ម៉ីសន សុធារី – Meysansotheary

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី៣៦

Bo Bo — Wed, 25 Dec 2024 13:02:00 +0000

វីរៈមិនដែលបានស្គាល់រតនៈច្បាស់ទេ ប៉ុន្តែគេនៅអត់ធ្មត់ស្តាប់ខាងរដ្ឋបាលដែលខ្សឹបខ្សៀវប្រាប់៖

«លោករតនៈ ធ្លាប់ជាមនុស្សល្បីខាងលើកតួចម្រៀងធំៗយ៉ាងជោគជ័យ កាលពីជាង១០ឆ្នាំមុន មុនពេលដែលសេដ្ឋកិច្ចដុនដាប ម្នាក់នេះនៅខ្លាំងណាស់កាលហ្នឹង! G-Brothers និង ឯកនគរ សុទ្ធតែទុកគេជាតួគំរាមកំហែង!»

វីរៈញញឹមស្មើៗហើយនិយាយផ្ទួនពីបុគ្គលិកភេទទីបីរូបនោះ«គំរាមកំហែងៗ»។ ភ្នែកគេដៀងមករកតួស្រី។ នាងគ្មានអារម្មណ៍នឹងអ្វីៗជុំវិញទេ អង្គលក្ខិណាឱនសម្លឹងLyricយ៉ាងជក់ចិត្តនិងផ្តោតអារម្មណ៍។ តាមមើលនាងចង់លាក់ទឹកភ្នែកកុំឱ្យបុគ្គលិករដ្ឋបាលឃើញ។ បុរសយល់ចិត្តនាង បានជានាយខ្ជិលនឹងសួរនាំនាងថា តើស្គាល់ទេ បុរសឈ្មោះរតនៈ។

«តស់!»

គេនិយាយដាក់អ្នកនាំដំណឹងហើយដើរចាកចេញមុន ទុកឱ្យបុគ្គលិកនោះដើរតាមក្រោយត្រុកៗ។ រាងកាយចាកចេញ មែនតែចិត្តCEO នៅដដែលក្នុងស្ទូឌីយោស្រណោះស្រណោកនេះ។ ទឹកភ្នែកនាង ជាអ្វីមួយ សែនមានឥទ្ធិពលលើបេះដូងបុរសស៊ីវិល័យ ទោះណាជាមិនមែនស្រក់ដើម្បីគេក៏ដោយ។

បើកទ្វារបន្ទប់ប្រជុំ ក៏ឃើញខ្នងបុរសធាត់ទាប។

«សួស្តី!» CEOនិយាយដាស់ឱ្យរតនៈដឹងថា មានមនុស្សដើរចូលមក។ គេសម្លឹងដោយញញឹមមករកវីរៈដែលបង្ហាញខ្លួនជាមួយរូបរាងស្រស់សង្ហា។

ភាពក្រៀមក្រំក្នុងជម្រៅកែវភ្នែកនាយករូបនេះត្រូវបានរតនៈចាប់ភ្លឹកឃើញ ហើយក៏រកឱកាសជ្រៀតជ្រែក សូម្បីតែទើបនឹងចួបគ្នាជាលើកដំបូងក្តី។

«សូមអរគុណដែលព្រមចួបខ្ញុំ!» គេនិយាយដោយវាយស្នាមញញឹម តែវីរៈមិនបានញញឹមតាមទេ។ គេងើយទៅប្រាប់បុគ្គលិក៖

«យកកាហ្វេមក! ញ៉ាំអីដែរ?»

រតនៈប្រាប់ឆ្លើយ៖

«អូ៎ បាទ អាមេរិកខេណូ!»

វីរៈញញឹមដោយចិត្តសប្បុរសនិងផ្ទៃមុខមិនមានមន្ទិល៖

«អ៊ីចឹង យកពីរមក!» វីរៈបន្ថែមស្រាលៗទាំងដៃច្បូតមុខ។

បុគ្គលិកលំឱនទទួលពាក្យហើយបែរចាកចេញ ទុកឱកាសឱ្យនាយCEO ងាកមករកភ្ញៀវហើយស្វាគមន៍៖

«ចួបរៀមច្បងក្នុងវិស័យសិល្បៈ ជាកិត្តិយសរបស់ខ្ញុំ!»

នាយកប្រតិបត្តិ វីរៈ ជាមួយនឹងសក់ពណ៌ខៀវដ៏គួរឱ្យទាក់ទាញម្នាក់នេះ ទោះណាជាអង្គុយទល់មុខភ្ញៀវនៅក្បែរតុប្រជុំដ៏ប្រណីតត្រៀមនឹង ពិភាក្សាគ្នាអំពីការងារតន្ត្រី តែពេលនាយបើកថេប្លេត ដោយមិនបាននឹកដល់ គឺម៉ាស៊ីនផ្តើមជះពន្លឺឡើងជាមួយរូបថតរបស់ អង្គ។

គេមិនស្គាល់រតនៈទេ…..មួយក្រឡេកភ្នែកប៉ុណ្ណោះ អ្វីមួយកកក្នុងទឹកមុខនាយកន្ធាត់។ រតនៈបានស្គាល់អង្គ ថែមទាំងបានលេងអង្គពីក្រោយខ្នងមួយកាំបិត ប្រើកាសែតផ្គូរផ្គងអង្គនិងវីរៈជាសម្ងាត់ ដើម្បីផ្គាប់ឥន្ទវង្ស តែគេមិនដែលស្មានដឹងទេថា CEOម្នាក់នេះ ពិតជាលបមើលរូបរបស់អង្គពិតមែន។

នាងមិនមែនជាតួចម្រៀងឬតួកុន តើCEOម្នាក់នេះ ដាក់រូបនាងលើScreenមានន័យបែបណា? កត់សម្គាល់ពីម្រាមដៃរលាស់រូបបិទយ៉ាងច្បាស់ និងភាពក្រៀមក្រំនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់វីរៈ ភាពនឿយហត់ក្នុងអាកប្បកិរិយារបស់កំលោះអ្នកមានស្តុក បានភ្ជាប់មកឱ្យចិត្តលាក់គំនួចរបស់រតនៈជាស្រេចជាមួយហេតុផលថ្មី ដែលជាចម្លើយនៅពីក្រោយភាពស្រងូតស្រងាត់នេះ។

អ្វីៗ ច្បាស់ណាស់សម្រាប់មនុស្សពេញដោយបទពិសោធន៍ដូចរតនៈ។ ឥឡូវនេះ បេះដូងរបស់វីរៈគឺនៅជាមួយមនុស្សស្រីឈ្មោះអង្គ។

រតនៈផ្អែកខ្លួនធូរស្បើយហើយសម្លឹងវីរៈដែលងាករេបន្លប់រូបភាពអម្បាញ់មិញដោយអៀនប្រៀន។ ភ្នែកនាយកន្ធាត់ស្កេនចុះឡើងយល់ចិត្តCEO គេក៏និយាយស្រាលៗ៖

«មនុស្សស្រីល្អៗដូចអង្គ ត្រូវមនុស្សប្រុសល្អៗតាមស្រលាញ់ ជារឿងធម្មតា!»

បាតដៃធំមួយរបស់វីរៈ លាមកគ្របលើថេប្លេតហើយរុញទៅម្ខាង ហាក់ដូចជាខ្មាសនឹងសម្តីនេះ លាយក្តីភ្ញាក់ផ្អើល ដែលទើបនឹងចួបគ្នាភ្លាមរតនៈហ៊ានមកពន្លយពាក្យវាយតម្លៃនាយ។

ស្នាមញញឹមដែលរតនៈងងើលបង្ហាញបន្ត លេចចេញដំណាលនឹងពាក្យបញ្ជាក់បន្ថែម៖

«អង្គ ជាពួកម៉ាកខ្ញុំ!»

វីរៈដៀងភ្នែកមកភ្លាម សម្លឹងរតនៈ បណ្តាលឱ្យEvent Managerពោរពេញដោយកលល្បិចម្នាក់នេះ ចេញអំណួតពេញផ្ទៃមុខ។

«ចូលចិត្តគេ?»

ឮបីម៉ាត់ចុងក្រោយរបស់រតនៈនេះ នាំឱ្យវីរៈមានអារម្មណ៍ថា កើតកម្ដៅលើថ្ពាល់សងខាង។

«អង្គលក្ខិណា? គេ…..មនុស្ស….មានទេពកោសល្យ!….មានទេពកោសល្យណាស់» វីរៈកំពុងព្យាយាមបន្លប់ការពិត ជាមួយប្រយោគឃ្លោងឃ្លាជាន់ដានចុះឡើងស្រាលៗ ប៉ុន្តែ….ក្រឡេកទៅរតនៈ គឺកំពុងញញឹម ចំហមាត់ ជាសញ្ញាថា ការបន្លប់នេះមិនជោគជ័យទេ។

«តស់ វិលមកការងារយើង! ប្រ…..ធានបទយើងនៅថ្ងៃនេះ!» CEOខំទាញស្ថានការណ៍ ជាមួយចង្វាក់បេះដូងលោតញាប់ជាសម្ងាត់។

«មនុស្សមានទេពកោសល្យរបស់G-Borthers មិនសមឱ្យខាតបង់ពេលវេលា…..យ៉ាងខ្ជះខ្ជាយ លើអ្នកចម្រៀងផលិតកម្មផ្សេងទេ!»

វីរៈជ្រួញចិញ្ចើម គេងើបមុខមក ខណៈអ្នកលើកកាហ្វេមកដល់។ ទាំងពីរប្រាណសម្លក់ពែងកាហ្វេរង់ចាំបុគ្គលិករដ្ឋបាលចាកចេញសិន ទើបCEOគ្រហែមយកសំឡេងរឹងមាំ ហើយវាចាមួយៗស្រាលៗ៖

«យើង….កំពុងនាំគ្នានិយាយពីអី?»

រតនៈស្ងាត់សម្លឹងប្រតិកម្មកាចៗរបស់វីរៈ តែនាយevent managerដ៏មានល្បិចកលម្នាក់នេះ មិនព្រមបញ្ឈប់ឱកាសកណ្តាលទីទេ រតនៈសម្លឹងវីរៈដែលញ៉ាំកាហ្វេទាំងក្តៅស្ទើររលាក ហើយខ្លួនគេហើបមាត់បន្ថែម៖

«យប់មិញ….សក្តាវណ្ណ ចេញទៅRaveជាមួយ ពុទ្ធិដាឡើងស្រវឹង! អ្នកណាៗក៏ឃើញ!»

ដៃCEOទ្រឹងជាមួយពែង។ ភ្នែកគេបាញ់កន្លែងផ្សេងតែទំនងជាគេចង់បញ្ជាក់ ហាក់យកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងលើសម្តីចាក់អូចរបស់រតនៈពេលនេះ។

«Rave?» វីរៈផ្ទួនសួរ នាំឱ្យរតនៈបង្ហើយឡើងខ្លីថា៖

«ឌីស្កូ!»

វីរៈដាក់ពែងចុះ លែងផឹកអ្វីរួចទៀតហើយព្រោះថា អក្ខរាស្រីចារថ្មីៗរំឭកមកវិញក្នុងការចងចាំរបស់នាយ….«យប់ស្ងាត់ម្នាក់ឯង ក្រែងតែពិភពលោកកករឹងក្លាយជាថ្ម បេះដូងដែលធ្លុះធ្លាយងាយនឹងវឹកវរ…..»។

ម្រាមដៃវីរៈគោះលើតុស្រាលៗ ហើយសួរតិចៗទាំងភ្នែកគេចពីរតនៈ៖

«ពុទ្ធិដាណាអ៊ីចេះ?»

«អភិ….ជន…..សម្បូរស្នេហ៍…..ពិសេសពួកតារាប្រុសល្បីៗ….ច្រើនតែជាសង្សារនាង! ជាស្រីអ្នកមានលុយចាយមិនអស់! ប្អូនស្រីពៅសំណព្វរបស់ ឥន្ទវង្ស!»

វីរៈទម្លាក់ភ្នែក ព្រោះចិត្តគេក្តុកអាណិតអង្គ។ ស្រីអ្នកមាន….ម្នាក់នោះឯង…..ដែលធ្វើឱ្យអង្គមកយំក្បែរព្យាណូទាំងព្រឹក?

ទេ! សក្តាវណ្ណត្រូវជាង។

អារម្មណ៍ជូរចត់មួយស្រាប់តែផុសមក។ ប្រុសមេកោយលាក់លៀមពិរោធដែលកំពុងកើតច្រាល។ ទឹកមុខគេសោះអង្គើយ ហើយងាកមកចំៗភ្នែកជាមួយរតនៈ។ បបូរមាត់CEOសក់ខៀវមិនមានវាចាឬសំណួរអ្វី តែភ្នែកគេ…..ដូចជាកំពុងសង្ខើញ…

«ហើយ….ដាច់យប់ជាមួយគ្នា!»

រតនៈបង្ហើយ ទាំងភ័យទ្រូងជាមួយកែវភ្នែកមុតៗនៃគូសន្ទនាសម្លឹងមក។ គេនិយាយបន្ថែម៖

«អង្គ សក្តិសមនឹងអ្នកដែលលើកតម្កើង មិនមែនអូសទម្លាក់ចុះទេ!»

«បាន!»

មួយម៉ាត់ខ្លីរបស់វីរៈ បណ្តាលឱ្យរតនៈផ្អាក។ គេដឹងថា ការបញ្ឆេះកំហឹងមានប្រសិទ្ធភាព ដោយពិនិត្យមើលប្រតិកម្មរបស់CEOដែលខ្ចីបទពិសោធន៍។

«មកចួបខ្ញុំ ដើម្បីនិយាយរឿងផ្ទាល់ខ្លួនអ្នកដទៃ?….អធ្យាស្រ័យ ប្រហែលរកមនុស្សខុសហើយ!»

គេជូតដៃប្រុងតែនឹងក្រោកចេញចោលការជជែក តែរតនៈរហ័សជាង នាយកន្ធាត់ប្រញាប់និយាយបន្ថែម៖

«ព្រោះមានតែYou ដែលអាចជួយមិត្តខ្ញុំបាន!….» ឃើញវីរៈងាកមុខចេញ រតនៈនិយាយបន្ថែមទៀត៖

«ខ្ញុំឃើញមិត្តវេទនាចិត្ត ចង់ជួយមិត្ត ចង់ដាស់នាងឡើង ឱ្យយល់ច្បាស់ថាមួយណាជាស្ករ មួយណាជាអំបិល តែ…..វាមិនមែនស្រួលទេ…..អង្គស្រលាញ់គេស្មោះពេក!»

ចិត្តរបស់វីរៈលោតញាប់។

គេនៅដំអក់ស្តាប់ ហើយភ្នែកទាំងសងខាងទម្លាក់មកលើពែងកាហ្វេដោយស្រពោនៗ។

រតនៈឱនមកជិតជាមួយភ្នែកដែលឃុបឃិតដោយល្បិចកល មាត់គេខ្សឹប៖

«ជួយអង្គផង! យើងត្រូវធ្វើផែនការមួយភ្លាមៗ បើចង់ការពារគេពីព្រានអ្នកចម្រៀងនោះ! ឱ្យគេនូវអាជីពនិងស្នេហាដែលគេសមនឹងទទួលបាន ហើយការពារគេពី…..ឥន្ទវង្ស!»

វីរៈងាកមកដោយភាពមិនប្រាកដប្រជា សម្លឹងមើលរតនៈ៖

«ឥន្ទវង្សឯកនគរ? គេចង់ធ្វើអីអង្គ?»

រតនៈខ្សឹប៖

«ខ្ញុំមិននិយាយ តែខ្ញុំដឹងទាំងអស់រឿងប៉ុន្មានថ្ងៃមកនេះ ទាំងTour Concert ទាំងរឿងអ្នកកាសែតសរសេរសម្អុយ អង្គនិងYou គឺមានគេ ចង់វាយអង្គ! មិនថាពុទ្ធិដាឬឥន្ទវង្ស បាតដៃពួកគេធំណាស់! ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឱ្យអង្គ ទទួលបានជោគជ័យ គេតស៊ូមកយូរណាស់ហើយ!»

វីរៈច្បូតមុខធុញទ្រាន់ ដោយមិនយល់និងមិនចង់យល់ គេនិយាយគ្រវីក្បាល៖

«I AM OUT! ខ្ញុំអត់តាមទាន់រឿងភាគទាំងអស់នេះទេ ខ្ញុំ…..»

រតនៈមិនព្រមរបូតសន្ទូចធំដោយមិនបានត្រីទេ គេព្យាយាមសង្កត់ពីលើកណ្តាលប្រយោគរបសវីរៈថា៖

«ប៉ុន្តែពេលខ្លះ….Youត្រូវតែតស៊ូដើម្បីអ្វីមួយដែល Youចង់បាន!»

«ខ្ញុំចង់បានអ្វី?» គេរលាស់ដៃសួរហាក់ខឹង និងមានមុខស្មើ។

«ហោចណាស់ លោកចង់ឃើញគេ…..បានសុខ!»

រតនៈបញ្ជាក់ឃ្លានេះធ្វើឱ្យវីរៈនៅស្ងៀមគិត។ ជាឱកាសជនកន្ធាត់ពោលបន្ថែម៖

«ចង់ឃើញគេបានល្អ!»

នៅពេលវីរៈទ្រោបមុខក្នុងបាតដៃធំទាំងពីរ សំឡេងរបស់រតនៈនៅតែលាន់មកល្បួង៖

«ហើយខ្ញុំ….ក៏ដូចគ្នា ចង់ឃើញអង្គបានសុខ! ពេលនេះ….គេមិនមានសេចក្តីសុខទេ! ឥន្ទវង្ស មិនទុកឱ្យអ្នកណាម្នាក់នៅG-Brothers ទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍ខ្ពស់ ហើយបានសុខទេ! គេត្រូវតែកាប់ឆ្ការឧបសគ្គ ហើយ…..អង្គនៅជាមួយវណ្ណ តែសក្តាវណ្ណជាមនុស្សទន់ខ្សោយ គេត្រូវឥន្ទវង្សប្រើបាន បញ្ជាបាន!»។

វីរៈមានអារម្មណ៍ថា ទម្ងន់ពាក្យរបស់រតនៈមានហេតុនិងផលសមស្រប។ បើសង្សារនាង អាចការពារនាងពីពួកអ្នកមានអស់ទាំងនោះ តើមកអង្គុយនិពន្ធបទភ្លេងកម្សត់ស្រក់ទឹកភ្នែកបានដែរ? តទៅ នៅមានរឿងអីទៀតដែលអង្គលក្ខិណាម្នាក់នេះនឹងត្រូវប្រឈម? មិនឃើញគេមានប្រតិកម្ម រតនៈឈ្លេចបន្ថែមជាមួយសំឡេងសួរតិចៗ៖

«នៅចាំរឿងពិស្តារទេ?»

វីរៈងាកមុខមក រតនៈក៏ងក់ក្បាលបញ្ជាក់លើសម្តីខ្លួនគេ៖

«ពិស្តារមុនពេលស្លាប់បានឱ្យគម្រោងអាល់ប៊ុមមិនទាន់ថតមួយ ឱ្យអង្គ! គេស្រលាញ់និងទុកចិត្តអង្គបំផុត! តែដោយសាររឿងហ្នឹងហើយ ដែលឥន្ទវង្សតាមធ្វើបាបអង្គរហូតមក! សូម្បីតែ….យកសក្តាវណ្ណចូលឯកនគរក៏ជាគម្រោងការសម្ងាត់ដែរ! ឥន្ទវង្សជាអ្នកទៅស្ទូចយកសក្តាវណ្ណពីហាងភីហ្សាដោយខ្លួនឯង! គិតមើល ឯកនគរមួយទាំងមូល មានរឿងអីទៅហៅក្មេងរត់តុនៅហាងភីហ្សាមកធ្វើជាកំពូលតារា? មកពី….សក្តាវណ្ណជាចំណុចខ្សោយរបស់អង្គ!»

«You ចង់បានអ្វីពីរឿងនេះ?» CEOដែលនៅស្ងៀមយូរហើយ ស្រាប់តែសួរបកមកខ្វាច់ទាន់ហន់ ធ្វើឱ្យរតនៈស្ទើរដាច់ផ្ងារព្រោះមិននឹកស្មានដល់។ ដើម្បីកែស្ថានការណ៍ ទឹកមុខរតនៈសម្តែងមកជាខឹង និងឈឺចាប់ធ្ងន់៖

«អង្គគឺជាមិត្តរបស់ខ្ញុំ….ខ្ញុំខ្វល់ខ្វាយចំពោះអនាគតរបស់គេ!»

វីរៈដកដង្ហើមធំ សេចក្តីសម្រេចបានបញ្ចេញពន្លឺភ្លឺទែងលើគ្រាប់ភ្នែកទាំងសង គេងក់ក្បាលហើយបិទការជជែកដោយវាចាដាច់ណាត់ក្នុងសព្ទស្រាលៗ៖

«ខ្ញុំនឹងគិតពីរឿងនេះ!»

ដោយដឹងថា លទ្ធផលបានសម្រេចខ្ពស់លើសពីការរំពឹងទុក រតនៈញញឹម ដោយភាពជឿជាក់។ ខណៈដែលរតនៈចាកចេញ វីរៈអង្គុយស្ងៀមជាមួយការទទួលអារម្មណ៍ជាដំបូងក្នុងជីវិតថា ខ្លួនកំពុងឈានជើងចូលទៅក្នុងសមរភូមិដ៏ធំមួយទាំងមិនបានព្រាង តែជាការដែលអាចទៅសម្រេចអនាគតរបស់ អង្គ លក្ខិណា ស្រីម្នាក់កំពុងតែមានវត្តមានមិនឈប់ឈរក្នុងបេះដូងរបស់គេ។

ពេញមួយថ្ងៃនេះ វីរៈជាប់រវល់ជានិច្ចក្នុងការតាមដានអង្គជាមួយនឹងកាមេរ៉ានានាក្នុងក្រុមហ៊ុន។ នាងលេងភ្លេង នាងសរសេរ តែនាងមិនញ៉ាំនិងមិននិយាយអ្វីជាមួយអ្នកណាទេ។

ម្តងម្កាល នាងចុចហ្វូន។ អាចនិយាយបានថា អង្គបានខលរកមិត្តប្រុសជាញឹកញាប់ តែគេមិនបើកទូរសព្ទ ឬមិនលើក។

ទាំងនេះ ជាបច្ច័យធ្វើឱ្យCEOក្មេង កើតសៅហ្មងពេញមួយថ្ងៃ។

គេគ្រវែងពែងកាហ្វេក្រដាសចោលទាំងខឹងសម្បា ខណៈដែលចិត្តនេះមិនអាចមើលរំលងពីទុក្ខព្រួយរបស់នាង។ វីរៈមិនចង់នៅចន្លោះកណ្តាលរវាងអង្គនិងវណ្ណទេ។ គំនិតនឹងធ្វើជាអ្នកទីបី គឺគ្មានដាច់ខាតក្នុងជីវិតរបស់គេ តែបើឱ្យមកឃើញនាងឈឺចាប់យ៉ាងនេះ គេ…..ពិតជាសឹងពិបាកនឹងដកដង្ហើមខ្លួនឯង។

«អាម្នាក់ហ្នឹង វាអាងអីបានជាមិនលើកទូរសព្ទរបស់អង្គ? អស្ចារ្យយ៉ាងណាទៅ? សក្តាវណ្ណ!!»

ប្រុសមេកោយម្នាក់នេះផ្អែកខ្លួនចំខែងលើកៅអីធ្វើការ ដោយយកពិតានជាទីសម្លឹងសម្លក់ សញ្ជឹងគិតពីគ្រប់យ៉ាងចំពោះមុខ។

សម្តីរតនៈផុសឡើងក្នុងដែនអារម្មណ៍ប្រុសកំលោះ «ប៉ុន្តែពេលខ្លះ….Youត្រូវតែតស៊ូដើម្បីអ្វីមួយដែល Youចង់បាន!»

«ខ្ញុំចង់បានអ្វី?» គេរំឭកឡើងពីសម្តីចាស់មុននេះ នៅឯបន្ទប់ប្រជុំដែលគេខឹងរតនៈ ហើយពេលនេះគេបិទភ្នែកអៀនខ្មាស ដែលមកលង់ចិត្តលើកូនចៅឯង ទើបស្គាល់នាងមិនបានប៉ុន្មាន ហើយថ្ងៃនេះ ទ្រូងនេះទៅជាធ្ងន់ធ្ងរឡើងៗបែបនេះទៅកើតដោយសារបទនិពន្ធនាងពីរបីឃ្លា? សមទេ?

«ហោចណាស់ លោកចង់ឃើញគេ…..បានសុខ!» «ចង់ឃើញគេបានល្អ!»

ពន្លឺពណ៌មាសនៃព្រះអាទិត្យរៀបលិច បានរត់មកត្រងតាមផ្ទាំងកញ្ចក់នៃការិយាល័យCEOរូបសង្ហា។ ដៃគេនៅតែផ្ទប់នឹងមាត់ រហូតដល់វិនាទីចុងក្រោយដែលគេសម្រេចចិត្ត…..ហើយប្រើម្រាមចុចទូរសព្ទលើតុ៖

«ឱ្យអង្គលក្ខិណាឡើងមកចួបខ្ញុំ!»

អង្គមកដល់ជាមួយកាយវិការគោរព។ បុរសចង្អុលកៅអីឱ្យនាងអង្គុយទល់មុខតុរបស់គេ។ វីរៈមាន ឥរិយាបថតានតឹង សម្លឹងនាងដោយមិនមាត់ ហើយមុខគេស្ងួតមិនស្មើនឹងពន្លឺភ្នែកស្រពោនរបស់គេទេ។ ស្រមោលខ្មៅនៅក្រោមភ្នែករបស់នាង បង្ហាញអំពីយប់ឈឺចាប់ដ៏វែងដែលនាងបានចំណាយរង់ចាំមនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលក្នុងដដែលនោះចេញទៅនៅសប្បាយជាមួយស្រីអ្នកមាន។

«អង្គ!» គេចាប់ផ្តើមដោយToneសំឡេងទន់ភ្លន់ជាងរាល់ដង «សម្រាកពីរបីថ្ងៃសិនទៅ ចាំបានល្អជាងនេះចាំមកធ្វើការវិញ!»

«ខ្ញុំមិនអីទេ! ព្រឹកមិញ….» នាងបើកមាត់តវ៉ា ប៉ុន្តែវីរៈលើកដៃកាត់ដោយនិយាយបន្ថែមថា៖

«ខ្ញុំមិននិយាយក្នុងនាមជាចៅហ្វាយទេ!» គេសម្លឹងមើលទៅនាងថេរ មិនងាកចេញ ប៉ុន្តែពេញដោយភាពកក់ក្តៅក្នុងកាយវិការ «…ក្នុងនាមជាមិត្ត…..របស់អង្គ!»

នារីលេបទឹកមាត់ ឈ្ងោកមុខ ចិត្តលបនឹកឃើញទៅដល់សម្តីសក្តាវណ្ណកាលពីយប់មិញ «ហើយប្រសិនបើចង់និយាយគ្នា….ដល់កណ្តាលអធ្រាត្រទៀត ឱ្យឡើងមកនិយាយគ្នានៅណេះបាន!»។

«ខ្ញុំមិនអីទេ!» ស្រីតវ៉ាជាដដែល តែសំឡេងខ្សោយៗ គេចវេះ «គ្រាន់តែយប់មិញអត់បានគេង! ហើយ…ប្រហែលជា…..»

វីរៈគ្រវីក្បាលកាត់៖

«ប៉ុន្តែ…ខ្ញុំមិនចូលចិត្តឃើញអង្គក្នុងរបៀបនេះទេ»

ភ្នែករបស់កវី ភ្លឺឡើងបន្តិចដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។ ស្រីសម្លឹងគូសន្ទានាម្នាក់នេះដោយមិនដឹងខ្លួន។ ចិត្តនាងទីទើរថា តើនេះជាបញ្ជា ឬមតិរិះគន់អំពីឥរិយាបថការងាររបស់នាងទៅ? អង្គមិនមែនជាមនុស្សដែលងាយឱ្យអ្នកណាមកវាយតម្លៃថានាងទន់ជ្រាយបាននោះឡើយ។ ណាមួយ នាងទើបតែបានធ្វើការ នាងមិនចង់ទៅជាបែបនេះក្នុងក្រសែភ្នែកCEOម្នាក់នេះឡើយ។ គេរឹតតែយោគយល់ នាងទទួលអារម្មណ៍ថារឹតតែមានកំហុស។

«ស្អែកខ្ញុំមកធ្វើការវិញធម្មតា! ហើយ…..នឹងធ្វើឱ្យបានល្អជាងថ្ងៃនេះ!»

ការិយាល័យមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ព្រោះប្រុសកំលោះនិងស្រីក្រមុំស្ថិតក្នុងសម្ពាធរៀងខ្លួន សម្លក់កុំព្យូទ័រ បណ្តោយឱ្យពេលវេលារមលងទៅជាមួយស្នូរសំឡេងបុគ្គលិកជជែកគ្នាតិចៗពីជាន់ផ្សេងៗទៀត។ បរិយាកាសរសាត់ទៅបានបន្តិច អង្គដែលគ្របដណ្តប់ដោយទឹកមុខងោកងុយ និងស្ទាក់ស្ទើរដាច់ចិត្តស្នើដោយស្រទន់ៗសព្ទសម្លេង៖

«ខ្ញុំសុំទៅផ្ទះហើយ!»

«អូ៎…អូខេដល់ម៉ោងហើយ!» វីរៈក្រោកឈរជូននាងចេញដោយក្តីបារម្ភ និងកកស្ទះនូវពាក្យពេចន៍ជាច្រើនស្ទាក់ស្ទើរមមិនហ៊ានហាចេញមក។

នាងមើលទៅមានភាពទន់ខ្សោយនិងបាក់ទឹកចិត្ត មិនដូចអ្នកនិពន្ធដ៏រស់រវើកដែលគ្រប់គ្នាស្ងើចស្នាដៃនិងតែងតែមមានអារម្មណ៍កោតសរសើរទៀតនោះទេ។

គេបានកត់សម្គាល់ជាសម្ងាត់ថា បុរសនោះមានឥទ្ធិពលលើនាងជាខ្លាំង លើសអ្វីដែលគ្រប់គ្នាដឹង។ តាមកាមេរ៉ា នាងមិនបានញ៉ាំអាហារពេញមួយថ្ងៃមកហើយ ដោយបញ្ជាទិញប្រអប់អាហារថ្ងៃត្រង់មកទុកចោល ដោយមិនប៉ះឬបើកផង។

ភាពស្លេកស្លាំង នាងបានធ្វើឱ្យទ្រូងរបស់CEOតឹងថប់។ គេចង់ជួយ….គេចង់និយាយអ្វីមួយ ដើម្បីលើកទឹកចិត្តនាង ឬសុំជូននាងទៅរកញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចដែលមានសុខភាពល្អ ប៉ុន្តែស្រមោលនៃសក្តាវណ្ណដែលជាមិត្តប្រុសរបស់នាង បានធ្វើឱ្យវីរៈហាមិនចេញ។ បុរសក្មេងម្នាក់នេះ ក៏មិនប្រាកដចិត្តខ្លួនឯងដែរថា តើបន្ទាត់នៃចិត្តព្រួយបារម្ភនេះមើលទៅហួសកម្រិតឬអត់ទេ ហើយ គេខ្លាចគេរំលងគំនូសព្រំដែនដែលត្រឹមជាអ្នកធ្វើការជាមួយគ្នា។

ដៃកាន់ទ្វារ CEOនិយាយកំដរមាត់៖

«កុំបង្ខំខ្លួនឯងពេកអីអង្គ! ទុកគម្លាតពេលវេលាឱ្យខ្លួនឯងខ្លះ! សម្រាកបន្តិចសិនក៏មិនអីដែរ»

នាងបានផ្តល់ស្នាមញញឹមតិចៗ ប៉ុន្តែមិនបានកែប្រែទុក្ខព្រួយក្នុងកែវភ្នែកកវីស្រីឡើយ។

«ចាស៎!»

គេឈរឆ្កឹងក្បែរទ្វារមើលនាងដើរចេញពីការិយាល័យ។

ពេលវេលានេះជាពេលដែលគេត្រូវមានការងារផ្ទាល់ខ្លួនធ្វើ ប៉ុន្តែនៅតែមិនអាចអង្រួនអារម្មណ៍ដែលមិនសុខចិត្តឱ្យរាបរយបាន។

ដោយកម្លាំងជំរុញអ្វីម្យ៉ាង គេបានសម្រេចចិត្តថាតាមមើលនាងដើម្បីប្រាកដថានាងត្រលប់ទៅដល់ផ្ទះវិញដោយសុវត្ថិភាព។

ដោយមិនដឹងខ្លួនថាមានគេតាម អង្គបានរុញម៉ូតូនាងចេញពីជន្ទល់នៅចំណត ស្រាប់តែ វាច្រឡោត ភ្លាត់មកចំហៀង។

វីរៈដែលបានរក្សាចម្ងាយមិនឱ្យអង្គឃើញ ពេលនេះសម្គាល់ឃើញថា ឥរិយាបថរបស់អង្គនៅក្បែរម៉ូតូហើយលើកមិនរួច គឺមានសភាពងងុយនិងខ្សោយ ដូចជារាងកាយរបស់នាងមិនអាចទប់ខ្លួនឯងសូម្បីតែនឹងដើរឱ្យបានល្អក៏អត់ផង។

វីរៈឈានវែងៗយ៉ាងញាប់មកដល់ហើយជួយគ្រាហ៍នាងឡើង។

«ទុកវានៅហ្នឹងហើយ ខ្ញុំជូនអង្គទៅផ្ទះ!»

នាងព្យាយាមក្រោកឡើង ដោយយកដៃញាប់ញ័រមករារាំងការជួយទ្ររបស់គេ៖

«ខ្ញុំអត់អីទេ!»

នាងរអ៊ូដូច្នេះដដែលៗ ដោយគេចពីការសម្លឹងមើលរបស់គេ។

«នៅហ្នឹងហើយ! ខ្ញុំជូនទៅ!» វីរៈនិយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ជាមួយទឹកមុខមាំ។ អង្គឈរធ្មឹង ជាមួយសោម៉ូតូរបស់នាង។ ខ្សោះមែន នាងពិតជាខ្សោះពេកហើយយប់នេះ។ ពេលអង្គដឹងថា ជង្គង់របស់នាងញ័រនាងទទួលស្គាល់ថា ទៅផ្ទះខ្លួនឯងមិនបានពិតមែន។

ពេញមួយថ្ងៃមកនេះ វណ្ណមិនខ្វល់ថានាងស្លាប់ឬរស់ទេ គេមិនអាចទាក់ទងបានរហូតមក។

ឡានវីរៈលូនមកក្បែរកាយ គេចុះមកដីហើយកាន់មួកសុវត្ថិភាព រួមជាមួយកាបូបរបស់នាង ហើយហៅនាង៖

«ឡើងមកអង្គ!»

វីរៈហៅអង្គពីក្នុងឡាន។ ជំហានរបស់អង្គ មានការស្ទាក់ស្ទើរ នាងប្រឈមភ្នែកជាមួយគេដោយទឹកមុខដឹងគុណ និងភាពក្រៀមក្រំមិនសប្បាយចិត្ត។

«អរគុណណាស់ ខ្ញុំរំខានហើយ!» នាងនិយាយយ៉ាងស្រទន់ ដោយឈប់នៅមាត់ទ្វារ។

«មិនចាំបាច់!» CEOឆ្លើយដោយរក្សាសំឡេងរឹតស្រាលគ្មានអ្នកណាឮ។ហើយបើកទ្វារឱ្យនាងចូល។

ពួកគេមានភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយចប់ផ្លូវលើកលែងតែពេលគេសួរនាងពីLocationដែលត្រូវទៅ។

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី៣២

Bo Bo — Wed, 27 Nov 2024 13:00:00 +0000

«វណ្ណ!….គឺ….! វណ្ណអ្ហ៎ា! មនុស្សស្រលាញ់គ្នាស្មោះ ចាំបាច់បញ្ជាក់អ្វីដល់អ្នកណាទៅ?… យើងដឹងថាយើងមានន័យចំពោះគ្នាប៉ុនណាទៅគឺ បានបាត់ទៅហើយ!»

ឃើញគេនៅស្ងៀមស្តាប់ អង្គខ្សឹបបែបមិនសូវសប្បាយចិត្ត៖

«ឥឡូវឃើញអត់? គេបានព័ត៌មានតភាគ…..សរសេរលក់ពេញភ្នំពេញ!»

«ក្នុងសង្គមខ្មែរ….សង្គមអាស៊ី ស្នេហាមិនមែនគ្រាន់តែការស្រលាញ់ ហើយលាក់បាំងលឹបលទេអង្គ!» ខាងប្រុសតបមកវិញហាក់ការពារទង្វើគេ ហើយមិនឃើញនាងតបគេហាក់ចង់ដេញដោល ក៏ធ្លោយបន្ថែម៖ «លើកលែងតែ….» គេស្ងាត់ត្រឹមណេះ ហាក់ទប់ចិត្តលែងនិយាយតែដង្ហើមនៅតឹង។

នាងសួរវិញ៖

«លើកលែងតែអី?»

វណ្ណដកដង្ហើមធំ ទើបនិយាយបង្ហើយ៖

«អង្គ ខ្មាសគេ ដែល…..យើងស្រលាញ់គ្នា?»

«អូ? មានអ៊ីចឹងទៀត?» អង្គបន្លប់វិញ ដោយឆ្លើយយ៉ាងស្រទន់តែលបលួចមានអារម្មណ៍ថា ឈឺក្នុងទ្រូង ពេលឮពាក្យសម្តីបញ្ជោះរបស់គេ។

ខាងប្រុសមិនរង់ចាំឱ្យស្រីដកដង្ហើមស្រួលទេក៏បន្តភ្លាម៖

«ខ្លាចអ្នកណាឃើញ! ខ្លាចអ្នកណាអន់ចិត្ត! ឬ….មេថ្មី….សង្ហា….ម្នាក់ហ្នឹងគេមកហាម….ដល់រឿងឯកជនរបស់យើងទៀត? អ្ហះ?»

ត្រឹមនេះ អង្គដឹងភ្លាមថាអ្វីទៅជាបន្លានៅក្នុងទ្រូងគេ។ ការដែលនាងមកដល់ G-Brother តាមពិតមិនមែនជារឿងល្អសម្រាប់ទំនាក់ទំនងនាងនិងវណ្ណទេ ព្រោះតែវត្តមានរបស់វីរៈ។ តាមថា វណ្ណជាមនុស្សស្មោះត្រង់ គេយកការងារសំខាន់ហើយមិនដែលមានជម្លោះជាមួយអ្នកណាទាំងអស់ បើG-Brotherនិងឯកនគរមានអ្វីជាមួយគ្នាក៏គេមិនពាក់ព័ន្ធ តែនេះ….មកពីរឿងបេះដូង។

ហ៊ឹម….សភាពការណ៍ខាងណេះ ទើបតែចូលធ្វើការក៏មានពាក្យចចាមអារាមឱ្យពិបាកស្រាយទៅហើយ ឥឡូវនេះមកឱ្យសង្សារសង្ស័យ ក្នក់ចិត្តបានទៀត ពិតជាជីវិតមិនចេះខ្វះរឿងឱ្យខ្វល់មែន។

ស្រីរម្ងាប់ចិត្តមានះនិយាយស្តីពន្យល់តាមសម្រួលវិញ៖

«និយាយអំពីអ្នកណាវណ្ណ? លោកវីរៈ? ឬរឿងព័ត៌មានអស់ទាំងនោះ? ….វណ្ណ នៅណេះ អ្នកណាក៏ដោយ អត់មានពាក់ព័ន្ធអីជាមួយខ្ញុំទេ….រឿងរូបថតព្រឹកមិញ ខ្ញុំបារម្ភខ្លួនឯង ព្រោះវាអាចថា ប៉ះពាល់ដល់អាជីពរបស់វណ្ណខ្លួនឯង! វណ្ណទើបតែចាប់ផ្តើម ហើយឯកនគរក៏គេតឹងរ៉ឹងចំពោះរឿងព័ត៌មាន! តារាលំដាប់លេខមួយរបស់គេ ចេញរឿងស្នេហាអីអស់នេះជាសាធារណៈក៏ប៉ះពាល់ដល់ការធ្វើទីផ្សាររបស់ពួកគេ!»

សង្ឃឹមថាស្តាប់ឮបែបនេះហើយ ខាងប្រុសចេះទុករឿងច្រណែនប្រចណ្ឌទៅមួយឡែក តែដឹងអីថាសំឡេងរបស់វណ្ណ លាន់តបមកវិញកាន់តែតានតឹងជាងមុន៖

«ចង់និយាយថា អាជីពរបស់បងនឹងបរាជ័យព្រោះតែយើងនៅជាមួយគ្នាឱ្យគេដឹង?» សំឡេងនាយតិចៗ តែម្តេចអង្គមានអារម្មណ៍ថាធ្ងន់? វណ្ណក្លាយជាចិត្តចង្អៀតនិងមានះបែបនេះតាំងពីពេលណា? មកពីស្នេហា មកពីសម្ពាធដែលសង្គមនេះដាក់មកលើគេ?

ស្រីងក់ក្បាលសង្កត់ចិត្ត។ សំឡេងរបស់នាងនៅតែទន់ភ្លន់៖

«ចាំនិយាយគ្នាពេលក្រោយក៏បានណា៎!»

ឃើញគេមិនឆ្លើយហាក់មិនសុខចិត្ត ទើបខាងស្រីព្យាយាមពន្យល់ជាចុងក្រោយ៖

«ខ្ញុំជឿជាក់លើវណ្ណ លើទេពកោសល្យរបស់វណ្ណ! ខ្ញុំគ្រាន់តែ…ខ្ញុំមិនចង់ឃើញវណ្ណធ្វើការជ្រើសរើសយកការបញ្ចេញអារម្មណ៍…..ដែលការប្រើអារម្មណ៍ ប្រើរឿងផ្ទាល់ខ្លួនពេក អាចរារាំងផ្លូវទៅរកភាពជោគជ័យរបស់យើងម្នាក់ៗបាន!»

«អត់ខ្វល់» គេនិយាយស្អកព្រោះភ្នែកវណ្ណនៅតែចងចាំអំពីCEOស្រស់សង្ហា។ មាត់គេ និយាយតែអំពីអ្វីដែលគេមាននៅក្នុងចិត្ត «បងចង់ឱ្យពិភពលោកទាំងមូលដឹងរឿងយើង! បងចង់ឱ្យអ្នករាល់គ្នាឃើញថាយើងស្រលាញ់គ្នា ហើយយើងជារបស់គ្នាទៅវិញទៅមក!»

បេះដូងរបស់អង្គតឹងណែនរវាងមនោសញ្ចេតនានិងការងារចំពោះមុខ អ្នកនិពន្ធតូចបន្ទាបសំឡេងរបស់នាង ហើយខ្សឹបពន្យល់៖

«យល់! យល់ណ៎ា ! អូខេទេ? តែ….ពេលខ្លះ ការស្រលាញ់ក៏មានន័យថាជាការការពារគ្នាទៅវិញទៅមកដែរ! ការពារការងារគ្នា យល់ចិត្តគ្នា ទាំងនេះវាលើសពីការស្រលាញ់ទៀត! ប៉ុណ្ណឹងហើយវណ្ណ ល្ងាចនេះ ចាំនិយាយគ្នាទៀត! បានទេ!»

មុនពេលដាក់ទូរសព្ទចុះ នាងស្តាប់ឮពាក្យរអ៊ូចុងក្រោយរបស់គេ «អីចឹងសង្សារនឹងគ្នា គួរតែធ្វើពុតថាយើងជាមនុស្សអត់ពាក់ព័ន្ធ?»

អង្គស្រពោន ដៃក្តាប់ទូរសព្ទដែលទើបតែបានផ្តាច់។ ជាមួយការខកចិត្តនេះ ច្បាស់លាស់ណាស់ហើយ ថាទាំងសងខាងអត់សប្បាយចិត្តដូចគ្នា ហើយរឿងជាច្រើនមកតែពីនាងមកនៅផលិតកម្មផ្សេង។

អង្គត្រូវការភាពស្ងៀមស្ងាត់ពិចារណា។ គេនៅក្មេង មិនចេះខ្វល់ខ្វាយនិងល្បិចកលអ្វីទាំងអស់ ហើយ….ងប់ងល់បេះដូងខ្លួនឯង ឯនាងក៏ស្រលាញ់គេដោយសារភាពស្មោះត្រង់នេះ ប៉ុន្តែវណ្ណក៏ត្រូវយល់អំពីហានិភ័យដែរ។

«មិនអីទេអង្គ! បងធ្វើតាមបាន!»

គេសរសេរមកធ្វើឱ្យនាងបើកភ្នែកស្រពោនមើល។

«ឱ្យបងលុបចេញក៏បាន! យល់ព្រមបាន!»

នាងអានទាំងក្តាប់មាត់ពិបាកចិត្ត គេក៏សរសេរមកថែម៖

«សម្រាប់ពេលនេះ!»

នាងរឹតតែតឹងចិត្ត ហើយគេនៅបន្តសរសេរ៖

«…ប៉ុន្តែថ្ងៃណាមួយអង្គ! ខ្ញុំនឹងយកអង្គចេញពី G-Brother»

គេដាក់រូបសើចមួយមក តែនាងសើចមិនចេញទេ។ ភាពកក់ក្ដៅនៅក្នុងកិច្ចសន្យានេះ គ្មានឡើយ មានតែអ្វីមួយ….សម្ងាត់….មុតៗ។

វគ្គ

ចិត្តហួងហែងក្តៅ–មុត

ពុទ្ធិដាឈរស្ងៀមម្នាក់ឯងសម្លឹងទូរសព្ទ ដែលផ្សាយមកតាមកាមេរ៉ាស្រូបសំឡេង នូវពាក្យអេចអូចខ្សឹបខ្សៀវក្នុងបន្ទប់បុគ្គលិករបស់បងប្រុសនាង។ តាំងពីល្ងាចមិញមកទល់ព្រឹកនេះ មនុស្សម្នាមិនខ្វះពាក្យនិយាយអំពីអ្នកនិពន្ធស្រីឈ្មោះអង្គនៅផលិតកម្មផ្សេងនិងវណ្ណតារាថ្មីរបស់ឯកនគរសោះ។

«ល្ងាចមិញ ខ្ញុំគិតថា មានរឿងក្តៅៗរវាងកវីថ្មីនិងCEO G-Brother!»

ម្នាក់ទៀតឆ្លើយទាំងសើច៖

«ចុងក្រោយមកពាក់ព័ន្ធឯកនគរឯណេះទៅវិញ! អ៊ីចឹងបានពាក្យចាស់ថា កុំសើចគេក្រែងប៉ះខ្លួនឯង!»

ពុទ្ធិដាចុចទូរសព្ទបិទ។ ទំនាក់ទំនងចម្រូងចម្រាស់រវាងផលិតកម្មទាំងពីរ តែងតែបង្កជាសង្គ្រាមមិនឈប់ ដែលកាលពីមុន ពេលG-Brotherនៅមានលោកពិស្តារផលិតករដ៏ល្បីឈ្មោះការប្រកួតប្រជែងគ្នាយ៉ាងក្តៅគគុក ចុះហេតុអ្វីពេលនេះគេស្លាប់បាត់ក៏ត្រូវ លេចចេញសម្ព័ន្ធភាពតួចម្រៀងនិងអ្នកនិពន្ធមួយគូមកទៀតល្មមឱ្យឈឺក្បាលបាន?

ស្រី្តល្អិតម្នាក់ឈ្មោះអង្គលក្ខិណានោះហាក់ដូចជាជាន់ចំហុងស៊ុយអ្វីពិសេសបានជាទទួលបានភាពល្បីល្បាញកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ក្រោយការចងភ្ជាប់ជាមួយមនុស្សល្បីៗក្នុងឧស្សាហកម្មនេះ នេះជារឿងដែលពុទ្ធិដាសែនស្រងាកចិត្តទៅហើយ ឥឡូវមកចេញមុខជាមួយសក្តាវណ្ណ?

តើនាងកំពុងលេងល្បែងអីទៅនាងល្អិត?

ពុទ្ធិដាគិតបែបនេះខណៈដែលម្រាមដៃប្អូនស្រីរបស់ឥន្ទវង្សឈប់លើព័ត៌មានថ្មីបំផុតមួយអំពីអង្គ។ អត្ថបទនេះត្រូវបានសរសេរដោយនិពន្ធនាយិកាតុប ដែលអ្នកណានៅក្នុងសិល្បៈក៏ចង់ឱ្យនាងសរសេរPRឱ្យ។ ពេលនេះ ស្ត្រីតុបតែងប្រុសម្នាក់នោះ មិនខ្វល់ពីពាក្យអាស្រូវអ្វីអំពីអង្គទាំងអស់ បែរជាសរសេរអត្ថបទដ៏ភ្លឺចិញ្ចាចបង្អួតវឌ្ឍនភាពការងារអង្គពីក្មេងស្រីជនបទដែលពេញដោយឆន្ទះអាជីពនិងគំនិតច្នៃប្រតិដ្ឋដូចពេជ្រក្លាយមនុស្សសំខាន់ ដើរតួយ៉ាងធំនៅក្នុងគម្រោងការឌីជីថលថ្មីបំផុតនៅG-Brother ។

ពាក្យពេចន៍ កោតសរសើរ ដែលផ្ទុយស្រឡះទៅនឹងពាក្យចចាមអារ៉ាមពិសពុលកាលពីម្សិល បានញ៉ាំងឱ្យពុទ្ធិដា សែនជូរចត់បន្ថែមលបលួចច្រណែននឹងកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់អង្គ។

ងើបមុខមកវិញ នាងប្រទះឃើញវត្តមានបុរសដែលមានឥទ្ធិពលលើបេះដូង។ សក្តាវណ្ណមានទឹកមុខស្រស់សង្ហាទោះមិនមានស្នាមញញឹម។

នារីអភិជនប្រញាប់បិទទូរសព្ទហើយឈានឆ្ពោះទៅ។

«វណ្ណ!»

វណ្ណបង្អង់ជើងដោយងាកមករកពុទ្ធិដាពីកាច់ជ្រុងស្ទូឌីយោ ថែមទាំងសម្លឹងមើលមកនាយដោយកែវភ្នែកដែលពីមុនហាក់បីដូចជាពោរពេញដោយក្តីស្រលាញ់ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ មានអ្វីមួយផ្សេងបង្កប់…..គឺ…..ប្រចណ្ឌ។

«ដា!»

គេមិនទាន់បានវាចាបន្ថែមទៅរកនាងផង សំឡេងគ្រលររបស់ឥន្ទវង្សលាន់មកពីក្រោយខ្នង៖

«វណ្ណ មកចួបខ្ញុំ!»

គេងាកក្រោយភ្លាម។ មេដឹកនាំឯកនគរដែលមានទឹកមុខខ្មៅមាំចេញមកពីក្នុងឡានទំនើប។ ឥន្ទវង្សចេញបញ្ជាខ្លីរួចក៏ដើរយ៉ាងតោះតើយទៅបន្ទប់មុន។ មិនតែប៉ុណ្ណោះគេឆ្លៀតងាកមកចង្អុលប្អូនស្រី ហើយព្រមាន៖

«គ្មានអ្នកណាមកលូកដៃរឿងសក្តាវណ្ណបានទេ! បងចង់ឱ្យឯងនៅឆ្ងាយៗពីផលិតកម្មពីរបីថ្ងៃនេះ!»

ពុទ្ធិដាបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងវណ្ណ ហើយចង្អុលច្រមុះខ្លួនឯង នាងសួរភ្លឹះៗ៖

«គាត់ដេញខ្ញុំ?»

សក្តាវណ្ណឈ្ងោកសម្លឹងដីក្រោមជើងហើយពិចារណា ដោយតឹងចិត្ត។

«ខ្ញុំធ្វើអ្វីខុសទៅនៀក?»

ស្រីវាចាតិចៗ ខណៈតារាចម្រៀងកំពុងរិះគិតរឿងផ្សេង ថាតើ…ការចាកចេញមុនពេលកំណត់២១ថ្ងៃដែលត្រូវហាត់សមនោះ…អ្វីផ្សេង…ជាមូលហេតុនាំឥន្ទវង្សទាំងបងទាំងប្អូនមករកគេព្រឹកព្រហាមបែបនេះ?

«ថប់ខ្យល់ណាស់ខ្ញុំ!» ប្រុសបូញមាត់រអ៊ូដោយផ្លុំដង្ហើម ហើយមិនមានពេលអើពើនឹងទឹកមុខព្រួយបារម្ភរបស់ពុទ្ធិដាទេ។ សំឡេងអង្គនៅពេញក្នុងការចងចាំរបស់គេការប្រើអារម្មណ៍ «ប្រើរឿងផ្ទាល់ខ្លួនពេក អាចរារាំងផ្លូវទៅរកភាពជោគជ័យរបស់យើងម្នាក់ៗបាន!»។

មកដល់ជាន់ខាងលើ គេគោះទ្វារហើយរុញចូល។ ឥន្ទវង្ស នៅអង្គុយក្នុងការិយាល័យដ៏ស្អាតប្រណីតជាមួយទឹកមុខស្មើ។

ក្លិនបន្ទោសនិងកំហឹង ហុយពេញផ្ទៃបន្ទប់ដែលមានតែពីរនាក់។ វណ្ណដកដង្ហើមធំទាញកៅអីថ្នមៗមកអង្គុយ។ រូបរាងស្អាតសង្ហារបស់គេ បានធ្វើឱ្យឥន្ទវង្សទើសភ្នែកជាមួយចរិតយករឿងស្នេហាធំជាងការងារ។

ផ្ទាំងរូបភាពដ៏ធំរបស់សក្តាវណ្ណ នៅព្យួរលើជញ្ជាំងនៅចំហៀងបន្ទប់ ក្នុងនាមជាតារាកំពូលរបស់ផលិតកម្មនេះ គ្រប់យ៉ាងញ៉ាំងឱ្យគេទម្លាក់មុខដឹងកំហុស។

មេដឹកនាំធំនៃឯកនគរផ្ទាត់ម្រាមដៃជាចង្វាក់ នៅលើតុឈើបេងរលោងស្រិល។ ភ្នែកទាំងសងខាងជននេះ សម្លឹងមើលសក្កាវណ្ណ តែបែរជាឃើញស្រមោលអង្គ។

«សក្តាវណ្ណ!» ឥន្ទវង្សចាប់ផ្តើមដោយសព្ទសំឡេងត្រជាក់ និងចេតនាបង្អើលវណ្ណឱ្យច្របូលច្របល់ភ័យរងសម្ពាធ «ដឹងថាខ្ញុំបានវិនិយោគប៉ុន្មានលើការធ្វើសំណើរតន្រ្តីទេសចរអន្តរជាតិដែរ?»

តារាចម្រៀងនៅស្ងៀម។

«ហើយឥឡូវនេះ….គិតថាអាចបោះបង់ចោលគ្រប់យ៉ាង ទៅរវល់រត់តាមស្នេហា? ដើម្បី…អី? អ្នកនិពន្ធអត់ល្បីម្នាក់…..សមដែរ?»

សក្កាវណ្ណ លេបទឹកមាត់រកពាក្យឆ្លើយមិនចង់បាន ប៉ុន្តែប៉ះដល់អង្គ បុរសត្រូវតែឆ្លើយតប៖

«កុំរាលដាលដល់គេ!»

ឥន្ទវង្សរង្គើចង្កាខឹង។

«គិតថា ខ្ញុំត្រឹមតែរាលដាល? ធម្មតាៗអ៊ីចឹង?»

វណ្ណលើកចិញ្ចើមរបៀបឆ្ងល់ ហួសចិត្ត គេសួរវិញភ្លាម៖

«បងចង់យ៉ាងម៉េច? គេដឹងអីគេ? គេជាមនុស្សលើកទឹកចិត្តខ្ញុំក្នុងវិស័យនេះ បង! គ្មានអង្គខ្ញុំគ្មានថ្ងៃនេះទេ!»

ឥន្ទវង្សទះតុផាំង។

«លើកទឹកចិត្ត??? រាល់ការលើកទឹកចិត្តជួយបង់ថ្លៃភ្លើងកើតទេ? ហើយ….ស្នេហាសមនឹងមានដែរ?ពេលកំពុងតែឡើងល្បីដល់កំពូលនៀក? ស្រីម្នាក់នោះ នៅជាមួយសត្រូវ….ហើយ…ទុកខ្លួនឯងជាចំណីឆ្ងាញ់ឱ្យពួកកាសែតធ្វើស៊ី? ទីបំផុត បំផ្លាញខ្លួនឯង ហើយបំផ្លាញទាំងឯកនគរទៀត?»

សក្តាវណ្ណនៅស្ងៀមទុកឱ្យភាពតឹងតែងអណ្តែតពេញបន្ទប់នេះ។ មិនយូរប៉ុន្មាននាយបន្លឺឡើងក្នុងសព្ទសំឡេងឡើងរំជួលចិត្ត៖

«ចង់គ្រប់គ្រងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំដោយខ្លួនឯង!»

ឥន្ទវង្សខឹងណាស់ មុខគេស្លេក ហើយបញ្ចេញស្នាមញញឹមដ៏គ្រោះថ្នាក់។

«អូ បានទេតើ!!! មានអីតួសង់ទីម៉ង់! តែកុំភ្លេចវិលទៅវិញ សួរខ្លួនឯងឡើងវិញ ថាបានឆ្លងកាត់អ្វីខ្លះមកទម្រាំបានថ្ងៃនេះ! ហើយ….អានផង រាល់កិច្ចសន្យាដែលបានចុះហត្ថលេខា ស្តាប់រាល់បទចម្រៀងដែលបានច្រៀងថត គ្រប់យ៉ាងដែលចងភ្ជាប់ឯងជាមួយឯកនគរ! មើលឱ្យជាក់ កុំរង់ចាំដល់ខ្ញុំចាត់វិធានការណ៍ច្បាប់ ដែលសូម្បីវិលច្រៀងនៅតាមបារវិញ ក៏ប្រហែលជាគ្មានឱកាសផងសក្តាវណ្ណ!»

កណ្ដាប់ដៃរបស់សក្តាវណ្ណត្រូវបានក្តាប់តឹងណែន មនុស្សស្លូតប៉ុនណាក៏មិនចង់ស្តាប់ពាក្យគំរាមកំហែងដែរ។

សម្តីជនជាមេកោយដូចជាញ៉ាំងឱ្យគេ ត្រូវតែជ្រើសរើសរវាងនាងនិងអាជីពចម្រៀង? ឥន្ទវង្សផ្អៀងខ្លួនទៅលើកៅអីដោយបញ្ចេញខ្យល់ដង្ហើមអំនួត គំរាមកំហែង។

«នៅកន្លែងនេះ យើងនិយាយតែរឿងការងារ! ស្នេហា….គ្មាននោះទេអាប្អូន! ទម្លាក់រឿងមិនសមហេតុសមផលជាមួយពួកG-brotherចោល ហើយយើងឆ្ពោះទៅមុខជាមួយគ្នា! មិនអ៊ីចឹងទេ…» មេផលិតកម្មទុកឱ្យភាពស្ងៀមស្ងាត់អូសបន្លាយបានបន្តិចមុននឹងបញ្ចេញសំឡេងបង្ហើយប្រយោគចុងក្រោយ «ឯងនឹងដឹងថា តើខ្ញុំមានជំហានទីពីរលឿនប៉ុនណាជាមួយអ្នកដែលមកបង្អាក់ឯង ដូចជាបង្អាក់ផលិតកម្មខ្ញុំទាំងមូល! វាជាល្បិចពួកG-Brother»

សក្តាវណ្ណសម្លឹងភ្នែករបស់ឥន្ទវង្សតទល់ ខណៈអង្គកំពុងក្លាយមកជាកូនអុកក្នុងល្បែងរវាងពួកផលិតករ យ៉ាងអយុត្តិធម៌។

ពេលចាកចេញពីអគារHead Quarterរបស់ឯកនគរ បុរសអ្នកចម្រៀងបានទម្លាក់ខ្លួនឯងចោល នៅឯបារដែលមានពន្លឺតិចៗនៅក្បែរៗនោះ។

គេគិតថា ស្រាវីស្គីមួយកែវឬពីរ នឹងអាចជួយរំសាយគេពីការខកចិត្តចំពោះចរិតឥន្ទវង្សម្នាក់នេះប៉ុន្តែមិនអ៊ីចឹងទេ ពេលនេះមាននរណាម្នាក់រំកិលរអិលមកក្បែរហើយ។ វណ្ណក្រឡេកមើលភ្លាមក៏ ស្គាល់ថាជាអតីតកំពូលតារាធ្លាក់កូដ សាមកែវ។

សាមកែវ ធ្លាប់មានទាំងកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ទំហំអ្នកគាំទ្រធំ និងមានបទស៊ីដាច់គេសឹងមួយជំនាន់មនុស្ស។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ គេត្រឹមជាស្រមោលនៃអតីតកាលខ្លួនគេ។

ភ្នែករូង សម្លៀកបំពាក់ខ្ជីខ្ជាំ។ វត្តមានរបស់គេស្ទើរតែគ្មាននរណាម្នាក់មកកត់សម្គាល់ខ្វល់ជាមួយ។

«សក្តាវណ្ណ…..សក្តាវណ្ណ!» សាមកែវចាប់ផ្តើមសំឡេងគ្រោតគ្រាត ប៉ុន្តែរវើរវាយដូចជាបទភ្លេងព្រោះមនុស្សនេះកំពុងស្រវឹងទន់។

«ផឹក? ហាសហា! ខ្ញុំដឹងពីអ្វីដែលឯងកំពុងឆ្លងកាត់ សក្តាវណ្ណ!»

វណ្ណងាកចេញ មើលទៅឆ្ងាយមិនចង់ភ្ជាប់ពាក្យសម្តី ប៉ុន្តែសាមកែវរឹតងាកមកក្បែរហើយចរចាបន្ត។

«សម្ពាធ! ទាមទារមិនចប់មិនឈប់មិនឈរ! ឱ្យយើងធ្វើអីដែលមិនមែនជាខ្លួនយើង!»

សាមកែវនិយាយ វណ្ណរឹតតែអកស្រា។ គ្មានអ្នកណាសប្បាយចិត្តទេ ពេលដែលគេត្រូវបាត់បង់សេរីភាព……ទោះណាជាថ្នូរនឹងអ្វីក៏ដោយ។

«បើឯងមិនភ្លក់ ឯងមិនស្គាល់ស្នាដៃពួកអភិជនទេ! កខ្វក់! សាហាវ គ្មានបេះដូង!»

សក្តាវណ្ណដៃម្ខាងខ្ទប់កែវកញ្ចក់ ចិត្តគេនឹកដល់ស្រីតូច មាត់គេសួរឈ្មោះអ្នកផ្សេងទៅវិញ៖

«អ្នកណា? ពុទ្ធិដា?»

ដោយមិនឆ្លើយ សាមកែវផឹកក្អឹក។ គេនេះ វណ្ណធ្លាប់ឮរឿងគេជាមួយនាងពីមុន កាលពីគេល្បី។ តាមថា វណ្ណមិនចង់ខ្វល់រឿងផ្ទាល់ខ្លួនអ្នកណាទាំងអស់ តែពេលនេះស្រវឹងស្រឿងៗ ចិត្តកួចវិលវល់ ក៏បែរជាលន្លោង់លន្លោចចង់ដឹងចង់ឮ។

ប្រុសមិនបានសួរទៀត តែតារារៀមច្បងបែរជាតំណាលប្រាប់៖

«ពួកអ្នកមានណា៎ ពេលនៅជាមួយគ្នា តែងតែបង្ខំយើងឱ្យយកលេខមួយ ប្រដេញយកភាពឥតខ្ចោះ! គេមិនដឹងយើងហត់យ៉ាងណាទេ! តែងតែទាមទារបន្ថែមឡើងៗ!…..ប៉ុន្តែវាមិនមែនតែនាងទេ… វាជាបណ្តាសាក្នុងឧស្សាហកម្មចម្រៀងនេះទាំងមូលសក្តាវណ្ណ! លូកហើយ គ្មានថ្ងៃបកក្រោយទេ សក្តាវណ្ណ! ឯងនឹងយល់ពេលថ្ងៃនោះមកដល់!»

«មិនអាក្រក់ដល់ម្ល៉ឹងទេដឹង?» សក្តាវណ្ណរអ៊ូហើយលើកកែវទង្គិចជាមួយសាមកែវ។

សាមកែវញញឹមចំអក ហើយវាចាបន្ថែម៖

«ពួកនោះចូលចិត្តទំពាយើងនឹងចង្កូម! ជញ្ជក់ឈាមយើង! ហើយស្ដោះយើងចេញពេលណាអស់ន័យសម្រាប់គេ! គេចេះមួយចប់សក្តាវណ្ណ! លួងលោមយើង បោកយើង គំរាមយើង ហើយនឹង….សំឡេះយើងចោល!»

«ធ្វើម៉េចទៅអ៊ីចឹង?» សក្តាវណ្ណសួរទាំងចត់ជាតិស្រវឹងពេញអណ្តាតហើយ លេបទឹកមាត់យ៉ាងលំបាក។ សាមកែវសើចស្រវឹងជោកមិននិយាយ តែសក្តាវណ្ណចង្អុលគេវិញដោយទោរទន់តិចៗ «ខ្ញុំមិនឱ្យពួកគេមកជារបងរវាងខ្ញុំនិងអង្គទេ! ខ្ញុំនឹងមិនឱ្យពួកហ្នឹងមកបំផ្លាញស្នេហាពួកខ្ញុំទេ!»។

សាមកែវងើយមុខសើចក្អាកក្អាយ ដូចជាចំអកបន្ថែមឡើង។

មិនយូរទេ ពេលគេឃើញសក្តាវណ្ណងក់ក្បាលផ្ងក់ៗមិនចុះចាញ់ តារារៀមច្បងវាចាក្ងួរៗ៖

«ពីមុនខ្ញុំក៏គិតអ៊ីចឹងដែរ! ខ្ញុំគិតថា ឱ្យតែខ្ញុំមានសមត្ថភាព! ខ្ញុំមិនឱ្យអ្នកណាមកច្រានខ្ញុំដួលងាយៗទេ តែមើលចុះ! មើលមកខ្ញុំឥឡូវនេះសក្តាវណ្ណ!»

គេបានលើកដៃត្រដាង ហើយគ្រវីខ្លួនមួយជុំបង្ហាញពីស្ថានភាពក្រលំបាក គ្មានចំណូល គ្មានការងារ។ មាត់ជននេះនិយាយបន្ថែម៖

«ខ្ញុំធ្លាប់ដូចជាឯងដែរ! នៅកន្លែងដែលឯងកំពុងតែនៅ! ប្រយុទ្ធដើម្បីទេពកោសល្យពិតរបស់ខ្ញុំ! ស្មោះត្រង់ លះបង់ពិតប្រាកដ ហើយស្មោះត្រង់ចំពោះសិល្បៈ តែឧស្សាហកម្មមួយនេះមិនខ្វល់ពីយើងទេ។ ពួកគេខ្វល់ពីអ្វីដែលគេលក់ចេញ ប្រមូលលុយ! ឥន្ទវង្ស…ពុទ្ធិដា…ពួកគេនឹងរុញយើងរហូតទាល់តែយើងគ្មានអ្វីរើរួច ក្រៅពី….ព្រមធ្វើជាអាយ៉ងឱ្យពួកគេទាញខ្សែ»

សក្តាវណ្ណ សម្លឹងមើលគេទាំងកំហឹងនិងអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមមួយគ្របសង្កត់មកពេញក្នុងពេលនេះ ទីនេះ។ ជាមួយរសសុរាថ្លៃ បរិយាកាសស្តុកស្តម្ភ ម្តេចក៏មិនសប្បាយចិត្តរួចសោះ?

សាមកែវអាចថា មកនេះព្រោះតែច្រណែនវណ្ណ តែវណ្ណយល់ថាប្រហែលជាគេនិយាយត្រូវច្រើន។

«ឱ្យខ្ញុំធ្វើម៉េច? បើបងជាខ្ញុំពេលនេះ បងធ្វើម៉េចវិញ?»

«ខ្ញុំមិនដឹង ព្រោះខ្ញុំមិនមែនឯង! ខ្ញុំមិនដឹងមហិច្ឆតាឯង ហើយមិនដឹងឯងកំពុងត្រូវពួកហ្នឹងបញ្ឆោតដល់កម្រិតណាហើយទេ! កាលខ្ញុំវិញ ខ្ញុំត្រូវគេ បញ្ឆោត….ហាសហា គេធ្វើឱ្យយើងគិតថា យើងជាអ្នកដែលនៅលើកំពូលគេក្នុងពិភពសិល្បៈនេះ! ខណៈពេលដែលយើងភ្លេចខ្លួន ពួកគេនឹងហែកយើងបន្តិចម្តងៗ។ ដំបូងៗ ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំអាចទប់ទល់បាន ខ្ញុំគិតថា….ខ្ញុំអាចខុសពីអ្នកមុនៗ ប៉ុន្តែ….តាមពិត ខ្ញុំមិនខ្លាំងគ្រប់គ្រាន់ទេ ហើយឥឡូវមើលមកខ្ញុំ ឯងនឹងឃើញអនាគតរបស់ឯង!»

សក្កដាវណ្ណក្តាប់ដៃទាំងខឹង គេនិយាយកម្លាខ្លួនគេ៖

«ចៃដន្យ ខ្ញុំមិនមែនជាបងទេ! យើងខុសគ្នា! ហើយខ្ញុំ….ក៏មិនស្រលាញ់ពុទ្ធិដាដែរ ខ្ញុំមានអង្គហើយ!»

ថាចប់ គេក៏ស៊ីញ៉ូបាញ់លុយឱ្យអ្នកក្រឡុកស្រា រួចចាកចេញមកភ្លាម។ ចិត្តរបស់សក្តាវណ្ណ រវើរវាយ បែកខ្ញែករវាងសេចក្តីស្រលាញ់ចំពោះអង្គ និងបំណងប្រាថ្នាក្នុងការរក្សាការតស៊ូលើសកម្មភាពសម្តែងនិងច្រៀងក្នុងពិភពតន្ត្រី។

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី២៩

Bo Bo — Wed, 30 Oct 2024 13:00:00 +0000

ស្នូរស្រទន់ៗនៃស្លាបព្រាពណ៌ប្រាក់ ប៉ះចានប៉សឺឡែនអ៊ីតាលី បានបន្លឺឡើងតិចៗក្នុងបន្ទប់ទទួលទានអាហារដ៏ប្រណីត។

«រឿង Tours Concert…ក្លែងក្លាយ?»

ពុទ្ធិដាសួរទាំងសមនឹងស្លាបព្រានៅបញ្ឈរ។ ស្រីអ្នកមានស្តុក អង្គុយទល់មុខឥន្ទវង្ស ជាមួយកែវភ្នែកពោរពេញដោយមន្ទិល។ ខណៈពេលដែលនាយបង្វិលសមចាប់សាច់ ដៃម្ខាងកាន់កាំបិត ស្មារបស់ឥន្ទវង្សរង្គើតិចៗ ជាសញ្ញានៃមោទនភាពនិងអស្មិមានះ។

ពុទ្ធិដា ស្ទើរតែលែងមានអារម្មណ៍ចង់ប៉ះអាហាររបស់នាងព្រោះពិបាកចិត្ត។ ចរិតបងប្រុសម្នាក់នេះ កាន់តែស្ងប់ គេកាន់តែពិសពុល។

«កុំធ្វើបាបវណ្ណបានទេ?» អភិជនសួរបងប្រុសក្នុងសព្ទសំឡេងស្ទើរតែខ្សឹប។

«បើមិនអ៊ីចឹង មានលេសអីដើម្បីឱ្យសក្តាវណ្ណនិងក្មេងស្រីស្រុកស្រែនោះបែកបាក់គ្នា?»

ឥន្ទវង្សតបបែបនេះហើយ ដាក់ដុំសាច់ទំពាយ៉ាងឆ្ងាញ់ពិសា ផ្អៀងស្មាម្ខាងលើបង្អែកកៅអី ទឹកមុខគេស្មើ ស្ងប់ស្ងាត់ ហើយតែងតែដូចរាល់ដង ភ្នែកគេគ្មានមនោសញ្ចេតនា។

ពុទ្ធិដាដាក់សមនិងស្លាបព្រាចុះ។ នាងជូតមាត់ ខណៈបងប្រុសញញឹមតិចៗផ្ចង់លើអារម្មណ៍ច្រាស់ច្រាល់របស់នាង។

«គេខូចចិត្តស្លាប់ហើយ!» នាងរអ៊ូ។

ស្នាមញញឹមរបស់ឥន្ទវង្សដែលតែងតែធ្វើឱ្យ ពុទ្ធិដាមានអារម្មណ៍ថាភ័យ ពេលនេះបន្ថែមមួយត្រួតទៀតពេលនាងសម្លឹងមុខគេ។

«វណ្ណនឹងខូចចិត្តខ្លាំង! ហេតុអ្វីរើសយកវិធីកុហកគេ? បើចង់ឱ្យគេបែកគ្នា មុននឹងក្រោយទេ កុំយកTour Concert មកកុហកវណ្ណឱ្យសោះ! ឥឡូវនេះគេត្រៀមខ្លួនសមនិងរៀនអង់គ្លសនៅក្រុមហ៊ុន ហ៊ឹម!»

«២១ថ្ងៃ!» ឥន្ទវង្សផ្ទាន់តាមក្រោយប្អូនស្រី «ឯងមានពេល២១ថ្ងៃ! ចាប់យកគេមកនៅជាមួយឯង! តែម្នាក់!!!!!»

នាងធ្មាំង សម្លឹងស្នាមញញឹមបងប្រុស។ គេលើកកូនកែវមករកនាង ស្រីគ្រវីក្បាល ជាសញ្ញាថាមិនញ៉ាំស្រាទេ តែគេមិនដាក់ចុះ នាងមានតែលើកមកអុកជាមួយកាត់ចិត្តបារម្ភ។

«កុំភ័យ! ពេលគេខកចិត្តរឿងTours បងមានអីផ្សេងប៉ះប៉ូវឱ្យគេវិញ!»

ឮសម្តីសន្យាហើយកាលណា នារីនេះលើកជាតិក្រហមមកផឹកក្អឹកទាំងទឹកមុខនៅបារម្ភជូរចត់។ គេដឹងចិត្តប្អូនស្រី ទើបនាយកឯកនគរនិយាយបន្ថែម៖

«ហើយសក្តាវណ្ណគ្មានថ្ងៃដឹងថា ឯងនៅពីក្រោយទេ!»

«ខ្ញុំមិនពាក់ព័ន្ធស្រាប់ហើយ!» ស្រីអ្នកមាននិយាយដោយគ្រវីក្បាលចាក់ស្រា ផឹកបន្ថែមទាំងស្មុគស្មាញចិត្ត។ ឥន្ទវង្សចងចិញ្ចើម ពុទ្ធិដាឱបដៃជ្រួញមុខដោយជាតិល្វីង។

នាងពេញដោយក្តីបារម្ភ។

«ចុះបើប៉ះពាល់ដល់អារម្មណ៍របស់វណ្ណ? ចុះបើល្បិចហ្នឹងធ្វើឱ្យគេឈឺចាប់ច្រៀងលែងបាន អាជីពគេដែលទើបតែបានភ្លឺបន្តិច មិនរលំរលាយទេ?»

«យ៉ាងម៉េច?» ឥន្ទវង្ស ងាកមកចោទសួរដោយទឹកមុខមាំ។ ភ្នែកមុតស្រួចរបស់គេផ្តោតលើប្អូនស្រីហើយនិយាយបន្ត៖

«គួរតែឯងសប្បាយចិត្តពុទ្ធិដា! នេះជាឱកាស! ជាឱកាសរបស់ឯងក្នុងការជួយលើកទឹកចិត្តសក្តាវណ្ណ ហើយនាំគេឱ្យភ្លេចស្រីអ្នកនិពន្ធល្អិតល្អោចនោះ!»

ពុទ្ធិតាខាំបបូរមាត់ចុះឡើងគ្នា។ នាងមិនមែនយល់ស្របទាំងស្រុងនឹងការយកវណ្ណមកធ្វើជាកូនអុកស្លាប់រស់នៃនយោបាយសង្គ្រាមក្នុងសិល្បៈទេ តែការផ្តាច់វណ្ណចេញពីអង្គជារឿងទាក់ទាញចិត្តមួយ….ធំ!!!! អង្គុយស្តាប់ប៉ុណ្ណឹងក៏មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនធ្វើខុសជាមួយគេដែរ ប៉ុន្តែការគិតអំពីរឿងបាននៅជិតគេ និងការបែករបស់គេពីអង្គដល់ទៅ២១ថ្ងៃ មិនអាចសូម្បីចួបឬខល ជាការបែកគ្នាដ៏វែងរវាង គេនិងអង្គ ដែលបានធ្វើឱ្យខាងជនទីបីដូចនាងរំភើបចិត្ត។

«ប្រហែលជា…ល្អម្យ៉ាង មិនល្អម្យ៉ាង!» ស្រីក្មេងរអ៊ូដាក់ខ្លួនឯង សម្លឹងកែវស្រា គោះវាតិចៗទាំងរំភើបលាយឡំនឹងកំហុស។

ឥន្ទវង្សលើកចិញ្ចើម៖

«ឧបសគ្គ២១ថ្ងៃនេះ ឯងលេងមើលសិនទៅ ដើម្បីនឹងឃើញថា ប្រុសដែលឯងស្រលាញ់ ជាមនុស្សបែបណាពិតប្រាកដ!»

វគ្គ

ល្បែងពង្រាត់

សំឡេងស្រទន់ឈឹបៗនៃកាមេរ៉ាឃ្លីកលាន់មកពាសពេញ ខណៈដែលមេក្រុមក្មេងរបស់ G-Brother ស្លៀកពាក់ឈុតផ្លូវការជាលើកដំបូងនៅពីមុខអង្គ។

បុរសសក់ពណ៌ខៀវចាស់ម្នាក់នេះ នឹងចុះហត្ថលេខាលើកុងត្រាទទួលយកអង្គមកក្នុងក្រុមហ៊ុនយ៉ាងមហោឡារិក។

នាយកប្រតិបត្តិវ័យក្មេង ក្នុងទឹកមុខមាំជាងរាល់ដងបន្តិច កំពុងទាញយកឧស្សាហកម្មតន្ត្រីខ្មែរទាំងមូល ឱ្យមកជ្រួលច្រាល់ជាមួយព័ត៌មានថ្ងៃនេះ។ វីរៈមានរឿងជាច្រើនត្រៀមនឹងប្រកាសចេញ ខណៈវត្តមានដំបូងរបស់គេជាសាធារណៈថ្ងៃនេះ ត្រូវបានអ្នកសារព័ត៌មានចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងចាប់តាំងពីគេត្រលប់មកពីប្រទេសអ៊ីតាលីវិញមិនដែលចួបជាមួយបណ្តាញផ្សព្វផ្សាយឡើយ។

នៅក្បែរគេ អង្គឈររមទមក្នុងឈុតការិយាល័យ បិទបាំងផ្ទៃមុខដោយចរិតសុភាពស្ងប់ស្ងាត់និងសាមញ្ញ។ បេះដូងនេះបានគិតដល់សក្តាវណ្ណ បុរសតែម្នាក់ដែលអង្គចង់ឱ្យគេមកនៅទីនេះ មើលឃើញថ្ងៃដ៏ល្អរបស់នាង។

អារម្មណ៍ថា ទីនេះមានទម្ងន់ឡើងៗ ព្រោះបណ្តាអ្នកសារព័ត៌មានកំពុងឃ្លាំមើលមករាល់ចលនារបស់នាងនិងវីរៈ។ ស្រីអ្នកនិពន្ធដឹងថាអ្នកយកព័ត៌មានមកនេះ គឺពួកគេចង់ទទួលបានព័ត៌មានចុងក្រោយបំផុតអំពីគម្រោងថ្មីរបស់ផលិតកម្ម G-Brother ដែលជាគម្រោងមួយនឹងធ្វើឱ្យមានរលកគ្រាំគ្រេងនៅក្នុងពិភពតន្ត្រីឌីជីថល។

វីរៈបញ្ចេញស្នាមញញឹមដោយទំនុកចិត្តចំពោះហ្វូងមនុស្សដែលប្រមូលផ្តុំ។ គេវាចាឡើង៖

«បាទ ជម្រាបសួរ!»

កិច្ចស្វាគមន៍ខ្លីបានញ៉ាំងឱ្យអង្គពិធីទាំងមូលស្ងាត់វិញមួយរំពេច។

«នៅផលិតកម្ម G-Brother យើងជឿជាក់លើការជំរុញទម្លុះកាត់ព្រំដែនបុរាណទៅកាន់ពិភពឌីជីថល! យើងខ្ញុំនៅទីនេះ មិនត្រឹមតែបង្កើតនូវប្រវត្តិថ្មីក្នុងវិស័យដូរតន្ត្រីប៉ុណ្ណោះទេ តែកំពុងបង្កើតបទពិសោធន៍។ អាល់ប៊ុមថ្មីនេះ ជាមួយនឹងទេពកោសល្យសំឡេងរបស់ឌីន បទនិពន្ធរស់រវើករបស់អង្គ អ្វីៗនឹងក្លាយទៅជារូបភាពមួយថ្មីមិនធ្លាប់បានឃើញពីមុនមក!»

ស្នូរទះដៃ ខ្សឹបខ្សៀវព្រោះក្តីរំភើបបានផ្ទុះស្រទន់ៗក្នុងចំណោមអ្នកសារព័ត៌មាន។ អង្គក្រឡេកមើលវីរៈដោយទឹកមុខស្ងើចសរសើរ។

CEO វ័យក្មេងពិតជាមានចក្ខុវិស័យខ្ពស់ ហ៊ានក្នុងការប្រថុយប្រថាន និងមានភាពក្លាហានក្នុងការគាំទ្រការច្នៃប្រតិដ្ឋថ្មី។

នេះជាមូលហេតុដែលនាងមានទំនុកចិត្ត ទទួលបានអារម្មណ៍ជំរុញទឹកចិត្តជាលំដាប់ឡើង តាំងពីពេលបានចួបគេដំបូង។

ប៉ុន្តែ….មែនទែនទៅ នេះមិនគ្រាន់តែជាទំនុកចិត្តប៉ុណ្ណោះទេ តែជាវិធីដែលអង្គអាចមើលឃើញពីសក្តានុពលរបស់បុរសនេះក្នុងភាពជាអ្នកដឹកនាំ។

«ពិតណាស់» វីរៈបន្ត ងាកទៅអង្គដោយស្នាមញញឹមប្រកបដោយមោទនភាព «អាល់ប៊ុមនេះមិនអាចទៅរួចទេបើគ្មានការច្នៃប្រតិដ្ឋដ៏អស្ចារ្យរបស់អង្គ ក្រោមចក្ខុវិស័យរបស់បងពិស្តារអ្នកដឹកនាំដ៏ល្បីរបស់យើង! យើងមិនមែនគ្រាន់តែចេញអាល់ប៊ុមប៉ុណ្ណោះទេ យើងកំពុងបង្កើតចលនាមួយក្នុងលម្ហឌីជីថល សម្រាប់វីដេអូចម្រៀងនិងការដាក់ស្លាកយីហោ G-Brother ឱ្យលេចធ្លោលើអ៊ីនធឺណិត»

កាមេរ៉ាបានចុចយ៉ាងរហ័សដោយចាប់យកសកម្មភាពដែលមេធំរបស់ G-Brother កំពុងស៊ីញ៉េកុងត្រាជាមួយអង្គ។

«អង្គ នឹងនៅទីនេះជាមួយយើង ប្រាំឆ្នាំ!»

បេះដូងរបស់កវីស្រី រីករាយដោយភាពមោទននិងសឹងថា មិនជឿលើអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង។ ពិតណាស់ នាងជាមនុស្សរបស់ពិស្តារ តែនាងមិនដែលបានឱកាសចូលG-Brotherទេ។ នេះគឺជាអ្វីដែលនាងបានខិតខំយ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់ការទទួលស្គាល់មួយ មិនមែនដោយសារនយោបាយប្រឆាំងគ្នា ទោះសក្តាវណ្ណប្រើកេរ្តិ៍ឈ្មោះគេមកយិតយោង តែជាសុពលភាពនៃទេពកោសល្យរបស់នាងផ្ទាល់។

ឱកាសដើម្បីក្លាយជាផ្នែកមួយនៃផលិតកម្មធំនេះ ប្រាំឆ្នាំគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់នាងស្គាល់ព្រំដែននៃសមត្ថភាពខ្លួននាង ក៏ដូចជាG-Brotherស្គាល់នាង។

ក្តុកៗ…..តុបដែលជានិពន្ធនាយកនៃ The Secret រត់មកដល់។ នាងទំនងជារវល់បានជាតុបមានអាការៈឆ្លេឆ្លា បានមកស្ថិតនៅជួរខាងមុខតុបញញឹមតបនឹងការសើចទទួលរបស់អង្គ។

ដៃតុបសរសេរកំណត់ត្រានានាដោយញញឹមអំណរជាពន់ពេកណាស់។ ចិត្តនិពន្ធនាយិការូបនេះអាចបង្កើតជាចំណងជើងធំមួយសម្រាប់នាងរួចទៅហើយថា «អង្គលក្ខិណា កម្លាំងច្នៃប្រតិដ្ឋនៅពីក្រោយអាល់ប៊ុមឌីជីថលធំរបស់កម្ពុជា!» ។

នេះនឹងក្លាយជាសាច់រឿងមានការចូលអានច្រើនបំផុតមួយ ហើយតុប មានក្តីរំភើបក្នុងការសរសេរអំពីការកើនឡើងនៃអាជីពរបស់មិត្តនាង។

ទន្ទឹមនឹងនោះដែរនៅក្នុងការិយាល័យដ៏ស្រស់បំព្រង ដែលអាចមើលឃើញសឹងពាក់កណ្តាលទិដ្ឋភាពទីក្រុងភ្នំពេញ ពុទ្ធិដាអង្គុយដោយទឹកមុខស្មើទស្សនាការផ្សាយផ្ទាល់នៃសន្និសីទសារព័ត៌មានពីក្រុមហ៊ុនគូបដិបក្ខ។ ប្អូនស្រីរបស់ម្ចាស់ផលិតកម្មឯកនគរ តែងតែមើលឃើញខ្លួនឯងថា ជាមហាក្សត្រីនៃឧស្សាហកម្មនេះ តារាចម្រៀងប្រុសៗស្អាតៗល្បីៗ រមែងស្ថិតក្នុងបញ្ជីណាត់របស់នាង។

ប៉ុន្តែ…ឥឡូវនេះ វីរៈ ដែលជានាយកប្រតិបត្តិវ័យក្មេងដ៏មានមហិច្ឆតានិងហំហាន បានបង្ហាញខ្លួន។ វត្តមានគេធ្វើឱ្យនាងគិត…..គេសង្ហាយ៉ាងនេះ ម្តេចបាននៅកន្លែងមួយដែលនាងពិបាកឈោងដល់?ហើយកាន់តែអាក្រក់ទៅទៀតនោះ គឺពុទ្ធិដាកំពុងបង្ខំចិត្តមើលវិថីក្រាលស្រទាប់ផ្កាដែលអង្គ….ចាប់ផ្តើមជោគជ័យ។

«គិតថាខ្លួនឯងពិសេសណាស់ហើយមើលទៅ?» ពុទ្ធិដារអ៊ូរទាំក្រោមដង្ហើមច្រណែនមួយជាសម្ងាត់។ ភ្នែកទាំងសងខាងមិចមកតូចជាងមុន សម្លក់សម្លឹងអេក្រង់។

«ប៉ុន្តែ….ចង់ឈរខ្ពស់នៅទីនេះ មិនមែនងាយទេ! នៅក្នុងពិភពលោករបស់ខ្ញុំ គ្មានកន្លែងឱ្យនាងឈរជើងឡើយ! មិនប្រមាណខ្លួន!»

ឥន្ទវង្សដើរមកដល់ ហើយបោះទូរសព្ទលើសាឡុង អង្គុយក្បែរប្អូន។ មនុស្សនេះឱបដៃម្ខាង បង្ហាញទម្រង់មុខខ្មៅងងឹតដោយភាពមិនពេញចិត្ត។

ចិត្តជននេះ មិនខ្វល់នឹងការហៅមួយថ្មី ដែលឮមកថា បដិវត្តន៍ឌីជីថលក្នុងវិស័យតន្ត្រីស្អីទេ អ្វីដែលគេមើលឃើញ មានតែជាការគំរាមកំហែងដល់ស្ថិរភាពរបស់ឯកនគរ។

«គិតម៉េចដែរ?» ពុទ្ធិដាសួរបងប្រុសតិចៗ។

ឥន្ទវង្សមិនទាន់និយាយតបប្អូនស្រីទេ ដៃគេលូកយកទូរសព្ទមកចុចបណ្តើរ ទើបចេញវាចាមួយៗបណ្តើរ៖

«មានវិធីមួយដើម្បីបំបែក វីរៈនិងអង្គលក្ខិណា កុំឱ្យមានផ្លែផ្កា គឺបង្កើតរឿងអាស្រូវ….អីមួយក៏ដោយ ដែលនឹងធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាលែងគោរពស្នាដៃពីរនាក់ហ្នឹង!»

ប្អូនស្រីលើកចិញ្ចើមមានចម្ងល់។ បើចង់ឱ្យមហាជនបើកការវិនិច្ឆ័យលើវីរៈនិងមើលងាយចរិតស្មោះត្រង់របស់អង្គដើម្បី…..អាល់ប៊ុមដំបូងត្រូវទាត់ចោល?…..

«ហេ! រតនៈ!»

សំឡេងបងប្រុសនិយាយជាមួយមេអេចអូចកន្ធាត់ ញ៉ាំងឱ្យពុទ្ធិដាងាកមកភ្លាម។ នាងដឹងថា អង្គនិងវីរៈ CEOក្មេងនោះ នឹងមិនបានសុខឡើយ។ ពុទ្ធិដាងាកមកស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់។

«យើងត្រូវការរត់មួយជុំ! បង្កើតសេណារីយ៉ូអ្វីមួយរតនៈ អ្វីដែលមើលទៅស៊ីសង្វាក់នឹងសន្និសីទកាសែតព្រឹកមិញ! ខ្ញុំចង់ឱ្យគ្រប់គ្នាមើលទៅ ដូចជាវីរៈនិងអង្គ មានការងារបិទបាំងរឿងលើគ្រែជាមួយមួយគ្នា!»

ការធ្វើឱ្យការងាររវាងប្រុសនិងស្រី ក្លាយជារឿងអាស្រូវក្នុងសិល្បៈ ជាយុទ្ធសាស្ត្រសាហាវនិងគ្មានមេត្តាមួយ តែពុទ្ធិដាមិនដឹងថា ហេតុអ្វីបងប្រុសខ្លួនមានចេតនាបំផ្លាញខ្លាំងនិងធំយ៉ាងនេះទេ។

បើគ្រាន់តែជាគូប្រជែងការងារ ឥន្ទវង្សម្តេចនឹងលេងការចំណាយធំម្ល៉េះ? រតនៈ មិនយកតិចទេពីឱកាសមួយនេះ។

«៣ម៉ឺន?» ឥន្ទវង្សភ្លាត់មាត់ទាំងសើចចំអក ធ្វើឱ្យពុទ្ធិដាក្រោកពីផ្តេកខ្លួនមកអង្គុយត្រង់បើកភ្នែកធំៗ។

«មិនស្មើមេចាយទិញអាវមួយយប់ផង!» សំឡេងស្រួយៗលាន់ចេញមក «ចង់ឱ្យគ្រប់គ្នានិយាយដើមពួក G-Brother ជាល្បែងប្រលាក់ដៃ បាប ហើយកខ្វក់!» រតនៈបន្ថែម។

«តែ ខ្ញុំចូលចិត្ត! គិតថាធ្វើបានទាន់ចិត្តទាន!»

«អូខេ! មកយកសែកបាន!» ឥន្ទវង្សបញ្ចប់ការនិយាយ ហើយងាកមករកពុទ្ធិដា។ នាងខាំក្រចកដៃ មុខនាងស្លេក ធ្វើជាមើលទូរទស្សន៍ តាមពិតនាងភ័យនិងអៀនខ្មាសពេលឮបណ្តារឿងរ៉ាវស្មោកគ្រោករបស់បងប្រុសនាង គ្រាន់តែនាងគ្មានប្រតិកម្ម។

«នៅថ្ងៃស្អែក រតនៈនឹងធ្វើឱ្យមានចំណងជើងធំដែលចោទសួរថា តើជោគជ័យរបស់នាងអ្នកនិពន្ធជនបទ បានមកពីទេពកោសល្យ ឬដោយសារនាងដេកជាមួយCEOសក់ខៀវ!»

ភ្នែករបស់ពុទ្ធិដាភ្លឺដោយការពេញចិត្តព្រោះវណ្ណនឹងអាន តែ….សម្បជញ្ញៈធ្វើឱ្យនាងមិនអាចត្រេកអរចេញ ព្រោះនេះជារឿងដ៏អាក្រក់ដែលបងប្រុសនាង ធ្វើឡើងសឹងក្លាយជារឿងធម្មតាទៅហើយ។

ត្រលប់មកសន្និសីទសារព័ត៌មានមួយដែលតួអង្គ មិនបានដឹងពីព្យុះកំបុតត្បូងកំពុងប្រុងជើងការនឹងបោកបក់មកផ្តាច់ឱកាសរបស់នាងនោះទេ។ អង្គកំពុងតែចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងរំភើបសឹងថាស្រក់ទឹកភ្នែក នៅរាល់ពេលត្រូវឆ្លើយសំណួរដោយរំឭករាល់ការតស៊ូរបស់ពិស្តារក្នុងការកសាងអាល់ប៊ុមចុងក្រោយ។

«ខ្ញុំសង្ឃឹមថា វិញ្ញាណមានពិតមែន ហើយបងពិស្តារនឹងឃើញការងារក្រុមយើងនៅថ្ងៃនេះ!»

វគ្គ

សម្បជញ្ញៈនិងស្រមោលអំពើអាក្រក់

មោណាអង្គុយស្ងៀមស្ងាត់ សញ្ជប់សញ្ជឹងនៅជ្រុងងងឹតមួយនៃហាងកាហ្វេតូច។ ម្រាមដៃរបស់ប្រុសស្រលាញ់ប្រុសម្នាក់នេះគោះតិចៗ ហាក់គ្មានអារម្មណ៍មកតាមប្រាណទេ។

ពែងកាហ្វេរបស់គេទើបដឹងបានថា ស្នូរគោះនេះគឺ ភេទទីបីកំពុងភ័យចំពោះទង្វើខ្លួនឯង។ មោណាមិនធ្លាប់ធ្វើជាមនុស្សនាំរឿងទេ គេជាមនុស្សចង់បានសុខនិងចង់ឱ្យគ្រប់គ្នាបានល្អ ប៉ុន្តែនៅទីនេះ មកដល់ឈុតឆាកនេះ គេត្រូវបានរតនៈនាំឱ្យមកច្របូកច្របល់ក្នុងបណ្តាញល្បិចល្បងដែលគេសែន…..ស្អប់ខ្លួនគេ។

តាំងពីបានស្និទ្ធស្នាលជាមួយជេនី្ន មកក្រោមផែនការបញ្ជារបស់រតនៈ អារម្មណ៍នៃការមានកំហុសបានដិតដាមលើសម្បជញ្ញៈរបស់គេ។

ជេន្នីជាមនុស្សដែលមានឧត្តមភាពភ្លឺស្វាង និងសមានចិត្តល្អល្អះ សប្បុរស។ ហើយឥឡូវនេះ…ឈ្មោះរបស់អង្គដែលសឹងជាប្អូនរបស់ជេន្នី កំពុងស្ថិតនៅក្នុងក្រសែភ្នែកមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលស្នេហាសិល្បៈ។

កិត្តិនាម ភាពជោគជ័យ អាចផ្ទុះឡើងប្រើពេលតែពេញមួយយប់ ហើយក៏អាចប្រើបណ្តាញសង្គមឱ្យអណ្តែតទៅដល់គ្រប់ទិសទីនៃផ្ទៃប្រទេសបានសម្រាប់អង្គ ប៉ុន្តែមោណាក៏បានដឹងថា រតនៈមិនព្រមឱ្យអង្គជោគជ័យទេ។

យប់នេះទៀត គេបកមកផ្ទះជេន្នីវិញនេះ ពិតជាមានរឿងមិនសប្បាយចិត្តជាខ្លាំងព្រោះកាលពីល្ងាចពេលមោណាលបទៅនៅជាមួយរតនៈ គេបានឮរតនៈនិយាយតាមទូរសព្ទជាមួយឥន្ទវង្សក្នុងផែនការបង្កើតពាក្យចចាមអារ៉ាមដល់អ្នកសារព័ត៌មានអំពីទំនាក់ទំនងស្នេហា អង្គនិងវីរៈ។

ឯកនគរព្យាយាមបង្កើតការលាបពណ៌បំផ្លាញរូបភាពរបស់អង្គ ជារឿងលាមកមួយ ហើយសង្សាររបស់គេ ព្រមធ្វើការងារនេះជាថ្នូរនឹងលុយ៣០០០០ដុល្លារអាមេរិក។

នេះគឺជាផែនការដ៏ច្របូកច្របល់ ហើយមោណាស្អប់ខ្លួនឯង ចំពោះការក្លាយជាផ្នែកមួយនៃការទាញអង្គឱ្យធ្លាក់។

សូម្បីតែដោយប្រយោលក៏ដោយ។

រាល់ពេលដែលនឹកឃើញនូវស្នាមញញឹមស្លូតត្រង់របស់ជេន្នី បេះដូងរបស់មោណាកាន់តែស្រុតចុះ ខ្ទេចខ្ទាំ។

គេដកដង្ហើមធំលើកកាហ្វេមកក្រេបតែវាអស់ហើយ ចិត្តរបស់ភេទទីបីលោតញាប់។

«សុំមួយទៀត! បីស្សតមក ចាស់ៗបន្តិច ឱ្យល្វីង!»

អ្នកឆុងឮហើយកាលណា ក៏លបមើលមុខមោណាដែលកំពុងតុកស៊ិក។

«ធ្លាប់តែមានអ្នកអត់សប្បាយចិត្តថែមស្រាបង ពេលនេះបងថែមកាហ្វេបីដងហើយ យកល្វីងទៀត?»

មោណាងក់ក្បាលតែញញឹមរួសរាយដូចរាល់ដងមិនចេញទេ។

«អុញ! ហៅកាហ្វេចេញតែ?!»

ក្មេងប្រុសជំទង់ញញឹម៖

«បងញ៉ាំបីពែងហើយ អត់ឱ្យទៀតទេ ខ្លាចបងញ័រ! មិនមែនចេះតែយកលុយទេបង!»

ក្មេងម្ចាស់ហាងញញឹមហើយចាកចេញ បន្សល់ទុកឱ្យមោណានៅទស្សនៈមួយ។ គេយល់ហើយ! គេមិនមែនចេះតែធ្វើតាមរតនៈទេ គេត្រូវធ្វើអ្វីមួយ ប៉ុន្តែ…..ហេតុអ្វីគេត្រូវជ្រើសរើស….រវាងខាងណាមួយ?

ទីក្រុងភ្នំពេញនៅតែអ៊ូអរតាមលំនាំដដែលរបស់ខ្លួន….នៅលើបណ្តាញសង្គម G-Brother បានល្បីល្បាញស្ទើរតែត្រឹមពេលមិនដល់មួយយប់ ហើយឈ្មោះរបស់ឌីន វីរៈ អង្គ បានសាយភាយដូចភ្លើងឆេះព្រៃក្នុងចំណោមអ្នកស្នេហាព័ត៌មានអំពីឧស្សាហកម្មតន្ត្រី។

មិនដល់ប៉ុន្មានម៉ោងផង រូបភាពរបស់G-Brotherត្រូវបានបង្អាប់បង្អោនយ៉ាងសាហាវ ដោយពាក្យចចាមអារ៉ាមដ៏មានឥទ្ធិពល គឺសារព័ត៌មានគ្មានវិជ្ជាជីវៈជាច្រើន ដែលទទួលសំណូកបានសរសេរបង្កើតការស្មានៗឡើងមកពីទំនាក់ទំនងនៃឱកាសមាសរបស់អង្គនិងCEO វីរៈ។

រឿងនេះ បានត្រូវបង្ហាញដល់ដៃសក្តាវណ្ណ។

គេអង្គុយនៅធ្នើរខាងក្រោយនៃឧបករណ៍ហាត់ប្រាណអានព័ត៌មានហើយសម្លឹងមើលទៅទិដ្ឋភាពរាជធានីចាស់ តាមផ្ទាំងកញ្ចក់។

ខណៈសំឡេងរបស់ពុទ្ធិដាបន្លឺក្នុងត្រចៀក៖

«អូ អង្គលក្ខិណានិងCEOតូចនោះ?»

នៅក្បែរនាង ឡូយ ជំនួយការដ៏ស្មោះត្រង់របស់ឥន្ទវង្សផ្តើមស៊កសៀត៖

«ក្នុងសិល្បៈនេះ មានអីចម្លែករឿងប៉ុណ្ណឹង? ទេពកោសល្យគេមិននិយាយអំពីសមត្ថភាពទេ គេនិយាយអំពីរបៀបប្រើជំនាញទន់! អូយក្មេងស្រីឥឡូវសុំខ្លាច!»

«កុំនិយាយអីមើលងាយអង្គ! បងឯងអត់ស្គាល់គេទេ!»

ការហាត់ប៉ុន្មានថ្ងៃមកនេះ គេមិនមានសិទ្ធិទាក់ទងទៅក្រៅទេ ព្រោះថាជាបំរាមក្រុមហ៊ុន។ ឯកនគរត្រូវការឱ្យគ្រប់យ៉ាងនៃការហាត់សម ត្រូវបានលាក់ទុកជាសម្ងាត់។ ពេលនេះ ពាក្យចចាមអារ៉ាមបានញ៉ាំងឱ្យវណ្ណទាមទារយកទូរសព្ទ ហើយក្តាប់វាមកយ៉ាងណែនអង្គុយអានគ្រប់យ៉ាងដោយខ្លួនគេយ៉ាងតឹងតែងចិត្តក្នុងបន្ទប់កីឡា។

គេមិនជឿទេ! គេស្គាល់អង្គ ស្រីម្នាក់ដែលឯករាជ្យ រឹងមាំ ហើយតែងតែឈរលើជើងពីររបស់នាងមិនពឹងផ្អែកអ្នកណា! ទោះពេលនេះគេចង់ខលទៅនាង តែគេមិនចង់ប្រឆាំងបញ្ជាក្រុមហ៊ុនទេ គេមិនចង់ឱ្យឥន្ទវង្សឬអ្នកណាចោទថាគេចោលការងារទៅទាក់ទងអ្នកមួយទៀត នៅផលិតកម្មមួយជាគូប្រជែងនោះឡើយ។

ប៉ុន្តែការខ្សឹបខ្សៀវនិងការនិយាយមិនឈប់ឈរក្នុងចំណោមមនុស្សនៅឯកនគរ បានធ្វើឱ្យមានអ្វីមួយរំជើបរំជួលក្នុងខ្លួនប្រុសកំលោះ។

ច្រណែន!

សង្ស័យ!

វាជាអារម្មណ៍ធម្មតាមួយដែលមនុស្សស្រលាញ់គ្នាអាចនឹងមាន។

តុៗៗៗ

គេមិនខ្ចីមានប្រតិកម្ម ព្រោះទ្វារមិនបានចាក់គន្លឹះទេ។ ពុទ្ធិដារុញទ្វារកញ្ចក់ក្រាស់ ហើយងាកមករកវណ្ណ។ ភ្នែកនាងដិតដាមលើរបៀបទុកព្រួយរបស់គេ។ អភិជនដើរចូលមកតិចៗ…

«កិត្តិនាមអាចផ្លាស់ប្តូរមនុស្ស! ហើយ….ប្រហែលជា វីរៈ អីគេនោះល្បួងឬបង្ខំផង!»

ប្រុសមិនឆ្លើយតបទេ ចិត្តរបស់គេមានភាពច្របូកច្របល់ខ្លាំងពេក គេនៅសំងំរំលត់ប្រតិកម្ម។ ទោះយ៉ាងណាពាក្យសម្ដីរបស់ពុទ្ធិដា ពិតជាពិសពុល ប៉ុន្តែមានផ្នែកមួយ ដែលវណ្ណមិនអាចកុហកខ្លួនគេបានគឺ «ប្រហែលជានាងនិយាយត្រូវ!»។

អង្គអាចខឹងស្អប់ឯកនគរ ហើយទទួលយកG-Brother។

វណ្ណមិនចង់ចោទប្រកាន់នាងដោយផ្អែកលើពាក្យសម្ដីចចាមអារ៉ាមនោះទេ ប៉ុន្តែទន្ទឹមនឹងនោះ គេក៏មិនអាចព្រងើយកន្តើយនឹងអារម្មណ៍ក្ដុកក្ដួលក្នុងចិត្តខ្លួនដែរ។

ខណៈនោះដែរ មោណា ដើរចេញមកខាងក្រៅហាងកាហ្វេជាមួយនឹងសន្ធឹកបេះដូងលោតញាប់។ គេមិនអាចនៅស្ងៀមតទៅទៀតទេនៅពេលបានឃើញCommentអសុរោះ MMOជាច្រើនវាយប្រហារនាង។

ឥឡូវនេះផែនការរបស់រតនៈបានឈានដល់ចំណុចកំពូលនិងជោគជ័យពេញ មោណាយល់ថា ត្រូវតែប្រាប់ អង្គនិងជេន្នី អំពីការពិតនៅពីក្រោយការងារ៣ម៉ឺនដុល្លារដែលបំផ្លាញជីវិតអង្គ។

ការច្រណែននិងល្បែងភូតភរកំពុងលេបត្របាក់ការចាប់ផ្តើមរបស់G-Brother។ មោណាគ្រាន់តែសង្ឃឹមថា នឹងមិនយឺតពេលទេក្នុងការធ្វើរឿងត្រឹមត្រូវ។

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី២៧

Bo Bo — Wed, 16 Oct 2024 13:00:00 +0000

វគ្គ វិលមកG-Brother

ព្រឹកនេះ អង្គមកដល់ការិយាល័យរដ្ឋបាលនៃផលិតកម្មG-Brother។ បេះដូងអ្នកនិពន្ធតូចពោរពេញដោយក្តីរំពឹងនិងការពិភាល់។ ស្រីបានទន្ទឹងរង់ចាំកិច្ចប្រជុំមួយនេះអស់ជាច្រើនសប្តាហ៍មកហើយ ក្រោយមានដំណឹងអំពីCEOថ្មីនៃផលិតកម្មយក្សដែលបន្សល់នូវអនុស្សាវរីយ៍ជាច្រើនរវាងនាងនិងពិស្តារ។

ពេលវេលាមួយដែលវណ្ណដើរទៅមុនដោយជោគជ័យនៅកន្លែងផ្សេង ឯកវីតូចរបស់យើង បានឆ្លងកាត់មនុស្សអាត្មានិយម មនុស្សមើលងាយមនុស្សជាច្រើនដែលវាយតម្លៃស្នាដៃនាងទាប ក៏អង្គមិនធ្លាប់ Give Up ជាមួយក្តីស្រមៃលើឧស្សាហកម្មតន្ត្រីម្តងណាដែរ។

នៅពេលយើងមានជំនឿចិត្តលើអ្វីមួយពេញដោយគុណតម្លៃមុតមាំ យើងនឹងតែងតែមានសង្ឃឹមគ្រាន់តែពេលវេលានោះមិនទាន់មកដល់។

បន្ទប់ទទួលភ្ញៀវទំនើប រលោងនិងពោរពេញដោយថាមពលច្នៃប្រតិដ្ឋ។

«អញ្ជើញចូល»

ស្រីងើបមុខមក នាងមិនដឹងថា ត្រូវរំពឹងអ្វីពីនាយកប្រតិបត្តិថ្មីរបស់G-Brotherនោះទេ ហើយពេលនេះកញ្ញារដ្ឋបាលក៏ងើបមុខមកដែរ ព្រោះអ្នកដែលចេញមកហៅនាងគឺបុរសក្មេងឋានៈខ្ពស់នោះផ្ទាល់។

ស្នាមញញឹមរបស់វីរៈ អាយុ២៨ឆ្នាំ ដែលគ្រប់គ្នាក្នុងឧស្សាហកម្មនេះកំពុងសម្លឹងតាមដានដោយយកចិត្តទុកដាក់ គឺជាកូនប្រុសច្បងរបស់លោកស្រីមយូរ៉ា។ ពេលនេះគេនៅចំពោះមុខអង្គ ហើយបោះដៃមក។

នាងមិនហ៊ានរលាក់ដៃសុភាពបុរសទេ បានត្រឹមសម្លឹងរួចក្រោកយ៉ាងរហ័ស ទាំងមិនសូវរៀបរយនាងជម្រាបសួរ។

«ខ្ញុំ….វីរៈ!»

«ចាស៎ សូមអធ្យាស្រ័យ ខ្ញុំមិនដឹងលោកនាយកចេញមក!»

«ហេតុអី?» គេញញឹម។ អង្គភាំងជាមួយភាពស្និទ្ធស្នាលមួយដែលផុសចេញមកពីធរណី។ កូនប្រុសអ្នកមានក្រោមពាក្យចចាមអារ៉ាមថា ជាមនុស្សមិនធម្មតា ក្លាហាន និងជាមនុស្សម្នាក់ដែលអ្នកស្រីមយូរ៉ាពិបាកក្នុងការហៅនាយមកជួយការងារ ព្រោះគេតែងប្រកែកមិនចង់ដើរតាមគន្លងប្រពៃណីនៃសង្គ្រាមបង្ហូរឈាមគ្នាក្នុងឧស្សាហកម្មនេះ។

«ខ្ញុំ!….»

«តស់! ខាងក្នុង!»

«ចាស៎!»

នៅពេលដែលអង្គតាមទៅ នាងលបគិត…ម្នាក់នេះមិនដូចពាក្យបរិយាយក្នុងពិភពសិល្បៈសូម្បីតែបន្តិចណា។

គ្រឹប….វីរៈរុញម្រាមដៃបិទទ្វារស្វ័យប្រវត្តិស្រាលស្ញើក។ គេឈានទៅយកទឹកលើពីរដបពីលើកូនតុដែកមួយក្បែរផ្ទាំងកញ្ចក់។

បន្ទប់នេះខុសពីពេលមុនដែលអង្គមកចួបលោកស្រីមយូរ៉ាជាម្តាយវីរៈ។ ទីនេះបានកែច្នៃក្លាយមកជា រចនាបថPenthouseដែលសឹងថា អាចមើលឃើញទីក្រុងភ្នំពេញទាំងមូលបាន។

«ស្អាតទេ?»

បុរសនេះលើកដៃច្បូតសក់ពណ៌ខៀវទឹកប៊ិកដែលភ្លឺចាំងនឹងពន្លឺព្រះទិនករនៅខាងក្រៅ ធ្វើឱ្យអង្គមើលទៅCEOថ្មីដោយលបបង្កប់ចិត្តភ្ញាក់ផ្អើល។

«លោកនាយកកែបន្ទប់មកសែនទំនើប!»

«បាទ! ស្អាតអត់?!»

«ចាស៎ ប្រណីតណាស់!»

«ខ្ញុំចូលចិត្ត! ដូចយុវវ័យជាច្រើនដែរ ខ្ញុំមិនចូលចិត្តពិភពអភិរក្សចាស់ៗដែលម៉ាក់ព្យាយាមទុកមកតាំងពីជំនាន់លោកតាទេ!»

សម្ភារៈនិយមជារឿងធម្មតាក្នុងសង្គមជាន់ខ្ពស់នៃឧស្សាហកម្មនានា ពិសេសផ្នែកផលិតតន្ត្រីនៅទីក្រុងភ្នំពេញឬប្រទេសណាក្តី អង្គដឹង។

គេហុចមកនាងទទួលដបទឹក ឯបុរសនេះអង្គុយគងជើងទល់នឹងមុខនាង ជាមួយក្លិនខ្លួននៃប្រភេទទឹកអប់ស្រាលស្រទន់តែមានឥទ្ធិពល។ ស្មាគេនេះបើកច្រងាងពេញដោយទំនុកចិត្ត។ នៅពេលដែល អង្គរឹតសម្គាល់ អារម្មណ៍ចង់ដឹងចង់ឃើញរបស់នាងក៏កើនឡើងដែរអំពីអ្នកស្នងតំណែងម្នាក់នេះ។

វីរៈក្រេបទឹកមុននាងរួចគេទាញកុំព្យូទ័របន្ទះមកចុច។

ច្រមុះស្រួចជាទម្រង់មុខលែងខ្លួនទាន់សម័យ បានធ្វើឱ្យអង្គលបពិនិត្យ។ គេងាកមករកនាងភ្លាមរកតែនាងគេចមិនទាន់ ជាមួយទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ នាងត្រូវបង្ខំញញឹមសម្តែងបំភាន់ការចាប់អារម្មណ៍តាមដានឫកពាគេ។

«អង្គលក្ខិណា!» គេពោលមកសួរក្ងួរៗជាមួយសព្ទសំឡេងទាប។

«ចា៎សខ្ញុំ!» នាងតបដោយស្រទន់ តែចិត្តនាងភ័យនឹងអត្ថបទដែលស្ថិតនៅក្រោមម្រាមដៃមនុស្សទាន់សម័យ។ គេកំពុងពិនិត្យអត្ថបទរបស់នាងចុះឡើង Scroll ឡើងចុះៗ។ នាងមិនដឹងថា វីរៈមានសមត្ថភាពជំនាញសិល្បៈកម្រិតណាទេ ចំណែកបទនិពន្ធនិងអក្សរសាស្ត្រខ្មែរ….រឹតតែមិនសមនឹងរូបរាងគេ។

ភ្នែករបស់គេទាំងពីរពេលធ្វើការគឺមុតស្រួច ប៉ុន្តែមិនគួរឱ្យខ្លាចឡើយ។

«តស់! ស្តាប់!!! អង្គ!»

ស្រីកវីទាញសៀវភៅកត់ត្រារបស់នាងចេញ ដៃរបស់នាងញាប់ញ័របន្តិច ប៉ុន្តែការតាំងចិត្តរបស់នាងភ្លឺស្វាងឡើងៗជាមួយរបៀបធ្វើការថ្មី។

«ចក្ខុវិស័យអំពីការបញ្ចូលសំឡេងភ្លេងបុរាណខ្មែរ Tone ធម្មជាតិ ជាមួយនឹងចង្វាក់អេឡិចត្រូនិចទំនើប បង្កើតជាប្រភេទដែលមិនទាន់មានគេស្វែងយល់!»

«ចាស៎!»

សំឡេងរបស់នាងបានត្រូវរំជើបរំជួលដោយមហិច្ឆតាចង់ចែករំលែកនូវចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់នាង ដែលអាចរុញច្រានរំកិលព្រំដែនចាស់នៃឧស្សាហកម្មមួយនេះ ប៉ុន្តែពេលនាងហៀបនឹងពន្យល់ពិស្តារ ស្រាប់តែហាមិនចេញមិនដឹងផ្តើមពីណាទៅណា។

«Project នេះធ្វើយូរហើយ?» វីរៈសួរដោយផ្ចង់អានអ្វីទាំងអស់ម្តងមួយៗលើក្តារកុំព្យូទ័រ។

«ចាស តាំងពីបងពិស្តារនៅ!»

«គំនិតអ្នកណា?»

«គឺបងពិស្តារទាំងអស់!»

និយាយតបផង នាងសង្កេតឃើញថា គំនិតមនុស្សដូចវីរៈគឺពិបាកនឹងអានណាស់ថា គេកំពុងគិតបែបណា។ ត្រចៀកគេកំពុងស្តាប់នាង ប៉ុន្តែមានគម្លាតមួយនៅក្នុងកែវភ្នែករបស់គេដែលម្តងម្កាលងើបមុខមកមើលនាង។

តើគេយល់អំពីធាតុបណ្តូលនៃគម្រោងអាល់ប៊ុមនេះដែរទេ? នាងបារម្ភទាំងគ្មានចម្លើយច្បាស់លាស់។ គេអាននិងលូកយកកាសមកស្តាប់ផង។ អង្គកាន់ម្រាមដៃចូលគ្នា។ សំណួរដែលថា តើCEOថ្មីអាចយល់ពីជម្រៅនៃអ្វីដែលនាងនិងអតីតផលិតករពិស្តារបានព្យាយាមធ្វើដែរទេ នៅតែជាសម្ពាធធ្ងន់ក្នុងពេលនេះ។ បន្ទប់ទាំងមូលក៏ស្ថិតនៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ។ អង្គដកដង្ហើមធំ រង់ចាំប្រតិកម្មរបស់គេ។ វីរៈងើបអង្គុយលើកៅអីស្រួលបួលត្រង់ខ្នងវិញសម្លឹងនាង។

«អូខេ! អានចប់ហើយ! ដល់ពេលស្តាប់ម្តង! និយាយមកចុះ!»

នាងឡិងឡង់ ខាងប្រុសសើច៖

«និយាយពន្យល់អ្វីមួយឬច្រើនក៏បាន អ្វីក្តីដែលក្នុងនេះមិនទាន់បានសរសេរ!»

បានន័យថា គេមិនយល់? នាងគិតហើយខំប្រឹងប្រមូលគំនិតមកឱ្យមូលវិញ នឹងអាលប្រយុទ្ធយកជ័យ។ ស្រីគ្រហែម សម្លឹងចំៗភ្នែកនាយដែលមូលក្លំរង់ចាំស្តាប់។ អង្គផ្តើមស្រដីមួយៗ៖

«លក្ខណៈពិសេសក្នុងនេះ គឺរាល់បទទាំងអស់នឹងមានបទពិសោធន៍ថ្មីសន្លាងជាមួយនឹងMV ទស្សនិកជន Gen-Z នឹងអាចមើលវាជាគូៗ ដោយអាចចូលប្រើបានតាមរយៈកម្មវិធីApp ឬតាមរយៈវ៉ែនតា AR ដែលពណ៌និងរូបភាពនឹងផ្លាស់ប្តូរចុះឡើងជាមួយចង្វាក់ភ្លេងឬហៅថា អារម្មណ៍របស់តន្ត្រី។»

គេងក់ក្បាលមិចភ្នែកហើយចាក់សួរបន្ថែម៖

«ចុះនេះ! ឃ្លាថា អាល់ប៊ុមនេះនឹងត្រូវបានចូលបេះដូងស្ងប់ស្ងាត់ តែមានថាមពលកក់ក្តៅនិង អារម្មណ៍ស្នេហា ដែលបទនីមួយៗបង្ហាញពីអារម្មណ៍ខុសៗគ្នា មានន័យបែបម៉េច?»

«ចាស៎ នេះជាលក្ខណៈពិសេសនៃផលិតកម្មតន្ត្រី G-Brothers តថនិយមនិងពោរពេញដោយមនោសញ្ចេតនាយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដែលបង្ហាញពីបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ឬអារម្មណ៍ដ៏ស្មោះត្រង់ ស្ងប់ស្ងាត់នៃពួកមនុស្សល្អៗ ដែលមិនក្បត់គ្នាមិនឱ្យតម្លៃលើទ្រព្យសម្បត្តិចោលមិត្តភក្តិ។ អារម្មណ៍ទាំងមូលនៃអាល់ប៊ុមគឺស្ងប់ស្ងាត់ សន្តិភាពនិងសម្រាក ធ្វើឱ្យអ្នកស្តាប់លែងស្អប់ខ្ពើមជីវិត មិនឆេវឆាវ ឬមានះទេ! យើងជឿថាG-Brotherអាចឱ្យអ្នកស្តាប់មានអារម្មណ៍ធូរស្រាល ទទួលបានថាមពលកក់ក្តៅនៃអារម្មណ៍ជឿជាក់លើអំពើល្អនិងវិជ្ជមាន ផ្តើមរស់រវើកឡើងវិញក្នុងឆាកជីវិត។ ទំនុកភ្លេងមួយៗផ្តល់នូវភាពទន់ភ្លន់ ប៉ុន្តែមានកម្លាំងចិត្ត ជាអារម្មណ៍នៃក្តីស្រលាញ់!»

នាងឃើញគេងើបមុខមើលនាងយ៉ាងជ្រៅ តែមិនមានសញ្ញាថាបុរសនេះនឹងយល់ ឬក៏អនុញ្ញាតចំពោះការផលិតនេះនៅឡើយទេ។ ស្រីបន្ថែម៖

«អាល់ប៊ុមនេះផ្ទុកនូវចរន្តនៃក្តីស្រលាញ់ ភាពទន់ភ្លន់ ឬទំនាក់ទំនងផ្លូវចិត្ត។ អាចជាស្នេហាស្មោះ ឬសូម្បីតែស្រលាញ់ខ្លួនឯងដោយសុចរិត! បទចម្រៀងនីមួយៗបង្ហាញពីអារម្មណ៍ខុសៗគ្នាពិតមែនតែវា តំណាងឱ្យអារម្មណ៍ឬបទពិសោធន៍ពិសេសមួយ ដែលនាំអ្នកស្តាប់របស់យើងបន្តដំណើរផ្លូវអារម្មណ៍ក្រោមសេរីភាពពេញលេញក្នុងការប្រាប់ខ្លួនយើងនូវឈុតឆាកផ្សេងៗដូចជាភាពរីករាយ ការនឹករឭក ការចង់បាន ឬសន្តិភាពចិត្ត!»

អង្គឈប់មាត់ហើយសម្លឹងCEOថ្មី។ វីរៈញាក់ស្មាមើលមកនាង គេធ្វើកាយវិការឱ្យនាងនិយាយបន្ថែម៖

«ហើយ….អាល់ប៊ុមនេះអាចបង្ហាញពីកិច្ចសហការគ្នាជាមួយវិចិត្រករក្នុងស្រុក មិនប្រើប្រាស់AI សូម្បីតែអ្នករចនាក៏បញ្ចូលនូវអ្នកចិត្តសាស្រ្តបង្កើតឥទ្ធិពលបែបវិទ្យាសាស្ត្រ លាយបញ្ចូលនឹងសិល្បៈយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ផ្តោតលើអារម្មណ៍មនុស្ស! វាអាចក្លាយជាគ្រឿងព្យាបាលអារម្មណ៍ បូកជាមួយបច្ចេកវិទ្យាថ្មី ដែលអ្នកស្តាប់ប្ដូរ កែតម្រូវកម្រិតនៃរូបភាពឬសំឡេងអាស្រ័យលើអារម្មណ៍របស់ពួកគេ ធានាថាអាល់ប៊ុមនេះមិនត្រឹមតែសម្រាប់ស្តាប់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែមានលក្ខណៈផ្ទាល់ខ្លួន!»

ដោយគិតផងស្តាប់ផងជាមួយម្រាមដៃគោះលើតុ គេងក់ក្បាលហើយដកដង្ហើមធំត្រៀមបញ្ចេញចម្លើយដែលអង្គរង់ចាំអន្ទះសា។

វីរៈសម្លឹងនាង ដៃទាំងពីរគេក្តោបមាត់គិតបន្តិច រួចបន្លឺ៖

«ហ៊ឹម…..ដោយស្មោះទៅ ខ្ញុំមិនទាន់យល់ច្បាស់អំពីគំនិតរបស់អង្គទេ!»

បេះដូងរបស់នាងបានជន់លិចក្រោមភាពថប់បារម្ភនិងសោកស្តាយ។ មិនដែលមានពេលណាមួយ អង្គត្រូវគេបដិសេធហើយស្តាយឱកាសស្មើនឹងជាមួយG-Brotherទេ។ នាងបានបញ្ចូលទេពកោសល្យ ដួងព្រលឹង ជំនឿចិត្តនិងបុព្វហេតុរបស់បងពិស្តារទៅក្នុងគម្រោងនេះ ជាមួយបេះដូងស្មោះ។

«ប៉ុន្តែ…» វីរៈផ្គុំបបូរមាត់ទៅជាស្នាមញញឹមតូច «ចួនកាល យើងមិនចាំបាច់យល់អ្វីទាំងអស់ គ្រាន់តែទទួលស្គាល់និងដឹងពីតម្លៃរបស់វា»

ស្រីផ្តើមញញឹមតបឡើងមកអង្គុយត្រង់ខ្លួនដោយមានសន្ទុះចិត្តរៀបរយដងខ្លួនឡើងវិញ។

«ឃើញអត់? ពាក្យខ្ញុំនិយាយនេះ អង្គក៏មិនយល់ដូចគ្នា! ខ្ញុំចង់បានន័យថា ពិភពលោកនេះ ទិញរបស់ប្រេនមក មិនដឹងផងថា ហេតុអ្វីវាថ្លៃនោះទេ គេគ្រាន់តែដឹងថា នោះជាអ្វីដែលគេចង់បាន…..ឱ្យខាងតែបាន!» វីរៈវាចាមួយៗដោយហ្មត់ចត់។

ភាពជាអ្នកដឹកនាំនៃបុរសនេះ លើសលុបពីលើអាយុវ័យរបស់គេ។ អង្គគន់គូរស្ងាត់ៗក្នុងចិត្ត។ ម្តងទៀតនាងលបសួរខ្លួនឯង «គេកំពុងទុកProjectនេះ ស្មើពពួកប្រេនLimited Editionដ៏មានតម្លៃមែនទេ?»

«ខ្ញុំឃើញពីចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់អង្គក្នុងការស្តារG-Brother ទំនុកចិត្តរបស់អង្គលើកិច្ចសហការ ក្នុងនោះគឺយើងទាំងបី អង្គ បងពិស្តារ ហើយនិងខ្ញុំ!»

គេមិនទុកយើងជាបុគ្គលិកទេ? ជាដៃគូ! ហេតុអ្វីមនុស្សនេះឱ្យតម្លៃគេឯងម្ល៉េះ? សំណួរវិជ្ជមានជាច្រើនរត់មកក្នុងផ្នត់គំនិតរបស់អង្គ។

«ហើយខ្ញុំជឿលើវា! Projectហ្នឹង!….OK យើងធ្វើវា!» កវីតូចព្រិចភ្នែក មិនដឹងថាខ្លួនកំពុងឮពាក្យពិត ឬកំពុងគិតម្នាក់ឯងស្រមៃថាគេយល់ព្រម។

«You approved?»

វីរៈងក់ក្បាលជំនួសឱ្យពាក្យឆ្លើយ ហើយគេញញឹមបន្ថែមមកជាមួយផង។

«OMG!» ស្រីភ្ញាក់ផ្អើលជាមួយភាពរំភើបខ្លាំងលើផ្ទៃមុខ។ សក់ពណ៌ខៀវរបស់វីរៈ រលាស់បន្តិចបង្ហាញអំនួតរាងកាយស្អាតសង្ហាពេលគេងើបទៅមុខមកសម្លឹងនាង ភ្នែករបស់គេភាំងជាមួយស្នាមសើចបរិសុទ្ធរបស់នាង។

ប្រុសវាចា៖

«សិល្បៈ មិនមែនជាការដែលមកអង្គុយរង់ចាំទទួលយកអ្វីៗល្អៗ ត្រឹមត្រូវមិនចេះខុសនោះទេ! វាជាសង្វៀននៃប្រាជ្ញា ហើយពេលខ្លះ សិល្បៈគឺនិយាយអំពីភាពក្លាហានក្នុងការសាកល្បងអ្វីមួយដែលថ្មី ដើម្បីដឹងថា វានឹងដំណើរការឬអត់ មិនមែនបដិសេធអ្វីដែលយើងមិនធ្លាប់នោះទេ តែហ៊ានសាកវា!»

«ខ្ញុំ…..ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា….ខ្មែរយើងអត់មាន….មនុស្សគិតអ៊ីចឹងទេ!» នាងតបដោយរំភើប។

វីរៈញញឹមប្រកបដោយជំនឿចិត្ត៖

«ហើយ….នោះជាអ្វីដែលខ្ញុំចង់ធ្វើជាមួយអង្គ! ធ្វើអ្វីដែលគេមិនទាន់ធ្វើ! តស់ បាញ់មួយគ្រាប់នេះចេញឱ្យលាន់សូរផូង!»។

ដង្ហើមរបស់អង្គលក្ខិណា ជាប់គាំងក្នុងបំពង់ក។ ការតាំងចិត្តរបស់CEO G-brother ម្នាក់នេះធ្ងន់និងធំ។ គេមិនទាំងចាំបាច់យល់នូវរាល់ភាពលម្អិតនៃចក្ខុវិស័យនាងទេ តែគេមានឆន្ទៈក្នុងការលោតផ្លោះ ដាក់ការជឿជាក់លើនាងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីផ្តល់ឱកាសដល់ការសម្រេចចិត្តដំបូងបង្អស់របស់គេនៅក្នុងថ្ងៃទទួលតំណែងថ្មីនេះ។

គេញញឹមក្រោកឈរហើយបោះដៃជាលើកទីពីរមករកនាង។

អង្គមិនអាចបដិសេធដូចលើកមុនទេ….នាង….ធ្លាប់បានស្រមៃនិងរង់ចាំនរណាម្នាក់ដូចគេនេះ ជាយូរមកហើយ….នរណាម្នាក់ដែលក្លាហាន ហ៊ានប្រថុយ ដើម្បីមើលឃើញលើសពីរូបមន្តធម្មតាៗនៃភាពជោគជ័យក្នុងពិភពសិល្បៈតន្ត្រី។

«សូមអរគុណណាស់!» ស្រីវាចាទាំងដកដង្ហើមធំហើយចាប់ដៃរបស់គេដែលធំនិងរឹងមាំ។

«សហការរីករាយ!»

ព្រះអាទិត្យបានចាប់ផ្តើមទម្លុះពពកនាដែនពសុធាដោយបញ្ចេញជាពន្លឺដ៏កក់ក្តៅពេញទីក្រុង។ គ្រប់យ៉ាងតាមផ្លូវដែលអង្គវិលមកពី G-Brother មានអារម្មណ៍ដូចជាសញ្ញាមួយទេវលោក ឬដូចជាការចាប់ផ្តើមនៃអ្វីដែលមួយដែលថ្មីនិងអស្ចារ្យសម្រាប់នាង។

សម្រាប់អង្គ សមិទ្ធិផលពិភពសិល្បៈនិងតន្ត្រី មិនមែនមានន័យថា ធ្វើតាមលំនាំដដែលៗនោះទេ តែនិយាយអំពីការស្វែងរក ឬការលេចឡើងនៃបុគ្គល….នរណាម្នាក់ ឬក្រុមណាមួយ ដែលក្លាហានគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីជឿលើអ្វីភ្នែកមើលមិនឃើញតែបេះដូងដឹង។

សិល្បៈគឺអំពីរឿងបែបហ្នឹង គឺអំពីបេះដូង។

«នេះគ្រាន់តែជាការចាប់ផ្តើមប៉ុណ្ណោះអង្គ! អូយ អស្ចារ្យណាស់! ចួបគ្នាបន្តិចទៀតហ្វ្រេន!» ជេន្នីសរសេរមក ពេលបានទទួលសារពីមិត្ត។

វគ្គ

រឿងសម្ងាត់នៅហាងកាហ្វេ

តុប នាយិកានៃទស្សនាវដ្តីតារា អង្គុយញញឹម សម្លឹងរូបវីរៈដែលសែនសង្ហានិងស្តាប់ពាក្យពេចន៍ដែលអង្គកំពុងពណ៌នាផង។ ជេន្នីក៏នៅក្បែរ ហើយពួកគេទាំងបី អង្គុយនៅជ្រុងដ៏កក់ក្ដៅនៃហាងកាហ្វេមួយ។

«នែអង្គ! នាងតុប វាកំពុងតែគិតដោយឈ្លក់វង្វេងថា តើនឹងសរសេរទេវបុត្រសេះស នៅទំព័រមុខដោយប្រើចំណងជើងប្រភេទណា?»

តុបងើបមុខមកញញឹម ឯអង្គវិញនាងឆ្លៀតកេះជេន្នីសួរ៖

«ម៉េចបានលោកវីរៈក្លាយជាទេវបុត្រសេះស?»

«អឹះ! មិនសេះសទៀត គេមកចម្លងឯងទៅដល់ឋានសុបិនហើយមិនដឹងខ្លួនទេ?!»

អង្គសម្លឹងមិត្តជិតស្និទ្ធបំផុតទាំងពីរនាក់របស់នាងទាំងងក់ក្បាល។ តុបគោះតុទាំងអំណរហើយខ្សឹប៖

«យើងដឹងថាសរសេរបែបណាហើយ!»

ជេន្នីកំពុងតែសប្បាយអំណរយ៉ាងភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង និយាយទាំងកូរកាហ្វេទឹកកក៖

«មានមេថ្មីនៅG-Brother ឯងមានឱកាសហើយ ស្ពាននេះធំណាស់នាងអង្គ! CEO សង្ហាសក់ខៀវ! ឱ! រំភើបវ៉ី!»

ជេ្ននីនិយាយផង ងក់ក្បាលបញ្ជាក់ផងដោយគ្រាប់ភ្នែកភ្លឺថ្លារីករាយ។

តុបទទួលយកកាហ្វេខ្មៅមួយពែងមកពីលើថាសបុគ្គលិកហាងកាហ្វេ ក្តៅនិងហ៊ុយ មាត់នាងវាចាខ្សឹបខ្សៀវខ្លាចមានគេឮ៖

«មិនមែនគ្រាន់តែជាCEOម្នាក់នោះទេជេន្នី! អ្នកដឹងបានដឹង! កូនទោល ក្មេង ក្លាហាន និងច្នៃប្រតិដ្ឋ ស្លុយ!!! អង្គជំពប់ជង្រុកស្រូវហើយ ទៅដល់កន្លែងល្អឥតខ្ចោះ!!!»

«បើដឹងល្អហើយនាងតុប! ការងារយើង គឺត្រូវធ្វើឱ្យវីដេអូចម្រៀងនេះ ក្លាយជាសមិទ្ធិផលដែលមិនអាចបំភ្លេចបានក្នុងឆាកតន្ត្រី! ឯងធ្វើកាសែតរបស់ឯង យើងNetworkហើយនិងSocial Media»

អង្គញញឹមស្រស់ ដោយមានអារម្មណ៍ថា ភាពកក់ក្តៅនៃការគាំទ្ររបស់ពួកគេ កំពុងទាញនាងឱ្យអណ្តែត។ ជាយូរមកហើយ….បន្ទាប់ពីទទួលការបដិសេធជាច្រើនកន្លែង មនុស្សអាត្មានិយម មនុស្សមើលងាយមនុស្សដែលអង្គចួប ទីបំផុតអ្វីៗបានចាប់ផ្តើមឈានទៅក្នុងទិសដៅត្រឹមត្រូវក្រោយការ«មិនបោះបង់»។

កវីតូចវាចាតិចៗ៖

«ខ្ញុំរំភើបចិត្តណាស់…ប៉ុន្តែរឿងនៅសល់ គឺយើងនៅតែត្រូវស្វែងរកអ្នកចម្រៀងម្នាក់ដែលសមរម្យនឹងអាល់ប៊ុម!»

ខណៈដែលពួកគេកំពុងសន្ទនាគ្នាយ៉ាងស៊ីជម្រៅ មោណា ក៏ដើរចូលមកក្នុងហាងកាហ្វេ ដោយដកដង្ហើមធំនិងញញឹមសូមទោសចំពោះការមកយឺត។

«ចរាចរណ៍សាំ!»

គេបន្លឺហើយទាញកៅអីអង្គុយក្រោមស្នាមញញឹមស្វាគមន៍ដោយអ្នកទាំងបី។ មិនបានប៉ុន្មាន មោណា គេហាក់ងីងើព្រោះសម្គាល់ឃើញភាពខុសប្លែកប្រក្រតីដោយគ្រប់គ្នាហាក់សប្បាយចិត្តខ្លាំង។

«មានអីចង់ប្រកាស?»

អង្គញញឹមងក់ក្បាល ព្រោះជេន្នីកេះឱ្យនិយាយ។

«អំពីវីដេអូចម្រៀងរបស់ពិស្តារ បានCEOថ្មីនៅG-Brotherគាំទ្រហើយ!»

ឮកាលណា មោណាស្រងូតវិញជាសម្ងាត់ព្រោះនឹកឃើញដល់រតនៈ។ គេដឹងហើយថា រតនៈមានគម្រោងឱ្យគេយកការណ៍គ្រប់យ៉ាងពីខាងអង្គ ទៅលក់ឱ្យផលិតកម្មឯកនគរ។

គេធ្វើជាលាន់មាត់ដោយបើកភ្នែកធំៗ៖

«លោក….វីរៈ មែនទេ? នាយកប្រតិបត្តិថ្មីនៃផលិតកម្ម G-Brother?»

មោណា មិនអាចលាក់បាំងការភ្ញាក់ផ្អើលឡើយ ហើយសម្រាប់ហេតុផលល្អគឺត្រេកអរជាមួយជេន្នីនិងអង្គ សម្រាប់មួយទៀត គេកំពុងគិតថា រតនៈដឹងរឿងធំនេះឬនៅ? ហើយបើដឹងតើឯកនគរនឹងធ្វើអ្វីខ្លះ បំផ្លាញអង្គមែនទេ?

«គ្រប់គ្នាក្នុងសិល្បៈ និយាយអំពី លោកវីរៈដែលជាទាយាទទើបតែត្រលប់ពីអ៊ីតាលីមកវិញ ទទួលខុសត្រូវG-brother តែយើងមិនគិតថា គេក្លាហានមកភ្លាមសើរើធ្វើProjectដែលម៉ាក់គេធ្លាប់ទុកចោលទៅម្ខាងហ្នឹងសោះ!»

តុបវាចាបែបនេះ ជេន្នីលូកមាត់៖

«មែន!»

មោណាញីសក់ហើយនិយាយសរសើរស្ងប់ស្ងាត់៖

«ពិតជាអស្ចារ្យណាស់ អង្គ! ជូនពរជោគជ័យ! តស៊ូយូរហើយ សមនឹងទទួលបានឱកាសនេះ!»

មោណាជាមនុស្សដែលមានចិត្តស្មោះត្រង់ ប៉ុន្តែចិត្តគេហាក់ដូចជារសាត់ទៅកន្លែងផ្សេង ឆ្ងាយពីទីនេះបន្តិច។ ដោយលែងនិយាយអ្វី សំងំអង្គុយស្តាប់ផែនការនៃមិត្តទាំងបីក្នុងការជួយគ្នា មោណាជាសង្សាររតនៈដែលចូលមកជាក្នុងនាមជាសង្សារជេន្នីដើម្បីស៊ើបការណ៍ពីខាងណេះទៅឱ្យឯកនគរ ក៏រក្សាភាពស្ងៀមជាងធម្មតា ដោយស្តាប់ច្រើនជាងការរួមចំណែកយោបល់។

ម្រាមដៃរបស់គេ បានយកចិត្តទុកដាក់គោះលើគែមពែងកាហ្វេជាមួយ គំនិតវិលវល់។ ក្នុងនាមមនុស្សស្គាល់គ្នា មោណាមានមោទនភាពចំពោះការរីកចម្រើននិងឱកាសដែលអង្គទទួលបានមក ប៉ុន្តែមានអ្វីផ្សេងទៀតដែលមានទម្ងន់ធ្ងន់លើទ្រូង។

ទូរសព្ទរបស់គេបានបន្លឺឡើងក្នុងហោប៉ៅ។ មោណាភ្ញាក់ ហើយក្រឡេកមើលចុះក្រោមលួចលាក់ ក៏ឃើញឈ្មោះនៅលើអេក្រង់«រតនៈ»។

បន្ទុកមួយរឹតជាប់ក្នុងពោះពុង។ មោណាខាននិយាយជាមួយរតនៈមួយរយៈមកហើយ ព្រោះជននោះតែងតែចង់ដឹងចង់ឃើញអំពីគម្រោងនានារបស់អង្គ។

ឥឡូវនេះអ្វីៗកំពុងដំណើរការទៅមុខ មោណាសែនស្ទាក់ស្ទើរជាមួយងារជាអ្នកស៊ើបការណ៍នេះ។ គេចុចបិទចោល។

ហើយក្រោកទៅបន្ទប់ទឹក។

នៅពេលគ្មានអ្នកណាក្បែរ មោណា ចុចសារយ៉ាងញាប់ទៅរករតនៈ៖

«អង្គកំពុងធ្វើការជាមួយវីរៈក្នុងផែនការវីដេអូចម្រៀងថ្មី តែជាអាល់ប៊ុមរបស់ពិស្តារ! ពួកគេកំពុងស្វែងរកអ្នកចម្រៀងបន្ទាន់ ហាក់ដូចជាProjectធំមួយ»

រតនៈស្ងាត់បន្តិចពេលមានសញ្ញាអានសារ។

មួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ គេសរសេរមកវិញខណៈ មោណាក្តៅមុខ មានអារម្មណ៍ថាមានកំហុសចំពោះអង្គនិងជេន្នីយ៉ាងធ្ងន់។

«វីរៈ G-Brother?» រតនៈសួរខ្លី។

«ហ្នឹង!»

មោណាសរសេរតបខ្លីទាំងចិត្តនេះពិភាល់ មិនប្រាកដសោះថា ហេតុអ្វីរតនៈត្រូវដឹងរឿងទាំងអស់នេះទេ ប៉ុន្តែខ្លួនមានកាតព្វកិច្ចចែករំលែក។

រតនៈសរសេរមកទៀត៖

«គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍! អូខេ តាមពួកហ្នឹងឱ្យទាន់ណា៎ បានដំណឹងអីទៀត ប្រាប់មកភ្លាម!»

ម៉ូណាស្ទាក់ស្ទើរ ឈរគ្រវីទូរសព្ទហើយត្រិរិះ….តាមពិតចិត្តរបស់ភេទទីបីម្នាក់នេះ មិនអាចគ្របដណ្តប់ប្រាប់ខ្លួនឯងនូវអារម្មណ៍ថា គ្មានកំហុសនោះដែរ ប៉ុន្តែគេ….ក៏មិនចង់ធ្វើឱ្យរតនៈខកចិត្តដែរ។

«OK» មោណា សរសេរទៅវិញយ៉ាងខ្លី។

ហ្វេនចែករំលែកអំពីប្រលោមលោករឿង តើជាតិនេះយើងចួបគ្នាទេ?

YaraMST — Wed, 09 Oct 2024 03:54:13 +0000

មុននិងនាងរៀបរាប់ហើយសម្រេចថា នឹងយកស្នាដៃមួយនេះមកចែករំលែក គឺបានបញ្ជាក់ថា យោបល់នេះមិនមែនដើម្បីផលប្រយោជន៍អ្វីមួយទេ គឺបង្ហាញពីចំណាប់អារម្មណ៍ដែលពេញចិត្តស្មោះនូវស្នាដៃអ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារី អ្នកនិពន្ធ។

រឿងតើជាតិនេះយើងជួបគ្នាទេ ដែលបានដាក់ឱ្យអានដោយឥតគិតថ្ងៃតាមបណ្ដាញសង្គមសាច់រឿងផ្ដើមឡើងពីជីវិតនារីម្នាក់ ជាតិនេះកើតមកមានគ្រប់យ៉ាងតែនាងរស់នៅតែសម្រាប់តែអ្នកដទៃ មិនអាចមានសិទ្ធិ ធ្វើអ្វីដែលខ្លួនចង់ ប៉ុន្តែក្រោយមកនាងក៏បានជួបនិងមនុស្សម្នាក់….!

អត្ថន័យអប់រំនៃរឿង:

១. ការរស់នៅធ្វើជាខ្លួនឯងគឺជាក្ដីសុខ (ការយល់ដឹងថាខ្លួនឯង រស់នៅដើម្បីអ្វីមួយជាក់លាក់ ឬការស្គាល់ខ្លួនឯងជាអ្នកណា វាគឺជាតម្លៃរបស់មនុស្ស ដែលត្រូវមានបុព្វហេតុដើម្បីរស់នៅបន្តទោះជួបប្រទះនិងរឿងឈឺចាប់យ៉ាងណាក៏ដោយ)។

២. ឪពុកម្ដាយ ចិញ្ចឹមបីបាច់ ស្រឡាញ់ថ្នាក់ថ្នមចង់ឱ្យកូនល្អតែគួរដឹងថា ( កូនស្រឡាញ់អ្វី ចូលចិត្តអ្វី មានគោលបំណងអ្វីដែលចង់ធ្វើ ចង់សម្រេចនៅក្នុងជីវិត ការដែលដឹងអំពីកូន អនុញ្ញាតឱ្យកូនធ្វើរឿងដែលពួកគាត់ចង់បាន ចង់ធ្វើ ចង់សម្រេច ដោយមិនប្រព្រឹត្តខុស នោះទើបហៅថា ឪពុកម្តាយដែលស្រឡាញ់កូន មិនមែនយកពាក្យដែលថាស្រឡាញ់កូន ចង់ឱ្យកូនល្អមកធ្វើជារនាំងដើម្បីរារាំងពីគោលបំណងរបស់កូន ហើយយកមកបំពេញតាមតម្រូវការរបស់ខ្លួនដែលគិតថាត្រឹមត្រូវនិងចង់បាននោះទេ “នេះវាហៅថាភាពអាត្មានិយម មិនមែនក្ដីស្រឡាញ់” )។

៣. សេចក្ដីស្នេហា (ស្នេហាវាកើតឡើងមិនរើស វណ្ណៈ បុណ្យសក្តិ ឬពណ៌សម្បុររបស់មនុស្សឡើយ វាកើតឡើងតាមច្បាប់នៃធម្មតា ហើយវាកើតឡើងចំពោះមនុស្សដែលមានអារម្មណ៍ថា ពេលពួកគេបាននៅក្បែរគ្នា សាមីខ្លួនម្នាក់ៗទទួលបាននិងពាល់នូវអារម្មណ៍ដែលកក់ក្ដៅ មានសុវត្ថិភាព សប្បាយរីករាយហើយចូលចិត្តញញឹម ទោះពេលអ្នកកំពុងតែកើតទុក្ខក៏ដោយ នេះហើយហៅថាអំណាចនៃសេចក្តីស្នេហាដ៏បរិសុទ្ធ វាកើតឡើងដោយមិនបានរើសថា ម្នាក់នោះ គេមានគូហើយឬក៏នៅឡើយ តែអារម្មណ៍ដែលនាក់ទាំងពីបានផ្ដល់ឱ្យចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមកគឺជាការពិត)។

៤. ការកុហកនិងការដែលហ៊ាននិយាយនូវការពិត (គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងលោកនេះល្អឥតខ្ចោះ គ្មានកន្លែងទាក់ឬចន្លោះប្រហោងដែលត្រូវបំពេញនោះទេ គឺមានដូចៗគ្នា គ្រាន់តែការដែលទទួលផលគឺខុសគ្នា ការទទួលស្គាល់ឬការកេចវេសនេះហើយ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកមើលឃើញពីរឿងដែលកើតឡើងសម្រាប់យើងនូវថ្ងៃមុខបាន យើងមិនអាចរត់កេចពីការពិត បើខុស ត្រូវដឹងថាខុស ត្រូវហ៊ាននិយាយទទួលស្គាល់កំហុស ហើយក៏ត្រូវចេះកែ គ្មាននរណាមួយដែលមិនខឹងនិងការកុហកទេ តែក៏គ្មាននរណាមួយដែលចងចិត្តចាំតែខឹងស្អប់យើងរហូតដែរ ព្រោះគេក៏ចេះហត់ដូចគ្នា)។

«សម្រាប់សាច់រឿងមួយនេះ ខ្ញុំពេញចិត្ត ពេលខ្លះអានទាំងរអាក់រអួល ទោះវាមិនកំសត់ពេកក៏ដោយ តែហាក់ដូចជាខ្លួនឯង ស្ថិតនៅក្នុងហេតុការណ៍ទាំងនោះពិតៗ (ព្រោះថា ក្នុងនាមជាកូនស្រីម្នាក់ ត្រូវបំពេញតួនាទីឱ្យបានល្អសមជាស្រី ត្រូវធ្វើតាមចិត្តរបស់ឪពុកទាំងដែលខ្លួនមិនពេញចិត្តសោះ វាពិតជាឈឺ “តួនាទីជារនាំង ជាថ្មដ៏សែនធ្ងន់ ជាសម្ពាធដ៏សែនពិបាកនិងស្ពាយ” )។ ខ្ញុំ ពេញចិត្តនិងរឿង ៦.៥/១០ ហើយក៏អរគុណសម្រាប់ស្នាដៃប្រលោមលោក មិនថាជាប្រទេសលើកទឹកចិត្តនិងដឹកនាំ បងស្រីពិតជាបានសរសេរបានល្អ រាប់រៀបបកស្រាយក្បោះក្បាយ។ »

ចុចឡាចផេក: meysansotheary.com & ម៉ីសន សុធារី Meysansotheary ដើម្បីអាចអានរឿងជាច្រើនប្រភេទដោយសម្បូរបែប និងស្ដាប់ដំបូន្មានអប់រំផ្សេងៗ!

សូមអរគុណ ពីនាងខ្ញុំ ចន្ធី!!

រន្ធត់ កំប្លែង ប្រទាក់ជ្រៅមុតប្រចាំឆ្នាំ៖ រឿង គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥

YaraMST — Mon, 23 Sep 2024 02:47:01 +0000

កម្រងវណ្ណកម្មប្រលោមលោកឧក្រិដ្ឋកម្មបច្ចេកវិទ្យាដ៏ស្មុគស្មាញ ឧក្រិដ្ឋកម្មនិងសំណុំក្តីព្រហ្មទណ្ឌដ៏ជក់ចិត្ត បានធ្វើឱ្យប្រលោមលោកបែបស៊ើបអង្កេតរបស់ខ្មែរ រឿង គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ ក្លាយជាទីចង់បាននៃអ្នកអានជិតឆ្ងាយ។

អ្នកនិពន្ធម៉ីសនសុធារី ដែលប្រ់នាមប៉ាកាសុភាប្រុសលើរាល់បទនិពន្ធប្រលោមលោកស៊ើបអង្កេតនឹងធ្វើឱ្យអ្នកអាប៉ាន់ស្មានមិនបាន មុជមិនជ្រៅរហូតដល់ទីបញ្ចប់!

តើត្រៀមខ្លួនហើយឬនៅសម្រាប់សាកល្បងកម្រិតស៊ីជម្រៅនៃការអង្កេតរឿង?

«គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥» ជាប្រលោមលោកឧក្រិដ្ឋកម្មថ្មី ផ្តើមចេញពីបទល្មើសចាក់ស្រេះកើតមានឡើងនៅចំកណ្តាលទីក្រុងភ្នំពេញ ។ អ្នកអានមុនៗ បានសន្យាថា នេះជាប្រលោមលោកដែលអ្នកស្នេហាអំណានគួរតែបានអានសម្រាប់យល់ដឹងអំពីល្បិចនៃសំណេរដ៏មានភាពចាក់ស្រេះនិងជ្រៅជ្រះ។

អ្នកគាំទ្របានលើកឡើងអំពីភាពស្រពិចស្រពិល អាថ៌កំបាំង និងភាពងងឹតគ្មានតម្រុយ។

នៅក្នុងពិភពលោកថ្មីមួយដែលគ្មានអ្វីអាចធានាបានជាក់លាក់ អ្នកស៊ើបអង្កេតម្នាក់នៅឈរចន្លោះយុត្តិធម៌ និងគ្រោះមហន្តរាយ។

អាថ៍កំបាំងនៃគម្រោងសម្ងាត់២០៣៥ ត្រូវបានអ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារី ចាត់ទុកថា ជារឿងនិទានមុះមុតដែលបញ្ចូលនូវស្នៀតបញ្ឆោត គ្រោះថ្នាក់ និងសេចក្តីប្រុងប្រយ័ត្នមិនឈ្នះអំពើទ្រុស្ត។ ទោះយ៉ាងណា សៀវភៅនេះសំបូរទៅដោយអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកអានចូលចិត្តស្វែងរកនៅក្នុងរឿងប្រតីដ្ឋប្រភេទឧក្រិដ្ឋកម្ម សកម្មភាពរហ័ស តួអង្គរឹងមាំ អ្នកលាក់មុខជាឃាតក ដែលបញ្ចេញទម្រង់ធ្វើការស្មុគស្មាញ និងបទពណ៌នាបត់បែនដែលនឹងធ្វើឱ្យអ្នកអានដកដង្ហើមធំ។

សង្ខេបរឿង៖

គម្រោងការសម្ងាត់កំពូលមួយ ដែលបង្កើតឡើងប្រើឈ្មោះថា ២០៣៥ បានធ្វើឱ្យមានកូនស្រីអភិជនជាច្រើនបាត់ខ្លួនបន្តគ្នាត្រឹមគម្លាតជាងម្ភៃម៉ោង។ ឧត្តមសេនីយ៍ ឌិតសាម៉ុនដែលមានកូនស្រីម្នាក់វ័យដូចគ្នានឹងអ្នកបាត់ខ្លួនមុនៗ បានរកកូនប៉ូលីសសក្តិបួនមកនៅក្បែរនាងគ្រប់វិនាទី។ ខ្លួនគាត់បានទទួលបន្ទុកបំបែកក្តី២០៣៥នេះ។ ប្រលោមលោកដែលរុញប្រទេសកម្ពុជាចូលទៅក្នុងយុគសម័យបច្ចេកវិទ្យាដ៏អន្តរកម្មស្មុគស្មាញ បានចោទចេញជាសំណួរថា ហេតុអ្វីឧត្តមសេនីយ៍កំពូលផ្ញើវាសនាកូនស្រីតែមួយកត់ទៅលើដៃកូនប៉ូលីសគ្មានកេរឈ្មោះម្នាក់?

នៅពេលដែលមន្ត្រីរដ្ឋាភិបាលព្យាយាមរកមធ្យោបាយមកគ្រប់គ្រងលើសំណុំរឿងនេះ អ្នកស៊ើបអង្កេតទាំងឯកជននិងផ្លូវការបានប្រជែងគ្នា ជាមួយកម្រិតប្រាក់រង្វាន់មហាសាលដែលគ្រួសារអ្នកបាត់កូនស្រីម្នាក់ៗបានដាក់ចេញឱ្យ។

តម្រុយដ៏គួរឱ្យរំខានជាច្រើន ត្រូវបានអ្នកនិពន្ធម៉ីសនសុធារី បង្ហាញចេញជាការពង្វៀង ខណៈសត្រូវដ៏សំខាន់របស់ច្បាស់នៅសំងំលាក់មុខយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។

រាល់ជំហានខិតទៅជិតការពិតនាំ មកនូវគ្រោះថ្នាក់កាន់តែច្រើន ដោយបង្ខំឱ្យអ្នកអានត្រូវប្រឈមមុខនឹងបណ្តាញនៃការភូតកុហក និងគំនុំសងសឹកដែលលាតសន្ធឹងដល់កម្រិតខ្ពស់បំផុតនៃផ្ទៃរឿង។

ការសម្រេចចិត្តមួយ ដែលអាចមានន័យថា មានជីវិតទៅផ្ទះវិញ ឬស្លាប់បានធ្វើឱ្យអ្នកអានចំហរមាត់។

មិនគួរខកខានអានសៀវភៅនេះឡើយ ។ អាថ៌កំបាំងនៃគម្រោង២០៣៥ បង្កប់មកជាមួយនូវវប្បធម៌ដ៏សម្បូរបែប និងបរិយាកាសសន្តិសុខដ៏រស់រវើកនាអនាគតកាល ដែលញាំងឱ្យមិត្តអ្នកអានឃើញខ្លួនឯងបានជ្រមុជខ្លួននៅក្នុងសាច់រឿងដ៏មានអនុភាព។

អ្នកនិពន្ធរំលេកដែរថា៖ «ជំពូកនិមួយៗ ខ្ញុំតែងតែដកម្តងបន្តិចៗនូវស្រទាប់អាថ៌កំបាំងមួយជាន់ហើយមួយជាន់ទៀត នាំទៅដល់ការសន្និដ្ឋានដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលមួយ ហើយខុសជានិច្ច!»

បេះដូងនៃអ្នកស៊ើបអង្កេត មិនមែនគ្រាន់តែប្រដេញតាមឧក្រិដ្ឋជនប៉ុណ្ណោះទេ តែគេកំពុងប្រយុទ្ធជាមួយសីលធម៌ ប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ភាពភ័យខ្លាច និងសម្ពាធនៃទំនាក់ទំនងស្នេហា ។

ដើម្បីផ្តល់យុត្តិធម៌តើប៉ូលីសអាចបាត់បង់មនុស្សដែលគេស្រលាញ់ដែរទេ?

ប្រលោមលោក រឿង គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ ថែមមកជាមួយនូវប្រភេទនៃភាគនិទានដ៏អស្ចារ្យដែលនឹងធ្វើឱ្យអ្នកអានស្រេកឃ្លានកាន់តែច្រើនឡើងមិនចង់ឱ្យចប់។

ប្រលោមលោកនេះ មានជិតមួយពាន់ទំព័រ និងបោះពុម្ពជាពីរភាគ ដាក់លក់ តម្លៃសរុប៧២០០០រ។

ទំនាក់ទំនងជាវ តេឡេក្រាម https://t.me/RaksmeyMeth

ភាពច្នៃប្រឌិត មធ្យោបាយទំនាក់ទំនង ឆន្ទៈសហការ ជាជំនាញធំសម្រាប់សតវត្សទី ២១

YaraMST — Sat, 07 Sep 2024 08:05:00 +0000

អ្នកនិពន្ធ អ្នកស្រី ម៉ីសន សុធារី លើកឡើងថា ការគិតប្រកបដោយភាពច្នៃប្រឌិត មធ្យោបាយទំនាក់ទំនង និងឆន្ទៈសហការការងារក្រុម ជាជំនាញធំបង្អស់នៅសម្រាប់សតវត្សទី ២១ ព្រោះនោះគឺជា សមត្ថភាពអាចបង្កើតទិន្នន័យថ្មីផ្ទុកលើ AI នាំយកភាពជាមនុស្ស ទៅកាន់វិធីសាស្រ្តឡូជីខល និងការវិភាគមុន ពេលដាក់ដំណើរការAIនិមួយៗ។

លោកស្រីបន្ថែមថា៖« មនុស្សយើង រមែងមានវិចារណញាណ ការវិនិច្ឆ័យ និងការយល់ចិត្តខ្ពស់ជាងដែលម៉ាស៊ីនអាចផ្ទុក! អ្នកឯកទេសជាមនុស្ស នៅតែមានតម្លៃ ប្រសិនគាត់ចេះចំណេះ ជំនាញ ដែល Algorithms មិនអាចធ្វើជំនួសយើងបាន!»

Algorithms (សំណុំនៃក្បួនដោះស្រាយដែល ត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាធាតុសំខាន់នៃការសរសេរកម្មវិធីកុំព្យូទ័រ…) មិន ។

លោកស្រីពន្យល់ថា បុគ្គលដែលមានភាពបត់បែននិង អាចកែតម្រូវបានរហ័សរហួននិងមាន ដោះស្រាយបញ្ហាប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព ក្នុងបរិយាកាសការងារថាមវន្ត។

«ភាពវៃឆ្លាតខាងអារម្មណ៍ និងសង្គម គឺជាគុណសម្បត្តិរបស់មនុស្ស ដែលនៅតែមិនអាចខ្វះបានព្រោះយើងយល់ដឹងអំពីភាពខុសគ្នានៃវប្បធម៌ និងសមត្ថភាពក្នុងកិច្ចសហការជា បរិយាកាសចម្រុះ» ។

អ្នកនិ ពន្ធរូបនេះលើកឡើងទៀតថា ជាជាងនៅអង្គុយថប់បារម្ភអំពីវត្តមានAI មនុស្សពិត ត្រូវបង្វឹកបន្ថែមសមត្ថភាពសហគ្រិនដូចជា ភាពច្នៃប្រឌិត ភាពរហ័សរហួន និងការសម្រេចចិត្ត ផងដែរ។ AI មិនអាចការដោះស្រាយបញ្ហាបានទេ Problem Solving នៅតែត្រូវការមនុស្ស។ មនុស្សដែលមានជំនាញដោះស្រាយបញ្ហាអាច យកឈ្នះលើបញ្ហាប្រឈមនានាដោយឆ្លាតវៃ និងប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។

ក្រៅពីនេះ ជំនាញចរចា និងបញ្ចុះបញ្ចូលនិងរួមចំណែកក្នុងយន្តការបង្កើត ទំនាក់ទំនងល្អជាមួយអតិថិជន ក៏ដូចជាបណ្តាដៃគូសហការនានា។

គួរកត់សម្គាល់ដែរថា សម្រាប់អនាគតដ៏ខ្លី បច្ចេកវិទ្យានឹងទាញយកការងារជាច្រើនជំនួសមនុស្ស តែជំនាញទន់នៅតែមិនមានអ្វីអាចជំនួសមនុស្សបាននៅឡើយទេ។

ចុចអានអត្ថបទ មានជំនាញទន់AIមិនអាចជំនួសអ្នកបានទេ

ហេតុអ្វីអ្នកនិពន្ធខ្លះស្អប់ការពិពណ៌នាក្នុងប្រលោមលោក?

YaraMST — Fri, 16 Aug 2024 03:36:34 +0000

ចម្លើយខ្លី គឺ«មកពីពិបាកសរសេរ!» អ្នកនិពន្ធបានឆ្លើយតបបែបនេះទៅនឹងសំណួរមិត្តអ្នកអានយើង។ អ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារីបន្ថែមថា ប្រសិនមិនពូកែពិពណ៌នា យើងនឹងបាត់គ្រឿងទេស ដែលចូលទៅបន្ថែមនូវរសជាតិដល់សាចរឿងទាំងមូល។

អ្នកស្រីបញ្ជាក់ថា ការពណ៌នាបានល្អ ក្នុងបរិមាណត្រឹមត្រូវបានជួយឱ្យប្រលោមលោកមានជីវិតរស់រវើក។

«អ៊ីចឹងកុំឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីអានមិនចូល មិនស្លុង? ព្រោះខ្សោយការទាញអារម្មណ៍ បានត្រឹមសរសេរឃ្លាសន្ទនាចុះឡើង ចប់មួយរឿងទាំងអ្នកអានមិនមើលឃើញទិដ្ឋភាពអ្វីទាំងអស់!»អ្នកស្រីពន្យល់បន្ថែម។

ការពណ៌នាល្អ ដែលបង្កប់សំឡេង រូប និងសកម្មភាព ជាការបង្កើតរូបភាពក្នុងសំណេរសម្រាប់កន្ត្រាក់ភ្នែកឱ្យចង់អានបន្ត ឯការដែលពណ៌នាអំពីអារម្មណ៍តួអង្គបានល្អ ជាការទាញយកបេះដូងអ្នកអានតាមរយៈនិទានកថា ពេញលក្ខណៈ។

ការពណ៌នា ជាចំណុចលំបាកកម្រមានអ្នកនិពន្ធអាចធ្វើបានល្អណាស់ លើកលែងតែពួកគេដាក់អារម្មណ៍ កំណត់ចរិតលក្ខណៈតួអង្គច្បាស់ អាចបង្កើតកាយវិកាដែលឆ្លើយតបនឹងចរិតនោះ ។ ចំណែកទិដ្ឋភាពដែលអាចឱ្យអ្នកអានព្រមជឿ គឺអ្នកនិពន្ធត្រូវការចូលរួមច្រើនដើរច្រើន ក្នុងមជ្ឃដ្ឋានច្រើន មិនអានអង្គុយសំងំសរសេរតាមលំនាំរឿងទូរទស្សន៍ទេ។

កន្លែងដែលយើងមិនធ្លាប់បានទៅឃើញ ទៅស្តាប់សំឡេង ឬស្រង់ក្លិនផ្ទាល់ ការសរសេរមិនបានល្អទេ អាចថា អ្នកអានមានអារម្មណ៍ឆ្គង ខុសៗ ហើយមិនជក់ចិត្ត។

អ្វីដែលនៅក្នុងគំនិតរបស់អ្នកនិពន្ធមុនសិន ទើបអ្នកអានទទួលបានខ្លះជាក្រោយ។ តែបើគំនិតនោះមិនស៊ីសង្វាក់ សមទំនងនិងការពិតនៃជំនឿ ឬអ្វីដែលជាក់ស្តែងនោះទេ អ្នកអានអាចនឹងណាយលែងចង់អាន។

អ្នកស្រី ម៉ីសន សុធារីផ្តែផ្តាំទៀតដែរថា ក្នុងនាមជាអ្នកនិពន្ធ យើងគួរតែស្មឹងស្មាធឱ្យមានរូបភាពច្បាស់លាស់នៃទីកន្លែង តួអង្គ និងព័ត៌មានលម្អិតនៅក្នុងប្រលោមលោករបស់យើងសិនទើបអាចធ្វើការពណ៌នាបាន មិនធ្វើឱ្យអ្នកអានរបស់យើងមានក្តីស្រមៃខុសគ្នាខ្លាំង។

បទនិពន្ធដែលមិនបានពិពណ៌នាលម្អិតគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើការចាប់ផ្ដើមទេនោះ អ្នកអាននឹងមិនអាចភ្ជាប់អារម្មណ៍ជាមួយនឹងសាច់រឿងបានឡើយ គ្រប់យ៉ាងស្រពិចស្រពិលឬគ្មានរូបរាងសោះ វាគ្រាន់ជាការសរសេរថើៗ ដែលអ្នកអាននឹងមិនជាប់អារម្មណ៍ចង់អានបន្ត។

«សម្រាប់បទពិសោធន៍ខ្ញុំ ការរួមបញ្ចូលការពិពណ៌នាច្រើននៅក្នុងប្រលោមលោកមិនដែលហួសហេតុទេ! កាន់តែច្រើន វាអាចកាន់តែធ្វើឱ្យសាច់រឿងរបស់យើងអូសទាញអ្នកអានស្លុងចូល។ ការពិពណ៌នាធ្វើឱ្យការសរសេរយឺតហត់ និងទាមទារច្រើន ។ អ្នកនិពន្ធជាច្រើនធុញនឹងការពិពណ៌នាហើយគាត់ចង់រំលង ជាវិធីរបស់គាត់តែ ការផ្លោះទៅសន្ទនាជំនួសមិនមែនជាវិធីសាស្ត្រល្អឡើយ! ការបង្ហាញតែងតែល្អជាងការប្រាប់ចំៗ! ខ្ញុំឧទាហរណ៍ រវាងការឱ្យតួនិយាយថា អូយ ខ្ញុំដួលហើយ ខ្ញុំឈឺណាស់ គេក្បត់! អ្នកនិពន្ធដែលថ្នឹកជំនាញ មិនប្រើសន្ទនាទេ គាត់អាចសរសេរថា នាងថយមកប៉ះជញ្ជាំង! ជើងនាងទន់! ដៃក្តាប់! ភ្នែករលើប! មាត់នាងញ័រ! វាជាសញ្ញានៃការឈឺចាប់ដែលមិនអាចបរិយាយ!»

អ្នកស្រីបន្តថា អ្នកនិពន្ធដែលអានតិច ដើរតិច ស្វែងយល់តិច នឹងពិបាកក្នុងការពណ៌នាបង្ហាញ បានជាគាត់ត្រូវសរសេរប្រាប់ចំៗ តែការសរសេរបែបនោះមិនចូលបេះដូងអ្នកអានទេ នៅថើៗ ធ្វើឱ្យការអានទៅជាធុញទ្រាន់។

«ពិតណាស់យើងមិនគួរព្យាយាមពណ៌នាគ្រប់យ៉ាងឱ្យបានលម្អិតទេ តែ ផ្ទុយទៅវិញ ផ្តោតលើព័ត៌មានលម្អិតណាដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ និងមានអត្ថន័យភ្ញោច។ ការពិពណ៌នាដ៏ល្អ និងមានប្រសិទ្ធភាពទាក់ទាញអ្នកអានឱ្យចូលទៅក្នុងរឿងដោយអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេទទួលបានបទពិសោធន៍រវើរវាយតាមរយៈព័ត៌មានលម្អិតដែលប្រព្រឹត្តិតាមសំណេរ!ហើយជួយរំកិលសាច់រឿងទៅមុខយ៉ាងរហ័សមិនធុញថប់!ហេតុអ្វីរឿងខ្លះ១០ទំព័រ អ្នកអានថាខ្លី? ហេតុអ្វីរឿងខ្លះពីរបីទំព័រសោះគេអានរំលង?»

ការពិពណ៌នាមិនមានន័យថាជាការបំពេញ ឬជាឱកាសសម្រាប់អ្នកនិពន្ធដើម្បីបង្ហាញថា ខ្លួនចេះពាក្យនិងវាក្យសព្ទសម្បូរបែបទេ តែជា ការពិពណ៌នាល្អមានគោលបំណង ឆ្លុះបញ្ចាំងពីតួអង្គដែលកំពុងនៅទីនោះ ឬពិពណ៌នាអំពីសកម្មភាពមួយយ៉ាងលម្អិត ដោយបន្ថយល្បឿនឱ្យមិត្តអ្នកអាន សង្ស័យ ខ្វល់ ខឹង និងកម្សត់។

លី យ៉ារ៉ា

មានជំនាញទន់ AI មិនអាចជំនួសមនុស្សបានទេ!

YaraMST — Wed, 07 Aug 2024 07:29:48 +0000

សកលភាវូបនីយកម្ម និងអន្តរកម្មបច្ចេកវិទ្យា ក្រៅពីនាំមកនូវទំនើបកម្ម ក៏បានបង្កើតជារឿងរំខានបន្តបន្ទាប់ ហើយទាមទារឱ្យបុគ្គលិកម្នាក់ៗ ត្រូវមានចំណេះរួមបញ្ចូលគ្នារវាងជំនាញបច្ចេកទេស និង ជំនាញទន់។

អ្នកនិពន្ធម៉ីសន សុធារី បានលើកឡើងថា «ខ្ញុំហៅជំនាញនេះ ថាជាមនុស្ស ព្រោះវាជាវិធីដែលញាំងឱ្យបុគ្គលិកអាចធ្វើការក្នុងកម្រិតប្រាស្រ័យទាក់ទងយ៉ាងប្រសើរ មិនដូចជំនាញរឹង ឬជំនាញបច្ចេកទេស ដែលមានលក្ខណៈជាក់លាក់និងមិនបត់បែន!»

អ្នកនិពន្ធសង្កត់ធ្ងន់ថា ជំនាញទន់រួមបញ្ចូល នូវសមត្ថភាពជាច្រើន ដូចជាការជជែក ផ្តល់ព័ត៌មាន សេចក្តីពន្តល់ ការចរចា ភាពជាអ្នកដឹកនាំ លើកទឹកចិត្ត និងការគ្រប់គ្រងគុណតម្លៃ ភាពជាសហគ្រិន ការសម្របខ្លួន និងមធ្យោបាយអាចរៀនសូត្រមិនចេះធុញទ្រាន់។

ដោយសារជំនាញទាំងនេះនឹងមានតម្រូវការរឹតតែខ្ពស់ ឡើងទៅអនាគត អ្នកស្រីបានខិតខំចំណាយពេលវេលាដ៏មានតម្លៃក្នុងការចែករំលែក ដោយមិនចង់បានអ្វីមកវិញ ក្រៅពីមានបំណងឃើញជំនាញទាំងនេះចូលទៅបំពេញបន្ថែមដល់សមត្ថភាពកូនខ្មែរជំនាន់ក្រោយ។

អ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារីបញ្ជាក់ថា ការផ្លាស់ប្តូរវិជ្ជមាន នូវពេលមនុស្សយើងផ្តោតទៅលើជំនាញទន់និងនាំឱ្យជំនាញរឹង ត្រូវបានវាយតម្លៃ និងវាស់វែងបានយ៉ាងងាយថែមទាំងមានប្រសិទ្ធិភាពជាងមុន ។

«ការសិក្សានៅប្រទេសជឿនលឿនបង្ហាញថា មុខរបរដែលទាមទារចាំបាច់នូវជំនាញទន់ នឹងកើនឡើងក្នុងអត្រា ៣.៧ ដងនៃការងារ ក្នុងវិស័យច្រើន ហើយសិល្បៈទំនាក់ទំនង ការជំរុញទឹកចិត្ត មានចំណែកយ៉ាងសំខាន់ក្នុងលក្ខខណ្ឌការងារទាំងអស់នៅឆ្នាំ ២០៣០។»អ្នកនិពន្ធគូសបញ្ជាក់។

លោកស្រី បន្ថែមផងដែរថា នៅពេលដែលស្វ័យប្រវត្តិកម្មរីកចម្រើន ឬ វត្តមាន AI មកលើទីផ្សារកាន់តែនឹងនរច្រើន ជំនាញរឹងអាចនឹងលែងប្រើបានប្រសិនយើងមិនអភិវឌ្ឍខ្លួន។ មានតែសមត្ថភាពសង្គម និងអារម្មណ៍ដែល ម៉ាស៊ីនឬ Robo មិនអាចចម្លងជំនួសមនុស្ស។

ជំនាញទន់ ដូចជាការងារជាក្រុម កិច្ចសហការគ្នា និងភាពធន់នឹងបញ្ហា ធ្វើឱ្យបុគ្គលិកដែលមានទស្សនៈខុសៗគ្នា និងរួមចំណែកធំដុំឡើងដល់ភាពជោគជ័យរបស់ក្រុម។

ចុចទីនេះសម្រាប់វីដេអូពេញ

គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ អ្នកអានថា អស្ចារ្សជាងសៀវភៅ«សុភាប្រុស»ផ្សេងៗ

YaraMST — Wed, 07 Aug 2024 06:47:23 +0000

អ្នកនិពន្ធម៉ីសនសុធារី បានចងក្រងកម្រងប្រលោមលោករឿង គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ ដោយ ប្រើនាមប៉ាកកាថា សុភាប្រុស សម្រាប់បញ្ជាក់ប្រភេទប្រលោមលោកស៊ើបអង្កេត។

នៅឆ្នាំ២០១៨ លោកស្រីមានប្រសាសន៍ ថាខ្សែរឿងនេះស្មុគស្មាញខ្លាំង ព្រោះមានបញ្ចូលចារកម្មបច្ចេកវិទ្យា ហើយថា សរសេរបានសម្រេចដោយមានកម្លាំងចិត្តពីមិត្តអ្នកអានតែប៉ុណ្ណោះ។

មិត្តអ្នកអានម្នាក់ គឺលោក ឆិន ដាន នៅផ្សារអូឡាំពិកបានលើកឡើងថា លោកតាមដាននិងស្គាល់អ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារី តាមរយៈ នាមប៉ាកាសុភាប្រុសនេះ គឺលោកនិងមិត្តភក្តិចូលចិត្តប្រភេទរឿងស៊ើបអង្កេត។ តែទោះយ៉ាងណា លោកបានអះអាងថា កម្រងរឿង គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ នេះ ស៊ីជម្រៅ និងទាក់ទាញជាងខ្សែរឿង ស្ទូឌីយោលេខ៧ទៅទៀត។

ជាង៥ឆ្នាំមកនេះប្រលោមលោក រឿង គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ មានតែលើវេទិកាអនឡាញសម្រាប់អាន ដោយទើបតែសម្រេចការបោះជាសៀវភៅតាមការចង់បានរបស់ហ្វេន។

«ខ្ញុំមិនមានបំណងបោះពុម្ពច្រើនទេ! យើងផ្តោតលើអនឡាញ! ហើយយើងចង់ឱ្យគ្រប់គ្នាចំណាយតិច! តែអ្នកគាំទ្រ ភាគច្រើនចង់បានជាអនុស្សាវរីយ៍រក្សាទុក!» អ្នកនិពន្ធសង្កត់បញ្ជាក់។

រហូតដល់ឆ្នាំ២០២០ អ្នកស្រីបានបញ្ចប់កម្រងប្រលោមលោកស៊ើបអង្កេតថ្មី ក្រោមចំណងជើងថា #រូបខ្មៅស្រអាប់ ។ តែមកដល់ពេលនេះ គឺបាន៤ឆ្នាំមកហើយ មិនមានស្នាដៃសុភាប្រុសថ្មី លេចរូបរាងបាននៅឡើយ។

ស្នាដៃប្រលោមលោកស៊ើបអង្កេត នាមប៉ាកកាសុភាប្រុស រួមមាន រឿង ម៉ោង១២អាធ្រាត្រនៅសង្កាត់លេខមួយ (មានស្តុក) រឿង ស្ទូឌីយោលេខ៧ អស់ស្តុក រឿង សំណុំឯកសារZ22 អស់ស្តុក និង រឿង គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ ទើបនឹងចេញលក់។ ប្រលោមលោកទាំងនេះ ក៏មានលើអនឡាញផងដែរ។

ទំនាក់ទំនងជាវសៀវភៅ សូមចុចទីនេះ

អានអនឡាញស្នាដៃមុនៗរបស់សុភាប្រុស

ប្រលោមលោកដែលសាងឈ្មោះឱ្យដល់ #សុភាប្រុស អាចចុចតាមតំណទាំងនេះ(សម្រាប់តែសមាជិកព្រីមៀម)

១ ស្ទូឌីយោលេខ៧

រឿង៖ ស្ទូឌីយោលេខ៧

២ ម៉ោង១២អាធ្រាតនៅសង្កាត់លេខ១

រឿង៖ ម៉ោង១២អាធ្រាតនៅសង្កាត់លេខ១

៣ សំណុំឯកសារZ២២

រឿង៖ សំណុំឯកសារ z22

៤ គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥

រឿង៖ គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥

៥ រូបខ្មៅស្រអាប់

រឿង៖ រូបខ្មៅស្រអាប់ ភាគ១

https://t.me/RaksmeyMeth

ម៉ីសន សុធារី – Meysansotheary

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី៣៦

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី៣២

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី២៩

រឿង៖ ទំនុកភ្លេងស្នេហ៍ ភាគទី២៧

ហ្វេនចែករំលែកអំពីប្រលោមលោករឿង តើជាតិនេះយើងចួបគ្នាទេ?

រន្ធត់ កំប្លែង ប្រទាក់ជ្រៅមុតប្រចាំឆ្នាំ៖ រឿង គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥

ភាពច្នៃប្រឌិត មធ្យោបាយទំនាក់ទំនង ឆន្ទៈសហការ ជាជំនាញធំសម្រាប់សតវត្សទី ២១

ហេតុអ្វីអ្នកនិពន្ធខ្លះស្អប់ការពិពណ៌នាក្នុងប្រលោមលោក?

មានជំនាញទន់ AI មិនអាចជំនួសមនុស្សបានទេ!

គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ អ្នកអាន​ថា អស្ចារ្ស​ជាងសៀវភៅ«សុភាប្រុស»ផ្សេងៗ

គម្រោងការសម្ងាត់២០៣៥ អ្នកអានថា អស្ចារ្សជាងសៀវភៅ«សុភាប្រុស»ផ្សេងៗ