូលផ្ដុំហាត់កីឡាផ្សេងៗ។

នេះជាកន្លែងម៉ានីយ៉ាអង្គុយរង់ចាំប្រុសស្នេហ៍របស់នាង ដូចដែលពីរបីឆ្នាំមុនពួកគេតែងតែមកចួបគ្នានៅទីនេះបីនាក់គឺរួមជាមួយទាំងតារាផង។

….នាងឈរផ្អែកនឹងឡាន សម្លឹងទៅកម្រាលស្មៅ តែចិត្តនឹកឃើញដល់កាលពីអតីតកាលដែលនៅជានិស្សិត។ មាត់នាងញញឹមនឹកដល់តារានិងសិទ្ធិ ពូគីង្គក់របស់នាង។

ដើមឡើយអ្នកទាំងបីមិនដែលទៅណាបែកពីគ្នាឡើយ។ គេតែងមកទីនេះដើម្បីពិភាក្សាប្រធានបទទាក់ទងទៅនឹងការសិក្សាវិធីសាស្ត្រនៃការសិក្សាដើម្បីឆ្ពោះទៅរកជោគជ័យ នៅក្នុងជីវិតដូចដែលម្នាក់ៗទទួលបាននៅពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។

…រឿងរ៉ាវនានាទាក់ទងនឹងសិទ្ធិបានអណ្ដែតមកពេញបេះដូងនាង……

នាងនឹកដល់អតីតកាលនិងចំណារព្រហ្មលិខិត ដែលបាននាំនាងមកចួបនឹងគេ។ កាលណោះគឺនាងមកកាន់ទីក្រុងភ្នំពេញនិងបន្តការសិក្សានៅមហាវិទ្យាល័យជាមួយគេ ដោយសារតែលោកឪពុករបស់នាងត្រូវផ្លាស់ប្ដូរមកបម្រើការជាប្រធាននាយកដ្ឋានអាស៊ាន។

ជាអ្នកមានមុខមាត់នៅខេត្តក៏ពិតមែន តែនាងមិនអាចក្លាយជាក្រុមយុវវ័យជាន់ខ្ពស់សម្រាប់រាជធានីដ៏ស៊ីវិល័យនេះទេ។ នាងជាសិស្សថ្មី ហើយស្តង់ដារការអប់រំរបស់នាងនៅតែតាមនិស្សិតនៅទីក្រុងដោយលំបាកដដែល។ គឺសម្រស់នាងវិញទេដែលរុញឱ្យនាងក្លាយជាកម្មវត្ថុចង់ដឹងចង់ឃើញពីមិត្តរួមថ្នាក់នាងទាំងឡាយនៅទឹកដីថ្មីនេះ។

និស្សិតប្រុសៗជាច្រើនតាមមើលនាង ខ្លះព្យាយាមចូលមកជិតនាងតែភាពជាអ្នកចំណូលថ្មី និងអៀនប្រៀនបានជួយរក្សាគម្លាតរវាងនាងនិងពួកគេបានល្អ តែគម្លាតនោះបានរួមតូចពេលដែលនាងបានស្គាល់តារានិងសិទ្ធិ។….ពិសេសគឺសិទ្ធិ….បុរសនោះគឺជាស្នេហាដំបូងរបស់នាង….ក៏ជាស្នេហាដ៏ជ្រាលជ្រៅដែលនាងលាក់ទុកក្នុងបេះដូង ហើយរក្សាវាបានរស់រវើកមកដល់ពេលនេះ….

«អ្នកណាគេហ្នឹង?» ម៉ានីយ៉ាលួចសួរប្រធានថ្នាក់នាងជាមិត្តរួមថ្នាក់ស្រីដំបូងគេដែលនាងនិយាយរក ពេលនាងផ្លាស់ពីក្រចេះមករៀននៅភ្នំពេញនេះ។

«សិទ្ធិ! បញ្ញាសិទ្ធិ! គេជាសិស្សពូកែបំផុតនៅដេប៉ាតឺម៉ង់នេះវ៉ី!» ប្រធានថ្នាក់ធាត់ក្រម៉ាប់និយាយទាំងញញឹម។

«ដឹងហើយ….! តែចង់ដឹងថា…..គេជា….អ្នកខេត្តណាដែរ?»

«បាត់ដំបង! តែគេមកភ្នំពេញតាំងពីក្មេងៗ! នែ៎ម៉ានីយ៉ា ឯងថាទៅ! សង្ហាអត់?»

«មិនដឹងទេ!» នាងអៀន តែនាងដឹងច្បាស់ក្នុងចិត្តថាគេនោះជាមនុស្សសំខាន់បំផុតក្នុងកន្លែងដែលនាងត្រូវទៅរាល់ថ្ងៃ។ នោះគឺថ្នាក់រៀន…..ដែលជាថ្នាលបណ្ដុះបណ្ដាលដើមឈើស្នេហ៍រវាងនាងនិងគេ….គឺវាបានកើតឡើងដោយរបៀបនេះ….

«នែ៎! កុំភ្លេចមើលនិស្សិតស្រីថ្មីដែលទើបផ្លាស់មកពីខេត្ត» កេះប្រាប់តារា។

តារាឮភ្លាមរេខ្លួនរកមើលស្រីស្អាតតាមចរិតយុវវ័យ ទាំងលាន់មាត់៖

‍«ឯងនិយាយពីម៉ានីយ៉ា?»

«ស្អី? មិនទាន់អីស្គាល់ឈ្មោះហើយ?» សិទ្ធិឌឺទាំងភ្នែកសម្លឹងទៅនាង ព្រោះម៉ានីយ៉ានិងប្រធានថ្នាក់ដើរកាត់សួនឆ្ពោះទៅកន្លែងកង់ទីន។

«អើ! មានអីអស្ចារ្យ? ថ្នាក់យើងទាំងមូលពីណាមិនស្គាល់ឈ្មោះរបស់នាង! ឯងកុំធ្វើពើពេកអ្ហា៎! គេជាស្រីស្អាតណា៎» តារាបន្ទោសតិចៗតែភ្នែកនៅតែផ្ដោតមើលនាងដរាប។

«ប្រាប់ឯងរឿងមួយ! នាងមើលមកគ្នាហាសិបមួយដងហើយវ៉ី! នាងទេដែលចាប់អារម្មណ៍គ្នា!»។

តារាហួសចិត្ត គេឌឺវិញ៖

«ឯងរាប់បានល្អ! ហាសិបមួយដង! ម្ង៉ៃៗមិនបាច់រៀនទេឱ្យតែគេងាកទៅណាឯងរាប់យកៗទៅបានហើយ! អាពួកម៉ាកយ៉ាប់!»

ម៉ានីយ៉ាញញឹមពេលនឹកឃើញដល់ត្រង់នេះ។ វាជាអតីតកាល ប៉ុន្តែវាជារឿងដ៏ល្អសម្រាប់អនាគត….

មេឃងងឹតហើយ….

ជាពេលដែលមានីយ៉ាប្រមូលអារម្មណ៍ត្រលប់មករកការពិតក្នុងពេលបច្ចុប្បន្នវិញ។

យូរណាស់ហើយសិទ្ធិនៅតែមិនបានបង្ហាញខ្លួននៅឡើយទេ។ នាងរេភ្នែកមើលជុំវិញសួន។ ក្រៅពីក្រុមអ្នកហាត់ប្រាណ នាងឃើញគូស្នេហ៍ជាច្រើនអង្គុយក្បែរៗម៉ូតូរបស់ពួកគេ ហើយសាសងវាចាផ្អែមល្ហែម។

សាជាថ្មី នាងញញឹមត្រេកអររីករាយជំនួសពួកគេ។

ស្រីស្អាតឈ្ងោកមើលនាឡិកានាង ស្រាប់តែភ្ញាក់ដូចគេកន្ត្រាក់ ព្រោះនៅមិនទាន់ដល់ម៉ោងនៅឡើយទេ។

«ស្អីនៀក! ខ្ញុំនេះអន្ទះសាចង់ចួបសិទ្ធិរហូតមកមុនណាត់ ហើយមុននេះមើលនាឡិកាខុសទៀត?» នាឡិការបស់នាងបង្ហាញឱ្យឃើញថាពេលវេលាណាត់ចួបមិនទាន់ដល់នៅឡើយទេ នាងមកចាំនៅឧទ្យាននេះមុនម៉ោងពេកបានជាឈររម្លឹករឿងចាស់យូរហើយ នៅតែម៉ោង៥និង៥០នាទីនៅឡើយ។

ដោយនៅសល់ពេលនាងរកនឹកទឹកមុខប្រុសស្នេហ៍នៅឯពិធីជប់លៀងរបស់តារា។

ភាសាសំឡេងនិងរាងកាយមាំសង្ហារបស់សិទ្ធិបានលេចឡើងមកវិញធ្វើឱ្យបេះដូងនាងរំជើបរំជួល។ កែវភ្នែកគេហាក់អន្ទះសាថាចង់ចែករំលែករឿងសម្ងាត់ដែលកប់ទុកក្នុងចិត្តរយៈពេលយូរ នោះឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក។

នាងគិតម្នាក់ឯង៖

«តាមពិតសិទ្ធិអាចនឹងនិយាយអ្វីច្រើនជាងនេះ ប៉ុន្តែម្ដាយគេចូលមកហើយបន្ទាប់មកបងស្រីគេក៏មានរឿង!»

នាងដកដង្ហើមធំ ព្រោះការចងចាំហេតុការណ៍ឯផ្ទះតារាកាលពីម្សិលមិញបានជួយឱ្យនាងកត់សម្គាល់ឥរិយាបថរបស់សិទ្ធិដែរ។

«ពេលវេលាបានផ្លាស់ប្ដូរឥរិយាបថគេ! គេមិនសូវស្និទ្ធនឹងខ្ញុំដូចមុន! និយាយស្ដីគួរសមជាងមុន! តែមនុស្សរមែងតែងផ្លាស់ប្ដូរទៅតាមវ័យនិងការងាររបស់គេ! ចំពោះស្នេហ៍របស់គេសង្ឃឹមថាគេមិនបានផ្លាស់ប្ដូរវាទេ!»

….នរណាម្នាក់បានបង្ហាញខ្លួននៅក្បែរស្មានាង។

គឺគេ….បុរសដែលបេះដូងម៉ានីយ៉ានឹកទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ….ក៏ជាបុរសដែលនាងនឹងសួរនាំគេពីមនោសញ្ចេតនាបីឆ្នាំមកនេះ។
«សិទ្ធិ?»

គេញញឹមយ៉ាងសង្ហា។

នាងស្ទើរភ្លឹកនឹងសម្រស់នាយ ជាហេតុធ្វើឱ្យម៉ានីយ៉ាត្រូវតែរកអ្វីមកបន្លប់…នាងធ្វើជាងរង៉ក់….

«ស្អីគេនៀកពូគីង្គក់? ខ្ញុំចាំយូរយ៉ាងនេះទើបមក?»
«មើលនាឡិកាផងមីងកង្កែប! គេមកទាន់ម៉ោងល្អណាស់ ៥:៥៩នាទី!»

នាងដឹងរឿងនេះ បានជានិយាយធ្វើពើវិញ៖
«បានៗ! ឥឡូវនិយាយរឿងសម្ងាត់នោះមក!»

បំណងរបស់នាងគឺមិនចង់ខ្ជះខ្ជាយពេលវេលាទៅតាមសន្ទុះចិត្តចង់ដឹងចង់ឮពីអ្វីដែលគេបានលាក់ទុកក្នុងចិត្តឱ្យបានឆាប់កាន់តែល្អ។

គេឱនមកខ្សឹបដាក់នាងតិចៗ៖

«អាយ៉ា! វាជារឿងសំខាន់! ខ្ញុំមិនដែលប្រាប់អ្នកណាទេទោះបីជាតារាក៏ដោយ! ឃើញអាយ៉ាឯងកាលពីនៅផ្ទះតារាភ្លាមខ្ញុំដឹងថាអ្នកដែលខ្ញុំគួរចែករំលែកនោះគឺមានតែនាង!»

ចង្វាក់បេះដូងរបស់ម៉ានីយ៉ាលោតញាប់ឡើង។

នាងកាន់តែចង់ឮនូវអ្វីដែលនាងបានបែកពីគេជាច្រើនឆ្នាំមកតើគេចួបរឿងអ្វីខ្លះ? មានវិបត្តិអ្វី?ហើយការពិត នៅថ្ងៃនេះគេចង់និយាយពីអ្វីប្រាប់នាង?

«ខ្ញុំដឹងហើយសិទ្ធិ! រឿងនេះខ្ញុំមិនឱ្យមានអ្នកទីបីដឹងដាច់ខាត!» នាងនិយាយតិចៗតែម៉ឺងម៉ាត់។

មនោសញ្ចេតនាចម្លែកមួយសម្ដែងចេញតាមរយៈកែវភ្នែករបស់សិទ្ធិ។

«រឿងស្នេហា! ខ្ញុំស្រលាញ់គេម្នាក់! ជិតឆ្កួតទៅហើយ! ខ្ញុំមានវិបត្តិគេបដិសេធខ្ញុំ! ហើយខ្ញុំត្រូវការជំនួយ! ខ្ញុំរស់នៅប៉ុន្មានខែនេះពិបាកណាស់! សម្ពាធក្នុងផ្ទះប៉ាក៏ឈឺបងស្រីមានរឿងល្ងីល្ងើមិនឈប់! ខ្ញុំមិនដឹងត្រូវហាប្រាប់អ្នកណាកុំឱ្យវាស្លាក់! ឃើញយាយកង្កែបឯងភ្លាមខ្ញុំនឹកថាយាយឯងជាមិត្តដ៏ស្និទ្ធរបស់ខ្ញុំ គឺមិត្តដែលខ្ញុំអាចទុកចិត្តបានជាទីបំផុត!»

រាល់ពាក្យគេនិយាយដូចជាមហន្តរាយមួយហោះមកបុកចំបេះដូងស្រីស្អាត។ នាងស្ទើរគាំងបេះដូងហើយចាប់ផ្ដើមស្រពេចស្រពិល។

«មានន័យថាគេមិនរក្សាចិត្តស្នេហាជាមួយខ្ញុំទៀតទេ? គេទុកខ្ញុំជាមិត្តជិតដិត? ស្រីដែលគេនិយាយនោះជាអ្នកផ្សេងប្រាកដណាស់ នាងបានធ្វើឱ្យគេឈឺចាប់ប៉ុន្មានខែចុងក្រោយនេះទៀតផង? ខ្ញុំបានធ្វើកំហុសមួយ គឺច្រឡំថាគេនៅរង់ចាំខ្ញុំ????

ស្នេហាយើងនៅឯមហាវិទ្យាល័យបានចប់ទៅតាមពេលវេលាមែនហើយ?»

នាងដឹងថានេះជាពេលដំបូងក្នុងជីវិតដែលត្រូវបានមនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់ទាំងយូរ ទាំងស្មោះ បញ្ចេញប្រាប់ចំពោះមុខនូវការពិតដ៏ព្រៃផ្សៃនេះ។

«គេពិតជាមានអ្នកផ្សេង! គេពិតជាបានបំភ្លេចឯងហើយម៉ានីយ៉ា! ឯងឆ្កួតណាស់ដែលចាត់ទុកគេជាសង្សាររហូតមក!»

ទោះបីជាមានអារម្មណ៍ថាអ្វីគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានបញ្ចប់ ប៉ុន្តែសតិសម្បជញ្ញៈប្រាប់នាងថាវាអាចជាកំហុសរបស់នាងដែលយល់ខុសរវាងមិត្តភាពនិងក្ដីស្រលាញ់ក្នុងពេលនេះ។

«វាគឺជាកំហុសរបស់យើងខ្លួនឯងដែលទៅរំពឹងគេនឹងស្រលាញ់យើងយូរយ៉ាងនេះ គ្រាន់តែដោយសារហេតុផលថាយើងខ្លួនឯងនៅរង់ចាំនិងនៅស្រលាញ់គាត់ខ្លាំងហួស!»

នាងគិតហើយសម្រួលទឹកមុខធ្វើពើជាញញឹមឌឺគេ៖

«អ្នកណាគេមានឥទ្ធិពលធ្វើបាបពួកម៉ាកខ្ញុំបាន? ខ្ញុំស្គាល់អត់? គឺ…ចង់និយាយថាគេឈ្មោះអីដែលធ្វើឱ្យតាគីង្គក់ឯងងប់ស្រលាញ់យ៉ាងនេះ?
«ប្រាប់ឥឡូវហើយ! មកនេះមកប្រាប់ហើយតើ! គេឈ្មោះ ភីតា កូនស្រីរបស់ថៅកែចិនម្នាក់គេនោះជាដៃគូរកស៊ីជាមួយលោកប៉ាខ្ញុំកាលលោកប៉ាមិនទាន់ធ្លាក់ឈឺ!»

«ស្គាល់តើ!» ម៉ានីយ៉ានិយាយតិចៗ។

«អូ អាយ៉ាឯងស្គាល់គេដែរ?» សិទ្ធនិយាយដូចអរ។

«ប៉ាគេមានម្ល៉ឹងៗ ល្បីម្ល៉ឹងៗពីណាមិនស្គាល់កូនស្រីសិចស៊ីតែមួយគត់របស់គាត់ទៅ?»

ម៉ានីយ៉ារអ៊ូតិចៗទាំងភាពច្រណែននិងប្រចណ្ឌបង្ហាញលួចលាក់ក្នុងពន្លឺភ្នែកចុងក្រោយរបស់នាង។

«ប្រហែលអ៊ីចឹងហើយបានជាខ្ញុំចាប់គេមិនបាន!» សិទ្ធិហាក់ងប់ងុលទៅក្នុងទុក្ខស្នេហ៍របស់គេមិនបានចាប់ភ្លឹកនឹងអាកប្បកិរិយាម៉ានីយ៉ាទេ។ គេនិយាយបន្តព្រោះគិតថានាងនៅកំពុងចាំស្ដាប់ដើម្បីជួយដោះស្រាយខ្លួន។

«គេប្រហែលមានជម្រើសច្រើន! ស្រលាញ់គ្នាជិតមួយឆ្នាំ ទីបំផុតគេខ្លួនឯងមកសុំបែកផ្លូវគ្នា!»

គេនិយាយតិចៗទាំងភាពស្រងូតអណ្ដែតចេញតាមពន្លឺភ្នែកទាំងសង។ ម៉ានីយ៉ាទាញអារម្មណ៍មកវិញពីអ្វីម្យ៉ាងអាថ៌កំបាំងក្នុងចិត្តនាង។

នាងនិយាយការពារសិទ្ធិ៖

«កុំឱ្យតម្លៃគេខ្ពស់ហួសពេក! ពូគីង្គក់ឯងមានអីអន់ជាងប្រុសៗអស់នោះទៅ? គ្រួសារក៏មាន គ្រាន់តែមួយរយៈនេះអ៊ំប្រុសឈឺមិនបានធ្វើជំនួញហ៊ឹកហ៊ាក់ទៀត»

តាមថាសិទ្ធិត្រូវបង្អាប់នាងថា នៅស្រុកក្រៅសោះដឹងរឿងគេច្រើនម្ល៉េះ ប៉ុន្តែលើកនេះគេនៅស្ងៀមស្ងាត់ ព្រោះបេះដូងអាល័យតែរវល់ជាមួយទេពធីតាភីតាទៅហើយ។

«ពេលគេសុំបែកគ្នា សិទ្ធិមិនសួរគេថាហេតុអី?»

«ខ្ញុំអត់សួរទេ ព្រោះនិយាយមិនចេញ! តែមានគេប្រាប់ខ្ញុំថាមួយរយៈនេះគេទាក់ទងជាមួយអ្នកជំនួញធំម្នាក់! ពួកគេប្រាកដប្រជានឹងគ្នាទៀត!»

«មនុស្សមិនស្មោះអ៊ីចឹងសិទ្ធិឯងទៅស្រលាញ់គេបានការអី!?»

«ខ្ញុំមិនអាចភ្លេចគេបានទេ! យើងធ្លាប់ទៅមណ្ឌលគីរីជាមួយគ្នាបីយប់បីថ្ងៃ! រយៈពេលនោះគេលះបង់អ្វីៗឱ្យខ្ញុំ! គេថាមួយជីវិតនេះ គេមិនអាចគ្មានខ្ញុំទេ!»

ម៉ានីយ៉ានៅស្ងៀមលែងនិយាយចេញ….

រឿង៖ ម៉ានីយ៉ា ភាគទី១

Bo Bo — Fri, 15 Mar 2024 13:07:08 +0000

ម៉ានីយ៉ា-1